KaI600-1037_37
author: Linck, Jeremias EberhardandNeubeck, Joseph Urban

B. c. P. Sh.

DISSERTATIO JVRIDICA
EVOLVENS QVESTIONFEMI,

ANSVCCESSIO PER PACTA
DOTALIA CONCEDI
POSSIT:
QyVAM
7 R £ÆSI D FE

DN. TEREMIA EBERHARDO
LINCKIO.

J. U. D. JUR. PUBL. ET PAND. P. P. O.
CAP. THOM. CAN. FAC. RI.
p. t. DECANO.

SOLENNI CENSVRE SVBIICIET
AD DIEM J½ N. Nℳ D CoXNVIII.

JOSEPH. VRBANVS NEVBECK,

WEISSENBVRGENSIS.

9 -53086 6 - 66-- 83)0(ν — 5Se 5 96 % -966*-

A RCG EN ZORATI,
Typis MELCHIORIS PAVSCHINGERl, Typogr.

DEO.
PARENTIBVS.

PATRONIS,

atque

AMICIS.

DISSERTATIO JURIDICA
EVOLVENS QUESTIONEM

An J ucceſſio per pacta do-

talia concedi posſit5

THES, FL.

E.&. Ortalitatis noſtræ ſolatium
RB. merito appellatur Jus de
W bonis noſtris eâ autoritate

SS

quoque poſteritatem religioſa teneat
noſtri arbitrii veneratio. Sic enim,
licet ceſſet vita, non tamen noſtra vio
luntas deſinet. Ex tacito Gentium con-
A 2 ſenſu

ſenſu neceſſitatem hujus obſervationis
proxime pullulaſſe, Jure tamen Naturali
non repugnante, tam certi ſumus, quam
certiſſimi. Nam, cum idem Jus Gen-
tium dominia rerum, ſpreta communio-
ne naturali introduxerit, jus de rebus
illis diſponendi, has à ſe abdican-
di, inque alios transferendi inde
fluxiſſe nulli dubitamus. Equidem in
ſtatu naturali poteramus pro lubitu bo-
na noſtra, & qua volebamus ratione,
& quo placebat modo, vel in præſens,
vel in futurum, vel ſani vel moribundi
aliis concedere. Pactis ergo, æque & Te-
ſtamentis bona poſteris relinqui potuiſſe
in aprico eſt. Pactis libertas diſponendi
reſtringebatur, quodque ſemel conven-
tione placuer at, diſplicere amplius alter-
utri non poterat; Aſt qui ſine conven-
tione certis ſua bona poſteris deſtina-
rant, poterant libertati ſuæ litare, vo-
luntatemque uſque ad extremum vitæ
halitum variare.

TES

THES. II.

In Statu Civili vero, in quo arbitrium
non amplius noſtrum, ſed alienum eſt,
diſpoſitio omnis de bonis noſtris limites
accipere poteſt. Nec refert, an diſpoſitio
inter vivos aut mortis cauſa fiat. Nam
& ſervis jus de diſponendi omne ampu-
tatum, in liberis hominibus limitatum,
jus heredem habendi peregrinis adem-
tum, Civibusque, non niſi certis mo-
dis relictum fuiſſe in LL. Romanis
invenimus. Cives ſoli etenim ſola altima
voluntate, quæ per modum Teſtamenti
aut Codicilli declarari poteſt, heredita-
dein directo dare aut per fideicommiſſum
relinquere poterant, Pactis de heredi
tate prohibitis & exploſis.

2ES. III.

Scilicet Romani LLatores Prudenti-
am, quæ ſoientia Afugiendorum & appe
A. 3 tendo-

9 (6) 2-
tendorum, conſulentes, ejusque applica-
tionem ex experientia, quæ memoriam
bonorum & malorum eventuum conſer-
vat, haurientes, pacta ſucceſſoria ſocietati
humanæ, ſi non ſemper nociva, aſt ſat
moleſta & periculoſa fore, ſecum repu-
tarunt. Talibus enim pactis poteſta-
tem ſuperſtitibus amicis benefaciendi
reſtringi; Votum captandæ mortis

gigni;: ſæpe quoque triſtiſſimo ſucceſſu in-

ſidioſa conſilia & mortem paciſcentis ſe-
qui poſſe crediderunt. Itaque libertatem
de ſucceſſione paciſcendi damnarunt,
ut major teſtandi libertas exſurgeret; Vo-
tumque captandæ mortis in Vulturibus
heredipetis repreſſerunt, inſidiisque ſic
& præcocibus fatis peſſulum objecerunt,
aut prohibendo, ne talia fiant pacta,
aut præcipiendo, ſi fierent, ut tanquam
odioſa, periculi plena & contra bonos
mores impingentia, pro non factis
habeantur; Nam contra bonos mores
pacta inita vel in ſtipulationem inducta
L nullius

— —. — — — — — — — „ .— 2 —.

