KaI600-355_3 Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

 Dissertatio Inauguralis Iuridica De Erronea Et Legatarii Et Rei Legatae Denominatione Duconte, André Siméon *½ * ₰ ₰ — . 5 ℳ — — 7. — O. D. B. V. DISSERTATIO NAVEURALIS JIUDRIDICA ERRONEA ETLEGATARlII ET REI LEGAT'£ DENO MINATIONE QUA M DEO SOLO PKESIDE EX DECRETO ILLUSTRIS FACULTATIS. JURIDIGÆEke IN ArMA ARGENZORAYENSIUM UNIVERSIZAYE PROLICENIIA SUMMOS IN ULrROQUE JURE HONORES ET PRIVILEGIA DOCTORALIA RITE CONSEQUENDI SOLENNI ERUDITORUM EXNXAMINI SISTIT ANDREAS SIMEON DUCONIE COLMARIENSIS. AD D. 2. JANUARII MDCcPVIII. H. L. Q c. FFXSENZSXAτ1⅓ Typis MELCHIORIS PAUSCHINGERI, Typogr. DEO0 PATRI., PARENTIBVS PATRONIS atque AMICIS. OQ. D. B. . DISSERTATIO INAUGURALIS JIURIDICA D E ERRONEA ET LEGATARII ET REI LEGATXE DENOMINATIONE. §. I. Oces formaliter ſumptæ, ſunt ſigna cogitationum eum in finem adinventa, ut ſtillare noſtra intereſt, patefiant. Si A 2 voces 6 (4) - voces materialiter ſumantur, ſunt ſoni articulati terminos conſtituentes. Qui vocibus utitur, id eſt qui loquitur, fi- nem habeat neceſſe eſt, quare loqua- tur, qui ſane non poteſt eſſe alius, quam ut alter, alterius cogitationum particeps reddatur, atque eædem ideæ, quas in ſe deprehendit, etiam in altero exciten- tur. Qui id deſiderat, opus habet, ut iis ſignis, quæ rebus quibuslibet indigi- tandis inventa ſunt, utatur, alias ope- ram luſurus, ſi pro arbitrio ſuo rebus vocabula imponat. Cum itaque nos eandem ideam cum vocabulo con- jungere debeamus, quam alter cum illo conjuncturus eſt: ſequitur quod ſi talem ideam cum vocabulo conjungi- mus, quam alter nunquam conjun- &turus eſt, ille nunquam nos intelligere, & animi noſtri ſenſa percipere poſſit. A recepto itaque verborum fſignificatu nunquam recedere debet is, qui co- gitationes ſuas alteri imprimere Lecit. um (5) ½- Cum vero ſæpius accidere poſſit, ut Teſtator legata relinquens, in rerum, aut perſonarum nominibus erret, iisque alia vocabula, quam deberet, imponat, operæ pretium facturus ſum, ſi quas- dam Juris Quæſtiones, quæ circa hanc materiam facile ſuboriri poſſent, ſim excuſſurus. Illa ſane ſpecies non multum pati- tur difficultatis, neque diſceptatu ardua eſt; ſi Teſtator præ tumultu mortis an- guſtiatus uti Imperator JOsTINIANUS in Novella 18. Cap., 6. ſcite loquitur, hallucinatus ſit. Cum enim ſenſibus jam vacillantibus, Teſtator in confinio mortis intellectum jam fugientem fru- ſtra revocare ſatagit, atque quædam enunciat, turbatæ mentis luculenta in- dicia; Quis erit, qui tali en untiationi, A 3 quam ☛π (6) See- quam defectus animi præcedit, atque error inſequitur, effectum veræ vo- lIuntatis declarationis, aut validæ diſpoſitionis adſcripſerit ? Nulla eſt illa voluntas, quæ non prælucente intellectu eſt declarata. Deeſt enim cognitio objecti, & objectum quod ignoramus, neque appetere, neque re- cuſare cenſemur. Ex hoc principio etiam infantum & furioſorum, quo- rum intellectus aut valde impotens, aut valde tenebris obnubilatus eſt, di- ſpoſitiones invalidæ a Legislatoribus pronuntiantur; adeo quidem, ut in furioſo modica furoris remiſſio, aut ut elegantem Imperatoris JUSTINIANI in l. 18. §. 