KaI600-1128_23 Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

 Gryps Pomeranorum Dähnert, Johann Carl bium GRVPS Be POME RANORUM ,we octr. E X ORIENTE l.er. IL LUSIRAIUS. d 4 M JOHAXNNE CAROLO DEHNERT. iamn FACULT. PHILOS. H. A. DECANO. 1 ut GRYPHISWALDEY AE R E A. F. Rös E. ia. 1771. ro⸗ Mie- Olti, N.. /NNK ſell : . „ . „ . = 2 bent ſuas plerumque difficultates & caligines res anti- quæ„ nimiumque ſepe fit, ut, qui nodos earum ex- pedire putant, implicent magis: qui diſcutere arbi- trantur tenebras, offundant. Multi enim, dum ad indaganda & explicanda remotiorum temporum facta, monumenta, ritus, ſilente hiſtoria, latitantibusque circumſtantiis, accederé debere ſibi videntur, ex uno quaſi omnia ſpectant, levioribus conjecturis .. . . 1 . . . rem veritatis comimittunt, ac neglecta olimmino vel longius Petita ficta- ve ſibi analogia, de rebus factisque temere decernunt. Quod quidem in vilieribus antiquitatum reliquiis innocuum luſusque ingeniorum A 2 dicitur, IV. CRYPS POMERANORUM dicitur, aliam plane faciem induit, quando gentium regionumque hiſtoriam & priſtinum ſtatum afficit, ludendoque perturbat. Notil- ſima ſunt, quæ ita agitarunt & commiſerunt celebres Viri KIRCHERUs, BECANUS, RODBECKIUS & alii, quorum tamen ſolis exemplis immora- ri eo minus opus eſt, quo facilius gens fere quævis & natio in ſeripto- ribus ſuis domeſticis deprehendere poterit, quæ vitio vertuntur exoticis. Neque enim Pomeraniæ noſtræ Antiquarios & Hiſtoricos operas ſuas ad regulam veri ſemper direxiſſe, permultis confirmatur exemplis; ex quibus unicum modo protraham, breviter & feſtinate de iis com- mentando, quæ de Griphe Pomeranorum ab uno alterove dicta ſunt, rectius vero dici forſan poſſunt. Spectatur in Pomeraniæ In ſignibus antiquis & hodiernis fictitium & fabuloſum iſtud animal, Gryps dictum, aqtilinæ a parte antica, a poſtica leoninæ ſormæ, roboris & virtutum apud varias gentes ſym- bolum & ſimulacrum, a Poetis & Hiſtoricis Græcis & Latinis decan- tatum & celebratum. Ejusmodi Gryps, uti antiquorum gentis noſiræ Ducum lymbolum bellicum, ſcutale & vexillarium fuiſſe videtur, ita in ſubſequentia ſuo tempore arma Principum Pomeraniæ gentilitia réce- ptus 1K eodemque ſigno publico, Gryphe, ſtatura geſtibusque va- riO & coloribus variegato, ſingulas ſeptem ditionis Pomeranicæ Pro- vincias diſtinctas fuiſſe, vel hodie videmus. Neque Principum tan- tum & provinciarum publica, verum etiam multarum familiarum no- bilium variarumque Pomeraniæ civitatuin privata inlignia, Iymbolo tanti tanti mon alſit Vig r cun cor⸗ ſan ag ſaen gui den An. tedi tift n . 9 D 8 R mnO. pto. untur penns lis; com⸗ lunt fium ica, n. cn- Airz din. cce . o⸗ An⸗ no⸗ ol oti EX ORIENTE ILIL. USTRATUS. V tanti æſtimato, gryphe ſuperbiunt. Qui demum, quum & ſylvis montibus, indaginibus oræ noſiræ nomen dederit in civitatum iis adſitarum Gryphiswaldiæ, Gryphenbergæ, Gryphenhagii nominibus viget. In tanta autein Gryphum apud noſtrates celebritate non miror furorem, in quem abreptos video Poetas noſtros, lautiſſime ſimula- crum proſecutos, Pomeraniæz Principibus terris ipſo cum Græ- corum Apolline commune. Mualto minus Hiſtoricorum accu- ſaverim curiofitatem, in fabularum de Gryphe natales inquirentium, & quid noſtratibus cum iis, ſciſcitantium. Diſcernatur modo, quid facile