KaI600-773_3
author: Zoepffel, Franz Matthias

O. D. B. v.
DISSERTATIO INADCGURALS WRIDICA.

REI VINDICATIONE

NONELIDENDA PER

EXCEPTIONEM
PRETII PER VINDICANTEM NON OBLATI
A POSSESSORE OPPOSITLAM,

Occaſione L. 3. Cod. de Rei vindicatione.
QUA“ M

UB AUSsSPICIIS DIINIS
EX INDULTU

ILLUSATRTS GTORUM.

ORDINIS
IN UNIVERSITATE ARGENTORATENSI

PRO LICENTIA

SUMMOS IN UIROQCUE WRE HONORES
ET PRIVILEGIA DOCTORALIA
RITE CONSEQUENDI
SOLENNI ERUDITLOROM CENSURE SUBMITTET
AD D. - Mkr MDocXII. J.

FRANCISCUS MATTHIAS
ZOEPFFEL.,

RUBEACENSIS.
l
AGENTOR ATI,
Typis MELCHIORIS PAUSCHINGERI, Typogr.

DEO.
PATRIE.
PARENTIBVS,
PATRONIès
atque

AMICISLS

)
Sg. gEgEEEYYENYE
?òùMG
2

DISSERTATIO IN AUGURALIS
IURIDICA

DE

REI VINDICATIONE NON
ELIDENDA PER EXxCEPTIONEM PRETII
PER VINDICANTEM NON OBLATI
QA P0OSSESSORE OPPOSITAMA

OCccaßione leg. 7. Cod. de Rei vindicatione.

§. I.

W Nter Actiones Civiles Reales ſeu
ex jure in Re oriundas primum
merito locum tenet illa, quæ Rei
Vindicatio appellatur; quæ & a-
lio nomine Ackio in rem. S. I. Inſt.
de Acdtion. L. 23. §. I. r. de Rei
vind. L. z5. w. de Judic. it. Eindicatio Rei. §. 3.
Inſt. de Emt. L. 2. §. 4. z. de contrah. Emt. item
SWpecialis in rem adtio LE. I. §. I. æ. de R. V. L. 22.
§. 2. eodem indigitatur.
A 2 S. II.

₰ (4 200

§. II.

Eſt autem Rei Vindicatio Actio Realis com-
petens Domino adverſus poſſeſſorem Rei ſuæ
corporalis, in Judicio ideo mota, ut vindicans
ejus Rei declaretur Dominus, & conſequenter
Res illa cum omni cauſa ipſi reſtituatur.

§. III.

Hi, qui Rei vindicationem inſtituunt, aut

ſaltem inſtituere poſſunt, Stylo Germanico di-

cuntur Etwas eigenthumblich anſprechen. vid.
Civitatis Argentinenfis Ord. de Concurſu Creditor.

Claſſ. I. F. I. P. .
§. IV.

Fundamentum hujus Actionis ſeu Cauſa
efficiens proxima eſt Dominium, quod apte de-
finitur, quod ſit Jus in Re Corporali, ex quo
facultas de ea diſponendi, eamque vindicandi
naſcitur, niſi vel Lex vel Conventio, vel vo-
luntas Teſtatoris obſiſtat. vid. L. 27. Cod. Mand.
L. ult. Cod. de Reb. alien. non alienand.

—

—

t

———

₰ ( 5 ) 20
§. V.

Dominium hoc in varias diſcerpitur ſpe-
cies; ita dividitur Dominium Stylo antiquo, in
MWiritarium, & Bonitarium, item in plenum &
minus plenum. Minus plenum rurſus in Dire-
dam & Utile. In Dominio pleno Facultas de
Re diſponendi, & Facultas eandem amiſſam
Vindicandi ſunt conjunctæ; aſt in Dominio Mi-
nus pleno eædem ſecretæ ac diviſæ ſunt inter
Dominum, penes quem aliquid ex diſponendi
facultate remanſit, quemque Directum vocant,
& eum, cui jus vindicandi & utilitatem omnem
capiendi eſt, quem Utilem Dominum appelli-
tant; vid HEINECC. in Elem. juris Civelis ad
Inſtitut. S. 337. ubi addit, quod hujus Dominii
Minus pleni ſpecies ferantur, Feudum, Emphy-
teilſis , jus Guperfciei, in quibus Dominium Di-
rectum penes Dominum Feudi, Dominum Em-
Phyteuſeos, & Dominum Superfciei „ Dominium
Diile penes Vaſallumim, Emphyteutam, & Super-

.

