Gi913 Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

 Exercitia Spiritvalia Sacerdotvm Tridvana Et Octidvana N12511957015 021 IILIHCIIIIIIIINIII UB Tobingen EXERCITIA SPIRITVALIA SACERDOTVM IRDVYANA Fe, QVE ANTEHAC VARIE TRADIDIT ET CONSCRIPSIT P. MAXIMILIANVS DVFRENE SOCIETATIS JESU SACERDOS, AUGUSTISSIME IMPERATRICIS MARIX AMALIE CONFESSARIUS. õõ EDITIO SECVNDA. CUM PRIVILEGIO ET FACULTATE SUPERIORUM.- Auguſtæ Vind. & Oeniponti Sumptibus JOSEPHI W. OLFE 17 5 4 JESCI CHRISTO CRVCIFIXO, REGI SA CVIL ORVM, PONTIFICI E£TERNO, PASTORVM PRINCIPI, Propter quem, et per quem Omnia. Hebr. 3. HASCE PAGELLAS, GRATIX IPSIUS MUNERE CONSCRIPTAS, 6GRATUS REDDIT 1 D. D. D. SCRIPTOR MINIMVuS. Facultas K. P““ Provincialis cum Privilegio Cæſareo. Cm D. Joſephus Wolff, Bibliopola Augu- ſtanus, denuo typis vulgare deſideret . Exercitia ſpiritualia Sacerdotum, ſive octo tridua conſcripta à P. Maximiliano Dufrene S.J. Sacerdote, ego Adamus Dichel, Socie- IN tatis ejusdem per Superiorem Germaniam“ Præpoſitus Provincialis, poteſtate ad id mihi facta ab Adm. Reverendo Patre Noſtro Igna- tio Vicecomite, univerſæ Societatis Præpo- ſito Generali, eidem ad ſecundam dunta- xat hanc editionem facultatem impertio, ſimulque communico Privilegium Cæſa- P 4 reum, quo aliis Bibliopolis, atque typo- graphis prohibetur, ne dictum librum citra conſenſum Superiorum recudere, aut intra fines S. R. Imperii inferre præſumant. In cujus rei fidem has ei manu propria ſubſcri- ptas, & conſueto Officii Sigillo munitas dedi, Halæ 3. Octobris 1753. Adamus Dichel. TRI. idt 0, lAu debcere no Duhen che oet eadidu obtroln. ET ULTIMUIS SACERDOTIIS. libreumen re, ſuonm. i ſ Wunttt N N( el. zunf Ulrlete primus & ultimus 4 Sacerdotis Triduò expenſus. Dioes I. Finis primus Sacerdotis, Obſequium PDpEI non vulgare. Conſideratio I. Sanctorum Patrum ſenſa de Stats Sacer- dotalis ſublimitate expenduntur. Acerdos, ait D. Chryſoſtomus de Sacerdotio „ l. 3. Miniſterium equidem ſuum in terris „ eExequitur; jure tamen illud res inter „ Cœleſtes numeremus: Neque enim aut „ Angelus, aut Archangelus, vel creata quæ- „ Piam Virtus, led ipſêmet Divinus Spiritus „ Eccleſiaſtici Ordinis dignitatem inſtituit, qui R. P. Dufrene Exercitia. A 2 „ & Finis Sacerdotis & homines in mortali carne adhuc ambu- lantes Muneris Angelici ſublimitatem æſti- mare pro merito ſuo docuit. Quare tanta Sacerdoti competit puritas, ac ſi Thronos inter & Virtutes in cœlo jam verlſaretur. Sacerdotium Legis antiquæ varia comitaban- tur, quæ timorem ſacrum & reverentiam inſpi- rabant; Horum ê numero erant Veſtes Sacer- dotales, tintinnabula, margaritæ ,„ lapidesque pretioſi humeris & pectori Sacerdotis cum de- core appliciti; Mitra, Tiara, veſtis magnifica uſque ad talos defluens, aureæ laminæ; San- cta Sanctorum, locus Templi medius & ſacra- tiſſimus, jugi ſilentio quietus, aliâque hujusmo- di venerationem inculcabant. Verùm ſi Legis novæ Myſteria conſideremus, umbras reputa- bimus, quæ aliquid eſſe priſcis temporibus vi- debantur. Cum enim Dominum ad Aras immolari vi= des: cum Sacerdotem conſpicis Miniſterio ſan- tiſſimo intentum, preces que unà cum victima divina offerentem, populum magnò numerô aſſiſtentem, & Agni ſanguine piè ſuſcepto pre- tiose rubentem, terrena omnia ſanctòô faſtidiôò averſare, teꝗque inter cœlites quaſi habitantem circumſpice. Rerum creatarum cunctas ima- ines tunc meritèò excludis, & ſincero mentis oculo intueris, quod omnem ſenſum longeè ſu- perat, & in cœlo à beatiſſima Juſtorum con- gregatione adoratur. Mirare prodigium: Rem nulli perviam in- tellectui meditare: ineffabilem Majeſtatis ſu- premæ —R MN W ANz D Püteel r. gien Mun le mbn. Ntem d. Uure tann UIrones tirent, oniben. m inbi⸗ ſesdeer. disde Died. 6 manidan thinr; ⸗ Cias Cum. ne hupn. ünfles brasrenr. wpotbi mmorin. Cinikener Cun in n Nunet lalepton⸗ ſn atidl htienter nnnt⸗ ero ſum lunl ltmmmr lipin eun n Conſideratio I. 5 premæ pietatem contemplare! En! Dei Filius, qui ſedet ad dexteram Patris veſtimento gio- riæ amictus, horàâ ſacrificii manibus humanis te- netur, volentibus diſtribuitur, benignitate in- audita pié ſtringendus cuique traditur. Nul- lus hic præſtigias ſuſpicandi locus: Certa po- tiùs omnia, teſtium grandi numero firmata, & ſpectatorum oculis ſubjecta. Ex adjunctis om- nibus Divini Sacrificii pompam conſidera; in- ſpice ſingula, rimare omnia: Edic denique, an humile quidpiam in toto deprehendas, aut quod carpi meritòô poſſit? In alio prodigio hu- jus tibi prodigii Majeſtatem & ſanctitatem de- monſtro. Eliam cogita: Virum hunc ſuperis dilectum ob mentis oculos pone, multitudine innumerabili cinctum: Victimam lapidi quadro impoſitam vide: intenta omnium ora, ſuſpenſos animos, altum que ſilentium ſpecta. Solus Pro- pheta orans loquitur: & en! adeſt repentè i- gnis cœlo cadens, quo victima pretiosè con- ſumitur. Singula hæc admiratione digna eſſe, tu quidem ultrò fateberis. Nunc ad Auguſtiſſimum Altaris Miniſterium convertamus obtutum: Non ſolum admirabi- le, ſed omnem ſuperans admirationem depre- hendemus. Sacerdos, quem ſacris operantem vides, non quemcunque ignem, ſed ipſum Spi- ritum Sanctum è cœlo advocat: Preces ille ſat multas non eum in finem pronuntiat, ut deſcen- dens flamma Hoſtiam abſumat; ſed ut gratia cœleſtis Sacrificio intimè præſens adſtantium corda ſuccendat, & argenté puriſſimé nitida magis efficiat. A 3 Quis 6 Finis Sacerdotis Quis igitur, niſi ratione prorsùs careat, par- vi pendere auſit Myſterium, quod horrorem ſacrum piis mentibus ingerit, tædiumque om- ne ab iis propellit? Forté ignoras, nullam eſſe hominum virtutem, quæ ferendo huic igni di- vino par eſſe poſſit? Iſtud perſuaſum penitus habe, tantam Ilius eſſe Majeſtatem & ardorem, ut ſine ſpecialis gratiæ auxilio propiûs accede- re humanæ infirmitati neutiquam liceret. Myſterii magnitudinem ſi ulteriùs diſpicere lubeat, ſtupentes videbimus, Hominem ex maſſa terrea concretum, carni & ſanguini profunde immerſum, Beatiſſimæ illi, ſupremæque Entitati mira quadam ratione propinquare: Videbi- mus, ad quem honoris & gloriæ gradum Di- vinus Spiritus Sacerdotes evexerit, quorum Miniſteriò negotium cœli terræque ſacratiſſi- mum, & longé maximum inchoatur, & ablol- vitur: Intelligemus, ad perficiendam quoque animarum ſanctificationem & ſalutem eosdem Sacerdotes adhiberi, quæ res non minus ad- mirationis & magnificentiæ habet, quàm quid- quid aliàs eminentem ipſorum dignitatem co- mitatur. Hominibus adhuc in terra verlanti- bus cœleſtes theſauros diſpenſandi facultas con- ceditur: Ipſis data poteſtas, quæ neque Ange- lis, neque Archangelis obtigit, cùm nemini ho- rum dictum ſit: Quidquid ligaveris ſuper terram, erit ligatum & in Cœlis; Et quidquid ſolveris ſuper terram, erit ſolutum & in Cœlis. * Habent equidem terræ Principes ligandi po- teſtatem; * Afatth. 16. v. 19. öleun tun . elshe⸗ EN En m M Niten Cmef, Flusmne it eeit Uuenen 1el rri fier u Cg Encnnn inae A ſne UiVktii ibrs ioren Miante Neno , Aretdhr. OI ndue or. Ulſamen icieni. n ſenitis Cnnlorem ls aeece ert. Slice Neineimadn hipont ruebtiti le: Vidi. gralinb. erld gunn tn Ae⸗ dam Uigt tenn coite On innsz küncu⸗ golaren- erra vetend- facoltsco⸗ eeſleing⸗ I benmnn-- Conſideratio I. 7 teſtatem; Verùm poteſtas hæc ad corpora ſo- lùm pertinet: Contrà Sacerdos animas ligat, illiusque virtus cœlos penetrat, ut adeò ratum e throno ſuo DEUsS habeat, quidquid Sacer- dotes in terris ſtatuunt, nec dedignatur ſupre- mus rerum Domwinus latam à ſuis famulis ſen- tentiam calculòé ſuò confirmare. Plane cœ- leſtis hæc eſt poteſtas, quam his verbis cœli terræque Rector Sacerdotibus commiſit: Quorum remiſeritis peccata, remittuntur eis, & quo- rum retinueritis, retenta ſunt.“ Poteſtate hac ſub- limiorem quis vel cogitando aſſequatur? Omne judicium Divinus Pater Filio tradidit; Filius autem Diſcipulos ſuos judices pro ſe con- ſtituit. Ad hoc illi faſtigium miræ celſitudinis ita evecti ſunt, ac ſi rebus humanis jam peni- tùs exempti, & affectuum terrenorum ponde- re, quod mortales premere ſolet, omninòô fo- rent ſoluti. Edic, amabo, quibus oculis Pro- vinciæ integræ ſubditum illum eſſent aſpectu- Iæ, & quo in pretio habituræ, cui Rex poteſta- tem commiſiſſet carcerum portas aut reſeran- di, aut occludendi; quoscunque vellet, ferreis nexibus inſerendi, aut isdem abſolvendi? Numquid non hujusmodi hominem, tanquam ſuper cæteros eminentem ſuſpecturi eſſent u- niverſi? At verò Deus Miniſtris ſuis, Sacerdo- tibus novæ Legis, poteſtatem tradit tantò ſub- limiorem, quantò Cœlum terris, & anima cor- pori antecellit. . Nemo ſane Dignitatis hujus eminentiam A 4 parvi * Joan. 20. V. 23. 3 Finis Sacerdotis. parvi pendat, niſi quis perſuaſum habere fors poſſit, ab eorum nonnemine gradum hunc vi- lipendi, quos ad illum DElUS per gratiæ ſin- gularis privilegium evexit, unde omnis ipſo- rum magnitudo derivatur. Procul ſit à nobis tam cœca mentis aberratio! Ratione prorſus caret, quisquis Miniſterium illud ſanctiſſimum honore debito fraudat, ſine quo Bonorum cœ- leſtium nulla conſecutio ſperari à quoquam poteſt. Quis enim ignorat, neminem ad re- jaum cœleſte admiſſum iri, niſi regeneratus ¹ t ex aqua & Spiritu Sancto? Quis neſciat, vitam æternam non habiturum, qui carnem Filii Hominis non manducaverit, & ſanguinem Ipfius non biberit? Unde verèò ſanctum illud regenerationis lavacrum: unde cibus ille ac potus vivificus populo fideli obvenit, niſi per manus Sacerdotum? Qua ratione illorum de- ſtituti ſacrò́ Miniſteriò aut gehennam effugie- mus, aut immortalitatis beatæ præmia conſe- quemur? Hi ſunt, quorum ope in Baptiſmo Spiritu renaſcimur: Hi, quorum ſtudiis ) Eſum Chriſtum induimus, & corpori myſtico uni- mus, cujus caput idem DElIIS ac Salvator no- ſter eſt. Quis Regum aut Principum, quam- vis potentiſſimus, præſtare talia nobis poſſit? Quis ampliori honore dignum propterea non cenſeat Sacerdotem, quàm Regem utut po- pulis ac Provinciis imperantem? Quin & ipsis Parentibus, qui vitam nobis dedére, DEI Mi- niſtrum tutò præferemus. IIli ſecundùm car- nem mundo nos genuerunt: Contrà Sacerdos beatam ered Nlent in Cnmni En bon Mher tin toin Uarin Umnon n ho ibeni huneß. Netir i Omnbioſe⸗ Iltinobi ne woris Cinum nonnmc. 1annntnn ienur. repenennd Qbeka qlicnen Elugiam ncdhumiin Cibis len enitin e UMomnte nam efigt⸗ temison’ in Nyiſn Kucis Din rKico d⸗ SAnanro⸗ ipun gon⸗ rbo l tereut en in . ont ecuci- n. huni Gwend⸗ euu Conſideratio I. 2 beatam filiorum Dei adoptionem, veram liber- tatem, vitamque Gratiæ nobis impertitur. Soli antiquæ Legis Sacerdotes privilegio ſin- gulari leprofſos mundabant, ſeu potiuùͤs munda- tos diſcernebant. Quare Sacerdotium tam avidè quærebatur. Nunc veròô Sacerdotes non modòô inter lepram & lepram diſcernunt, ſed & animarum inquinamenta tollunt. Itaque culpam multò graviorem illi admittunt, qui Sacerdotes novæ Legis contemnunt, quâm ad- miſerit olim Dathan cum ſociis, qui Sacerdo- tio inhiabant, quin vocati à DEO eſſent: Et quamvis ſummo illud in pretio haberent, mor- tem non effugerunt, quod Miniſterium ad ſe non pertinens quæſiſsent. Deteriùs modòô a- gunt inter Eccleſiæ filios permulti, qui Sacer- dotium maximis incrementis auctum, & mul- tò quàm antehac magis pretioſum vilipendunt; graviori enim culpa ſe obſtringit, qui Miniſte- rium honoris & gloriæ plenum contemptui habet, quàm qui admirabundus eidem inhiat, licèt habilis minimè ſit. Quis ergo tam malè feriatus eſſe poſſit, ut ſacri faſtigii præcellen- tiam deſpiciat? Quàâm malè Sacerdos ageret, qui tantum cœli Donum in ſeipſo profanaret? Redeamus ad Parentes, unde paulô priùs diſceſſimus. Sic igitur exiſtimo, DEum Sacer- dotibus poteſtatem longe ampliorem contu- liſſe, quàm parentibus, ſive mala fuerint pu- nienda, ſive Bona quælibet procuranda. Pa- rentes vitam nobis mortalem tribuunt; Sacer- dotes immortalem. Parentes nec morbos, nec . A 5 mortem 10 Finis Sacerdotis. mortem arcere à filiis poſſunt; Sacerdotes & animæ morbos, & ipſam quoque mortem eli- minant, cuùm ſalutaribus monitis, piisque pre- cibus juvant, vel perditam ſalutem abolendo eccata reſtituunt, vel mentis integritatem vi- gili ſolicitudine illibatam cuſtodiunt. Infirmatur quis Veſtrum, ait D. Jacobus Apo- ſtolus, indutat Presbyteros Eccleſiæ, & orent ſu- er eum, ungentes eum oleo in nomine Domini, Go⸗- ratio fider ſalvabit infirmum, & alleviabit eum Domi- nus; & ſi in peccatis fuerit, remittentur ei.?“ En! ùt Sacerdotes melius, quàm parentes, & cor- poribus medelam afferant & mentibus. Ac- cedit, quòd parentes filios ſuos in Principem fortè injurios, Eidem reconciliare paſſim ne- queant; Sacerdotibus verò Numen offenſum propitiare denuò conceſſum eſt. Tanta igitur cuùm ſit, tamque ſublimis Sacer- dotum dignitas, tam divina poteſtas, quis aut pertinaciæ, aut temeritatis arguere auſit viros ſanctiſſimos, qui nunquam adduci poterant, ut Sacerdotii honores quærerent? Illos potiùs au- daciæ inſimulemus, qui motu proprio, absque DEI vocantis Beneplacito, in ſancta ſeſe inge- runt, multò facturi meliùs, & ſtaturi ſecurius, ſi relicto Majeſtatis tantæ faſtigio in Chriſtia- næ humilitatis plano conſiſterent. Magna cer- tè virtus in iis requiritur, quorum curæ ſpon- ſa Eſu Chriſti Eccleſia ſive ornanda, ſive cu- ſtodienda committitur, niſi ruinam adire ipſi- met velint, Gregemꝗue Dominicum ſervare ab exitio *½ CAp. j. 1 7. 2 äon o 1 Mr ah logen Centum Nete Aünrr un⸗ unlhi Immmn tſehn: un i zen ⸗ Aumi Gm / tt l etcore Ortem K gneg aolenco furen n. db 4ho. nut ⸗ Mnnh. tunin. 4, l] Kr. bus A.. Dünhen Mn. okerlun linis rer. 1 glbl Ault Nan potenwn potiisar⸗ drin Aeee zleſe nge⸗ Cniſecuris 1, Chrſti⸗ Magnac⸗ n cureßt⸗ ch, ſecl⸗ Aenpl At Conſideratio IJ. 11 exitio immunem cupiant. Quare timeat op- pidò Sacerdos, cujus humeris onus incumbit, Angelicis etiam poteſtatibus formidandum. Quis Eſum Chriſtum ardentiori charitate dilexit, quàm Divus Paulus Apoſtolus? Quis Deo gratior unquam fuit? Timet nihilominus Gentium Doctor tantis gratiarum ornamentis inſtructus: Timet animarum curam: ſibi ti= met: fidelibus ſibi commiſſis timet. Timeo, in- quit, ne ſicut ſerpens Hevam ſeduxit aſtutiu ſud, ita corrumpantur ſenſus veſtri, & excidant a ſimplicitate, quæ eſt in Chriſto.* Et alibi: Ego in timore & tre- more multo fui apud vos. ** Sed cur timet Vir tantus, ſuperis charus, usque ad tertium Cœ- lum raptus, & arcanorum ſublimium particeps effeéctus? Quid timet Magnus Apoſtolus, qui tanta pro Chriſto erat paſſus, tantumque pro ejus gloria laboraverat? Cur metuit Vir Di- vinæ legis obſervantiffimus? Miniſterii ſui pon- dus, Apoſtolici muneris ſublimitatem, & jun- Cta cum illo pericula metuit. Tremit colum- na, & arundines non tremant? Timet Sanctus, & non timeant prævaricatores? Sub onere ſa- cerdotali & Apoſtolico ſudat, gemit, laborat gigantæo robore inſtructus Operarius: Quis credat, exiles homulos, ac imbecilles nihil a- gendo, & ſtertendo, ridendo & nugando tre- mendum Onus portaturos? . Iterum audiamus Apoſtolum: Quis infirmatur, S ego non inſirmor? Quis ſcandalizatur, & ego non uror? XX Et boni Sacerdotis Notam minime P dubiam! X 2. Cor. 11. X 1. Cor. 2. *X 2. Cor. 11. 12 Finis Sacerdotis. dubiam! Verùm ſola nondum ſufficit. Quid igitur ampliùs ab illo exigamus? Loquatur de- nuò Magnus Prædicator. Optabam, inquit, ego ipſe anathema eſſe à Chriſto pro fratribus meis, qui ſunt Cognati mei ſecundum carnem.“ Quisquis absque fuco, ſincere, totoꝗque corde ſic loqui poterit, næ is peſſimè egerit, ſi curæ paſtoralis munus à ſe rejiciat. Quèd ſi verò ab hujusmodi vir- tute magnanima ſit alienus, malè ſuis rebus & Eccleſiæ commodis proſpicit, temeréque pror- ſus agit, niſi oblatæ ſibi Dignitatis molem re- pudiat: laudari meretur, ſi timendæ Celſtudi- nis faſtigia prenſare non præſumat. Quis ſanæ mentis compos, niſi dexteritate ſingulari polleat, navem prægrandem, diviti mercium pretioſarum pondere onuſtam regere volet, cùm per mare turbulentum ducenda eſt? Numquid non prudentiæ laudem merebitur, qui ſpartam adeò periculoſam recuſaverit, quamvis utilem & honorificam? Nolim ego, reſpondebit offerenti remos vir prudens: no- lim ego diſcrimen adire non dubium perdendæ navis, in ſcopulos incurrendi, ſocios & merces in pelagus effundendi. Nemo ſic reſponden- tem, & navis regimini ſubducentem ſeſe vi- tuperabit. Quis verò temerarium non dicat, valdéque inſipientem hominem illum, qui na- vem aliam, animarum immensô pretiô, ac di- vitiis onuſtam per ſæculi hujus mare turbidum, inter mille diſcrimina non in ſcopulos incur- rendi, ſed univerſam ſubſtantiam, unâque ſe- ipſum X Rom. 9. lan iſte Ve nn a⸗ ant ,lehun em eo üen OIS t N A 0nn (lie 5 Iior P ſn. Wm „ (c „ DuId innr (ntu lr rthoe le Conſideratio I. 13 .n pfum in damnationis æternæ vortices effun- Uutitt. dendi, ſuſcipere velit gubernandam, quin vires Nguitn ſuas examinet, rei magnitudinem conſideret, o pericula cauté proſpiciat? Heu! quàm teme- ee rarii ſumus, audaces & inconſulti, dum regimen otertd animarum, cœco impetu adimus, nec ſatis per- 6 nmnns pendimus, quàm periculoſa ſit ſtatio, in quam oirt. nos propris acti commodis intrudimus! redn „ Veri Sacerdotes, ait Author librorum,“ ſeneno. quos S. Proſper Aquitanicus ſceripſiſſe pas- NOlen l⸗ . ſim creditur, ad inſtruendam Eccleſiam à Deo d „ conſtituti funt: ſanandis animarum morbis „ deputantur: Onera populi curæ ſuæ com- taete „miſſi utiliter portant: Numini placando len,dGfi „ nunquam non ſtudent, acſi peccatis propris lunedee „ſindignationi cauſam præbuiſſent; Et Aaro- uenak „nis æmuli thuribulum apprehendunt, ſeu, ettim „ quod equidem præſtat, in ſpiritu humilitatis recligeth „& in animo contrito ſacris Altaribus pro- Winen „ pinquant, & imminentia populo Divinæ ira- fotens: . „ cundiæ flagella conſtanter avertunt, ſupre- nelen „„mi Domini voluntates interpretantur: A- Enes „poſtolorum veſtigiis inhærentes, fundandis npener „S firmandis Eccleſiis omnem ſolicitudinem ten Aen „tribuunt: Fidelis populi Capita ſunt, ac Du- INdρ „ces, doctrinæ ſequioris hoſtes, Veritatis ſtre- nui aſſertores; Bonorum omnium deliciæ; lom, d ,, 1 1 e; Nethe », improborum terror, quos vel ſolà præſentiaâ gemm „5 conturbant, & comprimunt; Oppreſſorum nlhinl⸗ „ ſunt generoſi vindices, renatorum in fide w,u „ „ orthodoxa Patres, cœleſtium veritatum Præ- n „ dica- * 1. 2. de vita Act. Apoſt. C. 2. 14 Finis Sacerdotis. 2 „ dicatores, in bello adversum ſtygias poteſta- „ tes Anteſignani, Exempla bonorum operum, „ Regula virtutum, credentium Norma. „„ Sunt veri Sacerdotes Eccleſiæ ornamentum, & pars melior, per quos illa ſplendet illuſtriùs: ſunt columnæ fortes, quas firmavit Eſus Chri- ſtus Dominus noſter, & quæ multitudinem credentium invicto robore ſuſtinent: ſanctæ civitatis patentes ſunt portæ; ingredi per illas neceſſe eſt, quotquot hæreditatem capiunt ſa- Jlutis æternæ: Ipfüis creditæ ſunt claves Regni cœlorum: ſunt quoque Diſpenſatores in Do- mo Domini;, quibus datum eſt ſpirituales the- ſauros volentibus munifica manu elargiri. Ut autem intelligas, quinam Sacerdotes hæc laudum encomia mereantur, diligenter adver- te, illos notari, quos neque ambitio, neque cu- piditas, aut vitæ commodjioris deſiderium, ſed pietas, zZelus ac ſcientia ſacris altaribus ad- movit: quos una DEl vocantis Bonitas, non hominum ſuffragantium favor ad tantæ digni- tatis apicem evectos, nullus inflat ſuperbiæ tu- mor: illos, inquam, jure ſuo hæc Elogia or- nant, quos labor indefeſſus conſtanter exercet: qui ſtatůs ſui Eminentiæ obliti ſlolummodò ad oneris gravifſimi pondus immane reſpiciunt: qui muneris ſui celſitudine haudquaquam glo- riantur, ſed laboribus ſacris perpetuòô intenti, ſub incumbente ſuis humeris grandi ſarcina gemunt & ſudant. Iſti reverà ſunt, quos ſcriptura Quſtodes & ſpeculatores nominat, eò quôd fidelium mores oculo * 7CN Uenth onc ain omin Rle ne ic fenfun t Fi. 1n lenee e Wioin 4 1öPor. 1openn tma.„» mentum lulkriüs: sChr⸗ ttulinen. te Kode herlls Cdhionkle ez Nenn resin o. tutlezthe. lugn. otese net Crer⸗ 0, nenecr. Gelcdenun Altarbosat itig tunte igt⸗ ſuperdiet⸗ Pognor tereletcet ummmodo elehic unomm Nen Mn 6danmmnne Ne Conſideratio I. 15 oculo pervigili conſtanter obſervent, piéque ſoliciti de omnium ſalute ſedulò diſpiciant, qua- lis & quàm conſentanea ſit virtuti Chriſtianæ cujuslibet converſatio; domi quidem cum li- heris & domeſticis; extra domum cives inter ac contribules; firmando bonos, & aptis in- crepationibus emendando malos; aut horum nonnullos correctionis impatientes cum Ppatien- tia ſuſtinendo, cůùm dubitare nequeant, hinc ſuum in hortando zelum; iſtinc ſuam in diſco- lis ferendis tolerantiam ab æquiſſimo Remu=⸗ neratore DEO abunde compenſatum iri. Iſti denique funt Sacerdotes electi, qui juxta finem ſuum primum DEO ſerviunt in ſanctita- te & juſtitia, non vulgariter, non perfuncto- rié; ſed ad vocationis perquâm ſublimis exi- gentiam. Hi ſunt, qui & finem ultimum, DEl a0c Eſu Chriſti gloriam, ſuam proximique ſa- lutem certò conſequuntur, Eccleſiam inſigniter nunc ornantes, & Solis inſtar cœlum irradia- turi olim in perpetuas æternitates. Meditatio I. De Inſtitutione Statůs Sacerdotalis. Ehriſu⸗ non ſemetipſum clarificavit, ut Pontifex fie- ret, ſed qui locutus eſt ad Eum: Filius meus es Tu, ego hodie genui Te. ad Hebr. 5. Olens Magnus Gentium Doctor Paulus ]E- ſu Chriſti ſummum Sacerdotium magni- ficè declarare, usque ad ipſam Dignitatis tan- = . tæ 16 PFinis Sacerdotis. tæ originem pertingere ſatagit, quæ quidem alia non eſt, quàm ſinus æterni Patris, unde carnem hanc noſtram indutus DEl Filius in ple- nitudine temporum ad nos deſcendit, ſacrifi- cium ſuum oblaturus, & Hoſtiæ unius immo- latione grande opus humanæ ſalutis, noſtræ- qque ſanctificationis abſoluturus. Ponit hic no- bis ob oculos Apoſtolus & finem nobiliſſimum Statũs Sacerdotalis, & præcellentem illius emi- nentiam, cui conſiderandæ Triduum præſens dicabimus. In hac verò Meditatione conſide- rabimus primò, Quisnam ſit Auctor Sacerdotii; ſecundò, Quem in finem illud fuerit inſtitutum. Punbktam I. Non potuit Sacerdotium noſtrum originem nanciſci aut puriorem, aut glorioſiorem, quàm unde reipſa manavit: nihil hic terrenum; ni- hil humanum. Sine patre, ſine matre, ſine mortali ſtemmate erat magnus ille Melchiſe- dech, Sacerdos Regius, & KRex mirabili Sacer- dotiò inſignitus. Neque nos in lege gratiæ or- dinati Sacerdotes quidquam cum terris habe- mus commune. E cœlo venéère nobis omnia. Vocationis præcelſæ Auctor nobis DEUsS eſt; Caput Sacerdotii noſtri Eſus Chriſtus; Apo- ſtoli prima exempla, quæ imitemur. Hæc ge- nealogia; hæe ſtematographia noſtra, unde or- tum ducimus. Nobiliſſima eſt proſapia ſpiri- tualis, quæ tota principio divino, ac ſupremo innititur, teſte Seriptura: Ne quisquam ſumit ſibi fonorem, ſeng Fewin ſel t An l 1 e ulen tris, Unle s inpe. in horii. immo⸗ Nohrx⸗ lithleno. licimum nlliueni⸗ n rſen e Conide. Nerchti; llinnun. mcägnen Oremnn enun; d. mare, ine l Melenie⸗ abill cel⸗ gegratieor⸗ tettis habe⸗ obs onmne. Dele tilos; A⸗ I. H Trunmar i⸗ r⸗ nuſaß ten Meditatio I. 17 honorem, ſed qui Voratur à DEC tanquam Aaron. * Nemini apud nos licet motu Proprio ingerere ſeſe Altaris Miniſterio: vocari nos oportet Aa- ronis inſtar ad ſacros honores. Verum & ipſe Aaron umbra tantùm fuit, & figura tenuis ven- turi poſt ipſum Magni Pontificis, à quo Sacer- dotii nobilioris gloria plurimuùm erat ſuperan- dus. Talis detebat ut nobis eſſet Pontifex innocens; impollutus, ſegregatus à peccatoribus, & excelſior Cæœ-= lis Jactus, * Quæ Is à Patre accepit, dileipulis tradidit: Diſcipuli verò ad nos eadem tranimi⸗- ſerunt, quorum ſucceſſores, nunquam inter- rupta ſerie, cum incredibili honoris proventu eſle conſtanter pergimus: Sicut miſit me Pater, S ego mitto vor. VV Quantus hic gloriæ apex! Sed & quanta confuſionis materia, cum adeò diſſimilem me video tantis. Anteceſſoribus 1 Eſtne in me divina ſanctitas? Num Eſu Chri- ſti Sacerdotis ſupremi nonnullam imaginem referꝰ? An Apoſtolorum veſtigiis inſiſto juxta Pauli monitum: Imitatores mei eſtote, ſicut & ego Chriſti. ** * His pauliſper inhæretur; voluntatem exercendo per attus admirationie ob ſtatis noſtri ſanéctiſſimi celſitudt⸗ nem; gratiarum actionis, confuſionis, deſiderii &c. Pundblam II. Quem finem præfizum habet Sacerdotit tam ſublimis ſtupenda gloria? Quomodo nobis vi⸗= * Hebr. . 4. ** Hebr. . X Joan. 20: 2 12 XXXX , Cor. 11. R. P. Dufrene Exercitid. 8 VeH= 18 Finis Sacerdotis. vendum? Quid voluit cœleſtis ille Dominus, eùm vocare nos in admirabile lumen ſuum di- gnatus eſt, ut Sacerdotes Illius & Miniſtri eſſe- mus intim ſummorum Myſteriorum? Suæ in mundo gloriæ perperuam propagationem com- miſſam nobis voluit: ſui cultûs puritati, & legum ſanctiſſimarum obſervationi invigilare nos juſſit: & ut verbôò complectar omnia, hunc dedit vocationi noſtræ ſcopum, ut indefeſſo ſtudio ejus honori conſuleremus juxta Vo- luntatis ſuæ beneplacitum, omnemque homi- nem ad idem faciendum induceremus. Iſtud- ne eſt negotium noſtrum? Iſtàne occupatio continua? Si lumen ſuum diſpenſare ſol ceſſa- ret, inutilis foret: ſi terra fructus gignere, nosꝗque ſuſtinere deſineret, nulli amplius com- modo ſerviret, quia nec ſol, nec terra finem à DEO præfixum hac ratione aſſequeretur. Sic & nos e Sacerdotum Albo expungi meremur, nihilque ſumus minus quàm Sacerdotes, ſi DElI gloriam promovere in nobis ipſi negligi- mus, & alios ad eandem promotionem ſtimu- lare non ſatagimus: Hujus tam glorioſi finis incurii ad nihil valemus ultra, niſi ut mitta- mur foras, & conculcemur ab hominibus. Plus dico: Ad nihil deinceps erimus utiles, niſi ut in ignem mittamur ceu palmites inffu- ctuoſi & aridi. JEsII, Pontifex æterne, vitis vera! Tu me tanquam palmitem Tibimet con- junxiſti: Tu me nunquam à Te ſeparari per- mittas! Suſtine me porrò, & gratiæ ſuccò e- nutri areſcentem; Vel ſi quid reſcindendeun (oun (0s ffiltm, nn zün hiſe 44 „ aurn Mantetn Mi Ut (Ner s nng E W Ns Ne en l uum⸗ 4 Aten Umnlo Doning n uont. inickrieke N Sue n Dnem com. Uniati, & imiiglare nnihune ioleteſſo funn Fo. de hani⸗ s. IHNs. e oeloati⸗ le lceſa⸗ u genete, nhllscon We en uereun. N gimernnmn Nercie, 8iN negſe⸗ fonem lind, goiiol tm Cld ur mune b homnbe gtimus vii, laitesint⸗ Lerbe⸗ ſG mTibinede⸗ e Kepntle⸗ rntſerie⸗ Tnua Lecdtio I. 19 & putandum in me reperis, ferrum adhibe, ut fructus uberiores afferam. Et omnem, qui fert frultum, purgabit eum, ut fructum plus afferat. Joan. 15. Pergitur in exercitio voluntatis per actus doloris ob finem nobiliſſimum hucusque tantopere neglecätum; per actum propoſiti rmi ſeriò concepti, ac petitionis denique humilis & ferventis. Lectio I. Scripturæ Sacræ. Actuum Apoſtolorum Caput I. Aſcendens in cœlum Dominus jubet ſuos Diſcipulss in ſolitudine exſpectare Spiritum Sanctum, Ejusque wvoluntati morem gerunt. I. Primum quidem ſermonem feci de om- nibus, Q Theophile, quæ cœpit Eſus facere, & docere usque in diem, qua præcipiens A-⸗ poſtolis per Spiritum Sanétum, quos elegit, aſſumptus eſt. S 2. Quibus & præbuit ſeipſum vivum poſt paſſionem ſuam in multis argumentis, per dies P ragint⸗ apparens eis, & loquens de regno * 3. Et conveſcens præcepit eis ab jeroſoly-⸗ mis ne diſcederent, ſed expectarent promiſſio= nem Patris, quam audiſtis, inquit, per os meum: quia Joannes quidem baptizavit aquâ; vos autem baptizabimini Spiritu Sanéto non poſt multos hos dies. B z 4s Igitur Finis Sacerdotis. 20 4. Igitur qui convenerant, interrogabant eum, dicentes: Domine, ſi in tempore hoc re- ſtitues regnum IIraél? Dixit autem eis: Non. eſt veſtrům nêſſe tempora vel momenta, quæ Pater poſuit in ſua poteſtate. . 5. Sed accipietis virtutem ſupervenientis Spiritüs Sancti in vos, & eritis mihi teſtes in Jeruſalem, & in omni Judæa & Samaria, & uſque ad ultimum terræ. Et cùm hæc dixiſ- ſet, videntibus illis elevatus eſt: & nubes ſu- ſcepit Eum ab oculis eorum. 6. Cumque intuerentur in cœlum euntem illum,; ecceé duo viri aſtiterunt juxta illos in veſtibus albis, qui & dixerunt: Viri Galilæi, quid ſtatis aſpicientes in cœlum? hic EeIIS, qui aſſumptus eſt à vobis in cœlum, ſic ve- niet, quemadmodum vidiſtis Bum cuntem in cœlum. 7. Tunc reverſi ſunt jeroſolymam, à mon- te, qui vocatur Oliveti, qui eſt juxta Jeruſa- lem, Sabbathi habens iter. Et cum introlſſent in cœnaculum, aſcenderunt ubi manebant Pe- trus & Joannes, Jacobus & Andreas, Philip- t us & Thomas, Bartholomæus & Martthæus;, nltit JTacobus Alphæi & Simon Zelotes, & Judas ln Jacobi. gün 8. Hi omnes erant perſeverantes unanimiter Mse in oratione cum mulieribus, & Maria Matré ſuel JElu, & fratribus ejus. D Eleltio Sancti Mathiæ. leten 9. In diebus illis exurgens Petrus in medio fratrum dixit: (erat autem turba Adüninn ols⸗ imu 4 nhion enrophn Dre oer. 1es: Nn hent, Ge erpenientis litelteg in Anti & nbee diil⸗ Kuchezſl⸗ lem euoten ntg klos in Vi Callr, e , Bun lere. N emnen in wamn,àror urtr ſelde miortohſen manebamke teagPnl⸗ & Mauhrus Ntes & ul tesCnanine Marul een Ehofmm tinine Ledtio I. 21 ſimul fere centum viginti) Viri fratres, opor- tet impleri Scripturam, quam prædixzit Spiri- tus Sanctus per os David de Juda, qui fuit dux eorum, qui comprehenderunt Eſum: 10. Qui connumeratus erat in nobis, & ſor- titus eſt ſortem Miniſterii hujus. Er hic qui- dem poſſedit agrum de mercede iniquitatis, & ſuſpenſus crepuit medius, & difluſa ſunt omnia viſcera ejus. 1II. Et notum factum eſt omnibus habitanti- bus Jeruſalem, ita ut appellaretur ager ille lin- uâ eorum, Haceldama, hoc eſt, ager ſanguinis. Scriptum eſt enim in libro Pſalmorum: Fiat commoratio eorum deſerta, & non ſit qui in- habitet in ea, & Epiſcopatum ejus accipiat alter. 12. Oportet ergo ex his viris, qui nobiſcum ſunt congregati in omni tempore, quo intra- vit & exivit inter nos Dominus Eſus, inci- piens à baptiſmate Joannis uſque in diem, qua aſſumptus eſt à nobis, teſtem reſurrectionis e- jus nobiſcum fieri unum ex iſtis. 13. Et ſtatuerunt duos, Joſeph, qui vocaba- tur Barſabas, qui cognominatus eſt Juſtus, & Mathiam. Et orantes dixerunt: Tu Domine, qui corda nôſti omnium, oſtende, quem ele- eris ex his duobus unum, accipere locum iniſterii hujus, & Apoſtolatůs, de quo præ- varicatus eſt Judas, ut abiret in locum ſuum. Et dederunt ſortes eis, & cecidit ſors ſuper Mathiam, & annumeratus eſt cum undecim Apoſtolis. Fiunt nonnullæ ſuper bis reſflexiones. B 3 Examen Finis Sacerdotis. Examen I. An DEO ſerviam t Sacerdos? I. Cuinam ego Sacerdos famulor? Cujus Domini & Regis Miniſtrum ago? DEUS Ma- ghus Dominus, & Rex Magnus Juper omnes Deos. Pſ. 94. Hic ille eſt, Cui obſequium ſacerdota- le debeo. Regi ſæculorum immortali & inviſibili ſer- wio, cui ſoli bonor & gloria in ſæcula ſæculorum. 1. Timoth. I. li ſupremo KRegi famulatum non vulgarem debeo tanquam Sacerdos, cui omnes Angeli, cui cœli & univerſæ poteſta- tes, cui Cherubim & Seraphim inceſſabili vo- ce proclamant: Sanctus, Sanctus, Sanctuc. Iſai. 6. DEus, ex quo, per quem, & in quo ſunt omnia. Rom. 11. Qus ſolus eſt DEus. Pſ. 85. DEus Veorum Do- minus. Pſal. 49. DEus, in quo vivimus, mowemur; S& ſumus. Act. I7. Cujus majeſtate plena eſt terra. Plſ. 71. Quem cœli cœlorum non capiunt. 3. Reg. 8. Qui ſedet ſuper Cherubim; & ambulat ſuper pemas ventorum. Pſ. 98. & 103. Qui facit mirabilia magna ſolus. Pſal. 13 5. Dominus Altiſſimus ſuper omnem ter- ram. Pſ. 96. Rex Regum, & Dominus Dominantium. I. Timoth. 6. Qu' ſolus habet immortalitatem, & lu- cem inhabitat inacceſſibilem. ibid. Qui fecit cœlum & terram, mare & omnia, quæ in eis ſunt. Pſal. 14. Magnus conſilis, & incomprehenſibilis cogitatu. Jerem. 32. Qui fatit magna, & inſcrutabilia, & mirabilia, ꝗquorum non eſt numerus. Job. 5. & 9. Magnus Domi- nus, ujus ſapientiæ non eſ numerus. Pſ. 14 7. Terri- bilis in conſiliis ſuper filios hominum. Pſal. 65. Magnus Dominus Dypffin, lud Kans cecs ed ſus 1.C. Wnme he Virwr nCn Cten d )gniore lang Al Ments 7 ; n. Nleoen rter hlor Cjut DlS . 1 mner Deon. nlrerota. Al uulnn. I fumnhrum Aeros, eli ele elt⸗ Nctſſcll wo⸗ Nundt Ii6,. temi M., El/ Demm D- ut, Mieñ ſeuc mn unt 3. ee le ſhner n niruslis nin ſfmumumn 1 Dommndntun irttem ifeit en ſu N Examen I. 23 Dominus, & laudabilis nimis. Pſ. 47. Terribilis atque lIaudabilis. Exod. 1 5. Sanctum & terribile Nomen E- jus. Pſ. 110. DEus Majeſtatis. Pſ. 28. Inwictus Rex in æternum. Eccli. 18. &c. &c. Hic immenſæ Majeſtatis & Gloriæ Dominus eſt, cui tanquam Sacerdos famulatum debeo minimè vulgarem. Hæc & alia innumera mihi de IIlo fides, & ſa- cræ paginæ loquuntur. II. Quid verò Sancti Patres de illo admira- bilis magnificentiæ Domino, Eccl. 27. cui ego Sacerdos famulari debeo? Paucis multa S. Gre- gorius: „ Penè omne, quod de DEO dicitur, „ e0 ipſo jam indignum eſt, quòd dici potuit. „ Cujus enim laudi non ſufficit obſtupeſcens „ Conſcientia, quomodo ſufficiet balbutiens „ lingua? l. 10. mor. c. 23. S. Dionyſius natu- ram divinam vocat caliginem plus quàâm lu- centem, & tenebras ſupereminentes omni lu- mini. Myſt. Theol. C. 1. & Ep. 1. „»„ Nemo ad co- „ ghitionem veritatis magis propinquat, ait „ S. Leo, quâàm qui intelligit, in rebus divinis, „ etſi multum proficiat, ſemper ſibi ſupereſſe, „ quod quærat. Serm. 9. de Nativ. Nos humi „ repentes, inquit, S. Auguſtinus, iafirmi, & „ vVix ullius momenti inter homines, putamus „ hæc divina poſſe nos capere, dum cogita- „ mus; aut capi, dum dicimus. Tract. 36. in „ Joan. DEO laudando, ait iterum S. Doctor, „ reddenda eſt omni tempore benedictio, cui „ enuntiando nulla competit dictio. L. y. de Trin. & c. Igitur ineffabilis, & incomprehenſi- bilis eſt ille Dominus, cui ſervire me Sacerdo- B 4 tem 2* Finis Sacerdotis. tem oportet. Magnitudinis ejus non eſt fuit. Pfſal. 144. Quidquid dé ipſo legero, quidquid di- Xero, quidquid cogitavero, parum eſt, nihil eſt Major enim eſt omni laude. Eccli, 45. III. Quid de hoc Domino Theologia? At⸗ tributa quidem Illius enumerat, perfectiones diftinguit; ſed ſimul ineffabilem, infinitum & incomprehenſibilem adſtruit. Poſt examina- tam baſim omnium perfectionum, quæ eſt ra= tio Entis à ſe, quod à nemine pendet, hæc il- lius attrihuta, divinâsque proprietrates enume- rat, potentiam ſine termino, pulchritudinem ſine termino;, opulentiam ſine termino, ſcien- tiam & ſapientiam ſine termino, bonitatem & Cclementiam ſine termino, ſanctitatem ſine men- ſura, fine termino; æternum, immenfſum, in omni genere perfeétionis infinitum; quin & undequaque infinities infinitum, non tam in- tellectui, quàm oculo fidei conſpiciendum præ- bet. Modèô per viam affirmationis, modè per viam negationis ſtupendam Ejus magnitudi= nem examinat. Alcendit, duplicat, triplicat; addit centuplum; auget millecuplô, quidquid excogitari poteſt cujuscunque perfectionis imaginabilis: Aſcendit per additiones finitas in infinitum, quantum poteſt; & ſic denique concçludit: Nihil omninò horum eſt DEUS il= le Optimus, Maximus, quæ cogitari poſſunt. Aliud eſt, ampliùs eſt, quàm quod cogito, ait Theologus, aut cogitare poſlum. Impleantur ſanèe Divinis Nominibus libri innumerabiles; impleantur libris Bibliothecæ: Bibliothecis im⸗ 2 Pplea- 1 Mae ninfen 16nle . 4 fn. nicgvidt. Pholhilek gn! At. etfecones Nüntum & Reuunim. e Err ndet hrel. itez enume⸗ Criuefren rind, Kkn Wnitten & Gnſoenen⸗ mmelamyn um; grad Nontunmit. ciencumpre. nis wocoet ugrind 1t nllicn ⸗ n etlecionm fones inin ſe Eevini D, girai on. 5 I od rin . Hichn mnatthlis erkeesir⸗ Phlrtrn 1 Examen I. 2 pleatur totum univerſum: nihil erit, quidquid de DEO magniticum, glorioſum, admirandum conceperint ingenia ſubtiliſſima, dixerint lin- guæ facundiſſimæ, ſcripſerint calami doctiſſimi, eruditifſimi. Egéne hunc tantum, tam ineffa- bilem, & incomprehenſibilem Dominum colo ut Sacerdos? IV. Quisnam JEſus Chriſtus, Cujus fum Sa- cerdos, & cui ſervire non obiter, non vulgari⸗= ter teneor? Eſt æternus DEl Filius, confubſtan- tialis Patri, per quem omnia facta ſunt: Hune Eccleſia confitetur, & credit DEum de DEO, Lumen de Lumine, DEum verum de Deo vero. Symbolum. Eſt] Eſus Chriſtus Verbum caro factum. Joan. I. Verbum plenum gratiæ & veritatis. Joan. I. Ommipotens ſermo Domini. Sap. 18. Brachium Domini. lſaj. 53. Imago DEI inviſibilis. Coloſſ. 1. Cui do= natum eſt Nomen, quod eſt ſuper omne nomen. Phil. 2. Pottans omnia verbo virtutis ſuæ. Hebr. I. Hæ- tes univerſorum. ibid. Cui data eſt ommis poteſtas in lo & in terra. Matth. 28. 18. Expettatio gentium. Gen. 49. Admirabilie, Conſiliariue, D Eus, fortis. Ilaj. 9. In Cujus nomine omne genu flectatur, cæleſtium, tzerreſtrium, & infernorum. Phil. 2. In quo ſunt omnes theſauri ſapientiæ, & ſcientiæ abſcenditi. Coloſſ. 2. In quo habitat ommis plenitudo DEI corperaliter. ibid. Sufficiétne me Sacerdotem huic ſupremo DEO, ac Domino univerſorum mediocriter tantuúm; aut obiter ſerviſte? Obſequium profectò exi-= git non vulgare Savdus Sanctorum. Dan. 9. Pa= ſtor & Epiſcopus animarum noſtrarum. 1. Petr. 3. Pon- Tifex magnus, qui penetravit cæelum. Hebr. 4. Caput B 5 oninis 26 Finis Sacerdotis. omnis Principatis, & poteſtatis. Coloſſ. 2. Caput Cor⸗ poris Eccleſiæ. Coloſſ. 1. Princeps Paſtorum. I. Petr. 5. Meſſias deſideratus cunctis gentibus. Joan. 4. De- ſiderium collium æternorum. Gen. 49. Qu' itetum ven- turus eſt cum gloria judicare vivos & mortuos, ujus regni non erit finis. Symb. Qu' veniet in nubibus cœ- li cum poteſtate magna, & majeſtate. Luc. 21. Ex- celſus præ Regibus terræ. Pſ. 88. Poſitus in tuinam, S& reſurrettionem multorum. Luc. 2. Dominus Domino- rum, & Rex Regum. Apoc. 17. Princeps & Salvator noſter. Act. 2. Primogenitus omnis creaturæ. Coloſſ. 1. Primogenitus in multis fratribus. Rom. 8. Primo- genitus mortuorum. Apoc. I. Habens claves mortis & inferni ibid. Qui aſcendit ſuper omnes cœlos. Epheſ. 4. Qui ſedet ad dexteram Majeſtatis in excelſis. Hebr. 1. In omnibas Principatum tenens. Coloſſ. I. Princeps Regum terræ. Apoc. I. Vivene in ſæcula ſæ- culorum. Apoc. I. Pater futuri ſæculi. Iſaj. 9. Can- dor lucis æternæ. Sap. 7. Principium & finis. Apoc. 19. Primus & nowiſſimus. Apoc. 21. Tantæ Ma- jeſtati Sacerdotem ſervüſſe tantùm mediocri- ter ſatis erit? V. Quis Spiritus Sanctus, qui mihi ſpeciali- ter datus eſt cum impoſitione manuum Epiſco- pi, quando is in collatione Ordinis ad me dixit: Accipe Spiritum Sanétum Quomodo ſervire te- neor Huic DEO Majeſtatis, qui ex Patre Fi- liõque procedit, qui cum Patre & Filio ſimul adoratur, & conglorificatur? Symb. Hic Domi- nus unxit me unctione Miſericordiæ ſuæ, quan- do fa cus ſum Sacerdos. Hic Spiritus docens omnem Veritatem. Joan. 16. Spiritus Creator & Conſolator. Eccleſ. le, av “ ſenen ſin i iptunb ltield 1l;, UMnt Griin unm emmarn ingt ine l Gini Cnni en hern ftoenn itien Cunb byhn nme ,n ler Omne i ſn iene Chten i. l.Der, h. 4 D. ferun ven. tuit, ur nlu e. A1. H⸗ ninemn S hlenin. 16 aldetn je. Colol. n Him. ſovet ertie le yne nr aldſi en.CMor. ir li⸗ lijg eu⸗ ftin Moe. Juante N m wedioct⸗ nitiſhecil⸗ muumkpiſo⸗ 8ad mecix o lerriel⸗ Habunk. AE l t. M. ietpgun. itugh iud Examen I. . Eccleſ. Spiritus ſapientiæ & intellectus, Spiritus con- Nilii & fortitudinis, Spiritus ſcientiæ & pietatis, Spiri- tus timoris Domini. Iſaj. 11. Spiritus Gratiæ 6 Mi- ſericordiæ. Hebr. 10. Spiritus Sanctißicationis. Rom. I. Spiritus virtutis, dilectionis & ſobrietatis. 2. Tim. I. Spiritus ſidei, pacis & amoris. Rom. 8. Spiritus hu- militatis & caſtitatis. Gal. 5. Spiritus charitatis, be- nignitatis & manſuetudinis. ibid. Spiritus multiformis gratiæ. I. Petr. 4. Cujus unctio nos docet de omnibuæ. 1I. Joan. 2. Huic DEO, ſine cujus Numine ni- hil eſt in homine, nihil eſt innoxium, ego per gratiam ipſius Sacerdos luridè ſerviam, quin peccatum grande nimis admittam? Quin ni- fereime ingratitudinis reum me agam? DEO rino & Uni, qui ſuper Cœli ſolio coruſcans, totius mundi ſeriem gubernat, negligenter fa- mulari auſim ego Sacerdos? Ipſi cuncta deſer- viunt: ſolus ego non ſerviam, aut male ſerviam, qui ſervire ex mille titulis ſingulariter teneor? Omnia ſerviunt tibi, O infinita Majeſtas! Et ego Sacerdos, gloria & honore coronatus, ſu- er opera manuum tuarum conſtitutus famu- ari mediocriter velim, eui trementes aſſiſtunt Angeli, & perfect'ſſimè ſerviunt? VI. Quis ego ſum ùt creatura? Quis ùt ho- mo? Ecce Geutes quaſi ſtilla ſitulæ. Iſaj. 40. 15. ſi cum DEO conferantur. Omnes Gentes quaſi non ſint, ſic ſunt coram Eo, & quaſi nihilum & inane re- putatæ ſunt Ei. ibid. v. 17. Quis igitur ego in- ter omnes homines pars tantilla? Cinis & ulvis ſum; quin & pulviſculò minor: Vi- l terræ vermiculus, ſordium compactura 28 Finis Sacerdotis. & coagulum, canis mortuus, & quod omnium viliſſimum, peccator ſum. Tantillus cùm ſim, Domino meo ſubjici & famulari abnuam? VII. Sed quis ego ùt Sacerdos? Quomodo conſiſtens in tam ſublimi faſtigio Vocationi huic ſanétæ reſpondeo? Tanquam Sacerdos ſum Diſpenſator Myſteriorum DEI: Eſſe de- beo lucerna ardens & lucens, Exemplum bo- norum operum, Norma Gregis, Organum Spi- ritůs Sancti, Mediator DECIM inter & homi- nes, Apoſtolorum ſucceſſor, lux mundi, ſal ter- ræ: Eſſe teneor Columna in Domo DEl mei, Claviger Regni Cœlorum, Eſu Chriſti Socius, Imitator & Miniſter fidelis, Civis Sanctorum & Domeſticus DEl, Hoſtis vitiorum, Propa- ator virtutum, Salvator Fidelium, Evangelii en Chriſti Prædicator, Sponſæ Ipſius Sanctæ FEccleſiæ decus, Amator, Cuſtos ſedulus, ac de- fenſor &c. Quid verò iſthæc à me exigunt? Quid exigunt tot gratiæ, tot media, obliga- tiones tantæ, ſcientia tanta; finis adeò celſus, Vocatio ſancta? An ſufficere poterit mediocri- tas? Quid ſi Sacerdos ſim luridus, tepidus & piger? Quid ſi Laico ſim deterior? Quomo- do ſic aſſequar finem Sacerdotalem tam ſubli- mem, tam glorioſum? VIII. Tantus eſt DElIIS, cui ſervio; ſumma eſt mea creaturæ & hominis vilitas; ſtupenda eſt mea Sacerdotis ſublimitas; innumerabiles funt gratiæ, omninèò ſingulares & inæſtimabi- les, quas accepi: videndum nunc, quomodo reſponderim. Fuine hactenus in Domo DElI prudens lit Unlsl een rtve . CNhh n i Wd. — — S = = nme lenn ünz Alin An — –à Caſſteh 1 0 n ) omtin cüm In. num! Wonoco oeztioni erdos Nece. mlumbo. Enmnd⸗ ,Kon.. c,lter. Del ne; idorin, Dnoron n No.. NNyngdi Dls nr lulas aece⸗ de eigant in Oler Aled eelli⸗ itmeclioet⸗ Hteyics 6 re. gio; n osz eti omokti gbnpe nun tan Examen I. 29 prudens ac fidelis Diſpenſator, an potis diſſi- pator? An Columna, vel potiùs everſor? Fui- ne lucerna ardens & lucens, aut caligo & te- nebræ? Qualénam fui exemplum bonorum o- erum, aut magis Fidelium offendiculum? An upus, an mercenarius non fui, qui Paſtor eſſe debui? Fortè diviſione DEUM inter & homi- nes luride vivendo poſui, qui Mediator conſti- tutus fui? Non ſum fortaſſis Apoſtolorum de- decus & opprobrium magis quâm ſucceſſor? Salvéône animas, aut perdo? Sûmne Spiritũs Sancti Organum, an diaboli? Eſu Chriſti ami- cus, an hoſtis? Frater, aut proditor? Eſu Chri- ſti ſervus, an turpe diaboli mancipium? Qua- lis eſſe debui? Qualis hucusque fui? Qualis ero impoſterum? Quid eveniet mihi, ſi non vivo uùt Sacerdos? Nunquid non infernus meus erit tanto profundior, quanto finis erat nobi- lior? Nunquid mors imminebit tantò amarior, quantèò vita fuerit negligentior? Quàm terri- bile erit meum Sacerdotis judicium, ſi Sacer- dotium adeò ſanctum dehoneſto? IX. Igitur DEO non ſervio ùt Sacerdos, niſi ambulem in ſanctitate & juſtitia coram Ipſo: Non ſervio, ut Sacerdos, niſi ſuper ſæculares etiam meliores vitæ ſanctimonia multùm emi- neo: Inter Sacerdotes numerari non mereor; ſi virtutum Sacerdotalium ſplendore careo. Non ſufficit mihi pietas mediocris, quem col- locavit DEUS cum Principibus, cum Principi⸗ bus populi ſui. Non licet mihi hærere in Vul- go Chriſtianæ plebis quantumvis piæ ac devo- 15 30⁰ Finis Sacerdotis. tæ, qui Dux, Doctor & Rector in populo ſum conſtitutus. An ignoro Evangelicum oracu- lum: (ai plus datum eſt, plus quæretur ab eo? * Nénne Virtus amplior exigitur à populi Prin- cipe, quàm à Cive? Sobrié, pie ac juſte in hoc ſæculo tenetur vivere quilibet Chriſtianus: ad quid tenebitur Sacerdos? Quivis hominum, ſi ſalvus eſſe cupit, primum & maximum illud mandatum cuſtodiat neceſſe eſt: Diliges Pomi- num DEum tuum ex toto corde tuo, & ex tota anima tua F*“ &c. Ad minus aliquid forſan obligabitur Sacerdos? Sacerdos tot gratiis auctus, tot benedictionibus præventus, tantopere exalta- tus, à plebe non diſcernatur? Fateri ſané co- gor, etſi contra meipſum fero ſententiam, non poſſe ſufficere Sacerdoti Virtutem commu- nem: Nimis grandia ſunt hujus Cellſiſſimi Sta- tûs pericula, quàm ut mediocri ſtudio vitari poſſint: Onus formidandum & nimiùm grave portat Sacerdos, cui ferendo admovendt ſunt gigantæi humeri. Res hæc, teſte Chryſoſto⸗ mo, excellum animum requirit, cujus defectu Sacerdotes pauci admodum ſalvantur. Si DEO ritè famulatur, & ſi ſalvari facile poteſt Sacer- dos carni & ſanguini ſacrilege immerſus, ſæ-⸗ cularibus nugis intentus, præter veſtem viz quidquam habens à plebe diſtinctum, nemo planè hominum damnabitur. Sacerdotis pec- cata (quis hoc ignoret?) ſunt aliorum homi- num delictis multò graviora: Jam ſi ſalutem hic tam facile conſequitur, quid timeant Laici longe * Luc. 132. ** AMatth. 22. ykn Geh mit ul iue eun u⸗ Mert Oin Nülmn Rüru n 4 ſiez , D WR lll Maden Catoi en⸗ prloſin im ornen d uli Prin. Keinhoe lng: 1 minum l wunn Alud Mierbni⸗ 1intt mn Ohlorhet chns, tot Ete elala⸗ li ſhud eo⸗ eMiandon conon. Anida⸗ ſtocdho urt niun gand ovend ſunt Chrſlofo⸗ jus Lekecht n. S00 lel el⸗ Cweridyl reſtem Cum lenl Cercotb Norunint nanil Gin Examen I. 31 longè minoribus obſtricti? Si Sacerdos tam fa- cilé ſalvatur, inani terrore nos perculit DElI Filius, cùm fulmen illud vibravit: Multi voca- ti; pauci electi. * Forte ad oviculas, & non po- tiùs ad Paſtores pertinebit terrifica commina- tio: Judicium ſine miſericordia his, qui præſunt, ſiet? * quâm parum hucusque perpendi graviſſi- mas obligationes ſtatûs mei præcelſ! Quàâm turpiier meipſum decepi! Princeps Paſtorum, Judex venture! .- quiſſimum eſt, ut ego Sacerdos tuus præ cæte- ris induam, ſicut Electus DEI, Sanctus, & Dilectus, Viſcera Miſericordiæ, benignitatem, humilitatem, mo- deſtiam, patientiam. ***e Intelligo per gratiam tuam, juſtum & neceſſarium eſie, ut ego Sacer- dos exemplum ſim fidelium, in verbo, in converſatio- ne, in charitate, in fide, in taſtitate. XẌ. Mihi Sa- cerdoti non minùús, quàm Tito ſuo, te juben- te, præcipit Apoſtolus: In omnibus teipſum præbe exemplum bonorum operum, in doctrina, in integritate, in gravitate: *** Ergo non ſufficit mihi Vir- tus & Sanctitas vulgaris. Quando ſuſcepi Sa- cros Ordines, cum abſciſſione capillorum ab Epiſcopo facta, mittere jam debui curarum temporalium ſuperfluitatem. Exuere jam tunc debui veterem hominem, cum actibus ſuis, & induere novum, qui ſecundum DElIIM creatus eſt in juſtitia & ſanctitate Veritatis, ùt monuit ſuperpelliceum præbens Epiſcopus. Sane non fuerunt hæ inanes tantùm Ceremoniæ: intus fieri * Aatth. 20. *X Sap. 6. *X X Col. 3. 12. XXX 1. Tim. 4. 11. KVVXV Tit. 2. 7. 32 Finis Sacerdotis. fieri oportuit, quod fiebat exteriùs. Heu! poſt annos complures Sacerdotii mei factum non eſt, quod in prima Ordinatione fieri jam debuit! Pergâmne me exponere damnationis æternæ rælenti periculo? An ſalvari potero in tam ublimi gradu, DEO tanto lurideé ſerviens ²½ Non potero; ſanè non potero. Quare ad Ma= jeſtatis tuæ pedes in ſpiritu humilitatis, & in animo contrito abjectus luridiſſimæ vitæ ſup- plex veniam precor: Emendationem ſinceram ſpondeo: in ſanétitate & juſtitia ſerviam tibi; ut ſacerdotem decet. Parce, Domine, parce ſervo tuo, ſervo infideli, ſervo nequam! Quin- que talenta tradidiſti mihi, plura & majora quàm communi hominum vulgo: non ſufficit tantùm duo ſuperlucratum fuiſſe. Dum au- tem à me Sacerdote plura & majora poſtulas, robore ampliori me confirma. Per ſanguinem tuum hoc unum poſtulo: Ne projicias me a facie zua, & Spiritum Sanctum tuum, quem per impoſi- tionem manuum Epiſcopi olim accepi, ne au- feras aà me! Pſal. 50. Meditatio II. De Status Sacerdotalis Eminentia ſin- gulari. Eritis mihi peculium de cunctis populis . . . & Vos eritis mihi in Regnum Sacerdotale, & Gens ſancta. Exod. 19. . (Wando Scriptura Sacra Statüs noſtri Emi- nentiam nobis propenit conſiderandam, facile divinabimus, non eo fine id fieri, ut ar= rogantiæ Henla im nontt mn Gebun P Eterne t in tan ſrſiens Nesd Mla⸗ tis,Ein Nr ſo⸗ mlmenm emam t mine, pne un (i. Kneſor non lunlt Don m Nr Mole, etlungien ier e fai dhe inpo⸗ Cehl, ſes enri d 6. . Eun il huiln⸗ colltmmmm eltten 1 8 nuun Meditatio II. 3 3 rogantiæ noſtræ, amorique Proprio ac ſuper- biæ pabulum præbeatur. Novimus utique, & legimus in Sancto Evangelio acres invectivas, quibus Servator noſter in terris agens illos Le- gis Doctores ſæpe corripuit, qui vana ſuæ Dig- nitatis oſtentatione tumidi, dilatabant phila- Reria, & magnificabant fimbrias ſuas; Qui primos accubitus in menſis quærebant; ſalu- tari cum profunda reverentia, & exquiſitis ho- norum titulis ornari à populo gaudebant. Nos verò Legis novæ Sacerdotes noxam millies majorem admitteremus, ſi X*que tumidi ſan- ctiſſimò miniſteriò ad ſuperbiam & vanitatem abuteremur, quod ſacrum potius timorem, & modeſtiam ingerere nobis deberet. Hinc Sta- tus noſtri Gefitudinem; iſtino propriæ vilita- tis profundum inſpiciamus: Conferamus por- rô illius Eminentiam cum iſtius infima humi- litate: Intelligamus, aliud eſſe Sacerdotium Magnum; & aliud eſſe tanti Sacerdotii humi- lem Miniſtrum. Statuamus inde, tantam eſſe collati à DEO muneris gratiam, tantàmque eſſe debere noſtram gratitudinem, quanta eſt inter utrumque terminum diſtantia. Metire ſubin, quantum diſtes Vitæ ſanctimoniâ, & mo- rum integritate ab illa Statůs tui ſublimis Ppræ- cellentia. Celſitudinis hujus menſuram duo præſtare poterunt: prims quidem Vocationis noſtræ ſublimitatem privilegia ſane maxima o- ſtendent, quæ DEus ill annexa voluit; ſecundò, ſin- gularis honor, quem Ordini noſtro D Eus exhibe- ri præcipit, Ejus nobis Eminentiam declarabit R. P. Dufreène Exertitia. C Prun- 34 Finis Sacerdotis Punctum I. Domino potentiſſimo & liberaliſſimo famu- amur, quotquot Sacerdotes ordinati ſumus: Ipſe poſſidet nos: ùt rem propriam nos habet. Quàm admirabile hoc privilegii genus, in hu- jus Domini, ceu poſſeſſionem peculiarem, ver- ſari manibus! Verùm quàm facilis eſt Magnus hic Dominus in ſuis Sacerdotibus extollendis & ornandis, tam ſolicitos eſſe convenit in æ- ſtimandis & ſtudio ſingulari excolendis Ejus beneficiis. Cùm ſacris Altaribus quempiam Miniſirum admovet ſuprema Cœli terræque Majeſtas, ſine modòô, ſine menſura gratiis ſane maximis eundem cumulat. Separatione per- quàm honorifica illum è mundi medio eximit: Ego elegi vos de mundo.* Seipſum Sacerdoti poſſidendum tradit: Dominus DEUIS Iſzael ipſe eſt poſſeſſio ejus. *x* Non atpliuùs habet ùt famu- lum: Jam non dicam Vos Servos, ſed Amicos. ** Arcana fua omnia Eidem aperit: Omnia quæ- cunque audivi à Patre meo, nota feci vobis. *XX Miniſtrum ſuum intimum Sacerdotem conſti- tuit, & ſuas Ei legationes committit: Pro Chri- ſto legatione ſungimur. X Suamet Illum Au- thoritate ornat, & poteſtatem tradit adeò ſub- limem, ut Cœlum aut aperire poſſit pœniten- tibus, aut occludere peccatoribus: Tibi dabo claves Regni Cœlorum. **XXv Denique ipſemet DEUS ac Dominus noſter Sacerdotis manibus & * Yoan. 1 5. * Deut. 10. * Yoan. 15. XXVJTbid. XEXRKEX 2. Cor. F. XEXN Aarth. 16. han manin 1 ino amn. Niſumns nos lubet hlcin hu. nnem ver⸗ tMMronns Oclencßs Wel r. eness Hn gbenpan Ptenrde ruiß lne tntone de edoeiit; n Ned s Hſed Pbet rfamn 1Aiu. . Onit u dh. Coten cont⸗ it: CN et Hlan N dit ceiſt. olſteei bos: iglife mimuin ut Hund ,1s. Meditatio II. 3 5 & arbitrio ſeſe regendum, portandum, moven- dum relinquit in Auguſtiſſimo Sacramento, o- bediente DEO voci hominis. Quis ego ſum, Domine! Et quæ Domus mea in tribu populi mei, ut ad tantæ ſublimitatis apicem evehere me dignari volueris? Redde me Bonorum tuo- rum Diſpenſatorem fidelem, ut benignitati tantæ reſpondeam: Fac, ita ſapiant Status ſan- ctiſſimi honores & privilegia, ut terrena cuncta deſipiant; non ſæculi faſtus, non dignitatis mundanæ fucatus ſplendor unquam arrideat. Elegi abjectus eſſe in Domo DEI mei, magis quàm ha- bitare in Tabernaculis peccatorum. Pſal. 83. Idem Pſalmus 53. cum ſenſn tenerrimeæ gratiarum actionis percurritur, applicando ſingula ad Sacroſan- dtum Altaris Miniſterium, cui nos DEl favor ſingu- laris addiæxit. Pundtum II. Nihil magnum, DEus Maxime, niſi quod in oculis tuis magnum eſt: Quæcunque Tu æſti- mas, illa æſtimari ab omnibus merentur. Sum- mo in pretio habenda igitur Sacerdotii Digni- tas, quam honorari tam ſeriò præcipis, Ipſé- que honoras tam eximièe. Severe admodm rohibes, ne quis impiorum extendat manus uas in Sacerdotes, quos oleò ſanctô pretiosé unxiſti: Nolite tangere Chriſtos meos. * Tu Mi- niſtros tuos cuſtodiri mandas, & obſervari ceu pupillam oculi tui: Qui Vos tetigerit, tangit pu- pillam oculi mei. Honorem tuo propemodum C 2 æ* qualem *Pſal. 10 4, 1 /. * Zach, 2. F. 36 Finis Sacerdotis. æqualem exigis, quem deferant Sacerdotibus Populi: Honora DEum ex tota anima tua, & bono- ra Sacerdotes. * Diſerté aſſeris, Te audiri, cùm Ipſi audiuntur: Qui vos audit, me audit. Te con- temni exiſtimas, quando Ipl contemnuntur: Qui vos ſpernit, me ſpernit. *Dumdque gloriose adeò ſervos tuos Tecum ipſo comparas, DEos tandem appellare non dubitas: Ego dixi, Du eſtis. Pſal. 79. 81. Heu, mi Domine! quàm timendum, ne cæ- terorum hominum ſubjaceant infirmitatibus, quos Deorum inſtar magnificè extollis: Quâàm timendum, ne ipſimet Sacerdotes tui, quorum honoribus tam ſtudiosè conſulis, ſeſe omnium primi deſpiciant, & converſatione degeneri contemptibiles reddant, cùm familiaritate ni- miùm abjecta Sæcularium foro ſe immiſcent: cùm leves in geſtibus, ſoluti in moribus, Gra- vitatem ſacerdotalem deſerunt: cùm defectus multiplices foràs protrudunt, quibus & ſcan- dalum præbent, & vilipendi à populo ipſimet quærunt. Et ſi tandem miſerias ſuas diſſimu- lare exteriùs nôrint, num credere fas erit, Te quoque illas ignoraturum, qui renes & corda ſcrutaris? Homo, cum in honore eſſet, non intellexit: comparatus eſt jumentis inſipientibus, & ſimilis factus eſt illis. Pſ. 48. Meipſum inſpicio, & inquiro, an ſatis honoraverim Sanctum Miniſterium, ad quod DEus me vocavit. Confundor, doleo, propono, gratias ago. N W Dies * Eccli. 7. 33. ** Luc. 10. 16. tſoe lum i ahugeh anl pen innn Uheſer 4 „ Mn 15 Cerdotins ℳ 6 lne. uit⸗ beln „lecon. enmuntur: egoriose Nri Dkos in, Di dom,nece. Frmintb, Is, Qun ,torun ele omnian e eperei hurkredi⸗ , inmicen: orbosGn. cün ekech ibus Elenn⸗ dpllo lne ſons ilin. e li ert⸗ 1 enes & Or 1N iittlert ilufin ſui Pnyunc e N 6 Conſideratio II. 37 Dies II. Finis ultimus Sacerdotis Major DEI Gloria & ſalus æterna. Conſideratio It. De Vocatione ad Statum Sacerdotalem Ivinæ Vocationis neceſſitatem, præſer- tim cùm de amplectendo Statu Sacer- dotali agitur, potenter inculcat ſacra pagina. Amarè conqueritur DEIIs in Lege ve- teri adversum temerarios homines, qui Prophe- tarum nomen ſibi arrogabant, & minimè ad id vocati, Ordinis hujus functiones exercere præſumebant. Non müttebam eos, dicit Domi- nus, & ipſi currebant: Non loquebar ad eos, & ipſi prophetabant.* Alibi ſic ait: Falsò Prophetæ va- ticinantur in nomine meo: non miſi eos, & non præce- pi eis, neque locutus ſum ad eos. ** Moyſen DEus iteratò vocat, dum is tandem vocanti morem gerit, aliquamdiu reluctatus, quèd populi re- gimen, ac liberationem in ſe ſuſcipere metue- ret. Ildem DEus Aaronem cum filiis elegit, ut fungerentur Sacerdotiò, quam electionem prodigiis quoque teſtatam fecit, ut ſeditioſos Vocationem ſupernam in dubium vocantes compeſceret. Iteràùͤm, ac tertiò locutus eſt Dominus ad Samuéêélem, cum Prophetam il- C 3 lIum * Jerem. 23.21. ** Lid. 14. 14. 38 Finis Sacerdotis. lum conſtituit, donec auditus à puero, mani- feſtis indiciis Vocationem ejus redderet indu- bitatam. Magis adhuc in Lege nova gratiæ rem hanc urgere Dominus videtur, cùm ipſemet Sacer- dotes ſuos vocat. A proprio Filio initium du- cit; & ne quisquam à Lege communi exem- ptum ſe putet, qua cautum eſt, ne quis non vocatus ad ſanctum Miniſterium accedat, no- tum eſſe cupit omnibus, Filium hunc ſuum ab æterno genitum, non ſeipſum clarificaſſe, ut Pontifex fieret, * ſed Dignitatis hujus Gloriam ab illo manâſſe, qui dixit ad Eum: Filius meus es tu. Quænam veròô hæc audacia foret, ſi quis mortalium ad tantæ Celſitudinis apicem con- ſcendere vellet non vocatus, poſtquàm ipfſe DEI Filius vocari debuit? Eodem tramite pro- cedit Divinus hic Pontifex: Vocat & ipſe Di- ſcipulos ſuos, quos inter duodecim elegit, & Apoſtolos nominavit. Sicut miſit Eum Vivens Pater, ita & ipſe hos mittit, palam proteſtatus, furem eſſe, quisquis per oſtium non intrat in Ovile. Sic & Gentium Dodctor, quotiescun- que ad Fideles litteras exarat, Vocationem ſuam in cujusvis Epiſtolæ capite ponit: Pau- lus ſervus Eſu Chriſti, vocatus Apoſtolus, ſegrega- tus in Evangelium DEI. ** Paulus vocatus Apo- ſtolus 7Eſu Chriſti per Voluntatem PEI. * Pau- lus Apoſtolus non ab hominibus, neque per homines, ſed per 7Eſum Chriſtum, & Dhbum Patrem, qui ſu- ſcitavit Eum à mortuis. Gal. 1. Stabilita * Hebr. y. ** Rom. 1. ** 1. Cor. 1. & 2. Cor. 1. Sol n I upt Ponen ens ſe. I Sun eden. in un oiNn uerg incebo Uln Und nn Tkirentn Uunmm, ietheen nenn E is en ero, mn. keret inl. etemn hane wet dacer. nitumdr. nleren. e non Nedrd o. Une umid lufeale,n 18 Clorinm Hlus me Orehius encn⸗ hnom Ne tnteh. ate. im gend um Viven nproteltnc Don Ihtrar — Voentonen ontt: de tlep nn/ Pkl. gleſeen DeEE. Gabln Conſideratio II. 39 Stabilita igitur Vocationis neceſſitate, ſine qua nem o Sicris Altaribus propinquare ullate- nus pra ſum it, nonnulla Sacerdotibus facienda incumbl unt, quæ ad ſeptem præcipué capita re- vocamus. I. Examinet Sacerdos Vocationem ſuam. II. Si manca fuit ejus Vocatio, defe- ctus admiſſos reparet. III. Magni faciat Vo- cationem. IV. Amet Vocationem. V. Cu- ſtodiat Vocationem. VI. Reſpondeat Voca- tioni. VII. Sit honori ſuæ tam ſanctæ Vocationi. I. Examen Vocationiv?. Num certa fuit mea Vo- catio? Nihilne curvæ intentionis admixtum ha- buit, ſeu quando Sacerdos ſum ordinatus, ſive cùm de bonis Eccleſiæ, quæ Fidelium charitas Illi donavit, vivere cœpi? Mentémne inno- xiam & labis puram, à ſæœæculi nugis plenè ſo- lutam Sanctuario intuli? Quò mea collinea- vit intentio? Num DEl gloriam, ſalutem ani- marum, Eccleſiæ decorem & augmentum u- nicè ſpectavi? Eâne talenta in me reperi, quæ idoneum redderent Statui tam ſancto; Vel potiùs inveneruntne me habilem ii, quibus tanquam DElI Vicariis parére debui? Ipsine motu proprio, neutiquam à me per vias obli- quas induécti, benéque perſpectis meis viribus, DEI Voluntatem hac in re mihi declarârunt? Studuine tunc concipere Spiritum verè Cleri- calem, magni faciendo, amando, ZzZelosè forti- terque amplectendo quascunge etiam minimas Eccleſiæ ſanctiones, decreta, functiones? Num ipſemet in Sancta Sanctorum irrui non voca- C 4 tus? 40 Finis Sacerdotis. tus? Fors temerè, motu præcipiti, nec fatis præparatus acceſſi? An Parentibus terrena ſo- lùm ſpeéctantibus obſecundavi? Forſan hono- ris, pecuniæ, aut commodorum actus deſide- riò ad Clericalem Statum aſpiravi? Quid ſi vel tædium, vel deſperatio, vel amor vitæ o- tioſæ ac mollis huc me adduxiſſet? Num ad confequendas in Eccleſia Dignitates animum adjeci? Quid ſi denique potiùs permittente, quâàm volente DEO Sacerdos initiatus ſum? Nullane mihi timendi cauſa, ne in pœnam pec- catorum patuerit ingreſſus ad Altare Domini; néve in judicium & condemnationem cedat, quod prodeſſe debuit ad ſalutem? II. Vocationis defectuoſæ reparatio. Quid verô a- gendum ſupereſt, ſi absque vocantis DEl Be- neplacito Statum Sacerdotalem ſum amplexus, à quo diſcedere ampliùs non licet? gemen- dum, pœnitendum, expianda temeritas, diſtor- tæ intentiones corrigendæ, Vocatio ad recti- tudinem ſuam etiam nunc revocanda. Irri- tare me convenit coram DEO, quidquid cur- vum & alienum huic ſe negotio immiſcuit: Deteſtari me oportet vias omnes, per quas obliquè intravi: Mentis oculus à ſimplicitate aberrans ad ſcopum ſuum eſt reducendus: Ge- nuina intentio ſaltem nunc reſtituenda. Cum- que illi veteris Eccleſiæ Canones, qui Cleri- cos pœnitentiæ addictos ſeparari, atque in Mo- naſteria detrudi jubebant, modò non ampliùs vigeant, ſaltem coram DEO in cubili acriter . compun- ultet Ehene Mes e Humd Glkrin Emulnn hentzin nn ttetene n Ne Mo Elgegi ; Noli i ned lt terrem ,. rlan horg. n geſce. Qidl r vite o. Num 0 es inum amdente, tarn km Deenanſer. Ne Donini; Nenn Cecet Wl fede is DN. m aumpeng et! gener eiuscle⸗ io rel⸗ Cennda. I⸗ aidguiden⸗ o inmicui. Nesr Per un Imen gucenee tuenct li⸗ ned iln, enniſe 60 uh nan lel S. Confideratio II. 41 compungar, quèd in Sacerdotii Majeſtatem in= jurius, ac verè temerarius in Sancta irruerim, quam culpam cxpiare mmodis omnibus conabor. Fſtimatio Vocationis. Intime pervadat ſenſus noſtros & animum noſtrum debita Sanctiſſimo Statui reverentia, quem fortaſſis non ſufficien- ter hucusque obſervavimus. Ablegemus pro- cul à nobis falſas cirèa hunc ſæculi opiniones, cui parum ac tenue videtur, quidquid in Ec- cleſia minus habet externi ſplendoris. Profe- Ctò⅛ DEO ſervire regnare eſt, & cuivis munda- næ Dignitati longiſſimè antecellit quilibet gra- dus in Domo DEI quamvis minimus. Ablſit à nobis, ut vel mentem ſubeat iniqua cogitatio, poſſe nos in Eccleſia munere quopiam fungt, quod merito noſtro ſit inferius. Ad inſigne honoris & gloriæ faſtigium aſcendimus, quan- do Charitate Magiſtra diviti æque ac paupe- ri famulamur. Illud vero turpiſſimum foret, ſi Sæcularium negotiis intenti, & cupiditatem ſectantes ad miſerrimæ vilitatis gradum intfi- mum deſcenderemus. Magnum aliquid eſt, ad regendos & judicandos populos vocari, t vo- cantur Reges & Principes: IIluſtris ac ſancta eſt Vocatio ad Fidei Chriſtianæ Profeſſionem: Omni Veneratione digna eſt Vocatio ad Sta- tum Monaſticum. At verò Vocatio ad Ec- cleſiæ munia, ſanctumque Eſu Chriſti Sacer- dotium cæteris omnibus eſt ſuperior. Æſtima- re nos equidem decet, ac venerari Status reli- quos; noſtræ autem Vocationi tam ſublimi & C5F- ſingu⸗ 4²2 Finis Sacerdotis ſingulari, qua nos DEUS ornavit, primas par- tes tutò tribuamus. Vocationis Amor. Sinceré amemus Statum noſtrum: Cordi ſint illius miniſteria: ſigna i- pſius & ornamenta quoque externa diligamus. Eorum de numero non ſimus, qui tædio faci- le ſuccumbunt, & inconſtantiæ vento ſemper agitati, nunquam in ſtatu ſuo acquieſcunt: mo- dò ad ſæculum reſpiciunt; modò Eremum; fu- bin & clauſtrum cogitant. Stringit invitos Profeſſio ſancta, ibiꝗue eſſe mallent, quò per- tingere ampliùs nequeunt. Aliam nos inea- mus viam, neque locum demus unquam ſive tædio, ſive pœnitudini, ſeu dejecto animo cir- cà ea, quæ Magnæ Vocationis noſtræ ſunt. Meritò Deum pœnitebit vocäâſſe nos, ſi per ſummam ingratitudinem IIIi nos conſecraſſe pœnituerit. Amemus igitur tenerrime San- Gtam Eccleſiam Elu Chriſti Sponſam, quam e- mit ſanguine ſuo, & cui fulciendæ, ornandæ ac propagandæ per inſignem gratiam addicéti ſfſumus: Amemus pretioſas animas, DEI Ver- bum, Inſtructiones privatas & publicas, Sacra- menta, Templorum Ornatum, pietatis incre- menta; verbé, quidquid Vocationis noſtræ eſt, quàm impenſiſſimè diligamus. Vocationis cuſtodia. Omni ſtudio ſervemus pretioſam Vocationem, & ea vivamus conten- ti: Vigilare nos convenit in aſſervanda inæſti- mabili margarita, quam DEus nobis poſſiden- dam ſten: Uult Uttenta Aarth res en, A U 4 Nr el Cmunn ndhls Cloede tims Katon 1n ſenai⸗ ligmmus tolſo faei. olenper nntmo. Nenoml. igrimins ndo ber. n nos iner⸗ ngun lne N Aindl⸗ Wbrr . e , ine 8 Conſecrtl hetrine Nn ſun, quant⸗ dr, or-antt tium ad n, DI er blens Nn etars inen onis voln 3 o N eamwdnen ſeruuint⸗ 8 od W Conſideratio I. 43 dam dedit. Vigilet oculus, vigilet pes, vigi- let manus, cuncta vigilent, ut illæſa nobis ma- neat copioſa & prædives portio, qua gloria- mur. Vigilemus in orationibus, in bonis acti- bus, in Apoſtolico labore, in omni ſolicitudi- ne, à dextris & à ſiniſtris, ne quid nobis de theſauro noſtro pereat. Dicamus cum Pro- pheta: Funes ceciderunt mihi in præclaris; etenim hareditas mea præclata eſt mihi: Non prævaleant adversùm me inimici mei, ut auferant Eam. Elegi abjectus eſſe in Domo DEI mei, magts quàm babitare in tabernaculis peccatorum. VI. Reſpondendum Vocationi. Non ſola Vocatio quantumvis ſancta, ſed conformis Vocationi laudabilis Vitæ tenor ſalutem noſtram in tuto collocabit. Certa erat & magnifica Saulis ad regendum populum Vocatio: Judas Apoſto- lus fuit rité vocatus: ſed uterque periit, quia Vocationi ſuæ neuter ſatisfecit. Unum por- ròô eſt neceſſarium, ut videlicet, quæ Statũs noſtri ſunt, fideliter adimpleamus: Induamur juſtitiam ùt Clerici, ùt Sacerdotes, ut anima- rum Rectores, ùt Verbi Divini Prædicatores, ùt Sacri demum Judices: Reſpondeamus Vo- cationi erga DEIIM fundendo preces; erga proximum zelosè agendo; erga nos ipſos pru- dentiæ normam ubique adhibendo: Reſpon- deamus illi ſecunduúͤm menſuram talentorum & gratiæ nobis datæ, illam agri Dominici par- tem ſtrenuè colendo, cui nos Cœleſtis Pater- familias addixerit: Reſpondeamus ſecundùm men- 4 Finis Sacerdotit. menſuram Spiritûs conceſſi, Vitam vivendo in- ternam ac ſpiritualem; Divinis intentionibus nos conformando non minùs quoad ea, quæ ad ſanctificationem propriam ſpectant, quàm quæ ad Proximorum ſalutem referuntur. VII. Honor præſtandus Vocationi. Miniſterium meum honorificabo, ait Apoſtolus, ad annuntiandum Gentibus Evangelium deſtinatus: Enimveròô honori Eidem ſuit in laboribus multis, in vi- giliis, in fame & ſiti, in patientia multa, in Vir- tute & Charitate non ficta. Et tu quoque ho- norificabis Miniſterium tuum, Sacerdos Altiſſi- mi, cùm nulla in re quæſiêèris commodum pro- prium; ubi nec ſperaveris quidquam à mundo, nec illum timueris; cùm ſancti Evangelii Dog- mata fortiter contra Potentes hujus (æculi de- fenderis; ſi liberalem te erga pauperes exhi- bueris. Eſto magnanimus, cùm ſteteris ante Reges & Præſides: Patrem benevolum & mi- tem te exhibe puſillis: Infirmare cum infirmis: Eſto omnibus omnia, ut omnes facias ſalvos. Dignitates averſare, ad pecunias noli cor ap- ponere, Voluptates odio habe, nihil malorum time, laborem non fuge, nullum vitæ pericu- lum formida, Acceptor perſonarum eſſe noli, defle peccata popult, errores mundanos nun- quam lauda, Veritatem ſuaviter & fortiter ubi- ue prædica. Sic agendo honorificabis Mini- ſterium tuum, & os loquentium iniqua obtu- rabis: Sic æſtimationem ſanctæ Religioni apud omnes, glunet lſ Ut o de Minns tpys UoNNN iting Cgnin GDtn AMn gle 1ent! et Gecht⸗ Cbirlr Crte INNN Virendon. entiontes den, en Anty in ntur. tunmeumn Nuntandum nt I. lryinr. ogueho⸗ etcos Al⸗ nodumnt⸗ münnnt⸗ nggiider⸗ uperes elli⸗ fteterignt Oun 1 cueninnums. ſcis lliis 8Doli r iimoru⸗ r perie⸗ rum elen⸗ uncdanose⸗ Aboririr orfonil. in iul Nennnh * ne Meditatio III. 4 5 omnes, etiam apud exteros, qui ab eadem alie- ni ſunt, conciliabis. Meditatio III. DEI & JESU Chriſti Major Gloria, ſco⸗ pus prior Sacerdotis. D*O ſervire oportet omnem hominem, eſt- que hic finis primus: Salus æterna finis ultimus. Quid nunc Sacerdos? Plus accepit, ergo plus debet, habet plus luminis, plus do- norum, media & plura, & præſtantiora, quid- ni etiam plus exigetur ab Eo? DEl obſequium & gloriam cordi habeat unusquisque fidelium 5 ideò enim creatus eſt: Majus DEl obſeqdium & Majorem Gloriam Sacerdos quærat; ideò namque oleòô ſanctô eſt inunctus. Duo talen- ta accepit homo ſæcularis: ſi duo ſuperlucre- tur, ſufficit. Quinque talenta tradita ſunt Sacerdoti: Quinque talenta amplioris DEI Gloriæ ſuperaddat neceſſe eſt, ſi ſervus fidelis & prudens inveniri cupit. Ut efficaciter ſti- mulemur ad quærendam, ſecundùm Vocatio- nis noſtræ Celſitudinem, hanc Majorem DEI Gloriam, conſideremus primèò ſcopum nobiliſſi- mum; ſecunds ſcopum ſaluberrimum, qui no- bis eſt propoſitus. V Punltum I. Zelus Gloriæ DEI hominem DEO ſimilem facit non naturâ, ſed voluntate, quæ ſimilitu- 4d0 46 Finis Sacerdotis. do maximè laudabilis eſt, nos in DEIIM quo- dammodo transformans. DElIs enim iplſe, quidquid molitur in rerum natura, non alium ob finem facit, quàm ob gloriam ſuam & ma- nifeſtationem Bonitatis ſuæ. Quid veròô no- bilius, quàm in re maxima DEO ſimilem fieri? FTacit & ſimillimum Chriſto Domino, cujus vita & mors unam DElI Gloriam ſpectavit. Hac ſemita inceſſere Sancti omnes, qui præter DEI & JEſu Chriſti Gloriam quærebant nihil, hoc ſcopo nobiliſſimo plenè contenti. Quæ- rant alii divitias, ait Sacerdos Eſu Chriſti & Sanctorum genuinus imitator; Quærant ſua commoda, quærant honores & vana gaudia: Ego DEl mei Gloriam quæro: bonum nobi- liffimum, quo Coœlum & terra nihil habet me- lius, unicè reſpicio. Quid, amabòô, ſunt Regua mundi, & omnis ſplendor eorum? Quid Re- ges & Principes potentiſſimi, quando ſui Con- ditoris Gloriam non quærunt? Nihil ſunt, mi- nus quàm umbra ſunt. Quid foret ipſum Cœ- lum, ſi Gloria DEl velut ſol ſplendidiſſimus i- bidem non luceret? Quid niſi tenebræ, obſcu- ritas & viliſſima ignobilitas? Sed quid homo, ubi DEI Gloriam non quærit? Aſcendamus altiàs: Quid Sacerdos, ubi DEl Gloriam ne- gligit? Inutilis eſt uterque ad omnia; ſed ma- gis adhuc inutilis Sacerdos. Quid veròô Sacer- dos DEI Gloriam ſedulò quærens? Eſt hic Vas electionis nobiliſſimum: Angelus eſt, Sanctus eſt: JElu Chriſti ſocius & amicus: DEl Opti- mi Maximi non ſervus tantùm (quod unum ad AAſuen e ſin Ih nd Sren WN! dho mue tlor⸗ (iis ſtemone zehn nir / in 1 imn D Mnii lelk6 ltckio An Non enin i⸗ noon An uun . Trero n. hlenfeni n, Cjs ebart. giſreuter ümiil, tenti. . Chrid Cennt ſan m glta: Wonm ne. Uhäerme 6 Nnn n Q e⸗ etiglunct endicllumn nebrcho guid konm Aengam Cloriamt nia; Eln id venr- losel Gn ic M n ( un Meditatio III. 47 ad ſummam nobilitatem ſufficeret) ſed Filius; ſed glorioſiſſimus 5Æmulator eſt. DEus Al- tiſſime! omnia ſerviunt tibi: ſerviunt Cœli, ſerviunt ſtellæ, ſerviunt maria, ſerviunt ele- menta, piſces maris, volucres Cœli, pecudes terræ: Quidquid germinat, quidquid viret, ligna fructifera, & omnes cedri ſerviunt tibi: Gloriæ tuæ famulantur univerſa. Solus ho- mo non ſerviet? Solus Sacerdos melior omni- bus, honoratus præ omnibus, beneficiis orna- tus ante omnes, Conditoris Gloriæ non famu- labitur, quæ una & maxima lpſius Sacerdotis eſt Gloria? Egéône pro Gloria DEI, pro qua Chriſtus Pontifex meus ſe exinanivit, pro qua vitæ momenta omnia conſumpſit, pro qua mor- tuus eſt, nihil ferre, nihil moliri velim? For- tè indignum cenſeo ſtudiis meis, quod unum DEUS dignum ſe judicavit? Sed ſufficiétne hic mediocritas, poſtquam non mediocriter; imò liberaliſſimè in hoc ſublimi ſtatu gratiis amplis- ſimis ſum præventus? Sequitur Admiratio, Laus, Gratiarum Actio pro- pter ſcopum nobiliſſimum Diwinæ Gloriæ, Sacerdotibus præſixum: Deſiderium aſſequendi: Dolor de hactenus neglecto, & quidem propter nugas & crepundia! Pro- poſitum Eidem poſthac ſtabiliter inhærendi. Punctum II. Zeltis Gloriæ DEl hominem abſolvit ab om- ni debito erga DEUIM. Hoc enim unum dun- taxat bonum ſuo Creatori tribuere poteſt, ſed & 48 Finis Sacerdotis. & unum ſufficit. Majus aliud bonum ne DEus quidem velle poteſt; Bonum enim Divinum eſt Gloria DEl, primus radius Divinitatis ad extra, & ſplendor Divinarum perfectionum in creaturis relucens, ex Ejus Sanctitate ac Boni- tate reſultans, ideôque Bonum quodammodo univerſale, Bonum infinitum, Bonum cætera omnia continens bona, inſtar Oceani, in quem omnes bonorum rivuli confluunt; bona om- nia congregantur, eatenus bona, quatenus Gloriam DEO reddunt; eò meliora, quò Ma- jorem illi Gloriam exhibent. O ſcopum ſa- Habscrimmn! O me divitem, qui hunc the- ſaurum in manibus habeo! Beatum me, ſi per me tranſeuntem, tametſi ex me non exeuntem, fideliter ex me diſpenſo, non injuſtè retineo. Nôſſe cupis, Sacerdos beate, quantum ames DEIIM tuum? Tantum amas, quantum glo- rificas; hoc enim unum illi bonum velle, hoc unum procurare potes. Intelligere vis, quan- tùm profeceris? Quantum in animo lateat bo- ni? Vide, quid hactenus pro Gloria DEl fe- ceris, quid facere impoſterum velis? Zelus DEl gloriæ hominem omni bonorum & gratiarum genere cumulat: Fons eſt om- nium donorum DEI; fons omnium hominis meritorum. Eccur DEus vitam homini tri- buit? ad Gloriam ſuam. Cur gratiam ? Cur gloriam & beatitudinem? ad Gloriam ſuam. Fontem igitur habeo donorum DElI; fontem uti copioſiſſimum, ita & ſaluberrimum. Par eſt ratio hominis meritorum. Quòô tendit Cha- ritas? l Sll⸗ r n D Crüten ſwekw unbt Mac Dinmm is nn ln N ſeulne Uoniner o eltl im . Peterien ina 4 9 1 i⸗ Umde n Diyinn finitatis Gionnmin te 1e hon. Otammod tunn ckter hincen Wno. n, Aunnd rnCor. Copun. fhune the⸗ ne Ner ekeunten, lennen. Uanmm ns luunum gr. um vele re ſig guer wo luen-⸗ ori Delke els! nni bonorun lons et niun boril n honii Pradim il orimhn. 0 n etiemn 1I Aeditatio II. 49 ritas? Quò Spes aſpirat? Quèò Virtutes om- nes collimant? Ad Gloriam DElI. Cur mere- tur homo? Quia placet DEO. Cur placet? Quia Gloriam Ejus promovet. DElIs ergo omnia homini dona confert, quia vult gioriam ſuam: Homo omnia merita comparat, quia vult gloriam DEI. . Non eſt igitur ſervile DEl gloriæ ſervire. Divinum quoddam & excellens bonum eſt, majus quàm vulgò homines opinentur. Quæ- ris dignum DEI Gloriæ ſervum? En ſolus Ohri- ſtus Patrem digneè glorificat. Keliquæ creatu- ræ, ſi vires ſuas conferant, ſi colleétis ſtudiis uno omnes ardore contendant ad gloriam tan- tæ Majeſtatis, currant licet tota æternitate, aſcensumque moliantur, ſemper infinito ſta= bunt intervallo. Tantâ Dhus gloriâ dignus eſt, quem tu hactenus tam tenuiter glorificâſti? Quæris menſuram gloriæ DEI? Æquare DEI meritum menſura Chriſti eſt: Æquare poteſta- tem & vires creaturæ menſura beatorum: Glo- riam DEl rebus omnibus anteponere menſura Viatorum eſt: Majorem DElI Gloriam colle- ctis viribus ſemper & in omnibus quærere men- ſura Sacerdotum eſt. Quomodo Bonum no- biliſimum & ſaluberrimum quæſivi hactenus? Heu! quantum DEO honoris abſtuli! Quan- tum mihimet nocui! Quid agam poſthac? Qui- bus mediis, qua ratione DEl & EiIn Chriſti gloriam promovebo? Quàm ſtudioseé damna Præterita reparabo publice, privatim, in tem- plo, in cubiſi, ad Aras, e pulpito, ad Orato-= R. P. Dufrène Exercitia. rium; 50 Finis Sacerdotis. rium, inter domeſticos, inter extraneos? &c. Si DEI & JEſu Chriſti gloriam non quæro, ni- hil ſum; Creatura non ſlum, homo non ſum; & omnium minime Sacerdos. Si hanc gloriam negligo, finem meum non aſſequor; indignus ſum vitâà, dignus omni ſuppliciô, deterior bru- t6. Si gloriæ DEl non ſtudeo, homo ſum in- gratiſſimus, iniquiſſimus, infeliciſſimus. Colloquium ad Chriſtum: Confuſio ob vitam inuti- lem: Agnitio nobiliſſimæ Vocationis: Gratitudo: Re- ſolutio: Gratiæ Poſtulatio: Obſecratio &c. Lectio II. Thomæ à Kempis lib. IV, cap. V. De præcellenti Dignitate Sacerdotum. I. Si haberes Angelicam puritatem, & San- Gti Joannis Baptiſtæ ſanctitatem, non eſſes dig- nus hoc Sacramentum accipere, nec tractare. Non enim hoc merito debetur hominum, quòôd homo conſecret & tractet Chriſti Sacramen- tum, & ſumat in cibum panem Angelorum. Grande Myſterium, & magna Dignitas Sa- cerdotum, quibus datum eſt, quod Angelis non eſt conceſſum: Soli namque Sacerdotes ritè in Eccleſia ordinati, poteſtatem habent ce- lebrandi, & Corpus Chriſti conſecrandi. Sacerdos quidem Miniſter eſt DEl, urens ver- béô DEl, per juſſionem & inſtitutionem DEl: DEus autem ibi principalis eſt Auctor, & unni⸗ ibilis Gn Fn CNken hinlor Unlei. Unnkf Ennfs Kit Cmibor Me izer ligem Cnunh 1Cl ue Necls ſiäſeihn Mhhen Meinr nmi ſel lbet Uer Neds 1quckron. 0 non ſun e glorin 3 incign Eterorbrn. no umir. nc. Rutmminur⸗ Cſutnln le⸗ 6, c 1. terttten. taten A n Non ellsth⸗ ner ndhn Orioump,qu i rramer Rogelotun, n Dgnias ol Aagg le Gacethne Nembuhert⸗ Nlectun ollenn hibnticen) Lectio II. 51 ſibilis Operator, cui ſubeſt omne quod volue- rit, & paret omne quod juſſerit. 2. Plus ergo credere debes DEO Omnipo- tenti in hoc excellentiſſimo Sacramento, quam proprio ſenſui, aut alicui ſigno viſibili: ideéô- que cum timore & reverentia ad hoc opus eſt accedendnm. Attende tibi & vide, cujus Miniſterium tibi traditum eſt per impoſitionem manũs Epiſcopi. Ecce Sacerdos factus es, & ad celebrandum conſecratus: Vide nunc, ut fideliter & devo- te, in ſuo tempore, DEO ſacrificium offeras, & teipſum irreprehenſibilem exhibeas. Non alleviaſti onus tuum, ſed arctiori jam alligatus es vinculo diſciplinæ, & ad majorem teneris perfectionem ſanctitatis. Sacerdos omnibus virtutibus debet eſſe ornatus, & aliis bonæ vitæ exemplum præbere. Ejus converſatio non cum popularibus & communibus hominum viis, ſed cum Angelis in Cœlo, aut cum perfectis Viris in terra. 3. Sacerdos ſacris veſtibus indutus, Chriſti vices gerit, ut DEum pro ſe, & pro omni po- pulo ſuppliciter & humiliter roget. Habet ante ſe & retro Dominicæ Crucis ſignum, ad memorandam jugiter Chriſti Paſſionem. Ante ſe Crucem in caſula portat, ut Chriſti Veſtigia diligenter inſpiciat, & ſequi ferventer ſtudeat: Poſt ſe Cruce ſgnatus eſt, ut adver- ſa quælibet ab aliis illata clementer pro DEO toleret. D 2 Ante 72 Finis Sacerdotis. Ante ſe Crucem gerit, ut propria peccata lugeat: poſt ſe, ut aliorum etiam commiſſa per compaſſionem defleat, & ſe medium inter DEum & peccatorem conſtitutum eſſe ſciat. Nec ab oratione & oblatione ſancta torpes- cat, donec gratiam & miſericordiam impetra- re mereatur. Quando Sacerdos celebrat, DEum honorat: Angelos lætificat: Eccleſiam ædificat: Vivos adjuvat: Defunctis requiem præ- ſtat, & ſeſe omnium bonorum participem ef- ficit. Examen II. Qus tendant meæ Sacerdotis cogita- tiones, verba & opera? Examen cogitationum. Cogitatio hominis principium omnis boni, vel principium omnis mali. Talis ſum, quales cogitationes meæ: ſi rerrenæ, terrenus ſum: ſi Cœleſtes, homo cœleſtis ſum: ſi bonæ ſunt, bona pariter & verba erunt, & opera. Ubi theſaurus meus eſt, ibi & cor meum erit: u- bi autem cor, ibi cogitatio: ubi cogitatio, ibi affe ctas, ibi amor, ibi æſtimatio. Ubinam nunc verſari decet cogitationibus ſuis Sacerdotem? Quid exigit Statůs ſanétiſſimi præcellentia? Quid Vocationis ſublimitas? Boni Sacerdotis converſatio in Cœlis eſt: Cogitat, quæ Domini ſunt, quomodo placeat D DEO tro nChih um ſh Acrom In ſber⸗ Nln pios Cumn bumeiige otl nerte Cins ⸗ niin fn Don ſengunn kini in nſef fehleren iltt, laem Ue Meᷣ Uinnpoun S ded 4 Dkia eren Oinmiſie interbn in h torpe m inpetr. llebran d lecleham lentente. Mnichen . i ltr. UIl, nonni bon lslum,gon tetrenud lun bone meum elit: icogro Ubcamte. ecelcnn, 1 Nrerlei nnl er Examen II. 53 DEO: Eſu Chriſti Vitam, Verba ſacroſancta, Myſteria vivifica & admiranda frequentiſſimè ruminat: Qua ratione DElgloriam promove- re potiſſimùm queat, ſedulò apud ſemetipſum diſquirit: Neceſſitates commiſſi ſibi gregis examinat: Quomodè prodeſſe illi amplius pos- ſit, ſeriò cogitat. Vitiorum extirpatio, Virtu- tum Chriſtianarum cultura, pietatis augmen- tum; JEſu Chriſti agnitio, æſtimatio & amor, Sanctorum honor, Eccleſiæ ſplendor, paupe- rum ſublevatio, mœrentium conſolatio ani- mum ipſius pretiosè occupat, & materiam ſan- ctis cogitationibus ampliſſimam ſubminiſtrat. Quænam veroô ſunt cogitationes meæ? Ha- béntne aliquam cum enumeratis ſimilitudinem? Quàm ſæpe cogito de fine ſublimiſſimo Sacer- dotii mei, de Status eminentia, de ſanctæ Vo- cationis Scopo nobiliſſimo? Quantum cordi ſunt graviſſimæ obligationes ſamulatum DEO præſtandi non vulgarem, Gloriam ipfſius Ma- Jorem quærendi, animarum bono conſulendi? Aut fors degenero à præcelſis cogitationibus Filiorum DEl? Nunquid non ſæpiflimè vanita- te, ambitione, ſuperbia, & inani exiſtimationis fumo plenæ ſunt cogitationes meæ, qui humi- lis eſſe deberem Eſu Chriſti Diſcipulus? Quâàm frequenter mens mea commodis propriis, ſen- ſualitate, quisquiliis occupatur, quæ ſurſum ad æterna ferri deberet? Nunquâmne cogita- tiones meæ verſantur in culina, inter pocula, in compotantium & inaniter fabulantium co- rona? Sed quomodo iſta conveniunt cum A- D 3 poſtolico 54 Finis Sacerdotis. poſtolico Sacerdote? Poſſibiléne autem ſit, ut me volente, aut connivente animum ſubeant cogitationes Venerem olentes? Non erit uti- que hoc, non inferam tantum Characteri meo probrum! Fortè rem domeſticam plus nimiò ſpectant ſolicitudines meæ, quas cura paſtora- lis requireret? Quàm frequens agros, horrea, ſtabula mente perluſtro? Quis ad pecunias a- nimus? Num libertate Sacerdotali hac in par- te gaudeo? Quàâm turpe foret, Sacerdotem ad omnia ſumma natum auri & avaritiæ man- cipium fieri! An cogitationes foveo iracundas, amaras, charitati parùm conſentaneas, qui me- ra charitas eſſe debeo? An cogitationes alo tetricas, triſtes, pondere ſuo animum depri- mentes, & ineptum reddentes ſuo muneri exequendo? An otioſas, rumoribus publicis nimiùm addictas? An variè excurrentes; cui- vis inani objecto promiſcuè inſidentes; Sed quæ, & quàm abſurda combinatio Statús mei excelſi cum hac infima cogitationum fœce? Nunquid non hæc muſcarum examina perdent ſuavitatem unguenti, omnemꝗue devotionis ſuccum depaſcent? Sacerdos velut Scarabæus hæc ſtercora ſubibit ſciens & volens, quem de ſtercore DEus erexit per Vocationem ſin- gularem, ut collocet Eum cum Prinecipibus, cum Principibus populi ſui? Porcorum greges palcere volet Miniſter Eſu Chriſti? Quæ verò caula innumerabilium cogitatio- num, non modè carentium fructu, ſed & maxima detrimenta ſpiritui meo & Dignirari infe- nun . NMe 1ſeor Orn len onino, me pwerin mmnls NRt Kiue NMnIn, Aaarge Nilk ertn Dblahe tnni Aen UNennmr r kin utem ldn un ſobers onerit⸗ Lcteri nen Phs pimie na akore. No borren, Apeonnis2. Ubunzx. ,Nerddten Wuie mar. eoiracvnds eidaine⸗ tones 10 dümumten⸗ Wo mnel hbos obl Unrentes; ücetes; N lo Kuts dr tonum er aninn eltei Gue Cerotid Oor denrebn Volers, d ſocaionen doreore,t iti Plontnnn 1 Fen t 6 AD Me 4 . Examen II. 55 inferentium? Terræ, carni & ſanguini plus æ- quo ſum immerſus: Celſitudinem meam in- telligerée non curo, non æſtimo: piarum & ſa- lubrium cogitationum pabulum menti meæ ſubtraho: Kerum ſpiritualium, quamvis excel- lentiſſimarum, guſtum non habeo, nec habere curo: Rebus ad me non pertinentibus me im- miſceo: Orationem negligo, & mortificatio- nem omitto, ſine quibus præſidiis languet om- nis animæ Virtus, & humanorum affectuum exurgunt indomiti greges, qui piarum cogita- tionum robur omne infringunt, & harum na- ſcentes floſculos ipſo in ortu miſerè extinguunt. Qua ratione medebor huic malo?: Quomo- dô amandatis inanium cogitationum turmis rectas, & Sacerdote dignas ſubſtituam? Cor e- mendandum primò eſt; nam ex corde vano aſcendunt cogitationes vanæ: ex corde otioſo otioſæ: ex corde ſuperbo ſuperbæ: ex ama- ro, ſenſuali, terreno cogitatus amari, ſenſuales, terreni. Ad recta, ad ſancta, ad ſtatui conſo- na vertatur cor meum: Amet æterna, quærat cœleſtia, quæ ſola ſunt bona, ſola jucunda, ſo- la quæri & amari digna: Non amet nugas, non quærat inſanias falſas, quæ pungunt, lacerant, nunquam ſatiant, conturbant, miſerè torquent. DEO plenum ſit Cor ſacerdotale, DEO ſacrum; DEO, qui fecit illud, ex aſſe devotum: ſic tandem nonniſi cogitationes ſanctas parturiet Cor nobile, Cor excelſum, quietum, ſerenum, veris divitiis & ſummo bono plenè conten- tum. D 4 Examen 76 Finis Sacerdotis. Examen Verborum. Ex abundantia cordis os loquitur: Vana lo- quetur cor vanum; terrena cor terrenum: Salutaria loquetur Cor Sacerdotis rerum ſalu- tarium theſauris oppletum. Quales modo ſer- mones mei, ut dignoſcam, qualis ſim Sacerdos, & quale Cor meum? Num mihi & aliis pro- futura loquor? Væ mihi, ſi noxia, pernicioſa; ſcandaloſa effutirem! Lingua Sacerdotis Eſu Chriſti ſanguine rubens, & verbum oblcœ- num, vah quàm portentoſa combinatilo! An jocos amo ſæculares, aut facetias Statüs gra- vitati parum conſonas? An ſales cum læſione proximi? Forſan minùs honorifice, contra cha- ritatem de aliis loqui ſoleéo? Loquéôrne plus nimio de gregibus, de vaccis, de ſtabulis & horreis Oeconomus magis quàm Sacerdos? Loquôrne plus nimiè de rumoribus publicis, pagellis & novellis Politicus, non Sacerdos? An de ciborum condimentis, eſculentis & po- culentis Cocus, & Oenopola magis quàâm Sa- crorum Adminiſter? Vana, otiolſa, inania for- tê garrio, quem ob Statüs eminentiam nonniſi ravia decerent? An meipſum deprædico, ta- enta magnifico, ſcientiam cum aliorum con- temptu explico vanus oſtentator? Fors de DEO, de Divinis loqui pudet? Et hoc poſtquàm DEO & Divinis me addixi; quis pictor loqui erube- ſcit de arte ſua;, niſi fuerit admoduùm imperi- tus? Quos econtra ſermones miſcet Sacerdos ex- empla- Eoret Marbe Uenteee ,n ſelet E 4 lpts e leſcon Or UImdn. d 1 I: Vanal- 1 kerenun Oterum lal SSnocoſet. incderercos Ed ro⸗ Winntto A 6Knls gre⸗ Cun lrlone hconunchr⸗ ockome nns Ge Nhrls N in Aetont ribus obleh⸗ non Nacete⸗ Cllents fr ngs randn iolg ionnain hentam nonn Errdlcht miiorume konie okr Gorlocnte Cnot ſoer e 3 el⸗ luhrn Examen II. 57 emplaris, ſui Statůs amator & æſtimator; Non prodit ex ore ipſius niſi verbum ſanum & irreprehenſibile: Eructat cor illius Verbum bonum, Verbum ſalutis. Quid enim proferat homo bonus é theſauro bono, niſi bona quæ- que? Suaviter allicit, potenter ſtimulat, forti- ter movet ad omne bonum. Talisne ego ſum? Loquérne ùt Sacerdos, ùt Organum Spiritûs Sancti, ut Doco“r, ùt Legatus [Eſu Chriſti, ut Paſtor Dominici gregis, & Salvator? Si ratio- nem reddent homines de quolibet verbo otio- ſo, quid mihi Sacerdoti continget, loquenti perverſa? Fors materia deeſt loquendi profu- tura? Sed quem campum vix menſurabilem aperiunt, Sacra Scientia, Libri Sancti, Scripta Patrum, monumenta Doctorum, Eccleſiæ Di- ſciplina & Hiſtoria, Vitæ & Acta Sanctorum, Dogmata, Myſteria, moralia, aſcetica? Quis ſæcularium tantam habet, cum erudita etiam voluptate, excurrendi materiam, ut habet Sa- cerdos? Quæ veròô ſuppetunt media corrigen- di linguuam: Cor denuò purgandum & mutan- dum: Non dabit aquas turbidas fons illimis, neque verba terrenis fœccibus imbuta Cor bo- num. Igitur Cor meum ſancétis meditationi- bus, deſideriis ferventibus, piis affectibus ex- colam, aptabo, mundabo, ut fuat ſicut ros elo- quium meum, & lingua ſacerdotalis nonniſi cum DEO, de DEO, aut propter DäEum ſolu- ta, Verbum ſalvificum, Verbum ſanum, Ver- ba laudis, doctrinæ, conſolationis proloqua- tur. . D 7y Examen 58 Finis Sacerdotis. Examen Operum. Quænam opera Sacerdos DEI Miniſter ope- retur, niſi opera DEl? Poſsitne fieri unquam, ut Servus JEſu Chriſti vocatus ad Apoſtola- tum, ſegregatus in Evangelium operetur ope- ra diaboli, opera carnis abominanda, quæ etiam inter fideles laicos nominari prohibet Magnus Apoſtolus? Fierine, inquam, poſſit, ut Sacer- dos ad tam ſublimem honoris gradum evectus, tot beneficiis ornatus, Princeps in Domo Do- mini conſtitutus, arcanorum omnium arbiter factus, eò cæcitatis, amentiæ, malitiæ, teme- ritatis, & plus quâàm belluinæ ingratitudinis delabatur, ut operibus nefandis Dignitatem ſuam contaminet? Ayertat DEus à Miniſtris ſuis adeò lugendam infelicitatem! Procul ſint opera mortuùa ab illis, qui vitam diſpenſant! Procul ſint opera tenebrarum à filiis lucis! Pro- cul omnis avaritia, quæ eſt idolorum ſervitus; procul immunditia, arrogantia, ebrietas, cul- tura ventris & pigritia! Quid ad Sacerdotem hæc turpitudinis monſtra, quæ profligare ubi- que ex officio debet? Abſit verò, ut illa un- quam in ſemetipſo foveat! Inſpiciam ego opera mea, quæ ſola me ad æternitatem ſequentur: Videbo, an recta ſint; utrùm à ſcopo non aberrent; an reſpondeant Vocationi; utrùm apta æternitati? Sntne o- pera mea plena, qualia Sacerdotem decent? Suntne plena Spiritu; plena charitate, plena meritis? Aut numero fortaſſis opera tantùm vacua; um liniſer . eni ungven Aolto. perennn ope⸗ ugleetan meſeene⸗ in Donobe. nivm arbite altin deme- nurattucins 8 Uigimen Mis ml Doxdlr n Clhenlnt lislucst d orun ſelhins ehrietb,n A ercn Nokigne i⸗ abyu e ſd wennh Examen II. 59 vacua; opera humana, ſenſualia, naturaſia? Fors merum ſtramen congero, ſtipulam & lig- na, quæ olim ardeant? Quænam intentiones operum meorum? Quis ſcopus? An DEl Glo- ria, aut vanitas? An obſequium Eſu Chriſti, aut commodum proprium? An ſalus tum pro- pria, tum aliena, aut pinguis crumena? Mea res agitur: non oportet hic decipere meipſum: ſeriò diſpiciendum, num ad pondus ſanctuarii exacta ſ opera mea; an Sacerdote digna? Qualia ſunt opera pia erga DEum? Qualis O- ratio utraque mentalis & vocalis? Quale pen- ſum Canonicum? Quale tremendum Sacrifi- cium? Quæ & quanta in his diligentia, ſtu- dium, applicatio? Quales preces matutinæ, veſpertinæ, ad menſam? Qualia Examina Con- ſcientiæ? Quis Ordo diurnus? Quæ ad Ver- bum Divinum annuntiandum præparatio; qua- le ſtudium? Qomodo exerceo erga proximum opera miſericordiæ, ſeu corporalia, ſeu ſpiritualia? Qualis ædificatio? Quæ charitas, quæ man- ſuetudo? Quæ cura proprii corporis, quod ver- mes depaſcent: An non ſuperflua & nimia? Quæ temperantia; quæ ſobrietas? Quæ jeju- niorum obſervantia? Quæ ſenſuum moderatio? Quæ medeſtia? Quæ mortificatio interna & externa? Quæ pœnlitentia Sacerdoti ſumme ne- ceſſaria? Quæ cura excolendi ſpiritum pia le- ctione, cauta converſatione; vigili circumſpe- cione, jugi oratione? Heu quanta apud me ſanctorum operum penuria! quæ paupertas indigna 60 Finis Sacerdotis. indigna Sacerdote? Quæ operum inanium co- pia! Quis malorum numerus? Ubinam origo mali? Mea ſocordia, mea ne- gligentia, genii mei levitas, vix ulla ſoliditas fons eſt omnis miſeriæ. Veritates æternas a- liis quidem propono: ipſus pro me non in- ſpicio: futura non proſpicio: præſentibus ſo- lùm intendo: Terram magnifacio: DEUM, Cœlum, ſalutem vilipendo, quia non recogito corde, quantum DEO debeam, quid perdam, quò abjectiſſimæ vilitatis deſcendam, quô mi- ſeriarum præcipitem me agam, cùm Regalis Sa- cerdotii mei immemor nihil à plebe differo, & per opera bona certam facere Vocationem meam omitto. Sed quid remedi? Lubétne pergere in cœpta ſemita, & ipſam ſalutem pe- riculo exponere? Orandus Dominus, ut det ſenſum, & aperiat intellectum, ne cœcitate mi- ſerabili correptus Statůs mei eminentiam, ac Dignitatem afficiam contumeliâ: ut intelligam, hominem ſpiritualem me eſſe debere, quia Sa- cerdos ſum, planéque cœleſtem; non terre- num, aut ſenſualem, alioquin rationes meas olim fore intricatiſſimas in die furoris Domi- ni. Magne DEIS, qui me peccatorem ſacris Al- taribus adſtare voluiſti, ut Sancti Nominis tui laudarem potentiam: Heu! peccavi nimis co- gitatione, verbo & opereé: Non eſt ſanitas in carne mea; non eſt pax oſſibus meis à facie inſipienti? mex! Quàm turpiter à ſcopo ſa- cerdotali aberravi! Da, ut impoſterum ſancta deſideria Aunen l⸗ Minut 1o onn Cnicze ebl ene lens Ue yſe Cnn lin innion 1 die, mea e hln Cilie 6Nernas 1. e non in. Aentbis ſo⸗ i: N, Lnontecnt Gicheren, tmn goon⸗ in Negelsr. 