KaI600-893_25
author: Roth, Franz Joseph

6 eegeegrese⸗

lettiss
Adete
Aru
uris-
Rote
P ebe⸗
dlles „
bovis
Uloia-
Apru⸗
num-⸗
Ute⸗
Wale
ncta,
eren⸗
N W
lus

s

abiltter
enda e-
o nO
le fe⸗

O h. B. M.

DISSERTATIO HNAUGURALIS JWURIDICA,

REBUS INVENTIS.

QAM

§UB 4US FYOTIIS DIVINIS
EX INDULTU

IILUSTRISs FACUILTATIS JURIDICE

IN ALMA AFGENTOATENSIVUM
UNIVENSITATE

PRO LICENTIA

SOMMOS IN UTIKOOOUE UEE HONOEES
EY, PRIVIILEGIA Do0OY7OονnI d(nALIA
RIT-E CAPESSEN DI

1

SOLENNI EXAMINI SUBIICIT
DIE XVI. 4AUGEUSTI, A. R. J. M DCCLEXUIII.

FRANCISCUS JOSEPHUS ROTH-

SALISPRATENSIS8 ALSATA.
H. L. Q. C. .

4KGEN TOU k A TI,
EX Prelo IONA LORENZII, Typographi.

PDEO
PAT RI £

PARENTIBUS
PATRONIS

ATCUE

AMICIS
SACRUM.

WJerE

=
—

—

EEEee

SS/ – =
— =

—

S=-
— — -

D. B. r.

DISSERTATIO INAUGURALIS
JWRIDICA

n1GA
REBUS INVENTIS.

AX 9dDOs inter Juris naturalis & gentium
2* M acquirendi, præter venationem & occupa-
Nade tionem bellicam, etiam inventio recenſe-
tur, qua res, quæ vel ſua natura nullius-
vel pro derelictis habitæ, apprehenduntur. L. 1. §. 1.
L. 2.S. 2. F. de acquir. vel amitt. poſeſ. Quum autem
res nullius cedant occupanti, recte infertur, lapil-
los, gemmas, aliaque in litoribus, inventa, & ab.
aliis nondum occupata, invenientis fieri. §. I. In-
ſtit, de rer. diviſ. L. 3. pr. f. de acquir. rer. domin.
L. 7. §. 7. H. de scquir, vel amitt. poſſeſſ.

A 2 6 §. II.

„ ( 4)
§. II.

Verum apprehenſione poſſeſſionis opus eſt,

quando res nullius in dominium invenientis cedere
debet; cum enim inventio ſit modus acquirendi
jure naturali & gentium introductus, factum illud
occupationis ita debet eſſe comparatum, uti natu-
ra ipſa omni arte deſtituta indicat rem nullius ac-

quiri poſſe, id quod fit ſimplici poſſeſſionis appre-

henſione animo eam ſibi propriam habendi.
Ss. III.

Exinde ſequitur viſum non ſufficere, adeoque

gemmam non ejus eſſe, qui primus viderit, ſed

qui primus apprehenderit. L. 2. pr. . de acquir.
er. domin. L. I. §. 1. H. de acquir. vel amitt. poſſeſz.
niſi eandem animo apprehendendi oſtenderit. Ita
enim BACHOVIUS in Zreutler. vol. 2. diſput 20.
theſ. 2. tit. H. loquitur: Fatendum eſt, aliam eſe
rationem animalium quazk ſe ipfſa, movent, alia rerum
mobilium inanimatarum ſupra terram apparentium,
in quibus licet apprehenfione opus ſit, exiſtimaverim
tamen, quoniam res zſtæ de loco ſe movere non poſ-
Jſunt, aliquid aſpectui tribuendum elſe. Sed id non
ſemper procedit, ſed eo duntaxat in caſu, quem
idem BACHOVIUS loc. cit. ſiſtit: veluti ſi quis gem-
mam, primo a ſe viſam, animo eam cdorchegcese.
emon-

Aemon,
zotien
miniti
limire
1. Au,
lagae
regul
Gvirs
. de
zuſmn
KC.
foojn
de ac
adn
Pian
ſtras
Gann

pert
gem
ſed
ſ.d
Non
Ge
BaN

gue
ſe
M.