Sciariuin eſſe dicitur.

S§. VI.

Cum itaque hæc Actio ex Dominio or-
tum trahat, recte in Definitione dictum fuit,
eam competere Domino, quod ipſum etiam de
A 3 omni

omni domino intelligi debet, ita tamen, ut No-
biliſſima & primaria ſpecies Rei Vindicationis
domino pleno; decundaria autem ejus ſpecies
domino minus pleno, E. gr. Rei Vindicatio wtilis
domino utili, Rei Vindicatio directa domino
directo tribui debeat.

§. VII.

Datur autem hæc Actio contra poſſeſſorem
Rei Corporalis, & quidem tantum intuitu Rei
Corporalis; Incorporalium Rerum enim Domi-
nium proprie dictum non datur. vid. REBHAN
in Seledtis Quæſtionibus Juſtin. ad Coll. Jurid,
Argentin. dec. V. quæſt. 9. Pro Poſſeſſore autem
hic habetur non tantum ille, qui phyſice & actu
poſſidet, ſed & ille, qui fraudulenter ſe obtu-
lit liti. L. 2r. & ſeq. z. de R. V. L. Io. . de
A. J. vel ante litem conteſtatam dolo deſiit Rem
Poſſidere. L. 27. §. 3. & L. 36. pr. . de Rez

§. VIII.

Et ita quidem datur hæc Actio Domino, ut
ne quidem pretium Emtionis, quo forte poſſeſ-
ſor Rem, quæ nunc vindicatur, & bona qui-
dem fide, acquiſivit, a tertio repetere, ac Rei
Vindicationem moventi Exceptionem pretii Em-
. tionis

—

— — — —

tionis non reſtituti opponere poſſit. Qua de Re
agit Lex Tertia Cod. de Rei Vindicatione, quæ
ita ſe habet:
Imp. Alexander. A Dominiæ.
Mater tua, vel Maritus fundui tnum in-
vità, vel ignorante te, vendere jure non botuit,
Jed rem tuam a poſſeſore vindicare, etiam non
oblato pretio, poteris. Sive autem poſtea de es
vendittione conſenſiſti, vel alio modo proprietatem
jus amiſiſte, adverſus Emtorem quidem nullam
habes acttonem adverſus venditorem vero de pretio
Negotiorum geſtorum Acionem exercere non pro-

hiberis. PP. 3. Kal. Noveinbr., Alexandro A. II.

& Marcello conſſ. 227.

8. IX.

Austor hujus Legis eſt Imperator Alexan-
der Jeverus, Juliæ Mammææ, Ccelebris illius ob
mentem à Chriſtiana Religione non alienam Fœ-
minæ, & Vari Marcelli Filius. Monſtri illius,
quod ſub Heliogabali nomine inter Imperatores
Romanos notum eſt, Conſobrinus, & in Impe-
rio ſucceſſor; ob virtutes eximias laude digniſſi-
mus; trucidatus à Maximino Anno Chriſti
CCLIII. poſtquam imperaſſet Annos XIII. vid.
inprimis Lampridius in Alexandro.

ꝗ eerx.

S ) 92

5. X.

Quæ fuerit illa Dominia, ad quam Alexan-
der Imperator ita reſcripſit, de eo tam parum
conſtat, quam parum de plurimis aliis, ad quos

reſcripfſſe Imperatores Codex Juſtinianeus do-

cet, ſatis notum eſt, qui fuerint.