— —

nullius momenti eſſe declarat Lex 6. C.

2IES. IV.

Boni quippe mores non patiuntur, ut
quis inducatur ad delinquendum, ſcilicet
ad optandam, imo maturandam mortem
ſui benefactoris; ut quis eum, cui ma-
xime favet, poſſit experiri tanquam
infeſtiſſimum; ut, tum, cum liberum ar-
pitrium, quam maximum eſſe debet,
vivus jam velle deſinat & ſolatio mortali-
tatis privetur. Hinc regulæ dictæ textus
Leg. 4. C. de in. ſtip. innititur, in qua Dio-
cletianus & Maximianus AA. Dominæ
reſcripſerunt: Ex e inſtrumento nullam
dari actionem, in quo CONTRA BONOS
MORES de sUCCESSIONE FUIURA inter-
poſita fuit SIULATIO, c-um omnia, qua
contra bonos mores, vel in pactum vel
ſtipulationem deducuntur, nullius mo-

menti ſint. Ergo nec pactum «“-

XνS‧ο%1âοα quod mutuæ ſucceſſionis, re-
ciprocum, ſeu viciſſitudinarium dicitur,
valuit. Ita enim in l. 19. C. de pact. di-
Gi Imperatores notant: NTER PRIVA-
ros bujusmodi ſeriptum, quo compre-
henditur; Ur ISs, QUI SUPERVIXERIT,
ALTERIUS REBUS POTIATUR, ne donatio-
nis quidem mortis cauſa eſſicaciter geſtæ
ſpecimen oſtendere. Unde & captato-
rias inſtitutiones, quarum conditio con-
fertur ad ſecretum alienæ voluntatis,
Senatus Romanus improbaverat. l. 70.

ſ, de hered. inſtit.

THIES, V.

Si itaque pacta ſucceſſoria in genere
prohibita fuerunt, certe pacta dotalia,
de quibus peculiariter hac in Diſſerta-
tione agemus, futuram ſucceſſionem
promittentia, eandem nanciſcentur ſor-
tem. Sane Impp. Valentinianus & Gal-
lienus AA. & Valerianus Nobiliff. Cæſ.
Pactu-

H

☚ (9) .
Pactumejo reſcripſerunt: Pactum, quod
dotali inſtrumento comprehenſum eſt, ut
ſi pater vita fungeretur, ex aqua por-

tione ea, qua nubebat, cum ſratre heres

patris ſui eſſet, nec ullam obligationem
contrahere, neque libertatem teſta-
menti faciendi mulieris Patri auferre

potuiſſe. Adeoque hac ipſa lege omne

juris vinculum Pacto dotali ſucceſſorio
ademerunt, libertatemque teſtandi,
eo non obſtante, ſalvam atque invio-
labilem reddiderunt.

THIES. VI.

Huic principio inſiſtit Lex 5. C. de
act. conv. in qua antea nominati Im-
peratores Claudio cuidam reſcribunt:
Hereditatem extraneis Teſtamento dari.
DOTALI VerO INSTRUMENTO PACTUM VICE
TESTAMENTI INTERPOSITUM, ea lege, at
poſt mortem mulieris bona ejus ad Ma-
ritum pertinerent, quæ dotis titulo ei non
B Junt

ſant obligata, nullum eſſe, & ideo nul-
la actione Maritum poſſe convenire
heredes ſeu ſucceſſores uxoris, ut ſibi
reſtituantur, quæ nullo modo deben-
tur. Ex qua lege patet hereditatem
tali pacto dotali relictam neque actione
ex pacto, neque actione reali ex teſta-
mento peti potuiſſe; Non actione perſo-
nali ex pacto, quia pacta de hereditate vi-
ventis, ut odioſa & contra bonos mores
inita, ſunt inania; Neque actione reali
ſeu hereditatis petitione ex teſtamento aut
Edeicomiſſo contra poſſeſiores rerum
ab uxore relictarum, quia Uxor noluit
teſtamentum condere, & ſi voluiſtet,
formam Teſtamenti aut alius ultimæ
voluntatis non obſervaverat.

