KaI600-751_18
author: Meusnier, Claude

„

2 bD. B. 7
PDISSERTATIO JURIDICA

DONATIONE
MORTISCAUSA

QUASDAM POSIT IONES
CONTINENS,
QOAM =
DEO CIEMENVTER ADj UVyANZZ

SUB PRÆXSIDIO

DN. JOHANNIS WIEGERIL,
J. U. D. PAND. ET JURIS PUBL. P. P. O.
UNIVERSITATIS SENIORIS, ETP CAPIL
TUEI THOMANI PREPOSITI,
IN ALMA ARGEN TORATENSIUM UNIVERSITATE

DIE XXIV. APRILIS A. K. S. MDCooII.
SOLENNI ERUDITORUM EXAMINI OFFERT

CLAUDIUS MEUSNIER

EX CASTRO THEODORICGCEI,
AUCTOR.

H. L. Q. C.
,
AXKCGEZNXNZO&K A Y ,
Typis HEREDUM PAUSCIHIINGERIANORUM.

Se

Q. D. p. T.
DISSERTATIO JURIDICA,

DONATIONE MORTIS

CAUSA
QX́ASDAM POSITIONES
CONTINENS.
NN 5

Ortis Cauſa Donatio eſt actus, quo
Donator Mortis ſuæ intuitu (a) in
alterum conſentientem, & acce-
Pptantem (b) eo animo aliquid con-

fert, ut Morte ſecuta ejus fiat.
(a) L. 2. fF. de Donat. M. C. L. 32. L. 35. §. 2. L. 40.
a, L. 35.5 4

Eod.
(b) Arg. L. 10. ff. de Donat. L. 19. 5. 2. f. Eod.

§& II.
Tripliciter autem Mortis Cauſa, ex ſenten-

X

tia JrIANI, quam refert ULPIANUS (a), donari
A

2 poteſt.

(4) e-
poteſt. Imo. Cum aliquis, vel nullo periculi me-
tu conterritus donat, ſed ſola Mortalitatis cogi-
tatione. IIdo. Cum imminente periculo donat,
ſed ea mente, ut res ſtatim fiat accipientis, ſed ſi
Mors non ſequatur, reſtituatur (b). IIIo. Ut non
ſtatim fiat accipientis, ſed tunc demum, cum Mors
inſecuta fuerit.
(a) L. 2. F. de Vonat. M. C.
(b) Suppletur hoc er L. 32. ff. Eod. ibi. Won videtur

perfecta donatio mortis cauſa facta, antequam Mors
inſequatur. add. L. 3 4. F. Eod. .

S. III.
Ex verbis itaque §. I. Poſitis: Mortis intuitu,
ſequitur, quod in hujusmodi donatione præciſe
Mortis mentio fieri debeat ita, ut facta mortis
mentione in dubio cenſeatur Mortis Cauſa do-
natio (a); quamvis non obſtante eo, quod dona-
tor Mortis meminerit, fubinde donatio inter vi-
vos reputetur. Quando enim conſtat aliunde,
quod donans habuerit animum donandi inter vi-
Vos, v. gr. ſi dicat: dono tebi talem rem, vel pe-
cuniam ſolvendam poſt mortem, aut: dono tibi
funduim, rnetento mihi uſufrultu usque ad mortem,
hæc non Mortis Cauſa, licet ejus ſit facta men-
tio, ſed inter vivos potius Donatio eſt (b): cum
ea ſint verba mere executiva, id eſt, denotan-
tia dilationem, & terminum ſolutionis; cum vero
adhibentur verba magis tantum diſpoßtiva, id eſt,
Mortem tanquam Motivum & Caufam fnalem
ona⸗

(5§) -
donationis ſignificantia, puta: dono tibi, quia mori-
or, vel: quia ſum in hoc imminente Mortis periculo,
S&c. per modo ante dicta præſumtio erit pro con-
ditione juris revocandi, ſi mors tunc ſecuta non
fuerit. Etenim is, qui mortis cauſa donat, non
alia donat mente, docente Imperatore JUSTINIA-
NO (C), ex MARCIANO (d), exemplum Telemachi,
apud HoMERUM (e) Piræo donantis, allegante,
non aliter, inquam, donat, quam ita, ut ſe ha-
bere potius velit, quam eum, cui donat, magis-
que eum, cui donat, quam heredem ſuum. Por-
ro ſi in donatione appoſitum eſſet pactum de non
revocando, non tam mortis cauſa, quam inter
vivos foret donatio (f): præſertim, cum fortior
Præſumptio tollat minus fortem (g); ſed fortior
Præſumptio eſt illa, quæ reſultat ex pacto de non
revocando, quod eſt contra ſubſtantiam dona-
tionis mortis cauſa, quam præſumptio illata ex
mentione mortis: ergo potius in tali caſu dona-
tio inter. vivos, quam mortis cauſa eſt judicanda.

