KaI600-217_18 Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

 Disputatio Theologica De Vocatione Ministrorum Ecclesiae Speciali Vere Divina Becker, Peter HermannandBecker, Johann Hermann Q. D. B. V. plsv4TIG I. HEOLOGICA VOCATIONE MIN GSTRORVM ECCLESIAE SPECIALI VER E DIVIN A. QAM V NVMINE SVMMO FAVENTE ET CONSENTIENTE S. R. FACVLTATE THEOLOGICA IN ACADEMIAREGIA GRYPHICA ANNO MDCCGCXXXXIIX DIE MAR TIO PVBLICAE ET PLACIDAE AMICORVM VENTILATIONI SVBMITTVNT PRAESES IOHANNES HERMANNVS BECKER PHIL, ET SS. THEOL. DOCT. HVIVSQVE PROF. REG. PVBL. ORD. ET AD DIV. JAC. PASTOR ET RESPONDENS PETRVS HERMANNVS BECKER ROSTOCHIENSIS PHIL. ET SS. THEOL. STVD. PRAESIDIS FILIVS. IMPRIMEBAT HIERONYMVSIOHANNESSTRVCK. G I. Ius in eceleſiam Chriſto competit. Gh2. Ex hoc iure Chriſti fluunt bene- ficia & obligationes. 3. Ius illud Chriſti excludit quoscum- que ab adminiſtratione theſaurorum cccleſiae, niſi, per miſſionem, ſucces- ſerint in hoc ius Chriſti. § 4. Miſſio ſiue vocatio eſt vel genera- lis vel ſpecialis. Prior explicatur. § 5. Miſſio ſiue vocatio generalis non ſufficit ad conſtituendum eccleſiae miniſtrum; requiritur ſpecialis. 6. Vocatio ſpecialis mere humana conſtituere eccleſiae miniſtrum non poteſt. § 7. Vocatio ſpecialis diuina eſt vel inmediata vel mediata. CONSPECTVS. 5§ 8. Vocatio diuina mediata non debet fieri neceſſario per viros theopneuſtos. 5§ 9. Eccleſia tuetur iura Chriſti, adeo- que ius vocandi. § 10. Vocatio, quia proxime deriuatur ab eccleſia, eſt diuina. GII. Vocatio vitioſa ex parte vocan- tium non ſtatim eſt non diuina. § 12. Vocatio vitioſa ex parte vocati non ſtatim eſt aon diuina. 13. Vocationes legitimas miniſtrorum propter ſolam prouidentiam Dei di- cere diuinas non ſufficit. § 14. Hypothelis quod vocatio mini- ſtrorum ſpecialis ſit mere humana, ſoluendis dubiis de diuinitate voca- tionis par non eſt. PRAEFATIO. D’ eccleſiae pariter atque reipublicae litterariae commodis meri- tiſſimus Theologus, ſumme reverendus nimirum D. Chriſtoph. Auguſtur Heumannur, in Acad. Gottingenſi Theol. Profeſl. celeberr. id Tibi inſlituti ſumens, ut dubia, quae eccleſise miniſtris reſpectu voca- tionum oriri poſſunt, plana & facili ratione ſolueret, de vocatione diuina ad miniſterium ecclefaſticum ſuperiore anno edidit eruditam diſſertationem. Ita nota eit viri celeberrimi fama & eruditio, vt falla- tur vnus quisque, qui non erudita & iudicioſa ab eodem ſibi promittit. Adplaudimus inſtituto Viri clariſſimi, eique hoc ſpecimen cum aliis gratulamur. Tamen cum adſumſerit hypotheſin quod vocatio ſpe- cialis miniſtrorum hodierna ſit neque inmediate neque mediate diui- na, ſed mere humana, pro qua etiam ipfiſſima verba celebratiſl. Pfafii Tubingenſinm Cancellarii meritiſſimi allegat, impetrare a nobis non potuimus, vt non diſſenſum ab ipſa hypotheſi, quem ſeruamus, profi- teremur publice. Etenim fieri poſſe opinamur, vt praeter intentionem celeb. Auctoris, laudatiſſima eius auctoritate abutatur praeſens ſeculum, vbi vocationes miniſtrorum innumeris haud raro polluuntur vitiis, Ea- que quae praecipit hac in re ſcriptura, quae dictitat conſcientia, alto ſupercilio ſpernuntur. Fierent ſane talia, in deſolationem eccleſiae, & jnutilium malefidorumque miniſtrorum multiplicationem, vergentia conamina eo audentius, ſi in ipfis cathedris Theologicis, vocatio, tam- quam opus mere humanum laudaretur. Quae ergo ſint noſtra, contra hypotheſin allegatam dubia, &ũ quibus rationibus moti, ſpecialem voca- tionem doceamus vere dininam, eo, quo par eſt, pacis & modeſliae ſtudio exponere, & ex vnanimi eccleſiae Euangelicae confeſſione repe- tere voluimus. Optamus, vt in emolumentum ſtudioſae iuuentutis, cujus praeprimis ſedula nobis habenda eſt ratio, hæc noſtra meditata vergere Deus iubeat. TRACTA TPR4CTATIO. VOCATIO MINISTRORUM ECCLESIAE SPECIALIS, VERE DIVINA. §F. I. E eſt natura aαοσνρ οοναοαι. Chriſto redemtori, ſecundum humanam naturam, datae, in coelis & in terra, Matth. XXVIII. Iö§. vt non ſolum poteſtatem ſummam & ius per- fectum, ad agendum, pro beneplacito; ſed & potentiam & facultatem agendi inſinuet. Quae Caluiniani, pro infir- manda communicatione aνaνανα critice adferre ſolent, diſtin- guentes inter οαοαν & νwρνα nullius poſſunt eſſe ponderis. Siquidem in Deo, νααα s*αα ſeparari nequit, cum neu- tra ſine altera efficax eſſe poſſet. Propterea, niſi blasphemo animo ineptum luſum fingere vellemus, in ipſa conceſſione sbksoa, neceſſum eſt, vt & poteſtatem & potentiam, Chriſto datam eſſe fateamur. Jam, quando dogοohοαilla Apoc. XII. Io. vtramque, dooονοναι nimirum & sSαονααα coniungit in Chriſto, nullum ſupereſſe poteſt dubium, quod ius illud, quo Chri- ſtus fruitur, voν τααταααaιο. ACtor. X. 36. potentia, virtute & facultate non deſtituatur, & vice verſa, quod potentia virtus & facultas diuina, Chriſto ſecundum humanam natu- ram data, cum poteſtate ſumma & iure perfectiſſimo ſit con- iuncta. Chriſtus ergo, quando in ſcripturis vocatur Rex in Zion Pfſ. II. 6.; Caput corporis, nimirum ecleſiae Coloſſ. I. 18. Epheſ. V. 23. Dominus vineæ Matth. XXI. 40; Domi- nus VI nus & Cbriſtus Act. II. 30. emphatice nobis deſeribitur, tamquam ille, qui actuale dominium exercet in eceleſiam efficaciter, & qui perfectiſſimo iure inſructus eſt, hoc efficax dominium exercendi. Hoc ius autem, Chriſto datum, vti fun- datur, ex parte Chriſti in ipſa redemtione, qua peculium ſibi ad- quiſiuit eceleſiam Tit. II. 14. 2 Theſſ. II. 14. I. Petr. II. 9.; ex parte Patris autem, ius illud concedentis Joh. V. 26. 