ta
20,

rn
m,
rin
.
hon

m.
ndi

0n

( 55 .

demonſtret alteri, dicens, ſe ibi gemmam invenire,
potiorem eſſe debene, neque alterum prævertendo, do-
minium ſibi vindicare poſſĩe. Hæc ipfa quoque eſt
limitatio STRYCKII in tract. de jur. ſenſuum diſſert.
1. cap. 3. num. 32. Bachovium pro ſe allegantis.
Idque etiam rationi congruum eſt, nam licet ex
regula dominium rerum inventarum aliter non ac-
quiratur, niſi apprehenſione poſſeſſionis, L. 1I. §. I.
F. de acquir. vel amitt. poſſel. L. 12. Cod. de fade-
uhßor. nam inventio cum effectu intelligenda;,
BKRUNNEMAN. Comment. Cod. ad d. L. 12. Cod. de
Fdejuſſor. adeoque motio de loco requiritur L. 2. §. 2.
de acquir. vel amitt. tamen in caſu agitato alter qui
ad meam demonſtrationem gemmam videndi co-
pPiam accepit, eamque primus apprehendit, mini-
ſtras manus mihi commodaſſe ad eandem occupan-
dam cenſendus eſt.

§. IV.

Dantur vero Doctores, quibus ſedet ſolo viſu
perfici occupationem, adeo ut univerſim aſſerant,
gemmam non eſſe ejus qui primus apprehenderit,
ſed qui viderit primum; provocantes ad L. 7. §. 21.
F. de acquir. vel amitt. poſſeſ ubi PAULUS ſcribit:
Non eſt enim corpore & abtu neceſſe adprehendere poſ-
ſeſtonem, ſed etiam oculis & affeltu. Sed reſpondeo,
PAULUM hic non loqui de occupatione ſtricte
A 3 ſumpta,

(6)

ſumpta, ſeu modo acquirendi originario, uti inS§. 1.
ſumitur, ſed de adquiſitione derivativa, ſeu tradi-
tione, in qua concurrente ſimul utriuſque & trans-
ferre & recipere dominium volentis voluntate,
ſymbolum aliquod puta viſus & oſtenſionis longin-
quæ vel etiam clavium traditarum, confirmante in
ſuper id ipſum lege, facile ſupplet actualem per
tactum rei perpetrandam apprehenſionem, uti pa-
tet ex L. 75. §. 2. H. de acquir. vel amitt. poſſeſ.

S. V.

Unde hæc conſequentia ex d. L. 7. §. 27. duci
non poteſt, fundus per ſolam viſionem tradi poteſt,
ergo a fortiori etiam acquiri res, quæ antea nullius
fuit. Quin potius invertendum eſt argumentum,
& dicendum: fundus tradi poteſt per ſolam vfo-
nem & oſtenſionem, ſed non ita acquiri res, quæ
nullius eſt. Huic conſecurioni fua ſolida conſtat
ratio. Prius etenim membrum immotum perſtat,
quia oſtendens vult dimittere dominium, ridicu-
lum autem eſſet, ait CELSUS in cit. L. 16. §. 1. illud
dimittere ſi non exiſtimaret, ſe illud transferre. Aſt
in inventione ſeu modo acquirendi originario res
ſecus ſe habet, ibi enim nemo adeſt qui domi-
nium dimittere & in alterum transferre geſtit; non
adeſt, lex quæ certam acquirendi formam præſcri-
bat, & pro ſufficienti ad acquiſitionem habeat abſ-
que

4

e
cqu
talia
4b h
ſos
remm

poſte

noſt
ſeil4
NN
gun
min
funt
nunc
1. 2
jen
ℳe
mim
Uven
PN—
hon
gati
indie
1 .

6

de l.

di.

Ans.
e,
te n
pet
Da.

( 7) *

que actuali apprehenſione; hinc ſignificantiora ſigna
acquiſitionis dominii requiruntur, non ambigua, ſed

talia unde natura duce concludi poteſt, omnes alios
ab hujus rei uſu & apprehenſione nunc eſſe exclu-
ſos, neminique in poſterum fas eſſe manus in hanc
rem immittere, quale ſignum procul dubio eſt

poſſeſſionis apprehenſio.

