KaI600-893_25 Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

 Dissertatio Inauguralis Iuridica, De Rebus Inventis Roth, Franz Joseph 6 eegeegrese⸗ lettiss Adete Aru uris- Rote P ebe⸗ dlles „ bovis Uloia- Apru⸗ num-⸗ Ute⸗ Wale ncta, eren⸗ N W lus s abiltter enda e- o nO le fe⸗ O h. B. M. DISSERTATIO HNAUGURALIS JWURIDICA, REBUS INVENTIS. QAM §UB 4US FYOTIIS DIVINIS EX INDULTU IILUSTRISs FACUILTATIS JURIDICE IN ALMA AFGENTOATENSIVUM UNIVENSITATE PRO LICENTIA SOMMOS IN UTIKOOOUE UEE HONOEES EY, PRIVIILEGIA Do0OY7OονnI d(nALIA RIT-E CAPESSEN DI 1 SOLENNI EXAMINI SUBIICIT DIE XVI. 4AUGEUSTI, A. R. J. M DCCLEXUIII. FRANCISCUS JOSEPHUS ROTH- SALISPRATENSIS8 ALSATA. H. L. Q. C. . 4KGEN TOU k A TI, EX Prelo IONA LORENZII, Typographi. PDEO PAT RI £ PARENTIBUS PATRONIS ATCUE AMICIS SACRUM. WJerE = — — EEEee SS/ – = — = — S=- — — - D. B. r. DISSERTATIO INAUGURALIS JWRIDICA n1GA REBUS INVENTIS. AX 9dDOs inter Juris naturalis & gentium 2* M acquirendi, præter venationem & occupa- Nade tionem bellicam, etiam inventio recenſe- tur, qua res, quæ vel ſua natura nullius- vel pro derelictis habitæ, apprehenduntur. L. 1. §. 1. L. 2.S. 2. F. de acquir. vel amitt. poſeſ. Quum autem res nullius cedant occupanti, recte infertur, lapil- los, gemmas, aliaque in litoribus, inventa, & ab. aliis nondum occupata, invenientis fieri. §. I. In- ſtit, de rer. diviſ. L. 3. pr. f. de acquir. rer. domin. L. 7. §. 7. H. de scquir, vel amitt. poſſeſſ. A 2 6 §. II. „ ( 4) §. II. Verum apprehenſione poſſeſſionis opus eſt, quando res nullius in dominium invenientis cedere debet; cum enim inventio ſit modus acquirendi jure naturali & gentium introductus, factum illud occupationis ita debet eſſe comparatum, uti natu- ra ipſa omni arte deſtituta indicat rem nullius ac- quiri poſſe, id quod fit ſimplici poſſeſſionis appre- henſione animo eam ſibi propriam habendi. Ss. III. Exinde ſequitur viſum non ſufficere, adeoque gemmam non ejus eſſe, qui primus viderit, ſed qui primus apprehenderit. L. 2. pr. . de acquir. er. domin. L. I. §. 1. H. de acquir. vel amitt. poſſeſz. niſi eandem animo apprehendendi oſtenderit. Ita enim BACHOVIUS in Zreutler. vol. 2. diſput 20. theſ. 2. tit. H. loquitur: Fatendum eſt, aliam eſe rationem animalium quazk ſe ipfſa, movent, alia rerum mobilium inanimatarum ſupra terram apparentium, in quibus licet apprehenfione opus ſit, exiſtimaverim tamen, quoniam res zſtæ de loco ſe movere non poſ- Jſunt, aliquid aſpectui tribuendum elſe. Sed id non ſemper procedit, ſed eo duntaxat in caſu, quem idem BACHOVIUS loc. cit. ſiſtit: veluti ſi quis gem- mam, primo a ſe viſam, animo eam cdorchegcese. emon- Aemon, zotien miniti limire 1. Au, lagae regul Gvirs . de zuſmn KC. foojn de ac adn Pian ſtras Gann pert gem ſed ſ.d Non Ge BaN gue ſe M. ta 20, rn m, rin . hon m. ndi 0n ( 55 . demonſtret alteri, dicens, ſe ibi gemmam invenire, potiorem eſſe debene, neque alterum prævertendo, do- minium ſibi vindicare poſſĩe. Hæc ipfa quoque eſt limitatio STRYCKII in tract. de jur. ſenſuum diſſert. 