(a) Iia THAD. PISo SOAEIUS, in ar. reſol. Lib. 4. C.
I1. n. 3. é* CGloſ. Bart. Angel. Cuman. Imol. in L.
Seja. 42. J. fin. fFj. de Don. C. M.
(b) Arg. L. 27. ff. dicto tit. & L. 2. Cop. de Jur. dot.
(cC) §. 1. INSTr. de Donat.
(d) L. I. pr. & §. I. F. de Don. M. C.
(e) Ohſ. 17. circa principium, ſcilicet v. 73. G&ſqcj.
(f) d. L. 27. c L. 42. . 1. F. d. tit.
(9) Arg. L. Cum de indebito. 25. pr. verſu: Sin vero.

V. de Probationibus.
A 3 §. IV.

— ( 6)
ö. IVv..

Ex eo autem, quod donatio mortis cauſa in.
conſentientem, & acceptantem, (§. I.) conferri de-
beat, pateſcit differentia dictam inter Donatio-
nem, & Legatum; quippe quod nullatenus re-
quirit legatarii acceptationem: cum ea intentio-
ne detur regulariter, ut ab herede præſtetur.
Quamob rem illa donatio non confertur in igno-
rantem, legatum vero etiam neſcienti relinqui-
tur. Verum hæc, & ſimilia (a), differentiam ſo-
lum ratione formæ, ſeu modi, quo utrumque
conſtituitur, indicant; ratione enim effectus per
omnia ab Imperatore Juſtiniano ſunt exæquata
(b): ita, ut quodcumque in legatis juris eſt, id
in mortis cauſa donationibus rite perfectis ſit ac-
cipiendum (c). Unde I.. his donari poteſt, qui-
bus legare licet; 20. ad hanc requiruntur quinque
teſtes (d), ſicut ad illud; 30. quemadmodum le-
gati dominium non niſi morte ſecuta ipſo jure
transfertur in legatarium, ita tunc res mortis cau-
ſa donata ipſo jure, & ſine traditione ſit donata-
rii (e): quia ante mortem donantis, ſolum per tra-
ditionem, dominium tranſire videtur; 40. in illa
donatione, ſi nimirum ſit ultra dodrantem bo-
norum donatum, æque ac in legatis, locum
obtinet Quarta Falcidia (f). G

(a) Qualia tradit JOHANNES STRAUCHIUS, in Diſ. 8.
ad Jus Juſtinianeum privatum, quæ eſt de Uluucap.
& donationibus, Theſi 23.

(b)

(7) Se-

(b) & I. INSr. de Donat. add. L. ult. Cop. de Donat. M. C.
(c) Juxta Tegen Ilttud. 37. ff. de Donat. M. C. & L.
ult. C. Eod.
(d) Per modo citatam Legem ult. Cop. d. t.
(e) ZuxtaLeg. I. in fin. &..2. f. de Publiciana in rem act.
(f) . 5. Cop. ad L. Falcidiam, & L. 2. Cop. de Donat.

.

5§. V.

Cumque porro donator non aliter donet,
quam ut morte ſecuta fiat donatarii (§. I.); conſe-
quens eſt: ut licet donans etiamnum fuperſtes
rem donatario tradat, eamque faciat accipientis
(§. 2.), nihilo tamen minus non prius irrevocabi-
lis rei illius reddatur dominus, ac ipſa mors do-
natoris fuerit inſecuta. Quocirca non obſtat ſupra
(§. 4. n. 3.) aſſertum: ante mortem donantis per
traditionem tranſire dominium; intelligendum
ibi eſt nimirum revocabile: quia donatio mortis
cauſa, quacunque etiam ratione facta, nonniſi poſt
mortem donatoris perficitur plene, ac conſum-
matur (a): poteſt enim donantis adhuc viventis
ſola pœnitentia denuo revocari (b); eſtque m. c.
donatio ultima quædam voluntas (c), quæ per
conlequen⸗ ambulatoria eſt, & revocabilis, us-
que ad mortem (d).

Q(a) E. Si filiofamilias. 19. L. Quod debitori. 24. fF. b. t.