VYVI.
Quum duntaxat res quæ nullius ſunt inventione
noſtræ fiant, conſequitur, quod res fortuito amiſſæ,
ſeu quæ domino non advertenti exciderunt, ad hunc
acquirendi modum non pertineant; adeoque ea
quæ non advertentibus & ignorantibus exciderunt,
minime fiant invenientium, ſed reſtitui ſub pœna
furti debeant §S. ult. Inſtit. de rerum divis. etiamſi
nunc dominus ignoretur: ita enim ULPIANUS
L. 12. §. 4. F. de furtis, ſcribit, qui alienum quid
jacens lucri faciendi cauſa ſuſtulit, furte obſtringitur,

e ſcit cujus ſit, ſive ignoravit, nihil enim ad furtum

minuendum facit, quod cujus ſit ignoret. Præmium
inventionis a domino veniente & rem ſuam eſſe
probante non probe petit inventor, oblatum vero
honeſte accipit. L. 42. §. 9 F. de furtis. pro inveſti-
gatione rei nondum repertæ indicium id eſt merces
indici præſtanda & peri poteſt, & honeſtius acci-
pi. L. 4. §. Fn. F. de condict. ob turp. cauſ. L. 110

H. de præſcript, verb.
8. VI.

(8 ) r.
§. VII.

Viri honeſti & probi eſt, ſi rem hujuſmodi in-
venerit, ut faciat, quod fieri narrat UI. PIANUS.
cit. L. 42. §. 5. fF. de fürt. Solent plerique etiam hoc
facere, ut libellum proponant, continentem inve-
niſſe & redditurum ei qui deſideraverit bhi erge
oftendunt non furandi animo ſe fecilſe. Ubi hæc
proteſtatio non fit libello ſeun programmate publi-
Cce affixo, præconis vox adhibetunr. Quæſtionem
vero Domitianam videtur DLPIANUS verbis præ-
cedentibus ad. §. proponere, quando ſcribit: Pro-
inde videamus, ſi neſcit cujus eſſet, ſic tamen tulit,

quaſi redditurus ei, qui deſideraſſet, vel qui oſten-
diſſet rem ſuam, an furti obligetune Quid? anne

is furtum committere poteſt, qui rem alienam non
animo ſibi habendi, non intentione lucrum facien-

di, ſed ea mentis deſtinatione ſuſtulit, ut eam do-

mino reperto quantocyus reſtituat? Jejuna quæ-
ſtio! reſpondet quidem: & non puto obligari eum.
Plus enim quam ridiculum eſt dubitare, an für-
tum faciat, qui rem alterius caſu amiſſam tollit,
& quidem reſtituendi animo? ſed noli præcipitare
rationes tuas, facile enim excuſatur ULPIANUS,
qui dubium ex academia Platonis protulit; ſed con-
tra PLATONEM reſpondit Stoicus. Plato enim
Lihb. 1XI. de leg. pr. ſtatuit eam legem: quz non de-
poſuiſti, nec tollas. Res igitur amiſſas & publice
jacen-

ſtcen
rarii
toni⸗

edu

liv.

Z
Cnn
T
dom
que
yeht
tor e
Opin
l V
mag

non

lei e
ſoter
min
non
ſume
gerel
ſaer

ſᷣ
eC
bli⸗
lem
lch⸗
10⸗
lit,
len.
Nnne.
10
l⸗

nm.
für.
lit,
Nre
1,
n.
imn
ge⸗
ce
el⸗

„„ (9) *
jacentes, ne quidem vult tangi, ſed Numinis itine-
rarii cuſtodiæ relinqui: fed hæc ſententia vere Pla-
toniæ, & nec ipſi domino utilis, viſa eſt ULPIA-
NO in hac injuſtitia avaritiaqque hominum in uſum
deduci non poſſe. ULRIC. HUBER. Prælect. Jur.
civ. ad Inſtit. Lib. 2. lit. I. §. 27. & 2t.

