KaI600-493_13
author: Kugler, Johann ReinhardandBeck, Johann Ernst

—

— r

Q b0. B. V.

PAUI I AN A,

PRESIDFk
DN. JOH. REINHARDO
KUGLERO,

PAND. ET IJUR. CA N. P. P. O.

4D D. XI. FEBRUARII A. O. R. MDCCLXII.

SOLEM NITER DISPUTABIT
AUOTOR

JOHANNES ERNESTUS. BECR

ARGENTORATENSIS.

H. L. C. C.

— frͤv bͤ 6ͥ1[Z⸗—

ARGENYVORATTI
LITERIS JOH. HENRICI HEITZII UNIVERS. TYPOGR.

DEO

OPT. MAX.
PATRIE
PARENTLIBUS 2
PATRONIS8 :

AMICIS

SACRUM.

2

RK E . i
D E
4 ACTIONEPAULIANA.

THESIS PRIMA.

1 22αNWcti Revocatoria, quæ in L. 38. G. 4. f
O7 Ec Uſur. & Frudt. & à THEOPHILO iR
△D A &D△ § 6. Inſt. ge Astion. PAULIANA vocatur,
08 D½ g. breviter definiri poteſt, quod ſit adtio
*O.ν perſonalis Prætoria, qua res in fraudem
Creditorum alienatæ, d Creditoribus in poſſeſſionem bo-
norum debitoris miſſis revocantur, atque reſeiſſa alie-
natione reſtituuntir.

IHESY. II.

Unde nomen ducat hæc Actio, inter Eruditos
non ſatis conſtat. Qui eam à PAUro, aut ſi ma-
vis, PaULIANO primum, Prætore quodam Roma-
no, in Edicto propoſitam, ac exinde PAULIANAM
appellatam fuiſſe contendunt, non certam quidem,
probabilem tamen ſententiam tueri videntur. Fal-
luntur vero egregie omnes illi, qui actionis hujus
originem ad JurII PAULLI JCti Præturam 1cferuor.
vi

0 (2) 50

vid. d. L. 38. F. 4. f-. de Uſur. & Fruöt. & L. I. pr.
fr. Qaæ in fraud. eredit.

THES. III.

An,quod DD. communi fere ore tradunt, actio
Pauliana in naturali æquitate fundamentum aliquod
habeat, longa foret diſputatio, cum contraria ſen-
tentia nobis verior eſſe videatur. In caſu quidem,
ubi debitor rem, ex nuda etiam conventione de-
bitam, cujuſcunque nunc generis ſit, alienavit,
&Wι quitas naturalis minime refragatur, quo minus
Creditor alienationem etiam abſque fraudis conſi-

lio vel eventu factam revocare, remque ſibi debi-

tam à tertio repetere queat. In reliquis vero ca-
ſibus omnibus naturalis ratio Creditori nullum jus
tribuit revocandi alienationem à debitore factam,
ſed id duntaxat præcipit, ut ſi quod ex ea damnum
ſenſerit Creditor, hoc ipſi reſarciatur ab eo, cujus
vel dolus vel culpa intervenerit.

IIES. W.

Qui verba IMP. JUSTINIANI in G. 6. Iuſt. de Abstion.
non de hac noſtra PaULIaNA actionc, verum de hy-
pothecaria intelligenda eile contendunt, quæ ex
pignore Prætorio deſcendit, uti infra videbimus,
illi ſcite ſatis atque ſolide refelluntur à LaUTERBA-
CHIO in Colleg. Pandect. b. t. G. 2. cujus argumentis
jungi omnino debet, quæ graviſſimi hic & alias
ponderis eſſe ſolet, auctoritas THEOPHILT in Paraphr.
Inſtit. ad d. G. 6. tit. de Action. ubi ipſe actionem, de
gua

— — —

= - — .

