KaI600-355_3
author: Duconte, André Siméon

*½

*
₰ ₰
—
.
5 ℳ
— —
7. —

O. D. B. V.
DISSERTATIO NAVEURALIS JIUDRIDICA

ERRONEA

ETLEGATARlII ET REI

LEGAT'£
DENO MINATIONE

QUA M
DEO SOLO PKESIDE
EX DECRETO

ILLUSTRIS FACULTATIS.
JURIDIGÆEke

IN ArMA ARGENZORAYENSIUM UNIVERSIZAYE

PROLICENIIA

SUMMOS IN ULrROQUE JURE HONORES
ET PRIVILEGIA DOCTORALIA
RITE CONSEQUENDI
SOLENNI ERUDITORUM EXNXAMINI SISTIT

ANDREAS SIMEON DUCONIE

COLMARIENSIS.

AD D. 2. JANUARII MDCcPVIII.
H. L. Q c.

FFXSENZSXAτ1⅓
Typis MELCHIORIS PAUSCHINGERI, Typogr.

DEO0
PATRI.,

PARENTIBVS
PATRONIS

atque

AMICIS.

OQ. D. B. .

DISSERTATIO INAUGURALIS
JIURIDICA

D E
ERRONEA
ET LEGATARII ET REI LEGATXE
DENOMINATIONE.

§. I.
Oces formaliter ſumptæ,

ſunt ſigna cogitationum
eum in finem adinventa, ut

ſtillare noſtra intereſt, patefiant. Si
A 2 voces

6 (4) -
voces materialiter ſumantur, ſunt ſoni
articulati terminos conſtituentes. Qui
vocibus utitur, id eſt qui loquitur, fi-
nem habeat neceſſe eſt, quare loqua-
tur, qui ſane non poteſt eſſe alius, quam
ut alter, alterius cogitationum particeps
reddatur, atque eædem ideæ, quas in
ſe deprehendit, etiam in altero exciten-
tur. Qui id deſiderat, opus habet, ut iis
ſignis, quæ rebus quibuslibet indigi-
tandis inventa ſunt, utatur, alias ope-
ram luſurus, ſi pro arbitrio ſuo rebus
vocabula imponat. Cum itaque nos

eandem ideam cum vocabulo con-

jungere debeamus, quam alter cum
illo conjuncturus eſt: ſequitur quod ſi
talem ideam cum vocabulo conjungi-
mus, quam alter nunquam conjun-
&turus eſt, ille nunquam nos intelligere,
& animi noſtri ſenſa percipere poſſit.
A recepto itaque verborum fſignificatu
nunquam recedere debet is, qui co-
gitationes ſuas alteri imprimere Lecit.
um

(5) ½-
Cum vero ſæpius accidere poſſit, ut
Teſtator legata relinquens, in rerum, aut
perſonarum nominibus erret, iisque
alia vocabula, quam deberet, imponat,
operæ pretium facturus ſum, ſi quas-
dam Juris Quæſtiones, quæ circa hanc
materiam facile ſuboriri poſſent, ſim
excuſſurus.

Illa ſane ſpecies non multum pati-

tur difficultatis, neque diſceptatu ardua

eſt; ſi Teſtator præ tumultu mortis an-
guſtiatus uti Imperator JOsTINIANUS
in Novella 18. Cap., 6. ſcite loquitur,
hallucinatus ſit. Cum enim ſenſibus
jam vacillantibus, Teſtator in confinio
mortis intellectum jam fugientem fru-
ſtra revocare ſatagit, atque quædam
enunciat, turbatæ mentis luculenta in-
dicia; Quis erit, qui tali en untiationi,
A 3 quam