1. de Acquirenda vel omitten- da poſſesſione: expreſſionem adhibea- mus conſpectus inumbrata quietis non ſufficiat, ſed perfectiſſimum, ut l. 6. Cod. de Curatore furioſi. dicit, requira- tur intervallum. G. III. in W 1 1, Pei Pal Cll in K ſi — = — — mm, uen⸗ uen UI. 3 (7) - §. III. Teſtator itaque aliquid relicturus, compos mentis ſit neceſſe eſt, perſo- namque cui aliquid de bonis ſuis ad- dicit, indigitet, atque demonſtret. Non alius modus rei indicandæ, in vita hu- mana promptior, certiorque eſt, quam adhibitio eorum nominum, perſonas il- las aut res ſignificantium. Quo ipſo tamen non abnuimus, quin per deſcri- ptionem, aut alio modo perſona aut res palam fieri poſſit, erit tamen majoris circuitus. Neque etiam dubitamus, quin talis diſpoſitio ſubſiſtat l. quotiens. 9. K. Ni quis 8. ff. de Hared. inſtituend. 1 ſi ita 8. §. 2. ff. de Bon. Poſſ. ſec. tab. JuLIANUsS dicit: Ned & cum in præ- nomine, cognomine erratum eſt, is ad quem hareditas pertinet, etiam bonorum poſſesſtonem accipit. Demonſtrationem enim vice nominum fungi, in propa- tulo — (8) 68- tulo eſt. l. nominatim 34. ff. de Cond. && Demonſt. ubi ſequentem in modum Juris-Conſultus FLoRENTINUsS fatur: Nominatim alicui legatur ita, Lucio Titio, an per demonſtrationem corpo- ris, vel an tißicii, vel ofzcii, vel neceſ- ſitudinis, vel aſſinitatis, nibil intereſt: nam demonſtratio plerumque vice nomi- nis fungitur, nec intereſt falſa, an vera ſit, quem Teſtator demonſtraverit. Quo etiam quam maxime facere videtur l. 6. ff. de Reb. Cred. quo in loco PAULUS ita animi ſui ſententiam palam facit, dicendo: Certum eſt, cujus ſpecies vel quantitas qua in obligatione verſatur, aut nomine ſuo, aut éa demonſtratione, quæ nominis vice fungitur, qualis, quantaque ſit oſtenditur. Nam & Pe- dius libro primo de Stipulationibus ni- hil referre ait, proprio nomine, res appelletur, an digito oſtendatur, an voca- bulis quibusdam demonſtretur: quate- nus mutua vice fungatur, quaæ tantun- dem praſtent. §. V. un W ſoyt,/ lar ſannn (9) - — §. IV. Ex his itaque prono fluit alveo, quod cum nomen, & demonſtratio ad paria judicentur, falſa demonſtratio vero le- gatum non vitiet, quod etiam error in nomine, legatum non perimat. Illud pro- „ ———— — — — —— 2 „ batu facile eſt. l. . pr. ſf. de Cond. 6 De- 4 monſtr. CajUs Jurisconſultus demonſtra- tio, inquit, falſa eſt, veluti ſi ita ſeriptum 4 ſit: Servum Stichum quem de Titio emi: 6 Fundum Tuſculanum, qui mihi a Sejo donatus eſt. Nam ſi conſtat, de quo homii- i ne, de quo fundo ſenſerit teſtator: ad , rem non pertinet, ſi is quem emiſſe ſigni- e, FKcavit, donatus eſſet, aut quem dona- 35 tum ſibi eſe ſigniſica verat, emerit. Pariter Pe- modo evidenti id etiam 40. §. 4. F. . eod. diſponit, ubi JAVOLENUsS ita ris ſentit: Qui dotalem fſundum nullum ha- Na- bebat, ita legaverat; Fundum Corne- ate- lianum, quem illa mihi doti dedit, tun- B ei W. —9 (10) Lee- ei hæres dato. Labeo, COfilius, Tre- batius reſponderunt, fundum nihilomi- nus legatum eſſe, quia cum Fundus Cor- nelianus in rerum natura ſit, demonſtra- tio falſa legatum non perimit. Quo ſpectat etiam l. 34. pr. ff. eod. Res ita- que tunc ita habenda eſt, ac ſi nomen non eſſet appoſitum. Illud tamen re- quiritur, ut aliunde conſtet de quo te- ſtator ſenſerit, quid intellexerit, quid- ve voluerit. L. quoties. 