4 d ebe dſe. Voctonen Gün Lobeme mlnene⸗ minus, u de eCectnen. winentian, inteligun ebere, guad m; bon kene Iationes men rors Don- Meditatio IV. 61 deſideria, recta conſilia, & juſta ſint opera: Da, ut omnis mea oratio & operatio, ut Sacerdo- tem decet, à Te ſemper incipiat, & per Te cœ- pta finiatur, per Chriſtum Dominum noſtrum. Amen. Meditatio IIV. Salus æterna omni ſtudio procuranda, Sco- pus Sacerdotis poſterior. Uid prodeſt homini, ſi mundum univerſum lucretur, animæ vero ſuæ detrimentum patiatur? Quid prodeſt pingue Beneficium, Vi- ta commoda, Valetudo bona, honoris umbra? Hæc omnia me non ſalvabunt. Scientia, fa- cundia, hominum æſtimatio quid prodeſſe po- terit, ſi anima pereat? Salus æterna unum il- lud neceſſarium eſt, quo ſolo obtento plene ſum beatus: quo ſolo perdito ſum infeliciſſi- mus. Poſſeſſio totius mundi nil proderit, ſi pereo: jactura omnium nil oberit, ſi ſalutem conſequor. Salus æterna; ſalus animæ unum neceſſarium; grande neceſſarium! Negotium negotiorum, unicum, maximum! Hoc gemi= num Meditationis Caput eſto. Punbtum I. Unum eſt neceſſarium, finis ultimi conſecu- tio, & ſalutis æternæ beata poſſeſſio. Cur vi⸗ vVvo? Cur in lucem editus ſum? Quare in mun- do verſor? Non, ut bonis præſentibus aitliaen on 612 Finis Sacerdotis. Non, ut vitæ commodis fruar: Non, ut hic vivam contentus; ſed ut DEO ſerviens ſalvus fiam. Hæc ſola via eſt, quam teneam: cætera omnia, quæ huc non ducunt, invia ſunt & er- rores. Proſher⸗ uti valetudine bonum eſt in- ter DEl dona numerandum; ſed neceſſarium non eſt. Iplum vivere non eſt neceſſe: ſalva- ri eſt neceſſe. Tametlſi ego inter homines non vivam, ſtabit nihilominus mundus: ſi inter ho- mines pieè non vixero, & ſalutem animæ per- didero, etiam ſtabit mundus; ſed mihi non ſta- bit, cùm jacturam univerſalem omnium bono- rum fecerxo. Cibus corpori eſt neceſſarius, ve- ſtimentum neceſſarium, habitatio neceſſaria, quamdiu corpus vivit; ſed ipſa corporis vita minimè eſt neceſſaria. Durabit mundus ſine me; vivent alii ſine me: Ego autem abſque ſalute animæ quid ero? Si DEO non ſervio, & ſalvus non fio, nihil ſum, miſer ſum, extremæ infelicitatis mihimet auctor ſum. Cætera mi- hi pereant omnia, parum intereſt: pereat tota ſubſtantia, diripiantur bona, conflagret domus, vacuentur horrea, peſſumeat valetudo, patia- tur honor, quid tum? Sola ſalvetur anima, & ſalva ſunt omnia. Contrà verèô affluant divi- tiæ, faveant homines, arrideat fortuna, vigeat ſanitas, cumulentur honores, fluant ad votum univerſa: ſi ſalvus non fio, nugæ ſunt omnia. Verúmne hoc? Planeèe veriſſimum. Sed ſi ve- ra hæc ſunt, & tanquam certa fateri cogor, quæ mea inſania, quis furor, unum illud ne- ceſſarium ſeponere; negotium illud negotio- rum ilebmeg mönten ligtu h lclienin Uinzfitn inli d (Aitnlo, 0 Thumtasto⸗ Tenimn eren Nnnergt Ponitt nen Naclfter . Aniscſeinn Cine ot urkidzn Unnehe Pelildi 4 4 3 Mo . tien lln eam: (kten nte. Onunn eſt in neceſariun dele llra. Gr limerbo Ne Rr. Cmiinonkr. mniun boro⸗ Aelarins, e⸗ io Nerelri, Chors in MNdds e antn Me noo lerzio ſüm,extten „ (zendi Kt herettan krgret omg Aetudo, hetr eiur aninenl Muum ⸗ Torum, Nige nt a0 r nir⸗ 6 Un 4 n üne Iu Meditatio IV. 63 rum dimittere, & nugas quærere? Filiihominum, usquequo gravi corde? ut quid diligitis vanitatem, & quæritis mendacium?* Quis fatuum non dicat ho- minem, qui dum tota ipſi periclitatur ſubſtan- tia, muſcas capere velit? Certúsne ego ſum de mea ſalute? imò nulla magis anceps, nulla periculoſior, quàm ſalus æterna Sacerdotis. Et nugari, & jocari, & ſtertere libet? Omnia ſalu- tem meam reddunt dubiam, Stats ſanctiſſimi Celſitudo, obligationes graviſſimæ, propria infirmitas, hodiernus vivendi modus, minus fer- ventium exempla, temporales curæ. Valde multum exigit Vocatio eminens; valde parum promittit mea ad bonum tarditas, ad malum proclivitas: Qui ergo fieri poteſt, ut in tanto ſalutis diſcrimine ofcitanter agam? Semel pe- rüffe ſemper perüſſe eſt. Aliæ jacturæ ſarciri denique poſſunt; animæ verò jactura eſt irre- parabilis; & unum hoc neceſſarium, animæ ſalutem negligere auſim, dum cætera omnia, quæ nihil ſunt, tam ſolicitè curo? Ad omnes dictum eſt: Regnum Cælorum vim patitur, & vio- lenti rapiunt illud. ** Num ego Sacerdos nihil agendo ad vitam introire potero? Ad omnes pertinet Evangelicum oraculum: Arcta eſt via, S anguſta eſt porta, quæ ducit ad vitam. *** Ego Sacerdos ad plura & majora obligatus ſpatio- ſam viam ſecurè tenebo? Quid cogito? Quid ſpero? Aut falſum eſt Evangelium, aut ego tur- piter meipſum decipio, cùm uni neceſſario tam luridè intendo. Ubi ſenſus, ubi ratio, ubi in- . tellectus? * Pſal. 4. „ Matth. ii. Math. 7. Finis Sacerdotis. 64 tellectus? Periculoſiùs ſto, quàm omnes Laici, & ſecuriùs ago, quàm inter Laicos maxime te- merarii! Unuùm eéſt neceſſarium, ut ſalver: Huc actiones omnes, vires & facultates dirigendæ. Meâ ſolius nimiùm intereſt conſequi finem ul- timum, ſalutem animæ. Volo ſalvari, mi Dus, cui ſervire totis viribus teneor. Seriam volun- tatem tua ſanécta Benedictione confirma! Pergitur in exercitio voluntatis per actus iteratos 1 ſaniti timoris & eficacis propoſiti &c. Momiun Aeſchen Grande neceſſarium, ſalus animæ! Totius N an æternitatis negotium eſt! Aliquot millium ja- ammn i Gura vel lucrum grande negotium vulgèò dici- alng tur, quod omnem cautelam exigat. Unius regni terreſtris acquiſitio magnum aliquid ſo- nat: ſed infantilia hæc ſunt, ſi cum totius æ=- ternitatis grandi negotio conferantur. ter- nitas, ineluctabiles temporum circuli, ſæculo- rum immenſi vortices, nullis terminis compre- henſa æternitas, quàm terribilis es! Quàâm le- vis & incurius ego ſum, qui te non magis for- mido! Si ageretur de centum, aut mille an- t r lentn umtmutnr Plhehu norum cavendo infortunio, vel adipiſcenda fe- Aumnd licitate, grande hoc negotium foret; grandis tanuii illud ſeriò tractandi neceſſitas: Fors grande nen non erit negotium omnium ſæculorum? Sexa- uuin ginta, vel ad ſummum ſeptuaginta forté annos „irint in terris exigendos habeo, & quantum laboro, Enh, ut commodé vivam! Quanta curarum moles zninnn Meei pro tantillo tempore! Veſtes volo habere bo nas; ealotl Afer Onnneslit⸗ Smaximetr. tlelyer: H Cirgent⸗ e iſfnentl Uathmidtn Leriamhrole⸗ orm! Ger Alrihnee 1. ne otin Wornllan /⸗ feummlyce⸗ eign. Vos gnnn ititr cun tolnm, ſerantar. Mre⸗ oferl,, ten⸗ Eermins cony⸗ e Cn e non Muobf m un mler Aayſſence n wer; gn 6: Lon en Elotim 4 . Auumnmn e 4 . hee N Meditatio IV. 6 5 nas, habitationem bonam, agros bonos, vitum bonum: Bona hæc inter neceſſitates numero. Ut vitam bonam ſequatur æternitas bona, quàm parum curo! It terrena hæc ad votum ce- dant, curro, vigilo, ferveo, proſpicio, laboro: cùm de æternitate agitur, volo quidem; ſed quàâm languideé volo! Non tranſit ad opus pi- gra voluntas: non fervet tepida voluntas: fa- cilè frangitur infirma voluntas, quamvis me- tuenda nimiùm totius æternitatis moles dorſo incumbat! Nugas nugarum quàm ſeriô, quàm indefelsè ſectatur firma, reſoluta, integra vo- Iuntas! At cùm urget grande neceſſarlum ſa- lutis æternæ, jacet, languet ſemimortua vo- lIuntas! Quousque claudicabo, & dormitabo in re tanti momenti? Nunc denique ſtatuen- dum, quid velim! Vel æternùm ſalvabor, aut æternùm peribo: non datur medium: alterutrum fiat, eſt neceſſe. Quid volo? Certè non ſufficit hic dimidiata voluntas: nimis grande negotium eſt, de quo agitur. Sacerdos ſum: ſolus non ſalvabor, & ſolus non damnabor. Curam animarum gero⸗ vel ergo ſalvabuntur mecum multt alii, vel damnabuntur multi: Animarum ſalus indiſpen- ſabiliter eſt annexa meæ ſaluti. Exemplo, in- ſtructione, oratione ſalvabo animas, unâque meipſum, ſi munere meo ritè fungor: Scanda- Ié, negligentiâ, tepiditate perdam animas, u- nâque meipſum, ſi Vocationi non reſpondeo. Eſtne res hæc levis momenti, æternuùm perire, ſimulque alios eodem exitiò implicare? Parvi- R. B. Dufrene Exertitia. E ne 66 Finis Sacerdotis. ne ducam, in imortalem beatitudinem & me, & alios aſſerere? Grande neceſſarium exem- laris Vita, quia grande neceſſarium ſalus æ- terna! Accedit, quòd non mediocriter peribo, ſi pereo: toties peribo, quot animas ad inte- ritum promoveo. Non ſimpliciter ſalvabor, ſi ſalutem conſequor: toties ſalvabor, quot a- nimas ad cœlum duco. Aut magna me ex- ectat in Cœlo gloria, aut non mediocris inter diabolos miſeria. Quid hinc ſequitur? iſtud ſequitur, ut infernum effugiam valde acerbum, qui pigris ac tepidis Sacerdotibus iminet, non mediocriter, ſed toto ſtudio eſt allaborandum. IUt beatitudinem conſequar non vulgarem, quæ probos Sacerdotes manet, non vulgariter eſt Connitendum. Sed quid hoc, benigniſſime DEIIS! æterni momenti negotium, meam & proximi ſalutem in manibus habeo; negotium grande, nego- tium unicum: Tu etiam facilitatem & jucun- ditatem aſpiras operi tanto, ſi modò cordatè illud aggredior! Jugum meum ſuave eſt, & onus meum leve: * Verba tua ſacroſancta hæc ſunt, falli & fallere neſcia: jugum ſuave, onus leve Sacerdoti prælertim Voluntatis tuæ ſtudioſo. Egone igitur cum voluptate, cum ſuavitate con- ſequi poſſim finem illum excelſum & ultimum, meam & proximi ſalutem? Dum laſſantur re- probi in via ini quitatis, & inter mille tædia vi- tæ infelicis pereunt, ego dilatato corde viam mandatorum tuorum alacriter decurram! O Domi- * Mäatth. 11. 4 lteen nmiſer! n linem 8 Hriom n rium ſln;, ier Perbe lnas ad inr ſter alrabon bon aot:. nnan ne er. Nedidersiter ſegiun ſiul llteacetun s ifinen non Albouncum Tllonengue entter DS ven torini llner Gante, ie⸗ ten Aien⸗ mod CNtt enr eeren ſanc heekr ſuſs o ts tueſucli Imlupinnet nmin Dam hn 4 Eernenii lumg en. 7 Meditatio IV. 67 Dominum bonum! An tergiverſari amplius li- cebit, ubi in tanto negotio concurrit cum ne- ceſſitate indiſpenſabili mira facilitas, & omnem captum excedens jucunditas? Trado me tibi, Piiſſima Bonitas! Tuò ſancto ſervitio conſecro me iterum, Benigniſſima pietas! Beati, qui ha- bitant in Domo tua: in ſæcula ſæculorum laudabunt Te! * Beati ſunt ſervi tui: nimis honorati Sa- cerdotes amici tui! Sacerdotes DEI, benedici- te Dominum: Confitemini Domino, quoniam bonus; quoniam in ſæculum Miſericordia E- jus. Jubilate DEO: ſervite Domino in læ ti- tia! Ita eſt, Magne DEus! duplicatum infer- num mereor, niſi prompta voluntate, totôque corde ſerviêro tibi, quem nôſſe vivere; cui ſer- vire regnare eſt. Confundor, compungor, quòd ſervitium tam ſanctum, tam nobile, tam neceſſarium, tam luave turpiter neglexi. Cu- ſtodiam legem tuam ſemper in ſæculum, & in ſæculum ſæculi. His inberetur tantiſper. Dies III. Media Sacerdoti ad finem nobiliſſi- mum ſervientia. Conſideratio III. Felicitas Sacerdotis fini ſuo intenti. Duo hic conſiderabimus: primum, Sacerdo- tem vivere in hoc ſæculo non poſſe con- E z tentum * Pſal, 53. 68 Finis Sacerdotis tentum & beatum, niſi fini ſuo intentum. Al- terum, hilarem, contentum ac felicem vivere Sacerdotem, qui fini ſuo conſtanter invigilat. I. Infelix Sacerdos finis ſui neglector. Ubinam tandem optatam animi pacem re- periet Sacerdos, qui hanc in ſui finis nobili conſecutione non quærit? nullam profectò inveniet. Nec pingue beneficium, nec vitæ comoda, nec hominum exiſtimatio illam da- bit, quam mundus dare non poteſt, animi pa- cem. Non ſatiatur oculus viſu, nec auris auditu:* Non ſatiant animum ad æterna factum hæc tranſitoria. Attrahas licèt aérem, quantum li- buerit, nunquam ſatiaberis; neque enim eſt hoc alimentum hominis. Sic pariter hæc va- na & inania, quæ te circumſtant, tu quidem avidè hauries; verùm nulla ſequetur ſatietas, quia non ſunt immortalis animæ idoneum ali- mentum. Non vivit piſcis extra aquam, nec vivunt volucres niſi in aëre: Et ille, & iſtæ requirunt elementum ſuum. Mi Sacerdos, E- lementum tuum DEus eſt, & ſincerus DEl fa- mulatus: Solùm hic vives; alibi vitam non in- venies. Nobiliſſimum eſt Cor hominis, quia capax ſumi Boni; ſed & pauperrimum, quam- vis rerum creatarum non deſit copia, niſi uieſcat in ſumo Bono. Sic eſt, Sapientiſſime Eus! Feciſti nos ad Te, & inquietum eſt Cor no- ſtrum, donec requieſcat in Te. Vana ſunt om- nla, * Eccl. 1. V S. Aug. mil o i⸗ li tienie WI imN; w nſhad 11 e TAlan ſ ſn,6 1 llei a,, 1 llin len D Mnad s ſuge yr n 1 . tentmn. 1 elcen ſen er inigir. laki. ni cen te litns dobi m eld Cinn, Ne inntid Nun er Nel,ainip⸗ Nt An, A. n bhen Ire mGumunl. nelte euintl ene Men ſant, tu guc Abennr hien mz Goneum! Ira aar l enb ooern D Ablriamdnd Oor hominig eninumn delt t, ehr Ge⸗ uun e⸗ uit Conſideratio III. 69 nia, mera ſomnia: Vanitatum vanitas, quid- quid hic amatur; fraudes & nugacitas, quibus inhiatur. Hæc præſentia occupare me poſſunt, diſtinere poſſunt, ſatiare non poſſunt; meam ipſius experientiam appello. Num ſatisfecit unquam aut hoc, aut illud tenue gaudium, cui inhiabam? Solidene acquieſcere potui, ſive in hortorum deliciis, ſive in menſarum cupediis, ſeu in pecuniæ theſauris, ſeu in honorum fa- ſtigiis? Nihil mortale ſatiare poterit animum imortalem; non luſus, non theatra, non muſi- ca, non horti, non pomaria, non menſæ, non pocula: irritamenta hæc ſunt; impedimenta ſunt: ſpinæ ſunt, pungunt, ſauciant; non ſa- tiant. Quis unquam mortalium habuit, vel habere poterit, quæ Salomon — Regum opulentiſſimus? Fecit ille ſibi hortos & poma- ria, Domum Regiam, Palatia magnifica, omni- que deliciarum genere eſt fruitus. Sed ipſum- met audiamus ſua gaudia enumerantem. Lo- cutus ſum, inquit, in corde meo, dicens: Ecce Mag- nus eſfectus ſum, & præceſſi omnes ſapientid, qui fue- runt ante me in Jeruſalem: Et mens mea contempla- ta eſt multa ſapienter, & didici. Dedique cor meum, ut ſcirem prudentiam atque doctrinam, errorésque & Rultitiam. .* Vixi ego in corde meo: Vadam && affluam deliciis, & fruar bonis. . Aagnificavi o- pera mea, ædificavi mihi domos, & plantavi vineas: dpoſſedi ſervos & ancillas, multamque familiam habui: armenta quoque & magnos ovium greges, ultra omnes, qui fuerunt ante me in Jeruſalem: coacervavi mibi E 3 . argen⸗ * Eccl. 1. 70 Finis Sacerdotis argentum & aurum, & ſubſtantias Regum, ac Provin- ciaurum: feci mihi Cantores & Cantatrices, & delicias filiorum hominum; ſeyphos & urceos in miniſterio ad vina fundenda: Et ſupergreſſus ſum opibus omnes, qiti ante me fuerunt in Yeruſalem: Sapientia quoque per- ſevera-'uit mecum. Et omnia quæ deſideraverunt ocu- li mei, non negavi eis: nec probibui tor meum, quin om- ni voluptate frueretur, & oblectaret ſe in bis, quæ præ- paraveram: Et hanc ratus ſum partem meam, ſi uterer labore meo.*“ Quam ſatietatem hæc omnia attu- lerint Salomoni, paulò poſt intelligemus: au- diamus adhuc, quid de illius magnificentia di- cat liber tertius Regam. Erat autem cibus Salo- monis per dies ſingulos triginta Cori ſimile, & ſexa- ginta Cori farinæ, decem boves pingues, & viginti bo- ves paſcuales, & centum Arietes, excepta venatione cervorum, caprearum, bubalorum, & avium altilium. Et habebat Salomon quadraginta millia præſepia equo- rum currulium, & duodetim millia equeſtrium. .. Deditque DEus Sapientiam Salomoni, & prudentiam multam nimis, & latitudinem cordis quaſi arenam, quæ eſt in littere maris &c. W Videns hanc alo- monis magnificentiam Regina Saba, & ipſa di- tiſſima, ſtupefacta ſtetit. Videns autem Regina Saba, ait ſacer textus, ſapientiam Salomonie, & do- mum, quam ædificaverat, & cibos menſæ ejus, & ha- bitacula ſervorum, & ordines miniſtrantium, veſtésque eorum, & pincernas &. non habebat ultra ſpiritum. ?ê Quid verò Salomon in tanta rerum affluentia? Quis illi ſenſus de hac Regalis opulentiæ mag- nitudine? Ipſum rurſus audiamus: Cumque me . conver- * Cap. 2. *X CAp. 4. — 3. Reg. 10. Beern l, Nn inn, en un eel I and uenn, d! Iu. zun wöſin Imhine . 1. Ulmn A ini neen G lli ir itifeint lu omthe ntit gone egle en lrgrenut on n um ſiten, hecohnaamr. teligenns: n. ngnintentnd Arn ur Nr. ſnle, u. ehdeite⸗ talt untinn 3itn Ailun., ilis eſtitek⸗ agbeftin., ein lleni Alſt neumf ſgens hane K didn Eii leir uten Alnnnin 6 etſe c, nnim ne unniſn terun Au. sowenen omns en NNN 4 7 11 Conſideratio III. 71 convertiſſem ad univerſa opera, quæ ſecerant manus meæ, & ad labores, in quibus fruſtra ſudaveram, vidi in omnibus vanitatem, & afflictionem animi.* Rex tantus nonniſi vanitatem & afflictio⸗ nem animi reperire potuit in fortunæ unde- quaque aſpirantis mira fœcunditate: Quid e- go ſperem, cui nec centeſima, nec milleſima pars hujus abundantiæ unquam obveniet? Quid ſperem genuini guſts in macilenta poſ- ſeſſione, in reculis, è tuguriolo, ex hortulo, & ſimilibus nugis capiendi, quem Regum magni- ficentiſſimus in theſauris, in ſplendore, in re= rum copia nusquam invenit? Duo vidit in crea- tis omnibus Magnus Salomon: vidit primò va- nitatem; vidit dein afflictionem ſpiritůs. Vi- dit vanitatem, & nihil permanere ſub ſole: vidit meram inconſtantiam, & mutabilitatem. Quæ hodie recreant, florum inſtar ſubitò marceſ- cunt, & cras non ſunt ampliùs. Ipſa baſis om- nium delectabilium, vita humana, quàm fra- gilis eſt! Nam Homo natus de muliere brevi vi⸗= vens tempore, repletur multis miſerüs. Qui quaſi Nos egreditur, & conteritur, & fugit velut umbra, & nunquam in eodem ſtatu permanet. ** Adhuc va- na ſunt omnia, quamvis durarent, quia vita non durat: veloci pede mors advénit, & rapit univerſa: cuncta in fumos abeunt: diſparent in momento, quæ aliquid eſſe paulèò priùs vi- debantur. Spiritus meus attenuabitur, dies mei bre- viabuntur, & ſolum mibi ſupereſt ſepulchrum. *VV Hic demum maximè apbarct vanitas: hic Regum 4 gloria, * Eccl. 2. *V gob. 17. *X vo. 17. 72 Finis Sacerdotis gloria, Divitum potentia, Voluptuoſorum gau- dia evaneſcunt: hic & mihi peribit, quidquid extra DEIIM quæſiero. Finis rerum, finis die- rum, finis omnium denique tumulus erit: præ- terit figura hujus mundi: paulò pèſt & ego in pulvere dormiam; dies mei finientur bre- vi, & ipſemet experiar, quàm verè dixerit de- votiſlimus Kempenſis: Vanitas Vanitatum, & omnia Vanitas, præter DEum amare, & Ipſi ſoli ſervire! Verùm non modò vanitatem Salomon vidit in omnibus, ſed & afflictionem Spiritůs. Os luxatum vehementer dolert, quia non eſt in ſuo lJoco: æger quoque eſt humanus animus, dum à fine ſuo aberrat. In ſtatu violento hæret, quidquid extra centrum verſatur: Centrum tuum, mi Sacerdos, DEUsS eſt, & obſequium DEl non mediocre; hic ſolùm quieſces, alibi non niſi laborem & dolorem invenies. Si mundum amas, labêris cum labili; frangèêris cum fragili: ſi ſpinas apprehendis, pungent & lacerabunt te. At verò ſpinæ fſunt delide- xia ſæculi, curæ mundanæ, habendi cupiditas, ſi Servatori credimus. Contemplare, quæſo, cor hominis DEum non quærentis: quàm mi- ſerè jactatur, diſcerpitur, dividitur, laceratur! deſiderat, quæ habere non poteſt, & nunquam habebit: ob rem nihili excandelſcit, triſtatur, turbatur: mox iterùm inaniter lætatur: mo- do ſperat, paulò pſt deſperat: nunc amat, nunc odit: quod ante horam placuit, mox i- terum diſplicet. Moleſta fames, moleſta ci- borum 1 1 m SAerat Sdonon Tilit Iurhnio n ett klo ih beeh Antlen Uu N— Mrmnen WNIün hügie ukaige Wbenr ihlrde 1. No n. er 1 in t⸗ ſ et di, grici Aum iisd, luetit dit Ae inemur br. ecitent e 5NnmI nm Alhl n Anoonitt n Hrick 0 unon etinſ ininns cun Vioknm bnen- umr: Cumn 1, Ceguur glilti, n iwerits, lbil, unge hends, Ding ne nr ei Penci oidt tenpinrein Eents: adam ſiur, cen⸗ Nelh E n⸗ deletn d⸗ ter leum hennt Mne 1 n Uel, Nlett ſames Conſideratio II. 73 borum ſatietas; illa doloris, hæc faſtidii ma⸗ ter: vellicat rerum cupiditas, gravis eſt penu- ria, ſolicitudines parit abundantia: affligic nunc frigus nimium, vel torquet immodicus calor: contrahit nunc animum timor, quem paulò priùs laxaverat nimia ſecuritas. Sic nempe a- gitant, commovent, & in varia diſtrahunt mi- ſerum indomiti affectuum greges, dumque u- ni neceſſario non intendit, inutilia quamplu- rima reperit, quæ cum vanitate afflictionem ſpirits infeliciter generant. Hoc ergo gran- de nihil, hoc ſpinoſum nihil me diſtineat, a= nimum nobilem occupet, mille acerbitatibus conficiat? Nolo inania ventorum volumina; umbras non capto, peritura non ſequor: bo- norum ſtabilium ſoliditatem quæro, pacem vo- lo, ad quietæ mentis tranquillitatem aſpiro. Egéne humi repam, Sacerdos in ſublimi poſi- tus? Ad hæc infima me demittam? In pulve- re, in ſordibus computreſcam? Dixi, beatus vi- vere cupio, & quæ ad plenam beatitudinem faciunt, ſolerter inveſtigabo. II. Beatitudo Sacerdotis ſini ſuo intenti. Fecit DEUS hominem rectum; non fecit miſerum. Beatos dixit Salomonis ſer vos Re- gina Saba: Beati viri tui, & beati ſervi tui, qui Kant coram te ſemper. * Fors minus beatos di- cemus Sacerdotes, Miniſtros Divini Salomo- E S nis * z. Reg. 10⸗ 74 Finis Sacerdotis nis Eſu Chriſti? Dum aviculas contemplor in aere ludentes, canentes, & ſerenô præſer- tim cœlô jucunde circumvolitantes, dico apud memetipſum: En, quàm contentæ vivunt in- nocentes beſtiolæ, quia finem à Creatore præ- fixum aſſequuntur! Dum piſces in aquis ludi- bundos, ſaltitantes in dumetis capreolos, tri- pudiantes in pratis hinnulos intuzor, DEIINM laudo, qui nullam creaturarum ſuarum vult vivere infelicem; ſed omne animal implet be- nedictione. Lætos dies tranſigunt hæc Ma- gni Conditoris opera, quamvis intellectu ca- reant, quia nimirum fini ſuo ſatisfaciunt. Quis verò credat, hominem ratione præditum, Opus præ cæteris nobiliſſimum, Artifici optimo & ſapientiſſimo minus cordi eſſe? Sacerdotem fi- delem, & ſervum bonum negligere fors pote- rit Dominus potens, miſeriçors, & magnificus, qui paſſerculos mira benignitate tuetur, & gu- bernat? Sacerdos fidelis quærit, ſtudiosé glio- riam Domini ſui, ob quam creatus, unctus, or- dinatus eſt: æterno Regi ſtrenuam ſervit ſer- vitutem: pretioſi ſanguinis pretium, imorta- les animas, curat ſedulò; Cui nunc in mentem veniat, fieri unquam poſſe, ut Dominus Do- minorum optimus & ſapientiſſimus infelicem eſſe velit ſervum tam bonum? Zelat præpri- mis honorem ſuum Magnus Dominus, & laudabi- lis nimis: Quò veròô conſultum huic iret, ſi ſer- vos ùtúùt fideles, anguſtiatos, tetricos, perple- Xxos & miſeros adſtare ſibi pateretur? Quid, quæſo, dicturi eſſent homines de Domino ter- reno 4 tmnm enent vits llan⸗ n. 1, contemne rend Nr. ehticbapl e firunt in Peitlent nanus ladi. reoldd tr.. or DrN Ad unt hre N. intelechuc⸗ cint ( Minmn O Ni Nnd & Metieend⸗ et M Cmaguten etmetuh Kocioeg⸗ ns undkneer Num lenit ſ Zetian,ifn nuoce iomen t Domiams 1 Sinw iaelen 1 Zclatng irun u dhuoien Letiolgfeſt Stelen 7 Conſideratio III. 75 reno, cujus famuli circuirent perpetuò meœſti, nunquam gaudentes, pallidi, umbris ſimiliores quâàm hominibus? Noônne hæc foret unanimis omnium vox & ſententia? Neceſſe eſt, ut hi famuli Dominum habeant valde aſperum & durum, qui neceſſaria illis non præbeat, pa- nem deneget, ſalarium tenue ſolvat. Num ho- nori eſſe poterit hujusmodi Domino tam tri- ſte famulitium? Contrà ſervos fingamus ala- cres, hilares, contentos: Nénne in Domini, cui ſerviunt, eximium honorem redundabit eorum conſtans hilaritas? Dicent ſane, quot- quot ipſos viderint: Habeant oportet hi fa- muli Dominum verè bonum ac liberalem, qui nihil ipſis deeſſe patiatur; Dominum opulen- tum, ſapientem, providum, qui det illis cibum in tempore, obſequia æſtimet ac muneretur. Dicat, & fidenter dicat Sacerdos fini ſuo in- tentus cum Propheta Regio: Dominus regit me, S& nihil mihi deerit; in loco paſcuæ ibi me colloca- vit. De ſe dictum exiſlimet omnia & ſin- gula, quæ continet Pſalmus Nonageſimus: Ad te pertinent promiſſa magnifica ibidem ex- Preſſa, Sacerdos Altiſſimi, quem glorioſus ſum- mi Regis famulatus totum occeupat; ad quem enim pertinebunt, ſi in te non cadunt? Con- fide, ſcapulis ſuis obumbrabit tibi, & ſub pennis ejus ſperabis. Scuto circumdabit te veritas PEjus, non ti- mebis a timore nocturno; à ſagitta volante in die, à negotio perambulante in tenebric, ab incurſu & dæma- nio meridiano. Cadent à latere tuo mille, & decem millia * Pſal. 22. 76 Finis Sacerdotis millia à dextris tuis; ad te autem non appropinquabit. Veruntamen oculis tuis conſiderabis, & retributionem peccatorum widebis. . .. Non accedet ad te malum, S& flagellum non appropinquabit tabernatulo tuo. Quo- niam Angelis ſuis mandavit de te: ne fortè offendas ad lapidem pedem tuum. Super aſpidem & baſiliſcum ambulabis, & conculcabis leonem & draconem. Ac- cipe ulteriora promiſſa, Serve DElI! Quoniam in me ſperavit, liberabo eum; protegam eum, quoniam cognovit nomen meum. Clamabit ad me, & Ego ex- audiam eum; cum ipſo ſum in tribulatione: eripiam eum, & glorificabo eum. Longitudine dierum replebo eum, & oſtendam illi ſalutare meum. Quid am- pliùs velit Sacerdos in Vinea Domini opera- rius? Quàm ſecurè quieſcit in centro ſuo; in ſinu Paternæ DEI Providentiæ! Verè de illo Prov. 3. Quieſces, & ſuavis erit ſomnus tuus. Be- ne iterum de illo Pſaltes Regius: Paratum cor ejus ſperare in DVomino: confirmatum eſt cor ejus: non commowebitur, donec deſpiciat inimicos ſuos. * Juſſtus eſt Sacerdos fini ſuo egregie inten- tus, Domini ſui gloriam & beneplacitum unicè quærens: juſtus eſt, quis negare poſſit? Quia, quod juſtum eſt, juſté exequitur. At verò ju- ſtum deduxit Dominus per vias vectas, & ℳendit il- li Regnum DEI, & dedit Mi ſcientiam Sanctorum: honeſtavit illum in laboribus, & complewit labores il- lius. Xς Tam certa hæc ſunt, ut non in futu- ro, ſed in præterito enuntientur; tam certò eventura Sacerdoti probo, acſi facta jam eſſent. Textum adeò ſucculentum pauliſper rumine- mus⸗ * Pfſal. qo. * Pſal. 111. r Sap. 10. ia! uumm Smuncen lehi hdonn crthimid Genhltinn dAte nilnn l tie. C. e ſmne oſenl⸗ abͦſllen enm.¹ Ao- Nl nu nin, aiin Am Elne. Aein, Nin lun k . (o en. Dominoner⸗ Conno kozin Vetce ,mnuu mu N : on 14treu e egteze ine⸗ chlectum u le olit t. Ar ſen fi end ntan encin mſet lur nanb enmm, Un⸗ Conſideratio III. 77 mus. Zuſtum, id eſt, Sacerdotem ſecundùm ju- ſtitiæ leges fini ſuo intentum, in obſequio Do- mini ſui vigilantem, ùt ipſamet æ quitas poſeit: Hunc deducit Dominus per vias rectas. Nelſcit er- rores illius ſemita; neſcit anfractus: recto tramite ad finem ſuum contendit. Et ſi ceci- derit, non collidetur, quoniam ſupponit Dominus ma- num ſuam. * Non ducitur per vias obliquas Peccatorum; non per vias tortuoſas & diffi- ciles mundanorum; non per vias ſcabras, & aſperas tepidorum, ſed per vias rectas & pla- nas Sanctorum; per vias amœnas ac ſpecioſas ſolidiſſimarum virtutum. Er oſtendit Il; Regnum DEI: Regnum beatum internæ pacis, Regnum glorioſum & perquàm honorificum coœleſtis gratiæ, quo DEl ſervus dominatur animo ſuo: Oſtendit illi denique Regnum Gloriæ, Regnum omnium ſæculorum, ad quod ſecure deduci- tur per vias rectas. Et dedit illi ſcientiam San- ctorum; Eminentem ſcientiam Eſu Chriſti, quam ſolam deſideravit, ſolam quælivit Magnus Gen- tium Apoſtolus, & quæ ſola eidem ſuffecit. Docet Spiritus Sanctus Sacerdotem bonum, fini ſuo intentum, omnem veritatem, uti Apo- ſtolos docuit. Docetur Scripturarum ſenſum; myſteria illi aperiuntur: Datur intellectus, & ſapientia, & ſcientia ad pernoſcendum quæ ſit Voluntas DEl beneplacens & perfecta, non minùs circa ſe quàm circa alios, quibus ad Re- gnum DEl perducendis ex officio invigilat. Et honeſtavit illum in laboribus: Benedicit Dominus Sacers * Pſal. 36. 78 Finis Sacerdotis. Saderdoti ſibi ritè famulanti coram populo ſuo; æſtimationem ipſi conciliat, conatus pios ie- cundat, fructum ſexageſimum & centeſimum largitur, cùm uberes animarum manipulos in horreum Domini ſui cum gaudio infert, qua major honeſtas deſiderari à probo Sacerdote non poteſt. Etr complevit labores illius. Ad op- tatum finem, benedicente Domino, perducit Apoſtolicos labores Sacerdos Apoſtolicus: cum voluptate animi videt in grege ſuo mag- nam morum emendationem, quotidiana Vir- tutum incrementa, Chriſtianæ pietatis læta ger- mina ex labore Sacerdotali aſſiduò pullulan- tia, quæ demum omnia ſub vitæ exitum pre- tiosô perſeverantiæ donò coronantur. Quid- ni beatum dicamus Sacerdotem tantopere ho- noratum, Divitem in Virtute, Magnum coram Domino, toti cœlo venerabilem, plenéque con- tentum, quia fini ſuo primo & ultimo ſolicité intentum? Dicite juſto, quoniam bens! * Bea- tus es, & bene tibit erit, Sacerdos electe: be- ne in domo, bene in publico; bene in proſpe- ris, bene in adverſis; bene in vita, bene in morte. Dicite juſto, quoniam bene, quia illi omnia cooperantur in bonum. Quid igitur mirum, ſi toties Scriptura lætari jubet fideles DElI famulos? Lætamini in Domino, & exultate ju- ſti, & gloriamini omnes relcti corlde. Exultent juſti in conſpectu DEI, & delelctentur in lætitia. Gaudete in Domino ſemper; iterum dico: gaudete. Gaudium veſtrum nemo tollet à vobis. Juſti epulentur in con- ſpectu Iſaj. 3. 10. Eti⸗ Inpoprhoſ ntus git Ccentelenn nuniolosn d ilet, gu d rercote lu. AAO. Nnim etlnet 8 Mltlans: Ntge ni⸗ Cotltam . cutisleuger Rond polclen. Vreiium ge⸗ un Q. nuncheet Mgeumcrn Venegeen⸗ Altino et 1 len Ne los delet bene in roſ⸗ n Nn,ent! bene, giil n. Cl i n ſderti⸗ in, Oltie/ . buliu⸗ tie. Oa gllun Co⸗ iium 6 Conſideratio III. 79 ſpedtu DEI G&c. Veriſſimè igitur Regum Sapien- tiſſimus Eccl. 3. Cognovi, quéd non eſſet melids niſi læ- tari & facere bene in vita ſua,. Hæc ſors tua bea- tiſsima, Sacerdos juſte, ſolida & ſincera lætitia mentis, quæ profecto major eſt quàm ventris. Neque enim eſt gaudium ſuper cordis gaudium, ùt ait devotiſſimus Aſceta. * Pax, quæ exuperat omnem ſenſum, portio tua eſt, quia juſte, quod juſtum eſt, exequeris, & Domino tuo ſecundùm finem tibi præfigum ſtudio non mediocri fa- mularis. Optio mihi nunc datur aut vitæ felicis, aut infelicis. Abundantia pacis, labor delectabilis, lætitia ſancta & imperturbabilis pars mea erit, ubi finis mei Sacerdotalis nobiliſſimi coniecu- tio cordi fuerit: Miſer & infelix ero, nec ulla enuinæ quietis parte, veréôque gaudio unquam ruar, ſi à fine meo defecero: ſi extra centrum meum poſt nugas & vanitates abièro. Qnid nunc ſtatuendum? Quid cum DEO collo- quendum? Meditatio V. Medium mediorum JEſus Chriſtus. Hriſtus Eſus eſt prima veritas, lumen & beatitudo noſtri intellects in hac vita, & unicum objectum, ad cujus cognitionem nati homines ſumus. Hec eſt vita æterna, ut coguoſ- cant Te, & quem miſiſti TEſum Chriſtum. Quid eſt Chriſtus? DEus corporatus & ſenſibilis, qui carnem * 5. Aag. Serm. 27. de Verb. Dom. 80⁰ Finis Sacerdotis. carnem induit, ut per ſenſus in animum incur- rat. Hunc nòſſe conſumata ſapientia eſt: ha- bes in eo totum orbem cum ſuo principio in- cluſum. Hunc ergo ſi noveris, omnia nſti, & quidem per primam & ſupremam cauſam. Hunc nòſſe conſumata prudentia eſt. Habes enim in eo omnes veritates practicas, omnes ſanctitatis regulas, omnes virtutes tanquam in exemplari vivo, unde lumen affluit ad cognoſ- cendum, & vires ac ſuavitas ad agendum. Hunc denique nöſſe beatitudo eſt, quia ſolus intel- lectum noſtrum totum implere poteſt, & ſcien- di appetitum ſatiare. Vani ſunt ergo homines, quibus non ineſt ſcientia Chriſti: ſtulti, quibus non ſapit: mi- ſeri, quos non afficit, perficitque. Qur nugis, ſolicitudinibus, ineptiis & vanitatibus implere libet intellectum Eſu Chriſti, hoc eſt, primæ veritatis & ſumæ beatitudinis capacem? Chriſtus Eſus eſt ſumum bonum noſtræ vo- luntatis, centrum cordis noſtri & unicum a- moris objectum, cujus cauſa conditi ſumus, ut Eum in hac vita ex toto corde; ex tota anima, & ex toetis viribus diligamus. Totus amabilis, totus deſiderabilis eſt, quippe in Chriſto Eſu tota DEl amabilitas ſe infudit ſenſibiliter, ut hominem, qui ſenſibus ducitur, totum raperet, & inflamaret ad amorem. Hic eſt omnium Do- minus, quem Pater conſtituit Hæredem uni- verſoram. Omnia propter electos, electi propter Chriſtum, Ehriſtus propter DEum. Hoc Sacramen- tum Divinæ Sapientiæ abſconditum à ſæculis: Hic waracon isbani A in e uer lin 1 Staane nimominnn entizeſted dPrineſdioi⸗ Ooni nolt ewum Caulan. inel. Hbe Aen,onde⸗ IRumum in hitdonn,. Penkun Anne nnn bluinr⸗ orel,ſcte⸗ lbus don iel nanſ: 1i ne. Cummpe iuucbas mer boc elzpin Cpecen: onumnokren ri 8 unienn, Condtilumg eer Main Tots anind ein Crtok dt eniblien Unttam u⸗ e Gocnin Meditatio V. 81 Hic finis Electorum, ac præcipuè Sacerdotum, ut Ohbriſto ſerviant, ſicut ipſe ſervit Patri. Ipſe eſt AQlpha & Omega, principium & finis, ad quem nos & noſtra omnia referre debemus, Ejusque obſequio omnia vitæ noſtræ momenta conſecrare. Sed & medium eſt ad finem Chri- ſtus Homo; Medium primum & excellentiſſi- mum, cætera complectens univerſa. „DEus „ Chriſtus Patria eſt, ad quam imus, Homo „„ Chriſtus via eſt, per quam imus: ad Illum „ imus, per Illum imus; Quid timemus, ne „ erremus? „ Habet Chriſtus rationem fi- nis, & eo nomine ſalus noſtra & beatitudo eſt. Habet rationem medii, eoque nomine funda- mentum eſt noſtræ ſalutis ac beatitudinis; fun- damentum unicum, præter quod nemo aliud Ponere poteſt. Chriſtus igitur prims funda- mentum eſt totius mundi, totius Eccleſiæ, ac præſertim Statũs Sacerdotalis: ſecundo ſine Chriſto cætera omnia ſunt mera vanitas. Puanltum I. Fundamentum totius mundi Chriſtus eſt; nam ab ipſo reparatus eſt. Hic magnus ille Mediator: Magnum Principium, ſed & medium nobiliſſimum, per quod coaluêre denuò uni- Verla, quæ peccatum laceraverat. Absque JE- ſu Cœlum & terra dudum ruiſſent, niſi ea per Chriſtum DEI Miſericordia ſuſtentaret. Tibi ergo, Chriſte, debeo, quòd vivo, quòd me terra ſuſtinet, Cœlum fovet, aër refri erat, ſol illuminat: Et ſi mundus hic ſcala eſ „ per * F. Aug. R. P. Dufrene Exercitia. F quam 82 Finis Sacerdotis. quam aſcendo ad DEum, tibi tota innititur; Tu illam, meque adeèò per illam fuſtentas. Er- o ſi creaturæ ſoli adhæreo, non tibi; cùm il- a ſine te caduca ſit, per illam non aſcendo, ſed cum labente in exitium ruo. Chriſtus fundamentum eſt totius Eccleſiæ. Ejus nempe meritis & morte ſtetit olim Ec- cleſia in lege naturæ; & ſi quid luminis, pul- chritudinis & gratiæ habuit, per Chriſtum eſt conſecuta: Stetit in lege ſeripta; finis enim legis Chriſtus, utique & fundamentum. Ut enim umbra ſine corpore, ita Synagoga ſine Chriſto ſtare non potuit. Stat etiamnum Ec- cleſia in lege gratiæ per Chriſtum; ab Eo e- nim Sacramenta, ab Eo lex amoris, ab Eo con- ſilia Evangelica, ab Eo Verbi Divini diſpenſa- tio, ab Eo tota Eccleſiæ Sanctæz Oeconomia ac diſciplina. Stabit æternùm Eccleſia trium- hans in Statu Gloriæ; lucerna enim illius eſt gnus; Sol verus, à quo Sanéti lumen ſuum, ut ſtellæ mutuum accipiunt. Tibi ergo, Chri- ſte, debeo, quòd Chriſtianus ſum, quòd in Ec- eleſia vivo, quòd in Ejus ſinu fidelis perma- neo; quòèd gratiis, auxiliis, Sacramentis utor. O me ingratum, quem hactenus tot beneficia, tot media ad amorem tuum & obſequium non permoverunt! Chriſtus Eſus fundamentum eſt Stats Sa- cerdotalis. Gratia Vocationis noſtræ eſt gra- tia præcellentis cujusdam Ordinis ex intimo Chriſti morientis, & animas ſua morte ſalvan- tis corde manans, nésque non tantùm ad ſalu- . tem ,ln knin liine n lor 8 s lol n en Uulz i E goen W nnil Derun tot imtim ſultentg⸗ 1 ntbiz cin, Inon Aen iis berleln leit Oln be⸗ llmnns l. Orlumet ipu; mnseim Gamenm I 1 Kugnprlr etümnun be lons dboe⸗ ori Dkocnn⸗ Dindhen Ndn Oeenen n kecelatiun a eimiue dilumenkun Tliegoc ſum gedi n htels en Gackunentbun nus tot eet Kobegaiun⸗ wun diß⸗ annt Oraiis in Iuhen 1 ! nn, Meditatio V. 83 tem noſtram & perfectionem, ſed etiam ad ſalutem & perfectionem proximi per optima quæque media excitans. Unde, quæſo, Sacri- ficium noſtrum Auguſtiſſimum; unde Sacra- menta, poteſtas ligandi & ſolvend', imperium in dæmones, facultas benedicendi, quæcunque uſibus humanis ſerviunt, niſi ab æterno Ponti- fice, DEO ac Domino noſtro Eſu (ariſto? Omnia ille nobis eſt in omnibus, Principium, medium & finis: Via, Veritas & Vita: Medi- cus & medicina: Salus, benedictio, illumina- tio, fortitudo, ſanctificatio. Ipſi quippe inni- tuntur, quotquot fuêre Sancti, & quotquot in terris degunt, ab eo virtutes ſuas hauriunt, vires, fervorem, & vitam ipſam ſpiritualem. Ante faciem tuam, mi Sacerdos, plena manu Præcurrit Chriſtus, exemplar, idéa & remu- nerator non tantùm bonorum operum, ſed e- tiam piarum affectionun: ad latus tuum cla- ro vultu concurrit: poſt terga extento bra- chio ſuccurrit: Præcurrit ut prævius, concur- rit ůùt ſocius, ſuccurrit ùt Medicus. Præcur- rit prædeſtinatione, concurrit vocatione, ſuc- currit juſtificatione. Poſt Ipſum currens non deficies: cum ipſo vadens ad omnia ſufficies: Huic toti totus innixus omnia te poſſe non deſperes. O quàm tenuis & exilis hucusque in animo meo Chriſtus fuit! Quàâm rarò de illo cogita- vi, circa quem tamen perpetuèò ferme occu- Por! Quàâm parvi Illum feci! Quæ mea mens erit impoſterum ? Quaàm frequens meditatio, F 2 quod „* 84 Finis Sacerdotis. uod deſiderium, quis ardor, quod ſtudium Madem cognoſcendi, amandi, imitandi? Non ſum mei juris, Chriſti Sacerdos ſum: Chriſto me totum debeo. Et ſi totus Chriſti ſum, non mihi, non meis commodis, non arbitrio meo, aut ſenfui vivere debeo, ſed Chriſti glo- riæ; ſed Ejus honori ac cultui, idque ex ejus voluntate & arbitrio, quæ Regula eſt ſuprema vitæ meæ. . Tibi ſervio, Chriſte JEſu, Rex æterne, Di- vine Pontifex! & per te ſervio. Per te fit ac- ceptabile obſequium meum, quod nullius eſt valoris ſine Te. Tecum & per Te rectè oro, bene operor, profutura loquor. O magnum Principbium! omnis mea oratio & operatio à Te ſemper incipiat. Grande medium! per Te cœpta mea omnia finiantur. Beatiſſime finis! in Te ſolo non minùs hic, quâm in æternum conquieſcam. His tantiſper inhæretur. Puncbtum II. Omnia arbitratus ſum, it ſtercora, ut Chriſtum lu- crifaciam. Oinnia detrimentum exiſtimavi ob emi- nentem ſcientiam 7Eſu Chriſti Domini mei. Nam totus hic mundus cum ſuis honoribus, illece- bris ac commodis ſuis vero Sacerdoti vacuum quid & inane eſt. Quid prodeſt in honore fuiſſe ad momentum, ſi Chriſto æternùm ca- reas? Quid prodeſt abundaàſſe deliciis, ſi jactu- ram facias æternæ felicitatis? Ergo nihil eo- rum, quæ mundus amat, quæ miratur, quæ appetit, ſi ſapis, mi Sacerdos, in pretio habebis. Solus Stemn Vimmni; Uinminek rſreſl 2 ührit huhlr ulmiumn umifteng lu 10 Emm rthmel. nnn ⸗ utikck I nen cit in Men, ollitun⸗ nenn inltanci? N 6lm: Ci Chritiir lg on Tit li Cnili l itleert NrneD. 0 Ne kin Gvod uline et le lecksorn D.. O wugnun io ohentii netum derl eniſöme inn gnimin eunr urttur. . mi NCnte enfinai Dnmti i N ooibre Srercoti gocelin n Uilo nennn edelcigi r Emnnt: Or tanc nnuke Aeditarie V. 35 Solus tibi Chriſtus pretioſus erit, propter quem ommia, & per quem omnia: Hunc miraberis, hunc rebus omnibus antepones; Huic vero, ac Di- vino Salomoni cum jucunditate ſervies. Totus hic mundus cum ſuis incommodis, morbis, ærumnis, quibus hanc miſeram & bre- vem vitam infeſtam habet, nihil admodum ti- bi nocere poteſt, tametſi telis omnibus te ap- petat. Si Chriſtum non amittis, ùtùt cætera tibi deſint, nihil perdidiſti. Cùm volueris om- nium calamitatum obliviſci, cogita Chriſtum? Hoc uno ſi frueris, ſalva ſunt omnia: non tan- tùm ſiccos oculos, ſed lætos eſſe oportet. Quæ vel maximè adverſa tibi videntur, ſi per Chriſti manus tranſeant, fient proſpera: De- decus in gloriam vertet, mœrorem in gau- dium. Diligentibus Chriſtum omnia coope- rantur in bonum, etiam peccata. Quid ergo de cæteris vitæ miſeriis cogitandum? Unus Chriſtus non tantuùm præ omnibus, ſed pro omnibus eſt. Deeſt ſanitas corporis? Chri- ſtus pro ſanitate eſt. Deeſt animi tranquilli- tas? Chriſtus pax noſtra eſt. Deeſt hominum favor & fortuna? Chriſtus bona fortuna ſuo- rum Sacerdotum eſt. Deeſt virtus? Chriſtus juſtitia noſtra eſt; adeò pietas in Chriſtum ad omnia utilis eſt: adeo ipſe Chriſtus, primum omnium ad ſalutem mediorum, cætera media utilia reddit, vel inutilia, vel noxia, prout ab illo pendent, aut ab eo recedunt. Sic igitur mecum conſtituam: Quæcunque me ad con- ſequendum finem meum, hoc eſt, ad amorem, F 3 cogni- 86 Finis Sacerdotis. cognitionem & obſequium Chriſti juvant, hæc demum in bonis numeranda: Quæcunque ab eo me divellunt, & avocant, noxia eſſe & mala; cætera omnia adiaphora ſeu indifferen- tia. Ergo duo ſunt magni momenti, Chriſtum ſequi, Chriſtum conſequi: Chriſtum quærere, Chriſtum invenire: ad Chriſtum ire, in Chri- ſto quieſcere. Alterum eſt temporis, alterum æternitatis. Hujus conſummationis finis eſt excellere in Regno Chriſti, quod non habet fi- nem; Et habere ſine dolore, ſine morte, & magno cum honore vitam, morte hujus vitæ, laboribus & doloribus acquiſitam: Illuc ten- dere ſummæ neceſlitatis eſt, progredi virtu- tis, pervenire felicitatis. Ergo Chriſtus Eſus ſumum meum bonum eſt, & tantum bonum, ut nemini Eum deſerenti bene ſit: In rebus veròô creatis tam magna res humana mens, ut nullum ſit bonum, quo perfecta & beata eſſe poſſit, niſi Chriſtus. Servus ſum Eſu Chriſti: Miniſter & Sacer- dos Eſu Chriſti, idque per gratiæ ſingularis privilegium. Loquar igitur ad Dominum meum, cùm ſim pulvis & cinis. Redde me, Do- mine, idoneum Altaribus tuis Miniſtrum, ut quod voce mea promitur, tua ſanétificatione firmetur; ut talis ſim in opere, qualis appa- reo in Sacerdotali dignitate; ne ſint mores Mi- niſterio contrarii, & caractere tanto indigni. Magnum Principium, Rex æterne! Magnum Medium! Finis beatiſſime, Chriſte Eſfu! A te 1 mea — zuli im Lo Füfolona kimtam leiutan ldn Mn iſnrndte Cre unghen noris eſel 6n incife⸗ end Chrikun flumgurrers n e nhr. nidAerun Nltons ind e 0d von hubet. de norte nehoſcs nie, ane Ule ten ogel dn⸗ ) Cnitns tumrum vonne ne ſtr lundh ummma meng n Aben Goiſer Ed graie ſenr or d Don Nellene 18 Muidu tn Eneiffa⸗ ee⸗ lbt⸗ be poln ere tund ence NMr Chrkek Lectio II. 97 mea omnia initium ſumant: Per te rectà pros cedant: Ad te perveniant, & in te demum feliciſſimè terminentur! Vacua ſine te omnia, inſpida, nullius pretii, nullius virtutis: In te igitur fixa & firma; immobiliter radicata ſit mens mea, & cor meum. Devota ſemper tuo Nomini Voluntas toto pondere tibi adhæreſ- cat, & innitatur. His ulterius tantiſper inhæretur. Lectio III. Hiſtorica. S. Ignatius Martyr, Apoſtolorum Diſci⸗ pulus, Antiochiæ Epiſcopus. OVrum vulgò credunt hunc Sanctum, qui non modô Ignatius nominabatur; ſed etiam Theophorus, ſeu Deifer, quòd Chriſtum Deum in corpore & animo ſuo portaret. Diſertè te- ſtantur D. Chryſoſtomus ac Theodoretus, II- lum ab ipſis Apoſtolis Eccleſiæ Antiochenæ da⸗ tum fuiſſe Epiſcopum. Ducenta hominum millia numerabat Civi- tas Antiochena, cùm eandem in ſacris regen- dam Antiſtes Ignatius ſuſcepit. Graviſtonas perſecutiones ſub id tempus in Eccleſiam con- citavit Domitianus Imperator, quibus mitigan- dis curam omnem addixit piiſſimus Paſtor, ne tempeſtatum ferocia quemquam ſuorum per- deret. Quare tum precibus, tum jejuniis, quàâ voce, quà calamo ſuos ad intrepidam fidei ſin- ceritatem hortabatur, cosque præſertim virtu- te 89 Finis Sacerdotis. te divinitùͤs accepta roborabat, quos in grege ſuo debiliores noverat. Diſcuſsâ demum ſævienti procella, reſtitu= tam Eccleſiæ tranquillitatem lætus vidit, quam- Vis alio ex capite mœſtitia nonnulla ortum du- ceret, quèòd nempe dignus habitus non eſſet pro Nomine IEſu contumeliam & ſupplicium pati, ad cujus Gloriæ faſtigium è primis Apo- ſtolorum Diſeipulis complures avolaſſe conſpe- xerat, quibus arétiſſimam cum Domino ſuo unionem ſancte invidebat. Quamdiu verò malacia tenuit (recruduit enim paulò poôſt ſœæva tempeſtas) commiſſum ſibi gregem erudire, ac ſolis inſtar hauſto é Scripturis cœleſti lumine illuſtrare perrexit. Illud præcipue omnium animis perpetuô in- culcabat, ſchiſmata & diviſiones horrori eſſe habenda, & quàm maximè fugienda. Acceſſé- re quondam ad Ipſum hoſtes nonnulli, ſacræ unitatis, qui multas contra Epiſcopum ſuum querelas proferendo, Schiſma meditabantur, Virũmque ſanctum in partes ſuas pertrahere aſtutè contendebant. Nemo Illi hominum tur- bulentorum ſtudia patefecerat, qui tamen Di- vino Spiritui in corde Ignatii reſidenti, impo- nere haud potuerunt; namque in populi me- dio conſtitutus, elata voce proclamavit: Se- quimini Epiſcopum; ſequimini Presbyteros; ſequimini Diaconos. Itaque Amator pacis & unitatis Eccleſiæ bono hac in re omni ſtudio ſemper conſuluit. Schifma illud malitiosè ac ſubdolè conflatum nihilominùs in apertum de- nique ittelenf nſenle h A⸗ N nos i W Neeli, telin icit grnn lkorumd Dins on eſſe nCllcin 1 ins po. nlſelnhe. m Donnn ut (reudet 6) comiſun aler uunto rne ſenent. is enendi nes honniiel jentn Acel⸗ 8 Dobooli an Ppiconnku n mecitbene ſias gemitr, Uibominunr n gi uanetl telleothin enhohl⸗ Pockwafti⸗ ni Meiſt- e AMur u noni k lod elinm W 1 17 gund Lectio III. 89 nique prorupit, nec deerant, qui Ignatium au- xilli eidem clam præſtiti inſimularent. Ve- rùm Iple DEum, in vincula jam conjectus, te- ſtatur, nullam ad ſe diviſionis infauſtæ noti- tiam perveniſſe, ſoléque Divini Spiritůs motu coram illa populi multitudine locutum fuiſſe. Excerpta hæc ſunt ex Ipſius Epiſtola paulè an- te mortem ad Philadelphios exarata. Aliquot adhuc annos à perſecutione Domi- tiani Eccleſiam ſuam Ignatius ſanctiſſime rexit, cùm ſæviente poſtmodum in gregem Domini Trajano, ad votorum metam denique perve- nit, Martyriò coronatus. Animadvertit S. Chry- ſoſtomus, Diabolum ſub id tempus hoc Poriidi mum conſilii tyranno ſuggeſſiſſe, ut Epiſeopos præſertim aggrederetur, quòd ſperaret, vidua- tos Pafſtoribus Greges faciliùs ſuccubituros. Plerumque autem aſtutiâ ſanè diabolicâ fiebat, ut non in ſuis urbibus morti traderentur San- cti Præſules, ubi ſolatio & auxilio eſſe poſſent Amici, & conjunctiſſimæ ſuis Paſtoribus ovi- culæ; ſperabat quippe inhumana crudelitas, abductos in longinqua ſacros Pugiles, omnique ope deſtitutos, itinerum fractos incomodis, & durè habitos in ipſo mortis certamine ſuperari denique poſſe. Iſtud ipſum artificioſæ inhu- manitatis genus experiri debuit S. Ignatius, quem per ambages plurimas longo itinere ae moleſtiſſimo Antiochiã Romam usque perdu- xerunt cuſtodes barbari, ut ejus in fide con- ſtantiam tot mala infringerent. F y Annus 90 Finis Sacerdotis. Annus agebatur à Chriſto nato centeſimus ſextus, Trajani verò imperantis nonus, cùm Princeps hic elatus grandi victoria, quam con- tra Dacos, Scythas, aliaâsque Gentes barbaras paulèò priùs obtinuerat, neque intelligere vo- lens, à Domino Exercituum, quem Chriſtiani colebant, profectam eſſe, iſtud unum deeſſe ſibi cenſuit, ut eoactos ad idolorum coultum univerſos Chriſti Fideles, ſuæ pariter volunta- ti ac poteſtati plenè ſubjiceret. Crudele con- ſilium executurus, minas primò quidem ſpar- ſit, deletum iri omnes, quotquot in Chriſtum crederent, quos aut mori, aut ſacrificare ido- lis oporteret. Hoc itaque animo Româ diſce- dens menſe Octobri, & moturus ſimul in Par- thos, Decembri menſe venit Seleuciam; & An- tiochiam ſeptima die januarii cum pompa pub- lica eſt ingreſſus. Timens hic Eccleſiæ ſuæ Sanctus Epiſcopus, ultrò duci ad Trajanum t generoſus Chriſti miles ſuſtinuit, quem his verbis Imperator eſt allocutus: „Tune es ille Vir, qui mali dæ- „ monis inſtar mandata mea ſubvertis, & quam- „ plurimis interitůs proprii Auctorem te fa- „ cere non dubitas? „ Nihil trepidans re- ſpondit ſanctus Præſul: „Theophorum nemo „ unus malum dæmonem vocitat; fugiunt „ quippe dæmones coram DEl famulis. Tu „ Veròô, ſi malum dæmonem me ideò nominas, „ quòôd dæmonibus gravis ſum & infeſtus, fa- „ teor, hoc me dignum eſſe nomine; cuùͤm e- „ nim JEſum Chriſtum poſſideam, qui Rex „„ magnus ſ. N r OMuiin enn ſitnrin Eprat et. Unnni go 1MenNn mten Aene ch guite aenhn, ill, Merchti An . )Aftgi 6län Uß gnibe W in e 1 nt id⸗ o dl 4 nß uri . Ne en 1to Centeſn 6 nonnc dn Un, Oam. ſenez barbant inclgeren Uen Chriſtini Mmun Ceelt Moum ellnn Nrfer . 1 Cnuddee. o guilenſen ot ig Chrilun theniftne ieo⸗ Monacſe⸗ smnnbe. dendm; AN cumponhat ckus Hpinon generoſi C is Inperime ip mI tbrerigd Aodoremt! rl repidm heophorumt. Vocitt Dl amans nneſtennn Gun Uts ſe nnnz ai len, l l n Ledtio II. 91 „ magnus eſt ſuper cœlum effectus, omnesil- „ lorum machinas & poteſtatem ſubverto. Ad hæc iterum Trajanus: Quis eſt Deifer? Repoſuit Ignatius: Qui-[Eſum Chriſtum in a- nimo ſuo portat, hic Beifer appellari mere- tur. Subjecit Trajanus: Tune igitur putas, non portari quoque in cordibus noſtris Deos, qui adversùm hoſtes victoriam nobis poten- ter præbent? Inſania eſt, inquit Chriſti miles, Deos vocare dæmones, quos adoratis. Unus DEus eſt, qui fecit Cœlum & terram, & ma- ria cum omnibus, quæ in ipfis ſunt; Et unus æterni DEI Filius, Eſus Chriſtus, à quo ama- ri unice cupio. Illumne tu Eſum dicis, ait Imperator, qui ſub Pontio bPilato infame Cru- eis patibulum ſubit? „IS ipſe, reſpondit San- „ tus, peccatum unâque dæmonem, Aucto- „„ Tem peccati, in crucem egit, omnemque dæ- „ monum malitiam condemnavit. Hos deni- 55 gus ſpiritus nequam illorum pedibus ſub- „ ſtravit, qui hunc Dominum in cordibus ſuis „ ferunt. Tune ergo, quæſivit Trajanus, [E- „ ſum Chriſtum in te ipſo portas? Illum ego „ apud me fero, Ignatius repoſuit; Nam de „ hoc Eſu DEI æterni Filio ſcriptum eſt: Quieſcam, & habitabo in eis. Poſt hæc ſequentem tulit Imperator ſenten- tiam: ,„Mandamus Ignatium, qui Crucifixum „ geſtare ſe dicit, ligatum deduci Romam, ci- „ Vitatem magnam, à militibus, ut ibidem „ ſpectaculum fiat populo, & à beſtiis devo- „ Fretur. ,„ Ubi audüt Sanctus decretam ſibi . . mortem, 92 Finis Sacerdotis mortem, gaudiò plenus exclamavit: Gratias tibi ago, Domine Eſu, quèòd hoc conſumati erga te amoris teſtimonio me honoras, dum catenis me vinciri, ùt magnum Apoſtolum tuum Paulum, hodie permittis. Hoc ſolùm nunc poſtulo, ut à beſtiis absque ulla tempo- ris mora citò devorer. Iſta locutus catenas ipſemet cum gaudio ſibi circumdedit, tanquam margaritas pretioſas, cum quibus ſuſcitari o- lim denué peroptabat. Fuſis dein pro Eccle- ſia precibus, quam Deo cum lacrymis comen- davit, tulerunt Eum milites, ut Romam du- cerent, feris objiciendum. Antiochiâ lætus diſceſſit ob deſiderium fi- nis glorioſi, quem expectabat: Crevitque e- tiam gaudium, quòd Romæ Chriſti Fideles ſa- lutatum ibat, quam gratiam à DEO multis precibus dudum poſtulaverat. Ipſumet Eſum Chriſtum Eccleſiæ ſuæ Syriacæ Epiſcopum ſuò locòô deſignavit, omnidumque fmnuf Ecciefiarum pro illa preces, & charitatis protectionem im- ploravit. Antiochiâ Seleuciam venit, ubi na- vem conſcendit, penes Aſiæ littora Romam perrecturus. Chriſtiani complures ſub idem tempus via breviori iter ingreſſi ſunt, Epiſco- pum ſuum præventuri, & Komæ expeéctaturi, uò Eum comitati ſunt Socii individui, Philo laconus ê Cilicia oriundus, & Agathopodes. Cuſtodiebatur autem terrâ marique à decem militibus, quos ob ferociam Leopardos nomi- nabat; tantò enim plus eum affligebant, quò plus boni eis præſtare ſatagebat. Ipſe verò in doctrina mdil un I entes telharoaret lronian Kmnttitnn urit: Gnir o Conlif tonorig Anr n Apottohn oe ſoliun e latendo olns tenns Meltmen Ponllläti d⸗ ten Nohee⸗ rgynicofer Nt Nonam d Elternnf. Ceriatee⸗ Dſükideesl 14 DrO oun lobterſr eEyicopun 4 Lecetmm toteciogenir n verit in itron Nn Hhres hi ell nn kyi⸗ Onreihelin niiridni A Nolhi vrin itn ODaNN t. Ne ed! ba. n Lectio III. 93 doctrina Crucis & patientiæ incrementa ſume- bat, quò magis imanes belluæ in imerentem ferociebant. Quantumvis illum in arcta cuſtodia detine- rent milites, firmabat nihilominus Verbo ſa- lutis Eccleſias ſingularum urbium, per quas iter faciebat. Et primò quidem monebat, ut contra naſcentes tunc temporis hæreſes quis- que ſe obarmaret: Cerinthi præſertim errores, qui ex Ebionitarum & Judæorum ſuperſtitio- nibus conſtabant, & Gnoſticorum non impia minũs quàm ſtulta ſomnia cavenda eſſe horta- batur. Secundò ubique prædicabat, traditio- nibus Apoſtolicis conſtanter inhærendum eſſe, quod præcipuum Doctrinæ Caput datis etiam ad Eccleſias complures Epiſtolis ad poſterita- tem tranſmiſit. Præterea verbé & exemplô vitæ hujus contemptum, cœleſtis patriæ amo- rem, & malorum præſentium tolerantiam ubi- que commendabat. Singularum urbium Chriſtiani, per quas iter habebat, turmatim illi occurrebant, ſuæque Fidei ardore ipſum in ſuſcepto certamine fir- mabant. Corpori quoque neceſſaria liberaliter miniſtrabant, qua piiſſima charitate ſimul ſpi- ritum Viri ſancti refocillabant. Comitaban- tur illum turbæ plurimæ, & partim orationum ſuarum fervore, partim viæ ſociis cum ipſo ituris Eum juvare non deſinebant. Aſiæ to- tius urbes & Ecoleſiæ honoris ergo Epiſcopos, Presbyteros, & Diaconos ad Eum mittebant, ipséque etiam populus extra mœnia ifnnd⸗ atur, 94 Finis Sacerdotis. batur, ut de gratiæ plenitudine, quam in illo ſuſpiciebant omnes, aliquid acciperent, & ſa- cra Ejus benedictione potirentur. Tantus por- ro fuit ubique Comitum numerus, ut ipſemet teſtatus ſit, plures Eceleſias ſecum fuiſſe. Neque modica fuit Chriſtianorum Sancto Ignatio aut occurrentium aut aſſiſtentium con- ſolatio, & utilitas, cùm viderent generoſum Pugilem plenum gaudio, quod ſua illi Fides & fiducia miniſtrabat, glorioſæ morti ſecurè imminentem, acſi palmam utraque manu jam teneret, aut cœlo inſertus viveret. Tantum aberat, ut invictum Heroêm itineris moleſtiæ frangerent, quod Ejus hoſtes futurum puta- bant, ut potius robur & animos majores inde ſumeret, virtutumque Ipſius ſplendor per hæc incomoda ſeſe magis exereret. Nempe Eſum Chriſtum continuô ſibi adeſſe noverat, à quo vigorem & ſolatium hauriebat. Smirnam denique poſt multos labores ut pervenit Sanctus, vehementer gaviſus eſt, quêd' occaſio ibidem daretur viſendi urbis illius E- piſcopi S. Polycarpi, quem ſub Magiſtro D. Joan- ne Evangeliſta olim Condiſcipulum habuerat. Ut primùm in ſancti hujus Præſulis conſpe- tum venit, de rebus Divinis cœpto ſermone teſtatus eſt, chariſſima ſibi eſſe ſua vincula: adjecit inſuper, rogare ſe plurimùm Eccleſiam Smirnenſem, ejusque Antiſtitem, votis ſuis vo- ta precésque ad DEIIM jungerent, ut ſeſe leo- num ferocia terris brevi eximeret, Chriſtôque ſuo redderet. Cæterùm Smirnenſes omni pro viribus hee S ! nbzido dlane⸗ lmuen lou Fuhhben albidoren Arg 1 enne nnllce Pallhen, A n kamidzfi ennn i⸗ Eehmalsze eemnin N 9Iuamin Petenh A; Tantus. n ut ipſen n biſe. morumn Sanc lentiom con end genetoſan iſun Ui kide 2 Mori ſernt Mbe wanl n elet. atun neris moleſir fummum potr. eares ude keudot derne Nene An novetah los labolsn riſnsehhet R ubis Uim glto Nlum hane Prrſals u orproen⸗ in ſe K n rimum ee⸗ e, isſt⸗ 3 eſees hltſet⸗ ere⸗ rie mereh wei imens Lectio III. 9 5 viribus officiorum genere Illum coluerunt tum intra, tum extra civitatem ſuam, mirâque affe- ctûs teneritudine ſanctum Antiſtitem ſunt Proſecuti. . Oneſimus Epheſiorum Epiſcopus inter alios officii causã ad Eum venit. Hunc Virum S. Ignatius in Epiſtolis à charitate prorſus eximia plurimum dilaudat: gratulatur ſibi, quod allo- qui eundem licuerit, felicemque deprædicat populum Epheſinum, qui talem nactus ſit Præ- ſulem & Paſtorem. Oneſimus vero hanc po- pulo fibi commiſſo laudem dedit, quòèd ſecun- dùm FEccleſiæ leges, verædue pietatis normam viveret; quòd in veritate ambularent omnes, nullis hæreſum erroribus inter ſe diviſi, nemi- nemque audientes, qui Eſum Chriſtum juxta Apoſtolorum placita non evangelizaret. Ad- dit Martyr noſter, Epheſios admirandis effe- ctibus Miſericordiæ ac Virtutis DEl redun- daſſe, nec amâſſe quidquam niſi ſolum DEum; Spiritu Ipſius & ſancétitate tanquam ejus tem- P a fuiſſe plenos; adimpletione mandatorum llius undequaque ornatos ac defenſos: ſua omnia ipſos retuliſſe ad] Elum Chriſtum, quem unice ſpectabant, & actionibus ſuis minimis pretium inde maximum conciliaâſſe; Verbòô, dignos omninò fuiſſe, qui Oneſimum haberent Epiſcopum. Huic enimvero charitatis & obe- dientiæ vinculis pretiose illigati firmiter adhæ- rebant, præſertim Clerici: Omnes uno corde Presbyteris & Epiſcopo auſcultabant in Chri- ſto Eſu, eundemꝗue panem cœleſtem ſtange⸗ ant 96 Finis Sacerdotis. bant in imortalitatis remedium, & vitale Spi- ritũs alimentum. Meminit quoque Sanctus, Ephesò plerés- ue omnes tranſire debuiſſe, qui mortem pro Chriſto erant paſſuri; celeberrimam fuiſſe ſem- per hanc Eccleſiam, doctrinæ Apoſtolorum per omnia conformem, Paulòô Magiſtrô uſam, & erroribus adeò inimicam cum laude memorat, ut nonnullis zizania ſeminantibs, aures ſibi palàm occluderent ferventiſſimi Epheſii, ne uid à ſana dochina diſſonum haurirent. Urbis Magneſiæ Presbyteros etiam laudat, quòd cum timore ſubditi eſſent Epiſcopo ſuo Damaſo, quamvis Juveni, utpote non ignari, ſupremam Ipſius DEl poteſtatem ſe honorare, cùm Antiſtitem ſuum venerarentur. Idem Trallenſibus elogium ſcribit, quòd Epiſcopum ſuum Polybium velut ipſum Eſum Chriſtum obſervarent, cujus nomine Iillum ſibi præeſſe noverant. Nihil Eo inconſulto aggredieban- tur unquam, ſed omnia e Præſulis ſui nutu perficiebant; Qui & ipſe hanc ſuis laudem vi= ciſſim tribuit, quòd corde eſſent puro ac ſim- plici, in adverſorum à DEO imiſſorum patien- tia invicti. Polybius verò ſpeculum erat ge- nuinæ charitatis, quæ Diſcipulorum animos li⸗ abat: Sola exterior Illius ſpecies mirificè eru⸗ diebat omnes, quotquot Eum aſpicerent: mi- tiſſimo erat ingenio, ſuâque illi manſuetudo entilium quoque animos conciliabat. Nemo Kcile dixerit, quantum gaviſus ſit visò Ignatiô magnus hic Epiſcopus. Smirnâ in hi⸗ leltal inin luumnet oblern eoctr tie ole Curkutee Mninmdoh itt be ei 1 ſceumn AWlae; eel einn, kr 2 7 Eelen Kibhirns giihi nnenlih iani i in elns 3 de Nn anhen Aconnnt⸗ C. 1 6 ſtieg⸗ Uhetd get Wimorten imum füiſelen onttboumer luſro dn Ahudemenone Nihls, aurezi lin hrele n huunren. Gs etiann kuce, t Eglcopoe⸗ oe on gnn enſe none, MWenn. Wen 1dd nner Dlum Cnſt llomſbi eee lo Agrelen Drrlals koi n neloskuleni ſent ond r fnicorumpmn Hecrlan enn rum nide ecies itifetl n Aceren! el un⸗ cooclit N lulti Lectio III. 97 Smirnâ Epiſtolam quartam menſe Auguſto die 24. dedit ad Romanos Sanctus noſter, quæ via breviori à nonnullis Chriſtianis eò fuit al- lata. Rarum eſt hujus Epiſtolæ argumentum, in qua obſecrat & obteſtatur Romanos, ne ſe à morte pro Chriſto ſubeunda impediant, quod fieri facile poſſe ex Fidelium Aſiam habitan- tium charitate arguebat. Admirando huic fervori comes ibat animi tenuiter de ſeipſo ſentientis lectifſima mode- ſtia; ſic enim in alia quadam Epiſtola ſcribit: „ Sublimes de DEO ſenſus alo; ſed metior „ meipfum, ne inanis gloriæ vapor exitio „„ mihi ſit; Nunc enim magis quâàm antehac, „ timere debeo, nec illis aures præbere, qui „ me laudant, & extollendo velut hoſtes per- „ ſequuntur. Ego quidem pro Chriſto mori „ Cupio: Sed quis definiet, tanta felicitate me „ eſſe dignum? Sentio in me potentes dæmo- „ num pugnas, quæ ſub oculos cadere ne- „ queunt. Quare neceſſaria mihi omninè „ Eſt illa demiſſæ mentis modeſtia, quæ om- „ nem vim Principis hujus ſæculi potenter e- » lidat. . Philippis digreſſus Ignatius per Macedoniam & Epirum tranſiit, ac tandem Epidamnum per- venit, ubi mari Adriatico ſe comiſit, in Thirre- num ſubin delatus, quod Hetruriam alluit. Inſulas & urbes varias prætergreſſus, ubi Pu- teolos in conſpectu habuit, itinere pedeſtri Romam contendere volebat, quòd eandem viam Gentium Doctor Paulus olim tenuiſſet. R. P. Dufrene Exwercitia. G Verùm 98 Finis Sacerdotis. Verùm appellers navem ad hoc litus venti aalii ferocia non permiſit; Quare locum è longin- quo ſpectans, beatos incolas prædicabat, qui- bus tanti Apoſtoli memoriam ibidem venerari SFellen: conceſſum eſſet. Ani Ventô ſecundéô hinc uſi, ajunt rerum Igna- 11 Mt tianarum Scriptores, portum Romanum diei bunl, unius ac noctis ſpatiò tenuimus. Sic deniqdue rſs iter difficile ac diuturnum confecerunt, cujus finis triſtitiæ amplioris materiam præbuit, quòôd viæ ſociis dura ſeparatio à ſancto ſuo Paſtore immineret, dum interim ipſe miris modis exul- tabat ob mortis optatiſſimæ confinia, quæ illum Domino ſuo redderet, quem ſuper omnia Di- lectum amplexari ſine mora cupiebat. Ad urbem Portuenſem cuͤm appuliſſent, ti- mere cœperunt milités, ne ludis publicis finem propemodùm ſpectantibs, ſerò nimis ad Ko- mæ mœnia venirent; itaque urgentes Sanéctum ſenem, feſtinare jubebant, quibus Ipſe pro vi- ribus alacriter obſecundabat. Ex portu Roma- no diſcedentibus, (referunt ulteriùs Acta Mar- tyris fideli manu conſcripta) occurrerunt in- unter genti numero ex urbe Fratres partim lætantes, unlm partim triſtitiam habentes. Lætabantur, quêd mlg alloqui Theophorumn dabatur; triſtitiam verd iunn tanti Viri jactura iminens plurimùm augebat. mii i Quin eorum nonnulli cum fervore ſuadebant, inn i ſuggerendum eſſe populo Romano, ne Virum Mhhn! juitifimum occidi ſineret, ſed potiùs vitam ctiſe poſtularet. Edoctus rem totam à Divino Spi- n ſi ritu Ignatius, expletis primæ ſalutationis offi- Im ſhan . ciis, Ne D dan doe in e cun eln etſehen bicen Venent im rum Momanun . Fe cerign ſtenmen⸗ merehun Gli d d Ntn nilsnosen ofi,guriſen Gher omni⸗ Met. N icen,di⸗ lsllcsinen erd aini nl tgenteDinn nidas he on Drponn Nen lteris Anl⸗ Okutetun) ninlumn Letbactu ; uiſttimt rinkmaneti Eenle lul⸗ honmno N N ſel wis ſt rmmeMinf ne Nuum. ciis, univerſos ità ſentientes obteſtatus eſt, ge- nuinam erga ſe charitatem exercerent, neque ſe à beatiſſima ſorte, quam in manibus habe- ret, impedirent: plura etiam ardore inſolito addidit, quâm in Epiſtola de hoc argumento ſcripſerat. Mutatis ergo illorum animis, quod volebat, obtinuit, ne ſibi videlicet propin- quum ad cœlos tranſitum inviderent. Tum in Ejus ſententiam abeuntes, quotquot ade- rant, unà cum beatiſſimo Viro poſitis genibs DEl Filio ſupplicarunt, ut miſertus Eccleſiæ ſuæ, finem perſecutioni poneret, Fidelesꝗque omnes in charitate unanimes ſervaret. Hac oratione cum lacrymis dicta, Sanctum Ignatium extemplè milites ad Amphitheatrum deduxéêre, ùt Imperator Antiochiæ mandarat, beſtiis coram omni populo, qui ad hoc ſpe- ctaculum undequaque plurimus aderat, obji- ciendum: Ludi autem ſolemnes agebantur, quos ſigilloria nuncupabant. Auditoò leonum famelicorum rugitu, verba illa ad Romanos jam priùs exarata beatus Martyr denuèò itera- vit: Frumentum Chriſti ſum; dentibus beſtiarum mo- lar, ut panis mundus effciar. . Sanguinem itaque, ſpectante Rom, cum in- credibili gaudiò fudit, Illumque feroces bel- luæ, ut optârat, ſine temporis mora devorâ- runt: Cùm verô in ſua ad Romanos Epiſtola etiam deſiderâſſet totus à leonum aviditate? conſumi, nequa ſui corporis pars colligenda poſt mortem ſupereſſet, etiam in hoc Juſti de- precatio eſt exaudita; nihil enim reſiduum G 2 fece⸗ 10⁰ Fims Sacerdotis. fecerunt beſtiæ præter oſſa quædam majora, quibus cominuendis non ſufhiciebant. Paſſus eſt S. Ignatius anno Chriſli centeſimo ſepti- mo, die vigeſima Decembris. Conſcripta ſunt hæc omnia ab iis, qui præſentes aderant, ni- hilque habet Eccleſia poſt Scripturam Sacram his Actis aut ſincerius, aut antiquius. Subjiciuntur nonnullæ reflexiones circa Statum & Sanctitatem primæ Eccleſiæ, quo tempore adhuc ferve- . ℳ „ bat Sanguis Chriſti, ut SS. Patres loquuntur. Examen III. Quomodo utar mediis? MEdia ad finem Divini obſequii & ſalutis æ- ternæ conſequendum ſunt in quadruplici claſſe: primi generis ſunt comunia in ordine naturæ: ſecundi generis, comunia in ordine gratiæ: tertii generis, ſingularia ſtatis: quarti generis ſingularia perſonæ. I. Media communia in ordine naturæ. Eſſe mihi dedit ſupremus Conditor, tanquam cæterorum baſin & fundamentum: Quomodo utor hoc primo & fundamentali medio ad E- jus obſequium? Opus manuum tuarum ſum, Divine Artifex! Totus ad Te pertineo. Sed, heu! quoties beneficis manibus me furripui? Homo ſum ratione præditus, quem conſtituit Dominus eus er 1tMienord an rlett in E an⸗ 1 Deit Nhendco Unri met nptimen le r Nyn ons e HDW urdam min ceebant. i Cenleſino ſe Conrbut ezaleranh Cihnmm daen Mguins. 1er nut Snn nmnt alla en umn. . neli ſegi Klis: unrin Aalrni Ofnd nor Cihunin in t aria kuls: au CEne vnun Codtontn entum: e⸗ hecrl Ned Clumtuum Je enimn unibrs in, ,ns, Cen C Examen III. 101 Domi'nus ſuper opera manuum ſuarum: Vi- tam & Miſericordiam tribuit mihi: Dedit me- moriam, intellectum, & Voluntatem ad cog- noſcendum & amandum Datoris päſſimi Bo- nitatem: Dedit ſenſus internos & externos ad percipienda conſtanter ſua beneficia. Quo- modo utor his mediis? Illine vivo, qui vrtam dedit; an potiùs mihi, ventri & comodis meis vivo? Vitâne ſic utor, qualiter uti debet ho- mo ratione præœditus? Quomodo utor memo- ria, intellectu, voluntate, mediis ad ſervien- dum DEO, & ſalutem conſequendam præſtan- tiſſimis? Utérne ad bonum, an ad malum? Ad vana, vel ad ſeria? Dedit mihi Factor meus intellectum bonum: dedit animam bonam. Numquid non utrumque beneficium deprava- vi? Quomodo affectus ſequiores, quod ho- minis erat, in ordinem redegi? Deſideria mea, ſpes meæ, amores mei, gaudia mea bona ſunt, & opportuna ſalutis remedia, ſi in bonum fe- runtur: mala ſunt, cùm ſine frœno in obvia quæque excurrunt, & inania pro ſcopo ha- bent. Quò feruntur hæc mea animi pathema- ta? Num in DEl ac Eſu Chriſti Gloriam; Pro- ximi mei, propriamque ſalutem? Timores mei, dolores, triſtitiæ, odia, iræ, deſperationes bo- næ itidem ſunt, ſi veras malorum peſtes, pec- cata, fugiunt & averſantur: ſic media ſunt ad ſalutem. Impedimenta ſunt, ſi contra ge- nuinæ rationis leges aliter tendunt. Quomo⸗= do in iſtis me habeo? G 3 Cibus 102 Finis Sacerdotis. 1 Cibus & potus media ſunt ad finem: Quæ- nam mea intentio; quæ gratiarum actio, cùnm illis utor? Statutum à DEO ordinem malitio- sè inverto, cùm hæc media finem facio, & vo- luptatem in iis, non adjumentum quæro. Ho- mo non ſum, ſi benignam dantis manum non reſpicio, non exoſculor, non gratias ago. Qua- lis ergo mea hominis ratione utentis, Chri- ſtiani, imò & Sacerdotis ante & poſt menſam attenta, pia, fervens oratio? Si attenta non eſt, homo non ſum: ſi pia non eſt, Chriſtianus non ſum: ſi fervens non eſt, Sacerdos non ſum, quando ad menſam accedo: Bellua ſum; ſen- ſualis & carnalis homo ſum; Sacerdos nomi- ne tenus, ſi hac in parte deficio. Heu! quàm innumeras hic ſenſualitates, ſuperfluitates; non corporis, ſed proprii amoris nutrimenta; non adjumenta, ſed impedimenta apud me conſpi- cio, quia hiſce bonis ad bonum non bene utor, ſed ad malum, ad gulam, ad ingluviem, ad crapulam malus ego malè abutor, & unde colere Benefactorem oportuit, inde ſuis Illum beneficiis offendo! Dona ſunt veſtes, agri, hor- ti, vineæ, habitatio: ſed & media ſunt; per- tranſire debeo, ſiſtere in illis non debeo: ipfſis Uuti licet, in iis quieſcere non licet. Quomo- do his utor ad obſequium Domini mei? Pe- cunia medium eſt; Centrum non eſt: ſed for- tè idolum eſt, cui cor appono? Ad Domum DEl, ad Chriſti pauperes ſpectat, quod à juſtis uſibus meis reliquum fit. An ærugini potiùs, & ingra- tis hæredibus ſuperflua deſtino? Cœlum arlgrettin unpihuſk Domenin H 1 1 fen⸗ . urum TCho lnen naſtr nen hrig,&n um unro. H i hunnn N Glind Ne Mentbs, N e Eſot were Aanenn one el, Chitim ertoson Nelosſm, ln Woertos noi⸗ 6o. Herl qum ſeſtintei Dbtirena, pud weort, umpon beneun Ad ingorfen, ibenon Eun dipince hül Nreke i ecia ſnt 8 don ebee oo lee. u Domini me n etel 01 Aenn h latiit i piyi⸗ Examen III. 1e3 Cœlum & terra, ſol & luna, omnes ſtellæ & lumen, ignis & aqua, aer & terra, volucres cœli & beſtiæ terræ, omnia quæ moventur in a- quis, quæ florent in hortis, creſcunt in agris, ver- nant in campis, uſibus meis ſerviunt. Ligna fru- ctifera & omnes plantæ, nox & dies, menſium cir- culus, anni tempora, quidquid video, quidquid tango, quidquid audio, quidquid me circumſtat, beneficium eſt: viæ ac media ſunt, quæoſten- dunt Benefactorem. An ego per haſce ſcalas, per creaturas, aſcendo ad Creatorem? Num ex pulchritudine ac præſtantia operum Facto- ris potentiam, Bonitatem, Sapientiam, æſtimo? An gratias ago, quòd ſuis me donis vallaverit? tot mediis inſtruxerit ad cognoſcendum Illum, ad ſerviendum Ipſi? Supra me, infra me: ad dexteram & ad ſiniſtram: antrorſum, retror- ſum, beneficiis undique cingor: His conſtan- ter innato ceu piſcis in aqua. O quàm pre- tioſè diligor! Sed quàâm parum iſta cogito! Unde malô meôò fit, ut oculos ſurſum non at- tollam, ſed pecudis inſtar humi defixus hære- am. An igitur ſemper ceu vermis in pulve- re repam? nunquaâmne animô, deſideriis, affe- Gtibus, ſuperna petam? II. Media communia in ordine gratiæ. Vocatio ad Fidem, & ingreſſus in unam, ſanctam, Catholicam & Apoſtolicam Eccle- ſiam, quot gratiarum, goor mediorum ceun⸗ 104 Finis Sacerdotis. da mihi & pretioſiſſima origo eſt! Vocavit me Dominus in admirabile lumen ſuum: Paren- tes Catholicos, educationem Chriſtianam, in- ſtructionem optimam dedit: in ſinu Eccleſiæ nutritus ſum: Membrum Corporis JEſu Chri- ſti per Baptiſmum factus ſum; de Spiritu ipſius vivo. Satisne autem intelligo, quid ſit eſſe Membrum Chriſti? Quantum ſit vivere de Spi- ritu Chriſti? Quale ſum ego membrum in hoc ſacratiſſimo Corpore? An diſtortum, deforme, putridum? Aut per DEl gratiam vegerum, ſanum, formoſum? Quomodo vivo de Spiritu Chriſti? An potiùs de Spiritu mundi? Sacramentis in Eccleſia utor, mediis ad ſa- lutem potentiſſimis, omnem æſtimationem ſu- perantibus. Unquâmne intelligere ſtudui, quid ſint Sacramenta? Pretium ſunt, & virtus San- guinis Chriſti: theſauri ſunt, & gratiarum fon- tes inexhauſti. Quomodo illis utor ad ſalu- tem? Quo ſenſu, qua pietate, qua præpara- tione, quo fructu accedo ad Sacramentum Pœ- nitentiæ? Quales actus, quale Examen, quem dolorem præmitto? Qua humilitate, ſinceri- tate, contritione élavibus Eccleſiæ peccata ſub- jicio? Quo ſenſu pietatis & gratitudinis Sacro- ſanctum Balneum ſuſcipio? Quomodo ſatisfa- cio? Quæ mea poſtmodàuͤm emendatio? Quis cautè ambulandi conatus? Quis porro apud me Indulgentiarum uſus? Quæ illarum æſti- matio? Satisne intelligo pretium hujus the- ſauri, quem infinita Chriſti merita ſuppedi- tant? Qualis en- Non anhen⸗ ſangen zins Ae omano rtnie 1le ſene n dootd⸗ e. in le 97 )oios 4 Ar . . INhengen Ailire Ellwengn enden Akiſt ti an N * (wroln negloide⸗ no En leri Eemllie . eſte 1 ſum: Dun in lon kecſe ors Ktla tehtiipe ritmher teg Werbruninhe Conum tetn in ſeren i e Vinn Nvncdi) N, ectis A lr⸗ Aüwaiodend⸗ igene lulihcuit 0 & nd Egrrimmfe ls wror db te, gin hrehn actamenunk; le Lumene umilure in delepeecnn uttodois onotot cmenkatig N Qs ſon 4 retun hin P mein G Examen III. 105¾ Qualis ſum Eccleſiæ filius? Illâmne diligo t Matrem? Num tenerè etiam diligo, quæ- cunque ad Ipſam ſpectant; quæcunque Illa or- dinat, ſuadet, Drwcigir: Qua ratione ad ſignum Salutationis Angelicæ juxta Ipſius mentem Grande Incarnationis Myſterium veneror? Qua pietate Ghriſti Agonem die Jovis? Illius mortem die Veneris ad ſignum campanæ re- colo? Num quotidie Virginis Coronam reci- to, adjunctis Chriſti Domini Myſteriis? Satis- ne capio, quale, quantumque Chriſtiano ſalutis medium ſit Chriſtus, in quo omnia, & per quem omnia? Quàm pretiosè diligor, cui cœleſtis Pa- ter cum Chriſto omnia donavit! Quæ mea gratitudo? * III. Media & gratiæ ſingulares in Ordine Sacerdotali. Segregavit me Dominus in Evangelium ſuum: unxit me unctione milericordiæ ſuæ: elegit me Sacerdotem ſibi, & mediis ad mu- nus tam ſublime uti plurimis, ita præſtantiſſi- mis liberaliſſimè inſtruxit. AMedium primum in- ter cætera eminens, Sacroſanctum Sacrificium, imaculata Hoſtia Corporis & Sanguinis Domi- ni mei eſt, qua Eſca cœleſti ſingulis diebus reficior. Quomodo utor tanto remedio? Qualis mea quotidie ad tremendum Sacrificium præparatio? Quænam ad illud devote cele- brandum applicatio? Quanta & quâm viva Fides? Quæ conſcientiæ puritas? Quanta Cha- . G 5 ritas? 106 Finie Sacerdotis ritas? Qua fiducia hic Mediatorem ago DEum inter & homines? Qua humilitate accedo? Qua mentis teneritudine, quâve gratiarum actione à Sacro recedo? Quo fructu ſacrifico? Num Spiritus ex pane Angelico roboratur, & pin- gueſcit? Quæ mea piè ſacrificandi methodus, quæ praxis, quæ exercitia? Quid mutandum? quid reformandum? Agitur hic de ſalute mea, de ſalute Gregis mei. Quàm facile ſanctus efficiar, ſi vel hoc ſolo Sanctitatis omnigenæ fonte uti novero! Quid olim reſpondebo, ſi tanta gratia malè utor? Medium alterum Sacerdotis proprium eſt ſan- ctum IESsII Chriſti Evangelium, Lex Domini immaculata convertens animas, Teſtimonium Domini fidele intellectum dans parvulis. Lu- cerna pedibus meis Verbum tuum, Domine! & lumen ſemitis meis. Quàâm dulcia fauci- bus meis Eloquia tua, ſuper mel ori meo! Ig- nitum Eloquium tuum vehementer, & ſervus tuus dilexit illud. Verbum Domini mei quàm pretioſum, quàm vivificum eſt! Vivus & effi- cax eſt Sancti Evangelii ſermo, penetrabilior omni gladio ancipiti, pertingens usque ad di- viſionem animæ, operatorius, ſanans, nutriens, recreans, confortans. Quanti facio hanc Mar- garitam Evangelicam, hunc theſaurum abſcon- ditum? Qua reverentia, qua ſedulitate ſan- ctiſſimum hunc librum volvo? Quantam illius peritiam habeo? An Spiritum illius, & Myſte- ria ſatis intelligo, aut intelligere ſtudeo? Num tota die Verbum Domini Meditatio mea dd uo- zlfeno fulon- mmim orore, emn Kn ngkl tantone, me nui 1c AINEN eun auani Ne hriunhae n Nn Apgindone ummenn! lpoplin, NNe a W i trem Aor tte acceco 8 ntarum ie nſenfco: R Chontnn 6 D Qknonndr theckehletem un rleſn NAimmsomnif In Ieonletor Moprumnet in m ler onin Ne, Tehronn ls. 1n twom Donin nüm Auek hu nelori well! mentet, Eln Dominiweicei tl Virit O, Nerenii Nens ule 4 ,aonnet ntikciohumt tkhamomdh Gllim o: Qumm um Dl lgere ten Mecind 1 . Examen II. 107 Quomodo hunc panem aliis frango, & Gregi meo diſpertio? Quæ tanta in re applicatio, quale ſtudium? Medium tertium, Horæ Canonicæ ac penſum illud Sacerdotale, quo DEum laudo, gratias ago, deprecor, & placatum reddere debeo tan- quam publicus Eccleſiæ Miniſter. Qua devo- tione, attentione, animi collectione, reveren- tia, æſtimatione huic graviſſimo muneri ſatis- facio? Num diſtractè, præcipitanter, ex mera conſuetudine oro? Si ita eſt, quæ mali cauſa? Quod remedium? Forſan tepor funeſtus, & lurida orandi ratio apud me invaluit? Quæ malo tanto medela afferenda? Num accedens ad orationem animum præparo? An cogito ſatis, quid agam, cui loquar, quomodo ſit allo- quenda DEl æterna Majeſtas? Num abſôluto penſo Canonico breviter me examino, quid peccârim? an bene aut male oraverim? Quid expiandum? Quid alia vice habeam emendan- dum? Medium quartum, Quotidiana ſaltem unius horæ quadrantis Meditatio, ſine qua impoſſi- bile eſt Spiritum Sacerdotalem integrum ſerva- re. Qualis ſum Miniſter, ſi nunquam, aut ra- rô, aut perfunctorie loquor in Oratione ad Dominum meum? Qualis Mediator DEum in- ter & populum? Qualis Legatus, ſi ad Domi- num per Orationem & Sanctæ Meditationis Exercitium quotidie non accedo, auditurus, ucæ ſit Ipſius Voluntas beneplacens & perfe- Aa: Quomodo calefiam, ſi ignem fugio? Qua ratione 10⁸ Finis Sacerdotis ratione diteſcam, ſi theſaurum facilè reperibi- lem non quæro? An ergo Meditationem quo- tidianam negligo? Qua præparatione, qua di- ligentia & applicatione illi vaco? Quomodo intellectum exerceo piè ac ſeriò ruminando Veritates Evangelicas? Quomodo voluntatem ad ea, quæ muneris mei ſunt, excitare ſatago? Quæ pia propoſita concipio? Quomodo illa exequi ſtudeo? Medium quintum, Examen Conſcientiæ quo- tidianum. Si attentè conſideravero vias meas, convertam pedes meos in teſtimonia Domini. Quomodo igitur Examen inſtituo? Num ad quinque Vulnera Servatoris quinque illius pun- Gta dirigo? Qua ratione ad Vulnus dextræ ma- nũs gratias ago; ad Vulnus ſiniſtræ manũs au- xilium peto? Quomodo ad Vulnus dextri pe- dis errata mea inſpicio, & ad Vulnus ſiniſtri pe- dis deploro, cum firmo emendationis propoſi- to? Quomodo ad Vulnus ſanctiſſimi lateris ſatisfacio? Examinandæ autem mihi præcipuè veniunt functiones meæ ſive Sacerdotales, ſive paſtorales, Sacrum, Horæ, Studium, Concio- nes, Catecheſes, Inſtructiones, Sacramentorum Adminiſtrationes, Converſatio, totus Vitæ te- nor &c. Quænam fuerit in ſingulis intentio? quis Spiritus? quæ applicatio? Medium ſextum ſunt libri, Sanctorum Patrum Volumina, Aſcetæ, Hiſtoriæ, Sanctorum Sacer- dotum Vitæ & Exempla, Concionatores, Theo- logi, &c. ex quibus omnibus theſauros erudi- tionis ac pietatis eruere licet. Quomodo his utor? 1 Cree N gtchtim Dbeo wrn Aphon til leſye, R. Uin Dii⸗ Ailnein nimte 6 frile rpet Atmioden g hntone, gun o: Qvonn ro wuwinn Nokorcluntxe eckare ſtug 0! Cnod Cnſikntrg Navero nases ona Dommn no? Mn ugneiliupon. AnnsCerrenr. ülhe mansn Volons tari Fulonsſaiti⸗ datonss roe ſnicinn ke en mini rec, Gacetotlei Kuciam, C Kenmenm to⸗ lls Eir 1luorls inen lor dandoron Sndhnmke cionnes 1s theinden⸗ et. Cwo Ce Examen III. 109 utor? Quàm ſevera exigetur à me ratio, ſi tot media, tot ad ſalutem vias negligo? Qualis meus ordo diurnus Sacerdoti competens? Ni- hilne in eo mutandum, aut reformandum? IV. Media perſonalia & gratiæ ſingulares mi- hi à DEO conceſſæ. Num gratus recolo ſpecialem Providentiam, qua me hucusque DEUS paterne gubernavit? Talenta, Vires, Valetudo, Beneficium Eccle- ſiaſticum, laborum ſucceſſus boni, Inſpiratio- nes, ſtimuli ad Virtutem, peecata dimiſſa, pe- ricula depullſa, liberatio à malis innumeris, fa- vor hominum, ac præſertim paternus Dile- ctionis affectus, quo ſua DElIS beneficia in me profudit, quorum vix mediam Partem habeo perſpectam, nunquid non gratitudinem, obſe- quium, amorem exigunt & merentur:? Quàm Bonus DEIIS, quàm malus ego! Sed quis ero impoſterum? Heu quot media, quot ad ſalu- tem viæx? Quàm inexcuſabilis ſum, ſi Stats mei Sanctitatem non aſſequor! Ad te confu- gio, Mediator Divine, Chriſte JEſu, finis & medium! Tu medium univerſale, medium il- luminans, medium ſanans, medium confortans, medium dirigens, medium ſanctificans, omnia in te complectens media, & ad finem beatiſſi- mum deducens; da intellectum, ut errata mea videam: da emendandi voluntatem; da vires & virtutem, ut per tuas ſemitas alacri ſtudio currens, 110 Finis Sacerdotis currens, ad metam, quæ Tu ipſe es, perveni- re merear ſempiternam. Meditatio VI. Mediorum Sacerdotalium multitudo, ac præſtantia obſequium fidele poſtulat, & ſingularem gratitudinem. MEdiorum Sacerdotalium multitudo ex præ- cedenti Examine ſufſficienter patet. II- lorum præſtantia inde ſe prodit, quòd Chri- ſtum continent ùt Medium principale, ac me- diorum omnium fœcundam originem. Nihil autem Eſu Chriſto vero DEO ac Homine aut ſublimius, aut melius, aut præſtantius eſſe po- teſt. Quare ſingulariter omninò, ac pretiose diligitur Sacerdos, quem præ millenis aliis e vulgo hominum ſegregatum arctiſſimis æternæ Dilectionis, imenſæ Charitatis, & inæſtimabi- lis Amicitiæ vinculis ſibimet fortiter adeò col- ligavit, ut in ordine gratiæ progredi ulteriùs vIx potuerit. Quid nunc agat Sacerdos tam pretiosè dilectus? Exuétne fors hominem, & ipſis belluis ferocior, liberaliſſimo Benefacto- ri offenſas tantùm pro gratiarum magnitudi- ne, ac numero audebit rependere? Abſit hoc à me ingratitudinis plus quàm diabolicæ ge- nus, & nigerrima infamiæ nota! Quid igitur retribuam Domino pro omnibus, quæ retri- buit mihi? Laudabo Dominum in vita mea: Magnificabit anima mea Dominum: ſemper laus Ejus in ore meo. Laudabo interiuùs Mu- abo Dtenke ührehec un ele e on, 4 eroreN m en 4 Wntin n Cninumn rennlſan Cmentn Illimndo, eollna Uden. länkoernn ener ne. foli, vbth Nnopalzene Nignen. Nul Di Honien henmnseleo⸗ nindar eid 72 ilend Aist. rchlunis en , ntlink Portteratehtl Mrogret Ulen r Aretihn ſoss homien, llöno beneni tarum magnn enlee! tM lun Gekole oin utf⸗ wnid, N ioun 1. ſu Dommn f NENi, Meditatio VI. 111 dabo exteriùs. I. Magnificabit affectus; 2. magnificabit effectus: ſic jubet filialis gratitu- do, quam eſſe tenerrimam oportet, ſimul & robuſtiſſimam. Pundlum 1. Finis Sacerdotis Nobiliſſimus, & media præ- ſtantiſſima exigunt gratitudinem affectivam. Quid retribuam Domino pro omnibus, quæ retribuit mihi? Gratiaâ illius factus ſum Servus JEſu Chriſti: Quantum hoc Nomen! Meritò illud præferam cuivis Regiæ Dignitati. Dil- cipulus Eſu Chriſti, Miniſter Eſu Chriſti, Fra- ter, Amicus Eſu Chriſti: Quanta Nomina! Cum Eſu Chriſto eundem prorſus finem ha- bere propoſitum, DElI Patris Gloriam, & ſa- lutem animarum, quæ Dignitatis maximæ Cel- ſitudo! Dilectas animas, tanto redemptas pre- tio ſui ſanguinis mihi comiſit; theſaurum hunc mihi credidit! Quid retribuam Domino? Cœ- li terræque pretium, Corpus & Sanguinem ſuum, conficiendum, cuſtodiendum, tractan- dum, ſumendum tradidit: potuitne altius aſ- cendere Benevolus Divinæ Chariratis erga me affectus? Gratiarum fontes, & bonorum om- nium fœcundæ ſcaturigines, Divina Eſu Chri- ſti Sacramenta, in manibus meis ſunt: Veſ- cor pane filiorum, pretiosè nutrior, baſilicè ſa- ginor (nam pinguis eſt panis Chriſti, & præ- bebit delicias Regibus) Verbum etiam Domi- ni 112 Finis Sacerdotis ni cibus meus eſt: Alimenta hæc infiniti pre- tii aliis quoque diſpendo. Et quorſum tandem hæc omnia: IIt ipſe inter magnos æternitatis Principes locum denique habeam, poſtquam munere meo tam ſublimi rite fuero hic defun- tus. Capiéne hanc ſublimitatem? Num in- telligo Domini mei profuſiſſimam erga me Bo- nitatem? Quid retribuam Domino pro omni- bus quæ retribuit mihi? Nunqumne intelli- gam, quo ſenſu, quo ſpiritu, quo filialis tener- rimædue gratitudinis affectu laudes DEO per- ſolvere debeam, & prælſertim Hoſtiam laudis ſacrificare? Ita ſanè eſt: exquiſito gratitudinis tenerrimæ fenſu invitandæ ſunt creaturæ om- nes, Cœlum & terra, Chori Angelorum & E- lectorum omnes, ad gratias mecum, & pro me agendas; ad laudandum, ad benedicendum, quando vel in Horis, vel à Sacro recito Can- ticum trium Puerorum, aut cæteros ê laudibus præſertim Plalmos: cùm dico in Miſſa Hym- num Angelicum: Gloria in excelſis DEO; in Ma- tutino Hymnum Ambroſianum; poſt Pſalmos ſingulos Gloria Patri? &c. Si quid in me ani- mi filialis eſt, dicam quotidie ſpiritu gratitudi- nis plenus: Benedicite omnia opera Domini Domino, laudate & ſuperexaltate Eum in ſæ- cula &c. Laudate Dominum de Cœlis, lau- date Eum in excelſis &c. Cantate Domino Canticum novum: Laus Ejus in Eccleſia San- Gorum &c. Laudate Dominum in Sanctis E- jus &c. Cum dilecta Chriſti Sponſa Gertru- de toto gratitudinis affectu dicam: * Benedi- . » Cat ge eſ ,lewon N, l iline aeler len aterns, erlr 1 Unriut tle hem uunn ne n Elemmum iuͤmm, lamt urg ſerlnin N hin n Unin. 3e1'„ N lfer ln Meditatio VI. 113 e ſii 5„ Cat Te pro me glorioſum & admirabile No- Peinit „ men tuum, DEus meus, & laudet Te præ- d „ſtantiſſimæz Majeſtatis tuæ Imperiale Decus! en ein „Benedicat Te imenſæ Gloriæ tuæ digniſſi- 63 rneth „ mus apparatus, & laudet Te infinitæ Poten- ten Nm „tiæ tuæ præclariſſima Virtus! Benedicat Te hnnehm „zæternæ Claritatis tuæ principale jubar, & Wnin in „ laudet Te perfulgidi decoris tui rutilans a- Unnimeng „monitas! Benedicat Te juſtorum judicio- gaflm „ rum tuorum abyſſus, & laudet Te æternæ 1lutse „„ſapientiæ tuæ inſcrutabilis circuitus! Bene- inchknbu „dicat Te multarum & magnarum Milera- uitogninedn „tionum tuarum, quas præſtitiſti mihi, imen- imemzen „ ſum pondus! Jubilent Tibi omnia pietatis Iugmm t. „tuæ viſcera, & infinitæ Bonitatis tuæ ſuper- nemEnn „abundans copia! Jubilet Tibi tua nimis mag- 2d denien „na & ſupereffluens, quam ad homines ha- Greotecoa „ bes, Charitas, & tui benigniſſimi Amoris cnensehui „ incontinentiſſima liberalitas! Jubilet Tibi tuæ coin Mh „ſupereffluentis dulcedinis triumphalis forti- NN= „» tudo, & totius beatitudinis, quæ in Te Cha- lum; „„ris tuis manet, plenitudo. „ Exercit. Inſi- Sdnm nuationum S. Gertrudis. ehringn Punctum II. IM NeiDS .,. . eumsbim Finis Sacerdotis nobiliſſimus, & media præ- uun te Cel, ſtantiſſima exigunt gratitudinem effecti- Cmmit i vam, ſeu operatoriam. 1 1 SeS . .⸗ hunhit Servus ſum Eſu Chriſti, quo nomine nihil ninm , „ mihi poteſt eſſe glorioſius: ergo ſerviendum iie, huic Domino. Gratiis innumeris, ſingulari- n dien „R. P. Dufrene Exercitia. H bus, 114 Finis Sacerdotis bus, & longè maximis in Ordine Sacerdotali præventus ſum. Exaltavit me Dominus, ho- noravit, ditavit, inter Principes populi ſui lo- cum dedit, quinque talenta tradidit; ſocium laborum & gloriæ ſibi adſcivit, Patrem egit, Fra- trem, Amicum induit &c. Quid retribuam Domino pro omnibus, quæ retribuit mihi? Ca- licem Salutaris accipiam, & Nomen Domini invocabo: Sacrificabo Hoſtiam laudis, quam quidem præcipuam gratitudinis partem juſté perſolvam. Sacrificium Corporis & Sanguinis tui, Domine, hæc Hoſtia laudis eſt, qua con- digne gratias ago: Itaque ſtudio ſingulari, & præparatione exquifſta Victimam Euchariſti- cam quotidie imolabo. Hæc magni Sacerdo- tii, quo fungor, pars eſt primaria, ut digeéè, attente, ac devoté ſacrificem. Verè digaum & juſtum eſt, æquum & ſalutare, nos tibi ſem- er & ubique gratias agere, Domine ſancte, Pater omnipotens, æterne DEus, per Chriſtum Dominum noſtrum; Namque per Ipſum, & cum Ipſo, & in Ipſo eſt Tibi DEO Patri Om- nipotenti in Unitate Spirits Sancti omnis ho- nor & gloria. Quo ergo ſenſu pietatis, ac te- nerrimæ gratitudinis impleri me oportebit, ut muneri tanto ſatisfaciam! Deinde Vota mea Domino reddam coram omni populo Ejus, in atrüs Domus Domini, in medio tui, e * Vita exemplari, Sacerdotali, ac ſo- icitudine paſtorali exſolvenda erit gratitudo. Multům debeo Domino meo, multum igitur red- * Pſal. 11. Uihſe iut. uns tncs n itin Mteschn eel Amn lelc inmnis 11 en u er Dl n i nec 4 e, 1 Ne St we Dominns pes opelii tniſci d ſybanen egd (d renbe Ierboit mikel K Monen Dur Nlum bucser Ndois Unen pors Rngin ls eh n en lntioſtlni Enam Duchridi Nmgided inm rne, etk e, Domineln! id her Crit e er hin oe ki 8 Anllonnd Feclupietndhun inecholtn , nrilin g Dininen Nerih, eben ett n Meditatio VI. rIIS5 reddendum. Quid retribuam Domino pro om- nibus, quæ retribuit mihi? Ut gratum me ſi- ſtam, docebo iniquos vias tuas, & impii ad Te con- vertentur: Anmuntiabo nomen tuum fratribus meis; in medio Eccleſiæ laudabo Te: Paſcam oves tuas; paſcam agnos tuos! Quji timent Te, videbunt me, & latabuntur, quia in Verba tua ſuperſperavi; quia Tibi toto corde adhæſi. Cuſtos ero populi tui, quod infirmum eſt ſanabo; quod confractum eſt, alligabo; lupos à grege tuo arcebo; Man- data tua declarabo; peccati horrorem incul- cabo; Myſteria tua, virtutem tuam, milera- tiones tuas prædicabo. Lucebo, ardebo; Te Dominum meum ego Miniſier tuus honorifi- cabo. Inſtabo opportune, importune; ar- guam, obſecrabo in omni patientia, & doctri= na. Domi forisque, publicè ac privatim, ex⸗ emplum me præbebo bonorum operum; ſo- brius ero, Miniſterium meum implebo. Te donante, ero Diſpenſator fidelis Myſteriorum tuorum. Sic ſerviam Tibi in lætitia; lucebo Tibi cum jucunditate, memor beneficiorum tuorum. Benedicam Dominum in omni tem- pore, ſemper laus Ejus in ore meo! Laudabo corde, laudabo opere, laudabo ſermone. Vo- ta mea Domino reddam in conſpectu omnis populi Ejus, in atriis Doms Domini, in medio tui Jeruſalem. Confirma hoc DEus, quod operatus es in nobis, 4 Templo tuo in Jeruſalem. * Salvos fac ſervos tuos, DEus meus, ſperantes in Te! inſtruant 2 Ecele- *DPſal. 67. 116 Finis Sacerdotis. Eccleſiam tuam: morbos animarum ſanent: onera populi curæ ſuæ comiſſi utiliter portent: Tibi placando nunquam non ſtudeant: in ſpi- ritu humilitatis, & in animo contrito Sacris Altaribus propinquent, & iminentia populo Hagella conſtanter avertant. Tuam, Domine, Voluntatem interpretentur. Apoſtolorum ve- ſtigiis inhærentes, fundandis & firmandis Ec- cleliis omnem ſolicitudinem tribuant: Fidelis populi Capita ſint ac Duces, doctrinæ ſequio- ris hoſtes, Veritatis ſtrenui aſſertores; Bono- rum omnium deliciæ, improborum terror, op- preſſorum generoſi Vindices, Renatorum in fi- de orthodoxa Patres, cœleſtium Veritatum Prædicatores, in bello adversùm Stygias, po- teſtates Anteſignani, Exempla bonorum ope- rum, Regula Virtutum, credentium Norma; ex S. Proſpero, àùt ſupra Conſideratione prima. Simus, Evchariſtice Eſu, Rex & Pontifex noſter! Simus nos Sacerdotes tui per gratiam tuam, Eccleſiæ tuæ ſanctæ Ornamentum, per quos illa ſplendeat illuſtriùs: ſimus columnæ fortes, quæ multitudinem credentium robore invicto ſuſtineant: Sanctæ Civitatis portæ ſi- mus patentes, per quas ingrediantur, qui hæ- reditatem capiunt ſalutis: ſimus fideles Clavi- geri, Diſpenſatores boni, Mediatores proficui, ut hæc omnia propenſius exequentes in gra- tiarum ſemper actione maneamus, per Te JE- ſu Chriſte, Rex Gloriæ, qui vivis & regnas in ſæcula ſæculorum. Amen. His luin AM. ir N ptenu „Ueſeren rrkacke ( Cm Me ir lun Ehumm) 4 tenn ti lercord keigne anrke6 Verain In, Aelli⸗ Algere 1 uenon ti. Dninnmnn l niire kulenmtei imn nnrio Lifinente Non t lum Don Mololonn lsAtrwnde en Nhont: N ed onielet ialenres, N Chorun enoy, GNemonum n linn ſerutn ſeun bis Nhboonmd Cetendon Norm ⸗ Mruine nint ,Nero Owawentuo r ons coln kecentumm eCwiats pon getuarar,l Prns kucdes Melinoresii cecnenel Ahenmig gi ſiitign 4 Ordinatio Presbyteri Triduo expenſa. 