27. Joh. XVII. 2. in reali illa animarum donatione Chriſto facta, Joh. XVII. 6. Eſ. LIII. 10. II.; in illa "vvαoα ⅓ö οαπισιο I. Cor. XV. 27. Eph. 1. 20-22 Joh. III. 35.; ita terminatur in liberri- ma adminiſtratione imperii in regno gratiae & gloriae, atque Chriſto competit ſoli, &, ratione executionis, priuatiue ſe- cundum vtramque naturam, Joh. V. 22. Apoc. XII. 10. Ebr. VII. 25. Non minor obligatio quam felicitas eceleſiae oritur ex hocce iure Chriſti in illam, & juris illius, per omnipotens & gratioſum imperium ſuper eccleſiam, exercitio. Felicitas quidem, nam curae cordique eſt eccleſia Regi ſuo & ſponſo, per ſanguinem ſuum eandem ſibi deſponſanti. Epheſ. V. 29. Colligitur ſub eius alis, Matth. XXIII. 37. conſeruatur & de- fenditur, Matth. XVI. 18. dotatur maximis theſauris, verbo nimirum diuino Eſ. LI. 16. cap. LIX. 2. & ſacramentis, Matth. XXVIII. 19. Spiritu ſancto, Joh. XIV. 16. peccatorum remis- ſione Joh. XX. 23.3 vtpote quae ſunt diuitiae Chriſti Eph. III. 8. Col. II. 23. quaeque & cuſtodiendae & diſpenſandae tradun- tur eccleſiae Matth. XVI. 19. Matth. XVIII. 18. 1 Tim. III. 15. Fruitur eceleſia ſpecialiſſima Chriſti, Regis ſui, prouidentia & directione, ut amplietur Eſ. LX. 4. 5. Eſ. LIV. 2. 3.5 qua ſedem — =☛ — — — — ſedem viſibilem huc illuc transferatur, Apoc. II. 5. probetur & purificetur, Matth. III. 12. atque, pro fine, a Chriſto ſibi praeſtituto, & ſancte promiſſo, ad æternam felicitatem prae- paretur & perducatur Epheſ. IV. 12. 13. Ioh. XVII. 24. Obli- gatio vero, quae in eccleſiam & ſingula eius membra redun- dat, haec eſt, vt omnia beneficia, quibus indiget, quibusque mactatur, a Chriſto accipiat, non ſolum in quantum per eum ſunt promerita, ſed & in quantum ab eo diſtribuuntur, adeoque Chriſtum & promerentem & efficientem cauſam a- gnoſcat & veneretur totius, ſuae ſalutis, complexus. A Chriſto ergo exſpectet, a Chriſto petat, Chriſto donanti ac- ceptum ferat bonum quodcumque collatum. Conuincunt nos hac de re euidentiſſima ſcripturæ teſtimonia, quibus ad- ftruitur: accepiſſe nos ex eius plenitudine Xagw ar* Yagiros Ioh- I. 16. benedickos nos eſſe in omni benedictione ſpirituali in coe- leſtibus (bonis) XoαεRα Eph. I. 3. accipere remiſſionem pec- catorum credentes α 7οοννατ+—ꝶ dàν Actorum X. 43. Et præſertim Eſaiæ LIII. 10. vbi de ipſo Chriſto prænunciatur moS n een er. Etenim ſunt omnia in manus Chriſti tradita, Joh. XIII. 3. Matth. XI. 27. Imo &⁰ 0ιν (6s0⁰) dντνν νανοττοαντο Ebr. II. 8. Huius tantae rei finis eſt vz omnes honorent filium, ſicuti honorant patrem Joh. V. 23. at- que ab ipſo petant & expectent proficua, ſimilem in modum atque Ægyptii, ſupplicantes, ad Ioſephum a Pharaone able- gati Geneſ. XLI. 55. Quisquis enim nomen Domini, id eſt Chriſti, inuocabit ſaluabitur. Act. II. 21. Rom. X. 13. §. II. Ex iure illo Chriſti in eccleſiam perfecto, &, ratione executionis, priuatiue eidem competenti, ſequitur, vt ne- mini VIII. mini liceat disponere circa eccleſiam vel eius bona & theſau- ros niſi Chriſto ſoli. Inde dicitur Chriſtus αανο αααο go- Xisρ0ραοας, Atque typus, Moſes, allegatur, diſpenſans cum fide omnia diuina mandata, inſtituta & beneficia; facta adplicatione ad Chriütum, qui non ſpectandus eſt in ſua fide & adminiſtra- tione totius domus Dei ια 9sgααο ſecl ασ ιαοςsρ ονεον Ebr. III. 3-6. Quo ipſo ius Chriſti inmenſum quantum ex- tenditur vltra ius Moſis, ſiquidem Moſes ſolummodo ιαανο. uoc, Chriſtus vero aτοnαα.αα Omnia in domo Dei gu- bernat inſtituit & disponit. Si quis ergo eſt, qui diſpenſan- dos ſibi, legitimo modo, ſumit eccleſiæ theſauros, huic ius Chriſti, quoad exercitium actus, in tantum commiſſum ſit neceſſe eſt, vt vere & proprie ſeruus Chriſti & oeconomus myſteriorum diuinorum dici poſſit. I. Cor. IV. I. Vt vero aliquis adfirmare poſſit, quod commiſſum ſit ſibi in tantum ius Chriſti, ita, vt, quae agit, aeſtimari mereantur actiones lo- co & vice Chriſti inſtitutae, quemadmodum Paulus 2. Cor. V. 20. α⁵⁹ 6αρSαα ð αραα deousræ ταιε ραα Kc. Opus eſt, vt ſit iuſſus a Chriſto, miſſus a Chriſto. Miſſo enim eſt demandatio certi alicuius nego- tii expediendi, cum iure agendi; & transfert ius cauſæ prin- cipalis, in tantum, & quoad exercitium actus, ad cauſam miniſterialem. Id quod ex natura legatorum, quos Principes mittunt ad pacificandum, ad pangenda foedera, ad expediunda negotia, quae ex juribus Principum fluunt, aut ad ea refe- runtur, ſatis manifeſtum eſſe videtur. Quisquis vero com- miſſum ſibi, & quadantenus, atque quoad exercitium actus, in ſe translatum ius cauſae principalis allegare non poteſt, au- dax ille eſt & temerarius impoſtor, cuius actiones ſunt non isoαι+αςνυͤα dY Mασαα α ατι— nαα7 Oe*ε Ebr. III. 1. 2. . IX. minus illegitimae, quam effectu carentes. Ea propter pſeu- doprophetae, pſeudo apoſtoli dicuntur illi, qui in veteri tam quam nouo teſtamento in iura Chriſti ſeſe ingerere auſi ſünt, non miſſi, & tamen circa theſauros eccleſiae, verbum nimi- rum diuinum, diſpenſandos ſeduli viſi. Reprehendit eos Deus Ierem. XXIII. 21. & ſeductores declarat, eccleſiae pror- ſus inutiles v. 31. 