9. §. ſi quis. 8. ſy. de Hared. inſtituend. ubi ULPIANUS ita loquitur. & quis nomen haredis qui- dem non dixerit, ſed indubitabili ſigns eum demonſtrawerit. quod pœne nihil a nomine diſtat, non iamen eo, quod contumeliæ cauſa addi ſolet: valet inſti- tutio. Si enim planum fieri non poſ- ſet, quidnam potiſſimum voluerit, ne- ceſſe eſt ejus diſpoſitio concidat, non tam ob defectum voluntatis, quam cla- ritatis. Et in tantis voluntatis tene- bris, e quibus Juris-Conſultorum ſcru- puloſa W 1 bi⸗ bel dis en 16 n0 cla- r- (11) ☛⁵- puloſa ſagacitas ſe eluctari, atque evol- vere nequit, legatum vanum & fruſtra- neum redditur, habeturque pro non ſcripto; ex ſententia l. 2. ff. de His qusz pro non ſeriptis hab. ubi ALFENUS VARUS: Qua in teſtamento, inquit, ſcri- pta eſſent, neque intelligerentur, quid ſieniſficarent, ea perinde ſunt, ac ſi ſcri- pta non eſſent: reliqua autem per ſe ipſa valent. Ex antea dictis ſequitur, quodſi Te- ſtator ita legaſſet: Cornelio, ſororis mez Cornelie filio, mille do lego. Etiamſi vel maxime ei non nomen Cornelii, ſed Sempronii eſſet, tamen legatum vale- ret: ſatis enim & quidem indicio indu- bitabili deſignavit legatarium. Porro belliſſimam ſpeciem huc facientem, no- bis quoque ſuppeditat BERGERUS in Oeconomia Jur. Lib. II. Cap. IV. §. n. B 2 not. —8 (12 ) 68- not. 1o. quam in facto contigiſſe, & ad- deciſionem Judicum latam fuiſſe aſſe- verat. Scilicet Titius in Teſtamento legat, prædefuncti fratris ſui filio natu minimo, quem e baptismate ſuſcepit, a ſon filleul, mille, atque ejusdem fratris cæteris duobus filiis, quorum nomina ipſius memoria excidiſſe confi- tetur, aux autres deux fils du möäme Irere, ou aux autres deux neveunx, dont les noms luy ſont echappés de la memoire, itidem mille: at enim hujusmodi filii non extant, ſed duæ filiæ: Quæritur ita- que, utrum his Legatum debeatur ?2 & recte reſponſum fuit, deberi, pro ratione decidendi adductum fuit, quod eadem facilitate, qua prænominum oblivione ſe duci aperte confeſſus eſt, in ſexu quoque errare potuerit teſtator. Cui accedit quod ſermone maſculino, & ſe- xus fœmineus in genere contineatur ex l. 195. ſf. de Verh. ſien. & in ſpecie in teſtamentis id quoque procedere, Z do- — — — W lle Aſt Pisi Polan (13) - docet nos luculenta l. 62. ff. de Legat. 3. ubi JLIANUsS ita ediſſerit. Qui duos mulos habebat ita legavit, mulos duos qui mei erunt, cum moriar Sejo hæres dato: Idem nullos mulos, ſed duas mu- las reliquerat. Reſpondit SERVIUS, deberi Legatum, quia mulorum appella- tione, etiam mula continentur: quemad- modum appellatione ſervorum, etiam ſorvaæ plerumque continentur. Id autem eo veniet, quod ſemper ſexus maſculinus etiam ſexum famininum continet. quo etiam alludunt l. 18. pr. de Legat. 