117 His in ſilentio cum tenerrimæ gratitudinis ſenſu pau- liſper inhæretur. Attexere hic juvat ex Pontificali Romano Ordina- tionem Presbyteri, ut piæ lectioni, aut meditationi quan- ſoque ſerviat, cui utrique hoc triduo impenditur. Ordinatio Presbyteri. Diéto in Miſſa Traltu &c. Archidiaconus præſentat Ordinandos Pontifßici dicens: „ Reverendiſſime Pater, poſſlulat Sancta „ Mater Eccleſia, ut hos præſentes Diaconos „ d onus Presbyterii ordinetis. Et Pontifex „interrogat, dicens: Scis illos eſſe dignos? Re- „ ſpondet Archidiaconus: Quantum humana fra- gilitas nôſſe ſinit, & ſcio, & teſtificor, ipſos „ Eſſe caos ad hujus onus Officii. Pontifex „ dicit: DEO gratias. . Reſlexio. Animadvertamus primèòy, quanta ſolicitudine utatur Sancta Eccleſia in colla- tione Sacrorum Ordinum: Univerſos Chriſti Fideles toto terrarum orbe diffuſos jejunare triduò jubet in quatuor anni temporibus, ut Divina Miſericordia dignos ſibi Altarium Mi- niſtros benigné concedat. Ipſamet probat, quantum poteſt, & explorat, an digni ſint tan- to munere, qui ad id aſpirant. Tot ſubin cæ- remonias auguſtas & ſanctas adhibet, ut facilè ſit intelligere, quanti ſua intereſſe credat, ido- neos Sacerdotes ad ſumæ Dignitatis faſtigium promoveri. Notemus ſecundò, ſanctam Eccle- H 3 ſiam —+☛ —0 11 8 Ordinatio Presbyteri 2- ſiam nulla honoris facta mentione, de onere ſolumodo loqui, cujus formidandam ſanè mag- nitudinem in ſe ſuſcipiunt, quotquot Presby- teri ordinantur. Quare nolimus extolli ob Dig- nitatem, cui obligationum graviſſimarum pon- dus imenſum conneéctitur: Timere igitur nos decet, non inflari. . Et annuntiat Pontifex Clero & populo ditene: „ Quoniam, Fratres Chariſſimi, Rectori na- vis, & navigio deferendis eadem eſt vel ſe- curitatis ratio, vel comunis timoris; par eorum debet eſſe ſententia, quorum cauſa communis exiſtit. Neque enim fuit fruſtra à Patribus inſtitutum, ut de electione illo- rum, qui ad Regimen Altaris adhibendi ſunt, conſulatur etiam populus: quia de vita & converſatione præſentandi, quod nonnun- uam ignoratur à pluribus, (citur à paucis, neceſſe eſt, ùt faciliùs ei quis obedien- tiam exhibeat Ordinato, cui aſſenſum præ- buerit Ordinando. Horum ſiquidem Dia- conorum in Presbyteros, auxiliante Domi- no, Ordinandorum Converſatio (quantum mihi videtur) probata & DEO placita exi- ſtit, & digna (ùt arbitror) Eccleſiaſtici ho- noris augmento. Sed ne unum fortaſſe, vel paucos aut decipiat aſſenſio, vel fallat affe- tio, ſententia eſt expetenda multorum. Ita- que quid de eorum actibus, aut moribus noveritis; quid de merito ſentiatis, libera voce pandatis; Et his teſtimonium Sader- dotii magis pro merito, quàm affectione ali- 5 Ua u tituts n NS ntich morlt i. Den etle SOrin Knorbn Im corſn Niid Koe Muuſt 5 S Airten Eelinin, uin nen ſhi ſentione et⸗ dancan nit gotanoee Imneſtoliobn Nmiinmumg IUmgeigtar mlntte hiir, Reönn Csetinel ſe Pns trone, ng glanmnea Ne eninfitfol tte eltore ſo⸗ Er incl g ctur n selgusdei eni aenumg tun (utend aurlame ettio (unn Dr0 ene 0) Tocefatii eunumtörah, Node Ur⸗ endamolhonn üng r⸗ eito nb teſinmim 4 GCi,, 8 4 Triduò expenſa. 119 „„ qua tribuatis. Si quis igitur habet aliquid „ Contra illos, pro DEO, & propter DElIM, „ Cum fiducia exeat, & dicat; verumtamen „ memor ſit conditionis ſuæ. Reflexio. Denuo videre hic licet, quàm cau- tè procedat Eccleſia in tanti momenti negotio, quale eſt Ordinatio Sacerdotum, ita ut ſuper vita & moribus eorum Clerum pariter ac po- pulum conſulat, quæ cautela juris eſt antiquis- ſimi ab Apoſtolorum Inſtitutione derivati. Poſtea Pontifex, facta aliqua mora, convertens ſer- monem ſuum ad Ordinandos, admonet eos, dicens: „ Conſecrandi, Filii Dilectiſſimi, in Presby- „ teratis officium, illud digne ſuſcipere, ac ,„ ſuſceptum laudabiliter exequi ſtudeatis. Sa- „ Cerdotem etenim oportet ofſerre, benedice- „ Te, præeſſe, prædicare, & baptizare. Cum „ magno quippe timore ad tantum gradum aſ- „ cCendendum eſt, ac providendum, ut Cœ- „ leſtis Sapientia, probi mores, & diuturna „ Juſtitiæ obſervatio ad id electos comendent. „ Unde Dominus præcipiens Moyſi, ut ſeptua- „ ginta Viros de omni Iſraél in adjutorium „„ſuum eligeret, quibus Spiritůs Sancti dona „ divideret, ſuggeſſit: quos tu néſti, quòd ſenes „ populi ſunt. Vos ſiquidem in ſeptuaginta Vi- „ ris & ſenibus ſignati eſtis; ſi per Spiritum „ ſeptiformem, Decalogum Legis cuſtodien- „ tes, probi & maturi in ſcientia, ſimiliter & „ Opere eritis. Sub eodem quoque Myſterio, „ & eadem figura in Novo Teſtamento Do- „ minus ſeptuaginta duos elegit, ac binos an- . H 4 „„ tG . 120 Ordinatio Presbyteri 33 93 93 39 32 29⁹ 23 33 99 33 2959 99 95 93 39 995 25 33 35 93 59 99 53 39 93 95 33 95 te ſe in prædicationem miſit; ut doceret verbo ſimul & facto, Miniſtros Eccleſiæ ſuæ fide & opere debere eſſe perfectos; ſeu ge- minæ dilectionis DEl ſcilicet & proximi Vir- tute fundatos. Tales itaque eſſe ſtudeatis, ut in adjutorium Moyſi, & duodecim Ape- ſtolorum, Epiſcoporum videlicet Catholi- corum, qui per Moyſen & Apoſtolos figu- rantur, digne per gratiam DEl eligi valea- tis. Hac certè mira varietate Eccleſia San- cta circumdatur, ornatur, & regitur; cùm alii in ea Pontifices, alii minoris Ordinis Sa- cerdotes, Diaconi, & Subdiaconi, diverſo- rum Ordinum Viri conſecrantur; & ex multis, & alternæ dignitatis membris unum Corpus Chriſti efficitur. Itaque, Filii dile- Stiflimi, quos ad noſtrum adjutorium fra- trum noſtrorum arbitrium conſecrandos e- legit, ſervate in moribus veſtris caſtæ & fan- ctæ vitæ integritatem. Agnolcite, quod a- gitis; imitamini, quod tractatis; quatenus mortis Dominicæ Myſterium celebrantes, mortificare membra veſtra à vitiis & con- cupiſcentiis omnibus procuretis. Sit do- Srina veſtra ſpiritualis medicina populo DEI; ſit odor vitæ veſtræ delectamentum Eceleſiæ Chriſti; ut prædicatione & exem- plo ædificetis Domum, id eſt, familiam DEI, quatenus nec nos de veſtra provectione, nec Vos de tanti Officii ſuſceptione damnari à Domino, ſed remunerari potius mereamur. Quod Ipſe nobis concedat per gratiam ſuam. Amen. Refte- en M Anlöcen zlümg: beinolt vuheti ceuin d rymrue Aen uVon innn; läwnin omnnpicen En P Eiubedn DXene lishkan Eethe⸗ lem Endkan nſeknneih „NLE D Nens, . 6 lt, er g bockelei aicdos ei orini rele ſoceni Etteen 4 ſlleer nrt Knelalcsig nl iinde ete ockſace Ernin er ri Oins llacnnz Cerd⸗ CuIII; Cc 6merhrsmnon. lugn, Nicle N Ncuoran n. l hſecrmcee⸗ rosate Al golete let chts: guet lum celebuns retk. K6 wedeim o Sdecanen onione r⸗ eheniium n elime epionenm – ſeün 4 Tridus expenſa. 121 Reflexio. Duo præcipuè ſunt, quæ hic Ec- cleſia nobis commendavit, cùm Sacerdotes or- dinati fuimus: primum, ut meminerimus ſem- per Officii noſtri, quod functiones quinque pri- mario complectitur, his vocibus expreſſas: O- portet enim Sacerdotem offerre, benedicere, præeſſe, prædicare, & baptizare. Alterum, ut intelligeremus, ad tanti ſublimitatem Officii inſigni Virtutum, exemplaris Vitæ, ac Doctri- næ apparatu; egregia prælertim Dilectione DEI & proximi inſtructos eſſe oportere, vitia & concupiſcentias omnes conſtanter mortifi- cando. Quia verò maximi hæc momenti re- putanda ſunt, jubet Eccleſia, dictis Litaniis ma- joribus invocari omnes Sanctos, ut ſuis pre- cibus adſint, quò Spiritum Sacerdotalem toto pectore concipiant Ordinandi. Sub Litaniarum finem ſtans cum mitra & baculo dicit Pontifex. „ Ut hos Electos bene Tdicere digneris. „»„ R. Te rogamus, audi nos. 59 IIt hos Electos bene dicere, & ſancti fi- „ Care digneris. „ BN. Te rogamus, audi nos. „ Ut hos Electos bene-† dicere, ſancti ficare, „ & conlſeerare digneris. „ B. Te rogamus, audi nos. Expletis Litanüs ſtans cum mitra dicit: „ Oremus, Fratres chariſſimi, DEIIM Pa- „ trem Omnipotentem, ut fuper hos famulos 122 Ordinatio Sacerdotis „ ſuos, quos ad Presbyterii munus elegit, cœ- „ leſtia dona multiplicet, & quod Ejus digna- „ tione ſuſcipiunt, Ipſius conſequantur auxi- „ lio. Per Chriſtum Dominum noſtrum. „ B. Amen. Reflexio. En! quanto ardore Sancta Mater Eccleſia DEOD commendat per Eſum Chri- ſtum, quos ad Sacerdotium promovere inten- dit. Nihil non agit, ut tantum negotium ad finem ſalutarem perducat. . pontiſex, depoſitäà mitrà, converſus ad Altare, dicit: „ Oremus. Et Miniſtri: Flectamus genua. „ B. Levate. Et mox converſus ad Ordinandos, dicit: „ Exaudi nos, quæſumus, Domine DEUS „ noſter, & ſuper hos famulos tuos bene di- „„ Ctionem Sancti Spirits, & gratiæ Sacerdo- „ talis infunde Virtutem; ut, quos tuæ pie- „ tatis aſpectibus offerimus conſecrandos, per- 3 Peru muneris tui largitate proſequaris. er Dominum noſtrum Eſum Chriſtum Fi- „ lium tuum, qui tecum vivit, & regnat in u- „ nitate ejusdem Spirits Sancti DEus. „ Tum extenſis manibus ante pectus dicit: „ Per omnia ſæcula ſæculorum. „ V. Amen. „ V. Dominus vobiſcum. „ N. Et cum Spiritu tuo. „ V. Sur- kE 1 „5. 0r . ored nne Eez de Uene OUowron ,früruni . Uuc⸗ Ung hſe imdrs, Mmenn l tni oe ins il 0 nunns et NEdvantur n dotrun. e n Mie er lm (hr iowortteinte um neöum, iſr A A Lhmns en luy dit. ,Domie 0s tos berft geie do⸗ lt, osuſ Onlecrantode e proſelin um Chrikkmn iEtegnatht NCii,1 1: loran. 995 93 995 35 33 33 593 99 23 23 55 53 25 33 79 35 35 35 35 23 25 29 35 29 25 5 „.* Tridus expenſa. 123 „ V. Surſum corda. „ B. Habemus ad Dominum. V. Gratias agamus Domino DEO no- 1O. 4 „ B. Dignum & juſtum eſt. „ Verè dignum & juſtum eſt, æquum & ſa- lutare, nos tibi ſemper, & ubique gratias a- gere, Domine ſancte, Pater Omnipotens, æterne DEus, Honorum Auctor, & diſtri- butor omnium dignitatum; per quem pro- ficiunt univerſa; per quem cuncécka firman- tur, amplificatis ſemper in melius naturæ rationalis incrementis, per ordinem congrua ratione diſpoſitum. Unde & Sacerdotales gradus atque officia Levitarum, Sacramen- tis myſticis inſtituta creverunt: IIt cùm Pontifices ſummos regendis populis præfe- ciſſes, ad eorum Societatis & operis adju- mentum, ſequentis Ordinis Viros, & ſe- cundæ Dignitatis eligeres. Sic in Eremo per ſeptuaginta Virorum prudentium men- tes Moyſi Spiritum propagaſti, quibus ille ad- jutoribus uſus, in populo innumeras multi- tudines facilé gubernavit. Sic & in Elea- zarum, & Ichamarum filios Aaron paternæ plenitudinis abundantiam transfudiſti; ut ad hoſtias ſalutares, & frequentioris officii Sacramenta miniſterium ſufficeret Sacerdo- tum. Hac Providentia, Domine, Apoſtolis Filii tui Doctores fidei Comites addidiſti, quibus illi orbem totum ſecundis prædica- „ tionibus 124 Ordinatio Presbyteri „ tionibus impleverunt. Quapropter infirmi- tati quoque noſtræ, Domine, quæſumus, hæc adjumenta largire; qui quantòô fragiliores ſumus, tantòô his pluribus indigemus. Da, quæſumus, Omnipotens Pater, in hos famu- los tuos Presbyterii Dignitatem; innova in viſceribus eorum Spiritum Sanctitatis; ut acceptum à Te ſecundi meriti munus ob- tineant, cenſuramque morum exemplo ſuæ converlſationis inſipuent. Sint providi Coo- peratores Ordinis noſtri; eluceat in eis totius forma juſtitiæ, ut bonam rationem diſpen- ſationis ſibi creditæ reddituri, æternæ bea- „titudinis præmia conſequantur. Quod ſequitur, legit ſubmiſſa voce, ita tamen, ut 2 circumſtantibus audiri poſſit. „ Per eundem Dominum noſtrum JESIIM „ Chriſtum Filium tuum, qui tecum vivit, & „ regnat in unitate ejusdem Spiritůs Sancti „ DEus, per omnia ſæcula ſæculorum. „ B. Amen. Reſlexiv. Spiritum Sanctitatis, & totius for- mam juſtitiæ pro ſuis Sacerdotibus poſtulat Eccleſia: Cur Spiritum Sanctitatis? Plus eſt Spiritus Sanctitatis, quàm ſola Sanctitas; ſicut majus aliquid eſt e. g. Spiritus timoris Domi- ni, quàm timor Domini: Spiritum Sanctitatis habet, qui non ad horulam, non tranſeunter, ſed cum firmitate, ſtabiliter & ſolidè ſanctus eſt. Et hanc minime vulgarem, exquiſitam, ſublimemꝗue Sanctitatem ab Altarium Niinn⸗ r1S 9² 99 Pire onn Dnn oum iwer hunn Prünt o niſe ⸗ nult : Kre ech⸗ eiſe e Untzinel ilet ih I un ner i. Dopterinm Oleſümtotr nd faglſor lbenne, De tinhosumt. Gen imnoyan ndnlltts, deri nunns r mnenempol Er wti,⸗ Uetteptmeis Nonen Apen i; arnr ber r. titannt okmn M tun ſiihl Hirtls An Clorum. Etwtign⸗ Uorbus pollr Pnis! Doe dinis ii Einorsr. tumdnlin Non umln E Neel ſra uta Tridus expenſa. 12 5 ſtris jure exigit Eccleſia ob Muneris altiſſimi, quo funguntur, plus quàm Angelicam, & fer- mée Divinam præcellentiam. Exigitur ab ipſis totius forma juſtitiæ: non ſufficit tam excelſo radui vulgaris, aut dimidiata pietas; nec ſuf- Rci mandatorum qualiscunque obſervatio: requiritur completa juſtitia. Pontifex ſedet, acceptà mitraà, & ſtolam cuivis Or- dinando per modum Crucis aptat ante pectus, di- cens: „ Accipe jugum Domini; Jugum enim ejus „ ſuave eſt, & onus ejus leve. Reflexio. Crucem Domini portare hic jube- mur, ac meminiſſe, vitam laborioſam eſſe vi- tam Sacerdotis; non otio, aut comodis inten- tam. Inſinuatur autem præterea, Crucem no- ſtram unctione haud carituram; quin imo vitam verè beatam/nos jam hic in terris actu- ros, ſi jugum Domini ſuave & onus leve, Cru- cem videlicet ipſius ferre poſt Eum ſtudueri- mus. Poſtea imponit cuilibet Caſulam ſuper humeros com- plicatam, & antrorſum dependentem, dicens: „ Accipe Veſtem Sacerdotalem, per quam „„ Charitas intelligitur; potens eſt enim DEus, „ Ut augeat tibi Charitatem, & opus perfe- ,, Gtum. ⸗ „ N. DEO gratias Surgit Pontifer ſine mitra, & omnilbus genuſiecten- tibus, dicit: „ DEus 2, tudinis Chriſti, in die juſti & æterni judi- 126 Ordinatio Sacerdotis 93 23 33 95 23 9² 93 2⁹ 39 99 33 33 23 35 33 22 39 — 3 25 35 95 25 25 95 „ DEus Sanctificationum omnium Auctor, cujus vera conſecratio, plenaque benedictio eſt: Tu Domine, ſuper hos famulos tuos, quos ad Presbyterii honorem dedicamus, munus tuæ benedictionis infunde; ut gra- vitate actuum, & cenſura vivendi probent ſe Seniores; his inſtituti diſciplinis, quas Tito & Timotheo Paulus expoſuit; ut in lege tua die ae nocte meditantes, quod le- gerint, credant; quod crediderint, doceant; quod docuerint, imitentur; Juſtitiam, con- ſtantiam, miſericordiam, fortitudinem, cæ- terasque virtutes in ſe oſtendant; exemplô præbeant; admonitione confirment; ac purum & immaculatum Miniſterii ſui do- num cuſtodiant; & in obſequium plebis tuæ, panem & vinum in Corpus & San- guinem Filii tui immaculata benedictione transforment; & inviolabili charitate in Virum perfectum, in menſuram ætatis pleni- cii DEl conſcientiâ purâ, fide vera, Spiritu Sancto pleni refſurgant. Per eundem Do- minum noſtrum Eſum Chriſtum Filium tuum, qui tecum vivit, & regnat in unita- te ejusdem Spiritüs Sancti DEus, per om- nia ſæcula ſæculorum. „ NB. Amen. Reflexio. Nihil vulgare à ſuis Sacerdotibus expectat Eccleſia: Virtutum omnium plenitu- dinem deſiderat, & incrementa in perfectione Sacerdotali continua. Iſtud obtinere à DEO per lenr N üluri 1 pine Chnth Gr Cnet 1unith unit e ,Cdken Inin mnm Mmter Annlper llteſil linttt EI D inlind ſmn an i 9 lul D hehot 6 mion inhn ige bexetſen Snimulos n en elſennn. ünte; ugn ſbent poen Uthins,gu enblikz u ftmnez aotb Ucernd cooen Altin an Unituciten er. unt, ernn went, fuilceii düdo⸗ Reenun den⸗ Copns E tn benedicior li charlat m etnspei neni e rern i et ennden , Critum Hr Iegan in un⸗ ens Ner e is Greri⸗ hConimn i Ctl Frin chnil 7 Tridus expenſa. 127 per Eſum Chriſtum orando nititur; & ut in re tanta precum ſuarum effeétum conſequatur certiùs, Divinum Spiritum, Sanctitatis omni- genæ largitorem implorat, quando hymnum Veni Creator Spiritus, pro ultima præparatione ad Ordinationem Sacerdotalem pie dici jubet. Dicto primo Verſu ſedet Pontiſex cum mitra, & depoſitis Chyrothecis, Annulébque reaſſumpto, ſingulo- rum Sacerdotio initiandorum manus oleo Catecbumeno- rum inungit per modum Crucis, dicens: „ Conſecrare, & ſanctificare digneris, Do- „ mine, manus iſtas per iſtam unétionem, & „ noſtram benedictionem. .„ . Amen. Pontifex producit manu dextra ſignum Crucis ſuper manus illius, quem ordinat, & proſequitur. „ Ut quæcunque benedixerint, benedican- „ tur, & quæcunque conſecraverint, conſe- „ Crentur, & ſanctificentur, in Nomine Domi=- „ ni noſtri Eiu Chriſti. Et quilibet Ordinandus reſpondet: Amen. Reſlexio. Quàm ampla poteſtas benedicendi, & conſecrandi per hæc Epiſcopi verba Sacer- doti ad Chriſti, & Eccleſiæ mentem confertur! Sed quid juvabit benedixiſſe, niſi fuerit ipſe- met per vitæ integritatem Benedictus? Tunc ſingulis tradit calicem cum vino, & patenam ſuperpoſitam cum Hoſtia, illique & cuppam calitis, & patenam ſimul tangunt, Pontifice ſingulis dicente: „ Accipe poteſtatem offerre Sacrificium Deo, „ Miſſas- 12⁸⅝ Ordinatio Sacerdotis „ Miſſasque celebrare, tam pro vivis, quàm pro „ defuncétis, in Nomine Domini. „ N. Amen. . Reflexiv. Hic datur poteſtas, quæ nec An- gelis eſt conceſſa; poteſtas altiſſima, & planè divina conficiendi Corpus & Sanguinem Do- mini noſtri Eiu Chriſti: Confertur honor ho- norum, & Dignitas Dignitatum. Hic impri- mitur Character indelebilis, qui Sacerdotes, ſive in Cœlo fuerint, ſive inter dæmones arſe- rint, æternùm ſignabit; illos cum ineffabili glo- ria; iſtos cum turpiſſima ignominia. Canitur à Choro ultimus verſus tractüs, ſeu ſe- quentiæ: legitur & canitur Evangelium. Lecto Of- ſertorio, ſedenti cum mitra Pontißici offeruntur a ſingu- lis candelæ ardentes, & oſculatur unusquisque manum Epiſcopi. Pergitur in Miſſa, dicuntq, omnia oum Pontiſice Presbyteri ordinat: ex libro Miſſalis, quod unusquisque genuflexus ante ſe habet. Ipſa verba Con= ſecrationis unà cum Iplo ſimul proferunt eodem mo- mento. Sic pergitur uſque ad Communionem, ante quam Diaconi & Subdiaconi tantàùm ſubmiſſa voce te- citant Confiteor DEO &c. Et Pontifex verſus ad eos dicit intelligibili voce Milſereatur &c. Indulgentiam &c. quæ omnia omittuntur, ſi ſoli ordinati fuerint Sacerdotes, quia concelebrant Pontifici. Singulos dein communicat, dicens: „ Corpus Domini noſtri Eſu Chriſti cuſto= „ diat te in vitam æternam. Quilibet reſpondet: Amen. Et ljunn ,Reſcue o nn Uin, A Mrſni AUrn n mm ehzglu WImi 1 kaie Iuliwv, ae len ouhr 1 lech le 4 hm enne Au liinen unn litle iſcn in n lun ner le viris In . nn l Unr ner , Aunimn ) Nkren honort m Hrim 1 Werlin ercdanoneiz dun befil Omidi, nt, ſuſe mmn ſ ginn nan NNuntg Mn n ANſis 1. Muntd lſcnn emn Cimnmninen n niſtane or nelpein n E aues i Aelith e Uin nnn nüs n. lmn. Lifn. Tridus expenſa. 129 Et priusquam Communionem ſumat, oſculatur ma- num Pontificis &c. Omnibus communitatis Pontifex patenam extergit ſuper calitem, abluit ſuper eum digitos; ſumptaque ablutione & lotis manibus in Cornu Epiſtolæ incipit ſequens Reſponſorium, quod à ſeptuageſima uſque ad Paſcha dicitur, ſine Alleluja. „ Jam non dicam vos ſervos, ſed amicos „ meos, quia omnia cognoviſtis, quæ opera- „ tus ſum in medio veſtri, Alleluja. „ * Accipite Spiritum Sanctum in vobis Pa- „ raclitum; » * IIle eſt, quem Pater mittet vobis, Alle- luja. . „ V. Vos amici mei eſtis, ſi feceritis, quæ „ ego præcipio vobis. „ * Accipite Spiritum Sanctum in vobis Pas „ raclitum. „ V. Gloria Patri, & Filio, & Spiritui San- „ * IIIe eſt, quem Pater mittet vobis, Al- „„ leluja. Reflexio. In amicorum numerum Sacerdos hic adlegitur, quæ gratia inſignis & ſolatium præbeat, & ad ſanctè vivendum efficaciter ſtimulet, ſumamque gratitudinem ingeneret. Proſfitentur deinde Ordinati Presbyteri filem; quam prædicaturi ſunt, dicendo Symbolum Apoſtolorum, Cre- do in DEum, Patrem Omnipotentem &c. R. P. Dufrene Exercitia. I Sedei 130⁰ Ordinatio Sacerdotis Sedet Pontifex cum mitra ante medium Altaris, & unponens ambas manus ſuper capita ſingulorum coram ſe flectentium, dicit cuilibet:“ „ Accipe Spiritum Sanctum, quorum remi- „ ſeris peccata, remittuntur eis, & quorumre- „ tinueris retenta ſunt. Reflexiv. Nimis honorati ſunt, ampliſſima hac poteſtate, Sacerdotes Amici tui, DEus! ni- mis confortatus eſt Principatus corum. Deinde explicans Caſulam ſuper humeros complica- tam, dicit: „ Stolâ innocentiæ induat te Dominus. Reflexio. Innocentiam induat, oportet, qui cum innocentiſſimo Agno quotidie eſt verſa- turus, Eumꝗque immolaturus, & pro peccatis populi deprecaturus. Promittitur ſubin reverentia, & obedientia Pontiſi- ci Ordinario, aut Prælato; quo facto Pontifex tenens manus cujuslibet Ordinati inter ſuas, oſculatur unum- quemque, dicens: „ Pax Domini ſit ſemper tecum. Et ille veſpondet: Amen. Pontifex ſedens cum mitra, & baculo admonet eos, dicens: „ Quia res, quam tractaturi eſtis, ſatis pe- „ riculoſa eſt, Filii dilectiſſimi, moneo vos, ut „ diligenter totius Miſſæ Ordinem, atque Ho- „ ſtiæ conſecrationem, ac fractionem, & Com- „ munionem ab aliis jam doctis Sacerdotibus , diſcatis, priusquam ad celebrandum acce- Surgens Kolern gle RO helhee Mre⸗ Mentn Pinis J ( Aink ucr nots 5 elc, uentiz Nnr, n faüch, Uun ie Nulimn Ann 1,ſllelnmn lonm n bKgnoren ſrt, melt nim Mew! umeuun. y huenn n⸗ teeDoming nt chonen locle tei⸗ Cnſeeen Sleterue ſchn Duntſern ſu, iglumn tecum. lute AAnit eni elln ſoiswonente OCgenune⸗ elionent cochs Ktti Ccelnmmn Tridus expenſa. 131 Surgens benedicit genuflexis: „ Benedictio DEI Omnipotentis Paptris, 3, & Fi-Plii, & Spirits 1 Fanct deſcendat ſuper „ Vos, ut ſitis benedicti in Ordine Sacerdo- »» tali, & offeratis placabiles Hoſtias pro pec „„ catis atque offenſionibus populi Omnipo- „ tenti DEO, Cui eſt honor, & gloria per om- „ nia ſæcula ſæculorum. „ NB. Amen. Pergitur in Miſſa: dicitur Communio, & Poſtcom- munio;: Benhedicamus; vel Ite Miſſa eſt; Sit No- men Domini benedictum &c. Tum ſedet & alloquitur Ordinatos ſub his verbis: 5, Filii dilectiſſimi, diligenter conſiderate Or- „ dinem per Vos ſuſceptum, ac onus humeris „ veſtris impoſitum; ſtudete ſancte & religio- „ S vivere, atque Omnipotenti DEO place- re, ut gratiam ſuam poſſitis acquirere, quam „ ipſe vobis per ſuam Miſericordiam conce- „ dere dignetur. Injunguntur Ordinatis dicendæ tres Miſſe, & lecto dein Sanäéti Joannis Evangelio, abſolvitur Sacrum. Reflexio. En! quàâm operosèe, quot præmiſſis precibus, jejuniis, cæremoniis ſacris & augu- ſtis ad ſanctum Presbyteratůs Ordinem pro- moveamur. Audivimus, quales deſideret ha- bere Sacerdotes Sancta Eccleſia, innocentes; devotos, zeloſos, induſtrios, omnium Virtu-⸗ tum ornamentis cricumdatos. Iſta verò ut conſequamur, nunquam obliviſcamur admo- I 2 nitionis 132 Orgdinatio Sacerdotis Tridubs expenſa. nitionis ultimo loco, Eccleſiæ nomine, ab E- piſcopo nobis datæ. „Filii dilectiſſimi, diligenter conſide- „ rate Ordinem per Vos ſuſceptum, ac „ onus humeris veſtris impoſitum. ,„ Con- ſiderate faſtigium: Conſiderate periculum: Conſiderate obligationum pondus gravis- ſimum. „ Studete ſanété & religiosé vi- vere, atque Omnipotenti DEO placere & c.,„ Non ſufficit vobis in tam ſublimi gradu poſi- tis mediocre virtutis ſtudium: ad ſanctam & religioſam vitam contendite: immaculatos Vos er omnia exhibete, ut ſecuri olim coram ven- turo Judice, DEO ac Domino Veſtro, compa- rere valeatis. Reflexio. In pugnam contrahamus omnia, & totam Ordinationem noſtram ad geminum Caput juxta Epiſcopi monitum revocemus. Primò, conſideremus frequenter, & diligenter Ordinem ſuſceptum, & onus humeris noſtris impoſitum. Secundò, ſtudeamus ſancte & reli- iosè vivere; quæ duo capita ſedulò exequen- tes, Sacerdotum Apoſtolicorum conſor- tio merebimur olim aggre- gari. () Index Aim 5 inm en/ ſict mlen 1 Dlirinl 1 l lnt lu Miar A llolt . de Id de nd Cl e en le. 2 onind lener on iemm lm, ( en l h n En niga⸗ Nr itin m n: AN zimmmenhtos lolncvumre DVehocnc rdumms on Krun En nitun teron en & El s Humeran Inns lnc inletalderen Cicorumn con ln aggre⸗ . Index Materiarum. 13 Index Materiarum Tridui primi. Dies J. Finis primus Sacerdotis, obſequium DEI non vulgare. Conſideratio I. Sanctorum Pattum ſenſa de Status Sceeldge; ſubli- mitate expenduntur. Pag. 3. Meditatio I. De Inſtitutione Sacerdotii. 15 Lectio I. Actuum Apoſtolorum Caput primum. ℳ9 Examen I. An DEO ſerviam ùt Sacerdos? 2² Meditatio II. De Status Sacerdotalis Eminentia ſingulari. 32 Dies II. Finis ultimus Sacerdotis Major DEI Glo- ria & ſalus æterna. Conſideratio II. De Vocatione ad Statum Sacerdotalem. 37 I 3 Medi- 134 Index Materiarum. Meditatio III. DEI & 7Eſu Chriſti Major Gloria, ſcopus Sacerdo- tis prior. 4 5 Lectio II. De Imitatione Chriſti libri quarti caput quintum. 50 Examen II. u tendant meæ Sacerdotis cogitationes, verba & opera. 52 Meditatio IV. Salus eterna omni ſtudio procutanda, ſcopus Sacerdotis 6 poſterior. . Dies I. Media Sacerdoti ad finem nobiliſſimum ſervientia. Conſideratio III. Felicitas Sacerdotis fini ſuo intenti. 67 Meditatio V. Medium Mediorum 7Eſus Chriflus. 79 Lectio III. S. Ignatius Martyr. 97 Examen III. Quomodo atar mediüis? 100 Meditatio VI. Quid exigat mediorum Sacerdotalium multitudo, & præſtantia? 110 „QO. A. M. D. G. TRI- . I 1 ſmne he ht intn . N PECCATUM SACERDOTIS 8 0,1 — 4 ſt „ Nanm 3 unn ün ele 1 nin Am Nr uinin 1 Uuni⸗ unnſer . Mnihn Mtuhen eren Ali nn (0 * 137 Triduum II. Peccatum Sacerdotale gran- de nimis Triduô expenſum. Dies I. Peccatum grave Sacerdotis grande nimis. Conſideratio I. Sanctorum Patrum ſenſa de gravitate pec- cati Sacerdotalis expenduntur. I. Uomodocunque tandem, & quocunque ſub aſpectu in mentis oculos incurrat peccatum grave, ſemper monſtrum eſt abominandum, execrabile, infinitis odiis è mun- do, ex hominum cœtu, ex omnium animis e- liminandum: Nunquam tamen & nullibi appa- ret monſtroſius, aut horribilius, aut magis exe- crandum, quàâm in perſona Sacerdotis, quem Dominus noſter Eſus Chriſtus ſacroſanctis Al- taribus Miniſtrum dedit. Quatuor præcipuè ſunt gradus horroris, monſtroſitatis, & malitiæ, in quibus peccatum grave Sacerdotis delictum hominis laici, plus quàm dici poſſit, aut cogi- tari; „ 138 Peccatum Sacerdotis tari, quodammodo infinities ſupergreditur. Primò, habet Sacerdos præ Laico regulariter plus luminis; igitur & peccatum iplius plus habet protervæ, ac petulantis malitiæ. Secun- dèò, ſingularium gratiarum uberiore affluxu gaudet Sacerdos, Major itaque, multéque tur- pior illius ingratitudo. Tertiè, ſtat Sacerdos in faſtigio Dignitatis ſupereminenti; ergo lapſu ruit graviore, & ſupra candelabrum in Eccle- ſia poſitus ſcandala præbet tantò majora, quò ſublimiùs ſuper cæteros eſt evectus. uartò, incumbunt Sacerdoti obligationes ponderofis- ſimæ, ſumique momenti. Ipſius ergo peccata ſunt eòô magis peſtifera & noxia, quô plus pro- deſſe deberet, faciléque poſſet, ſi à malo rece- dens munere ſuo fungeretur. II. JEſus Chriſtus Dominus noſter de Sacerdo- tibus ita loquitur: Vos eſtis lux mundi; Vos eſis ſal terræ. * At veròô ſi lumen iſtud converta- tur in tenebras, quo medio jactura hæc com- penſabitur? Quis mundum illuminabit, ubi lux illa defecerit, quam Sacerdos inſtar ſideris ſpar- ere deberet? Si porrô infatuatum fuerit il- Ed ſal, quod condiendis, & in plena ſanitate conſervandis animabus deſtinatum erat, num- quid non mittetur foras, & conculcabitur ab hominibus, cûm ad nihilum ultrà valeat? Igno- rantia, quæ aliàs minuit quandoque peccatum, in Sacerdote locum vix habet. Oportet il- lum * Matth. y. zlielee Wr 1 Teet, a mmiiB hlrd en tin fnni Wumi gniein Nne E n i tl Nien h? mernn „ N unnare Ae e, 14 ſ Ae 1 1rl, Ppergelin o teglrte m ihls N nlſie las icte W enltogwen In Nrel eni arolgt nmin bor nd nurr ſells E oerol⸗ 1cgo eae öNfe. limdon. ke de end Gurii Vul boc eonren orn hec mminril Kurſceroßt punun fhen⸗ ſen hun nrom ettt N Coneleniu Umiwdeal; Ntocleſtiin ler imm Conſideratio I. 139 lum ſcire legem DEl, quam & intelligit; quam declarare aliis & poteſt, & debet; Quando i- itur peccat, rebellis eſt lumini, caditque in ipſum graviſſima objurgatio Divi Pauli, qua in populares ſuos acriter invehitur: Qui ergo a- lium docec, teipſum non doces: Qui prædicas non fu- randum, ſuraris: Qui dicis non mœchandum, mæœcha- ris: Qui abominaris idola, Sacrilegium facis: Qui in lege gloriaris, per prævaricationem legis DElM.' in- honoras. Exiſtimas autem hoc, ⁶homo, qui judicas eos, qui talia agunt, & facis ea, quia tu eſfugies ju- dicium DEI? * Sanè ex ore tuo judicaberis, ſerve nequam! juxta Verbum tuum condem- naberis. Non defuit tibi ſcientia, qua es abu- ſus: Veritatem agnoviſti, à qua nihilominus receſſiſti: Sciebas, quid eſſet bonum, & feciſti malum. Cogitare ſeriò debebas, à peccati ſordibus abſtinendum illi eſſe, cui ex officio incumbat ſordes aliorum abſtergere, uti ait Magnus Gregorius: * Mundus ipſe eſſe à vitüs debet, qui curat aliena corrigere. Intelligere te oportuit, quòôd, cùm in Eccleſiæ Corpore My- ſtico tu ſis oculus, minimam ejus lælionem & maculam in te multè plus illi afferre doloris ac detrimenti, quàm vulnus quodcunque in parte minùs nobili, ac minùs tenera inflictum. „„ Ipſi (Sacerdotes) ſunt oculi in Corpore My- 55 ſlico totius Eccleſiæ: „ modica macula & læſio valde nociva eſt in oculo. Lion. Carth. opuſc. de vita Sacerdot. art. 13. n. 7. III. * Rom. 2. 21 ** L. 7. Moral. c. 16. . 140 Peccatum Sacerdotis III. Amorem donis metimur: tantum amaris, quantum beneficiis & multis, & magnis à DEO cumularis. Eadem gratiarum multitudo & magnitudo tui quôque in DEUIM amoris men- ſura eſt, teſte Domino Salvatore noſtro: Quis ergo eum plus diligit? AKſtimo quia is, cui plus dona- vit. * Eâdem prorſus decempedâ ingratitu- dinem metire: tanta hæc eſt, quantus benefa- ctorum, quæ quis liberali manu accepit, valor & numerus. Quare nigerrima Sacerdotis gra- Viter peccantis ingratitudo eſt, quia beneficiis illum DEus & plurimis & maximis ornavit, quæ hominum vulgo minimè conceſſit. Te, Sacerdos, præ mille aliis, gratuitò & imen- ſa bonitate motus elegit, ut eſſes in Regno Ipfſius, quod eſt Eceleſia, omnium arcanorum Arbiter, Miniſter intimus, Amicus, Theſaura- rius & bonorum ſuorum Diſpenſator, conſti- tutus ſuper familiam Ejus cum poteſtate am- pliſſima & perquam honorifica. Sed numquid non feriunt Sacerdotem ingratum eadem DElI exprobrantis fulmina, quæ olim in Davidem à ſua lege diſcedentem contorſit? Tu es ille wir. Haæc dicit Dominus Pbus Iſrazl: Ego unxi te in Re- gem ſuper Iſraël, & ego erui te de manu hoſtium: Bona maxima dedi tibi: Ducem ſuper populum mul- tum te conſtitui: Et ſi parva ſunt iſta, adjiciam tibi multò majora. Quare ergo contempſiſti Verbum Do- mini, ut faceres malum in conſpecltu mes? * An- tequam * Luc. qg. * 2. Reg. 12. 4 unrnin etis: nende Womne ungu Holen npmeng cenel ſic ie ls mrn nontn (er Gir n tenhein yri Mang mtuet nls leikonn Wny in hſi lnn lſen ne igſic el N Anmnmenn , tun mnn W hnhllienco h mors wer Ne Uro gu t Ppedi unn Oumduberte iuehnn Klentlsgn⸗ gln beretei ünsonni- Cllellr de, tuiind Kier. eles n eyn jiumwenonm icns Ihrlan enlatct co n oteſtnn Ve ongt um alenbl Olmin Dimce t Nalkn y Mnitt ul l non n ſe mln⸗ n o Hiun enc s 3 ei . 7 Conſideratio I. 141 tequam DEus peccatum Sacerdoti exprobret, gratias eidem collatas enumerat, ipſamque plu- res adhuc & majores conferendi promptitu- dinem declarat, ut tantæ bonitatis, turpiſſimæ- que ingratitudinis ad invicem facta collatione, manifeſtiùs appareat ingens peccantis reatus; & portentola ingratiſſimi Sacerdotis malitia. Nos omnes hæc tangunt, cùm nemo ſit no- ſtrům, qui paternæ DEl Bonitatis peculiaria & luculenta teſtimonia hucusque non ſenſerit. In partem Regni ſpiritualis Unigeniti Filii ſui nos vocare dignatus eſt, quod quidem Regnum lucaico illo & amplius eſt, & nobilius: Ab oſtis multò magis timendi furore nos libe- ravit, cùm ſeparare nos à mundo placuit, quàm cum Davidem è manibus Sauli perſequentis eripuit. Igitur ad nos non minùs quàâm ad Da- videm ſpectant verba illa: Quare ergo contempfi- NRi Verbum Domini, ut faceres malum in conſpectu meo? „Retribuiſti tu mala pro bonis, ar- „ guit contra Sacerdotem ingratum Eccleſiæ „ Jumen Auguſtinus; *„Et retribuit ipſe bo- na pro malis. Quare non immeritò adversûm nos ulteriùs conqueritur Divina pietas: Si i- nimicus meus maledixiſſet mihi, ſuſtinuiſſem utique. Et ſi is, qui oderat me, ſuper me magna locutus fuiſ- ſet, abſcondiſſem me forſitan ab eo⸗ Tu verò homo unanimis, Dux meus & Notus meus, qui ſimul dulces mecum capiebas cibos; in Domo DEl ambulavimus cum conſenſu. * Me tibi credideram, in fami- liarium numero habebam: in Benedictionibus dulce- * In Pſal. 102. Pſal. 74., V. 132 „ 142 Peccatum Sacerdotis dulcedinis te præveni, exquiſtè ornavi ac di- lexi: Tu verò ut hoſtis & proditor contra me inſurrexiſti! Reus es mortis, & vivus detrudi mereris ad inferni flammas ob monſtroſiæ in- gratitudinis peccatum grande nimis. Veniat mors ſuper illos, & deſcendant in infernum viventes! † Concluſio metuenda nimis! ſed quæ ex præ- miſſis ingratitudinis nimiüùm, & ultrà modum ſceleratæ, cujus turpem & execrandam macu- lam degener Sacerdos incurrit, ſponte ſequi- tur, dum beneficia divina oblivioni tradit, & jisdem adversus Benefactorem etiam ſacrilege abutitur. Quodnam ergo licèt graviſſimum ſupplicium expiandæ iniquitati diabolicæ par eſſe poſſit? Verùm non intra ſolius ingratitudinis metas ſe continet enorme malum peccati Sacerdota- lis nimium deteſtandi: Scandalum eidem ple- rumque it comes, quod multò gravius eſt in Sacerdote, quâm alibi uspiam eſſe poſſit. Me- retur homo laicus ſcandalum præbens, ut ap- pendatur mola aſinaria in collo ejus, & demergatur in profundum maris. *V Quid merebitur Sacer- dos ſeandaloſus? Væ mundo à ſcandalis: Væ, & iterum væ Sacerdoti ſcandala ſuſecitanti! Non poteſt abſcondi civitas ſupra montem poſita: X Ne- que Sacerdotum in ſublimi ſtantium vita la- tere poteſt ſub modio; Omnium oculos in ſe habent intentos Altarium Miniſtri ſuper cæ;=- teros * Ihid. v. 16. ** Matth. 19. *** AWMatth. j. hacd rhifnson icklor, oletene Eegutenl Mronn de⸗ imnſegenn 1 Gersren Uee Aene . Kionhun boe cich Ehrteremt Cnn nels MArontn Mim e Wnd i ai „Enllen Gemine EnmC Mnhen nant Aptan lla D niſhent Aniegiiten Aoblen Nac ſn ulinte Ckuriee ltor Cobtri nirsern dMonlrole⸗ UN, Fedr nm zſtert 1 Sd ex 2. Kurimotr ecnncumtne in honeſt froni tnch etum aie gurlünun ichirlea r tittucſnser catiSaoetdhn Aun eicen 1 geſizel ele oln b prebensr 1, lennlt etenitur M⸗ calit: hfſeumi n ftt ſandun ſiü piun eMn Maltlnet Conſideratio I. 143 teros hominum eveéti: Nolint igitur credere, fieri poſſe, ut ipſorum facta deliteſcant. Blan- ditur ſibi fors nonnemo criminis in angulo per- petrati obſcuritate; ſed turpiter fallit ſeiplum: à fumo fœtente, qui erumpit, proditur: Ocu- los ille quidem proprios claudit, ſed aperti ſunt adſtantium oculi, & non rarò ad omnium no- titiam pervénit jam ſcelus, quod occultum pu- tat ſceleris reus. . Hæc Sacerdotum ſcandala ſunt, quibus San- cti omnium temporum acerbè ingemuerunt: in hoc delicti genere quandam enormitatem deprehenderunt, quæ in graviſſimis etiam Lai- corum ſcandalis nuspiam videtur. „IIIorum „ ſæcularium exceſſus, inquit Os aureum, qui „ non ſtant in gradu quodam ſublimiore, „ quamvis publice innoteſcant, rarò ad ſimilis „ peccati ſordes alios pertrahunt: Quos au- „ tem Dominus in Sacerdotii ſublimitate con- „ ſtituit, hi primò quidem noti ſunt apud om- „ nes, & omnium oculi perpetuèò in illos con- „ vertuntur: Cùm ergo in re tùt minima ˖ delinquunt, eorum lapſus multùm exagge- „ rantur, quòôd plerumque homines Sacerdo- „ tum peccata non ex gravitate illis intrin- „ ſeca, ſed ex Dignitate Perſonæ delinquentis „ mMetiri ſoleant. Diffiteri equidem non auſim, Sacerdotibus à fama publica perfrequenter injuriam fieri;, quamvis hæc diſſimulari denique poſſit, quòd opinionem ſublimem de Statůús Eorum præ- cellen- * L. 3. de Sacerd. c. 14. 144 Peccatum Sacerdotis cellentia & ſanctitate pro fundamento habeat. Sacerdotis vita, pergit S. Chryſoſtomus, * cùm ad amuſſim perfecta eſt, & numeris om- nibus abſoluta, contra obloquentium detra- ctiones facilè ſe tuetur: ubi autem muneri ſuo vel parum defuerit ſacer Myſta, nota- tur ab omnibus, nec proderit IIli ampliùs ſua integritas præterita, quæ non obſtruet os loquentium iniqua. Levis hæc macula to- tum prioris vitæ ſplendorem obfuſcabit, cùm Sacerdotem ſeverè adeò unusquisque dijudicet, ac ſi Angelorum æmulus ad ho- minum cœtum minimeè pertineret, huma- nasꝗue infirmitates penitus ignoraret: „Quò pretiofius eſt, ac ſplendidius veſti- mentum, ait S. Bernardus, tantò magis vel minimæ in eo ſordes notantur. Ità quoque levioris peccati macula Sacerdotem coram „ oculis hominum turpiter inficit: Crimen „ hic eſt, quod alibi excuſabile foret. Serm. de tripl. Cuſtod. „ Nugæ in ore ſæcularium ſunt „ nugæ, celebris eſt ejusdem ſancti Doctoris „ ſententia, in ore Sacerdotis blaſphemiæ. l. 2. de Conſid. c. 13. Ita connexum eſt quodvis pec- catum Sacerdotis cum ſcandalo, ut unum ſine altero eſſe vix poſſit. 3, Qnd ſublimior eſt gradus Sacerdotis, tan- „ tò culpa illius gravior: Auget peccatum ipſa „ peccantis dignitas; quodꝗque in plebe re- „ prehendi vix meretur, in Rectore plebis pia- „ culum eſt. Mid. Hiſpal. ſentent. I. z2. c. 15. In eandem * Lid. 95 93 25 „ 595 9² 95 53 55 95 95 9 95 9² 93 99 nueni , 1 thuu wor Men rlcia Aalii AAc fummnn K gabel Smlenck. iunis ur len u Un cun nenetenin NuCaid ln gos dlannn r ntenci umlantien uir Agikn Almpne ecemnngt mentn Wmento hie okenn Cumeizn Pentumdenn len munr r Ml, e eitlimgl 12 M Oblr. sheemeclkn Oren Ohlcnr 1eb umngig al ,0 Ntnereh hum igrornet: Nendünz i uund ds N u, lücto erCotenn ton iobeit: Cin. le boret. n ſeellinmt n ucti Doer pliphene nek grochi lo,urumm Cretccih S l n Nboreſenn . 41 ſ Conſideratio I. 14 5 eandem ſententiam abit S. Leo Papa, Epiſt. 54. ad Anaſtaſ. „ Sacerdotum tam excellens eſt „ electio, ut quæ in aliis Eceleſiæ membris non „ vocantur ad culpam, in illis tamen habean- „ tur illicita. Er Ep. j. lI. 15. »„ Plerumque „ quod in Laicis culpa non eſt, hoc crimen „ eéſt in ſacro Ordine conſtitutis. Verùm non modè Sancti Eccleſiæ Doctores, ſed & ipſa Eccleſia in Conciliis congregata ſic paſſim ſentit. „ Fugiant Clerici culpas etiam „ minimas, quæ in ipſis graves admodum fo- „ rent. Trid. Seſſ. 22. cCap. z. de Reform. Et Con- cilium Aquisgranenſe: „Quod in homine lai- „ Co reprehenſione dignum eſt, multò magis „ in Clerico damnari meretur. c. p. 61. Nolimus hic nimiúm eſſe juſti, neque in a- lios culpam conjiciamus, dicentes, hunc ſæcu- larium potiùs errorem eſſe, quòd ſcandalum tam facilè ſumant. Eſto enim, quandoque Lai- cos nimio rigore de Clericorum vita cenſuram ferre, nihil tamen nobis omittendum propte- rea eſt, ut quodvis ſcandali etiam inculpati genus ſolicitè fugiamus. Sic Magnus Gentium Doctor eſu carnium libenter ſibimet ipſi per- petuò erat interdiécturus, ſi actio de ſe licita puſillorum ſcandalum generaſſet, quos ille tune non ampliùs ùt puſillos ſed ùt animas pretio- ſo Chriſti ſanguine redemptas conſiderabat. Scandalum profectò nimis gramde malum eſt, unde unde demum proficiſcatur: inter mala verò ſummè horrendum eſt, cùm à Sacerdote pro- ficiſcitur; & quamvis pulſillo cantum ac infir- R. P. Dufrene Exercitia. K mo 146 Peccatum Sacerdotis mo noceret, toto virium conatu allaboran- dum nobis eſt, ne cui vel minimo ſcandalum præbeamus. . Væ bomini illi, per quem ſcandalum venit,; * E- vangelicum Servatoris oraculum eſt. Quotu- plex & quantum væ ſcandalum ſacerdotale fe- riet, quod gravitate ſua quævis Laicorum ſcan- dala plurimuùm excedit? Deinde ſi verum eſt, uti communiter ſentiunt Doctores, quod ſcan- dalum errata Clericorum individuè ſemper co- mitetur, quanté ſtudiò invigilare debebunt, ut irreprehenſibiles ſint, quod ab Eorum unoquo- que Paulus exigit, & non internam ſolùm, ve- ruùm etiam externam vitæ innocentiam ſedulò cuſtodiant. Internam & externam vitæ innocentiam di- co; Quid enim proderit Virtutem profiteri exterius, ſi deſit interna? Quid ſepuichro de- albato tetrius eſſe poſſit, & magis abominan- dum, quando ſub externa quadam ſpecie non- niſi putredo & infanda corruptio abſconditur? Et quid demum æternus DEl Filius magis un- quam deteſtatus eſt, quàm hypocritas, quibus acerbum væ tam ſæpè intentavit? Sed mitta- mus iſta, quamvis graviſſima, & veræ inter- næque Virtutis neceſſitatem ex alio etiam fon- te deducamus. Certum igitur eſt, ſolam ve- ritatem ſoliditate ſua immotam ſemper conſi- ſtere: Certum eſt, fieri non poſſe, ut lingua nunquam prodat, quod in corde latet: fieri non poteſt, ut mors interiora corporis diu oc- cupet, *IMatth. 16. mniogu zung lul rhmante Hünen hu mmaos⸗ slulaunce (anebe n mn ei Urlnend As: 4 ANitennek A N Gecurmne Tanotrhn Gronmin iup ufingei Winr ſtio annsiſt einheni er cn nmnne lanine Ehnmn lenſdn Anennmn imaben unduni Conſideratio I. 147 e cupet, quin fœtore ſuo foras erumpat: ſic ne- ceſſe eſt, ſive juſté DEl judiciô, ſive hominis n terr 1 peccatoris iniqua conditione id fiat, ut perver- d ſus animus diu ſeipſum diſſimulare non poſſit, n le; ſeque ipſum ante univerſalem illam magnæ diei e revelationem plerumque oſtendat. Sed quid in horridum magis, quâàm Sacerdotem ad ſancti- ” ſtudia undequaque deſtinatum ſcatere vi- en tiis, & hanc fœdiſſimam ſpeciem oculis homi- eee num palam exhibere? elen ſapiens & bonus foris appareas, eſto re- nmni vera talis: Ars magna & unica æſtimationis unhlin genuinæ apud homines comparandæ (qua qui- Mninki dem Sacerdos, ut fructum ferat, maxime in- Unmiad diget) alia non eſt, quàm Virtutis ſolidæ latens Wdͥ᷑3 enent in animo theſaurus, cujus certa indicia latere guen ie diu non poſſunt. snamt Pari paſſu procedunt, ſeque mutuò comitan- Bsis tur recta conſcientia, & meritô ſué juſte com- nten parata Virtutis opinio. Oleum lampadis eſt nMnd animus bene ſibi conſcius; æſtimatio autem HHmeRE publica luminis inſtar, ac flamulæ eſt, ex oleo s in vaſe ſuo latenti emicans. Ingredimur ad Nlm nosmetipſos per conſcientiam bonam: egredi- Aerk mur ad proximum per bonam famam. Alimur Aüene interius illa cogitando, quæ ſunt ſalutis pro- r de priæ: roboramur exterius, cum rectis vitæ unEEH exemplis alienæ ſaluti conſulimus. Conſcien- tia bona irriguum ſuperius eſt, cujus ſcriptura meminit: fama bona irriguum inferius, quod Gii priori conjunctum fructs uberrimi copiam Iæ- tis proventibus germinabit. Conſcientiam bo- K 2 nam 148 Peccatum Sacerdotis nam formabit in me ſacra Meditatio: famam bonam gignet ſacra prædicatio. Conſcientiæ meæ ſacrum ſilentium; famæ meæ Verbum bonum deputo. Silens agrum proprium; lo- quens agrum alienum colo. Neque dicas, monet S. Hieronymus, ſufficit mihi teſtimonium conſcientiæ meæx; DEIIS judex eſt: non curo, quid loquantur de me ho- mines. Audi, quid reſpondeat Apoſtolus: Pro- videmus, inquit, bona non ſolum coram DEO, ſed e- tiam coram hominibus. 2. Cor. 8. V. Aliud eſt, quod peccata Sacerdotum præ Laicorum erratis nimiüm quantùm aggravat, videlicet officiorum & obligationum gravilſſi- marum ipfs incumbentium multitudo, quibus tunc non ampliùs ſatisfaciunt, cùm vitam pec- cando maculant. Hæc inter officia primum facile eſt, ut apud DEum pro populo ſanctis orationibus intercedant. Sed audiamus, quid de hoc negotio S. Gregorius X*: „Certô, in- „ quit, compertum habemus, nullatenus flecti „Principem, ſed ad majorem iracundiam pro- „ vocari, cùm Legatus ad ipſum mittitur, quem „ velut hoſtem averſatur. „ Quisquis igitur cupiditatum ſuarum vinculis adhuc obſtrin- gitur, caveat, ne ſupremi Judicis iracundiam contra ſe provocet, aut Gregi ſuo nocumen- tum grave inferat, dum grande Interceſſoris Officlum peccatis onuſtus prenlſat. „ Pro F Paſtoral. p. I. Cap. alt. oſetan abinere 6sne en Hor lune0 4en nOran Tlter odl Cetlten, lentin ſhurt kunt Nen in Nchmtaretn Uien m „Mätchven Nnl cai „Cp Ine, in n Dainn e ſhürlhele A er El ur 1. Aürumlene un n lebet ſelſtridei ih Cone r mer Ven N Moprium nmpmng iſk er, Dll Uuntenene ariglägen n n Ddts 1 ecermn in anim ugeer gniclmn enk Ullindoci hchn iung er offcu in 1 grpuloln A amd r ,Ce Gnlnent minonntinm fummimimmpge „ Cegl,, 1s Mhnedt Conſideratio I. 149 „ Pro peccato alieno, pergit S. Doctor, nul- „ latenus intercedat, quem delicti propriipon- „ dus immane gravat. Hine Dominus ad „Moyſen: Homo pollutus non offerat panes „ Domino DEO ſuo, nec miniſtret Altari ſan- „ Cto Ejus. = Aliud Sacerdotis munus eſt Inſtructio. „Vide ſis, ait S. Proſper, num ii, quos rea „peccatorum conſcientia arguit, docere alios „utiliter poſſint. Sanctè vivere oportet Sa- „ cerdotem, ne factis contrariis Evangelicæ „prædicationis fructum perdat. Hunc peſ- „ ſumiret haud dubieè, ſi hortari ad id præſu- ‚meret, à quo ipſe præſtando abhorreret. „Nullum ſanè fructum, qui talis eſt, apud illos fa- „ciet, qui mores ipſius doctrinæ ſuæ contra- „rios habuerint perſpectos. l. 1. de vita contempl. Sacerd. c. 20. „Quisquis ad erudiendum populos conſti- „tutus eſt, inquit S. Iſidorus, ſanctus & ir- „reprehenſibilis eſſe undequaque debet; cùͤm „ enim aliorum errata corripimus, immunes „ipſi à piaculo eſſe debemus. de Offic. l. 2. c. y. de Sacerd. Tertium Sacerdotis munus hæc ipſa corre- ctio eſt: ſed qua ratione alium corriget, qui correctione ipſus eget? „ Sacerdos, ait S. „Auguſtinus, ad quem peccatores infirmita- „ tum ſuarum languores deferunt, in ſeipſo di- „judicandum, aut reprehendendum non ha- „ beat, quod in aliis judicare ac reprehendere „ ex Officio debet: Qui enim fratrem fſuum in L K 3 „ aliquo —„ 150 Peccatum Sacerdotis „ aliquo reatu judicat, cùm ſit ipſemet reus, „ ex Ore ſuo ſeipſum condemnat. de vera & fal- ſa pœnit. C. 20. In eandem prorſus ſententiam abit S. Bernar- dus. „ Nemo, inquit, reprehendere in alio „ præſumat, quod ſua illi conſcientia objicit: „ ipſa etenim ratio, & humanitas poſtulat, ut „ indulgentiam aliis exhibeat, qui in ejusdem „ delicti conditione iniqua deprehenſus, ſibimet „ Potiùs quàm proximo ſuo indignari compel- „ litur. Apolog. ad Guil. Abb. c. 10. Quartum Sacerdotis munus eſt, ut ſanctam Eſu Chriſti Eccleſiam tenerè amet, Illiusque onori zelo ardente conſultum eat. Sed au- diamus D. Gregorium, & judicium poſſtea fe- ramus, an Sacerdotes ſtatũs ſui neglectores Ee- cleſiæ DEl prodeſſe queant, aut non potiùs graviſſimè noceant. „ Nullum, puto, ab aliis „ majus præjudicium, quàm à Sacerdotibus to- „ lerat DEus, quando eos, quos ad aliorum „ Correctionem poſuit, dare de ſe exempla „ pravitatis cernit. Quando ipſi peccamus, „ qui compeſcere peecata debuimus; Nulla „ animarum lucra quærimus; ad noſtra quo- „ tidie ſtudia vacamus, terrena concupiſcimus, „ humanam gloriam intenta mente captamus. „Et quia eo ipſo quo cæteris prælati ſumus, „ ad agendum quælibet majorem licentiam „ habemus, ſuſceptæ benedictionis miniſterium „ Vertimus ad ambitionis argumentum: DElI „ Cauſam relinquimus, ad terrena negotia va- „ Camus: Locum Sanctitatis accipimus, &α „ terret is cmöA Ueilon 3indege ElCrun Hünm. lene Donn Iunoun . Mn n umnitlre emngur duns üne pe d Aen ulenne Alsöini poplo n lmri utciuns r ſtigenen Uat, mnß naditg en⸗ fkrntkre n tentzobi lu dolle NE el ſine öleenonze, 1e ls ehe hrdr tmme, liutr men A. lamgglak. üngenast⸗ n M Nonpnn 1 encbe 1osa Ain te e ſe eiin do i Necem Cehlinns; N 6. A nola n onehie 2mene nen tis Prain e Eun tii mnb, . 10 Conſideratio I. 151 „ terrenis a cibus implicamur. Homil. 17. in E- vang. Quo autem paéto DEI & Eecleſiæ cau- ſam promovebit, qui talis fuerit? deſtruet pro- fectò, & nihil ædificabit. VI. In Heli Pontificis filios obtutum oonverta- mus, indéque patebit, quàm ſint monſtroſæ Sacerdotum pravaricationes, & quàm ſeveré puniantur. Filios Belial vocat Scriptura, neſ- cientes Dominum, neque Offcium Sacerdo- tum ad populum &c. dein ſubjungit: Erat er- go peccatum puerorum grande nimis coram Domino, quia retrahebant homines a ſacrificio Domini. I. Reg. 2. Peccata igitur Sacerdotum multò graviora ſunt aliorum peccatis, quòd ipſa Religionis funda- menta ſuccutiant & evertant. Facilè enim ab officio Laici homines diſcedunt, & ad rerum ſacrarum contemptum prolabuntur, quando ipſos Sacrorum Miniſtros indigne ac negligen- ter tractare Sancta conſpiciunt, atque hinc æ- ſtimare deſinunt, quæ ipſimet Sacerdotes lu- ride agendo vilipendunt. Unde etiam fit, ut ſuſpecta populo denique reddatur ſua Fides, & dubitare incipiat, an bona ſit Religio, cujus Primipili & Anteſignani Sacerdotes malè vi- vant, ſuasque transgreſſiones, ac injuſtitias ſpe- cioſo cultûs divini tegmine operiant. VII. „E populo quamplurimi, (præclarè ſcribit „ S. Bernardinus Senenſis) cùm depravatos K 4 „ mores 4 15ꝗ2 Peccatum Sacerdotis „ mores Sacerdotum inſpicere coguntur, oe- „ Caſionem inde ſumunt circa Fidem dubitan- „ di, & illius omninò amittendæ periculum „ frequenter adeunt; ita quidem, ut non am- „ pPliúùs credant, quæ de veritatibus æternis, „ DEO revelante, ſcripta ſunt: Quin arguunt „ Potiùs, ſpiritůs humani fallaciâ hæc eſſe in- „ Venta. Hinc eò denique erroris devolvun- „ tur, ut nullam ampliùs Clavium poteſtatem „ aghoſcant, Eccleſiæ Sacramenta contemnant, „ animæ humanæ immortalitatem negent, pec- „ Cata non fugiant, Virtutes non colant, In- „fernum non timeant, ad Cœlum non aſpi- „ rent; ſed tota animi contentione terrenis „dediti, in ſola præſentium bonorum poſ- „ſeſſione ſuam felicitatem conſtituant. Serm. 19. VIII. Audi Scripturam dicentem: Si peccaverit vir in virum, placari ei poteſt DEus: ſi autem in Domi- num peccaverit vir, quis orabit pro eo? * Omne quidem peccatum DEC) adverſatur, quia Juſti- tiam & Sanctitatem Ipſius infinitam lædit: At nullum delicti genus reperire eſt, quod ſupre- mam PEjus Majeſtatem proximiùs aggrediatur, quâm cùm ſancta non ſancte tractantur, ſed turpiter profanantur, & hominum contemptui exponuntur ab iis præſertim, quos cuſtodes ac depoſitarios Divinorum eſſe oportebat. „ Quis pro illo intercedet, ait S. Gregorius,* „ Cujus * 17. Reg. 2. ** In 1. Rep- cicken ela un den e eſed Eimhece 6enn Cimpon Amuu, Sulbs Iolrn,⸗ Aen mutet Dun vr ven Cnnumetr 1Cne nen oin in id Cgrr rr ſbctn Eelshn ent ſhent Oumn Rede deiit Unt, nid tocinn , elte N ſe vounm, icen Cir te Deriole en It Mone futbid eten Oninaron A o eſei nnöteſokrn Hinznihten eucmenun Neneenſe bon oenh l. eim Nai eatone tenen’ boonn . Crlinun dn Gukntt aunir A n anb gni t hntumledit: eh vod ſe is ugeler 1 Conſideratio I. 153 „ cujus officium erat interceſſorem apud DEum „agere, ſi eundem Dominum ipſemet ad ira- „ cundiam perversè agendo provocat, qui Me- „ diator eſſe debuit? ,„ Hinc tandem ulteriùs deducitur peccati Sacerdotalis enormitas, quèòd eflectus plerumque funeſtos gignant: Cor du- rum & impœnitens, quod nullis ſeu gratiarum internarum, ſeu admonitionum externarum impulſibus cedit: nullis ampliùs machinis e- mollitur, Sacerdotis mali pœna eſt ordinaria, quem tradere ſolet DElIIs in ſenſum repro- bum, ut videns non videat, & in ſordibus ſuis computreſcat. „Hinc profectò Sacerdotum „ culpæ magnitudo monſtratur, verba ſunt „ ſancti Pooris ſuprà citati, quia plerique „ eorum à Domino in impcœnitentis cordis „ caliginem projiciuntur, & nulla hominis ad- „ hortatione reſipiſeunt. Idem ibid. „ Heli Sacerdos, pergit S. Gregorius, mo- ribus erat ſecundùm ſe inculpatis: fed filio- rum pihilominùs delicta reum conſtituerunt, non quod illa perpetraâſſet; verùm quèòd diſſi- „ mulando foviſſet. Eſtque iſtud Præpoſitos inter ac ſubditos in Eceleſia diſcrimen, quòd hi de fuis ſolùm actibus rationem reddant, „ & bene vivendo falvi fiant: Contrà vero animarum Rectores non de ſe tantum, ſed etiam de aliis interrogantur; neque ſalvari „poſſunt, niſi ad vitam illorum bonam ſalutis „ alienæ ſtudium acceſſerit, quo paſtorale mu- „ nus fideliter exequantur: Bonis ſubditis vi- K 5 „ Veré „ 7 „ — — „ — „ —— „ — 1574 Peccatum Sacerdotis „ vere ad ſalutem ſufficit; Prælatis verò pro- „ pria vita non ſufficit. S. Gregorius at ſuprà. Mleditatio I. De gravi peccato Sacerdotis. Videbam Satanam ſicut fulgur de cœlo cadenem. Luc. 10. Qantd ſublimior eſt Sacerdotum Dignitas, tantèò peccata illorum ſunt graviora. Qua- re DEl Filius ſuis Diſcipulis, quos ad Sacer- dotii Gloriam evehere cogitabat, lapſum ter- ribilem Luciferi ob oculos ponit, ut intelli- gant, neque Magiſterii ſui Divini, quo gaude- rent, ſanctitatem, neque Apoſtolatús, quo in- ſigniti erant, cœleſtem dignitatem abſolvere ipſos poſſe ab indefeſſo ſalutis ſuæ ſtudio, quam cum timore & tremore operari, & graviſſima quæque peccata, à quibus ſecuri nondum eſ- ſent, ſolicite vitare ipſos oporteret. Quâàm neceſſaria ipſis fuerit hæc ſalutaris admonitio, tempus Paſſionis evidenter oſtendit, cùm gra- viter lapſi ſunt eorum nonnulli, quèòd minùs ad ſe pertinere Divinum illud monitum credi- diſſent, nec ſe adversùm culpas graviores ſa- tis muniviſſent. At veròô poſtquam cœleſtis Magiſter ipſos ſacratiſſimæ ſuæ ſcholæ Dilci- pulos contra peccatum grave tam ſeriò & for- titer muniendos eſſe duxit, quo loco erunt res noſtræ, quibus ipſa fragilitas, & ad omne ma- lum proclivitas adeò congenita eſt, ut ad bas. ſus tun⸗ mmgei uh nech aten Seen Nomguer lc kon entigon ſant . ugnnl nunne sdm lemin le ilictiem Toppir = i Nenge firt ſ Clnt. la alnu, nneins tgamin . Nos d teylylnte⸗ Ni Nintele⸗ nnangent. hun goir tmen Maher ur Kucdihern i,Egenihn tioocun: teret (n ns anonti enit,cun gn l,crdd nr mcatuncte AMeditatio IJ. 155 ſus ſingulos caſus gravior meritò ſit nobis pertimeſcendus? Duo ſunt, quæ ſine horrore nemo noſtrm, nullus Sacerdotum cogitare queat: primè, poſſumus nos Sacerdotes pecca- re graviter. Secundè, & forſan graviter jam ſæpiùs peccavimus. Punblum I. Nunquam nobis ipſi fidamus: nunquam in fallaci ſecuritate ſtertamus. Quamvis expe- rientia propria nunquam nos docuiſſet, quàm ſimus fragiles, tamen ſoli Virorum inſignium lapſus graviſſimi, quos compertos habemus, juſtum timorem nobis incutere deberent. Lap- ſus eſt Samſon; lapſus eſt ſanctiſſimus David: ille figura, hic Progenitor Salvatoris: Lapſus eſt Petrus inter Diſcipulos ferventiſſimus: Ec- cleſiæ Columnæ Tertullianus & Origenes, cor- ruerunt: Centum alii doctrina & virtute con- ſpicui ceciderunt, quos minime ignoramus. Quidni ergo illam magni Auguſtini ſententiam nobis meritô applicemus? „Nullum pecca- „ tum facit homo, quod non poſſit facere al- „ter homo, ſi deſit Rector, à quo factus eſt „ homo. „ Robore non ſemper pollet, qui robuſtum ſe ſibi fingit. Fortitudo noſtra, & rohbur noſtrum ex DEO eſt. IIIe ſtat firmiùs, qui ſe valde infirmum eſſe agnoſcit. Petrus, dum fortem ſe putat, Dominum dicentem audit: Priusquam cantet gallus, ter me negabis. Et veròô factum eſt, quod fieri non poſſe Eziſtiüna⸗ . at: 156 Peccatum Sacerdotis bat: cecidit columna: inter Apoſtolos ſanécto fervore primus ter Dominum negavit. Tu, Domine, infirmitatem meam nôſti: Tu pericu- la, quæ me circumſtant, intelligis; remove à me, quidquid ſeparare poteſt à Te. Scio e- quidem, nolie me nunc quidquam perpetrare, quod Tibi diſpliceat; V duodecim eſſe horas diei, in quibus mihimet ſæpenumero ita ſum diſſimilis, ut ego memet vix cognoſcam: ſum in horas mutabilis, va- rius & inſtabilis: Bonum, quod nunc volo, paulò pôſt iterum nolo. Tu doce me in ſan- cto timore operari ſalutem meam: Ambulem coram Te in humili meiipſius diffidentia, & cau- tela plurima, ut non moveantur greſſus mei. Timete Dominum omnes Sancti Ejus. Plal. 33. Punblum II. Verùm quid circa præterita mea mihi dictat conſcientia? Qualis fui, antequam Sacerdos fierem; & qualis hucusque fui, ex quo ad Al- tare ſacroſanctum acceſſi? Nullàne unquam ſi- ve antè, ſive poſt admiſi peccata gravia? Et ſi illa ad hominum notitiam non pervenére, for- ſan DEus eadem ignorabit? Quàm beatus fo- rem, ſi & ego graviores Numinis offenſas in totius vitæ meæ decurſu penitus ignorarem! Evidentiam fortaſſe non habeo: ſceleris exper- tem me judico, cùm ſim reverà nocens? Sed numquid genuino lumine deſtitutus meipſum palpo & fallo? Quis ſecurum me reddet, in peccatorum pœnam à DEO non eſſe immil⸗ as 1 erùam ſcio quoque, St Nen nluit Unlslo callml In guh nt mneilizi Uin ſene 0nicoez lbiss, 1 ſauneſe Uunoen dean Ittons Ke C rghan R lll Mau Ilrten S ulni⸗ nan Ule n ili lfoin, okolozkrcn Ebent. Tn eren Pkemore! le geio e. mhethetrare, 0l goge, bhuakinet menneret Mrdl. ol ae Ne ne nln⸗ n Anbuln lenincan. tpelum. N. en ninicer uun Mert loet wemgunt. guſi! ll prenerft⸗ inbenf⸗ i Gens! nsignonn cſtiige lncrei 1 Zju tunnse,ln eel i. l 63 Lebtio I. 157 4 ſas cordi meo haſce tenebras? Sunt fortaſſis hæ pœnales cœcitates, de quibus Eccleſiæ lumen Auguſtinus loquitur? Eheu! Delicta quis intelli- git? Quis ſufficienter defœcatum haber men- tis oculum, ut videre ſemper poſſit, ad quem malitiæ gradum peccata ſua pertigerint? Su- perbia, amor proprius, judicii tenacitas, cor- dis irretiti vincula, præventiones iniquæ, dicta- mina perverſa, languor animi, acedia, tepor, omiſſiones & negligentiæ in munere commiſſo notabiles, ſæpe ſæpiùs occultæ peccatorum ſcaturigines ſunt, quæ juſto cuique metum & horrorem incutiant. Quantòô magis timebit mediocris Sacerdotum pietas, aut vix etiam mediocris? Quâàm metuendum, ne in ipfis oc- cultum peccati virus deprehendat ſagax DEI oculus, qui in Angelis ſuis reperit pravitatem? Proba me, DEIIS, & ſcito cor meum: inter- roga me, & cognoſce ſemitas meas, & vide, ſi via iniquitatis in me eſt, & deduc me in via æterna. Recogitabo tibi omnes annos meos in amari- tudine animæ meæ! In hoc textu ſiſtitur inter cordis contriti affectus, & vitæ melioris incenſæ deſideria, ac propoſita. Lectio I. Malachiæ Caput primum. Objurgatio Iſra?lis, ac præſertim Sacerdotum, DEO ſecundum ſtatum ſuum non ſervientium. 1. Onus Peccatum Sacerdotis 158 I. Onus Verbi Domini in manu Malachiæ: Dilexi Vos, dicit Dominus, & dixiſtis: in quo dilexiſti nos? Nénne frater erat Eſau Jacob, dicit Dominus, & dilexi Jacob, Eſau autem o 1 “ toeic⸗ Genons wamnn 2. Et poſui montes ejus in ſolitudinem, & Cenn hæreditatem ejus in Dracones deſerti. Quod Port ſi dixerit Idumæa: Deſtructi ſumus, ſed rever- uunctk tentes ædificabimus, quæ deſtructa ſunt: Hæc nivol dicit Dominus Exercituum: Iſti ædificabunt, OAziomn & ego deſtruam, & vocabuntur termini im- Leun n pietatis, & populus, cui iratus eſt Dominus Un. uſque in æternum. bſ⸗ 3. Et oculi veſtri videbunt, & vos dicetis: ulDnn Magnificatur Dominus ſuper terminum IIſraél. Pone⸗ Filius honorat Patrem, & ſervus Dominum ſuum: ſi ergo Pater ego ſum, ubi eſt honor meus? Et ſi Dominus ego ſum, ubi eſt timor meus? dicit Dominus Exercituum. 4. Ad vos, Sacerdotes, qui deſpicitis no- men meum, & dixiſtis: in quo deſpeximus no- men tuum? Offertis ſuper Altare meum panem ollutum, & dicitis: in quo polluimus Te? neo; quòd dicitis: menſa Domini deſpecta eſt. y. Si offeratis cœcuaq ad immolandum, nén- ſnmr i ne malum eſt? Et ſi offeratis claudum, & lan- ga in guidum, nénne malum eſt? Offer illud Duci 1 tuo, ſi placuerit ei, aut ſi ſuſceperit faciem tuam, dicit Dominus Exercituum. Ag 6. Et nune deprecamini vultum DEl, ut mi- . Elm n ſereatur veſtri (de manu enim veſtra Aum e e lulks: n 1 Nbin eh n anend Unirn len Ce nnklwer. dalmn he Gzüium tur emtlir. 8 unins Kroscoets: mimumlin. wos Doninon lbiet bonn obi el in un. ehictde⸗ leperinmgne enrünpnet. Ncums lel⸗ onin ehed Nohndunt?. Cuucum DnN. Ndn. 4 luun 4 1 Examen I. 159 eſt hoc) ſi quo modo ſuſcipiat facies veſtras, dicit Dominus Exercituum. Quis eſt in vobis, qui claudat oftia, & incendat Altare meum gratuitò? Non eſt mihi voluntas in vobis, di- cit Dominus Exercituum, & munus non ſuſci- piam de manu veſtra. 7. Ab ortu enim ſolis usque ad occaſum, magnum eſt Nomen meum in gentibus, & in omni loco ſacrificatur, & offertür Nomini meo Oblatio munda: quia magnum eſt Nomen meum in gentibus, dicit Dominus Exerci- tuum. 8. Et vos polluiſtis illud in eo, quod dicitis: Menſa Domini contaminata eſt: Et quod ſu- perponitur, contemptibile eſt, cum igne, qui illud devorat. Et dixiſtis: Ecce de labore & exſufflaſtis illud, dicit Dominus Exercituum, & intuliſtis de rapinis claudum & languidum, & intuliſtis munus: numquid ſuſcipiam illud de manu veſtra, dicit Dominus? 9. Maledictus doloſus, qui habet in grege ſuo maſculum, & votum faciens imolat debile Domino: quia Rex magnus ego, dicit Domi- nus Exercituum, & Nomen meum horribile in Gentibus. Interſeruntur huic lectioni paraphraſes, & notæ ido- neæ, ſenſum Prophetæ explicantes. Examen I. Qualis mea Conſcientia? TAlis ſum, qualis mea Conſcientia: Bonus, ſi bona; malus, ſi mala. secundum Con- ſeientiam 160 Peccatum Sacerdotis ſcientiam meam olim judicabor. DElIs bo- ne! Conſcientia Sacerdotis quanta ſolicitudi- ne eſt cuſtodienda. Heu! quæ peſtis hic la- tet, ſi peccatis eſt contaminata: Quæ bono- rum copia, ſi debita rectitudine ſe commen- daverit! Qualis igitur mea Conſcientia? Num con- fuſa, tortuoſa, obſcura, tenebroſa, ſordida, du- lex, doloſa, peccatis ſaucia? An calloſa, dura, inſenſibilis? Num dubia, erronea, ſcrupuloſa? Forteè levis eſt, ac deſultoria, vana;, pertuncto- ria, neglecta? Si confuſa & obſcura eſt Conſcientia mea, unde illius tenebræ? Nullâne ibidem craſſa & affectata ignorantia? Intelligéne Statůs mei Eminentiam, obligationes innumeras, graviſſi- mas, pericula maxima? Num peccata mea, & illorum malitiam ſatis intelligo? Sciône ſatis, quid ſit, Sacerdotem ſcientem & volentem pec- care? Num hæc, vel illa peccata mea mihimet diſſimulo, excuſo, pallio? Forte neceſſitatem, 7 aut fragilitatem interpretor, quæ tamen mera malitia eſt? Qualia funt mea dictamina: re- âne, an tortuola, & diſtorta? Suntne illa con- ſcientiæ luminoſæ partus bonus, aut conſcien- tiæ tenebroſæ partus infelix? Vitâmne inſtituo ſecunduùm illa tepidorum dictamina: Vivendum inter homines modéò humanò: non oportet Sectari ſingu- laria: ſic paſſim vivitur: ad hox vel illud non teneor: non ſunt in cura animarum admittenda nova onera: boc vel illud non eſt peccatum grave &c. Nullâne leſet, m Mn wtlh Gerelae mnen E 6 co Achnenn ns ſt Endh coon Un mierf duingfene alinel, nen fenvgmnion etr Enn ktin Aulin D ſatiemne 1,le Kungn eh ton Kmb gonnt ne Cnii Engaor lilsN Wnon nn n n agum Aones kyi; ſtnhe 1. Dolgt, la Clant elts Hieh, or bon Econmmen. in Nncnn. Mlnütncr. allrn, Neſalcitd u,enunan. ACertn den Pcen ealn Wadi de ment Eul. peceatr Nend Könelc TCemen-e we ninine nebellaten 1r amen men Gumima: k Ohne lacn McN⸗ tünrein n: u nuun it d Plenmg . Examen I. 161 Nullane peccata gravia latent in conſcien- tia mea? Nullæne omiſſiones valde noxiæ, nul- la (candala? In quo genere ſæpiùs & notabi- liùs peccare ſoleo? Sumne ad ſuperbiam, ad tenacitatem, & nimium œconomiæ ſtudium, ad rixas & contentiones, ad iram, ad inglu- viem & ebrietates, ad otium & torporem, ad voluptates propenſus? Nullane apud me inva- luit mala conſuetudo in hoc vel illo genere? Quàm miſer forem, ſi ferreis hujusmodi ne- xibus implicarer? Quàm ſordida, purulenta & cadaveroſa mea conſcientia foret, ſi vel uni peccato graviori eſſet obnoxia? Rectâne, & ſimplex conſcientia mea, an du- plex & doloſa? Certè Virum iniquum & doloſum abominabitur Dominus. Recta non eſt, ſi ad cur- vas tepidorum ſemitas deflectit: ſimplex non eſt, ſ DEO & Mammonæ, ſpiritui & carni, le- gi Divinæ & legi mundanæ ſimul ſervire in- tendit. Dolose cum DEO ago, ſi nonnullam Virtutis ſpeciem exteriùs præfero, & interids conſcientiam ſordibus plenam circumfero; Ho- mo duplex, homo mendax ſepulchrum deal- batum. At non DEum; forte nonnullos ho- minum; certè meipſum ſic inſigniter decipio, cum damno in ipſam æternitatem tranſituro? Qualis mea Conſcientia? Num calloſa, du- ra, inſenſibilis? Reproborum triſtis hæc nota eſt, cùm non ampliùs dolent, neque ſentiun- tur vulnera quamvis lethalia. Si econtra mi- nimas læſiones acerbè ſentio: ſi actutum cla- mat etiam levis peccati rea conſcientia, tene- R. P. Dufrene Exercitia. I. ritudi⸗ 162 Peccatum Sacerdotis ritudinem habet; ſana eſt, & bene mecum a- gitur. Gratiæ inſignis loco habenda hæc te- neritudo, quam velut margaritam pretioſam ſervare meum eſt. Sed quo loco eſſent res meæ, ſi graviter ſaucius hoc vel illo crimine animus hæc, aut ſimilia ingeminaret? Confeſſa- rius meus, Vir bonus, facilè abſolvet redeuntem ſæ- ius; nam & ipſe morbo ſimili laborat; ſilebit &c. eu! abſit longe à me tanta perverlitas, qua in Spiritum Sanctum malitiose peccarem, & Milſericordiæ januas mihimet præcluderem. Qualis mea Conſcientia? Num peccatis oc- cultis, verè ac rationabiliter dubiis gravata? Si ita eſt, cur moralem certitudinem Stats gratiæ per integram Confeſſionem non procu- ro? Heu, quam miſer eſt Sacerdos, ad Aras ſacroſanctas inter mille ſtimulos conſcientiæ pungentis quotidie accedens? Fors neglecta jacet mea Conſcientia? Quantam illi curam impendo? Fortè nugas, pecora, rem domeſti- cam, loculos, ventrem &c. ſolicité curo, & bonum Conſcientiæ ſtatum non curo? Anquo- tidie meipſum inſpicio, vias meas conſidero, Examen inſtituo? Parumne meâò intereſſe cen- ſeam, utrùm intelligam, nécne, an graviſſimis obligationibus per diem ſit ſatisfactum, devo- tè ſacrificatum, nihil in cura paſtorali & officio Sacerdotali neglectum? An ùt Sacerdos orave- rim, cogitaverim, locutus ſim, laboraverim, manducaverim &c. Qua ratione defectus quo- tidianos compunctione, & ſatisfactione con- grua eluere ſatago; qualiter emendo? Qus cauſa 4 hrt zmrintt Per Ne erbon lets ſptt Klcei Fenenß n onlen conttbſe io knen, Ebml Undneoe MIteim! yhen inn ike tühn leni irten) ln Ee Wrn ihm, 1 unnnt n mſ ocin uninne: 1. hene nan benl heet, lun prettn nod eſlentis ilo erint tuneii Cieſ n ummn ⸗⸗ unt r e 1 Poki u Mrardl trtellern. n enns Chis Unitl tulnendnds Wennmn en. NetdeNn os Coaſtent 8) Los ned mum il ont nayten om Cleis annl oNro? Aud⸗ ens CNNe palineeſe 6 ne, n giſl tchan tornitin tdacetien⸗ in Hummih – huidin 6 l Examen I. 163 cauſa negligentiæ in re tanti momenti? For- ſan tepor jam diu radicatus? Væ! ſi hunc am- pliùs radicari permiſero! Quomodo hane pe- ſtem hac hora, hoc momento excutiam? For- te cœâι [NQ᷑aäs ſpiritualis & induratio, luridi te- poris infelices filiæ, conſcientiam neglectam & negligentem pariunt? Quomodo ſuſcitabo fer- vorem, qui tanto malo protinus medeatur; Hinc conliderationis oculus, illince boni ope- ris conatus ſedulò erit adhibendus. Hinc O- ratio fervens, iſtinc cuſtodia vigilans medici- nam afferet. Vigilate & orate. Marc. 14. Qualis mea Conſcientia? Num ſcrupuloſa, implexa & perplexa, erronea? Unde hoc ma- lum? Quale remedium? Cur Ducem idoneum non quæro? Cur inſtrui recuſo? Cur judicium non ſubmitto? Superbia vetat? An ignoro, quia DEus ſuperbis reſiſtit, humilibus autem dat gra- tiam? I. Petr. y. Sed quis profunda humilita- te magis indiget, quâàm Sacerdos? Si ſerupu- lis angor, intelligéne, quantùm hi noceant & mihi & aliis? Forte levis & perfunctoria eſt mea Conſcientia, quæ malum ingens peccati non apprehendat? Ritene intelligere unquam ſtudui, quàm ſeverè, quàm horrende juſtiſſi- mus DElIIS vel unicum peccatum in Angelis ſuis, in Adamo, in plurimis poſt mortale pri⸗ mum damnatis punléric? Quale igitur apud me peccati odium & horror? Qaalis erga venialla animus? Qus ſpernit modica, paulatim de- sidet. Eccli. 19. L 2 A, 164 Peccatum Sacerdotis II. Qualem eſſe convenit meam Sacerdotis Conſcientiam? Sufficiètne, ſi gravia quidem ignoret, venialia verò negligat? Tenerrima ſit, oportet, Sacerdotalis Conicientia, quæ acerbée ſentiat quamlibet ſummi Benefactoris ſuper omnia Dilecti offenſam: ſit pura velut criſtal- lus; pura ſicut vitrum aquæ limpidiſſimæ, ùt Divo Aſſiſiati olim eſt oſtenſum. Quanta pu- ritas animum decet, quem puriſſimus Agnus ſuâ quotidie præſentiãà honorat? Quæ autem reétitudo Sacerdotis Conſcien- tiam ornabit? Quomodo rectitudinem in alio- rum Conſcientias introducam, ſi eâadem ipſe caruero? Qua ratione alios mundabo ipſe im- mundus & ſordibus plenus? Cor mundum crea in me DEUS, & ſpiritum rectum innova in viſceribus meis! “ Quaàm beatus vivam, ſi tenera, ſi re- Gta, ſi munda ſemper fuerit mea Conſcientia! Quantãâ fiduciâ, quàâm filiali ſpiritu cum Do- mino, & Patre meo agam? Quantis lætitiis af- fluam, cùm non ſit gaudium ſuper cordis gau- dium. Habe bonam Conſcientiam, & habebis ſem- per lætitiam. ** Contrà verô mali nunquam ha- bent veram lætitiam. * Velimne ego perpe- tuò lancinantem, rodentem, ulceroſam Con- ſcientiam circumferre? Qualis ergo tandem Conſcientia mea? Hoe ad amuſſim ſcire meâ unius maximi refert. An heroico niſu per accuratam & bonam Con- feſſionem 1* Pſal. o. ** Kemp. L. 2. 6. 6. *** Ilbid. hren in elneto! mz enactin 6 ecd⸗ C0 Sodd DAV ühnden kenn H Urmmt 0 Genim er Miti en⸗/ 1in M ant ant⸗ ſüemm Uindel V emen eneve ofent I ng n Srrellt guapia glite Itremmat Uin gue en Widni ſn npeer tii engiihrn in Aunmn Muilas ige 1 ts Conter tudenin⸗ l clten e mdoe (n puntin nti imni niſen Ptenen1, men Conſten Pin un lunch⸗ “ Uerontsk m E ieti⸗ Ei elies Aune dof⸗ Abetoinlr fiaun , ias in 1 Meditatio II. 165 feſſionem virus evomendum? Quid in morte feciſſe optabo? Cur iſtud modè non faciam? cùm tenm pus eſt acceptabile, & dies ſalutis favent? Quæ dein adhibebo media, ut integram dein- ceps ſervem Conſcientiam? Quo ſpiritu Con- feſſiones ordinarias peragam quovis ſaltem o- ctiduo apud Virum, qui vitia mea non palpet, non diſſimulet: qui cordate moneat &c. Qua diligentia Examen quotidianum Conſcientiæ inſtituam? Qua cuſtodia cuſtodiam cor meum, quoniam ex ipſo vita procedit? Beati immacu- lati in via, qui ambulant in Lege Domini! Benedictus es Domine, doce me juſtificationes tuas. Viam iniqui-⸗ tatis amowe à me, & de lege tua miſerere mei! * Meditatio II. De funeſtis effectibus peccati gravis in Sacerdote. MAlitia extraordinaria, prorſus horribilis & execranda latet in peccato gravi Sacer- dotis; malitia, qua major cogitari vix poſſit. Dignitas Sacerdotis præcipua eſt & maximé ſublimis: ergo & lapſus é tantæ Celſitudine terribilis eſt. DEl beneficia in Sacerdotem collata omninò ſingularia ſunt, exquiſita, & in- numera: ergo enormis & nigerrima ingratitu- do, ſi Benefactorem optimum ſciens & volens raviter offendat. Sacerdotis obligationes unt graviſſimæ: ergo negligentia in iis adim- L 3 plendis * Pſal. 115. 166 Peccatum Sacerdotis plendis parva eſſe non poteſt; ſupra modum nocet Chriſtianæ Reipublicæ Sacerdos mune- ris ſui oblitus. Quare cuùm peccatum Sacer- dotale ſit grande nimis, quid mirum, ſi pœnis etiam graviſſimis caſtigetur? Exigit hoc Divi- na Juſtitia: exigit hanc proportionem Divina Sapientia: exigit commenſuratam crimini ſe- veritatem enormiter contempta Divina Boni- tas. Quænam verò ſunt pœnæ illæ oppidô formidandæ, ac terribiles nimiùm, quibus Op- timus & Juſtiſſimus DEUS punire ſolet pec- cata gravia Sacerdotum, præſertim quando ſæ- piùs iterantur? I. Excœcatur denique Sacer- dos peccator, & 2. induratur. Cœcitas men- tis, & obduratio cordis duo ſunt verbera, duo ſupplicia, quibus jam non ampliùs emendatur, Ied conteritur, conquaſſatur, & ad finalem im- pœnitentiam deducitur infelix Sacerdos, poſt- quam ſatis diu oculos ſuos Divino lumini per- tinaciter clauſit: poſtquam ſat multo tempo- re invitationes Divinas repudiavit. Pœn⅝⁴e hanc duplicem, & virgam ferream paulò atten- tiùs conſideremus. Puncltum I. Plus luminis regulariter habet Sacerdos, quàâm alii: certè plus luminis habere debet ùt Doctor; ut lucerna fuper candelabrum poſita. Scientiarum apparatus lumen eſt copioſum: Fidei lumen in Sacerdote clarius eſſe debet: Intellectus illi plerumque melior: Scripturæ ſanctæ, in quibus bene verſatum eſſe oporte, unt ſeiitni ar)S en Nen nen l K Im nodn in epis⸗ üunm hen umg o Ns kuoc menuno tnn, mlmum penmuir enguler enine M eiſi ime liiln Enitfn Unini, rgignin , n Hen ſue,, i imn Cbertos n kumn de mum ſn tipt hoe i togem Djrin nun ginini nMn bon⸗ en lr gic- nin inr Duie nke⸗ Eringunrol. rcenine ee⸗ Cedtunen in vebengn isenenhn ANinlenns Mettls io mnieip⸗ ir nulo tenn Ninit en emnſalbn det Aet ar der ei ,671 Nllime n en inn Auinelen⸗ Nele CN Meditatio II. 167 ſunt fons luminis: Eccleſiæ Doctorum Iibri, Au- ctores pii, Codices eruditi lumen abundans volenti ſubminiſtrant: Accedunt interna lumi- na, quæ DEUsS identidem ſuggerit: Denique bonorum Sacerdotum vita exemplaris ſplendi- dum lumen eſt, quod viam veritatis oſten- dit &c. Jam verèò, ſi hanc luminis copiam, hos lucis admodum pretioſæ ingentes theſauros paſſim negligit Sacerdos; ſi non utitur, imò & abutitur, & quidem longo tempore his gra- tiarum ſplendoribus, quid illi tandem futurum putamus? Poteritne ſapientiſſimus & juſtiſſi- mus DEus oculos pervicaciter & obſtinatè clau- dentem tanto lumini, perpetuò tolerare? Fa- teamur, quod res eſt: poteritne DEus ſuo- rum luminum gratias adeò ipſemet vilipende- re, ut eas obtrudere continuò pergat nolenti, ac pertinaciter reſpuenti? Quid ego facerem in tenebris erranti, cui lumen centies accen- diſſem, quod ille centies abjeciſſet? errare pro- fectò ſinerem aberrare ſtudio volentem. Quis DEum erroris arguet, ſi excœcari ſinat homi⸗- nem, miſerrimæ cœcitatis ſuæ obſtinatum a- matorem? Veriſſimè Sapiens de quovis pee- catore iterante vias ſuas, præcipuè de Sacer- dotibus Divini luminis contemptoribus: Ex- cœcavit eos malitia eorum. * Non DEus, non de- fectus luminis, ſed propria illos malitia, ſocor- dia & negligentia excœcavit. Excæœca cor po⸗ puli hujus, clamat ad Dominum lIſajas Pro- pheta. Heu! cœcitas cordis, cùm in Sacer- L 4 dotem Scp. 2. 21. * c, 6. 10. 168 Peccatum Sacerdotis dotem cadit, quàm metuenda eſt! Oculos ha- bent, & non videbunt. * Non videbunt Sacer- dotes cœci, nec apprehendent ſtatum ſuum miſerandum, ſumméque periculoſum. Volen- tes non vident Majeſtatem, cui luridè ſerviunt, quam offendunt. Suéô vitiô apertis oculis non vident peccati ſui gravitatem, quod ſibi ſem- per imminuunt: fragilitatem interpretantur, quod exaggerata in oculis Divinis malitia eſt: Nolunt intelligere, quæ ſit ſtats ſui immen- ſa dignitas; Quæ obligationum eidem incum- bentium ponderoſitas; Quæ pœnarum in fu- turo acerbitas. Iſta quidem aliis occinunt, ſed ad ea ipſi non attendunt: Dicunt, & non fa- ciunt Phariſæorum, Scribarum & Sacerdotum infelices ſocii, qui feſtucam facilè vident in o- culo fratris ſui; trabem veròô prægrandem in oculo ſuo non vident. Non ſum fortaſſis ego talis Sacerdos, qui pœnales cœcitates luride vi- vendo ſim promeritus? Sed quò tandem hæ deſinent, niſi maturè proſpicio? Finalis impœ- nitentiæ, non apparentis quidem, ſed non mi- nùs propterea timendæ funeſtum ſyrma & in- fauſtam appendicem poſt ſe trahent. Cum timore & tremore jubentur operari ſalutem ſuam etiam boni, etiam ſancti: Et ego Sacer- dos tepidus non timebo? Columnæ Ccœli con- tremiſcunt, & non tremet fragilis arundo? II- lumina, Domine, oculos meos, ne unquain ob- dormiam in morte! DEus miſereatur noſtri, & benedicat nobis: Illuminet vultum ſuum ſuper nos, & miſereatur noſtri! Inſpi- X* Pſal. 1132. aint S Vnum tmenun An ubicte 1ae il CCumn id ſeumm tl nprti Fprmen ) nd Mleis Ernin se igen. HOENH. nlgn arm en i iſiſ⸗ . K gaigon ntiſie Ann Al heu Aumpliusn ltina 4 22, 5 4 Ollrl ebantgen ſarun lun n Vole. iſelennin ICoulis o fbiſen. Wayrtantn smlael: hlüime. netenfonn. numn in k Poenng el , n ſ ANontomn Eritenino⸗ Magrnteni n Cruſst⸗ Gu Mitent. ö tmden e Eolsinpe⸗ ledwann. nrm Ain ahenn. Cnn enni (dorr legout⸗ ohe Crla⸗ sm 1 ,enntd emt, luudnle Aeditatio II. 169 Inſpiciam ſeriò meipſum, an recti ſint oculi mei: utrum nihil pœnalium cœcitatum ha- beam timendum? Videbo, an reſpondeat vita mea lumini, quod in me eſt. Sed & ipſa mea lumina ſolicité examinabo, utrùm non fallant, ne tenebræ infelices me comprehendant. Pundtum II. Cor durum, pœna peccati altera non minùs ac cœcitas cordis Sacerdotibus formidanda, pœnarum omnium cumulus merito dicatur. Non poteſt iratus furore Dominus pœnam in- fligere atrociorem, quàm cùm peccatum pec- catô punit, & eum, qui ſordidus eſt, ſordeſcere* ſemper ulteriùs permittit. Morbi, bella, pau- pertas, fames, dira peſtis, ſæva grando, ſteri- litas terræ mite pœnarum genus eſt. Hiſce punit paterna DEl emendare ad ſalutem vo- lentis manus. At veròô cùm peccata peccatis cumulare ſinit, pœnam infligit ut hoſtis, quâ non ampliùs corrigitur, ſed confringitur pro- tervè iterans peccata ſua malus Sacerdos. Re- ges eos in virga ſerrea, & tanquam vas figuli con- fringes eos. *X Eheu! virga ferrea, virga du- riſſima, cujus horrendas percuſſiones vix am- pliùs ſentit affuetus peccatis animus, niſi dum in momento mortis penitus conteritur & con- quaſſatur! Fatalis induratio ex peccandi aſſue- tudine erta, cui vulnera lethalia & ictus gra- viſſimi ampliùs non dolent! Quæ hæc miſe- riarum ultima miſeria, in rupem, in ſaxum a- deò *Apoc. 22. Efſal. 2. 170 Peccatum Sacerdotis deò induruiſſe, ut nec DEI Bonitas, nec Cœli præmia, nec gehennæ terror, nec honeſtas, nec infamia, nec lucra quævis, aut damna deinceps moveant! Sed pœna tamen juſtiſſima, ad quam in ira ſua infligendam Propheta Regius Domi- num hortatur: Appone iniquitatem ſuper iniquita- tem eorum, & non intrent in juſtitiam tuam. Cor durum habebit mals in noviſſino *, quamvis duri- tiem ſuam modò non ſentiat, & de peccatis in peccata ruendo, cauſam tamen ſuam non adeò malam exiſtimet. Dilexit maledictionem, & ve- niet ei; quid juſtius? Noluit benedictionem, & elon- gabitur ab eo; ** quid æquitati conſentaneum magis? Juſtus Dominus confregit in die iræ ſuæ Reges.. conquaſſabit capita in terra multorum.* Quos Reges? Quæ capita? Reges Sacerdotiô inſignes, Capita & Duces populi, qui nullà cœ- leſtium favorum affluentia deliniti, nulla ver- berum aſperitate correcti, dura cervice Spiri- tui Sancto ſemper reſtiterunt. Horrenda cœcitas! diabolica inflexibilitas! genimen avernale, quod infelici partu grande nimis Sacerdotale peccatum in lucem protru- dit, quò tandem deſinis, monſtrum infame, ge- minum? Ad finalem impœnitentiam rectà de- ducis. Heu! quis non timeat negligentias, languores in DEl obſequio, tepores, qui gra- vibus peccatis viam ſenſim aperiunt? Quis non abominetur peccata, quæ cœcitatem cordis in- feliciſſimam, cum cæcitate indurationem, cum induratione malitioſam impœnitentiam, & re- . . proba- * COſe. jJ. *r Pfſal. 105·. EVX Pſal. 109. Sloen⸗ rAn a elinn et ben ſaiaſinn elun imn or; De ermned I ingumte Toitane. lerles ec⸗ inrs, ul in hyete Muimnic⸗ u AN ul Cont kie 0 mnimians n tenbi kerencon Verucls lon, 33. 4 nlyutt 4 immn Cene lume, 40 gl Uegis Don ſie niuie nin un, ( gumni dur. eportin nlummmnte, Mhnn Bi limz e. onenvenn n hie i tuln esdondni lgünlice ti uln ſer Cerfie Hi⸗ inferbliugl urmgenct nen ſto⸗ mintamere⸗ rium reti egſeeni⸗ ey ift bort Cind tenaah⸗ ormiemen iermn chn 4 ⸗ Meditatio II. 171 probationem æternam inducunt? Ecce relinque- tur vobis domus veſtra deſerta.?“ Dura commina- tio, ſed cordi Sacerdotis cœco & duro apte commenſurata! Deſertum triſte, ubi non am- lius lucet benignum illud lumen, quod olim in ſemita virtutis animosè gradientem illumi- nabat: deſunt lumina practica, quæ greſſum dirigant, poſtquam diu fuêre contempta. Hinc horror; hinc tenebræ: & ſi quid lucis adhuc remanet, lux eſt maligna, mendax, decepto- ria, quam tepidorum & laxorum dictamina ſub- miniſtrant. Deſertum horridum, anima Sa- cerdotis cœca, & indurata! Nihil hic amœni viroris, nihil boni germinis, nulli virtutum fructus: arida, ſicca, infœcunda omnia. De- ſertum immane, rigidum, in quo furunt malè domiti pravorum affectuum venti; ubi frigus aſperum, gelu torpidum, caloris nihil, ſolatia nulla, fervor pietatis nullus, ſed formidandus horror inhabitat. Deſertum infelix, cor cœ- cum & durum! in quo ululæ, noctuæ, veſper- tiliones, ſerpentes, aſpides, imò & dracones multiplicium vitiorum perpetuèò nidulantur, ac ſtabulantur. Quis vel cogitans iſta non ex- paveſcat? A Te ignorari, Optime, Maxime DEus! à Te contemni, derelinqui, ſeparari, O Sol Juſtiti?! O ſedes Clementiæ! O bono- rum omnium fons inexhauſte! Heu! quàm du- rum, quàm terribile, quàm acerbum & amarum eſt! Execrandum peccatum, fœx diabolica, tyranne crudelis! tu excœcas, tu indursztu erili⸗ 4 * Matth. 23. 35. 172 Peccatum Sacerdotis ſterilitatem inducis, omnem benedictionem elongas, à DEO ſeparas, omnemque miſeriam turmatim advocas: Quis te non horreat? Quis niſi furioſus te amet? Quis domicilium præbere velit? Si ſapio, ad arma conclamo, hoſtem truculentum perſequor, nullibi conſi- ſtere permitto, ubique extirpare ſatago, & ir- reconciliabiles inimicitias, odiâque internecina concipio, & cordi meo, & omnium meorum animis altè inſerenda. Pergitur in affeltu borroris, deteſtationis, odii & fugeæ. Dein ſtatuitur, quid agendum ſit, ut evitetur cacitatis & indurationis quodcunque periculum &cc. Dies II. Peccatum Sacerdotis veniale pernicio- sum nimis. Conſideratio II. Fontes duodecim peccatorum Sacerdota- lium deteguntur. 1. DLerique hominum in eo turpiter aberrant, ſeséque immaniter decipiunt, quòd Con- ſcientiæ ſuæ ſtatum inſpicientes, illos tan- tùm defectus notent, qui propriam perſonam reſpiciunt, & vel ex affectu ſequiore in animo dominante, aut ex occaſione ad peccatum al- liciente enin G A licklure gle ſtnis et iund,. le. zl Ad weln go üllun n Narler Dizmonsd Cikfanr Mdandan s Aunn nnte⸗ eekengcnn pinhert tele, Anutti. Aneres 8 Wl Nole Mrin arentin l 1 Oreinen te heneiiihe, Oue miein n honen Comielier nconclenn lbi coon. nen E. Minenecinn muNMan ini,nib 1ſ,raing lnd, l it eerorr⸗ Ntertent nn Mlr⸗ Entezlitr⸗ Nim gin loruuunnd Gurnd lcen Conſideratio II. 173 liciente profluunt: Alios autem errores ſæpe- numero admodùm notabiles, quos contra ſta- ts ſui obligationes admittunt, ſibimet diſſi- mulant, quia vel ignorant haſce obligationes, vel minùs easdem curant, & illarum pondus nec ſentiunt, nec ſentire cupiunt. Ita cenſuit ſapiens ille Confeſſarius Caroli Quinti Cæſa- ris, qui audita quondam Principis Confeſſione, peccata quædam perſonalia tantùm exponen- tis, his Illum verbis officii ſui admonuit: Dixi- lti jam peccata Caroli, dic nunc peccata Cæſaris. II. Sacerdotes plus habentes luminis, ac ſolidiùs eruditi, minùs hic impingere deberent: Verùm & ipſi frequenter dicunt peccata perſonæ ; non dicunt, aut non ſatis dicunt peccata Sacer- dotis, & animarum Rectoris. Nolumus hic obligationes ſingulas Sacerdo- tum, & Paſtorum enumerare, neque Catalo- gum texemus omnium erratorum, quæ in mu- nere ſuo implendo admittere poſſunt: Nimius foret hic labor, & hujus pagellæ anguſtias excedens materia. Sufficiat modò, fontes in- dicàâſſe majores & frequentiores, unde pec- cata Statui noſtro adverſantia promanare ſo- lent. III. Fons primus, Indignitas, quæ aliud non eſt, quàm carentia diſpoſitionum ad Clericalem ſta- tum, ad Ordinem Sacerdotalem, ad animarum curam, ad Omhcium, vel Dignitatem Eccleſia- ſticam 174 Peecatum Sacerdotie ſticam requiſitarum, quas non habet is, qui hæc munia prenſat: Vel conſiſtit etiam hæc indignitas in quibusdam obſtaculis, & impedi- mentis poſitivis ipſam perſonam afficientibus, quæ priore illa indignitate ſolùm negativa multôò magis eſt metuenda. Indignitas hæc Poſitiva vel oritur ex moribus non ſatis com- poſitis, vel ex affectibus animi (quos paſſiones vulgo dicimus) impetuoſis & fræno egenti- bus, vel ex indole nonnihil mirabili, quæ So- cietatis humanæ ſacra vincula ſeu lædat, ſeu abrumpat: vel oritur demum memorata in- dignitas ex nimiùm bona opinione, quam de ſeipſo quis alit, dum inaniter credit ſe dignum. Docet enim S. Thomas, hac ſola ratione homi- nem ſtatu ſancto, vel ſublimi Dignitate fieri indignum, quèòd illa dignum ſe reputet. Hic nota, eſſe hominum genus, qui ſuam in- dignitatem Sacerdotiò initiandi ſecum affe- runt; & eſſe aliud hominum genus, qui ad ſa- cram dignitatem jam evecti, mores il indig- nos aſſumunt. Alii ſunt, quibus connivendum duxerunt Superiores, in eam ſpem erecti, fo- re, ut ſequatur emendatio paulò priùs coœpta; ſed qui ſeu ſpem, ſeu nimiam credulitatem ſuorum Patronorum fallentes, retrò abiêrunt, aut in viæ medio hæsére, iidemꝗque prorſus permansére, quales initiò fuerant, cùm Sacer- dotes ordinati ſunt, quod quidem alicuſus e- mendationis initium eorum indignitatem mi- nimeè tollit. abancn lac M! lttn⸗ el Eibwin m, n Kers hn Cn Cnune Auun Gerui I mi Nntſpir, mlinne unnif Eil 0 unin hn ie uiuetg im unͤt ickin ſie Wupreieh Ulſere ni Aiſni ns dent nle il t etimte Cinpe, cientbus n gegatfn igiag her nlihk con. Eönldnes Tn nt. tblnd. Euleenn e Nenar in⸗ Ne gunn ltkopnn. mhndor,⸗ Dummtei nuer giluni⸗ onn K. Gllall⸗ indi⸗ ounlgencun n eeih⸗ Mis en lecllurn verd ten entre nrlen⸗ enune⸗ iptnn 1 Conſideratio U. 175 V. Fons ſecundus, Inhabilitas. Reperire eſt non- nullos, qui dotibus ad ſacras Dignitates neceſ- ſariis aut non ſunt inſtructi, aut talentis ac- quiſitis deſtituuntur, quæ nec obtinere ſata- gunt, & nanciſci etiam ſubinde non poſſunt: unde fit, ut in hoc vel illo munere omninòo de- ficiant, aut perperam illo ſemper fungantur3 dum ipſos interea lucrum, honor, timores & reſpectus humani, ſtationem relinquendi pu- dor, Conſanguineorum rationes privatæ, aut alia quædam non minús noxia hominum in- venta eo in loco detinent, ubi tamen ſatisfa- cere minimè poſſunt. VI. Fons tertius, TLenorantia. Nolimus fallere nosmetipſos, neque facilem adeò fingamus Eccleſiaſtici muneris amplitudinem, quæ innu- mera ſcitu neceſſaria complectitur, tametſi ob- viis tantùm illius functionibus immorari libeat, neque ad alias Ordinis ſublimioris, & peri- culi majoris tranſire velimus. Quid non exi- git vel ſolum Tribunal ſacrum, ad quod repen- te vocari poteſt Sacerdos? Quoties impinget ſcientiâ deſtitutus? Quæ dabit conſilia, aut quæ formabit judicia, cùm neceſſitas urget, niſi doctrinæ ſoliditatem habeat? Quomodo inſtruet, prædicabit, baptizabit, Corpus Domi- nicum offeret, niſi ampla, & multiplici ſcien- tia rite ſit inſtructus; Atque hinc S. Carolus Borromæus neminem unquam Sacerdotiòô ini- tiabat, 176 Peccatum Sacerdotis tiabat, niſi certis experimentis priùs didiciſſet, ad omnes functiones in Eccleſia bene peragen- das idoneum eſſe Sacerdoti Candidatum. VII. Quid proderit in aliis eruditum eſſe, ſi Sta- ts tui propria ignoras? Cui bono v. g. Ma- theſis, Hiſtoria & c. ubi ſcientia Ordini tuo ne- ceſſaria deſtitueris? Poteritne DEO placere ſtu- dium & doctrina, cui aut inanis gloriæ capta- tio, aut ſciendi aviditas, aut vana curiolitas te addixerit? Quamvis autem otio ſic non in- dulgeas, & otiò́ adhuc pejora non ſecteris, in- noxium coram DEO fore te credis, ubi ſcien- tiam ſtatui conſonam neglexeris, licèt aliam huc non pertinentem conquiſéris? Multa ſæ- pe ignoramus, quæ ſcire oporteret, dum alia ſcimus, quorum ignorantia ſinè culpa, imò & melior ſubinde foret. Stellas numeramus, & foſſam ad pedes apertam non videmus, in quam prolabimur: Eſtque hæc infortunii ſumma, quôd neque lapſum ſentiamus. Ignorantes peccamus, & peccâſſe nos ignoramus, dum in- terim peccata hæc DEIIsS in nobis videt, quia ignorantiam affectavimus. Et quid demum refert, utrùm animas ſive malitia noſtra, ſive ignorantia perdat, dum illæ utroque modo qualiter pereunt. Scientiam igitur ſacram, Eccleſiæ propriam, à nobis DEus exigit: po- ſtulat ab unoquoque Sacerdotum, ut regulas morum, placita Canonum, Adminiſtrationem Sacramentorum rite noverit, qua ratione ſal- Varxrs SPguron uborum 1 n0ei Ner Au senet, lansekinin welk ipgie gime: W ſ l lri4 letſk Aalanne Emns 1 c, Ne z lentede lhion ſe l is cicre ece enge lcatun. neſe ſg. o. M. Dtimore. Whucelr. gonag unn entolrs Noſetonir⸗ ſcei,n iiſter lckt dan Muk. eten on An Lenſwi nenumns enlgirgvam uni Coa, hynenns NConi- Dsſicengin gud denen innolrn e olle il )inn enn es ae Cun tigli rämunn nelt⸗ R Conſideratio II. 177 vare animas, & proſpicere ſibimet poſſit: hæc ubi plenè didicerit, alia quoque à ſtatu non a- liena diſcere haud prohibetur. VIII. Fons quartus, Inutilitas. DEus bone! quæ noôs malorum turmæ eircumſtant! Si absque ſcientia Operi ſacro manum admovemus, pe- rüimus: ſi verò ſcientiam comparavimus, nee tamen illa utimur, perimus denuo. Qui ta- lentis caret, indignus eſt Sacerdotié: Qui ta- lentis eſt inſtructus, & illa otiose defodit, dig- nus eſt ſuppliciò́. Servum infidelem ſe pro- bat, qui malè agit; ſervum inutilem, qui ni- hil agit: uterque autem detruditur in tene- bras exteriores. Heu! quot effaugia quæri- mus, ut labores amoliamur, vel ut modicus ſaltem ſit labor noſter! Otioſæ quietis amor nunc ligat: modò inane ſtudium nos occupat, quod pretioſi temporis periodos non minus ab- ligurit, quàm ſi occupationi ſeriæ intendiſſe- mus. Inſpiciamus dies noſtros, an pleni ſint; & manus noſtras, an operi conſtanter inhæ- reant. Laboris & Elcemoſynæ par ſit ratio: Non ſufficit dediſſe parum, ubi potes erogare multum. IX. Fons quintus, Incuria, ſeu applicationis defe⸗ us. Quamvis autem operemur, timendum rurſus eſt, ne applicatio deſit operi. Quid, uæſo, proderit abſente ſpiritu corpus præſens? ui bono labiorum inanis motus, quando cor R. P. Dufrene Exercitia. M longe 178 Peccatum Sacerdotis longè aberrat? Quid juvat exterior accus, ubi deelt interior ſcopus? Nempe materialiter agi- mus, conſuetudine ducimur: abſtracti aures aliis præbemus, & diſtracti loquimur, præci= puèe cuùm DEls eſt alloquendus, unde oritur X. Fons ſextus, Indewotio. Senſum omnem hæc peſtis extinguit: Nulla ſapit ampliùs pietas; non ſapit oratio; Myſteria Fidei delſipiunt. Mala equidem non adeò foret hæc nauſea, modè illi voluntas non adhæreret, Fideique normam vita ſequeretur. Verum intrâà nos eſt totius origo mali. Nullus apud nos gra- tiæ Spiritus, nihil interni hominis, nulla virtu- tum radix: apparet aliquid in ſuperficie, ubi totum nullius eſt valoris; Cumque vera pie- tas in ſolo cortice non hæreat, modiciſſima il- lius portione contenti vivimus. Eô denique nonnulli delabuntur, ut externis omnibus aſ- fueti, omnem erga pauperes miſericordiam exuant, nullâque ægros charitate, nulla defun- ctos pietate duri ac inſenſibiles proſequan- tur. XI. Fons ſeptimus, Imprudentia. Sunt, qui ge- nuinum veræ ſapientiæ lumen neque orando petunt, neque reétô conſilié quærunt, quare vitiò ſuò cœci eodem deſtituuntur. Abun- dant in ſuo ſenſu, propriâque ſufficientiã tu- midi, viam bonam tenere ſe credunt, & inſig- niter falluntur. Veriſſimis malis medicinas erran- kͤi et, an e tigad emldi aucue Mr, nm inndan ſnheri uin ſnrer wodn ctale Ardm. 9 nnn Nebonce⸗ V, ipnertl mmuirhrl Aebß ben Atan n Raicun Inle con niin cnin kernn mn. Di 4 ent, uhnt. Obochr Ule trrae Metenitn ADlnclimn inur, Dr Undeorin monren he⸗ Mliet⸗ i G. et ar men hereh Iüel⸗ nn nni m ll wg. MSNvIN. hekcer inge Knht ,dcli 6. Löcengr isonnbuse mietcocim bln beinn s Noled⸗ nd, Gi 4 en ecde 0t Cenn ſrumm An e Kimin rin An H weden . eli Conſideratio II. 179 errantes adhibent: exaſperant, quod emolliri debuit; contrà veròôò leniter tractant, quod inciſiones & cauteria poſtularet: prædicatur pax, ubi gladiò eſſet opus; gladius viciſſim exeritur, ubi pax foret plantanda & colenda: Vulnera, quæ alligari & ſanari oportuit, ſolùm teguntur, & negliguntur. Ducem denique cœcum agit Sacerdos imprudens, dumque viam rectam tenere ſe falsô credit, ſibi com- miſſos per invia deducit, & gravi tandem rui- na in præceps agit. XII. Fons octavus, Indiſeretio. Imprudentia in factis; indiſcretio autem in verbis potiſſimùm oſtenditur. Sæpenumero videbis homines in- temperantis linguæ, & rectè loqui, & tacere neſcios: de omni materia promiſcuè garriunt, & ineptam criſin ubique promunt: ſugillant omnia, imperitè judicant, absque authoritate pronunciant, ac ſententiam ferunt. Vel ſi ſu⸗ per cæteros demum conſtituti, locum ſupe- riorem tenent, unde loqui conceſſum ſit, im- parati ad dicendum proruunt; ſine examine prævio, ſine conſideratione, quidquid in buc- cam venit, effutiunt, nullumque aliud officium Judicis, præter nudam & crudam deciſionem exequuntur. Diſcretionis ſpiritum, quo pe⸗ nitùs carent, in ſpiritibus diſcernendis vanè ſibi arrogant. Hos aptis coloribus depingit Gentium Doctor, cuͤm ait: Converſi ſunt in va= niloquium, wvolentes eſſe Legis Doctorec, non intelli= M 2z gentes 180 Peccatum Saterdotis gentes neque quæ loquuntur, neque de quibus affimant. 