Kg86_fol_10
author: Buddeus, Johann Franz

N 1245 11139927 021

utmannutanutuIIn . . e., 1

AD
EFXCBELLENTISSIMVM, AMPLISSIMVMOFPE VIRVM

10 N SAMVELEM
STRYKIVM

IVRECONSVLTVM IN ACADEMIA FRIDERICIANA
LONGE CELEBERRIMVM,, SERENISSIMAE VIDVAE
SANXNO ⸗ ISENACENSIS8S CONSILIARIVM AVLICVM,

PATRIS SVI OPTIMI

VIRI ILLEVSTRIS

SAMVELIS STRVYKII

IVRECONSVLTI CONSVMMATISSIMI, BORVSSIAEQVE
REGIS8S CONSILIARII INTIMI

BEATA MORTE DEFVNCTI

OBITVM SIBI ALIISQVE ACERBVM,
LVGENTEM

EPISTOLA CONSOLATORIA

S CBIPTA A

IOAN. FRANCISCO BVDDEO

InEOI. D. ET IN ACADEMIA IENENSI
pP. P. O.

7 FE N Akf
LITTERIS MVLLERIANIS.

A
tor
lat
Vit⸗
s
On
eo

DTEEET I

nit. Preptus nobis triſti fato eſt, magnus
ille sTRTKIVS, quem diutius vixiſſe, & aca-
demiae Fridericianae, & orbis eruditi vniuerſi,
& tot mortalium, qui indies & humanitatem
eius incredibilem, & ſingularem benignita-
tem experiebantur, intererat. Diu equidem
ſatis ſibi vixit, qui id egit, ne ſe vixiſſe poeni-
teret, & eum quoque vitae terminum attigit,
quem paucisſimis mortalium, vel ſcriptura
teſte, tranſilire fas eſt, immo a quo plerique longisſime adhuc ſunt
remoti, dum naturae ſatisfaciunt legi. Nobis tamen, immo omni-
bus, quibus tanti viri perſpecta fuerunt merita, praematura eheu!
morte obiiſſe, non immerito videtur.
Ex annis equidem, ſi cuiusque aetatem metiamur, quae breuis
aut longa vita dici debeat, facile inter ſe conſentient omnes. Meri-
torum contra, ac virtutum, hominum generi inſeruientium, ſi habeas
rationem, non vna mens ſedebit omnibus, breuem nimis eius fuiſſe
vitam, ex quo plura percipere potuerint commoda, exiſtimantibus
aliis, aliis diu ſatis vixiſſe illos credentibus, qui ſibi aliisque fuere
oneri, etſi in prima vitae inueniant finem aetate. Vnde nec iſtud
eodem apud omnes gaudebit pondere ſolatii genus, quo nihil fre-
a 2 quenti-

—☛„ Ta tandem, quod iam pridem metuimus, eue-

quentius, non flendum, non dolendum magnopere, ſi obeant, qui
ad vitae limites, hominibus a praepotente Numine ſtatutos, prope
acceſſerint. Diu vtique ſatis vixit, qui vita ſua nemini profuit: cito
nimis moritur, quem ſuperſtitem quam diutisſime eſſe, plurimorum
poſtulare hominum ſalus videbatur.
Abſit igitur, vIR Ex CELLENTISSIME, Vt exiſtimem, & TIBI &
mihi, & omnibus, qui SsTRTKIANVM Venerantur nomen non adeo
magnas eſſe lugendi causſas, quod ea demum aetate illuſtris parens
TVVS mortalium numero exermptus ſit, ad quam qui felici rerum cur-
ſu, perueniunt, beati cenſeri ſolent. Etſi enim haec, & alia, quae eo-
dem habenda loco, mitigare dolorem, & aliquod adferre leuamen
ſoleant, eximere tamen nequeunt. Immo ſi contendamus inter ſe
causſas, quae lugendi necesſitatem, ſi quis Horenti aetate diſcedat, im-
ponunt, cum iis, quae erga ſenes idem officium exigunt, has illis lon-
ge quandoque maiores, grauioresque deprehendemus. Et cum Vtris-
que votis prolongari vita nequeat, non minus tamen his, quam illis

vYt prolongetur, optandum.