3. l. 45˙. r. de Leg. 2. F. VI. Hoc ita ſe habet, quando error a teſta- tore circa nomen Legatarii commiſſus dispelli, atque aliunde ſenſus teſtatoris elici, ejusque voluntas detegi poteſt. Aft ſi ita circa nomen erraſſet, ut quid- vis in conſilium, & auxilium adhibeas, voluntas tamen teſtatoris obſcura mane- B 3 at, 66 (14) 62- at, & perſona certa inveniri non poſ- ſit, tunc ſane impedimentum invinci- bile adeſt, quo minus Legatum effe- ctum ſuum ſortiri poſſit. Ponatur ſe- quens caſus quem alicubi me legere memini. Luciæ duo fratres erant, Ca- jus & Marcus Antonii. Cajus Mariam, Marcus Juliam filias habebant. Lucia teſtamentum condit, in eoque Mariæ Marci Antonii fratris ſui natæ, filiæ ſuæ ſpirituali, mille legat: Quæritur, num ambæ Legatum petere poſſint ? Julia pro ſe allegabat, quod in ſuo nomine: Maria vero, quod in patris ſui nomine erratum fuiſſet, dicebat. Æqualia ſane ex utraque parte adſunt argumenta, Te- ſtatrix etiam ambas ſibi pari neceſſitu- dine junctas, & pariter ex Baptiſmo ſu- ſceptas pari ſemper affectione proſecu- ta erat. Videtur ſane l. 10. pr. ſf. de Reb. dub. hanc litem dirimere: Verba UI- PIANI hæc ſunt. Si fuerit Legatum re- lictum ex cognatis meis, qui primus Ca- pito- cu. . 1- re- Ca- ito⸗ (15) Les- pitolium aſcenderit: S ſimul duo ve- niſſe dicantur, nec apparet, quis prior vencrit, an impediatur legatum? vel ei qui monumentum fecerit, & plures fecerint, vel ei qui maximus natu eſt, 6 duo pares atate ſint: ſed etſi Legatum Sempronio amico fuerit relictum, & duo ſint aqua charitate conſuncti. Sed etſi AJuobus hominibus ejusdem nominis fuerit legatum, Puta Semproniis, mox dem- pronio ademptum ſit, nec apphareat, cui ademptu ſit? utrum datio in utrius- que perſona infringitur, an ademptio nulla eſt quari poteſt? Rem ſi ex pluri- hus ſervis ejusdem nominis uni, vel qui- lusdam libertas relicta eſft? Et verius eſt in his omnibus etiam Legata, & liber- tates impediri: ademptionem autem in utrumque valere. Ita ſane proceden- dum, ſi rigori Juris, æquitate poſt ter- gum relicta, inhæreas. Aſt qui hujus Studioſus eſt, facile deprehendet, æ- quitatem potius ſuadere, ut quantitas legata (16) S- legata inter legatarios dividatur, quam ut uterque illa in totum privetur. Eſt igitur hic caſus ubi ad ſententiam divi- ſoriam, alias ſi odioſam convolari recte poſſit. Ratio ut ita ſentiam hæc eſt, quod ſemper eo annitendum ſit, ut teſta- ris voluntas exitum ſortiatur. Optima enim eſt illa ratio, quæ pro conſervanda ultima voluntate, & tuendo teſtamento aſſumitur. MATTYH. WESEN B. Conſil. 85. nune., 47. & publice intereſt ut Te- ſtamenta conſerventur, l. vel negare 5. Teſtament. quemadm. aper. Si ultima vo- luntas non conſervari ſemper poteſt in totum: rebus ſic ut in noſtro caſu ſe ha- bentibus: conſervetur in tantum; aſt ſi nullus eorum, qui legatum ſibi relictum eſſe contendit, aliquid accipit, ultima voluntas plane non conſervaretur, cum tamen Legatum pro parte ſuſtineretur, ſi res legata inter eos divideretur. De uno enim eorum teſtator certo ſenſit: ſed obſcurum eſt de quonam ſeulerit. in ſta un Utt Cec pol 90, Mon raßi 3 (1¹7) 3- Addicendo itaque cuique dimidium, pro dimidia parte minimum adimple- bitur voluntas teſtatoris, Id quod in hac rerum perplexitate æquitati conſen- ſentaneum eſſe, cuilibet facile erit per- ſpectu. §. VII. Illud quod de perſona Legatarii, ſi circa eam error commiſſus, Juris eſſe diximus, valet etiam ſi teſtator erraverit in nomine rei legatæ. Si itaque te- ſtator fundum Cornelianum pro Sem- proniano legaſſet, utile tamen eſt Le- gatum, & debetur Sempronianus, mo- do conſtet hunc legatum eſſe l. 4. f. de