☛π (6) See-
quam defectus animi præcedit, atque
error inſequitur, effectum veræ vo-
lIuntatis declarationis, aut validæ
diſpoſitionis adſcripſerit ? Nulla eſt
illa voluntas, quæ non prælucente
intellectu eſt declarata. Deeſt enim
cognitio objecti, & objectum quod
ignoramus, neque appetere, neque re-
cuſare cenſemur. Ex hoc principio
etiam infantum & furioſorum, quo-
rum intellectus aut valde impotens,
aut valde tenebris obnubilatus eſt, di-
ſpoſitiones invalidæ a Legislatoribus
pronuntiantur; adeo quidem, ut in
furioſo modica furoris remiſſio, aut

ut elegantem Imperatoris JUSTINIANI

in l. 18. §. 1. de Acquirenda vel omitten-
da poſſesſione: expreſſionem adhibea-
mus conſpectus inumbrata quietis non
ſufficiat, ſed perfectiſſimum, ut l. 6.
Cod. de Curatore furioſi. dicit, requira-
tur intervallum.

G. III.

in
W
1
1,
Pei
Pal
Cll
in
K
ſi

— = —
—

mm,
uen⸗

uen

UI.

3 (7) -
§. III.

Teſtator itaque aliquid relicturus,
compos mentis ſit neceſſe eſt, perſo-
namque cui aliquid de bonis ſuis ad-
dicit, indigitet, atque demonſtret. Non
alius modus rei indicandæ, in vita hu-
mana promptior, certiorque eſt, quam
adhibitio eorum nominum, perſonas il-
las aut res ſignificantium. Quo ipſo
tamen non abnuimus, quin per deſcri-
ptionem, aut alio modo perſona aut res
palam fieri poſſit, erit tamen majoris
circuitus. Neque etiam dubitamus,
quin talis diſpoſitio ſubſiſtat l. quotiens.
9. K. Ni quis 8. ff. de Hared. inſtituend.
1 ſi ita 8. §. 2. ff. de Bon. Poſſ. ſec. tab.
JuLIANUsS dicit: Ned & cum in præ-
nomine, cognomine erratum eſt, is ad
quem hareditas pertinet, etiam bonorum
poſſesſtonem accipit. Demonſtrationem
enim vice nominum fungi, in propa-
tulo

— (8) 68-

tulo eſt. l. nominatim 34. ff. de Cond.
&& Demonſt. ubi ſequentem in modum
Juris-Conſultus FLoRENTINUsS fatur:
Nominatim alicui legatur ita, Lucio
Titio, an per demonſtrationem corpo-
ris, vel an tißicii, vel ofzcii, vel neceſ-
ſitudinis, vel aſſinitatis, nibil intereſt:
nam demonſtratio plerumque vice nomi-
nis fungitur, nec intereſt falſa, an vera
ſit, quem Teſtator demonſtraverit. Quo
etiam quam maxime facere videtur l. 6.
ff. de Reb. Cred. quo in loco PAULUS
ita animi ſui ſententiam palam facit,
dicendo: Certum eſt, cujus ſpecies vel
quantitas qua in obligatione verſatur,
aut nomine ſuo, aut éa demonſtratione,
quæ nominis vice fungitur, qualis,
quantaque ſit oſtenditur. Nam & Pe-
dius libro primo de Stipulationibus ni-
hil referre ait, proprio nomine, res
appelletur, an digito oſtendatur, an voca-
bulis quibusdam demonſtretur: quate-
nus mutua vice fungatur, quaæ tantun-

dem praſtent. §. V.

un
W
ſoyt,/

lar
ſannn

(9) -

—

§. IV.

Ex his itaque prono fluit alveo, quod
cum nomen, & demonſtratio ad paria
judicentur, falſa demonſtratio vero le-
gatum non vitiet, quod etiam error in
nomine, legatum non perimat. Illud pro-