ingenium ſiruere poſſit & ſtatuere ſplendidum & magniſicum, quidve in ſe & ſimplicitate Iua veri ſimilitudinem habeat. Elegantem de Griphe Pomeranorum libellum conſcripſit Vir quon- dam de hac Academia meritiſſimus GEORG. CHRISTOPH. GEBHARDI, An. 1692 Grgphirwaldia impreſſum, quem relegere neminem poeni- tebit, cui viſere volupe eſt, quid de animali nunc pro vero nunc pro fictitio habito fabulati ſint ſcriptores, ac quantum ſpecioſi manus ar- tificis rei obſcuræ conciliare poſſit. Perſpicua auctori eſt & dilucida omnis ratio celebritatis Gryphis multo nomine in Pomerania nobilitati. Symbolum quaſi naturale monſtroſiun hoc animal gentis Vandalo- Poneranicæ fit, ſiquidem nullibi terrarum, niſi circa Mare balthicum avium harum nidos fuiſſe probare audet, ac ita omnia, quæ de Gry- Phibus Axriſteus Proconneſiut primum & poſt eum Herodotus, Plinius, Solinus, Pomponiuz MWela, aliique tradidcrunt, ad ſolam Vandalo- Suevicam Pomeraniæ viciniæque gentem reſerenda eſſe concludit. In- certa quæ HERODOTO ipſi L. III. & IV. obverſantur, explorata habet. A 3 Ari- VI GRYLS FOMERANORUM 4 Arimafpi, quibusciumn gryphes perpetua geſſiſſe bella, omnes ſeribunt, locantur in magnæ Scandinaviæ Inſulæ oras maritimas. Fridanus, dubium Græcis flumen, eſt Kadune, in Boruſſia mare petens. Caſſi- terides inſulæ, quas neſcit Herodotus, cur non ſint gleſſariæ ad Bo- ruſſiæ littus? Mare Europæ ſeptentrionale, cui Gryphum patria jun- gitur, quid aliud niſi mare noſtrum Suevicum? Et hac in patria, ſe- ptentrione Europæ, ne mireris quamplurimam auri vim eſſe, quam poſſidere Gryphes & ab his auſerre Arimaſpi feruntur! Communis enim veterum opinio erat, terras boreales & hyperboreas, quo no- mine omnes Aquiloni vicinæ regiones veniunt, auro & argento afflu⸗ ere, ipſaque Scriptura Sacra teſtatur, ab aquilone venire aurum ad gloriam omnipotentis Dei, Jobi 37, 22. Ablonum ergo non eſt, nec ſibi contrariantur, ſi magnas, ajunt, gryphes poſſidere divitias, illasque acquirendo ſedulos eſſe & laborum impertæſos, ſiquidem pertinaci ſtudio altiſſimas petras conſcendant, inque illis aurum pu. rum & ſolidum rimentur, ex quo deinde nidos ſibi ſtruunt. Quor- ſum verum hæc omnia ita contexta? Num credibile, eſt monſiroſa ejusmodi animalia dari in mundo, quum a nemine unquam, qui id retulerit, viſa ſint, neque brutorum amimalium eſſe ſoleat, auri cu- piditate magis duci, quam alimento ſuo inhiare? Aſt date veniam au- ori. Nil aliud affirmare vult, niſi quod veteres per gryphes indica- re voluerint, in hoc terrarum tractu habitare populos ſumme feroces & bellicoſos, aquilæ & leonis ſorma repræſentandos, robuſtos & re- rum ſuarum cuſtodes vigilantiſſimos, rapaces & piratas, qui, licet di- vitiis jam maxime abundent, ſemper tamen vicinos populos infeſtent, ſpolient, ſicque rapinis ſuosaugeant theſauros. Ab hac piratica non dubitat dim Uie me o 00 008 Gr. gue⸗ nul namn unis 10. Mu. n 1d. l, 1, en . P. h i id cl a⸗ ica⸗ ces . . t, n0n ditat BX ORIENTE ILLUSTRATUSLSWS. VII dubitat auctor, quin nomen ipfis factum ſit, Grepers, vel Grei⸗ fers, Cantores. Græci autem quum primitus audirent hanc vocem, ſub obſequium ſui idiomatis eam redegerunt. Hinc Gryps & fabula de animali iſto ingenti & bellicoſo. Licet itaque potuerit eſſe, ut CGræci de gente noſtra pu gnatrice nihil præter