(b) L. 16. L. 35. §. 2. F. Eod.
(c) L. ult. Cop. Eod.
(8) L. 4. F. de Adim. Legat.

§. VI.

* (8⁸) Ke-
§. VI.

Inde, quod donatio mortis cauſa ratione effe-

Gus comparata eſt (vid. S. 4.) legatis, facili col-
ligitur negotio: donare mortis cauſa poſſe eum.
qui teſtari poteſt (a). Caute tamen utendum eſt
argumento a contrario: donare non valere eum,
qui teſtari nequit (b). Quamvis enim filiusfa-
milias teſtari non valeat (c), atque regulariter nec
mortis cauſa donare ei ſit licitum (d); nihilomi-
nus poſterior hæc regula fallit, quoties pater fi⸗
liofamilias donare mortis cauſa volenti conſen-
tit. Hanc enim abeuntem a regula exceptionem
diſerte tradit MARCIANUS Juris Conſultus, Libro
nono Inſtitutionum ſuarum, his verbis: Filiusfa-
milias, qui non poteſt facere teſtamentium, nec vo-
luntate patris tamen mortis cauſa donare patre per-
mittente poteſt (e). Ratio hujus deciſionis tum in
eo ſita eſt, quod hic Leges Romanæ nullibi requi-
rant præciſe qualitatem patrisfamilias, uti ad te-
ſtamenti factionem; tum præcipue in hoc, quod
licet donatio mortis cauſa in pluribus conveniat
cum ultimis voluntatibus, nihilominus non ſim-
pliciter eo referri queat; cum in quibusdam na-
turam negotii inter vivos, ſive contractus habeat;
maxime, quia ad ſui perfectionem requirit &
conventionem, & acceptationem, id quod facit,
ut non male concludamus, quod hocce in caſu
fere eodem filiusfamilias utatur jure, quo utitur
in conventionibus, aliisque inter vivos negotiis.

N ec

v

5 (92) -

Nec ullo ſunt obſtaculo ſequentia JUSTINIANI
Imperatoris verba: Mortis cauſa donationes ad
Evxemplum 'legatorum redacta ſunt pern omnia(f); ac
ſi inde ſequeretur, eum donare mortis cauſa non
poſſe permittente patre, qui ne quidem conſenti-
ente eo legare poteſt: ad Exemplum enim dum di-
ſ cit, idem ſignificare videtur, ac fere, prouti mox
in ſequentibus ipſe Imperator allegatam limitare
voluit regulam, in relatis verbis contentam: præ-
ſertim, cum plures hanc inter donationem & le-
gatum intercedant differentiæ, quas laudatus ſæ-
pe Imperator non ſuſtulit, de quibus ſupra in Thelſi
4t6, diximus.
(a) Argumento hoc utitur UPIANUS, in Legis Filius-
familias. 7. §. 6. fF. de Donat.
(b) Arg. dictæ L. 7. f. fF. dicto tit.
3 (c) L. 16. pr. fF. Qui teſtamenta facere poſfunt.
(Ud) d. L. . &. 4. ff. de Donat.
R (e) L. Tan: is. 25. §. I. F. de Donat M. C. & modo cit.
§. 4. Legis 7. W. de Don.
(t) §. 1. INST. de Donat.
G S. VII.
Filiusfamilias donare poteſt mortis cauſa pro-
fectitium peculium, & adventitium, tam regu-
lare, quam irregulare; ſcilicet permittente patre
ſuo. In profectitio enim pater habet dominium,
in adventitio regulari uſumfructum; patri ergo
nilul poteſt de his ejus juribus intervertere fili-
usfamilias, quod faceret tamen donando; adeo-
que perdendo; ut ratiocingtur ULPIANUS, in pr.
L. Z.

—2 (10) 862-

L. . fF. de Donat. niſi expreſſum ad id habeat pa-
tris conſenſum, per §. I. & 2. modo citatæz Legis, aut
filii dignitas id requirat. juxta §. 3. L. cit. Pergit
inde ULPIANIUS: Pani autem ratione, qua donare
Kliusfam. prohibetur, etiam m. c. donarne prohbibe-
bitun: §. 2. l.6. adeoque, patre permittente, in iis pe-
culiis, in quibus minus jus eſt patris quam in pro-