— — — —

l; V.

t, adti
liqol
ja ſen⸗
idem,
le de.
ANNK
INinds
CoNli-
1gehi
10 Ca.
n s
acam,
mnmm

o

eARin.
dehy-
e EXx
imus,
PERDh-
mentis
Alias
nihr.
. e
ue

₰ℳ (2) 50

qua Imperator in cit. F. loquitur, diſertis verbis
VOCaät HaνMανς
IHES. V.
Maximopere autem inter DD. controvertitur,
ſitne Pauliana IN REM adtio, an vero IN PERSONAM.
Qui eam realem eſſe ſtatuunt, his potiſſimum utun-
tur argumentis. 1I⁰. Quod illa ab ipſo IMIP. JUSTI-
NIANO in 2. G. 6. Inſt. de Action. media inter actiones
reales ponatur. 20. Quod THEOPHILUS, optimus
alias Juſtiniani interpres, eam diſerte actionem in
rem dicat. 3⁰. Quod illa oriatur ex dominio ficto,
adeoque neceſſario realis eſſe debeat; actor enim
eam inſtituens fictione quadam utitur, rem vere

alienatam, non fuiſſe alienatam, ideoque in bonis

debitoris manſiſſe.
IHES. VI.
Verum PaULIANAM non in rem actionem eſſe,
ſed in perſonam, invictis argumentis nobis demon-
ſtraſſe videtur Cel. VINNIUS in Comment. Inſt. ad d.
§. 6. tit. de Aètion. Nam I0. non rem hic ſequi-
tur actor, ſed perſonam; nec actio datur adverſus
quoſcunque poſſeſſores; quod ipſum clarius adauc
ex infra dicendis patebit. 20. Datur actio Pauliana
in hæredem qua talem per L. 10. J. f. & L. I1. f.
h. t. licet in id duntaxat, quod ad ipſum pervenit.
3⁰. Pauliana paſſim in LL. noſtris vocatur actio in fa-
ctum. vid. L. 10. pr. L. 14. ff. b. t. L pen. Cod. de
Revoc. quæ in fraud. Credit. actiones autem in factum
omnes ſunt perſonales. 4⁰. Ob L. 38. pr. & G. 4.
f-. de Uſur. & Fruèt. ubi illa haud obſcure actio in
A 2 perſonam

6 (4) 52

erſonam vocatur. So. Ipſfa Actio FAVIANA, Pau-
ianæ affinis & valde ſimilis, quoque non in rem
eſt actio, ſed in perſonam, per L. I. G. 26. H. Si quid
in fraud. Patron.
TIHIES. VII.

Nec ſane, licet multi hoc ſibi aliiſque perſua-

dere conentur, quemadmodum Publiciana, ita &

Pauliana actio ex ficto oritur dominio. Fictio
enim juris, qua res Hic fingitur, non fuiſſe alie-
nata, adeoque in bonis debitoris ſemper manſiſſe,
alienationis quidem reſciſſionem operatur; nec ta-
men illa, cum ita res in priſtinum ſtatum redu-
catur, Creditori dominium rei in fraudem aliena-
tæ, quod antea non habuit, vel vere vel ficte tri-
buere poteſt, quippe fictio juris tantundem qui-
dem, non vero plus operatur ac ipſa veritas; hinc
etiam reſciſſa alienatione Creditor novum jus non
conſequitur, ſed non niſi ex priſtino jure, jam ante
refciſſionem ipſi competente, petere poteſt id, quod
ſibi debetur.

THES. VIII.

Quod porro nonnulli in hac actione, ut ean-
dem evincant eſſe realem, rem à Creditore non
krobrio, ſed debitoris nomine peti dicant, qui, re-
ciſſa quippe alienatione, priſtinum ejuſdem domi-
nium recuperavit; id aflertum non tantum nulla
juris auctoritate munitur, verum etiam cum ipſa
natura actionis Paulianæ pugnat, utpote quæ et-
iam adverſus ipſum debitorem, qui in fraudem
Ccre-

Pa.
l kemn
Signic

erſun.
ita &
Fictio
Me.
gnhilſe,
ne ta⸗
Telu.

Hiena.

Rr.
l l⸗
Glune
non
niN
,go

can-
non
l, 1e-
domi-
nulle
n i
r el-
dem
Il⸗

( 5*) 9
creditorum ſuorum aliquid geſſit, datur, uti ex
infra dicendis patebit; debitor autem ipſemet ſuo
nomine à Creditoribus conveniri nequit.