nomen & relationes ha- buerint, atque ſic monſirum illud grvphis inde ſibi finxerint, non tamen ablurdumn ducit Auclor, ſi ſlatuat, ipſum Vandalico-Suevicum populum fortitudinis ſuæ varia inſignia, atque in iis aquilam & leo- nem, uſurpaſſe, illaque navibus ſuis appinxifſe „ſucceſſu autem tem- Poris ipſam introduxifſe Grvphis formam, longe lateque propagatam, apud poſteros conſervatam, & in recentiorum Pomeraniæ Principum inſignibus, locorumque nominibus & ſymbolis reviviſcentem, & vi- gentem. Sed abunde erit, præcipua ſyſtematis recenſuiſſe, quod, longe nimis argumenta & articulos hinc inde petendo, intra manus jamjam opificis vacillat. Gryphi interea Pomeranorum, cujus originem ita diſtorqueri vi- V. ⸗ 8 9 dimus, & alio nomine vis infertur, quando in campum deducitur a litigantibus, cuüjusnam originis Svantiboreum ſtemma Principum Po- meraniæ fuerit, num Vandalico-Suevo-Gothici an Slavo-Wendici. Polonici Scriptores, KADLUBKO, PDLVUGOSSUS, CROMERVUS & alii, ut dominio directo, quod Polonorum Principibus in Slavos Pomerani- cos tribuunt, fidem faciant, fingunt ſibi Præſectum ex gente quadam Gruphorum, a quo ortos eſſe dicunt Pomeraniæ duces, teſte Gryphe, quem adhuc in inſignibu! Jitis habeant. Uti autem Gryphorum gens nullibi nota inter mera commenta referenda eſt: ita fabulam ſabula augent, VIII GRYPS POMERANORUM augent, qui inſignium gentilitiorum uſum ad ea usque tempora re- ducere & concluſa hiſtorica inde formare volunt. Quum etiam ab uno eodemque variaruin gentium olim ulſitato inſigni ad earum co- gnationem concludi non poſſe mihi videatur, laudo ambiguitatern MICRELII noſtri, qui, tametſi in Chron. Pomeran. L. II. P. 13 5. AAit. de ann. 1723. totus in eo eſt, ut originem Vandalo-Gothicam Prin- cipum Pomeraniae oſtendat, in dubio tamen ponit, utrum ex proba- bili lmilitudine Gothico-Vandalici Draconis volantis & Gryphis vo- lantis Pomeranici pro ſua ſententia aliquid elici poſſit. Eidem quoque Auctori lubens accederem, quando L. c. p. 137 ſeq. in ſeptem Pro- vinciarum Pomeranicarum recentioribus inſignibus Gryphem com- munem contemplans, majori cum fiducia inde aſſerit, unicum olim populum eas conſtituere debuiſſe, Gryphemque communem com- munis tunc libertatis & vindicatæ ab omni principali ſeu regio regimi- ne exemtionis ſymbolum fuiſſe; dummodo ſcirem, an conveniat in- ter nos, quibus rationibus ita judicandum ſit. Inconſtantem enim eſſe Micrœlium facile deprehendet, qui Prooemium Libri IV. cum an- tecedentibus conſert. Sed latius extravagandum fuit Scriptoribus noſtris, veſtigia Gry- phis ſui, origine, ut putant, Pomerani, in omnibus fere Europe regnis ancipite itinere perſecuturis. Etenim non ſufficit, quidquid de Gryphibus in galea Scythici Regis Scylis, in templo Apollinis, in nummis Galieni Imperatoris, in veterum Herulorum Regis Anthirii navibus legunt, ad evehendam Gryphis Pomeranici aetatem proferre, ejusque ad vicinos volatui gryphica in nomine Inſularum ad Norwe- giam, — — gam, lecor Iegion- hocp. Akrica emnex lies er cppi⸗ tis 2. Mirate Dhes Bono lelie, ltalia! dbent, Canten Mone tan ’ ſerun e (in Cy bube Mun „al ein 4te. 1ab co⸗ tate ait, Prin⸗ foba⸗ vo⸗ vogne Dro⸗ com⸗ olin on. ai⸗ ir m We⸗ d⸗ dii ne, Ve⸗ an, ENX ORIENTE ILLUSTRATUS. IX giam, in Danorum Hartgrepa, in Sudermanniae inſignibus, inque