KaI600-217_18
author: Becker, Peter HermannandBecker, Johann Hermann

Q. D. B. V.
plsv4TIG I. HEOLOGICA

VOCATIONE MIN GSTRORVM

ECCLESIAE SPECIALI
VER E DIVIN A.

QAM V
NVMINE SVMMO FAVENTE
ET
CONSENTIENTE S. R. FACVLTATE THEOLOGICA
IN ACADEMIAREGIA GRYPHICA
ANNO MDCCGCXXXXIIX DIE MAR TIO
PVBLICAE ET PLACIDAE
AMICORVM VENTILATIONI SVBMITTVNT

PRAESES
IOHANNES HERMANNVS BECKER

PHIL, ET SS. THEOL. DOCT. HVIVSQVE PROF. REG. PVBL. ORD.
ET AD DIV. JAC. PASTOR
ET

RESPONDENS
PETRVS HERMANNVS BECKER

ROSTOCHIENSIS PHIL. ET SS. THEOL. STVD.
PRAESIDIS FILIVS.

IMPRIMEBAT HIERONYMVSIOHANNESSTRVCK.

G I. Ius in eceleſiam Chriſto competit.
Gh2. Ex hoc iure Chriſti fluunt bene-
ficia & obligationes.
3. Ius illud Chriſti excludit quoscum-
que ab adminiſtratione theſaurorum
cccleſiae, niſi, per miſſionem, ſucces-
ſerint in hoc ius Chriſti.

§ 4. Miſſio ſiue vocatio eſt vel genera-

lis vel ſpecialis. Prior explicatur.
§ 5. Miſſio ſiue vocatio generalis non
ſufficit ad conſtituendum eccleſiae
miniſtrum; requiritur ſpecialis.
6. Vocatio ſpecialis mere humana
conſtituere eccleſiae miniſtrum non
poteſt.
§ 7. Vocatio ſpecialis diuina eſt vel
inmediata vel mediata.

CONSPECTVS.

5§ 8. Vocatio diuina mediata non debet
fieri neceſſario per viros theopneuſtos.
5§ 9. Eccleſia tuetur iura Chriſti, adeo-
que ius vocandi.
§ 10. Vocatio, quia proxime deriuatur
ab eccleſia, eſt diuina.
GII. Vocatio vitioſa ex parte vocan-
tium non ſtatim eſt non diuina.
§ 12. Vocatio vitioſa ex parte vocati
non ſtatim eſt aon diuina.
13. Vocationes legitimas miniſtrorum
propter ſolam prouidentiam Dei di-
cere diuinas non ſufficit.
§ 14. Hypothelis quod vocatio mini-
ſtrorum ſpecialis ſit mere humana,
ſoluendis dubiis de diuinitate voca-
tionis par non eſt.

PRAEFATIO.

D’ eccleſiae pariter atque reipublicae litterariae commodis meri-
tiſſimus Theologus, ſumme reverendus nimirum D. Chriſtoph.
Auguſtur Heumannur, in Acad. Gottingenſi Theol. Profeſl. celeberr.
id Tibi inſlituti ſumens, ut dubia, quae eccleſise miniſtris reſpectu voca-
tionum oriri poſſunt, plana & facili ratione ſolueret, de vocatione
diuina ad miniſterium ecclefaſticum ſuperiore anno edidit eruditam
diſſertationem. Ita nota eit viri celeberrimi fama & eruditio, vt falla-
tur vnus quisque, qui non erudita & iudicioſa ab eodem ſibi promittit.
Adplaudimus inſtituto Viri clariſſimi, eique hoc ſpecimen cum aliis
gratulamur. Tamen cum adſumſerit hypotheſin quod vocatio ſpe-
cialis miniſtrorum hodierna ſit neque inmediate neque mediate diui-
na, ſed mere humana, pro qua etiam ipfiſſima verba celebratiſl. Pfafii
Tubingenſinm Cancellarii meritiſſimi allegat, impetrare a nobis non
potuimus, vt non diſſenſum ab ipſa hypotheſi, quem ſeruamus, profi-
teremur publice. Etenim fieri poſſe opinamur, vt praeter intentionem
celeb. Auctoris, laudatiſſima eius auctoritate abutatur praeſens ſeculum,
vbi vocationes miniſtrorum innumeris haud raro polluuntur vitiis, Ea-
que quae praecipit hac in re ſcriptura, quae dictitat conſcientia, alto
ſupercilio ſpernuntur. Fierent ſane talia, in deſolationem eccleſiae, &
jnutilium malefidorumque miniſtrorum multiplicationem, vergentia
conamina eo audentius, ſi in ipfis cathedris Theologicis, vocatio, tam-
quam opus mere humanum laudaretur. Quae ergo ſint noſtra, contra
hypotheſin allegatam dubia, &ũ quibus rationibus moti, ſpecialem voca-
tionem doceamus vere dininam, eo, quo par eſt, pacis & modeſliae
ſtudio exponere, & ex vnanimi eccleſiae Euangelicae confeſſione repe-
tere voluimus. Optamus, vt in emolumentum ſtudioſae iuuentutis, cujus
praeprimis ſedula nobis habenda eſt ratio, hæc noſtra meditata

vergere Deus iubeat.
TRACTA

TPR4CTATIO.
VOCATIO MINISTRORUM
ECCLESIAE SPECIALIS,
VERE DIVINA.

§F. I.

E eſt natura aαοσνρ οοναοαι. Chriſto redemtori, ſecundum
humanam naturam, datae, in coelis & in terra, Matth.
XXVIII. Iö§. vt non ſolum poteſtatem ſummam & ius per-
fectum, ad agendum, pro beneplacito; ſed & potentiam
& facultatem agendi inſinuet. Quae Caluiniani, pro infir-
manda communicatione aνaνανα critice adferre ſolent, diſtin-
guentes inter οαοαν & νwρνα nullius poſſunt eſſe ponderis.
Siquidem in Deo, νααα s*αα ſeparari nequit, cum neu-
tra ſine altera efficax eſſe poſſet. Propterea, niſi blasphemo
animo ineptum luſum fingere vellemus, in ipſa conceſſione
sbksoa, neceſſum eſt, vt & poteſtatem & potentiam, Chriſto
datam eſſe fateamur. Jam, quando dogοohοαilla Apoc. XII. Io.
vtramque, dooονοναι nimirum & sSαονααα coniungit in Chriſto,
nullum ſupereſſe poteſt dubium, quod ius illud, quo Chri-
ſtus fruitur, voν τααταααaιο. ACtor. X. 36. potentia, virtute
& facultate non deſtituatur, & vice verſa, quod potentia
virtus & facultas diuina, Chriſto ſecundum humanam natu-
ram data, cum poteſtate ſumma & iure perfectiſſimo ſit con-
iuncta. Chriſtus ergo, quando in ſcripturis vocatur Rex
in Zion Pfſ. II. 6.; Caput corporis, nimirum ecleſiae Coloſſ.
I. 18. Epheſ. V. 23. Dominus vineæ Matth. XXI. 40; Domi-
nus

VI

nus & Cbriſtus Act. II. 30. emphatice nobis deſeribitur,

tamquam ille, qui actuale dominium exercet in eceleſiam
efficaciter, & qui perfectiſſimo iure inſructus eſt, hoc efficax
dominium exercendi. Hoc ius autem, Chriſto datum, vti fun-
datur, ex parte Chriſti in ipſa redemtione, qua peculium ſibi ad-
quiſiuit eceleſiam Tit. II. 14. 2 Theſſ. II. 14. I. Petr. II. 9.; ex
parte Patris autem, ius illud concedentis Joh. V. 26. 27. Joh.
XVII. 2. in reali illa animarum donatione Chriſto facta, Joh.
XVII. 6. Eſ. LIII. 10. II.; in illa "vvαoα ⅓ö οαπισιο I. Cor.
XV. 27. Eph. 1. 20-22 Joh. III. 35.; ita terminatur in liberri-
ma adminiſtratione imperii in regno gratiae & gloriae, atque
Chriſto competit ſoli, &, ratione executionis, priuatiue ſe-
cundum vtramque naturam, Joh. V. 22. Apoc. XII. 10.