„ ———— — — —
—— 2 „

batu facile eſt. l. . pr. ſf. de Cond. 6 De-
4 monſtr. CajUs Jurisconſultus demonſtra-
tio, inquit, falſa eſt, veluti ſi ita ſeriptum
4 ſit: Servum Stichum quem de Titio emi:
6 Fundum Tuſculanum, qui mihi a Sejo
donatus eſt. Nam ſi conſtat, de quo homii-
i ne, de quo fundo ſenſerit teſtator: ad
, rem non pertinet, ſi is quem emiſſe ſigni-
e, FKcavit, donatus eſſet, aut quem dona-
35 tum ſibi eſe ſigniſica verat, emerit. Pariter
Pe- modo evidenti id etiam 40. §. 4. F.
. eod. diſponit, ubi JAVOLENUsS ita
ris ſentit: Qui dotalem fſundum nullum ha-
Na- bebat, ita legaverat; Fundum Corne-
ate- lianum, quem illa mihi doti dedit,
tun- B ei

W.

—9 (10) Lee-

ei hæres dato. Labeo, COfilius, Tre-
batius reſponderunt, fundum nihilomi-
nus legatum eſſe, quia cum Fundus Cor-
nelianus in rerum natura ſit, demonſtra-
tio falſa legatum non perimit. Quo
ſpectat etiam l. 34. pr. ff. eod. Res ita-
que tunc ita habenda eſt, ac ſi nomen
non eſſet appoſitum. Illud tamen re-
quiritur, ut aliunde conſtet de quo te-
ſtator ſenſerit, quid intellexerit, quid-
ve voluerit. L. quoties. 9. §. ſi quis. 8. ſy.
de Hared. inſtituend. ubi ULPIANUS
ita loquitur. & quis nomen haredis qui-
dem non dixerit, ſed indubitabili ſigns
eum demonſtrawerit. quod pœne nihil
a nomine diſtat, non iamen eo, quod
contumeliæ cauſa addi ſolet: valet inſti-
tutio. Si enim planum fieri non poſ-
ſet, quidnam potiſſimum voluerit, ne-
ceſſe eſt ejus diſpoſitio concidat, non
tam ob defectum voluntatis, quam cla-
ritatis. Et in tantis voluntatis tene-
bris, e quibus Juris-Conſultorum ſcru-
puloſa

W

1
bi⸗
bel
dis

en

16

n0
cla-

r-

(11) ☛⁵-
puloſa ſagacitas ſe eluctari, atque evol-
vere nequit, legatum vanum & fruſtra-
neum redditur, habeturque pro non
ſcripto; ex ſententia l. 2. ff. de His qusz
pro non ſeriptis hab. ubi ALFENUS
VARUS: Qua in teſtamento, inquit, ſcri-
pta eſſent, neque intelligerentur, quid
ſieniſficarent, ea perinde ſunt, ac ſi ſcri-
pta non eſſent: reliqua autem per ſe ipſa
valent.

Ex antea dictis ſequitur, quodſi Te-
ſtator ita legaſſet: Cornelio, ſororis mez
Cornelie filio, mille do lego. Etiamſi vel
maxime ei non nomen Cornelii, ſed
Sempronii eſſet, tamen legatum vale-
ret: ſatis enim & quidem indicio indu-
bitabili deſignavit legatarium. Porro
belliſſimam ſpeciem huc facientem, no-
bis quoque ſuppeditat BERGERUS in
Oeconomia Jur. Lib. II. Cap. IV. §. n.
B 2 not.

—8 (12 ) 68-

not. 1o. quam in facto contigiſſe, & ad-
deciſionem Judicum latam fuiſſe aſſe-
verat. Scilicet Titius in Teſtamento
legat, prædefuncti fratris ſui filio natu
minimo, quem e baptismate ſuſcepit,
a ſon filleul, mille, atque ejusdem
fratris cæteris duobus filiis, quorum
nomina ipſius memoria excidiſſe confi-
tetur, aux autres deux fils du möäme
Irere, ou aux autres deux neveunx, dont
les noms luy ſont echappés de la memoire,
itidem mille: at enim hujusmodi filii
non extant, ſed duæ filiæ: Quæritur ita-
que, utrum his Legatum debeatur ?2 &
recte reſponſum fuit, deberi, pro ratione
decidendi adductum fuit, quod eadem
facilitate, qua prænominum oblivione
ſe duci aperte confeſſus eſt, in ſexu
quoque errare potuerit teſtator. Cui
accedit quod ſermone maſculino, & ſe-
xus fœmineus in genere contineatur
ex l. 195. ſf. de Verh. ſien. & in ſpecie
in teſtamentis id quoque procedere,
Z do-