1. cap. 3. num. 32. Bachovium pro ſe allegantis. Idque etiam rationi congruum eſt, nam licet ex regula dominium rerum inventarum aliter non ac- quiratur, niſi apprehenſione poſſeſſionis, L. 1I. §. I. F. de acquir. vel amitt. poſſel. L. 12. Cod. de fade- uhßor. nam inventio cum effectu intelligenda;, BKRUNNEMAN. Comment. Cod. ad d. L. 12. Cod. de Fdejuſſor. adeoque motio de loco requiritur L. 2. §. 2. de acquir. vel amitt. tamen in caſu agitato alter qui ad meam demonſtrationem gemmam videndi co- pPiam accepit, eamque primus apprehendit, mini- ſtras manus mihi commodaſſe ad eandem occupan- dam cenſendus eſt. §. IV. Dantur vero Doctores, quibus ſedet ſolo viſu perfici occupationem, adeo ut univerſim aſſerant, gemmam non eſſe ejus qui primus apprehenderit, ſed qui viderit primum; provocantes ad L. 7. §. 21. F. de acquir. vel amitt. poſſeſ ubi PAULUS ſcribit: Non eſt enim corpore & abtu neceſſe adprehendere poſ- ſeſtonem, ſed etiam oculis & affeltu. Sed reſpondeo, PAULUM hic non loqui de occupatione ſtricte A 3 ſumpta, (6) ſumpta, ſeu modo acquirendi originario, uti inS§. 1. ſumitur, ſed de adquiſitione derivativa, ſeu tradi- tione, in qua concurrente ſimul utriuſque & trans- ferre & recipere dominium volentis voluntate, ſymbolum aliquod puta viſus & oſtenſionis longin- quæ vel etiam clavium traditarum, confirmante in ſuper id ipſum lege, facile ſupplet actualem per tactum rei perpetrandam apprehenſionem, uti pa- tet ex L. 75. §. 2. H. de acquir. vel amitt. poſſeſ. S. V. Unde hæc conſequentia ex d. L. 7. §. 27. duci non poteſt, fundus per ſolam viſionem tradi poteſt, ergo a fortiori etiam acquiri res, quæ antea nullius fuit. Quin potius invertendum eſt argumentum, & dicendum: fundus tradi poteſt per ſolam vfo- nem & oſtenſionem, ſed non ita acquiri res, quæ nullius eſt. Huic conſecurioni fua ſolida conſtat ratio. Prius etenim membrum immotum perſtat, quia oſtendens vult dimittere dominium, ridicu- lum autem eſſet, ait CELSUS in cit. L. 16. §. 1. illud dimittere ſi non exiſtimaret, ſe illud transferre. Aſt in inventione ſeu modo acquirendi originario res ſecus ſe habet, ibi enim nemo adeſt qui domi- nium dimittere & in alterum transferre geſtit; non adeſt, lex quæ certam acquirendi formam præſcri- bat, & pro ſufficienti ad acquiſitionem habeat abſ- que 4 e cqu talia 4b h ſos remm poſte noſt ſeil4 NN gun min funt nunc 1. 2 jen ℳe mim Uven PN— hon gati indie 1 . 6 de l. di. Ans. e, te n pet Da. ( 7) * que actuali apprehenſione; hinc ſignificantiora ſigna acquiſitionis dominii requiruntur, non ambigua, ſed talia unde natura duce concludi poteſt, omnes alios ab hujus rei uſu & apprehenſione nunc eſſe exclu- ſos, neminique in poſterum fas eſſe manus in hanc rem immittere, quale ſignum procul dubio eſt poſſeſſionis apprehenſio. VYVI. Quum duntaxat res quæ nullius ſunt inventione noſtræ fiant, conſequitur, quod res fortuito amiſſæ, ſeu quæ domino non advertenti exciderunt, ad hunc acquirendi modum non pertineant; adeoque ea quæ non advertentibus & ignorantibus exciderunt, minime fiant invenientium, ſed reſtitui ſub pœna furti debeant §S. ult. Inſtit. de rerum divis. etiamſi nunc dominus ignoretur: ita enim ULPIANUS L. 12. §. 