THES. IM. —

Sunt vero, qui cum HEINECCIO in notis ad Vin-
nium I. c. ſtatuunt, Paulianam Actionem naſci ex
jure reali, quod Creditores in bonis debitoris per
eorundem poſſefſionem conſequuntur, indeque
eam non dari niſi iis creditoribus, qui miſſionem
in bona debitoris à Prætore impetraverint; quod
poſterius utique veriſſimum eſt. Aſt præterquam,
quod alia omnino hujus rei ratio ſit, uti inferius
oſtendetur, ex ipſa poſſeſſione bonorum per ſe
ſpectata, uti alias ex pignore prætorio, non niſi hy-
pothecaria actio naſcitur; quod vero & Pauliana
actio ex eadem deſcendat, illud eſt id ipſum, quod
negamus, donec probetur.

IHES. X.

Neque etiam procedit altera argumentatio HEr-
NECCII l. C. quod nempe, cum res in fraudem Credito-
rum alienatæ, reſciſſa alienatione, fingantur in bonis de-
bitoris ſemper fuiſſe, in his autem Creditores, poſt poſ-

Jeſſionem ecorum a Prætore impetratam, pionus prætorium

adeoque jus reale conſéèquantur, idem perinde jus ipfis ope
iſtius fiölionis competere debeat in rebus fraudulenter alie-
natis, vi cujus eas acétione Pauliana vindicare queant;
hac enim ratione Pauliana actio, quæ non nude
poſſeſſorem ſequitur, ſed factum fimul ejuſdem
refpicit, manifeſto confunditur cum actione hy-
A 3 pothe-

(6) 50*

pothecaria, quæ ex pignore prætorio datur & vere
realis eſt, rem à quocunque poſſeſſore repetens.

IHES. XI.

Imo nequidem in REM SCRIPTA dici poterit Pau-
liana actio, uti HüBERO Prælet. ad Inſtit. tit. de

Astion. n. 9. imo & ipſi poſtea HEINECCIO Element.

Jur. Civ. eod. tit. C. 1I146. ſibi hac in parte minus
conſtanti, viſum fuit. Actiones enim, quæ in rem
ſoriptæ vocantur, origine quidem ſua perſonales,
tamen adverſus quoſvis poſſeſſores, qua tales dan-
tur, quod in Actione Pauliana ſecus omnino ſe ha-
bet.
IHES. XlI.

Denique necillud HrINECoIIin notis ad Vinnium l.e.
argumentum movet, ubi ait: Credibile non eſe TRI-

BONIANUM ſocios tam fuiſſe principiorum juris igna-

ros, ut ſolo vocabulo reſeiſſionis decepti, adlionem perſo-
nalem pro reali vendiderint, maocime cum veriſimile ſit,
eos in boc titulo Cajum vel alium e veteribus merz zöd
fere ſequutos. Quamvis enim alias ſumma merito
cenſeatur & TRIBONIANI & THEOPHILI auctoritas,
fruſtra tamen ad eam provocatur, ubi ipſa rei, de
qua quæritur, natura contrarium docet: & ſane
TRIBONIANUM atque THEOPHILUM in rebus hu-
jus generis quandoque humani quid paſſos fuiſſe,
exempla non deſunt.
THES. XlII.
Eſt itaque actio Pauliana perſonalis, quæ par-
tim ex delicto deſcendit, in quantum ſcilicet vel
Contra

—

VeR
s.

P.
it. d
ment.
linus
1ren
Des;
Ocan⸗
leli

nle.
Tnr.
ih⸗
vibſ,
nd
nerito
Dtita⸗
tei,d
ſane
6 Au.
nille,

M⸗
colitid

₰6 (7) 302

contra debitorem fraudulentum, vel contra eos
competit, qui animo creditores fraudandi ecum

ipſo contraxeérunt; partim vero ex obligatione im-

mediata, ſpecie quadam æquitatis à lege introducta
originem fuam trahit, quatenus illa quandoque et-
iam contra fraudis ignaros locum ſibi vindicat.

IHIES. XIV.

Ut autem illa cum effectu inſtitui queat, hæc
quatuor conjunctim requiruntur: 10. Ut aliquid in
fraudem creditorum geſtum fuerit. 20. Ut geſtum
ſit tale, per quod aliquid in bonis debitoris eſſe
deſiit, adeoque patrimonium ejus fuit deminutum.
3⁰. Ut Creditores inde damnum quoddam aut præ-
judicium ſentiant & 40. Ut is, qui Pauliana con-
venitur, fraudis fuerit conſcius, aut rem bona qui-
dem fide, ſed titulo lucrativo acceperit.