6§. XI.

Summa Legis noſtræ hæc eſt: Dominus
rem ſuam vindicans repelli non poteſt per Ex-
ceptionem pretii non ſoluti, ſed rem, quam
vindicat, à Poſſeſſore, licet hic eam bona fide
emerit, recipit ſine refuſione ullius pretii.
Quodſi vero ex poſt facto Dominus in Vendi-
tionem conſentit, aut alio modo jus ſuum a-
mittit, non quidem agere poſt contra Emtorem;
poteſt tamen Actione Negotiorum Geſtorum
de pretio uti contra Venditorem.

6. XII.

Caſus Legis prior hic eſt: Dominiæ vel
Mater, vel Maritus, fundum Tuſculanum, qui
jure proprietatis ſpectabat ad Dominiam, ipsà vel
ignorante, vel ſciente quidem, aſt contradicen-
te

—

( 9 ) 20

te & invita, vendidit Andrex. Poſt Venditio-
nem Ipſa contra Emtorem Andream inſtituit
Rei Vindicationem; quod cum fit, Andreas op-
ponit Dominiæ Exceptionem pretii, quo ipſe
rem emit, ſibi nondum reſtituti; adeoque, an-
tequam ipſi ratione pretii Emtionis per Vindi-
cantem ſatisfiat, ſe ad reſtituendum illum fun-
dum obligatum eſſe negat. Quæritur an An-
dreas cum Exceptione ſua ſit audiendus? quod
ipſum negatur.

5§. XIII.

Alter Caſus eſt: Venditione hac perfecta,
cum de ea certior redditur Dominia, IIla eam
ratihabet. Quæritur: an poſt ratihabitionem,
aut, ſi alio modo proprietatem ejus fundi (e. gr.
uſucapione vel præſcriptione. Gloſſ-. h. t.) Do-
minia amiſit, IIla agere poſſit contra Emto-
rem vel etiam Venditorem ? Et reſponde-
tur, quod illa Actione Negotiorum Geſtorum
directa contra Venditorem inſtituta pretium Em-
tionis, quod Venditor ex hoc contractu accepit,
repetere omnino queat; nullam autem habeat
plane Actionem adverſus Emtorem, utpote de
quo ipſa nulla ratione queri poteſt, quia vel
expreſſe vel tacite in alienationem Emtori factam
conſenſit.

B §. XIV.

₰ (10ο) 20*

§. XIV.

Cur autem, uti §. 12. di tum eſt, Andreæ Ex-
ceptio de non reſtituto pretio, non ſit admittenda,
ejus rei ratio hæc eſt: quia vindicans ſe fundat
in dominio; cujus dominii, tanquam nobiliſſi-
mæ ſpeciei Juris in re, effectus eſt, ut quis
rem apud quemcunque poſſeſſorem ſimpliciter
ſibi aſſerere poſſit, ſine refuſione pretii, quo
alter rem iliam ſibi comparavit; non enim
debet alteri per alterum iniqua conditio inferri. l.
7a. . de R. I. quod fieret, ſi vindicans teneretur
Poſſeſſori pretium rei, quam vindicat, refunde-
re. conf. GROTIUS de Jure Belli & Pacis
II; To. o. S

§. XV.

Quod vero Dominia poſt ratihabitionem
non amplius Rei Vindicationem poſſit inſtituere,
id inde eſt, quia ratihabitio continet conſen-
ſum in alienationem rei. Qui autem conſenſit
in alienationem vel per ſe, vel per alium fa-
GRam, dominium ejus hoc ipſo à ſe abdicavit,
& conſequenter eandem vindicare non amplius
poteſt.

§. XVI.

—

—

„ (TI) 920
§. XVI.