Ebr. VII. 25.

Non minor obligatio quam felicitas eceleſiae oritur ex
hocce iure Chriſti in illam, & juris illius, per omnipotens &
gratioſum imperium ſuper eccleſiam, exercitio. Felicitas
quidem, nam curae cordique eſt eccleſia Regi ſuo & ſponſo,
per ſanguinem ſuum eandem ſibi deſponſanti. Epheſ. V. 29.
Colligitur ſub eius alis, Matth. XXIII. 37. conſeruatur & de-
fenditur, Matth. XVI. 18. dotatur maximis theſauris, verbo
nimirum diuino Eſ. LI. 16. cap. LIX. 2. & ſacramentis, Matth.
XXVIII. 19. Spiritu ſancto, Joh. XIV. 16. peccatorum remis-
ſione Joh. XX. 23.3 vtpote quae ſunt diuitiae Chriſti Eph. III. 8.
Col. II. 23. quaeque & cuſtodiendae & diſpenſandae tradun-
tur eccleſiae Matth. XVI. 19. Matth. XVIII. 18. 1 Tim. III. 15.
Fruitur eceleſia ſpecialiſſima Chriſti, Regis ſui, prouidentia
& directione, ut amplietur Eſ. LX. 4. 5. Eſ. LIV. 2. 3.5 qua
ſedem

—
=☛

—

— — —

ſedem viſibilem huc illuc transferatur, Apoc. II. 5. probetur
& purificetur, Matth. III. 12. atque, pro fine, a Chriſto ſibi
praeſtituto, & ſancte promiſſo, ad æternam felicitatem prae-
paretur & perducatur Epheſ. IV. 12. 13. Ioh. XVII. 24. Obli-
gatio vero, quae in eccleſiam & ſingula eius membra redun-
dat, haec eſt, vt omnia beneficia, quibus indiget, quibusque
mactatur, a Chriſto accipiat, non ſolum in quantum per
eum ſunt promerita, ſed & in quantum ab eo diſtribuuntur,
adeoque Chriſtum & promerentem & efficientem cauſam a-
gnoſcat & veneretur totius, ſuae ſalutis, complexus. A
Chriſto ergo exſpectet, a Chriſto petat, Chriſto donanti ac-
ceptum ferat bonum quodcumque collatum. Conuincunt
nos hac de re euidentiſſima ſcripturæ teſtimonia, quibus ad-
ftruitur: accepiſſe nos ex eius plenitudine Xagw ar* Yagiros Ioh-
I. 16. benedickos nos eſſe in omni benedictione ſpirituali in coe-
leſtibus (bonis) XoαεRα Eph. I. 3. accipere remiſſionem pec-
catorum credentes α 7οοννατ+—ꝶ dàν Actorum X. 43. Et
præſertim Eſaiæ LIII. 10. vbi de ipſo Chriſto prænunciatur
moS n een er. Etenim ſunt omnia in manus Chriſti
tradita, Joh. XIII. 3. Matth. XI. 27. Imo &⁰ 0ιν (6s0⁰)
dντνν νανοττοαντο Ebr. II. 8. Huius tantae rei finis eſt vz
omnes honorent filium, ſicuti honorant patrem Joh. V. 23. at-
que ab ipſo petant & expectent proficua, ſimilem in modum
atque Ægyptii, ſupplicantes, ad Ioſephum a Pharaone able-
gati Geneſ. XLI. 55. Quisquis enim nomen Domini, id eſt
Chriſti, inuocabit ſaluabitur. Act. II. 21. Rom. X. 13.

§. II.

Ex iure illo Chriſti in eccleſiam perfecto, &, ratione
executionis, priuatiue eidem competenti, ſequitur, vt ne-
mini

VIII.
mini liceat disponere circa eccleſiam vel eius bona & theſau-

ros niſi Chriſto ſoli. Inde dicitur Chriſtus αανο αααο go-
Xisρ0ραοας,
Atque typus, Moſes, allegatur, diſpenſans cum fide omnia
diuina mandata, inſtituta & beneficia; facta adplicatione ad
Chriütum, qui non ſpectandus eſt in ſua fide & adminiſtra-
tione totius domus Dei ια 9sgααο ſecl ασ ιαοςsρ ονεον
Ebr. III. 3-6. Quo ipſo ius Chriſti inmenſum quantum ex-
tenditur vltra ius Moſis, ſiquidem Moſes ſolummodo ιαανο.
uoc, Chriſtus vero aτοnαα.αα Omnia in domo Dei gu-
bernat inſtituit & disponit. Si quis ergo eſt, qui diſpenſan-
dos ſibi, legitimo modo, ſumit eccleſiæ theſauros, huic ius
Chriſti, quoad exercitium actus, in tantum commiſſum ſit
neceſſe eſt, vt vere & proprie ſeruus Chriſti & oeconomus
myſteriorum diuinorum dici poſſit. I. Cor. IV. I. Vt vero
aliquis adfirmare poſſit, quod commiſſum ſit ſibi in tantum ius
Chriſti, ita, vt, quae agit, aeſtimari mereantur actiones lo-
co & vice Chriſti inſtitutae, quemadmodum Paulus 2. Cor.
V. 20. α⁵⁹ 6αρSαα ð αραα
deousræ ταιε ραα Kc. Opus eſt, vt ſit iuſſus a Chriſto, miſſus
a Chriſto. Miſſo enim eſt demandatio certi alicuius nego-
tii expediendi, cum iure agendi; & transfert ius cauſæ prin-
cipalis, in tantum, & quoad exercitium actus, ad cauſam
miniſterialem. Id quod ex natura legatorum, quos Principes
mittunt ad pacificandum, ad pangenda foedera, ad expediunda
negotia, quae ex juribus Principum fluunt, aut ad ea refe-
runtur, ſatis manifeſtum eſſe videtur. Quisquis vero com-
miſſum ſibi, & quadantenus, atque quoad exercitium actus,
in ſe translatum ius cauſae principalis allegare non poteſt, au-

dax ille eſt & temerarius impoſtor, cuius actiones ſunt non

isoαι+αςνυͤα dY Mασαα α ατι— nαα7 Oe*ε Ebr. III. 1. 2.

.