4. F. de furtis, ſcribit, qui alienum quid jacens lucri faciendi cauſa ſuſtulit, furte obſtringitur, e ſcit cujus ſit, ſive ignoravit, nihil enim ad furtum minuendum facit, quod cujus ſit ignoret. Præmium inventionis a domino veniente & rem ſuam eſſe probante non probe petit inventor, oblatum vero honeſte accipit. L. 42. §. 9 F. de furtis. pro inveſti- gatione rei nondum repertæ indicium id eſt merces indici præſtanda & peri poteſt, & honeſtius acci- pi. L. 4. §. Fn. F. de condict. ob turp. cauſ. L. 110 H. de præſcript, verb. 8. VI. (8 ) r. §. VII. Viri honeſti & probi eſt, ſi rem hujuſmodi in- venerit, ut faciat, quod fieri narrat UI. PIANUS. cit. L. 42. §. 5. fF. de fürt. Solent plerique etiam hoc facere, ut libellum proponant, continentem inve- niſſe & redditurum ei qui deſideraverit bhi erge oftendunt non furandi animo ſe fecilſe. Ubi hæc proteſtatio non fit libello ſeun programmate publi- Cce affixo, præconis vox adhibetunr. Quæſtionem vero Domitianam videtur DLPIANUS verbis præ- cedentibus ad. §. proponere, quando ſcribit: Pro- inde videamus, ſi neſcit cujus eſſet, ſic tamen tulit, quaſi redditurus ei, qui deſideraſſet, vel qui oſten- diſſet rem ſuam, an furti obligetune Quid? anne is furtum committere poteſt, qui rem alienam non animo ſibi habendi, non intentione lucrum facien- di, ſed ea mentis deſtinatione ſuſtulit, ut eam do- mino reperto quantocyus reſtituat? Jejuna quæ- ſtio! reſpondet quidem: & non puto obligari eum. Plus enim quam ridiculum eſt dubitare, an für- tum faciat, qui rem alterius caſu amiſſam tollit, & quidem reſtituendi animo? ſed noli præcipitare rationes tuas, facile enim excuſatur ULPIANUS, qui dubium ex academia Platonis protulit; ſed con- tra PLATONEM reſpondit Stoicus. Plato enim Lihb. 1XI. de leg. pr. ſtatuit eam legem: quz non de- poſuiſti, nec tollas. Res igitur amiſſas & publice jacen- ſtcen rarii toni⸗ edu liv. Z Cnn T dom que yeht tor e Opin l V mag non lei e ſoter min non ſume gerel ſaer ſᷣ eC bli⸗ lem lch⸗ 10⸗ lit, len. Nnne. 10 l⸗ nm. für. lit, Nre 1, n. imn ge⸗ ce el⸗ „„ (9) * jacentes, ne quidem vult tangi, ſed Numinis itine- rarii cuſtodiæ relinqui: fed hæc ſententia vere Pla- toniæ, & nec ipſi domino utilis, viſa eſt ULPIA- NO in hac injuſtitia avaritiaqque hominum in uſum deduci non poſſe. ULRIC. HUBER. Prælect. Jur. civ. ad Inſtit. Lib. 2. lit. I. §. 27. & 2t. Libello autem rei inventæ propoſito, vel præ- conis voce erriſſa, ad ſignificandum, inventorem ad rem reft lendam paratum & pronum eſſe; ſi dominus non repertus fuerit, quid juris ſit merito quæritur? Antiquis ſcriptoribus placuit, rem in- ventam addicendam eſie egenis, niſi & ipſe inven- tor ex eorum fit tribu. His auſterior eſt HUBERI opinio, qui loco cit. num. 25. ad ſinem, vel invento- ri, vel pauperibus hoc fortunæ donum a lege vel magiſtratu ex