Libello autem rei inventæ propoſito, vel præ-
conis voce erriſſa, ad ſignificandum, inventorem
ad rem reft lendam paratum & pronum eſſe; ſi
dominus non repertus fuerit, quid juris ſit merito
quæritur? Antiquis ſcriptoribus placuit, rem in-
ventam addicendam eſie egenis, niſi & ipſe inven-
tor ex eorum fit tribu. His auſterior eſt HUBERI
opinio, qui loco cit. num. 25. ad ſinem, vel invento-
ri, vel pauperibus hoc fortunæ donum a lege vel
magiſtratu ex præſumpta derelictione addici poſſe
non ambigit: ſecus autem repertorem ad perpetuam
rei cuſtodiam condemnare videtur. Retinere rem
poterit, ait, quia nemini magis campetit, ſed an do-
minium adquiret? cauſam vides ellam, derclidka
non fuerit. Utique ſi ſervando ſervari nee, deat, con-
ſumet eam, vel dabit pauperibus. Sdi durabilis, an
derelidta præſumetur“ probabele id quidem; ſed quid
ſi dominus prior ſupervenerit, juſtamque ignorantiæ
cauſam

A (10) A.
cauſam probet? neque textum neque rationem video;
quz dominium praſtet.

§. IX.

Ex dictis pateſcit in ſolis rebus, quæ ſervari non
poſſunt HUBERUAM uſum inventori, vel largitio-
nem in pauperes indulgere, & in his recte quidem,
utpote domino abſque eo interituris; ſed in alis
nec dominii acquiſitionem nec rei inventæ uſuca-
pionem admittit, cum inventor & titulo, & opi-
nione domini careat; Quamlibet id pro expedito
habeat, quod inventor dominium rei, ſi dominus
non amplius exiſtit, licet hoc ignoret, adipiſcatur:
aſt ſi extet adhuc dominus, nec tamen ſe prodat,
rem interea manere apud inventorem ait; loc. cit.
eumque ſuperveniente eiam domino, ſi ab initio
animum fraudandi non habuerit, bonæ fidei poſſeſ-
ſoris jure gaudere.

§8. X. S
Quibus conſtitutis conſequitur, quod exulante

uſucapione res inventa in jugi dominio ejus qui eam
amiſit, maneat, & hinc res ſervabiles inventor ne-

que conſumere, puta nummos inventos expendere,

neque ſpecies alienare, & in alterum transferre,
ſine

ſine

nem!
tum
ademo
Peran
K
reey
rni⸗
AWe!
fieri
& il
i h⸗

N
ter re
ttodi⸗
cit,
Gerel
oi
Sa
4 b
non

geo,

non
ſtio⸗
den,
Ai
ſen⸗
ohi⸗
t.
ninus
ator⸗
Nlet,
r.
tio
Rel⸗

lante
jenm
ge⸗
gere,
ette,
ſue

fragio eapulſum eſt Wireſ non poteſt:. quoniam non

X (I) k——
ſine vitio furti poſſit. Sat graves contra uſucapio-
nem militant rationes. I. quod inventor uti jam di-

GSum careat & titulo & opinione domini: hinc

admodum fallitur, qui ex deſperatione rem recu-
perandi eam dereliltam eſſe præſumere velit; nam
& ovis a lupo rapta noſtra eſſe non defſinit, quia
recuperari abſolute poteſt. L. z22. f. de acquir. rer.
domin. L. S. §. En. . famil. erciſe. gemma etiam ab
ave transvolante ablata adhuc noſtra manet, quia
fieri non repugnat, ut recipiatur; etiamſi in hoc
& illo caſu nemo facile hoc animo futurus ſit, ut
id ſperare temere ſuſtineat.

6. XlI.

Nulla quoque 2do differentia perſpici poteſt in-
ter res caſu fortuito amiſſas, & eas, quas quis la-
tronis aut naufragii evitandi cauſa, in locum abji-
cit, qui certo hanc mentem non habet, ut eas pro
derelictis intelligi velit, ſed recepturus perinde ac
ſi quis onere preſſus in viam rem abjeciſſet. L. æ.
F. ad Leg. Rhod. hæ res autem ſta projectæ
ab inventore quamvis triennio poſſeſlæ præſcribi
non poſſunt per textum uſucapionem indiſtincte
rohibentem L. 2. §. I. & 2. F. de acquir. vel amitt.
poſſeſ. ubi JAVOLENUS ita ſcribit: qued ex nau-