Quodcunque igitur fraudis cauſſa factum eſt,
actione hac revocatur, qualecunque fuerit. Sive
ergo debitor rem alienavit; ſive acceptilatione, ſive pabto
aligtem liberavit, Paulianæ locus erit. L. I. G. 2. ff. b. t.
Et ſi pignora liberet, vel quem alium in ſraudem credi-
torum præponat, vel ei prabuit ecepbtionem, ſive ſe ob-
ligavit fraudandorum creditorum cauſſa, ſive numeravit
bpecuniam, vel quodcunque aliud fecit in fraudem credi-
torum, illud omne in hanc actionem veniet. L. 2.
& 2. pr. ſi. h. t.

THES.

0 6 (3) 30
THIES. XVI.

Plane ſi debitor conſulto non facit id, quod fa-
cere debet, adhuc fraudem admiſiſſe videtur: ut
ſi forte data opera ad judicium non adfuit, vel litem mo-
ri patiatur, vel à debuore non petit, ut tempore liberetur,
aut uſumfrudtum vel ſervitutem amittit, aut rem ſuam
pro derelito babuerit, ut quis eam Juam faciat. L. 3.
G. I. 2. L. 4. L. . f. h. t.
THES. XVII.

Si quid vero in fraudem creditorum debitor non
acquiſivit, ut ſi conditioni non paruerit, ne com-
mitteretur ſtipulatio; donationem legatumve non
acceptaverit; aut repudiaverit hæreditatem vel le-
gitimam, vel teſtamentariam; filium emancipa-
verit, ut ſuo arbitrio adiret hæreditatem; aut fidei-
commiſſariam hæreditatem ante tempus reſtituerit,
nec quartam detraxerit; in omnibus iſtis caſibus
aliiſque ſimilibus Pauliana, niſi à fiſco, inſtitui ne-
quit, utpote quæ pertinet tantum ad deminuentes
patrimonium ſuum, non vero ad eos, qui id agunt,
ne locupletentur; nec videntur fraudari creditores,
cum quid non acquiritur à debitore, ſed cum quid
de bonis ejus deminuitur. L. 6. pr. F. I. Jqg. . b. t.
add. L. 45. pr. F. de Jur. fiſe.
IHES. XVIII.
Hanc tamen Juris Romani diſpoſitionem ple-
rique DD. haud immerito iniquitatis redarguere
ſolent: ut tamen nonnulli eorum diſtinguant
inter

inte
U
lurn
e
i
l

Hon
o.
non
Ik.
ipa.
dei.
rit,
os
ne⸗
tes
vo,
Oreg
guil
t.

nere
unt
nter

(9) 50
inter lucrum deferendum, & lucrum jam delatum;
illius quidem renunciationem in fraudem credito-
rum admitti poſſe exiſtimantes, non etiam hujus
repudiationem. Verum alii & hané diſtinctionem
optima ratione rejicere videntur, quoniam natura-
lis æquitas ſemper & indiſtincte improbat omne id,
quod in fraudem fit aliorum, eatenus ſaltem, ut
damnum inde datum ſit reſarciendum.

IIES. XIX.

Debitor, qui ſciens ſe creditores habere cum
aliis contraxit, ex hoc ſolo non debet cenſeri ani-
mum fraudandi habuiſſe; ignoſcendum enim vi-
detur eſſe ei, qui, dum amplius de facultatibus ſuis,
quam in iis ſt, ſperat, cum aliis contrahit. arg.
9. 3. Inſtit. QCui & e quib. cauſ. manumitt. non poſſ.
Adeoque is demum in fraudem Creditorum aliena--
ſe dicendus, qui ſcivit, aut ſaltem ſcire facile potuit
ac debuit, bona fua æri alieno ſjſamſam in tantum
eſſe immerſa, ut eidem diluendo paria amplius non

ſint, nec poſſe ex iis creditoribus in ſolidum ſatis-
fieri.

