KaI600-332_15
author: Claude, Hubert

„ 8 „
.
.
4 ₰
S
M 4
.
4
8 7
=
S
*
1
W .
—
“”M 4

Q.: D. B. P. .
DISSERTATIO NaGGBURALIS IURIDICA

USUFRUCTU LEGATO

QUAM

DEO SOLO PREÆSIDE
EX DECRETO

ILUSTRIS FACULTATIS URIDICAX
IN ALMA ARGENTORATENSIUM
UNIVERSITATE

PRO LICENTIA

SUMMOS IN UTROQUE URE HONORES
ET PRIVILEGIA DOCTORALIA
RITE CONSEQUENDI

DIE V. MAJI ANNO MDCCLI.
SOLEMNI ERUDITORUM EXAMINI SUBIICIT

HUBERIUS CLAUDE,

EX ALBESITROFF.
II. L. C. C.
—MMW. f f f hdf dh df f

ARGENTORATI,
Imprimebat SIMON KüksNER, Cancell. Typogr.

D E O,
PAIRI,
PARENTIBUS, „
PATRONIS

A T QUE

AMICIS.

DISSERTATIO INAUGURALIS
IURIDICA

DE
USUFRUCTU LEGATO.

§. I.
Oi Y A Egatum à FLORENTINO (a) Lib. 2.
ASS Inſt. optime definitur; quod ſit delibatio
beæreditatis, qua Teſtator eo eo quod unie
verſum hæredis ſoret, alicui quid collatum
vult, verbis directis. Quæ verba po-
ſtrema addo ex ULPIANO (b) anti-
quorum ICtorum celeberrimo, qui eleganter dicit:
Legatum eſt quod Legis modo, id eſt, IMPERA-
A 2 TIVE,

(4) Ser⸗
TIVE, teſtamento relinquitun. Cumque hi duo
JCti, utut verbum donatio omittentes, non tamen
negent Legatum quandam donationis eſſe ſpeciem,
nemo affirmabit, illos MODESTINO Legatum
donationem in teſtamento relictam, definienti (c)
eſſe Contrarios. De hac Legatorum materia ſcri-
bere animus erat; ſed ne in nimium excurreret
diſſertatio, hanc ſolum DE USUFRUCTU LE-
GATO Quæſtionem delibatam exiſtimavi propo-
nendam.

(àa) L. 116. in pr. F. D. Legat. I.
(b) Tit. 24. §. 1. Inſtitut.
(C) L. 36. J. de Legat. II.

§. II.

Uſumfructum autem PAULUS (a) deſcribit,
Jus rebus alienis utendi, fruendi, ſalva earum ſub-
ſtantia. Jus illud eſt reſpectu Uſufructuarii, Servi-
tus ratione Proprietarii. Quia ſalva rerum, qua-
rum uſufructu gaudemus, manere debet ſubſtantia,
conſequens eſt verum, propiumque uſumfructum in
rebus, quæ uſu non conſumuntur, tantum conſi-
ſtere: quamvis rerum etiam fungibilium quaſi uſum-
fructum dari Leges nos edoceant, (b)

(a) L. 2. F. De Uſufr.
(b) §. 2. Imſt. de Uufr. L. 7. L. 8. F. de Uſufr. ear. rer.

quæ uſit.

§. III.

nati
reli
kru
ſolu
ctian
Pred
mos
guit

con
Ca
inc
Non
e
G⸗
ſee
ſei
ten
re!
49

.

3 (5)
F. III.

Cumque Uſusfructus Legatus ſit ſpecies alie-
nationis, nonniſi rerum ſuarum Dominus illum
relinquere poterit; Inde Uſufructuarius alteri Uſum-
fructum ſibi conceſſum Legare nequit. Idque non
ſolum ideo, quod Uſusfructus ſit ſervitus, verum
etiam quia Jus tantum eſt perſonale. Servit enim
prædium in Ufufructu perſonæz. Ergo quemad-
modum Uſufructuarius Jus ſuum alteri cedere ne-
quit, (a) ita nec illud legare valebit.