præſumpta derelictione addici poſſe non ambigit: ſecus autem repertorem ad perpetuam rei cuſtodiam condemnare videtur. Retinere rem poterit, ait, quia nemini magis campetit, ſed an do- minium adquiret? cauſam vides ellam, derclidka non fuerit. Utique ſi ſervando ſervari nee, deat, con- ſumet eam, vel dabit pauperibus. Sdi durabilis, an derelidta præſumetur“ probabele id quidem; ſed quid ſi dominus prior ſupervenerit, juſtamque ignorantiæ cauſam A (10) A. cauſam probet? neque textum neque rationem video; quz dominium praſtet. §. IX. Ex dictis pateſcit in ſolis rebus, quæ ſervari non poſſunt HUBERUAM uſum inventori, vel largitio- nem in pauperes indulgere, & in his recte quidem, utpote domino abſque eo interituris; ſed in alis nec dominii acquiſitionem nec rei inventæ uſuca- pionem admittit, cum inventor & titulo, & opi- nione domini careat; Quamlibet id pro expedito habeat, quod inventor dominium rei, ſi dominus non amplius exiſtit, licet hoc ignoret, adipiſcatur: aſt ſi extet adhuc dominus, nec tamen ſe prodat, rem interea manere apud inventorem ait; loc. cit. eumque ſuperveniente eiam domino, ſi ab initio animum fraudandi non habuerit, bonæ fidei poſſeſ- ſoris jure gaudere. §8. X. S Quibus conſtitutis conſequitur, quod exulante uſucapione res inventa in jugi dominio ejus qui eam amiſit, maneat, & hinc res ſervabiles inventor ne- que conſumere, puta nummos inventos expendere, neque ſpecies alienare, & in alterum transferre, ſine ſine nem! tum ademo Peran K reey rni⸗ AWe! fieri & il i h⸗ N ter re ttodi⸗ cit, Gerel oi Sa 4 b non geo, non ſtio⸗ den, Ai ſen⸗ ohi⸗ t. ninus ator⸗ Nlet, r. tio Rel⸗ lante jenm ge⸗ gere, ette, ſue fragio eapulſum eſt Wireſ non poteſt:. quoniam non X (I) k—— ſine vitio furti poſſit. Sat graves contra uſucapio- nem militant rationes. I. quod inventor uti jam di- GSum careat & titulo & opinione domini: hinc admodum fallitur, qui ex deſperatione rem recu- perandi eam dereliltam eſſe præſumere velit; nam & ovis a lupo rapta noſtra eſſe non defſinit, quia recuperari abſolute poteſt. L. z22. f. de acquir. rer. domin. L. S. §. En. . famil. erciſe. gemma etiam ab ave transvolante ablata adhuc noſtra manet, quia fieri non repugnat, ut recipiatur; etiamſi in hoc & illo caſu nemo facile hoc animo futurus ſit, ut id ſperare temere ſuſtineat. 6. XlI. Nulla quoque 2do differentia perſpici poteſt in- ter res caſu fortuito amiſſas, & eas, quas quis la- tronis aut naufragii evitandi cauſa, in locum abji- cit, qui certo hanc mentem non habet, ut eas pro derelictis intelligi velit, ſed recepturus perinde ac ſi quis onere preſſus in viam rem abjeciſſet. L. æ. F. ad Leg. Rhod. hæ res autem ſta projectæ ab inventore quamvis triennio poſſeſlæ præſcribi non poſſunt per textum uſucapionem indiſtincte rohibentem L. 2. §. I. & 2. F. de acquir. vel amitt. poſſeſ. ubi JAVOLENUS ita ſcribit: qued ex nau- 2 ℳ —– ( 12) , eſt in derelicto ſed in deperdito. Idem juris eße exiſti- mo in his rebus quaz jactz ſunt! quontam non poteſt videri id pro derelidto