Nemo puto, tam ignarus erit virtutum, quibus illuſtris parens

XVVS ornatus fuit, aut tam iniquus rerum exiſtimator, quin vita lon-

isſima eum dignum exiſtimet: (eos enim quos liuor, & obtrectan-
di libido, iam pridem vt malam mentem proderent, coegit, non curo)

eoque eos nomine minime falli, res ipſa docet. Quae enim in aliis
mirari ſingula ſolemus, in eo iunctim conſpiciebantur. Exquiſita

juris ſcientia, toto, omnium eruditorum conſenſu „celebrata orbe, pri-
mum principemque locum inter iuris antiſtites, iampridem prome-
ruit. Eamque ad vitae vſum prorſus retulit, ab illorum procul remo-

tus moribus, qui inanes captando ſubtilitates, ingeniique oſtentan-
do vires, ſuae potius gloriae, quam aliorum conſulere commodis
cupiunt. Tanta itaque & nominis celebritate in tribus Germaniae
academiis florentisſimis, iuris ſcientiam docuit, vt magno numero iu-

uenes aut generis dignitate, àut ingenii felicitate, & induſtria, prae-

ſtantes, ad eum aduolarent, ſaluberrima quaeque & profutura, ex

orc eius hauſturi, vt vbi STRTKIVS eſſet, ibi domicilium iurisprudentia
poſuiſſe videretur. Nec id mirabitur, qui tanti viri vel eminus co-
gnouit dotes. Quod in doctore praecipuum eſt, id primo etiam
in eo laudandum loco, amor ſingularis, quo eruditam pubem com-
plexus eſt, quo impulſus, ſumma non tantum humanitate excipiebat
omnes, ſed labori quoque parcebat nulli, vt commoda eorum pro-
ueheret ac promoueret. Hinc incredibilis illa in docendo induſtria, &
”ßMMM ⸗ conſtan⸗

conſta
luerun
eliqui
cis, en
quorid
bus, in
po ge
pole,
num V.
ſum, al
lüs ker
homine
tiumpe
nemmini.
Remal
Condid.

Nota

im

barn au
que eiun
Acltus ſ

ecpieb.

audiebat
ellet, ex
quanturr

ðũ

non illor
cepti ben
qui none
haberet

lantur P

Ore, mon

(idere ve
dum obj
minibis
lugentiun

Pein

geslt, t

Gerget ne

— — XkK-

— —

14

at
60‧

l⸗

Cönſtantia, quam etiam admirari coacti ſunt, qui eam imitari no-
luerunt. Immenſi illi quos in dandis reſponſis, causſisque variis cum
reliquis ordinis iureconſultorum adſeſſoribus amplisſimis, diiudican-
dis, exantlauit labores, non obſtabant, quo minus tres ad minimum
quotidie horas inſtituendis iuuenibus, certatim ad illum concurrenti-

bus, impenderet, idque ad extremam fere actatem continuaret. Quo

ipſo demonſtrauit, ſe non ſibi, ſed alis natum, & induſtria perfici ea
poſſe, quae alii, vt habeant quod ignauiae obtendant, ſupra homi-
num vires poſita eſſe, ſibi aliisque perſuadere conantur. Nec moro-
ſum, aut difficilem tot labores reddebant STRTKIVM noſtrum, vt in
aliis fere obſeruare licet, qui literarum ſtudiis pauliſper immerſi, ſe
homines eſſe obliuiſcuntur, aut certe extra aliorum hominum conſor-
tium poſitos, putant. Immo humanisſimum ſe praebebat erga omnes,
nemini aditum vnquam denegans, neminem, quantum in ſe erat, tri-
ſtem a ſe dimittens. Diuitum pauperumque vna eademque hic erat
conditio: erga omnes aeque erat facilis, omnibus inſeruire paratus.
Nota ſunt, & explorata omnibus, quae ſcribo, & egomet ipſe exper-
tus ſum haud ſemel. Quotiescunque ad eum accedebam, accede-
bam autem ſaepisſime, toties aderant fere & alii, opem, conſilium-
que eius expetentes: ſed eundem ſemper offendebam STRTKIVM.
Aditus ſine mora concedebatur, hilaritate & affabilitate ſumma omnes