2 ℳ

—–

( 12) ,

eſt in derelicto ſed in deperdito. Idem juris eße exiſti-

mo in his rebus quaz jactz ſunt! quontam non poteſt
videri id pro derelidto hubitum, quod ſalutis cauſa in-

terim dimiſſum eſt. Ex hac enim lege patet, quod ſi

hæ res uſucapi non poſſint, quia pro deperditis haben-
tur, multo minus res quæ inadvertenti domino ex-

ciderunt, & vere deperditæ dicuntur, uſucapi po-

terunt, ex principio, propter quoa unumquonque eſt
tale illud magis eſt tale. Eundem in modum pronun-
ciat quoque JULIANUS in L. 7. . pro derelicto.
his verbis: ds quis merces ex nave jactatas inveniſſet
num ideo uſucapere non poſit, quia non viderentur
derelidtä, quæritur! ſed verius eſt eum pro derelidto
uſucapere non polſe. Unde adhuc infero, ſi res eje-
Ræ nequidem uſucapi poſſunt, cum tamen ejectio
non ſit actus invitus ſed mixtus, multo minus res
deperditæ vel amiſſæ uſucapionis capaces videri
debent, quippe quæ dominum habent ignorantem

&; invitum, cujus non poteſt eſſe ullus conſenſus.

9. XII.
Neque hic objiciatur; titulum pro ſuo hic ſibi
Vindicare locum, nam ſi inveſtiges tenorem hujus
tituli deprehendes, exempla, quæ adducuntur ad
ejus dilucidationem quam proxime accedere ad ac-
quiſitionem originariam. Adeoque hæc exempla
S procul

proe
cicu
in ſy
paye
gur
xci

OI
polit
ver)
ran
ran
gu⸗
ralit
refe
in
pri⸗
tqu/
eriſt
ſabe
ſe d
inyv
ſec
tad

pr.

i.
4
n-

X-
0-

l⸗
lo.
ſet
ur
icko
e.
ti,
Tes
ei

—

.

ſbi
jus
ad

ac⸗
npla
ell

B

4 (1s)

procul a noſtro caſu abſunt; veluti ſiquis cervum
cicuratum adeoque in alterius dominio exiſtentem
in ſylva, ad quam ire & inde redire ſolebat, occu-
paverit: aut gemmam vel lapillum aliaque ſimilia iis,
quæ in litore maris reperiri ſolent, & iter facienti
exciderunt, ibidem invenerit, bona mente credens
omnes has res eſſe nullius aut præmia litoris. Ap-
poſite igitur DARIESIUS in Inſtit. Juriſprud. uni-
Terſ. §. z67. dicit: Res cus dominus ignoratur igno-
rantia invincibili june habetur pro re nullius, igno-
rantia enim invincibilis nulla gaudet moralitate, quid-
quid ergo ex ignorantia invincibili agemus, inter mo-
raliter mala, ideoque inter eg, quæ legibus repignant
referri nequit. Dum quis ergo rem, cujus dominum
ignorantia invincibili ignorat cum animo eam ſibt pro-
priam habendi apprehendit, hoc facto neminem ldit;
atque adeo ejuſmodi res pro re quæ in poteſtate alterius
exiſtit, haberi nequit, ipfo ergo jure pro re nullius
haberi poteſt. Nam noſtro in caſu res longe ſecus
ſe habet, hic enim inventor optime gnarus eſt rem
inventam non efſte nullius, ſed in dominio alicujus,
ſed qui pro nunc non apparet, vel ignotus eſt. Con-
tradictionem enim involvunt, ſunt verba HEINEC-
CII in Elem. pand. Lib. al. tet. Io. in not. pPoſſidere
pro ſuo, & ſcire rem eſſe alienam.

„

B 3 . XIII.

(14)
Præterea cum immotum juris principium ſit

quod nemo ſibi cauſam poſſeſſionis mutare poſſit,
L. J. Cod. de acquir. poſſeſ. & inventor rem certo

alienam cœperit poſſidere ut nudus detentor; diffi-

cile intellectu eſt, quo pacto ſibi veram poſſeſſionem
& ad uſucapionem proficuam ſibi conciliare, &
quando animum & opinionem, quam ab initio non
habuit domini, qui ad eam requiritur, induere poſ-
ſit: ad hoc accedit, quod cum dominium noſtrum
ſine cauſa, qualis hic nulla adeſt, & ſine facto no-
ſtro in alium transferri nequeat, L. 11. f. deReg Jur.
neque rei inventæ dominium unquam ad inventorem
pervenire Auea facto domini vel ejus conſenſu
ſemper detficiente.