1. Tim. 7. unde fieri ſæpiùs poteſt, ut Fidem ſuam ſuſpectam reddant, quamvis orthodoxe credant; & averſari videantur amicum, quem ſummè diligunt, dum linguæ inconſulta garru- litas veros animi ſenſus aliter, quàm habeant, in medium prodacit. XIII. Fons nonus, Irrequieta indoles. Nonnullos reperire eſt perpetuò mobiles, qui nunquam in eodem ſtatu permanent, & nec ipfi quieſ- cunt, nec alios quieſcere permittunt: qui ſta- tione lua nunquam contenti, eò ſemper aſpi- rant, unde abeſſe jnbentur: Qui onus ſuum præ aliorum quocunque onere multò gravius ſibi fingunt, & laborare ſe cæteris amplius cre- dunt: Quibus ſemper diſplicet, quod ex offi- cio agunt, & ſemper placet, quod aliis eſt con- creditum: Qui DEl voluntatem vix aliquando reſpicientes, nec ſuam ad hoc munus electio- nem grato animo recolentes, faſtidiunt ſemper, quæ habent, & deſiderio feruntur in ea, quæ non habent, paruùm memores illius D. Pauli ſententiæ; 1Unusquisque in qua Vocatione vocatus eſt, in ea permaneat. I. Cor. 7. AIlVV. Fons decimus, Inconſtantia. Ad hanc ſuapte natura ducit inquieti animi continuò verlati- lis agitatio. Facile deſeritur ſtatio, quæ non amatur, & mutationem loci perlubenter am- plectimur, quem faſtidire cœimus. Atque hinc . E ontte ene ls en enlet. e doſet Püteſ len n e⸗ Vhwmrpon Mu n yemne Ie ligtr hnn teſh ur ie risortoet icun gle nibln garnr Uuntabemm 1. Nnrlos ,en wnen irſins imune gllr. Eoperap. Wonnsſlun eNlldgrin smmlizer. , oltiek⸗ NMalsckor. i Aionch Nlolstetto⸗ dunrlenpet Urin ena Uus D. bul tone Wenn MAluebt oriiſn Nrd r Nelalt Conſideratio II. 181 hinc contingere amat, ut ſpes optimæ in ni⸗ hilum recidant, & magnorum operum concep- tus infeliciter pereant. Unius hominis levi- tas, & inconſtantia res præclarè coœptas diſſi- pabit, & mera confuſione Domum DEl opple- bit; neque tamen ſentiet iniquitatem ſuam inſtabilis genius, aut exitii ſui periculum ap- prehendet. Obedientiæ directio medelam af- ferre poſſet: ſed cùm illius ductu carere ve- lit, ſuique juris eſſe cupiat, in Scyllam numero ſequenti exponendam incidit. XV. Fons undecimus, Libertas independens. Mini- mè latet inconſtantem Clericum, genii ſui le- vitatem probari à nemine poſſe; Quare nec Sapientum quemquam convenit, nec Superio- res ſuos audit, quò liberiùs arbitriôò ſuò vivat: forte ſubin conſilii gratia hominem adibit, ſibi ſuisque ineptiis faventem, ut inaniter ſibi blan- diri de alterius authoritate poſſit. Huic ſecun- dùm fines ſuos, quæ dicenda compoſuit, ar- tificiosè exponit, ac tandem ſententiam arri- dentem emulget, qua oblatrantis conſcientiæ remorſus compeſcit, ſeque ipſum miſerrimè fallit. Verùm timeat ſanè, qui talis eſt, ne divinæ gubernationi ſe ſubtrahens, dum paret nemini niſi fortè ductori cœco, cœcus ipſemet in errores innumeros prolabatur, unde futu- rum eſt, ut ſeipſum neſciens, & vitæ ſuæ cur- vitates craſſé ignorans, omnem reſipiſcendi viam ſibimet præſcindat, & in terribile quod- M 3 dam 182 Peccatum Sacerdotie dam impoœnitentiæ genus incidat, cujus hor- rorem ſequens numerus declarabit. XVI. Fons duodecimus, Impænitentia. Non eſt no- bis hic ſermo de impœnitentia patente, qua peccator publicus vitiis ſuis voluntarie immo- riens, Eccleſiæ Sacramentis privatur: Tacitum impœnitentiæ deterioris genus intelligimus, juxta Sanctorum & Alcetarum placita, quæ ex culpis etiam majoribus craſsé ignoratis, & nunquam emendatis ortum ducit; harumque exitioſam gravitatem, depulsô tandem veter- nô, primus æternitatis radius infeliciter oſten- dit. Meditatio I. De culpis minoribus Sacerdotum. Qui timet DEum, nihil negligit. Eccl. 7. Omo DEum timens nihil negligit: ſi mul- ta négligit, DEum non timet. Stet ſua huic oraculo veritas inconcuſſa: ſed aliam hinc veritatem deducamus adhuc manifeſtiorem. Qui timet, nihil negligit: ergo qui amat, mul- tò minùús negligere quidquam poterit in DEl obſequio. At veròô invertamus propoſitio- nem, & prodibit inde veritas, quæ horrorem incutiat. Qui timet DEum, nihil negligit: ergo qui multa negligit, DEum non timer, ae multò magis DEum non amat, quantum Ipſe amari ab homine beneficiis cumulato deſide- rat: lrr ſi ahs eriir Uboe Nnkio⸗ nis eron in i liman net önleen 1Anae Rcernn N On don ome Ameash Enpeilen Umtel⸗ Petline Uiſe ulllusdr I keren 1 Chute t „Woneknn Mene, gn immie inmo. Tagftun inligmng, n in ge E innnil t kmnge tUnlen ſete lciacen. dou koel, dirr,l nl. et. Ner lu eddlamhne munſeltoren. i mnmnt Mentn is nt⸗ ehruen ) 1 Aten L 1 4 Aeditatio III. 183 rat: Hæc ſola cogitatio potenter nos remo- vere à culpis minoribus deberet. Sed eheu! quare culpas minores vocitamus? Parvuúmne eſſe, aut dici poſſit, quod contra immenſæ Ma- jeſtatis Dominum peccatur? Parvúmne ſit, ac leve, quod Sacerdos DEI Miniſter peccat? Quare igitur culpas minores vocamus? Idio- matis hoc vitium, & abuſus meritèò dicatur: culpas leviores appellamus, quòd maximis ſunt minùs enormes: quòd aliud nomen idoneum, quo ipſas compellemus, prorſus neſciamus. Larvam illis modò detrahamus, atque in ſe- ipſis, & funeſtis earum fructibus ven'ales no- xas conſideremus. I. Sunt reverà magnæ, & 2. ad majores viam ſternunt. Punblum I. Sanctus Dominus: Non tantuͤm ſimpliciter Sanctus, ſed ipſamet Sanctitas, ipſa eſſentialis puritas & Juſtitia, ut Scholæ loquuntur. Igi- tur peccatum quodlibet, ùtùt leve à nobis di- catur, non modèò Illius Bonitati opponitur, ſed neque componi cum Ipſo unquam poterit. Metire nunc ad hanc decempedam, ſecundúm menſuram Fidei, culpæ illius magnitudinem, quam tu venialem, ſeu levem vocitas. DEum hæc infinitée Magnum protervè ac temerarie aggreditur: ſepoſitâà Majeſtatis ſupremæ reve- rentiàâ, petulanter illudit Cœli terræque Do- mino: Diſplicet Regi ſæculorum: directè con- traria eſt Illius Sapientiæ ac Bonitati; Et quan- tumvis tu levem dicas, DEum tamen perpe- M 4 tuò „* 184 Peccatum Sacerdotis tuò habebit hoſtem infenſiſſimum, cum quo nulla unquam pacis fœdera ſancire poterit. Imò licèt fueris ſanctiſſimus, partem cum DEO in æternum non habebis, ſi vel minima, ut lo- quimur, noxæ venialis macula tibi adhæſerit: Ejusdem DEl, quem offendis, & Sapientia, & Bonitas infinita, modo mirabili potenter con- currant eſt neceſſe, ut abolita prorſus, & in- tegrèé purgata ſcoria videre Ipſius magnitudi- nem, ac poſſidere in Cœlo æternùm valeas. Itaque Sancti, nobis perſpicaciores, & mulcòô meliùs oculati, nihil exaggeräârunt, cùm voce unanimi hanc nobis veritatem tradidêre, nimi- ruùm præſtare, ut creata pereant omnia, quàm ut culpa venialis admittatur, quandoquidem Coœli terræꝗue communis interitus ſolùm crea- turas afficit; Contrà verô peccatum veniale, quamvis unicum, Ipſum DEum Creatorem læ- dit. Una hujusmodi læſionis ratio ſufficit a- manti animæ, ut offenſæ cujusvis umbram hor- reat præ malis omnibus. Verum iſta ego non ſatis capio, quia te minùs diligo, Maxime DEIIS, ſummum Bonum! Præſtat igitur, ut ne- fligrntias meas cor amore ſuccenſum acerbè entiat, quàm ſi intellectus earum ſordes tan- tum aſpiciat, & malitiam plene capiat. Tibi, mi DEUS, cundta debeo: Omne Bonum à Te habeo: Tu me diligis, & amando ubique præ- Venis; ego verô amantem minuús diligo, quin & offendo ſæpius! Tam iniqua tecum agendi ratio vitam hanc prorſus intolerabilem redde- re mihi deberet: Tantæ abſurditatis iniquitas quovis is mde Mrn üntr ſi Smsc- Eud . runeihl innn m lruen nunnh ſ mmin Mrahn nnoens uning nn N 1 Emuin itllzr Meiſedln Alnite Areninn Ittldr i innn 5 uleſee anmnn V cd gn⸗ AIen Uenn Ner mn, CUN heſte ei en cum ilintg, Utl biachalert ientin Wrener con. Pulz Ein. anunilci⸗ tenun nles. Gs, Anud n ln woe Acee nini CChivgtin ontoguten Wehndrer⸗ run Nenile Cennenl- io Cfere⸗ unbrobe⸗ hligonn ſn Harme eetmnine. Aiun edt nſuctet aiin. 5 eNonmt! Co nieſ. üpfi n eng eruinti 4. Muänii n☛ =. l Meditatio III. 185 quovis ratiocinio ſolidius me docebit, quàâm . X F ́—-. * „ inſulse ac malitiose agam, cùm Te offendo-. Poſthac, Domine mi, gratia tua ſuffragante, conſtanter vigilabo, ne vel in minimo Te of- fendam. „ Mihi hæc una virtutis lex eſt, ne „leviſſimis quidem vitiis ſuccumbere. S. Greg. Naz. orat. 3. Innumerabilium Peccatorum, offenſionum & negli⸗ gentiarum multitudo, & abſurditas hic amaro animo recogitatur, atque cum beneficiis pariter innumeris & maximis, quæ à DEI ſumma Bonitate accepimus, comparatur. Puncltum II. Hoc culparum genus, quod terrena habita⸗ tio in oculis noſtris conſtanter imminuit, ad graviores noxas ſenſim ſine ſenſu deducit. Primò quidem peccata, quæ venialia paſſim dicimus, ad lethalia diſponunt, viamque ſter- nunt. Id potiſſimum agit vaferrimus generis humani hoſtis, ut ab horrida venialium mon- ſtroſitate aſpectum divertat. Quis enim vel unum admittere vellet, ſi expoſitam ſuis oculis deformitatem intueretur? Quare laxat primos aditus ſeductor ille, peſſimamque familiarita- tem nos inter, & cupiditatum noſtrarum ob- jecta coaleſcere pedetentim facit, ut vel ami- ca videantur, vel certé paruùͤm inimica, quæ ſenſim ad graviora ducunt. Sic impatientiæ malum ad iram diſponit: ſic opinio bona de ſeipſo menti perperam inſidens, ad omnis jugi M 5 excul-= 186 Peccatum Sacerdotis excuſſionem, & legitimæ poteſtatis contemp- tum viam aperit: ſic humanæ amicitiæ minùs ordinatæ abominandos laplus poſt ſe trahunt. Secundò, etiam per modum pœnæ à DEO inflictæ ex culpis minoribus, cùͤm negliguntur, graviores prodire ſolent. Metuendum ſuppli- cii genus! cùm in deſidiæ noſtræ pœnam gra- tias DEus ſubtrahit, quas daturus alioquin fue- rat, ſi fidele obſequium non defeciſſst: unde fit, ut ingraveſcente tentationum vehementia, & remittente animi vigore, ignavi turpiter in cloacas prolabamur, in quas prolabi nos un- quam poſſe vix credidiſſemus. Contremiſcat infirmitas noſtra poſt naufragiorum notiſſimo- rum tot exempla, quibus rima parvula initium dedit: Timeamus poſt funeſta tot incendia, quæ neglecta ſcintillula frequenter excitavit. Ecce quantillus ignis quantam fylvam incen- dit! Obnitamur tota virium contentione, om- nique abrupta mora, illis levitatibus, negligen- tiis, languoribus, diſtractionibus, impatientiis, animi ſequioris motibus, cunctisque ſpirits morbis, quantumvis opinione noſtra exiguis & levibus, cùm nullus eorum ſit, qui ad mor- tem, ſi negligatur, perducere non poſſit. Ci- „ tô ex parvis maxima fiunt negligentiâ no- „ ſtrà. S. Chryſoſt. Homil. 57. in Matth. Deteſtatio ſeria, & odium culparum, quæ quidem videntur modicæ; Verumtamen neglectæ ad ſempiter- num animæ exitium pertrahunt: Timor venialium: Obteſtatio Divinæ Bonitatis, ne bis illaqueari nos per- mittat: Voluntas eficax illa fugiendi. Lectio Ne le e l tuorun CMbon Uem s aufen yenle Gnmnn Wu Wia nN T NA ztene iimm arils⸗ Mun Kl t naeng: wunn, aſnnee wnin ⸗ Wni lhherh n relan tis conten fetie nin ſeimhn Ene 4Dt0 rgopdren M Hpol. Nu gra⸗ irtre. l ute nnent, minnntain Wiros . (oprnicxr Wi. WWhiüüm N iMendin nen eiet Flnminer tentne,on⸗ n Nelker nplenic eſhiti Vl in laund, egigeninn im. mun, fg In ltb. len fen Lehio TI. 187 Lectio II. De Imitatione Chriſti, libri IV. cap. VII. De diſcuſſione propriæ Conſcientiæ. HAbeas diſplicentiam omnium peccatorum tuorum in generali, & pro quotidianis ex- ceſſibus magis in ſpeciali doleas & gemas: Et ſi tempus patitur, DEO in ſecreto cordis cun- ctas confitere paſſionum tuarum miſerias. Ingemiſce & dole, quod adhuc ita carnalis ſis & mundanus: tam immortificatus à paſſio- nibus: tam plenus concupiſcentiarum moti- bus: tam incuſtoditus in ſenſibus exterioribus: tam negligens ad interna. Tam levis ad riſum & diſſolutionem: tam durus ad fletum & compunctionem: tam promptus ad laxiora & carnis comoda tam ſeg- nis ad rigorem & fervorem. Tam curioſus ad nova audienda & pulchra intuenda: tam remiſſus ad humilia & abjecta amplectenda: tam cupidus ad multa haben- da: tam parcus ad dandum: tam tenax ad retinendum. Tam inconſideratus in loquendo: tam in- continens in tacendo: tam incompoſitus in moribus: tam importunus in actibus: tam effuſus ſuper cibum: tam ſurdus ad DEl Ver- bum: tam velox ad quietem: tam tardus ad laborem. Tam 188 Peccatum Sacerdotis Tam vigilans ad fabulas, tam ſomnolentus ad vigilias ſacras: tam feſtinus ad finem, tam va- gus ad attendendum: tam negligens in horis perſolvendis: tam tepidus in celebrando: tam aridus in communicando. . Tam citò diſtractus, tam rarò plenè tibi col- lectus: tam ſubitò comotus ad iram, tam fa- cilis ad alterius diſplicentiam: tam potens ad judicandum, tam rigidus ad arguendum, tam lætus ad proſpera, tam debilis in ad- verſis. Tam ſæpe multa bona proponens, & modi- cum ad effectum perducens. His & aliis de- fectibus tuis, cum dolore & magna diſplicentia propriæ infirmitatis, confeſſis ac deploratis, firmum ſtatue propoſitum ſemper emendandi vitam tuam, & in melius proficiendi. De ſolida & veloci emendatione, ex libri II. capite XXII. Quare vis procraſtinare propoſitum tuum? ſurge, & in inſtanti incipe, & dic: Nunc tem- pus eſt faciendi, nunc tempus eſt pugnandi, nunc aptum tempus eſt vitam emendandi. Quando malè habes, & tribularis, tunc tempus eſt promerendi. Oportet te tranſire per ignem & aquam, an- tequam venias in refrigerium. Niſi tibi vim feceris, vitium non ſuperabis. Quamdiu iſtud fragile corpus gerimus, ſine peccato eſſe non poſſumus, nec ſine tædio & dolore vivere. Libenter leneh etſin mn mnin lporetta Sennletie 1 n Upmnuft 1 ⸗ aiſern s nen Pheſthss Teuntun: ſutm ſe tin wel o ſdor⸗ Fninn u Selnt umn pon enhenn Eek erlo Auonhenht TNN Lane non Peetus: npdkennen bemntimn Beps r har⸗ Dancoetn nthionl Un tin ſi. un Mene rmwernn, Caltn4. end ol⸗ lCiisc. 1ſienir Ets, er enentni ell. iihe, ſwmtmen Worten⸗ N Ulgnnh, Renenbent. Gtmoetends nnune Anektn lobeier. lbent Examen II. 189 Libenter haberemus ab omni miſeria quie- tem; ſed quia per peccatum perdidimus Inno- centiam, amiſimus etiam veram beatitudinem. Ideo oportet nos tenere patientiam, & DEl ex- pectare miſericordiam; donec tranſeat iniqui- tas, & hæc mortalitas abſorbeatur à vita. O quanta fragilitas humana, quæ ſemper pro- na eſt ad vitia! Hodie confiteris peccata tua, & cras iterum perpetras confeſſa. Nunc pro- ponis cavere, & poſt horam agis, quaſi nihil propoſuiſſes. Meritôò ergo nos ipſos humiliare poſſumus, nec unquam aliquid magni de nobis ſentire; quia tam fragiles, & inſiiabiſes ſumus. Citò etiam poteſt perdi per negligentiam, quod multo labore vix tandem acquiſitum eſt per gratiam. Examen II. An ſim tepidus, an feryens Sacerdos? I. Uid eſt Sacerdos tepidus? Eſt monſtrum, naturæ portentum, ulcus horridum, ca- daver purulentum, verminofum, foœtidum. Quid eſt Sacerdos tepidus? Eſt incarnatæ Sa- pientiæ contemptor ignobilis. 1. Reg. 2. Infa- mis eſt, cupiditatum ſuarum vile mancipium, vilior cane mortuo, plenus dedecore, à Chri- ſto ſegregatus: Heu, quantum dico, cùm iſtud eloquor! Quid horridius materia per vomi- . tum 190 Peccatum Sacerdotis tum rejecta? Talis eſt Sacerdos tepidus: In- cipiam te evomere ex ore meo. Apoc. 3. A Chri- ſto, à lumine, à vita, à gratia, ab honore, à beatitudine, à ſanctitate ſegregatus, vah! quàm contemptibilis ſit oportet! Homo ſæcularis, ac tepidus eſt cloaca, ſentina, ſterquilinium, vas imundum, ſordium cumulus, bufonum ac ſer- pentum nidus: Quid erit Sacerdos tepidus? Miſer eſt, & miſerabilis, & pauper, & cœcus, & nu- dus. Apoc. 3. Contemptus, deſpectus, in Coœ- lo, in mundo, in Clero, in populo, ab infimis, à ſummis, ab æqualibus: Deſpeéctus & con- temptus tanquam Cœli probrum, mundi re- jectamentum, Cleri opprobrium, populi ludi- brium, omniumque conditionum inquinamen- tum. Sed unde horror tantus in tepido Sa- cerdote? A peccatorum innumerabilium teter- rima colluvie; à ſordium abominandarum in- ſigni fœculentia. Quid ſit vel unicum pec- catum; quanta illius indignitas, impietas, in- gratitudo, inſania, lepra, ægritudo, malitia ex objecto lælo infinita, Fides, ratio, Theologia, experientia docet. Quid ergo ſentiendum de peccatorum in homine tepido nefanda conge- rie? Quid de Sacerdotis tepidi ſtabulo cen- ſendum? Horror & fœtor, caligo & tenebræ, ſordes & immunditiæ orbis univerſi has fœces non æquabunt. Hypocrita eſt Sacerdos tepi- dus, Scriba, Phariſæus, ſepulchrum dealbatum: Fur, proditor, homicida, Antichriſtus, latro, Chriſticida eſt; Diabolus incarnatus, uti olim de Juda Dominus: Unus ex wvobis Piage⸗ as f: C Crhon oͤl Wioen⸗ ee unmz . Ponolin Mü cteomnt: Whrminsn enu lch Ei eetptri Rſen de berinn lar Un Cei,4 Nüüm N Cmen jtumn nAi Woren uſeil nin penn 5 en Ondes ſune gi iten i uen Ne Nul 4 a, tin, e. A Dhonot hen,n Wleenlerde luim r Uhnmn ze ſ. Nlu r bsr eſti ae. h hiini⸗ echs n W MuNe⸗ N l . Nitune Bn ed etcölunteen numkunn mminm Ne⸗ inpetng i⸗ Co, utte 0 Doog ntencon te encr og⸗ Ioo r 1oKnn Gethy Are⸗ eum. Examen II. 19*H lus eſt † Quin & ipſo diabolo nequior, no= centior, iniquior, & horribilior Sacerdos tepi- dus; ob Dignitatis conculcatæ eminentiam ſublimiorem, ob gratiarum neglectum amplio- rem, ob peccatorum numerum copioſiorem, ob damna, quæ infert, graviora & luculen- tiora. Homo laicus, quantumlibet ſceleratus, ha- bet plurima, quæ ipſius peccata minuunt, & extenuant: modicum lumen, media pauciora, infirmitas major, prava exempla, pericula, pau= pertas &c. Hinc commilſeratione dignus eſt, quando labitur: Hinc tantopere à DEO non recedit, faciliùs reſurgit, efficaciùs emendatur. At verò Sacerdos abundans lumine, auxiliis, robore, impulſibus continuis; ſtans in ſublimi ſacræ Dignitatis faſtigio, dum cadit, miſere conteritur, & conquaſſatur. Malitia ſingula- ris in immenſum auget illius peccatum: Mali- tiose contempta DEI Bonitas, minæ neglectæ, rofanatum & pollutum Sanctuarium, indigne Pabitum Altaris Miniſterium, peccata ſine nu- mero in terra Sanctorum, in Majeſtatis æter-= næ conſpeétu protervè, petulanter, & quaſi ludendo admiſſa, plus quàm dici & cogitari queat, gravant Sacerdotem, tantúmque infra ſceleratos omnes deprimunt, quantum gloria & honore, gratiis & auxiliis, ſcientia & cog- nitione üsdem antecellit. Quâm horrendus eſt tepidi Sacerdotis ſtatus, nullo verborum pondere, nulla conceptuum triſtiſſimorum va- rietate, Xx Joan. 6. 192 Peccatum Sacerdotis rietate, ac multiplicitate ſat exprimendus! Quid ſi tantæ miſeriæ vel remotum periculum a- diſſem? Meâ plurimùum intereſt, ad amuſſim intel- ligere, an, & quantum tepeam, ut tanto malo tempeſtive occurram. Quibus ergo indiciis tepidum Sacerdotem dignoſcam? Sacerdos te- pidus luride, diſtractè, cum nulla, vel modica Ppræparatione, absque reverentia, ſine devotio- ne celebrat, properat, truncat, præcipitat: Fides ei nulla, niſi mortua; æſtimatio tanti Myſterii pariter nulla, neque enim vel medio- cre negotium temporale tam frigidè, tam de- ſultoriè, cum tam modica applicatione unquam tractabit. Quantum ego diſto ab hujusmodi lu- rido, & negligenti Sacerdote? Sacerdos tepidus non admodum curat ve- nialia, quæ bibit ſicut aquam: Quæ cogitat, vana ſunt; quæ loquitur, inutilia; quæ agit, ſæcularia; quæ omittit bona, ſine numero. Quin & Regligenetas craſſas, ſermones noxios, actus mundanos, affectus ſenſuales, cogitatio- nes neſctio quas parum æſtimat. Sectatur ſua comoda: large bibit, bene comedit, prolixè dor- mit, non muſtùm laborat. Quis ego? Nullâne apud me hujus teporis indicia? Sacerdos tepidus diſtracte orat: orando Er berar: ab oratione præcipiti ad tempora- ia & mundana feſtinat. Nullus apud illum, ſuò vitiò, pietatis ſenſus; nullus rerum ſpiri- tualium guſtus; ad illas applicatio nulla. Nullum Elm eume 1 E, 1 n aln r n e Een tanen; iten! M e IX meel ſtenl n IEwenter ohngnce Nehier an CNeleksn l guri⸗ ern lci NPi Numn hunmnäln Gltemn linGern Trann kergr Am M Anele⸗ NS Uune 9 nl (un Kcherh h Nic 1 inentu perieln; Inllin ine. t tunto mah eob incſeis . Metoste. lnd moden lrtent. n Nrcher: Aostoni nin eineto⸗ gis un⸗ lreuegun Diumoallr⸗ om ent ſe Q gin⸗ li, reg ſne nunerd, Pnes ood 8Cgtuid⸗ Gecatar prolgete⸗ egn Nu⸗ Int: hi iuten lmln umhr n r M Examen II.— 193 Nullum examen, nulla meditatio, nulla ſpiri- tualis lectio, loquendi & agendi cum Domi- no ſuo nullum deſiderium. Avertat DEIIS, ne iſthæc in me peſſima ſigna reperiam! Vi- dendum tamen, utrum quoad hæc ſim pror- ſus innocens? Sacerdos tepidus ordine præpoſtero, quæ DEI & muneris ſui ſunt, negligenter; quæ verò ſæculi ſunt, toto ſtudio, Ieriò admodum & ferventer exequitur. Verbi Divini prædi- catio languida, ſicca, ſterilis: Rei autem do- meſticæ cura exporrecta, perpetuòô vigilans. Catecheſes raræ, ſomnolentæ, perfunctoriæ: ſtabuli, granarii, cellæ & culinæ inſpectio fre- uens, ſollicita, ſtrenua. Ægri & moribundi *pe neglecti, ad ſummum proviſi; aliàs rarò vel nunquam viſitati: contrâà viſitatio boum, equorum & ſimilium quotidiana; Inſpectio ſe- dula, utrùm pingueſcant, an gracileſcant. Si- ve dein Grex Dominicus male, an bene habeat, inter curas hæc poſtrema, & minima. Sum- ne hic labis expers? Quid reſcindendum aut mutandum? Palpéne ſaltem, quæ abſurditas iſto ſub tepore lateat? II. Quis nunc Sacerdos fervens? Quanta Ejus Gloria! Quâm pinguis felicitas! Quæ bo- norum affluentia! Dominatur animo ſuo: in- victo robore vitiorum monſtra ubique perſe= uitur Heros magnanimus: nullo loco conſi- ſtere patitur: Regi ſuo Chriſto amicè conjun- Rus vivit; Quaré à Cœlo, à terra, omnium- dque rerum creata Univerſtate ſuſpicitur, & R. P. Dufrene Exwercitia. N hono⸗ 194 Peccatum Sacerdotis „ honoratur. Dives virtutibus, dives & meri- tis: laboribus honeſtatus; præmiorum copia paulòô pôſt ornandus, ſtat in Domo DEl ſicut Oliva fructifera, fructuum ubertate conſpicua. Mira eſt Illius pulchritudo; ceu ſol formoſus, ſplendores & ardores ſacros ubique diffundit; floret ùt palma; germinat ſicut lilium; ſtat fortiter ùt columna: ubique prodeſt: univer- ſa recreat: Gloriam, gaudium, felicitatem om- nibus, quibuscum egerit, potenter aſpirat. Quid enim non poſſit dilectus Eſu Chriſti Diſcipulus, Miniſter Fidelis, Frater, Amicus, Socius individuus, ardens Charitate, Divina præditus poteſtate, eximia glorioſus Sanctita- te? Talis eſt Sacerdos fervens, de'monum ter- ror, hominum amor, Angelis nulla re inferior; beata pro Chriſto paſſione, ſudore ac labore etiam ſuperior. Quanta hujus Gloria? Quæ tepidi ignominia? Alteruter ego ſum; aut fer- vens, aut tepidus: ſcire me oportet, ad quam claſſem pertineaoam. Sacerdos fervens nulla re magis afficitur, quâm DEl obſequié: Hæc illi curarum præci- pua & unica, ut DEO ſerviat, & quampluri- mos ad Ei ſerviendum adducat. Suas actio- nes quotidianas, præſertim ſacras, cum ſingu- lari applicatione, cum ſpiritu; non obiter, non ex conſuetudine; ſed cum exquiſitis intentio- nibus, cum alacritate, cum animi vigore per- ficit. Sumne ego talis? Sacerdos fervens cum guſtu & gaudio, quæ Vocationis ſunt, o- Peratur: cunéta ordinate exequitur: nihil ne- gligit: unti nonn in ticn ar /1 Kuſti. coom! P eae don n vennde wdeoan uslkhet⸗ (un ſe Ienht ⸗ ctß olt pen het nunhu; ſtnenn inpen aiil MN elztn n Wamer yer Delh Mann tenn umlune z n Püinflah un neſ Ohtl X ki Aftone Cne En morum no Delſer e conſie Eltormotz le cifhnet tllan; Aet onfrer. Alnenon. ene hnr. 1 N Crn ne, ANi Nut, Dn ols Knche⸗ Enonmw. lunetkrior Ge ho Cora ſun; ut. teh Aquun ub leten ruum Nri⸗ Eunglnn. Ne⸗ Cimi onCtentt iins ini⸗ nitinet end ens Cinltid en in 6 1 N Examen II. 195 gligit: ad minima quæque attendit: Nunquam é memoria dimittit graviſſimum illud Ven. Lancicii dictum: MNihil parvum putandum, quod ſumma æſtimet Majeſtas; Nihil leve, quod ſumma reprobet Sanctitas. Hæccine mea regula, & vitæ totius norma? Sacerdos fervens cane pejus & angue horret, fugit, averſatur quodvis pec- catum veniale: Nunquam deliberate peccat: ſincerè coram DEOD, & cum DEO ambulat: mavult perdere omnia, bona, vitam, honorem, quàâm vel leviſſimé peccare; Quare potenter removet quasvis peccandi occaſiones: cautè incedit, vigilat, omnia ſolicitè proſpicit, ne peccet. Acerbè dolet non tantum de ſuis in- firmitatibus; verùm etiam de peccatis alienis vehementer affligitur, illique aut impedire, aut perpetrata abolere plurimùm ſatagit. Quid ego ad iſta? Non ſum plane fervens, ſi talis non ſum. Sacerdos fervens nihil non agit pro DEO: laborat pro DEO, cogitat de DEO, loquitur de DEO, omnia refert ad DEum, omnia pati- tur propter DEIIM : Nihil curat laudes hu- manas: poſt aurum non abit, nec ſperat in pecunia & theſauris: ſua comoda non quæ- rit: carnem ſuam crucifigit cum vitiis & con- cupiſcentiis. Orationis ſtudio ſingulariter te- netur: ſpiritu filiali cum DEO agit: penſum Canonicum recitat cum guſtu: Omni re ad obſequium DEl pertinente plurimùm delecta- tur, miréque hinc roboratur. Suntne in me iſta beati fervoris indicia? N 2 Sacer- 5 196 Peccatum Sacerdotis Sacerdos fervens Charitatem habet erga pro- zimum indefeſſam: diù noctúque ſuccurrit, juvat, hortatur, ſolatur: Animas quærit; JE- ſu Chriſti ſanguinem ab interitu vindicare a- mat; Hujus immenſum pretium æſtimat: Hinc nulli parcit labori: nullâ malitiaâ, nulla ingra- titudine, ruſticitate nulla unquam à benefacien- do avertitur. In patientia multa, in laboribus multis, in vigiliis, in lenitate, in charitate non ficta, in ſpiritu manſuetudinis, & humilitatis. Rudes inſtruit, bonos firmat, diſcolos corri- it, teneram ætatem præcipuè curat, Verbum Per cum ardore diſpenſat, Sacramenta piè ad- miniſtrat, ægris & moribundis ſedulèô aſſiſtit. Pœnitentibus verô in ſacro Tribunali jus di- cere inter primas muneris ſui curas numerat, ubi animarum languores ſapienter curat, ſi- muúlque Heroicam patientiam & fortitudinem continuò exercet. Talisne ego ſum? Heu quantum diſto adhuc à ſancto fervore! Sacerdos fervens carnem ſuam non molliter habet; eandem crucifigit cum vitiis & con- cupiſcentiis; ab omni ſenſualitate abhorret; caſtigat corpus ſuum & in ſervitutem redigit, ne, cùm aliis prædicaverit, ipſe reprobus in- veniatur. Sobrius in menſa, cautus in lingua, ſedulus in oculorum cuſtodia, ſibi conſtanter invigilat: Mentem rebus ad obſequium DEl, & proximi ſalutem ſpectantibus fiudiosè oc- cupat: Otium pulvinar diaboli ſeriò cavet, dumque ſe aliis mitem & benignum perpetuòô exhibet; ſibi ſoli durus & aſper univerſa mun- emit uolno Enedoe 15 on, Uerte W! m Met nz ier un dle Uüna, e hoeme onin E tonn K⸗ ebin ntrn Cnde M Uerzret Mnhamn Awie UAUN) N Amtile bpun in khn nn ge inn Arlien Pygum ohn h uhgnends Uilt ll⸗ berezin, ne iwoenn Gglett, U Fiocicne, limet: Hn nnla ingn hübenelicten bnluorbus Rciniaeron Anitns, Clolsnt⸗ Clnig Vebon Melger EcllbUt. buonl od WöIen let n Lboriuder in nel hronnolter iis Ec⸗ Ge Pphoklet Men lelgt enehtoiß rn inlor⸗ olun Peftal kun e⸗ giin n en, gunun Examen II. 197 di & carnis blandimenta excludit. Num hos generoſi fervoris caracteres in me reperio? Sed mediocritatem fors ambio? Neque ni- miùm bonus, neque nimiùm malus eſſe cu- pio? Inter tepidum & ferventem medius con- ſiſtere volo? Verùm nullo pacto id fiet un- quam: inter frigidum & ferventem datur me- dium; inter hunc & tepidum non datur. Vel enim diligo DEum ex toto corde, ex tota a- nima, ex tota-virtute; vel non diligo? Si ità diligo, manifeſté ſum fervens: ſi non ità dili- go, minimùm inter tepidos incedo. Aut for- te homo laicus ad magnum illud præceptum obligabitur; Sacerdos non obligabitur? Hoc- cine autem ſit diligere toto corde, ſi lectis ut- cunque Horis, & Sacro expedité celebrato, plerasque diei & noctis horas otio, fabulis, pPopinis, conventibus non multum profuturis abſumo? An ſalvare me poterit illud tepido- rum axioma: Non pecco graviter? Imò pecco graviter, cum Vocationis meæ Sanctitati ac Celltudini per menſes integros, & annos ſo- lidos non ſatisfacio. Si res tam modica foret hic tepor, num graviſſima rejectionis omnimo- dæ pœna ſtatui in illum poſſet? Incipiam te e- vomere ex ore meo. Cum nauſea rejicitur mas- teria fœculenta: cum ſtomacho expellitur ſer- vus piger, quamvis nec furetur, nec occidat: cum probro faceſſere jubetur è cordatarum numero ignavus miles. Sic ergo ſtatuendum, niſi tepidos inter vive- re ignobilis, infamis, egenus, deſpectus & re- N pro-⸗ 198 Peccatum Sacerdotis probationi æternæ proximus volo, ferventibus accedere me oportet, qui ſoli nobiles, magni, honorati, divites, contenti & ſancti eminent in Regno Eſu Chriſti. Sed qua ratione abo- minandum teporem eliminabo? Quibus mediis ſanctum fervorem ſuſcitabo? Quotidiana ſacra Meditatio dabit intelle tum bonum: frequens ad DEum afſpiratio inflammabit voluntatem: Occupationes nobiliſſimæ alacriter ſuſceptæ afferent jucunditatem; tædium propellent, ar- cebunt teporem, bonorum omnium fœcundi- tatem procurabunt. Mi DEUS! ſtat ſeriò in- fandum teporem exſcindere; beatiſſimum fer- vorem accendere, accenſum cuſtodire. In meditatione mea, te donante, per ſingulos dies exardeſcet ignis, quem timor & amor filio dig- nus, perpetuò conſervabit. Meditatio W. De grandi malo teporis Sacerdotalis. Muſcæ morientes perdunt ſuavitatem unguenti. Eccl. H“*α⁰— Scripturæ verba in ſenſu ſpirituali & 2 1 myſtico juxta Patrum explanationem ſic intellige. Errata illa, quæ ſolúm tranſeunter, ex infirmitate, non ex voluntatis propoſito a- ctibus ſeſe noſtris admiſcent, grande nocumen- tum afferre nequeunt: Quôd ſi verò hæc er- rata in aſſuetudinem tranſeunt; ſi in nobis hæſerint; ſi in animo veluti computreſcant, . ſedem- ie in Uun en uns o uanlun: Slmmnn Stmnorn m Aae lüghohn e gned nhlis len n nd Uetuil liiſtui⸗ Utlen orm Uuaſtter endh Nadir (kn lgnen imnlti 8 Uiſce Hümme Mnein dos n. Non ne AuNn Au) une z . ,fenerin dile, Ndhieniten rtione d Uiis neti Wicanalien n kegpent ifmgen: irue lprprlenzr. nlun fecnnl⸗ lrkrd i lunte⸗ locde. n titgnlude⸗ rfloch⸗ Yeni led, Gii unadonenk n Tnerh 5 ſt⸗ Adewen ſeülnt. ſe w 4 ſn ore er⸗ Meditatio IV. 199 ſedemꝗque fixerint, tunc planè horrendum in modum perturbant omnia, ſingulas actiones quantumvis bonas turpiter inficiunt, rectitu- dinem tollunt; DEO exoſas reddunt, inſipi- das, & amurca fœtente imbutas. Hæc errata, utùt minora, cum ſtabilitatem obtinueêre, fer- vorem & alacritatem in DEl obſequio pelluntz; & frigus, languorem, torporem, miſerrimam- que gravedinem introducunt. Quô autem ampliùs ſeu multiplicata fuerint, ſeu invete- rata & radicata, tantò invaleſcet durius ac pertinaciùs languor ille infelix; tepor ille per- nicioſus, qui paſſim hodie ſtatum etiam Sacer- dotalem contaminat. Conſideremus primè, quàâm ſit hoc monſtrum DEO injurium: ſecun- dò, quàm ſit Sacerdoti eo morbo laboranti per= nicioſum. 1 Pundtum 1. Conſidera, obſecro, quàm ſit injurius Divi- næ Majeſtati Sacerdotum tepor. Numquid non Regis terreni magnitudinem ex alacris & indefeſſi famulitii multitudine colligere tutèò licebit? Ubi videris nobilem turbam ad Prin- cipis ſui nutum exactè compoſitam, vigilem, uævis imperia ſolerter exequentem, profe- ctò ſecurè dices: Hic magnæ Majeſtatis eſt Dominus. Nosmetipſos intueamur. Qualis noſter, quem æterno Regi præſtamus, famu- latus? Illi Miniſtri ſumus; Ipſius Aulici, qui proximè huic Domino ſemper adſtamus. Con- ſideret nunc aliquis luridum agendi modum, N 4 quoò 20 Peccatum Sacerdotis quo in Ejusdem obſequio verſamur, cùm te- peſcimus, Quis non crederet, adeò puſillum eſſe Dominum, cui ſervimus, ut vix audiri me- reatur, cùm aliquid imperat. Cogitationum noſtrarum, & affefctuum cordis ultimæ fœces debent Illi ſufficere: Contentus ſit oportet hic Dominus, cùm Ipſi modicæ reliquiæ tem- poris illius deſultoriè tribuuntur, quod in tem- porales curas tam liberaliter profundimus: Ipſe viderit, quo pacto tenue reſiduum ſtudii noſtri, ac deproperati laboris poſſit Ei ſat eſſe. Fateamur, quod res eſt: Numquid non ita ſervimus huic Domino, acſi minimus foret; obſequio macilento vix dignus, cui paulô ſtu- dioſiùs famulari grave ac oneroſum videri de- beat. Et quid aliud loquuntur evagationes perpetuæ cordis noſtri, pigritiæ, ſomnolentiæ, tepores, languores, negligentiæ innumeræ? Tardi ſumus ad laborem, in opere cœpto pigri, ad exitum celerem feſtini: Ardemus ad ſæcu- laria, languemus ad Divina, quæ & facilè omit- timus, aut miſerè ſaltem truncamus, ac mu- tilamus. Admittétne hujusmodi famulatum miſerabilem quispiam Regum terræ? Ubinam locorum ſæculi Principes adeò contemptim habentur à ſervis ſuis? Pudeat nos Sacerdotes ignavi torporis, quem in Aularum ſæcularium poſtrema nemo reperiet! Quàâm erubeſcenda nobis eſt hæc cum famulitio terreſtri compa- ratio, quæ eœleſti Domino plurimùm affert ignominiæ! Numquid non integrum Tibi ſem- per erit, Regum Supreme, ùt primuùm volue- V ris, emnane En tten ereptir nhi ſiun min Elorn e Hig elgne ren oline Iuceni n NMülen ülns cum Mhldr Ins I ſgkikn⸗ Mtn , Eülirs n 8 lit, Enclr n Giſoe „ UE A A 1 M enee Alſn nchnin rore Di midatio i 4,,. 1 i tamn, Cinn ) Ae olll 1t iraucitin, „Copiatont Uüllämzfen mn ſt hon e rlqnirta. bcnkinten e ondne. e ſtlun kni ole lrek Ing wni nbinmshuer, clialkr. dün ice⸗ n eigioner , Cnnclent, lir imunen! enns n⸗ Ehelkom le, AeIl. ihmohrun are! Ubiom contenpun Nd Abeltin un Eellin Mmetiri Enttine lonte gn leme Nn 0r 15 Meditatio IV. 201 ris, amandare ſervos negligentes, & alios me- liores ſubſtituere, qui mandatis tuis plenè ob- ſequentes, dignum Tibi famulatum exhibeant? Suſcitabo mihi Sacerdotem ſidelem, qui juxta cor meum & animam meam faciet. I. Reg. 2. Revocatur hic in memoriam Examen primum Tri- dui primi, & exercetur dein voluntas per altus con- fuſionis, indignationis, horroris, deteſtationis &c. Punbtum II. Qui verô puniet tandem ignaviam noſtram DEUs ultionum Dominus? Pœnarum maxi- ma certè non foret, ſi auferret à nobis ſubli- me Miniſterium Sacerdotii noſtri. Multò ter- ribiliùs, quamvis occultiùs, vindictam ſumes, DEUS Altiſſime, ſi nos in munere Sacerdota- li relictos, Tua Benedictione privaveris; Iſtud ſupplicii genus eſt nobis unicè præ cæteris for- midandum, ſi in munere Sacerdotali relictis, maledictionis tuæ fulmen horrendum inten- tes: Maledictus, qui facit opus DEl negligenter. * Sic eſt, nulla imminet gravior pœna, quàm ſi relictos in loco & munere noſtro excelſo, nobis ipſis totique ponderi teporis ac inertiæ turpiſſimæ nos reliqueris. Multò acerbiuùs, quâm foret ipſa è gradu Sacerdotali probroſa depulſio, negligentias noſtras ulciſcerêre, DEus terribilis! ſi nos equidem toleraveris ſemper intra Sanétuarium tuum, ſed interim corde tuo, ex ore Divino evomueris, quod ipſum diræ cominationis tonitru in omnes tepidos N 5 contor- * Jerem. 45. v. 710⸗ 20² Peccatum Sacerdotis contorques: Quja tepidus es, & nec frigidus, nec calidus, incipiam te evomete ex ore meo. * Ad Sa- cerdotes maximeè verba hæc terrifica perti- nent, quæ medullas omnes meritò transfigant, poſtquam ad Sacerdotem & Epiſcopum primò ſunt dicta. Averte hoc fulmen, miſericors DEus, à nobis famulis tuis; utque tollatur penitus omne tanti mali periculum, illius pa- riter cauſam tolle: gratiam potentem largire, tepores noſtros univerſos eliminandi quampri- múm, & fervorem tua dignum Majeſtate, no- ſtræqne conſonum ſanctæ Vocationi ocyus al- ſumendi. Ut ſine timore de manu inimicorum no- ſtrorum liberati, ſerviamus Ili in Sanctitate & Ju- Ktitia coram Ipſo omnibus diebus noſtris. Luc. I. Inſiſtitur Gonſiderationi ſeriæ ſtatus miſerrimi, in quem ſe conjicit Sacerdos tepidus, dum ſibi ac torpori ſuo infeliciter relinquitur. Sequitur timor, accuſatio propria, Adhortatio, Propoſitum &c. Dies W. Sacerdotum Omiſſiones piaculum grande nimis. Conſideratio III. De prava Conſuetudine Sacerdotum. I. Peccatum grave unicum conſideratur. PEccatum mortale unicum eſt malitiæ ſecun- dùm quid infinitæ: ita Theologi omnes. Pecca- * Apoc. 3: rn e atzſe atio on Pne ord u. n en üogin miKentin me Mee s nine Cmlep n ülwurn Iecene Ue,ſmnene U M . Miü tye Dnenenu lnge⸗ Eennun mumnem Gontt ls lon nlnn Gmi gun Une nocen Ihonn 4 ſlrrn fil,n .8 Ad etrüicn en fnmfer, opon rn n Nleten lgne daln lun Uns tenhn, niguni. Melar,t tonien. ininny. a⸗ u. Liſnmnht 1iAN inn Aan Pulin Cerhen ſluen ouukan en one, e Pe Conſideratio III. 203 Peccatum grave unicum eſt pejus omni ma- lo naturæ; pejus omni morbo, deterius peſte, incendio quovis voracius, tyranno crudelius, Dracone horribilius, diabolo turpius, inferno deteſtabilius. Eſt peccatum grave ulcus pu- tridum, fœtens, lethale, inſanabile, niſi ſolo Chriſti ſanguine. Eſt impurius omni cloaca, omni ſentina, quovis ſterquilinio: execrabili fœtore inficeret totum mundum, & omne vi- vens extingueret, niſi DEus impediret. Eſt carnifex, qui animam occidit, & in ipſo Chri- ſti ſanguine manus lavat. Quovis bello ma- Xime cruento formidabilius eſt; fame, ſterili- tate, inundationibus, terræ motu, ædium rui- na, mundi totius interitu magis dolendum, ampliùs fugiendum. Quis Cœlorum tertiam pPartem evacuavit, & nobiliſſimos Angelos in turpiſſimos deæmones mutavit? Unum ſuper- biæ peccatum hoc fecit. Finge oſſa omnia mortuorum omnium in unam ſtruem colleéta: Nubes profectò tangeret triſtis acervus. Quis tot milliones hominum ſtravit? Unicum Adæ peccatum; nam per illud mors intravit. Fin- ge omnem ſanguinem à mundi exordio fuſum, & ad finem usque fundendum; Qualem hic lacum; imò quâm ſpatioſam mare conficeret! Quis hunc profudit? Unum Adæ peccatum. Quis tot innocentes mactavit, omnia peſſum- dedit, mala omnia, morbos, peſtes, bella, in- cendia, vaſtationes &c. in mundum invexit? Unicum Adæ peccatum: & tamen ultra con- dignum non fuit punitum; imòô potius infrà condignum. Si 204 Peccatum Sacerdotis Si Beatam Virginem, S. Joſephum, S. Pe- trum, Sanctos omnes é cœlo detraherem, ſe- clusò peccatô, minus hoc malum foret, quâm cùm pecco graviter. Si ſolem, lunam, ſtellas extinguerem, Cœlum deſtruerem, Divos an- nihilarem, Angelos occiderem, ſeclusô iterum peccatô, minús dolendum eſſet, quâm ſi uni- cum admitto grave peccatum. Si omnes li- bros, bibliothecas omnes, Antiquitatis monu- menta omnia, Templa, Palatia, vicos, urbes, ſanctas reliquias, Artis opera, & pretioſa om- nia ſine peccato comburere poſſem, pròô! quan- tum toti mundo nocerem! At minus noce- rem, quàm vel ſemel peccando noceam. Cuͤm vel ſemel peccas, O Homo! mereris, ut te dia- bolus ſtatim diſcerpat, vel collum tibi contor- queat, quod & futurum eſſet, ſi DEus permit- teret. Semel graviter peccans mereris, ut creaturæ omnes contra te inſurgant, odio ha- beant, perſequantur velut hoſtem publicum, velut latronem, velut beſtiam humano gene- ri inimicam &c. Mereris, ut omnes morbi te occupent, ut terra glutiat, ut aqua ſuffocet, ut aër peſtilens corripiat, dæmon ſtatim ad infernum rapiat, quæ omnia tibi peccanti even- tura mox eſſent, niſi DEl Bonitas prohiberet, quam offendis. Etiam unum grave peccatum eſt contra DEum audax rebellio; contra ſummum Bene- factorem nigerrima & diabolica ingratitudo; contra piiſſimum Dominum atrox impietas; contra Patrem immane parricidium; contra . Spon- rin nn⸗ Prum N ſe elaimm eneſüße ermn 8 Calonen Simegs tnLuncu eurum ereme More Pin ne, „Cnniimn ,Uitoere üauie o lalde Ne An I. merſ Qreprl 4 benr 91 ermi Mbn ſonls phum 8 1 Etneheren, nlmrengin lunan Eee en Diross eön tern un d Konne! icnnnsm. 9ilds U, Cprncle en Döns e⸗ Cenn, Cin nted ntb ond Dbuhem Merets, 1 nh tokr n otſeum⸗ nnn gend⸗ Pes wordit. gun Cfire on Natin Neemieſs cüten n uun ſnme e in , l nMeng Co en hr Conſideratio III. 205 Sponſum animæ probroſum & ſacrilegum ad- ulterium: Eſt effrons impudentia vel unum grave peccatum, quia fit in oculis DElI; Eſt proterva vilipenſio æternæ Majeſtatis; eſt abu- ſus petulans & impudens DEl beneficiorum, quæ inſtrumenta fiunt offenſæ, ut ſi mendicus panes integros in caput benigni Datoris pro- Jiciat, Eumque graviter ſauciet. Et harum impietatum unaquæque eſt infinita. Vel ſe- mel peccans operée dicis: „Nolo habere DEum „ pro Patre, neque Spiritum Sanctum pro mea „ vita, nec Angelos pro fratribus: renuntio „ Omni juri ad Regnum cœleſte, quod in Bap- „ tiſmo accepi: Remitto promiſſionhes mihi „ factas à DEO; neque ego IIIi ſolvere vo- „ lo, quod debeo, neque ut alius ſolvat pro „ me: Satanæ me obſtringo, cui renuntiave- „ ram: Pœnitet me nomen DEO dediſſe, & „ inter Sanétos adſcriptum fuiſſe: Nolo par- „ ticeps fieri Sacramentorum, aut Sanguinem „ Chriſti mihi plus prodeſſe quàm dæmoni- „ bus: Nihil cum Iplo, aut aliquo Sanéto vo- „ lIo habere commune. P. Lamparter de Excell. grat. Conſid. 2z2. Dicit peccator ipſo opere: Ego non curo cœlum; non curo infernum; Chri- ſtum à me flagellari, conſpui, crucifigi non curo: Lugeat Cœlum, lugeat mundus, irruant calamitates, pellatur è ſede ſua Chriſtus, trium- het diabolus, non curo, &c. Et quis iſta? Palvis, vermis, mendicus, ſcarabæus, nihilum contra DEum Majeſtatis inſurgit! Et ubi hoc? Sub ipſis oculis Domini ſui. Et quando hoe⸗ 0 206 Peccatum Sacerdotis Eo ipſo tempore, quo conſervatur, protegi- tur, beneficiis cumulatur. Vah impudentem proterviam! Vah rabidæ malitiæ diabolicum inquinamentum! Vel unicum peccatum grave DEus tam acer- be odit, ut, quamvis infinité Bonus & Miſeri- cors, æternúùm illud puniat omni pœnarum genere. Ità odit peceatum, ut, quamvis om- nes Sanctitates, omnes virtutes, omnem gra- tiam unus homo haberet: quamvis populos ad fidem converteret: tametſi univerſum or- bem ad Amorem DElI infinitum accenderet, milléque mundos crearet, tamen uno peccato gravi contaminatum à ſe projiceret. Si SSma Chriſti Humanitas rea vel unius peccati un- quam foret, mox diſſolveretur unio Hypoſta- tica. Si vel unum peccatum Cclo inferri poſſet, mutaretur in infernum. Ne umbram quidem peccati ſuſtinere DEus poteſt. Ex- ternam ſolùm peccatoris ſpeciem aſſumpfſit DEI Filius Miſericordiâ motus: Et quàâm gra- viter fuit percufſſus Filius dilectus, unigenitus, innocens, impollutus, ſegregatus à peccatori- bus, ob ſolam peccati ſimilitudinem; ob alie- num debitum miſeratione amoris plena in ſe ſuſceptum! Non erat Ei ſpecies, neque decor, & reputavimus Eum quaſi leproſum: * Cælus, flagella- tus, laceratus eſt; ultimo loco habitus velut opprobrium hominum, & abjectio plebis: Me- dius inter latrones e patibulo ſuſpenſus eſt, ut ſatisfactione infinita debitum elueret. Con- ſidera, Ibtin dn unilhol iiroon Agrte 1 aen oors mdemwort (mend uardoden ODln, igiscni r Mhf Teciund Drſorten hnun noea CNMcmn 5 IuN ben , Nrct i mnum Mam/ 4 runſeen n ha! ifo etentt affei Api ne erlid ſ s pecet Eert De fvatn Nons imnltet: tie Neboler Dbigtamae. onn E Mſei n denm guunriss. domen;. unſiͦ Mi⸗ Vumyerumge D d eaen t Kn Blecenu. uno hynk. Cle en Neonbrm ret Er. en Anl: gnin gr⸗ ,nigeinsh ecenc⸗ enz b Rennt vete lund Alns, lren nubins ſen Conſideratio III. 207 ſidera, mi Theologe! & contemplare hince Chri- ſti Perſonam, Dignitate, Bonitate, Sanctitate undequaque infinitam. Hinc Ejus vaulnera, livores, dolores, angores, opprobria, fuſum ſanguinem, mortem acerbam & ignominioſam: Quàâm ſtupenda Perſonæ tantæ cum hiſce ex- tremitatibus combinatio! Sic peccati alieni ex- terna ſolúùm ſpecies in Illum deſævilt. Hæc tria quis capiet in unum compoſita: Chriſtus, Ejus Paſſio, peccatum? Quanta hic abyſſus! Quæ meditandi materia, alta, profunda, infinita! Sancti profectò nullibi magis intelligunt, quàm ſit horrenda res peccatum, niſi, cùm DEI Fi- lium pro peccato in cruce paſſum & mortuum conſpiciunt. Siſtamus hic, quoniam ad ulti- mum veneni, horroris, peſtilentiffſimæ infectio- nis, in peccato latentis, terminum perveni- mus, cùm dicimus: Chriſtus mortuus eſt pro pec- cato. Hic deficit ſenſus, hæret lingua, ſtupet ratio, attonitus in ſuſpenſo manet omnis in- tellectus. .V II. Peccatum grave Sacerdotis conſideratur. Tot circumſtantiæ peccatum Sacerdotis ag- gravant, ut fiat horrendum & grande nimis, Præ quo peccatum hominis Laici tenue ad- modum videri poſſit, cùm tamen & ipſum ſit juxta priùs memorata graviſſimum. Cuùm Laicus peccat, ſervus inſurgit contra Domi- num: ſed cùm peccat Sacerdos, Frater, Socius & Amicus peccat. Si crimen eſt rebellio ſer- vi, quid erit perfidia hominis ſingulariter di- lecti? 208 Peccatum Sacerdotis lecti? Sacerdos habetur in Domo DEl ut Fi- lius: magis affligit patrem filius degener, quàm turba integra petulantis famulitii. Conſidera locum ſanctum, in quo peccat Sacerdos; tem- pus peccati, modum peccandi, cauſam pecca- ti; antecedentia, concomitantia & ſubſequen- tia peccatum: lumen peccantis, inſtrumenta peccati; ejusque longiſſima, latiſſima, altiffſi- ma & graviſſima nocumenta. Peccatum quip- pe Sacerdotis nocet communitati; nocet Do- minico Gregi; nocet integræ Provinciæ, toti Eccleſiæ, toti terrarum Orbi, totique Cœlo. Unde ignorantia, tepor, malitia, perverſitas in populo, niſi quia non lucet, non ardet, non inſtruit, non ædificat Sacerdos? Unde flagel- la, grando, ſterilitas, bellum, & variè inun- dans calamitas, niſi quia Mediatorem non a- git peccans ipſemet Sacerdos? Quare turma- tim ad infernum properat hominum multitu- do, niſi quia præcurrit ad interitum ipſe Sa- cerdos? Quare luget Sanétuarium, qualet templum, conculcatur Domini præceptum? Cur ſanguis Redemptoris perditur, Sancta Re- ligio vilipenditur, Sacramenta infirmantur, niſi quia peccat Sacerdos? . Ignorat Laicus DEl Dignitatem: Scit Sa- cerdos, & novit Illius Omnipotentiam, Boni- tatem, Sanctitatem, Majeſtatem &c. Ignorat Laicus malitiam peccati; ſaltem non ità clare agnoſcit: Sacerdos ſacrâ ſcientiaâ inſtructus optimè novit peccati naturam, ſequelas, mali- tiam propemodum infinitam. Ignorat Lae . tr⸗ Ki ilias1 uInhü 1. Oln mnge fentum ſhi CNDO. Cnum dren Kketenoe N Monn UCun Non 1N Pndn blinn iEimnt, . en un ei nl n e 4 ra K⸗ un e miten 1 lhus en ntrentn ſe li⸗ oAt, Egelengnn . Cercs: n allm den, Cbenne ,inlrumenn in, Ai Kummdh iz eetl⸗ Mtiniti lhre en ,arerſa⸗ le, Ute kg⸗ inr. WeEnN re men. Vum amir un de n, tet Nzegfun Ane. nokot, !: t * Endumbe.⸗ kun don Un. Conſideratio III. 209 DEI Juſtitiam, ultionem terrificam, exempla vindictæ: Scit Sacerdos hæc omnia. Non ad- vertit Laicus ad DEl præſentiam, uti Sacer- dos: Non habet tot media, tot gratias, ſicut Sacerdos: Non adjumenta temporalia, quæ Sa- cerdos: Obſtant Laico multa & gravia impe- dimenta, quæ ignorat Sacerdos. Laicus non confitetur tam ſæpe, & hinc non mentitur DEO tam ſæpe, út Sacerdos: non ludit, non joca- tur cum DEO, ùt Sacerdos. Quæ omnia pec- catum Sacerdotis nimiùm quantùm aggravant, & reddunt grande nimis, execrabile nimis, & Præ Laicorum peccatis millies magis abomi- nandum. Sacrificium quotidianum, Acceſſus ad DEUIM continuus, occupatio circa Illum pPerpetua, Caracter Sacerdotalis, ſtimuli inter- ni, Vitæ ſanctæ facilitas, tot libri, tanta ſcien- tia, & innumera his affinia tantopere gravant Sacerdotem, ut peccatum Laici, quantumvis in ſe horridum, peſtiferum & execrandum, à peccato Sacerdotali exceſſibus quodammodo infinitis ſuperetur, ob malitiam vehementer multiplicatam, diſtillatam, intenſive & exten- ſive multò majorem, coagulatam & conden- ſatam. Vah! quæ diabolica monſtroſitas vel unius peccati Sacerdotalis! Quâm portento- Aa combinatio Sacerdotis cum peccato! III. Sacerdotis prava peccandi aſuetudo con- ſideratur. Si vel unus eſt in toto mundo Sacerdos Prava conſuetudine illigatus: Heu! quàm mi- R. P. Dufrene Exercitis. ſer 210 Peccatum Sacerdotis ſer eſt! Unum peccatum grave Sacerdotis mon- ſtroſitatem continet, nullis conceptibus adæ- quandam; nullis ſermonibus declarandam: Quid erunt monſtra hujusmodi centena & millena in animo Sacerdotis conſuetudinarii nidulantia? Si unus draco eſt horridus, quid erunt horum integri greges in conſcientia ſta- bulantes? Ità ſanè eſt: ſi datur in mundo Sa- cerdos conſuetudinarius, Judas ille eſt, & Ju- dâ multùm deterior NB. diabolus eſt, & multéô nocentior diabolo NB. unum grave peccatum eſt diabolò deterius; Quis enim fecit diabo- lum, niſi peccatum? Atqui cauſa maligna eſt utique effectu maligno deterior. Septem dia- bolos habuit mulier illa Evangelica, in civita- te peccatrix: ſed quot habet dæmonia Sacer- dos conſuetudinarius? Tot, quot habet pec- cata. Sed quot peccata gravia, ſacrilega, enor- mia vel intra unius anni ſpatium parturiet ma- la conſuetudo? Imò quot monſtra effundet vel una hebdomas: Quid anni? quid luſtra? Quis numerabit vermes é cadavére putrido ebullientes? Quid ſi cadavera centum mille, decies mille, centies mille in fovea una delitelcant? Horror eſt vel cogitare. At ve- rò hæc ipſa fovea præ conkcientia Sacerdotis conſuetudinarii erit hortus deliciarum. Sed oſſibiléne ſit, ut detur in mundo, in Domo PEI. in Eccleſia Chriſti Sacerdos conſuetudi- narius? Iſtud non diſputo: hoc ſolùm dico: ſi datur talis, eſt diabolus incarnarus, diabolo- rum infelix nidus, demonum infame Colle- gium. 2 Me Enigete rtllih in Rk önannn utls lundun Chrii;! iin Niguid Uria cun Cnſosc ſunms /ut ſanAnmrn luſuin m Mntto Cr in. lnt C Lani 6. 7 Enlendn⸗ urtn e W Aenlltnn ncaptebd Gechrunte 1i centen! tonſnetcinr Uonics i nſcentn rinmNd. le che luehA Niſeſellin Kct An Lnlwet Elencir enckin Mori e. M bdet e lenem mterni⸗ ſen enncet glil Un ſee Punid en cendu in borenut e. A ch enn lamn 9 Conſideratio III. 211 gium. Plus etiam dico: Antichriſtus eſt. Et hic denique terminus eſt omnis malitiæ; om- nis nequitiæ, infamiæ, petulantiæ, proterviæ; omnis abominationis, deſolationis, & perditio- nis gradus ultimus & ſupremus: Hic lacus, hoc profundum, hæc abyſſus alta & inſcruta- bilis. Quid verò eſt Antichriſtus? Eſt inimi-= cus Chriſti; Eſt ſeu homo, ſeu diabolus (de- terius aliquid dicerem, ſi poſſem) Chriſto per omnia contrarius; é diametro illi oppoſitus. Chriſtus eſt ſumma ſanctitas, ſumma puritas, ſumma juſtitia: Antichriſtus ſumma perver- ſitas, ſumma impuritas, ſuma injuſtitia. Chri- ſtus ſuma amabilitas: Antichriſtus ſuma abo- minatio. Chriſtus ſalvat; Antichriſtus perdit animas. Quæ Chriſtus ædificat, Antichriſtus deſtruit. Cogitat Ohriſtus cogitationes pacis & amoris; Antichriſtus cogitationes odii & diſſidii; operatur ille opera DEl; hic opera diaboli &c. Antichriſtus profectèò eſt Sacer= dos conſuetudinarius. En ùt Chriſtum odit & perſequitur ſacrilegè celebrando, Eccleſiam deformando, populum fidelem ſcandalizando: En! ůt Chriſto per omnia eſt contrarius: Chriſtus modeſtus; ipſe imodeſtus: Chriſtus devotus; ipſe indevotus: Chriſtus zelò ple- nus; ipſe inertià putridus: Chriſtus crucem ferens; ipſe crucis inimicus: Chriſtus homi- num Salvator; ipſe hominum everſor &c. A. Chriſto ſeparari totius ignobilitatis, totius in- famiæ, totius infelicitatis ſuma eſt: Quid erit oppoſitionem habere cum Chriſto? Hanc ha- O 2 bet 212 Peccatum Sacerdotis bet Sacerdos conſuetudinarius, firmatus in ma- lo, ligatus à diabolo mille catenis, excœatus, induratus, reprobatus. Non amanti Dominum noſtrum Eſum Chriſtum anathema dicit Gen- tium Apoſtolus: quas execrationes jaciet in oſorem? Iterum dico: ſumus in termino om- nis impietatis, iniquitatis, abominationis, cùm Sacerdotem conſuetudinarium DEO exoſum, Cœlo inviſum, terris probroſum & ſumè no- Xxium intuemur. Quis autem convertet hoc monſtrum? Nullus hominum, nullus Apoſto- lus, nullus infelix caſus, nullus Angelus, nul- la creatura. Ingens gratiæ prodigium; ſo- lum JEſu Chriſti omnipotens brachium hæc vincula diſſolvet: hos vectes ferreos, & portas æreas confringet, ſi toto voluntatis efficaciſſi- mæ pniſu, totaque contentione velit re lire ad cor infeliciſſimus Antichriſtus. Sed unde ſpe- randum tale, tam grande miraculum? Quâm rarum eſlt! Quàâàm præſtat hos nexus ferreos nunquam admittere! Moditatio V. De omiſſionibus Sacerdotum. NEmo repente fit peſſimus: gradatim in pro- Nfundum malorum deſcenditur: modica initia pravæ conſuetudinis malum ingens par- turiunt. Caveat hæc initia Chriſti Sacerdos, ne ſenſim in ipſum barathrum delabatur. Quæ- nam veròô ſunt initia malorum, quibus obvian- dum? Omiſſiones fila ſunt tenuiſſima, quo- rum golelrn 11 nſe ölen. en Eenhe Droni n Petle binos, Orniſa n Nl ſnr Cele er Cnnicslu ellgte o En etilee egoi 1tlymmn lin g ih 4 iate lune at, lerten Fnuthie ji imn ugtheen Angreniz⸗ Eenteniin Eige onn Unn 1 fmmimuin 1, EMCECN ntiDonin n det, nez ace nterminoon iatond 0 erots 1n A ſien. oentti Nultg r ebe N , ehiun kxe n: Wi ehal. feltteiten El te⸗ Hom? Cuin Els Knens Arämu⸗ ib Ni⸗ o⸗ II uu Meditatio V. 213 rum collecta multitudo funes peccatorum, & malæ conſuetudinis maximos rudentes inex- tricabili plexu conſtituere ſolet. Ut ſapienter nobis in tempore proſpiciamus, primò quidem om'ſſionum in radice parvitatem; ſecundò illa- rum in peſtilenti germine proceritatem con- ſiderabimus. Funbtum I. Omiſſa meditatio, quid levius eſſe poſſit? Nulla ſtringit obligatio, nullum DEl aut Ec- cleſiæ præceptum. Non teneor ad mentalis oratioms quotidianum exercitium, dicet inter Sacerdotes nonnemo; illam omittere ne qui- dem veniale eſt: Sed modicum tamen filum eſt, quod multiplicatum, denique in craſſum negligentiarum funem evadet. Sit igitur mo- dica res omiſſa meditatio, omiſſa ſpiritualis lectio, omiſſa hæc vel illa tenuis devotio, Con- ſcientiæ Examen, neglecta cogitationum & mentis cuſtodia. Dicendum quod res eſt, mo- dica & perexigua hæc ſunt in ſui principio⸗ ſed cave multiplicia hæc fila tenuiſſima, Sacer- dos DEI! Si multiplicas, funes & catenæ pro- dibunt, quibus miſerè vinctum te ſenties, cùm illas frangere vix ampliùs valebis. Arenæ gra- nulo quid exilius? Sed quid mons eſt aliud, niſi granorum hujusmodi coagulata multitudo? Quid aquæ guttulà minus? Et tamen congre- gata ſtillarum copia in maris immenſi ampli- tudinem emergit. Cordis cuſtodiam tu qui- dem negligis: cogitationes evagari liberè ſi- O nis; 21k 4 Peccatum Sacerdotis nis; quin variè excurrant, non prohibes: fa- teor, ſunt hæ omiſſiones non magna, quoties redeunt. Omittis teipſum vincere in minori- bus: negligis ſenſuum cuſtodiam: minutos virtutum actus exercere omittis: ad minuta charitatis officia non deſcendis: pretioſi tem- poris punctula & momenta non curas: manèé convenienti horà non ſurgis: interdiu nunc hoc, nunc illud modicum paſtoralis curæ o- mittis: Non teneor, inquis, ad viſitandum to- ties ægrotum, ad frequentiores Catecheſes, ad ſtudium circa conciones habendas tam ex- quiſitum, ad præparationem Miſſæ usque adeò regularem, ad penſum Canonicum tanta quoad minutias accuratione perſolvendum: ſufficit impleri ſubſtantiam: Non pecco graviter hæc & illa omittendo. Verùm neque DEls te- nebitur ad elargiendas tibi minores gratias, ſi- ne quibus non pervenies unquam ad majores: Tu parcus es in DEl obſequio; Quomodo li- beralem DEum habebis in præmio? An igno- ras illud Apoſtoli: Qui parcè ſeminat, parcè & metet. * Tu facile omittis, ad quæ non tene- ris: quid mirum, ſi & DEUS omittat viciſſim, ad quæ non tenetur? Quid ego de famulo, qui in domo mea caveret quidem damna ma- jora, ſed minora negligeret? Illum fortè donis gratuitis, & affectu ſingulari munerabor? Ab- ſit. Tanquam infidelem & pigrum expellam potis, & alium ſolertiorem quæram. Fors DEI unius obſequium erit deterrimæ condi- . tionis * 2. Cor. 9. . Ge ue Slen etenmn vomod amagn ed nigete i erhooi nl B lum enn int ni un Crenihn Me Enn repo e Aien kaen (önncer uniunt le Pomnn Aulte Eeilen n prohbes; nuenn, Cere in wine lm: min isr ad min Perol tn nCuns ed Mhols ne fenndnn. fe, Ctches enls une, numugon n W Pnrte V. GeeMdr Urs an Aie ronn 1 tt, Me e n de ninn Rol Meditatio V. 215 tionis præ quocunque inter homines famula- tu, ut minora quævis omittere pro libitu ſe- curè liceat? Quodnam illud ſervitium, & ubi- nam terrarum inveniendum, in quo ſuis tan- tuùm commodis ſervus mercede conduétus ob- ſecundet? An quia DEUS magnus Dominus, & Rex magnus ſuper omnes Deos; Num quia merces, quam dat, eſt magna nimis, licebit omittere in Ejus obſequio minora, quæ Herus inter homines minimus jure exigat? Amplids in ſilentio conſideratur ille textus: Qui parcè ſeminat &c. ut omiſſiones leviores hotrere animus condiſcat. Pundtum II. In quantam malorum proceritatem excres- cat omiſſionum neglecta in principio tenuitas, nunc quoque inſpiciamus. Hoc ut rite fiat, usque ad ipſum omiſſionis fundum deſcendi- mus, & primam illius cauſgam inveſtigamus. Cur ergo Sacerdos omittit v. g. quotidianam meditattonem? Haud dubiè, quia caret fervo- re: caret autem fervore, quia ignem ſacrum ex piis conſiderationibus non elicit. In medi- tatione mea exardeſcet ignis, * ultrò fatebitur cum Propheta Regio pius Sacerdos. Qui ſolem fugit, quomodo calefiet? Quomodo illumina- bitur? Accedite ad Eum, & illuminamini. ** Ter- ram borealem conſidera, Sacerdos DElI, cui ſol vix unquam, aut rarò, vel nonniſi obliquè 4 luceat: * Pſal. 3 ⁰˙. ** Pſal. 33. 216 Peccatum Sacerdotis luceat: Qualis hæc erit? Nonne obſita nivi- bus; glaciata, rigida; omni virore, omni ger- mine deſtituta; omni florum & fructuum a- mœnitate prorſus viduata? Hanc verò perpe- tuam ſterilitatem tu leve malum dixeris? In- ſpice nunc animum tuum, ſi ſacram medita- tionem negligenter omittis: rigebunt & fri- ebunt certè omnia: nulla virebunt in hortu- 0 tuo ſanctæ ſpei germina: Nulli prodibunt flores honoris & honeſtatis: nulla virtutum poma rubebunt; nulli fructus apparebunt, quia Juſtitiæ ſolem pie meditando non admit- tis; Hinc ille torpor, hinc illa glacies, quæ terram tuam infelici ſterilitate luridam, ac deſertam miſerè inhabitat. Nempe omiſſa me- ditatio lucem, unãque calorem ſacrum exclu- dit: excluſus ſimul cum luce calor tenebras inducit & torporem: torpor in frigus degene- rat, quo diu conſtricta mens in rigentem gla- ciem denique induratur. Habes leve initium, neglectam meditationem: habes infelicem ter- minum, ſterilis deſerti glaciatum horrorem. Deſolatione deſolata eſt omnis terra: En grande malum! Quia non eſt qui recogitet corde: * En tenue principium! Vaſtitas, deſolatio, ſterili- tas, pravæ conſuetudines, vitia radicata, vitio- rum monſtroſitates innumeræ mihi res tenuis & contemnenda videri unquam poſſint? So- lIlymææ civitatis olim florentiſſimæ luctuoſum excidium conſiderâſſe ſufficiat, ut in ea velut in typo deſolationis illius triſtiſſimam ſpeciem inve- * jJerem. 12. 11. ſeimn ci ENeturon nn uln nrflinen ſe ifnss AAmmnb es du Nege. NAgun CNls N is linun Pcebrool ſſnltnr ei Wmdnn Uunmhrrn — uiri uſ pnin uin, lic Oi Uer lece ett. N emſh 1 Dunus un emie Inllani 1 One dan tore, onn 18 mncdhan, nr ſeröhen ln Caerit1 lrnm gets ichur s Frehun inben. nlkn rudlinmn C inen, Id roal⸗ 1 e, ge Be riunn eoniſine. Dhommeide e lorteri fign teze⸗ ntgenenel, lere intumn 8ineloeniet⸗ tuen Porrore. 4 n gent r le.! Vtolt. ndrn lti tezen n M nr Lectio III. 217 inveniam, cui ſubjacet anima Sacerdotalis, ſan- tæ Meditationis pabulo deſtituta. Anima in- felix, quæ Chriſtum excludis, circumdabunt te inimici tui vallo, & coanguſtabunt te undique, & ad terram proſternent te. .. S non relinquent in te la- pidem ſuper lapidem. Luc. 19. Diruta ſunt Je- roſolymis palatia ſuperba, dirutum templum illud magaificum & auguſtum; diſperſi ſunt lapides Sanctuarii; periit omnis decor Civita- tis Regiæ. Numquid non grande hoc malum? Sed quâm leve initium! Meditatio defuit, o- culos non aperuit, Chriſtum non cognovit. Non relinquent in te lapidem ſuper lapilem. Tri- ſtis deſolatio! eò quòd non cognoveris tempus viſi- tationis tuæ. ibid. Modica omiſſio! non cogno- vit, non conſideravit. Secuta nihilominus eſt horrenda vaſtatio. ⸗ Tranſitur ad Exercitium Voluntatis: Locus datur timori, reprehenſioni propriæ, indignationi, accuſationi, deprecationi &. Lectio III. Hiſtorica. Tertullianus. Arthago Africæ Metropolis Tertulliano, inter Eccleſiæ Scriptores vetuſtiſſimo, lIu- cem dedit. Patrem habuit Centurionem Pro- conſularem, ſub Africæ Proconſule militantem, quod munus bellicum tunc quidem inter cla- riora non emicabat. Plura de Domo & fami- lia Tertulliani ad nos non pervenére. Fuit 5 is 21¹8 Peccatum Sacerdotis is ingenio acri, vivido, igneo & ſubtili: Quin vario ſcientiarum apparatu fuerit appriméè in- ſtructus, nemo eſt, qui dubitet; vaſtiſſimæ e- nim Viri doctrinæ luculentum teſtimonium perhibent libri, quos mira eruditione con- ſeripſit. Ejus Apologia, cæterâque illius opera, quæ contra Paganos ſeripſit, teſte Hieronymo, to- tius eruditionis humanæ ſuccum & flores con- tinent. Ruffinus inter Scriptores maximéè in- ſignem vocat. Vincentius Lirinenſis ità eum inter Latinos eminere aſſerit, ùt Origenes in- ter Græcos eminuit, atque inter doctos pri- mum tenere locum. Quid illo revera profun- dius? Quid, ſeu litteras Divinas ſpectemus, ſeu humanas, hujus hominis ingenio abſolutum magis, pergit Vincentius? Quis ignorat, Ter- tullianum vaſtiſſima intelleéctús ſui, & memo- riæ capacitate complexum eſſe univerſam Gen- tilium Philoſophiam, omnium ſectarum placi- ta, illarumque Auctores & Patronos, unà cum Hiſtoriarum omnium ac ſcientiarum ſplendi- diſſimo apparatu? Quid unquam refellendum ſuſcepit, quod mentis vividæ perſpicacia vel non exhaulerit, vel rationum graviſſimo pon- dere non obruerit? Rapit ſuum lectorem, & convincit diſcurſibus non minus ſolidis quàm aptè cohærentibus, ut adeò fortiter in partes ſuas pertrahat, quos alia priùs opinio procul removebat. Quot apud ipſum verba, tot ſen- tentiæ; quot reſponſa, tot victoriæ, ůt exper- ti cum dedecore ſunt Judæi, Gentiles & Hæ- . retici⸗ Uun Nit ſs mieen ſenlim Pe or⸗ Utoreſolo Enmb menhen V Eellle nkſien Anndrtior 1 Pecte Enlums Echtene eEhult: 4 i di ten Wohhͤe Ini Clel S ettt pin etz valilen; uun telinorie dulttone en elinonen, keHaommoe un Akorsn Nrez unne⸗ Lwenls kien lrgenzi⸗ Nter Alv hleſenon⸗ ins ſehennd geiowhun s gann lig en⸗ Uniernden ltrun i⸗ nd i cun umm hend⸗ neclendr eigiache arlro e mleinen! s ls literunnt⸗ Lectio III. 219 retici, præſertim Marcio, Praxèas, Apelles, Hermogenes, Gnoſtici, præter alios complu- res, quorum errores librorum illuſtrium mul- titudine confutavit, & velut totidem fulmi- num percuſſos ictibus validiſſimis, in cineres redegit. Scripſit adhuc juvenis animi gratiâ de Ma- trimonii difficultatibus & incomodis, quem li- brum pridem deperditum cuidam e Philoſo- phis amico ſuo inſcripſit. Cenſet Baronius, Tertullianum Chriſto jam dediſſe nomen, cùm hoc volumen exaravit, ſuamꝗue opinionem ratione ſolida firmat, Bad §. Hieronymus le- gendum DElI famulæ Euſtochio ſuaſerit: iſtud autem facturus nullo modo fuerat, ſi liber de hac præſertim materia tractans, Auétorem habuiſſet Gentilem, quorum ſcripta tum in ea- dem ad Euſtochium epiſtola, tum etiam alibi ſæpiùs legi ſeverê prohibet. Carthagine potiùs quàm Romæ Praxéam hæ- reticum, adversus Trinitatis fidem impiè ere- ctum, detexiſſe creditur, qui Hæreſtarcha pro- ditum ſe videns, errorem ſuum ejuravit, dato ſuæ retractationis publico & ſolemni teſtimo- nio. Modeſtè hanc de hæreſi victoriam à ſe Tertullianus amoliri eſt viſus, cùm ſcribit, ab eo eſſe obtentam, quem DEO ad id operis e- ligere placuit: Nemo autem dubitat, quin ſe- ipſum hac verborum moderatione ſignâ- rit. Sub id tempus utiliſſimè totius poſteritatis commodo laboravit, quando ſeripta varia com- 22⁰ Peccatum Sacerdotis poſuit, in quibus reſplendet pietas, zelus Ec- cleſiæ DEl, animi modeſtia, cæteræque virtu- tes, quæ illum tunc eximiè ornabant. Ejus Apologia pro Chriſti Fide exarata, opus eſt imortali laude dignum, in quo ſeipſum quodam- modo adumbrat, cùm Fidelium pietatem & caſtos mores deſcribit. „Unum corpus, in- 39 23 93 93 99 93 93 23 33 93 95 55 93 39 33 99 93 99 25 39 93 97 99 25 quit, ſumus omnes, guos ejusdem Fidei ſa- crum vinculum, eadem diſciplinæ integri- tas, & ſpei unius arrha conſociat. In unum collecti, potentem exercirtum conſtituimus, Cœléque orationibus noſtris vim facimus, quod armorum genus DEO pergratum ac- cidit. Non ſolùm autem pro nobis preces fundimus; ſed & pro Cæſare, pro ejus Ad- miniſtris, pro Reipublicæ Rectoribus, ſa- lute publica, & Imperii totius tranquilli- tate. „ Convenimus etiam ad lectionem libro- rum ſanétorum, prout varia neceſſitas exi- git, piè audiendam, qua quidem inſtruimur, & in agendis dirigimur. Sacroſancta hæc Scripturarum verba Fidem noſtram ſolidè nutriunt, ſpem firmant, vitàmque omnem ad Legis Divinæ, quam inde excerptam me- ditamur, normam componunt. In his con- ventibus adhortationes fiunt, & cùm opus eſt, correptiones quoque audiuntur. Judi- cia ibidem multa cum æquitate, nec ſine cautela inſtituuntur; DEum enim præſen- tem intuentur, qui judicant. Divinæ ſunt ipſorum cenſuræ, & venturum in imbige 59 Judi- Wun mite e ill monn terdnm olius nisenit : Duin Menndl Nin dod Den bn Al en 5Loun er Ne N inlis r en „lnntd ,Nen Nmn l utlinbas Nesmnn 1atn ſn UIndalh umoli uhenl nitin Uod Pe un⸗ Aunt ſe , aor g, 4 ien NAgd gtreile fn, mabent b nng O: unger metaren: numn corpnd , en cei. Gcir him Colfuim, ninring eynmmer. nns Nes d enM⸗ Wordus,ſ⸗ is munll⸗ Nonen bo⸗ ceſin eli⸗ mirtrinm, oanda de Oltan ſole Nae ObN Nerhtunſe t hlöc Gunme Ir 55 , 55 5 25 55 » 55 39 93 93 29 39 35 29 33 33 99 25 25 33 23 25 29 23 2 93 99 39 23 23 Lectio III. 221 judicium præſignant, cm hi ob delictum gravius à communione panis, & orationum, nec non à Fidelium Conventibus ſegregan- tur, omnique rerum ſanctarum participatio- ne exuuntur. Seniores, quorum perſpecta eſt probitas, Præſides noſtri ſunt, neque pe- cuniis emitur hic honor, ſed virtuti tribui- tur: Divina quippe omnia auri pretio nul- latenus æſtimantur. Quamvis autem divi- tiæ quædam inter nos etiam ſint, illæ ta- men ſanctæ Religioni labem non afferunt, acſi venalis hæc foret. Quivis pro libitu ſecum fert eleemoſynam, & quoties libet, uti mos perpetuus inter nos viget, quem ſingulis præcipué menſibus obſervamus. Nemo cogitur: dat unusquisque ſecundùm voluntatis ſuæ beneplacitum. Sunt hæc Chriſtianæ pietatis depoſita, quæ orphano- rum, pauperum, infirmorum, ſeniò confe- ctorum, pro Chriſto Exulum, & vinctorum neceſſitatibus ſerviunt. „ Fratres mutuò vocamur, non ſolùm quòd ejusdem ſumus omnes naturæ; Verùm quia DEum ceu Patrem communem agnoſcimus univerſi: quia eundem omnes Sanctitatis Spiritum poſſidemus, & quia bonorum om- nium habemus fraternam communitatem. Convivia noſtra ob charitatem, qua fiunt, Agape dicuntur. Edaces paraſitos hæc non admittunt, ſed refectioni pauperum depu- tantur, quos DEO præ cæteris charos eſſe credimus, Sicut autem cauſa nonniſi ſen⸗ 9 Cta 222 Peccatum Sacerdotis „ Sta hujusmodi menlſas parat, ita nihil in iis „ niſi honeſtum, & undequaque decens re- „ peritur. . „Non diſcumbitur, niſi præmiſſa Oratio- ne: temperantiæ in comedendo prima ha- betur ratio: ſumitur potus, qui puritatis amantes deceat: Nemo cupiditati obſecun- dat adeò, ut noctis vigilias adorationi de- ſtinatas negligat. De rebus bonis miſce- tur ſermo, quia prælſens DEUS, eorum, quæ loquimur, teſtis agnoſcitur. Coœnam pre- catio claudit, qua expleta in pace omnes domum ſe recipiunt ſine ſtrepitu; nec enim „ difficile id nobis accidit, poſtquam cura po- „ tior animæ diſciplinà cœleſti erudiendæ, „ quàm corporum fuit. In tractatu ſuo de pœnitentia meminit ini- tiò, difficile ſibi accidere de hoc ultimo in pec- cata poſt Baptiſnum lapſorum remedio apte loqui; timeo enim, inquit, ne de illo agens, januam aperire videar peccatis, cùm medici- nam oſtendo. Dicit nihilominus, DEum, præ- viſa hominum fragilitate,ac dæmonum illis in- ſidiantium aſtutia, voluiſſe, ut clausâ in per- petuum remiſſionis primæ januâ (cum Baptis- mus iterari nequeat) altera ſupereſſet poſt naufragium tabula, Pœnitentia videlicet, cujus beneficium publicum in grave crimen notorié lapſis & ipſum nonniſi ſemel indulgeretur. Deſcribit ſubin exercitia laborioſa pœnitentiæ illius publicæ, quam Exomologeſin vocabant. „ Iſta peccçatorem conterere jubet, inquit, affligere 99 2² 33 2² 3² 32 3⁹ 39 29 agrlh cen El or e D D n Men ubin dun nenrn iu Hntar; Urelim bch ,oMhin „Dhir in Tenlim unn Nenen i Malzinu la Gite⸗ linet: udC Wanant 1A d a 1A lennn tieſhcz Mnn. nmel Chis n Aene im ,1 ber aure ben V Lectio III. 223 ia nii . , r c ,„ affligere ſeſe, vitamque hujusmodi ducere, „ quæ DEum reddere propitium poſſit. In Enig * cinere & cilicio luget pœnitens, dumque 106 „corporis ſui curam prorlſus negligit, triſtitia ahhint „ & dolore cor ejus impletur: aqua illi po- un „ tum, & panis modicus parcam réfectionem ncn „præbet. Temporis plurimum orando ex- onri „ trahit, dum jejunium preces fulcit, quas la- „ menta, ſuſpiria, ejulatus, & lacrymæ comi- „ tantur: diu noctúque ad Dominum clamat, (ungz „ ut veniam conſequatur; ad Sacerdotum pe- n bons f 1. Weonne 1 ε e „des ſe abjicit, DEl famulos obteſtatur, & n „omnium fratrum pias preces implorat, ut unene. „Divinæ iracundiæ flagella mitigentur. f enten, Tertullianus, ſæviente perſecutionum pro- teella, non minus ac cæteri Fidelium, ad perci- uIII piendam Martyrii coronam paratus jam erat, IHmee ut colligimus ex Ejus tractatu adversùm Gno- leneld ſticos, ubi ſic ait: „ Vivimus in ipſo perſecu- Gdn „tionis æſtu, ac füurore ſummo. Variè ten- cinneid. „ſtata eſt Chriſtianorum conſtantia: Alios Dunr. „ ignis cruciavit, alios beſtiarum dentes lace- un n „rarunt; in carceribus alii ad glorioſi pal- udthg „ mam Martyrii aſpirant, cujus dulcedinem nes „ verberibus contuſi, & ungulis laniati jam heela „prælibärunt. Omnes ad hanc ſortem feli- ſeelcan „cifſſimam deſtinamur, jamque à tyrannorum Cineuuni „ emiſſariis undique cingimur, ut in mortem Aem „ tradere nos incipiant. . ineut Quantuúm à ſæculi voluptatibus fuerit alie- es woin nus, liber adversùm ſpectacula ſcriptus ſatis e oſtendit. Recenſet ibidem nonnulla Divinæ Nr ultionis 2²4 Peccatum Sacerdotis ultionis exempla, quam Chriſtiani quidam, Lu- dorum amatores, experti fuerant: teſtatur, fœminam à dæmone obſeſſam fuiſſe, cùm à theatro rediret; palamque edixiſſe impurum ſpiritum, jure ſe in illam intrâſſe, quòd in loco ad ſe pertinente ipſam inveniſſet. Addit ve- lut rem indubitatam, mulieri alteri, quæ ludum theatralem ſpectaverat, ſequenti nocte oſten- ſam eſie viſionem, in qua ſeverè arguebatur, quòd ludioni adſtitiſſet Chriſti diſcipula, illam- que die quinto e vivis exceſſiſſe. In tractatu ſuo contra Marcionem hæreti- cum, ſtabilita DEl unitate, evidenter demon- ſtrat, dari non poſſe niſi unum Principium ſu- premum, & eſſe DEUIM æternum, neceſſarium, rationis ſummam regulam, omnique ex parte perfectum. Marcio DEl juſtitiam peſſimeè in- terpretatus, mali Auctorem illum faciebat, in ſenſum pravum derorquens illud Iſaiæ *: Ego Dominus faciens pacem, & creans malum. Oſten- dit ergo Tertullianus, temerarios eſſe, qui di- cere auſint: Non boc, ſed illo modo egiſſe DEum eportuit. Tranſit deinde ad declarandam Crea- toris in cunctis operibus ſuis, ac præcipuéèe in creatione hominis ſiagularem bonitatem. De- monſtrat præterea, Juſtitiam DEl neceſſariam eſſe, ut mali ab infractione legum ipſius effi- caciter abſterreantur; fruſtra enim ſolo ver- bo illicita prohiberet, niſi perpetrata puniret. Patentem januam ſceleribus aperiret, qui in- fernum præcluderet, unâque DEl timorem e- liminaret. * (. 43. 7. eurnicidns Sum inmn . H add Gomkinde ne iwmorn CCkicltun damurch DEm nane oinn e uen aunce e iior Alordenin Ene. Lkferiun un lie Donam Aſen h, 6 fn Guitnl ennt: tt h fuiſe, in fäüſeinhen beölnl le. Aite Neigoehn eniinoce lis ſed aghin iclnlin 0onen et Eercenmn Hirhinnſe Preelunm, Udne A)u n elne m katbinin Airt l n. Okr. elo llich Iiſ: Den ner gähnti nituten. 1. dectliin n hie cin lune⸗ vnnſad, Penn ſil⸗ Mant Hiuntn Examen III. 227 liminaret. Cùm itaque grande malum ſit in- juſtitia, bona erit haud dubie Juſtitia, quæque illam comitantur, ùt ſeveritas, indignatio, ze- lus, vindicta &c. ſeu Voluntates Divinæ, quas hiſce nominibus explanamus, quin hamanorum affectuum infirmitates æternæ Nemeſi adſcri- bamus. Has autem ne in DEO admitterent Philoſophi, & illorum ſectatores Hæretici, ſen- süs omninô expertem adſtruebant, ut hac ra- tione immutabilitati, ipſique etiam imortalitati conſultum irent. At meliore principio nite- bantur Chriſtiani, qui Eſum Cbriſtum verum DEum in cruce quidem mortuum, ſed nihi- lominus perpetuò viventem crederent; unde patet, quàm certa jam tunc inter Fideles ha- bita ſit Chriſti Divinitas, & perſonæ in ipſo unitas. Addit porro Tertullianus, nominum ſimilitudine nullatenus in errorem induci nos debere; nec enim aut iram, aut zelum, aut furorem in DEum cadere, quamvis hos illi affectus, noſtris conſimiles Scriptura tribuat, ſicut nec oculos, nec manus, nec pedes habe- re dicendus eſt, utut ſacer Codex illorum ſæ- piùs mentionem ingerat. Ante ſeveritatem præceſſit DEI Bonitas, quæ ab æterno fuit: Pœnarum rigores peccatum inter mala pri- mum in orbem intulit; eſt enim pœna pecca- ti pediſſequa. Nemo itaque malam dixerit Juſtitiæ ſeveritatem, niſi forte illi tantummo- dò malam, ſive acerbam, qui ſuſtinere illam cogitur: bonam verò dicamus, quod errantem corrigit; & optimam quoque tuto ſtatuamus, R. P. Dufrene Exercitia. P quod 226 Peccatum Sacerdotis quèd ab Optimo DEO ſapienter & juſte pro- ficiſcitur. Ut verò primam omnis mali ſcaturiginem Tertullianus patefaciat, liberum hominis arbi- trium ſtabilire pergit, quo mediante Divinam ille imaginem præcipuè referat. Sicut autem Ectypon ſuo prototypo ſemper eſt inferius, ita & hominem, ait, ſuapte natura eſſe infirmita- ti obnoxium. DEus vitam illi dederat: mor- tem iple ſibi conſcivit. Idem de Angelo dica- mus: DEus Angelum fecit; ipſe ſe in dæmo- nem vertit. Hac ratione ſubvertitur inane ratiocinium, quod Creatorem vel ignorantiæ arguit: ſi peccatum non prævidit; aut eun- dem malitiæ inſimulat, ſi præviſum non impe- divit. Non mutatur Dominus, ſed firmiter ſuis ordinationibus inhæret: tale ſemper eſſe jubet, ac manere opus ſuum, quale initiò fe- cit: Hominem creavit liberum: peccandi fa- cultas ad libertatem arbitrii ſequitur; igitur hanc intactam ſemper relinquit, & fluere ex illa permittit, ſeu crimina, ſeu ſupplicia, quæ omnia ipſius demum gloriæ famulantur. Chriſti Redemptoris Incarnationem & Mil- ſionem quod attinet, ſtatuit, minimè ſuffecta- ra fuiſſe prodigia, niſi Prophetæ IIlum prælſig- nâſſent, cùm ſciamus, fallos etiam Prophetas ſtupenda ſubin operaturos. Rationem poſtea reddit, cur vaticinia ſacra tempus futurum in Prxſenti efferant, quòd nempe DEus ùt jam acta habeat, A facienda decrevit. Ad Sa- eram Domini Humanitatem progreſſus, veram . Nn iſ⸗ a. mrr e i ylhann, mommum hns Iis rn Ahngben e eecnt Gipos un wons th Clnſetane ber cene, ſenn don k Etuhe Wor rtonnie MWunſie ctne aenlrn . unn mult Allodt Alsgie Alkonnnen Ammieini⸗ Ahhre n Cin Wwikene Amornt Mente er Eilen nliſetn n hominir etimnte Diie . Nolta Religkeig: Grrninr in einnmand ſiit; uen⸗ ſnlein Pluoror. tonen l nimelaket .₰ Lectio III. 227 & realem fuiſſe affirmat, non apparentem ſo- lùm, quédque circa ipſam ſuam Divinitatem imponere ſe aſpicientibus multèò faciliùs po- tuiſſet, ſi hominem, qualis tamen non fuiſſet, coram omnium oculis eſſet mentitus. Verum itaque corpus habuit, quia & ipſe tangebat, & ab aliis tangebatur; Scriptum enim eſt, quòd languentes tangendo ſanaret, & à mu- liere peccatrice tangi ſe paſſus ſit, cùm illa pe- des iplius unxit, & capillis ipſius terſit. Dein mortuus eſt, & poſt Reſurrectionem tangen- dumſe denuo præbuit, ut carnem & oſſa ha- bere ſe demonſtraret. Quòd ſi verò corpus verum non habuiſſet, nec mori, nec reſurge- re potuiſſet, & inanis foret Fides noſtra uni- verſa. =ð Volebant Marcionitæ, carnis aſſumptionem Chriſto fuiſſe indignam, quòd multa in homi- num nativitate concurrerent erubeſcenda, quæ ipſi quidem vehementer exaggerabant. Ve- rùm Tertullianus hæc omnia naturæ ſancta & veneranda opera vocat, additꝗue, crucem & mortem multô magis quàm nativitatem & infantiam Filio DEl fore indignam; Nihil au- tem Ejus Sanctitate futurum fuiſſe indignius, quàâm ſi hominem eſſet ſolum mentitus. Cæ- terùm vaticinati erant de Ipſo Prophetæ, ſatu- randum opprobriis, & vermem futurum, non hominem; Cujus tantæ abjectionis Confeſſio udorem afferre debuit, ut homo lignorum & apidum adorator impudens, ſancta quadam Fidei impudentia DEO ſatisfaceret. Ait ulte- P 2 xiùs 228 . Peccatum Sacerdotis rius Door noſter, Chriſti deſcenſum ê fami- lia David palam fuiſſe notorium, quòd ſuis ad- huc temporibus, Tribuum & familiarum diſtin- Gio ſubſiſteret, Chriſtique Nativitas in deſcrip- tione Orbis ſub Auguſto facta ſignaretur, at- que in Tabulario publico Romæ aſſervaretur. Filium ſe hominis dixit, & remiſſionem pecca- torum ad ſe pertinere oſendit, ut ſimul DEum ſe eſſe probaret; Isque Ipſe Filius hominis eſt à Daniele Propheta ſignatus, cui Pater omne Judicium tradidit. Tanti ergo ingenii Vir, tantâque per annos complures Virtute inſignis: Vir veré Mag- nus, ſcriptis ſuis, quibus Eccleſiam illuſtrarat,; Hæreticos domuerat, & Paganos confutârat, celeberrimus; ab orbe toto æſtimatus pro me- rito ſuo, & amatus: Pugil hic generoſus, qui teſte Hieronymo, * per media ſolide glorioſa omnium Eceleſiarum comendationem fuerat conſecutus, in hæreſim denique prolaplus eſt craſſis erroribus infamem. Montanus ſuperbiã tumidus Epiſcopatum, ſuggerente diabolo, ambiérat, à quo poſtea modo mirabili, DEO permittente, ità fuit ob- ſeſſus, ut plané dubium initiò, fuerit, an non Spiritus Sanctus in illo ſingularia operari cen- ſendus eſſet. Perſpiciebant equidem Aſiæ mi- noris Epiſcopi Orthodoxi (ibi enim circa an- num Chriſti 1 1. peſtis hæc oriri cœperat) ſe- ductionis periculum; quare Montanum & ſe- quaces ab Eccleſiæ Comunione ſemoverant. .V At X Ad A. C. 205. ScNor ent. 0 ne Mrer Npile coid feh er K. Ie N n Mmooe Na crlss Und (anne Eanbo erlh eiſehe Uihti 1 Uumnbg Ge ui Cefunti in Cotli milawmt; hituin en hlonrem me iſerent h eünsboriid cir: Nineorn r Nele trum ore elenerdlch 1llte id toben nen e gluel byioopnn 1 o ſolt te ta kn uerdatn raOMenn Lectio III. 229 At impedire tamen non poterant, quin & Phry- gia permulti, ſpecie quadam pietatis decepti, novo Hærefiarchez adhærerent. Vehementer auxit Diabolus Sectatorum ipſius numerum, quando duarum mulierum, Priſcillæ & Maxi- millæ corpora invaſit, animaâsque infelices pos- ſidere cœit. Romam usque hoc malum tran- ſitt, ubi Victor, ùt paſſim creditur, Eccleſiæ tunc præerat, qui & Pacis literas, turpiter de- ceptus, iisdem conceſſit; ſedmox iterum revo- cavit, poſtquam de rei veritate fuerat edoctus. Omnes per Aſiam univerſam Eccleſiæ, cæte- ræꝗue omnes damnarunt Sectarios, & à Com- munione lua removerunt; ſed & ipſimet hi errones ultrò ſe ab ipſis ſegregabant, quot- quot admittere inſanias novas renuebant. Quis miretur ſatis, potuiſſe Tertullianum erroribus tam craſſis irretiri, ut tanquam Di- vini Spiritůs oracula ſuſciperet trium à Dæmo- ne poſſeſſorum phantaſias. Verùm ipſemet Cœcitatem ſuam infelicem abunde nobis teſta- tur, cùm apertas hæreſes ſuis libris poſtmo- dum inſperſas publicè exponit, & frequenter Paracleti ſui meminit, quo ùt ipſus declarat, Montani ſui, Priſoæ ac Maximillæ fabulas intel- ligit. His authoritatem multoties cum laude tribuit, nec erubeſcit, ipſa Paracliti per os Pro- phetiſſe, Priſcæ loquentis verba (ſic enim ſomnia vocat) ſcriptis ſuis palam inſerere. Ignoramus quidem cauſas certas lapsûs tam horrendi; E præcipuis tamen unam facilè di- vinamus, quæ ſuperbia fuit, unde hæreſes or- SS P 3 tum 230 Peccatum Sacerdotis tum ducere ſolenr: Hæc omnium errorum fœcunda mater hucusque ad interitum per- duxit, quotquot magni nominis Viri unquam corruêre. Sive ergo Tertullianus non ſatis honorari ſe à Clericis Romanis exiſtimaverit, ſeu alium ſibi ad Epiſcopats faſtigium fuiſſe ræhabitum doluerit, certum eſt, ab Eccleſia illum diſceſſiſſe, contra Eam inſurrexiſſe, ne- que ullum nobis indicium pœnitentis animi reliquiſſe: credere potiùs fas eſt, Schiſmati & Hæreſi pertinaciter fuiſſe imortuum. En ca- ſum horrificum magni olim Tertulliani, qui ad modeſtam animi demiſſionem componat om- nes, præcipuè Sacerdotes; nec enim in du- bium revocari poteſt, quin ille Sacerdotii ga- viſus ſit dignitate! Tremant arundines, ubi prægrandes Cedri miſerrimè corruunt! Noli- mus altuͤm ſapere; Humiliemur ſub potenti manu DElI, & meminerint omnes, quotquot ſuò & Eccleſiæ bonô ſingularis gratiæ divitiis auéti ſunt, nihil habere hominem ex ſe, præ- ter mendacium & peccatum; ſemperque ad Illius ſupremi Domini Clementiam confugiant, quo ſolo protegente hujusmodi lapſus terrifi- cos cavere poterunt. Examen III. Quaàm benus DEus? Quaàm malus ego? I. Quâm bonus DEus? ¶ Onfitemini Domino, quoniam bonus: Mi- ſericordiæ Ejus non eſt numerus, & Bo- nitatis ebmin ewnn ,nekongrn le i Onet PensDbn ſwoni Anmndord 2 Ehmnlt. nCom, & Can⸗ umn ſun, Dpeton ni (buer nin muormad. Gnr ilh Cnnidu nIEi en enn . ipte itein ui iut 1i hren rſeeu Uenſegten UImm Anon D Tren , Emner en uyter i errante hmiun enn iterinm, b Nim lumg NoN1 n etilinn⸗ Büſigiunii nch eddh ninbne enlen ehKlinit nmun, Me llin,n ngeror ennndn. eetüg. Andnes, I Cmmunr N ur ibpoeen en tun Nieliits n ale enpelhlei nchellgen Uhylntem⸗ D uinb dn Examen III. 131 nitatis infinitus eſt theſaurus. Sed videamus licet, quàm mihi ſpeciatim ſit bonus? Potuit- ne me honorare magis, exaltare, Divitias Bo- nitatis ſuæ ampliuùs explicare? Quid ultra de- bui facere vineæ meæ, & non feci?* Potuitne me Optimus DEus in gradu ſublimiori collocare, ſibi propiuùs admovere, plura donare? profe- ctò non potuit: Theſauros Bonitatis ac Sapien- tiæ exhauſit. Seipſlum, Corpus ſuum ſacro- ſanctum, & Sanguinem pretioſum, Myſteria ſua, & Arcana omnia, dilectas animas, Ver- bum ſuum, merita ſua, & ſi quid aliud habuit pretioſum, mihi credidit: Fillum ſuum cœle- ſtis Pater mihi donavit, & cum Ipſo numquid non omnia donavit? Quot media, quot gratiæ, quot illuſtrationes, quot ſtimuli ad meliora continuò urgent? Suſcitat benigniſſimus Do- minus à terra inopem, & de ſſercore erigit pauperem, ut collocet eum cum Principibus, cum Principibus populi ſui. Quèò tendunt E- jus deſideria, niſi ut plené beatum me faciat, eximia Sanctitate ornet, ad gloriam in cœlo minime vulgarem evehat? O ſi inſpicere lice- ret cor veré paternum, unde tot in me bene- ficia, tam ſingularia & exquiſita perpetuò pro- ficiſcuntur! Quid ſi benevolum illum, & fla- grantiſſimum Divinæ Charitatis erga me affe- Gtum daretur intueri, quo auxilia præparat, peramanter vocat, benignè allicit, paternè fo- vet, ſuaviter dirigit, fortiter trahit, patienter ſuſtinet, errantem quærit, ùt filium corripit, P 4 ar t *Iſai. F. 232 Peccatum Sacerdotis arctè complectitur! An numerare potero pec- cata dimiſſa, pericula depulſa, tentationes in- fractas, mala procul amota? Quid non egit hactenus ſuavis illa Providentia, ut ſecurè me gubernaret, omnia in bonum verteret, ſibi me arctis amicitiæ nexibus colligaret? Vitam de- dit, ſanguinem profudit, amavit, dilexit, por- tavit Servator ille ſuaviſſimus, cui me totum debeo: Quid ampliùs ab Eo poſtulo? Dabit adhuc, quæ nondum dedit. Pater & Mater eſt; Frater, Sponſus & Amicus eſt: quàm dulcia hæc nomina! Salvator, Adjutor, Prote- Sor, Reparatoreſt. Medicum agit, cùm in- firmor; Liberatorem, cum irretior; Conſola- torem, cùm tribulor; Advocatum, cùm peri- clitor; Magiſtrum, quando inſcitià premor. Lux mea, cibus meus, lumen meum, hortus meus, portio mea; Gaudium, Gloria, Honor meus & omnia benigniſſimus ille Dominus eit, qui totum ſe dare voluit, ut totum me redi- meret. En! quàâm paternéè proſpicit etiam in minimis, quæ terreni hujus corporis maſſa exi- git. Ut vigilat, ut liberaliter nutrit, ut re- creat, veſtit, calefacit, refrigerat! Et quid non agit, ut Filio in omnibus proſit? DEus meus, & omnia: Eſu Rex Magne & Mirabilis, quàm pius es; Quâm benignus, quâm ſuavis, quàm bonus es, cùm mihi minimo, ingrato, indigno Filio ita inſervis, acſi unum ſolum curares! Mirare, anima mea, Benefactorem magniti- cum, generoſum, pium, indefeſſum, nulla tua aut infirmitate, aut ingratitudine à Praſndis ene- etilieaſt Nutlgeni⸗ Cn A con ngreſen imDönt Cum bonn wendi Do Nerenn,l Ehvuri Nin gonr stzoden Umnikhen ſ N Menlens⸗ W Ae ummi A, Gblnet Qümhn 1 meum En Ueſet inn mgna 9 rare Doteor teptatione lltetet ſbir 1e! Viem’ ip clerinn Gainetn dolkklo N e dle Hins e t 4Maun Yur igt,nir tor; (Codl. n, cndet- ſoti Menn Velnn, Honn Cri, Ron e Doninzet um elel⸗ hiet ctin 1 is malter⸗ Ultit, urlt Itgoidne Dos nes abli 1 arhe Dgnid ien . ! Qd e itſecnet Examen III. 233 benefactis avertendum. O Bonitas! O Pietas! OQ indulgentia, quis te capiat? Quis digne æ- ſtimet? Quis non diligat? II. Quàm malus ego! Eheu! cognovit bos poſſeſſorem ſuum, & aſinus præſepe Domini ſui: ego autem bene- ficam Divini Largitoris manum non cognovi! Quâm bonus DEus: quàm malus ego! Quid rependi Domino tam pretiosè amanti? Heu! peccata, contemptum, malitiam, ſocordiam, & ſiquid pejus nominari poteſt. Ille mera Cha- ritas, ego mera perverſitas: Ille mera libera- litas, ego mera parcitas: Ille mera pietas, ego mera impietas. In tam munifici Datoris ob- ſequio, vah! quàâm piger, quàm tepidus, quàm frigidus, quàm ſum remiſſus! Ego Sacerdos Præ millenis aliis dilectus, honoratus, exalta- tus? Ubinam ſenſus, ubi cor, ubi æquitas? Pecco quotidie, pecco centies, pecco malitiose, & benefacere tamen pergit amantiſſimus Do- minus! Heu! quot peccata in precibus, ad ſanctum Altare, in munere meo, in corporis cura, in converſatione? Tota vita unum pec- catum eſt, ſicut juge DEl beneficium eſt. Si talem famulum in domo mea haberem, qualis ego erga meum Dominum, centies illum ex- puliſſem. Quin & ſuis Datorem optimum be- neficiis offendo: in Ejus oculis pecco: dum actu benefacit, Illum ferio: ob rem nihili, ob nugas, ob inaniſſima ſomnia, vix ullé meô comodé, magnô ſæpe incomodo, peccatis plu- P Fy rimis 234 Peccatum Saterdotis rimis cœαε, leviter, miſerè me obſtringo: Ho- rum malitiam, detrimenta, effectus peſtilentes videre non curo: computreſco in ſordibus meis. Ubi pro Numinis Gloria, pro anima- rum ſalute, pro Eccleſiæ decore laborandum eſſet, turpiter deficio: ſine zelo, ſine ſpiritu, ſine fervore inutilis langueo. Siccine Voca- tionis meæ Sanctitati reſpondeo? Sic DEl be- neficia rependo: Chriſtum glorifico: meam & proximi ſalutem curo? Heu! Te non novi, mi DEus, & me non novi. Quàm ſis mihi bonus, non conſidero: Quàâm ſim ego malus, non perpendo. Polſsitne aliquid eſſe deterius Sacerdote, qualis ego ſum? Nulla mihi cum DEO, & Chriſto meo filialiter agendi cupidi- tas; nulla devotio, nulla humilitas, nulla mo- deſtia, nulla mortificatio, nulla virtus; mera vanitas, mera laxitas, mera ſenſualitas, merum vitium. Mihi ſum malus, dum animam meam dehoneſto: Toti Reipublicæ malus, quam af- fligo: JEſu Chriſto malus, quem crucifigo: Crucem certè leviùs ferret, quàm vitam meam. Peccare audeo in oculis Sapientiæ infinitæ; contra Omnipotentem inſurgere non dubito: Optimi Parentis pectus appeto: Bonitatem infinitam ſperno. Et rebellem peccatorem contra DEum inſurgentem terra ſuſtinet, cœů lum fovet, Divina Miſericordia tolerat, Juſti- tia ad pœnitentiam expectat? In tantis walis Sacerdos malus nondum peri?? Tuum eſt, O Chriſte, tam mirabile beneficium; Tu propi- tiatio pro peccatis meis: Tu Advocatus apud Patrem: nn N. Uinle⸗ 1 taborins ſere Caler , Ked Dnit AKlen. Cmomin Cinmns virin 1s tenn n Ellg nn Glts h n eno, erun Deeccan K ſecer A hor An! 4 Obtiporhi tu heſlkr ſ in ſot tiyro mni Ne worner hre h ene V e D Noiä nr 1T Qun Eni Nepmuly Ile erii WNhiom Genicnil. unlam. itn, hen nlts Delun ninum em n gung⸗ ne iummenn. ir mmnie don nhie 9: Mie 1 Nrunm n nn , n 115 isn ni une⸗ Mecditatio VI. 235 Patrem: Tu clypeus adversùs tela Juſtitiæ Di- vinæ. O quâm bonus es! Quàâm ego deſpe- ratè malus, niſi meliorem hac hora me reddit tanta Bonitas! Meditatio VI. De peccatis occultis, & alienis Sacerdo- tum. Ab occultis meis munda me, & ab alienis parce ſer- vo tub. Pfſal. 