IX.
minus illegitimae, quam effectu carentes. Ea propter pſeu-
doprophetae, pſeudo apoſtoli dicuntur illi, qui in veteri tam
quam nouo teſtamento in iura Chriſti ſeſe ingerere auſi ſünt,
non miſſi, & tamen circa theſauros eccleſiae, verbum nimi-
rum diuinum, diſpenſandos ſeduli viſi. Reprehendit eos
Deus Ierem. XXIII. 21. & ſeductores declarat, eccleſiae pror-
ſus inutiles v. 31. 32. Paulus autem Rom. X. I5. miſſionem
neceſlariam ad verbi diuini praedicationem iudicat.
Miſſio eorum, qui facultate inſtruuntur theſauros eccle-
ſiae diſpenſandi, voCATIO dicitur miniſtrorum eccleſiae.
Atque, quia ſine eadem, qui extra neceſſitatis caſum audet di-
ſpenſare theſauros eccleſiae, impoſtor eſt, non minus illegi-
time, quam ſine effectu agens, magno conſenſu docet Luthe-
rana eccleſia, Aug. Conf. Art. 14, quod nemo debeat publice in
eccleſia docere, aut ſacramenta adminiſtrare, niſi rite vocatut.
Atque hoc axioma contra Socinianorum & Arminianorum
obiectiones inuictum hactenus eccleſia Lutherana ex funda-
mentis adlatis, ſeruauit.

§. W.

Fit vero vocatio, ex ſententia theologorum, partim
generaliter, partim ſpecialitern. Generaliter, per illud inſti-
tutum, vt ſint in eccleſia miniſtri, quorum officio Deus vtatur
in ædificanda & conſeruanda ſua, quae eſt in terris eccleſia.
Specialiter, per illud inſtitutum, quo hic vel ille in indiuiduo
admouetur & praeficitur illi officio eccleſiae inſeruiendi, ad
obtinendum eum finem a Deo intentum. Prius quidem in-
ſtitutum, quod vocationis generalioris nomine inſignimus, ex-
preſſe in ſacris deſcribitur, tamquam res illius, qui Dominus
eſt Eccleſiae, per quam ſuam non minus benignitatem, quam
. ex-

excellentiam diuinam reddit conſpicuam. Etenim ab idolis ſeſe
diſtinguens Deus ita: Eſ. XLI. 27. n a nee een
Prouti ergo dubio caret omni, quod Deus ille fit, qui poſuit
inter nos verbum reconciliationis 2 Cor. V. 18. 19. ita ſpeciatim
Chriſto adſeribitur Act. X. 42. Luc. XXIV. 47. Epheſ- IV. II.
Idcirco, quod ipſa hæc conſtitutio, vt eccleſia, donec in terris
eſt, & debeat & poſſit habere economos myſteriorum, ex iure

Chriſti in eccleſiam Auat; eo minus vocari poteſt in contro-

nerſiam, quo magis certum eſt, quod hac ratione Chriſtus
ſuum officium propheticum mediate exerceat, ſecundum
illam ſponſionem Pſ. XXII. 23. enumerabo nomen tuum fratri-
bus meis, in medio congregationis laudabo te. Et Pſ. XL. 10.
Euangelizabo iuſtitiam in congregatione numeroſa. Magni
ſane ponderis hoc ipſum thema videtur, vt officium eecleſia-
ſticum, in genere ſpectatum, veram & mediate factam conti-
nuationem officii Chriſti prophetici ſtatuamus. Ea propter
prouocatnus ad naturam miſſionis miniſtrorum, factae ad ſimi-
litudinem miſſionis Chriſti Joh. XX. 21. Hæc enim ſimilitudo,
quae intercedit inter miſſionem Chriſti & Apoſtolorum, iden-
titatem finis, mediorum, actus, auctoritatis & virtutis inſi-
muat; adeo, vt quidem ratione perſonarum adminiſtrantium
aliqua, ſed ratione Officii ipſius, nulla ſit agnoſcenda differen-
tia. Atque ita officium, quod reconciliationem adnunciat,
eum officio Chriſti prophetico vnum idemque eſt habendum.
Fluit exinde inſignis illa praerogatiua, quam Chriſtus indicat
Luc. X. 16. qui audit vos, audit me; & qui contemnit vos, ille
quidem me contemnit. Nec non, illud, quod adnunciatur ab
eccleſiae miniſtris, verbum divinum, non minus propter adnun-
ciationis negotium, quam propter materiam & principium
—R dicen-

mm

XI.

dicendum eſt diuinum. Probant hoc Paulina illa Epheſ. VI. 20.

Iᷣxrse veus ρ²ροsα 2 Cor. V. 20. sορoοοια α rα 9es x agæ=-
xXAX⁹ρvrο ααιμ0; & 1 Theſl. II. 13. 6% ε & Aoνρh NAνNπddnäοαd

AM ( ιαν πος Xοναα.

§. V.

Eccleſiae omnino ſufficere poſſet, quod ſciat, generali iſta
vocatione officium eccleſiaſticum eſſe a Deo inſtitutum, atque
ſimul egοναοα illa, tam quoad poteſtatem, quam quoad potentiam
inſtructum, in vſum & commodum eccleſiae verbum & ſacra-
menta efficaciter diſpenſandi. Sed quia hac generali diuina
inſtitutione nullum indiuiduum ad hoc officium admouetur;

adeoque illa nondum ſufficere poteſt ad inſtruendum hoc vel &

illud indiuiduum debita facultate docendi, ſpecialis vocatio
accedat neceſſe eſt. Quodſi ſufficere generalem vocationem
dicere vellemus, vt quilibet, ſibi idoneus viſus, extra neceſſi-
tatis caſum, pro lubitu ſuo theſauros eccleſiae adminiſtrandos

ſibi ſumere, & propter vocationem generalem tuto adfirmare

poſſet: iura Chriſti, quoad exercitium actus, ſibi eſſe deman-
data; ſequeretur, vt quilibet, propria auctoritate ſe ingerens
& obtrudens, ius illud Chriſti commiſſum habeat. Mirifice
ſane faueret haec ſententia Fanaticis, Enthuſiaſtis, aliisque, totum
miniſterium eccleſiaſticum, lubenter, ſi fieri poſſet, proſcri-
bentibus, & tumultuariam ouium & paſtorum confuſionem
introducentibus, ſpirituale ſacerdotium omnium fidelium adle-
gando, quamquam ſtudio prorſus peruerio & inepto. Hac via
diuinum de pſeudo prophetis indicium Jerem. XXIII. 21. lo-
cum amplius non inueniret. Certe, ius Chriſti integro cui-
dam ordini commiſſum, nemo ad ſe rapere poteſt, quando ſe
ipſum obtrudit talem, qui iura Chriſti exercere adfectat. No-
. B 2 tan⸗-

XII.
tanter Iohannes Baptiſta dieipulos ſuos docet, nec ſe, neque
Chriftum ipſum ſine vocatione agere Ioh. III. 27. 8 οταα⁰
Au cατος Xαſιααυeας SÜι, sa Aun εααοεριιον αννοαι Sgar.
Hinc generalis illa thefis Paulina Ebr. V. 4. = sατιτι Xαα
Pausi vv ieπ&αια αα‿N "αα τ.ο 7 α. Eſt ergo vocatio ſpe-
cialis neceſſaria ad conſtituendum eccleſiae miniſtrum. Hac
interueniente ſpeciali vocatione, ſingulis indiuiduis ius Chriſti
in theſauros Chriſti diſpenſandos, quoad exercitium actus,
debet committi, ſiquidem legitime & efficaciter officio prae-
eſſe velint. Specialis iſta vocatio, effectum illum poſt ſe tra-
hens, alia quam diuina eſſe nequit. Modo monſtrauimus,
quod iura Chriſti, quoad exercitium actus, commiſſa eſſe de-
beant eccleſiae miniſtro. Ius Chriſti autem nemo ad alium
deferre in tantum poteſt, quam diu iuri ſua natura manet. Aut
ergo Chriſtus per miſſionem ſiue vocationem ſpecialem ius
ſuum, quoad exercitium actus, in miniſtrum transferat, aut
iuris illius particeps nunquam fiet. Adprime ergo BALTH.
MENTZERUS in Exeg. A. C. ad art. 14. pm. 641. clara voce
adfirmamus, verum ius vocandi Eccleſiae miniſtros, ipfum Deum
ſibi vindicare. Nulla igitur vera vocatio, quae non a Deo fiat,
& ad Deum referatur.