S. XIV.

Nec minus addendum, quod deſperatio rem re-

cuperandi derelictionem non infert, nam ſpes eam
rurſus conſequendi abjicitur, non animus; poſſieſ-

ſio amittitur, L. 2. S. I2. ſ. de acquir. vel amitt. poſſel.

non vero dominium. Deſperatio recuperandi cum
deſiderio habendi conſiſtere poteſt, imo hoc ſem-
per illi ineſt; non poteſt igitur ille, qui habere deſi-
derat, rem dereliquiſſe dici. Derelictio excludit
omne

4

oimne
gui
Vit,
60 de
eſt
Peten

in
4 N
ro

nſuc⸗
conſi
N
a no
Leg
ſian
AWed
G
cies
kendh

n
erto
iffi.
dem

Noon

(15 ) *

omne deſiderium habendi, ſed non derelinquit ille,
qui gemmam vel annulum caſu amiſſum diu quæſi-
vit, & tandem tædio vel deſperatione ab inquiren-
do deſiſtit, nec porro curat, aut de eo cogitat; inde
eſt, ut ſi rurſus inveniatur, domino eundem re-
petenti denegare, incivile & iniquum foret.

*

§S. XvV.

Licet vero dicatur ſufficiens eſſe, aliquem in ea
opinione eſſe, ut credat dominum rem dereliquiſſe,
ad uſucapiendum ex titulo pro derelicto, hanc ob-
jectionem tamen diluit ſolide IULIANUS in ZL. 6. F.
Pro derelicdto. his verbis: Nemo poteſt pro derelidto
uſucapere, qui falſo exiſtimavit, rem pro dereliczo eſſe
habitam. Imo titulus pro derelicto, ſi res recte
conſideretur, nequidem ad uſucapionem pertinet,
niſi in unico caſu, quo nempe res quidem vere ſed
a non domino derelicta fuit, ceu Doctores & textus
Legum Pandectarum pro derelidto tradunt. Etenim
ſi a vero eſſet derelicta, non opus foret uſucapione,
adeoque nec titulo, quia res hac ratione nullius fa-
cta cederet cuilibet occupanti; adeoque hæc ſpe-
cies tunc ad modum acquirendi originarium refe-
renda foret.

8.XVI.

(16)
S. XVI.

Sed obſtare mihi videtur ULPIANUS in L. 44.
fF. de acquir. rer. domin. qui cum declaraſlet fera
animalia a nobis capta ſed e conſpectu noſtro ita au-
fugientia, ut perſecutio jam ſit deſperata, recupe-
rare priſtinam libertatem, & rurfus fieri res nul-
lius, ſubjungit: id quod amiſſum naufragio non ſta-
tim noſtrum eſſe definit: unde videtur inferendum,
res amiſſas ſaltem poſt temporis intervallum veri
domini eſſe deſinere, adeoque uſucaptas eſſe. Sed
reſpondeo ULPIANUM nihil aliud innuere velle,
quam inventorem re amiſſa & a ſe inventa potiri,
ſi dominus nuſquam appareat, aut amplius vere
non ſuperſit, adeoque res pro derelicta haberi Poſ-
ſit: quæ præſumptio vero demum longiſſimo
tempore effluxo oriri poterit; cum enim in jure
noſtro axioma ſit, quod non eſſe & non apparere
paria reputentur: hinc dicendum, dominum rei
multis jam retro annis inventæ nuſquam comparen-
tem conſiderandum eſſe, ac ſi non amplius exiſte-
ret, quo in caſu utique rem inventam ceu rem nul-
lius potius invenientis fieri quam aliorum, recte ab
ULPIANO aſſeritur, reſtituendam tamen domino
uti jam dixi, quam primum ſeſe ſiſtit. Inventoris
enim dominium eſt duntaxat interimiſticum adven-

tu domini iterum evaneſcens, Poſſunt etiam verba

UL-

UI

UEI
ahii,
tia,
turd
ehe
nege
it:
on
tiu
Gar
illi
ſtig
he
ggnar
0
num
ſert
bitr.

tera
Aall⸗

npe-
Nul
1ſtr
un,
jeri
Sed
ANe⸗
Otiri,
yere
l.
no
Ure
de
A N
4ren
liſte⸗
ul.
e ab
nin
toris
wen-

erbi

I.