18. H“ duo peccatorum genera Sanctiſſimus David præ cæteris maxime timuit, occul- ta & aliena. Neque Sacerdoti magis metuen- dum onus incumbere poteſt, quàm hæc duplex & immanis ſarcina. I. Occultis nemo peri- culosiùs implicatur, quàm Sacerdos: 2. Alie- nis nemo formidabiliùs oneratur quâàm Sa- cerdos. Itaque timeamus occulta; timeamus aliena. Punbtum I. Ab occultis meis munda me, Domine! ab occultis, quæ abſcondit affectata ignorantia, & ſupina fortè negligentia. Quid periculo- ſius Sacerdoti, ſcienti, quid ſit DEUS; quid ſit peccatum, quàm vilipendere DEum, & non timere peccatum? Ignorantia craſſa Sacerdo- tis, quæ peccata occultat, illorum ſœditatem diſſimulat, horrorem imminuit, heu! quantum eſt malum! Qui peccata fugiet Sacerdos, quæ compta 1 236 Peccatum Sacerdotis compta & larvata conſtanter intuetur; cum quibus familiaritatem init; quorum monſtro- ſitatem videre non appetit. Sacerdos ſtatum ſuum craſse ignorans, ſibimet occultans & diſ- ſimulans, heu! quàm periculose incedit! Lu- cis copia illi ad manum eſt; ſed mavult tene- bras: oculos ſuos ſtatuit declinare in terram: comprehendent eum iniquitates ſux. Occul- tat laqueum auceps, & capit imprudentem a- viculam: abſcondit hamum piſcator, & deci- pit incautum piſciculum. Et laqueus & ha- mus eſt peccatum: Cur fidimus Stygio de- ceptori, quem ſingulariter delectat pinguior captura Sacerdotum? Laqueos & hamos fœ- de ignoramus, quia ignorare volumus: capi- mur, implicamur, perimus, antequam inſidias vel ſuſpicemur. Aſtuti ſumus, & ſagaciſſimi, cùm de lucro tenui agitur: ſtupidi & ſimpli- ciſſimi, quando ſalus ipſa periclitatur. Vah! inſanam cœcitatem, quæ videre prohibet oc- cultas pedicas: Amamus decipi, & horrendům decipimur. Pericula & ruinas nobismet ſtu- diosè occultamus; Quid mirum, ſi exitio mi- ſerè involvimur? Non ego fortaſſis jam te- neor vitæ mollis, negligentis & otioſæ infau- ſtis laqueis, dum hos mundi, meique inſanus amor mihi abſcondit? Sed & alia occulta ſunt, quæ horrorem & timorem incutiant. Sum- ne in gratia DEI? Nullumne peccatum in a- nima mea nondum fortèe remiſſum, aut non ſa- tis expiatum? Itâne delevi omnia delicta Ju- ventutis, ut ne veſtigium ſuperſit? Quomo- dô . MN Sgid Saolne üind UIdenron Wproln Aine ne⸗ ℳ lenmi s Adh Ui ſ MWrum i Meditatio VI. 237 imeg dô fublatæ radices peccatorum? Qui ſanata rum n Vulnera antiqua? Num obductæ cicatrices? Werloskn. Heu! neſcio; an amore, an odio ſim dignus: &Dα— nugari libet? jocari adbuc auſim? Tripu- ah diare delectat? Nihilne etiam nunc occultæ Ammltr. labis ſerpit in conſcientia mea? Quid milera- uentenn bilius, quid periculoſius, quàm tabes occulta tbln. On viſcerum, quæ vitam tacite rodat, & ſubitò mnentn eripiat? Si vires Spiritüs pullæ ſunt: ſi non liun lus arrident optima quæque Spirits alimenta: ſi “ non proſunt ſpirituales medicinæ: ſi nihil in R anima mea vividum, robuſtum, alacre; ſed ro/ le. „ . Mpot merus languor: Quàm timendum, ne ulcus ſedr gon, 5 . . . „ taet. lateat tantò magis periculoſum, quantò minùs ele illud à me advertitur! O vitam miſeram, tot Clumos: e⸗ . . . n. malis patenter obſeptam! tot cuniculis occul- run in te ſuftoſſam! Quis te diligat? Eſus ſpes uni- ſgniin c.a, quàâm male ſuis rebus confulit, qui à Te t ing recedit! Tu univerſis animæ meæ, maximé oc- unn. 7t cultis medere languoribus, ut ſecura Tibi men- egronc te deſerviam! Elonenin Excutiuntur omnes animi latebræ, utrùm nulla deli- Vtinekr teſcat illuſio, nulla deceptio, nulla principiorum falſi- NReiton. tas, nulla peccatorum occulta iniquitas? Ad amputan- lſs m 6 da quævis pericula Voluntas accenditur. r⸗ Punldtum II. Koclu, 81 metuenda ſunt Sacerdoti peccata occul- nin . ta, magis adhuc formidanda ſunt aliena. In , uantam hæc molem excreſcunt, ſi remiſſus in ſublimi ſuo munere ſit Sacerdos! Omnium peccatorum, quæ gommittit populus, reum me 23 8̊ Peccatum Sacerdotis me ago, cuͤm debitam culturam illi non im- pendo; cùm gravitatem ſcelerum non ſatis explico; cùm media non ſuggero; cum vitæ exemplis non præluceo; cùm preces pro com- miſſo grege ferventer non ſolvo; cuͤm non doceo, non prædico, non inſto, opportune, im- portunèê: cúm non arguo, non obſecro, non increpo in omni patientia & doctrina. Quot millena peccata impedirem, ſi fervens Sacer- dos eſſem! Dum verèò languore infelici mille- na & millena non impedio, quis portabit im- manem ſarcinam? Tantus jam eſt peccatorum perſonalium numerus, ut multiplicata ſint ſu- per capillos capitis mei: Quid ſi acceſſerint quoque aliena, non unius, & alterius perſonæ, ſed integræ Comunitatis; imò & plurium ſu- binde Comunitatum, ac totius Reipublicæ? Qui ſub onere meo fatiſco, quomodo aliorum tot onera portabo? „ Non de veſtra tantum- „ modô vita, compellat Sacerdotes D. Chry- „ ſoſtomus, ſed de univerſo mundo ratio vo- „ bis reddenda eſt. Hom. 15. in Matth. Populi peccata comedes, gravis eſt cominatio Sacerdoti intentata Oſeæa. quæ verba ſic explicat Ber- nardus: Solicitus eſto tanquam rationem „ redditurus pro eis (id eſt, pro populo) ge- „ mitus fundere, dignos agere pœnitentiæ „ fructus: alioquin tibi noveris ea imputanda, „ quæ modè inter delicias comedis, & parvi „„ pendis, & difſimulas, tanquam nihil attin- „ gentia tibi. Audietur populorum querela „„ Bravis, accuſatio dura, quorum vixsére ſti- 4 992 pendiis; ig 10 Ur ucs 4 u. 4 4 Ue elae 1Idenn, 1n Mer one; Pmonnin Nhien a lcgly S Gcyorine ecmn , nihn⸗ SAOSZANE AMunn Aun gi len Mnde, Ae aen um eh Reme ſn ur. E n W leemn werbam i Mramn ilium; Nann WM Gero; cln reeez on 0ho; Cint Dohportunet r Me, l knen ⸗ Weinklaint⸗ giarhe Netperum iiſwekeit in Kle Aunmk. b Eipchee onoto donm Telta unm. ore; C⸗ nconta⸗ ,Munh Pyn Vto erd ehlond⸗ ſum muin ,ſopl ⸗ Meditatio VI. 239 „ pendiis, non diluêre peccata; quibus facti „ ſunt duces cœci, fraudulenti Mediatores. in Oſeæ c. 4. Væ mihi, ſi negligentià meâ pec- cant, & peccando pereunt animæ pretioſæ! Iniquitates illarum feram, & perditionem ego portabo. * Tot enim occidimus, verba ſunt „ D. Ambroſii, quot ad mortem ire quotidie „ tepidi ac tacentes videmus,„ Heu! pecca- ta aliena, peccata non impedita, ignorantiæ non abſterſæ, iniquitates comiſſi Gregis non ſanatæ; palpatæ, diſſimulatæ, in quantam mo- lem confurgunt; quem numerum vix nume- rabilem conficiunt! Perditus totus Chriſti ſanguis, & neglectæ paſſim charæ animulæ vin- dictam fors non clamabunt? Tantillò impen- diòô, curà modicaà, inſtructione opportuna ca- vere poſſum ſcelera, ſalvare animas: Væ! ſi ad peccatorum perſonalium enormes cumulos hæ omiſſiones graviſſimæ, aliena peccata, & animarum detrimenta, auctario ſanè triſtiſſi- mo, & nimiùm quantùm ponderoſo, acceſſe- rint! Animæ dilectæ, animæ nobiles, Emptæ pretis magno, quis non amarè lugeat ſortem ve- ſtram infelicem, & miſerandam? Bonis doti- bus inſtructæ, gratiãâ ornatæ, lumine recto præditæ, in ſcelerum cloacas miſere proruitis, quia non eſt, qui manum præbeat; non eſt, qui paterné ſuccurrat, lupos arceat, curam impendat. Amaris lacrymis plorabatur olim Saulis & Jonathæ cædes: Quis non defleat cruentis lacrymis animarum ſtragem multè magis acerbam! Væ mihi; væ ſocordiæ men 240 Index Materiarum. ſi vel una vitié meô peccat graviter; ſi vel una pereat! Concipitur timor ſalutaris, & ſtimulatur voluntas ad ſuccurrendum effcaciter Dominico Gregi. Diſpi- citur, quomodo id bucusque ſit factum, & quomodo poſthac ſit faciendum? Qua ratione ſubveniendum æ- tati teneræ, ætati mediæ, adultæ, annoſæ „ ut amota pro viribus peccatorum peſte, DEO af Domino no- Nro ab omni gradu fideliter ſerviatur. Subjungitur demum totius Tridui ſummaria recapitulatio. ðð Indez-? MMateriarum Tridui ſecundi. Dies I. Peccatum grave Sacerdotis grande nimis. Conſideratio I. Sanctorum Patrum ſenſa de gravitate pecctati Sacer- dotalis expenduntur. Pag. 137⸗ . Meditatio I. De gravi peccato Sacerdotis. 154 Lectio I. WMalachiæ Caput primum. 157 1:. Examen Pccnon d Unb. D Inu Atin , . NCifr nrie liigimnlſ, . ſpin a, al rd tr Nnn le nini Pieke nun. Index Materiarum. 341 raylter, in Examen I. kie Qualis mea Conſcientia? 159 en bin J Meditatio II. . De funeſtis effectibus peccati gravis in Saterdote. 16 5 Dies II. Peccatum Sacerdotis veniale pernicioſum nimis. Conſideratio II. Fontes duodecim peccatorum Sacerdotalium detegun- tur. 172 Meditatio III. 1 De Culpis minoribus Sacerdotum. 182 Uu Lectio II. De Imitatione Chriſti libri quarti caput ſeptimum. I87 ts gan Examen II. An ſim tepidus? an Sacerdos ſervens? 189 Z Meditatio IV. eni De grandi malo teporis in Sacerdote. 198 ſ Dies III. ¶Sacerdotum Omiſſiones piaculum grande nimis. DM R. P. Dufrène Exercitia. QQ Conſi⸗ 242 Index Materiatum. Conſideratio III. De prava Conſuetudine Sacerdotum. Meditatio V. De omiſſionibus Sacerdotum. Lectio III. Tertullianus. R Examen III. Qum bonus DEIIS? Quàm malus ego? Meditatio VI. De peccatis occultis, & alienis Sacerdotum. 202 rRIDIIIIM III POENITENITIA SACERDOTIS vl glen Aluitt) udenn nne ek, (ſereti . Wr, or Awena nhrin! An Nittiſain Mann Ude uenin ANoher. Alontde mhmnet i . eunkert e N Ka l Aht⸗ () 2 24 5 Poœnitentia Sacer dotis Triduò expenſa. Ienoras, quoniam benignitas DEI ad pœnitentiam te adducit? Rom. 2. v. 4. Stud enimverèò DEl erga Sacerdotes ſuos JI maximæ benignitatis peculiare argumen- tum eſt, ut eorum ingratitudine enormi, & peccatis offenſus, velit nihilominus ipſos invitare, hortari, expectare ad pœnitentiam, & reverſos paterna benignitate ſuſcipere. Sor- tem hac in re nacti ſunt ipſis Angelis melio- rem, quibus datum non eſt vel minimum pœ- nitendi ſpatium, poſtquam ab officio diſceſse- re: Favet econtra Sacerdotibus, majori gratia- rum copia ornatis, ſtupenda benignitas, qui tamen veniâ minuús digni haud immeritò exi- ſtimari poſſent. Verùm hæc abyſſus diritia- rum Bonitatis erga nos Divinæ, quid aliud demum parturiet, niſi damnationem multò gra- viorem, ubi gratiæ theſauros inæſtimabiles- quos ſacra Pœnitentia ſuppeditat, turpiter ne- glexerimus. Reſpondeamus igitur miræ Be- nignitati, quæ miſericordiam & veniam offert in tempore opportuno: Magno animo ingre- diamur vias juſtitiæ, quas ſancta nobis pœni- tudo reſerabit. Videamus I. Quid exigat à QC3 nobis 246. Pœnitentia Sacerdotis nobis Spiritus Pœnitentiæ internus. II. Quos effectus pœnitentia poſtulet. III. Quid Pœ nitentiæ Sacramentum à nobis requirat. Dies I. Spiritus Pœnitentiæ Sacerdotalis. Conſideratio L. SS. Patrum & Conciliorum ſenſa de Sa- cerdotum Pœnitentia expendun- . cur. 1. Uid Eccleſia dudum ſenſerit, & quid ho- Wdiedum ſentiat de Sacerdotum Pœniten- tia, breviter inveſtigemus. Hanc inſignem materiam claritatis gratià ad nonnulla, quæ ſubjicimus, capita revocare viſum eſt. I. In- nocentiam à quovis majori crimine poſt Bap- tiſmum illæſam requirebat vetus Eccleſiæ dis- Ciplina, ut Sacerdos initiari quis poſſet. 2. Ean- dem morum innocentiam ab Ordine ſuſcepto integram cuſtodiri volebat, qua deficiente ab Altaris Miniſterio Sacerdotem aperti criminis reum arcebat. 3. Homo laicus, pœnitentiæ publieæ ob crimen aliquando addictus, irregu- laritati ſubjacebat, nee aſpirare ad Sanctum Presbyteratês Ordinem poterat. 4. Clerici graviorum lapſuum rei; Popnitentiæ publico 0 ( Venn mn enie ſen N (t ſt Eeraptn Un han⸗ Urvenpe g EG ind A Wugene Uohmy⸗ Ur Mun nil, uulm Men! l g R urat. ele. nt d. l „Cudt⸗ n Dltnien e iſinen nlle e . . r * eolbi⸗ Locelech⸗ ſer ulr ne illend Gehcienen heri Gints S Gaueg,⸗ ,n Geid 4 g Conſideratio I. 247 ob Sacri Ordinis reverentiam, non addiceban- tur. J. Verùm quia ipſum crimen, minimèe autem pœnitentia ſecundùm ſe, irregularita- tem inducebat; Sacerdos crimine obſtrictus, ab Altaris Miniſterio per modum pœnitentiæ excludebatur. 6. Plerumque in Monaſteria, qui hujusmodi erant, detrudebantur. 7. Quam- vis Eccleſiæ diſciplina exterior mutari queat, & revera poſt longam annorum ſeriem in ali- quibus ſit mutata, eodem tamen ſpiritu ſem- per agitur. Scimus autem, quid maximè cu- piat ſacroſanctum Concilium Tridentinum, ut nempe, quantum fieri poteſt, conſuerudi- nes & uſus antiqui in Eccleſiam denuò redu- cantur, & ad illos quàm proximè accedatur, omnique meliori modo, quæ reſtitui ex inte- gro haud poterunt, compenſentur. II. Inter primas ad Sacerdotium diſpoſitiones hanc ſummi eſſe momenti declarat Gentium Doctor, ut à ſuſcepto Baptiſmate criminis ex- pers manſerit, qui ad ſacrum Altaris Miniſte- rium vocetur. Non dicit Apoſtolus, ſine pec- cato; ſed absque crimine eſſe debere, qui ad hujus ſanctitatem faſtigii aſpirare velit: nem- e immunem eſſe cupit ab ejusmodi enormi- us maculis, quæ Baptiſmi ſecundi, ſeu pœni- tentiæ publicæ undas acerbiores exigerent. Atque hinc factum, ut publice pœnitentes, Conciliorum, ſummorum Pontificum, & San- Gtorum Patrum unanimi calculo haberentur Q4 irregu- 248⁸ Pœnitentia Sacerdotis irregulares, & ad Sacrorum Ordinum ſuſcep- tionem inepti: Non quèòd ipſa pœnitentiæ ra- tio inhabiles redderet, utpote quæ omnis ge- neris maculas expiabat; Verùm quia ipfis hu- jusmodi graviora delicta obſtabant, quibus me- deri fola pœnitentia publica debebat. Non igitur quæcunque mentis puritas Sacrorum rdinum ſuſceptioni putabatur ſufficere, quan- do vel ipia immunitas à pœnæ debito requi- rebatur. Optandum profectò eſſet, ut Bap- tiſmalis Innocentiæ candor immaculatus Sa- crorum Miniſtros hodiedum ornaret omnes, nullique ad aras accederent, niſi Angelis quàm ſimillimi. Nemo equidem diffitebitur, pœni- tentiam ſecundi Baptiſmatis locum tenere, quæ tamen gratiæ plenitudinem in primo Sanckita- tis lavacro infuſæ non dabit. Eſt haud dubiè pœnitentia balneum ſacratiſſimum in ſanguine Agni præparatum, quod univerſis animæ ſor- dibus eluendis non modô plenè ſufficiat; fed & omnimodam puritatem conciliet, quam cœ- leſtis gloria deſiderat: Verùm Innocentiæ Vir- ginalis jacturam non reparat, neque illam San- titatis plenitudinem infundit, quam Baptiſ- mus dederat. Quamvis denique pœnitentia Sanctos efficiat, plus tamen aliquid exigi vi- detur, ut Sacerdotes Angelis haud inferiores conſtituantur. Nihil autem eſſe poteſt, quod puritatis olim ad Sacerdotium requiſitæ ſum- mam perfectionem declaret ampliùs, præ- terquam aurea illa diſciplinæ veteris Regu- la, quæ munditiem ipſi quidem cœlo ſuffe- . — turam, n A Mms uftl nmrtf net K Wor Ment, Ne N l . u mli⸗ un ni ummmm Mht Cudoren ird ar elh an⸗ (wpmuö e fnmrin hnil iten, W0 ikni le. 1. 4 ſele Innn le Puſtentin, zomni D e dat. Nor Ncvorun encen⸗ linenli larn bo nlinn . wet onne, pkogun unn ſen⸗ erte Poe. TEidcone nngir Mie r⸗ lrit,l un k⸗ Centie ⸗ e am lun M emiti ud eigfn Conſideratio I. 249 cturam, Altaris Miniſterio haud ſufficere ju- dicabat. Un . Audiamus nunc Apoſtolum præcipientem, ut conſtituas per civitates Presbyteros. . . Si quis ſine crimine eſt. * Oportet enim Epiſcopum ſine cri- mine eſſe. — . Diaconos ſimiliter nullum crimen habentes. ** Conſtitutiones Apoſtolicæ huic Doctoris Gentium præcepto ad amuſſim in- hærent, uti & Canon Apoſtolicus, qui ſic ha- bet. *V*EG adversus fidelem aliqua accuſatio in- tendatur, vel fornicationis, vel adulteri, vel alicujus alius prohibitæ actionis, & conwictus fuerit, ad Cle- rum ne provehatur. En! ſæculi aurei mirabile ſtatutum, à quo tunc quidem Eccleſia nunquam recedebat. Quin & illegitimam declarat Or- dinationem ſeu Presbyteri, ſeu Diaconi, vitiòô impurô contaminati Concilium Neo-Cæſa-⸗ reenſe, cùm acceſſum ad Altare perpetuò eis- dem prohibuit. X IVv. Patres Concilii Nycæni ſententiam depoſi- tionis ferunt in omnes Presbyteros, qui, licèt crimina humiliter confeſſi, Ordinationem ſa- cram ſuſeepiſſent: Clericos omnes deponi ſi- militer jubent, quotquot poſt gravem lapſum promoti ad Ordines fuiſſent. * Ratio au- tem deciſionis hæc fuit, quòd nollet ſacralan- uam * T. t. 1. * ,. Zimoth. t. 73. *X Conſtit. o. l. 2. & l. 13. 6. 3. & l. 5§. c. 4. Can. 1. Ap. 6. XV Can. 9. 10. W* X. Can. 9. 10. * 2 50 Pœnitentia Sacerdotis Qum Concilium ullatenus admittere Ordina- tionem Epiſcoporum ſeu negligentia, ſeu per- verſa opinione, contra Eccleſiæ Canones fa- Stam, cujus tam lanctæ leges nullà errorum con- niventiâ everti unquam poſſent. V. Innocentius I. Papa nunquam à Concilii mente dimoveri potuit; nam & ipſe decreto Apoſtolico ſaneivit, ab Eccleſiaſtico gradu de- jiciendos eſſe, qui peractà pœnitentia publicâ ad eundem aſcendiſſent. * In eandem ſenten- tiam abeunt Summi Pontifices Zoſimus, *x Hilarius *XäjD˖& Gelaſius, *X*†vIvLqui ſecunduͤm Ca- nones deponi jubent Clericos, vel poſt admiſſa crimina ſubreptitiè ordinatos, vel gravitertunc primuùm lapſos, poſtquam Sacros Ordines ſuſ- cepiſſent. VI. Sicut autem peenitentes publici ad gradum Eccleſiaſticum evehi nunquam poterant, ita nec ullus Clericorum ad pœnitentiæ publicæ exercitium admittebatur unquam: Is erat ni- mirum FEccleſiæ ſenſus perpetuus, fieri non poſſe, ut componatur aliquando cum crimine, aut cum veſtigio criminis ſanctum Sacerdo- tium: ipſæ vulnerum obductorum ſanatæ ci- catrices, quæ in pœnitentibus remanent, ex- cludere à munere FEccleſiaſtico ſuapte natura cenſebantur. Teſtatur hoc Siricius Papa di- feertis Ep. 6. * Ep. 1. c. 3. *XV Fp. 2. c. 4. XXEV Ep. 9. GSbi auulin 6 idtinn Gria nn miß⸗ in dacfn uſinint aſerlo Gepam ſienem Aem⸗ ale lriett imdun , Cunnn Nut Emrsarle e Munen nme uhtke s man Abler Azer uhi poe llls, inneOln tt, El Cinonei, orumcnt di Cnci etagen i urce. enui Mentene,. Minng konncuntr lanſa iedne n il Antun ternt, a 2 lee Kerthi ,ſeri nn m cin n Aenk Kne. enen. ſgeun colat . 1,0,4 Conſideratio I. 2 51 ſertis verbis: * Sicut pœnitentiam agere cuiquam non conceditur Clericorum, ita & poſt pœnitudinem ac reconciliationem nulli unquam Laico liceat honorem Glericætis adipiſci. Quia quamvis ſint omnium pec- catorum contagione mundati, nulla tamen debent ge- rendorum Sacramentorum inſtrumenta ſuſcipere, qui dudum fuerint vaſa vitiornm. Unde patet, acqui- ſitam per longos ferventis pœnitentiæ labores egregiam puritatem necdum habitam eſſe ſuf- ficientem pro immaculato Altaris Miniſterio; ſed hac majorem Sanctos Eccleſiæ Patres de- ſideràſſe. 2 VII. Manifeſtè ergo Siricius docet, Clericos & ſacræ Dignitatis faſtigio in aliquod crimen pro- lapſos, pœnitentiæ publicæ admoveri haud- quaquam potuiſſe. Non ipfſis in facie Eccle- ſiæ imponebantur manus: Non à Fidelibus cæteris aut loco, aut veſtitu lugubri, cæteris- que pœnitentiæ ſqualoribus ſecernebantur. Hic nempe honor Sacerdotio habebatur, ut nollet Eccleſia ſuis Miniſtris ad Aras humiliter proſtratis manus imponi, (quem ritum pœni- tentia publica poſtulabat) poſtquam ipſimet manus ſuas pœnitentibus coram ſe provolutis impoſuiſſent. Cenſebatur præterea, magis obfuturos Congregationi Fidelium graves Cle- ricorum lapſus, ſi hac ratione promulgaren- tur, quâàm prodeſſe unquam illorum pœniten- tia poſſet. Privatim igitur pœnitebant, ad- hærente * Ep. 1. . 14. 252 Pæœnitentia Saterdotis hærente ipſis irregularitate perpetua, qua tum ab Ordinum ſacrorum exercitio, tum à Benefi- cii cujusquam perceptione manebant excluſi. Neque tamen ipſa pœnitentia ſecundùm ſe, uti jam dictum eſt; ſed cauſa pœnitentiæ, cri- men, hanc irregularitatem inducebat. Hac de re ſic porro ſcribit Leo Papa*: Alienum eſt à conſuetudine Eccleſiaſtica, ut qui in Presbyterali ho- nore, aut in Diaconi gradu fuerint conſecrati, pro cri- mine aliquo ſuo per manus impoſitionem remedium ac- cipiant pœnitendi, quod ſine dubio ex Apoſtolica tra- ditione deſcendit, ſecundum quod ſeriptum eſt: Sacer- dos ſi peccaverit, quis orabit pro eo? Unde hbu- jusmodi lapfis ad promerendam Miſericordiam DElI; privata . expetenda ſeceſſo, ubi illis ſatisfactio, ſi fuerit digna, etiam fructuoſa. Concilium Car- thaginenſe, cujus acta recenſet Ferrandus, ean- dem diſciplinam in Africana Eccleſia obſerva- tam fuiſſe oſtendit **: Ut Diaconi, vel Presbyte- ri, ſi à Miniſterio remoti fuerint, non eis manus, vel tanquam pœnitentibus „ vel tanquam fidelibus Laicis imponantur. VIII. Atque hinc denuo conficitur, Irregularita- tem non pœnitentiæ, ſed crimini pœnitentiam expoſcenti, fuiſſe annexam. Gaudentius E- piſcopus Patres in Concilio Toletano XIII. congregatos per Internuntium interrogari cu- raverat, utrùm ſuſceptâ in lethali morbo pœ nitentia * Epiſt. ad Ruſtic. Narbon. Epiſc. c. 2. *V Fer- rand. in Breviar. c. 105. zui i SMer Icd eemm m i ui ſente Alun ſe 1 ſun 4 nltn t unemm Mpe ſelcinui omenk, tusnn ind chn tehin sſenein umt iſmiage An alee 4 fun ee Ver Ceion s n guitn um Ne nt enl ungun tentie, ei. 1 Ho d lum e il hr. ih fit. mia. Alunr. ncf.r. N. la Nh ſiſche tlntr. Ncer⸗ en. Muhn⸗ katn 1 lu gegirin Menſtenmn lleninl⸗ lem Il Nenmd Umoe. Ntennd 41 . Conſideratio I. 253 nitentiâ publicaâ, ſanitati priſtinæ jam reſtitu- tus ad muneris Epiſcopalis functiones redire poſſit? Iſtud ei licere, Concilium repoſuit,* ſi ſe mortalium criminum profeſſione propria non no- trit. Nam càùm Sacerdos tunc ſibi licitum ſacrifi- care ſciat, quando à malis actibus vacat, qua ratio- ne, qui pœnitentiæ remedium ſuſcipit, quod datur in remedium peccati, à ſacrificiis divinis ſe abigit? Abi- genda ſunt ab omni Sacerdote, quæ maculant; exer- cenda, quæ mundant. Nihil ergo magis conſen- taneum Clerico, quàm pœnitentia; ſicut ni- hil ab eo magis remotum eſſe oportet, quàm vel criminis umbra. Iſtud verò maximè notandum in memorato Canone; quòd Clericus occulti ſceleris ſibi conſcius, arcere ſeipſum à Miniſterio ſancto ju- beatur, ſeparatione voluntaria, cui neceſſariè connexa ſit depoſitio. Neque enim ſola cri- minis promulgatio, ſed ipſum crimen irregu- laritatis eſt fundamentum. Caterùm ſi ſub pœ-= nitentiæ perceptione conſiſtens, nihil mortalis criminis ſe admiſiſſe prædixerit; attamen quod fateri homini- bus erubeſcit, abſconſum intra clauſtra ſui pectoris de- liteſcit; noverit ipſe ſibi de ſe poteſtatem eſſe conceſ- ſam, ut juxta conſcientiæ ſuæ fiduciam, urrum audeat, aut non audeat ſacrificare DEO, ex ſui potius arbi- tri poteſtate, quaàm ex noſtri Judici permiſſione pro= cedat. Hæc verba Canonis haud dubie oſten- dunt, Clericum occulti criminis xeum, motu proprio * Can. 400. 254 Paænitentia Sacerdotis proprio abſtinere à Sacerdotii functionibus debuiſſe. Nam ſi liberum cuique fuiſſet pec- catum celare, & occultâà illud pœnitentiâ e- luere, quin carendum eſſet vel Beneficiô, vel Sacerdotali officio; quid cauſæ erat, quòd Epiſcopi, & Benefſiciati arcana ſua crimina propalarent? Cur, amabò, jacturam officii, aut beneficii ultrò elegiſſent, quam cavere tutò poterant? Et cur denique tantus rigor contra illos fuit exercendus, qui ſincera pœnitudine tacti, crimen occultum, poſthabita confuſione publica, humiliter fatebantur; dum interim alii ſuæ Dignitatis, & honoris amatores be- nigieis fuiſſent habiti, neque à gradu ſuo de- jecti? Sané imprudenter egit Potamius Epil- copus, qui crimen ſuum occultum palâm in Concilio profeſſus, ſeipſum quaſi ſua Dignita- te privavit, ſi clàm pœnitendo illius indemni- tati conſulere potuit. X. Epiſtolz Divi Gregorii Papæ plurima con- tinent monumenta diſciplinæ veteris, quæ op- idò mirabimur. * Agens hic S. Doctor de piſcopo Tarentino, qui in ſuſpicionem vene- rat gravioris delicti contra puritatem admiſſi, quin teſtimoniis convinci ſufficienter poſſet, ſeriò illum admonet, ut à voluntaria ſuæ Dig- nitatis ceſſione pœn'tentiam ordiatur, ſi crimi- nis quantumlibet occulti habuerit conſcien- tiam. Si in ſacro Ordine conſtitutus, ejus te per- mixtione * L. 2. Ep. 44. m, ln 1 ſt. KNWr ((etid elardi md Mrm W5, ndn u umme loeo iemt ſh nm un Utni an min ul i an 4 mniin an hrnil lun . hiri n nen, h⸗ 4 ncini leſiſt . enient ehefcehn erit, gni Un grinin oſeizen chete tus Binonnte n inine Huroantigre Con iein ulpfeße⸗ lrnc unin bt n An lſunr⸗ lis ggenn⸗ nim cn in Dodort Gonenee en al cente ar eN Crmkom. Ner en na,ſule e ſit⸗ Conſideratio I. 25 5 mixtione eſſe recolis maculatum, Sacerdotü honore de- poſito, ad miniſtrandum nullo modo præſumas accede- re: ſciturus in animæ tuæ periculo te miniſtrare, & DEO noſtro ſine dubio te reddere rationem, ſi hu- jus ſceleris conſcius, in eo quo es Ordine, perma- nere volueris. XI. Ad Monaſteria detrudi plerumque ſolebant Clerici ab Officio depoſiti. Sic enim hac de re ſcribit ſanéctus Doéctor.* Si Clericus cum hu- jusmodi ſœminis in aliqua fuerit iniquitate repertus, à ſuo remotus officio, pro ſuis continuò lugendis exceſ- ſibus, in Monaſterium detrudatur. Cuͤm verô ſubinde nim'a Epiſcoporum facilitas poſt lap- ſus graves Ordini tandem ſuo COlericas reſti- tueret, quantum poterat, obnitebatur tam pe- riculoſæ conniventiæ Sanctus Pontifex, ut nul- libi eam toleraret. Quin lege Apoſtolica cau- tum voluit, ne quis ad Ordines ſacros admit- teretur unquam, niſi diuturna caſtitas & in- nocentia futuræ perſeverantiæ quaſi certum vadimonium præbuiſſet.** pervenit ad nos, quos- dam de Sacris Ordinibus lapſos, vel poſt pœnitentiam, vel ante, ad Miniſterü ſui Offcium revocari; quod omnino prohibuimus, & in hac re ſacratiſſimi quoque Canones contradicunt. Qui igitur poſt acceptum Sa- crum Ordinem lapſus in peccatum carnis fuerit, Sa- cro Ordine ita careat, ut ad Altaris Miniſterium ul- terius non accedat. Sed ne unquam i, qui ordinati ſunt, pereant, prowideri debet, quales ordinentur, ut prine 256 Peænitentia Sacerdotis priùs aſpiciatur, ſi vita eorum continens in annis plu- rimis fuit; ſi ſtudium Orationis, ſi Eleemoſynæ amo- rem habuerunt. XII. Saturninus Presbyter, poſt gravem carnis lap- ſum, auſus fuerat immaculatum Sacrificium, ab Ordine Sacerdotali jam dejectus, ſacrilegeè immolare; qua de re ſic iterum S. Grego- rius.“ De Saturnino Expresbytero & . pervenit ad nos, quia, poſtquam ex crimine lapſus fuit, & à Sa- cerdotis Ordine eſt dejectus, ad explendum Miniſte- rium Sacerdotü præſumpſit atcedere, & Omnipotenti DEO boſtias immolare. Præcepit ergo Sanctus Pontifex Lunenſi Epiſcopo, ut hunc Presbyte- rum pœnitentiæ addiceret, nec illi commu- nionem ſacram, niſi in mortis articulo mini- ſtraret: poteſtatem nihilominus facit, ante fa- talem hunc terminum Laicos inter ſumendæ Communionis, ſi pœnitentiam fervore inſoli- to egiſſet. Sin tua Fraternitas talem pœnitentiam agere cognoverit, ut ei juſtè ad recipiendam inter Lai- cos communionem, etiam ante exitum debeat miſereri, boc in tuæ Fraternitatis ponimus poteſtate. Ita nem- pe fervor pœnitentiæ ſummus evincere non poterat, ut Sacerdos é gradu ſuo dejectus, ad illum rediret; Unum hoc præſtare potuit, ut ante mortis articulum ad Communionem in- ter Laicos ſumendam admitteretur. Idem præceptum in alia quoque Rpiſtola ad enndem Tunctſemn Epiſcopum iteratur. * Statuimus Dia- conum I. 4. Ep. I. V Ep. 16. (önen il tait nlſ . enmnbn Uffeinn rlere Gumi d ebeiye. Ronmr. ind on⸗ Ninenel⸗ erend e ol⸗ igniien iter i⸗ ſann⸗ Iu ner- incete in leſecnn leſonch Conſideratio I. 257 conum & Abbutem de Bortu Venerie, quem indicas cecidiſſe, ad ſacrum Ordinem non debere, vel boſſe ullo modo revocari. Quem quidem Sacro õ tum, in pœnitentiam deputare te convenit. Subdia- coni quoque, quos ſimilis culpa conſtringit, ab Oficio ſuo irre vocabiliter depoſiti inter Laicos Communionem accipiant. ⁸ Saturninum verò Expresbyterum, ut nun- quam ad Sacri Ordinis Miniſterium præſumat acce- dere, ſeriptis cavere decrevimus. Ex his manife- ſte concluditur, talem ab Ordine ſacro deje- ctionem fuiſſe perpetuam; quod idem ſan- ctiſſimus Præſul & alibi diſerte affirmat. * Ouemquam criminaliter abſcedentem, in locum, de quo lapfus eſt, nulla permittit ratio revocari. XIII. Idem vigilantiſſimus Paſtor jubet in Epiſtola ad Mediolanenſem Archiepiicopum data, ** Clericos graviter lapſos à ſacris Miniſteriis in perpetuum dimoveri; ſimulque proteſtatur, omnem Ecclelſiaſticæ diſciplinæ vigorem tolli penitus, & meros hypocritas fore pœnitentes Clericos, ſi expleto pœnitendi ſpatio reditum ad priorem Dignitatem ſperare queant. Sè lapſis ad ſuum Ordinem revertendi licentia concedatur, vigor Canonicæ procul dubio frangetur diſciplinæ, dum pro reverſionis ſpe pravæ actionis deſideria quis conti- pere non formidat. Sanctus hic Papa Sacerdoti depoſito relinquit regimen Monaſteriũi; Et ſi Religioſus fuerit, actà pœnitentiâ, ſuo illum honoris gradu non privat; Quin & Abbatem * L. 6. Ep. 79. L. 4: Ep. 17. R. P. Dufrene Ewercitia. R eſſe 258 Pœnitentia Sacerdotis eſſe permittit, poſtquam lapſum emendärit: Verùm ùt Sacerdos ad munus ſuum, quamvis pœnitentiam fervore ſummo egerit, unquam revertatur, fieri haudquaquam poſſe Conſtan- tiã Apoſtolicà decernit. Vide l. 4. Ep. 4. & l. 6. Ep. 29. l. 7. Ep. 2. l. 10. Ep. 24. l. 11. Ep. 59. XIV. Sacroſanctum Concilium Tridentinum ſeſſ. 22. c. 1. ſic loquitur: “„ Nihil eſt, quod alios ma- „ gis ad pietatem, & DEl cultum aſſiduè in- „ ſtruat, quàm eorum vita & exemplum, qui „ ſe divino miniſterio dedicârunt. Cuùm enim „ à rebus ſæculi in altiorem ſublati locum con- „ ſpiciantur; * in eos tanquam ſpeculum re- „ liqui oculos conjiciunt, ex iisque ſumunt, „ quod imitentur. Quapropter ſic decet om- „ nino Clericos in ſortem Domini vocatos, „ vitam morésque ſuos omnes componere, „ ut habitu, geſtu, inceſſu, ſermone allisque „ Omnibus rebus nil niſ grave, moderatum, „ ac Religione plenum præ ſe ferant; levia „ etiam delicdta, quæ in ipſis maxlma eſſent, „ effugiant; ut eoram actiones cunctis affe- „ rant venerationem. Cùm igitur, quo ma- „, jore in Eccleſia DEI & utilitate & ornamen- „ to hæc ſunt, ita etiam diligentiâs ſint ob- „ ſervanda: Statuit S. Synodus, ut, quæ aliàs „ à Summis Pontificibus, & à ſacris Conciliis „ de Clericorum vita, honeſtate, cultu, do- „ Strinâque retinenda, ac ſimul de luxu, com- „ Meſſa- — *AMatth. . Tit. 2. Auinbn eonner 1 en lun (eet, eleledud Minim! )NrNIt y s on , Ituinmm etnh 4 Flin ix, 1mhonrhn h enenkifz n gonm t. Ungen le Conlr lh,5l kn, N3 te⸗ , Clnenan tibounanr. ſeelhn. Ce lunon, tſececeor. Didi woeas Conpoer, oe ile Noceraun, ſuumz Eyin on elen cualis d⸗ tr,cron Komm Dtislnc⸗ enſö aß ead. lEv. S 9 Conſideratio I. 259 „meſſationibus, choreis, aleis, luſibus, ac qui= „ buscunque criminibus, nec non ſæcularibus „ negotiis fugiendis, copiosè ac ſalubriter ſan- „ cita fuerunt, eadem impoſterum iisdem pœ- „ nis, vel majoribus arbitrio Ordinarii impo- 5„ nendis, obſerventur: nec appellatio execu- „ tionem hanc, quæ ad morum correctionem „ pertinet, ſuſpendat. Si qua verô ex his in „ deſuetudinem abiiſſe compererint, ea quam- „ primúm in uſum revocari, & ab omnibus „ accuratè cuſtodiri ſtudeant; non obſtanti- „ bus conſuetudinibus quibuscunque, nec „ ſubditorum neglectæ emendationis ipſi con- „ dignas, DEO vindice, poœnas perſolvant. XV. Quisnam ſit Eccleſiæ Spiritus, quidve IIla poſtulet ab Ordine Sacerdotali, facile ex huc- usque dictis colligemus: Noſtrům modd eſt, fructum hinc elicere, qui conſcientiæ ſtatui ex æquo reſpondeat. Quò Eccleſia nunc erga nos benignior; tantèò ſit apud nos propriæ vi- tæ cenſura ſeverior: Ceſſabit enim Juſtitiæ divinæ rigor, ubi præceſſerit ex parte noſtra Judicii incorrupti ſanctus vigor; neque puniet juſtus Dominus, quæ punita priuùs ad ſufficien- tiam à nobis fuerint. Terribiles ſunt ruinaæ Sacerdotum: Illorum conditio tantèò fit poſt lapſum deterior, quantò prius erat beatior. Dein rarò admodúm, & nonniſi difficillimèe convertuntur. Veruͤm non erit impoſſibile apud DEIIM omne verbum, & omnia impedi- R 2 menta 260 Pœnitentia Sacerdotis menta perfringet Virtus gratiæ Eſu Chriſti, ubi Sacerdotem egregiè collaborantem inve- nerit. 99 29 9⁵ 29 39 25 „ P 9² 25 93 9² 99 93 9⁹ 35 93 93 99 39 25 2² 95 9 25 XVI. „ Miſeremini, obſecro Vos, Fratres Cha- riſſimi, exclamat S. Bernardus,* Miſeremini animæ veſtræ: fuſum pro Vobis ſanguinem cum reverentia æſtimate. Periculum falu- tis maximum attenti conſiderate: ignis ſam præparati ardores æternos cavete. Iſtud nunc agite perquam ſoliciti, ne in vanum erfectionis excelſæ viam regiam auſpicati, ab eadem turpiter deflectatis: Reſpondeat Virtus interior ſpeciei pietatis, quam præ- fertis exterius; neque larva tantummodo ſit vitæ veſtræ à ſæculi negotiis remotæ fal- lax ratio. Nolimus errare, Fratres! Cin- Ga deliciis continuèò periclitatur caſtitas: non agit ſecurè inter opes humilitas: dil- crimini ſubjacet inter ſæculi ſtrepitus ge- nuina pietas: habet, quod timeat in multi- loquio veritas, & inter mundi ſævientes fluctus Divina charitas. Fugite, ut poteri- tis, de infauſtæ Babylonis medio, & animam ſalvate. Civitates refugii quærite, ubi a- cta præterita pœnitendo delere; gratiam in præſenti obtinere, & expectare in futuro gloriam ſecurè valeatis. „ Non vobis moram injiciat, neque terreat vos delictorum veſtrorum aut gravitas, aut 33 nume- * De Converſione ad Clericos c. 22. Men uts M we E O0 intur Afden Rradd, „Ereenn Iuea y s d ,Pon ann Ikrin Chuarel Ouentl uemmti, Cr Dhel er lon Wenſen untee 8 e Cec ilin tr 2 utri rantenine Frnrez C XII . Mleremin Cſtk, Il Numm umalhien; e Neſpmcr igungr. umunnoi tisrenort, Tuntsl C urn alie ltenis e⸗ ner umlli⸗ Ni iene ieitſor doAmmnn Z gere 1 n neiton Te. == ,onne, 33 39 39 25 23 35 29 93 25 33 93 99 295 33 39 33 29 35 593 39 33 33 23 29 9² 995 29 23 Conſideratio I. 261 numerus; ubi enim abundavit peccatum, magis abundabit gratia, ſi fortiter egeritis. Non vos percellat ſacræ pœnitentiæ non- nullus rigor; Quidquid enim pati nos ad tempus oportuerit, & peccatorum debitòô, & gratiæ prælentis lucrô, & gloriæ cœleſtis adventuræ pretiò longe eſt inferius. „ Si fidem ſermonibus meis adſtruere du- bitatis, operibus credite: Exempla inſigni- ter pœnitentium ſpectate. En! ùt maximo numero ad ſacrum balneum concurrunt pec- catores & corporis habitudine teneri, & prava conſuetudine pertinaciter irretiti: nihili faciunt quoscunque auſteritatis exter- næ labores, modèò lenimen ſentiant, qui in- tùs ſæviunt, conſcientiæ lancinantis dolo- res. Nihil non poſſibile credentibus; a⸗ mantibus nil difficile; manſuetis nihil aſpe- rum; nihil humilibus durum; nihil arduum jis, quos viribus auget gratia, & quibus præcepti rigorem ſuaviter mitigat obe- dientia. „ Quousque in ſublimitate Spiritũs inaniter tumentis gradiemini? Fateor equidem, mag- num ac mirabile eſſe faſtigium celſitudinis, JEſu Chriſto miniſtrare, ſumique DEl my- ſteria diſpenſare: Verùm ſciatis velim, mag- nopere illos præ vobis eminere, qui ſubje- ctioni, pœnitentiæ, animique demiſſioni pa⸗- cificè, modeſtéque inhærent; niſi fortè lici- tum eſſe creditis, gradus inferiores deſpi- cere, atque in ſupremum temeré involare. R 3 Faxit 7 262 Pœnitentia Sacerdotis „ Faxit autem DEus, ut qui ad Sanctuarium „ ſic irruunt, ea fidelitate ibidem ſerviant, „ qua infidelitate ſe intruſerunt! Verùm dif- „ ficile, quin potiùs impoſſibile eſt, ut ex ama- „ ra ſuperbiæ radice fructus dulces beatæ cha- „ ritatis proveniant. „ Quid ad hæc conſcientia humana? * Cùm 5, iſta exprobrabit judex ſupremus, quid re- „ ſpondebunt miſeri, quos hæc fulmina fe- „ rient? Quomodo exculabunt peccata? Num „ ſecuturam paulô pòſt converſionem polli- „ ceri denuò audebunt? Num decantatum il- „ lud Cras ingeminabunt? Sic equidem fal- „ lunt nunc miſeri ſemetipſos. Bonus, in- „ quiunt, eſt DElISs, & ſemper paratus ad . „ ſuccurrendum. la ſanè res habet: magnam Nn „ miſericordiam promiſit Dominus; ſed vos „ moras nectendo, & expectando nimiùm e- „ jus patientiam fatigatis. Iſtud animo iden- „ tidem recolite, quàm durum ſit ac flebile, „ Cùm terris valedicendum eſt, quando nulla „ præceſſit ad æternitatem præparatio: cùm „ ſiné vera pœnitentia; ſiné fructu boni ope- „ris hinc migrandum, & coram Judice irato „ Comparendum. 1 Colligamus nunc breviter, quæ Conſideratio iummt præſens ampliori meditatione digna hucusque ecenn ſuggeſſit. Primèò, ex Eccleſiæ, Patrum & Con- umime ciliorum ſenſu docti ſumus æſtimare ſacroſan- eun gint Gtum, ad quod vocavit nos DEus, Altaris Mi- Mn.” niſterium, ad quod puritas tanta, vitæque illi- anſi batus * Llid. c. 16. len i aln wehbor 11 Sencuin n ſeriin Verundi . teEaNN bertechi C wdre. lonen . kcammuni. uſten al. Donns n⸗ t uni Ei: vunn s, Eed vu oninin e. minoer⸗ ſr keble, unt⸗ Utio: nn nbonioe⸗ udte i Corſcent! uuft UnmE. NuekNin. PAns Nr 4 U Meditatio I. 2363 batus tenor conſtanter exigebatur. Secundè, deducimus, quantam habuerit Eccleſia Sacer- dotio ſancto reverentiam, à quo Clericos gra- viter lapſos in perpetuum arcebat: quédque nemini publicè pœnitentium unquam confe- rébat, ne videlicet macula vel minima digni- tati Angelicæ adhæreret. Tertiò colligimus, quid nobis agendum ſit deinceps, & quanto ſtudio Sacerdotalis pœnitentiæ ſpiritus ſit no- bis comparandus, cujus neceſſitas tantò nune eſt major, quantò Eccleſia erga nos materna benignitate indulgentior. Meditatio I. De Spiritu Sacerdotalis Pœnitentiæ circa peccata propria. Memor eſto itaque, unde excideris, & age pœniten- tiam. Apoc. 2. V. 5. EPiſcopus ille, ad quem hic ſermo, ſecun- dùm Scripturæ morem Angelus Eccleſiæ Epheſi appellatur, & laudem fert à bonis o- peribus, ac laboris diligentia. Verùm quia vi- tæ probitatem tepore nonnullo, & negligen- tiis maculaverat, ruina integra, minæque ter- ribiles eidem intentantur, niſi quantocyus ad pœnitentiam recurrat, & amaris lacrymis cul- pas eluat, primique fervoris laudatifſima ini- tia reaſſumat. * Hæc dicit, qui tenet ſeptem ſtel- las in dextera ſua, qui ambulat in medio ſeptem can- R 4 delabrorum * Apoc. 2. 264 Pœnitentia Sacerdotis delabrorum aureorum: Scio opera tua, & laborem, & patientiam tuam, & quia non potes ſuſtinere malos: Et tentaſti eos, qui ſe dicunt Apoſtolos eſſe, & non ſunt: Et inveniſti eos mendaces. Et patientiam ha- bes, & ſuſtinuiſti propter nomen meum, & non defe- ciſti. Sed hbabeo adversum te, quòd charitatem tuam primam reliquiſti. Memor eſto itaque, unde extide- ris, & age pœnitentiam, & prima opera ſac; ſin au- tem, venio tibi, & movebo candelabrum tuum de lo- co ſuo, niſi pœnitentiam egeris. Hinc patet duo exigi à Clerico pœnitente: primò, ut cum do- lore meminerit exceſſuum ſuorum, & condig- nam pro iis ſatisfactionem præſtet: Memor eſto, unde excideris, & age pœnitentiam. Secundò, ut ad primum fervorem redeat. Et prima opera ſac. Pundtum I. Fieri non poteſt, ut in primo acceſſu ad ſanctum Altaris Miniſterium deſideria vitæ ſan- Gtioris haud conceperimus. Vocationis ne- gotium perperam ſæpe tractamus: nemo ta- men ullus fuerit, qui Sacerdos ideò fieri ve- lit, ut malè vivat. Semper ad finem utcun- que bonum reſpicimus; Quin & propoſita cudimus laude digniſſima, cùm ſanctè, ferven- ter, & Apoſtolicé ordiri vitam Sacerdotalem ſtatuimus. At quamvis aliud non foret, niſi Statüs ſanctiſſimi, ad quem extollimur, emi- nentia & gratiæ illi connexæ, poterunt ſem- per nobis occini hæc Joannis Apoſtoli verba: MWemor eſto, unde excideris. Vide, quantùm dil- crepent ummhin Ooni isbrbin Iweht: Dricnts I Ceſee lun Ad MÜunm tn Uoeclen mnents a ucke reneun s Nue MM/Ei. Mni , in ,nn⸗ Mazntn umg Eln fnet ett 2. N 6 6in line ni⸗ ſe, n eiimn 1, ur , S M, wit. Ntcun ⸗ Gonle⸗ 1: Aunc, Cant,ad int ienl e, 1o AMeſ Era tirin- Centons re⸗ 6: Demo U⸗ 4 ſed kene mnem men- X onek⸗ e ſkerte⸗ rtlelln n end olicere genl uulran ehen 1 ⸗ Meditatio JI. 265 crepent hinc Vocationis ſublimitas; iſtinc vi- tæ negligentis abjecta perverſitas: Vide, quo- modo cohæreant acceptæ gratiæ cum pecca- tis innumeris; Quanta ſit beneficiorum ſingu- larium multitudo, & quàm enormis tua ingra- titudo? Oculos attolle ſurſum, ut videas Dig- nitatis ſanctiſſimæ celſitudinem, ad quam DEus re provexit: Mitte oculos deorſum, ut ſpectes infidelitatis tuæ horrendam abyſſum, ad quam ultrò deſcendiſti. Subin juſto dolori habenas laxa; & dic cum Propheta Regio: * Ad ni- hilum redactus ſum, & neſcivi. Cùm in ho- nore eſſem, non intellexi: comparatus ſum jumentis inſipientibus, & ſimilis factus ſum ipſis. ** Ouis dabit capiti meo aquam, & oculis meis fon- tem lacrymarum? Et plorabo die ac nocte. *** Viæ omnes nunc inveſtigandæ, ut mala mea repa- rem: ſeriò nunc rationes ineundæ, quibus of- fenſo Numini ſatisfaciam. Inſſtitur ſummæ diſerepantiæ paulè prius memoratæ; guæ ſeriò expenditur: ſequitur dolor in amaritudine animæ. Pundltum II. Quid modèò agendum? Fors in luto negli- gentiarum; in profundo ſordium hærebo? Triſte hoc foret infauſtæ reprobationis præ- ludium. Sacerdos in cloacam demerſus, vah, quale ſpectaculum! Sacerdotis tantopere ex- R 5 altati * Pfſal. 72. * Pfſal. 45. Xr Jerem. 95. 266 Pœnitentia Sacerdotis * altati cum ſœcibus & ſaburra qualis combi- natio! Eheu! deſcendi uſque ad inferos: Eni- tendum denuo uſque ad cœlos. Sed putém- ne aſcenfum hunc fore tam facilem, poſtquam defixus ſum in limo profundi? Eritne alcen- ſus hic adeò expeditus, dum tot vinculis li- gor: tot vulneribus mactor: tot morbis infir- mor? Intellexine unquam, quid exigat pœni- tentia Sacerdotalis? Quid velit peccatum Sa- cerdotis grande nimis coram Domine; * pernicio- ſum nimis coram populo? Cecidit Angelus in Cœlo, nec pœnitentiæ gratiam meruit, quia peccavit peccatum grande nimis. Ange- Jum dignitate ſupero: in cœlo, ad Aras, in terra ſancta iniquitatem facio: an leve dici poterit peccatum meum, quo mihi, aliis, Com- munitati, Eccleſiæ, totique mundo nocumen- tum aflero? Semel peccavit Adam, qui Sacer- dos non fuit, & ipfos nongentos annos in a- mariſſima pœnitentia exegit: Egéne ludendo, nugando, cuticulam curando, peccata & nu- mero & qualitate majora expiabo? Poſtulat ſanè peccatum Sacerdotis grande nimis pœ- nitentjam amaram nimis. Angelus Epheſi e- rat Epiſcopus, & Sacerdos ſanctus: fragilita- te potiùs quàm malitiâ primum fervorem re- liquerat; & quàm graves minæ reprobatio- nis eidem intentantur, niſi pœnitentiam agat, & ad prima opera denuo redeat. Mihine au- tem ſufficere poterit fervor primus, qui ſub ipſa initia Stats ſanctiſſimi tantopere fuit re- miſſus? / *1. Reg. 2. — . eleen uarenia ſeui eypnt Ensed an e mitadne Mrerdos mlr Min llktn n Ie un . (Wlhet 11 (mmen Aehlm ſ ane valsont. leros Ni Sel onen. ppolgen llne ſcen Theuls. uds inbr. Ponmndr⸗ 65 iid. Citk nadn tin nen ine Ae. d Ar 1n Ee d dsCn. 1o wcuner gie AMNe Nelteno⸗ Ct Aon. 0 kobar nibs Ne⸗ s he 4 s: mglu enoteni⸗ Ledtio I. 267 miſſus? Numquid non duplicanda erunt exem- pla bona, poſt præbita exempla mala? Nénne diligere debebit multum, qui peccavit multa? Et quæ menſura eſſe poterit Sacerdotalis pœ- nitentiæ, niſi dolor ſine modo, fletus ſine men- ſura, reparationis labor ſine termino? Inter gemitus abibit vita: inter lacrymas anni de- fluent: inter ſuſpiria labentur dies: mentis a- maritudinem loquentur opera, Quia ego miſer Sacerdos Tibi ſoli peccavi, benigniſſime DElIS, & malum coram te ſeci! . Concipiuntur ſacra deſideria Sacerdotalis pœniten- tiæ; & ponderantur hac verba,; malum coram Te feci, adhibendo parvticulas Quis? Quid? coram quo iniqus egit? &c. Lectio I. Pœnitentia Davidis. 2. Reg. 12. Miſit ergo Dominus Nathan ad David: qui cùm veniſſet ad eum, dixit ei: Duo viri erant in civitate una, unus dives, & alter pauper. Dives habebat oves, & boves plurimos val- de: Pauper autem nihil habebat præter ovem unam parvulam, quam emerat & nutriérat, & quæ creverat apud eum cum filis ejus ſi- mul, de pane illius comedens, & de calice e- jus bibens, & in ſinu illius dormiens, eratꝗue ſicut filia. 7 Cùm 268 Pœnitentia Sacerdotis Cùm autem peregrinus quidam veniſſet ad divitem, parcens ille ſumere de ovibus, & de bobus ſuis, ut exhiberet convivium peregrino illi, qui venerat ad ſe, tulit ovem viri paupe- ris, & præparavit cibos homini, qui venerat ad ſe. Iratus autem indignatione David adverſùs hominem illum nimis, dixit ad Nathan: Vi- vit Dominus, quoniam filius mortis eſt vir, qui fecit hoc. Ovem reddet in quadruplum, eòô quòd fecerit verbum iſtud, & non pe- percerit. Dixit autem Nathan ad David: Tu es ille vir: Hæc dicit Dominus DElIIS IIraél: Ego unxi te in Regem ſuper Iſraél, & ego erui te de manu Saul: Et dedi tibi domum Domini tui & uxores Domini tui in ſinu tuo, dedique tibi domum Iſrael & juda: Et ſi parva ſunt iſta, ad- jiciam tibi multò majora. Quare ergo contemplſiſti Verbum Domini, ut faceres malum in conſpectu meo? Uriam Hethæum percuſſiſti, & uxorem illius accepi- ſti in uxorem tibi, & interfeciſti eum gladio filiorum Ammon. . Quamobrem non recedet gladius de domo tua in ſempiternum, eò quòd deſpexeris me, & tuleris uxorem Uriæ Hethæi, ut eſſet uxor tua. Itaque hæc dicit Dominus: Ecce, ego ſuſcitabo ſuper te malum de domo tua, & tol- lam uxores tuas in oculis tuis, & dabo pro- xXimo tuo, & dormiet cum uxoribus tuis in o- culis ſolis hujus. Tu ann ei lehm (checu CN ſuntame SsDon⸗ mmdse Nn Cocte don Worlie Drens r Etſen (n ſeri MMdanmge uchnum mnle 1 N veniſtt, obd de N Perenin UIipanne Gll penent Usle lnl e⸗ ei num Dowin Retaretti until, un Donidd EO? Urun naeen .un g is de n Agelengt It u 1 ⸗ 5 r Lectio IJ. 269 Tu enim feciſti abſconditè: Ego autem fa- ciam Verbum iſtud in conſpectu omnis Iſraël; & in conſpectu ſolis. Et dixit David ad Na- than: PECCAVI DOMINO. Dizitque Na- than ad David: Dominus quoque tranſtulit peccatum tuum: non moriéêris. Verumtamen quoniam blaſphemare feciſti inimicos Domini, propter Verbum hoc, filius qui natus eſt tibi, morte morietur. Et rever- ſus eſt Nathan in domum ſuam. Percuſſit quoque Dominus parvulum, quem pepererat uxor Uriæ David, & deſperatus eſt. Deprecatusque eſt David Dominum pro par- vulo: Et jejunavit David jejunio, & ingreſſus ſeorſum jaçnit ſuper terram. Venerunt au- tem Seniores domus ejus, cogentes eum, ut ſurgeret de terra: qui noluit, nec comedit cum eis cibum. Accidit autem die ſeptimo, ut moreretur infans; timuerüntque ſervi David nuntiare ei, quòd mortuus eſſet parvulus. Dixerunt enim: Ecce, cum parvulus adhuc viveret, loqueba- mur ad Eum, & non audiebat vocem noſtram: quantò magis ſi dixerimus: mortuus eſt puer: ſe affliget? :. Cùm ergo David vidiſſet ſervos ſuos muſſi- tantes, intellexit, quòd mortuus eſſet infan- tulus: dixitque ad ſervos ſuos: Num mor- taus eſt puer? Qui reſponderunt ei: mortuus eſt. Fiunt nonnullæ reflexiones ſuper Pœnitentia David. Examen Pænitentia Sacerdotis Examen I. An ſim verè pœnitens? I. Pœnitentia fervens antiquorum. S Joannes Climacus Gradu 6. admiranda re- fert de Monaſterio pœnitentium, ad quod pia curioſitate ductus aliquando ipſemet invi- ſit, dies triginta ibidem commoratus. Sic igi- tur Sanctos illos pœnitentes deſcribit. Cùm perveniſſem, inquit, ad Monaſterium pœniten- tium, vidi revera (ſi dicere id audeam) quæ negligentis oculus non vidit, aurisque deſidio- ſi non audivit, & in cor pigri hominis non aſcenderunt; res & verba, quæ DEO vim in- ferre poſſint; habitus & ſtudia, quæ ipſius clementiam celerrimè flectant. Quosdam ex illis reis vidi, noctibus totis usque manè ſub dio ſtare pervigiles, pedésque immobiles tene- re; cumque ſomno miſerabiliter depreſſi agi- tarentur, vim naturæ inferre, nullàmque ſibi ipſis requiem omnino indulgere; ſed ſeipſos increpare, ignominiisque & contumeliis affi- cere, atque excitare. Alios miſerabiliter in Cœlum intuentes, & illic adjutorium cum ge- mitu, & ſuſpiriis, & vocibus invocantes. A- Iios in oratione exiſtentes, & reorum in mo- rem vinctis poſt terga manibus, humi luridas ſuas facies inclinantes, indignésque ſe, qui in cœlum aſpicerent, vociferantes, nec quidquam ad DEum dicere orando præ cogitationum, & con- umiudne um eKhon getemer G. Minod- a NWan 5 gri oyni d No igenz, Uumn Ynn Weint Madro⸗ rlor Vnben extöchi Ulenbie Aͤeb Ehhlnm ien nee midſter PEkon Dicgenin Enillone loorumn iriancr. n un wir Ntenn a Mreceld⸗ Donins um DOrinn. 1 ne Coddume lenme ſt Mobies ene⸗ cenel . Mlnge r Ed ep wmelis d. ſerabliert lom cnn NCentes enhit⸗ Kleh ⸗ n Eramen J. 271 conſcientiæ hæſitatione præſumentes; neque quomodo, aut unde orationem facerent, præ cordis amaritudine ſcientes: ſolaàmque animam, tacitam, mutämque mentem DEO offerentes tenebris & horrore plenam. Nonnullos in ci- licio & cinere ſedentes vidi, ac faciem geni- bus operientes, frontémque in terram colli- dentes. Alios jugiter pectus tundentes, animâmque ſuam ac vitam ſuſpirio ingenti revocantes: Ex his alii quidam pavimentum madefaciebant lacrymis; alii verò quia lacrymarum imbres non haberent, ſeipſos milerabiliter lamenta- bantur. Plurimi, ut fieri in mortibus ſolet, ſuper animabus ſuis ululatum diræ vocis emit- tebant, anguſtiam cordis ferre non valentes. Alii ex intimo corde rugiebant, atque intra os gemitůs ſonum cohibebant: interdum vero, eùm ſe continere non poſſent, repente excla- mabant. Vidi ego illic nomnullos habitu, & cogitatione, & actu, quaſi à ſemetipſis exces- ſiſſent, ac ſtuporêm mentis incurriſſent, veluti æneos quosdam ſummo ex mœrore effectos, totos tenebris obſitos, & ad omnia vitæ hujus veluti inſenſbiles factos; mentem quippe jam in humilitatis abyſſum demerſerant, ac mœro- ris igne oculorum lacrymas fixerant. Alios item mœſtos ſedere, atque in terram fixis obtutibus ſtare perſpexi, caputque aſſiduè movere, & lJeonum in morem ex imo corde rugitum ac gemitum emittere. Ex his alii ple- ni ſpe, remiſſionem omnimodam inquirentes orabant. 272 . Puænitentia Sacerdotis orabant. Alii ex ineffabili humilitate indignos ſe remiſſione judicabant, nec omnino poſſe DEO rationem reddere clamabant. Quidam hic excruciari, ut illic miſericordiam conſeque- rentur, à Domino ſupplices poſcebant. Pleri- que ex conſcientiæ onere attriti ac depreſſi, ſatis ſibi ex intimis eſſe dicebant, ſi vel ſuppli- ciis eximerentur, Regnéque non potirentur. Vidi illic animas humiles, contritas, & præ gravi pondere incurvatas ac dejectas, quæ vo- cibus illis ſuis ad DEUM emiſſis, lapides quo- que ipſos ad compunctionis ſenſum emollire otuiſſent. Ità enim defixis in terram lumi- nibus ajebant: Novimus ſanè, novimus omni- bus jam cruciatibus ac pœnis nos eſſe dignis- ſimos. Et meritò quidem; neque enim ido- nei jam ſumus, qui pro debitorum noſtrorum multitudine fatisfacere poſſimus, etiamſi or- bem univerſum, ut pro nobis lugeat, convo- caverimus. IIlud ſolum rogamus, iſtud de- precamur, id tota animi intentione ſupplica- mus, ut neque in ira tua arguas nos, neque in furore tuo corripias nos, neque juſtiſſimi judicii tui legibus excrucies nos; ſed parciùs, & miſericordiùs. Satis enim nobis eſt, ingen- ti illa tua, ac terribili comminatione, ſuppli- ciisque illis occultis, atque ignotis liberari; neque enim ut pœnis omnino liberemur, pe- tere audemus. Qua enim facie, quo animo id audeamus, qui profeſſionem noſtram vio- lavimus, eâmque poſt priorem, clementiſſimâm- que remiſſionem ſordidavimus? IIlic profed 1 WVNN Nen enerisn Gtle egorbpen U ael LchN Enn e mndu izna nahul r ne ne⸗ Nule nt Sh. A im lale, d. Ws Cmadt Annma lneterr⸗ mietonn ulngiin ldlot Unnhutlite dit udden 1 Gn r Anndin bon dNn l ilos Dilentin Uel luriin onnmn t. (Ul CoNen⸗ bn. , r Ceyrel lelpt. iwirnm. Neimit⸗ Imntronn ,etund o. genh ein⸗ , Uod Oeſple⸗ 105 ne liln ſdprih 6 ie⸗ tone, iig Wis Tem l o Examen I. 273 O dulciſſimi Amici! illic verba David rebus ipfs cerneretis implete, ærumnis affectos ho- mines, atque usque in finem curvatos, totis- ue diebus mœſtos incedentes, & ex putrefa- is corporis partibus fœtorem exhalantes, qui quaſi ſine ulla carnis cura degerent, obliviſce- bantur comedere panem ſuum, potúmque a- quæ cum gemitu miſcebant, & cinerem cum pane manducabant. Adhælſerunt illorum oſſa carni, ipsique ut fœnum aruerunt, nec quid- quam apud illos audiviſſes, niſi hæc verba: Væ, Væ me miſerum, me miſerum! jJuſte, Juſte, parce parce, Domine! Nonnulli Miſerere di- cebant. Alii veròô rursùs miſerabiliùs clama- bant: Ignoſce, ignoſce, Domine, ſi poſſibile eſt. Vidiſſes in illis æſtuantes linguas, inſtar canum ex ore procedentes: Ex his alii ſub ar- dentiſſimo ſolis æſtu ſeipſos cruciabant: alii contrà acerrimo frigore le affligebant. Qui- dam modicum aquæ deguſtantes, ne omnino ſiti exareſcerent, ita quieſcebant. Nonnulli cùm panis exiguum quid accepiſſent, reliquum manu longius projiciebant, indignos ſe, qui rationali cibo veſcerentur, aſſerentes, quippe qui irrationabiliter egiſſent. Quem apud iſtos locum riſus habere poterat? Quem otioſus ſermo? Quem iracundia? Quem furor? Nec enim quòèd in hominibus iracundia eſſet, ſcie- bant, adeò luctus furorem omnem extinxerat. Ubi apud illos contradictio? Ubi feſtivitas ?² Ubi confidentia? Ubi corporis obſequium & cura? Ubi vel veſtigium inanis gloriæx? Ubi R. P. Dufrene Eæercitia. 8 delicia- 274 Pœnitentia Sacerdotis deliciarum expeéctatio? Ubi vel tenuis vitii co- gitatio? Ubi pomorum deguſtatio? Ubi fer- ventis ollæ ſolatium? Ubi gulæ ulla illecebra? Horum enim omnium Iſpes apud illos nulla erat: non terrenæ cujusquam rei curàâ ange- bantur: non judicare omnino ullum homi- nem didicerant, nihilque penitus vitii cujus- quam in illis inveniſſes. Cæterùm jugiter ad Dominum clamabant, ſolâque vox Orationis audiebatur. Alii enim peéctus valide manibus cædentes, quaſi jam ad ipſam adſtarent Cœli januam, ad Dominum dicebant: Aperi nobis, laler, januam; Aperi nobis, ex quo illam no- ismetipſis per peccatum clauſimus. Clama- bat alius: Oſtende faciem tuam, & ſalwi erimus! Alius econtra: Appare his, qui in tenebris, & in umbra mortis ſedent, humilibus tuis. Alius rur- ſus: Citò anticipent nos miſericordiæ tuæ, quia pau- peres perimus, quia deſperavimus, quia nimiùm defecimus. Nonnulli dicebant, putâsne, apparebit Do- minus ultrà ſuper nos? Ali verò: Num per- tranſitt anima noſtra debitum intolerabile? Alii: Putâsne, adjiciet Dominus ultrà conſolari in nobis? Putas, Illum audiemus dicentem no- bis, qui ſumus in vinculis inſolubilibus: Exite! Et qui in inferno pœnitentiæ ſedemus: La- Xamini? Putaâsne, clamor noſter ad aures DElI ingreſſus eſt? Cuncti verò ſedebant ſemper ante oculos ſuos, mortem attendentes ac di- centes: Quid, putatis, continget? Quænam erit illa ſententia? Quis finis noſter? Putas, . erit Neinl ubtuſt V Grt Giieplin cpriDknan ac. idas X i Parn⸗ Nne s ceuscet⸗ 0Mintd ioteen 6Clloe 1Mslm donls e Rye MUhr Unizri EnDnio Bthunol Ai Atenur Ekiüre it 4 Rqn it n Pumns: en Ullt d luten N kennßz iüi. tor lbit ul eretet Dud iſos e Utſcuriang, nllim hon. n ti anin ein iuſeral Gtons Olisrri iclrnte 1 denii Igolnr. nn (lm. 6 Kanmg! in teendn I. Am. Naglut GGginini Vhrti D d: Nun ve lereble , micnni ſcemen Plbus: Ni e ſedentsil, er M u etu ie Examen I. 275 erit revocatio? Num ſupereſt ulla ſpes veniæ mœſtis, humilibus, reis? Num valuit oratio noſtra ingredi ante conſpectam DElI? Aut meritò repudiata eſt, abjecta & confuſa? Aut ſi fortè intravit, quantùm peregit? Quantum placavit DEum? Quantum profecit? Quantum operata eſt? Emiſſa quippe ex immundis cor- poribus & labiis, parum virium habere po- tuit. Putas, omnino reconciliavit Judicem? An ex parte tantùm? An vulnerum vel me- dietas deleta eſt? Quippe maxima cùm ſint, plurimis & laboribus, & ſudoribus, & dolori- bus indigent. Putas, appropinquaverunt no- bis Cuſtodes Angeli noſtri; an adhuc longiùs à nobis ſtant? Niſi enim illi approperent no- bis, inutilis & infructuoſus eſt omnis labor no- ſter. Neque enim habet vim confidentiæ o- ratio noſtra, neque munditiæ pennas, ut ad DEum ingredi poſſit, niſi hanc è proximo aſ- ſumant Angeli, qui nobis præſunt, eâmque offerant Domino. Nonnunquam veròô hæſi- tantes hujusmodi ad invicem dicebant: Num, Fratres, aliquid proficimus? Num petitione noſtra potiemur? Num iterum ſuſcipit? Alii veròô ad iſta reſpondebant: Quis novit, ut di- xerunt Ninivitæ, Fratres noſtri, ſi fortè pœni- teat DEus, atque ab ingenti illa pœnitentia nos liberet? Tamen quod noſtri muneris eſt, non negligamus: Et liquidem IIle apparuerit, bene eſt. Si verò aliàs: Benedictus Dominus juſtè excluſit nos. Verumtamen perſevere- mus pulſantes usque ad finem vitæ noſtræ. 8 2 Forſitan 276 Pœnitentia Sacerdotis Forſitan improbitati noſtræ ac perſeverantiæ cedens aperiet; benignus quippe & miſericors eſt. His atque ejusmodi ſeipſos exhortantes atque excitantes, ajebant: Curramus, Pratres, curramus; curſu enim opus eſt, & vehemen- ti curſu, quoniam cœtu noſtro decoro, atque optimo excidimus. Curramus, neque huic carni noſtræ ſordidæ, atque nequam parcamus, Fratres, ſed occidamus illam, ſicut prior occi- dit nos. Sic beati illi rei faciebant. Genua illis ex perpetuo Orationis uſu occalluerant: oculi defecti, atque defatigati, intus profundi receſſerant, pilis omnibus ciliorum amifſiis. Genæ ardentium fervore lacrymarum aduſtæ videbantur: facies marceſcentes ac pallidæ ſqualebant, nihilque à mortuis in comparatio- ne differebant. Pectora tunſionum ictibus do- lebant, ſalivæque ſanguinis ex pectoris illiſio- nibus emanabant. bi lecti uſus? Ubi indu- menti munditia & firmitas? Omnia ibi diſcis- ſa erant, & ſordida, ac pediculis operta. Quid autem eſt eorum, qui à dæmonibus arri- piuntur, ſi cum his conferatur, afflictio? Quid mortuos plangentium amaritudo? Quid mœ- ror in exilio degentium? Quid parricidii reo- rum pœna? Nihil plane eſt eorum ſpon ſup- pliciumque, quo inviti afficiuntur, ſi volunta- riæ iſtorum ponnæ conferantur. Sed quæſo, Fratres, ne ea, quæ dicta funt, fabulas exiſti- memus. Rogabant nonnunquam iſti magaum illum Judicem, Paſtorem dico, inter homines Angelum (Abbatem ſuum) ut ferrum ac tor- ques Selo in nl we,un ſin Eyul Pußſne iemiam ckn lencie ncdey rned tlang veſt town int unn arn Knte Ga 7 Weneni kamvat Perkrend eG D 5erhorung Ing, fung Eretene Ctord a Eale huie Ammmemd, t urdec⸗ ſhun Cn 1ila: inonhnd nun mni un Ele lde nconenin⸗ mnilbust⸗ ectoisſler 1s: lbiind⸗ mma bice⸗ clls open onibsari⸗ Cne⸗ ntacin⸗ n Neuſt ul, Un det e 0 Examen J. 277 ques collo, ac manibus imponeret, pedesque patientium conſtringeret ligno, nec priùs inde ſolveret, quàm ſepulchrum ſuccederet: imò verò nec ſepulchrum quidem. Neque enim profectò hanc quoque beatorum illorum reve- ra mirabilium’ ad DEIIM Charitatem, atque pœnitentiam abſcondam: Quoties ad Domi- num profecturi, & incorrupti Judicis Tribu- nali ſiſtendi erant felices illi regionis pœniten- tium cives, hoc ſibi per eum, qui præerat, ad- jurantes, ab magno illo, ſummis precibus pe- tebant, ne ſepulturâ humanâ dignarentur, ſed brutorum inſtar aut fluvialibus undis trade- rentur, aut in campum projeéti, beſtiis devo- randi permitterentur: Quod etiam nonnun- quam fecit illorum precibus obtemperans, diſ- cretionis lucerna, jubens illos omni pſalmo- dia, omnique honore privatos projicdi. Cuùm verô extrema illorum hora adveniſſet, terri- bile omnino miſerandumque ſpeétaculum cer- nerxes. Nam cùm eum, qui ſe præcedebat, efflare jam animam ſenſiſſent, Socii adhuc ſenſu integro vigente, circumſtabant illum, æ- ſtuantes, lugentes, ac deſiderio pleni, miſera- bili omnino habitu, mœſtioréque ſermone ca- pita ſua comoventes, efflantem jam animam interrogabant, miſericordiâque flagrantes aje- bant ad illum: Quid eſt, Frater? Quomodo tecum agitur? Quid dicis: Quid ſperas? Quid ſuſpicaris? Percepiſtine ex labore tuo, quod quærébas? Aut non valuiſti? Perveniſti ad portum; aut nondum potitus es ſpe tua? Ac- § 2 cepiſti 278 Paænitentia Sacerdotis cepiſti certam aliquam fiduciam; an adhue incerta ſpe fluctuas? Conlecutus es liberta- tem; an agitatur, ambigitque cogitatio? Sen- ſiſti aliquam in corde tuo lucem; an tenebris adhuc, & ignominiæ confuſione plenum eſt? Ulläne tibi vox intrinſecus facta eſt, dicens: Ecce ſanus effectus es; aut dimittuntur tibi pectata tua; aut fides tua te ſalvum fecit? Illamne tibi adhuc vocem audire videris, qua dicitur: Con- vertantur peccatores in infernum! Et: ligatis mani- bus, & pedibus mittite eum in tenebras: Et: tolla- tur impius, ne videat Gloriam DEI! Quid ais, Frater? Dic nobis, oramus, ut & nos ſcire poſſimus, quidnam nos illic maneat? tuum quippe tempus jam clauſum eſt, aliudque de cætero in æternum non invenies. Ad hec qui- dem alii dormientium (morientium) Benedictus, ajebant, Dominus, qui non dedit nos in captionem dentibus eorum. Aln verò illud gementes di- cebant: Forſitan pertranſibit anima noſtra aquam intolerabilem; Quod nondum confidentes aje- bant, ſed conſiderantes, quâm ſit pavendum illud terribile, incertumque judicium. Alii verò etiam mœſtius quiddam reſpondebant, ac dicebant: Væ animæ illi, quæ non ſerva- vit profeſſionem ſuam integram & immacu- latam; hac enim hora tandem ſciet, quid illi præparatum ſit. S uæ ego omnia cùm apud illos vidiſſem & audiſſem, parùm abfuit, quin deſperatione abſorberer, cuùm meam intuerer malitiam & negligentiam, eâmque Sanctorum afflictioni 3 2 3 2 com- garcnn Kden trpont ſennat, en leicss ſee Lamodle, Muimzenmn Leninodh Nlnmng, Utneſchi ndn Uunnd h hnn Er n nuh in e anle it i lbiel Imilma h Mibe! 1 n A es: ng nun 1S es en glatio Nenum e lens witi ent ler in don . leui. lrr e Cti; Eum ſit Aüdgre . . Mheet⸗ m) Bulin in ainm genener 4 nſſui Au Uülentes 1 1t weyt ciun. 11 epoolen Ue non en⸗ n Kivnn lien 10l AR ſer olſinn n e Examen F 279 compararem. Quænam veròô, qualisve erat ejus loci facies & habitatio? Tota tenebroſa erat, informis, fœtida, ſordida, ſqualida; ear- cer enim & condemnatio rectiſſime appellaba- tur. Ipſa denique vel ſola loci contemplatio erfectæ pœnitentiæ, ac luctůs Magiſtra erat. bed ea, quæ aliis d fficilia, atque impoſſibilia videntur, eisque, qui virtute ac ſpiritualibus diviciis ſe excidiſſe meminerunt, grata ſunt & amabilia, fitque eorum perfacilis aſſumptio. Anima enim, quæ ſigillum caſtitatis aperuit &c. acerrimo dolore compuncta, non ſolùm, quos prædiximus, labores cum omni ſiudio & ala- critate ſuſcipit, verùm etiam ſeipſam mactare per exercitationis magnitudinem contendit, ſi tamen in illa charitatis, ac timoris Domini favilla ulla derelicta eſt. Hujusmodi proféctò erant beati illi pœnitentes. Alii ad Dominum clamabant: Ubi ſunt Mi- ſericordiæ tuæ antiquæ, quas oſtendiſti animæ no- ſtræ in fortitudine tua? Memor eſto opprobri & laboris ſervorum tuorum. Alius verò, quis me po-= net, ajebat, ſecundum menſem dierum meorum prio- rum, quando lucebat lucerna lucis ejus ſuper caput cordis mei? Sicque priores ſuas virtutes memo- rabant, atque ità infantium more plorabant, dicentes: Ubi eſt Orationis puritas? Ubi hu- jus certiſſima fiducia? Ubi dulces lacrymæ in amaritudine? Ecce ubi ſunt? Ubi intimæ mun- ditiæ & caſtitatis ſpes? Ubi beatiſſimæ, ac pla- cidiſſimæ quietis expectatio? Ubi ſincera ad Paſtorem fides? Ubi orationis illius in nobis 8 4 effcacia 280° Pœnitentia Sacerdotis efficacia & virtus? Periêrunt iſta omnia, & quaſi nunquam viſa ſint, defecerunt; utque nunquam fuerint, ità deleta ſunt & perdita. Iſta cum gemitu, & lamentatione proſequen- tes, ut à dœmonio arriperentur, quandoque orabant. Alii, ut in morbum inciderent, à Domino poſcebant. Plurimi oculos amitte- re, miſeranddémque omnibus ſpectaculum fieri optäbant. Nonnulli paralitici fieri, & languo- rem corporis contrahere, ſolùm ne futura ſup- plicia experiri cogerentur, cupiebant. Hucus- que S. Joannes Climacus. Quàâm admirandus hic veteris peenitentiæ ſpiritus! Quâm vivi- da hic offenſæ DElI Majeſtatis, & peccati gra- vitatis apprehenſio! Quam fortis in amaritu- dine tanta læſi Numinis dilectio! Atque hæc erat pœnitentia fervens antiquorum. II. Poenitentia nova tepidorum. Ridicula, perfunctoria, & inanis eſt hodier- na pœnitentia tepidorum. En! ut pectus o- biter tundunt: in riſus, in jocos, in cachinnos toti paulò pôſt abeunt! Delicata comeſtio, vi- ni larga potatio, ſomnus liberaliter produétus, commodorum cura, otium, nugæ, vanitas; bæc illorum pœnitentia. Vah! quàm bella, quam rigida, quàm condigna, ab Epicuro vi- delicet mutuata! Doleo de peccatis, inquit te- pidus. Verba hæc ſunt; mi tepide, quæ ne- mo credit, & ipſe non credis: Què verò DEus credet, qui corda ſcrutatur? Doles de pecca- tis, quæ perpetuò iteras, accumulas, & nun- . quam 8 re Gimm kun moere! SScrichn Nerii A Ul walint eſteſeni Eneſſen Ulunui Mdens n w nule⸗ .. lon Aare ſüingrr arglz lunint n N emim roſn nir r uh e lkepturn e Urcrr um 60 temnine Us pecc omnul unt; i 1& hertn roſegten uuncog Nſterent,: Mitte. Eminfen vn. Inehumtn. tümt. Mn. Aninns (n mm. eren gr. Ginmardr. Meh Nun. onun Nsel ocdie⸗ ſir Nn 8 in cachime cneſi 1 1 uun h Hn’ Examen J. 28 quam emendas? Ubi media, quæ adhibes? Ubi luctus? Ubi ſatisfactio? Vita mollis, & ſenſuum illecebris dedita forſan mederi pote- rit vulnerum tuorum putreſcentium multitu- dini? Si hæc ſufficit morbis animæ pellendis medicina, ſtultè profectò egerunt Sanéti, qui ſe tantopere diſcruciârunt: ſic optimè rebus ſuis confulunt Filii hujus ſæculi, quorum ne- mo peribit, ſi locum dederimus mirabili huic tepidorum pœnitentiæ, joculari & nugatoriæ. En! maximi quippe DEl ſervi culpas minimas acerbè ſentiunt, amarè deflent, rigidé expiant, & in ſeipſis caſtigant: Quid verò peccatores? culpas maximas, & innumeras parvi pendunt; ludentes diſfimulant, malignè excuſant, & ſen- ſibus indulgendo confirmant. Videſis tepi- dum Sacerdotem, quâm ridiculo pœnitentiæ ſpiritu agatur! Putasne, ſeriò loquitur, quan- do ad gradus Altaris Confeſſionem facit, nulla attentione, nullo doloris ſenſu, obiter aec de- ſultoriè verba proferendo, aut potiùs deblate- rando? Hoc facillimum ſacræ penitentiæ exercitium negligentiſſimè, prorsusque mate- rialiter, ùt pfſittacus, garrire quotidie ſolet: Duomodo difficiliores veré pœnitentium la- be es ſulceprturum putamus? Sed forte in Sa- cramento ſe prodet denique ſeria voluntas? Utinam & hic non ſit nugatoria! Levis tun- ſio pectoris, præparatio modica, Examen per- functorium, dolor ſuperficialis, propoſitum in- firmum genuinæ pœnitentiæ ſigna eſſe poſſint? Sacerdotis peccatum grande nimis hæc eluat jo-= . 8 5 cularis 282 Pænitentia Sacerdotis cularis pœnitendi ratio? Qualis nunc Ego? An cum Sanctis, aut cum tepidis hucusque pœnitentiam egi? Seriéne, aut nugatorieè rem tantam tractavi? Num expediet ludere in gra- viſſimo negotilo? Heu! quâm timendum, ne larva inanis fuerit hucusque mea pœnitentia. Reditus continuus in antiquam ſylvam, & vix ulla emendatio quàm meritò ſuſpectam red- dunt meam pœnitentiam! Vitæ comoda, ſen- ſuum libertas, morum licentia quid expiare hactenus potuerunt? Utinam grandium debi- torum molem non aggraväſſem potiùs, quàm minuiſſem! Ubique, in Oratione, ad Aras, in victu, in veſtitu prodere ſe debuit ſpiritus poœ- nitentiæ: utinam non ubique ſe prodidiſſet ſpiritus levitatis & negligentiæ! III. Qualis erit poſthac mea pœniten- tia? Poteréône auſu generoſo aſſurgere ad fer- ventem pœnitentiam antiquorum? Fortè mi- nus peccavi quàm Sancti, ut ſufficere poſſit minor pœnitentiæ ſpiritus? Heu! peccavi ſu- per numerum arenæ maris, & non eſt ſanitas in carne mea: peccavi nimis: putruerunt ci- catrices meæ: iniquitas mea velut jugum gra- ve aggravatum eſt ſuper me. Quamvis exi- eretur ſummus rigor, conqueri non auſim. Rui ſi autem pro innumerabilibus peccatis facillima poſtulentur, num recuſabo? Si mo- dica & parabili ſolutione grandia debita expun- gere licet, num hæſitabo? Ecce quàm ſtupen- a Atumt lrulr hürene⸗ üng laigen gann mm n inhi Gcere! imodoon en Nu/ itu le, Umn Mchen gum Nniz care Curennt 4 Came aAlae, M ſie mmmi, liy yn EMnins lie Akene de Ant innn Dtiener atom 5 lbres mnehen 6 Uene Patorie Ere in Nr enclun te Menttenti, Gn,&i Uen te. Gnſer. enere Vndintai. Mib gun M enye⸗ Nodler 1enitr gere N N Loren fhoee N peccann oN ek iuin Uervemur⸗ hrſgmmr Qummid imm Uhifnis leAo⸗ kse. uhe⸗ 4 Examen J. 283 da eſt miſerentis DEl benignitas! Quanta San- Matris Eccleſiæ indulgentia! Illa quidem ſpiritum pœnitentiæ ubique à Miniſtris ſuis re- quirit, ſed quàm facilè parabilem! Num igitur tam difficile erit Confeſſionem ſive ad gradus Altaris, cùm celebro; ſive ad Primam, aut in Completorio, cùm Horas le- go, in ſpiritu humilitatis, & in animo contri- to dicere? Quid obſtare poterit, ne cum in- timo doloris ſenſu percutiendo pectus ingemi- nem: Quia peccavi nimis cogitatione, verbo & ope- re; mea culpa, mea culpba, mea maxima culpa Gc. Aut nugari forſan libebit, aliud dicendo, & a- liud cogitando, ùt hactenus feci? Quæ niſi ſupina negligentia & incuria prohibebit, què minùs corde contrito ſubdam: Indulgentiam, abſolutionem & remiſſionem peccatorum noſtrorum &. Quam excuſationem habebo, ſi tepidè, diſtra- cté, & ex mera conſuetudine dixero, aſcen- dens ad Altare: Aufer à nobis, quæſumus Domine, iniquitates noſtras, ut ad Sancta Sanctorum puris me- reamur mentibus introire, per Chriſtum &. Oramus Te, Domine, per merita Sanctorum tuorum èêc. Tan- tine moliminis erit iſta cum attentione, refle- xione, & applicatione proferre? Aut parum meàâ referre putem, ſeu deleantur, ſeu non deleantur innumera, quæ commiſi, peccata? Quam timendum, ne turpiter ignorem, quid ſit peceatum Sacerdotale, quantumve noceat, dum ſalubres adeò, & faciles medicinas ne- gligo! . Quid Peænitentia Sacerdotis 284 Quid faciendum, cu½m Hoſtiam offero im- maculatam pro innumerabilibus peccatis, & offen- ſionibus, & negligentis meit? Quid mihi dictabit genuinus pœnitentiæ ſpiritus, cùm poſthac oravero: In ſpiritu humilitatis & in animo contri- to ſuſcipiamur à te Domine? Quàm efflictim pre- cabor, ut à peccato ſimus ſemper liberi,; & ab omni perturbatione ſecuri? Qua mente dicam triplex Agnus Dei? Non adverto; quousque urgeat pœnitentiæ ſpiritum ſancta Eccleſia vel inter ipſa ſacroſancta Myſteria? Hoc ſpiritu plenos eſſe jubet Sacerdotes luos ante Comunionem, quando dicere toto corde jubentur: Ne reſpi- cias peccata mea. Et iterum: Libera me per hoc ſacroſanctum Corpus, & ſanguinem tuum ab omnibus iniquitatibus meis. . . G& à Te nunquam ſeparari permittas. Perceptio corporis & ſanguinis tui, Do- mine ZEſu Chriſte, quod ego indignus ſumere præſumo, non mihi proveniat in judicium, & condemnationem. Quid iſta requirunt, niſi cor contritum & hu- miliatum? Quò pariter ſpectat triplex Domi- ne non ſum dignus? Et quid ſibi vult precatio illa, cum abluuntur digiti: Et præſta; ut non te- maneat in me ſcelerum macula &c. Ausimne ob- tendere difficultatem in his ſancdæ pœnitentiæ exercitiis? Numquid non rem totam conficit modica attentio, quam negotiis multò mino- ribus dare integram novi? Quid non debito- rum expungeret vel ſolum ſacrificium cum vero pœnitentiæ ſpiritu celebratum? Sed quam econtra debitorum molem coacervabit mea negligentia? F Quo Edrru en Enmn üet Geucnt S 1 ſeol io . lhren Kattotle Demine r 11 Dunm, ul nncecnn ndr, cn n ! Npetefe 1, . 6 u n bi Atuinez nlee 1 Amlen rniten 4 n ol la Ke horr orias ofenn 17, 6 . ihict n polhre ninn nn. Cin Pre. Aan n ther üen Din em minen, 1 ner ul 16 mi un nn lit tih Dr il ſtſen Ganugtner um er Ne⸗ lr hreond r M tanecd Neuren tam ie wotn⸗ vorkit- beinon niKfun geiit ael Examen I 185 Quo ſpiritu horas deinceps legam? Num- uid non ad paſſus fermè ſingulos peccata de- et, luctumque induit Pfſalmiſta pœnitens? Quid prohibet ſequi præeuntem? Quo ſenſu dicenda erunt ſive in Horis, ſive in ſacro to- ties iterata Kyrie eleiſon, Domine miſerere! Quo animo percurram preces in Prima, in Com- pletorio &c. ubi Eccleſia ſpiritum pœnitentiæ ſingulariter, & præcipuè urget, quéôque diem ſacerdotalem inchoari vult & finiri? Pignare, Domine, die iſto (nocte itta) ſine peccato nos cuſtodi- re! Domine, averte faciem tuam à peccatis meis &c. Cor mundum crea &c. Ne projicias me &. Quo- ties in decurſu Pſalmorum iteratur ſpiritus pœ- nitentiæ, cùm iniquitatis, deliéctorum, pecca- torum, aut Miſericordiæ occurrit mentio ſa- nè perfrequens? Ipſa Oratio Dominica, quam toties recitat Sacerdos, eundem ſpiritum in- volvit, cùm dicimus: Et dimitte nobis debita no- ſKra &c. Et Salutatio Angelica: Ora pro nobis peccatoribus &. Si hæc tam obvia ſacræ poœ- nitentiæ exercitia negligo, quis credat, me amplexaturum duriora? Sarciétne omnia Sa- cramentum obiter ſuſceptum? Iſtud verò im- plexas rationes meas adhuc magis intricabit. DEus miſericors! DEus clemens! cui pro- prium eſt miſereri ſemper & parcere, quâm facilée pœnitentibus placaris! Quâm inexcu- ſabilis ſum, ſi obvia placationis remedia non arripio, qui ſanéctorum pœnftentium rigores tantopere horreo! Quàâm acerbé uret ignis ille purgatorius, ſi per ſupinam negligentiam culpas, 186 Peœnitentia Sacerdotis culpas, & pœnas hic non eluo! Unum ſacri- ficium infinitè ſatisfactorium quæ debita non diſſolveret, ſi cum fervore, & plenus charita- te illud quotidie imolarem! Solùm profecëtèò purgantes flamas, quas peccando accendi, & aecendere identidem pergo, penitus extingue- ret. Charitas DEus, accende me! ut & ego cum pœnitente Magdalena audire merear: Remittuntur ei peccata multa, quoniam dile- Xit multùm. Diligam te, Virtus mea, & diu abeſſe non poterit ſpiritus pœnitentiæ! Meditatio II. Spiritus poœnitentiæ Sacerdotalis circa pec- cata populi. Inter veſtibulum & Altare plorabunt Sacerdotes Mi- niſtri Domini, & dicent: Parce Domine, parce populo tuo. Joël. 2. 1 VErba hæc Sacerdotalis officii partem con- tinent haud minimam, planèque eſſentia- lem, cui ſi quis noſtrùm defuerit, meritòô ti- meat, ne ſibi exprobret iratus Dominus, quæ olim utrique filio Sacerdotis Heli objecta ſunt, quòd muneris ſui partem inter præcipuas u- nam turpiter ignorarent: Neſcientes Oficium Sacerdotum ad populum. * I. Capita populi ſu- mus. 2. Et Mediatores DEum inter & po- pulum. Ex utroque titulo ſtricte obligamur ad placandum Numen, ut dimittat peccata po- * 1. Reg. 2 Get en l A an net Pncarn ores d⸗ ) Leitd ddl I N (penn⸗ em Nonn GC Nne Eomnſen Ni: inoedls orel bes⸗ Dunti ln de 1 UUnn le Scnn⸗ Henlschr⸗ dlim pok W endh iineninge Nene ldue. unir 1 Dnten imen an Nege elen eri werilt Meditatio II. 287 puli. Hue ſe extendat oportet ſpiritus pœ- nitentiæ Sacerdotalis, quæ res non eſt meri conſilii; ſed obligatio grandis cum ſtatu no- ſtro, non ad unum alterumve diem, ſed per- petuò connexa. Punctum I. Mundani Reges & Principes populi ſeditioſi errores Provinciæ Præſidi imputare haud im- meritèò ſolent, niſi hic oſtenderit liquidèò, ſe nihil non egiſſe, ut contumaces ſubditos in officio contineret. Rurſum ipſe Præſes argui= tur, niſi plurimùm ſatagat compeſcere ſeditio- ſos, & injuriam Principi factam quantocyus reparare. Quid verô nos Sacerdotes? Capita gentium ſumus, ac Præſides populi: Quid ve- rô agimus? Quid molimur? Eheu! mille cri- mina patrantur in luce publica, & centum millia graviſſimorum ſcelerum quotidie inter tenebras emergunt: Omnis terra repleta eſt iniquitate. Flagitioſorum & rebellium nume- rum quis inibit? Sed quis noſtrüm angitur tam fœda peccatorum colluvie? Cujus ani- mum tangit miſerrimus Eccleſiæ laborantis, & naufragantis mundi ſtatus? Ipſi quidem ma- lorum artifices gaudent, cùm malè fecerint, & exultant in rebus peſſimis; atque hinc clau- ſis velut oculis cœcο impetu in exitium ruunt infelices orci victimæ. Succutrere deberent Sacerdotes: Verùm hi parum cogitant de af- ferendo tantis malis remedio. Sinunt impu- né graſſari dæmonem, perire animas, concul- cari 288 Paeanitentia Sacerdotis cari Salvatoris pretioſum ſanguinem, omnem DEI Optimi, Maximi honorem ſacrilegè vio- lari. Nemo ſe movet: non eſt, qui obſiſtat: rarus, qui ſe opponat murum pro Domo DElI. Alter in alterum onus rejicimus: Iſtud meum non eſt, ait Superior: Ego juvare nequeo, ait inferior: IIli viderint, quorum intereſt, com- munis fert omnium paræmia. Prodeunt de- nique nonnulla monita, quæ, dum ex ore in os, & de manu in manum tranſeunt, fiunt ſicut æs ſonans, aut cymbalum tinniens, cu- jus imbecille murmur vires non habet, ac pau- 1 ⁸% pſt evaneſcit. Interim vaſtant vineam bel- luæ frementes, & agrum Dominicum ſubver- tit inimicus. Verùm ſilebitne ſemper Agri & Vineæ Dominus? Nunquâmne ſocordes ac ſomnolentos Præſides arguet, quos conſtituit ſuper familiam ſuam? Sentit ille injuriam, & fert graviter detrimenta Doms ſuæ. Quòô tardior vindicta, tantò luperveniet terribilior, nik ultricem dexteram mature inhibemus. Ezxigit hoc muneris noſtri ratio: gemitus, ora- tiones, ſacrificia promamus: Saltem afflicti & contriti cordis victimam Divinæ illi victimæ jungamus, quam ad Aras pro noſtris & totius mundi peccatis offerimus. Sacrificium DEO ſpiritus contribulatus. Cum multo animi meœrore ulterius conſideratur af- fiictiſſimus Eccleſiæ ſtatus, flagitiorum horrenda inun- datio, pereuntium animarum multitudo, & in tanta Krage Sacerdotum plurimorum, qui juvare deberent sc poſſent, nunquam ſatts deploranda ſocordia lugetur. . Pun⸗ uEN Mofkerens iuors Uubelt ſee cerinetont t, mn won unien unn Ininnen, Unſlig, Meemäle inſeſact er⸗ R ikrire ll 14 Engten olrün Dl l. 16, in le nen, en Lerle 8 gi nr Domo IIadmer e deglenzt inc, DmGeuns dun elten. nſeun,in öneher lteh rnu⸗ tnrember lcun beer. Nher MNid o nn Clfin e nſocnmt e. C et tenbe e iohbeme Pentlgete lrs Etni uicn N 4aliturt⸗ nh⸗ ncon Mon Nr. eul =òBD Meditatio II. 289 Punbtlum II. Probroſum nobis eſt, quòd Legis antiquæ Sacerdotes docere nos debeant, qua ratione Mediatores agere nos oporteat DEum inter & homines. Quanto fervore irato Domino ſupplex occurrit Aaron, vivos inter & mor- tuos ſtans medius, purisque manibus incen- ſum offerens in odorem ſuavitatis, quo Divi- ni furoris flammas actutum reſtinguit, & in- numeræ peccantium multitudini vitam cum venia exorat. Quid non agit Samuél Prophe- ta, non modò ut Iraëélem univerſum, ſed & hominem unum ſalvet, Saulem inquam præ- varicatorem, cujus cauſam tanto nilu agen- dam ſuſcipit, ut ipſi DEO, ſi dicere fas eſt, precum & lacrymarum jugi perſeverantià mo- leſtus quodammodo accidiſſe ſit vilus: UInde ad illum Dominus: Uequequò tu luges Saul, cùm Ego projecerim eum, ne regnet ſüper Iſracl? * Je- remiam contemplemur orationibus pro com- muni ſalute non ſeriò minús, quâm pièé inten- tum, qua Eum laude ſacer Codex inſigniter exornat. Hic eſt, qui multùm orat pro populo, & pro univerſa ſancta civitate. * Ar veròô turpius eſt, quod Sacerdotes illi antiqui, utùt nobis multò inferiores, doceant nos ſine fructu. Ardent illi, ſeque totos impendunt ſaluti pu- blicæ; languemus nos, & -ſtertimus. Quis enim noſtrm acerbéè ſentit palmares injurias, quibus DEIIM peccatores afficiunt? Eſtne vel X 1. Reg. 16. ** 2. AMach. 1. R. P. Dufrene Exercitia. T inter 290 Peœnitentia Sacerdotis inter multos unus, cui tot animarum jactura doleat? Heu! quâm pauci ſunt, qui remedium aliquod ferre his malis cogitent! Quis noſtrům calamitates publicas certatim irruentes, Quis illarum cauſas, abominanda ſcelera, ne dicam tollere; ſaltem deflere ſatagit? Ulbi ſunt Sa- cerdotes zeloſi, quos affligat tanta deſolatio? Qui humilient ſeſe coram DEO, & Mediato- res Ipſum inter & populum eſſe contendant? Quis denique noſtrüm Salvatori ob peccata humiliato, afflicto, oranti, patienti, & morien- ti jungitur? Quid agimus nos, dum [Eſus Chriſtus Pontifex noſter coram Patris Majeſta- te cum lacrymis reorum cauſam agit, & ſub gravi peccatorum ſareina fatiſcit? Nempe ig- noramus ſacratiſſimas leges Miniſterii noſtri: Neſcire affectamus Officium Sacerdotale ad populum, cujus duræ neceſſitates parum nos angunt: Charitas deficit; nullus ardet in no- bis zelus; languent omnia: puſilla, modica, infima, frigida in nobis omnia! Cadit in nos exprobratio illa: Non aſcendiſtis ex adwerſo, ne- que oppoſuiſtis murum pro Domo Iſraël. * Inſpicit quisque ſeipſum, dolénsque videt, quùm pas rum cordi hucusque fuerit DEI & populi cauſa: ſta- tuitur, quid agendum poſthac in ſacriſiciis, in oratio- nibus, in applicatione ſeria & conſtante ad implendos ſacri Miniſterü ſingulos apices. * Exech. 13. . (drin 4 nen I, (Qums me⸗ 6V. (uwe Uürsn GA I. Enernent e Penkah bMni immmnin gli leneiin i mnſte nentes Een ne cſe Wiſtn un telltr Ele cntentr) ioben N&nue 5, An ,li helr. nut Elb leri acr Mretcorle 4 tes rum de Parcet in . llly noc (adin 1 Aſhl⸗ nien n, i li fcin 4 iis d* De Conſideratio II. 291 Dies II. Pœnitentiæ Sacerdotalis effectus. Couß deratio II. De Mortificatione, D Chriſti Fideles omnes, ne uno quidem excepto, pertinet grandis Evangelii do- Grina, quæ abnegationem præcipit: Quantòô magis ad Sacerdotes eadem pertine- bit. Quatuor hic nobis examinanda veniunt. I. IItilitas ſanétæ abnegationis. II. Ejus ne- ceſſitas. III. Illius diverſi gradus. IV. Ean- dem exercendi modus. Solius JEſu Chriſti gratiæ, ac cœleſtis Ejus ſapientiæ eſt, fructus ſuaviſſimos ibidem inve- nire, ubi nihil niſi horridum ſenſus noſtri, & ratio humana reperiunt. Talis omoino eſt Abnegatio Evangelica, cujus dulcedinem neo intelligit, neque percipit animalis homo. IIIa tamen hominem fidelem, & ſpiritui deditum omni bono divitem facit. Univerſos animi affectus JEſuù Chriſti Imperio gloriose impri- mis ſubjicit: Qui ſunt Chbriſti, carnem ſuam cruci= lrxerunt cum vitüs & concupiſcentüs. * A turpi ſervitute ſenſuum eximit, & pretiosâ Filiorum DElI libertate donat: miram Orandi facifita- T' 2z tem F Gal. F. 2 7. 292 Pœnitentia Sacerdotis tem conciliat: immotam animi pacem ſtabili- re amat; cuùm teſte Jacobo Apoſtolo certum ſit, turbas omnes ac tumultus ex maleèe com- oſitis deſideriorum motibus ortum ducere. Unde bella & lites in vobis, nonne hinc ex concupiſ- centüs veſtris, quæ militant in membris veſtris?* A- nimam illa DEO ſuo arctè conjungit, & Spiritũs Sancti dona fideliter euſtodit: ubi econtra Di- vinus hic Spiritus ab anima recedit, in qua do- minatur caro & ſanguis. Non permanebit Spi- zitus meus in æternum in homine, quia caro eſt. ** Iſtud verò ſolatio ſingulari ſit omnibus, qui timore filiali anguntur, ne forte minùs placeant DEO, vel ab Ejus amicitia prorſus ſint alieni: Hos etenim ſecuros eſſe jubet ſanctæ abnegationis ſtudium, quod & contra omnes in via ſpiri- tuali deceptiones munit, & orationis internæ quævis pericula certò removet. Tametlſiplu- rimuùm oraveris, timeo, ne aberres, ubi mor- tificatio, & animi modeſtia defuerit: Spero de te otnnia, ſi preces humilitati, & abnega- tioni jungentem videro. Maximis incremen- tis augebitur in te charitas, ubi fuerit immi- nuta cupiditas: regnabit autem in te plena charitatis perfectio, ubi eliminata prorſus fue- rit cupiditatum imperfectio. Augmentum cha- ritatis, diminutio cupiditatis: perfectio, nulla cupi- ditas. II. Non utilis modò, ſed & neceſſaria eſt Ab- negatio, * Jacob. 4. Gen. 6, 3. *E S., Aug. L. 53. 4. J0. ſ6tst Wer 4 ly n lten n ai Nurt Gtinm wn n Ppung n EC Noih Oun Dur 6 Ul nee ürdi mrele er De z erin Ukel, i niroente hoſlo en let rtu Clren lin er nn Verien, nndEi iecormd. cceliin uen Mur mußkß g ll bus inme Nleeur, Iteni Hu h Megninis n duſdi⸗ Vatonsimene t. Umeliſt ees lbitmn⸗ lettett Hen Ai, C cner ns intenen b hneit imn n inte et H Nronizt⸗ Agnemm,i ſſte, Nlr Gonſideratio II. 293 negatio, qua deſtituti Cœlum profectò non lIucrabimur. Oportuit pati Chriſtum, & ita intrare in gloriam ſuam: Fortè aliud oſtium aperietur ſervis infidelibus, quod nec Filio pa- tuit? Ipſe juſtus & innocens malis quamplu- rimis exerceri debuit: Quomodo peccator im- munis abire poterit? Chriſtum Ducem ſequi cogitas? attende conditionem: Qui vult veni- re poſt me, abneget ſeipſum „ & tollat crucem ſuam, & ſequatur me. * Diſcipulus non es, ſi hanc Divini Magiſtri eminentem inter cæteras do= ctrinam non audis. III. Si porro, usque ad ipſum tam neceſſariæ ab- negationis fontem pertingere cupis, ſanétum tulmet odium beatam illius ſcaturiginem eſſe noveris, quam Servator noſter hiſce verbis in- digitat: Si quis venit ad me, & non odit patrem ſuum ê matrem. .. adhuc autem & animam ſuam, non poteſt meus eſſe Diſcipulus. ** Verùúm hujus virtutis, quam abnegationem, ſeu mortificationem dicimus, ſtupenda eſt lati- tudo, nec illius gradus ſingulos tam facilè nu- merabimus. Iſiud fidenter dixero, ſine diſ- crimine ipſam extendi ad omnia, quæ DEum inter & nos media intercedunt; Quidquid ad DEum rectà non ducit, mortificationis gladiò noverimus reſecandum. Quò pauciores crea- turæ inter DEum & nos mediæ ſteterint, eò viciniores erimus Bono illi æterno, ac ſimpli- X*AIAMatth. 16. 24. ** Luc. 14. 26. 294 Peænitentia Sacerdotis ci, cum quo uniri felicitatis noſtræ ſumma eſt. At verò impedimenta hæc omnia e medio tol- lIere, ad mortificationem pertinet. I1. Ab illicitis reſcindendis initium ducat no- ſtra mortificatio, ſive ſecundùm ſe mala hæc ſint, aut vitio tantùm noſtro ad malum du- cant. 2. A rebus periculoſis longè nos dimoveat Abnegatio. Non expedit, teſte Scriptura, in Præcipiti loco diu morari, aut in ſerpentum nido multùm ludere. Nunquam fallet Divi- ni Spirits oraculum: Qui amat periculum, per- ibit in illo.* J 3. In licitis quoque locum habeat mortifi- catio, ut à malo, quâm fieri poterit, longiſſi- méè recedamus. Dein peccatoris & innocen- tis, üůt ait S. Gregorius, par eſſe conditio non debet: A licitis abſtineat, quicunque illicita Perparrage ſe meminit; Et uſum innocuæ vo- uptatis dimittat, qui abuſus eſt contra DEI legem hac vel illa creatura. Inter hæc reſecanda ſunt quædam in nobis; alia extra nos: unde iterum gemina mortifi- cationis ſpecies, & gradus illius duplex con- ſurgit; exterior videlicet, quæ corporea & ſenſibilia quæque moderatur; Et interior, uæ ſuam ſpiritui rectitudinem affert, um omnes animi motus in ordinem re- digit. . Exterior abnegatio corpus imprimis affli- git jejuniis, vigiliis, aliisque incommodis, Di- 5 vi * Eccli 3. 277. ores mmliN, umum dene annn E (cdlben innenl; umale,g Ueeelere c⸗ . aballeg henele Cuneene Aroclren e non I r. Arinus 1uénei, net, ſüum D Inſe nilt Nd mälnt Anng Emne e Nn M in Enrn guun kle⸗ Minliz bett donit. Neii bhnſ. Kionneer. enndtom Hünme lien mimoeurn el ontaY. Elmin w enin Dori Clgerc Coel Conſideratio II. 29 5 vi Pauli exemplô, qui de ſe ait: Caſtigo corpus meum, & in ſervitutem redigo, ne cum alus prædi- cavero, ipſe reprobus effciar.* Hic verò nemo ne- gârit, ſecunduùm prudentiæ, ac præſertim obe- dientiæ leges procedendum eſſe, nec plura hujusmodi affumenda, quàm vires, conditio, & labores cuique proprü ferant; ubi etiam notandum, alios magis, alios minùs hoc pœ- narum genere indigere. Eadem abnegatio corpori & ſenſibus placitura ſubtrahit: ſic o- culis libertas excurrendi, & in amœna quæque intuendi: ſic auribus muſica, & inanes narra- tiunculæ, guſtui ſapores, toti corpori minùs neceſſariæ comoditates interdicuntur. Abnegatio interior circa motus animi, & af- fectus voluntatis componendos occupatur: Heæc intellectum quoque à nimia ſciendi avi- ditate coërcet. Inter affectus animi ſtudio ampliore is op- pugnandus venit, qui altiores apud nos radi- ces egerit, cæterisque dominando, in plura nos peccata induxerit. Hæc eadem interior ab- negatio indolem noſtram accuratè obſervat: excitat languentem & pigram: plus æquo fer- ventem domat: impetus retundit: volunta- tes nimiùm æſtuantes frœnat: ab ingratis ma- le abhorrentem, & in obvia quæque ſine de- lectu proelivem ità temperat, ut à virtutis re- ctæque rationis tramite diſeedere nusquam permittat. , T 4 Intelle- X1. Cor. 9. . 296 Pœnitentia Sacerdotis Intellectús abnegandi frequens eſt occaſio, Eutil ubi judicium proprium aliis eſt ſubmittendum, ne lites & jurgia, vanæque diſceptationes ef- ferveſcant, cum pacis inſigni detrimento, & charitatis pretioſæ diſpend'o. Ut verò pax quoque domeſtica vigeat, cogitationum inuti- lium evagationes Sacerdoti virtutis ſtudioſo erunt inhibendæ. Voluntatis abnegatio aut ſuſpendit deſide- umes no rio plus jnſio prurientia, aut omnino extin- Uormmie rol guit: jubet nos illa potiùs alienæ voluntati Getonen obſecundare, quàm propriæ; nec citra neces- inrbhmge ſitatem oſtendere nos unquam ſinit, num hoc Cnr ene aut illud cupiamus. . ung cone Mellifluus Doctor Bernardus triplicem ad- Mhle huc denotat Evangelicæ mortificationis gra- Wne h dum, quem methodo ſublimiore declarat. Aler ſein Primum tribuit peregrinis juxta D. Petri mo- 1er n nitum:* Chariſſimi, obſecro vos tanquam advenas & Alr Ele⸗ peregrinos abſtinere vos à carnalibus deſiderüs, quæ 1i militant adversis animam. Viator prudens nul- libi hæret: varia illi quidem in oculos incur- runt, dum iter ſuum proſequitur; ſed obiter tantùm illa inſpicit, nec in iis moratur: Vix eadem animadvertit, cùm pergendo deſerit, quia ſolum viæ terminum curat, & quæ ad il- Jum ducunt, neglectis cæteris, ſolicite exqui- rit. Gradus alter mortuorum eſt proprius, quem Doctor Gentium Fidelibus Bapriſino ini- tiatis proponit. Mortui eſtis, & vita veſtra ab- lete; ſcondita eſt cum Chriſto in DEO. * Viator HRK Anr 18 ll, * Serm. 7. in Ladrag. 1. Petr. 2. ** Coloſſ. 3. 3. lens et ant, ibmitet teptrictg Cetnmen Ut ven Dutcnum in ſunts kce lhhendtli⸗ Onind end⸗ denr clnun lel cin hecs Cui aunhe lcenat. fitnons gr. 1.,1 mote Ceclardt Cenls mn⸗ Foratur: I Conſideratio II. 297 lis adhuc utitur, vidétque occurrentes rerum ſpecies: mortui verò ſenſum non habent, ni- hilque eorum, quæ mundus exhibet, ampliùs intuentur: Mortuus non videt, non loquitur, non ſentit, non audit, non inflatur, non iraſcitur. †* Gra- dum tertium occupant ii, quos cum Paulo gloriantes admiramur: Mihi mundus crucifxus eſt, & ego mundo. ** Hi non modo viſibilibus ùt viatores non inbærent: non ſolùm, tanquam mortui, nulla re ampliùs afficiuntur, quin po- tiùs tormentum, & ſupplicii quoddam genus in rebus creatis inveniunt. Gravia ipſis acci- dunt terræ gaudia, dum interim cruces am- biunt, & contemptu maxime delectantur. Su- perabundo gaudio in omni tribulatione noſtra. X„X Suave eſt, ad hunc ſublimem gradum perti- giſſe: Verùm huc nemo repente alcendit; nec niſi diuturnum abnegationis exercitium ad hanc felicitatem communiter viam ſter- nit. . . IV. Ut autem abnegatio ſuis numeris ſit abſo- luta, ſequentibus indigebit. J I. Magno animo eſt aſſumenda, planéque ſtatuendum, facile ſuperari hoſtem in belli principio, antequam pedem fixerit; Quem ta- men vix ampliuùs repelles, ubi per temporis moram alicubi firmus conſtiterit. Principiis obſta. . 2. Affueſce in obviis & minimis continuæ mortificationi, cujus occaſiones arduas nolim 5 expectes; *Landſperg. ** Gal. 6. 14. *2, Cor.7, 298 Penitentia Sacerdotis expectes; aut enim hæ vix unquam evenient, aut tu illas minimè ſuperabis, ubi in minori- bus defeceris. Servum ſuper pauca fidelem Dominus mirificè liberalis ſuper multa conſti- tuet. Tu igitur munuſculum DEO tacitus affer in ſilentio & quiete cordis tui, cùm vo- luntati tuæ alii obſiſtunt: cùm ad ingrata ſu- ſtinenda quaſi fortuitò compelleris: Quando error tibi impuratur, quem non admifiſti: cùm facta tua bona ſugillantur: cùm præ aliis minùs habentibus negligeris: cùm DEus ama- ritudines, morbos, adverſa immittit &c. Has oblationes, utùͤt modicas, ſi bona mente con- tinud perfeceris, ingentis lucri materia tibi ent. 3. Expedit valde, nonnullas mortificationes voluntarias, & ſtatui conformes exercere, quin tamen hæ aliis unquam præferantur, quas DEus & vocatio poſtulat, ne Judæos imitéêre, præ- cepta divina violantes, & ſpontanea iisdem Pranabenic. Secundùm ordinem præfixum, ege, ora, ſtude, meditare, doce, inſtrue &c. quamvis hæc genio tuo ſubinde non arrideant, & egregium abnegationis utiliſſimæ genus magno tuo merito uſurpaveris. 4. Cüm vires deſunt ad perferendas majo- ris momenti abnegationes, ſanctè avarus eſto in colligendis iis, quæ paſſim negliguntur: il- los minoris Ordinis mercatores æmulare, qui lucris majoribus deſtituti, negotiatione medio- cri quidem, ſed continua, ingentes divitias coacervant. Sola modeſtia & vigilantia Mar⸗ tifica- ainsfer Nl Pilmn . Ennſon niſcſeſe ieere zeinwis Aridenun, fittn. onentr u mt i Fimg. U, M hlaneſeie Wi innien r gauca flin rmmolta n Dl t töth inn nadingni n d tu amn ri in D. mirt de H Onn nenen ai nuetuthi Dortkenicns elenettogli tu auu 0s inſtere n vtwer ile ten Nefun Ne inlrredl enon miden llime ⸗ gerenctn⸗ ndt nemel negiorn⸗ 4 t⸗ hin Meditatio III. 299 tificationes parvas ſine numero complectuns tur, quas ubi ſolicité exercueris, rem DEO gratiſſimam, tibique ipſi ſaluberrimam præ- FS. In craſſum errorem incideret, qui exiſti- maret, poſſe ſe à minorum abnegationum exer- citio abſtinere, quòd multùm jam profeciſſe in virtutis ſtudio, & ad majora idoneus eſſe ſibi videatur. Hæc oportuir facere, & illa non o-= mittere. Meditatio III. Poœnitentiæ Sacerdotalis magnum Exem- plar Chriſtus Dominus. Chriſtus paſſus eſt pro nobis, wobis relinquene exem- plum, ut ſequamini veſtigia Ejus. I. Petr. 2. Hriſtum Sacerdotem ad honores libenter ſequimur: Chriſtum verò Poœnitentium Exemplar, Paſſioni deditum imitari nolumus. Placet mons Thabor: diſplicet Calvariæ clivus. Habet nos alacres ſuæ menſæ ſocios; ſed dor- mitamus inertes, cùm Ipſe in horto ſanguinem ſudat. Qualis autem hic Juſtitiæ tenor? Ad innocentis Domini Gloriam & gaudia ſervi peccatores cupidé aſpiramus: Patientis autem Pnas, & humilitatem rejicimus, totisque vi- ribus amolimur. Iniqua hæc agendi ratio du- rius meretur increpari, quàâm diſcipulorum non abſimilis olim in horto pigritia, ubi minùs adhuc *DLac. 11. 42. 