IHIESJ. XX.
Qui Pauliana experiri vult creditor, iſtam de-

bitoris fraudem probare tenetur; quæ tamen pro-

batio, cum fraus plerumque intra pectus lateat,
ex conjecturis quoque atque argumentis veriſimi-
libus fieri poteſt. Sunz autem præcipuæ ſeo conjebtu-
ræ, unde fraus in alienatione praſiimi poſſit; ut ſi quis
bona univerſa alienat; aut in perfonas conjunblas fit aliena-
110 3

06 (10) 3*

tio; ſi ea fadta nibilominus alien ens in poſſeſſione re-
manſerit; ſi alienatio clandeſtina eſt, aut re alienata in
continenti grave delibtum qutis admittit vel alienatio con-
Jitionem babet, ſi deliquerit. Ita ALCIATUsS ad L. 22. Cod.
de Tranſaét. ubi ipſe adhuc alios decem caſus adfert,
in quibus alienatio fraudulenta præſumitur. Add.
IpEM in Comment. ad L. 15§. fj. de Donat. ubi etiam
limitationes horum caſuum recenſentur.

1IES. XXI.

Quod in caſibus modé allatis & debitor & ter-
tius, qui cum ipſo contrahit, fraudis ſuſpicionem
incurrant, ſi res titulo lucrativo à debitore in hunc
tranflata fuerit, de eo nullum omnino dubium.
Sed quid dicendum de alienatione titulo venditio-
nis aliove oneroſ facta, an nec illa à fraudis ſuſpi-
cione immunis erit? Et reſpondetur omnino ne-
gando, cum nulla hic cauſa adſit, cur fraus præ-
mumatur. Cum enim debitor habeat pretium, quod
rei æquipollet, non poteſt dici quicquid bonorum
imminuiſſe. ALCIATUS ad d. L. I5. f. de Donat.

Excipe itaque caſum, ubi vel viliori pretio res diſtra-

Gta, vel juſto quidem, aſt eum in finem, ut de-
bitor pretium acceptum mox erogaturus aut per-
diturus, revera patrimonium ſuum deminueret.

THES. XXII.

Nec tamen fſufficit in debitore fraudandi ani-
mus, ſed inſuper requiritur, ut fraus effectum ha-
buerit, ita ut bonis deinde excuſſis creditoribus ex
afſe ſatisfieri non poſſit. L. 1O. F. I. L. I5. ff. b. 17.
Unde

tat.

ſne e.
enatd
zatig in.
2.0
afen
Nr. A0.
i etiam

0r et.

Hicionen
in hunc
Gobiwcn.
ENdo.
ds dihr.
nnino e-
Unn re.
n g
A bonoronn
& Duu.
1egiſte
n, Ut de⸗
alt gel-
neret.

Candi i⸗
edume

Coribus &
9.1.

ſe Vote

α (11) 50

Unde nec Pauliana prius locum habebit, quam ex-
cuſſo debitore apparuerit, ipfum ſolvendo non eſſe.

IHES. XXIII.

Datur Pauliana Creditoribus, quorum in frau-
dem alienatio facta, eorumque ſucceſſoribus, nec
non curatori bonorum ab iiſdem conſtituto. L. I. pr.
f.. b. t. & L. 10. G. ult. ff. edem. An vero creditori-
bus hypothecariis quoque hæc actio competat, an-
ceps eſt quæſtio & inter DD. valde controverſa.
Nobis tamen negantium ſententia verior videtur
ob eam maxime rationem, quod Pauliana iis dun-
taxat datur creditoribus, quorum in fraudem alie-
natio facta; Creditores autem hypothecarii, qua
tales fraudari nequeunt, quippe res hypothecæ pi-
gnoriſve nexu obligata cum hoc fuo onere ad quem-
vis poſſeſſorem tranſit, adeoque ab ipſo reali actio-
ne vindicari poteſt. L. 14. & 15. Cod. de Pign. &
Hboth.
THES. XXIV.

Neque obſtant generalia, ad quæ contrariæ ſen-
tentiæ patroni potiſſimum provocare ſolent, Edicti
prætorii verba in L. I. pr. H. h. t. réelata. Ea enim
quantumvis generaliter concepta eſſe videantur,
tamen nonnili de iis creditoribus loquuntur, qui
ex alienatione à debitore facta fraudem ac damnum
ſenſerint; atque ita intelligi illa nequeunt de cre-
ditoribus etiam hypothecariis, ob rationem paulo
ante expoſitam.