— — —

W
lle
Aſt
Pisi
Polan

(13) -

docet nos luculenta l. 62. ff. de Legat. 3.
ubi JLIANUsS ita ediſſerit. Qui duos
mulos habebat ita legavit, mulos duos
qui mei erunt, cum moriar Sejo hæres
dato: Idem nullos mulos, ſed duas mu-
las reliquerat. Reſpondit SERVIUS,
deberi Legatum, quia mulorum appella-
tione, etiam mula continentur: quemad-
modum appellatione ſervorum, etiam
ſorvaæ plerumque continentur. Id autem
eo veniet, quod ſemper ſexus maſculinus
etiam ſexum famininum continet. quo
etiam alludunt l. 18. pr. de Legat. 3. l. 45˙.
r. de Leg. 2.

F. VI.

Hoc ita ſe habet, quando error a teſta-
tore circa nomen Legatarii commiſſus
dispelli, atque aliunde ſenſus teſtatoris
elici, ejusque voluntas detegi poteſt.
Aft ſi ita circa nomen erraſſet, ut quid-
vis in conſilium, & auxilium adhibeas,
voluntas tamen teſtatoris obſcura mane-
B 3 at,

66 (14) 62-

at, & perſona certa inveniri non poſ-
ſit, tunc ſane impedimentum invinci-
bile adeſt, quo minus Legatum effe-
ctum ſuum ſortiri poſſit. Ponatur ſe-
quens caſus quem alicubi me legere
memini. Luciæ duo fratres erant, Ca-
jus & Marcus Antonii. Cajus Mariam,
Marcus Juliam filias habebant. Lucia
teſtamentum condit, in eoque Mariæ

Marci Antonii fratris ſui natæ, filiæ ſuæ

ſpirituali, mille legat: Quæritur, num
ambæ Legatum petere poſſint ? Julia
pro ſe allegabat, quod in ſuo nomine:
Maria vero, quod in patris ſui nomine
erratum fuiſſet, dicebat. Æqualia ſane
ex utraque parte adſunt argumenta, Te-
ſtatrix etiam ambas ſibi pari neceſſitu-
dine junctas, & pariter ex Baptiſmo ſu-
ſceptas pari ſemper affectione proſecu-
ta erat. Videtur ſane l. 10. pr. ſf. de Reb.
dub. hanc litem dirimere: Verba UI-
PIANI hæc ſunt. Si fuerit Legatum re-
lictum ex cognatis meis, qui primus Ca-
pito-

cu.
.
1-
re-
Ca-
ito⸗

(15) Les-
pitolium aſcenderit: S ſimul duo ve-
niſſe dicantur, nec apparet, quis prior
vencrit, an impediatur legatum? vel
ei qui monumentum fecerit, & plures
fecerint, vel ei qui maximus natu eſt, 6
duo pares atate ſint: ſed etſi Legatum
Sempronio amico fuerit relictum, & duo
ſint aqua charitate conſuncti. Sed etſi

AJuobus hominibus ejusdem nominis fuerit

legatum, Puta Semproniis, mox dem-
pronio ademptum ſit, nec apphareat, cui
ademptu ſit? utrum datio in utrius-
que perſona infringitur, an ademptio
nulla eſt quari poteſt? Rem ſi ex pluri-
hus ſervis ejusdem nominis uni, vel qui-
lusdam libertas relicta eſft? Et verius
eſt in his omnibus etiam Legata, & liber-
tates impediri: ademptionem autem in
utrumque valere. Ita ſane proceden-
dum, ſi rigori Juris, æquitate poſt ter-
gum relicta, inhæreas. Aſt qui hujus
Studioſus eſt, facile deprehendet, æ-
quitatem potius ſuadere, ut quantitas
legata