Legat. I. Similiter ſi Teſtator ita dis- poſuiſſet; Stichum ſervum Titio do, le- go, valebit Legatum, licet ſervo Davi non Stichi nomen ſit, arg. l. Demon- ſtratio 7. ff. de Cond. & Demonſtr. Huc Cc perti. ε (18) - pertinet quoque illa facti ſpecies ſatis le- pida, quam JAvOLENUS l.28. ff. de Reb. dub. incluſit. Scilicet ſupponit, Teſtarem ha- buiſſe Flaccum fullonem & Philonicum piſtorem ſervos. Eundemque legato Uxori ſuæ Flaccum piſtorem reliquiſſe. Lis exinde mota eſt, inter hæredem & Uxorem legatariam. Hæc utrumque ſervum ſibi legatum eſſe contendebat, quoniam teſtator utriusque mentio- nem in legato feciſſet, unum nomine ſuo, alterum per artificium, quod exer- ceret, compellando. Sed Javolenus dicta lege ita reſpondit: Placuit pri- mo eum legatum eſſe, quem teſtator le- gare ſerſiſet : quod ſi non appareret, brimum inſpiciendum eſſe, an nomina Jervorum Dominus nota habuiſſet: quodſi habuiſſet, eum deberi qui nomi- natus eſſet, tametſi in artißcio erratum AIet: Sautem ignota nomina Servorum Aent, piſtorem legatum videri, perinde ac ſi nomen ei adjectum non eſſet. . §. VIII. (19) ☚- §. VIII. Quodſi vero aliquis veſtem lega- turus ſuppellectilem ſcripſiſſet, exiſti- mans ſuppellectilis appellatione & ve- ſtem venire: Quæritur quid juris? Sa- ne hoc in caſu jura diſcedunt a prin- cipio, quod circa nomen Legatarii, ſi ſcilicet in illo erratum eſſet, adopta- runt, Legatum tale validum pronun- tiando, modo alias de voluntate Te- ſtatoris ſatis conſtaret. Aſt in hac ſpe- cie nec veſtem, nec ſuppellectilem de- beri diſponitur. . 4. de Leg. I. ubi Ju- ris-Conſultus ULPIANUsS hanc diffe- rentiæ rationem reddit, quod rerum vocabula immutabilia ſint. Per rerum vocabula autem intelligit illa, quæ Grammatici appellativa vocant, per hominum vero, quæ illis, propria atque appellativis opponuntur; propterea quod rei ſive perſonæ tantum ſingula- C 2 ris (20) 8- ris deſignandæ cauſa reperta ſint: Ad- eoque errore, proprio in nomine ad- miſſo, legatum debeatur: in appellati- vo non debeatur; ratio eſt, quoniam vocabula rerum ſunt immutabilia, id- eoque in illis nemo cenſetur errare; Hominum vero mutabilia, hinc facilli- lime contingere poteſt, ut homini cir- ca hæc ſuperveniat error. Sed poſſet nobis objici, quod cum omnia voca- bula ab hominibus ſint impoſita, adeo- que & rerum vocabula, quod nulla den- tur rerum vocabula ſed omnia homi- num ſint. Sed reſpondetur quod alia vocabula pro arbitrio, alia ex neceſſi- tate, quam uſus loquendi receptus in- fert, imponantur, illa ſunt propria & mutabilia, hæc vero appellativa, immu- tabilia, & arbitrio noſtro non ſubjecta. Dantur itaque propria non modo ho- minum vocabula, ſed & rerum, ſcili- cet illa, quæ ab hominibus deducta ſunt. Certum enim eſt, quod fun- dus C⸗ C toer ker ſul Ke ut ₰ℳ (21) - dus Cornelianus & Sempronianus, vo- cabula ſint hominum, non rerum. Fundus quidem rei nomen eſt, hine immutabile; Hominum vero nomina matationi obnoxia ſunt. Facili enim rerum converſione fieri poteſt, ut fundus Cornelianum dictus, nunc do- mino mutato, Sempronianus audiat. Patet itaque ex dictis, quibus ipſe Go- THOFREDUS in not. ad citatam Le- gem ſuum addit calculum, quod ho- minum vocabula mutabilia ſint, quia privata, & pro arbitrio Gngulorum ho- minum imponantur: Rerum vero vo- cabula immutabilia, quia publica & communia, ut pronide in illis error ſit . tolerabilis, in his vero ſtultus & into- lerabilis. Huc etiam optimo jure re- ferenda. eſt. l. Labeo §. 