(a) §. 3. Inſt. de Uſufr. & L. 66. f. de Jure Dot.

H. IV.

Quia porro Uſusfructus eſt Jus perſonale (G. 3.)
conſequitur I. ut is, cui legatus eſt Uſusfructus,
caveat ſe boni Viri arbitrio uſurum, atque quod
inde extat ſe reſtituturum. (a) Proprietas enim
non debet eſſe inutilis. Et ſic II. ex eadem ratio-
ne Uſusfructus relinqui ita nequit, ut ad Uſufru-
ctuarii hæredes perveniat. Adeo ut ſi Teſtator id
fecerit, nonniſi primi gradus hæredes, (b) Hlii
ſcilicet Uſufructuarii illum ſolummodo acquirant.
Fundem quoque ratiocinandi modum Leges ex-
tendunt III. ad Uſumfructum Civitati aliive Collegio
relictum. Quæ, licet ob membra ſemper ſubſtitu-

ta nunquam mori cenſeantur, tamen Uſumfructum
A 32 . non

63 (6) *2¾

non perpetuo retinent. Nam perit ille vel elapſo
centum annorum ſpatio, vel Civitatis everſione. (c)

(a) L. I. pr. & §. 6. F. Wufr. Quemadm. Cav.
(b) L. Antiquitas. 14. Cod. de Uſufr.

(c) L. 21. F. Quib. mod. uſusfr. amitt. & L. 56. F. h- t.
§ V.

Hoc jus perſonale, propter quod uſusfructus
ad hæredes uſufructuarii non eſt tranſitorius facit
IV, ut uſusfructus legati dies non a morte teſtato-
ris, ſed ab adita hæreditate demum cedat. (a)
Transmiſſio enim in hæredes in aliis legatis pure
relictis eſt cauſa, ob quam dies cedat a morte te-
ſtatoris, legataque ſtatim deberi incipiant, (b)
ita, ut, ſi forte Legatarius, iis nondum acquiſitis

præmoriatur, nihilominus ad ejus hæredes trans-

mittantur. (c) Quæ cum ceſſet in uſufructu legato,
etiam non eſt, cur de diei ceſſione hic ſimus ſolli-

citi. (d)

(a) L. 2. & 3. F. Quand. Dies Legat.
(b) L. 23. F. de V. S§.
(c) ULPIANUsS in L. F. F. d. t. L. 3. Cod. eod.
(d) d. L. 3. J. d. t.

§. VI.

Quamvis autem ex eo quod Uſusfructus ſim-

pliciter relictus, regulariter non perveniat ad hære-
des;

ten
rel
Con
Con
Pot
eit
d
tar

2 (7) 282

des, (G. 4.) ultima voluntas teſtatoris de hæredi-
bus Uſufructuarii diſponentis certo modo non reſpi-
ciatur, contra CONSTANTINI Auguſti Romæ ad
populum liberam teſtatoris voluntatem & Stylum
præcipientis conſtitutionem: (a) Attamen Leges
teſtatorem Uſumfructum legare cupientem non adeo
reſtringunt, quaſi ne ullam quidem adjicere poſſit
conditionem, aut certum tempus. Modo talis
conditio non omnino præjudicet proprietario. Sic
poteſt uxori a marito uſusfructus legari: donee
ei totius dotis ſatisfieret. Hoc enim tempus nullum
adfert Proprietario præjudicium; cum is ſibi impu-
tare debeat, ſi diu dotem non ſolvat. (b)

(a) L. 1. C. de 5S. Ecckj.
(b) JAVOLENUS in L. 30. F. de uſu & uſifr. legato.

§. VII.