fectitio, filiusfam. facilius donare poterit, inter

vivos quidem, m. c. vero non aliter, niſi & mor-
tis caula ſpecialiter ei fuerit permiſſum. juxta
§. . L. cit. Hæc omnia ita, quia in omnibus
dictis hucusque peculiis filiusfamilias hanc per-
ſonam tantum habet; ſecus vero eſt quoad pecu-
lium caſtrenſe, & quaſi caſtrenſe; in his enim mor-
tis cauſa donatione in alium transferre quid pote-
rit, Parentis etiam conſenſu non requiſito: eo,
quod de iis velut paterfamilias teſtari valeat (a).
Non autem obſtat dictis, quod ratione peculii
adventitii, ſive regularis, ſive irregularis, filiusfa-
milias, ne patre quidem permittente teſtari que-
at (?): cum teſtamenta ſint juris publici, mortis
cauſa donationes autem ratione permiſſionis pa-
ternæ donationibus inter vivos;, privati utique

juris, æquiparentur (c): unde licet teſtari non

valeat filiusfamilias, patre etiam concedente, de pe-
culio pagano qualicunque, tamen ex ejus per-
miſſione donare mortis cauſa poteſt: quod enim
peculium attinet profectitium, hoc patris eſt, &
non filii, ut diximus: conſequenter non tam filius,
quam

—

quam ipſe pater ex illo donare videtur (d). Hoc
quamvis ſecus ſit in peculiis adventitiis, regulari

& irregulari; cum prioris proprietas, poſterio-

ris & proprietas & uſusfruétus ad filium pertine-
ant; adeoque non tam pater, quam ipſe filius dona-
re ex jis mortis cauſa cenſeantur, attamen quoad
utrumque intereſt patris, vel ratione uſusfructus,
vel ratione ſperatæ ſucceſſionis, aut auxilii; nec
ullibi in Legibus de hiſce nominatim peculiis
Permittente patre filiisfamilias m. c. donare in-
terdictum eſt; ſicuti eſt interdicta teſtamenti
factio: quippe quæ, cum ad pacta referri plane non
poſſit, filiisfamilias qua talibus omnino eſt prohibi-
ta (e). Nec tamen dicas, quod ex proprietatis
ratione motus Imperator JUSTINIANUs filiisfami-
lias m. c. donandi Jure noviſſimo concefſſerit fa-
cultatem, his verbis: quo volunt modo diſponere
Cf): cum dicta verba, licet in ſe ſint generalia,
nihilominus tantum intelligenda ſint de diſpoſi-
tione inter vivos; quod non tantum nos Græcus
T'eextus, Per " αοναοι (quod diſponere inter vivos
indicat), dilucide docet, ſed & totius textus αναα—
Peia requirit. L

(a) L. 7. §. 6. f. de Donat.
(b) L. penult. Cop. Qui teſtam. fac. poſſ.
(C) In ſæpe cit. L. 7. §. 4. f. de Donat.
(d) L. In ædibus. 9. §. 2. ff. de Donat.
(e) Juxta ſpe cit. LB. 7. §. 4. fF. de Donat. & L. penult.
Cop. Qui Teſtam. fac. poſſ.
(f) NovrI. 117. Cap. I. §. 1.
B 2 §. VIII.

(12) 8-
§. VIII.

Quia porro Donatio mortis cauſa in pluribus
cum ultimis convenit voluntatibus (§. 4.), atque
aliqua ſolum cum Contractibus habet commu-
nia (§. 6.); comparatioque contractus inter & di-
Gas donationes non aliter fiat, quam ad valorem
earum in iis, quæ communia habent cum inter
vivos negotiis, magis confirmandum (§. 7.); con-
veniens prioribus & hoc eſt, quod mulier ſine Cu-
ratore cauſa mortis valide donet: cum opus ſit
quidem mulieri, aliisve curatorem habentibus, ad
diſpoſitionem inter vivos ejusdem conſenfu, ad
actus ultimæ voluntatis expediendos autem cu-
ratore non indigeant: cujus inter vivos tantum
eſt bonorum curandæ adminiſtratio (a). Qui
enim diſponit in caſum mortis ſuæ, non ſubit pe-
riculum læfionis, quod timere poteſt & debet
curatore indigens, qui diſponit de re ſua in ca-
ſum, quo ipfe victurus eſt; præcipue donando
ita, ut ſe vivo plenum alienatio effectum ſortiri
debeat. Nimirum ejus, qui teſtatur, ambula-
toria eſt voluntas, usque ad ſupremum vitæ exi-
tum (b); adeoque nihil eſt, quod timeat teſtando
mulier: utpote cui ſemper ſalva eſt revocandi fa-
cultas; quæ in donationibus inter vivos regula-
riter plane ceſſat.
(a) Arg. L. 32. §. 8. F. de Donat. inter virum & uNο⅓—
rem, && L. I9. F. Qui teſtam. fac. poſſ. L. . f-. de Do-
nat. Rubr. &&t.t. F. & C. dJe Adgmin. & perie. tut. &ur.
(b) Per dictam L. 32. §. 3. F. d. t.
§. IX.