2. ſf. de Sup- pell. leg. ubi CELSs ita loquitur. SERVIUS fatetur ſententiam ejus, qui legaverit aſpici oportere, in quam rationem ea ſolitus ſit referre: verum C 3 ℳℛ ſi ea, de quibus non ambigeretur, quin in alieno genere eſſent (ut puta eſcari- um argentum aut penulas & togas) ſup- Ppellectili adſcribere ſolitus ſit, non id- circo exiſtimari oportere, ſuppellectili legata, ea quoque contineri: non enim ex opioionibus ſingulorum, ſed eo com- muni uſu, nomina exaudiri debere. Id TBERO pParum ſibi liquere ait: nam quorſum nomina (inquit), niſi ut de- monſtrarent voluntatem dicentis? equi- dem non arbitror quemquam dicere, quod non ſentiret, ut maxime uomine uſus ſit, quo id appellari ſolet: nam vocis miniſterio utimur: Caterum ne- mo exiſtimandus eſt dixiſſe, quod non mente agitaverit. Sed etſt magnopere me Tuberonis & ratio & autoritas moweat, non tamen a Ser vio diſſentio: non videri quemquam dixiſſe, cujus non ſuo nomine uſus ſit; nam etſi prior atque potentior eſt, quam vox, Mmens dicenus, tamen nemo ſine voce dixiſſe . exi- (23) L e* exiſtimatun: niſi forte & eos, qui lo- qui non poſſunt conatu ipſo & ſono quo- dam xa] zn aναa+σςς d—.. 1. é. inarticula- ta voce dicere exiſtimamus. §. IX. Id quoque in diſceptationem ve- nire poſſet, an Legatum valere de- beat, ſi res, quum oculis ſubjecta eſſet, a Teſtatore manu demonſtata & lega- ta ſit, utut alieno nomine eam ap- pellaverit: veluti ſi cum equus præ- ſens eſſet, ita dixit, Titio hunc bo- vem do, lego ? AccURSIUS in l. Quaæ extrinſecus 65. F. de Verb. Oblig. eumque ſecuti plures Interpretes ejus ſententi? ſunt, ut tali Legato omnem attribuant effectum. Nos & horum caſtra ſequeremur, niſi PAU- LIIreſponſum l. 3. f. de Reb. dub. con- tentum in contrarias nos traheret par- tes: (24) - tes : ubi Juris-Conſultus ſic ſcribit. In ambigno ſermone non utrumque di- cimus, ſed id duntaxat quod volumus. Itaque qui aliud dicit, quam vult: ne- que id dicit, quod vox ſignificat, quia non vult: neque id quod vult, quia id non loquitur. Congruit id omnino ſententiæ SERVII paragrapho ſuperio- re citati, & CELSIdicentium, non vi- deri quemquam id dixiſſe, cujus non ſuo nomine uſus eſt, aut quod idem eſt, ne- minem videri ſenſiſſe, quod non dixit. In alia omnia tamen ivit TOBERO plus tribuens voluntati. Eodem jure ita- que id legatum judicamus, & pariter inutile pronuntiamus, ac illa de quibus in l. 4. ff. de Leg. I. mentio injicitur jam quoque ſupra memoratis. Tranſit quo- que in noſtram ſententiam MyYNSIN- GERSUS ad §. ſi SS 29. Inſt. de Le- er n. i00. Quodſi vero quis chartas, li- rorum appellatione, aut contra com- plexus eſſe dicatur, tunc poteſt e i0 re e (25) S* ſtio de voluntate teſtatoris oboriri, re- rerum affinitate id patiente. l. librorum. 52. §. Quod tamen 4. ſ. de Legat. 