Quid? quod Leges adeo in hisce caſibus Pro-
prietariorum evitant præjudicium, ut, unus ex
pluribus UXori dicto modo Uſufructuariæ Dotem ſol-
vere obligatis pro ſua parte ſatisfaciens, ſuam quo-
que partem uſusfructus recipiat; utut cæteri non-
dum ſolverint, aut Mulier, quominus ſolutionem
acciperet, pertinacem moram traxerit. (a) Cave
ſis tamen, ne dictum loquendi modum: donec ei
totius dotis SATISFIERET, pro fatisdatione ſtricte
ſic dicta ſumas. &TISFIER enim ibi ſolvi ſigni-
ficat, & non cautionem dari fidejuſſoriam audit. (1
ec

2 (8) r⸗

Nec hanc dictæ vocis explicationem me ideo feciſ-
ſe exiſtimes, ut difficultatem, qua ſatisdationis aut
fidejuſſionis pro dote dandæ prohibitio objici poſſet,
ſubterfugerem. Hæc namque prohibitio ſatisdatio-
nis pro dote offerendæ vel potius abolitio ab Impp.
GRATIAN. VALENTINIAN. & THEODOS.
Auguſtis facta (c) de durante ſolum matrimonio
eſt intelligenda; non vero de ſoluto: quo de po-
ſtremo cafu JAVOLENUS ex LABFONE (ch) ele-
ganter loquitur.

(a) d. L. 20. F. d. J.

(b) L. ſi rem. §. ſatisfactum. ff. de Pignerat. Act. & Auth. Si

uando. Cod. de Conſtit. Pecun.
(c) L. I. Cod. Ne Fidej. Dot. quam abolitionem a dd. Imppp.
factam ampliavit Imperator JusTINIANUS, ita, ut omni-
modo fidejuſſores pro dote datos durante ſcilicet matri-
monio prohiberet. L. 2. Cod. d. t.
(6) d. L. 20. in f. J. de t.

§. VIII.

Poteſt etiam filius matri ſuæ uſumfructum
omnium bonorum legare, ea lege, ut is uſusfru-
tus revertatur ad Liberos ſuos: quemadmodum
apud SCEVOLAM Lib. 15. Digeſtorum (a) filius
Fliæ Dorcadi Matri ſuæ dare voluit, quoad vivat,
uſumfructum bonorum ſuorum, ita ut poſt obitum
ejus ad Liberos ſuos, qui ex his vivet, pertineat.
Quæ dicti ICti aſſertio ita ampliatur, ut ſi unus
ex filiis teſtatoris, relictis denuo liberis, præmor-
V tuus

jelic⸗
Non
ictie
4d d
Lacit
rum
ri 4
cnin
n me,
¶

rum
ded
co
gati

☛ (9) 882-

tuus fuerit, ejus liberi cum ſuperſtite adhuc teſta-
toris filio aut filia dividant uſumfructum. (b)

(a) L. generali. 32. §. I. F. de uſu & uſufr. legat.
(b) Ita CLAUDIUS Confirmat potius, quam emendet ScevOL K
ſententiam, d. L. 22. J. I. i f. H. a. z.

§. N.

Quod ſi vero Uſusfructus omnium bonorum
relictus fuerit, ea, quæ mercis cauſa comparata ſunt,
non comprehenduntur ſub generali iſta teſtatoris
dictione. (a) Cum hic :s Mercis cauſa idem ac
ad tempus (b) comparata ſignificet. Inde nihil
facit id, quod idem SC.ÆVOLA Lib. 27. Digeſto-
rum videtur contradicere, dum ſub Taberna pigno-
ri data merces quoque intelligi aſſerit. (c) Aliud
enim ſunt merces in proprio ſenſu ſumptæ, aliud
2mercis cauſa, quod pro incerto tempore accipitur.

(a) L. 32. J. 2. F. d. f.
Cb) P. 44. F. de LPegat. III.
(oC) L. 34. in f. F. de Pignoribus.

Præterea Uſusfructus omnium bonorum & re-
rum id naturæ habet, ut æs alienum ex iſtis bonis
deducatur, atque illud, quod in actionibus eſt,
computetur, (a) hoc eſt, ut, ſi Teſtator alios obli-
gationibus ſibi adſtrictos habeat, contra illos ejus-
B modi

ε3 (10) 82*

modi Uſufructuarius agere poſſit. (b) Quod non
obſervatur in caſu, ubi certarum rerum ulusfructus
relictus eſt. (C)

(a) Venulejus in L. 43. f. de Uiu & uſufr. Legat.
(b) L. 21. & 49. f. V. §.
(Cc) d. L. 43. in f. V. d. t.