§ V.

Sponte ſua exinde ſequitur, vt vocatio mere bumana,
verum eccleſiae miniſtrum conſtituere nequeat. Verus miniſtex
non eſt, in quem non eſt ius Chriſti, in tantum, & quoad exer-
citium actus translatum. Nulla autem hominum ſoeietas, in
quantum talis, ius Chriſti ad alium transferre poteſt. Multo
minus ergo de vno vel altero indiuiduo, in quantum homo
eſt, poterit adfirmari, quod eidem integrum ſit ius Okiſti de-
erre

XIII.
ferre ad alium. Nallum enim eidem arbitrium, aut diſpo-
nendi facultas, per naturam competere poteſt circa iura Chriſti.
Plus autem, quam quis habet, alteri concedere nequit. Quodſi
vero a ſocietate quadam, aut perſona, haec iuris Chriſti trans-
latio ad alium, quoad exercitium actus, fieri debet, neceſſum
eſt, vt ante ſocietati ipſi aut perſonae ius Chriſti debeat eſſe
concreditum. Tali in caſu, ſi Chriſtus ius ſuum ad certam
ſocietatem transfert, haec vero ſocietas ius concreditum mi-
niſtro cuidam confert, ius illud, vltimo hoc actu ad miniſtrum
deuolutum, naturam iuris ſubdelegati habebit; nec vel vlla
veritatis ſpecie haec iuris Chriſti in miniſtrum translatioactus
mere humanus dici poterit. Eſt enim mere humanum, non
quod fit per homines, ſed quod peragitur ab homine in quan-
tum tali, ita, vt intra terminos iuris humani & potentiae hu-
manæ ſubſiſtat. Contra, quidquid Deus peragit ipſe, & quid-
quid homo per ius Dei, quadantenus ad ſe translatum, agit,
hoc recte dicitur diuimum. Hinc miniſter eccleſiae, vocatus
a ſocietate quadam, cui ius Chriſti eſt conereditum, non ha-
bet vocationem mere humanam, ſed vere diuinam. Eodem
ſenſu B. CHEMNITIVUS. L. L. Theol. T. III. p. 132. 133. adſtruit,
quod Deus mediate vocet, quando eccleſia vocat, adeo, vt per-
ſpicere nullo modo poſſimus, quomodo Chemnitius allegari
poſſit, tamquam fauens conceptui, quod hodierna vocatio ſit
humana. Ita enim ille Pr. III. p. 133. edit: Witteberg de 1610.
a. Verum enim vero iuniores hie probe notent, inter inmedia-
tam & mediatam vocationem, non eſſe hanc diſferentiam qugſi
Prophetae & Apoſtoli non ab hominibus, ſed a Deo vocati efſent,
& contra illi, qui mediate vocantur, vocoti eſſent non à Deo, ſed
ab bominibus. Supra enim demonſtratum eſt, nullam prorſus
cſſẽ veram vocationem, niſi ab ipſoſolo Deo. Iisdem veſtigiis
B 3 inſi-

XIV. .
inſiſtit GERHARDVUS L. L. Theol. De Miniſt. Eccleſ. 6. 85.
Simul cum CHEMNITIO docens, non per angelos, ſed per ho-
mines fieri vocationem mediatam; tamen toties proteſtatus,
quod mediata vocutio in ſolidum pertineat ad verum Deum.
Quo iure ergo dicatur: Gerhardus J. IIS. II6. I18. 374. Per-
ſpicue doeet, hunanam eſſe et vocari poſſe hodiernam patto-
rum vocationem, nobis ſane non liquet, citati §. allegatam
ſententiam nullo modo continent.

g. VII.

In explicanda vocatione, vocis etymo inhærere conſul-
tum non eſſe opinamur. Prouti enim imbecillia ſunt & in-
firma argumenta etymologica, ita etiam quoad vocationem
probari non poterit, quod ad eam requirantur expreſſa verba
eius ſiue ore ſiue ſcriptis prolata, qui cuipiam munus aliquod
demandat. Adeoque conſequentia illa non procedit, quod
vocatio diuina incommode dicatur, vbi vox a Deo nulla fuit editos
& quod confiſioni praebeatur materia, cum in vnam claſſem
referuntur vocationes paſtorum hodiernae, ſiquidem illi non ſint
vocati a Deo, neque inmediate neque mediate. Ad vocationem
proprie talem ſluffieit, ſi de voluntate cauſae principalis, quae
alicui officium demandat, ſatis conſtat. Vtrum vero huius
voluntatis manifeſtatio fiat voce, an ſcriptis, an ſignis & rebus,
perinde eſt. Cogitemus de vocatione Mattiae, Act. I. quae
nulla voce emiſſa, ſed per ſortem diuinam facta eſt, & tamen
inmediate diuina a nonnullis Theologorum dicitur; imo vo-
cationes certorum ſubiectorum per dona miraculoſa, ut po-
neret in eéccleſia Deus õäl eon,

ausvορας, vν 7„ραουο 1ICor. XII. 28; atque videbimus, quod
yocationes divinae vocé emiſſa non debeant neceſſario fieri.
* Re-

B

ratione nominauit Eliſae-um Eliae 1 Reg. XIX. 16 Auronem Moiſi

vocationis, modus habere videatur, quia Paulus honori ſibi

1I. Contra, vocationem diuinam mediatam dicere debemus

Reliquum, quemadmodum diſtinctio vocationis diuinae in
inmediatam & mediatam in re ipſa habet fundamentum in-
dubium, ita neglecto vocis etymo optime poterit explicari.
Vocationem diuinam inmediatam dico: iſtius modi deſigna-
tionem alicuius ſubiecti ad officium aut negotium, quae facta
eſt tali modo, quo de voluntate Dei mittentis ſiue vocantis
inmediate conſtat; ſiue Deus loquatur ipſe cum ſubiecto vo-
cando, vt cum Noacho Geneſ- VI. 13. Moiſe Exod. III. 10.
Samuele. 1 Sam. III. & aliis; vti Chriſtus fecit cum ſuis diſci-
pulis Matth. X. Act. I. 8. Paulo Act. XXVI. 16; fiue loquatur
cum aliis internunciis huius ſuae voluntatis, iisque nuncupet
& deſignet virum ad officium a ſe deſtinatum. Prouti hac

Exod. W. 14. Mattiam per ſortem congregationi Apoſtolicae
Act. I.ñ26. Neque inter illam & hanc vocationem aliqua intercedit
differentia, niſi quod Deus, immediatehunc velillum deſignans,
modo per internuncium agat, modo ſine illo. Fatemur tamen,
quod nonnulli theologorum vltunam vocçandi rationem quae
per internuncium, referant ad mediatam, a quibus aliquomodo
recedere, religioni nobis non ducimus, ad id adtendentes,
quod in vtroque caſu Deus inmediate talem perſonam vocan-
dam deſignauerit, licet per internuncios, in caſu vltimo, vo-
candis copiam fecerit factae deſignationis. Interim lubenter
concedimus, quod praerogatiuam quandam prior, inmediatae

dueit, quod non ab hominibus, neque per homines (inter-
nuncios,) ſed inmediato Chriſti adloquio ſit vocatus Gal. I.
iſtius modi deſignationem alicuius viri ad officium aut nego-
tium, quae non fit tali modo, vbi inmediate conſtat de vo-
lun-

XVI.
luntate Dei vocantis, ſed vbi perſona aut ſocietas humana,
liue ſit tbeopneuſtos hiue minus, ratione iuris diuini, ſibi con-
crediti, pro ſuo arbitrio aliquem deſignat & admouet ad

officium.