Suecorum Griptholm, adſcribere veſtigia. Latius & in auſtralioree regiones nomen cum armis ſuis Gothorumque circumtuliſſe oportet hoc potentiſſimum monſtrum. In Pannonia, Gallia, Hiſpania & Africa monumenta victoriis meruit. Nuſpiam tamen, ſi patriam ſe- dem exceperis, tot & tanta veſtigia reliquit, quam in Italia. Vel mil- lies enim invenies Gryphem ibi depictum & exciſum in ſepulchrorum cippis, aris, demortuorum urnis, foribus templorum, arcium, por- tis armamentorum, aediumque aliarum, tam publicarum, quam privatarum. Familiæz fere ibi ſunt innumeræ, quarum inſigne Gry- phes ſunt: plurimæ urbes in numiſmate habuerunt: in vexillis ferunt Bononienles paſſimque habent depictos. Omnia hæc & plura quin reliquiæ Gothorum, Vandalorumque Pomeranicorum ſint, quos in Italia bella geſſiſſe ſummaque rerum potitos fuiſſe in comperto ha- bent, nullatenus dubitant; (v. G BBHARDI it. MICREL. LL. c.) oinnia dantes teſtimonio ALDROVANDI, qui in Ornithol. L. X. ex Leandro Monacho refert: Peruſium urbem Seyjthica Lingua Grißoniam voca- tam fuiſſe, ab inſigni Gryphis, quod Scxjthæ eo advenienter primums Necum attulerint. Quamobrem & ſi ex Scythis quamcunque cujusvis temporis nationem fingere licet, non miror adinodum, MICRELIU M. (in cit. Prooem. L. IV.) eousque ſuam diffundere heraldicam, ut, in Gryphis ſui ſocietatem cooptatis Cimbrorum bove, Megapolitanorum bubulo capite, Rugianorum leone, fidenter ita decidat: „So oft „nun zu Rom auf einem Grabe ein Greif mit einem Ochſenkopfe ge⸗ „mahlet oder gegraben iſt, was bedeutet es anders, als daß daſelbſt „ein ſolcher Fuͤrſt oder Held begraben ſey, der vom Pommerſchen und B „Meck⸗ X GRYPS POMERANORUM „Mecklenburgiſchen Gebluͤte entſproſſen geweſen. Ornant, ſagt Al- „drovandus, Gryphes ſacellum Bononienſe juxta Aſellorum turrim, „in cujus alngulis nunc Leéones, nunc Gryphes ſpectantur. Der Loͤwe „ward von den Ruͤgianern, der Greif von den Pommern gefuͤhret: „beide zogen fort: beide kamen in Italien: unter beiden war ein ſteifer „feſter Band, bis ſie ſich endlich drauſſen zwiſteten, und verzehreten. „So haben ſie auch vielleicht dieſes Sacellum zuſammen gebauet. „ Ar- gümenta iſtiusmodi heraldica ſi perpolias etymologicis, quid non ex- Pectet hiſtoria? Audiamus ICRELIUMita pergentem: „Zun Zeiten „Kayſers Juſtiniani iſt unter den Gothiſchen Fuͤrſten beruͤhmt gewe⸗ „ſen Grippa, welcher Mundum den Kayſerlichen Kriegs⸗Oberſten „»„mit ſeinem Sohne Mauritio erleget, und das Koͤnigreich Dalmatien „eingenommen, wie beym Procopio und Leonh. Aretio zu leſen. Die⸗ „ſer Grippa wird Zweifelsohne nicht ohne Urſache vom Grype, denn „alſo ſprechen die Gothiſchen Pommern den Namen des Greiſen aus, „genennet ſeyn, und mag wol von unſrer loͤblichen Landes⸗Fuͤrſten Vor⸗ „fahren einer geweſen ſeyn., Si vero ad talem Gryphis Pomeranici modulum de omnibus aliis, ut ita dicam, inſigniariis gentium anima- libus caneretur, quanto & quam inanium ſonorum ſtrepitu obtunde- reinur? Aut ſi in abſone dicta, quæ ſummatim recenſui, commmen- tari opus eſſet, quanti in libri molem hæ pagellæ accrelcere poſſent. Ego quidem putaverim, non ea ſolum, quæ de monſtroſo & fictitio Grvphe ab HERODOTO & aliis tradita ſunt, ad Scytharum re- giones orientales, auſtralioribus populis aquilonares & hyperboreas, referenda eſſe, ſed etiam