(16) S-

legata inter legatarios dividatur, quam
ut uterque illa in totum privetur. Eſt
igitur hic caſus ubi ad ſententiam divi-
ſoriam, alias ſi odioſam convolari recte
poſſit. Ratio ut ita ſentiam hæc eſt,
quod ſemper eo annitendum ſit, ut teſta-
ris voluntas exitum ſortiatur. Optima
enim eſt illa ratio, quæ pro conſervanda
ultima voluntate, & tuendo teſtamento
aſſumitur. MATTYH. WESEN B. Conſil.
85. nune., 47. & publice intereſt ut Te-
ſtamenta conſerventur, l. vel negare 5.
Teſtament. quemadm. aper. Si ultima vo-
luntas non conſervari ſemper poteſt in
totum: rebus ſic ut in noſtro caſu ſe ha-
bentibus: conſervetur in tantum; aſt ſi
nullus eorum, qui legatum ſibi relictum
eſſe contendit, aliquid accipit, ultima
voluntas plane non conſervaretur, cum
tamen Legatum pro parte ſuſtineretur,
ſi res legata inter eos divideretur. De
uno enim eorum teſtator certo ſenſit:
ſed obſcurum eſt de quonam ſeulerit.

in
ſta
un
Utt
Cec
pol
90,
Mon
raßi

3 (1¹7) 3-

Addicendo itaque cuique dimidium,
pro dimidia parte minimum adimple-
bitur voluntas teſtatoris, Id quod in
hac rerum perplexitate æquitati conſen-
ſentaneum eſſe, cuilibet facile erit per-
ſpectu.

§. VII.

Illud quod de perſona Legatarii, ſi
circa eam error commiſſus, Juris eſſe
diximus, valet etiam ſi teſtator erraverit
in nomine rei legatæ. Si itaque te-
ſtator fundum Cornelianum pro Sem-
proniano legaſſet, utile tamen eſt Le-
gatum, & debetur Sempronianus, mo-
do conſtet hunc legatum eſſe l. 4. f. de
Legat. I. Similiter ſi Teſtator ita dis-
poſuiſſet; Stichum ſervum Titio do, le-
go, valebit Legatum, licet ſervo Davi
non Stichi nomen ſit, arg. l. Demon-

ſtratio 7. ff. de Cond. & Demonſtr. Huc
Cc perti.

ε (18) -
pertinet quoque illa facti ſpecies ſatis le-
pida, quam JAvOLENUS l.28. ff. de Reb. dub.
incluſit. Scilicet ſupponit, Teſtarem ha-
buiſſe Flaccum fullonem & Philonicum
piſtorem ſervos. Eundemque legato
Uxori ſuæ Flaccum piſtorem reliquiſſe.
Lis exinde mota eſt, inter hæredem &
Uxorem legatariam. Hæc utrumque
ſervum ſibi legatum eſſe contendebat,
quoniam teſtator utriusque mentio-
nem in legato feciſſet, unum nomine
ſuo, alterum per artificium, quod exer-
ceret, compellando. Sed Javolenus
dicta lege ita reſpondit: Placuit pri-
mo eum legatum eſſe, quem teſtator le-
gare ſerſiſet : quod ſi non appareret,
brimum inſpiciendum eſſe, an nomina
Jervorum Dominus nota habuiſſet:
quodſi habuiſſet, eum deberi qui nomi-
natus eſſet, tametſi in artißcio erratum
AIet: Sautem ignota nomina Servorum
Aent, piſtorem legatum videri, perinde
ac ſi nomen ei adjectum non eſſet.
. §. VIII.

(19) ☚-
§. VIII.