ULPIANI ita accipi, ut confirment potius aſſerta
mea, quam ut dubium moveant contra. Cum enim
ULPIANUS in prima legis parte adſtruxerat fera

animalia a nobis capta e conſpectu noſtro aufugien-

tia, ut perſecutio jam ſit difficilis, confeſtim in na-
turalem laxitatem redire, ita ſecus pronunciandum
eſſe enunciat in re naufragio amiſſa. Eam enim
nequaquam ſtatim hoc facto noſtrum eſſe deſinere
ait: innuens rem hac ratione amiſtiam in noſtro
dominio manere, nec fieri invenientis. Unde neu-
tiquam mens eſt ULPIANI affirmare, ac ſi ali-
quando dominium amittentis interiret, ſed potius
adſtruit dominium ejus rei domino ſemper ſalvum
illibutamque fore, ita ut eam quandocunque inve-
ſtigatam recuperare poſſit. Sunt tamen quidam
Interpretes qui uſucapionem rei inventæ propu-
gnant, quos inter BACHOVIUS a BRUNNEMAN-
NO in Comment. Digeſt. ad L. 43. tit. de fürtis „
num. 6. refertur: rationes tamen ſat graves ad aſ-
Erturn hoc deſtruendum ſupra me adduxiſſe ar-
bitror.

F ANTUM.

9 COROL-

(I8)

COROLLARIA
Obligationes recte ab Iinperatore Juſtinia-

no ſecundo juris objecto ſeu rebus annumeran-

tur, licet Hermannus Vultejus eas ad jus
perſonarum referat.
Kes propria uſucapi non poteſt.
III.
Donatio omniuim bonorum valida eſt.
Dominium rei corporalis traditioue de-
mium transfertur.

Ex locatione conduéctione duæ oriuntur
actiones & quidem utrinque directæ, Allia
locator & conductor ſtatim ab initio obli-

autut. G
3 AYX.

.

Gut

11

UI⸗

u⸗

( 19) k—
Locator impenſas necelſarius conductori
refundere debet.

Locator arrogando ſibi percebtionem fru-

Gnum rei locatæ conductori tenetur ad id

gquod intereſt.
VIII.
In contractibus oneroſis evictionis præſta-
tio habetf locuil.

Error circa corpus vitiat embtionem ven-

ditionem.

Exceptio rei non traditæ ab emptore ven-
ditori opponi poteſt, etiumſi ſtatutum dicat
inſtrumento nullam objici poſe exceptionenn.

1dibus venditis debetur bortus illarum
cauſa comparatus, ad quem aditus Ft per
domum

Ar (20 ) *

domum, quique adeo Pro domus additamento

babetur.
XII.
Venditor ignorans ſervitutem fundo ven-

dito impoſitam, tenetur quanti minoris em-
tor emiſſet, ſi ſKeiviſſet eam impoſitam.

8OLI DEO

LAUS HONOR ET GLORIA

1434

15
P
EIE
Etttttt
EEE
EREEE
223333333
ttttt-
ocus alance

☚

VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset

4 Copyright 4/1999 VXyMaster Gmbhi wwW.yXmaster. com

2 D. B. Y.
NANDRAIR JWRIDICA,

INVENTIS.

QUAM

6PCi DIVINIS
K INDULTU

ACULTATIS WRIDICXE

GENTOEATENSIUM
VEESITATE

LICENTIA

KOQOE JUEE HONOEES
LEGIA DôOOιIP¼uoORALIA
E CAPESSENDI

I EXAMINI SUBIICIT
S TI, A. K. §. M DCCLXVIII.

6 JOSEPHUS ROTH-

ATENSIS8 ALSATA.

R nnαϑαπαm[rrerr . 8
— =

E N OK A T'1,;
LORENZII, Typographi.