32. Paulus autem Rom. X. I5. miſſionem neceſlariam ad verbi diuini praedicationem iudicat. Miſſio eorum, qui facultate inſtruuntur theſauros eccle- ſiae diſpenſandi, voCATIO dicitur miniſtrorum eccleſiae. Atque, quia ſine eadem, qui extra neceſſitatis caſum audet di- ſpenſare theſauros eccleſiae, impoſtor eſt, non minus illegi- time, quam ſine effectu agens, magno conſenſu docet Luthe- rana eccleſia, Aug. Conf. Art. 14, quod nemo debeat publice in eccleſia docere, aut ſacramenta adminiſtrare, niſi rite vocatut. Atque hoc axioma contra Socinianorum & Arminianorum obiectiones inuictum hactenus eccleſia Lutherana ex funda- mentis adlatis, ſeruauit. §. W. Fit vero vocatio, ex ſententia theologorum, partim generaliter, partim ſpecialitern. Generaliter, per illud inſti- tutum, vt ſint in eccleſia miniſtri, quorum officio Deus vtatur in ædificanda & conſeruanda ſua, quae eſt in terris eccleſia. Specialiter, per illud inſtitutum, quo hic vel ille in indiuiduo admouetur & praeficitur illi officio eccleſiae inſeruiendi, ad obtinendum eum finem a Deo intentum. Prius quidem in- ſtitutum, quod vocationis generalioris nomine inſignimus, ex- preſſe in ſacris deſcribitur, tamquam res illius, qui Dominus eſt Eccleſiae, per quam ſuam non minus benignitatem, quam . ex- excellentiam diuinam reddit conſpicuam. Etenim ab idolis ſeſe diſtinguens Deus ita: Eſ. XLI. 27. n a nee een Prouti ergo dubio caret omni, quod Deus ille fit, qui poſuit inter nos verbum reconciliationis 2 Cor. V. 18. 19. ita ſpeciatim Chriſto adſeribitur Act. X. 42. Luc. XXIV. 47. Epheſ- IV. II. Idcirco, quod ipſa hæc conſtitutio, vt eccleſia, donec in terris eſt, & debeat & poſſit habere economos myſteriorum, ex iure Chriſti in eccleſiam Auat; eo minus vocari poteſt in contro- nerſiam, quo magis certum eſt, quod hac ratione Chriſtus ſuum officium propheticum mediate exerceat, ſecundum illam ſponſionem Pſ. XXII. 23. enumerabo nomen tuum fratri- bus meis, in medio congregationis laudabo te. Et Pſ. XL. 10. Euangelizabo iuſtitiam in congregatione numeroſa. Magni ſane ponderis hoc ipſum thema videtur, vt officium eecleſia- ſticum, in genere ſpectatum, veram & mediate factam conti- nuationem officii Chriſti prophetici ſtatuamus. Ea propter prouocatnus ad naturam miſſionis miniſtrorum, factae ad ſimi- litudinem miſſionis Chriſti Joh. XX. 21. Hæc enim ſimilitudo, quae intercedit inter miſſionem Chriſti & Apoſtolorum, iden- titatem finis, mediorum, actus, auctoritatis & virtutis inſi- muat; adeo, vt quidem ratione perſonarum adminiſtrantium aliqua, ſed ratione Officii ipſius, nulla ſit agnoſcenda differen- tia. Atque ita officium, quod reconciliationem adnunciat, eum officio Chriſti prophetico vnum idemque eſt habendum. Fluit exinde inſignis illa praerogatiua, quam Chriſtus indicat Luc. X. 16. qui audit vos, audit me; & qui contemnit vos, ille quidem me contemnit. Nec non, illud, quod adnunciatur ab eccleſiae miniſtris, verbum divinum, non minus propter adnun- ciationis negotium, quam propter materiam & principium —R dicen- mm XI. dicendum eſt diuinum. Probant hoc Paulina illa Epheſ. VI. 20. Iᷣxrse veus ρ²ροsα 2 Cor. V. 20. sορoοοια α rα 9es x agæ=- xXAX⁹ρvrο ααιμ0; & 1 Theſl. II. 13. 6% ε & Aoνρh NAνNπddnäοαd AM ( ιαν πος Xοναα. §. V. Eccleſiae omnino ſufficere poſſet, quod ſciat, generali iſta vocatione officium eccleſiaſticum eſſe a Deo inſtitutum, atque ſimul egοναοα illa, tam quoad poteſtatem, quam quoad potentiam inſtructum, in vſum & commodum eccleſiae verbum & ſacra- menta efficaciter diſpenſandi. Sed quia hac generali diuina inſtitutione nullum indiuiduum ad hoc officium admouetur; adeoque illa nondum ſufficere poteſt ad inſtruendum hoc vel & illud indiuiduum debita facultate docendi, ſpecialis vocatio accedat neceſſe eſt. Quodſi ſufficere generalem vocationem dicere vellemus, vt quilibet, ſibi idoneus viſus, extra neceſſi- tatis caſum, pro lubitu ſuo theſauros eccleſiae adminiſtrandos ſibi ſumere, & propter vocationem generalem tuto adfirmare poſſet: iura Chriſti, quoad exercitium actus, ſibi eſſe deman- data; ſequeretur, vt quilibet, propria auctoritate ſe ingerens & obtrudens, ius illud Chriſti commiſſum habeat. Mirifice ſane faueret haec ſententia Fanaticis, Enthuſiaſtis, aliisque, totum miniſterium eccleſiaſticum, lubenter, ſi fieri poſſet, proſcri- bentibus, & tumultuariam ouium & paſtorum confuſionem introducentibus, ſpirituale ſacerdotium omnium fidelium adle- gando, quamquam ſtudio prorſus peruerio & inepto. Hac via diuinum de pſeudo prophetis indicium Jerem. XXIII. 21. lo- cum amplius non inueniret. Certe, ius Chriſti integro cui- dam ordini commiſſum, nemo ad ſe rapere poteſt, quando ſe ipſum obtrudit talem, qui iura Chriſti exercere adfectat. No- . B 2 tan⸗- XII. tanter Iohannes Baptiſta dieipulos ſuos docet, nec ſe, neque Chriftum ipſum ſine vocatione agere Ioh. III. 27. 8 οταα⁰ Au cατος Xαſιααυeας SÜι, sa Aun εααοεριιον αννοαι Sgar. Hinc generalis illa thefis Paulina Ebr. V. 4. = sατιτι Xαα Pausi vv ieπ&αια αα‿N "αα τ.ο 7 α. Eſt ergo vocatio ſpe- cialis neceſſaria ad conſtituendum eccleſiae miniſtrum. Hac interueniente ſpeciali vocatione, ſingulis indiuiduis ius Chriſti in theſauros Chriſti diſpenſandos, quoad exercitium actus, debet committi, ſiquidem legitime & efficaciter officio prae- eſſe velint. Specialis iſta vocatio, effectum illum poſt ſe tra- hens, alia quam diuina eſſe nequit. Modo monſtrauimus, quod iura Chriſti, quoad exercitium actus, commiſſa eſſe de- beant eccleſiae miniſtro. Ius Chriſti autem nemo ad alium deferre in tantum poteſt, quam diu iuri ſua natura manet. Aut ergo Chriſtus per miſſionem ſiue vocationem ſpecialem ius ſuum, quoad exercitium actus, in miniſtrum transferat, aut iuris illius particeps nunquam fiet. Adprime ergo BALTH. MENTZERUS in Exeg. A. C. ad art. 14. pm. 641. clara voce adfirmamus, verum ius vocandi Eccleſiae miniſtros, ipfum Deum ſibi vindicare. Nulla igitur vera vocatio, quae non a Deo fiat, & ad Deum referatur. § V. Sponte ſua exinde ſequitur, vt vocatio mere bumana, verum eccleſiae miniſtrum