Iymbolicum & militarem monſiri uſum ex hac & 1e⸗ eas, n ex hac EX ORIENTE ILLUSTRATUS. XI hac tot gentium vagina, Tartaria magna ejusque vicinia, cum innume- ris aliis moribus ritibusque prodire & diſpergi potuiſſe. Liquidior noſtrorum temporum de antiquæ Aſiæ populis notitia omnium fere Europzarum gentium hiſtoriae & antiquitatibus facem præſert. Cele- berrimi inprimis DEGUIGNES meritum eſt, in Opere Hiſtorico, quod a me translatum germanice extat, eorum populorum, qui omni Eu- ropPæ virtute ſua terribiles fuerunt, & extremitates orientis cum ultimo occidente armis ſuis junxerunt, Hunnorum, Alanorum, Mogolum., Getarum, Avarorum &c. origines, res geſias, migrationes, ſoccun- damque propaginem, magnam in lucem protuliſſe. Quocum ſi con- ſeras, quæ DALINIUS in Scandinaviæ, BAYERUS, MüLLERUsS, SCHLOE- ZERUS in Sarmatiæ veteris illuſtranda hiſtoria præſtiterunt, facillime intelliges, quot nugis gerrisque antiqui & recentiores in rebus majo. ris minorisve momenti nobis obſtrepuerint. Simplicis omnino originis ſunt, quas ab animalibus ſumſit, ima- gines omnis fere antiquitas. Ut enim virtutum, quarum quisque ſtudioſus erat, & auctoritatis, qua pollebat, ſignum aliquod publi- cum extaret, animalis, hujus illiusve proprii indicia præ ſe fſerentis, imaginem ſibi eligebant. Ita antiquiſſima, quæ novimus, ſymbola, Columbam veterum Babyloniorum, Equum Darii Hyſtaſpis, Dra- conem primorum Regum Chinenſium rite interpretantur Scriptores. v. BBCMANN. Sj'Hααραπ. dignitatum p. 728. qq. Et quid magni & Ppræcipui in variis animantum ſpeciebus invenire crediderint antiqui, fuſius explicat NIC. vPTO½NW. in tr. de militar. oſſc. P. m. 124. ſ. 146. fl. & Joh. de Bado aurzo in Libro de Armmis P. II. ſſ. Et hicce quiden B 2 uſus IIX SRYPS POMERANORUM uſus tantum abeſt, ut a Barbaris orientalibus & aquilonaribus alienus fuerit, ut potius nomadicis hiſce gentibus magis proprius vitæque ipſorum generi congruus dici queat. Teſtibus enim Deguignes, Scriptoribusque orientalibus, quos ſequitur, in omni vitæ bellique ratione a primis inde temporibus conſpicuum eſt, quanta eorum fue- rit ad animalia attentio, quanta animalium aeſtimatio, non ſola vi- Qus alimentorumque ab iis petendorum neceſſitate extorta. Sic temi- porum dimenſioni animalia quaſi præficiebant, cyclumque duodecim annorum tot ſpecierum nominibus abſolventes, ſingulos annos ſingu- lorum animantium nomine inſigniebant v. DEGUIGNES Introd. chro- nolog. p. S. Præſagiorum boni malive rerum exitus ex avium vola- tu, ex animalium oſſibus magna fuit celebritas (1D. T. I. P. 432 43 §. T. III. p. 7. 8.). Diis ipſis certa animalia ſacra ſtatuebant (ib. P. 169.). Equos celeſtes gloriabantur (rD. T. I. p. 98. 1 62.) Me- taphoris & aeniginatibus ab aliis animantibus delumtis plena erant o- mnia; Serpentum, Draconum, Leonum, Aquilarum nominibus nunc ad hæc nunc illa ob minimam fimilitudinem applicatis. Cohortum ſive ita dictarum hordarum, ex montibus, ſylvis, paſcuis prodeuntium, per ſigna ab animantibus deſumta fiebat diſtinétio (1P. T. I. p. 12 4.) Dignitatum titulos ab iis mutuabantur (11. p. 585). Prætereaque ipfis ſerarum pellibus veſtiti, plumis aliisque particulis ornati & ar- mati, ſormam ipfſarum reſerre, ipſamque quaſi naturam induere velle videbantur. Quæ quidem ſerarum exuviæ, Barbarorum