Neminem fore, ſperamus, quem offendat, quod viros
esonuevss ad exercendam talem mediatam vocationem non
neceſſario ſupponamus. Praeter neceſſitatem hoc ab aliis
fieri opinamur. Etenim vocatio per eiusmodi viros facta,
aut facta fuit eonisvsαρ aut non. Si prius, cenſenda eſt eadem
inmediata. Nam ſi egerunt Ssoννραιο,, Deus ipſis, interue-
niente Osoναοννονοα,. päari modo atque aliis per adloquium in-
mediatum, voluntatem ſuam patefecit de ſubiecto vocando.
Si autem non egerunt in hoc actu Sgασοανειο actio illorum
aliter conſiderari nequit, quam fidele & legitimum iuris ſibi
concrediti diuini exercitium. Atqui, in adminiſtratione
officii apoſtolici, ſemper fuere illi viri Oονντο ergo voca-
tio per soτι%α in quantum tales facta, fuit inmedita di-
uina. Quodſi autem ſupponere licet, Apoſtolos aut alios
viros, in vocatione aliorum non egiſſe per Oeorvsvsar, tunc
vocatio per illos facta non maiori iure dici poterit mediate
diuina, quam vocatio quae hodienum fit ab illis, quibus ius
Dei eſt concreditum, & qui illud ſecundum limites praeſcrip-
tos fideliter exercent. Totus ergo conceptus diuinae voca-
ionis mediatae terminatur in eo, quod fiat ex iure diuino, in
vocantes translato, & quod per adminiſtrationem huius iuris
legitimam fiat. Si deeſt prius, dicam, ſi vocans non habet
ius Chriſti in ſe translatum quoad exercitium actus, tunc quid-
quid agit, agit ſolum iure humano, auctoritate humana, acu
4 u.

XVII.
humano, atque tunc eſſet vocatio mere humana, inſimulque
nulla, per ea quae 9. 6. dicta ſunt. Facultatem enim bona
& theſauros eccleſiae cum efficacia adminiſtrandi dare non
poſſet. Sin poſterius deeſt, dicam, ſi perſona vocans equidem
habet ius Chriſti in ſe translatum, quoad exercitium actus,
ſed eadem adminiſtrat hoc ius more illegitimo, non ſeruatis
limitibus & regulis praeſcriptis, tunc vocatio eſt certo modo
vitioſa. Imo dari poſſunt caſus, in quibus ex illegitimo vſu
iuris vocandi, vocatio prorſus illegitima & inualida declaranda
eſſet, quamquam eiusmodi caſus ſint rariores, e. g. ſi amentem,
ſi mulierem vocaret patronuus.
Chriſtianorum nemo eſt qui negauerit, quod iura Chriſti
tuenda & exercenda ſint concredita eccleſiae. Matth. XVIII.
18.20. Claues enim coelorum Matth. XVI. 19. non perſonae
Petri, ſed eceleſiae eſſe traditas, contra Pontificios ſufficienter
probarunt theologi Euangelici. Claues coelorum, non excluſa

poteſtate remittendi & retinendi peccata, facultatem deſignant
ſtatuendi & ordinandi, quae eccleſiae ſunt proficua, non qui-
handi, q P ⸗ 9

dem in rebus dogmaticis, & quae faciunt ad viam & ordinem
ſalutis; haec enim in Scriptura & ſufficienter ſunt manife-
ſtata, & ſine omni mutatione aut augmentatione ex eadem
debent deſumi 2 Tim. III. 15. 16. Gal. VI. 16. Gal. I. 8. 9. ſed in
rebus diſciplinaribus; item non in paranda via ſalutis & for-

manda, ſed in adplicanda eadem; non in conſtituendis mediis

ſalutis, ſed in diſpenſandis iisdem. Quae ipſa facultas eccle-

ſiae talis eſt, vt a Chriſto eapite & domino, omnino quidquid

agit pro eadem eæcleſia, adprobetur & ratihabeatur. Eccleſia
enim, ſponſa Chriſti, concreditas accepit a Chriſto, capite ſuo
C. OOrmmnes

XVIII.
omnes ipſius diuitias, quae ad regnum gratiae referri poſſunt,
Chriſti poteſtatem arcendi a bonis, & admittendi ad bona &
dona, Matth. NXVIII. 18; verbum, Rom. III. 2 foedus, filiatio-
nem, gloriam, legem &ũ cultum Rom. IX. 4. 1 Cor. III. 21. 22.
Haec inter ipſius ſaluatoris iura, exercet Eccleſia prouidam
de conſeruando miniſterio verbi curam, Act. I. 21. 23. Act. XIV.
23. 2 Lim. II. 2. Tit. I. 5. atque id agit, vt vice Chriſti ſubinde
ad miniſterium admoueat hoſue illoſue, quibus ius publice
diſpenſandi verbum & ſacramenta confert, auctoritate non
propria & humana, ſed vere diuina. Inde eſt, quod Eph. IV.
11. 122. conſtitutio paſtorum & doctorum Chriſto adſribatur,
atque epiſcopi Epheſinae eccleſiae dicantur a Spiritu ſ. con-
ſtituti, Act. XX. 28. imo, quod miniſtri eccleſiae, ab eecleſia
vocati, eodem prorſus iure dici poſſint ſerui Chriſti, operarii
Dei 2 Tim. II. 15. oeconomi myſteriorum 1Cor. IV. I. coope-
rarii Dei 1 Cor. III. 9. 7ρ⅝ειrs Oτι οαα Cor. V. 20. at-
que illi, qui inmediate ſunt vocati a Chriſto. Quaecumque
enim agit eceleſia, agit pleno iure Chriſti, & actio illa rati-
habetur a Chriſio, tamquam actio ſua.

§. X.