conſtituere nequeat. Verus miniſtex non eſt, in quem non eſt ius Chriſti, in tantum, & quoad exer- citium actus translatum. Nulla autem hominum ſoeietas, in quantum talis, ius Chriſti ad alium transferre poteſt. Multo minus ergo de vno vel altero indiuiduo, in quantum homo eſt, poterit adfirmari, quod eidem integrum ſit ius Okiſti de- erre XIII. ferre ad alium. Nallum enim eidem arbitrium, aut diſpo- nendi facultas, per naturam competere poteſt circa iura Chriſti. Plus autem, quam quis habet, alteri concedere nequit. Quodſi vero a ſocietate quadam, aut perſona, haec iuris Chriſti trans- latio ad alium, quoad exercitium actus, fieri debet, neceſſum eſt, vt ante ſocietati ipſi aut perſonae ius Chriſti debeat eſſe concreditum. Tali in caſu, ſi Chriſtus ius ſuum ad certam ſocietatem transfert, haec vero ſocietas ius concreditum mi- niſtro cuidam confert, ius illud, vltimo hoc actu ad miniſtrum deuolutum, naturam iuris ſubdelegati habebit; nec vel vlla veritatis ſpecie haec iuris Chriſti in miniſtrum translatioactus mere humanus dici poterit. Eſt enim mere humanum, non quod fit per homines, ſed quod peragitur ab homine in quan- tum tali, ita, vt intra terminos iuris humani & potentiae hu- manæ ſubſiſtat. Contra, quidquid Deus peragit ipſe, & quid- quid homo per ius Dei, quadantenus ad ſe translatum, agit, hoc recte dicitur diuimum. Hinc miniſter eccleſiae, vocatus a ſocietate quadam, cui ius Chriſti eſt conereditum, non ha- bet vocationem mere humanam, ſed vere diuinam. Eodem ſenſu B. CHEMNITIVUS. L. L. Theol. T. III. p. 132. 133. adſtruit, quod Deus mediate vocet, quando eccleſia vocat, adeo, vt per- ſpicere nullo modo poſſimus, quomodo Chemnitius allegari poſſit, tamquam fauens conceptui, quod hodierna vocatio ſit humana. Ita enim ille Pr. III. p. 133. edit: Witteberg de 1610. a. Verum enim vero iuniores hie probe notent, inter inmedia- tam & mediatam vocationem, non eſſe hanc diſferentiam qugſi Prophetae & Apoſtoli non ab hominibus, ſed a Deo vocati efſent, & contra illi, qui mediate vocantur, vocoti eſſent non à Deo, ſed ab bominibus. Supra enim demonſtratum eſt, nullam prorſus cſſẽ veram vocationem, niſi ab ipſoſolo Deo. Iisdem veſtigiis B 3 inſi- XIV. . inſiſtit GERHARDVUS L. L. Theol. De Miniſt. Eccleſ. 6. 85. Simul cum CHEMNITIO docens, non per angelos, ſed per ho- mines fieri vocationem mediatam; tamen toties proteſtatus, quod mediata vocutio in ſolidum pertineat ad verum Deum. Quo iure ergo dicatur: Gerhardus J. IIS. II6. I18. 374. Per- ſpicue doeet, hunanam eſſe et vocari poſſe hodiernam patto- rum vocationem, nobis ſane non liquet, citati §. allegatam ſententiam nullo modo continent. g. VII. In explicanda vocatione, vocis etymo inhærere conſul- tum non eſſe opinamur. Prouti enim imbecillia ſunt & in- firma argumenta etymologica, ita etiam quoad vocationem probari non poterit, quod ad eam requirantur expreſſa verba eius ſiue ore ſiue ſcriptis prolata, qui cuipiam munus aliquod demandat. Adeoque conſequentia illa non procedit, quod vocatio diuina incommode dicatur, vbi vox a Deo nulla fuit editos & quod confiſioni praebeatur materia, cum in vnam claſſem referuntur vocationes paſtorum hodiernae, ſiquidem illi non ſint vocati a Deo, neque inmediate neque mediate. Ad vocationem proprie talem ſluffieit, ſi de voluntate cauſae principalis, quae alicui officium demandat, ſatis conſtat. Vtrum vero huius voluntatis manifeſtatio fiat voce, an ſcriptis, an ſignis & rebus, perinde eſt. Cogitemus de vocatione Mattiae, Act. I. quae nulla voce emiſſa, ſed per ſortem diuinam facta eſt, & tamen inmediate diuina a nonnullis Theologorum dicitur; imo vo- cationes certorum ſubiectorum per dona miraculoſa, ut po- neret in eéccleſia Deus õäl eon, ausvορας, vν 7„ραουο 1ICor. XII. 28; atque videbimus, quod yocationes divinae vocé emiſſa non debeant neceſſario fieri. * Re- B ratione nominauit Eliſae-um Eliae 1 Reg. XIX. 16 Auronem Moiſi vocationis, modus habere videatur, quia Paulus honori ſibi 1I. Contra, vocationem diuinam mediatam dicere debemus Reliquum, quemadmodum diſtinctio vocationis diuinae in inmediatam & mediatam in re ipſa habet fundamentum in- dubium, ita neglecto vocis etymo optime poterit explicari. Vocationem diuinam inmediatam dico: iſtius modi deſigna- tionem alicuius ſubiecti ad officium aut negotium, quae facta eſt tali modo, quo de voluntate Dei mittentis ſiue vocantis inmediate conſtat; ſiue Deus loquatur ipſe cum ſubiecto vo- cando, vt cum Noacho Geneſ- VI. 13. Moiſe Exod. III. 10. Samuele. 1 Sam. III. & aliis; vti Chriſtus fecit cum ſuis diſci- pulis Matth. X. Act. I. 8. Paulo Act. XXVI. 16; fiue loquatur cum aliis internunciis huius ſuae voluntatis, iisque nuncupet & deſignet virum ad officium a ſe deſtinatum. Prouti hac Exod. W. 14. Mattiam per ſortem congregationi Apoſtolicae Act. I.