5 .
Ex eadem ratione, quod donatio mortis cauſa ul-
timis accedat voluntatibus, ultimæque voluntates
ſint ambulatoriæ usque ad mortem, atque facillimo
revocabiles negotio, ſequitur I. eam ſola revo-
cari poſſe donatoris pœnitentia (§. F.); eaque ſive
expreſſa (a), ſive tacita: ut ſi rem donatam aliena-
verit voluntarie(b): quia donans alienando dicitur
pœnitere (c); quod voluntas facto declarata poten-
tior eſt ad revocandum, quam ea, quæ facta eſt ver-
bis(d): præcipue, quia etiam legata, quibus hæc do-
natio per omnia exæquata eſt (e), voluntaria rei le-
gatæ alienatione ademta cenſentur (f). Aliud ple-
rumque foret, ſi rem m. c. donatam alterius ex ne-
ceſſitate donator feciſſet: cum neceſſitas alienatio-
nis præſumere faciat, quod donatorem donationis
factæ non pœnituerit; niſi heres donantis vo-
luntatem alienatione mutatam probaverit (g).

(a) L. 29. L. 30. L. 39. Ff. de M. C. Donat.

(b) L. 18. F. de Alim. leg. L. I18 &L. 24. §. I. F. de Adim.

leg. L. 22. L. 32. §. 5. F. de Donat. inter ir. & Ux.
(e) Citat. L 32. J. 5.- F. cit. t.
(d) Arg. L. Noſtram. 30. Con. de Teſtam.
(e) §. I. INST. de Donat.
(F) L. 15. F. de Adim. legat. L. 37. H. I. L. 39. f. de
M. C. don. .
(g) §. 12. INST. de Legatis. L. I1. H. 12. F. de Legat. 3,
L. Rem legatam. I8. de Adimendis legat.

. . X.
Sed quid? ſi quis nomen, quod tertius debet, alicui
B 3 mor-

(14) -

mortis cauſa donaſſet, ac ante mortem ſuam idem

a debitore ſuo exegiſſet? Sane, ſi tamen non hoc
animo id fecit, quaſi voluerit extinguere donatio-
nem mortis cauſa, poterit dici, eam deberi etiam
hocce in caſu (a); ſed diſtinctio, quæ §. 9. adhi-
bita eſt, parum aut nihil prodeſſet in eodem dona-
tario: rarius enim pateret, ſive teſtator ex neceſſi-
tate, ſive absque neceſſitate urgente debitum an-
te mortem ſuam exegerit a debitore, quo animo
erga donatarium ſimul eſſet; imo potius vel in-
vitus quandoque a ſponte ſolvente accipere ſolu-
tionem tenetur. Præterea ſpeciem donare mortis
cauſa, eamque poſtea alienare, & nomen donare
mortis cauſa, atque id deinde exigere, in hoc ma-
gnopere differunt, quod, ſi donator rem corpora-
lem a ſe m. c. donatam alienat, res ipſa duret; cum
autem nomen exigit, vel oblatam ſolutionem debiti
accipit, ſubſtantia debiti plane extinguatur. Qua-
re, quando jus legatum plane interiit, hocque fiat
regulariter ſolutione pecuniæ; quippe quæ debiti
jus extinguit(b), etiam legatum nominis extinctum
Præſumitur, ſive donator ſponte nominis ſolutio-
nem, ſive ex neceſſitate petierit. Unde conſequitur,
opus eſſe contra modo dictam præſumptionem
juris, ut donatarius probet, nomen exigendo, aut
ſolutionem ſpontaneam nominis accipiendo a
debitore, animum mortis cauſa donantis eo ipſo
non fuiſſe mutatum. Scilicet ſpes donationis non
Tevocatæ remanet donatario, ſi probandi copi ipſi
uper-