excipiebantur, nec tantum patienter, quae cuiusque deſideria eſſent,

audiebat, ſed ſua ſponte, quis cuiusuis ſtatus, quae rerum conditio
eſſet, exquirebat diligenter, conſimlium dabat prompte, & reipſa;
quantum poterat, efficiebat, ne quenquam ad eum, ceu ad ſacram
confugiſſe anchoram, poeniteret. Vix ergo vllus tranſibat dies, quo
non illorum numero quis addebatur, qui ob magna à STRTYXIO aC-
cepta beneficia, ſe illi obſtrictos profitebantur: nemoque fere erat,
qui non exiſtimaret, iuſtisſimas ſe tantum virum amandi, colendiue
habere causſas. Atque res ipſa hoc etiam comprobauit, totque te-
ſtantur plurimorum, praeſertim iuuenum, qui ab eius pependerunt
ore, monumenta, quibus ſuum erga illum amorem, ſuamque pro-
didere venerationem. Patuit hoc ſatis dum vixit, patet luculentius

dum obiit, dum non Halae tantum ab omnis ordinis & aetatis ho-

minibus lugetur, ſed alibi quoque pasſim flebiles, sTRTYKII mortem
lugentium, audiuntur voces.
Et in munere quidem iſto grauisſimo ſplendidisſimoque ita ſe
gesſit, vt fidem, dexteritatem, prudentiam, diligentiamque in eo deſi-
deraret nemo: quo ipſo & omnium ſibi conciliauit animos. Talem-

que ae tantum eum eſſe oportebat vrum, cui incrementum maxi⸗
mum imputare debebat, magni Regis haud exiguum decus, acade-
mia Fridericiana. Ad tantum eam peruenturam faſtigium, quae rerum
eo tempore, cum conderetur, erat facies, vix quisquam credidiſſet:
nec exiguae, vt eo res perduceretur, ſuperandae difficultates. Simul
Ac vero STRTYKIVS accesſit, ſplendore ſuo ita corruſcare coepit, vt fa-
ma eius longe lateque diffuſa, conuolarent vndique praeſtantisſimi
iuuenes, mox STRTNIANI Oris facundia capti, alios vt ſe ſequerentur,
inuitaturi. Hinc in componendis academiae rebus, induſtria pariter
ac prudentia viri effulſit, qui omnes praeterea cogitationes, conſiliaue
omma eo contulit, vt nouae academiae felicitas, nouis indies auge-
retur incrementis. Sed aucta ita ſimul eius eſt exiſtimatio, celebri-
tasque, vt per omnium ora fama eius volitaret. Difficile forte fuis-
ſet aliis, in tam felici rerum curſu, accedente inſuper tanta muneris
dignitate, auctoritateque, ſuas ita cohibere cupiditates, vt non efferrent
ſe, aut intemperantius ſe gererent, ſuae parum memores fragilitatis.
Nihil eiusmodi in sTRTXIO Cônſpiciebatur. Quantum meritis, &
doctrina praeſtabat aliis, tantum illis ſe ducebat inferiorem. Nec vl-

lum in eo elati animi ſignum: mores, verba, geſtus, fàcta, modeſtiam

eius ſingularem loquebantur. Splendidos titulos, muneraque am-
pla, & ipſum nobilitatis decus, adeo non curauit, vt reſpueret, etſi
conſequi potuiſſet: immo ſummopere deteſtatus eſt illorum ambi-
tionem, qui ſua non contenti ſorte, ad altisſima quaeque enituntur,
forte vt lapſu eo grauiori ruant. Non alio, quam reliqui doctores
academiae publici, haberi loco voluit, illorumque annumerari ordini
non puduit illum vnquam, in virtute potius ‚factisque egregiis, quam
ſplendidis honorum titulis, verum conſiſtere decus, exiſtimans.
Qui ſibi, in tanto faſtigio nihil, is omnia contra tribuebat Deo.
Cultor namque Numinis frequens, & ſincerus extitit. Diuinarum
rerum longe fuit peritisſimus, quod vel ſcripta teſtantur, quae cine-
res haud quaerunt, non tantum quod ſacrarum litterarum ſtudio in
prima iuuentute addictus eſſet, non ſine ſingulari, vt noſti, vIiE ExCEL-