ñ26. Neque inter illam & hanc vocationem aliqua intercedit differentia, niſi quod Deus, immediatehunc velillum deſignans, modo per internuncium agat, modo ſine illo. Fatemur tamen, quod nonnulli theologorum vltunam vocçandi rationem quae per internuncium, referant ad mediatam, a quibus aliquomodo recedere, religioni nobis non ducimus, ad id adtendentes, quod in vtroque caſu Deus inmediate talem perſonam vocan- dam deſignauerit, licet per internuncios, in caſu vltimo, vo- candis copiam fecerit factae deſignationis. Interim lubenter concedimus, quod praerogatiuam quandam prior, inmediatae dueit, quod non ab hominibus, neque per homines (inter- nuncios,) ſed inmediato Chriſti adloquio ſit vocatus Gal. I. iſtius modi deſignationem alicuius viri ad officium aut nego- tium, quae non fit tali modo, vbi inmediate conſtat de vo- lun- XVI. luntate Dei vocantis, ſed vbi perſona aut ſocietas humana, liue ſit tbeopneuſtos hiue minus, ratione iuris diuini, ſibi con- crediti, pro ſuo arbitrio aliquem deſignat & admouet ad officium. Neminem fore, ſperamus, quem offendat, quod viros esonuevss ad exercendam talem mediatam vocationem non neceſſario ſupponamus. Praeter neceſſitatem hoc ab aliis fieri opinamur. Etenim vocatio per eiusmodi viros facta, aut facta fuit eonisvsαρ aut non. Si prius, cenſenda eſt eadem inmediata. Nam ſi egerunt Ssoννραιο,, Deus ipſis, interue- niente Osoναοννονοα,. päari modo atque aliis per adloquium in- mediatum, voluntatem ſuam patefecit de ſubiecto vocando. Si autem non egerunt in hoc actu Sgασοανειο actio illorum aliter conſiderari nequit, quam fidele & legitimum iuris ſibi concrediti diuini exercitium. Atqui, in adminiſtratione officii apoſtolici, ſemper fuere illi viri Oονντο ergo voca- tio per soτι%α in quantum tales facta, fuit inmedita di- uina. Quodſi autem ſupponere licet, Apoſtolos aut alios viros, in vocatione aliorum non egiſſe per Oeorvsvsar, tunc vocatio per illos facta non maiori iure dici poterit mediate diuina, quam vocatio quae hodienum fit ab illis, quibus ius Dei eſt concreditum, & qui illud ſecundum limites praeſcrip- tos fideliter exercent. Totus ergo conceptus diuinae voca- ionis mediatae terminatur in eo, quod fiat ex iure diuino, in vocantes translato, & quod per adminiſtrationem huius iuris legitimam fiat. Si deeſt prius, dicam, ſi vocans non habet ius Chriſti in ſe translatum quoad exercitium actus, tunc quid- quid agit, agit ſolum iure humano, auctoritate humana, acu 4 u. XVII. humano, atque tunc eſſet vocatio mere humana, inſimulque nulla, per ea quae 9. 6. dicta ſunt. Facultatem enim bona & theſauros eccleſiae cum efficacia adminiſtrandi dare non poſſet. Sin poſterius deeſt, dicam, ſi perſona vocans equidem habet ius Chriſti in ſe translatum, quoad exercitium actus, ſed eadem adminiſtrat hoc ius more illegitimo, non ſeruatis limitibus & regulis praeſcriptis, tunc vocatio eſt certo modo vitioſa. Imo dari poſſunt caſus, in quibus ex illegitimo vſu iuris vocandi, vocatio prorſus illegitima & inualida declaranda eſſet, quamquam eiusmodi caſus ſint rariores, e. g. ſi amentem, ſi mulierem vocaret patronuus. Chriſtianorum nemo eſt qui negauerit, quod iura Chriſti tuenda & exercenda ſint concredita eccleſiae. Matth. XVIII. 18.20. Claues enim coelorum Matth. XVI. 19. non perſonae Petri, ſed eceleſiae eſſe traditas, contra Pontificios ſufficienter probarunt theologi Euangelici. Claues coelorum, non excluſa poteſtate remittendi & retinendi peccata, facultatem deſignant ſtatuendi & ordinandi, quae eccleſiae ſunt proficua, non qui- handi, q P ⸗ 9 dem in rebus dogmaticis, & quae faciunt ad viam & ordinem ſalutis; haec enim in Scriptura & ſufficienter ſunt manife- ſtata, & ſine omni mutatione aut augmentatione ex eadem debent deſumi 2 Tim. III. 15. 16. Gal. VI. 16. Gal. I. 8. 9. ſed in rebus diſciplinaribus; item non in paranda via ſalutis & for- manda, ſed in adplicanda eadem; non in conſtituendis mediis ſalutis, ſed in diſpenſandis iisdem. Quae ipſa facultas eccle- ſiae talis eſt, vt a Chriſto eapite & domino, omnino quidquid agit pro eadem eæcleſia, adprobetur & ratihabeatur. Eccleſia enim, ſponſa Chriſti, concreditas accepit a Chriſto, capite ſuo C. OOrmmnes XVIII. omnes ipſius diuitias, quae ad regnum gratiae referri poſſunt, Chriſti poteſtatem arcendi a bonis, & admittendi ad bona & dona, Matth. NXVIII. 18; verbum, Rom. III. 2 foedus, filiatio- nem, gloriam, legem &ũ cultum Rom. IX. 4. 1 Cor. III. 21. 22. Haec inter ipſius ſaluatoris iura, exercet Eccleſia prouidam de conſeruando miniſterio verbi curam, Act. I. 21. 23. Act. XIV. 23. 2 Lim. II. 2. Tit. I. 5. atque id agit, vt vice Chriſti ſubinde ad miniſterium admoueat hoſue illoſue, quibus ius publice diſpenſandi verbum & ſacramenta confert, auctoritate non propria & humana, ſed vere diuina. Inde eſt, quod Eph. IV. 11. 122. conſtitutio paſtorum & doctorum Chriſto adſribatur, atque epiſcopi Epheſinae eccleſiae dicantur a Spiritu ſ. con- ſtituti, Act. XX. 28. imo, quod miniſtri eccleſiae, ab eecleſia vocati, eodem prorſus iure dici poſſint ſerui Chriſti, operarii Dei 2 Tim. II. 15. oeconomi myſteriorum 1Cor. IV. I. coope- rarii Dei 1 Cor. III. 9. 7ρ⅝ειrs Oτι οαα Cor. V. 20. at- que illi, qui inmediate ſunt vocati a Chriſto. Quaecumque enim agit eceleſia, agit pleno iure Chriſti, & actio illa rati- habetur a Chriſio, tamquam actio ſua. §. X. Deriuatur ergo vocatio miniſtrorum ſpecialis proxime ab eccleſia, quae vieibus Chriſti fungitur, quoad vocationis negotium. Eccleſia, quod totius ſocietatis eſt, his vel illis perſonis committit, quibus vel propter iurisdictionem terri- torialem ius etiam circa ſacra competit; vel qui, ex certo pacto, aut conſuetudine loci, ſpecialiorem curam circa ordinis eccleſiaſtici conſerustionem impendere tenentur. Diſputare hoc loco nolumus de iis, penes quos eſt ius vocandi. Hoc enim argumentum thema noſtrum non ingreditaàr, & omni cau- XIX cautione non minus quam ſoliditate delibatum eſt a. S. R. D. HEUMANNO in Diſp. de vocatione diuina ad miniſt. FKœl y47 ad quam lectorem merito ablegamus. Rem ipſam, nimirum diuinitatem vocationis ſpecialis, non ingreditur differentia praxeos, quae hac in cauſa obſeruatur. Supponimus ſolum ad vocationem perſonas eccleſiam repraeſentantes, adeoque iure vocandi