B 2 IHES.

6 (12) 50
THES. XXV.

Excipiunt quidem DD. communiter caſum, ubi
Creditoris hypothecarii intereſt, Pauliana potius
experiri, quam hypothecaria, ſi forſan haud æque
faciles in hac habeat probationes, ac in priori.
Verum præterquam quod caſus hicce nonniſi
rarius hodie occurrere poſſit, ipſam hattc exceptio-
nem non aliter admittendam eſſe cenſemus, quam
ut tertio rei alienatæ poſſeſſori, ſi à Creditore hy-
pothecario Pauliana conveniatur, integrum omni-
no ſit, actore jus hypothecæ aut pignoris ſibi com-
petens vel negante vel dubium aſſerente, contrarii

probationem in ſè ſuſcipere, eaque peracta actorem
repellere.

ITHES. XXVI.
Multo minus autem, uti generalia juris noſtri
Principia ſatis docent, licebit creditori, vel pigne-
ratitio vel hypothecario, jus pignoris vel hypothe-
cæ ſibi indubie competens, remittere in præjudici-
um tertii, qui rem à debitore prius alienatam poſ-
ſidet. Recte enim eidem Pauliana agenti adhuc
opponi poteſt Exceptio: TLuaa non intereſt.
IHES. XXVII.
Cum Pauliana iis tantum Creditoribus compe-
tat, in quorum fraudem alienatio facta, hinc re-
Cte ab ea excluduntur omnes illi, qui demum poſt
factam alienationem crediderunt. L. 10. GF. I. L. 16.
f. b. t. niſi in priorum Creditorum locum ſucceſſe-
rint; ut ſi v. gr. conſtet, debitorem priores credi-
tores,

h

ite
ſee
ler
du,

Uw
Poti
d d
Prion
nonnit
Ceptio⸗
quam
KEW-
1Olnni.
bicon.
ONttari
Worem

ſooftri
bige⸗
ſotkr.
n ⸗
Adhoe

mhe-
ac te⸗
m polt
. lelb.
Celle⸗
(ech⸗
tores;

(13) 50
tores, quos fraudare voluit, mutato deinde conſi-
lio, pecunia poſteriorum, quos quidem defrau-

dandi animum non habuit, dimiſiſſe. 2. L. 10. F. 1.
& L. 16. V. h. t.

IHES. XXVIII.

Datur autem hæc actio non adverſus quemcun-
que rei in fraudem creditorum alienatæ pofſeſſo-
rem, ſed regulariter tantum adverſus eum, qui
fraudis àdebitore intentatæ confſcius fiterit, ejuſque
hæredes; contra hos tamen in id duntaxat, quod
ad ipſos pervenit. L. 10. G. fin. L. II. ff. hb. t. Hoc
Ediétum, inquit UEPIANUS in L. 6. G. §. W. h. t. um
coëroet, qui ſciens, debitorem in fraudem creditorum boc
Jacere, ſueſceepit, quod in fraudem creditorum fiebat: qua-
re ſi quid in fraudem Creditorum fablum ſit, ſi tamen is,
gui cepit, iqora vit, ceſſare videntur verba Edibti. Hinc
autem recte à VINNIO, uti ſupra vidimus, luculen-
tiſſimum deducitur argumentum atque omnino in-
victum, actionem hanc non eſſe in rem, ſed in per-
lonam.

IHES. XXX.
Paulianæ itaque locus non eſt contra tertium
b. f. poſſeſſorem. Is qui à debitore, ait PAULs in
L. 9. ſf. b. t. Cujus bona poſſeſſa ſunt, ſciens rem emit,
iterum alii bona fide ementi vendidit, duæſitum eſt, an
ſecundus emtor conveniri poteſt. Sed verior eſt Sabini
ſententia, bona fide emtorem non teneri, quia dolus ei
duntaxat nocere debet, qui eum admiſit; quemadmodum
dioimus, non teneri eum, ſi ab ipſo debitore ignorans
3 emerit;

(14) 50*

emerit. l autem qui dolo malo emit, bona fide autem
omenti vendidit, in ſolidum pretium rei, quod acceßit, te-
nebitur. Ex ipſa tamen hac lege recte concluditur,
ſecundum emtorem fraudis conſcium, non minus
ac primum, Pauliana conveniri poſſe.