Cæterum, quia ille, qui rem Dominiæ ven-
didit, pretium Emtionis accepit, quod ipſa
accipere debuiſſet, æquiſſimum & Juri non
tantum Civili, (ceu GROTIUS de J. B. & P. II.
10, 9. I. Putat) ſed & Naturali congruum eſt, ut
Dominia Actione Negotiorum Geſtorum preti-
um Emtionis à Venditore repetere omnino
poſſit.

Nuullam autem habet Dominia Actionem
contra Emtorem, utpote, qui ipſi nec ex con-
tractu vel quaſi, nec ex delicto vel quaſi, vel
alio etiam æquitatis vinculo, eſt obligatus; cum
in alienationem, nulliter quamvis à Venditore fa-
ctam, Ipſa, tanquam domina rei alienatæ, ex poſt
facto conſenſerit per ratihabitionem; quæ Man-
dato æquiparatur, & jure trahitur retro. conf.
l. 172. r. de R. J. & I. 6o. z. eod. I. 1. §. 6. . quod
Jalſu. l. ult. C. ad G Macedon.

. XVIII.

An autem recte dicatur, quod Domina,

—12

cujus res à Tertio fuit ſine conſenſu ejus aliena-
ta, eandem Rei Vindicatione repetere poſſit; &
quidem, ſi Tertius antea illam emerat, ſine re-
ſtitutione pretii Emtionis, de eo forſan dubitet
quis ideo, quia Tertius rem illam bonà fide,
credens illam eſſe alienantis, (hoc enim fuppo-
nimus) titulo ad transferendum dominium ha-
bili, & quidem oneroſo, ex. gr. Emtione Ven-
ditione, acquiſivit. Commerciorum præteren Mili-
tas hanc Vindicationem non videtur admittere, ne
ſcilicet timida & incerta fit inter Mercatores mer-
cium acceptio, vel inqueißtio originis contradtus
multas pateretur difficultates, uti loquitur Cele-
berr. HERTIUS in Paroemiis Juris Germanicis
lib. I. Par. 18. ubi Paroemiam Juris Lubecen-
ſis in contrarium euntem, Hand muß Hand
wahren, erudite explicat.

§. XIX.

Quamvis autem nolim abſolute negare, in-
cidere poſſe loci temporisve circumſtantias, quæ
ſuadent tale Statutum in aliqua Republica intro-
duci, attamen negari nequit Regulariter verum
eſſe, quod, ut loquitur Papinianus, id, quod
noſtrum eſt, fine facto “ (domini) ad alium
transgferrt non poſſit, I. VI. . de R. J. &, quod

ceu Ulpianus inculcat, nemo plus juris in alium
transferre poßit, quam ipſe habeat. l. Jç. . eod.
con-

₰M (13) 20*
Conſequenter Dominiæ ſuum Jus Proprietatis
fato vel Matris vel Mariti, omni jure alienandi
deſtitutorum, interverti non potuit; ſi interver-
ti non potuit, E. manſit ſalvum & integrum.
E. non opus eſt, ut res illa redimatur, reſtitutione
pretii, quo Poſſeſſor rem à non domino ac-
quiſivit. Retrogrediatur potius hic Poſſeſſor
ad Auctorem ſuum, & ab eo, ut Evictionem
ſibi præſtet, poſtulet, juxta ductum l. Sp. o.
I6. I7. C. de Evidlion.

Porro de eo poſſet dubitari, au recte de-
ciſum ſit, quod, ſi Dominus conſenſit in alie-
nationem, ipſe poſtea contra Emtorem nullam
habeat actionem; cum tamen videri queat ejus
conſenſum interveniſſe ſaluo jure ſuo, prout de
Creditore, qui patitur alienari rem ſibi oppig-
neratam, traditur in l. 5. §. 11. æ. Wuib. modis
Pign. vel Hyp. ſolvitur, ubi dicitur: Non vi-
detur conſenſiſſe Creditor, fi, ſciente eo, rem ven-
diderit Debiton, cum ideo paſſus eſt venire, quod
Neiebat ubique pignus ſibi durare. Si itaque Jus
Domini ſalvum manſit, ille Rei Vindicatione
contra quemvis Poſſeſſorem, E. etiam contra
Emtorem uti poteſt. Aſt notandum, magnam
B 3 elſſe