inſtructos. Vocant ergo perſonae vocantes no- mine eccleſiae, ius ſuum ad eos deferentis. Vocat eccleſia nomine Chriſti, ius ſuum eccleſiae committentis; hinc, quae fit vocatio, habet naturam iuris ſubdelegati. Ius autem ſub- delegatum auctoritatem & valorem tuetur iuris principalis & primarii. Ergo vocatio miniſtrorum eccleſiae hodierna ſpe- cialis eſt omnino mediate diuina. Habet eccleſia leges ſibi diuinitus praeſcriptas, quas ob- ſeruare debent perſonae vocantes, ſi non limites iuris com- miſſi excedere, adeoque iure commiſſo abuti videri volunt. Repetere easdem ex Paulinis ad Titum & Timotheum epi- ſtolis, aliisque ſcripturae ſacrae locis, opus non eſſe iudica- mus. Sufficit obſeruaſſe, quod eccleſia in adminiſtrando iure Chriſti finem ipſius Chriſti negligere non debeat. Finis Chriſti, capitis, eſt, vt paſtores ouibus praeficiantur fidi & probi, qui & doctrina & exemplo eosdem iuuare & ducere ſedulo ſtudeant, non vero lupi & latrones lIerem. III. 15. Ierem. XXIII. 4. Epheſ. IV. I. 12. Hic vt obtineatur finis, varia requiritur induſtria ex parte vocantium, qua in doctri- nam vocandi, vitae genus & mores, dona, & reliqua, quae ad offieium bene gerendum faciunt, inquirant, omnes vitioſos reſpectus, verbi gratia lucri, fraudis, irae &c. quam longiſſime 2 remo- 5 XX. remoueant, &, contra, pro dictamine conſcientiae rectae & animarum amore omnia peragant. Atque ita certiſſima ſpes eſt, fore, vt placeat Chriſto, capiti, haec iuris ſui pro optimo poſſe & noſſe facta adminiſtratio. Quodſi autem vocantes culpa non caruerint in vocando paſtores, ſi inhabilem &ini⸗- doneum, aut male moratum vocauerint, vel quia manus ha- bent venales, vel quia, flagitia minus caſtae & vitiatae puellae tecturi, maritum eidem magis, quam gregi paſtorem quae- runt, adeoque talem euocant, qui, ſtipendio inhians, quid- uis audere non dubitat, aut alia quadam cauſa ad illegitime agendum incitantur; tunc ſane quaeſtio oriretur, vtrum di- uina, an non diuina eiusmodi vocatio ſit dicenda. Nouimus quod eant in partes doctores. Pro noſtra tamen ſententia eiusmodi vocationi diuinitas ſimpliciter denegari non pote- rit. Ponamus, quod ille, qui dicta ratione vocatus eſt, diuina non gaudeat vocatione; atque totum ipſius miniſterium non eſſet diuinum, ſed irritum & inefficax, per ea quae 9. 3. ſunt explicata. Sed hem! quanta inde confuſio, quanta conſcien- tiarum incertitudo. Pauci enim erunt hodie vocati miniſtri, de quorum vocatione certo iurare poſſis, quod eidem, homi- num vocantium culpa, non quid adhaereat, a Deo nunquam adprobandum. Id quod optime obſeruat. S. R. Dn. D. BAUMGARTEN in epiſtola ad M. C. W. WEISSENBORXN, diſſertationi illius de veris Agnis vocationis diuinae 746. ad- iecta. Vocatio ergo ipſa, propter naeuos vocantium, non ſlatim eſt dicenda non-diuina. Etiam in iis, quae ſola per- miſſione diuina contingunt, fines aliquando latent, pia reue- rentia colendi. Opus eſt aliquando, vt eccleſia tentetur, vt membra eccleſiae, vel propter ſecuritatem, vel propter ſatie- tatem, qua dulcedinem verbi diuini non guſtant; adeoque the- XXI. theſauris eccleſiae non debita adtentione & gaudio vtuntur, eiusmodi interualla habeant, quae excitando & refricando ſapori ſpirituali inſeruire queant, vt eo auidius cibum ſpiri- tualem adpetant. Amos VIII. I. Imo Deus ſe excitaturum paſtores tales inidoneos praenunciat Zachar. XI. 16. Porro, qui mittendo Iudam, hominem auarum & ſceleratum. Matth. X. 4. 5. Ioh. VI. 70. ſuam, quam colligebat, eccleſiam, non fallere ſtuduit, ſaluator, ſed aedificare, hoc ipio docet, quod ex dignitate & idoneitate miniſtri ommodum eccleſiae non“ diiudicare debeamus, ſed ex natura miniſterii & virtute verbi propoſiti. Phil. I. 15. 16. 17. Quamquam ergo Deus vitia illa, quae ex parte vocantium committuntur, nolit; vocatio tamen ipſa valorem retinet. Nullum ergo ouibus oriri debet dubium officio iſtiusmodi paſtoris cum fiducia vtendi. Liceat nobis concludere a ſimili. Subditus ab officio erga magiſtratum non abſoluitur, ſi forte magiſtratus officium ſuum flagitioſe exercet, aut ſola vi iniuſta imperium occupat. Quodſi enim Deus permittit, tyrannum imperare, ſubditi tamen eſt obe- dire, & eundem quoad officium exiſtimare rsννααιονο απο r⁸ Oes Rom. XIII. I. 2. I Petr. II. 18. Concludimus ergo: abuſus iuris conceſſi ad vocandum, ipſam vocationem non facit non diuinam, quamquam, propter abuſum iuris ipfi vocantes gra- uisſimam Deo ſint reddituri poenam. Vocatio autem, peracta ab eo, qui iure nullo vocandi ab eccleſia inſtructus eſt, nulla eſt, adeoque non diuina. §. XI. Sunt, proh! caſus frequentiſſimi, vbi vitioſa eſt vocatio ex culpa & parte vocatorum, quando nimirum officium eccle- ſiaſticum tali ratione adpetunt, quae cum integritate conſcien- C 3 tiae 17 XXII. tiae coneiliari nequit. Alii emendo, nubendo alii, mendi- cando, mentiendo & calumniando ad finem praeſtitutum, qui victus eſt, non Deo inſeruiendi cupido, contendunt. Hosne diuinitus dicemus vocatos? Petulantiam facti quis eſt, qui non videat, & grauiſſimam Dei vindictam, de iis aliquando ſumendam? Tamen, quid de vocatione eiusmodi decocto- rum bonae conſcientiae ſtatuendum ſit, probe ponderari me- retur. Hi tales, vt nequiſſime agant, vincunt tamen & obti- nent conſenſum perſonarum vocantium, qui aliquando in alios compromittentes, eorumque teſtimoniis fidem habentes, ne notitiam quidem factorum vocandi illegitimorum habent. Vocantur ergo actu. Quaeritur an vocentur diuinitus? Opi- namur rem poſſe conſiderari, vel ex parte vocantium, vel ex parte vocatorum, vel ex parte