hubitum, quod ſalutis cauſa in- terim dimiſſum eſt. Ex hac enim lege patet, quod ſi hæ res uſucapi non poſſint, quia pro deperditis haben- tur, multo minus res quæ inadvertenti domino ex- ciderunt, & vere deperditæ dicuntur, uſucapi po- terunt, ex principio, propter quoa unumquonque eſt tale illud magis eſt tale. Eundem in modum pronun- ciat quoque JULIANUS in L. 7. . pro derelicto. his verbis: ds quis merces ex nave jactatas inveniſſet num ideo uſucapere non poſit, quia non viderentur derelidtä, quæritur! ſed verius eſt eum pro derelidto uſucapere non polſe. Unde adhuc infero, ſi res eje- Ræ nequidem uſucapi poſſunt, cum tamen ejectio non ſit actus invitus ſed mixtus, multo minus res deperditæ vel amiſſæ uſucapionis capaces videri debent, quippe quæ dominum habent ignorantem &; invitum, cujus non poteſt eſſe ullus conſenſus. 9. XII. Neque hic objiciatur; titulum pro ſuo hic ſibi Vindicare locum, nam ſi inveſtiges tenorem hujus tituli deprehendes, exempla, quæ adducuntur ad ejus dilucidationem quam proxime accedere ad ac- quiſitionem originariam. Adeoque hæc exempla S procul proe cicu in ſy paye gur xci OI polit ver) ran ran gu⸗ ralit refe in pri⸗ tqu/ eriſt ſabe ſe d inyv ſec tad pr. i. 4 n- X- 0- l⸗ lo. ſet ur icko e. ti, Tes ei — . ſbi jus ad ac⸗ npla ell B 4 (1s) procul a noſtro caſu abſunt; veluti ſiquis cervum cicuratum adeoque in alterius dominio exiſtentem in ſylva, ad quam ire & inde redire ſolebat, occu- paverit: aut gemmam vel lapillum aliaque ſimilia iis, quæ in litore maris reperiri ſolent, & iter facienti exciderunt, ibidem invenerit, bona mente credens omnes has res eſſe nullius aut præmia litoris. Ap- poſite igitur DARIESIUS in Inſtit. Juriſprud. uni- Terſ. §. z67. dicit: Res cus dominus ignoratur igno- rantia invincibili june habetur pro re nullius, igno- rantia enim invincibilis nulla gaudet moralitate, quid- quid ergo ex ignorantia invincibili agemus, inter mo- raliter mala, ideoque inter eg, quæ legibus repignant referri nequit. Dum quis ergo rem, cujus dominum ignorantia invincibili ignorat cum animo eam ſibt pro- priam habendi apprehendit, hoc facto neminem ldit; atque adeo ejuſmodi res pro re quæ in poteſtate alterius exiſtit, haberi nequit, ipfo ergo jure pro re nullius haberi poteſt. Nam noſtro in caſu res longe ſecus ſe habet, hic enim inventor optime gnarus eſt rem inventam non efſte nullius, ſed in dominio alicujus, ſed qui pro nunc non apparet, vel ignotus eſt. Con- tradictionem enim involvunt, ſunt verba HEINEC- CII in Elem. pand. Lib. al. tet. Io. in not. pPoſſidere pro ſuo, & ſcire rem eſſe alienam. „ B 3 . XIII. (14) Præterea cum immotum juris principium ſit quod nemo ſibi cauſam poſſeſſionis mutare poſſit, L. J. Cod. de acquir. poſſeſ. & inventor rem certo alienam cœperit poſſidere ut nudus detentor; diffi- cile intellectu eſt, quo pacto ſibi veram poſſeſſionem & ad uſucapionem proficuam ſibi conciliare, & quando animum & opinionem, quam ab initio non habuit domini, qui ad eam requiritur, induere poſ- ſit: ad