₰ (1a) ee
eſſe differentiam inter Jus Creditoris Hypothecarii,
& Jus Domini. Si alienatio pignoris fit à debi-
tore, jus Proprietatis tranſire poteſt in Emto-
rem, licet Creditori oppignerata ſit illa res, quæ
venditur. Aſt, ſi Dominus patitur rem ſuam
alienari, quo actu id intenditur, ut jus

Dominii in Emtorem privative transferatur, ſane

cenſendus eſt conſenſiſſe, ut illud jus, quod
ipſe hucusque habuit, in Emtorem tranſeat.

Cæterum lex noſtra non tam de Partientia qua=

licunque, quam de conſenſu Domini vero in
alienationem, loqui videtur.

An præterea contra Venditorem rei alienæ,
qui pretium Emtionis accepit, Negotiorum
geſtorum actio jure competat intuitu pretii;,
in dubium vocari poſſet; quia Venditor alie-
nando ſuum, non alterius, negotium gerere

voluit. conf. l. 12. §. I. . Comm. dividund.

Verum commode & Analogiæ Juris conveni-
enter dici poteſt, dari in caſu hocce Negotio-
rum geſtorum actionem, ſaltem utilem. Videa-
tur omnino L. 49. z. de Neg. Geſt. ubi dicitur;
Zibi dari debet Negotiorum Geſtorum Actio, ſ

nego-

4
4
1
.

(17) 20
negotiun, quod tunm eſe exiſtimabas, cum ta-
men Set meum, geſſiſſes.

Ss. XxXII.

Conſedaria hujus Legis hæc ſunt.

(I1) Dominus rei poteſt eam à quocunque poſ-

ſeſſore vindicare.

(2) Nec tenetur Vindicans Poſſeſſori offerre
pretium Emtionis, aut illud refundere.

(3) Si Dominus in Venditionem rei ſuæ, à Ter-
tio factam, conſentit ex poſt facto, Rei Vin-
dicatione contra poſſeſſorem uti nequit.

(4) Idem obtinet, ſi Dominus e. g. per Præ-

ſcriptionem aut alio modo, dominium ſu-
um amiſit.

(§) Dominus, conſentiens in Venditionem, vide-
tur id facere, ſaluo jure in pretium, adeoque
pretium à Venditore repetere poteſt.

(6) Dominus, qui ita conſenſit in Venditionem,
contra

₰ (16) 2
contra Emtorem millam plane habet acti-
onem.
(7) Habet tamen contra Venditorem, pro repe-
tendo Pretio Venditionis, Actionem Utilem
Negotiorum geſtorum.

Plura non addo, cum hæc, quæ in medium
attuli „ certamini amico materiam ſufficien-
tem ſuppeditare poſſe vide-
antur.

DEO SITT LAUS HONOR
FET GLORIA.

X XY 2
VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset

W

19

17

16

Focus alance
18

Copyright 4/1999 VXyMaster Gmbhi wwWW. yXymaster. com

&¾ D. B. Y.
IO INAUGURALIS WRIDICA-

INDICATIONE-
6LIDENDA PER
KCEPTIONEM

VINDICANTEM NON OBLATI
6SESSORE OPPOSITAM,

L. 3. Cod. de Rei vindicatione.
QUAM

3 4A USPICIISN DIVINIS
EX INDULTU

TRIS JCTORUM

ORDINIS
SITATE ARGENTORATENSI

LICENTIA

EUTROQE WRE HONORES
VILEGIA DOCTORALIA
TE CONSECQUENDI
CUDITORUM CENSURE SUBMITTET
D. B. M MbCooxIII. Zervee,

[SCUS MATTHIAS
ZOEPFFEL.,

RUBEACENSIS.
l
ANGENOR A TI,
CHIORIS PAUSCHINGERI, Typogr.