Deriuatur ergo vocatio miniſtrorum ſpecialis proxime
ab eccleſia, quae vieibus Chriſti fungitur, quoad vocationis
negotium. Eccleſia, quod totius ſocietatis eſt, his vel illis
perſonis committit, quibus vel propter iurisdictionem terri-
torialem ius etiam circa ſacra competit; vel qui, ex certo
pacto, aut conſuetudine loci, ſpecialiorem curam circa ordinis
eccleſiaſtici conſerustionem impendere tenentur. Diſputare
hoc loco nolumus de iis, penes quos eſt ius vocandi. Hoc
enim argumentum thema noſtrum non ingreditaàr, & omni
cau-

XIX
cautione non minus quam ſoliditate delibatum eſt a. S. R.
D. HEUMANNO in Diſp. de vocatione diuina ad miniſt. FKœl y47
ad quam lectorem merito ablegamus. Rem ipſam, nimirum
diuinitatem vocationis ſpecialis, non ingreditur differentia
praxeos, quae hac in cauſa obſeruatur. Supponimus ſolum
ad vocationem perſonas eccleſiam repraeſentantes, adeoque
iure vocandi inſtructos. Vocant ergo perſonae vocantes no-
mine eccleſiae, ius ſuum ad eos deferentis. Vocat eccleſia
nomine Chriſti, ius ſuum eccleſiae committentis; hinc, quae
fit vocatio, habet naturam iuris ſubdelegati. Ius autem ſub-
delegatum auctoritatem & valorem tuetur iuris principalis &
primarii. Ergo vocatio miniſtrorum eccleſiae hodierna ſpe-
cialis eſt omnino mediate diuina.

Habet eccleſia leges ſibi diuinitus praeſcriptas, quas ob-
ſeruare debent perſonae vocantes, ſi non limites iuris com-
miſſi excedere, adeoque iure commiſſo abuti videri volunt.
Repetere easdem ex Paulinis ad Titum & Timotheum epi-
ſtolis, aliisque ſcripturae ſacrae locis, opus non eſſe iudica-
mus. Sufficit obſeruaſſe, quod eccleſia in adminiſtrando iure
Chriſti finem ipſius Chriſti negligere non debeat. Finis
Chriſti, capitis, eſt, vt paſtores ouibus praeficiantur fidi &
probi, qui & doctrina & exemplo eosdem iuuare & ducere
ſedulo ſtudeant, non vero lupi & latrones lIerem. III. 15.
Ierem. XXIII. 4. Epheſ. IV. I. 12. Hic vt obtineatur finis,
varia requiritur induſtria ex parte vocantium, qua in doctri-
nam vocandi, vitae genus & mores, dona, & reliqua, quae ad
offieium bene gerendum faciunt, inquirant, omnes vitioſos
reſpectus, verbi gratia lucri, fraudis, irae &c. quam longiſſime
2 remo-

5

XX.
remoueant, &, contra, pro dictamine conſcientiae rectae &
animarum amore omnia peragant. Atque ita certiſſima ſpes
eſt, fore, vt placeat Chriſto, capiti, haec iuris ſui pro optimo
poſſe & noſſe facta adminiſtratio. Quodſi autem vocantes
culpa non caruerint in vocando paſtores, ſi inhabilem &ini⸗-
doneum, aut male moratum vocauerint, vel quia manus ha-
bent venales, vel quia, flagitia minus caſtae & vitiatae puellae
tecturi, maritum eidem magis, quam gregi paſtorem quae-
runt, adeoque talem euocant, qui, ſtipendio inhians, quid-
uis audere non dubitat, aut alia quadam cauſa ad illegitime
agendum incitantur; tunc ſane quaeſtio oriretur, vtrum di-
uina, an non diuina eiusmodi vocatio ſit dicenda. Nouimus
quod eant in partes doctores. Pro noſtra tamen ſententia
eiusmodi vocationi diuinitas ſimpliciter denegari non pote-
rit. Ponamus, quod ille, qui dicta ratione vocatus eſt, diuina
non gaudeat vocatione; atque totum ipſius miniſterium non
eſſet diuinum, ſed irritum & inefficax, per ea quae 9. 3. ſunt
explicata. Sed hem! quanta inde confuſio, quanta conſcien-
tiarum incertitudo. Pauci enim erunt hodie vocati miniſtri,
de quorum vocatione certo iurare poſſis, quod eidem, homi-
num vocantium culpa, non quid adhaereat, a Deo nunquam
adprobandum. Id quod optime obſeruat. S. R. Dn. D.
BAUMGARTEN in epiſtola ad M. C. W. WEISSENBORXN,
diſſertationi illius de veris Agnis vocationis diuinae 746. ad-
iecta. Vocatio ergo ipſa, propter naeuos vocantium, non
ſlatim eſt dicenda non-diuina. Etiam in iis, quae ſola per-
miſſione diuina contingunt, fines aliquando latent, pia reue-
rentia colendi. Opus eſt aliquando, vt eccleſia tentetur, vt
membra eccleſiae, vel propter ſecuritatem, vel propter ſatie-
tatem, qua dulcedinem verbi diuini non guſtant; adeoque
the-

XXI.
theſauris eccleſiae non debita adtentione & gaudio vtuntur,
eiusmodi interualla habeant, quae excitando & refricando
ſapori ſpirituali inſeruire queant, vt eo auidius cibum ſpiri-
tualem adpetant. Amos VIII. I. Imo Deus ſe excitaturum
paſtores tales inidoneos praenunciat Zachar. XI. 16. Porro,
qui mittendo Iudam, hominem auarum & ſceleratum. Matth.
X. 4. 5. Ioh. VI. 70. ſuam, quam colligebat, eccleſiam, non
fallere ſtuduit, ſaluator, ſed aedificare, hoc ipio docet, quod
ex dignitate & idoneitate miniſtri ommodum eccleſiae non“
diiudicare debeamus, ſed ex natura miniſterii & virtute verbi
propoſiti. Phil. I. 15. 16. 17. Quamquam ergo Deus vitia illa,
quae ex parte vocantium committuntur, nolit; vocatio tamen
ipſa valorem retinet. Nullum ergo ouibus oriri debet dubium
officio iſtiusmodi paſtoris cum fiducia vtendi. Liceat nobis
concludere a ſimili. Subditus ab officio erga magiſtratum

non abſoluitur, ſi forte magiſtratus officium ſuum flagitioſe

exercet, aut ſola vi iniuſta imperium occupat. Quodſi enim
Deus permittit, tyrannum imperare, ſubditi tamen eſt obe-
dire, & eundem quoad officium exiſtimare rsννααιονο απο r⁸
Oes Rom. XIII. I. 2. I Petr. II. 18. Concludimus ergo: abuſus
iuris conceſſi ad vocandum, ipſam vocationem non facit non
diuinam, quamquam, propter abuſum iuris ipfi vocantes gra-
uisſimam Deo ſint reddituri poenam. Vocatio autem, peracta
ab eo, qui iure nullo vocandi ab eccleſia inſtructus eſt, nulla
eſt, adeoque non diuina.

§. XI.