30⁰ Pœnitentia Sacerdotis adhuc eruditi, minùs etiam præ nobis peccàâ- runt: Sic non potuiſtis una hora vigilare mecum? * queritur manſuetiſſimus Salvator: Bonorum ſummam in Myſterio amoris nunc primùm de- di; vos autem ſtertitis? Pudeat nos adeo tur- pis ignaviæ: aliud porrò agamus; Cuûmque ſummus Sacerdos noſter in duorum Diſcipu- lorum perſona etiam nos interrogârit: Pote- Ris bibere calicem, quem ego bibiturus ſum? ** cor- datè nos quoque cum ipfſis reſpondeamus: Poſſumus. Sed parùm eſt hoc ſolùm affirmâſſe: Poſſumus. Subjangamus & alterum: Oportet ſic fieeri. Tu Domine paſſus es pro nobis; pa- ti ergo nos pro te oportet 1I. titulo gratitu- dinis. Tuæ voluntatis eſt, ut te ſequamur; pati ergo pœnitentium ritu nos tecum opor- tet. 2. titulo obedientiæ. Chriſtus paſſus eſt pro nobis, vobis relinquens exemplum. Punblum I. Proprio Filio ſuo non pepercit DElIS, ſed pro nobis omnibus tradidit Illum. * Semetipſum obtulit im- maculatum DEO. *X* En ſummam patientis Dignitatem! Càùm adhuc peccatores eſſemus ſecun- dum tempus, Chriſtus pro nobis mortuus eſt. *XX⅓D⅜ En illorum, pro quibus patitur, ſummam in- dignitatem! Eripuit nos de poteſtate tenebra- vum. *XXwX„X. En malorum abyſſum, unde nos patiendo benignè liberat! Et tranſtulit nos in Regnum dilectionis Filu ſui, in quo habemus re- . emptio- X*Marc. 14. 37. *X Matth. 20. 22. *X Rom. 5. rEX Hebr. 39. WI Rom. J. *Xα Col. 1. zeftunfl n hn eleis IGhn (melun, eolre ericnl undond r ens, Cn oron l Uchete, l ſeie een Meumn toonen amn umn 1 N1 niſen, Uden ae fnſtisn n Aun Ubatnn nra 1 N it Me mdb Uiglane muent ntor: Pooon nne rimune, toaeo Enng; Cing tunm Din⸗ enoyrite ie tnn ſn) Peſpneng Clin imte Atnm Omn N oli e tilo gettr. te ſelumm; olnn ſſu utt 9 N ſin illt⸗ ann purenn eſenu ,⸗ 1eI nuie⸗ ſnmm- tetti u⸗ Dci Eun Ga le⸗ 8 NAN7. 4 Mnſtr⸗ ℳ Nt Niſe, 67 1 Meditatio III. 301 demptionem per ſanguinem Ejus, remiſſonem peccato- rum.* En bonorum magnitudinem, quam pa- tiendo nobis procurat! Hæc Scripturarum o- racula in unum collecta, Religionis noſtræ compendium, Fidei firmamentum, & ingrati- tudinis noſtræ piaculum exhibent, ſi poſt tan- ta beneficia leviſſimum quid pati pro Domino tam bono recuſamus, qui noſtrm minimè in- digus, cùm etiam eſſemus hoſtes, e profundo malorum ſanguinis & vitæ impendiò nos ex- trahere, cœlique januam nobis clementer a- perire dignatus eſt. Abſit, mi DEus, ut im- poſterum in querelas abeam, quando pati ali- quid oportebit: conquerar potiùs, quod mo- dicè nimis patiendo ingratus maneam, mihi quèé ac proximo inutilis, ſalis inſtar, quod in- fatuatum neque in terram, neque in ſterquilinium utile eſt. ** Contemplabor ulterius Redemptorem in Oliveto liga- tum, in praætorio ad columnam, ſpinis coronatum, cru- ce onuſtum, morientem in patibulo, & propter, peccata populi ſui afflictiſſimum, ditentem ac gementem cum Dawide Progenitore ſuo. Afflictus ſum, & hu- miliatus ſum nimis: rugiebam à gemitu cordis mei. Pſal. 3y. Ego in flagella paratus ſum, & dolor meus in conſpectu meo ſemper. ibid. A voce gemitũs mei adhæſit os meum carni meæ. Pſal. 101. Anxiatus eſt ſuper me ſpiritus meus, in me turbatum eſt cor meum. Pſal, 142. Quid ego peccator ad iſta? Pun- *Lid. * Luc. 14e 302 Pœnitentia Sacerdoties Punllum II. Quemcunque locum vitæ Redemptoris no- ſtri inſpexerimus, ubique inveniemus à mun- di gaudio alienum, & cruci ſemper propin- quúm; mollia faſtidientem, & duriſſima quæ- que amplectentem. Naſcitur in ſtabulo; vi- tam perpetuis laboribus exercet; ſanguinem ſudat in horto, & moritur tandem in patibu- Io. Ubique verò ad ſui ſequelam hortatur: ut ſequamini veſtigia Ejus. Quis miles, niſi tur- iter ignavus, Belliducem ſuum ſequi renuat? Quis ſervus Dominum ſuum comitari nolit? ego Chriſti. ** *Matth. 5. * Philipp. 3. Quis ſubditus honori non ducat, Regis ſui la- tera ſtipare? Eſu, Rex meus, noli me indig- num ducere ſequelã tuâ ſanctàa. Domine, ſequar te, quocunque iéris.* Doce me vitam in cerris agere tuæ non abſimilem; Téque imitando, pœnitentiam peccatis meis debitam libenter amplecti, quam tu ab omni peccato immunis non reſpuiſti. Da, ut ſecundùm ſtatũs mei le- ges, vita pœnitente, modeſta, ſilente; non à peccato ſolùm, verùm & à deliciis, quæ pec- catorem non decent, perpetuo abhorrente, Exemplum ſim fidelium, quò efficaciùs horta- Ii ſingulos poſſim: Imitatores mei eſtote, ſicut & Sequens Antitheſis ſeriò expenditur: Chriſtus in=- nocens amare deflet peccata, quæ non fecit: Ego nocens non defléo péccata propria! San- Rus Sanétorum cum lacrymis & clamore va- lido mlkre PNnt omem Nlnae teürlrit Grt l Ailter, liunn ls Mon NON Aric Denbrun enſiſoncnin ſaleme in in iſ⸗ ſerng de um Cnt ſaunb , rlana, 7 7 Lectio II. 303 lido apud Patrem cauſam peccatorum agit: Fgo mutus in oratione peccator, nec mei, neo aliorum curam habeo! Chriſtus in ignominia; = in honore: Chriſtus in jejuniis; ego in tnln deliciis: Chriſtus in labore & dolore; ego in tuſue otio & voluptate! Ego Sacerdos Eſu Chri- een ſti, Miniſter, Sodalis, Amicus JEiu Chriſti ? Heu! in tanta difformitate, qualis Sacerdos ² Qualis Miniſter? Quomodo Sodalis? Quo- modo Amicus? Non pudet ſub ſpinoſo Capi- te membrum eſſe delicatum? Peducitur hinc exercitium voluntatis, deteſtando vitæ mollitiem; a- . Derſando commoda; Domini Crucem piè amplexando &c. abl. Cum dolore inſpicitur mundus in malis tabeſcens, pec- nee catis opertus, plenus iniquitate: Lugetur jactura ani- d marum „ Chriſti ſanguinis perditio, nugarum inſana Jaſcinatio &c. Quis medebitur, ſi Sacerdos Media- tor langueat, aut ipſemet inter perditos medius ince- dat ² Lectio II. De Imitatione Chriſti. Lib. I. Cap. 21. De Compunctione Cordis? lenptonir Memns i ehm aunm Nles . irna =2 = 0 Si vis aliquid proficere, conſerva te in timo- re DEl, & noli eſſe nimis liber: ſed ſub diſ- ciplina cohibe ſenſus tuos, nec ineptæ te tra- das lætitiæ. Da te ad cordis compunctionem, & ſenties devotionem. 4 Com⸗-⸗ 304 Pœnitentia Sacerdotis Compunctio multa bona aperit, quæ diſſo- lutio citò perdere conſuevit. Mirum eſt, quòd poteſt homo unquam perfecte in hac vita læ- tari, qui ſuum exilium, & tam mulca pericula animæ ſuæ conſiderat & penlſat. Propter levitatem cordis, & negligentiam defectuum noſtrorum non ſentimus animæ no- ſtræ dolores: ſed ſæpe vaneè ridemus, quando meritò flere deberemus. Non eſt vera liber- tas, nec bona lætitia, niſi in timore DEI, cum bona conſcientia. Felix, qui abjicere poteſt omne impedimen- tum diſtractionis, & ad unionem ſe recollige- re ſanctæ compunctionis! Felix, qui à ſe abdi- cat, quidquid conſcientiam ſuam maculare po- teſt, vel gravare. Gerta viriliter: conſuetudo conſuetudine vincitur. Si tu ſcis homines dimittere, ipſi bene te dimittent facta tua facere. Non at- trahas tibi res aliorum, nec te implices cau- ſis majorum. Habeas ſemper oculum ſuper te primùm, & admoneas teipſum ſpecialiter, præ omnibus tibi dilectis. Si non habes favorem hominum, noli exinde triſtari: ſed hoc ſit tibi grave, quia non habes te ſatis bene, & circumſpecte, ſicut deceret DEl ſervum, & devotum Sacerdotem converſari. . Utilius eſt ſæpe & ſecurius, quòd homo non habeat multas conlſolationes in hac vita, ſecundùm carnem præcipue. Tamen quod divinas non habemus, aut rariuùs ſentimus, nos . . in ennah (Mete Elupdg De mann nnon eniK EetoNmno Kione hl lCenn,tne Men thlneſen lniſcenn Mem. ſtegen ton neſir 1 r w ts eh, Ulen niale Knhne Iummenn eumkin Kieim (iban Wca Ufen, ert,gui Arum ert in hue ſu, mula eitl Uehſgeni fimnsanlnzr Dnet ſen idr iingelon eipenien le tclhe⸗ gliiſeih. nmole onetlin Cninete, ere Mont e inplcss er tteprirun N CNni Ureln homon Lectio II. 305 in culpa ſumus, quia compunctionem cordis non quærimus, nec vanas & externas omnino abjicimus. Cognoſce te indignum divina conſolatione, ſed magis dignum multa tribulatione. Quan- do homo eſt perfecte compunctus, tunc gra- vis & amarus eſt ei totus mundus. Bonus homo ſufficientem invenit materiam dolendi & flendi: ſive enim ſe conſiderat, ſive de proximo penſat, ſcit, quia nemo ſine tribu- latione hic vivit. Et quantò ſtrictiùs ſeſe con- ſiderat, tantò ampliùs dolet. Materia juſti doloris & internæ compunctio- nis, ſunt peccata & vitia noſtra: quibus ita in- voluti jacemus, ut rarèò cœleſtia contemplari valeamus. Si frequentiùs de morte tua, quâm de lon- gitudine vitæ cogitares, non dubium, quin fer- ventiùs te emendares. Si etiam futuras infer- ni, ſive purgatorii pœnas cordialiter perpen- deres, credo, quòd libenter laborem & do- lorem ſuſtineres, & nihil rigoris formida- res. Sed quia ad cor iſta non tranſeunt, & blan- dimenta adhuc amamus, ideo frigidi & valde pigri remanemus. Sæpe eſt inopia ſpiritüs, unde tam leviter conqueritur miſerum cor- us. . 1 Ora igitur humiliter ad Dominum, ut det tibi compunctionis ſpiritum, & dic cum Pro- pheta: Ciba me, Domine, pane lacrymarum, & potum da mihi in lacrymis, in menſura. R. P. Dufrene Exercitia. IUI Examen „ Pænitentia Sacerdotis Examen II. An mea Pœnitentia non ſit nugatoria? II, An DEUM timeam? Ui timet DEUAM, fatiet bona. * Ubi ſunt bona, quæ facio? Qualia, quanta ſunt? Qua intentione fiunt? Num bona operor ut Sacerdos? Qu; timet Dominum, in mandatis Ejus volet nimis. * Qua veritate dico quotidie Pſalmum 1198? Quomodo conſentit animus: vel potius, quomodo facta conſentiunt, cùm lego ſequentia? Tu mandaſti mandata tua cuſtodi- yi nimis. In toto corde meo exquiſivi te. Satisne autem intelligo, quid ſit, in toto corde DEum exquirere? In via teſtimoniorum tuorum delectatus ſum, ſicut in omnibus divitiiYe. Quàâm multùm hic affirmo! Modò verè affirmem! In mandatis tuis exercebor, & conſiderabo vias tuas. In Juſtifi- cationibus tuis meditabor: non obliviſcar ſermones tuos. Utinam dicta non fallant! Teſtimonia tu meditatio mea eſt, & conſilium meum Juſtificationes tuc. Viam veritatis elegit judicia tua non ſum obli- tus. DEUM veréè timeo, ſi hæc cum veritate affirmo. Et cuſtodiam legem tuam ſemper in ſæcu- lum, & in ſæculum ſæculi. Et meditabar in manda- tis tuis, quæ dilexi. Deprecatus ſum faciem tuam in toto corle meo. Sic meditatur; ſic orat, qui timet Dominum. Defectio tenuit me pro peccatoribus derelinquenti- bus legem tuam. Exitus aquarum deduxerunt oculi meiy * Eccli 1J. * Pſal. 12Ie ſcehi 4 ſea me. “ itunde GnK lelikn Em ünmn Etme! Pöniames idn Cbid ne Portikato iis thin tonuterpr nttöccee Dinmnxiun lammi Uurun Cüen eti aue ihemite . 6 Roenn Katlst, ilte he i ned eriores guenit n! 4 ik ſuntn ð n Ohenett Rnuleir h tdcn eri enrt unns Mentumtctt AAuA. n. KAlene teDkun burun tiidgen UmmAtim Il uule ut. Nß luſſn /m Lebimmnun n tfun unnn ,n cun feit 1ſepri irdhurin ve ſann 1 l Niſl 6 4 wen: Nl N Examen II. 307 mei, quia non cuſtodiérunt legem tuam. Tabeſcere me fecit zelus meus, quia obliti ſunt verba tua inimi- ci mei. Vidi prævaricantes, & tabeſcebam, quia elo- gquia tua non cuſtodiérunt. Hic timor Domini ſan- tus, qui peccatum ubique perſequitur, & ſi- ne dolore nullibi ferre poteſt. Talisne in cor- de meo timor Domini? Qus timet DEum, nihil negligit.“ Quanti cul- pas minores facio? Nihilne in exercitiis pie- tatis, in ſacrificiis, in Horis, in arbitrariis pre- cibus, in animarum cura negligo? Quomodo mortificationes obvias exerceo? Aut genio potiùs ubique obſecundo? Quàm ſolicité par- ticulas temporis colligo? Quo ſtudio minimas virtutis occaſiones amplector? An ignoro, hæc minima vitanda, mortificanda, cuſtodienda, & facienda ubique occurrere, ſanctôque DEl ti- mori pabulum continuò præbere? Qui DEUIM timet, pœnas prævertit; pro peccatis ſatisfacit, quantùm poteſt: Indulgen- tias lucrari ſatagit: adverſa patienter tolerat: Hoſtiam infinité ſatisfatoriam devote litat: nulli parcit labori: caſtigat corpus ſuum, & in ſervitutem redigit: fervet in DEl obſequio: multùm diligit, quia toto corde diligit. Eſt- ne in me hic timor filialis? An adhuc ſervie liter timeo? Quales & quantæ ſunt meæ ſa- tisfationes? An debitis pares, aut multuùm for- taſſis inferioress L UV 2 II, An * Ecch 7 308 Pœnitentia Sacerdotis II. An jocari cum DEO præſumam? Qui margaritam valde pretioſam, aliquot mille aureis æſtimatam, obol emere cupit, jocatur, ludit cum Trapezita. Quid ego pro Cœlo, pro DEO, pro Virtute? Qui grande debitum centum millium ne quidem obolòô re- dimeret, cum tamen poſſet, irriſor eſt ſui Cre- ditoris. Quomodo ego ſatisfactiones facilli- mas pro ingentibus peccatorum debitis præ- ſto? Qui hac hora dolere ſe dicit Amicum à ſe offenlum, & poſt horam ſtudiosè iterum offendit, aut nugatur, aut mendax eſt. Quo- ties ego vel uno die iteravi culpas, de quibus paulò antè dolueram? An non fieri queat, ut ſit nugatorius hujusmodi dolor? Sed nugari cum DEO quanta temeritas! Qui centies in- fligit colaphum benefactori, quamvis centies retractet injuriam, ludibrio habet benefacto- rem: Quid ego, millies iterans peccata? Qui Virum optimum, eò quòd patienter ſileat, tantèò frequentiùs lædit, is petulanter ludit: Si DEUS ad peccata ſingula mox feriret; ſi confuſionem propalaret; oculum, pedem, manum à peccante exigeret, auderémne pec- care toties? Nunc quando patienter ſilet, multiplico peccata: Quis me ab inſigni pro- tervia excuſabit? Si annorum ſeptem, aut quindecim, ùt in prima Eccleſia, pro uno pec- cato publicè pœnitendum eſſet, quid agerem? Faciléne adeò peccata iterarem? Si vel unius oreni mulctam pro ſingulis negligentiis ſol- vere emmo onintn niockx i 11 Gnidn in, Eo (ounſer: Loline Nr Don Gi Nean anſon I en⸗ Melelie Keiuchz, ⸗ Prrlumn, dln din Remete g Cisen ign iten obo floretſu⸗ Pienet n bebi lct Anini Uuclusienn urck, . de lin eiemu 1l ltnpni Weenisr⸗ uumtig ceni bet bentiut⸗ ecem! iemer ſie tlicter lun ketitet lum, ſelen glerenbe is iene 1D ilgin hen 1 runße⸗ fene aInnn N Examen II. 309 vere oporteret, quàm ſolieitè attenderem! Quis verô neget me nugarum inſtar, & jocu- lariter omnino tractare Divina, cum in iis tam frigide verſor? Ubinam autem ſummæ reve- rentia Majeſtatis? Huic illudere audeat vilis terræ vermiculus? Gonvertimmi ad me in toto corde veſtro, dicit Dominus, in jejunio, in fletu, & planctu.?“ Ego vwX dimidiato corde convertor; in gula; in riſu, & joco: Et hæc ſeria ſit pœnitentia? Quàm verèe ad me, meique ſimiles Magnus Au- guſtinus: Pœnitentes, pœnitentes, vel potins DEUA irridentes. Facite fructus dignos pœnitentie, **⅜nO- net per Domini Præcurfſorem Spiritus San- ctus: Pectus leviter tundere, dolorem obiter elicere, propoſitum tenue ad mediam horulam vix protendere, ſatisfactionem modiciſſimam malé exequi &c. Iſtine erunt digni pœniten- tiæ fructus, qui à me poſtulantur? Sed quid tandem erit jocari & ludere cum DEO, ſi hoc eſt agere ſeriò: Nihil ægriùs ferunt terreni Principes, quàm ludibria: Et hæc tolerabit Princeps Regum terræ? Nullus Magnatum atietur hominem de trivio ſecum nugari, & Jocari: Patietur forſan tremendæ Majeſtatis Dominus? Sacerdos levis in geſtibus, ſolutus in moribus, ridiculus in ſermone, velox & fer- vens ad ſæcularia; lentus & ſocors ad Divi- na: Sacerdos guloſus, bibulus, otioſus, litigio- ſus, ſpiritum pœnitentiæ habere poſſit? Siha- bet hic genuinum pœnitentiæ ſpiritum, non U 2 erit *Joecl. 2. * Aatth, 3. 310 Pœnitentia Sacerdotis erit tam arcta via, neque tam anguſta porta, quæ ducit ad vitam. am cur, amabò, Ele- ti tam pauci, ſi tam facileè agitur pœnitentia; Non, non, profectò non oportet jocari cum DEO: Non convenit ludere in æternitatis ne- otio. In hoc ludere poſſit Sacerdos, qui per- pectas habeat ſtatůs ſui obligationes gravis- ſimas? Sacerdos, qui noverit, quantum DEO debeat? Quem non lateant tot ſua, & ſibi com- miſſorum pericula? Cui non pro ſe tantùm, ſed & pro multis aliis reddenda ſit olim ratio: Hic nugari auſit in re maxime ſeria ? Ille te- merarius ego ſum, qui nugas tractare admo- dùm ſeriò novi, & tamen pœnitentiam, unde tota ſalus pendet, nonniſi leviſſimè attingo. Expediétne autem jocari cum DEO, Licebit- ne ſemper magnis debitis ſolutionem modicam rependere? Nunquäâmne apparebit juſtus in furore Dominus, qui debitorem petulanter nugantem conjiciat in tenebras exteriores? III. Quid ſit ſeriò pœnitere? Seriò egit inter poœnitentes primus, qui poſt ſemel negatam DEO obedientiam ipſos non- gentos annos in rigidiſſima pœnitentia trans- Egit. Seriò egit Manaſſes in carcere, ubi toto corde quærere Dominum cœpit. Quid eſt au- tem ſeriò quærere, niſi toto corde quærere? Sed quàâm multùm dicitur, cuͤm toto corde di- citur! Seriò egit Mulier in civitate peccatrix, cui remiſſa ſunt peccata multa, quoniam dile- zit multàùm, facta ex grandi peccatrice mag- na — Gertuc lepkuit Ein We ni ſe Umnlichtun, aulifrf fummm oel te olſe ig, en Ahmne Um inden lam ad . 8 n el En. ngult I enib E peentere 4 ſdenni Teemitatst tatdpli Nione n tle,Elier. N ſe nn 1ſtolonnan udlet. nneadnd⸗ enim Nde Gne minge. r0,iodr. gengotfen ebit ſotns n n helulnt eleroreh: Ntere mne,gugt n t Uenria tnr⸗ Cerelitn tekten Plin e e Ne m 3 Erma ki. 31r1 na JEſu Chriſti amatrix. Seriò egit Apoſto- lorum Princeps, qui trinam negationem, quoad vixit, amarè deflevit. Seriò egit Sanctæ Ec- cleſiæ lumen Auguſtinus, qui peccata toto corde, totisque viribus ſarcivit. Serio tan- dem egerunt omnes ſanécti Pœnitentes, qui cum Rege pœnitente, non verbo tantum, ſed cor- de toto identidem iterabant: Peccatum meum contra me eſt ſemper. * Cinerem tanquam panem manductabam, & potum meum cum fletu miſcebam. * Lavabo per ſingulas noctes lectum meum, lacrymis meis ſratum meum rigabo.**X Igitur ſeriò pœnitere eſt toto corde ſemper dolere: Eſt, peccata hor- rere, odiſſe, deteſtari ſuper omnia: Seriò pœ- nitere eſt pecéata non iterare; illa in ſe ul- ciſci, caſtigare, ac funditùs delere. Seriò a- go, quando ulcere putrido laborans non mo= dòô emplaſtra, ſed & ferrum & ignem admitto, nihilque non mediorum ſolicité conquiro, ut ſanitati plenè reſtituar. Num ſic pariter ago, cúùm animæ ulcera ſunt ſananda? Seriò ago, quando è lethali morbo convaleſcens, cauté ambulo, nocitura vito, profutura eligo, ne in malum recèns depulſum denuo incurram. I- demne facio, ne in morbos animæ reincidam? Serio ago, cùm in periculo conſtitutus per- dendi ſummam capitalem aliquot millium, ni- hil non induſtriarum exero, ne pereat pecu- nia, quam ad uſus meos alicujus eſſe momen- ti reputo. Sicne autem procedo, cùm jactu- ra gratiæ vel ſarcienda eſt, vel avertenda? II4 Mo-⸗ * Pſal. f90. * Pſal. 101. *XX Pſal. 6. 7- 312 Pœnitentia Sacerdotis Modum itaque agendi ſeriò in ſæcularibus & corporeis haud dubiè teneo, ſanctéque obſer- vo. Cur autem in rebus Spiritůs; in nego- tio ſalutis, præſertim Pœnitentiæ, non parſter ago ſeriò? An quia majoris apud me ſunt ter- reſtres nugæ, quàm Virtus, Gratia, Coœlum, Sanéctitas? Sed numquid non eſt hæc inſanti- lis, petulans, ſtupida, cœca, temeraria cum DEO ac Divinis ludendi, & nugandi ratio? Omnem curam impendere nugis, & modicis- ſimam rebus æternis? Seriò dolere, pœnitere, cavere, vigilare didici poſt jacturam tempo- ralem, cui vel negligentia quædam occaſio- nem præbuit, aut quam fures nocturni fors attulerint: novi tunc reparare damnum cura magis vigili, ſuperfluorum cordata reſciſſione, commodorum dimiſſione, accurata inſpectio- ne, ac meliori deinceps adminiſtratione. Cum verò poſt peccatum, poſt jacturam gratiæ (heu, qualem jacturam!) ſeriò dolendum, pœ- nitendum, cavendum, vigilandum eſſet, lan- guent omnia, acſi de re nihili tunc ageretur. Quæſo, ubi fides, ubi ratio, ubi ſana mens? Non eſt hoc in ſalutis negotio ludere, nugari, & jocari? Ut ſim ſeriò ac verè pœnitens, ut damna per peccatum acceptæ plene ſarciam; ut ſuper nivem dealbatus Numini placeam, in- ter Sanctos locum habeam, debita expungam, merita cumulem, virtutes colam &c. plus non requiritur, imò tantum non exigitur, quantum ro ſarciendo temporali damno lubens & vo- ens ſponte ſubeo: Et conqueri auſim, peti à , me dhun pomnunt nton I l0 . 1 a onſu Ues on Pohunt Ne Pveonlnn n ber en l ann es te 0 N dr Uincheen MuNN ſachnen Whntſeni aſnett Aitſcias! entoran ofle no, Mn, 41 5. ſerllahe dene E. l Muntenn. n ie⸗ Noni Doctin 1045 end kin ion? Examen II. 313 me nimiuùm? Heu! pro terra, pro corpore ni- hil eſt nimium; ſuperantur omnia: Verùm pro anima, pro virtute, pro ſanctitate gravia ſunt omnia; ſuperatur nihil, horrenturque dif- ficultates minimæ, ubi ex adverſo in nugis vin- cuntur difficultates maximæ. O pudor! O inſania! O cœcca in rebus ſalutis jocandi & nugandi libido! Ubi nunc excuſatio mea, quòd ſeriò non ſum pœnitens? En! pro reparandis nugis poſſum, quæ pro reparanda gratia non poſſum! Meliùs dicam: Nugas amo & æſtimo; hinc nullum pro iis laborem ſubterfugio: Gra- tiam nec amo, nec æſtimo; hinc vel levem pro illa conatum horreo. Sed quò tandem ſic res meæ deſinent? Sacerdos ſum: pecca- tum Sacerdotale grande eſt nimis: Acriori li- xivio eget, quàm peccatum Laici; Et cur ofſ- citanter ago, quaſi pœnitentia non egerem? Aut fortè ab illa communi lege ſolus eximar: Niſi pœnitentiam egeritis, ſimul omnes peribitis? * Certê exemptas ſe minime putant animæ ſan- tæ & innocentes: Quo ergo titulo nitetur mea exemptio? Ipſe [Eſus Chriſtus Dominus meus, innocens, ſanctus, impollutus rigidiſſi- mam pœnitentiam pro peccatis meis toto vi- tæ tempore egit: Et mihi peccatori licebit ſe- Ctari delicias? Convertor ad Te in toto corde meo, JESII Rex & Magiſter pœnitentium! Convertor ad Te in jejunio, in fletu, & planctu non pro meis tantùm, ſed etiam pro peccatis populi! U 5 Cum * Luc. 13. 314 Pœnitentia Sacerdotis Cum peœnitente Magdalena multum diligam, ut peccatorum & pœnarum multitudinein a- mando deleam. Sis ob Bonitatem tuam æter- nùm benedictus, quâà peccatori viam pœni- tentiæ facilem & jucundam aperis! Te mo- & diligam, & in tua Charitate ferveam, om- nibus numeris erit abſoluta Sacerdotalis pœ- nitentia. Hoc ſuaviſſimum pœnitentiæ genus num rejicere potero? Væ! æternum væ, ſi rejicio! Meditatio IWV. Pœnitentiæ Sacerdotalis Unctio. Remittuntur ei peccata multa, quoniam dilexit mul- X tüm, Luc. 7. 47. DUkiores eſſe lacrymas pœnitentium ſuper gaudia theatrorum, dudum pronuntiavit Magnus Auguſtinus. Spinis equidem horret Pœnitentiæ ſemita; Verù⅛ͤm & floribus, quin & frucëctibus ſuaviſſimis abundat. Eſt illa vide- licet ſurculus nobiliſſimus perfectæ charitatis, unde nil niſi jucundum germinare poteſt. I. Fa- cilis igitur eſt pœnitentia in charitate funda- ta. II. Jucunda etiam eſt, omnemque hor- rorem exuit, ubi charitas illam ordinaverit. Punbtum I. Qui amat, non laborat, vetus eſt apud Sa- Bicnres Oraculum, tum experientia innegabi- i „Cuùm ipſa rei veritate ſolidiſſimè nixum. Pro- fanus eon ma hint cer r n Cent Hon irn kai uun hen Kocod utes d DO Rcdein Cdemion 1 . 1 M Aian Clet. Nor taes,d Nemmed Umntähn. Chm. In Kihen Aann an 1 llning Uc mminn en eſe Aaptni) ny Eunt igſis, es cnl Mernbro Aerricca lor 1. . ln. 1 lim di lttcite, en tuume wem N. ers! Neun eſeneamn Nterioritn ententzen Temmnel , ſan Alert ⸗ ſentumſhe Nronpnnt guiten Non forbhid u tilane Cr Crus ehotel, nitue in⸗ Thenclein Crnuren. Meditatio IVU. 315 fanus amor quas non difficultates ſuperat? imò vel ipſum difficultatis nomen ignorat. Amor ſacer quæ non miracula patrat? Què is non adegit beatorum Pœnitentium turbas magna- nimas! Facilè ipſis erat, Charitate Magiſtra, mundum ſpernere, ſenſus domare, corpus in officio continere, & caſtigare: Facilè erat cu- piditates frœnare, voluptatibus carere, ſoli- que DEO mentem illibatam conſecrando, ſo- lis cœleſtibus delectari. Non laboravit Mag- dalena in tricennali pœnitentia, utut rigidiſſi- ma, quia amavit. Non laboravit Petrus, quia dilexit. Non laborârunt tot ſancti nemorum cultores, & rigoris magnanimi Profeſſores ſi- ne numero, quoniam igne nobiliſſimo ſuccen- ſi ardebant. Quid, amabèò, faciliùs: an pœnas peccato- rum ibi luere, an hic per obvia quæque ex- pungere? Tbi erit una hora gravior in pœna, quam bic centum anni in amariſſima & graviſſima pœniten- tia. * Unanimis Patrum & Doctorum ſenten- tia eſt, minimam in flammis illis purgantibus pœnam eſſe multò acerbiorem, quàm quid- quid cogitari poſſit tormentorum, dolorum, ſuppliciorum, etſi omnia in cumulum unum congerantur: Colica, artritis, calculus, dolo- res capitis, aurium, dentium, oculorum &c. ſectiones, cataſtæ, laminæ ardentes, faces, ver- bera, membrorum violentæ diſtractiones &c. quàm terrifica ſunt hæc, ſi vel nominentur! Quam ſupra modum dolorifera, ſi in unum homi- *Remp. lI. 1. C. 24. 316 Paæmitentia Sacerdotis hominem ſimul & ſemel irruerint univerſa, non ad unum alterúmve diem, ſed per aunnos & ſæcula! Quis niſi imprudens & fatuus di- cat, durum eſſe jejunium, difficilem abſtinen- tiam, arduam orationem &c. quibus alacriter piéque exercitis & incendia i la funeſtiſſima extinguantur, & ſupplicia graviſſima rediman- tur? Cui nii ſtulto in mentem veniat, du- rum eſſe, debitum centum millium obolé diſ- ſolvere? Unàâ horulà modò plus ago, quàâm à morte annô integrô: fervens Oratio, Virtu- tis exercitium, opus Charitatis, quin & pium deſiderium; minutiſſima quæque nunc in im- menſum proficiunt: dant gloriam DEO, au- ent meritum, lucrantur præmium, & pœnas exſolvunt; ubi duriſſima vitæ alterius ſuppli- cia ſine merito, ſine præmio, absque ſolatio, contracta debita nonniſi per longiſſima anno- rum ſpatia pedetentim eluunt. Quid ego nunc velim? Præſtaâtne difficilem hanc ſoſu- tionem operiri; an brevem & facillimam ſta- tim dare? Hen, quanta cœεcitas! Annos 60. vel 7o. in terris ad ſummum vivo, & anno- rum 200. vel 300. incendia compono! En! egregius vitæ Sacerdotalis fervor extinguet omnia, reparabit omnia, mitigabit omnia; Juin & jucunda reddet omnia. Quid ve- 1m ? Sanctæ Charitatis fervor toto ſtudio accenditur per conſiderationem Divinæ Bonitatis, modum ſatisfacien- di tam facilem benignò offerentis. Deſignantur jam nunc leni 16. nemek ulul i uuls wus. Aennle Ee no, A cuncics Donco e 12 MWei d Alic ſenu ( mul tke Nneun be an kumiin herage piola . 6 int innet ſd Der n 3 komz; en derin 4 ion cbeter N D0. , Knn Ueigſon. Klle llto ihman⸗ „(is e D bane Gellinumr 81 AMo o, Can t elingel nbit onmu . E1 MWeditatio IV. 2317 nunc beati fervoris tempora, occaſiones, & exerci- tia &c. Punllum II. Jugum Pœnitentiæ ſuave eſt amanti; jucun- dum animæ ferventi. Cum Chriſto portare conceditur jugum ſuave & onus leve. Ipſe Sodalis tuus, & Frater, & Amicus eſt: IIIe exemplo te animat, auxilio confortat, dirigir conlſilio, allicit præmio, recreat conſortio, quid jucundius? Aut malim fortaſſis gaudere cum mundo de nugis; de quisquiliis? O ſi Aſce- tæ& aurei dictum cœleſte caperem! Eſe cum IEſu dulcis eſt Paradiſus: eſſe ſine 7Eſu gravis eſt infernus.* Quantus hic later ſapientiæ the- ſaurus! Efle cum Eſu, vigilare cum Eſu, orare cum JEſu, pati cum Eſu, operari cum JEſu &c. dulcis eſt Paradiſus: Hic robur, hic gaudium, hic ſanctitas, hic beatitudo. O ter felix & jucundum pœnitentiæ genus, cum nul- la ſæculi voluptate commutandum! O ſa- crum ſilentium, ſolitudo, meditatio, lectio, ſancta operatio theſauri hujus inæſtimabilis certiſſimi cuſtodes, quantum amo vos! Gar- rulitas, mundana ſocietas, curæ inanes, otium, languor, felicitatis meæ hoſtes jurati, quàm horreo vos! Quòd ſi verò quotidianum ſacrificium in ſpiritu humilitatis, & in animo contrito fer- venter peragerem, quàm Iæta, quaàm certa, quàm copioſa hæc foret Pœnitentia! Si dolor * Kemp. l. 2. 6. 5 7 318 Pœnitentia Sacerdotis & amor hic omnia regerent, omnia ordina- rent, poſsétne remanere quidpiam in altero mundo exſolvendum? Planè non poſſet. Hic præſtarem quotidie ſatisfactiones infinitas, pro me, pro aliis, pro amicis, pro inimicis, proto- to mundo. Hoc ſacroſanctum Sacrificium, omnis Pœnitentiæ felix compendium, ſupple- ret omnia; me ſuper nivem dealbaret, dita- ret, ornaret, recrearet. Sed eheu! turpiſſi- mo languore, negligentia, torpore in venenum Converto vitale pharmacum, & unde ſolvere debita oportuit, inde contracta in imenſum au- eo! Sic autem pergere juvabit? Melius poſt- hac felicitati meæ conſultum eo. Scio, quàm ſim delicatus, quàm parum ad rigores Pœni- tentiæ factus: Scio, quid faciam; Genus Poœ- nitentiæ multò jucundiſſimum utraque manu amplector. Auguſtiſſimum Sacrificium exqui- Gte præparatus, mundatus, ornatus, ſacris de- ſideriis incenſus, fervore Evchariſtico inflam- matus conficere quotidie ſatagam, cum decen- tia, cum pietate, cum gravitate &c. Nihil dubius, quin hic omni benedictione ſpirituali, & gratiâ repleamur, per Eundem Chriſtum Do- minum noſtrum, Amen. * Huic theſauro facillimæ, & jucundiſſime pœniten- tiæ inexhauſto ulterius conſiderando inhæretur, & vo⸗ luntas ad eo rite utendum ſtimulatur. Dies * Canon Miſſæ. Genrs 6 De S 1 I Dorta eln litor u W i Prt,n nd n Nre huen 9 1 n 1Arn pati imn 6 Oonidt püim in e on poſte . eg ininitun inies ne mn ekiicn kndom ſe hGelbuetr dhenle. ſoreinſten GEunte inn inifenlon 1) Mlisot. ) Kin tenrs en⸗ Nj Cenube⸗ nunngenu Ginciumene Unns herist⸗ anikeo intr⸗ n eunce⸗ e . N rone Pirine hChritund en0N* 6 Den Conſideratio IIE. 319 Dies II. Sacerdos in Sacramento pœnitens. Conſideratio II. De Sacramento Pœnitentiæ. Olus JEſus Chriſtus Dominus noſter au- thoritate propria peccata dimittit, quæ poteſtas uni DEO convenit. Quis poteſt dimittere peccata, niſi ſolus DEus? † = I. Solus ille cordis humani vulnera ſanare poteſt, qui cordis hujus intima perveſtigat. Porro ad Sapientiam increatam pertinet hæc notitia, quæ & fecit cor noſtrum, & illi quo- que reparando una ſufficit. Homo enim videt ea, quæ parent; DEus autem intuetur cor. ** Om- nia nuda & aperta ſunt oculis Ejus. FKX II. Ad remiſſionem peccatorum requiritur potentia infinita; cùm enim peccatum inter mala omnia ſit unicum, quod maximè infinitu- dini propinquat, vel eandem involvit, quia lædit Majeſtatem infinitam: quia hominem exuit bono infinito: quia diſtantia peccatum inter & gratiam quodammodo eſt infinita; unde ex hoc peccati furvo nihilo emergere nemo poteſt, niſi eum omnipotens Domini brachium ex hac abyſſo liberârit. Mirare po- tentiam, qua Omnipotens Dominus ulcus pu- tridum * Luac. I. 25. ** 1. Reg, 16. WEV Hebr.4.130. 320 Paænitentia Sacerdotis tridum ac lethale momento ſanat: qua omnis fœculentiæ ſentinam in ictu oculi exhaurit: qua mortem animæ præ illa corporis multè horribiliorem, momento citiùs pellit, eique vitam gratiæ novam, vegetam, non amabilem minùs, quàm admirabilem ſubſtituit. Quis mihi eädem horâ exſcindet ſylvam integram, beſtiarum habitaculum, & in Paradiſum vo- luptatis commutabit? Præſtat hoc Divina Om- nipotentia in Pœnitentiæ Sacramento. Quis montes auferet, abyſſos implebit, vincula fer- rea difrumpet, portas æreas confringet? Di- vina Omnipotentia hæc facit, dum juſtificat peccatorem. Magna opera Domini! Fecit poten- tiam in brachio ſuo! III. Remiſſio peccatorum Bonitatem quoque exigit infinitam. Pietatis ac Bonitatis immen- ſæ opus eſt Eſu Chriſti ſanguis: Hic ſolus emundat noſtra delicta. UIti ſolus DElIS peccata dimittit, ità ſolus Homo-DEIS pec- catorum veniam ex æquo mereri poteſt. Ipſe eſt, in quo habemus redemptionem per ſanguinem ipſius, ſecundum divitias gratiæ ejus, quæ abundavit in nobis.* Dedit ſemetipſum pro nobis (Et quan- ta bonitate dedit!) at nos redimeret ab omni ini- quitate, & mundaret ſibi populum acceptabilem, ſecta- toem bonorum operum. ** Dilexit nos, & lavit nos 2 geccatis noſtris in ſanguine ſuo. * Ipſe eſt pro- bitiatio pro peccatis noſtris; non pro noſtris autem tantùm, ſed etiam pro totius mundi. Xh Si enim . ſanguis * Epheſ. 1. 7. * Tit. 2. 14. *X. Abpo. 1. J⸗ VVXV 1. Joan, 2. 2. gilin hiute /n ¹ nlr a ctlſnis a M int⸗ ur d , ANadr Netetl denn Cun dore orengue Reit aia 4 MG nil in n Unen nne Minimr n (Antelcen Uug, 1 Aunrir n Wi nn ufn unnlln Memguto Otmne Ihe riin molit, Atuen 1. 9. 1 3 4 ſe le 4 : N ori on Mdie lini —C Nminter n Deudlen. thoeranr. Ws. hkine. ii hre⸗ en e Nimisinme- s D o.Dlo⸗ inget 1 in glu AARI , ℳ l. Conſideratio III. 221 ſanguis hircorum & taurorum, & cinis vitulæ aſperſus, inquinatos ſanctißcat ad emundationem carnis: Quan- 14 magis ſanguis Chriſti, qui per Spiritum Sandtum ſemetipſum obtulit immaculatum DEO, emundabit conſcientiam noſtram ab operibus mortuis ad ſervien- dum DEO viventi?* Magnus ægrotus homo peccator! Sed & Magnus Medicus DEIIS. Ho- mo Salvator! Quàâm pertinax morbus, cui mederi nemo poſſit, niſi ſanguis Redemptoris! Quàm potens medicina, quæ morbos omnes, mortémque ipſam radicitus tollit, ùt primùm fuerit applicata! Verè non eſt in alio aliquo ſa- lus. Nec enim aliud nomen eſt ſub cœlo datum ho- minibus, in quo oporteat nos ſalvos fieri. ** Hanc ſalutem, hanc medicinam volentibus maxima benignitate impendit: cumque aliàs ægroti quærere ſoleant Medicum, Ipſe ſuos quærit æ- grotos; ad pharmacum ſumendum, ad ſub- eundum balneum in ſanguine ſuo paratum in- vitat, allicit, hortatur. Conwertimini ad me in toto corde veſtro. ** Solicitè quærit oviculam errantem piiſſimus Paſtor, & inventam hume- ris cum gaudio imponit. Paterne amplexatur redeuntem Prodigum amantiſſimus enitor. Hoſtem ſuum, rebellem, contemptorem in gra- tiam denuo recipit miſericors & Miſerator Do- minus. IV. Iſthæc peccata dimittendi poteſtas Mag- num Pontificem noſtrum Eſum Chriſtum mi- rificè extollit, & magnifice ornat: Quòd ve- rò poteſtatem hanc tantam ad Sacerdotes quo- * Hebr. 9. 13. ** Act. 4. 12. **r jJoel. 2. R. P. Dufrene Exercitia. X que 322 Pœnitentia Sacerdotis que extendat, nunquam ſatis mirabimur. Hos elegit Sacramenti Pœnitentiæ Adminiſtros, ſi- bique ſubſtituit, ut vel abſolverent peccatores Gnitentes, aut pervicaces ligarent. Quis igitur Vicario nomine ulcera ſanat, aufert morbos, ipsmque mortem diriſſimam pellit? Quis ſentinas exhaurit, aſpera complanat, de- ſerta in hortos deliciarum commutat, niſi Sa- cerdos Miniſter Eſu Chriſti? Hic vincula rum- pit, catenas diſſolvit, carceres aperit, vinctos- educit: Et quo medio hæc miracula patrat? Tribus voculis, Ego te abſolvo, ſed in Eſu Chri- ſti ſanguine vim habentibus. Hæc grandis medicina, omni pretio ſuperior, omni virtute potentior: Pharmacum inæſtimabile, vivificum, omnipotens in tuis verſatur manibus, Sacer- dos Altiſſimi! Grandis honor, ſed grande pondus iſtius eſt honoris. Durum quippe eſt, ut qui neſcis tenere moderamina vitæ ſuæ, Judex ſiat alienæg.“ Vult Dominus plurimum poſſe Diſcipulos ſuos: Vult à ſer- vulis ſuis ea ſieri in nomine ſuo, quæ faciebat ipſe poſitus in terris.** Qua pietate, qua reverentia, charitate, puritate, humilitate tractandum erit cœleſte remedium! V. Magnus Medicus noſter, exclamat D. Am- broſius, ** & magna Ejus medicina! Mag- nus Medicus, qui prompte, ſecurè ac blandé ſanat morbos omnes, quantumvis lethales, per- tinaces, ac deſperatos: Magna ejus Medicina, quæ prodigio mirabili vitam ipſam vel centies AJehper- * Hom. 26. in Evang. " §. Ambroſ. l. 1. de Pœ- Nit. . 2. *F L., de Elia c. 20. nüß jrs d ilaru fummdln Honmmnge EXN, zenie,don Ee Derd un ilſro Auni Cuſed er Eungnintne le i Tiiktken nmni, l:i linre zage AIöm, in iſutten Uoimniret Kehelgtlin unmn, g tnr oſrei lenane l becce lije, ntinn Cöninihrt ent erenn gerent, ( lintt, M iſinan Cnhlannt umntat ni Horimun. 3cetihit⸗ ninol un Ni AC. ke ganß ,Cnni titute eprhicon, Ubs,Ner 4lganeſgt r G 1u. i : Vr /. 1e id ueſetenn ncumen umat lcimnt M. e n 8letuee enlein Vltrnis leſee Arbk Conſideratio III. 323 deperditam, centies reſtituit! Magna profectè medicina, quæ tot myriades ſanctorum Pœni- tentium orco eripuit, Cœléque inſeruit! Mag- na in ſe, quia pretium continet impretiabile, lacrymas, ſudores. dolores, Sanguinem Salva- toris: Magna in effectu, quia demones pellit, peccatum tollit, gratiam revocat, animas emun- dat, omnique pulchritudine ornat. Si quæ- ratur ex me, ubinam DEuIsS maxima ſuæ Sa- pientiæ, Bonitatis & Potentiæ miracula patra- re ſoleat, nihil hæſitans reſpondebo, in Sacra- tiſſimo Pœnitentiæ Tribunali id contingere. Quis verò capiat miraculorum hoc in gene- re magnitudinem? Quis enumeret multſtudi- nem? IIle capiet, qui tria noverit: Quid ſit peccatun; Quid anima; Quid gratia? Sed quo- tus quisque eſt, qui hæc intelligat? Si capio, quid ſit peccatum, ſtupens admirabor virtutem Sacramenti, quod eliminat monſtrum hoc a- vernale: Si capio, quid ſit gratia, quam pec- cato ſubſtituit Sacramentum: Si intelligo, quid ſit anima, in qua fiunt hæc prodigia, non po- tero ſatis mirari Magna Opera Domini, exquiſita in omnes voluntates Ejus. * VI. Maximi refert, Sacerdotem in his noti- tiis eſſe verſatiſſimum, ut æſtimare nôrit Sa- cramentum, quod & ipſe frequenter ſuſecipit, & aliis ex ofhicio impendit. Quid igitur eſt peccatum, infelix ille terminus à quo, unde ani- ma per Sacramentum purgata feliciſſime re- cedit? 1I. Peccatum eſt malitiæ ſecundum quid X 2 infi- * Pſal. 110. 324 Pœnitentia Sacerdotis infinitæ, & malum ſuperioris Ordinis ad om- nes pœsnas poſſibiles; ad omnia merita poſſi- bilia, ita ut nulla creatura ſeorſim, neque om- nes ſimul ſumptæ poſſint pro uno ad æqualita- tem ſatisfacere, damna ejus reparare, pro illo ſatis dolere, niſi ſolus DEUS. 2. Pejus eſt om- ni malo naturæ, omni ſentina fœculentius, omni fœditate horribilius. 3. Tam ſœdum, ut ejus intuitu DEUS, & Sancti cohorreſcant. 4. DEum ligat, ne benefaciat. 5. Eſt velut carnifex, qui in ſanguine Chriſti manus lavat. 6. Eſf gladius, qui cor DEl transverberat. 7. Malum tam enorme, quo deterius non eſt in toto inferno. 8. Res eſt ita horrida, ut coα;= lum & ſidera propter hoc monſtrum extingui deberent. 9. Eſt veluti flagellum & fuſtis, quo peccator DEum à ſe abigit, tanquam vile ani- mal. 10. Eſt ulcus, quod ſolo Chriſti ſan- guine curari poteſt. II. Debitum, quod nec Sancti, nec Angeli exſolvere poſſunt. 12. Eſt eſtis animæ. 13. Eſt pejus, quàm tractare Chriſtum peſſimé, aut occidere. 14. Tentat DEum, quantum in ſe eſt, & medio tollere. 15. Tam malum, ut in comparatione illius alia mala in malorum numero non ſint habenda. 16. Serpentem, bufonem, draconem, baſiliſ- cum, & ſi quid horribilius potes, imaginare: innocua hæc ſunt, ſi cum peccato conferas. 17. Sordes purulentas, tabem, ſaniem, fœto- rem, ſexcenta alia animo effinge noxia, foeda, execranda, nec dubites, à peccati malitia, fœ- ditate, ſpurcitia te diſtare amplius, een Uter ſerCin or ola0n Driirzdn miyDeem⸗ rte, hen tCaomms. nunh, n. ſ. n Melninn 5. uln. Nen non. Imtien ore unm dae, Gkninn ſh Uget unhli Annumrn D umgno Uumenti Umiin nin . Miil ln M wal eh 0Aare, Nl 1 Deſes D un ſeellers impmhr öſebbenn, 7is Noret nie lr ⸗ Wum 4 o Cidi kr ſunglatt OH. guun Mact . I1 len ione Nitl lut blhenl rcoen, u⸗ D ecea⸗ is Hre ei Anuſt in gun Conſideratio III. 32 5 diſtet Cœlum ab inferno, & Angelus à dia- bolo &c. Quid eſt Gratia Eſu Chriſti, quam parit Pœnitentiæ Sacramentum? 1. Eſt Purpura, Co- rona, Diadema Regium. 2. Stola candida, ſpecioſa, ſplendida: Veſtis nuptialis decora, pretioſa nimis. 3. Eſt margarita nullo pretio adæquanda. 4. Divinæ reddit conſortes na- turæ. F. Jus certum tribuit ad hæreditatem æternam. 6. Adoptionem Filiorum perfectam fundat. 7. Pacem affert, quæ exſuperat om- nem ſenſum. 8. Hominem toti Cœlo reddit amabilem, orco terribilem. 9. Kesnum DEI in corde ſtabilit. 10. Omnium colligit orna- menta virtutum. 11. Angelis facit æqua- lem. Iz. Lux eſt amœniſlima. 13. Theſau- rus quodammodo infinitus. 14. Species, de- cor, pulchritudo, magnificentia opus Ejus. I5. Eſt pretium ſanguinis Eſu Chriſti. Quâm va- ſta vel in hoc uno meditandi materia! Et hanc ſacratiſſimam qualitatem, deſtructôò peccatô, in animam inducit magnum Pœnitentiæ Sacra- mentum. Quid eſt anima? I. Subſtantia ſpiritualis, im= mortalis, Angelorum æmula, DEl capax. 2. Creatura noblliſſima, mundi Domina, ſupero- pera manuum Domini conſtituta. 3. Empta Prtvie magno. 4. DEI Filia, Spiritûs Sancti abitaculum, Sponſa Salvatoris, ſi tamen gra- tiæ ornamentis non deſtituta. y. Anima bo- na eſt Paradiſus voluptatis, Sanétorum Socia, Regina, Amica, Formoſa, Dilecta, Regi Regum X 32 Eſu 26 Peœnitentia Sacerdotis Eſu Chriſto chariſſima, toti mundo, totique Cœlo venerabilis &c. En, Sacerdos DEl, qualis eſſe debeat, & qualis eſſe poſſit per Sa- cramentum Pœnitent æ anima tua! En! qua- les ſint animæ hoc ſanctiſſimo lavacro à te mun- datæ. Vide, quid mereatur anima tua; quid exigant animæ nobiles tibi commiſlæ? Sedu- lò conſidera, quantum tibi & aliis prodeſſe, quantum obeſie valeas, ſi hoc ſacroſanctum balneum bene aut malè ſulſcipias: bene aut maleè adminiſtres. Perpende ſeriò, quanti fa- cere te oporteat hoc Sacramentum: Quantum deſudare meritò debeas, ut tollatur peccatum, monſtrum immane, quod deſtruit, mactat, & perdit omnia; virtutes, animam, merita, gra- tiam, tempus, æternitatem: ut recuperetur gratia, cum qua denuo reflorent omnia: ut a- nimæ ſalventur, & mundentur, quas amat Dominus tuus, quas redemit, & ſolicitéè quæ- rit. . VII. O igitur magnum & mirabile Sacra- mentum, in ſanguine Eſu Chriſti præpara- tum: Fons vitæ, Medicina ſalutis, Porta gra- tiæ, peccati excidium, animarum Aſylum, ma- lorum finis, & omnis boni principium! Felix pœnitentia, quæ non miracula patras! Quàm ſtupendas mutationes efficis! Perdita recu- peras, vitiata reſtauras, mortua vivificas, re- ſtituis univerſa. Felix Pœnitentia! tu DEum concilias, debita expungis, mentem exornas, merita cumulas, pacem donas, gloriam mul- tiplicas. Ter felix Pœnitentia, quæ peccato- res aErlen el 0 V 0Crde Nello bel Di Crrar n. h , muumni en Kon N e u eiir n⸗ aſen, nlteia amne gul . i b A Inde e⸗ undo i⸗ e:0s 0 holit e ul In 1 nutoitenn inatuzti nnie Llisu N lanhtn piu: ben N, gid⸗ , Cunnm r elammn inadn Pmentn r⸗ t retheten tCrn: u. 1, n 4 Ellcte inble Aen riti wepr⸗ iePorug⸗ Chim! Meditatio V. 327 res effcit ſanctos, coronas nectit, palmas ma- nibus inſerit, & gratiæ triumphos glorioseè ad- ornat! Eſu Salvator perditorum, Dux erran- tium, ſpes & forma pœnitentium, quâm pius & potens es, dum facis mirabilia in ſacratiſſi- mo tui ſanguinis Lavacro! Quis det amare pietatem, æſtimare potentiam, magnificare gratiam, & milericordiæ tuæ prodigia cele- brare! O Virtus! O pretium! O ſanguis! O Gratia JEſu Chkfiſti! Meditatio V. Sacerdos Poœnitentiæ Sacramentum ſuſci- piens. Dixi: Confitebor adversùm me injuſtitiam meam Do- mino: Et tu remiſiſti impietatem peccati mei. Pſal. 31. F. N omnibus operibus tuis præcellens eſto, monet Sa- piens. Ad omnes, qui DEO ſerviunt, per- tinet grande monitum. Quid verò aget Sa- cerdos DEI Miniſter, Electus ex millibus, Fra- ter, Amicus, quem conſtituit Dominus ſuper familiam ſuam; Cui corporis & ſanguinis ſui ſacra Myſteria credidit, dum opus peragit in ſe maximum; ſibi utiliſſimum, planéque ne- ceſſarium, quale eſt Sacramenti Pœnitentiæ frequens & pia ſuſceptio? Magna ſit oportet Sacerdotis Altari quotidie propinquantis pu- ritas: Unde verò hanc derivabit felicius, niſi à pretioſo Eſu Chriſti ſanguine, quo ſuper ni- X 4 vem 328 Pœnitentia Sacerdotis vem dealbatus, in ſacroſancto Pœnitentiæ bal- neo exquiſit mundetur. Duo autem ad hoc ſunt neceſſaria: primo, ex parte Sacerdotis doloroſa Confeſſio: Confitebor awersum me in- juſtitiam meam Domino. Secundè, ex parte DEI plena remiſſio: Et tu reiniſiſti impietatem peccati mei. Punltum I. In ſpiritu humilitatis & in animo contrito unusquisque Fidelium dicere jubetur peccata ſua, ut mundetur: Quid Sacerdotem agere conveniet, à quo ſumma conſcientiæ puritas exigitur? Statüs ſanctiſſimi celſitudo, Divina Myſteria, Corpus Dominicum, acceſſus ad ſu- premam Majeſtatem perpetuus, Sacrorum Diſ- Penlrio⸗ & horum ſimilia quid non munditiei ectiſſimæ requirunt? Aquàâ limpidâ, ùt olim oſtenſum Divo Aſſiſiati, puriorem decet eſſe animum Sacerdotis. Quid ſi in veſte ſordida Regi ſuo adſtare auſit Miniſter intimus, arca- norum arbiter, præ cæteris in aula dilectus, & honoratus? Quàm graviter impinget homo ingratus, irreverens, temerarius? Quid veròô Sacerdos, nonniſi purulentas animi fœces ante DEUM continuò afferens? Peccata Sacerdo- tis ob Stats Eminentiam, ob Vocationis in- ſignem gratiam, ob beneficia ſingularia, ob media ampliora, & ob muneris ſui graviſſimas obligationes ſunt graviora: Poteritne his e- luendis ſufficere Confeſſio lurida, obiter facta, quæ nec ſit humilis, nec doloroſa? In ſpirien umi- mluis bn e nm ie Glüßln el titento; 11 I mun (urtae Ne denleer Me ſclo vo Iudn (n FTunitrprn 0 auan UN m Minna izzem ummr Armmen m hi 4 mun ſli 1Augtil llhritl Cnnithor i Iol en hore Et me Witern Merem 1 Cnteniig. altenai fte acent Averun x; anell ninen 1 Aid ort henn uun nren ger ſenne iu Smde Dinnn eſun N. onun D. Nn onate mii ircii en becet et nvele ſond itimus Ar⸗ ila Aletts npinethen 8 ( ſen i es Nnn Nnt Tetuh⸗ Ggli, li ind heen⸗ NMer tacde, 8 her . Meditatio V. 229 humilitatis, & in animo contrito ſubjiciat cla- vibus peccata ſua Sacerdos: In ſpiritu humili- tatis, ſeipſum tanquam peccatorem, ſervum nequam, diſpenſatorem infidelem, hominem præ cæteéris ingularirer ingratum, iniquum, & malitioſlum deſpiciendo; coram ſacro Judice confundendo; nihil palliando, nihil excuſan- do. In animo contrito, amariſſime dolendo, & Charitate Magiſtra, irreverentias in ratitudi- nes, negligentias, tepores Sacerdotales, & vel hoc ſolo nomine ſummè execrabiles, deplo- rando. Quanta confuſionis abjectiſſimæ, ac humilitatis profundiſſimæ materia, Sacerdotem à DEO exaltatum, gratiis maximè ornatum, inter amicos habitum; poſt beneficia tanta, poſt favores innumeros; ob rem nihili, in Ma- jeſtatis æternæ obſequio fuiſſe negligentem! Quantum aggravatur undequaque vel una hujusmodi prævaricatio, quam inter leviores paſſim numeramus! Confitebor adversuùm me in- Iuſtitiam meam Domino: Inſigni huic reo non Parcam: operiatur confuſione: erubeſcat ſer- vus nequam, filius degener, & ad infimarum ſordium quisquilias delapſus e ſumma nobili- tate IEſu Chriſti ſocius, præ Angelis honora- tus! Confitebor tantam iniquitatem in amari- tudine anime meæx. Dicam Domino: Heu! quid feci? Tu, DEus, enutriſti & exaltſti me; ego autem ſprevi Te! Miſericordia tua mag- na reſpexit me: gratiis undique vallaâſti me, ſuſcitans à terra inopem, & de ſtercore eri- gens pauperem; ſed quid rependi liberaliſſimo X 5 Datori 330 Pœnitentia Sacerdotis Datori pro tanta bonorum affluentia? Mine- ravit me paulò minús ab Angelis, gloria & honore coronavit, & conſtituit ſuper opera nobiliſſima manuum ſuarum; ſuper Corpus & Sanguinem ſuum; ſuper animas tam pretiose dilectas &c. Eheu! quid egi? Profuſiſſimam in me Bonitatem offendi! Majeſtatem æter- nam neglexi! Amicum Divinum nugis poſt- habui: ego vermis, pulvis & cinis, homo mi- ſer & milerabilis, umbra, nihilum, canis mor- tuus! Quis dabit capiti meo aquam, & lacry- marum fontem oculis meis? ſeindere ingra- tum cor! miſceatur dolor amori! Tot bona accepi: tot mala rependi: amantem DEIIM contempſi! Sacerdos pæccavi! Infelix combi- natio, Sacerdos & peccator! Inhæretur actibus contritionis, Charitatis, & humi- lis Confeſſionis. Punctum II. Mirabilis Clementia! Bonitas ineffabilis! Vix peccata & multa & magna deteſtari incipio: Quamprimum ſeriò dolens errata confiteor; oties id facio, toties veniam & gratiam ob- tineo. Poſt offenſas ter quatérve ſtudiò itera- tas vix ampliùs placatur homo: poſt offenſas centenas & millenas petulanter cumulatas iterum placatur DEus! TZu remiſiſti impietatem peccati mei! Quis æſtimet ſatis gratiæ magnitu- dinem, cùm Sacerdos peccator abſolvitur? Cæteris remittitur peccatum; mihi Sacerdoti remittitur impietas peccati. Quòô magis pius . in 1neet Noklete atmoondbet Uunemind WMetertocr els, i peneten⸗ SsConmum n) 0 ſert Enn enh Mem, Eme dun nlt inu /f Mühcet Rſmdn ſiglite Ir on ie Wee indide lſaie, nentai t ſpereen erCnu Aten Nein Geluten n. ium Muint Cnd kunn ln enör. unlen Citer in il Lehont Nen DNNI lelr eonnn. Gtci Gnm. efiklalſt Etrri neon amonfen gruimmd⸗ ſe tte 4 U Nhts . Meditatio V. 331 in me Dominus, tantò magis ego impius, cùm profuſæ pietati malè reſpondeo; tantéque ma- jus remiſſionis beneficium, quò amplior mea peccantis ingratitudo. Cœleſtis Medice, Sal- vator piiſſime, quantùm tuæ pietati debeo, dum meam tollis impietatem! Cœleſtis Medi- cina, JEſu Chriſti ſanguis. Tu vulnera ſanas, quantumlibet alta, profunda, & lethalia! Tu virtute mirabili & omnipotente morbos omnes, inveteratos, pertinaces, ac deſperatos momen- to pellis, vitam donas, plenam valetudinem ſtupenda benignitate reſtituis! Beati Pœniten- tes, quantum vobis profuit Divinum Pharma- cum! O Verbum ſalutis, Verbum bonum, Sermo efficax, in Eſu Chriſti ſanguine vim habens, ſermo pretioſe: Ego te abſolvo: quæ miracula patras! Quæ mala radicitus tollis! Quæ bona ſubſtituis! Quantam debeo huic Miſericordiæ Sacramento reverentiam; Quan- tam gratitudinem; Quantum amorem! Quæ pietas; quæ diligentia erit illi deinceps adhi- benda! In hoc ſanctifſimo balneo amplius lava me, piiſſime Redemptor, ab iniquitate mea, & 4 peccato meo munda me. Miſerere mei, DEus, ſecun- diàm magnam Miſericordiam tuam Magna Miſe- ricordia indiget magna mea Sacerdotis impie- tas. Et ſecundum multitudinem Miſerationum tua- rum dele iniquitatem meam! Multas miſerationes requirunt innumerabiles offenſæ, peccata, & negligentiæ meæ, quibus in loco ſancto, in o- pere Divino identidem me obſtringo. Ne pro- Jicias öne à facie tua, & Spiritum Sanctum tuum ne . auferas 332 Peœnitentia Sacerdotis auferas a me! Aſperges me hyſſopo, & mundabor: La- vabis me, & ſuper nivem dealbabor: in ſanguine tuo mundabor, lavabor, dealbabor. DEus, qui Omnipotentiam tuam parcendo maximeè & miſerando manifeſtas: multiplica ſuper nos Miſericordiam tuam, ut ad tua pro- miſſa currentes, cœleſtium Bonorum facias eſſe conſortes. Per Dominum noſtrum Eſum Chriſtum Filium tuum &c. Concipitur efficax propoſitum ſancto Pœnitentiæ Sa- cramento rite ſemper utendi, ne tranſirurus olim ad æternitatem ejus virtute deſtituar, ſi nunc ego illi per uſum negligentem defuero. Lectio III. Hiſtorica. S. Hieronymus. Nà ſcopo aberremus, Sancti hujus inſignem pœnitentiam præprimis contemplabimur. Nemini dubium eſt, quin Romæ adhuc juve- nis, antequam Baptiſmo initiaretur, ad vitia inter Sodalium cœtus nonnihil declinârit, an- ſam præbente morum licentia, quæ tunc in urbe dominabatur: Verùm Divina Pietas, ſe- cuta errantem, illique ſolicitè invigilans, brevi ad meliora viam aperuit; nam injecto ſenſim Baptiſmi deſiderio, illéque tandem ſuſcepto, Virtutem ſtudiosè deinceps coluit, & Innocen- i llolam ad mortem usque illibatam cuſto- ivit. Quam- .olbos e⸗ nin hr Ctiudinem emenſe henan Dlemmte, Ngunni Cnn pin Teneme Alimmit maund⸗ Peſemüne Aohn . tmwan As nidci uuet Hi gn dne Eilanztiu e Col dile er norie Meori D Conn HiS llere N ſ l. 4 in la N.. wun e : Mi uAtur WINkacst uln ,Nmuan ſn As1 ſugi/. . ius iipe nenphnm Lalne s eiuk, A Ii Lectio III. 333 Quamvis autem miniméè ignoraret, ſanctò regenerationis lavacrô mundatum ſe fuiſſe à eccatis omnibus, & ad ſe quoque pertinere Paulinum illud: Nihil damnationis in hbis, qui ſunt in Chriſto 7Eſu: * Pœnitentiæ tamen rigores perpetuò ſibimet indixit, Beatæ Magdalenæ exemplé, quæ nil morata remiſſionis plenæ certitudinem, quoad vixit, errata deploravit. Idem egiſſe noverat Beatos Apoſtolorum Prin- cipes, qui utùt eximiam vitæ ſanctitatem, DEO milerante, conſecuti, expiare tamen delicta nunquam intermisèêre. Cùm igitur Divinus Spiritus juveni noſtro Pœnitentiæ viam oſtendiſſet, media quoque ad illam varia miniſtravit; nam præter auſte- ritates ultrò aſſumptas, morbis variè afflidus, perſecutiones innumeras ab hæreticis, invidis, ac falſis fratribus perpeſſus, carnis quoque ten- tationibus durè eſt exercitus, ut adeò vitam egerit non minús laborum, quàâm dolorum a- culeis mire circumſeptam. Natus eſt Hieronymus circa ſalutis annum 330. Stridone, urbe ſat ignobili Pannoniam in- ter ac Dalmatiam. Hanc patriam ſedem ſuo tempore à Gothis Illyricum vaſtantibus, diru- tam fuiſſe, ipſemet nobis teſtis eſt. Parentes habuit & nobiles, & copioſos, quorum prima tamen gloria nomen Chriſtianum fuit. Ve- rùm, ut communis ferebat illorum temporum abuſus, Filii Baptiſinum ad plenæ maturitatis annos diſtulêre. Patxi † Rom. §S. 1. 334 Pœnitentia Sacerdotis Patri Euſebio nomen erat, quo ſeipſum fre- quenter vocat Sanctus noſter, morem ſecutus Romanum, cujus gentis filii patrum ſuorum nomina honoris ergò uſurpabant: Matris ve- rò nomen ad nos non pervenit. Fratrem ha- buit natu minorem Paulinianum, ac ſororem, cui non ſatis invigilaſſe in juventute Caſtori- nam, aviam maternam, acerbè ſenfit Hierony- mus. . Fatetur præterea, Bonoſum ſibi circa id tem- pus amiciffimum fuiſſe. * Nôſti, Domine, „ ait, utrumque lacte eodem nutritum, ſimul à „ puero excreviſſe: Literarum ſtudia Romæ „ unà peregimus, atque exin ad Rheni litto- „ ra profecti, Gentes inter barbaras commu- „ ni ubique menſa, & communi diverſorio „ utebamur. Me denique priorem ad obſe- „ quii tui majorem perfectionem animum ad- „ jeciſſe, Tibi, Domine, pariter notiſſimum „ eſt. ,„ Meminit hoc loco ſancti illius pro- poſiti, quo DEO ſe totos tradere ſtatuerant; unde factum, ut ab invicem ſeparati in Ere- mum tandem ſecederent. Porro literas hu- maniores, & Eloquentiam Romæ didicit ſub celebri Magiſterio Donati, & Vicéctorini. Phi- loſophiæ dein operam dedit, nihilque negle- Xit, quod animi cultura plenior deſideraret. In hac Orbis Metropoli, ſedente, ùt ratio temporum ſuadet, Liberio Pontifice, qui Da- maſum præceſſit, Baptiſmi gratiam accepit. Ita- que Chriſtum indutus, eò deinceps curas om- ne Ep. 1. Aut 14. gaaneti Thonniafe dounoe nn t Gütnttd Eletmmn e⸗ nheggen Ae aut Uldtamg encum . lltin. Nekbeo ſslherke ie unni Cekniett ten drei phenmn. ſüreinan lami lCAlin ,Mi ik An ſun eg rt Aemo d Ei Wornole domeiit moris Wrnit umeb. ti no ſihſat, moremlar Datrum lun it: Min „ luner- n de ſorer ennlte Catr. Tenn er ſbictatr. MDn Cniun fon l Mul, None IMenilo. ru anmmn. i CGerdoin enad N n miwun ter dotiöne nh Aus Te Kuwenm epuntiin e noltern d⸗ r Cidet 1 Cbrin. N hlarenz tdeſlem. Gehe, in⸗ Nticzfir Ledtio II. 33 5 nes convertit, ut in Virum perfectum evade- ret, omnémque ſcientiam aut comparatam, vel ſtudio ulteriore comparandam Eecleſiæ bono totam impenderet. Scopo huic nobili cum minùs ſerviret diuturnior in urbe commoratio, diſcedendum cenſuit: Verùm antequam ad E- remum pergeret, Provincias celebriores per- agrare placuit, ut Virorum doctrina & virtu- te illuſtrium perutili conſuetudine, tum ad pie- tatem, cum ad omnem ſcientiam plene forma- retur. e Aquilejam ſæpius venit, ibique familiariter uſus eſt Beato Valeriano Epiſcopo, cujus inde- feſſus labor Eccleſiam illam ab Ariana peſte fe⸗ liciter purgavit, quæ ſub Anteceſſore totum Gregem fœde inquinaverat. Sed & Ruffino ibidem aſſuevit, cujus dein ad errores tranſi- tus Hieronymum graviter afflixit, & calamum ſtringere in amicum veterem juſſit, hoc non- niſi acres invectivas rependente. In Gallias ſubin movit Sanctus, Trevirésque delatus, Hilarii tractatum de Synodis ibidem tranſcripſit. Hunc magnum Præſulem ab Hie- ronymo viſum eſſe, facilè crediderim, quam- vis nullam ipſe hujus rei mentionem ingerat; namque anno 367. vel 368. primùm ad melio- rem vitam S. Hilarius emigravit. Satis ha- buit Doctor noſter, magnificis laudibus hunc Virum pro meritis exornare; fuit enim reve- ra ſui temporis in Eccleſia luminare majus, & aſſertor Divinitatis Eſu Chriſti præcipuus, qui pPatriam ſuam ab Ariana hæreſi gloriose immu- nem 336 Pæœnitentia Sacerdotis nem reddidit, vitæꝗue ſanctitate non minús, quàm eminenti doctrina plurimos ad Fidem ad- duxit. IIlum ſui ſæculi Confeſſorem per Antoôno- maſiam nominat, & Romanas Virgines ad le- genda Hilarii ſcripta hortatur, quæ inoffenſo pede tutò decurrant. Cæterùm nemo ſibi perſuadeat, Hierony- mum Regiones cæteras luſtrantem nonnilſi læ- ta ubique reperiſſe: quin potiùs incommodis & adverſis quamplurimis durè fuit exercitus. Bella cumprimis, Romanum Imperium paſſim tunc vaſtantia, difficultates innumeras iter fa- cienti afferebant. Luctuoſam Europæ faciem ipſus in Epiſtolis deſcribit. — Nationes bar- baræ, inquit, & crudeles magnô numeròô Gallias inundàrant. Quidquid Alpes inter & Pyrenæos montes ſitum eſt; vel hinc O- ceano, illinc Rheno concluditur, Quadi, „Vandali, Alani & Sarmatæ populabantur. Moguntia urbs olim celeberrima, capta & everla eſt; multâque hominum millia in tem- 22 2² matia poſt diuturnam obſidionem tota inte- „ rilt. Rhemi, civitas munita, Ambianum, Atrebatum, Tornacum, Spira, Argentina, ur- besque aliæ ſub Alemannorum fatiſcunt ju- „ go. Vix non omnes in Provincia Aquita- „ niæ, Narbonenſ, ac Lugdunenſi civitates Barbari everterunt. Foris gladiuns; intus fames miſerrimos incolas dire affligit. Ur- bis Toloſanæ prælertim ſine lacrymis me- 93 miniſſe * Ep. 9e Aufe 21. plis hoſtium furori victima cecidére. Wor- WYNNm is zn n eſd Mwionun! nhli eut Ueet UI. lemmſan Pardnn ulic. Mcerin ee enen mmnt. nmn ie Ueharin tünn Aimlis Aun en n d heblige aris KLonlti dinnm Mſer, te i s aAbitat. Per Anr Prgne, Iur ionte en, Her Rem wonm;, ls inoonni Mpriungin nenzirrl⸗ Munpeſten Nrtongbe. unbmmned id Wesin s Wbred- ltur, Cun Poplihun nima, cih mmilainta eckre N Mentottik 1, MbE Ledtio III. 337 „„ miniſſe nequeo, cui ſalutem hucusque at- „ tulit Epiſcopi ſui ſanctitas. Hiſpania exitio „ proxima, & à Cimbrorum incurſu necdum „ perſanata; tumultibus perpetuis agitatur; „ timetque mala omnia,; quæ regiones cæte- „ ras peſſumdedêre. Res quædam domeſticæ ſub id tempus Hie- ronymum in Patriam revocarunt, quibus com- poſitis pauloò pôoſt iterum diſceſſit. Graviſſi= mum éjus animo vulnus tunc inflixit Bonoſi, Amicorum intimi jactura, quem in terris non ampliùs erat viſurus, donec eos cœlum jun- eret. Qur autem Hieronymum Bonoſus ad remum ſequi non potuerit, quamvis & ipſe poſtea vitam ſolitariam ſit amplexus, divinare haud licet. Separatos ab invicem voluit DEl Providentia, quæ Sanctos ſuos per vias mira⸗ biles variè deducit. UIni Cœleſtium contem-⸗ plationi addicebatur Bonoſus, dum Hierony⸗ mus contemplando ſimul & agendo ad inſigni= ter juvandam Eccleſiam deſtinabatur, cui etiam ſacrorum interpretatione librorum, confuta- tione hœæreſum, quæſtionum innumerabilium ex variis mundi partibus ad Eum allatarum ſo- lutione, ſcriptis epiſtolis, & Papæ Damalo præ- ſtitis auxiliis mirifice Pprofuit. Patriam ergo nunquam deinceps viſurus; in urbem eo tantùm fine redüt, ut libros inibâ relictos colligeret, qui unà cum iis, quos iter agendo varié comparaverat, Bibliothecam in- teêgram conſtituebant. Solum hunc eruditio=- nis theſaurum, ſpretis cæteroquin omnibus; R. P. Dufrene Exercitia. ama⸗ 338 Pœnitentia Sacerdotis amare illum DEl ſapientia impoſterum juſſit, unde maxima in Eccleſiam commoda proflu- Xxerunt. Nam inter Doctores ſui temporis primus, omnes pene Scriptores, Beati Augu- ſtini teſtimoniô, legerat. Evagrius Presbyter Antiochenus, quem S. Euſebius Vercellenſis Epiſcopus ex Oriente in Italiam adduxerat, in patriam reverfſurus, Hieronymo Romaà diſcedenti, ſe ſocium jun- xit, unà cum Heliodoro, qui Monaſticæ vitæ incenſus deſideriò, Aulam valere juſſerat: Co- mitem ſe quoque junxit Innocentius, Hiero- nymi familiaris, & Hilas Melaniæ quondam ſervus, virtutum omnium vera nobilitate con- ſpicuus. Inter ſexcenta viarum incommoda ſacer manipulus Thraciam, Pontum, Bycthy- niam, Galatiam, Cappadociam, & ardentes Ci- liciæ plagas peragravit, doneo tandem aliquot aſſi naufragia, Syriam ingreſſi ſunt, quam ve- ut portum, & ſecuræ quietis locum ſuſpicie- bant. At minimè reſpondit eorum votis even- tus; plerique enim morbis atrociſſimis con- Hictati, ingentes moleſtias exhausére: duos, Innocentium & Hilam, mors ſuſtulit: Hiero- nymum veròo ad extrema deduéctum, & ob So- dalium jacturam afflictiſſimum DEUS mirè ſer- vavit. Firmata igitur valetudine, cui reſtituendæ curas omnes, & pingue patrimonium Eva- grius impenderat, in Eremum Calcidis Pro- vVinciæ, Syriam inter & Arabiam ſe recepit, ubi quadriennium ſolidum varieè ſeipſum cru- ciando, drla r Memh Pollnßen Ert⸗ bk Eihenl 9Muin ch ner⸗ Vun A „Gelayn „Corpnnn 9Cnoaud ſn el Ntümun SWN nel I ianer )Murnu, tr tpe mndrt dmadt noce tenbes L tnn 1! , Okenngt. mmotn . li ten Hbenni, knn,n! e ſun eſein e Canr. Monlinn lenn ntig Nen⸗ Ne undn bliusco. lincommod imn,Mn. Lnlenss⸗ nendlgnt und qum un ſuhic⸗ rotßeſen Nelhwis o⸗ Csere: le klitt Hen . Lectio III. S 339 ciando, & immiſſas à DEO tentationes forti- ter tolerando, exegit. Certaminis hujus dif- ficultates ipſemet enarrat. 55 99 55 59 39 55 9 59 5 9 55 55 55 55 5) 59 55 5) 9 55 55 , 99 39 33 9 — „* Quoties in vaſta illa ſolitudine, quæ ex- uſta ſôlis ardoribus horrendum Monachis præſtabat habitaculum, putavi, me Roma- nis intereſſe deliciis? Sedebam ſolus, atque amaritudine repletus eram: horrebant ſao- cò membra: deformis & ſqualida cutis ſi- tum thiopicæ carnis obduxerat: Quoti⸗ die lacrymæ; quotidie gemitus. Et ſi quan- do repugnantem ſomnus imminens oppres- ſiſſet, nuda humo oſſa vix hærentia collide- bam. De cibis verò, & potu taceo; cùm etiam languentes Monachi aquâ frigidâ u- tantur, & coctum aliquid accepiſſe luxu- riæ ſit. Ille igitur ego, qui ob gehennæ metum tali me carcere ipie damnaveram, ſcorpionum ſocius & ferarum, ſæpe cho- reis intereram puellarum: pallebant ora jejuniis, & mens deſideriis æſtuabat in fri- gido corpore: ante finem ſuum jam carne præmortua, ſola libidinum incendia bullie- bant. Itaque omni auxiliò deſtitutus, ad JEſu jacebam pedes; rigabam lacrymis; crine tergebam, & repugnantem carnem hebdomadariâ inediâ ſubjugabam. Memini, me clamantem, diem crebrô cunjunxiſſe cum nocte, nec priùs à pectoris ceſſaſſe verberibus, quàm rediret, Domino impe- rante, tranquillitas. Iplam quoque cellu- 55 lam *⁷ Ep. 15. Aitt, 21. 340 Pœnitentia Sacerdotis „ lam meam quaſi cogitationum mearum con- „ ſciam pertimeſcebam, & mihimet iratus & „ rigidus deſerta penetrabam. Sicubi conca- „ va vallium, aſpera montium, rupium præ- „ rupta cernebam, ibi meæ orationis locus: „ ibi illud miſerrimæ carnis ergaſtulum col- „ locabam. Et ùt ipſe mihi teſtis eſt Domi- „ nus poſt multas lacrymas, poſt cœlo ocu- „ los inhærentes, nonnunquam videbar mihi „ intereſſe Agminibus Angelorum, & lætus „ gaudéansque cantabam: Pof te in odorem un- guent orum tuüorum curremis. Fatetur dein Sanctus, linguæ ſacræ ſtudium adversùs moleſtiſſimas tentationes plurimùm ſibi profuiſſe, ſpinoſo labore pullulantes iden- tidem cogitationum lubricarum greges felici- ter præfocante, quibus arcendis nulla jejunia, nullæque auſteritates ſufficiebant. Verùm & Ipſe Dominus ſervo ſuo ab omni ſcoria pur- gando manum adhibuit. Ardor nimius Hie- ronymum ad legendos Gentilium Codices ſti- mulabat, quorum Eloquentia mirificè illi pla- cuit: mirabilis pœnitentiæ genus, qua deli- ctum eluere debuit, ipſum narrantem audia- mus. „ * Cum ante annos plurimos domo, pa- , rentibus, ſorore, cognatis, quédque his dif- „ ficilius eſt, conſuetudine lautioris cibi prop- „ ter Cœlorum me regna caſtrâſſem, & Hie- „ roſolymam militaturus pergerem, Bibliothe- „ Câ, quam mihi Romæ ſummo ſtudio ac la- bore * Epiſt, ad Euſtoch. tein ,Pimu: 1unn lair ei ,Ermnl hi 5heere lraah ,non deri 9 Dn „Cerhin ſ Ki nen Cn t ltente anſte 4 ie emni! nken immemg hiner in Kendi 1,MWpiun Nnionisle eeiſelung lsckl nn, n Wrudn ſcektin NesNuimem Uneider gens lil Alla eſrin t. Verunt mi Coran N Orbinins i 1n Cociees; inhee U ns, glut nunen l. no Goo 99 2² 95 39 75 29 33 55 23 23 29 29 29 25 99 23 3²⁹ 3 95 29 23 33 22 29 59 23 2² 33 29 23 29 Lectio III. 341 bore confeceram, carere omninèò non po- teram. Itaque miſer ego lecturus Tullium jejunabam: poſt noctium crebras vigilias, poſt lacrymas, quæ in præteritorum recor- datione peccatorum ex intimis viſceribus fluebant, Plato ſumebatur in manibus. Si quando in memetipſum reverſus, Prophe- tas legere cepiſſem, ſermo horrebat incultus: Et quia lumen cœcis oculis non videbam, non oculorum putabam culpam eſſe, ſed ſolis. Dum ita me antiquus ſerpens illu- deret, in media ferme Quadrageſima ſic in- felicia membra depaſta ſunt, ut oſſibus vix hærerem. Interim parabantur exequiæ, & vitalis animæ calor, toto frigeſcente jam corpore, in ſolo tamen tepente pectuſculo palpitabat. Cùm ſubitò raptus ad tribu- nal Judicis pertrahor, ubi tantum luminis erat, & tantum ex circumſtantium clarita- te fulgoris, ut projectus in terram, ſuſpi- cere non auderem. Interrogatus de con- ditione, Chriſtianum me eſſe reſpondi: At ille, qui præſidebat, mentiris, ait: Cicero- nianus es, non Chriſtianus; ubi enim the- ſaurus tuus, ihi & cor tuum. IIIico ob- mutui, & inter verbera (nam cædi me juſſe- rat) conſcientiæ magis igne torquebar, illum mecum verſiculum reputans: In inferno au- tem quis confitebitur tibi ? Clamare tunc cœ- Ppi, & ejulans dicere: AMiſerere mei, Domine, iniſerere mei! Hæc vox inter flagella reſona- bat: tandem ad Præſidentis genua provo- YV 3 93 luti, 342 Pænitentia Sacerdotis 33 39⁹ 95 95 35 39 59 95 39 93 9² 33 93 39 93 29 55 93 32 23 P „53 93 luti, qui adſtabant, precabantur, ut veniam tribueret adoleſcentiæ meæx, & errori pœ- nitentiæ locum commodaret, exacturus deinde cruciatum, ſi Gentilium libros ultrà legiſſem. Ego autem tanto perſtrictus ar- ticulo, vellem etiam majora promittere: DEum itaque jurare cœpi, & nomen Ejus obteſtari, dicens Domino: ſi unquam ha- buero codices ſæculares, & ſi legero, te ne- gavi. In hæc Sacramenti verba dimiſſus, revertor ad ſuperos, & mirantibus cunctis oculos aperio, tanto lacrymarum imbre per- fuſos, ut etiam incredulis fidem facerem ex dolore. Nec vero inanis ſopor ille fuerat, aut vana ſomnia, quibus ſæpe deludimur: Teſtis eſt Tribunal illud, ante quod jacui; teſtis judicium triſte, quod timui. ſta mi- hi nunquam contingat talem incidere quæ- ſtionem! Senlſi, ad me reverſus, liventes ſca- pulas, & plagarum dolorem, tantéque de- hinc ſtudio Divina legi, quanto mortalia prius non legeram. . Poſt hæc ingens mota eſt in Sanctum per- ſecutio tum à ichiſmaticis Antiochenis, quo- rum unusquisque illum ſuis partibus addiétum cupiebat; tum ab Heæreticis, à quibus erroris circa Trinitatis Myſterium inſjmulabatur, quòd vel unam tantum, vel tres in Eo Hipoſtaſes, pro varia hujus vocis acceptione, admitteret. *Si 93 hoc nomine, ajebat, Perſonas intelligitis, „ tres facile admitto; Quòd ſi verò ſubſtan- tiam Hipoſtaſin dicitis, unam eſſe pronun- 559 t10.⸗ 93 60. 1 . Iun lrim ocün. A Nel,e⸗ 5 cett cle erler Sen m uaſe Oleni „ M d „Crline Oummn Ue we 9Cleh. Ockim A ,Hinin tk gir 1 Morn lihhr Uin Munm e ahene Whanli Anlori umn n WOrd t, Rwin E ennni t, eride n ibroste Perlinr ¹ Pronite Kronend Mirhex. Ncrnet le ſike eelaäwor: od i mni. Iun eicere lrentelr tintolet to nond uncange ocbenis ſdas Rln obig enn Clebetgr Ledtio III. 343 „ tio. „ Veruùm illi, adversùm quos agebat, hoc reſponſo minime contenti, traducere Vi- rum ſanctum, tanquam in Fide aberrantem non ceſſabant. Eâdem hac occaſione D. Hieronymus viam oſtendit, quæ in hujuscemodi controverſiis tenenda eſſet, longe tutiſſimam, ſanétæ Sedi Apoſtolicæ firmiter inhærendo. Plures hac de re ad Damaſum Papam litteras dedit, qua- rum una ſic habet: *„* Ego mihi Cathedram „ Petri & Fidem cenſui conſulendam; inde „ nunc cibum animæ poſtulans, unde olim „ Chriſti veſtimenta ſuſcepi. Ego nullum „ primum niſi Chriſtum ſequens, Beatitudini „ mé tuæ in Cathedræ Petri communione „ Cconſocio. Super illam Petram ædificatam „ Eccleſiam ſcio: Et qui pro meis facinori- „ bus ad eam ſolitudinem permigravi, quæ „ Syriam junécto Barbariæ fine determinat, TLi- „ bi nihilominus & Sanctimoniæ tuæ, tot li- „ Cêt interjacentibus terrarum ſpatiis adhæ- „ reo: Non novi Vitalem: Meletium reſpuo: „ ignoro Paulinum. Quicunque tecum non „ Colligit, ſpargit &c. Hiſce partim Hæreticorum, partim Schis- maticorum perpetuis impugnationibus agita- tus, ex Eremo Antiochiam redire ſtatuit, ubi Sanctus Paulinus Epiſcopus, ſedem Patriarcha- lem Auctoritate Apoſtolica ibidem tenens, Hie- ronymum diu reluétantem, ad Sacrum Pres- byteratûùs Ordinem promovit, quem is ea tan- V 4 dem 344 Penitentia Sacerdotis dem lege admiſit, ut nulli Eccleſiæ adſeriptus, ſolitudinem pro ſuorum expiatione delicdtorum ſemper coleret, neç ſuſceptum Ordinem exer- cere unquam cogeretur. Enimverô certis ar-= gumentis nixi tradunt Auctores, profundæ hu- militatis ac pœnitentiæ ſpiritum tam altas in Ejus animo radices egiſſe, ut nullis unquam ſuorum precibus ad tremenda Myſteria cele- branda adduci potuerit, indigniſſimum ſe re- putans, qui ad Aras immaculatas propius ac- . cederet. Hoc modeſtiæ exemplo motus Vincentius Presbyter, qui in eodem Bethlehemi Monaſte- rio degebat, à celebrando Divino Sacrificio & ipſe poſthac abſtinuit. Quare contigit, ut deficiente Sacerdote, Sanctus Epiphanius Pau- linianum, B. Hieronymi fratrem, Sacris Ordi- nibus initiaret, ne ſalutis Myſteriis tota Mo- nachorum (kbngregatig penitus careret. In- vitus ille quidem Sancti Præſulis ceſſit impe- rio, quamvis Sacerdotiò digniſſimum ob vitæ inſignem pietatem univerſi judicarent. Sub iIpſa Ordinatione os ei clauſum fuiſſe perhi- bent, ne videlicet triſti ejulatu & clamore ſa- cram functionem turbaret. Tanti Viri levita- tem illorum ac temeritatem meritèò arguunt, qui ſuperbia tumidi, motu proprio ſa- cris Altaribus ſeſe ingerunt, cùm tamen ſo- 1 humilitas acceſſum ad illa ſecurum pan- at. Non multò pèſt Conſtantinopolim profe- Qus eſt B. Hieronymus, ut D. Gregorium Na- zianzes= riſts N iKlord Glols Meonyn Alhren 1rnmi Tenn WN Ucgr un eliöNen lecli iuen oum lüm ugn ln umene AMun. ment uun alu Um 49 ſo 21 ne elen Oriinene, Fero eetin vProluncee D lis n Mlen, Pilmant, S Ne Pyvene teoi uke. d Genfe eonigt Dhwnnhn Ard. eris don N 8attet 1 s ceClt inn Enbm b Kearen. N N lulſe e⸗ 1chnore ani Vii neithan n N, 1 eua lrone 4 Lectio II. 34 5 zianzenum audiret, cujus fama ſub id tempus celebris erat, & Scripturarum præſertim ſub- limis intelligentia. Hunc ſe Doctorem habuiſ- ſe lætatur: Quo ego Magiſtro glorior & exulto. Antiochiam ſubin redux, Sanctos Præſules Epiphanium & Paulinum Romam uſque co- mitatus eſt. Expansis brachüs illum excepit Damaſus Papa, cui dudum fuerat notiſſimus, qui & ſcribendis Eum ſuis ad omnes Eccleſias epiſtolis adjutorem adhibuit. Tunc primum Hieronymi nomen celebrari per orbem ccœpit, & ſuper candelabrum poſitus adeò reſplenduit, ut Summi Pontificatús honore dignus habere- tur. Verum hæc ipſa infignis æſtimatio non- nullorum e Clero invidiam illi ſuſcitavit, ma- gisque adhuc eos incendit libertas, qua in per- verſos Romæ mores invehebatur; ſe enim no- tari exiſtimabant. Æmulationem acuit Beati Viri ardens zelus, quo Matronas nobiles Chri- ſto lucratus, ſalutis monita illis impendebat, & in arduâ perfectionis ſemità Ducem ac Ma- giſtrum ſe inculpatum præbebat. Sancto Damaſo ê vivis ſublato invidia hæc, quæ ſub cinere diu latuerat, palam denique erupit, cùm cenſuris, calumniis & cavillatio- nibus atrociter impii Virum innocentem ex- agitärunt. *Infamem, ait ipſe, decepto- „ rem, mendacem & Magum me vocitabant. „ Eorum aliqui in faciem me honorabant; & 5, famam apud alios crudeliter lacerabant. „ Ore ſuo mihi benedicebant; in corde au- X F tem *Ep. 25. aut. 99. 3466 Poœnitentia Sacerdotis „ tem ſuo maledicebant, & exultabant, cùnm „ Vexarer: ſed irriſit eos Dominus, qui mali- „ tiam eorum noverat, & judicium meum ſi- „ bi reſervabat., Inceſſum illi meum, & riſum „ acerbée ſugillabant: alii moleſtum quid in vultu meo deprehendebant: aliis ſimplex, quem ſectabar, agendi modus diſplicebat. „ Sic trienniò totô inhumanas eorum criles & „ Calumnias ſuſtinui. Sic preſſus undequaque Hieronymus urbi valedicere in perpetuum ſtatuit, chariſſimaâm- que ſolitudinem repetere, cujus amorem in- tegrum in corde ſuo nunquam non ſervärat. Media hyeme Jeroſolymam venit: ſub veris autem initium Alexandriam profectus eſt, Di- dimum Scripturas exponentem auditurus, cui celebri Magiſtro diſcipulum ſe ſubdere Doctor ipſemet inter primos maximus non erubuit. Iter hoc ultimum Sanctus inſtituit, quo con- fecto Bethlehemi ſedem fixit: Brevi quoque adfuit Diva Paula Romana cum Virgine filia, quarum impenſis ædificatum eſt duplex Mona- ſterium, egregiæ plurimorum pietati ſervitu- rum; prælertim quando Gothis ac Vandalis Romam vaſtantibus exules non pauci ad hoc geminum virtutis aſylum profugére, ubi & ſin- gulari charitate excepti, mundana omnia con- culcare in Hieronymi ſchola didicerunt. Et verò temporis plurimum dabat IIlorum in- ſtructioni, cæterisque charitatis officiis, quibus tempus diurnum tranſigebatur, ut adeò no- Gem ſacris litterarum fludiis non ſine gravi B incomo- ſanes on De C 1 lubehe ing Iin cium men neum & ekom gul dis ſene 1 dple 8hrun ie lie liyken ArN Non Ernit Nt:ſb er Cnehe. Alwrtd eu hen Dodn don erbl ni, den⸗ Dieni gvot Viere 1 ner Mr⸗ ſenn enſt i endl Puliel 1 ete l n 0iin Cicdoene. u lt⸗ ezas 6Cr⸗ 10. Leckio III. 347 incomodo ætatis grandevæ, & afflicti perpe- tuis rigoribus corpuſculi, impendere cogere- tur. Is enim ſeu legendi, ſeu ſcribendi Ilabor ſemper illi præcipuus fuit, à quo nullis ægri- tudinum moleſtiis avocari unquam poterat. Hæreticos omnes Vir ſanctus confutabat: Scripturæ locos difficillimos enodabat: Quæ- ſtiones innumeras, ex variis mundi partibus ad ſe delatas, ſolvebat: Conſilia recte vivendi quà vocçe, quâ calamo ſuis in ſacra ſolitudine degentibus alumnis miniſtrabat. Pelagii naſ- centem hæreſin primus vidit, ac validiſſimè oppugnavit; quam cladem ulturus hæreſiar- Cha, miſſo ſceleratorum grege, utrumque Beth- lehemi Monaſterium, quod Hieronymus rege- bat, crudeliſſimè vexavit. . Domum geminam à Diva Paula extructam, impie deprædati ſunt; quin & flammis exuſſe- runt: Sanctimoniales aliquot occiſæ: unus Diaconus pariter jugulatus: piæ fundatrices hoſtili furore agitatæ; ſed protegente Cœlo ereptæ. Ipſe S. Hieronymus perſecutorum inſidias ſimili prodigio evaſit, qua de re ad In- nocentium I. epiſtolam ſcripſt: Verùm is tot malorum concatenatæ multitudini ſoluùm in- gemiſcens, quia mederi non potuit, Solymo- rum PEpiſcopo ſaltem, ut auxilio adeſſet pro Viribus, ſumopere comendavit. Obüt interim Sancta Paula, quam brevi pôſt ſecuta eſt pien- tiſſima filia: Divus quoque Hieronymus inter adverla quæcunque ſemper imotus; ſacris la- boribus ſemper intentus, mirèque ſemper au- ſterus, 348 Pœnitentia Sacerdotis ſterus, anno ætatis octogeſimo ocavo ad virtutis & meritorum præmia in cœlum evolavit. Examen III. JI. Quales meæ Confeſſtones? 1. Uanta apud me Sacramenti Pœnitentiæ ſtimatio? 2. Satisne intelligo, quale, quantúmve ſit pretium ſanguinis illius, quod emundat peccata? 3. Capiéône ſatis, quanta bo- nitate Divina pietas cœleſte hoc medicamen- tum offerat? 4. Quo deſiderio, qua intentione, uo ſenſu, & qua præparatione accedo ad ſa- luberrimum Sacramentum? 5, An obiter, ne- glectim, ex conſuetudine illud ſuſcipio? 6. Un- quâmne conſideravi, Sacerdotem, ſicut ad æmu- landa in omnibus chariſmata meliora obliga- tur, ità quàm maxime teneri præ omnibus Lai- cis ad inſignem in re tanta diligentiam, qualis eſt hoc mirabile, & efficaciſſimum Sacramen- tum? 7. Quales meæ Confeſſiones præteri- tæ quoad valorem & integritatem? 8. Num delicta Juventutis ſufficienter expiata? 9. An non utilis foret, aut neceſſaria Confeſſio ge- neralis? 10. Quomodo perago Confeſſionem annuam, ad reparandos defectus Confeſſio- num particularium? 1II. Quoties, & apud quem peccata depono? Examen Sacerdotale. 1. Qua ſedulitate conſcientiam examino, Pœnitentiæ Sacramentum ſuſcepturus? 2. Num peceata Eonne bink Wameut Crucn 1 Pintl nd dn Ueniuche euiin . iniͤ ſenna Caloles Duſtut Cle⸗ Ii l 1 1 mnin⸗ momtt I E ns Ur Mun l is n in eze nbos elmo ohr i in n 1 iner meni beente eineltgy ins Uln heſitsgen hoe melin 0,rn iner ne accelet , Aobe lluſepiorte enn Contatt elon rr onnhnd bemime Inum Cm. ellones n ten: 1N r enpian , n rct Conſele insCN srpes tle. Gm N an Examen III. 34 peccataà mea mihimet diſſimulo? 3. Satisne diſquiro, an, & quomodo ſatisfactum ſit gra- viſlimis obligationibus erga DEum; erga Ec- cleſiam; erga Superiores; erga proximum, præſertim curæ meæ comiſſum; erga meipſum? 4. Quomodo ſatisfactum ſit in tremendo Sa- crificio, in Horis, e Cathedra, in Catecheſi, in Sacramentorum adminiſtratione, in moribun- dorum ad æternitatem diſpoſitione, in ſtudio privato, in converſatione, in menſa, in verbo ſano & irreprehenſibili, in vitæ exemplaris rectitudine? &c. 5. Satisne inveſtigo, quid peccäârim cogitatione, verbo, & opere; ac ræprimis omiſſione? 6. Num accuratéè di- ſpicio, quid peccatum ſit contra virtutes Sa- cerdotales puritatis, humilitatis, charitatis, manſuetudinis, zeli ferventis & diſereti? 7. Quid peccatum ſit in cura temporalium forte nimia, aut non ſatis ordinata? 8. Qualis fue- rim erga pauperes, erga domeſticos, exter- nos, amicos, inimicos? 9. Quomodo curæ fuerit munditia ſacræ ſupellectilis, modeſtia, pietas in templo ? 10. Quæ cura corpo- ris? Quæ ſenſuum cuſtodia? Qualis tem- perantia? * Dolor & propoſitum Sacerdotale. 1. Num ſatis cogito, quanta DEus fecerit animæ meæx? Quantùúm honoraverit, exaltave- rit, gratiis ampliſſimis ornaverit; & quid re- penderim ego? 2. Numquid non Ipfe in Be- nedictionibus dulcedinis ſuæ prævenit me? 3. Quis 356 Peænitentia Sacerdotis 3. Quis redemit de interitu animam meam? Et quis coronat me in miſericordia, & milſera- tionibus? 4. Quis propitiatur toties iniqui- tatibus meis, & fanat omnes infirmitates meas? 5. Ipſe replet in bonis deſiderium meum, qui ſervum, Miniſtrum, Fratrem, Amicum, om- nium arcanorum Arbitrum, divitiarum ſuarum Diſpenſatorem ex millibus unum me ſibi de- legit Miſericors & Miſerator Dominus. 6. Ipſe ratiam dat affluenter pietate immenſa, chari- tate paterna. 7. Quàâm patiens erga me fuit, & longanimis; quàm bonus; quàâm pius! 8. Quàm benignè peccata, injurias, ingratitudi- nes, tepores, innumerabiles negligentias diſſi- mulavit, cùm perdere millies potuit? 9. Tan- tam Bonitatem offenderim ego Sacerdos, qui ræ cæteris in ſancto DEl mei ſervitio ardere debui? 1I0. Necdum dolore finditur ingra- tum cor? II. Meretũrne ſuper omnia diligi, aut non meretur tanta Pieras? 12. Si diligo, quid ſtatuo? 13. Quam ſinceritatem, & fir- mitatem exigit Sacerdotale propoſitum? 14. Aut ludere fors præſtabit cum DEO Majeſta- tis, mihi tam ſingulariter bono? Accuſatio Sacerdotalis. I. Qua mei confuſione, qua humilitate, dolore par erit exponere peccata, profe- magna nimis hoc ſolo nomine, quia perpe- travit Sacerdos? 2. Num aliquid in Confeſ- ſione ſacra excuſo, aut pallio? 3. Num clarè, diſtincte, breviter, additis numero ac circum- ſtantiis ſatisre⸗ nomen n hnefee N 1 holz enend Clnn Ameyre Pnnun Nſelle ſl ſen d N n ii! Cmneni un en tn ted Coun i ernon g nr Tennmen! 1. En lin Al Aan M den untiſtro y 8 uungn 6 nimumnen tli, &n h totiez ii mitntesner runmenne 5Alcums Fitaronlan inun nebt ziomenlyer. epe nel Aeniscl⸗ AA. enthl Eerrito uten Pocinr ingn⸗ rCnNn 12. Kolie⸗ nen &n Nrttun, o Mie⸗ . Examen III. 351 ſtantiis me accuſo? A. An peccata omiſſionis innumera non reticeo? Fy. Fors addere juvat in fine peccatum ex præteritis valde confuſi⸗= vum? Satisfactio Sacerdotalis. 1. Quo pœnitentiæ ſpiritu; quo mei cons temptu; qua in DEIIM Optimum charitate; qua emendandi voluntate; qua fide & ſpe ſa- cratiſſimum lavacrum in ſanguine Eſu Chri- ſti præparatum ſuſcipio, cùm verba ſanctæ Ab- ſolutionis pronuntiantur? 2. Quo iterum pœ- nitentiæ ſpiritu injunctam ſatisfactionem ex- pleo? 3. Num opera quæque ſatisfactoria in- jungi mihi humiliter poſtulo, ut virtute Sa- cramenti univerſa polleant? 4. Quomodo peccata emendare ſtudeo? 5. Quæ remedia adhibeo? 6. An Examen Conſcientiæ quoti- dianum inſtituo? 7. Qua diligentia nume- rum erratorum minuo? 8. Quàâm caute am- bulo? 9. Quo ſtudio Meditationem matuti- nam perago, ut diem totam in conſpectu DEI rite ordinem? II. Quomodo Confeſſiones audio à I. Capiéône ſatis, quanti momenti nego- tium ſit Adminiſtratio Sacramenti Pœniten- tiæx? 2. Num intelligo, quantuͤm prodeſſe queam, ſi bene: quantùm noceam, ſi maleè il- lud adminiſtro? 3. An euræ meæ comiſſos in re tanta, qualis eſt bona Confeſſio, rite in- ſtruere nunquam ceſſo? 4. Num Tribunal ſacrum 352 Poœnitentia Sacerdotis ſacrum ob annexas eidem difficultates fugio? S. An conſdero ſedulitatem hac in re opus eſſe heroicum, ſume meritorium, maxime ſa- tisfactorium? 6. Numquid non exercetur hic patientia & charitas heroica? 7. Quomodo ſacrum Judicem, Doctorem, & Medicum ago? 8. Qua manſuetudine, Chriſti exemplô, pec- catores remedium animæ ſuæ quærentes ex- cipio? 9. An non verbis aſperis ad ſacrilegè reticenda peccata occaſionem præbeo? 10. Qua dexteritate numerum, ſpeciem, & cireum- ſtantias peccatorum elicio, quin tamen odio- ſum reddam Sacramentum? II. An reme- dia contra peccatum ſuggero? 12. An vinum & oleum vulneribus affundo? 13. Qui ad dolorem diſpono? 14. Qaa fide, reverentia, charitate pretioſum Chriſti ſanguinem anima- bus applico, dum ſacræ abſolutionis formam profero? I15. An egomet, Confeſſiones au- diturus, contritionis actum, & gratiæ petitio- nem præmitto? 16. Num Examen breve ſub- jungo, & errata deprecor? Meditatio VI. Sacerdos emendationi ſtudens. Cogitavi vias meax, & converti pedes meos in teſti- monia tna. Plal. 118. Noſſe cupis, Sacerdos DEl, num vera ſit Pœnitentia tua, & Confeſſiones rectæ? Vide an peccata emendes, aut ſaltem minuas. Si ſalen ker voſftut xirtüle ia un taſr ſen Aehhaun dpennen um boc tis cnnin fobebann tligemn i An o hre mun r ſlein Ei enene ſentu eenme anlthro⸗ pyening, Kellg hen Mit Weit, iſ uut mo⸗ uun ſarumn Unta dere El gen Miores ſun Eel uüm egl De it aut lfmne in foltnezhe nc in en um, mauin nexercen 1 nn AMicnne, Gdenper nginrne. Henb Kle e Nrbe 1 EcenEcn n anenod⸗ Il. A ene. 1n Aurmumn NWE te tereren plitenann utonsorn nteliones Agnur ent Wenbleſeſt . tcen. ii eu i5. geemſ Melonest nllennt Meditatio VI. 353 Si eadem ſemper & pari, aut fors majori nu- mero peccata redeunt, ſuſpecta minimùm ſit pœnitentia: ſi cautè poſt illam incedo; ſi me- dicinas adhibeo; ſi minus frequenter labor; ſi denique peccatum elimino, dubium eſſe non poteſt, quin verè fuerim poœnitens, & ge- nuino pœnitentiæ ſpiritu plenus eſſe pergam. Summi hoc momenti negotium eſt, animum à vitiis continuò purgare: hinc lavare ſe to- ties jubebantur Legis antiquæ Sacerdotes, ut intelligeremus, quàm mundos eſſe oporteat, qui Agnum imaculatuin quotidie imolant. Duo huc maximè conferunt. I. Vitæ pro- riæ ſolicita inſpectio: Cogitavi vias meas. I. Seria emendatio: Et converti pedes meos in teſtimonia tua. Punbtum I. Unde tam rara emendatio, niſi quia deficit ſeria conſideratio? Non cogitamus vias noſtras: non perpendimus, quo loco ſint res noſtræ. Mercator ſedulus rationes ſuas continuèò in- ſpicit, & lucra pariter ac damna exquirit, ut Illa promoveat, iſta iminuat: pericula proſpi- cit: lucrandi modos excogitat, ſimúlque re- rum ſuarum ſtatum in conſpectu ſemper habet; ne ſubſtantia pereat; ſed quotidianis potiùs incrementis augeatur Vere filii hujus ſæcu- li prudentiores ſunt filiis lucis in generatione ſua. Heu! quàâm inertes & pigri ſumus ne- gotiatores! De æternitate agitur, de ſalute, de ſanctitate aut perdenda, aut lucerifacienda, R. P. Dufrène Exercitis. &α 3 5 4 Pœnitentia Sacerdotis & non conſideramus. Quo loco ſint res do- meſticæ, pervigili ſtudio inquirimus: quo lo- co ſint rationes æternæ, & ſalus animæ, turpi- ter ignoramus. Pergaâmne ſemper neſcire me- ipſum, qui nihil ad me pertinentia tam avidè aucupor? Mittamus nugas: ad ſeria coverta- mur. Quis ergo nunc ſtatus animæ meæx? Quò tendo? Quam viam teneo? An ſecurè ſatis incedo? Quænam ſunt mea lucra? quæ detrimenta? quanta debita, quibus nondum eſt ſatisfactum? Quis apud me virtutum, & meritorum comeatus? Quò tendunt mea ſtu- dia? Ausimne in hoc ſtatu Judicis mei con- ſpectum ſubire? Num expediet ad mortis con- nia differre pœnitentiam, ſeriämque emenda- tionem? Nihilne in hac dilatione periculi? In rebus viliſſimis ſecuritati conſulo: Eccur in graviſſimo ſalutis negotio tramitem incertum teneam? Non obiter tantuͤm, ſed exquiſito ſtudio videndum, qualis ſim Sacerdos? quo- modo Vocationi præcelſæ reſpondeam? quo pacto maximis & plurimis obligationibus ſa- tisfaciam? quid, & quomodo ædificem? quàm ſanctè in Domo DEl ambulem? &c. Ubi nunc incipiendum? Quid primò reparandum? Ubi- nam periculum gravius; aut detrimentum am- plius? Qua parte offendo ſæpius? Qualis mea in Divinis reverentia? quæ in ſacris applica- tio? quis fervor? Quodnam ſalutis alienæ ſtu- dium? quantus labor? Quàâm ordinata vitæ ſeries? quàm inculpati mores? &c. Conſide- gami vias meas. . Luſtran- hur⸗ un, 8 Irißin. luhi iimnunl eai N es Cnli el Velu uolngte 4 urbbzontr, Hnohrem Misſoſpet ipeiuimn Ummmuld intn a na i i 4 Uoonunet litanl n l annend 1ancor Ahanncon lige Verd 1 veiits Pullisgre n, ſ un dam Ult olnsi Aun. d lo ben ſat 1 Utimg: n wanine,n. nher neleiter mnta umn A i Core⸗ uns mnine lteneo! Aoln n ner imige Ce mumm1 Otepcr nea ſktal nordsen tüngle enet Uluione pern CONdo: Deot Tuniten imen in, ſd ei 1 Kcerllbin lepontem Cblentonb Edſicen en: e Ue Eepnandemi letinenmu ſezist in ber nſälnsdien Aum Ndim Nres! de, Meditatio VI. 3 55 Luſtrantur ſine palpo intimi conſcientiæ receſſus, ut videamus, quid deſit nobis: Spiritus Sancti lunen ar- denter imploratur: incenſa deſideria vitæ ſanctioris; veréque Sacerdotalis concipiuntur. Punblum II. Beati immaculati in via, qui ambulant in Lege Do- mini!* Beati qui nunquam graviùs ſunt prolapſi! Mentes candidæ, Angelorum æmulæ, felices Vos! Veſtigia pedum veſtrorum exoſculor; quæcunque ad vos pertinent, veneror. Co- lumbæ nitidæ, Chriſto amabiles, amo vos: æ= ſtimo ſortem veſtram. O vitæ innocentia, Pa- radiſus voluptatis, habitaculum Spirits San- Sti pretiolſum & magnificum! O theſaurus! O margarita! Sed & Beati, quorum remiſſæ ſunt iniquitates, & quorum tecta ſunt peccata! Beatus Vir, cui non imputavit Dominus peccatum, nec eſt in ſpiritu ejus dolus ** Beata innocentia: ſed quàâàm paucorum eſt! Beata pariter pœniten- tia: ſed heu! quâàm rarèò ſeria! Supplet pœ- nitentia, ubi deſfcit innocentia: Si hanc amiſi, ad illam recurrendum. At quomodo recur- ram? Sincero corde, integra voluntate, cona- tu haud perfunctorio. Doleo de peccatis: Ver- bum breve! Verbum efficax, & virtutis ad= mirandæ, ſi veritas non deſit: Verbum inane, fallax, nulliusque pretii, ubi veritate caruerit! Væ autem, ſi DEO mentior! Meâ ſanèe refert plurimùm, ad amuſſim ſcire, an ſim veridicus? An verò ſit dolus in lingua mea? De ſtatu gra- Z 2 tixæ X* Pſal, 15. Pſal. 37 Pœnitentia Sacerdotis 356 tiæ poſt rite ſuſceptum Pœnitentiæ Sacramen- mla tum dubitare non auſim: ſed unde reſciam, be- wmn ne me illud ſuſcepiſſe? Si expiatus peccata fu- zicn gio, ab occaſionibus recedo, negligentias mi- n nuo, credam ſecurè, dolorem fuiſſe ſerium, umnfum quem confeſſus elicui. Nunc ſcio vere, ajebat te i⸗ D. Petrus, quia miſit Dominus Angelum ſuum, & KKCaidst eripuit me de manu Herodis, & de omni expectatione Mnnſtoinn plebis Judæorum. Jam ceciderant de manibus i kMon catenæ ferrex: jam pertranſiérat ſecundam (em cuſtodiam, & nihilominus iſta ſomnium eſſe imm u ln adhuc reputat. Cùm verô patentem vidit Wuſnnns hr portam ferream, de liberatione ſua certus ex- umnl ihen clamavit: Nunc ſcio verée &t. Quamprimùm r, eunii aperta fuerit peccatorum & malarum aſſue- u tudinum porta ferrea, tunc intrepidé dicam: Dirupiſti vincula mea; Tibi ſacrificabo hoſtiam lau- Alilimeene dis! Dextera Domini fecit Virtutem: Non moriar, Urnytirirt ſed vivam, & narrabo opera Domini. Ut primum iInim e convertero pedes meos in teſtimonia tua, de oittimne Confeſſionis bonitate non dubitabo. At quo- alhmatt modo ſperare poſſim, dolorem & propoſitum ſmiſin fuiſſe ſerium, ſi paulò pòſt, eâdem forte horâ, done . 4 . Ulr ine en iterum negligenter oro, luridè ſacrifico, otium Ummii ſector, graviſſimas obligationes negligo? Sa- Al 4 2 8 bibent ga né ludit & nugatur cum DEO, qui hac horâ hec, promittit; alterà horàâ, vix ulio adhibito co- dan natu, jam iterum fallit. Nolimus obtendere änotat infirmitatem, quæ utut ſit frequens, frequen- i, dl Mi⸗ tior tamen eſt doloris & propoſiti culpanda inertia- Cùm propono ambulationem, hanc arhint vel illam relaxationem, litis illius abſolutionem, utnine rei N aenit fli dlentie r uncenſi Whütus ere 0deglgeni Nen Uulle u Ain , S migi lenn e ermantent r Verd Enen i rutor ian ne inct in ſcmiia a um. M DMnn. Iit ekinonu otiebo, A Uen Ee⸗ eiten niel fle lanfot bine iegiti N,ti⸗ r Moi 1 eſen Meditatio VI. 377 rei domeſticæ rectam ordinationem &c. Se- riò ago, animi vires colligo, difficultates per- rumpo: ſed cùm fuga peccati ſtatuitur, quàm elumbe, quàm inane formatur propoſitum! Cor contritum & dolore quaſſatum faciléne adeò redire poterit ad doloris ſui peſtilentes cauſas? Cordis doloroſa compunctio, & acer- ba contritio tam citò abire poſſit in oblivio- nem? Pes contritus, manus contrita diutiſſi- mèé dolent: & tam modicè doleat cor con- tritum, ut ſtatim redire velit ad eundem quaſsationis locum! Luſus & fallacia eſt hujusmodi ſuperficialis dolor, qui nihil e- mendat; ſed vitia confirmat potiùs, & multi- plicat. Sancti Pœnitentes, quorum poſt lapſum fer- vor magis incaluit; quorum pedes in teſtimo- nia Domini tam ſeriò converſi ſunt, diſcam exemplô veſtròô mala mea non iterare, ſed co- natu ſedulo emendare! DEus patiens & lon- ganimis! intelligo, eſſe graviora mea Sacerdo- tis delicta: hinc legitime deduco, pœniten- tiam & emendationem magis ſeriam à me re- quiri: ſic jubent gratiæ ampliores, lumina ma- jora, auxilia efficaciora, beneficia dexteræ tuæ copioſiora, onera Statůs mei graviora. Abſit jocari & nugari ampliùs in re tam ſeria! Ab- ſit, tremenda Majeſtas, ut ficté pœnitendo, nihilque emendando ludam tecum, méque ipſum miſerrimèe deludam! Diſcam à Te, S IEſu, vere pœnitentium forma, Sacerdotalis 2 3 pœni⸗ 358 Index Materiarum. pœnitentiæ leges! Doceant me ſuſpiria tua, . labores tui, lacrymæ tuæ, paſſio & mors tua, amsin Jed peccato, quid mihi, quid tibi debea ic denique cor ſincerum, cor contritum & humiliatum, DEus non deſpicies. lunnt Exercetur Voluntas per actus doloris ob peccata propria & peccata populi: Accedunt ſpei firmæ actus varii E&c. Kaäude EAE e E E E E Index uze Materiarum Pküß . . „ . „ in, Tridui tertii. Dies I. galal Spiritus Pœnitentiæ Sacerdotalis. . Conſideratio I. ummin 5S. Patrum, & Conciliorum ſenſa de Sacerdotum pœ- 1 nitentia expenduntur. 