hoc accedit, quod cum dominium noſtrum ſine cauſa, qualis hic nulla adeſt, & ſine facto no- ſtro in alium transferri nequeat, L. 11. f. deReg Jur. neque rei inventæ dominium unquam ad inventorem pervenire Auea facto domini vel ejus conſenſu ſemper detficiente. S. XIV. Nec minus addendum, quod deſperatio rem re- cuperandi derelictionem non infert, nam ſpes eam rurſus conſequendi abjicitur, non animus; poſſieſ- ſio amittitur, L. 2. S. I2. ſ. de acquir. vel amitt. poſſel. non vero dominium. Deſperatio recuperandi cum deſiderio habendi conſiſtere poteſt, imo hoc ſem- per illi ineſt; non poteſt igitur ille, qui habere deſi- derat, rem dereliquiſſe dici. Derelictio excludit omne 4 oimne gui Vit, 60 de eſt Peten in 4 N ro nſuc⸗ conſi N a no Leg ſian AWed G cies kendh n erto iffi. dem Noon (15 ) * omne deſiderium habendi, ſed non derelinquit ille, qui gemmam vel annulum caſu amiſſum diu quæſi- vit, & tandem tædio vel deſperatione ab inquiren- do deſiſtit, nec porro curat, aut de eo cogitat; inde eſt, ut ſi rurſus inveniatur, domino eundem re- petenti denegare, incivile & iniquum foret. * §S. XvV. Licet vero dicatur ſufficiens eſſe, aliquem in ea opinione eſſe, ut credat dominum rem dereliquiſſe, ad uſucapiendum ex titulo pro derelicto, hanc ob- jectionem tamen diluit ſolide IULIANUS in ZL. 6. F. Pro derelicdto. his verbis: Nemo poteſt pro derelidto uſucapere, qui falſo exiſtimavit, rem pro dereliczo eſſe habitam. Imo titulus pro derelicto, ſi res recte conſideretur, nequidem ad uſucapionem pertinet, niſi in unico caſu, quo nempe res quidem vere ſed a non domino derelicta fuit, ceu Doctores & textus Legum Pandectarum pro derelidto tradunt. Etenim ſi a vero eſſet derelicta, non opus foret uſucapione, adeoque nec titulo, quia res hac ratione nullius fa- cta cederet cuilibet occupanti; adeoque hæc ſpe- cies tunc ad modum acquirendi originarium refe- renda foret. 8.XVI. (16) S. XVI. Sed obſtare mihi videtur ULPIANUS in L. 44. fF. de acquir. rer. domin. qui cum declaraſlet fera animalia a nobis capta ſed e conſpectu noſtro ita au- fugientia, ut perſecutio jam ſit deſperata, recupe- rare priſtinam libertatem, & rurfus fieri res nul- lius, ſubjungit: id quod amiſſum naufragio non ſta- tim noſtrum eſſe definit: unde videtur inferendum, res amiſſas ſaltem poſt temporis intervallum veri domini eſſe deſinere, adeoque uſucaptas eſſe. Sed reſpondeo ULPIANUM nihil aliud innuere velle, quam inventorem re amiſſa & a ſe inventa potiri, ſi dominus nuſquam appareat, aut amplius vere non ſuperſit, adeoque res pro derelicta haberi Poſ- ſit: quæ præſumptio vero demum longiſſimo tempore effluxo oriri poterit; cum enim in jure noſtro axioma ſit, quod non eſſe & non apparere paria reputentur: hinc dicendum, dominum rei multis jam retro annis inventæ nuſquam comparen- tem conſiderandum eſſe, ac ſi non amplius exiſte- ret, quo in caſu utique rem inventam ceu rem nul- lius potius invenientis fieri quam aliorum, recte ab ULPIANO aſſeritur, reſtituendam tamen domino uti jam