eceleſiae ad quam vocantur. Vocantes ſi reſpicimus, fatemur, ſi, aliorum teſtimoniis de- cepti, in conſortium criminis tracti non ſunt, non dici poterit ex parte ipſorum vocatio vitioſa. Sunt enim ſolum male in- formati. Adeoque iure ſuo non ſunt abuſi Quodſi autem prae- ſeriptas iuris ſui leges ſcienter migrarunt, culpa non carent. Tamen per ea, quae 9 antecedente dicta ſunt, vocatio non ita fit illegitima, vt ius commiſſum vocandi exſpiret. Vocatio ergo in ſe ſpectata manet diuina, quamquam ipſi poenam in- currant. Si ad eum, qui vocatus eſt, oculos intendimus, cer- tum eſt, obtrudit ſeſe, ingerit ſe, adeoque non tam vocatus quam toleratus a Deo dici poterit, id eſt permiſſiue vocatus. Hinc nullam ille fiduciam auxilii, nullam parrheſiam fidei in ſuo officio alere poteſt, ſed quibus fatis ſeruetur, hoc ex triſti demum experientia diſcat oportet. Interim, quia omnium peccatorum venia ſerio poenitenti dari poteſt, etiam non di- micabimus, quod ex tantis ſcandalis reſipiſcens veniam impe- tra- KXXIII. trare, & poſtea ſpem in Deum, officii ſui auctorem collocare poſſit. Quam diu vero non reſipuit hic talis miniſter, in ca- ſibus dubiis & anxiis ad Deum refugere nequit, neque ſperare, fore, vt praxis officii ſui Deo in beneplacitum vergat. Quan- tum autem ad gregem, ſtatuimus eidem nec theſauros ecele- ſiae tali vocatione eripi, nec vſum eorum, quantum ad vten- tes, eſſe inefficacem. Hinc, vt vt neceſſum ſemper ſit, domi- num meſſis rogare, vt operarios extrudat ipſe in meſſem, gre- gem autem cuſtodiat ab iis qui proprio auſu & inquinato corde ſe ipſos paſtores obtrudunt; tamen exiſtente tali calin fiduciam auditores non abiiciant in officium ſui paſtoris, quam diu verbum diuinum recte docet ille, & ſacramenta legitime diſpenſat. Ex hactenus adlatis ſatis conſtare opinamur, quo iure, pariter atque quo ſenſu, vocationes hodiernac miniſtrorum eceleſiae, diuinae dici mereantur. Nimirum „ non ſolum propter inſtitutionem ipſius officii diuinam , ſed propter au- ctoritatem diuinam, quam habent vocationes, quae per ho- mines quidem fiunt, ſed non iure humano, ſed iure prorſus diuino. Neque de eo mouetur nobis quaeſtio, vtrum officium ſit diuinum, ſed vtrum vocatio ſit diuina, & vtrum miniſter eccle- ſiae auctoritate mere humana, an vero auctoritate diuina ad ſuum admoueatur officium per vocationem legitimam. Ideoque quae- ſtioni nullo modo ſitisfieri poteſt per illud adiertum: diuinam recte dizi vocationem propter Prouidentiam Dei, quae, vti omnes ſtatus, omne vitae genus, omnia negotia humana ordi- nat atque diſpenſat, ita etiam influit in ſtatum, vitae genus & negotium miniſtrorum eccleſiae. Etenim quod prouidentia Dei circa eccleſiam longe ſit ſpecialior, quam circadirecliones rerum mun- XXIV. mundanarum, ſcriptura ſacra pariter ac experientia docet. Quod enim propter eccleſiam maximae in mundo fiant muta- tiones, aliquando inperſerutabiles, apud omnes eſt in confeſſo, ui adtenta mente ponderant promiſſiones. Eſ. XLIII. 1. 2. 4. Zachar. XII. 4. Eſ. LXII. per totum, quique ad ea, quae con- tingunt in orbe, debita ſapientia reſpiciunt. Vt vt ergo ambabus concedamus, quod diuinam habere vocationem ad coniugium coniuges, nutui diuino obſequentes, dici poſſint, magiſtratus item legitimo modo magiſtratum occupantes; vocationis tamen terminus, aliter, quam in ſenſu improprio, aut maxime generali, accipi in iſta doctrina non poteſt, nimi- rum pro ſola directione diuina, ad quam chriſtianus in omni ſuo negotio ſedulo adtendit. Vtpote quem decet ita incedere, vt non tam ſe ipſum ducat, quam a Deo ducatur. Hoc in ſenſu, nimirum vt exprimatur hominum deſtinatio ad certum vitae genus per prouidentiam facta, vocem vocationis adhi- bet Paulus I Cor. VII. . 20. Eph. IV. I. imo & Auguſt. Con- feſſ. art. 21. Talis autem directio diuina, parrheſiam quidem magnam dare, non vero jus Chriſti deuoluere ad aliquem poteſt. Imo quisquis ad nutum directionis diuinae in reli- uis vitae ſuae mutationibus non adtendit, ſed moroſe ſuo indulget ingenio, peccat quidem contra Deum, quia ſe ipſum facit idolum, peccat etiam contra ſe ipſum, quia ſibi ipſi opti- mum fundamentum in euentibus ſequioribus ad Deum refu- iendi ſubruit, non vero violat iura Chriſti. Hic vero, qui ad miniſterium eccleſiaſticum diuinitus non vocatus, ſola au- Qoritate humana accedit, praeter reliqua peccata, praeſertim jura Chriſti turbat & eccleſiam infeſtat. Durum ergo nobis videtur dicere, quod diuinior vocatio miniſtrorum non ſit dicenda, quam vocatio coniugum ad coniugium. Ita etiam ſeſe . XXV. ſeſe res habet eum omnibus officiis in republica. Opinamur omnino, quod a moribus chriſtiani abhorreat, qua data via ſeſe ingerere in officia. Adſèrimus, quod chriſtiani ſit, prae- parare ſeſe, & monſtrare quod & poſſit & velit, & quo in ne- gotio praeſertim poſſit & velit ſocietati inſeruire; non autem diuinas repudiare directiones, & ſuam ſibi ipſi fabricare for- tunam. Confitemur peccare ſecus facientes. Tamen non ex eodem fundamento vitioſa talia pronunciamus conamina, ex quo vitioſum dicimus conamen in officium eceleſiaſticum ſeſe ingerendi. Diuerſa enim eſt ratio regni potentiae & regni gratiae. g. XIV. Manifeſtum eſt ex ipſa celcberrimi Du. Hcumanuii diſſer- tatione adlegata, quod hac ſua hypotheſi de vocatione mini- ſtrorum hodierna, mere humana, G&, propter ſolam proui- dentiam Dei, diuina dicenda, occurrere ſtudeat dubiis eo- rum, qui, criteria vocationis diuinae quaerentes, incerti forte haerent, vtrum vocationes ſibi contingentes, accipere, an repudiare