IHES. XXX.
Is autem, qui cum debitore obærato contraxit,
fraudis, quam hio intendebat, particeps tum de-
mum dici poteſt, ſi non tantum ſciverit, eum, cum
quo contrahit, creditores habere, verum etiam
ipfum non amplius eſſe ſolvendo. Ita enim ULPr-
ANUS in L. 10. G. 2. & 4. ff. b. t. Quod ait Prator
SCIENTR,ſic accibimus, te conſcio & fraudem particihan-
te: non enim ſi ſimpliciter ſcio, illum Creditores babere,
boc ſuifficit ad contendendum, teneri eum in factum abtione,
Jed ſi particeps fraudis eſt. Alias autem qui ſcit, aliquem
Creditores habere, ſed ſi cum e contrabat ſimpliciter ſine
fraudis conſcientia, non videtur hbac actione teneri.

IHES. XXXI.

Exceptio tamen eſt in eo, qui titulo lucrativo
rem à debitore accepit; is enim, quamvis fraudis
fuerit ignarus, adhuc Pauliana conveniri poteſt.
Ita UPIANUS in L. 6. G. I I. ff. h. t. Simili modo di-
cimus, & ſi oui donatum eſt, non eſſe quærenduam, an
ſciente es, cui donatum, geſtum ſit, ſed hoc tantum, an
Fraudentur Creditores; nec videtur injuria affici is, qui
ignoravit, cum lucrum eotorqueatur, non damnum in-
Ffligatur. In bos tamen, qui ignorantes ab eo, qui ſolven-
do non ſit, liberalitatem acceperunt, babtenus adtio erit
danda;

en
e-
dor,
s

rit
do;

Wπ (15) 5
danda, quatenits locupletiores faëti, ultra non. Quæ

omnia ita Jus Romanum præter naturalem quidem
æquitatem, non vero contra eam conſtituit.

IHES. XXXII.

De quæſtione, utrum Pauliana quoque de-
tur contra debitoris creditorem, qui ſuum recepit,
notari merentur verba ULeIAXNI in L. 6. J. 7. ff. b. t.
ubi hæc habet: Siendum, Julianum ſoribere, eoque jure
nos uti, ut qui debitam pecuniam recepit, antequam bo-
na debitoris poſſideantur, quamvis ſeiens prudensque ſol-
vendo non e&ſſe recipiat, non timere boc Ediétum; ſibi enim
vigilavit. Qui vero poſt bona poſſeſſa debitum ſuum re-
cepit, bunc in portionem vocandum, eæqquandumque
ceteris oreditoribus neque enim debiit praripere ceteris
poſt bona poſſeſſæ, cum jam par conditio omnium Credito-
rum faëta eſſet. Imo ob ipſam hanc rationem, à
JCto allegatam, Paulianæ adhuc locus erit in ca-
fu, ſi bonis quidem nondum pollſelfis, creditori-
bus tamen ſolutionem ſam urgentibus, uni ex iis
per gratificationem ſolutum fuerit. vid. L. 24. ff. bt.

THES. XXXIII.
Si id quod debitor in fraudem creditorum alie-
navit, à tertio nullo modo recuperari poteſt, tunc
adhuc ipſe debitor fraudulentus Pauliana jure con-
venitur: ubi tamen, cum reus omnibus jam bonis
exutus eſſe ſupponatur, Prætor non tam emolu-
mentum actionis intueri debet, quam poœnam. Z.

ult. J. ſin. . hb. k.
THES.

(16) 302*
THES. XXXIV.

Recte autem monet VINNIUsS lJ. c. n. 3. Paulia-
nam locum habere, ſive quid in fraudem Credito-
rum alienatum ſit, antequam in bona mitterentur,
ſive poſt miſſionem ab ipſis jam impetratam. Quæ
ſententia ſatis clare probatur per L. 15. & L. 17.
F. 1. f. b. t. add. L. §. Cod. de Revoc. bis, quæ in fraud.
Credit. In poſteriori tamen caſu, cum creditores
in bona debitoris miſſi eo ipſo pignus conſequan-
tur Prætorium, cujus intuitu ipſis quoque actio
hypothecaria competit, per L. 2. Cod. de Pion. Præt.
hæc actio realis cum Pauliana elective concurrit,
utpote ad eundem finem cum hac tendens. Neque

tamen his obſtant ea, quæ ſupra ad Theſin XXIII.
notavimus.