dixi, quam primum ſeſe ſiſtit. Inventoris enim dominium eſt duntaxat interimiſticum adven- tu domini iterum evaneſcens, Poſſunt etiam verba UL- UI UEI ahii, tia, turd ehe nege it: on tiu Gar illi ſtig he ggnar 0 num ſert bitr. tera Aall⸗ npe- Nul 1ſtr un, jeri Sed ANe⸗ Otiri, yere l. no Ure de A N 4ren liſte⸗ ul. e ab nin toris wen- erbi I. ULPIANI ita accipi, ut confirment potius aſſerta mea, quam ut dubium moveant contra. Cum enim ULPIANUS in prima legis parte adſtruxerat fera animalia a nobis capta e conſpectu noſtro aufugien- tia, ut perſecutio jam ſit difficilis, confeſtim in na- turalem laxitatem redire, ita ſecus pronunciandum eſſe enunciat in re naufragio amiſſa. Eam enim nequaquam ſtatim hoc facto noſtrum eſſe deſinere ait: innuens rem hac ratione amiſtiam in noſtro dominio manere, nec fieri invenientis. Unde neu- tiquam mens eſt ULPIANI affirmare, ac ſi ali- quando dominium amittentis interiret, ſed potius adſtruit dominium ejus rei domino ſemper ſalvum illibutamque fore, ita ut eam quandocunque inve- ſtigatam recuperare poſſit. Sunt tamen quidam Interpretes qui uſucapionem rei inventæ propu- gnant, quos inter BACHOVIUS a BRUNNEMAN- NO in Comment. Digeſt. ad L. 43. tit. de fürtis „ num. 6. refertur: rationes tamen ſat graves ad aſ- Erturn hoc deſtruendum ſupra me adduxiſſe ar- bitror. F ANTUM. 9 COROL- (I8) COROLLARIA Obligationes recte ab Iinperatore Juſtinia- no ſecundo juris objecto ſeu rebus annumeran- tur, licet Hermannus Vultejus eas ad jus perſonarum referat. Kes propria uſucapi non poteſt. III. Donatio omniuim bonorum valida eſt. Dominium rei corporalis traditioue de- mium transfertur. Ex locatione conduéctione duæ oriuntur actiones & quidem utrinque directæ, Allia locator & conductor ſtatim ab initio obli- autut. G 3 AYX. . Gut 11 UI⸗ u⸗ ( 19) k— Locator impenſas necelſarius conductori refundere debet. Locator arrogando ſibi percebtionem fru- Gnum rei locatæ conductori tenetur ad id gquod intereſt. VIII. In contractibus oneroſis evictionis præſta- tio habetf locuil. Error circa corpus vitiat embtionem ven- ditionem. Exceptio rei non traditæ ab emptore ven- ditori opponi poteſt, etiumſi ſtatutum dicat inſtrumento nullam objici poſe exceptionenn. 1dibus venditis debetur bortus illarum cauſa comparatus, ad quem aditus Ft per domum Ar (20 ) * domum, quique adeo Pro domus additamento babetur. XII. Venditor ignorans ſervitutem fundo ven- dito impoſitam, tenetur quanti minoris em- tor emiſſet, ſi ſKeiviſſet eam impoſitam. 8OLI DEO LAUS HONOR ET GLORIA 1434 15 P EIE Etttttt EEE EREEE 223333333 ttttt- ocus alance ☚ VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset 4 Copyright 4/1999 VXyMaster Gmbhi wwW.yXmaster. com 2 D. B. Y. NANDRAIR JWRIDICA, INVENTIS. QUAM 6PCi DIVINIS K INDULTU ACULTATIS WRIDICXE GENTOEATENSIUM VEESITATE LICENTIA KOQOE JUEE HONOEES LEGIA DôOOιIP¼uoORALIA E CAPESSENDI I EXAMINI SUBIICIT S TI, A. K. §. M DCCLXVIII. 6 JOSEPHUS ROTH- ATENSIS8 ALSATA. R nnαϑαπαm[rrerr . 8 — = E N OK A T'1,; LORENZII, Typographi.