3. Non piget ipſa ULYIANI Verba, hoc dubium egregie ſolventia, hic apponere: quæ ita ſe habent. Quod tamen Casſius de mem- branis puris ſcripſit, verum eſt: nam nec Chartæ puræ debentur, Libris legatis, nec Chartis legatis libri debebuntur: niſi forte & hic nos urſerit voöoluntas: ut pu- ta ſi quis forte chartas ſic reliquerit: Chartas meas univerſas- qui nihil ali- ud quam libros habebat, Studioſus stu- Kos nemo enim dubitabit, Libros de- beri: nam 6s in uſu plerique Libros, Chartas appellant. Non dubitamus id ulterius proferre, ſi aliquo colore, uſu- vee loquendi, vocabulum quo teſtator uſus eſt, ad id quod voluiſſe dicitur, extendi poteſt, moti argumento h. e quis vinum 9. pr. ſf. de Trit. vin. ol. le- gat. noſtram ſententiam mirum quan- tum firmantis: ubi ita ULPIANUS: & D quis, 9 (26) L2- quis, inquit, vinum legaverit, omne continetur quod ex vinea natum, vinum Vermanſit. ded ſi mulſum ſit factum, wi- ni apphellatione non continebitur broprie: niſi forte Paterfamilias etiam de hioc ſenſit. Ergo ſi vocabulum, quo uſus eſt Teſta- tor quadantenus eo trahi poteſt, non repugnantée omnino recepto uſu lo- quendi, quod teſtatorem ſenſiſſe clarum eſt, lubentes dictæ legi 9. de Trit. Vin. ol. legat. ſuam largimur vim: ſin minus ſuperiorum allegatarum legum ſuſpi- cimus prudentiam. 6 Cnui Fere n COROLLARIA. §. I. 4 Ocationem Condudktionem non modo in Rebus Corporalibus, ſed etiam incorporalibus conſi- Keie polſe, deſendimus. §. II. Perfectam dicimus eſſe Locationem Condu- Aionem, ſimul ac de mercede inter Partes Con- trahbentes convenerit. §. III. Conductor, elapſo nondum Conduckionis tem- pore, a locatore expelli non poteſt. §. IV. Condudtor ſine juſta cauſa rem conaudtam de- Jerere non poteſi. §. V. Si conduckzor aut nullos, aut modicos Fruckzus raſu fatali perceperit, remiſzo mercedis ipfi con- cedenda eſt. §. VI. Locatonem &⸗ Conduckorem ſibi invicem ad culpam levem teneri, Principia Juris exigunt. §. VII. (28) r⸗ §F. VII. Operæ liberales non locantur, ſed ſolummods illiberales, adeoque Locationis Condubtionis con- tractus objeétum non conſtituunt. §. VIII. Ad Emtionem Venditionem, Conſenfum, Rem, & Pretium requiri, in dubitati juris eſt. §. IX. Antequam perfecta eſt Emtio Venditio, Pe- nitentiæ locum damus, modo Emtor pœënitens, id quod arrhaä nomine dedit perdere Venditor, au- tem receſurus duplum eJusdem reſtituere velit. §. X. Perſedta ſemel Emtione Venditione, pœni- tentiæ facultas excluditur. §! XI. IUlæ Res emuntur, venduntur, quæ in com mercium cadunt. F. XII. Emtorem non recte agere, ad conſequendam rem emtam a Venditore, ſi ipſe ex ſua parte non- dum implevit contradbtum, dicimus. T A N T O M. DEO SOLI GLORIA. IN SECCLA. , —e 20 2 OD. D. B. V. E DISSERTATIO INAUGURALIS SDCAH E DE ET IESANTANRII ETREIL LEGATA« 3¾2 DENO MINATIONE QA M S DEO SOLO PKDTESIDE EX DECRETO ILLUSTRIS FACULTATISZ„ JURIDIGCEX 1x ALMA ARGENZORAYYENSIUM UNIERSIZAYE PROLICENITIA SUMMOS IN UTROQCUE JCRE HONORES ET PRIVILEGIA DOCTORALIA RITE CONSEQUENDI SOLENNI ERUDITORUM EXAMINI SISTIT ANDREASSIMEON DUCONTE COLMARIENSIS. 10 11¹1 R 5 6 7 38 4 3 AD D. 2. JAN UARII MDocLEIII. Humkimm N H. L. C. C. ſ NNEEEn 2 3 4 5 6 9 10 11 12 13 10 K 15 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 „ Copyright 4/1999 VXVMaster Gmba wwW.VXymaster. com 2 1 17 18 19 W X V 2 VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset 16