THES. VII.

Neque valebit jure Romano hoc
pactum per modum donationis factæ
inter Virum & Uxorem, quæ utut ordi.
narié

narié ſint prohibitæ, convaleſcunt mor-
te donantis, dummodo àâ donante non
ſint revocatæ. Nam hoc pactum, quia li-
bertatem teſtandi ademerat, ipſo jure
annullatur, eo magis, quod heredita-
tem concedat, quæ extraneis (id eſt, il-
lis, qui non ſunt conſanguinei defun-
cti) non niſi directo jure per teſtamen-
tum aut indirecto jure per fideicommiſ-
ſum relinqui poteſt. Unde in I. 19. de pa-
ctis dicitur, ne donationis quidem mortis

cauſa geſtæ ſpeciem tale pactum oſtendere.
7HES. VIII.

Itaque juxta Juris Rom. principia
res videtur & intelligitur expedita; pa-
ctis dotalibus hereditatem dari neutiquam
poſſe. Nec obſtare videtur alia Legis 4te
de Jure dot. diſpoſitio, quæ mulieri
facultatem omnia bona ſua in dotem
dandi concedit; Nam Dos ſua natura
redit poſt mortem Mariti ad Uxorem
vel ejus heredes; Et licet pacto dotali
B 2 con-

—3 ( 12) 8-
conſtitui poſſit, ut dos irrevocabiliter
maneat apud maritum, tamen id intelli-
gendum eſt, ſalva libertate teſtandi,
quæ tali pacto nunquam adimitur, &
ſalvo jure hereditario proximi ſucceſſo-
ris, cui teſtamento quidem, ſed nullo
pacto, jus ſuccedendi auferri poteſt.
Et id eo minus, ſi probari poſſet, Uxo-
rem ideo omnia ſua bona in dotem
cum clauſula de hac non revocanda de-
diſſe, ut manus ſuas ligaret & teſtandi fa-
cultatem ſuffocaret. Pactum, ut do-
tale, quidem valuiſſet, in quantum
valere potuit, ſed hereditas ſine omni
dubio tranſiiſſet ad proximos Succeſſo-
res ab inteſtato, qui ſoli tunc absque
teſtamento heredes extitiſſent. Omnis
enim defunctus neceſſario heredem
habere debet. Maritus non poterat
hanc qualitatem aſfumere; quia pacto
dotali hereditas non dabatur. Itaque
neceſſum fuit, ut illi, qui defunctum
ſanguine proximo contingunt, hoc
in

in caſu, deficiente teſtamento, heredum
qualitate & charactere reſplenduerint.

TEES. IX.

Denique non refragatur, quod in
l. ult. C. de paltis conventiones de he-
reditate tertii valeant, ideoque inde
evincatur: pacto dotali ſaltem heredita:
tem tertii Jure Civili relinqui poſſe;
Nam;, quando pacta de hereditate re-
jiciuntur à Jure Romano, ea ſubintelli-
guntur, quæ votum captandæ mortis in-
ducunt & libertatem teſtandi adimunt.
Arſt hujus indolis pactum allegatæ legis
non eſſe in oculos incurrit. Requiritur
enim ibi, ut ille, de cujus hereditate conven-
tio initur, cenſentiat, & in ea voluntate us-
gque ad mortem ſuam perſeveret. Confi-
citur inde, hoc pactum eſſe exceptionem
à Regula, quia libertatem teſtandi in ter-
tio non impedit; Nec votum captandæ
mortis tam facile reddi, quia quolibet
3 mo-

X

(14) 6-

momento tertius illud confundere aut
turbare poſſet, conſenſum ſuum revo-
cando aut in voluntate ſua usque ad
mortem non perſeverando. Et quam-
vis ſucceſſores occaſione hujus pacti
mortem tertii optare poſſint, tamen
exinde colligitur, non quodlibet deſide-
rium mortis alienæ ſucceſſionis nego-
cium nullum facere, quia ab hoc Vo-
to mortis captandæ nec ſucceſſio ab in-
teſtato libera eſt. Plane talis ſpes
evitabilis eſt, quippe teſtamento Votum
improbi cognati retundi poteſt, quod
fieri nequiret, ſi pacto dotali ſucceſſio
ita eſſet ſtabilita, ut nulla amplius ra-
tione adimi poſſet. G

THIES X.