63 (15) Ses-
ſupereſt, donatorem a debitore ſuo exa cam pecu-
niam, aut ſponte oblatam, ad depoſiti inſtar poſt-
ea ſepoſuiſſe (c). Fortiorem præſumtionem pro
non extincta m. c. donatione ſuppeditat AFRICA-
NUS, in Kalendario integro, ſcilicet nominibus fa-
ciendis deſtinato, m. c. donato: quippe cujus ex-
actæ pecuniæ & rurſus collocatæ, vel iisdem ra-
tionibus deſtinatæ fideicommiſſo, huic, adeoque
& m. c. donationi, nihilominus cedunt (d).
(a) Ita diſertis verbis ULPIANUs, in L. II. F. 13. F. de
Leg. && fideicomm. 3. loquitur de fideicommiſſis;
adeoque & de m. c. donationibus: quæ legatis &
fideicommiſſis exæquata a Juſtiniano fuiſſe, ſupra
(§. 6.) diximus.
(b) § 21. J. de Legat. L. 75. §& 2. f. de Legat. I. L. I1.
§. 13. F. de Legaz. 3.
(&) PerL.iI &13 verſu: MWiſi gorte, - de Leg. 3. per quem
eadem nobiscum tradit Celeberr. HEINnCcCIUS, in
Elem. gur. Civ ſecundum ordinem Pandect. Partel!.
§. I81. ex quo moderanda ſunt ea, quæ in Elem.
Jur. Civ. ſecundum ordinem In ditutionum, Lib. 2. t.
20. de Legatis, & 617. nota * propoſuit.
(d) Per L. 64. f. de Legatis, 3tio.

§. IX.

IIdo. Ex natura Ultimarum voluntatum ſe-
quitur: quod reconvaleſcentia, aut evaſione alius
periculi, ad quod m. c. donator reſpexit (a), re-
vocari poſſit donatio mortis cauſa tradita; modo
ex pœnitentia condictionem cauſa data cauſ non
ecu-

6 (16) 0
ſecuta inſtituat donator (b). Quamvis enim ta-
cita, ſive præſumta, revocatio haberi videatur pro
expreſia (c), neceſſe tamen eſt, ut donatoris de-
claretur voluntas: eo enim ſolo, quod ſanitati
is reſtitutus ſit, aut periculum evaſerit, non cen-
ſetur revocata donatio (d). III. Morte donatarii
ante mortem donantis extingui m. c. donationem:
quemadmodum enim legatarius non niſi poſt
mortem legantis acquirit rei legatæ dominiumc(e),
ita nec donatarius adipiſcitur illud irrevocabili-
ter, niſi poſt mortem donatoris.

(a) Arg. L. 2. 3.4. 5. ſqd. L. 3 5. G. 3. C4 F. Je Donat. M C.

(b) L. 30. ff. Eod. L. 12. G. de Condict. cauſa dat. cauſ.
non ſecuta.
(C) Per ea, quæ Theſit IX. probata ſunt.
(d) Arg. L. 21. & 22. f. de Probationibus. Addaturl.
13. in principio, & L. 39. fF. de Donat. M. C.
(e) L. 80. F. de Leg. 2. L. 64. f. Je Furtis.

S. XII.

Quod ſi autem mors ſecuta fuerit ex eo morbo,

ob quem res donata eſt, re illa nondum tradita, da-
bitur donatario contra heredes donatoris condiétio
ex L. 35. Cop. Je Donat. veluti legatariis actio perſo-
nalis ex teſtamento contra ſucceſſores univerſales
competit; modo res apud eos adhucdum exiſtat. Sin
vero a tertio poſſideatur, ad Exemplum legatorum,
donatario, utpote rei donatæ domino, a Legibus con-
ceſſa eſt (a) rei vindicatio.

(a) §. 2. INST. de Leg. juncta L. f. COD. de Donat. M. C.

De uſu in Gallia vid. de FERRIERE, Droit Francois ad pr. J.

de Donat. TI. I. p. 20 1. c.
274NYVUVM

N Focus O Salance

K 1

J

H

H
⸗

VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset

4 Copyright 4/1999 i GmbH wWW.yXymaster. com

Q. O. B. v.
ATIO JURIDICA.
DE

ATIONE
TISCAIUSA

M POSITIONES
DNTINENS,

QAM
ENZER ADj] UVANZZ

PRESIDIO

NNIS WIEGERIL,
ET JURIS PUBL. P. P. O.
PIS SENIORIS, ET CAbPlI-
HOMANI PREPOSITI,
DRATENSIUMI UNIVERSITATE

PSRILIS A. K. S. MDoorn,.
ITORUM EXA MLNI OHFERT

AUCTOR.

H. L. C.
HNENN

PN 2 R A
1 PAUSCEIIOGERIANORUM.