debeant. Finis ille praeſtitutus omnino eſt laudan- dus. Etenim non leuia ſunt illa dubia, quibus tali in caſu animus exercetur, qui de parrheſia, in officio tam arduo, magis, quam de lucro aut honoris titulo eſt ſollicitus. Ipia conſilia celeb. Dn. Auctoris & de caſibus adlegatis iudicia per- pendere, noſtrum quidem hoc loco non eſſe opinamur; verum tamen hypotheſin ipſam, viam illam eſſe, dubiam tranquillandi conſcientiam, nondum perſpicimus. Non enim cardo rei verſatur in eo, vtrum vocatio quaedam ſpecialis contingens ſit diuina, id eſt habeat Deum auctorem mediate vocantem, an vero ſolum hominum arbitrium. Potius in caſibus dubiis ́”UD D hoc * XXVI. B boc eſt in quaeſtione, vtrum iſtius modi vocatio mera haben- da ſit diuina tentatio, an vero ſeria diuina intentio. Ex hoc enim fundamento ſolum moueri poteſt conſcientia vt ambi- gat: vtrumne repudiando vocationem peccet. Qui enim di- uinitus iam eſt ad officium legitime vocatus, atque ex eo fun- damento omni conſcientiae ſuae tranquillitate fruitur, ſpemque alit certiſſimam, fore, vt ſine benedictione diuina, & anima- rum exoptato fructu, officio ſuo non fungatur, huic non ita leue eſt, ſine conuictione de diuina voluntate, ad aliud offi- cium transire. Exiſlente ergo caſu nouae vocationis, fas eſt omnino inquirere, vtrum fit illa vocatio diuina, an hu- mana. Id eſt, prouide circumſpiciendi cauſa adeſt, vtrum etiam vocatio, quae nos ab alia quadam, & prius facta, vo- catione ſolucrc videtur, audtoritatem habeat diuinam, an vero ex petulantia hominum & ſtudio nocendi trahat originem. Porro, fi diuinitas vocationis, ratione auctoritatis, ſatis fuerit cognita, tunc ſane disquirendum eſt, vtrumne haec vocatio diuina ad tentationes diuinas ſolummodo ſit referenda. Vt prius ſerutinium inſtituatur, in cauſa eſt non tam dubium illud, vtrum vocatio, legitime facta, ſit diuina; quam potius mores ſeculi, flagitia quaeuis pallio diuini nominis tegendi. Etenim, quis vnquam negabit fieri poſſe, vt pius & ingenuus eccleſiae doctor, propter officii ſui legitimam & ſeriam admi- niſtrationem, odium horum vel illorum incurrat, adeo, vt ad inſtar Gadarenorum Matth. IIX. 34. a terminis ſuis eun- dem cupiant videre recedentem; aut, vt alii, quibus forte nimia videtur mora legitimam ſui vocationem expectandi, eum, qui eſt in officio optent aliorſum vocatum, vt nidum inueniant patentem, vbi vel ſe vel ſuos recondant. Horum ſane & ſimilium ſubdolo ſtudio contingere poteſt, vt impro- uiſa XXVII. uiſa offeratur eccleſiae miniſtro vocatio; quae ſane, fi eius- modi fraudibus & technis innititur, adtentionem viri inge- nui non meretur. Pertinet enim ad genera infidiarum. Quando autem nullum amplius, de legitima ratione vocatio- nis, exiſtit dubium, tamen non deeſt cauſa, disquirendi, vtrum ſerio Deus eiusmodi officii mutationem velit, an vero tenta- tionis cauſa eandem mittat. Nemo enim negare poterit, quod fidus oeconomus myſteriorum obligetur ſuam operam im- pendere eo, quo Deus iubet, & loco & modo Jerem. J. 17. Nemo pariter ire poteſt inficias, quod fidem, patientiam, in- duſtriam, humilitatem ſeruorum ſuorum probaturus Deus, etiam intuitu vocationum, eiusmodi caſus ancipites & dubios offerre poſſit, & haud raro offerat, qui ſpeciem intentionis diuinae prae ſe ferunt, ſed poſica, vbi imegricatis ſuae edidit Specimina miniſter, ſe ipſos explicant, quod nil fuerint, niſi tentationes diuinae. Porro, fines Numinis in ſua aedificanda eceleſia ſunt ita ſancti & abſconditi, vt vbi locorum, & quo tempore, & qua ratione vſum ecclefiae optime promouere poſſimus, non intelligamus, ſaepius ibi optimos colligentes fructus, vbi pro noſtro iudicio de foenore animarum minor ſpes erat; contra, vbi maxima ſpes adfulgebat, ſpe noſtra ex- cidentes. Suſpenditur ergo haud raro animus vocatorum, vt quid eligant haereant incerti, criteria ſedulo quaerentes cognoſcendae voluntatis Numinis, in quem ſe, ſuumque ar- bitrium, abnegare, obligatum ſeſe ſentit quilibet, qui & veri chriſtiani & fidi oeconomi titulum iure tueri cupit. Quan- tum ergo, ad ſatisfaciendum illis, hypotheſis de vocatione mere humana conferat, nullatenus perſpicere poſſumus. Re- gulae ciuilis prudentiae, aut reſpectus commodi domeſtici tanti non ſunt, vt in vulgaribus vitae noſtrae viciſſitudinibus D 2 volun- XXVIII. . voluntati Dei diiudicandae & intelligendae, iis ducentibus, pares exiſtere poſſimus. Multo minus ergo in caſu vocatio- num, vbi integrae eccleſiae eſt habenda ratio, ſufficere pote- runt. Alii ſunt aperiendi fontes, ex quibus hauriri poſſint, quibus dubia eiusmodi piorum, & anxiae conſcientiae, viro- rum dilui commode queant. Hoc vero, vtrum tali ratione fieri poſſit, vt quaſi ex principio vno & eodem omnes caſus tuto diiudieari & feliciter ſolui poſſint, id eſt, de quo hacte- nus deſperamus. Reliquum a precibus, animi ſimplicitate, ſido obſequio, tranquilla euentuum obſeruatione, & proprio iudicio theologico optimum in eiusmodi caſibus conſilium expectandum eſſe opinamur. O SBalance Q E Focus N 1. J H¶ B .„- Copyright 4/71999 VxyMaster Gmbh wwWW.yymaster. com VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset Q. D. B. V. TATIO THEOLOGICA NE MINISTRORVM LESIAE SPECIALI E DIVIN A. QWAM NE SVMMO FAVENITE ET E S. R. FACVLTATE THEOLOGICA- AKDEMIA REGIA CRYPHICA GXXXXIIX. DIE MAR TIO PVBLICAE ET PLACIDAE EVENTILATIONI SVBMITTVNT PRAESES HERMANNVS BECKER L. DOCT. HVIVSCQVE PROF. REG. PVBL. ORD. T AD DIV. JAC. PASTOR PT RESPONDENS HERMANNVS BECKER HIENSIS PHIL. ET SS. THEOL. STVD. PRAESIDIS FILIVS. HIERONYMVSIOHANNESSTRVCK.