246 mignl = eilbanin⸗ MMeditatio I. De Spiritu Pœnitentiæ Sacerdotalis circa peccata pro- pria. . 2 03 Lectio I. l in Exlib. 2. Reg. c. II. Pœnitentia Davidis. 267 Eyxamen hin. Nne ſchi D ric tbi e enr CCntin cie. u illnit in inn hid o e Iun tertli rercoelis ir antſdi * 1 M. Iudex Materiarum. 23359 Examen I. An ſim verè pœnitens? 270 Moeditatio II. Spiritus Pœnitentiæ Sacerdotalis circa peccata populi. 26 Dies MI. Effectus Pœnitentiæ Sacerdotalis. Conſideratio II. De Mortificatione. 291 Meditatio III. Pæœnitentiæ Sacerdotalis magnum Exemplar Chriſtus Dominus. 299 Lectio II. Remp. lib. I. cap. XXI. de compunctione cordis. 303 Examen II. An mea pœnitentia non ſit nugatoria? 306 Meditatio IV. Peænitentiæ Sacerdotalis undlio. 314 Dies I. Sacerdos in Sacramento pœnitens. Z 4 Conſi- 366 Index Materiarum. Conſideratio III. De Saeramenta Pœnitentiæ. 319 Meditatio V. Sacerdos Sacramentum Peœnitentiæ ſuſcipiene. 327 Lectio III. Hiſtorica. S. Hieronymus. 332 Examen III. Quales meæ Confeſſionet? 348 Meditatio VI. Sacerdos emendationi ſtudens. I TRIDUUM W. NOVISSIMA. SACERDOTIIS 4 Nhrnne En lin ſen lihm Hen Rentim 4 lunn lemn unnde uin onll Aporſcente dunn deniore Leſlihi hrcehs! n ninls, n ekefi (00 *½ 363 Triduum IV. Noviſſima Sacer dotis Tridus cxpenſu. Dies I. Mors Sacerdotis. Conſideratio JI. Sanctorum Patrum ſenſa de noviſſimis Sa- cerdotum expenduntur. Utinam ſaperent, & intelligerent, ac Noviſſima pro- viderent. Deut. 32. I ſcientiam apud illos reperire non eſt, ad quos illa præcipuè ſpectat, ubinam inve- nietur tandem ſapientia, & intellectus? Fritne in populo malorum iminentium non- nulla providentia, ſi Viri graves ac venerandi; non tam Seniores populi, quàm ſupra popu- lIum evecti, nihil proſpiciunt, cœcεque impe- tu in præceps feruntur? Comunem hanc ple- bi non minûs, quàm plebis Rectoribus ſtupi- ditatem deflevit dudum Jeremias Propheta: Deſola- 364 Noviſima Sacerdotis Deſolatione, inquit, deſolata eſt omnis terra, quia nullus eſt, qui recogitet corde. c. 12. Cogitemus ventura, Sacerdotes Domini, & noviſſimis re- colendis Triduum ſanctè impendamus, ne re- pentinus nobis veniat interitus. Quid San- Gi Patres hac de re ſentiant, accurate pon- deremus. Sanctus Baſilius in Pſalmum 33. nil dubi- tans aſſerit, edomandis ſequiorum affectuum pravis motibus nihil æquè conducere, ac ti- morem illum ſanctum, quem Divinus nobis Spiritus per os Sapientis comendavit: Memo- rare noviſſima tua, & in aæternum non peccabis. “ Cùm igitur ſe moverit perverſa quædam voluntas, ait S. Doctor, téque ad malum incitaverit, memento, quæſo, illius tremendi judicii, quod ſubibis. Ob oculos pone Divinum Judicem in ſublimi reſidentem throno, ad cujus pedes omnis humana creatura cum timore ac tre- more ſit provoluta. Nos ipſi, quibus nune auſcultatis, & vos quoque hic modèò præſen- tes, coram Illo comparebimus, de factis totius vitæ rationem reddituri. Tunc ii, quorum conſcientia peccatis fuerit inquinata, præva- ricatores Angelos habebunt comites; Atque hi terribiles induti formas, ignem oculis, na- ribus & ore vomentes, triſtes hominum, fu- rentésque adverſarii, ſecum rapient infelices illos, æternis ignibus pariter cruciandos. Cogitate infernalis abyſſi profundum; hor- rentes tenebras penſate, quibus nemo pecca- torum * Eccli. 7. 40. en, 4 ann een fenn eln n enſe lore e Se Cone ſee fenmi Uum ſendls lurn a Drte, tnen ſelii ſectn rſ Crp iido Mn Rafieme A Ein tuin imintln, Wehgunn umln Anmn, uenlinpe Nenem Mmiteor in ſim: a Nelriorecn amen R Pii n ini e, nnir nni in Lnoriſtein, Wunde, Re, 6. Cd annne n g,N monnn Aetn oncucen⸗ en Dün Eln elnrg mn moneit Miſolciut imm Mlon Ai ets inore A ne . Abu Nun No) Nrkr e ſadstotls in gvorun lonti, Nert Nites, Ae enoelig ien s cint⸗ fmon, . tenere. CruN Conſideratio I. 365 torum ſe liberabit ampliuͤs; ignem diriſſimè urentem, ſed luce nulla præditum inſpicite; vermem perpetuòô rodentem obſervate, cujus venenum peſtilens in corpora & animas mi- ſerrimé ſemper influat; qui carnes ingenti cum dolore configens nunquam abſumat, & ſemper comedens ad nullam ſatietatem un- quam perveniat. Opprobrium denique ſem- piternum, ac dedecus illud, quod omnem p;- nam ſenss atrocitate ſua multùm ſuperabit, in ſtatera cordis appendite: Hæc omnia ti- mete; timentes autem quaſi frœæno animabus veſtris injecto, peccati lubricum vitate. &. Ba- ſil. àt ſupràa. D. Chryſoſtomus * isdem nos conſidera- tionibus inſtructos cupit, tum ut à peccato ipſi abſtineamus, cùm ut alios ab eodem re- trahamus. Si quem viderimus, inquit, ad per- verſum facinus proruentem, non modè illum eò non impellamus; ſed ejus ruinam præ- vertere ſatagamus, ne ipſius interitus nobis imputetur, ſi perire fratrem otioſi & incurii permiſerimus. S. Auguſtinus celare non potuit ſuos Audi- tores ingentem formidinem, qua illum Judicii extremi rigor implebat. Sic autem ea de re loquitur: *** Nos equidem nunc dignitatis „„ Prælatione quadam Iupra vos eminemus; Ve- „ rumtamen pedibus omnium timore ſubſter- 9 Dimur, *Homil. 25. in Epiſt. ad Rom. ** Jerm. 146. alide 42ε ds Verbis Domini, 366 Noviſſima Sacerdotis „ nimur, quòd major ſublimitas diſtrictius quo- li „ que judicabitur. . onn Videamus modèò, ait S. Proſper*, quid imi- litn ſeints nente Judicio cogitaturi ſimus, cùm Judex ille apparebit, qui & errata quævis ſeverè puniet, wl hant nullâque criminum diſſimulatione decipi, aut lsz u munerum largitione poterit corrumpi: Quan- n ninn do ſecreta cordium patebunt; & non modô Aridist cum operibus verba, ſed cogitata quoque mi- me bne , nima in medium proferentur. Quid nos co- medonmmn ram tanti judicis Majeſtate? Quomodo pec- in hſrstn cata excuſabimus? Quo artitieio maligna o- rlum /, pera tuebimur? Quæ nobis pœnitentia ſubve- Mneum niet? Num illa fortaſſe, quam in vita negle- mn, glie xerimus? Quæ bene facta ſpem præbebunt? til ud Num ea, quæ luride omiſimus? Quos Apoſto. CNriuhl⸗ los, ant Sanctos invocabimus, poſtquam exem- 1nMe pla eorum, & monita ſpreverimus? Poteritne iee autem carnis à quopiam obtendi fragilitas? unz nli0 Sed vim nullam habebit inanis excuſatio: Ser- Tihnirj vorum DEl accurata vivendi norma reclama- küirs bit, qui in corpore non minus fragili, ac nos H H gerimus, fecerunt victoriam; unde oſtenſum Kba nobis eſt, poſſe inopiam noſtram, quæ illi po- mſun tuerunt, præſertim cùm DEl milerentis ope, iman n non virtute propria, peccatum ſuperârint. Ar- mii il que hinc prior ille occurrit ſe non quærenti- n d bus, ut Eum quærant, & in Eum credant; i edens GCredentes autem protectionis invictæ ſcuto Maun cingantur, ne dominetur eorum omnis in- ⸗ m juſtitia. eIrhohn Quid entin * De Virtute & vitiis l. 3. 6. 12. Pc 134, Nrhgiti Cn ocai bere un⸗ ine echie Ommng: E 1 Kn Bemuglont . (nr Nnieni nüfune. n wnn! Doſtgemerr. nnst Menn Eenti uglis ejelltto: ⸗ Ormu fechnt Fl n. ote oenin Criik letents 1 rrmin / non gone,. Conſideratio 1 , Quid ergo reſpondebunt facinoroſi, cùm hæc ipfſis iratus Dominus exprobrabit? Si pra- va deſideria vincendi habuiſtis poteſtatem, quare vecordes ſuccubuiſtis: Si verò alacriter pugnandi facultas defuit, cur meum adver- sùs hoſtes auxilium non implorâſtis? Aut cur accepto vulnere pœnitentiæ remedium non quæſiviſtis? Cùm ad hæc ipfi obmutuerint, nénne hanc ſententiam in eos feret iratus fu- rore Dominus? Ligatis manibus & pedibus proji- cite ipſos in tenebras exteriores, ubi erit fletus & ſtri- dor dentium. Vermis eorum non morietur, & ignis non extinguetur.?“ Quid eſt ligari pedes ac manus eorum, qui reſpondere Judicanti non pote- runt, niſi quèd in gehenna vinculis æternis conſtricti, nihil ampliùs ad ſalutem operabun- tur, DElꝗque Altiſſimi laudes nunquam canta- bunt? Quid verò eſt projici in tenebras ex- teriores, niſi à DEO ſeparari, qui ſolus animam verè illuminat? Fletus porro amariſſimi, den- tiuümque ſtridores malorum vim acerrimam denotant, quibus infelices illi, mortis æternæ rei, miſerrime cruciabuntur; vitâmque habe- bunt, non ut ſuavi ejusdem uſu gaudeant, ſed ut tormenta ſentiant. Erit ibi gemitus abs- que remedio, ſupplicium ſine termino, luctus perpetuus carens ſolatio. Dolor incredibilis, & ſenſus pœnarum ineffabilis torquet animam à DEO rejectam, neque tamen occidit; punit corpus reprobum, nec tamen deſtruit. Igais enim ille inextinguibilis ardore ſuo minime conſu- *Iai. 66. 24. 368 Noviſſima Sacerdotis conſumit infauſtas orci victimas, quibus rema- net ſenſus integer, ut maneat dolor continuus, & anima peccatrix immundo corpori æternùm alligata, patiatur magis, quàâm ut vivendo re- ficiatur. Hos infelices mortis ſecundæ, quam Scriptura loquitur, dira imortalitas in momen- ta ſingula morti tradit, ut in flamis ſempiter- nis continuò iterum reviviſcant. Quod autem dicitur: Vermis eorum non mo- rietur, & ignis eorum non extinguetur: * ſupplicium integrum hominis reprobi intelligamus, quem inutilis pœnitentiæ flamma tardior conſtanter adurit, & conſcientiæ ulceroſæ vermis non moriens crudeliſſimè depaſcit. Quare cùm di- citur mors in abyſſo illa dominari, & inimicos ſuos DEus ibidem profligare, ſeu ad nihilum deducere, ſenſus eſt, illos dolorum vehemen- tiâ diſceruciari quidem, ſed non abſumi; quia in ſuppliciis ſempiternis vitam quavis morte pejorem ſuſtinebunt. Haſce Veritates ſtudiosè legamus, attentè meditemur, libenter audiamus, & illarum me- moriam ſemper teneamus. Has credamus pa- riter, ac timeamus. Cogitemus ſedulò, quan- tum ſit malum à DEO ſeparari, & Sanéctorum æterna Societate proſcribi, à cœleſti patria exulare: Quàâm durum ſit, vitam vivere mor- ti ſimillimam, & mortem ſubire nunquam in- terituram; ignem cum diabolo & Angelis e- jus tolerare, ubi mors ſecunda infelix eſt repro- borum portio; nec uſus vitæ alius, præter tormen- * Iſai. 66. wemum Pyheens aßknpt urtegnug eok em inen weicon KW AWiud Wwuum ent Nd a „Citerk 4Corgom lön en 1eOnsh Dunm,l „lhmn ge „Coingeer Genn monn i oero cgizrin otken en G l Peenns. len An Dodor orinin enfrmumd eteſarbſt 4 Ublimin le me fin hznn hig uihae, Color onns torporieten Nt viventen ſeentee WIHnN nhitis ſent n. Vmnt ne lum, ſgin elomniſn lnulor wnlne Eule ſerni oon 1 Curent⸗ ur, Anmne E,Ancähhn Vonm erne don kli e gunſi N eumo ,bten 5Cühmmn. sckelamib e 1leculcur⸗ ,ednn⸗ 1orleli M un Gernn⸗ Dre ooen jeneimn etel a 1i nen⸗ Conſideratio I. 369 tormentorum in flamma devorante, ardente, ſed non lucente, funeſtam experientiam: Quid ſit, audire ſemper incendiorum avernalium hor- rendos ſtrepitus; fumò acerbéô fornacis illius nigerrimæ excœcari; in profundum abyſſi, & flamarum imenſos vortices demergi; ſerpen- tum famelicorum venenatis morſibus lanci- nari, & iſta quidem ſine ſpe, ſine termino. Hæc ubi ſtudiosè cogitaveris, peccato, & pec- catorum cauſis in perpetuum valedices. „Sed cur ad iſta mentem non advertimus, „„ſcribit ad Eugenium Papam S. Bernardus? * „ Quot Summi Pontifices, Beatiſſime Pater, à te „ viſi ſunt, priusquam in eorum locum veni- „ Tres? Omnes hi Anteceſſores tui quid aliud „ loquuntur, niſi quòd eos certò & brevi ad „ tumbam es ſecuturus? Tempus modicum, 55 quo in gradu ſuo ſteterunt, tibi paucitatem „ dierum tuorum annuntiat. Memento igi- „ tur in medio fulgentis glorix, qua modò „ Cingeris, brevi adfuturum illius finem; nam „ paulèò pôſt ſequêris ad ſepulchrum, quos „ ſecutus es ad ſolium. Iſta nobis ſtudiose „ applicemus. „, ualem nobis DEIIM effingimus, alibi „ Sanétus Doctor interrogat? * IIti humi- „ lium gloria, ita malorum eſt pœna. Habet „ in ſemetipſo æquitatem ſtabilem, & rectitu- „ dinem firmam ubique diffuſam, ad quam il- „ liſa neceſſariò frangitur omnis malitia. Quid- „ ni & ſublimia quoque frangantur, & curva? * Ep. 275. nOU Edit. ** de conſid. l. y. c. 12 R. P. Dufrene Exercitia. A à „ Væ 379 Noviſſima Sacerdotis Act, 9. Væ mundo, cùm in hanc rectitudinem, quæ fecti non poteſt, cœcus impegerit! Conte- retur ſané ab imenla potenta. Quid vo- Juntati perveriæ magis funeſtlum, quàm co- natus ſemper inutilis, & caſſus in murum æneum incurſus? Væ refractariæ volunta- ti, quæ obſiſtendo aliud non aſſequitur, præ- ter unam ſuæ oppoſitionis pœnam. Quod- nam verô ſupplicium poſtit eſſe acçerbius, quàâm velle ſemper, quod nunquam erit? Quæ damnatio illi ſimilis, cui obnoxia eſt voluntas infelix, quam dura neceflitas pre- mit volendi ſemper, & nolendi, quod aut malum ſit, aut infauſtum. Nunquam habe- bit, quod optat; & ſuſtinebit ſemper, quod refugit: Atque iſtud meritò quidem; æqui- tas enim poſtulat, ut deſiderata nunquam percipiat, quæ ab officio ſemper declinavit. Unde verò iſtud prodigium? Bonus & re- ctus Dominus cum perverſo quodammodo pervertetur: Nunquam curvitati ſimul & rectitudini conciliabitur: opponuntur invi- „cem hæc duo, quamvis ſe mutuò non de- ſtruant. Damnum alterutri tantàùm obtin- git, quod profectèò DEum miniméè feriet. Durum tibi eſt adversus ſtimulum calcitrare.“ Non ſtimulo, ſed tibi durus eſt, qui reifſtis. „ DEUS quoque malorum operum pœna eſt. Tenebræ in ipſo non ſunt ullæ, quo- niam lucem habitat inacceſſibilem. Sed quid animæ ſordibus inquinatæ magis exo- „ ſum lnt 6 un ,Seſtn ,rub Mpetnt ,Imbdis on 1Ne ℳ M ‚in ent 1 Nnſe Uedr non Pnnm, „ W ſi ,Cir i Ilnie: e inm gont 3Uminner ,Antd ſeet 1 Enc ,Cenlinmn bnn irk i Ueki gekane unſen u ſolten imcgugen ihſis, gun d Oen en gln eedenn e pegetitlln, lomp qun Glis innen ularie ir, Naſecbapn 8DMerun. Nln eſe , d Mlren s, ain unccelat MMent, uun omde übrencod gten tenn mnen enps lum ne MnsA Gogtounm Crilatifnalt Yangnrin Gumd Mn untüm vii⸗ ciine ii⸗ 0linm N pirlls 33 es e.. un 59 59 99 923 5 95 55 95 59 93 35 Conſideratio I. 371 ſum, & moleſtum accidere poſſit, quàm lu- cis genuinæ claritas? Qui ſacit malum, ait Sctiptura, odit lucem. Numquid autem po- terunt illi ſe ſubducere peccatores? Sane non poterunt; ubique enim lucet, quamvis omnibus non luceat. In tenebris lucet, & te- nebræ eam non comprehenderunt. Lux hæc Di- vina etiam tenebras videt: lucere & vide- re æqualiter illi proprium: Verùm à te- nebris non videtur, quia tenebræ eam non com- brehenderunt. Videntur mali, ut confundan. tur: non vident ipſi, ne ſolatium videndo capiant. Videntur ſimul & in lumine, & à lumine: ſed quibus oculis? Oculis om- nium, quotquot videndi habent facultatem, ut nimirum eorum tantò major ſit confuſio, quantò fuerit numeroſior videntium mul- titudo. „ Certiſſimum porro eſt, in hoc videntium oculorum ineffabili numero non fore quem- quam ipfis infenſiorem præter oculi pro- prii moleſtiſſimum obtutum. Nihil eſt, quod magis horreat conſcientia tenebroſa, quàm ſui ipſius miſerrimum aſpectum; nihil, quod minùs poſſit evitare. Infelices hæ tenebræ ſibi haudquaquam ſunt occultæ: vident ſe- metipſas, quamvis cæterorum nihil conſpi- ciant. Opera tenebrarum in tenebris am- bulant, quin tamen occultare ſe vel in te- nebris queant. „ Sed & vermem conſideremus, qui nun- quam morietur, præteritorum videlicet me- A aà 2 moriam. 3727 Nowiſſena Sacerdotis „ moriam. Poſtquam vermis hic in animam „ ſemel intravit; ſive poſtquam in ea per pec- „ cCatum natus eſt, pertinaciter illi adhæret, „ nec eum quisquam ab ea ſeparabit. Rode- „ re conſcientiam non ceſſat, indéque vivit, „ unde perpetuò rodit. Cohorreſco, cùm ver- „ mem hune æternúm rodentem cogito; „ cùm vitalem hanc mortem conſidero. Ti- „ meo incidere in manus mortis ſemper vi- „ ventis, & vitæ hujus nunquam morientis. „ Hæc mors illa ſecunda, quæ ſemper in- „terficit, & nunquam tamen plenè occidit. „ Quis dabit miſeris mori ſemel, ne morian- „tur ſemper? Quid quærunt infelices, quo- „ rum hic eſt lamentabilis ſermo: Montes ca- „ dite ſuper nos, & colles operite nos Quid vo- „ lunt, niſi mortis beneficiò aut finire mor- „tem, quam tolerant, aut effugere mortem „ diuturnam, cujus terrore percelluntur? „ Scriptum eſt, quoniam invocabunt mortem, „ & non veniet eis. Tu verborum intelligen- „ tiam quære. Immorrtalis eſt anima, quis du- „ bitat? Igitur nunquam carebit memoriâ, „ Cæteroquin anima non foret. Quamdiu ergo „durabit anima, durabit memoria: ſed heu! „ qualis memoria? Mille fœditatibus inquina- „ ta, mMillenis criminum portentis horrida, va- „ nitate tumida, odiò & furore conturbata. „Quidquid olim actum eſt, tranſit, & mini- „ mé tamen tranſit: abiit è manibus, ſed non „ abilt ex animo. Fieri nequaquam poteſt, „ ut factum non ſit, quod factum eſt. Face- 2529 reE telemn ,Nlochte ln Et tun Genncde ,Iaclrdde En: A n. G nitl, Cipron e un, ue ,elel h 5,ſ , Kthbi⸗ 1nmnigl mentl 10r onun 1dlmnr s lechlcen Eithettbe Aon nnid⸗ rlid eh uul ltſen mi ſie, P Kannnd hhe nbs, & Mun lngen Ercline tnit A. 4 min eapeng, er ili alr uadit Ne intege fß Nreſtoſconr Nenen cut Nacnten) nott enet hunmuet 1 Gekn⸗ Ber Ane ant ne nenit Nitklchet⸗ NN Alni e elCe 6 m toneno⸗ fligge nndl e henelunn. bunr wontn nun itelge⸗ aninn, obte ebi menonn (bincoett nori: l 1 atbos innin⸗ Nsdn e lit muiz,lo Conſideratio I. 373 „ re temporis eſt, opusque tranfitorium; fa- 59 5 79 „ 9 75 95 5„ 9 25 „9 9 99 55 9 99 2 2 795 * » 95 75 3 ctum eſſe, res æternitatis eſt perpetuò man- ſura. Quod actum in tempore, non tranſi- bit cum tempore. Kternùm igitur haud dubiè torquebit, cujus infelix memoria æter- num durabit; patebitque veritas dicti Do- minici: Arguam te, & ſtatuam contra faciem tuam. * Quamprimùúm enim DEO quis op- ponitur, ſibimet extemplòô fit contrarius, ùt criptum eſt: Quid faciam tibi, ⁶ Cuſtos homi- num? Quare poſuiſii me contrarium tibi? ſtatim- que ceu neceſſariò conſequens, ſubjungitur: Et factus ſam mihimetipſi gravis? *X . „ Sic eſt, Eugeni Papa! Nemo unquam DEO contrarius eſſe poterit, & amicus ſibi: Quis- quis autem à DEO arguetur, hunc & arguet cor proprium. Tunc impofſſibile erit ratio- ni diſſimulare veritatem, neque poterit ani- ma carnis vinculo abſoluta, & in ſe penitus collecta faciem ſuam avertere ab eo, quod ipſi ratio exhibebit: Què enim hoc poſſet, ſenſuum miniſteriôò deſtituta, quibus uteba- tur olim ad effugia, & quorum ope hujus mundi labilem Suram volens complecte- batur? Vides, completum fore dedecus ma- lignantium, qui adhæſerint iniquitati, cùmnm facti erunt ſpectaculum DEO, Angelis, ho- minibus, & ſibimetipſis. O ſortem pecca- torum longè miſerrimam, cuùm huic æ quita- tis & rectitudinis torrenti opponentur, & veritatis manifeſt?z lumini exponentur! A a 3 „ Num- * Pſal. 49. ** Jobi 7. 374 Noviſſima Sacerdotis Numquid non iſtud eſt perpetuèò flagellari, & confuſionem perpetuam tolerare, ùt Je- remias ait: Duplici contritione contere eos, Do- mine DEus noſter! * „ Veruùm' ſi aſpirante ſuperna gratia hæc malorum nos imenitas comovet, ait S. Proſ- per, quæ animam terrore falutari perculſam ab omni fallacia removent; mala, inquam, ſempiterna, quorum funeſtam experientiam conſequentur inſani voluptatis amatores, & eo quidem tempore, quo emendare nil am- pliùs poterunt; atque hinc in totius miſe- riæ, ac deſperationis barathrum demergen- tur. Ad Cœli quoque gaudia convertamus nunc obtutum, quæ mira ſpei dulcedine a- nimos deliniunt, ubi ſe à terrenis nonnihil avulſi DEO œperint conſecrare: A timore igitur ad amorem gradum faciamus. „ Sed qua ratione vitæ illius beatiſſimæ genuinam ſpeciem effingemus? Credere il- „lam fide Gncera poſſumus; eloqui non poſ- ſumus. Verùm hæc de re tanta loquendi impotentia os nobis minimè claudat; uti nec de DEO ſilere fas ducimus, quamvis confiteaãmur ineffabilem. Iſtud ſaltem di- camus, verbis efferri non poſſe, quod de ſuma illa Beatitudine Fides docet; neque hominis intellectum, utút hoc Fidei lumine inſtructum, plenè capturum unquam felici- tatis illius ſublimitatem. 53 Hæc *Jenem. cah. 17. ** de Virt. & Vit. L. 3. 6. 12. 1 4 ,1nEin „anten . M.: Die Ahen dd linnsnn inmn ine ,Conrene ,lſcunn „tenr e l einn un cmnion Nonne lenenen 1M tero d 1l nitie 1CmNere Amcin is anr Mu rn dlenſarz Aler 10 kd inhi not 1 unmgile Ihl, d et, uitnd 1 A rerbis e Uls meit 8 1,,. iuh nn ſ. petdtge Tenne 4, yteft inl nn gatl Ge R mi ent t, mii tmeyrin Nrbmis! enenunrir en irt⸗ lnn kenee⸗ r nenmns Hitlenr Reneis l ſctnel Ninme cunds iius teriin ts) Cetat Aoclion e Ltun gen e Clucet, u inns, gunm ed lden ſione Coret E deleke — — „ — — 2 79 5⁵ 9⁹ 59 99 55 33 25 „9 25 53 Eonſtderatio I. . 37 „ Hæc vita venturi ſæculi æternùm erit bea- ta, & beatiſſimè ſempiterna; ſemper ſecu- ra, & ſecurè tranquilla: Vita ſuaviter ju- „cunda, jucundéque interminabilis. Regna- bit ibi perfecta Charitas, & exulabit omnis timor: Dies erit lucidiſſima, quam nullæ excipient noctium tenebræ: motus ibidem facillimus absque laſſitudine, & requies con- tinua ſine tædio: Omnis ſpiritus in DEI contemplatione ſuaviter defixus, & firmiter conſociatus, ja turam ſumi Boni prorſus non timebit: Beatorum Spirituum, Angelorum æ* què ac hominum., cœleſtis habitatio virtu- tum ompnium feſtivo lumine fulgebit: ubi Sanctorum quihkbet in ſalutis gaudio peni- tus demergetur: ubi veritas dominabisur: ubi nemo decipiet; falletur nemo: Quâ nibil miſeriæ ſubintrabit, & unde Beatitu- dinis nihil exeſſe unquam poterit. „„ In regeneratione, ait denuo S. Bernardus *; cum ſederit Filius hominis in ſede Majeſtatis ſua; ſedebitis & vos. Felix renovatio! Quando- nam renaſcar ad quietem, qui natus ſum in- feliciter ad laborem? Quandonam ſedebo totus, ubi modò vix minima pars mei ſedet? Nihil tranquillum, nihil pacificum, quie- tum nihil, ubi nihil in eodem ſtatu per- manet. „ Sedebitis & ves. Sedes beata! Quis dabit mihi verbis convenienter efferre deſideria cordis mei? Sed quis mihi potiùs Sedis il- Aa 4 „ lius * de vita & morib. Clerit. c. 13. 95 39 95 55 55 95 55 95 52 2²⁹ 25 35 95 25 99 923 93 55 9 95 9⁹ 95 9 „» 95 75 9 376 Noviſſima Sacerdotis lius æternam requiem præſtabit? Quietem hanc volo; hæc ut mihi veniat, oro; poſt hanc indeſnenter ſuſpiro. Dixi: nihil in me ſedet quietum; omnia in mortu ſunt: agi- tatione perpetua, & mutationibus continuis in gyrum verſor. Quid enim hominis quie- tum eſſe valeat, dum caro concupiſcit ad- versus (piritum, & ſpiritus adversùs car- nem? At non modòô heæc lucta pacem tol- lit, & quietem hinc aufert; Accedit miſe- ria duplex, quæ peregrinum in hac valle a- cerbi planctůs haud modicè torquet, nimi- rum doloris præſentanei ſenſus, & mor- tis futuræ metus; corpus enim gerit pas- ſioni ſimul & morti obnoxium; animam verò ſpem inter & metum agitatam; Quam- diu autem illa corpus iſtud peccati inhabi- tat, continuò alternis motibs inter affe- ſtum hunc geminum fluctuat, ſpe aſcen- dens modò usque in cœlum, & timore deſ- cendens paulò pôſt usque ad infernum; languens in malis, & optans vehementer pa- cem habere in cœleſtibus bonis. „ Iſtud equidem certum, egreſſam de ha- bitatione terreſtri animam à metu fore li- beram; ſed nondum ab omni expectatione ſolutam. Non erit, quod eam terreat: Ve- rumtamen beatitudinis ſuæ deſideriò ſuc- cenſa, clamabit: Convertere anima mea in re- quiem tuam, quia Dominus benefecit tibi: Quia e- ripuit animam meam de morte, oculos meos a lacry- „ Rlosz 10 n cn ,Nlcheheh „Alnn ,Unfint „Fin n ,Miionen Nlann,8 ,Ii klan le etnit teretopn lere eſi m eulr bone o 1ee Dernin oon 9Eonn 1Meitt⸗ 8lonontr: u ur Nerenn Nin ne mmor, rorn dd ſtles len unmn , Ouorun n gulgeſ Ii, nee uunb ut ſe 2 d, Aus. . SZ not ſont unibes cnnt nin honines d Cnelhii ins Adrent, ehch n en Agtn⸗ nun inheſk Ctemnteh in ei En. Genn engt⸗ Ctun; nnmn um r. Prmiin votls e Cur, ei n Cinntt⸗ e ilem Vehewenterß⸗ s⸗ Ggeln Een 1 uine mni enettii n enen ’ 29 97 99 95 95 95 3 5 29 95 29 9 29 2⁹ 3⁹ 9 73 95 93 99 25 9 9⁵ 55 25 55 29 95 Conſideratio I. 3, mis, pedes meos aà lapfu.* Et mox ſubjungit: MWe expectant Juſti, donec retribuas mihi, ** Non modò expectant, quos futurum ſæculum jam exutos carne ſuſcepit, donec impleatur nu- merus fratrum ſuorum; ſed & proprii cor- poris in reſurrectione ventura integram re- novationem operiuntur: deſiderando ex- pectant, & ſub Altari ad DEum clamando, uti teſtatur is, qui clamantium voces audi- re meruit. Quis verò dixerit, quietum ſe- dere corpus, dum in putredinem, & in ci- neres reſolvitur? „ In regeneratione ſedebitis & vos. Relinqui- tur nunc corpus mortale; reſurget imorta- le: Deponitur hic corpus ignobile; reſur- ger in gloria. O mors! ubi tunc erit vi- oria tua? Inimice ferox, ultimô ſaltem locô peribis; corpus enim ſuſcitatum jam non moritur: non ampliùs dominaberis il- lius. Fugiet procul gemitus cum dolore; abſterget enim DEus lacrymas ab oculis eo- rum, & jam non erit ampliùs neque luctus, neque clamor, ſed nec ullus dolor; quo- niam priora abiêrunt. „ Felices lacrymæ, quas abſterſura eſt be- nigna manus ipſiusmet Conditoris! Felices oculi, quorum pars melior hæ erant lacry- mæ, quique ſurſum per fuperbiam non ſunt elati, nec ad inanem faſtum reſpe- gerune, ut ſervirent arrogantiæ, aut ſuper- iæ. L Aa 5 * Pſal. 1186. ** Pſal, 1415 4 „ Tunc . 378 Noviſſima Sacerdotis „ Tunc ſedebit corpus, & quieſcet gemina or- „ natum dote imortalitatis, & jucundæ à quo- „ vis malo imunitatis; à necefſſitate liberum, „ à corruptione ſecurum, ab omni affectuum „ ſequiori motu abſolutum, ardens igne no- „ bili cœleſtis gloriæ, ipsique corporis Domi- „ nici æternæ claritati conſociatum. „ Sedebit & anima dulci quiete ſecura; „ nec enim porro timebit, aut quidquam de- „ ſiderabit, omni beatitudine plena, omnium- „ que bonorum plenitudine aſſiduô refecta: „ Nullam ſentiet ampliùs cogitationum infe- „ ſtam agitationem, nullos tentationum in- „ curſus, nullos affectuum pravos motus; „ ſed imortalitati beatæ feliciter imerſa, DEO „ tam firmiter adhærebit, ut unus cum eo 3 „ ſpiritus effecta, nihil ſit melius unquam de- „ ſideratura. Meditatio I. Mors certa Sacerdotis.; Hora incerta. Vos autem ſicut homines moriemini. Pſal. 81. N'que Dignitatis Eminentia, neque poteſta- 1 tis amplitudo à morte Sacerdotem exi- met. IIli quoque dictum eſt: Statutum eſt om- nibus hominibus ſemel mori. * In cœlo æternum vivunt, & nunquam moriuntur Sacerdotes ſancti: in inferno ſemper moriuntur Sacerdo- tes difcoli: in terra omnes moriuntur ſemel. Veritas hæc fulcròô non eget; ſeipſam ſuſti- * Hebr. 9. 272 4 Gii öſon 6o gemin urgn lnnhid ſein nnn. GinnAun eCundn ten anos gn les ſie, mn Mnn fege enlg clin tticurtin fla Dn Iinenen dlt Mkchafee ekinmaan Eeninen I nis be Pachonbun Kül nicen Uis nn atencent Iime mn 8 nadns 3 ili cban an Whs ieſet Genie ſvennte teſſtre ſen )Ulens Gen deccthors ſoinun. ei ggieek il gilgnt lne em n e Wt tn Cögirunm i S mtumnni⸗ Or NN Ne lirint , umtn Pelosngnnt 4 Hor nen, Durg. ,elne ns, Nrenicn4 .Eenint6 Meditatio I. z5 net quotidiana illam experientia firmat. Ubi ſunt, qui me, in hoc officio, aut benefi- cio præceſſerunt? Abiêrunt: poſt modicum ſequar ego, & me ſequentur alii. Quo ve- rò tempore, quéve anno hinc diſcedam 5 Iſud penitus ignoro. Ergo I. Mors certa. II. Ho- ra incerta. Utraque vitam Sacerdotalem me do- ceat, & ambulare in lege Domini cum timore. Punltum I. Quis de morte poſſit eſſe certior quàm Sa- cerdos, qui toties moribundis aſſiſtit, morien- tes videt, mortuis juſta perſolvit? Quis mor- tuorum frequentiùs meminiſſe jubetur, quàm Sacerdos, cujus lingua toties iterat clauſulam Officii quotidianam: Et fidelium animæe per Mi- ſeritordiam DEl requieſcant in pace! Inter hæc de morte mea dubitare mihi liceat? Certiſſimè profectò adveniet hora illa, cùm ſine viribus, ægrè halitum ducens, ſudore gelido perfuſus, ad æternitatem properabo, ut properantes a- lios centies conſpexi. Domeſtici & amici le. ctulum coronabunt, & auxiliari cupient; ve- ruùm nihil proficient omnes illorum curæ: ſo- læ preces juvare poterunt. Accendetur ce- reus benedictus, quo comonebor Fidei & Cha- ritatis accendendæ, quarum virtutum exer- citatio tunc maxime neceflaria. Crux dabi- tur in manas, qua infernum Chriſtus ſupera- vit, ut illa obarmatus inimicos victor deſpi- ciam. Sanétiſſima Nomina mihi acclamabunt, ut apud Eſum & Mariam aſylum quæram. Sed quid ego in his anguſtiis deprehenſus cogra⸗ . bo: 380 Nowiſſima Sacerdotis bo? Quid feciſſe optabo? Nunc agendum; nunc laborandum, quod tunc po ſit eſſe ſola- tio: Nunc ſolicitè curandum, ne vita inuti- lis ſeram tunc pœnitudinem inducat. Nihit me in eo rerum articulo ſolabitur, niſi acta ſe- rièò pœnitentia, & operum piorum numerus.- Cùuͤm verò animam exhalavero, cadaver ad tumulum parabitur, loculo includetur, terræ mandabitur, & vermibus depaſcendum relin- quetur. Sed quid anima in (eparationis terri- bili momento? Quàm nova, quàm ſtupenda videbit! Quanta ibi repente fiet mutatio! O Vita! O Mors! O ternitas! cur vos ſapien- ter non præoccupo? Cur mala ventura non prævenio? O momentum certè adfuturum, & quo pendet imenſa æternitas, quantopere es formidandum! Ecce nunc tempus accepta- bile, nunc dies ſalutis! Dum tempus habemus, opere- mur bonum: * Veniet nox, in qua nemo poteſt operari. ** Colloquium Sacerdotale ad Chriſtum, unicum in mor- te ſolatium. Punldum II. Quàm certa mors, tam incertum illius tem- pus, locus & modus. Indubitatò moriar: iſtud quidem certitudine infallibili compertum ha- beo. An veròô ſubitèò, aut lente: an hoc, vel il- lo mortis genere: an hoc, vel illo loco; hoc vel illo tempore ſim moriturus, planè igno- ro. Et quod inter cætera omnia maxi- mum, omnino neſcio, an in ſtatu gratiæ, an verò peccati ex hoc mundo ſim migraturus. Hor- * Gal. 6. *X joan. 9.4. nenlebe rungemn ven tliun Npuen 1 Mmtiige⸗ untecſil iem. Mon oſär (gunmſeel Noreni ſe ſlnpril unni i Vlum ai Wtianwoimn lenm uin N an Gun,Ronfr 1 ſpiun ti Uekaetn Rirn limn he r 1ilir: l Enten n Alrenre Aiminenti len , Wme arn me wonn eltremo An, & I li⸗ ini Ni e ne o 1 cle m, de un Nindten. ürnt,niied hfiomm NNre inen tn! 0 inhlene Geneſenin⸗ in ſeuntne ln “H nis, Eunet etemonn⸗ SSZ untlfnin in ninik tun Nint tnorinil CoNpetnn/ ſeinrflo loſn⸗ N n chin ermrs , 1e Meditatio IJ. 38r Horrendæ incertitudines, quare ſolicitam bo- norum operum, vitæque immaculatæ certitu- dinem vobis non oppono? Duo autem fſunt in hoc rerum incertarum numero longè certiſſima: primum, quòd mors plerumque citiùs adveniat, quàm ſibi quis ima- ginetur. Mortem velut longe remotam à no- bis proſpicimus: ſenium expectamus plerique & quâm ſæpe irruens inopina mors ſpes omnes momentò ſuccidit! Alterum eſt, quòd mors ferè ſemper illà ſuperveniat horàâ, qua minime putamus, juxta certiſſimum Domini effatum: Qui hora non putatis, Filius hominisveniet. * Ne- mo etiam moribundorum eſt, qui non ſaltem die uno, unà alterâve horâ duraturum ſe ſpe- ret. Quid nunc ſtatuendum: quid inferen- dum? Num fruſtra DEl Filius toties ingemi- nat: Vigilate; Eſtote parati? O quàm horrenda res eſt Sacerdos morti proximus, & ad mor- tem imparatus ? Cur me non diſpono, qui alios tam ſæpe ad æternitatem paro? Non- niſi ſemel morior; & quæ inſania, quæ te- meritas, rem tantam periculo exponere! An ignoro, hic errorem ſemel commiſſum, æter- nùm fore irreparabilem? Num parvi meâ in- tereſt, ſeu male, ſeu bene moriar? Eritne tempus me parandi, cùm dolores, anguſtiæ, timöres me totum occupabunt? Poteréne tunc in extremo virium defecta, quod nunc bene valens, & ſanus nolo? Ul- X* Luc. 122: 382 Noviſſima Sacerdotis Ulterius ponderatur, quàm ſit horrenda res Sacer- dos ad mortem imparatus, debitis onuſtus, mille ne- gligentiarum reus &c? Horret voluntas periculum, & ad maturé ſibi proſpiciendum ſtimulatur. Lecto I. Malachiæ Caput III, De utroque Adventu JEsSII Chriſti. Sacerdotes, quos in primo Adventu Judex tremendus non invenerit puros, igni tradentur in Adventu ſe- cundo: ubi magna bonos inter ac malos diverſitas datebit. Eα— ego mitto Angelum meum, & præpa- rabit viam ante faciem meam. Et ſtatim veniet ad templum ſuum Dominator, quem vos quæritis, & Angelus Teſtamenti, quem vos vultis. Ecce veniet, dicit Dominus exer- cituum. Et quis poterit cogitare diem Adven- tůs Ejus, & quis ſtabit ad videndum Eum? Ipſe enim quaſi ignis conflans, & quaſi herba fullonum. Et ſedebit conflans, & emundans argen- tum, & purgabit filios Levi, & colabit eos dual aurum, & quaſi argentum „ & erunt omino offerentes ſacrificia in juſtitia. Et lacebit Domino ſacrificium Juda, & Jeruſa- em ſicut dies ſæculi, & ſicut anni antiqui. Et accedam ad vos in judicio, & ero teſtis velox maleficis, & adulteris, & perjuris, & qui calumniantur mercedem mercenarii, vi- duas, & pupillos, & opprimunt peregrinum, nec Nee inenen pennel ch utthe Aasnn lenimeb crirecn. ſichget don Ei Rdk ing, Chrl Diinpenn gtögntn uneun in ee pertoe Ien deen Rriumnn Uitaeten Cnnnzerfrit iinugt lammcir Nenciſteri Hyen Anine lltrii Amgel, a anbohi 6nnni r⸗ tg, glite Aen Eten 1 rbandin Hynmnteni. unnkur, Nntur l ulr. 1 kuen Mun lanaA, A it nnnt. nDen Elin Donium,an Telunemi e ſit Dniuer ureenite cencun n 6, gultet enuncem ine COlbres Mu, Cen aniunge 6o,1 5 emn⸗ Nenui, ſ riue nun ) 6 16 Lectio I. 383 nec timuerunt me, dicit Dominus exercituum. Ego enim Dominus, & non mutor: & vos filii Jacob non eſtis conſumpti. A diebus enim Patrum veſtrorum receſſiſtis à legitimis meis, & non cuſtodiſtis. Reverti- mini ad me, & revertar ad vos, dicit Dominus exercituum. Et dixiſtis: in quo revertemur? Si affliget homo DEIIM, quia vos configitis me? Et dixiſtis: in quo configimus te? In de- cimis, & primitiis. Et in penuria vos maledicti eſtis, & me con- figitis gens tota. Inferte omnem decimam in horreum, & ſit cibus in domo mea, & proba- te me ſuper hoc, dicit Dominus: ſi non ape- ruero vobis cataractas cœli, & effudero vobis benedictionem usque ad abundantiam. Et increpabo pro vobis devorantem, & non corrumpet fructum terræ veſtræ: nec erit ſte- rilis vinea in agro, dicit Dominus exercituum. Et beatos vos dicent omnes gentes; eritis enim vos terra deſiderabilis, dicit Dominus exerci- tuum. Invaluerunt ſuper me corda veſtra, di- cit Dominus. Et dixiſtis: quid locuti ſumus contra te? Di- xiſtis: Vanus eſt, qui ſervit DEO: & quod e- molumentum, quia cuſtodivimus præceptaEjus, & quia ambulavimus triſtes coram Domino exercituum? Ergo nunc beatos dicimus arro- gantes, ſiquidem ædificati ſunt facientes im- pietatem, & tentaverunt DElIM, & lalvi fa- Ri ſunt. Tunc locuti ſunt timentes Dominum, unus- quis- 384 Noviſſima Sacerdotis quisque cum proximo ſuo: Et attendit Do- minus, & audivit: & ſcriptus eſt liber monu- menti coram eo timentibus Dominum, & co- gitantibus nomen Ejus. Et erunt mihi, ait Do- minus exercituum; in die, qua ego facio, in peculium: & parcam eis, ſicut parcit vir filio ſuo ſervienti ſibi. Et convertimini, & videbitis, quid ſit in- teêr juſtum, & impium: & inter ſervientem DEO, & non ſervientem Ei. Examen I. An ſim paratus ad mortem? I. Quænam mea præparatio remota? VItiorum eradicatio, & Virtutum ſedula plantatio remotè me præparant ad mor- tem piè obeundam. Hæc præparatio Sancto- rum eſt propria: hæc Sacerdoti neceſſaria, ſi- nè qua multùm claudicabit præparatio proxi- ma. Quænam igitur vitia emendata? Nullus- ne in animo meò tepor; nullum frigus circa Divina? Quomodo correctæ negligentiæ in precibus, in ſacrificiis, in omnibus pieta- tis exercitiis ? Num pravi habitus, ſi quos olim contraxi, depoſiti ſunt, ac pe- nitus emendati? Nullàne in munere Sacer- dotali, aut Paſtorali oſcitantia radicata? Ku- tane vincula/, quibus olim conſtringebar ? atne adhuc in animo meo ad bona caduca terreſtris adhæſio? Eſtne avaritiæ veſtigium ? Num exterminata omnis arrogantia, & ſu- per- cheun nesſtch, Erſtinn, liniles el Dpuus uon Leſtene⸗ l mr⸗ inedn, he Sbon, em. Comntcine Conotyeal ihennii umri, Nn fintittin CM Möworer Ciinmmn lirſele Dulnicrch Wneaz krin, ime aſiktre ul ni Kuſliin ünmn, ua Cunn Munmſine. uohmun Acwunfim lane! t, inln 1 fin Nti Dranenlin beſtlbern, ommnun,l runt wihi i u ego kieh lennreti leräis, glti imerkni . 4 nmte 1tonn 1 Vümm n Nt SSZ Cori eoelin! enanto entin: M; Uun tiguscn h negſgene Onnibus Nie⸗ i bubins, ſnt 4 1 nonere Bulan , Cike — uolli Niretzin⸗ Examen I. 28 5 perbiæ'occultus tumor? An correcti exceſſus omnes in cibo, & potu? An reſciſſa intem- perantia ſomni? Senſuum libertas quomodo reſtricta? Cogitationes otioſæ, inutiles qui amandatæ? Omnis ſeun mentis, ſeu corporis impuritas quousque ſublata? Impatientiæ il- læ, ac effrenes iracundiæ motus quomodo ex- tincti? Suntne affectus omnes domiti, deſide- ria recta, ſpes ordinatæ, gaudia pura, timo- res boni, amores caſti? Intentiones meæ ad quam rectitudinem ſunt exactæ? Lingua mea quomodo caſtigata? Qui ſermones mei? Non utique ampliùs vani, otioſi, noxii, charitati contrarii? Num æ&adificatio major? An ſatis- factum debitis apud DElIM contractis? Si hæc omnia non ſunt rite compoſita, non ſum pa- ratus ad mortem: Væ! ſi me illa deprehen- derit imparatum. Grande ſpectaculum Sacerdos moriens; aut enim inſigniter dives, aut non vulgariter inops tranſit hinc ad æternitatem. Qualis ego tran- ſire velim? ſumne paratus? Sed novine ſatis, necdum ſufficere ad præparationem, mala e- mendaſſe, niſi & bona plurima collegerim, & virtutes ſolidas implantârim? Quis igitur apud me virtutum, quæ Sacerdotem deceant, com- meatus? Quantum pro DEO, pro Eccleſia, pro animarum ſalute, pro me ipſo laboravi? Quæ merita cumulavi? Quàm viva & actuoſa in me Fides? quàm firma ſpes? quàâm fervens chari- tas? Niſi hanc Triadem ſacram, ùt Sacerdoti convenit, inſigniter poſſideo, non ſum para- P. Dufrene Exgreitia. B b tus . 336 Noviſſima Sacerdotis tus ad mortem. Quales apud me Virtutes Car- dinales, Temperantia, Prudentia, Juſtitia, For- titudo? His egregiè ornatum eſſe oportet Sa- cerdotem. In quo gradu poſſideo Virtutes mo- rales? Quos illarum habitus contraxi? Sum- ne Sacerdos verè humilis, manſuetus, mileri- cors, patiens, obediens, pacificus, zelo bo- ho, & prozximi charitate plenus? Quanta conſcientiæ puritas, & peccati odium? Quan- tum perfectionis propriæ ſtudium? Quis in oratione profectus? Quæ cum DEO unio? Quis pœnitentiæ ſpiritus? Quæ mortificatio? uanta in graviſſimo munere bPaſtorali, & Sa- cerdotali applicatio? In quo gradu poſſideo ſeptem dona Spirits Sancti? Donum ccœleſtis Sapientiæ, ſcientiæ, intellectus, conſilii, for- titudinis, pietatis, timoris Domini? Moltàͤm ſanè exigit præparatio ad mortem digna Sacer- dote: Non eſt hæc opus unius horulæ, ſed totius vitæ; Opus ingens, & quàâm mazime ſerium. Lubétne modòô nugari, tempus inani- ter prodigere, momenta pretioſa perdere, quæ in æternum ampliùs non redibunt? Numquid non præſtat obtemperare illi Sapientiæ monito? Quodcunque facere poteſt manus tua, inſtanter operare. II. Præparatio ad mortem proxima. Qualis Conſcientiæ meæ ſtatus? Quis mun- di, terrenorum omnium, ipſiusque vitæ con- temptus? Quale deſiderium cœleſtis patriæx? Quanta cum DEl voluntate circa mortem, . ejus- Eccleſ. 9. H., 70. k19 grz Mienimn, Getci uitn nnir M 6rEiicun: lz eN mett ſ. lreum Corohhne euind, in melri nchlii um Nonn Nelsſene, lur n Uenſienen Menn/ 5 Könpnn, uemom lmmmn eſe ummints eChern am nil rinenn, Annmeiin prphenn Dentid elle ſli ſenn ulan nn. ti meyimec tin julicen neſſe Chone teoVinuten Kchntai! Wurhlenns, Dachens, e Pennst ( citiocdun: addem! 2 Cun D re alon no graclſen Dopmor ls, Conli i Dommi n Dtten n nins honle,5 Egun i Ni tenpein elleſ Pum) Nung peniemuun hunnicn ngen ng: t Gicgena n ckkiihint. ulen Examen J.. 387 ejúsque tempus ac modum conformitas? Num patientiam, & pœnitentiæ ſpiritum ita nunc exerceo, ut moriturus illo non caream? Qua intentione mortem certò venturam quotidie expecto? 1. An ut pro peccatis Divinæ juſti- tiæ ſatisfaciam? 2. Anut DEO ſic volenti ob- ſequar? 3. Ut finem ultimum feliciter conſe- quar? 4. Ut morienti pro me Salvatori con- former? F. Ut finem peccandi faciam? &g. Ut cum DEO per charitatem æternùm uniar? Quomodo me exerceo in actibus contritionis, reſignationis, & firmæ fiduciæ, morituro per- quan neceſſariis? An teſtamentum Sacerdote ignum condidi? Qua voluntate ultima mo- rientium Sacramenta ſuſcipiam? An ſingulis menſibüs ſemel, ſpiritualiter ſaltem, illa præ- libo? Itâne quotidie ſacrifico, & Confeſſio- nem ſuis temporibus perago, acſi ſtatim eſſet moriendum? Si ad mortem piè obeundam non ſum paratus, quando me parabo? Forté cùm tempus non erit ampliùs? Expeditne mi- hi in re tanta eſſe ſocordem, & grande nego- tium æternitatis tempori incerto committere? Expediétne operiri morbum ſupremum? Scié- ne autem, an talis ſit futurus, ut ſenſus re- linquat integros, & ſpatium ſufficiens? Heu! quâm innumeri hic decipiuntur, & morte ac- celerata præveniuntur? Quâm multi dolorum vehementiâ é ſtatu mentis deſiciuntur? Beatus homo, qui ſemper eſt pavidus! ſemper ad mortem paratus! B b 2 ater 388 Noviſſima Sacerdotis Meditatio II. Mors utraque Sacerdotis aut mala, aut bona conſideratur. Mors peccatorum peſſima. Pſal 33. 22. Pretioſa in conſpectu Domini mors Sanctorum Ejus. Plal. I15. 5. TErribile ſpectaculurm Sacerdos in peccato moriens: jucundum & plenum gloriâ ſpe- Gaculum Sacerdos ſanétò moriens. Væ Sacer- doti tepido in hora illa luprema! Anguſtiæ e- runt ipſi undique. Beatus es, & bene tibi erit in extremis, Sacerdos pie, ac timens DECIM! Fieri aliter non poteſt; Qualis vita, finis ita: Mors Echo vitæ. Ut ergo efficaciter ſtimule- mur ad vitam bonam, conſiderare juvat mor- tis malæ horrores, & terrores: ut à morte mala ſervemur, conſideremus mortis ſanctæ mira ſolatia, & auxilia. Meditabimur itaque primò, afflictiones graviſſimas tepidi Sacerdo- tis in morte; ſecundo, conſolationes uberrimas pii Sacerdotis in morte. Punctun I. Cùm ſuadetur cuique noſtrm, ut ad mor- tis confinia ſæpius deſcendamus, & nosmet in agone ultimo conſtitutos intueamur, nihil hic fabuloſum aut chymæricum jubemur com- miniſci: Nihil certius illà fatali horâ, quæ ad- erit etiam non cogitantibus. Actum eſt; lata pridem lententia: Moriar ego, & ad æterni- tatem en win lote Nenilyun en un 6 Eumeſ l inend tir Ct Knns ui ien ſeren ninl 0 Ntnooe Cenlibomun Ntne: ſoe tünfrtnn: W,Unonun Unikteer UinCnoman annli, ituntumx l Palnenen Ann mh Mal aule Cuimmn gin rim Noter lereneß lbiere, hum pot lindei⸗ Mn. uhl,t n. nt Nerctnn Aerik i Kennnge polien, er Nemn Ae e benit tetipendl Ulis in, 81 eſhencſertrt Clenreinn wei: In Nus otist lelemünerin D tanestbena 6 tne 1 1 Ns,A Mn Pnema, mſtrin. 40⸗ libonte. Setn Euken ie Meditatio II. 389 tatem tranſibo, qui hodie ſpiro, vivo & va- leo, aliâque omnia fors cogito, præter mo- menti illius ultimi neceſſitarem. Moriar pro- fectò, idque brevi; certè opinione mes citius. Sed quænam erunt morientis cogitationes? Quale tunc judicium feram de vitæ mox fi⸗ niendæ integro curſu, déque geſtis in illa ne- Bori *“ Quidnam tunc erit formidini: quæ af- ictionis triſtiſſimæ cauſa? terrebunt, & af- fligent peccata innumera, utinam fſufficienter expiata! Gratiarum terrebit copia malè ad- moduúm collocata: occaſiones ampliſſimæ fa- ciendi bonum turpiter neglectæ, ampliùs non redituræ: Vocatio ſancta perperâm geſta, aut etiam fodata: Animus necdum ſatis compoſi- tus, & motuum tumultu confuſus: Tempo- ra miſerè deperdita, ſexcentâque alia imma- niter cruciabunt. Hi revera ſunt mortis dolo- res amarifſimi, & pericula inferni, quibus circumdatum ſe querebatur olim Propheta Re- gius, cùm extremæ illius horæ apparatum ſa- nê luctuoſum proſpiceret: Circumdederunt me dolores mortis, & pericula inferni invevwerunt me. * Ma paulò enucleatius in ſilentio conſiderantur, & ſalutari timore animus percellitur, ut maturè ſibi pro- ſpiciat. Puncltum II. Verùm poteritne DEIS in illo rerum arti- culo deſerere fideles famulos, & mortis rigo- ribus objicere, auxilio ac ſolatio deſtitutos? Neutiquam poterit: nimiùm frequenter polli- citus eſt in Scripturis ſanctis, adfuturum ſe Ju- *Pſal. I17. Bb 3 ſte 390 Noviſſima Sacerdotis ſto in tempore afflictionis, & ſuæ protectionis munimen illi ſe largiter impenſurum. Neque iſtud ſolùm, ſed muùltò majora promittit: ſtra- tum verſabit infirmi, ut cubet molliùs: Sca- ulis ſuis obumbrabit ei, & ſub pennis ejus perabit: cum iplſo erit in tribulatione; eripiet eum, & glorificabit eum. In mana ſua colli- . . 5 . git juſtorum animas, & non tanget illos tor- mentum mortis. Fidelis erit in verbo ſuo, ſi fideles fuerimus in lege ipſius, neque in ſum- mo periculo conſtitutos derelinquet, poſtquam voluntatem Ejus ſeduli fecerimus. Quid verèò Sacerdotem juſtum ſpeciatim ſo- labitur in metuendo articulo, ubi deficient humana quæque auxilia? Solabitur acta ſince- rê pœnitentia: recreabit ingens fiducia: eri- ent miſericordiæ Domini præteritæ: gaudi Iimplebit cor ab omni affectu liberum: pro- pinqua redemptio lætitiam pariet: regnum peecati mox auferendum, collecta merita, ſal- vatæ anhnæ, Chriſti Charitas, æterna DEI poſſeſſio, & quæ ſunt hujusmodi, fidelem ſer- vum mirificè exhilarabunt. Beati mortui, qui in Domino moriuntur!* Moriatur anima mea morteé Juſtorum, & fiant noviſſima mea horum ſimilia! *N Sacerdotis juſti copioſa in morte ſolatia pau- lò ampliùs expenduntur, & voluntas ad illa maturè conquirenda ſtimulatur. Dier * Apoc. 14. ** Num. 23. 10. . 3 Cune U 4 1 lai lej amms⸗ n ene onmn comie inulrere Ehen Plun lc lrommnci EEtzela Ueniluee in ol o 1 lNbunn e le lun ſönſttnm itchinen enritno ſanum le Uenns poru, id hun ro htt lur ett irum. Ne Aromittttt der noliid Alb peni thhuntonese! Hhnunaſu d une in it wetdi ls, weni elogne, n Cenimg- lun ſher⸗ lo, Nt Wlbitnrtnnn nbens ſtmn Nrrtetſtr o Abenmn p atet: wſeckaenn , Nrener , noe,, flekn⸗ Pui rmnii Ainu u 1 hnn /n Conſideratio II. 391 Dies II. Judicium Sacerdotis. Conſideratio II. De Fide. Alutis fundamentum, & Religionis ful- crum eſt Fides: Hac abundet Sacerdos, ut & aliis miniſtret. Cùm Duces popu- li, & Magiſtri firmiter credunt, morésque Fi- dei contormes induunt, obmuteſcit viribus orbata peccandi libertas: At verò oùm Fides illorum dormwitat, claudicat, ſuéque robore deſtituta languet; vel cùm verba fais negent, pedes populi enervantur, ac Fidei fundamen- to ſuam ſoliditatem amittente, corruit uni- verſa morum diſciplina. Conſideremus igitur, an Fides noſtra talis ſit, qualis eſſe debet: Ca- racterem illius geminum præprimis examinare lubet, quo ſi polleat, ſuis numeris erit abſo- luta. I. Sit humilis & ſimplex. II. Sit vivida & actuoſa. Quis noſtrům debitam gratitudinem DEO exſolvit ob ingens Fidei donum, quo de tene- bris vocavit nos in admirabile lumen ſuum, & in-Regnum dilecti Filüi ſui cooptavit? Fuitne hactenus pura, ſincera, & labis expers Fides noſtra, ab humanis obtutibus libera, nullis commodi proprii ſorcibue inquinata? kuitn 4 4 302 Noviſſima Sacerdotis ad omnes veritates à DEO revelatas ſine re- ſtrictione extenſa? Impulitne ad credendum ſo- la DEl revelantis, & Fccleſiæ docentis aucto- ritas? Anillorum de numero fuimus, qui re- jecta ſimplici obedientia, ſubtilitatibus huma- nis contra Eccleſiam pugnant, IIliusque placi- ta eludunt? Nunquamne rimari placuit Divina Myſteria, & ad humanæ rationis fallacem re- gulam examinare? Tors tentationibus pericu- oſis hinc data occaſio? Si verò aut in teme- ritatis pœnam, aut probationis causâ tentari DEIS permiſit Fidem noſtram, qua humilitate ad Eum confugimus, dicendo cum Apoſtolis: Domine, ſalva nos, perimus! * Acdauge nobis Fidem! Quantùm egimus inſtruendo, ac docende alios, ut Fides in nobis creſceret? Quæ cura fuit eru- diendi præſertim pauperes, ætatémque tene- ram? Quem in diſputando modum tenuimus? Num judicii proprii tenaces, & ſuperbiaâ tumi- di Eccleſiam loquentem rejecimus, aut non loquentem pro arbitrio finximus, ut ſenſui privato obſecundaremus? Fortè non arridet genio noſtro illa ſubjectio ſimplex, cujus Mater eſt genuina humilitas? Humani ingenii faſtus repudiat plerumque viam tritam, & ſingularia quærit: non amat commi- ſeeri vulgo, cùm tamen in materia Fidei nulla poſſit habere locum diſtinctio. Magna inge- nia, æqquè ac modica; docti non minùs quàm indocti, Reges & ſubditi, Sacerdotes & plebeji DEO ſimiliter omnes auſcultent, & in vocis hu- jus * WMatth. . ** Luc. 17. tleunl eruli, 4 i⸗ .V Nokrant. N 4 4 t Nion n tueſcr. 1 Rereho N nod Pinunber n Uun fet icobz, Cniftor ⸗ ſſi gele ſueenin beto hen Ckfiktsl Eur i . i tick inhe Wölten Cnit Agliced itiliniti me ſim nn Urntsel ecedior en zpit N l ln, ini keyeſett in, acreckentn 2 ocentgn dfülmns, tlitatbug n Uigre idmichacut⸗ ltons ſllre ennationdier i derd ute Ations in um guutrn eno cun k Alugemin ,neccerih 9 Tlntenite Tocontenn ,Klyebin eeins, un üns, ul⸗ wloilutte Enie hundn rpenngern⸗ Cn. Mann nuetu n N Emnuiſen Eonſideratio II. 393 jus ſimplicitate concurrant ſinguli, Credo in LPEImI. Sit omnino Fides noſtra lucidior; ſit magis erudita, & ſolidior quàm in populo: Status id noſter exigit. Verum ſit pariter ſubjecta ma- gis, & ad obediendum prona. Fidei hoſtis oppidò periculoſus eſt ratio humana proprio ſenſu turgida. Inquiramus omninò, utrùͤm ad Revelationem Divinam pertineat nécne, quod nobis credendum proponitur: ſed ubi primùm Eccleſia definiêrit, eſſe revelatam hanc aut illam veritatem, continuò acquieſcamus filii dociles, & fateamur cum Tertulliano: Curioſitate nobis opus non eſſe poſt Chriſtum: non in- quiſitione poſt Evangelium. Via certiſſima in Fide ſuper alios eminendi eſt ſubjectio plenior; ſicut ad primas in Regno Cœleſti ſedes humilitate majori contenditur; Qui major eſt in vobis, Fat ſicut minor, & qui præ- ceſſor eſt, ſicut Miniſtrator.“ Oraculum Evan- gelicum, quod in parvulorum naturam redire nos jubet, ſi ad Regnum Cœlorum admitti quæ- rimus, in Fide prælertim docilem ſimplicitatem poſtulat. Chriſtus enim, Hilario teſte, illos omnes, qui credituri in ſe erant, parvulorum nomine inſignivit: Pueros autem credentes omnes per audientiæ fidem nuncupavit. ** Sacerdos ad DEIIM refertur, & ad populum: Itrique debitor conſtituitur. Gùm veròô populi Ducem agit, Paſtorem, Doctorem, & Magi- ſtrum, DEO ſubjici eodem tempore debet tan- B b 5 quam * Luc. a2. ** in AMattb. t. 15 394 Noviſſima Sacerdotis quam diſcipulus, Auditor, ac parvulus, ut illo- rum de numero ſit, quos laudat Evangeliſta. Erunt omnes dotibiles DElI. * Plus dico: Quantuùm Sacerdotes ad prædicandum & docendum mu- neris ſui ratio adſtringit, tantùm auſcultare debent, quia homines recta non docebunt, niſi loquentem DEUM ſeduli audierint. Ut pri- mum loqui motu proprio c&ρρprint, Prophetæ erunt mendaces & vani, qui ſomnia ſua & inanes proprii capitis partus ſine fructu venditabunt. Sequuntur Spiritum ſuum, & nihil vident: vident va- na., & divinant mendacia. * II. Altera Fidei proprietas eſt, ut pigra non ſit, & languorem neſciat: Vitam induat, ſuàque ſe activitate reddat conſpicuam. Vivit illa per cha- ritatem; agit per bona opera. Invalida eſt Fi- des, quæ ſine charitate credit, & intellectum quidem ſubigit; ad cor autem minime tranſit; unde abominanda contrarietas oritur cogitata inter & facta, dum agnoſcitur quidem veritas, cui per actionem juſtam non reſpondetur. Inter Fidei articulos primus & præcipuus eſt, ut credamus DElIIM ſine fine magnum, ſine ter- mino Bonum; hinc amore ſumo; iſtinchonore exquiſito dignum. Satisne autem erit, obiter tantùm iſtud credere? Aut forſan decebit alter- cari, quoties in vita ſit amandus? Nonne arguet parcitatem noſtram, & languidum Fidei torpo- rem vel ipſum rationis lumen, quod in nobis eſt? Cui bono Fides infructuoſa, quæ ſinè actio- ne * Joan. 6. ** Exzech. 13. 1 geit 1 4 un ri ‚ Sethnsen Ikuezmm Uentenen, ent oüt ingien ſei, Gre eſetbi S , 5 fltit Gonſideratio II. 395 ene ne credit „ quamvis agendum eſſe diſpiciat? hulr hen Quam inanis illa Fides, quæ bonorum operum wdEE neceſſitatem profitetur, ſed ea vel non exequi- tcende tur; aut parce, aut malè, aut negligenter ex- m n equitur! Quid præmii ferre poterit Fides aliter nntathr, dictans, & aliter agens; Fides illuminata qui- Miei h dem, ſed deſidioſa? Quid proderit Fides cupi- Cerimdn ditatibus irretita, timida, mundi legibus obno- oniaun Xia? Fides imbecillis, quam difficultatis vel no- fuhem men terreat, & labor modicus obruat? Quid uim habebit utilitatis Fides ſpeculativa, quæ My- ſteria quidem intelligit, ſed ad praxin non de- ſcendit; Quid juvat Chriſtum DEUMcultuma- cilento adorare, ſed præeuntem non imitari? Winenain Explanans Doctor Angelicus illud Jacobi A- n Vtis poſtoli: Fides ſine operibus mortua eſt, vitâà illam MA Carere triplici ex capite oſtendit: primè, cùm vi- t, dudke tæ radicem non habet, charitate omnino deſti- mnime tuta, quæ ſi adeſſet, otioſa latere non poſſert. 2. esotiag Cüm actiones vitæ proprias intermittit, quæ nitené ſunt opera ſancta, & exercitia pia virtutum. Nodean 3. Cùm vitalibus caret alimentis, quæ Oratio Gneehuu⸗ devota ſubminiſtrat: mortua eſt, cum non ſpi- u rat; cum non agit; cùm nutriri deſinit. Sed iſim non modéô vivat, neceſſe eſt, Fides noſtra, ſi m; Præmium à DEO expectat; Verùm & nos ipſos vivere de illa oportebit. Magnus Gentium Doctor tanti facit hanc veritatem, ut ſæpius eandem repetat, & iis- dem pene verbis inculcet: Juſtus autem ex fide vi- n Pii vit. * Quia Juſtus ex Fide vivit. Juſtus au- SG tem * Rom. I. ** Gal. 3. 396 Nowiſſima Sacerdotie tem meus ex Fide vivit.* Attentæ conſiderationis oculo perveſtigemus, quid myſterii ſub hoc verborum cortice lateat. . Senſus primus. Ex Fide vivit, qui omnem vi- tæ curſum, actionésque ſuas Fidei veritatibus comenſurat, & aliam regulam non ſe quitur præ- ter id, quod Fides docet Sed quàm pauci ſunt vel inter Sacerdotes, qui vitam ſuam Evangelio conforment! Quis noſtrům odit animam ſuam in hoc mundo, ut eam æternùm cuſtodiat? Quot ſunt verè pauperes ſpiritu, mites, paci- fici, mundo corde? Ubi ſunt, qui ferant cru- cem ſuam quotidie; qui abnegent ſemetipſos, & ſequantur Chriſtum? Alia nempe ſunt Evangelii placita, & alia prorſus morum effi- ied⸗ quam oculis exhibemus, atque hinc ex Fide non vivimus: Utinam ſecundùúm carnem, & ex mundi ſpiritu non vivamus! Nulla certé Fidei veritas eſt, quæ non aliud longe à nobis exigat, quàm quaod præſtamus; quæve ad præſtandum centies plura inducere non debeat. Credimus v. g. æternitatem im- minere aut felicem, aut infelicem, & alteru- tram certò nobis obventuram: Sed quantum operari non deberet hujusmodi viva perſuaſio? Quem mundi contemptum, quam à terrenis omnibus integram ſolutionem veritas tanta non parturiat? Quis horror peccati; quæ il- lius velimpugnandi, vel extirpandi ſolicitudo; quod vigilandi ſtudium videri poſſet nimium, ſi graviſſimæ veritati ſuus relinqueretur vigor, nec * Hebr. 1o. “ Nless Mn plai Ni⸗ Gnngnioce ,ntten) 5 endtli rn amn Cenpenns g Aar mnnre n nitſun l n ſtien Uſchee ſemcain ier usdattsi Cti ne Mplmnen umen Uklmm: nen ue ndan i Mind n E Poe no ibrquure Aiheeynn minr ſc li⸗ trconllent, teri lü ſt qulonm 3 Hdeivern mmnſenie NNgunge lan uumb moltamnr Lternonn t Pprin ate ſunt gliken hnegentbe bel otſis nrs Ns, Alei ſecuncmen ANe D el, lznn⸗ n loteie ss DMuinn zeeninent len, Ein ne Ed gun Acupetu dum i 1 n d d Conſideratio II. 397 nec illam torpor inveteratus enervaret? Cur- reremus profectò mira velocitate, ac fervore alacri ad officia charitatis, & ad omnia, quæ muneris noſtri ſunt, indéque ad ſolitudinem noſtram læti rediremus, æternitatis negotium indefeſsè acturi, ſi viribs & vitâà hujus arti-= culi fides non carerct. Robuſta erat Juvenis Angelici Fides, qut ſeſe ad fervorem hac in- terrogatione continuò ſtimulabat: Quid hoc ad æternitatem? Sic Tertullianus hanc vocem per- petuò à ſuis iteratam volebat: Peccavi, & peri- clitor in æternum perire! Quanta vis & huic Re- demptoris grandi Aphoriſino eſſet futura, ſi ad cor tranfiret: Quid prodeſt homini, ſi mun- dum univerſum lucretur, animæ verò ſuæ detrimen- tum patiatur? Si juſta peccati notitia, & apprehenſio viva ſecundùm Revelationis Divinæ regulam men- tibus noſtris inſideret: ſi peccatum velut E ſu Chriſti interfectorem; ceu animæ noſtræ ſævum latronem; tanquam bonorum omnium deprædatorem; ut fontem Mol iferum omnis mali; ùt fatuam adversùs DEIIM ſeditionem; ùt Majeſtatis imenſæ petulantem contemptum, gratiarum turpem abuſum, injuſtam ac pro- pudioſam datæ in Baptiſmo Fidei violationem agnoſcimus, cur illud non magis timemus? Quare hoc monſtrum cura pervjgili non vita- mus? Et quare malum enorme jam perpetra- tum jugi lacrymarum fonte non lavamus? Se= mel peccans ſatis habes ad fierns eternos, 398 Nowiſſima Sacerdotis Si DEum ac Dominum noſtrum Eſum Chri- ſtum in Auguſtiſſimo Sacramento vereé præ- ſentem credimus: ſi donantem ſe nobis, & pretiosè amantem conſideramus: ſi offeren- tem ſe quotidie pro nobis, & per manus no- ſtras in Altari perpendimus, qui fieri poteſt, ut ſumpto ſalutis Pharmaco, & peracto gran- di Sacrificio, anima noſtra languere in malis pergat, nihilque admodum roboris, aut vale- tudinis conſequatur? Unde fit, ut charitatis immenſæ, cujus principium in nobis gerimus, fruéctus copioſos non lentiamus? Cur ignem ſpirantes, fervidi, amore languidi, Extatici 4 Menſa illa & Calice non recedimus, qui San- Gtos pretiosè inebriat? Cur ſancti apud ipſum ſanctitatis fontem non efficimur? Quare ſal- tem, his deficientibus, Domino tam prodigiosè Bono integri non mancipamur? Quare invio- lata fide Illi non famulamur? Quid mirum fo- ret, ſi effectus omnes hucusque recenſitos ha- beret auguſtum Sacrificium? Miremur potiùs, quòd vix aliquid horum efficiat remedium ſuâpte naturâ potentiſlſimum, cujus virtutem cordis noſtri dura glacies infringit. Dicamus, uod res eſt: Tantum diſtamus à gradu per- ectionis Sacerdotalis, quem requirit vel uni- cum Altaris Myſterium, ut præ confuſionis abjectiſſimæ probroſa magnitudine in cœlum ſuſpicere vix ampliùs audeamus. Erubeſcunt Sancécti, cuùm ſeipfos inſpiciunt, quales ſint, & quales eſſe poſſent, ac deberent: Quid verò nos imperfecti? Senſus R GlrAn. rimmmn h itomii runnre⸗ cideunn fukenind Genituand Herchiold⸗ 1 ngfns or ESez bevnt Hun gee i ni E uim. Pin ne n; Maon Cca Umnmmm, ig lir N Ema, ,n er Hubkrant 2 Uten Uunmn ie: einns, enr conte Thlniun ute man, Wmuni lpe ,& 8 uii t un Wine meno rentn blen ſe nons : ſi Ahermann feife dEhendl lunnerei ltobors en le ft, uc nin wobeen ims? (rz hognicer Ketinne, t locizput cimur: n . (mm: e Tevenlins Mremmas eit enttt ogins ſün gt⸗ Diens =S egtütſen OCtriani u ncire neen⸗ Une ui eld Conſideratio II. 399 Senſus alter. Ex Fide vivit, qui ſpiritu Fidei eſt animatus. De illo ſpiritu vivimus, quo animamur: Spiritus autem eſt multiplex. Spi- ritus mundi filios hujus ſæculi conſtituit, for- tunæ adoratores, vanos, ſuperbos, avaros, ſua comoda ſectantes, nugarum amatores. Spi- ritus hominis gignere ſolet invidos, humanâ ſapientiꝗ tumidos, ſenſuum lenociniis deditos, ſupercilioſos aliorum contemptores. Spiritus vertiginis homines reddit in externa efluſos, leves, inconſtantes, garrulos, ore non minùs quàm opere incautos. Spiritus imundus ſor- des amat, & quidquid ſanctitati waximè op- ponitur. Spiritus tandem Domini Filios DElI format, & Sanctos efficit, Isque à Fide initium ſumit; Nam credere oportet accedentem ad DEum. Quotquot ex DEO nati ſunt, hoc Fidei Spi- ritu animantur, qui ſpiritibus eæteris eſt con- trarius; Hinc DEI Filios ſic deſeribit Evange- liſta: Qui non ex ſanguinibus, neque ex voluntate carnis, neque ex voluntate viri, ſed ex DEO nati Jant. Probet autem ſeipſum Sacerdos, & exa- minet, quénam ſpiritu agatur? Si cogitamus ad normam Fidei: ſi loquimur, ùt Fides dictat: magni facimus, quæ illa æſtimat, & vilipen- dimus, quæ contemnit, ſi per arma Fidei mi- litamus, dubium non eſt, quin illius ſpiritu vi- vificemur. Grande arcanum eſt, in via Spiritûs Fide Magiſtra uti ſapienter didiciſſe: Cuͤm tenebræ ingruunt, & ariditate, tentationibus, deſola- tionibus, variis certaminibus conflictaris, Fi- dem 400 Nowiſtima Sacerdotis dem apprehende, illique regendum te comit- te: Non quid ſentias, ſed quid velis, ſpectare te docebit: fortes in Fide diſcipulos amat, quos ad bella Domini præclarè gerenda erudit. Sed quàm gratum DEO ſpectaculum præbet anima, quam inter duriſſimos conflictus ſola Fides ſuſtinere pergit, à ſenſu remota, unique cordis arbitro perſpecta! Omne fulcrum illi ſubtrahitur, quod ſenſus præſtare poſſiet; Vi- vit nihilominus generoſa Mens, vitämque vi- vit tantò meliorem, ac ſublimiorem, quantò minus amoris proprii, & ſenſuum vitæ huic nobili admiſcectur. Senſus tertius. Ex Fide vivit, quem Fides nu- trit: Illum porrò Fides nutrit, cui Verbum Divinum; Verbum Salvatoris vivificum ali- menta præbet, de quo ipfſus teſtimonium di- cit omni exceptione majus: Verba, quæ Ego lo- cutus ſum Vobis, Spiritus & Vita ſunt.* IIlum Fi- des nutrit, qui Divinarum Veritatum fluenta largiter è fonte bibit: Qui in lege Domini me- ditatur die ac nocte: Qui in Scripturis ſan- ctis dubiorum ſolutionem, difficultatum leni- men, infirmitatis remedium, vitæque ſolatium aſſiduò quærit, cùm probeè intelligat, nonniſi mortem & mendacium alibi reperiri: Fides denique illum nutrit ac roborat, qui ocum A- poſtolis firmiter ſtatuit, à Verbo Vitæ & Ve- ritatis nunquam recedere: Domine, ad quem ibi- mus? Verba vitæ æternæ habes 3 & nos credimus. * „ *Joan. 6. * Joan. 6. 69. WMedi⸗ n uinußn Mui ener al üktun. alotun j . I ſiegnm umm obte Cpn el⸗ hien 2 o honi um Alng fim int. niilug Ona ug⸗ 4n 6 z uſnuin 6 lli, m t⸗ nn n hdid, ebihen i uln iſeuen inmn. ) alineen in lin Fite⸗ iimni in. 41 riſit ſan i.h. 6 lrfne l gencunten bid rels D e Cleiprlone e gerenchn Nhuollun Inos confidn nd enot Onne kln Drrſtne e Mens nir blimioten X Enuumm Vitanenke Uunid eli ſn Ttors WNüx ſis telimona 8: Nna gh ſeſen Iu Feituoun u Plegeonan iin Krhrun ifentenm 1 . ,ſielde i elhn bitepernn bomnlen Febo Ted Diniß4 , 4 SNln N — 4 1 Meditatio III. 401 — Meditatio IlI. * Judicium Sacerdotis particulare. Judicium duriſſimam his, qui præſunt, fiet. Sap. 6. (CUm DEus ipſe loquitur, ſileat homo, re- verenter audiat, & ſecundùm audita vi- tam inſtituat. Quid futurum ſit in horrendo Sacerdotum judicio, ſumus Judex optimè de- clarabit: Illi Reges verè nominantur, utpote qui Regnum ſpirituale, à Chriſto in terris in- ſtitutum, gubernant; & animas imortales, non corpora é luto procreata, ex officio moderan- tur. Igitur attenti audiamus, quid in Sapien- tiæ libro Dominus ad Reges Sacerdotes lo- quatur: Audite ergo Reges, & intelligite, diſcite Ju- dices finium terre. Præbete aures vos, qui contine- tis multitudines, & placetis vobis in turbis nationum. Quoniam data eſt à Domino poteſtas vobis, & virtus ab Altiſſimo, qui interrogabit opera veſtra, & cogita- tiones ſcrutabitur. Quoniam cuùm eſſetis Miniſtri Reg- ni illius, non rectè judicäſtis, nec cuſtodiſtis legem Juſtitiæ, neque ſecundum woluntatem DEI ambulaſtis. Horrende, & citò apparebit vobis: Quoniam Judi- cium duriſſimum his, qui præſunt, fiet. Exiguo enim conceditur Miſericordia: potentes autem potenter tor- menta patientur. Non enim ſubtrahet perſonam cu- Jusquam DEus, nec verebitur magnitudinem cujusquam: quoniam puſillum & magnum ipſe fecit, & æqualiter cura eſt illi de omnibus. Fortioribus autem fortior in- Ktat cruciatus. Ad vos ergo, Reges, ſunt hi ſermones mei, ut diſcatis ſapientiam, & non excidatis.* Om- * Sap. 6. R. P. Dufrene Exercitia. Ce nia 402 Noviſſima Sacerdotie nia hic profunda meditatione expendi meren- tur: Nos tamen hiſce voculis præcipuè imo- rabimur: Judicium duriſſimum his, qui præſunt, fiet. Primè igitur Sacerdotis judicandi Bkämer ſe- veriſſimum: ſecundè ſententiam judicati pari- ter ſeveriſſimam conſiderabimus. Punctum I. Equitatis ratio poſtulat, ait S. Gregorius, ut cùm augentur dona, rationes etiam creſ- cant donorum, & plus requiratur ab eo, qui lus accepit. Oculos igitur mentis noſtræ in Sacerdotem defigamus celebraturo ſimilem, ſacris indutum veſtibus, & ſancti Calicis in- ſigne manibs præferentem; ſtantem in ſilen- tio coram Divini Judicis metuendo Tribunali: Spectemus quoque Domini ſedentis Majeſta- tem, qui Judicium coœpturus interroget Sa- cerdotem: Quæ utilitas in ſanguine meo? * Quis- nam fructus cruoris pretioſi, & guttarum il- lius innumerabilium, quæ Calicem hunc toties implevêre? Quem fructum, Sacerdos! in ani- ma tua fecit ſanguis meus, quem toties hauſi- ſti? Quem fructum in animabus tibi comiſſis tulit, quibus pariter prodeſſe, miniſteriò tuò, debuit? Quem fructum fecit ſanguis meus in muneris tui præcelſi ſacratiſſimis functionibus, in labore quotidiano, in ſermone, in conver- ſatione, in vitæ exemplis, in conſiliis, in dire- Gtione, in precibus, in Verbi Divini prædica- tione, in peccatorum converſione, & anima- rum lb o N nn⸗ Znrenn Gafi ien i bultan, e1 r Mnckoe Munrtl. unr. n imiſßa 1lustne ene nonepe (eramn pilatee itullc, ller e in mlrni A AlThrit Ewellenus Uponionn Eotrabetor ſal ncen les ehieb kongebi rores elnit ne ehendn ls recne rip gi ei⸗ ienti K eWian ucice ing. l. lut itr. ,Mtiones ein kegnianmn in igtur nend Ccekebranne! E loci eng Eunten; Wetuencdo ii ini teni unns icteneg ſahru , l, gm CAvembhun Srertliit en Gis ans tb n ſe miieii tneusne iuͤiun Amone, . 5 nihein⸗ in, n lun Meditatio III. 40 rum ſantificatione? Quæ utilitas in ſanguine meo? DEus bone! ſi vel ſimplex Judicii tre- mendi repræſentatio horrore animum complet, ad erit ipſa veritas? Obmutui & bumiliatus um. Sancto timori pauliſper inheretur, & confuſioni pro- priæ locus datur, hæc tria ulterius expendendo: Quis judicabit? Quzm judicabit? Propter quæ judicabit 5 Punctum II. Profundè coram DEO humiliatus, & in ni- hilum redactus Propheta Regius ardenter pre- cabatur: Non intres in judicium cum ſervo tuo; En non juſtificabitur in conſpectu tuo omnis vivens. n! Sanctus timet: Quid Sacerdos non ſan- Gctus? Qualem expectabit ſententiam, quæ to- ta in uſu negligente Miniſterii Altiſſimi, quin & in execrando illius abuſu; in lurida perdi- tione, aut ſacrilega etiam profanatione Sangui- nis imaculati, & infinitè pretioſi fundabitur? Parum hic erit de talentis in terram defoſſis judicari: tolerabilis videri poterit ſterilitas infructuoſa pigri Sacerdotis, cuùm fortaſſe pu- riſſimus Eſu Chriſti ſanguis non modò petu- lanter conculcatus, ſed & monſtrosè inquina- tus, aut abominandæ putredini ſociatus in me- dium protrahetur: Quæ utilitas in ſanguine meo, dum deſcendo in corruptionem? Quod fulmen tan- tum ſcelus expiabit? Satisne peccato ſuppli- cium reſpondebit, ſi cum ſervo inutili ad tene- bras exteriores Sacerdos impie ſacrilegus de- Cc 2 truda- * PBſal. 36. * Pſal. 142. 4 ₰% Noviſima Sacerdotis trudatur? Inveniet modum Sapientia & Juſti- tia Divina, quo enormitati criminis pœnæ uoque acerbitas comenſuretur. Iſta nunc eriò meditemur, & nunquam ſatis meditari nos hæc poſſe tutô credamus. Neque ſola ſufficiat meditatio: jungamus actionem, Et dum fempus habemus, operemur bonum. * Colloquium ad Judicem tremendum ſuper illa ver- ba: Non intres in judicium cum ſervo tuo &c. Lectio II. De Imitatione Chriſtt. Lib. I. Cap. XXIV. De Judicio & pœnis peccatorum. Nomnibus reſpice finem, & qualiter ante diſtrictum ſtabis judicem, cui nihil eſt oc- cultum; qui muneribus non placatur, nec ex- cuſationes recipit, ſed quod juſtum eſt, judi- cabit. O miſerrime & inſipiens peccator, quid reſpondebis DEO, omnia mala tua ſcienti, qui interdum formidas vultum hominis irati? Ut quid non prævides tibi in die judicii, quan- do nemo poterit per alium excuſari, vel de- fendi; ſed unusquisque ſufficiens onus erit ſi- bi ipſi? Nunc labor tuus eſt fructuoſus, fletus acceptabilis, gemitus exaudibilis, dolor ſatis- factorius, & purgativus. Habet * Gal. 6. Aber nr ebanft E den 1 1 Ommin ntauin er A Ne Urtrctar, Een Kc nr. M Larekeen ere, Rnron m Cit rd nn burt, Dubrn aueiu Tekuionoen V Maeto un:6 N Dm biin umeni Nie, Elenu Eülponr. Imrünm Wnm ponbe e ehledond Emchbentn ima Deen Konſchtio⸗ Crriti⸗ um eienl nati crimint Alretar, l ngaum ſatkn edunne. Nen Pannd dign Nnn. 7 funmlin / 8n /iſi oI. Ce Chrid AWI. Mit Meung en, & Gllt cen, idi Mon ghormt lol ſllumth ipens etan ltun ian n arni 1 be ſatch mn ecllni,1 fäencorkt elindhois? —K Ledtio II. 405 Habet magnum & ſalubre purgatorium pa- tiens homo, qui ſuſcipiens injurias, plus chet de alterius malitia, quâàm de ſua injuria; qui pro contrariantibus ſibi libenter orat, & ex corde culpas indulget; qui veniam ab aliis pe- tere non retardat; qui facilius miſeretur, quàm iraſcitur; qui fibi ipſi violentiam frequen- ter facit, & carnem omnino ſpiritui ſubjugare conatur. Melius eſt modò purgare peccata, & vitia reſecare, quàm in futuro purganda reſervare. Verè nos ipſos decipimus per in- ordinatum amorem, quem ad carnem habe- mus. 5 Quid aliud ignis ille devorabit, niſi peccata tua? Quantòô amplius tibi ipſi nunc parcis, & carnem ſequeris, tantò duriùs poſtea lues, & majorem materiam comburendi reſervas. In quibus homo peccavit, in illis graviùs punie- tur. Ibi acedioſi ardentibus ſtimulis perur- gebuntur: & guloſi ingenti ſiti ac fame cru- ciabuntur. Ilbi luxurioſi, & voluptatum ama- tores ardenti pice, & fœtido ſulphure perfun- dentur, & ſicut furioſi canes præ dolore invi- dioſi ululabunt. Nullum vitium erit, quod ſuum proprium cruciatum non habebit: Ibi ſuperbi omni con⸗ fuſione replebuntur; & avari miſerrima ege- ſtate arctabuntur: Ilbi erit una hora gravior in pœna, quâm hic centum anni in amariſſima & graviſſima pœnitentia: Ibi nulla requies eſt, nulla conſolatio damnatis. Hic tamen inter- L Cc 3 dum 406 Noviſſima Sacerdotis dum ceſſatur à laboribus, atque amicorum fruitur ſolatiis. Eſto modo ſolicitus & dolens pro peccatis tuis, ut in die judicii ſecurus ſis cum beatis. Tunc enim ſtabunt Juſti in mag- na conſtantia adversûs eos, qui ſe anguſtia- verunt, & depreſſerunt. Tunc ſtabis ad judi- candum, qui modò ſe ſubjicit humiliter judi- ciis hominum. Tunc magnam fiduciam habe- bit pauper & humilis, & pavebit undique ſu- perbus. Tunc videbitur ſapiens in hoc mundo fuiſſe, qui pro Chriſto didicit ſtultus & deſpectus eſſe: Tunc placebit omnis tribulatio patien- ter perpeſſa, & omnis iniquitas oppilabit os ſuum: Tunc gaudebit omnis devotus, & mœ- rebit omnis irreligioſus: Tunc plus exultabit caro afflicta, quâm ſi in deliciis fuiſſet ſem- per nutrita: Tunc ſplendebit habitus vilis, & obtenebreſcet veſtis ſubtilis: Tunc plus lau- dabitur pauperculum domicilium, quàm deau- ratum palatium: Tunc plus juvabit conſtans patientia, quàm omnis mundi potentia: Tunc ampliùs exaltabitur ſimplex obedientia, quàm omnis ſæcularis aſtutia. Tunc plus lætificabit pura & bona conſcien- tia, quàm docta Philoſophia: Tunc plus pon- derabit contemptus divitiarum, quàm totus theſaurus terrigenarum: Tunc magis conſola- beris ſuper devota oratione, quàm ſuper deli- cata comeſtione: Tunc potiùs gaudebis de ſervato ſilentio, quàm de longa fabulatione: Tunc plus valebunt ſancta opera, quàm mul- . ta ylm emunt “ D I Gncikſith tufi elhele, Eiltene, ntmin ntne hett nben, nne aun Eugnein Nhſon prlle Tl Cmrken EUolkem leenth er in oee mn han Eenanena nuten elu Mentin üipolen Unnſllent, len Ge ne norn. lti⸗ 9 Ale i dllcſnge e ſuciciſer lanmnt uſit di gul Iue i dſerhumiie ugnanſcctr Edozentint, inboe mn ules Et mi Enbelu inqnicsgg Dns Cerong Iune uct htelats ikt bi hitiut ls: Tmen! ulium gurt iuedta li tenin Oetieltuſ aKbonon Iurhf run, An, luempunn, db in lrg auin hen ſin 4 Lectio II. 407 ta pulchraà verba: Tunc plus placebit ſtricta vita & ardua pœnitentia, quàm omnis delecta- tio terrena. Diſce nunc in modico pati, ut tunc à gravioribus valeas liberari. Hic primò proba, quid poſſis poſtea. Si nunc tam parum vales ſuſtinere, quomodo æterna tormenta po- teris ſufferre, ac ſuſtinere? Si modèò modica paſſio tam impatientem efficit, quid gehen- na tunc faciet? Ecce verè non potes duo gau- dia habere, delectari hic in mundo, & poſtea regnare cum Chriſto. Si usque in hodiernum diem ſemper in ho- noribus & voluptatibus vixiſſes, quid totum ti- bi profuiſſet, ſi jam mori in inſtanti continge- ret? Omnia ergo vanitas, præter amare DEum, & illi ſoli ſervire. Qui enim DEum ex toto corde amat, nec mortem, nec ſupplicium, nec judicium, nec infernum metuit, quia perfe- Gus amor ſecurum ad DEum acceſſum facit. Quem autem adhuc peccare delectat, non mi- rum, ſi mortem & judicium timeat. Bonum tamen eſt, ut ſi necdum amor à malo te re- vocat, ſaltem timor gehennalis coerceat. Qui veròô timorem DEl poſtponit, diu ſtare in bo- no non valebit, ſed diaboli laqueos citiùs in⸗ curret. Poterit quoque legi libri I. cap. XXIII. de Medi- tatione mortis. Cc 4 Examen 403 Noviſima Sacerdotis Examen II. A quo, & de quibus judicabor? Quis exi- tus Judicii? I. I. A quo judicabor? Jrsus Chriſtus à DEO conſtitutus Judex vi- vorum & mortuorum, Rex tremendæ Ma- jeſtatis, ex Agno mutatus in Leonem, non jam Salvator pius & clemens, ſed exactor ſeverus atque terribilis, Ille me judicabit. Sapientiam & perſpicaciam habet infinitam: nihil ipſum latebit: Iluminabit abſcondita tenebrarum. Poten- tiſſimus eſt hic Judex univeriæ terræ: Quis lli reſiſtet? lImmenſitate ſua ubique præſens: Quis illum effugiet? Majeſtate gloriæ ſuæ im- plens omnia: Quis non trepidabit? In furore ſuo obſtupefaciet gentes. ** Quis non timebit? Con- fregit in die iræ ſuæ Reges: conquaſſabit capita in terra multorum. ** Quis ſtabit ad videndum Eum? *X Iratus eſt furore Vominus. *y Quid faciet ho- mo? Excitatus eſt tanquam dormiens Dominus; tan- quam hotens crapulatus à wino, & percuſſit inimi- cos. XrENXXSva percuſſio, & inſanabilis! In furore ſuo conturbabit eos. *XXXXX Horrenda tur- batio! Dominus irridebit eos. XXYXYNX O riſus amarus! Peribunt peccatores à facie DEI. ***IXwK,dwrE Heu, facies terribilis! Videntes turbabuntur timo- . * 1. Cor. 2. ** Habac. 3. *XXPſal. 109. **XX Mal. 3. err, Cl: 10 7. Pſal-77. EXXXXX ſal. 2. Pſal. 36. X⅜§vr Pfal. 67. △ nil, eleul leheue i 0 Mn ien linz niti htun. 0 in ahief Fenarole aptien. d s dinin Ninini, Mulin⸗ Cnm onung unCnnpve IinOMer lin Mm un ttone Mbarien ii i auram, rſeinilesi lnitn Rknitmein lufi n le, ejat E n 1 . j. 8 1 dor! nnmns ſun l enent. Alennnnn. auurten hi Hyienin imn Nlen Mem urr. un C in prene eeaeſr Ntht!hin Montinetti ſahr gtuin glun km! itüctrte II Dentus i mni in Platis! Honenn tit On eDrl teAN mum 6. ſds eſii Examen II. 409 re horribili. O aſpectus omni ſupplicio durior! Accipiet armaturam zelus illius. ** O arma nimis metuenda! Et quaſi Omnipotentia non ſuſſice- ret, armabit creaturam ad ultionem inimicorum. X O bellum internecinum! Ut cor ejus nulla deinceps miſericordiaâ flectatur, induet pro thora- ce juſtitiam. Ut quaſi ferream fulminet ſenten- tiam, accipiet pro galea judicium certum. Ut nihil efficiant ullæ preces, ſumet ſcutum inexpugnabile quitatem. Non ampliuùs percutiet in ore gla- dii; nimiùm levis hæc percuſſio; acuet autem diram iram in lanceam, ut & medullas rimetur. Et pugnabit cum illo orbis terrarum contra inſenſatos. Gontra unum Sacerdotem infidelem pugnabit cum Omnipotentia zerum creatarum univer- ſitas: O pugnam formidandam! Ibunt directe emiſſiones tulgurum, & tanquain à bene curvato arcu nubium ad certum locum inſilient. Quale pectus tantum telum excipiet, quod curvatæ in ar- cum nubes ejiciunt? A petroſa ira mittenturgran- dines: ab ira implacabili tanquam petra, quæ ignem potiùs dabit, quàm ut flectatur. Ex- candeſcet in illos aqua maris. En ipſa aqua ſupra naturam, veluti ferrum candens præ furore ſcintillas in eos evomet. Er flumina con- current duriter: Quid aquãâ mollius? Sed natu- ram ferri tunc induet contra DEl hoſtes. Con- tra illos ſtabit Spiritus virtutis: Tota DEl Omni- Potentia, velut rupes immobilis, ſeſe ipſis op- ponet. Et tanquam turbo venti dividet illos: Cc F Heu . * Sap. 7. ** ibid. **XX ihid. cætera usque ad nem. 41 Noviſſima Sacerdotis. Heu dividet ab omni ſolatio, ab omni ſpe, ab omni auxilio, ab omni beatitudine, ab om- ni amico; & in æternum dividet! Videntes tur- babuntur timore horribili .. præ anguſtia ſpiritus gementes. . . & malignitas evertet ſedes potentium. X Confringetur, & corruet Sacerdotalis poten- tiæ celſitudo: Quis non timebit Te, Rex Gen- tium! Quis Te non metuat, juſte Judex ultio- nis! Quid ſum miſer tunc dicturus? Quem Patronum rogaturus? Cum vix Juſtus ſit ſe- curus. Tam rigidus tunc erit Jjudex formida- bilis, quàm nunc benignus & amabilis. Im- lacabilis, inexorabilis, inflexibilis confringet in die iræ ſuæ Reges, & Regni ſui Miniſtros infideles, Sacerdotes: confringet, ſicut malleò teſta frangitur, & cominuitur. Si unus homo tam eſſet ſeverus, ac omnes ſimul, quotquot à mundi exordio fueére ſeveri, auſteri ac rigi- di, quàm eſſet metuendus! En, Judex tuus in- finite eſt ſeverior. Quid ſi Judicem nanciſ- caris, quem graviter læſiſti; in quem ho- ſtes concitäâſti; cui rebellis fuiſti? En, talis eſt judex venturus. Eſt merus oculus, me- ra perſpicacia, merum robur, mera ſeveri- tas: Conquaſſabit capita in terra multorum. XX Si ſapio, nunc judicem meum placabo; nunc deprecabor. Væ! ſi expecto tempus illud ferreum. * Sap. . ** Pſal. 109. II. De Pniuirun. Md nden ſhehu⸗ W einm i Eebulles l Iiliones ſe u nmis; mekiur er nur ionie mnon ebrn Woerkl mneleſgle Dl Aſelſ⸗ finfel mIn cum umähinr r lte u cnnit ihnnn, E terom Eſehorum iAelemin 6. r mo A Ilim 4 un. 1. 4 45 Or 8 t! Marr. anluf ſurſgenn Utonis⸗ Rr le ere lelueadi Uüm,e i Autt. 1eerbnt. Entii b ißornig ii liins Plunle) Vumstorn lnarrne 9Merris ammt oen un⸗ gben ⸗ lit E 1 Cllls, 1 Nert 41 minim. Muchoii 4 tenho Ne Examen II. 411 II. De quibus judicabor? Serutabor, inquit Judex tremendus, ſcrutabor Jeruſalem in lucernis. * Scrutabitur integrum vitæ curſum à primo rationis uſu ad extre- mum halitum. Scrutabitur cogitationes, non modòô in DEIM impias, blaſphemas, avaras, ſuperbas, invidas, iracundas, guloſas, impuras; ſed etiam terrenas, inutiles, vanas, otioſas, ſenſuales. Et quis erit harum numerus? Quot milliones vel uno die mentem pervolant! Quid menſis; quid annus, & anni dabunt? Scrutabitur cogitationes, quæ mihi nunc vi- dentur innoxiæ: Etiam bonas examinabit, u- trùm non debuerint, aut potuerint eſſe melio- res. Non erit hoc Examen ita perfunctorium, ùt mea eſſe ſolent Examina: erit accuratum, rigi- dum, ad minutiſſima delcendens, ſingula excu- tiens. Si vel ſolæ cogitationes adducantur in judicium, heu! quàm enormis prodibit rationum peſſimarum cumulus; quæ imanis farrago! Scrutabitur verba etiam otioſa: hæc nume- ra, ſi potes! Quomodo latere poterunt men- dacia, convitia, imprecationes, turpiloquia, conſilia prava, jurgia, ſermones ſcandaloſi? Quot iterum milliones, bimilliones, trimillio- nes verborum inanium, fallacium, à regula re- cti abſcedentium? Quid ſum miſer tune dictu- rus? Quæ modèò non curo, & inter (crupulos numero, quàâm aliter tunc parebunt! Scru- E Sophon. 1e 412 Noviſſima Sacerdotis Scrutabitur juſtus Judex mala opera, quæ vi- ſu, auditu, attactu, gulâ, ebrietate, fraudibus, injuriis, ſcandalis, turpi libidine, inobedientia, corporis curâ nimia unquam admiſi. Sed & opera bona examinabit; ipſas operum inten- tiones rimabitur: tepores & negligentias in- numerabiles diſeutiet in tot mille Sacrificiis, in ſexcentis Confeſſionibus lurideè peractis, in pre- cibus miſerè perſolutis, in Sacramentis malè adminiſtratis &c.— Ipſam operum bonitatem appendet in ſtatera, & ad pondus Sanctuarii ſevero examine diſcernet. Quàâm multa reji- cientur ût manca, quæ nunc videntur integra! Quot opera putrida, quæ nunc apparent ſana! Reſpondebo de millenis & millenis omiſſioni- bus in DEl obſequio, in charitatis exercitio, in cura animarum, in Sacerdotali munere; in vir- tutum ſiudio. Quis hæc omnia dinumerabit? Non propria ſolùm peccata, verùm & aliena in medium adducet: Eheu! aliena peccata, quæ ſua multitudine fortè perſonalia plurimùm ſu- perabunt. Peccata populi, quæ non impedivi, quæ diſſimulavi, ad quæ ſcandalis, otio, tepo- re, negligentiâ anſam dedi, mihi imputabun- tur: damna inde ſecuta, animarum ruinam, flagella, pœnas temporales, ſacens DEl obſe- quium, totius Eccleſiæ afflictifſimum ſtatum, Reipublicæ Chriſtianæ miſerrimam delolatio- nem ego luam, ego portabo. Examinabor, quomodo præcelſæ vocationi reſpondetim; quomodo Mediatorem, Paſto- rem, Doctorem, Medicum, Ducem in via ſalutis gügei unein Ni uriunmn (irrie ui Se. 0 6ounreim föimein mnenin, rtnendet orey on Ale ſeital lehonte Eelegecin otlogeon nch teſte üümarmd 6 i,gunnn olg, Kn Nünnti w Perni enn, Gllnpemn. elarizei Pnctentoon hln gren Umohin Emn neliz, in inch ,luter, A aoſtsa Wlr hee Rrikonin 1ohern te fali ivobett nik. N herun in igentzd nllenifii: eersin Anmenin peumn buirn nt in Ninerel Aenienbn. nencidn mmn nnk hmetki ſerun Elin nenufe PUnſonoht e oinpetin iotte u ſrpnie⸗ urun tunn⸗ Cens DE un ier el m ium ſin an n ud Examen II. 413 ſalutis egerim? An vitam Sacerdote dignam ins ſtituerim? An cogitàârim, ut Sacerdos; locu- tus ſim, ùt Sacerdos; egerim, ùͤt Sacerdos ? Examinabor, quo ſtudio ac fervore ſim con- cionatus: qua ſedulitate habuerim Cateche- ſes: quomodo morientibus adſtiterim: erran- tes monuerim, diſſidentes compoſuerim, de- vios reduxerim, innocentes muniêrim, Juſtos firmaverim, & ad Chriſtianæ perfectionis ma- turitatem perduxerim? Quid & quantum vanæ gloriæ, comodi proprii, Iucri temporalis ubi- que fuerit admixtum? Reſpondebo de modico profectu in virtute, de neglectis mille inſpirationibus, & boni præ- ſtandi occaſionibus, de corporis & animæ ta- lentis, de pecunia & fortunæ bonis, de gra- tiis maximis & innumeris, de momentis ſin- gulis, quorum denuo milliones & myriades prodegi. Summa ingratitudo, ſomnolentia, oſcitantia, malitia, temeritas, petulantia, ir- reverentia exprobrabitur. Vita mea lurida cum Evangelio, cum vita Chriſti & Sanctorum, cum Stats mei obligationibus, cum propriis etiam cognitionibus accuratè conferetur. Quo- modo uſùs fuerim efficaciſſimis & ampliſſimis ad ſalutem obtinendam, & ſanctitarem compa- randam mediis, ſtricte indagabitur. Qualis fuerim Eſu Chriſti ſervus, Miniſter, Diſcipu- lus, Frater, Amicus, Sectator fidelis; an po- tiùs hoſtis & adverſarius, diſquiretur. Quid ad hæc omnia reſpondebo? Poteritne me ſolari Pœnitentiæ Sacramentum inter mille de- 4 44 Noviſima Sacerdotis 4 defectus luride ſuſlceptum? Examen ſuperſicia- le, dolor ementitus, propoſitum debile, emen- Muti datio nulla quid juvabunt? Quomodo rationes n 1 meas in immenſum non augebunt? Ex hoc la- uumt byrintho millenis anfractibus intricato ultima iin ti forſan Confeſſio me expediet? Iſtud ſi ſpera- la l re tutò poteſt Sacerdos in omni vita luridus, Gr cum DEO audacter jocabitur, ludet, nuga- nennng bitur: ultima Confeſſio reparabit univerſa! n li Quàm timendum potiùs, ne & ipſa ſit manca, kau impleâtque reprobationis infauſtæ menſuram! nnm, Solus Judex erigere me poſſet. Verùm quid ihiinen ab illo ſperandum, quem deſpexi, offendi, nelnig perpetuò neglexi? Poſt elapſum, miſeréque al het deperditum gratiæ tempus quid expectem? Is uncamia ipie Redempror piiſſimus, é Salvatore graviſ- imn Puien ſimus & juſtiſſimus perſecutor; jam non Fra- öhfu⸗ ter, non jam Medicus, ſed hoſtis omnipotens, Thmiten in furorem actus, & implacabilis, turbatum, lrgich confuſum, in deſperationis barathro defixum, ktin nen perdet, mactabit, conquaſſabit: Quid ſum Keppelni miſer tunc dicturus? Cùm de JEſu Chriſti ſan- rdns, guine, charitate, ſudore, lacrymis, Myſte- aſbinze riis, doloribus, ipsâque morte amariſſima pro u iMurin . me tolerata, ſed à me luridiſſimè neglecta Irtüdm, erit reſpondendum? Hic Rhodus! hic ſaltus! diſonſet Hæc rationum undequaque terribilium pars in- het, Ni tricatiſſima, & inſolubilis. Nondum cohorre- tkenum ſco? Non arriguntur pili præ horrore? tm horr cerkoz III. . „ i tmenſcei n beblee OnoCo udn un! Er hoer ſend Ui d n i rul n et, rit unl Ciel Mlde nare Lei, ⸗ itantail Armen ejſn r, ömnigeh, Piis, urmn Tutro Cefn, t: Cs in PuChrii⸗ i, Mt⸗ mariſmn ne * elliellu ſplunm⸗ Mdongtun⸗ enon 1 Examen II. 415 III. Quis exitus Judiciiꝰ Pono mihi ante oculos infamiâ plenam, & horrendam ſcelerati Sacerdotis degradatio- nem ab Epiſcopo factam, ut in Pontificali Romano ſacienda deſcribitur: Priusquam er- go ſæculari brachio tradatur, ſacris veſtibus plenè indutus, & Calicem ſanctum in manibus tenens Judici Eceleſiaſtico ſiſtitur, ſingulis Or- dinum ſacrorum ornamentis exuitur, probrosè denudatur, Calix indigno eripitur, raduntur digiti unctione ſancta olim conſecrati; Coro- na èe ſerviliter tonſo capite aboletur; ipſe de gradu Sacerdotali deturbatur, inque ſatelli- tum & carnificum manus ignominiose protru- ditur. Similem ſcenam adornabit Divinus Pa- Ror & Epiſcopus animarum, * quando Judex pro tribunali ſedens, animam peccatricem dignita- tis ſuæ gradu motam, in æternæ ignominiæ abyſſum præcipitabit; auferet ei cingulum fi- dei; eripiet ſtolam ſpei; tollet amiculum ſuæ protectionis, & ita derelictam ab omnibus, etiam ſuo Angelo tutelari deſtitutam, cum per- petua infamia & ignominia, inexplicabili pu- dore affectam, in manus cruentas infernalis inimici conjicit, qui eam in profundum inferni demerget, ut inter ſupplicia æterna mortem vivat æternam. Quid ſi in me caderet degra- datio tam horrenda? Quam triſte ſpectacu- lIum Sacerdos in manibus dæmonum: Mini- ſter Altiſſimi gratiis, donis, honoribus olim or⸗- * 1. Pit. 2. 41¹6 Noviſſima Sacerdotis ornatus, & ſuper alios evectus, ad viliſſimam diabolici mancipii conditionem detruſus! Quàm præſtat fatalem adeò cataſtrophen ſeriò nunc prævenire. Quid ſi me feriret aliquando fulmen illud terribile ex ore Divini Judicii procedens 2 Diſcede à me maledicte in ignem æternum! Diſcede hinc, ſerve nequam: procul eſto, diſ- ſipator infidelis! Diſcede à me, à mea præ- ſentia, à mea pietate, à mea felicitate: diſcede à me principio tuo, Conditore, Salvatore, Pontifice, Kege tuo; non habebis partem me- cum in æternum! Diſcede à me, à gloriæ meæ beatitudine, à Regno meo, à Sanéctorum Societate! Diſcede à me, maledicte! maledi- tus in corpore, maledictus in anima; maledi- Gus in memoria, quam turpiter fœdâſti; ma- ledictus in intellectu, quem peccando corru- piſti; maledictus in voluntate, quam diabolo mancipaâſti; maledictus in loco, malediétus in tempore, maledictus in æternitate! Diſcede à me: triſte divortium! Dilcede in ignem æ- ternum: horrenda ſeparatio! In ignem æter- num, ad ſupplicia, ad rotas, ad flagella, ca- taſtas, famem, ſitim, tormenta nullis un- quam Iſæculorum revolutionibs terminanda! Quantum gloriſicavit ſe, & in deliciis ſuit, tantum date illi tormentum, & luctum.* Rapite ſcele- ſtum, tortores ſiygi! Quantum à me fuit exaltatus, donis ornatus, gratiis præventus, mediis inſtructus, poteſtate ſublimi honoratus C. X* Apoc. 15. e tunmd Tii dt Ihrlin e Ltenmu ie cunnl uin ſemntuul wnote 1d emi Ven he Sil Ven) RyAniech el erte le, Aldvn Et gne, nnhertum nn rd: mm K N dtben ſenonev, Münen 4 uk Eren Aine Ad n Nd Gr Won dt nlu, Alumen llad ſuee en Dlstundn 4 ſeneh i⸗ Examen II. 417 un &c. tantum cruciate ingratum, impium, Do- mmini fſui contemptorem, Eccleſiæ probrum, aien Chriſtianæ plebis inquinamentum! Societur æternùm diabolo, qui noluit partem habere ofhnni cum Chriſto! lci oott . , . . pen den Quàm præſtabit audire ſententiam alteram ole plenam gaudiò, refertam ſolatiò, cum gloria eing & honore ad beati Sacerdotis aures alſaben- lenee dtem: PVeni Benedicte Patris mei, ſerve bone & iur, Gn delis? Veni Miniſter dilecte, Diſci ule doci- hnmnn is, Amice chare 3 Frater dilecte! eni Bene- i, ian dicte! Benedicti labores tui „ ſolicitudines, vi⸗ miam giliæ, afflictiones tuæ, anni tui meo cultui, Ielnd. meæx gloriæ, meo amori fideliter impenſi 1 In- 1. tra in gaudium Domini tui: mecum ſedebis in hina throno meo: tibi meipſum manifeſtabo: Ero n pars tua, & portio tua in terra viventium: drau Edes & bibes mecum ſuper menſam meam in Regno meo: Omnia mea tua ſunt: Fulgebis r, 1 ut ſol in perpetuas æternitates! Qualem nunc r ex duabus ſententiam volo? Alterutra certô eneen mihi obtinget: Quid mutandum in vita, in inen e moribus, in gradu meo Sacerdotali, ut ab au- Ibe ditione mala non timeam? Nunc ad Examen znn ul⸗ vocanda ſingula, & ſtudiosè reformanda, ne rne ad Examen illud terrificum trahantur, ubi nul- GAG la deinceps locum habebit emendatio; ſed in⸗- delebilis tantům, & ſempiterna confuſio. n ie is en intunnd * K. P. Dufrine Exercitis. D Me- 41⁸ Noviſſimæ Sacerdotis 2=èð 0Meditatio W. Sacerdos in Judicio univerſali conſtitutus. Omit . . , „ ſ . Opprobrium ſempiternum dedit ilir. Plal. 77. 66. maim Slgna quindecim judicium præcedentia enu- cnfiun merat S. Hieronymus: 1. Mare intumeſcet, aatim o horrendumque immugiet. z. Mox iterum eyns profundiſſimè ſubſidet. 3. Mare totum arde- Snliinan. bit. 4. Beſtiæ Marinæ hinc egreſſæ gement. egs ueni 5y. Omnes ſylvæ & plantæ ſanguinem ſuda- cetumdti bunt. 6. Aves in uno loco ſuſpirabunt lugen- lm All tes ſine cibo. 7. Fulmina & tonitrua ſonitu & sſfteſnn fragore horribili concutient terram. 8. Omnia mn iſetti ruent. 9. Petræ ſcindentur. 10. Terræ mo- cnitunmn tus erit, qualis antehac non fuit. II. Homi- ſeig onlte nes cavernis proſilient ùt amentes. I2. Stel- t ſene læ cadent. 13. Orbis terrarum ſuccendetur, mihaln & conflagrabit. 14. Sepulchra aperientur. muil 15. Omnes homines viventes morientur. Erit mnenigninn tunc tribulatio magna, qualis non fuit ab initio mun- ionn di usque modò, neque fiet. Sol obſcurabitur, & lu- fi in na non dabit lumen ſuum, & ſtelleæ calent de cælo, & N . e wirtutes cœlorum mowebuntur. **? Et widebunt Fi- wa ſe lium hominis venientem in nubibus cœli cum wirtute mN multa, & Majeſtate. ?*v Geminum hinc Medi- R tationis caput eruamus, & conſideremus pri- ing mò Diei ultimæ Majeſtatem. Secundò Diei hu- aen jus terribilis calamitatem. Patebit ex primo n Sacerdotis electi gloria; ex altero, Sacerdotis Nunn reprobi horrenda confuſio. Aoque in Pun. i gno *AWMatth. 24. V. 21. *ibid. . 29. X* zhid. . 30. 6 4 171 llcottn Mlng Meeleniit Areindnt⸗ 1 Mr Mrebune e chelt Nn Inen mente n Tun ſoontr lhrt geian motentn.! 