IHES. XXXV.

Cæterum ſi debitor in fraudem Creditorum minori
pretio fundum ſcienti emtori vendiderit, deinde bi, qui-
bus de revocando eo alio datur, eum petant; quæri pot-
eſt, an pretium reſtituere debeant ? Proculus eiſtimat,
omni modo reſtituendum eſſe fundum, etiamſi pretium non
Jolvatur: & reſoriptum eſt ſecundum Proculi ſententiam.
Eo bis Colligi poteſt, nequidem portionem reddendam emto-
ri e pretio; pojfſe tamen dici, eam rem apud arbitrum
eoe cauſſa animadvertendam, ut ſi nummi ſoluti in bonis
eoctent, jubeat eos reddi, quia ea ratione nemo fraudetur.

L. 7. G 8. H. b. t.
THES.

lia.
lito.
tur,
ue
17.
ull.
res
.
io
et.
lit,
e

IIl.

nnon
M.
io⸗
Mat,
, n
alt.
io⸗
runn
boni
tur.

55

(17) 50
THES. XXNI.

Actioni Paulianæ anno præſcribitur non minus
ac aliis actionibus prætoriis, quæ ad reſciſſionem
negotii ſtricto jureé validi tendunt. L. I. pr. L.
10. pr. f-. b. t. Annus autem hic utilis eſt, & cre-
ditoribus demum currere incipit à die, quo debi-
tor fuit excuſſus. L. 6. ö. Vin. L. 10. J. 18. f. b. 1.
Antea enim vix conſtare poteſt, an creditores ipfo
effectu fraudati fuerint, adeoque Pauliana locum
habere debeat, nec ne. Quodfſi tamen debitor
notorie non eſſet ſolvendo, dubium plane nullum
eſt, quin creditores etiam ante ejuſdem plenariam
excuſlionem Pauliana experiri poſſint.

TIIIES. XXXVII.

Datur tamen etiam poſt annum hæc actio con-
tra eum, qui lucrum tenet ex fraude, vel propria,
vel aliena: Iniauum enim Prætor putavit, in lucro
morari eum, qui lucrum ſenſit e fraude; ideirco lucrum
ei eotorquendum putavit. Sive igitur ipſe fraudator
Iit, ad quem pervenit, ſive alius quivis, competit ablio
in id, quod ad eum pervenit, dolgve malo eus faöétum eſt,
guo minus berveniret. L. 10. §. 24. I. b. t. ExXx hoc
autem DD. recte videntur inferre, donationem in
fraudem creditorum factam intra triginta annos re-
vocari poſſe, in quantum ſcilicet donatarius ex ea
locupletior exiſtat.

0 THES.

0° ( 18) 50
THES. XXXVIII.

Statuunt etiam DD. communiter, quod, ſi de-
bitor in fraudem creditorum debitorem ſuum libe- . D
ravit, creditores ad revocandam hanc liberationem
tantum habeant temporis ſpatium, quantum du-
rat actio, à qua debitor fuit liberatus. Verum

hæc ſententia neque ex L. 10. G. 23. ff. h. t. neque
ex L. 17. pr. f-. eod. ad quas hic provocari ſolet, ſa- .
tis probatur; potius cum debitor liberatus hic lu- sW

crum ex fraude ſentiat, dicendum videtur, illud
ipſi poſſe intra 30. annos extorqueri, ad exemplum
ejus, cui debitor in fraudem Creditorum aliquid

donavit.
D)

IANTLUM.

alance

V 2

X

19 W
VierfarbSelector Standard*- Euroskala Offset

18

17

2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14
Copyright 4/1999 VXyMaster GmbH wWW. yxymaster. com

1

.
£

O. B. V.

PIONE
I AN A,

RLZSIDE

REINHARDO
3LERO,

UR. Coo N. P. pP. O.

ARII A. O. K. MDCCLXII.

PER DISPUTABIT
AUCOTOR

ERNESTUS BECK

yTORATENSIS.
L. CQ. C.

———
— —

P N O R A4 TT
ICI HEITZII UNIVERS. TYPOGR.