Utut autem Pacta ſucceſſoria tam
inſigni proſecuti fuerint odio Romani,
tamen idem mitigarunt in Militibus I. i9.
C. de Pactis. Sed & hodie quoque Juri
Romano quoad alias perſonas videtur
eſſe

eſſe derogatum. Pacta enim confrater-
nitatis & mutuæ Succeſſionis nunquam
revocanda inter Iluſtres locum habere
Jus Publicum Imperii Romano-Germa-
nici quotidianis edocet exemplis. De
qua quidem re nullum nos premit aut ſol-
licitat dubium. Sed an hodie inter priva-
tos quoque cum juris efficacia Pacta hu-
juscemodi locum ſibi inveniant & ab op-
pugnatione tuta ſint, id eſt, de quo DD.
inter ſe digladiantur. Quod milites
attinet, hi, licet gregarii, publicis per-
ſonis, pro Republica ſudantibus, labo-
rantibus, viventibus, morientibus,
accenſentur, & ideò, uti olim, ita & ho-
die jus per pacta dotalia ſibi ſucceſſio-
nem relinquendi indubium intactum-
que retinuerunt, ad ductum alleg. . 19.
C.d. pactis. Quoad mere privatos autem
diverſas Ctorum reperimus opiniones.

2IES. XI.

Qui pro valore talium pactorum
ſtant,

ε (16) 2-
ſtant, diſtinguunt inter pacta dotalia,
quibus ſucceſſio uni tantum conjugi
datur, & inter ea, quibus viciſſitudina-
ria introducitur. Primo caſu, cum
Votum captandæ mortis non removea-
tur, valorem iis omnem denegant;
Poſteriori caſu ea probant, cum Votum
captandæ mortis tollatur per recipro-
cam ſuccedendi ſpem. Sic atteſtatur
MvNSINGER. Cent. 2. Obſ. 33. n. 10. No-
tiſſima Germaniæ conſuetudine inva-
luiſſe, ut conjugum Conventiones de
mutuis ſucceſſionibus valeant. Idem
quoque in Gallia obtinere ex PAPONIO
20. arreſt. 2. J. 16. refert Nic. BETSIUS
de Stat. Pact. & Conſu. fam. Cap. 5. §. 5.
Imo GAILIUS l. 2. O. 126. tale pactum
Jure Civili valuiſſe autumat propter an-
tea allegatam rationem. Accedit huic
opinioni Jo. GorbppoEUs JC. Marp. Sed
ob aliam rationem, ſc. quod nihil con-
jugalem vincat aſfectum és amorem, &
quod pactum, ſub conditione, ſi ſine
liberis

liberis decedant paciſcentes, conci-
piatur, quodque libera teſtandi pote-
ſtas propterea non ſit ademta.

T5HES XII.

Qui pro negativa ſtant, ſe fundant
in receptione Juris Romani, quod Juri
Germanico, tanquam correctorium, ſub-
rogatum eſt; atque in hanc ſententiam
deſcendunt eo promptius, quo certius
opinantur conſuetudinem Germaniæ
generalem, qua pacta Succeſſoria appro-
bata eſſent, probari non poſſe. vid. Au-
tores ab ANr. GABR. allegati in Comm.
Concluſ. l. 3. h. de pact. Concl. 1. n. 4.

ZHES. XIII.

Nicot. BETSIUS Cap. 5. §.4. media via
quoque incedere geſtit. Hic primo diſtin-
guit inter extraneos & conjuges. Quoad
extraneos rurſus ſubdiſtinguit, an con-
ventio loquatur de rebus certis, an vero
de univerſalibus. Si poſterius, vix exi-
„ c ſftimat

56 18) ee-
ſtimat eam fuſtineri poſſe, cum Ro-
SENTHAL. Jynopſ. feud. cap. 7. n. 16. Si
prius, putat hujusmodi conventionem
inter privatos eatenus ſuſtineri poſſe,
ſi contrahentes in eadem voluntate uſ-
que ad mortem perſeverarent arg. l.7. 5.
ſi vir &; uxor. ſf. de Don. inter V. & V.
ubi tamen diſtinctionem GAILIII d. O.
126. n. 6. Obſervari vult; Scilicet ait, vi-
dendum eſſe, utrum fiat promisſio mutua
de ſuccedendo per ſtipulationem cauſa do-
nationis, aut alterius contractus inter vi-
vos; an vero ſimplex promisſio de ſucceſ.
ſione reciproca; ut primo caſu valeat pro-
miſſio mutua de acquirendo, quia non
eſt pactum futuræ ſucceſſionis, ſed ob-
ligatio deſcendens ex contractu de præ-
ſenti inter vivos celebrato, licet effectum
poſt mortem demum ſortiatur, ideoque
valeat & teneat irrevocabiliter. Secundo
vero caſu promiſſio non valeat inter
privatos, niſi morte eorum, de quorum
hereditate actum eſt, confirmetur. Ous:

ad conjuges in applicatione dictæ di-
ſtinctionis fluctuat. Nam poſtquam di-
xiſſet, non dubitandum eſſe, pacta do-

talia de ſucceſſione rerum particulari-

um inita non improbari, tandem ſub-
jungit, hodie Conſuetudine Germaniæ
contrarium ſervari, ut ſcilicet in pactis
dotalibus conveniatur de ſuccesſione ac-
quirenda indiſtincte. Sed & GAmLIUs d.
O. 126. adeo firma hujusmodi pacta exi-
ſtimat, ut revocari à vivente non pof-
ſint.
Nos in hoc ſententiarum certami-
ne ante omnia Conſuetudinibus ſpe-
cialibus locorum, in quibus pacta dota-
lia fiunt inhærendum eſſe autumamus.
Deficientibus his, teſtimonio tot Do-
Gorum ſtare non hæſitamus, quo do-
cemur conſuetudine generali intro-
ductum eſle, ut vel ſuccesſio ſimplex
vel reciproca, utraque vel particularis
C 2 vel

vel univerſalis in pactis dotalibus dari

poſſit. Hanc tamen temperamento

propoſitionem ita merito modera-
mur. Scilicet arbitramur (1) ſalvam iis,

quibus jure debetur, legitimam por-

tionem manere debere; (2) examinan-

dum eſſe, quibus verbis in pactis dota-
libus ſucceſſio relinquatur, an per mo-
dum contractus, an per modum ultimæ

voluntatis; (3) Si per modum contra-

tus, irrevocabilem quidem ex parte pro-
mittentis obligationem induci, ſalvam
tamen (4) legandi libertatem reliquam
eſſe, ſi univerſa bona fuiſſent conjugi in

caſum mortis relicta. Mæv. adjus Lub.l. 2.

P. 108. BERLICH. p. 2. Concl. 5I. n. 2. & 16.
Quod ſi (5) per modum ultimæ volunta-
tis ſuccesſio in pactis dotalibus relinqua-
tur, rurſus diſtinguendum eſſe putamus,
an verbis directis, an precariis detur ſuc-
cesſio? Si illud, ſeptem; ſi hoc quinque
teſtes neceſſarios fore; Denique Trebel-

lianicæ & Faleidiæ locum, ſuppoſitis ter-

muInlis

— 59 (21) 65-
minis habilibus eſſe poſſe, revocabilem-:

que ſemper diſpoſitionem futuram eſſe.

7KHES. X V.

Quæritur autem, unde dignoſci queat⸗

an per modum contractus, an per mo-.

dum ultimæ voluntatis bona relinquan-
tur. Mixta dicunt eſſe pacta dotalia, in
quibus de ſucceſſione diſponitur per
modum ultimæ voluntatis; Simplicia ve-
rO', in quibus per modum contractus.
Sunt, qui putant ex verbis adjectis hoc
colligendum eſſe. Si dicatur: Conſu-
gem ſuperſtitem debere omnia bona bpra-
mortui retinere, eſſe pacta ſimplicia,
aut per modum contractus inita. Si
vero ita efferatur: Conjugem ſuperſti-
tem debere TURE HEREDITARIO omnia
bona pradefuncti habere; eſſe pacta mix-
ta. CARPZ. p. 2. Conſt. 43. def. 6. Kont.
de pact. dot. Eo etiam fere inclinat
STRVYCK. in Tr. de Caut. Contr. Sect. II.
Cap. 8. p. 608. §. 22. niſi quod dicat,
. 3 non

non ex eo ſolo pacta fieri mixæta, ſi dicatur,

der uͤberlebende Mann ſoll der Frauen GuͤÜ⸗

ter erblich behalten / quia etiam alicui res
Erblich venditur ſeu donatur; verum,

ſi diceretur: Die Guͤter ſollen erblich auf

das Uberlebende fallen; Sic enim Vox

Erblich modum devolutionis denotaret.