Scytharum tegumenta, numne befliis ab Heroibus antiquis devictis, Herculis hydræ, Nemæoque leoni, Theſei tauro atticum vaſtanti, Atlantæ apro Calidoniæ terrori, originem dederint, diſquirendum eſſet. Hoc tamen tam 301. Al⸗ Da Nia! s ti — iemis ſqe ion, lige n ſue. a vi. tem⸗ Cecitn ingn vola⸗ 492 Me. t 0⸗ unc Ku fun, 14½ Eage & . ſele ruV culis hutr oe Ulen EX ORIENTE II. L USTRATUS. XIII tamen certo certius eſt, credulos hiſtoricos, HERODOTUM, PLINIUM, SoLINUM ex ejusmodi exuviis totas monſtroſas hominum nationes, Aegipodum, Cynocephalorum, Hippopodiu prodire ſeciſſe. Confr. PALIN Schwed. Geſchichte I Band. S. 213. Neque majora myſte- ria hiſtorica ſub ARISTEI & HERODOTI GrIPphibus latitare mihi viden- tur. Sive enim Scytham Ducem cogites, qua ſuperiores Partes ri- Etu, plumis ungulisque aquilinis veſtitum, qua cetera leoninas exu- vias indutum; five cohortis aquilinæ & leoninæ conjuncta ſub uno duce fortitudinis ſymbola viresque, quid defuiſſet ARISTEO Poetæ, quo minus monſtri ſupra deſcripti imaginem dare potuiſſet, nec bar- barorum ingenio ſuperiorem? Cohortum ejusmodi ſedes ſi fuerit ad montes pretioſis lapidibus aurove foecundos, quibus Scythiæ Aſiaticæ regiones abundant, & ad ripas fluviorum, quos, more a DEGUIGNES notato, marium &, a ſita, marium ſeptentrionalium nomine antiqui- tus veniſſe novimus, quid eſt quod neceſſe habeamus, Gryphes hoſce eorumque cum hofſtibus auri cupidis certamina ad Maris Balthici ripas orasque Pomeranicas temerario volatu transſerre? Qualis Herodoti temporibus, quinto ante Chriſtianorum Epo- cham ſeculo, harum terrarum facies fuerit, plane neſcimus. Se- ptentrionalia regna iſio tempore, ni Aquis Dalinianis, craſſis tamen nebulis hiſtoricis circumſùſa videmus. Suevorum, quos ego quidem Pomeraniæ autochthones facere nolim, longe periodus illa excedit tempora. Vandalica an Pomerania unquam fuerit, nova hodie ex- oriuntur dubia. Quidquid autem ſit, poſteriora etiam ſecula longe multa his in oris neque originarii, ut ita dicam, neque adventitii ali- B 3 quid X XIV GRYPS POMERANORUM quid in ſymbolis aut nominibus protulerunt, aut viſendum præbue- runt, quod ad illuſtrandos veterum Gryphes ſacere poſſet. Neque quidein teſtes ſide digni produci poterunt, certam alias Scytharum progeniem, Gothos, in Septentrionem Europzum delatos, inde- que per Europam vagantes inſignia iſia Gryphica, tantopere pro Go- thicis venditata, uſurpaſſe, aut ullibi poſt ſe reliquiſſe; quum tamen aliorum heroicorum inſignium, ipſarumque exuviarum ferinarum, quarlun tegmine audaces delituere Viri, frequens mentio fiat. Vid. SPELMANNI Aſpilogia p. 13. Si tamen neceſſe eſt, ut Gryphum. omni in Europa conſpicua monumenta, licet recentius omnino & medium aeviun ſapiant, ad antiquiora tempora ipſamque originem redueantur, tutius adſeri poſſet, aliorum ea Scytharum, qui alia via cum omni in patriis ſedibus conſueto apparatu irruperint, reli- quias eſſe, ſeu potius imitamina. Etenim me non videre profi- teor, cur ſymbolum, poſt Græcos multa per ſecula celebratum & pervulgatum, mediis temporibus & ineunte aevo heraldico, imi- tationis cauſſa, aut mero eligentium arbitrio, in variorum arma gen- tilitia recipi non potuerit. Difficillimum ſaltem foret, omnia Gry- phum in inſignibus exempla, quorum varia SPENERUS in Operir Heraldici