§6. XI.

Sed quid, ſi fundo ſimpliciter uni legato, al-
teri fundi uſusfructus legetur, concurruntur ambo
in uſufructu? Priori nuda proprietas legata, al-
teri vero fundi uſusfructus conſtitutus eile vide-
tur. Prælſertim, cum in tali aut veroſimili caſu
fundus & proprietas pari paſſo ambulent. (a) Af-
ſerente ULPIANO EX JULIANO. Erroneam ta-
men dictam modo ſententiam declarant SCEVOLA
Libro 14. Digeſtorum, (b) AFRICANUS Lib. †.
Quæſtionum (c), & demum JULIANUS Lib. 35.
Digeſtorum; (d) utpote qui unanimiter illum, cui
fundus ſimpliciter legatus fuit, præter proprieta-
tem cum parte uſusfructus habere aſſerunt. Idque
non absque ratione. Fundus enim conſiſtit & ex
proprietate & uſufructu ſimul, hinc cum tota
comprehendatur proprietas appellatione fundi con-
juncto uſufructu, alteri inſuper legato uſufructu,
quoad hunc, duobus una res videtur conjunctim
legata. Aliud utique obtinet in uſufructu per ſen-
tentiam judicis adjudicato, cum judici non Com-
miſſum

ol
wos

= – * — „—

—

2 (11) L82

miſſum ſit, ut Communicet, ſed ut dividat, per
adjudicationem in judiciis diviſoriis, (e) adeoque
JULIANUS nullo modo ſibi contradixit.

(a) L. 16. §. I. J. Fam. Erciscund.
(b) L 19. f. de uſit & Uſufr. Legat.
(C) L. 9. fF. de Uſufr. Accreſoend.
() L. 6. F. de uſuſr. Ear. rer.
(e) d. L. 16. F. I. F. Fam. Erciscund. L. 6. §. 10. F. Comm. Diviq.

§. XlII.

Sique Uſusfructus duobus ſit Legatus conjun-
ctim, uno deficiente, alteri accreſcit. Unicus ca-
ſus, ubi Uſufructuario mortuo de jure non reverti-

tur Uſusfructus ſtatim ad proprietarium. (a) Hoc

jure accreſcendi gaudent, ſive re tantum, ſive ver-
bis tantum, ſive mixtim conjuncti ſint. (b) Vi-
dentur autem ſæpius re conjuncti, cum tamen in
ſe dici nequeant. Nam ſi teſtator diverſis heredi-
bus injunxerit uſumfructum diverſis Legatariis præ-
ſtandum; Jure accreſcendi non fruuntur, licet
idem uſusfructus in diverſis orationibus ipſis fuerit
relictus. V. gr. Titius hæres meus fündi Tuſeulani
uſumfrubtum præſtato Sejo, Cajus beæres meus fundi
Tuſeulani uſumfruètum præſtato ſempronio. Hi ſunt re
conjuncti apparenter, non vere tales: & conſequen-
ter pars deficientis legatarii potius retinetur ab hæ-
rede, qui præſtare debuiſſet, quam accreſcat alteri
uſufructuario (c).

B 2 0 Z T.

23 (12) 282-

(a) T. T. Fy de uſufr. Accreſc. alius caſus vid. in L. 1. f- eod. 1
(b) L. 79. f. de Legat. III. add. tamen 14. F. de uſi & uſufr. ſe
Legat. ſt

(O) L. pen. f. de uſigr. Accreſcendo.

§. XlIII.