7HES. XVI.

Nos primo deciſionem hbujus quæſtio.

nis non ex verbis, ſed ex mente diſpo-
nentium ſeu paciſcentium haurimus.

Si enim manifeſtum eſt, aliud paciſcentes

ſenſiſſe, à ſignificatione verborum rece-
di poteſt L. Non aliter 6o9. F. de Leg. 3.
Hinc, ſi fupponimus conſuetudinem,
quod omnia bona ſuperſtiti pactis do-
talibus relinqui poſſint, ſive in iſtis
didum eſſet : Superſtitem omnia
bona pradefuncli retinere debere, ſive
formula, Er ſoll es erblich haben / ſive al⸗
tera, ſecundum cautelam Stryckianam,

cta;

es ſoll erblich auf ihn fallen / fuiſſet adje-

— ——0ẽ — —— — — — — —. — —.—— —

— — ⏑ —

cta, mentem paciſcenrium ſemper fuiſſe,
eum, cui univerſa bona ſic promittuntur,
heredem futurum eſſe, adeoque modum
devolutionis in ſuperſtitem hereditario
jure fieri debere. Quis enim tunc debi-
ta defuncti ſolvet, quis ejus factum eſt
præſtituturus, niſi ſuperſtes? Qui autem

hoc facit, & ex mente defuncti facere

debet, is certe indubitatus heres erit.
Unde 3) fluit, harum formularum ad-
jectione non ſtatim probari pacta dotalia
per modum ultimæ voluntatis eſſe con-
cepta. Si enim fiat promiſſio & repro-
miſſio ſucceſſionis aut hereditatis cum
acceptatione alterutrius, merum pactum
eſt, per conſequens ultima hic ceſſabit
voluntas. Eo minus autem 4) exvoca-
bulis heredis vel juris her editarii ulti-
mæ Voluntatis negotium præſumi po-
teſt, cum & bona ſingularia ſine men-
tione hereditarii juris objectum ultimæ
voluntatis facere queant; Itaque 5) tum
demum pacta dotalia per modum quo.-
que

(24) S8-
que ultimæ voluntatis facta eſſe dicendum eſt, ſi
Conjuges ſe in pactis dotalibus inſtitauant heredes, .
aut ſibi vel ſimpliciter vel reciprece bona legent aut mor-
tis cauſa donent ; aut fidet alterutrius cemittant,
wann ſie ſich nemlich in der Eheberedung zu
Erben ein⸗oder affter einſetzen / einander etwas
vermachen / von Todes wegen ſchencken / oder
mit Wiedererſtattungs⸗Bedingung geben. Et
id quidem ſine verbis obligatoriis aut ſine clauſi-
la de non revocando. Quotiescunque enim hæc
adſunt, adeſt mutua ſibi invicem hereditatem aut
bona ſingularia relinquendi obligatio, quæ, quia
conſenſu mutuo contracta eſt, adeſſe facit pactum
merum, non vero mixtum ex ultima Voluntate; Ad
poſterius autem, non vero ad prius requiruntur
5. aut 7. Teſtes. Ergo non ex objecto, quod in
Pactis dotalibus datur, ſed ex forma negocii, vel
Pacti vel ultimæ voluntatis indoles eſt & dijudi-
canda & conjicienda. In dubio tamen, ſi ne-
ſciretur, an per modum contractus, an per mo-
dum ultimæ voluntatis res ſuperſtiti ſint relictæ,
ſemper pro ultima voluntate pronunciarem, ſive
res ſingularis, ſive hereditas relinquatur; quia,
ut in dubio non præſumitur conventio, ita nec
in dubio præſumitur, quendam facultati re-
vocandi datum renunciaſſe.

g 4 N Y O M.

X V

VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset

W.

19

17

16

Focus alance
18

6

„ Copyright 4/71999 VXyMaster Gmbh n

5

TATIO JVRIDICA
S QVZSTIONEM,

ESSIO PER PACTA
LIACONCEDI
POSSIT:?E

R £ & IDFE

AIA EBERHARDO

NCKIO,

PBL. ET PAND. p. P. O.

-M. CAN. FAC. JURID.
p. t. DECANO.

I CENSVRE SVBJIJIICIET
J41NX M DbCcGrrEIII.

BANVS NEVBECK,

EISSENBVRGENSIS.

3)0(SSS - SS- sg o-sezr
G EN 7łO K A TI,
DRIS PAVSCHINGERl, Typogr.