Quodſi vero aliquis veſtem lega-
turus ſuppellectilem ſcripſiſſet, exiſti-
mans ſuppellectilis appellatione & ve-
ſtem venire: Quæritur quid juris? Sa-
ne hoc in caſu jura diſcedunt a prin-
cipio, quod circa nomen Legatarii,
ſi ſcilicet in illo erratum eſſet, adopta-
runt, Legatum tale validum pronun-
tiando, modo alias de voluntate Te-

ſtatoris ſatis conſtaret. Aſt in hac ſpe-

cie nec veſtem, nec ſuppellectilem de-

beri diſponitur. . 4. de Leg. I. ubi Ju-
ris-Conſultus ULPIANUsS hanc diffe-
rentiæ rationem reddit, quod rerum
vocabula immutabilia ſint. Per rerum
vocabula autem intelligit illa, quæ
Grammatici appellativa vocant, per
hominum vero, quæ illis, propria atque
appellativis opponuntur; propterea

quod rei ſive perſonæ tantum ſingula-
C 2 ris

(20) 8-

ris deſignandæ cauſa reperta ſint: Ad-
eoque errore, proprio in nomine ad-
miſſo, legatum debeatur: in appellati-
vo non debeatur; ratio eſt, quoniam
vocabula rerum ſunt immutabilia, id-
eoque in illis nemo cenſetur errare;
Hominum vero mutabilia, hinc facilli-
lime contingere poteſt, ut homini cir-
ca hæc ſuperveniat error. Sed poſſet
nobis objici, quod cum omnia voca-
bula ab hominibus ſint impoſita, adeo-
que & rerum vocabula, quod nulla den-
tur rerum vocabula ſed omnia homi-
num ſint. Sed reſpondetur quod alia
vocabula pro arbitrio, alia ex neceſſi-
tate, quam uſus loquendi receptus in-
fert, imponantur, illa ſunt propria &
mutabilia, hæc vero appellativa, immu-
tabilia, & arbitrio noſtro non ſubjecta.
Dantur itaque propria non modo ho-
minum vocabula, ſed & rerum, ſcili-
cet illa, quæ ab hominibus deducta
ſunt. Certum enim eſt, quod fun-
dus

C⸗

C
toer
ker
ſul
Ke
ut

₰ℳ (21) -

dus Cornelianus & Sempronianus, vo-
cabula ſint hominum, non rerum.
Fundus quidem rei nomen eſt, hine
immutabile; Hominum vero nomina
matationi obnoxia ſunt. Facili enim
rerum converſione fieri poteſt, ut
fundus Cornelianum dictus, nunc do-
mino mutato, Sempronianus audiat.
Patet itaque ex dictis, quibus ipſe Go-
THOFREDUS in not. ad citatam Le-
gem ſuum addit calculum, quod ho-
minum vocabula mutabilia ſint, quia
privata, & pro arbitrio Gngulorum ho-
minum imponantur: Rerum vero vo-
cabula immutabilia, quia publica &
communia, ut pronide in illis error ſit

. tolerabilis, in his vero ſtultus & into-

lerabilis. Huc etiam optimo jure re-
ferenda. eſt. l. Labeo §. 2. ſf. de Sup-
pell. leg. ubi CELSs ita loquitur.
SERVIUS fatetur ſententiam ejus,
qui legaverit aſpici oportere, in quam
rationem ea ſolitus ſit referre: verum

C 3 ℳℛ

ſi ea, de quibus non ambigeretur, quin
in alieno genere eſſent (ut puta eſcari-
um argentum aut penulas & togas) ſup-
Ppellectili adſcribere ſolitus ſit, non id-
circo exiſtimari oportere, ſuppellectili
legata, ea quoque contineri: non enim
ex opioionibus ſingulorum, ſed eo com-
muni uſu, nomina exaudiri debere. Id
TBERO pParum ſibi liquere ait: nam
quorſum nomina (inquit), niſi ut de-
monſtrarent voluntatem dicentis? equi-
dem non arbitror quemquam dicere,
quod non ſentiret, ut maxime uomine
uſus ſit, quo id appellari ſolet: nam
vocis miniſterio utimur: Caterum ne-
mo exiſtimandus eſt dixiſſe, quod non
mente agitaverit. Sed etſt magnopere
me Tuberonis & ratio & autoritas
moweat, non tamen a Ser vio diſſentio:
non videri quemquam dixiſſe, cujus
non ſuo nomine uſus ſit; nam etſi prior
atque potentior eſt, quam vox, Mmens
dicenus, tamen nemo ſine voce dixiſſe
. exi-