Parte gener. p. 237. recenſet, ad unum idemque origi- nis iundamentum revocare. Aſt quid in ſpecie de Pomeranorun Gryphe, IIluſtrium Po- Imneranix Principum, ditionisque eorum terrarum veterum, pu- blico inſigni, judicandum ſit, paucis diſpiciam. Principum horum ſtiganma in medio XI a Chriſto nato ſeculo, vel non ita multum an- te EX ORIENTE ILI. USTRATVUS. XV te, fundatum novimus. Per quadringentos tunc, & quod excurrit, annos Slavorum gens Scythica his in regionibus, Suevorum emigra- tionibus debilitatis, ſedem jam fixam habuerat. Ex Oriente enim, Juſtiniani Imperatoris tempore, proveniens, debellata Iſtria omnique Græcia, victricia arma in Hungariam, Sarmatiam, Bohemiam, Boruſſiam, Pomeraniam vicinasque regiones portaverat. Regiä Re- giminis adhuc expertes Slavici populi, ſolis, teſte P'ROGOPIO, migra- tionum bellorumque Ducibus paruerant. Novis jam ſedibus flabiliti rempublicam gubernandam una pars principibus commilerat, ut Po- loni & Bohemi: altera, ut in Pomerania, Venedi, Wilzi, Lutitii, Caſſubii, & alii, ſervatis ſtirpium diviſionibus & conſtitutionibus, nen DITHMARO MWerſeburgenfi teſte, libertate popularique regimine frue- an batur, ſalva in bellis Ducum poteſtate. Quidquid enim operæ dat acu- tiſſimus DE SCHWARZ, ut Slavos in Pomerania advenas civitate Suevo- N⸗ Vandalica donari & ſub obſequium Principum, neſcio quorum, indi- 1 genarum amice recipi ſaciat, minime hæc ita ſibi conſtant, ut tertiam i⸗ quaſi Slavicarum rerum publicarum ſpeciem ſiatuere poſſim. Quævis ⸗ e contra iſtorum temporum circumſtantiæ hiſtoricæ monſtrant ad pa- . trium morem formatas populorum cohortes ſocietatesque ditionibus rit ſuis diſtinélas, varia per ſecula liberas; usque dum ancipiti bellorum ig. cum vicinis ſortuna, alienique jugi metu commoverentur, ex Opti- matibus bellique Ducibus uni communis ſalutis moderamen hæredita- rium committere, Slavicumque hic Principatum conſtituere, in cujus Provinciis, nomine ſignoque diſtinctis, priſtinarum conſtitutionum 10⸗ . memoria conſervetur. Et iſta in Slavorum tempora ut GEryphum Po- meranicorum originem mittam, omnia me monent. Quid quod 4. — ipſi te „„ XVI GRYPS POMERANORUM ipſi Gryphes tunc in vera Scythica forma habituque hic appareant, & absque fingendi neceſſitate in medium prodeant. Ita enim a ſupra lau- dato DEGUIGNES T. III. p. 197. ſingularis in Scythia orientali uſus mentio fit, quo Gryphie inßignia iis Optimatibus conceſſa fuerunt, qui militem unius provinciq ad bellum convocandi aubtoritate pollehant. En in Scythicis Slavorum noſtrorum patriis ſedibus Gryphes, ſeptem iſtorum Gryphum ſingularum ſeptem Slavicarum in Pomerania Pro- vinciarum veras vivasque imagines. Quæ uti ſingulæ belli olim Du- cum auétoritatem in propugnanda provinciæ ſuæ libertate reprælenta- bant: ita unitæ dein clypeoque in Principum fulgentes, amplioris, non occultioris, ſignificationis factæ ſunt ſymbola. GRYPHISWALDI IN FESTO EPIPHANIASO NOVI DECANATUS. INDICENDI CAUSA PUBLICATUM SUB SIGILLO FACULTATIS PHILOSOPHICX ANNO 1771. H. A. DECANO. ◻ — D — — — = — = 6 — = — — = — — ☚ — — ◻ — — e — GRYPS RYPHISWALDE PHILOS. uio eSeAXXομο Y He. ese AX.AM 666 BHAdo=ů 6 8 4. 9 3 „ e I H E . SHO eleÿsoi/ R“h-„PepPueS 10οπο1οε½ρÜρ 2 A X M 61 81 11 91 A 1 S 8 O aooueſeg e snooꝗ N M 7 01 — = 81 1 el 2* P „ 3 C 4 2