Sunt, proh! caſus frequentiſſimi, vbi vitioſa eſt vocatio
ex culpa & parte vocatorum, quando nimirum officium eccle-
ſiaſticum tali ratione adpetunt, quae cum integritate conſcien-
C 3 tiae

17

XXII.
tiae coneiliari nequit. Alii emendo, nubendo alii, mendi-
cando, mentiendo & calumniando ad finem praeſtitutum, qui
victus eſt, non Deo inſeruiendi cupido, contendunt. Hosne
diuinitus dicemus vocatos? Petulantiam facti quis eſt, qui
non videat, & grauiſſimam Dei vindictam, de iis aliquando
ſumendam? Tamen, quid de vocatione eiusmodi decocto-
rum bonae conſcientiae ſtatuendum ſit, probe ponderari me-
retur. Hi tales, vt nequiſſime agant, vincunt tamen & obti-
nent conſenſum perſonarum vocantium, qui aliquando in
alios compromittentes, eorumque teſtimoniis fidem habentes,
ne notitiam quidem factorum vocandi illegitimorum habent.
Vocantur ergo actu. Quaeritur an vocentur diuinitus? Opi-
namur rem poſſe conſiderari, vel ex parte vocantium, vel ex
parte vocatorum, vel ex parte eceleſiae ad quam vocantur.
Vocantes ſi reſpicimus, fatemur, ſi, aliorum teſtimoniis de-
cepti, in conſortium criminis tracti non ſunt, non dici poterit
ex parte ipſorum vocatio vitioſa. Sunt enim ſolum male in-

formati. Adeoque iure ſuo non ſunt abuſi Quodſi autem prae-

ſeriptas iuris ſui leges ſcienter migrarunt, culpa non carent.
Tamen per ea, quae 9 antecedente dicta ſunt, vocatio non ita
fit illegitima, vt ius commiſſum vocandi exſpiret. Vocatio
ergo in ſe ſpectata manet diuina, quamquam ipſi poenam in-
currant. Si ad eum, qui vocatus eſt, oculos intendimus, cer-
tum eſt, obtrudit ſeſe, ingerit ſe, adeoque non tam vocatus
quam toleratus a Deo dici poterit, id eſt permiſſiue vocatus.
Hinc nullam ille fiduciam auxilii, nullam parrheſiam fidei in
ſuo officio alere poteſt, ſed quibus fatis ſeruetur, hoc ex triſti
demum experientia diſcat oportet. Interim, quia omnium

peccatorum venia ſerio poenitenti dari poteſt, etiam non di-

micabimus, quod ex tantis ſcandalis reſipiſcens veniam impe-

tra-

KXXIII.
trare, & poſtea ſpem in Deum, officii ſui auctorem collocare
poſſit. Quam diu vero non reſipuit hic talis miniſter, in ca-
ſibus dubiis & anxiis ad Deum refugere nequit, neque ſperare,
fore, vt praxis officii ſui Deo in beneplacitum vergat. Quan-
tum autem ad gregem, ſtatuimus eidem nec theſauros ecele-
ſiae tali vocatione eripi, nec vſum eorum, quantum ad vten-
tes, eſſe inefficacem. Hinc, vt vt neceſſum ſemper ſit, domi-
num meſſis rogare, vt operarios extrudat ipſe in meſſem, gre-
gem autem cuſtodiat ab iis qui proprio auſu & inquinato
corde ſe ipſos paſtores obtrudunt; tamen exiſtente tali calin
fiduciam auditores non abiiciant in officium ſui paſtoris, quam
diu verbum diuinum recte docet ille, & ſacramenta legitime
diſpenſat.

Ex hactenus adlatis ſatis conſtare opinamur, quo iure,
pariter atque quo ſenſu, vocationes hodiernac miniſtrorum

eceleſiae, diuinae dici mereantur. Nimirum „ non ſolum
propter inſtitutionem ipſius officii diuinam , ſed propter au-
ctoritatem diuinam, quam habent vocationes, quae per ho-
mines quidem fiunt, ſed non iure humano, ſed iure prorſus
diuino. Neque de eo mouetur nobis quaeſtio, vtrum officium
ſit diuinum, ſed vtrum vocatio ſit diuina, & vtrum miniſter eccle-
ſiae auctoritate mere humana, an vero auctoritate diuina ad ſuum
admoueatur officium per vocationem legitimam. Ideoque quae-
ſtioni nullo modo ſitisfieri poteſt per illud adiertum: diuinam
recte dizi vocationem propter Prouidentiam Dei, quae, vti
omnes ſtatus, omne vitae genus, omnia negotia humana ordi-
nat atque diſpenſat, ita etiam influit in ſtatum, vitae genus &
negotium miniſtrorum eccleſiae. Etenim quod prouidentia Dei
circa eccleſiam longe ſit ſpecialior, quam circadirecliones rerum
mun-

XXIV.
mundanarum, ſcriptura ſacra pariter ac experientia docet.
Quod enim propter eccleſiam maximae in mundo fiant muta-
tiones, aliquando inperſerutabiles, apud omnes eſt in confeſſo,
ui adtenta mente ponderant promiſſiones. Eſ. XLIII. 1. 2. 4.
Zachar. XII. 4. Eſ. LXII. per totum, quique ad ea, quae con-
tingunt in orbe, debita ſapientia reſpiciunt. Vt vt ergo
ambabus concedamus, quod diuinam habere vocationem ad
coniugium coniuges, nutui diuino obſequentes, dici poſſint,
magiſtratus item legitimo modo magiſtratum occupantes;
vocationis tamen terminus, aliter, quam in ſenſu improprio,
aut maxime generali, accipi in iſta doctrina non poteſt, nimi-
rum pro ſola directione diuina, ad quam chriſtianus in omni
ſuo negotio ſedulo adtendit. Vtpote quem decet ita incedere,
vt non tam ſe ipſum ducat, quam a Deo ducatur. Hoc in
ſenſu, nimirum vt exprimatur hominum deſtinatio ad certum
vitae genus per prouidentiam facta, vocem vocationis adhi-
bet Paulus I Cor. VII. . 20. Eph. IV. I. imo & Auguſt. Con-
feſſ. art. 21. Talis autem directio diuina, parrheſiam quidem
magnam dare, non vero jus Chriſti deuoluere ad aliquem
poteſt. Imo quisquis ad nutum directionis diuinae in reli-
uis vitae ſuae mutationibus non adtendit, ſed moroſe ſuo
indulget ingenio, peccat quidem contra Deum, quia ſe ipſum
facit idolum, peccat etiam contra ſe ipſum, quia ſibi ipſi opti-
mum fundamentum in euentibus ſequioribus ad Deum refu-
iendi ſubruit, non vero violat iura Chriſti. Hic vero, qui
ad miniſterium eccleſiaſticum diuinitus non vocatus, ſola au-

Qoritate humana accedit, praeter reliqua peccata, praeſertim

jura Chriſti turbat & eccleſiam infeſtat. Durum ergo nobis
videtur dicere, quod diuinior vocatio miniſtrorum non ſit

dicenda, quam vocatio coniugum ad coniugium. Ita etiam
ſeſe

.

XXV.
ſeſe res habet eum omnibus officiis in republica. Opinamur
omnino, quod a moribus chriſtiani abhorreat, qua data via
ſeſe ingerere in officia. Adſèrimus, quod chriſtiani ſit, prae-
parare ſeſe, & monſtrare quod & poſſit & velit, & quo in ne-
gotio praeſertim poſſit & velit ſocietati inſeruire; non autem
diuinas repudiare directiones, & ſuam ſibi ipſi fabricare for-
tunam. Confitemur peccare ſecus facientes. Tamen non
ex eodem fundamento vitioſa talia pronunciamus conamina,
ex quo vitioſum dicimus conamen in officium eceleſiaſticum
ſeſe ingerendi. Diuerſa enim eſt ratio regni potentiae &
regni gratiae.
g. XIV.
Manifeſtum eſt ex ipſa celcberrimi Du. Hcumanuii diſſer-
tatione adlegata, quod hac ſua hypotheſi de vocatione mini-
ſtrorum hodierna, mere humana, G&, propter ſolam proui-
dentiam Dei, diuina dicenda, occurrere ſtudeat dubiis eo-
rum, qui, criteria vocationis diuinae quaerentes, incerti forte
haerent, vtrum vocationes ſibi contingentes, accipere, an
repudiare debeant. Finis ille praeſtitutus omnino eſt laudan-
dus. Etenim non leuia ſunt illa dubia, quibus tali in caſu
animus exercetur, qui de parrheſia, in officio tam arduo,
magis, quam de lucro aut honoris titulo eſt ſollicitus. Ipia
conſilia celeb. Dn. Auctoris & de caſibus adlegatis iudicia per-
pendere, noſtrum quidem hoc loco non eſſe opinamur; verum
tamen hypotheſin ipſam, viam illam eſſe, dubiam tranquillandi
conſcientiam, nondum perſpicimus. Non enim cardo rei
verſatur in eo, vtrum vocatio quaedam ſpecialis contingens
ſit diuina, id eſt habeat Deum auctorem mediate vocantem,
an vero ſolum hominum arbitrium. Potius in caſibus dubiis
́”UD D hoc