(23) L e*
exiſtimatun: niſi forte & eos, qui lo-

qui non poſſunt conatu ipſo & ſono quo-
dam xa] zn aναa+σςς d—.. 1. é. inarticula-
ta voce dicere exiſtimamus.

§. IX.

Id quoque in diſceptationem ve-
nire poſſet, an Legatum valere de-
beat, ſi res, quum oculis ſubjecta eſſet,
a Teſtatore manu demonſtata & lega-
ta ſit, utut alieno nomine eam ap-
pellaverit: veluti ſi cum equus præ-
ſens eſſet, ita dixit, Titio hunc bo-

vem do, lego ? AccURSIUS in l.

Quaæ extrinſecus 65. F. de Verb. Oblig.
eumque ſecuti plures Interpretes ejus
ſententi? ſunt, ut tali Legato
omnem attribuant effectum. Nos &
horum caſtra ſequeremur, niſi PAU-
LIIreſponſum l. 3. f. de Reb. dub. con-
tentum in contrarias nos traheret par-
tes:

(24) -
tes : ubi Juris-Conſultus ſic ſcribit.
In ambigno ſermone non utrumque di-
cimus, ſed id duntaxat quod volumus.
Itaque qui aliud dicit, quam vult: ne-
que id dicit, quod vox ſignificat, quia
non vult: neque id quod vult, quia
id non loquitur. Congruit id omnino
ſententiæ SERVII paragrapho ſuperio-
re citati, & CELSIdicentium, non vi-
deri quemquam id dixiſſe, cujus non ſuo
nomine uſus eſt, aut quod idem eſt, ne-
minem videri ſenſiſſe, quod non dixit.
In alia omnia tamen ivit TOBERO plus
tribuens voluntati. Eodem jure ita-
que id legatum judicamus, & pariter
inutile pronuntiamus, ac illa de quibus
in l. 4. ff. de Leg. I. mentio injicitur jam
quoque ſupra memoratis. Tranſit quo-
que in noſtram ſententiam MyYNSIN-
GERSUS ad §. ſi SS 29. Inſt. de Le-
er n. i00. Quodſi vero quis chartas, li-

rorum appellatione, aut contra com-

plexus eſſe dicatur, tunc poteſt e
i0

re

e

(25) S*
ſtio de voluntate teſtatoris oboriri, re-

rerum affinitate id patiente. l. librorum.
52. §. Quod tamen 4. ſ. de Legat. 3. Non

piget ipſa ULYIANI Verba, hoc dubium

egregie ſolventia, hic apponere: quæ ita
ſe habent. Quod tamen Casſius de mem-
branis puris ſcripſit, verum eſt: nam nec
Chartæ puræ debentur, Libris legatis,
nec Chartis legatis libri debebuntur: niſi
forte & hic nos urſerit voöoluntas: ut pu-

ta ſi quis forte chartas ſic reliquerit:

Chartas meas univerſas- qui nihil ali-
ud quam libros habebat, Studioſus stu-
Kos nemo enim dubitabit, Libros de-
beri: nam 6s in uſu plerique Libros,
Chartas appellant. Non dubitamus id
ulterius proferre, ſi aliquo colore, uſu-

vee loquendi, vocabulum quo teſtator

uſus eſt, ad id quod voluiſſe dicitur,
extendi poteſt, moti argumento h. e
quis vinum 9. pr. ſf. de Trit. vin. ol. le-
gat. noſtram ſententiam mirum quan-
tum firmantis: ubi ita ULPIANUS: &
D quis,

9 (26) L2-

quis, inquit, vinum legaverit, omne

continetur quod ex vinea natum, vinum
Vermanſit. ded ſi mulſum ſit factum, wi-

ni apphellatione non continebitur broprie:

niſi forte Paterfamilias etiam de hioc ſenſit.