Coronidis loco quæſtionem movendam exiſti-
mavi, an nimirum Ufufructuarius teneatur ſtare lo-
cationi factæ a proprietario? Pro conductore mili-
tat, quod uſusfructus tranſeat cum onere rei impo-
ſito, quodque Ufſufructuarius uti frui debeat eo mo-
do, quo utebatur Dominus. (a) Contrariam autem &
veriorem ſententiam nos docet PAULUS Lib. ſen-
tentiarum tertio. (b) Qui reſpondet ad Exemplum
venditionis Uſufructuarium expellere poſſe con-
ductorem. In emptionis autem contractu, quod
Emptor Venditoris colonum expellere poſſit, nec
ejus locationi ſtare obligetur, extra omnem dubi-
tationis eſt aleam. (c) A quo diverſum jus in
uſuario eſt conſtituendum, qui cum tantum jus
utendi habeat, colonum expellere nequit. (d)
Nec quicquam movent allegata in negativam.
Aliud enim eſt debere re uti frui cum oneribus
impolſitis E. gr. Servitute & ſimilibus; quæ cum
ſint Jura rem ipſam afficientia, conſequens eſt, ut
cum re quoque transeant: aliud uſufructuarium
ſtare debere locationi a Proprietario factæ wonn
oca-

2 (13) 8822.

Locatio non conſtituat Jus reale, rem afficiens,

f. ſed Jus tantum perſonale, quod cum re non tran- .
ſit, nec ligat uſufructuarium. (a)

(a) Arg. L. 27. fl. uſifr. L. 22. §. 2. de ſervitut. Præd. Ruſt.
(p) L. y9. §. I. J. de uſufr. * 9
(C) L. 9. Cod. de Locat. Conduét.
() L. 10. §. fin. F. de uſu & babit.
1i. (e) Arg. L. ult. §. 1. f' de Empt. Vend.

0.
i.

⸗
en⸗
lum
on.
d
lec
li⸗

Dos
Gcn
t
ium
Cui

N. B 3

—

„33 (14) 882*

COROIAL-ARIA.

EX

IURE CIVILI.
I.

Non accurate definitur Dominium: fa-
cultas de re corporali perfecte diſponendi,
eamque vindicandi „niſi lex vel Conventio

obſtet.
II.

Jus altius tollendi ædificium ſuum non
eſt proprie ſervitus.
III.

Jus hæreditarium qua tale, non eſt jus
in re.

IV.

Poſſeſſio, quatenus eſt ſeparata a Do.

minio, facti eſt, non juris.

irrit
30.

Cui
VA
—

l

ei

(17) Ee*.
V.
Rei Vindicatio ſæpius eſt actio mixta.
VI.

In actione negatoria probat Reus.
EX

WRE CANONICO.

I.

Renunciatio Beneficii in manibus Laici
irrita eſt, renuncians tamen beneficio ſpoli-
andus eſt.
Renunciatio facta in manibus Clerici,
cui poteſtas recipiendi eam non competit,
valida eſt quoad ipſum renunciantem, non
autem quoad ſuperiorem vel Eccleſiam.

III. .
Etſi renuncians in manu Clerici ante-

quam ſuperior renunciationem ratam ha-
beat,

663 (16) Lei⸗
beat, proprietatem ſeu jus beneficii non
amittat, amittit tamen poſſeſſionem.

IV.
Non eſt cauſa ſufficiens deſerendi Epiſ-

copatum, ut propriæ ſaluti quis vacare
poſſit, etiam religione ſumpta.
V.
Votum Epiſcopi, qui adhuc Eccleſiæ
ſuæ utilis eſt, de ingredienda religione
irritum eſt.
VI. .
Qui cedendi Licentiam petivit, ex quo
illam impetravit, cedere cogitur.

—²

VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset

Q. D. B. P.
o INAUGURALIS URIDICA

CIULEGCATO

QUAM
SOLO PRESIDE
EX DECRETO

FACULTATIS URIDICAXE
ARGENTORATENSIUM
JNIVERSITATE

LICENIIA

UTROQUE URE HONORES
FILEGI A DOCTORALIA

*⁷TITE CONSEQUENDI

ſAJI ANNO MDCcLI.
RUDITORUM EXAMINI SUBJICIT

LUS CLAUDE,

KK ALBESTROFF.
I. L. C. C.

—

RGENTORATI,

„ 3½ BIMNON KüksNER, Cancell. Typogr.

4 Copyright 4/1999 H GmbH wWW. yxymaster. com