LENTISSIME, Dei prouidentia ad juris traductus ſtudium, ſed quod

ſcripturae ſacrae, librorumque diuina tractantium, delectaretur lectio-
ne. Lubens igitur etiam de rebus diuinis diſſerebat, cumque non igna-
rus eſſet naeuorum, quibus laborare ſolent, qui eccleſus aliquando
praeficiendi ſunt, ſi ad illum accederent, inſtituto haud raro de rebus
ſacris ſermone, quam illis plerumque neceſſaria deeſſent, detegebat
ſolerter, & vt ea cumprimis perdiſcerent, grauiter adhortabatur. Sed
— illam

illam
pobi
Gun
Giuin
quatr
pron
mort
munm
curar
oppr,
1CI
and
tum!
calu
heei
inope
irar
polk
exten
capta
ieh
opere
moren
cheolt
nerar
ſodis
Leo⸗
dam!
De
conc
Ga
qnon
Kucn v
ſtituri
eoli
Cum e
bum

Imart
Acade.
terum
laͤllet.
Kinmul
t, t lr.
Gtisleni
drentut,
pariter

Hnllliaue

8 auge.
celebri.
dtte ſui.
muneris
EFerrent
glltans,
lerits, &
Nec vl-
deſtiam
gue an.
tet, etſt
n ambi⸗
Waddut,
doctores
i ordini
is, quam
us.
bat Deo⸗
iunarbnen
uae Cne⸗
ſtoclo in
LEXCbl⸗

ſed gvod

tutlcti⸗

tonigna⸗
icpand-
de⸗ rebus
t
getegebi

nun. Se
Ulawn

RN (0 S

illam, quantacunque etiam eſſet, diuinarum rerum notitiam, parum

nobis prodeſſe, niſi vitae, quoque ratio reſponderet, probe perſpe-

ctum habebat & exploratum. Proinde & operam dedit, ne fruſtra
diuinae veritatis cognitio ſibi obtigiſſe videretur, neue eſſet alius,
quam appareret, aut quam eſſe debent, qui ſe genuinos Dei cultores
profitentur. Rerum itaque huius ſeculi amorem „ qui mentibus
mortalium tam alte inſidet, eiicere, ſeque totum Deo tradere in ani-
mum induxit, idque vltima praeſertim vitae aetate egit, omnem tum
curam impendens, ne minus paratum mors, iam pridem imminens,
opprimeret. Quo ipſo vt prudenter & egregie ſibi conſuluit, ita r18 1,
ENCELLENTISSIME VIR, efficacisſimum ſolatii genus reliquit, quod
maximum vtique apud viros prudentes trahit momentum, ad beato-
rum ſedes animam eius migraſſe, & ad aeterna gaudia, nullo vnquam
caſu aduerſo, interturbanda. Sed vt opere, non verbis, aut externa
ſpecie ſe pietatem colere oſtenderet, Pauperes cumprimis rerumque
inopes hoc experiri voluit. Horum maximopere tangebatur cura:
immo felicitatis partem interpretabatur, in hos conferre beneficia
poſſe. Cuius quidem rei cum plurima, eaque ſatis aperta documenta
extent, ipſe tamen hoc omnes ignorare voluit, non gloriam inde
captans, ſed quae ſui credebat eſſe officii, facturus ingenue. Atque vti
ipſe hunc demum verum & genuinum Numinis cultorem putabat, quĩ
opere ipſo hoc demonſtraret, ita vehementer illi diſplicebant eorum
mores, qui ſecus ſe gererent. Diuinarum rerum interpretes, quos
theologos vocamus, amabat profecto, & ſingulari proſequebatur ve-
neratione, vt tamen non disſimularet, eos ſibi placere minime, qui
fœdis moribus tum auguſtum conſpurcarent munus. Quamohrem
& eos qui lites ex litibus in infinitum ſerebant, & coeleſtem ſapien-
tiam tantum non in altercandi artem conuertebant, ferre non poterat.
De quorum peruerſis moribus, non ſemel virum beatum vehementer
conqueſtum, memini. Pacis enim & concordiae cum ipſe eſſet ſtu-
dioſisſimus, ab illis vel maxime pacem concordiamque coli optabat,
quorum eſt, vt in omni virtutum genere, ita etiam hac in re, quan-
tum veritatis ratio permittit, hominibus exemplum praeire.
Sed vitam resque geſtas ſummi viri deſcribere, mei non eſt in-
ſtituti, occupabitque haud dubio alios iſte labor. Quae dolor ſug
gesſit, in medium attuli. Eſt namque mortalium haecce indoles, vt
cum erepti nobis ſunt, quos tenerrimo amore proſequimur, ea, qui-
bus maxime nobis placuere, menti ſe offerant: quorum etſi triſtitiam
augeat recordatio, ſimul tamen grata eſſe non deſinit. A me vero, qui
ad