Ergo ſi vocabulum, quo uſus eſt Teſta-
tor quadantenus eo trahi poteſt, non
repugnantée omnino recepto uſu lo-
quendi, quod teſtatorem ſenſiſſe clarum
eſt, lubentes dictæ legi 9. de Trit. Vin.
ol. legat. ſuam largimur vim: ſin minus
ſuperiorum allegatarum legum ſuſpi-
cimus prudentiam.

6

Cnui
Fere n

COROLLARIA.

§. I.

4 Ocationem Condudktionem non modo in Rebus
Corporalibus, ſed etiam incorporalibus conſi-

Keie polſe, deſendimus.
§. II.

Perfectam dicimus eſſe Locationem Condu-
Aionem, ſimul ac de mercede inter Partes Con-
trahbentes convenerit.

§. III.

Conductor, elapſo nondum Conduckionis tem-
pore, a locatore expelli non poteſt.

§. IV.

Condudtor ſine juſta cauſa rem conaudtam de-
Jerere non poteſi.
§. V.

Si conduckzor aut nullos, aut modicos Fruckzus
raſu fatali perceperit, remiſzo mercedis ipfi con-

cedenda eſt.
§. VI.

Locatonem &⸗ Conduckorem ſibi invicem ad
culpam levem teneri, Principia Juris exigunt.

§. VII.

(28) r⸗
§F. VII.
Operæ liberales non locantur, ſed ſolummods

illiberales, adeoque Locationis Condubtionis con-
tractus objeétum non conſtituunt.

§. VIII.

Ad Emtionem Venditionem, Conſenfum, Rem,

& Pretium requiri, in dubitati juris eſt.
§. IX.

Antequam perfecta eſt Emtio Venditio, Pe-
nitentiæ locum damus, modo Emtor pœënitens, id
quod arrhaä nomine dedit perdere Venditor, au-
tem receſurus duplum eJusdem reſtituere velit.

§. X.

Perſedta ſemel Emtione Venditione, pœni-
tentiæ facultas excluditur.
§! XI.
IUlæ Res emuntur, venduntur, quæ in com
mercium cadunt.

F. XII.
Emtorem non recte agere, ad conſequendam
rem emtam a Venditore, ſi ipſe ex ſua parte non-
dum implevit contradbtum, dicimus.

T A N T O M.

DEO SOLI GLORIA.
IN SECCLA.

,

—e

20 2

OD. D. B. V. E
DISSERTATIO INAUGURALIS SDCAH E
DE
ET IESANTANRII ETREIL
LEGATA« 3¾2
DENO MINATIONE
QA M S

DEO SOLO PKDTESIDE
EX DECRETO

ILLUSTRIS FACULTATISZ„
JURIDIGCEX

1x ALMA ARGENZORAYYENSIUM UNIERSIZAYE

PROLICENITIA

SUMMOS IN UTROQCUE JCRE HONORES
ET PRIVILEGIA DOCTORALIA

RITE CONSEQUENDI
SOLENNI ERUDITORUM EXAMINI SISTIT

ANDREASSIMEON DUCONTE

COLMARIENSIS.

10 11¹1

R
5 6 7 38

4

3

AD D. 2. JAN UARII MDocLEIII.

Humkimm

N H. L. C. C.
ſ NNEEEn
2 3 4 5 6 9 10 11 12 13

10
K

15

3 4 5 6 7 8 9 10 11 12
„ Copyright 4/1999 VXVMaster Gmba wwW.VXymaster. com

2

1

17 18 19 W X V 2
VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset

16