*

XXVI. B
boc eſt in quaeſtione, vtrum iſtius modi vocatio mera haben-
da ſit diuina tentatio, an vero ſeria diuina intentio. Ex hoc

enim fundamento ſolum moueri poteſt conſcientia vt ambi-

gat: vtrumne repudiando vocationem peccet. Qui enim di-
uinitus iam eſt ad officium legitime vocatus, atque ex eo fun-

damento omni conſcientiae ſuae tranquillitate fruitur, ſpemque

alit certiſſimam, fore, vt ſine benedictione diuina, & anima-
rum exoptato fructu, officio ſuo non fungatur, huic non ita
leue eſt, ſine conuictione de diuina voluntate, ad aliud offi-
cium transire. Exiſlente ergo caſu nouae vocationis, fas
eſt omnino inquirere, vtrum fit illa vocatio diuina, an hu-
mana. Id eſt, prouide circumſpiciendi cauſa adeſt, vtrum
etiam vocatio, quae nos ab alia quadam, & prius facta, vo-
catione ſolucrc videtur, audtoritatem habeat diuinam, an vero
ex petulantia hominum & ſtudio nocendi trahat originem.

Porro, fi diuinitas vocationis, ratione auctoritatis, ſatis fuerit
cognita, tunc ſane disquirendum eſt, vtrumne haec vocatio

diuina ad tentationes diuinas ſolummodo ſit referenda. Vt
prius ſerutinium inſtituatur, in cauſa eſt non tam dubium
illud, vtrum vocatio, legitime facta, ſit diuina; quam potius
mores ſeculi, flagitia quaeuis pallio diuini nominis tegendi.

Etenim, quis vnquam negabit fieri poſſe, vt pius & ingenuus

eccleſiae doctor, propter officii ſui legitimam & ſeriam admi-
niſtrationem, odium horum vel illorum incurrat, adeo, vt
ad inſtar Gadarenorum Matth. IIX. 34. a terminis ſuis eun-
dem cupiant videre recedentem; aut, vt alii, quibus forte
nimia videtur mora legitimam ſui vocationem expectandi,
eum, qui eſt in officio optent aliorſum vocatum, vt nidum

inueniant patentem, vbi vel ſe vel ſuos recondant. Horum
ſane & ſimilium ſubdolo ſtudio contingere poteſt, vt impro-

uiſa

XXVII.
uiſa offeratur eccleſiae miniſtro vocatio; quae ſane, fi eius-
modi fraudibus & technis innititur, adtentionem viri inge-
nui non meretur. Pertinet enim ad genera infidiarum.
Quando autem nullum amplius, de legitima ratione vocatio-
nis, exiſtit dubium, tamen non deeſt cauſa, disquirendi, vtrum
ſerio Deus eiusmodi officii mutationem velit, an vero tenta-
tionis cauſa eandem mittat. Nemo enim negare poterit, quod
fidus oeconomus myſteriorum obligetur ſuam operam im-
pendere eo, quo Deus iubet, & loco & modo Jerem. J. 17.
Nemo pariter ire poteſt inficias, quod fidem, patientiam, in-
duſtriam, humilitatem ſeruorum ſuorum probaturus Deus,
etiam intuitu vocationum, eiusmodi caſus ancipites & dubios
offerre poſſit, & haud raro offerat, qui ſpeciem intentionis
diuinae prae ſe ferunt, ſed poſica, vbi imegricatis ſuae edidit
Specimina miniſter, ſe ipſos explicant, quod nil fuerint, niſi
tentationes diuinae. Porro, fines Numinis in ſua aedificanda
eceleſia ſunt ita ſancti & abſconditi, vt vbi locorum, & quo
tempore, & qua ratione vſum ecclefiae optime promouere
poſſimus, non intelligamus, ſaepius ibi optimos colligentes
fructus, vbi pro noſtro iudicio de foenore animarum minor
ſpes erat; contra, vbi maxima ſpes adfulgebat, ſpe noſtra ex-
cidentes. Suſpenditur ergo haud raro animus vocatorum,
vt quid eligant haereant incerti, criteria ſedulo quaerentes
cognoſcendae voluntatis Numinis, in quem ſe, ſuumque ar-
bitrium, abnegare, obligatum ſeſe ſentit quilibet, qui & veri
chriſtiani & fidi oeconomi titulum iure tueri cupit. Quan-
tum ergo, ad ſatisfaciendum illis, hypotheſis de vocatione
mere humana conferat, nullatenus perſpicere poſſumus. Re-
gulae ciuilis prudentiae, aut reſpectus commodi domeſtici
tanti non ſunt, vt in vulgaribus vitae noſtrae viciſſitudinibus
D 2 volun-

XXVIII. .
voluntati Dei diiudicandae & intelligendae, iis ducentibus,
pares exiſtere poſſimus. Multo minus ergo in caſu vocatio-
num, vbi integrae eccleſiae eſt habenda ratio, ſufficere pote-
runt. Alii ſunt aperiendi fontes, ex quibus hauriri poſſint,
quibus dubia eiusmodi piorum, & anxiae conſcientiae, viro-
rum dilui commode queant. Hoc vero, vtrum tali ratione
fieri poſſit, vt quaſi ex principio vno & eodem omnes caſus
tuto diiudieari & feliciter ſolui poſſint, id eſt, de quo hacte-
nus deſperamus. Reliquum a precibus, animi ſimplicitate,
ſido obſequio, tranquilla euentuum obſeruatione, & proprio
iudicio theologico optimum in eiusmodi caſibus
conſilium expectandum eſſe opinamur.

O SBalance Q

E

Focus

N

1.

J

H¶

B

.„- Copyright 4/71999 VxyMaster Gmbh wwWW.yymaster. com

VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset

Q. D. B. V.
TATIO THEOLOGICA

NE MINISTRORVM

LESIAE SPECIALI
E DIVIN A.

QWAM
NE SVMMO FAVENITE
ET
E S. R. FACVLTATE THEOLOGICA-
AKDEMIA REGIA CRYPHICA
GXXXXIIX. DIE MAR TIO
PVBLICAE ET PLACIDAE
EVENTILATIONI SVBMITTVNT

PRAESES

HERMANNVS BECKER

L. DOCT. HVIVSCQVE PROF. REG. PVBL. ORD.
T AD DIV. JAC. PASTOR
PT

RESPONDENS
HERMANNVS BECKER

HIENSIS PHIL. ET SS. THEOL. STVD.
PRAESIDIS FILIVS.

HIERONYMVSIOHANNESSTRVCK.