ad TE, vIR AMPLISSIME ſcribere conſtitueram, quae leuare dolorem
poterant, nihil expectare aliud poteras, qui ipſe ob beati viri obitum
non minore perfuſus ſum triſtitia. Quam multae, magnaeque mihi
eum ſincere amandi, ſummaque veneratione proſequendi fuerint
causſae, non ignoras. Eius praecipue commendatione in Halenſem
euocatus academiam, amplisſimum ibi ingenii periclitandi vires, in-
ueni campum. In rebus dubiis & incertis, ad sTRTXIVM meum
confugere tuto mihi licebat. Fauoris ſummi, quo me proſecutus eſt,
lurima deinceps extitere documenta. Per eum ſi ſtetiſſet, nunquam
Halam reliquiſſem. Nihil mihi triſtius, quam quod ab eius mihi
diſcedendum eſſet latere, ſed nemo forte quam iſte, meum moleſtius

tulit diſceſſum. Eundum interea fuit, quo diuina duxere fata. Nec

abſentia, viri ſummi imminuit fauorem, quem ſaepisſime litteris,
etiam ante hebdomades non ita multas, teſtatus eſt. Nihil horum,
TIBI, ignotum: vnde meo quoque facile ignoſces dolori.
Ad r vero, vIR EXCELLENTISSIME, quod attinet, quantus
TvVVsS in communi tot hominum luctu, dolor ſit, facile intelligo.
Conqueruntur alii, ereptum ſibi praeceptorem, patronum; acade-
miae decus, eruditi orbis ornamentum: Trv, quod his omnibus lon-

ge maius eſt, patrem. At qui patrem amiſiſti, recordaberis, TVI

eſſe officii, exemplum, quod TIBI reliquit pater, vt in reliquis feciſti
egregie, ita hac quoque in re imitari, vt conſtanti aduerſa quaeuis fe-
ras animo. Namque & hanc beati viri fuiſſe virtutem eximiam, ne-⸗
mo, niſi cui ignotus prorſus eſt, neſcit. Plura non addo, cum ex TE
ipſo ſumere queas, quae adferant ſolamen, quae dolorem leuent. In
beatorum nunc triumphat ſedibus pater rvys: hoc prohibebit, quo
minus optes, diutius inter mortales eum viuere debuiſſe, praeſertim
cum iam ipſa ſenectus, illi pro morbo eſſet. At ne tum quidem,
qui TBI angit dolorem improbo, modo in mentem veniat, quod ve-
niſſe iam pridem ſcio, diuinae vt nos ſubmittamus voluntati, par eſſe,

lubentique, quae ſupremus rerum arbiter nobis imponit, ſuſcipiamus

animo. Hoc ſi feceris, vti TE hoc facere certus ſum, Deus ipſe
omnem leuabit dolorem, & coeleſti ſolatio mentem replebit, nque
reficiet adflictum, atque recreabit mirific.e. Vale, vIE ExCELLEN-
TISSIME, & mihi porro faue.

Ienae die xX Auguſti
MD CCX.

RE
A C

I.
Rod
CUN
NAhl
DLp

MUNIS

kolf.
PUDLI
C.
NIDS
NAR
UMO
XVII. (
CILM.
8l

— —,,.,G

4

S

R

Balance Q

20

Focus

M

K

J

G H

–

E

5

19

18

17

16

15

2

1

VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset

g-
.— Copyright 4/1999 VXyMaster Gmba wwW.yymaster. com

AD
VM, AMPLISSIMVMOVE VIRVM

BAMVELEM
AYKIVM

IN ACADEMIA FRIDERICIANA
IMVM ,, SERENISSIMAE VIDVAE
SI8S CONSILIARIVM AVLICVM,

S SVI OPTIIMI

VIRI ILLEVSTRIS

IS STRYKII

NSVMMATISSIMIL, BORVSSIAEQVE
CONSILIARII INTIMI

IORTE DEFVNCTI

BI ALIISQVE ACERBVM,
LVGENTEM

CONSOLATORIA

S CBRIPTA

NCISGO BVDDEO

IN ACADEMIA IENENSI
P. P. O.

I E N 4AF
ERIS MVLLERIANIS.