1 ,tr Amnu ſrarm! (Aer ,al Piikr, 4 Crh n id phunbiche⸗ llariͤ/⸗ S Nttaid lenanin H 1 ,1l, / 4 Meditatio IV. 4¹⁹ Punctum lI. Omnem Aularum omnium Majeſtatem ani- mòô effingamus. Pompam, divitias, ſplendo- rem, miniſtrantium ordines cogitemus. Aſ- ſueri convivium plusquam Regium; Salomo- nis gloriam ob oculos ponamus, quam ſpe- ctans Regina Saba præ ſtupore non habebat ultrà ſpiritum. Sed quid hæc omnia, ſi cum Regis æterni Majeſtate conferantur, quando venturus eſt judicare vivos & mortuos? Um- bra ſunt; nihil ſunt. Tunc veriſſime dicetur, quod verè jam nunc dicitur: pleni ſunt cœli & terra Majeſtatis Gloriæ tuæ. Dies magna, cùm venerit Dominus judicare ſœæculum per ignem! Veniet in nube cum poteſtate magna, & Ma- jeſtate. Venient cum Eo Sanctorum millia; nam millia millium miniſtrant Ei, & decies millies centena millia aſſſtun»· Ei. “ Venient cum Eo novem Angelorum Chori, Angeli, Archange- li, Principatus, Virtutes, Dominationes, Poteſtates, Throni, Cherubim & Seraphim; omnes aulæ cœleſtis Principes, numerô innu- merabiles. Veniet cum Eo glorioſus Apoſto- lorum Chorus: veniet Prophetarum laudabi- lis numerus: Martyrum Candidatus adſtabit exercitus: aderunt cum gloria ſanécti Patriar- chææ, Doctores, Confeſſores, Pontifices, Sa- cerdotes, Religioſi, Monachi, Eremitæ; Re- Es quoque ſancti, Principes, Imperatores, obiles, ignobiles; omnes ſanétæ Virgines & Dd 2 Vi- RK. Dan. 7* 4²⁰ Noviſſima Sacerdotis Viduæ; quin & omnes ſancti Innocentes; o- mnes Sancti & Sanctæ DEl aderunt, or line mirabili, ſplendore maximo, pulchritudine in- effabili. Aderunt ſubjugata mancipia, [Eſu Chriſti hoſtes, orci victimæ infelices, diaboli omnes, & pecc tores univerſi, ſqualore, hor- rore, miſerià æternâ circumdati, Regis æterni triumphum ipfa ſua calamitate ornaturi. Ve- niet cum Filio Regina Sanctorum omnium: Ve- niet Rex Regum, & Dominus Dominantium. * Commovebit cœlum & terram, & mare, & aridam, & movebit omnes gentes. * Ex omni Tribu Fi- liorum Iraël centum quadraginta quatuor mil- lia ſignati. .. Poſt hæc videbimus turbam magnam, quam dinumerare nemo poterit, ex omnibus gentibus, & tribubus, & populis, & linguis ſtantes an- te thronum, & in conſpectu Agni, amicti ſtolis albis, &S palmæ in manibus eorum. * O magnificen- tiam celeberrimæ Univerlitatis! O trium- phum admirabilem! O Judicis venturi Maje- ſtatem! In hoc conſeſſu ampliſſimo, in hac corona, in theatro hoc nobiliſſimo compare- bit pius Sacerdos: laudabitur tanquam Mini- ſter & Diſpenſator fidelis: honorabitur ùt A- Poſtolas. ceu Doctor, Confeſſor, Diſcipulus, rater, & Amicus Eſu Chriſti: ſedebit cum Illo ad judicandum: gloriâ & honore corona- bitur. Grati & gratulabundi ſe ſiſtent, quot- quot ſuàâ induſtria, zelò, fervore, ac Sacerdo- tali charitate fecerit ſalvos. Laudem publi- cam feret à Chriſto & præmium ſempitcraumn. Tra- * Apoc. 19. ** Aggai 2. *XV Apoc. 7. Cenolnnm teniad- Geteteri lulnlain ſcht ltit he u A mfle unnmnt it. Rloecoen mimnnenhi CEneCrmmin ſtisngne inKrrnoen ſichenni, nonmnn tcels ritenib Uncnum nteniun Ein, Ccun Ann gumri, Aieatd oinien N 4 Qundbon ſeldegenn Abominun Elulbrio⸗ nk , 6 lnnoen, gerunt,i, pülchritute, uncigin, neſces, tii ſolgulon, nl, Negbe te onnanun Munonmme. wiier tsl O r. enmiis ciro, N ro cong unglum Porabitor . n Dones eleii a Porote N le ken a Meditatio IV. 4²1 Gratulabitur ipſi tota Ele torum Univerſitas. In beatiſſima Corona Sanctorum omnium au- diet ex ore Divino verba dulciora ſuper mel & favum: Euge ſerve kone, & pfdelis, intra in gaudium Domini tui! Probè inſpecta glorioſiſſmi conſeſſäus Majeſtate, at pui Sacerdotis coram illo gloria, fortiter excitatur vo- luntas ad amplectenda omnia, quæ viam buc ſternunt: præſertim ad laborem in Domini vinea indefeſſum, & generoſum terræ contemptum, deſcendendo ad particu- laria. Punctum II. In hoc eodem pleno Majeſtatis theatro, co- ram innumerabili, ac ſplendidiſſimo Electorum cœtu, coram ſummo judice, in medio turbæ infelicis reproborum omnium, comparebit et- iam Sacerdos reprobus, diaboli Miniſter, Chri- ſti adverſarius, Cœli probrum, terræ inqui- namentum, fidelis populi quondam ſcandalum, pingue inferni pabulum. Comparebit, & ma- nifeſtata coram toto mundo conſcientiæ ſpur- ciſſimæ abominanda fœditate, ſtabit confuſus, deſpectus, & cum infamiæ plusquàm patibula- riæ nota quamprimùm ad carceres æternos re- legandus; ad rotas, ad ignes, ad ſupplicia, & ignominiam perpetuam publicè condemnan- dus. Quàm horrenda eſſet confuſio, ſi Sacer- dos veſtibus exutus, plane nudus, coram in- genti hominum multitudine ſpectantium ocu- lIis, & ludibrio exponeretur! Sed quâm mul- D d 3 t * Matth. 2. 4²²¾ Noviſſima Sacerdotis tò maior, quàm terribilis erit confuſio repro- bi Sacerdotis, cùm ejus turpitudines coram inaumerabili & judicantium, & judicandorum multitudine revelabuntur! Diſtinctiſſimè pa- tebunt cogitationum ſceleratarum milliones & myriades: aperientur deſideriorum fœtentes lacunæx: in medium producentur linguæ vi- tia, operum monſtra, ſacrilegia, ſcandala, luxuriæ, ebrietates, petulantiæ, luriditates, malitiæ uti numero, ita & gravitate Turca- rum & Gentilium crimina longiſſimè ſuperan- tes. Heu quanta confuſio, tanquam diaboli ſocium; velut Scurram, furem, animarum la- tronem, ſeductorem, ſervum nequam & in- fidelem coram toto mundo, cum infamia nun- quam abolenda promulgari! Hoc dedecus ca- piat, qui poteſt: ego vel cogitans horreo, & contremiſco. Cum extrema confuſione vi- debit Sacerdos reprobus in Electorum nume- ro ſuos olim pauperes & ſimplices Parochia- nos, qui licèt ope boni Paſtoris deſtituti, cum auxiliis multò minoribus, quàm quæ ipſe ha- buit, ſalutem ſunt conſecuci: Videbit ſuos me- diaſtinos, & ancillas ſtabularias heri exemplis peſſimès nihil motas, & in rigenti ejus fri- gore Chriſti charitate fervidas inter Sanétos collocaxi; ſe verô infra Ethnicos, Judæos, hæreticos, idololatras, velut cunctis pejo- rem deturbari. Quantum in faſtigio cellitu- dinis Sacerdotalis auctus erat lumine, glorià, gratiis, poteſtate, auctoritate, ſtupenda praæ cæteris mortalibus auxiliorum virtute & abun. leld, A Nuln tn Ncenst Unfthn ſur fünin , Ehlune Cunnhit ier in nn i, ere inpin nger, gl n ſuncen Srican. n un kumm Ceiftn ine m uſſin liin anni Ae Alniis ali Enni n N cidirrd⸗ eris i lin, ui⸗ itcontin, rpirucinen Kivciene Dincklr urunmilie Certrumn re Cennut Iinen halegn, lei Ante, krir; E gnn n npleers 0 Anbundd Uen dimnd nnepnnin UCurkumumn. elenger ammhunn e Cnniane Dedonm un Npless od NbCeliutz er in ur ge ſitenitvosen isbetin igenti ion⸗ e n 1 Mner Gun nicos en ol . 6 lprin AMeditatio II. 473 dantiâ, tanta erit illius confuſio, tantum de- decus, & probroſa ignominia. Modiciſſi- mam honoris jacturam nunc ferre non poteſt Sacerdos tepidus: Quomodo illam feret co- ram univerſo mundo turpiſſimam, & graviſ- ſimnam infamiam, quæ ipſi æternùm adhære- bit? Seipſum erubeſcet, horrebit, execrabi- tur: clamabit cum ſcelerum & pœnarum ſo- ciis præ confuſionis magnitudine: Montes, ca- dite ſuper nos, & colles operite no † Latebras quæret impius, ſed non inveniet: ululabit, rugiet, ejulabit; ſed nihil proficiet. Tan- tum ſuum dedecus Sacerdos peccator videbit, & iraſcetur: dentibus ſuis fremet, & tabeſcet: deſi- derium peccatorum perihit. . Concipitur ingens horror vitæ tepilæ, cujus Finis tanta confuſio, & ab omni creatura vilipenſio: Ac- cenditur contra deſiderium & amor vitæ ferventis, quæ ſola in magno illo mundi theatro laudabitur. Golloquium ad ultimæ diei magnum Judicem. Dier IHII. Kternitas Sacerdotis. Conſideratio MI. De Æternitate. I. Sternum torquebunt Sacerdotem luridum prærerita. Jer⸗ & inutilis pœnitudo, qua æternùm cru- ciabitur Sacerdos luridus, inter graviſſima carceris illius ſtygii tormenta indubitatò Dd 4 . nu-⸗ * Lac. 23. ** Pſal. 112. 4²⁴ Noviſſima Sacerdotis numeretur. Duo præcipuè erunt, quæ ipſum perpetus mœrore conficient: primum, cauſæ futiles & nugæ pueriles, ob quas æternum periit; ſecundum, ſalutis facilitas maxima, mo- dò ſalvari voluiſſet. Quàâm acerbè dolet Mer- cator, quando lucrum ingens neglexit, aut grave damnum eſt paffus, quod arcere po- terat, ſi vel modicùm attendiſſet! In deſpera- tam rabiem, & furorem deſinet Sacerdotis damnati acerrimus quidem, ſed infructuoſus dolor, cùm videbit, quàm jucunde ac facilè in cœlum evolärint noti quondam & amici: contrà, quàm difficiles vias ipſe ambulârit; quàâm fuerit amara, & mille tædiis oppleta ipſius lurida vita. Ergéne, inquiet miſer, poſt momentum ſpinis undequaque horridum; poſt inanes umbras in hoc tormentorum pela- gus præcipitari debui! Triſte momentum in- ter vanitates traductum, quod modèò ſequi- tur horrenda æternitas! Poteram vivere in terris contentus: potui ſimul æternum fieri beatus; Eheu! utrumque perdidi. A miſeria temporis tranſire malui ad miſerias æternita- tis; quàm utrobique lætari! Poteram delecta- ri in Domino; animi pacem poſſidere, quæ exſuperat omnem ſenſum; guſtare potui, quàâm ſuavis ſit Dominus, in oratione, in Sa- crificio quotidiano, in labore ſacro, in con- ſcientia pura &c. Et nolui! Abſynthium & fœces malui! A vitæ ferventis gaudio ad gau- dii cœleſtis interminabiles delicias tranſire po- tui: Et miſer in tempore, milerrimus in æter- nitate Greelenn n: M Curennlur ets Phepohte ſantns; ſelldnis, on, uo elunn oonn umcopus Meneun Cliweſis eli Een⸗ W Mhiewc Cummtnen uee. In Cnnntt, er. Calon Erſor eion Pblsinkenon Vtlenho, e Guncklan Neklrcicn ſener lhit Mofmndſigt ulaliult⸗ Eneruntie e, Anf ſ fmms ult en in iete Uei ent, ii t: minin 65 h guus ls warinn erbe dclel, en neleli3 1ol r Nlel hen. Celner ris N 0 etnt ca Mnn ni E uin en e üſie nien utimitn NNenonn mwenmn” l wit Menn Iiftt! l Aemmun iü . Aoli leris Eenn- MMenntet⸗ ſolcer, 2 Allure l Cnbe,N ſacko, ⸗ Conſideratio III. 425 nitate eſſe malui! Inter Sanctos numerari pote- ram: nunc inter diabolos æternuùͤm hæreo! In- ter Aulæ cœleſtis Principes eminere potui: Et nunc infra Turcarum, & quorumvis nebulo- num pedes ad Judæ conſortium deſcendi! Et hoc propter infantiles nugas, ob infames ſpurcitias; ut carni putridæ obſecundarem! Media ſalutis, & lanchiratis potentiſſima, fa- cillima, jucundiſſima neglexi, prodegi, in ve- nenum converti! Malegictu⸗ tepor! maledi- ctum corpus! maledicta omnia, quæ huc me pertraxerunt! ſed ego ante omnia maledictus, qui mei ipſius perfidus proditor, me pro gut- ta mellis demonibus vendidi! Et heu! quod cor mihi erodit, crudeliſſiméque dilaniat: ar- duum non erat, hanc pœnarum æternitatem effugere. Plus laboris ſtultus impendi, ut damnarer, quàm DElUIS à me exegerit, ut ſal- varer. Cœlum mihi dediſſet pro media parte temporis, laboris, pecuniæ, virium, curarum, quibús infernum comparavi. O inſaniam ſi- ne exemplo, cariore pretio infernum emere, quâàm cœlum ſtetiſſet! Ergo ad eminentem Stats ſanctiſſimi celſitudinem tantùm ideò a- ſcendere libuit, ut in hæc incendia mergerer Pprofundiùs? I nunc execrande, & experire, an facilius ſit æternuùm eſurire ac ſitire, quàm temperantiæ leges, & præcepta jejunia obſer- vare? An facilius ſit ſemper ardere, quàm Ve- neris flammas mortificatione extinguere? An facilius ſit æternis pœnis infructuoſam pœni- tentiam agere, guam vera & brevi pœniten- tia 4²⁶ Noviſſima Sacerdotis tià peccata diluere? O ſi daretur hora ad pœ- nitentiam, quarum millenas & millenas aut ſceleratè, aut inutiliter conſumpſi! ſed actum eſt; nec momentum dabitur. Maledicte, & æternùm maledicte, an non meminiſti, quæ, & quanta fecçerit; quanta paſſus ſit Redemptor DEUS, ut inferno te eriperet? Non memi- niſti, DEl Filius pro te incarnatus & mortuus eſt: tu verò tantum pretium malitiosâà perfi- diâ repuliſti! An recordaris adnuc? præ tot millionibus in vera Eccleſia te collocavit: la- vit ſuo ſanguine: pavit ſuo corpore: quoti- dianum pro te factus eſt Sacrificium: Sacer- dotem ſuum te conſtituit: intellectum dedit. Et tot inter ſalutis remedia perire voluiſti! An non meminiſti? vocavit te DEUIS, monuit er ſanctos & arcanos inſtinctus, per Ange- Fum cuſtodem, per libros pios, per Confeſ- ſarios, per bona aliorum exempla: terruit per remorſum conſcientiæ, per fulmina & tempeſtates, per vitæ pericula, per repenti- nam aliorum mortem & caſus infelices: Et quo tandem laboris frucdtu? Nullo; prorſus nullo. Vocavit me DElIs, &ñ renui: ma- num ſuam extendit, & deſpexi: nunc quo- ue in interitu meo ridebit, & ſubſannabit. celeſte, maledicte, execrande! non ex DEO, ſed ex te perditio tua. Quid ego ad hæc la- menta? Nihilne in me, quod olim cruentis lacrymis ſerò defleam? Quis vitæ meæ tenor? Quid corrigendum, ut ſecurè incedam? TII. Sa- u nn, artin migienen ci Cenca undnnt Unun genen Cngoehn. aa, Emnoe ppilemn mmn, ir im Cgen ornldonde cing Min lbocnnen fen Cnenn Müncet on lt aid, ni Erhuum, nuncekan Llmnu, Nugftmüle hü mncie, i,n , lrn ine Ckren numonuni Aleninmalt iu tur hontn E nien veniiſt,gi 1 ſ heler Nen N UAant erk Cil 1eDldrmut au, e N , enpt Imn er Uriat ii er ehei isilelctt,) Mlo; Non K nni A. Mneg⸗ blytn Eſtng wonel Nenn A 4 die AMeln, ſitde Conſideratio III. 4²⁷ . Sacerdotem luridum torquent in ætemitate præſentia. Quænam, putas, erit menſura peœnarumm, quas olim ſuſtinebit Sacerdos infidelis? Digni- tatis eminentia, auxiliorum multitudo & effi- cacia, ſcientia, ſtimuli ſacri, occaſiones fru- Gtificandi, & alia hujusmodi plurima: Hæc uti abundant in Sacerdote præ quovis alio ho- minum genere, ita graviùs præ ſexcentis aliis torquebitur. Atrociùs DEUM offendit Sacer- dos, & atrociùs quoque punietur. Quid eſt ergo infernus Sacerdotis? Eſt locus tormen- torum, in quo longè infra Turcarum, latro- num & quorumvis nebulonum pedes carebit omn bonò; affligetur omn malòô dacerdos re- probus. Deſerta eſt omnis lætitia.“ Nullum ibi eſt bonum ſeu magnum, ſeu parvum, quia vi- vens contemnit, & negligit omne bonum. Nihil videt oculus damnati Sacerdotis, nihil audit auris, nihil odorantur nares, nihil gu⸗ ſtat palatum, nihil tactus Palpat, quo vel mi- nimúm delectari poſſit: Nulla ibi quies, nul- lus ſomnus, nulla refectio, nulla libertas. De- ſerta eſt omnis lætitia. Nihil occurrit phantaſiæ, nihil memoriæ, nihil intellectui, nihil volun- tati, quo vel modicùm refocillari poſſet. Sed parum hoc: Sacerdotis infernus non ſo- lùm eſt carentia & inopia æterna omnis boni; ſed & collectio æterna omnis mali: locus tormen- torum, non unius, ſed omnium. Idque juſtiſſimè; qui enim multò plùs, & malitioſiùs, quàm alii, con- *Iſai 24, E 4²⁸ Noviſſima Sacerdotis contempſit, & injuriâ affecit omne & infinitum Bonum, dignus non eſt ullo bono; ſed contrà di- niſſimus omni malo. Peccavit per animam: & æc torquebitur verme conſcientiæ, pœnitudi- ne, dolore, triſtitia, amaritudine, deſperatione, ac furioſa rabie in ſeipſam. Peccavit corpore: pa- tietur famem caninam, ſitim, fœtoôrem, tenebras, ejulatum, ſtridorem, de'monum aſpectum &c. totum corpus pervadet ignis ille crudeliſſimus, quem Divina Omnipotentia ideò creavit, ut re- bellem & impium Sacerdotem ſingulariter cru- cCiet. Erit ſicut maſſa ferri candentis. Habitatio tua ſempiterna, Sacerdos infelix, erit merus ignis: pa vimentum domũs tuæ merus ignis: ar igneus, tectum igneum, lectus ardens, menſa ignea; ubique ſtridentes flammæ, quocunque te vVertas: ignis à dextris, ignis à ſiniſtris, ignis à fronte, ignis à tergo, ignis ſupra te, ignis infra te, ignis extra te, ignis intra te: ignem & flam- mas exhalabis ênaribus, ê faucibus, ex auribus, ex oculis: ignis in ſtomacho, ignis in corde, in omnibus viſceribus. Ad hos ignis ardores ebul- liet, quidquid hamorum in corpore eſt, prout omnis liquor bullire ſolet in ardente cacabo, & in olla ſuccenſa: bulliet igitur ſanguis in venis, cerebrum in cranio, pinguedo in membranis, vi- ſcera in ventre, ipſa in ofſibus medulla ſtriden- dô ebulliet; bulliendo ſtridebit, liquabitur, cremabitur, nec tamen unquam conſumetur. Oculos aperi, tepide Sacerdos, & vide hor- ridas dẽmonum larvas, cum quibus æter- nùm habitabis, ni reſipiſcas. Vel unus dxmon tale e doui Finesteum une AE er iehl nn & ſeinleho, llu;on⸗ iedan knern uns m hlenmranen uNo A un: (tc⸗ Ionmntont UEends Cdol Nbis mm Pknk (onn (folnent aon enlenes Umr bunchn, s Nti: kukele e Ceinaglne nmfemen ſchnd gung is nde Elg elunne o Aſeentere bont ot nnti, inpr il lenpe lui Conſideratio III. 4²⁷⁹ ezin tale eſt monſtrum, ut ſuo aſpectu omnes ho- e. mines necaturus eſſet præ terrore, ſi in terris nir el appareret. Quid ages inter mille, centum mil⸗ eienn lia, & mille milliones deæmonum? Quæ tibi d depenmn mens foret, ſi vel nocte una inter bufones, n ſerpentes & ſcorpiones cubare te oporteret? ee. Verm ſcito, blanda & innoxia hæc eſſe ani- niet malcula, ſi cum dæmonibus conferantur. Au- illkentis di etiam lamenta, ululatus, ſtridorem dentium, ſkiemmin planéctus amariſſimos, quibus diu noctúque impletur avernalis carcer. IInus ægrotus cla- du A mando & ejulando ſœpe turbat integram do- n enien mum: Quid efficient ejulationes deſperatæ tot en6 millionum hominum? Quis audire poterit hor- rendas, diabolicas & furentes blaſphemias, ugeeen quibüs DEum rabido gutture, ſed fruſtra im- ntl petent? Quanta rabie maledictiones mutuas nun um evoment damnatus Confeſſarius, & nugatorii egenin poœnitentes? Quanto furore invicem lacera- seug bunt Parochus, & Parochiani flamis inferna- ns noote,t libus addicti? Quo fragore ſonabunt rotæ, ca- dikh tenæ, flagella, verbera, cataſtæ? Experire mo- mmechſon dicùm ad ſalutem, ne olim experiaâre ad inte- rNNh ritum, fœtorem intolerabilem ſtygiæ illius fo- sne. veæ, in quam velut in cloacam totius mundi en ſordes confluent. Teſtatur Doctor Seraphi- Belhte cus, vel unum damnati hominis cadaver, ſi ad nos aſcenderet, univerſam terram ſæviſſima peſte infecturum: quam ergo graveolentiam nCnadl . . ſpirabunt tot mille cadavera, ulceroſa, tabe m. wanantia, in putredinem continuèò diffluentia? cunn Cubiculi ſemper clauſi rancidus aër vix tole- raxi 430⁰ Noviſſima Sacerdotis rari poteſt: Qui tolerabitur triſtiſſimæ illius cCcaveæ abominandus fœtor? Sed & Cc felices hujus ergaſtuli examina, Sacerdos gu- ibos in- loſe, crapulis & ebrietatibus aſſuete, plumbum liquatum, reſina ardens, & ſel draconum, vinum eorum, * qui hic carni tantùm indulgent. Ad hæc exwardeſcet contra eos ſitis, & famem patientur ut canes. ** Unusquisque carnem brachii ſui vora- bit. *X Hæc omnia centuplicatis augmentis irruent in Sacerdotem luridum tormenta & ſupplicia, quoniam centies ejus malitia ſæcu- larium excedit pravitatem. Hos inter atro- ciſtimos cruciatus millies ſeipſum execrabitur: Maledicta hora, inquiet, in qua natus ſum! Maledicta dies, in qua Sacerdos ſum ordina- „tus! Malediéctæ Superiorum diſſimulationes! maledictæ meæ luriditates, & oſcitant iæ, quæ in Statu ſanctiſſimo ad interitum me promo- verunt! Num expediet, negligentiis hæc tor- menta emere? Lubétne periculum adire mali hujas ſempiterni, quod imminet diſcolo Sa- cerdoti? III. Luridum Sacerdotem maximè bunt futura. Terribilia cogitavimus: terribiliora torque- ſequun- tur. Exultaret in mediis flammis damnato- rum numerus, niſi accederent futura, quæ cru- ciatus omnes immensúm exaſperant, Quæ- ris, quæ iſta ſint? Reſpondeo: eſt ſemper & ſemper futura; nunquam, nunquam finienda pœ- *Deut. 32. * Job. 15. *V Iſai. 9, narxum min tin clerit i, In hattene Nonhet infn PMod meCod 1N Nons 1orte crel cd ett ele, ſe lett/ Dan Ainte ipll Homs tora nezerson Neliom heie oktmen gin lin (li alen r ehedt Ccunts ore l tcit e hla ponne n Algunn dimgkt telnſugit Eeii ki elog eeto nit & tort r Eun ni h tiltſdnz El Cch in, Kbertg, ilnee Nne ihuuntnin inlen 8 ſun ien nn hai n Mlansui ihm omel Seilüh 1 Mrier m inaenuin n du nſen! eun ncränn. Irdnnks ANmn Mium we Nind henisharn⸗ Culumzre ol hbet Al urige n ntlinners Inn A Funngtcn en, . Ur⸗ Ge e⸗ unn *“ 4 N Conſideratio III. 431 narum æternitas. Fumus tormentorum eorum aſ- cendet in ſæcula ſæculorum. * Mala omnia levio- ra facit brevitas: graviora diuturnitas. Quid non faciet malorum omnium horrenda æter- nitas? Quid reſponderem, ſi diceretur mihi: in hac commoda ſella, in hoc molli & plu- meo lecto ſedebis, jacebis immotus per mille annos? Nénne exclamarem ejulans, hoc om- ni morte crudelius tormentum fore? Eheu! & quid erit inter furentes flammas æternum ardere? ſuper accenſos carbones æternùm ja- cere? Dicamus damnato: Unam lacrymam effunde ſingulis mille annis, & poſtquam hiſce lacrymis intra milliones & myriades annorum impleveris omne, cœlum inter & terram, im- menſum ſpatium, infernus ceſſabit: præ gau- dio ſe non capiet miſer; exclamabit ovans: O quâm levia mihi fiunt tormenta omnia, quia ſaltem aliquando finienda! Sed fruſtra hoc exſpectat infelix: expleverit licet inter cruciatus tot annorum milliones, non deſinit, ſed incipit æternitas. Duplica, triplica, cen- tuplica innumerabilem hunc annorum nume- rum: poſtquam totus effluxerit, non deſinit, ſed incipit horrenda æternitas. Eſt enim æ- ternitas id, quod ſemper incipit, & nunquam deſinit. Hæc durationis æternæ fatalis cogi- tatio ſingulis momentis damnato verſatur ob oculos, & totius æternitatis pondere illum op- primit, & tormenta omnia aggravat infinitùm. Semper & nunquaum duo pugiones ſunt, qui de- ſperan- * Apoc. 14. 4 32 Nowiſſima Sacerdotis ſperantis pectus diriſſimè confodiunt. Hinc non interrupta damnati vociferatio eſt: O me maledictum! Ardeo, & ſemper ardebo: Non habeo ullum levamen, & nunquam habebo. Crucior omni malo, & ſemper cruciabor. In- tus me torquet conſcientia; exteriùs dæmo- nes, & nunquam ceſſabunt. Nunquam ridebo, ſemper flebo. Nunquam ſperabo, ſemper deſpe- rabo. Alii cum DEO ſemper gaudebunt, nun- gquam lugebunt: Ego cum diabolis nunquam gau- debo, ſemper lugebo. Hinc odium, furor & rabies, quo damnatus ſui tortor in ſeipſum crudeliſſine ſæviet: Hinc blaſphemiæ & ma- ledicta in DEum & Cœlites, quæ in damna- tum recidunt: Hinc rabie ac furore plena de- ſperatio, quæ reprobum Sacerdotem æternuͤm cruciabit. Veritas hæc infiniti eſt ponderis: actum eſt de illo, quem æternitas non movet. Damnatos nihil magis affligit, quàm horren- da ætternitas: & viventibus, ne damnentur, nihil mesi conducit, quàm æternitatis medi- tatio. Nullus te virtutis & pœnitentiæ labor unquam abſterrebit, Sacerdos DEI, ſi hæc an- norum volumina, excurrentia in infinitum; hos temporum circulos nunquam abſolvendos ſedulò cogitaveris. Sacerdos ſanctus brevi eris, ſi Sacerdos damnatus omni bono æter- nuùm carens, omni malo æternùm preſſus, & Judæ in fundo inferni ſocius animum tuum altè ſubiêrit. Medita- Cceldrtitr ninde zrd antinuin , lenen hr.1. Nrrihm 10 ) erlbenttuc n E Chnto ngt, omnß enin Egleonneg in lm ine mno, Detdlet ſanmmenn Unne Mnm, Keernen ol anrhet UIlononon AIUus rercoen ulnrenhene Ponte, ſenp No none ure Unr eyunnanig tent. Nden Ne niſenmn u yer Cjnſfori⸗ luciö iginn g Nin Len luri Confocint lernio el per ardebo⸗ ulguen h ercruciabor, 1)mmeriis dn 1. Nunglimn kicet enn, inn Eet e gutennt n Cubelsmang ne odon, inel imrorir enr Mußftene An 6, er nunr. uiudeſkuce etohen genim Ufnti t nen etnicss on mort- gt,gtintaner y be unbenn, gremniats nete⸗ Drnienirlr 6Dh,Khecn in in inünkun Uum arenn Nncus e Onmi bono 2 amn geſ,⸗ 1 minun Nd’ Meditatio y. 433 Meditatio E. Sacerdos vel æternùm inſigniter felix, aut æternúm non vulgariter infelix. Hic autem ed) quòd maneat in æternum, ſempiternum babet Saterdotium ; unde &v ſalvare in perpetuum poteſt accedentes per ſemetipfum ad DEUAI. Hebr. 7. Ac dotum novæ Legis tota gloria, & uni- verſa beatitudo in illa unione conüſſtit, quæ cum JEſu Chriſto Sacerdote ſummo ipſos con- jungit; omnis enim Sacerdotüi plenitudo, gra- duúsque omnes in eo reſident. Verum ſacra- tiſſima hæc unio, ſi æterna non fuerit, nihil ipſis proderit: quin potiùs mala omnia inde ſcaturient, ſi rupta hujusmodi unione pretio- ſiſſima, Sacerdotem ſeparari æternum à Chri- ſto Eſu contingat. Funeſtum hoc divortium à DEl Filio nunquam incipiet; nam æternum eſt Illius Sacerdotium; æterna Illius potentja, qua ſalvare in perpetuum poteſt; æterna Illius Bonitas, quæ ſemper vivit ad interpellandum pro nobis. Quare ipſimet cauſa unica triſtis- ſimæ ſeparationis erimus, ubi hæc in nos ce- ciderit. Teſtem habemus Iſajam: Iniquitates veſtræ diviſerunt inter vos & DEUAM weſtrum. * Ut vero diviſionis hujus malum ineffabile to⸗ t6 ſtudiò fugiamus, horrendas illius appendi⸗= * cap. 49. R. P. Dufrene Exercitia. Ee Cces R . 7 4 4 Noviſſima Sacerdotis ees ſeriò conſideremus. Sternúm bene; æ- ternum male: En termini utriusque, in cujus medio ſtamus, miram diverſitatem! I. Bene, æternüm bene, ſingulariter bene erit Sacerdo- ti, quem beata cum Chriſto Eſu unio com- mendaverit. 2. Malè, æternùm malè, ſingu- lariter malèe erit Sacerdoti, quem iniquitates ſuæ à COhriſto Eſu ſeparaverint. Non vul- gariter beatus in cœlo crit Sacerdos fidelis, non vulgariter damnabitur Sacerdos infidelis. Punctum I. DEO æternùm frui: præſentiâ illius delecta- ri: luce beatiſſima impleri: amore ſancto in- ebriari, totius beatitudinis ſumma eſt. DEI poſſeſſio univerſam felicitatem ita complecti- tur, ut ſupervacaneum videri poſſit, varios illius gradus pro ſtatuum ac meritorum diver- ſa ratione multis examinare. Sed eſt nihilo- minus, teſte ſacra pagina, manſionum in cœ- leſti patria notabilis diverſitas. In domo Patris mei manſiones multæ ſunt?. Docet inſuper fides, daturum cuique ſecundùm opera ſua Judicem æquiſſimum. Quamvis igitur Electi omnes idem habituri ſunt Beatitudinis objectum pla- nè infinitum, modus tamen & ratio Eidem fe- liciter inhærendi erit varia, prout major aut minor fuerit hominis viatoris in DEl ſui obſe- uio fidelitas. Eminebit profeétò inter San- ctos Miniſter fidelis, ſicut eminet inter ſiellas una 7 * Joan. 14. mdivons en andins, dN on Ai etuuAntt. NekrDlinn “ ſlenth be e nin iu en beni Co gon Porinun emne Euum aet Ue; tumm , Gne onnbos: WendnDtl uIN E e 1e Huului n Elll fren ume weu ialtr. Ke En gonicon DG aut a ult avee lpiummnl ¹ 1Cin hei⸗ hli n Chi ſln, iſenn nne linue Aul. 1. ihe 10, git emün der, lebe, i ten! i ne erit n, ln mnioes Uunmle,, Aen migir eim. Non. erd Hum d. N en nanſet⸗ ei ln n Dertommn Ebektine Nlooun ine .Vlun L. e Nher tth en ſin den Dedl ors 6obecun Luto tne, Hor ir Mite⸗ ſechir 4 nl “ Meditatio V. 43 5 luna minores. Scripturam hac de re loquen- tem audiamus: Qui fecerit & docuerit, hic Mag- nus Vocabitur in Regno Cæœlorum.“ Qui ad juſti- tiam erudibérint multos, fulgebunt ſicut ſtellæ in per- petuas æternitates. ** Vos, qui ſecuti eſtis me, ait Magiſter Divinus ad Diſcipulos, in regeneratio- ne, cum ſederit Filius hominis in ſede Majeſtatis ſuæ, ſedebitis & vos ſuper ſedes duodecim, judicantes duo- decim tribus Iſrael. . Colligere hine licet emi- nentem beati Sacerdotis ſuper alios Electos in Coœlo gloriam. Quantum nempe cæteris hominum antecellit hic ſingularibûs gratiis, laborum præſtantiâ, & gradũs altiſſimi digni- tate; tantum peculiari & ſublimiori beatitu- dine omnibus anteibit. Toto animo excipe, Sacerdos DEl, ſpem ſuaviſſimam: Impleat cor tuum, & accendat æternitatis tam glorioſæ; ac ſingularis nobile deſiderium: Cogitemus ſedulò finem laboris noſtri paulè pôſt felicis- ſimum: nec ulla nos terrebit ampliuͤs itineris difficultas. Soletur nos interim Servatoris in- gens promiſſum: Iterum modicum, & widebitis me . .. & gaudebit cor veſtrum, & gaudium veſtrum nemo tollet à vobis. ν . Ulterius expenditur Sacterdotis juſti omnino ſingulas ris in Cœlo gloria & gaudium, juxta menſuram u- nionis cum Chriſto. Cum admiratione, gaudio ac deſiderio inhæretur illis Apoſtoli verbis: Semper cum Domino erimus. Ee 2 Punttum * Matth. . ** Dan. 12. *** Aatth. 19. Err joan. 16. 436 Noviſſima Sacerdotis. Punblum II. Stupendum aliquid dicunt æternitatis notæ omnes & ſingulæ: Duratio illius interminabi- lis, ſtabilitas immutabilis, natura incompre- henſibilis, poſſeſſio illius quovis momento inte- gra, plena & abloluta. Iſtud verò mentes noſtras maximé feriat, quôd nullum admittat medium: vel enim totam complectitur omnis boni plenitudinem, vel totam omnis mali re- dundantiam. Poſtquam igitur examinavimus Sacerdotum fidelium ſingulares in cœlo præro- gativas & laureas; damnationem quoque gra- viorem Sacerdotum infidelium, quos à Chri- ſto ſua perverſitas ſeparaverit, inſpiciamus: videamus, quantum infra omnes reprobos ſint deprimendi, qui ſuper alios dignitate ſacra o- lim fuerant evecti. Intellige, ſi potes, mi Sa- cerdos, gemini hujus termini diſtantiam vix menſurabilem: Sacerdotium, & reprobatio: Altiſſima eſt unius ſublimitas; alterius miſer- rima profunditas. Cogita porro, qua ratio- ne utrumque terminum combinabit Divina Ju- ſtitia. Horrenda compoſitio! Sacerdos repro- bus: Sacerdos inter dæ-mones æternùm damna- tus. Heu! quomodo convenient Regalis Sa- cerdotii celſitudo, & abjectiſſima reprobi ad ultimam vilitatem & miſeriam detruſio? Sa- cerdos, eheu! Sacerdos, toties oblatâ pro- pitiationis, ac miſericordiæ victimâ, ipſemet furoris divini fieri poſſit infelix victima! Ma- litia & pœna peccati nuspiam in terris appa- T6t Emnils, Nul „le Aecon ,vlbehun loe. I Arpretti Cs, fins Dil Alamns ine zurllsbar tie, d enn 1a nuhi Alun nelein m Mmmn Dorumegui unNron ,o rinn, iollumi n. zm, 4 tn ummfn, gumn Winr iptu lohl I ie Aphne Mnn e s Munne Doctores S uh,, l Kternitnin lins D Gunnn inen iemonennt, Thl wde Munlun u Cnleiur lunonnse ünreuninms Mnarun 0encogee⸗ WMUI. TNSnercelr Ceninehne lynnz n i Nnä „Erepotnt Atens al⸗ n, l iit ubiehiri⸗ Dcelcos et⸗ tennünmtm⸗ ent Negi-⸗ Hnan nn1 Ene& Ledio III. 437 ret ſolemniùs, quàm in crucifixi Servatoris mworte; ſic & peccatorum in æternitate mulcta terribilis nullibi patebit ampliùs, quàm in dam- nato Sagerdote. Ergo damnari quispiam Sa- cerdotum poterit? A ſumo Bono æternùm ma- nebit excluſus, qui ſummo Bono tantopere ſtabat vicinus! DEI Miniſter, & Chriſti Lega- tus ad ultimas inferni totius fœces abjectus! quàm fatalis hæc ſecçna! Siccine oblitus Miſe- ricordiæ, ad extremum vindictæ adeò me- tuendæ tranſibis Ultor DEUISs; Quis ille erit mortalium infeliciſſimus, in quem cadet ſors miſerrima? Bonum erat, i natus non fuiſſet homo ille.? Dicat unusquisque noſtrêm Servatori, & interroget cum Apoſtolis corde atronito, ſacri- que timoris pleno: Numquid ego ſum, Domine? ** Probè inſpecto Sacerdotis damnati luctuoſiſſimo ſtatu, vehementer & cum horrore ab eo avertitur voluntas: fugit præſertim & averſatur æaternam aà 71Eſu Chriſto ſeparationem, ceu plenam infamia, & oimni tormento graviorem: porro ad remedia beatiſſimæ unionis quæ- renda convertitur, quorum primum eſft Charitas in Sacerdotis actiones ſingulas eficaciter influens. Lectio III. Hiſtorica. §. Juſtinus Philoſophus, Martyr, Eccleſiæ Doctor, ac Defenſor. ¶ Lorioſos Martyres, Eccleſiæ Defenſores, ac Doctores meritò eximiè veneramur, . Ee 3 quam- * Matth. 26. 24. ibid. v. 222 438 Noviſſima Sacerdotis quamvis horum nominum vel uno tantum fue- rint conſpicui; Quantum ergo venerari opor- tebit S. Juſtinum triplici hac laureolâ inſignem, quarum ſingulæ in ipſio peculiariter emicant. Inter ſanctos Eccleſiæ Defenſores unicus for- taſſe eſt, qui calamum ſuum, ſcriptà geminâ Apologiâ, )Eſu Chriſto, Ejusque Sponſæ di- caârit, antequam fuſo ſanguine ſeipſum victi- mam conſecraret. Inter Patres, & Eccleſiæ Doctores primas illi jure concedamus; neque enim poſt Evangeliſtas & Apoſtolorum Difci- pulos, quorum nonniſi paucæ Epiſtolæ ad nos usque pervenerunt „ Scriptorem Eccle- ſiaſticum habemus ipſo antiquiorem. Inter Martyres hæc illi competit gloria, quèòd per- ſecutorum ſævitiam non expectaârit modòô, ſed & innocenter non minùs quàâm generosè pro- vocärit, & ſuppliciis prior occurrerit: Dein Martyrum agmine ſtipatus, quos in Fide eru- dierat, certamen adit, totidem coronis glo- rioſus, quot victoriæ ſocios numeravit. Ad hæc lpſius Martyrium celebre adeò in Eccleſia fuit, ut nomen Martyris obtinuerit velut pro- prium; namque Juſtinus Martyr ab omni re- tro antiquitate ſingulariter eſt appellatus. Sanctus hic initiò ſecundi ſæculi, cujus lumen præcipuum futurus erat, mundo eſt natus cir- ca annum Domini centeſimum tertium in civi- tate Samaritana elim celebri, cui nomen Si- char, aut Sichem: Patrem habuit Priſcum, & Ayvum Bacchium, quem utrumque in Apo- logia ſua majore Sanctus nominavit. Adhuc juve- 4 Pbrie Glöͦtlr „ofho⸗ Ane cel. N 4Verund ,elun Emens non henberet,n „ ullt b Cuineenui nsnodnn Cnrthr. Cun meguerte medol m, Er Mn lehnin gul pirimein olptio hun deri Eelocoren en g Nie tutih diis Mugſie leadme: l momian 8 W enin, in alr be⸗ fltit Aundtunt, go vedennig Areotinie Mliatter ene re nnien n ihie gte he une ſinſri Dunsz, Ale Chrtin nehille n Ninen lut⸗ Nnnden 1 4 gannſſe Uin genneet rtunett: ornkiet⸗ en oondtt NuNenifl 1 eeh nbele uettrelnn ir Monti epeſn. Clictiotne Lectio III. 439 juvenis Philoſophiæ operam dedit, ut ipſe in Dialogis ſuis refert. „„Cùm ſtatuiſſem, in- 75 9 99 25 23 „8 2 25 32 2 29 „ 2⁹ 599 9⁷ 79 39 9) »5 2 = 79 95 9 — * 7 „ 95 95 9 quit, in Philoſophicis eminentem ſcientiæ gradum conſequi, Doctorem Stoicum pri- mòô acceſſi. Manſi cum illo per tempus ali- quod: Verùm t vidi, me in DEl cogni- tione profectum non facere, quòd hanc Ma- iſter meus non ignoraret modò, ſed etiam vilipenderet, miniméque neceſſariam dice- ret, ab eo diſceſſi. E Peripato fuit alter il- le, cui me erudiendum commiſ, isque ſibi hominis profundè docti nomen præ cæteris arrogabat. Cùm dies aliquot apud eum ex- egiſſem, quærere ex me cœpit, quid mer- cedis ſperare poſſet, ut ſuam uterque utili- tatem è convictu mutuo caperet. Indignum adeò viſum mihi eſt Philoſopho hujusmodi poſtulatum, ut ſtatim illi nuntium miſerim, ratus, nec Philoſophi nomen competere poſſe homini, qui pecuniam ſaperet. „ Pergebat interim ardere mens mea præ de- ſiderio Caput illud Philolophiæ primum as præcipuum perdiſcendi, quid eſſet DElIs? Quare Doctorem Pythagoræum adii perce- lebrem, qui & ipie altum de ſe ſentiebat. Ut huic ſtudia mea expoſui, & volunta- tem ejus Magiſterio ſubdendi me declaravi, ſic ille ad me: Edic mihi, an Geometriam, Aſtronomiam, & Muſicam perfecte calleas? Scito enim, nihil te luminis habiturum in is, quæ ad beatitudinem ducunt, prius- Ee 4 quam 44⁰ Noviſſima Sacerdotis 92 39 quam hoc ſcientiarum adminiculo plenè fue-= ris inſtructus, cùm hæ (olúm à ſenſibus ab- ſtrahere mentem tuam valeant, & ad in- corporea transferre, ut contemplari tan- dem poſſis Entis ſupremi pulchritudinem, ac bonitarem. Prolixe igitur dilaudatà Ma- theſi, ejusque necefſitate multis exaggera- t4, fieri non poſſe dixit, ut inter diſéipu- los me adlegeret, cùm nullam in ſcientiis memoratis peritiam haberem. Pupugit ani- mum hæc repulſa, nec immeritòô; tota enim ſpes eruditionis acquirendæ, ſi huic Docto- ri crederem, mihi peribat. Intelligebam, qua laboris ac temporis diuturnitate opus foret, dum ſcientias illas perdiſcerem. Ne- que tamen à propoſito dilcedendum cenſui, quare Philoſophiæ Platonicæ Profeſſo- rem eligendum duxi, quem fama publica prædicabat, & optata ſors urbis noſtræ in- quilinum fecerat. Hujus ergo lateri conti- nuò hærebam, refert ulterius de ſe S. Ju- ſtinus, & plurimùm ex ejus conſuetudine proficiebam. Mirè placebat rerum incor- porearum ſublimitas, & rapiebant animum ideæ Platonis, quarum auxilio veluti alatus ſupra meipſum efferebar. Ad ſapientiæ fa- ſtigium brevi tempore eluctatus mihi vide- bar, DEIIMque ipſum paulo pôſt intueri me poſſe credebam, quò aſpirare Philoſophia Platonis perhibetur. Inepta igitur ſpe ple- nus, fore brevi, ut DEum hac philoſophandi „ ratiq- »* are inler e end elet ſiiinn 6 en ſici n xfi No Hon venen . Fobſäi leſhao in iibueke em unum Utrgllenee 1un ,n i Ur, N Uun Twlähaman 1lnnen. 1Mn Mu uhr ſtrnn Kfe. hnitin M t) MMen tineiangre in gnnti E ene dene Kinenoonto tcerndo En nſehun Nn 3 Lomnes, s ſenn In ſener e int ninenone, lim iler bi. lemt, bi, CNptemni pen Uuur l 1, Ninter 1. Wln Kte kren Men. 175 leterum deni en knmn Nn 6 i doli⸗ Arobreiin is e le 6s Conſnenle Eelumn it Hehn nnt lo elnian AAaheene ns nhiſt⸗ Ledtio III. 441 „ ratione intelligerem, ſolitudinem meditari „ C&pi, ut procul ab omni ſtrepitu exercen- „ Qx mentis eſſet occaſio: locum denique „ mari vicinum elegi. Eô ferme appulſus, „ hominem vidi me ſequentem; & viri æta- „ te grandæva non minús, quâm gravitate „ Conſpicui veneranda ſpecies oculis meis ap- „ paruit. Subſtiti, & converſus retro, ac ſi- „ lens, defixo in ejus faciem obtutu, con- „ templari hunc ſenem libuit. Tandem ille in „ verba linguam ſolvens, Tune me néſti, inquit? „ Cùm negàſſem ego, repoſuit ille: Quare igi- 5. tur tam fixo oculo me intueris? Reſpondi, quòd mirarer, hic hominem reperiri poſſe, ubi „ procul ab hominum conſortio me ſemotum „ exiſtimabam. Quorumdam familiarium meorum ,» deſiderium huc me adduxit, inquiebat ſenex, peregrè profectos requiro, & uabi heæreant, ſoliti-= „ tus inveſtigo. Cœpto ſubin longo & mirabili ſermone, Juſtinum eò tandem redegit venerandus ſe- nex, ut fateri cogeretur, quoscunque demum Philoſophos ad agnitionem veritatis non per- veniſſe; atque hanc illi Confeſſionew nunc ſuaviter interrogando, nunc rem evidentibus parabolis declarando extorſit. Quæſivit ergo denique Sanctus: „Quid verò mihi agendum? „ Quem ſequar Doctorem, ut genuinæ Phi- .„„ loſophiæ placita perdiſcam, cùm errave- „ rint illi omnes, quorum hucusque Magi- „ — „ ſterid uſus fueram? Interroganti hunc in „ modum ſenex reſpondit. . Ee f „ Diu 442 Nowiſſima Sacerdotis „Diu ante hos mundi Sapientes, Viri qui- dam ſancti, juſti, DEOque chari extitére, qui ſuggerente Divino Spiritu, quæ nunc in orbe fiunt, prædixéêre, Eésque Prophetas nominamus. Hi ſoli veritatem agnovéêre; ipsique ſoli agnitam veritatem, nullo metu perterriti, nullo favore illecti, & nullo comparandi nominis ſtudio incitati, homi- nibus aperuêre. Aliud non prædicarunt, ni- ſi quod audiéêrunt, & per Spiritum Sanctum in ipſis reſidentem intellexerunt. Eorum li- bri hodiedum extant: hos ubi legeris, fieri non poterit, quin diſcas permulta tum de ſummo principio, déque ultimo fine, tum de rebus aliis, quarum cognitio Philoſophis apprime eſt neceſſaria. Sed verbis eorum adhibenda fides, quin dictorum exigatur alia ratio, quàm ipſa rerum veritas certis even- tibus comprobata. Prodigia, quæ operati ‚ſunt, teſtimonium quoque perhibent Myſte- riis per eos revelatis: neque mirum videa- tur, quòd ſtupenda patrârint, cùm ſoli Crea- toris gloriæ, & Filii Eius ) Eſu Chriſti beatiſ- ſimæ agnitioni revelandæ ſe totos impende- rint. Hæc admiranda opera nunquam aſ- ſecuti ſunt, nec aſſequentur Doctores ſpu- rii, & Prophetæ falſi, utpote quos agit ſo- lummodo ſpiritus erroris, & impuritatis: Hi fallere tantum oculos hominum ſatagunt, & honorem uni rerum Domino competentem dæmonibus tribuunt. Tu igitur ante omnia intelligentiæ ac luminis januam tibi reſerari „ſup- er fi gtmn n n ine elsahe (e o. Noruit, eſai kat Cemum er Limpline rnioosspo Notn, e udnietun etünher iemelcouthl GcLxein Ramwon ernogent funceko,o Arepen, tim ultnet iftolgtune elegſen laſclt ſeli/,4,, Kicsole Mander os Abnſe, gun iire Meiinenin ingit, 8 4 olts, Gu emn rete Amd habet, i dentes, i e chatiae, hrin, un isgnee imnem zann en, Nln e edi, lan WNeickzt 1 iinndn De . ne N lingfr,m miimüngei — Vnmeigtui einucentſi gu, e elitenſii⸗ Ge mitun ⸗ wolnſ BChitibes totas inhe en onnu- boe Docnei Lectio III. 443 „ ſupplex poſtula; Nemo enim haſce verita- „ tes unquam perſpiciet, niſi DEUS & Chri- „ ſtus ipſius intellectum dederit. Plura mihi „ ſenex meus aperuit (verba ſunt Juſtini no- „ ſtri) quæ modò recenſere non vacat. Poſt „ hæc monuit, ut manum operi admoverem, „ & exequi ſtatim pergerem, quæ dixiſſet: „ Sic demum ex oculis meis evanuit, & poſt- „ hac ampliùs non eſt viſus. Mirari quis poterit ſermonis hujus materiam & modum; ſed multò magis raros illius effe- ctus admiretur. Extempléô ſenſit Juſtinus, ut ipſemet fatetur, accendi ſibi pectus igne ſacro, qui amare docuit Prophetas illos, Eiu Chriſti amicos, & genuinæ veritatis præcones; ütque verbòô dicamus omnia, volvere animô & iden- tidem recogitare ſui Præceptoris aſſerta nun- quam deſtitit, donec id aſſecutus tandem eſt, ut clarè perſpiceret, hanc ſolam cœleſtem Phi- loſophiam utilem eſſe, ac genuinam. „Sic „ in Philoſophum evaſi, ait iple ad Trypho- „ nem: Hac ad veritatem viàâ perveni. Sat pauca ſunt, quæ à ſuſcepto Baptiſmo de S. Juſtini actis poſteritati innotuêre. Plurima tamen comperta nos habere tutò credamus, & plura fortaſſe, quàm prolixa vitæ hiſtoria de- diſſet, ubi vel ſolam incomparabilis Viri Apo- logiam breviorem inſpexerimus. „Laceſſunt „ nos, inquit, & omni ex parte infeſtant ju- „ rati hoſtes, qui nullam perſequendi nos oc- „ Caſionem prætermittunt. Verùm id anxios „» minimeè habet, cùm perſuaſum nobis omni- „R 444 Noviſſma Sacerdotis „nò ſit, Juſtiſſimum DEUIM conſiderare, ac „ notare omnia. . . Convertimini ergo, Fidei noſtræ Oſores inhumani; emendate vi- tam; nolite calumnis opprimere inno en- tes, t liberrime haczenus egiſtis. Nam 75 5 559 „ linguæ imponunt, ad inania commenta, &— fallacias pertinet. Cœleſtem eorum do- Grinam eòô ſolùm fine diabolus colore nigro „ depingit, ut quadam turpitudinis ementitæ „ larvãà animos ab eädem ſemoveat. Hanc „ fraudem ego dudum adverti; ril menda- „cein famam; inanes ac perverſas plebecu- „ læ opiniones contempſi. Hæc modòô glo- „ria mea, quòd Chriſtianus ſum: Nomen 22 „ iſtud non erubeſco, ſed publicè profiteor: – „ nullique parco labori, ut eo dignus inve- „ niar. Veteres de aliqua ipſius clericali dignita- te nihil meminerunt. Atque hinc credere fas eſt, profundam ejus modeſtiam ab hujus- modi gloriæ, vel ipſis Angelis metuendæ, fa- ſtigio abhorruiſſe. Dein etiam DEls nonnul- los eximia ſanctitate Viros in ultimo Laico- rum numero locaâſſe non ſine cauſa videtur, ut nempe ſciret mundus, nemini ad ſacros ho- nores unquam eſſe aſcendendum, niſi voce- tur à DEO tanquam Aaron. Vocare autem illos plerumque ſolet, qui acceptam in Baptilſ- mo innocentiam continuis incrementis red- dunt illuſtriorem, & quos egregiis naturæ dotibus ad procurandam plurimorum ſalutem orna- quidquid criminis populo Chriſtlano audaces t M. ettnant eti G e me ſn uautde oim ke⸗ glihao ftelbusin i Codes metut, ollſet 1 Eflur ſehh gei, Iyrh i, Anocki Nulnznnin „Anpenttenin ,Cnityenrtt 9trorinunnt Neieneſin Erärieme G, Neenin u Ke elnamd IIcoxen, ew ilib e Allter Wnnemnen, ien le inren Allclire toned ſelt tanken n Kihrling li Conſtetn Wwertinmin ig emente, Meinere im, W ezſti Crnore ncomen: geltn en: El Men Aia wwnen its in cencd in⸗ hie ert ſim tl⸗ Neiuenit Dlov Abnolin laul ſike⸗ adn 80⸗ W. Lectio III. 44 5 ornavit. Iſthæc omnia in S. Juſtino concur- riſſe dubium non eſt, cùm Evangeliſtam po- tiùs egerit, & Verbi Divini Præconem, quàm inter Sæculares Laicum. Nec deſunt, qui exiſtiment, e ſcriptis Illius erui poſſe, aut Epiſcopali, aut Sacerdotali dignitate ipſum præ- fulſiſſe, cùm fateatur, ſe illorum de numero fuiſſe, qui ſacroſanctum Regenerationis lava- crum fidelibus impenderint. Sacri Codices in ſumma veneratione apud ipſum erant; Quare perſuaderi à nemine un- quam potuiſſet, in iisdem contineri quidquam à Majeſtate Verbi Divini alienum. Quid ea de re ſenſerit, Tryphonem ſuum verbis & ſa- pientià, & modeſtiâ plenis docuit: „Si ver- „ ba illa, inquit, Scripturæ locum à te cita- „ tum præcedentia, & ſubſequentia ignorans „ omiliſti, excuſabo factum. Si veroò hac mu- „ tilatione in anguſtias me conjicere, metuúm- „ que ingerere voluiſti, ne fors contraria ſibi „ eEſſent Scripturæ verba, inſigniter es decep- „ tus; nec enim unquam aut cogitare, aut „ dicere præſumam, poſſe ſibimet eſſe contra- „ Tium DEl eloquium. Quin potius fatebor „ lubens, illius intelligentiâ me carere, ante- „ quam ſuſpicer vel minimam in ſanctis libris „ Contrarietatem. Si quis autem hanc reipſa „ ibidem ſe inveniſſe putaverit, hunc ratio- „ nibus validiſſimis urgere tamdiu non ceſſa- „ bo, donec ſentire mecum ultrôò incipiat. Circa eandem materiam alia ſunt Ejus verba notatu digniſſima, & Fidelium cordibus alte D B lcul⸗ — . 446 Noviſſima Sacerdotis ſculpenda. „Optarem, ait, ut credentium ſingu- „ li mentem meam induerent, ac Verbo Sal- vatoris immoti adhærerent. Hoc Verbum ſingulari Majeſtate venerandum, nihil niſi rave Gontinet, quod errantes meritèò per- cellat: ſed & mira ſuavitate abundat, qua pacem & ſolatium obſequentibus ſibi largi- ter ſubminiſtrat. Inter ea, quæ ſcripſit S. Juſtinus, celeber- rima eſt Apologia major, quam anno poſt Chriſtum natum centeſimo quinquageſimo ad Imperatorem Titum Antoninum direxit. Mirâ hic libertate Chriſti Eccleſiam, diris perſecu- tionibus tunc agitatam, tuetur, & generosèé promit, quæcunque abſtergendis opprobriis erant idonea. Eâdem magnanimitate & alibi Fidem varie propugnavit. Verùm defuiſſet ali- uid eximiæ illius virtuti, niſi Eccleſiæ defen- Ronei perſecutiones, probra, & ipſa deni- que pro Chriſto exantlata mors fuiſſet ſecuta. Æquum nempe erat, ut is, qui Domini ſui cauſam quà voce, quà calamo, quin & vitæ ſanctitate fulcire ſemper allaborârat, fuſo tan- dem ſanguine glorioſum teſtimonium illi red- deret. Hæc Ei præclara ſors hac ratione ob- tigit, üt in Actis Ejus Martyrii perantiquis re- cenſetur. Comprehenſus igitur cum Sociis Juſtinus, Ruſtico urbis Præſidi coràm ſiſtitur, qui hæc ad Eum verba: Te rogo, ut Deorum, & Imperatoris voluntati facilis obſequâre. Nihil eſt, ait generoſus Pugil, quod meritò carpi, aut umnn e egue s T1s ſon, n. TVun uetei) M le akerh, Eh Ceum es cite W Mn l Mwru, l, ioe Mun Muma MMütun, Aen Eihr enn lnn ftein mülneg Uüinen balne 1 Cin Ainen Mtatis llos tanti beinh eentr, U efle 1 n Mi velen Atertlei, ⸗ celettin, nt, d Ven 4 1. Hoe⸗ undum, Mi untes meie innehune luentbas it ltins e. gun t oglrin nundient Küketn Epr Eens ncis uimmeklit eintäiiſkin ülecklrtte 1, ce iſetken Ani Donii; o, guneſt Nind flin oiun U hue ne⸗ erninin Leio III. 447 aut damnari queat in homine, ſuo Servatori ae Domino JEſu Chriſto plenam obedientiam præ- ſtante. Quidnam ſcientiæ profiteris, inter- rogavit Præſes, cuive muneri te addixiſti? Re- ſpondit Juſtinus: Omnia Philoſophiæ arcana rimari, omnemque ſcientiam comparare huc- usque ſtudui; ſed quæſita ubique veritate, Chriſtianorum denique Philoſophiam ſectatus ſum; neque falſas illorum opiniones quidquam moratus ſum, qui doctrinæ huic cœleſti ad- Verſantur. Tu miſer, ait Præſes, talem ſe- Gtam tenes? IIIi ſubicribo, repoſuit Juſtinus, lætusque adhæreo, quoniam veritatem iſthic reperio. Quænam heæc eſt veritas, ſubjun- xit Kuſticus, cui teſtimonium dicis? Veritas, inquit Juſtinus noſter, quam Chriſtiani toto affe tu venerantur, hæc eſt, ut unum ſolum DEUM, qui creavit omnia, & Filium Ejus, unicum Dominum noſtrum, à Prophetis præ- nuntiatum, Salvatorem hominum, ac di- cem denique venturum, nec non Magiſtrum nobis datum fide integra confitezmur. No- lim tantillus ego hujus æterni Regis gloriam, ac Divinitatem balbutiendo efferre: Ad Pro- phetas ſolùm attines ſermo hic lublimis, quo- rum vaticiniis Illius adventus dudum eſt pro- mulgatus. Sciſcitanti dein Præſidi, ubinam Chriſtiani congregarentur, Juſtinus reſpondit, eos uni loco non eſſe affixos; ſed ad DEl cultum con- gregari, ubi vellent, aut commodéè poſſent. Vehementer falleris, mi Præſes! addidit Chri⸗ ſtianus 448 Noviſſima Sacerdotis ſtianus Heros, ſi exiſtimas, DEUIM noſtrum ullis concludi poſſe locorum ſpatiis. Invilſi- bilis cum ſit, & cœlum terramque impleat, ubivis locorum à nobis adoratur, & honor Illi debitus ubique impenditur. At volo ego, ſubdit Præſes, ut ediſſeras, quo in loco con- venire ſoleant nominis veſtri aſſeclæ; & ubi- nam tu ſpeciatim diſcipulos in lege hac pere- grina inſtituas? Habitatio mea, ſubjecit Heros, ad thermas Timothei, haud procul ab ædibus Martiis hucusque fuit. Altera vice nunc Ro- mam veni, neque aliud hoſpitium novi præter hoc, quod modò nominavi. Quotquot hic me acceſſerunt noſcendæ veritatis cupidi, Chriſtum, quem didici, magno ſuo proventu ſemper ex me audiêrunt. Tu igitur, inquit Præ- ſes, Chriſtum profiteris? Cui magnô animô Juſtinus: Chriſtum DEIIM colo, & Chriſtia- ni nominis gloriam non erubeſco. Tum Caritonem quoque compellans Ruſti. cus quæſivit, num & ipſe Chriſtianus eſſet? DEO dante, reſpondit Cariton, Chriſtianus ſum. Ad Caritinam poſtea converſus, inter- rogavit, an Eſu Chriſti fidem pariter ſeque- retur? Annuit ipſa, diſertéque pronuntiavit, Ohriſtianam ſe eſſe. Tu vero quis es, ait Præ- fectus ad Kvelpiſtum? Servus ſum Cæſaris, ſed Chriſti Libertus, repoſuit iſte; Hic enim Do- minus ſuâ me gratiâà in libertarem aſſeruit, & in beatam ſpem his omnibus, quos vides, communem vocavit. Tum Præſes ad Hiera- cem: Et tu quoque Chriſtianus es? Sum, in- quit, . 1 Arhe Unl “ lui⸗ ed dune AEnl Ale fon Cd⸗ iut, ſnperhrtd sun ur i glelnth 1Crii Men Euigoidn Vncmt Neub ns Eauulne 1. a uß 1n liennme ieſulit,anbn mmn gon UttrtChidn n ſenm Dl Eikatſllin rond, hhm teſe tinceloe Entite iuſen A lolinren Uromiſen 1 Emerche liſen ke⸗ Lectio III. 449 Delhl . . n ſi⸗ quit, ùt Socii, cum quibus verum DElIM co- mile n. 10. Num Juſtinus vos omnes Chriſto adjun- “ xit, ait denuò Præſes? Chriſtum DEUIM ad- r Ae oravi, & adorabo ſemper, Hieracis erat re- wan ſponſum. Chriſtianum & ego me eſſe fateor, mnbeg ſtans coram Judice Péon intrepidè affirmabat. nnceit Quis verò hanc tibi ſectam ſuaſit, ſubjunxit Gin krehnn Præfectus? A Parentibus, Péonis verba ſunt, efeg Chriſtum didici. Excipiens hunc Evelpiſtus, dli Ego, inquit, Juſtino magna cum voluptate au- Arunirmm- res ſemper præbui; Verumtamen, quòd Chri- GinIm ſtianus lum, Parentibus debeo. Ubi ſunt Paren- Eu tes tui, quæſivit Ruſticus? In Cappadocia, ſub- ind e, dit Chriſti Martyr. Eâdem interrogatione minen Hlieraci propoſità, hunc is in modum reſpondit: UmmuIn Patrem habemus Chriſtum, & Mater eſt Fides G noſtra, qua in Eum credimus: mei autem Pa- Ial, A rentes ſecundùm carnem e vivis jam exceſsé- N. re: poſtea Iconiòô Piſidiæ huc ego translatus e ſum. Liberianum dein alloquens Kuſticus, re- rlins fſcire voluit, an haberer, quod ſibi exponeret; n (in vel utrum ſe quoque Deorum hoſtem profi- Nfetlus int teri auderet? Chriſtianus ſum, ait Liberianus; nninr unum, verum DElIIM agnoſco, & adoro. Verſus ad Juſtinum Præſes, ſic Eum eſt allo- cutus: Tu porro, qui eloquens haberis, & Philoſophum te jactas, edic mihi, an exiſti- mes, te in cœlos evehendum, poſtquam vir- gis lacerari te juſſero? Ità eſt, inquit Juſtinus, ſi flagella ſuſtinuero, mercedem Chriſti ſecta- toribus promiſſam expecto; ſcio quippe, fore DEO ſemper charos, quamdiu mundus ſtabit, R. P. Dufrene Exercitia. Ff quotæ⸗ D 0 Noviſima Sacerdotis quotquot illius præceptis fuerint obſecuti: Tu ergo cœlum cogitas, urſit Præfectus, & mer- cedem iInibi ſperas? Neque cogito, neque ſpe- ro, cordatè dixit S. Juſtinus; verùm certô ſcio, ad præmia æterna me hinc abiturum, nullusque hac de re dubito. Iſtud Sancti re- ſponſum, fide Martyris ac ſpe generoſa dignum, in Eccleſiæ Græcæ monumentis ſemper fuit ce- leberrimum. Finem daturus quæſtioni Præſes, ait: Mit- camus hæc, quæ ad rem non faciunt, & rei to- tius caput ablolvamus. Præcipio ſingulis, ut Deos quisque colat, & facrificium illis offe- rat. Subjecit omnium locô Juſtinus: Quis- quis veritatem novit & amat, cultum genui- num ac religioſum deſerere non poteſt, ut im- pium & ſacrilegum amplectatur. Tunc Ruſti- cus ad omnes: Niſi feceritis, quæ præcipio, tor- menta vos manent. Denuè juſtinus ore omni- um: Iſtud unum eſt, quod petimus. Neque enim optamus aliud, quàm pro JEſu Chriſti nomine ſuppliciis mactari. Tanto fidentiùs goram tremendo Judice apparebimus, cujus ribunal mortalium nemo effugiet, quò plu- ra pati nos in terris contigerit. Eadem fuit reliquorum Martyrum ſententia, quibus & hoc ſubnectere placuit: Feſtina quodvis tormen- torum genus in nos exerere: Chriſtiani ſumus, & idolis non ſacrificamus. Videns Ruſticus hanc animorum firmitatem, hujusmodi adversùm eos mortis ſententiam tu- lit: FPlagellis cæſi, capite pleétuntor, ui Düis acri⸗ lenune zinnetn elömen unnd oll mirunt. ahon . M Mrlte un Clnn n ult Neiulrſckni Nets Mun 6 Culsomen o gennd⸗ n iley en⸗ 1 ,enlp uin im, oſ l Ar, in ulmneſerni De! halalen Pelellrium Cohmnodn 5 1 An, hel ecunia? önlewei⸗ 16 luſann, lace i. l i otſee tkfent gto, leſi Gz verin ine Mn ld n eenadlte klenpet, ines al nbein er rabigih ſin ic imm (. ,hnpni⸗ mprtNn , Iuchii⸗ gleſneſiben ltrmorbr⸗ einig NMr Cn lnnd ſcenit elinc, il get gli⸗ ubuli ocris unt⸗ rſhtolken Ledtio III. 4 5 1 ſacrificare, Cæſarisque Imperio obedire refra- Ctarii noluerunt. Actis DEO gratiis, ad ſup- plicii locum edacti Martyres, flagellis primàm atrôciter cæſi, & ſecuri poſtmodum percuſſi ſunt. Ad ultimum ergo halitum Chriſti No- men ſtrenuè confeſſi, glorioſum certamen conſummãrunt. Chriſtianorum aliqui ſublata corum corpora honorifico ſepulchro intulêre. Examen III. Num Salvabor? I. Num ſalvabunt me Divina Oracula ? 1. R Knum Cœlorum vim patitur, & violenti ra- piunt illud.“ Sæcularis non ſalvatur abs- que ſancta violentia, & ſalvabitur absque illa Sacerdos? Plus huic datum, plus quæretur ab eo, Qualis nunc mea violentia? Quomodo ſequiores appetitus freno? Qua fortitudine carnem ſubigo, tentationibus reliſto, illecebras excludo, ſenſus cuſtodio? Qua conſtantia & applicatione; quo fervore Mmiſterium meum impleo, ad Aras, in Templo, in Oratorio, in prædicatione Verbi Divini, in cubiculo, in con- verſatione? An ſalvare me Sacerdotem pote- rit, quæ ſæcularium neminem ſalvabit, vita mollis, commoda & ſenſualis? Salvabit me forſan lectus, menſa, cantharus, otium, gar- rulitas, pecunia? 2. Niſi abundawerit Juſtitia veſtra plus quàm Scri- barum & Phariſæorum, non intrabitis in Regnum Cæœ- f 2 lorum. *Matth. 11. – 452 Nowiſſima Sacerdotis lorum.“ Scribæ & Phariſæi jejunabant, templum frequentabant, meditabantur in lege Domini: & tamen non intrabant in Regnum Cœlorum, quia ſimul erant avari, invidi, ſuperbi &c. géne intrabo, qui fortè nec umbram virtu- tis habeo, ſed vitia tantùm numero? Et urti- nam numerare poſſim? In quo ergo abundat Juſtitia mea? in Religione erga DEIIM? In charitate erga proximum? In ſobrietate, tem- perantia, pietate? In zelo ſacerdotali & Pa- ſtorali? In puritate, humilitate, vigilantia? Non lſalvabit me juftitia mediocris: quomodo ſalvabit modica, vel nulla? Abundantia Ju- ſtitiæ requiritur in quovis Chriſtiano: In Sa- cerdote non requiretur? 3. Lata porta, & ſpatioſa via eſt, quæ dutit ad perditionem, & multi ſunt, qui intrant per eam. Quum anguſta porta, & arcta via eſt, quæ ducit ad vitam: & pauci ſunt, qui intrant per eam. Per anguſtam portam, & arctam viam intrare ad vitam de- et ſæcularis: per latam portam & ſpatioſam viam intrabit Sacerdos? Quam viam teneo? An viam arctam mortificationis, crucis, labo- ris, pœnitentiæ, abnegationis? Alia via non ducit ad vitam. Vanſtas, libertas, laxitas, te- por, negligentia vel ipſos ſæculares ducunt ad perditionem: Et cum his ego Sacerdos potero ſalvari? Quot puto Sacerdotes fore ſalvos? S. Chryſoſtomus paucos; imè pauciſſimos ju- dicat eſſe ſalvandos. Quid veròô pollicetur vi- ta hodierna plurimorum Sacerdotum? Quid mea * AMatth. y. ** Matth. 7. V. 1. tißnupun Eiiell Ganii ongri Sada: 4 gtid ſt ercotes IWie sle, Aln renyhe: penl,6gb nlen 1,llig I ilgotkitni Aunznen l Nifmumti ſnnetche le (usne Mu, Mhiefn uſtliin in nn urnin Aeador! lymrläon niol a⸗ eno ſchln Uinmr lmlain u nEin ſgeng ar heitin G1CNd uſuarce. . lir neihhne minlegen grun ( Gci, iuheit Ne unbran numnero!! 1 d erot e en Der hnlhrern. N heatnit nlut, ſyn tici;,um 1) Awanni Chiiae hi ius ulnt⸗ mnu gia ,tiitdi 1. Da Ni Cur a iiN un &lni Iun ſin ker , aug A ſun Ntan Miist lrts uc rebzn, H SS utn. i t ni 1 Examen nI. . 4 3 mea mihi vita promittit? An ſalvabor cum pau- cis? Sed vivéne ùt pauci? An potiùs damna- bor cum multis? Quot ſunt, qui ſanctè vivant, ùt Status exigit? Heu, quàm pauci ſunt! Om- nes ſalvari volunt: ſed quàm pauci ſeriò vo- lunt! Quidquid ſit de paucitate ſalvandorum, ſive ad Sacerdotes quoque ſpectet, ſive non ſpectet: ſi vel unicus tantùm ſalvetur, ego ero unicus ille, ſi ſancte ſecundùm Statûs mei cel- ſitudinem vixero: Contrà, ſi vel unus tantuͤm damnetur, ego ille ero unicus infelix, ſi ſan- ctè non vixero. Ità nil mihi oberit ſalvando- rum paucitas, ſi vel inter pauciſſimos ferveo: Et nihil proderit mihi ſalvandorum numerus, ſi vel unus tepeo 4. Niſi pœnitentiam egeritis, ſimul omnes peribitis. * Salvare me debet vel innocentia, vel pœni- tentia. Qualis mea innocentia? Qualis pœni- tentia? Hujusne fructus dignos facio? Si ad innocentiam perditam acceſſerit pœnitentia ludicra, nugatoria, ſuperficialis, perfunctoria, quomodo ſalvabor? Absque pœnitentia ſeria non ſalvatur Laicus: Et cum pœnitentia ludi- cra ſalvari poſſit Sacerdos, cujus obligatio gra- vior, vocatio ſublimior, gratia nobilior, præ- varicatio major? . 5. Omnis arbor, quæ non facit frultum bonum, ex- cidetur, & in ignem mittetur.* Quid ergo arbori fiet, quæ facit fructus malos, peſtiferos, ve- nenatos? Quid arbori ne folia quidem ferenti, ſed prorſus aridæ? Qualis ego ſum arbor? Quos Ff 3 fru⸗ *Luc. 13. ** AMatth. 3 4 54 Noviſſima Sacerdotis fructus fero? An Sacerdote gratiis & mediis ſingulariter ornato, ſatis dignos? Quot ſæcu- lares ſunt meliores me! Et tamen ſæcularium virtutes ſufſicere profectò Sacerdoti non poſ- ſunt. Balthaſari Alvarez, Viro eximiè Reli- ioſo, & Sacerdoti admodum ferventi oſtendit olim DEUS, ut habetur in vica, recentem u- vam, ſed cujus grana pleraque aut erant pu- trida, aut immatura, aut nigred'ne aduſta: pauciſſima verò integra, & matura. En, in- quit ad Balthaſlarem Dominus, En tuorum ope- rum figuram & typum! pleraque omnia matu- ritate carent: non ſunt ad ſolem charitatis ſuf- ficienter excocta: pura non ſunt: pravarom & humanarum intentionum putredine laborant: ſuccum non habent: amari ſunt fructus, & acidi, nulla virtutis bonitate præditi. Paucil- ſima denique ſunt, quæ placere poſſint. Hæc ferventium opera ſi tam rarò perfectenem al- ſequuntur, tepidorum vita quid parturiet? Quæ monſtra hinc prodibunt? Quid ago, ut nulli me periculo amittendæ ſalutis exponam? Quid in actionibus quotidianis reformandum? 6. Niſi efficiamini ſicut parvuli, non intrabitis in Regnum Cœlorum.“ Süumne innocens ùt parvu- lus? ſimplex, docilis, nulla pravitate, curvi- tate nulla notatus, ſicut parvulus? Sumne ca- ſtus, lenis, humilis, rectus, modeſtus, ùr par- vuli? Gertè nihil coinquinatum introibit in Regnum Eælorum.** Qualis mea cordis, affectuum, co- gitationum, verborum & operum mundtine um * Matth. 13. ** Apoc. 21. elzanl Nethii, zuiol Ni is n n erit ogo muäint Anne inege ina we odrt I. Nn mmmnror ie 1leig Den enliſevon mintenerte iNybrüne echen dunn itmen Holun Irle ire irer vor e ls/ Nn kene tinrn ier9 ihn,ſ ialimn hen ini teſechi UIlhunnine Uunodemcne hinum Ge ſa crun nonh nul 2 Mon uer &lanc nAu/ lii Examen III. 4 5 glu Num ſimilis aquæ limpidiſſimæ in vitro mundoᷣ ,a, Func Sacerdotalis munditiæ uypum exhibuit o- anen D lim Angelus Divo Aſſiſiati. Quantùm ab hac enm puritate diſto? Nili ab omni terrena labe fue- n ein ro ſolutus, non ſum aptus Regno DEI. Con- nknemé ſultumne erit usque ad mortis confinia differre OAe negotium maximéè ſerium? Poteréne infirmus, ee quod nunc integrè ſanus nolo? Quid ſi mors Eiein repentina me obruat? UMArNE 83 . — II. Num ſalvabit me ſacer Status? WNNR 4 Eueonnener Damnabit me ſacer Status, ſi hunc ſancte mdhis non geſſero. Dæmonem, ferunt, ex Ener- u gumeéeno dixiſſe quondam, totum inferni pavi- Nelekum mentum ſternere ſe poſſe meris Sacerdotum co- In ronis. Capiône hinc, rem eſſe valde ſeriam, agere huin Sacerdotem? Status ſublimis ſublimem exigit en k virtutem: Excelſum animum requirit vocatio dt excelſa. Si ſalvare poteſt ſacer Status, quare ,vs anmn hoc fulmen jacit Eccleſiæ Doctor §. Chryſo- ſtomus? „Non temerè dico, ſed ut ſentio: lnsengen Non arbitror, inter Sacerdotes multos eſſe, cmmte qui ſalvi fiant; ſed multèò plures pereant. Quæ verô cCauſa tam lacrymabilis ruinæ? Defectus n vocationis, defectus luminis, defectus fer- ns in voris. I. Plurimi non intrant per oſtium: vi- , tam commodam quærunt: hinc ruina! 2. Plu- u, ſe rimi genuinum de ſanétitate Scatus Sacerdota- wlb lis conceptum non habent, nec habere volunt: e, hignc ruina! 3. Plurimi tepent, humi repunt, negligenter & luride vivunt: hinc ruina! Qua- Ff Iis *Hom. 3. in Acta Apoſt. 7 47G Noviſſima Sacerdotis lis nunc ego? Niſi Statús mei eminentiæ re- ſponderit virtus eminens, non ſalvabor. Niſi vita ſancta cum ſanctitate vocationis conſen- tiat, actum eſt; non ſalvabor. Aut ſanctus ero, aut reprobus, ſine medio: Sic jubent concludere auxilia prorſus ſingularia, & innu- mera: Exigit hoc Status præcelſus, & voca- tio ſanctiſſima: ſic volunt gratiæ peculiares, lu- mina exquiſita, obligationes maximæ: Sancti- tatem Plane requirit tractatio quotidiana Cor- poris & Sangumis Domini; actum itaque eſt, ine ſanctitate Sacerdotali non ſalvabor. Servus Eſu Chriſti, & ſervus peccati, vah! quàm portentoſa combinatio! Si ſervus ſum peccati, quomodo ſervus Eſu Chriſti? Si ſer- vus Eſu Chriſti, quomodo fſervus peccati? Impoſſibilis eſt hæc combinatio. di ſanctus non ſum, quomodo ſervusEſu Chriſti? Si autem ſervusEſu Chriſti non ſum, quomodosacerdos? Sacerdos, ſervus EſuChriſti, & Sanctus; Tria hæc unum ſunt: ſeſe mutuèò includunt: unoum ſine altero conſiſtere non poteſt. Si ſervus E. ſu Chriſti non ſum, neque Sacerdos ſum; ſed hypocrita; ſed rebellis; ſed hoſtis, & prodi- tor JEſu Chriſti. Quis ergo Sacerdotum fiet ſalvus? An hoſtis & proditor? An veròô ſer- vus & miniſter fidelis? En materiam Examinis longiſſimi, & graviſſimi! Sumne Sacerdos fervens, an tepidus? Si fervens, ſalvabor: ſi tepidus, damnabor. Nullâne in me ſigna teporis; & A ſigna fervoris? percurrere juvat, ac lu- are quotidianas actiones ſingulas, Sacrific um an- enelinn zirdandhns ncend e G redus Cerlcs eren⸗ Elciats ro lNun Ai orllrakoe Pird, ii Unnnionofrin Msen nt wel, ſanme Un, Iiis i 3Areaait Korpenriilr⸗ unt, onen Anem 0 Ureseunt 1 Nebr udd lencdiisr n umn e O Aim coro l yrrpolten ttemnunn dn Ua, gu un m hei erient, onllebo⸗ Ceationis e, . Ar e d: oie inlrinlt Nrelis, e Nleſerlit 6 . to ontir, iAmugt NnC Nittt, Abrn n Ci.. D End en n Fincn Chrii Gene onocoent ncu;li Nlchnr, un . Slenu certos un,e ſi, Am Coerdoonk Mnen Examen III. 4 57 ſanctum, Officium Canonicum, ſtudium ſa- crum, Meditationem, Examina, preces, con- verſationem, curam animarum, curam cor- poris, & curam temporalium: Quænam ubi⸗ que ſigna fervoris, ac prædeſtinationis? Et quæ ſigna teporis, ac reprobationis? Quæad- hibebo remedia, ut amoto tepore reprobo, fer- veam ùt Sanctus, miniſtrem ùt Sanétus, & ſa- lutem certô conſequar ùt Sanctus? Heu! Sa- cerdos tepidus & reprobus, quale monſtrum! Sacerdos fervens & ſanctus quale venuſtatis, ac felicitatis prodigium! Quid eligo? III. Num ſalvabit me cura ſalutis propriæ? Non ſalvabit me DEUS ſinè me: minimè er- go ſalvabor, niſi efficaciter velim, & operi manum admoveam. Quanta nunc apud me ſa- lutis cura? Quanti facio ſalutem animæ? Quid prodeſt, ſi commodis affluam, honoribus cu- muler, divitiis abundem: Quid proſunt om- nia, ſi ſalute excido? Quid obeſt, etiamſi tem- poralium penuriãâ laboravero, cruces bene mul- tas tulero, contemptus & neglectus vixero, ſi modò ſalutem conſequar? Certum igitur, multò magis curandam ſalutem, quàm cætera omnia: Major habenda illius cura, quàm vi- tæ, valetudinis, honoris, commodorum, pe- cuniarum & c. Quantùm curo hæc ſingula, & quantum curo ſalutem animæ? Numquid non ordine præpoſtero magis illa temporalia, quàm hanc æternum duraturam? Verùm dignusne cœlo erit, qui magis curat tranſitoria, quàm æterna? Ff 5 Lan-⸗ 4 5 Noviſſima Sacerdotis Tantumne ego pro ſalute ago, quantum mi- les pro ſtipendio? Quantùm mercator pro lucro? Quantum artifex, aut agricola pro victu diurno? Quantúm æger pro valetudine inſtauranda? Quid hi ſinguli pro luto, & quid ego pro im- mortali eorona? Fervent illi pro nugis, & lan- ueam ego pro veriſſimis, æternis, ineffabi- fibus bonis? Quomodo placere DEO poterit hæc præpoſtera, & rationis expers agendi ra- tio, dum nugas æternitati antepono? Quam- vis autem tantùm curarem animam, quantùm curo valetudinem, famam, pecuniam, com- moda, victum, veſtitum &c. Quid eſſet hoc? Idem foret ac luti & gemmæ, auri & paleæ curam æ& qqualem gereré. Sed hoccine pruden- tis eſt? Quanta ergo ſtultitia, longè minÄs cu- rare divitias æternitatis, quàm fumum miſer- rimæ vanitatis? Ubinam ſenſus, ubi ratio, ubi fides? Sic cœlum DEUsS largiri poterit, quod tam parvi facio? Meditatio VI. Diſcrimen temporis, & æternitatis. Ibit homo in Domum æternitatis ſuæ. Eccleliaſtis 12. 5. Re temporis eſt, manere æternitatis. Pere- grinatio eſt vita hominis ſuper terram; Quo- niam dum ſumus in corpore, peregrinamur à Domino. Interrogatus à Pharaone Jacob Patriarcha: Quot ſunt dies annorum aitæ tuæ? Reſpondit: Dies peregri- mationis meæ centum triginta annorum ſunt, parvi mali. / Celi Nemmis enin emes ſe tenn, l ae bgtt Urbnelbre 5, ounr4 , Mormn. Nnegneſinn mmnſtorchre n, Cmplis Wnkenpgn Purprümmem, Apommeniten ſn Fimiſt ncfbum, i ſtraokauun eſtend tel e eg N Winnun trodit 1n Dumt, vent n ſom nt mantilinen 11 ſim. lie umſom, & Cneropn Poere ri a 4, ½ 4 e lalin, iii 10, gnnh eeatorpooh Arovichud Gne inſanre lgilegon n ngel ) Dernid, ien Nee De Rehen gen lmtyonnls hninn gan PPelnin n 1, Ene Aimengnt PDnnnö n inen nid l iporrhe genntad loeiaten lats⸗ lemm/ Gun/e hmirud .E Alfeditatio VI. 4 9 mali. Sic eſt: Breves dies hominis ſunt. ** Sed longa æternitas. Juvat examinare utrumque hunc terminum, qua conſideratione maximè ſeria illud, DEO dante, aſſequemur, ut inno- xiè tranſeuntes per bona temporalia, non amit- tamus æterna. I. igitur hujus vitæ brevitatem; II. futuræ longitudinem attentè dimetiamur. Panctum i. . Umbra eſt brevis hæc vita, quam hic vivi- mus, & vapor ad modicum parens. *** Vix ori- mur, morimur. Ubi ſünt modò anni, quos hucusque viximus? evanuêre omnes ùt fumus. Sic tranſibunt & reliqui. Anni triginta, quadra- ginta, & ampliùs quâàm citò abiérunt! Etſi to- tidem reſtarent, quàâm citò & hi abibunt! Tem- poris punctum anni funt mei ommes, tametſi ad ultimam canitiem illos perduxero. Omnis caro ſœnum, & omnis gloria ejus quaſi flos agri: Exſic- catum eſt fænum, & cecidit flos. “h In momento, in ictu oculi clauduntur omnia! Teſtis Scriptu- ra, teſtis ratio, teſtis experientia, nihil perma- nere ſub ſole. X*W Dies diem, menſis menſem, annus annum trudit: præcipiti curſu vita vol- vitur. Dies mei, verba ſunt ſancti job, XNXY velociores fuerunt curſore, & non viderunt bonum; pertranſiérunt quaſi naves poma portantess ſicut aquila volans ad eſcam. Idem experiar ego: idem ex- pertus jam ſum, & quotidie experior. . Verù⅛ͤm expediêtne pro pundto; pro modico vitæ tem- pore exponere periculo integram rtcriatere 0. * Gen. 47. ** Job. i2. *XX a. a. *VX Yſal. 40. XrEN EI. 2. KrNerX vo5, 9. 460 Noviſſima Saceriotis Potéſtne cogitari quidquam ſtultius illo homi- ne, qui totus eſt in muſcis capiendis, totòque ſtudio ſectatur umbras, dum prætereunt oc- caſiones nobiliſſimæ Regnô æternô ſecurè po- tiundi? Numquid hujus inſaniæ hactenus & ego reum me egi? Quotidie in Completorio hic Pprægnans verſus mihi occurrit: Fili hominum usquequò gravi corde? Ut quid diligitis vanitatem, & quæritis mendacium? Sed quo effectu? heu, quàm modico! Avolant momenta pretioſa, non am- pliùs reditura, & ludere ac jocari lubeat? Lu- dendo & nugando tempus breve, undâque in- terminabilem æternitatem prodigere velim? Tempus breve eſt.? Itaque dum tempus habemus, ope- yremur bonum.* Veniet nox, qnando nemo poteſt ope- rari. **X Poſt modicum veniet longa æternitas, quæ nihil ampliùs emendabit. Seriò conſiderata hinc vitæ mortaiis brevitate; iſt- pinc breviſſimi temporis immensé preti?, validè urgetur voluntas ad contemnenda tranſitoria, & quærenda im- mortalis vitæ lucra ſemper manſuta. L Punltum II. Contemplare immanes ſæculorum vortices, annorum longa volumina, temporum altiſſi- mas voragines, abyſſos æternitatis fundum non habentes, in quibus totum perditur, con- funditur & abſorbetur humanum ingenium. Hanc molem terrificam ſæculorum appende in ſtatera. Primò noctem unam pauliſper ex- amina, quam dolores inter ac tædia miſerè trahit ægrotus, horas numerans, & diem ſu- ſpirans: * 1. Cor. 7. ** Gal. 6. 10. * Joan. 9. 4. Glun atanm Pl ſeine halerllu ſteit tm hht, Poroger 1 Punmonh Eoahn rt, un Vinn 6 u Gmlſeu, A1 run ; ile 9 Monenun, CN dn Plmetectzcen os; dni Lolluoluni atarniutn, Müllegnn l inlh int Ingen onerosi Im: os hor Alben pn ifkis & nun inn, agrn IId Kipſan Wexaratun i ftlinsiltn Pencßs, e mpretejen Aernc lenn, iruedut nCmhenn : Hükr lirtug, dekeirlie ugeii, n eſcanlkerl 8bo, ues Nnter mmtlnyt⸗ lm lifi ethm ens Urinuinn, ih du wn it⸗ nhanmi⸗ nitats kiddn nherhimne⸗ ornn “ n 3 en 6 lin ben e)t Meditatio VI. 461 ſpirans: Quid ſi nox hujusmodi annum dura- ret? Quid ſi annos centum, annos mille, cen- tum annorum millia duret? Quibs lamentis vociferabitur æger, & conqueretur ob hora- rum ferrea ſæcula trahentium tarditatem: imò, qui fieri poterit, ut non deſperet, cùm has temporum labyrinthos cogitando ingreditur? Ejulando rugiet præ horrore noctis tam diutur- næ. Jam non horas noctis æternæ, ſed annos & ſæcula trutinemus. Vel unum ſæculum quàm longa duratio! Quid ſæcula cen- tena & millena? Inde à mundi exordio non- dum ſex annorum millia numeramus: ingens temporis tractus, ubi ſecundùm ſe conſidera- tur: momentum, ſi cum centenis aliquot ſæ- culorum millionibus comparetur. Unus mil- lio ſunt decies centena millia: Quid mille mil- liones? Quid millia millionum? Quid centena, & millena millia millionum? Sed quid hæc om- nia ad æternitatem? Ne quidem initium illius ſunt. Finge totum cubiculum tuum, ſuperiùs, inferiùs; ad dextram & ſiniſtram, ante & retrò numeris undequaque conſcriptum, quorum mi- nimus & ſimpliciſſimus millionem ſæculorum ſignificet. Finge ulteriùs domum totam intus & foris numeros innumerabiles ubique oſten- dentem: Quis horum calculum inibit? Finge totam urbem, plateas omnes, domos univyer- ſas ciffris & numeris impletas: imo totam rovinciam, agros, campos, montes, & val- les; quin & ipium coœleſte firmamentum hiſce numeris exaratum tibi ob oculos pone: Quis Arith- 4⁵2 Index Materiarim. Arithmeticus in ſummam coget hos ſæculo- rum innumerabiles milliones? Sed quid iſti ad æternitatem? Vix modiciſſimam illius portio- nem conficient; nam finiti tandem erunt hi om- nes, & multô plures numeri, licèt humano in- genio nequaquam veſtigabiles: contrà finem non habet interminabilis æternitas. I nunc, & in his millionum millionibus, & ſæculo- rum anfractibus quære vitam tuam, & annos illius pauciſſimos: Intellige hinc diſcrimen tem- poris & æternitatis: Vide, an conſultum ſit ob momenti unius celerem fugam immenſa illa æ- ternitatis ſpatia periculo exponere. Quæ cœεci furoris plena rabies, momentum æternitati præferre! Stupente intelleltu, borrorem concipit voluntas; duimque inextricabiles æternitatis labyrinthos timet, modicam vitæ brevis particulam DEO, & Virtuti conſecrat. Index Materiarum Tridui quarti. Dies I. Mors Sacerdotis. QConſideratio I. SS. Patrum ſenſa de noviſſimis Sacerdotum expendun- tur. / eu miprlmii, le lelll l IrauA Nei cr lii, 1 . D alerin Uedtati aſe enna Ledio LAIIV. lunme Uleglulci Medi ſuici⸗ uiin n bcge ut mam lins Ntenerunte Ukhume lan geniik I onbis, d, dun I binetinir⸗ . WCo Heninen s Ed Meni it dint ,nnin in Ans, . Index Materiarum. 463 Meditatio I. Mors certa Sacerdotis; Hora incerta. 23728 V Lectio I. Malachiæ Caput III. de utroque adventu 7Eſu Chri- i. 282 Examen I. An ſim paratus ad mortem? 384 Meditatio II. Mors utraque Sacerdotis, ſeu bona, ſeu mala confi- deratur. . 388 Dies I. Judicium Sacerdotis. Conſideratio II. De-Fide. 397 Meditatio III. Judicium Sacerdotis particulare. 401 Lectio II. Remp. lib. I. cap. XXIV. de Judicio & pœnis pecca- torum. 404 Examen II. A quo, & de quibus judicabor? 40⁸ Meditatio IV. Sacerdos in Judicio univerſali conſtitutus. 4¹⁸ . Dies 464 Index Materiarum. Dies III. Kternitas Sacerdotis. Conſideratio III. De Eternitate. , 4²³ Meditatio V. Sacerdos vel æternum inſigniter felix, aut æternùm non vulgariter infelix. 43 3 Lectio III. Hiſtorica. S. Juſtinus Martyr. 437 Examen III. Num ſalwabor? 4 51 Meditatio Vvl. Diſcrimen temporis, & aternitatis. 48 O. A. M. D. G. (o) TN UAI EE * VIRTUITES SACERDOTIS 1 liinni “ aum Nmd H ſilehm mae endlnh immfliaporn elndi Mor rrrdi Agenng ud n iores e n Ech h nid e, 18 4 Coneli, ſe Mengi * (0 2* 4 67 Triduum V. Virtutes Sacer dotales Triduò expenſæ. Dies I. Puritas Sacerdotis. Conſideratio J. §S. Patrum & Conciliorum ſenſa de pu- ritate Sacerdotali. In omnibus teipſum præbe exemplum bonorum operum in doctrina, in integritate, in gravitate. Tit. 2. Eminem Virtus Heroica, ſuisque nume- ris abſoluta magis decet, quàm Sacer- dotem DEl Miniſtrum. Omnium colle- ctio virtutum illi apprimè eſt neceſſaria, quam Timotheo ac Tito, Diſcipulis chariſſimis, Gen- tium Doctor præſcribit; Nullum quippe eſt virtutis genus, quod ab ipſs non exigat. Tres ſolùm potiores hic ſeligimus, puritatem, hu- militatem, & charitatem. Conſideremus au- tem primò, quid de puritate Sacerdotum San- cti Patres & Concilia ſentiant. R. P. Dufrène Exwercitiu. Gg z I. Ne= 468 Virtutes Sacerdotales I. Nemini dubium eſſe poteſt, quin Eccleſia dudum legem tulerit ſpecialem, qua vitam cœ- libem & continentem ducere jubet Sacerdo- tes ſuos, ut eorum puritati conlulat, à cujus graviſſimæ legis vinculo ſacroſanéto neminem eximit. Sacri Conciliorum Canones, & Pontificum Decreta vix aliud quidquam potentiùs incul- cant. Legem hanc ſacri Cœlibatüs clarè ſan- ciunt tria Concilia priora Carthagine celebra- ta, Toletanum primum, Taurinenſe, * Aurea- tenſe, ** Turonenſe primum ** A. C. 461. habitum, & alia complura. Legis hujus me- minerunt Syricii, & Innocentii Papæ Decre- tales: Sanctus Leo **M diſertè affirmat, Epiſ- copos, Sacerdotes, & Altarium Miniſtros ad continentiam obligari, ut honorificent credi- tum ſibi Miniſterium. 8S. Epiphanius ad Apoſtolos reſert Clerica- lem continentiam, qui primos circa illam Ca- nones ſtatuêre: Quin & ipſum denique Eſum Chriſtum tantæ legis facit Auétorem, uti pri- mus hunc Virtutis intemeratæ candorem in ſeipſo expreſſit. Poſtquam Divinus Magiſter, ait S. Doctor, **«*† G exemplo ſuo comproba- verat, Sacerdotii functiones & ornamenta con- tinentibus, aut Virginitatis perfectæ ſectatori- bus committi debere, ſapienter ac ſancte ab Apoſtolis decretum eſt, ut in regulam obſer- vatio ſummè laudanda perpetuô tranſiret; At- * Can. 2. Can 1. N CAn. Jö. * X Can. 22. 23. 24. XSX* Epiſt. 92. C. J3. KXEX Haæreſ. 45. . ,lir in 9 fignes Ke⸗ neſetucknt Uets eilun Gonnd terir Nh un leſtion eoNkrat, herawmm nl Llr; (/ Ce At Ii ninentes, lwnne i N fim m i utnmient rgtoren ennmetoe ünmmm. 3 Ulüiote ſet 1 Moſel ve lintitentes: lint ſrong poſt Krene ſe Hat, Nn Ane j 7litt glemn unſie ele cber e 1 conlcla Gaclntto e Mut/S nr Pum porentui Colkuts Honton s kenii o; all n engte t choen ui nt aNlret Dhtions Mg- olo cnhe Koruawen i 5 ie, Pene , l 1 6 “ Conſideratio I. 469 Atque hinc idem Sanétus alibi diſertè affir- mat, Virgines eſſe debere, quotquot ad Sa- cerdotium evehuntur, aut ſaltem continentiæ in vitæ totius reliquum addicdos. “ D. Hieronymus contra Vigilantium Cleri- calis continentiæ Aſſertor invitus, omnium Eccleſarum teſtimoniô eandem ſolidiſſimè ful- cit, ac demonſtrat, ubique terrarum iſtud Sa- cerdotii perquam inſigne ornamentum ſemper viguiſſe; „*X Quid facient, inquit, Orientis „ Eccieſiæ; Quid Æ gypti, & Sedis Apoſto- „ licæ, quæ aut Virgines Clericos accipiunt, „ aut continentes? „ *X*X Sanctus hic Doctor alio in loco divinæ illius puritatis, Sacerdo- rio tam neceſſariæ, primam originem demon- ſtrat, Eſum Chriſtum, qui Virginem Matrem ſibi elegit, ſimilésque hujus pitori eſſe voluit, quotquot partem cum ipſa eſſent habituri, cor- pus idem, quod Ila genuit, in ſuis manibus fOcunditate mirabili producendo. Atque hinc Apoſloli omnes aut ipſam Virginitatem pro- feſſi ſunt, aut continentiam perpetuam. Hinc Epiſcopi, Sacexdotes, Diaconi vel è Choro Vir- ginum, vel è numero continentium in Eccleſia ſemper aſſumuntur. „„Chriſtus Virgo, Virgo „ Maria utriusque ſexus Virginitatem dedica- „ véêre. Apoſtoli vel Virgines, vel poſt nup- „ tias continentes: Epiſcopi, Presbyteri, Dia- „ Coni aut Virgines eliguntur, aut Vidui, aut „ certé poſt Sacerdotium æternùm pudici.,„ Sg 3 Quare * Expoſit. Fid. Cath. ** adverſ. Vigilant. *** in Apol. pro libr. adverſ. Jovim. 1 470 Virtutes Sacerdotales Quare dubium nemini eſſe poteſt, quin Lex illa Cœlibatum Sacerdotibus præſcribens, mi- nimuùm à Traditione Apoſtolica derivetur. S. Auguſtinus * cum illis agens, qui matri- monii vinculô ſoluti, ad ſecundas nuptias con- tendebant, ad puritatis amorem eos hortatur exemplô Clericorum, qui ſæpiſſime ad Sacros Ordines à populo adigebantur, itaque pia ne- ceſſitate intruſi, ſalutarem continentiam vo- lentes amplectebantur. Cùͤm autem carnales illi, tepidique Chriſtiani reſponderent Augu- ſtino, facile eſſe his Clericis caſtitatem profi- teri, quòd ad ſacros honores hac via conſcen- derent: ſed illos, inquiunt, bonor plurimum conſo- latur; oſtendit illis ſanctus Doctor, nullò fun- damentô niti reſponſum frivolum, quòd ſola Sacerdotii ſanéctitas & eminentia coactis Cle- ricis ultrò ſectandam continentiam perſuade- ret; tanta enim vigebat in mentibus eorum celliſſimi Statůs æſtimatio, ut minimè dubita- rent, caſtitatem ſibi eſſe colendam, licèt ad ſa- cri honores Miniſterii ſponte non acceſſiſſent, ſed vi huc fuiſſent pertraécti. Si enim poſt Ordines ſuſceptos litigare voluiſſent, ſpeciosè ſatis vim ſibi allatam obtendere poterant, ut à lege comuni eximerentur, prout exemerat Concilium Ancyranum nonnullos Diaconos, quos Epiſcopus invitos ordinârat. Verùm adeò Sacerdotii ſublimitas, & ſanctitas Cleri- corum ad illud compulſorum animos occu- paverat, ut eorum nemini aliquod circa ju- ſtiſſimæ * ge adult. Conf. I. 2. cap. ult. 4. 4 Nourere gamui. aiAAAS Pſengheren 5 ieheni ntl ivſtn vun non E lenurs we ler n dgis Conpeli immne mle WM/NAen. Ur onenen Dlidumnthgn 1n Meielſ Uſpgengtne Aknportbs Uulihengele latenlutee in uroſcen ecdiendam! n, (alitnen giecionen, us uionnd Inüm geee tteind, i tel gele Nrkſcrie, 2cerſtn end lnn, la Dbint, emn eos Uut iugnn, Contnennann. Naen ais Wlenn ig⸗ alnenent enuaple⸗ unmin i⸗ nnnlofn. N,dd ncds 0. tim petic⸗ Ntbos eorun Gine cubte⸗ Nleetasl⸗ Arelllen, Rͤerin nd Hhece Oretund u Uut eienent os Duomnh Nliulet⸗ g ll. (ten l⸗ We Conſideratio I. 47 1 ſtiſſimæ legis ſanctionem vel dubium, aut effu- gium occurreret. Neque exiſtimandum eſt, raros admodum fuiſſe, qui ad Altaris obſequium inviti, ac re= luctantes pertraherentur: teſtatur enim D. Au- guſtinus, frequentiſſimum hoc fuiſſe: plerum- que capiuntur inviti. Unde planum fit, ambi- tioni locum non dediſſe, qui cogebantur; ſed eos ad virtutis adeò præcellentis faſtigium aſ- cendiſſe, ut dignos crederet populus univer- ſus, qui compelli deberent, cùm ipſimet ad ſancta intrare nollent, nec fuiſſent ingreſſuri unquam, niſi aliena voluntas huc eos adegis- ſet. Igitur continentiæ legem eâ ſolùm de cauſa volentes amplectebantur, quèd Sacer- dotii ſublimitatem & maximi facerent, & ve- neratione ſumma proſequerentur. Dignita- tem illi tantam fugiebant, quòd annexæ ſan- Gitatis graviſſimum pondus agnoſcerent; Hane verò ſanctitatem absque puritatis adminiculo ſtare non poſſe intelligebant. lIſtud quoque notandum, Sacerdotes primis Eccleſiæ temporibus permultos fuiſſe, qui ſi- mul conſilia Evangelica ſectarentur, quò cor- datiùs eadem ſuadere Fidelium pietati poſſent; facile enim agnoſcebant, exemplô magis quàùm verbô prædicandam ſibi eſſe ſpontaneam pau- pertatem, caſtitatem, & omnem Chriſtianæ vitæ perfectionem, poſtquam illius prædican- dæ munus unà cum Sacerdotio ſuſcepiſſent. Plurimùm defecerat Eccleſiaſtica diſciplina ſæculò decimòé, & undecimô: ſed & libo- GgA4 raäarunt 472 Virtutes Sacerdotales rärunt plurimùm ſub idem tempus Concilia & Pontifices, ut admodùm læſa Clericorum Ccontinentia, efficacibs Decretis adjuta reſur- eret. Multùm hac in re præſtitit Benedictus III. & Concilium Papienſe ſub Ipſo congre- atum: Idem egit Concilium Barnenſc do- oſanum *, Rhedonenſe *Xy, (eromonta- num ***, Rhemenſe "*r, cui præfuit Eu- enius III. Et iſtud quidem Concilium diſer- tis verbis primò ſtatuit, impedimentum diri- mens matrimonii eſſe Ordinem ſacrum; quam- vis doceat Joannes Major, perpetuæ caſtitatis votum illi connexum ab Inſtitutione divina derivari. II. Pontifex æternus, qui naſci de Virgine voluit, ſéque Ipſum Virginalem Hoſtiam per- petuo imolandam per manus Sacerdotum Ec- cleſiæ ſuæ dedit, hos Sacrificii ſancti Miniſtros, imitatores quoque ſuos conſtituit, qui corpo- ra ſua unà cum Corpore ſacroſancto velut ho- ſtiam puram, & imaculatam offerre nunquam delſinerent. Hunc in finem Apoſtolos ſibi de- legit aut ſemper Virgines, aut perpetuò in fu- turum continentes: Hinc & Apoſtoli nonniſi Virgines, aut viros æternum poſthac cœlibes Sacerdotii ſui Regii hæredes nominârunt, & conſecrârunt: Hinc à Virgineo Eccleſiæ Sa- cerdotio in perpetuum exclusêre jidem beati Diſcipuli omnes bigamos, qui matrimonié ite- ratô incontinentiam ſuam propalâſſent. De- inde cùm cœleſte Sacerdotium Epiſcoporum, res- *Can. . *Can. 7. F*XIμνι7 J. XX ⅓n. 9. X²ẽ§zan, 3. 4 Ijmm,l e, ſin . 4 ir, e Clis . ſte, r Thgoen elbom 4 glonl fei merni Vrg 4; Man Moſtum nen tun oolcki i 1 1 ſenn lrs imiern 0 Un ei Wnr. h Bonnmbnd. kumnncn Mehn iandne, (ſheine re n ,toche An htem Uninr obee Amon ſolum Nn, Ka yte re gbesctani lis ite e limnlld Conſideratio I. 473 (ei Presbyterorum „ & Diaconorum, non modò h imolandæ, verûm etiam producendæ illi Vi- “ ctimæ ſerviat, quæ ipſamet Caſtitas, Virgini- r Bentih tas, & Sanctitas eſt, mirum videri prorſus e non debet, quòd ab Ejus Miniſtris titulo ſin- gulari aut Virginea puritas, aut huic non ab.- „e ſimilis cœlibum continentia poſtuletur, ut hac ln lain ratione quoad fieri poteſt, honorem deferant innri Peatris æterni Virginitati nullo intellectu ca- tarrt. piendæ; ac Matris illius ineffabili puritati, Ne quæ Hoſtiam viventem mundo dedit, cujus Pruralti perpetua productione, ac imolatione ipſimet niar oi Altarium Miniir ſuper Angelos honorantur. HMMW III. Verùm ſatis Eccleſiæ non fuit, pecu- Gtefigte liari lege puritatem Clericorum ſanxiſſe, niſi Hhlinde. & minuta quæque illius prælidia ſigillatim tun. ſuggereret. I. Itaque illorum habitationem äiklinm ab omni contubernio fœminarum ſegregatam eſſe tanto rigore cupit, ut illarum nullam ad- Curh. mittere in domum ſuam Clericus unquam un poſſit, ils tantûùm exceptis, quas ab omni peri- e culo, & ſuſpicione remotas ipſi Canones de- deld nf. ſignant. Gollnorrid Concilium Antiochenum, quod Paulum Sa- c molatenſem condemnavit, inter cætera iſtud inurmml ei ſingulariter objecit, quòd in Eccleſia libi Hecleld- commiſſa non ſolùm diſſimulaſſet, ſed & au- tne thoritate ſua, & exemplô firmâſſet abuſum, – quo Presbyteri atque Diaconi ſub lpecie pietatis en e mulieres quasdam domi ſuæ ſuſtinebant, unde innn ſimul in variis vitæ neceſſitatibus ſubũdium pe- terent: ſubintroductas Antiochiæ vocabant. At n ng, Gg 5 verò 474 Virtutes Sacerdotales verò qualiscunque illa ſeu pietatis, ſeu neces- ſitatis ſpeeies nec famam, nec innocentiam Cle- ricorum ſatis tuebatur. Concilium Nicænum eidem legi pariter ſubſeripſit, cujus hæc ſunt ver- ba: „Nec alicui omnino, qui in Clero eſt, lice- „ re ſubintroductam habere mulierem, niſi fortè „ aut matrem, aut ſororem, aut amitam, vel eas „tantùm perſonas, quæ ſuſpicionem effug'ant. Canon Concilii Helviraniad Nicænum quàm proximè accedit, qui ad omnes Clericos exten- ditur, eisque ſolùm primi & ſecundi grads conſanguineas permittit, quas ipſas tamen ob- ſequio Numinis vult eſſe conſecratas. Canones alii, & ſtatura quamplurima ſubin prodiere, qui vel ad Eccleſiam univerſam pertinent, vel Dicœ- ceſes ſingulas reſpiciunt, ubi Clericorum tan- ta in re puriſſimæ integritati abundè proſpectum eſt. Conſulat unusquisque Diœceſeos propriæ, ad quam Providentiâ Numinis vocatus elt, ſa- lutares regulas, & ſtatuta Synodalia. Leges particulares permultæ magis adhuc ſiringunt, & ampliuùs urgent quàâm Concilu Ni- cæni Canones, dum nec ipſas primorum gra- duum conſanguineas Clericis concedunt, id- que propter abſurda frequenter hinc ſecuta. Goncilium Nannetenſe ita ſtatuit: * Sed nec „ illas fœminas, quas Canones concedunt, Sa- „ Cerdos in domo ſua habeat, matrem, amitam, „ ſororem, quia inſtigante diabolo etiam in illis „ ſcelus frequenter perpetratum reperitur, „ aut etiam in pediſſequis illarum. 9 2. Mirum Nmn niſt Geni unn Conde nn ſetin ls Ali zulicopon l ſaſfrt ſeninas⸗ Cum Hniua 2 lebſend, nynfeeni iien tenie wütſlenn⸗ M Nn Mie ſglänh „Nenam 9E Culkne Mitsinrr Ftüiem ann kitnaiſchui, heimn ilegti ſe inmuns n iim pen min Mecio nn hihtn, licornun he⸗ AInorenſe“ en (lleh nos lics 11 Kee lben 4 416. N ee 1t ſeltt. Centing, lom Nin heeſunn Oero ehie lermpniite tmmitument, oneneftn Wernmen Ncg Cenone notit n ſedie. eionmtr. Entfein leunhni, Nem ehl⸗ n; Akre Cooclic⸗ moroch N Nelmt,, ine ſeon (N welmnd⸗ “ãũ Meii, . Conſideratio I. 475 2. Mirum utique videbitur, eò progreſſam Canonum ſeveritatem, ut non modo ſtabili Clericorum contubernio mulieres quæcunque arcerentur; verúm & Matronarum nobilium ſo- lus tranſitus diſſimulari nulla ratione poſſet. Meldenſe Concilium * A. C. 84 5. celebratum, Reges ad Epiſcoporum domos ex itinere diver- tentes, pro ſanctitate Ordinis Epiſcopalis obteſtatur, „ ne fœminas, quantumvis nobiles, adducant „ ſecum. Habitaculis Epiſcopalibus reveren- „ ter inhabitent, & non diverſoria fomina- „ rum magnificentia ſua, & Religio venerabi- „» lis ibidem fieri permittant. Si enim Cano- „ nes, ait idem Concilium, fœminis Clerico- „ rum domos univerſim interdicunt, multò „ magis palatium Epiſcopi, velut caſtitatis tem- „ plum, conjugatos admittere nullatenus de- „ bet. Quia ſi ſecundùm leges Canonicas in „„ manſiones Clericorum introitus fœminarum „ prohibentur, quantèò magis domus Epiſsopi „ ab hujusmodi inhabitatione, & converſatio- „ ne, etiam à legitimo connubio conjugato- „ rum debet immunis eſſe & aliena. Eodem ſpiritu plenum Provinciale Conci- lium primum Mediolanenſe, ſub D. Carolo Borromæo habitum, Clericos Majores in do- mibus Laicorum habitare vetat. Sic & Con- cilium Turonenſe** Anno 1583. & Burgenſe** anno ſequenti celebratum prohibet Clerico- rum domos Laicis, ac prælertim fœminis e- locari: Sic Urbanus II. Papa in ſuis ad Epil- copum * Can. 26. ** Can, 14. **X Can. §. 476 Virtutes Sacerdotales copum Carnotenſem litteris, ædium clauftra- lium elocationem Canonicis interdicit.* 3. IIIteriori ſolicitudine Clericorum purita- ti Eccleſia proſpexit, cùm vetuit, ne fœmina- rum uterentur familiaritate, aut in iis viſitan- dis eſſent faciles. Nullus Sacerdos extranearum mulierum habeat familiaritatem, verba ſunt Capi- tularis Epiſcoporum Anni 802, Eum in finem ſtatuit Concilium Trolivienſe, ut inquiſitiones fierent perquam ſedulæ in Clericos, qui fami- liaritatis hujusmodi cum ſexu altero ſuſpecti eſſent, jubetꝗque convictos, aut confeſſos à gra- du ſuo in perpetuum deponi: ſi quicunque Pres- byter confeſſus, vel legali ac regulari judicio ſuerit convictus, ſine gradus ſui reſtitutione deponetut. Scie- bant nempe Coneilii Patres, hoc genus cri- minis latebras quærere, nec facile eſſe, ſuis tenebris illud eruere, cùm præter connexam infamiam, & grads ſui jacturam, bonorum quoiue omnium ſpoliationem meritò timere debuerit Clericus in purcirias notoriè prolap- ſus: Scit, ſe non ſolum Eccleſiaſticum gradum amit- tere, ſed & ſua quælibet in ſæculo perdere. . Carolus Magnus Imperator in ſuis Capitu- laribus teſtatur, ſub Regno Pipini & Ante- ceſſorum agitatam ſæpiùs hanc materiam fuis- ſe, quid ſtatuendum foret circa ſuſpectos, & malæ famæ Clericos, qui tamen aperté con- vinci non poſſent. Ut ergo haberetur in re ſummi momenti certa deciſio, ad Leonem Pa- pam recurrendum cenſuit Magnus Imperator, * Spicil. tom. XIII. pag. 322. dum ,dein ie anl ehilt entiitlch “ enriozun, a ungeren. zunten mn n Occſdenn ei nne l Na Cmobes in Krclnie n metium ad 1 Ue Mshjten lee ve ſeliumn A nnb rb c Möksiuerte iundler umskuern, uCginn, gun Hunet unn mmigui Ukeunge ni Ailin bettl lebonutn Kide Noon NnCerche, Fuilanint r non not Eudiem len Lcjanch, terlieſt. conmge, ty be ene, N nis ir nlis uufnmnmn rn lunl,. bumirter len ſſel er Cnmenn , Mor eio tier ne gahy⸗ num mn ⸗ is Cnir⸗ 1Klr erum ⸗ Pelipl ol in uni lumſe pentoh Cun Conſideratio I. 477 dum interim ipſe Regni ſui Epiſcopos omnes hortatus eſt, ut ſedulitate ſingulari concurre- rent, remedia excogitarent, ſéque ad feliciter denique terminandam controverſiam ſummo Pontifici jungerent. Communibus ſuffragiis in eam tandem, Papa conſentiente, tam Orien- tis quàm Occidentis Patriarchæ & Epiſcopi, Presbyteri atque Diaconi abiêre ſententiam, ut juxta Canones primò examinarentur teſti- monia & accuſationes contra ſuſpectos Cleri- cos in medium allatæ: ut ſecundò reus habe- retur ille lresegten qui ſufficiente rationum pondere, ac teſtium numero eſſet convictus; Quòd ſi verò ſatis convinci haud poſſet, jure- jurando ſe purgaret. Sancitum inſuper elt, ut quinque, ſeptem, aut plures etiam e Clero, ſi Epiſcopus ad tollendas plebis ſuſpiciones ac diffidentiam ità exped're judicaret, accederent jurati teſtes innocentiæ Sacerdotis illius, quem lequior fama notâſſet. Lata fuit quoque de- poſitionis ſententia, ſuperiùs memorata, in reum Clericum, quam ad verbum habet Ca- pitulare Hincmari Archiepiſcopi Rhemenlſis; Quare multèò antiquior eſt Conciliò ſuprà ci- tatô, videturque mox à Caroli Magni obitu ea lex in uſum deducta fuiſſe: nam Hincma- rus de illa loquitur, tanquam de re dudum re- cepta; & ipſũs quoque ſententias depoſitionis adversú⁴m Clericos tulit, ſcandaloſæ cum mu- lieribus familiaritatis convictos. A- At non modè periculoſam hujusmodi conſuetudinem ſemper Eocleſia horruit, ted n66 478 Virtutes Sacerdotales neec viſitari foœminas ad modicum tempus à Clericis paſſa eſt, niſi cautelæ ſingulares adhi- berentur. Hinc Africæ Canones Epiſcopis & Sacerdotibus viſitationes quarumvis mu- lierum interdicunt, ſive in ædibus propriis, ſive in alienis fiant, niſi aut Clerici præſentes adfuerint, vel conſpicui à probitate Laici: Uli aut Clerici præſentes ſint, aut graves aliqui Chriſtiani. * Ea de cauſa in conſuetudinem abiit data E- pilcopis regula, ut ſine Clericis nunquam elſ- ſent, quos & in cubilibus ſuis nocturno tempo- re haberent præſentes, veluti actionum ſuarum teſtes perpetuos, ac innocentiæ ſuæ cuſtodes fidiſſimos. Hinc grave illud ad QOlericos monitum 8. Hieronymi, ne unquam ſuadeant matrimonia: Cùm enim continentiam non ſolum ipſimet profiteantur, verùm etiam ubique prædicent, ac dilaudent, abſurdum foret, ſi datès clam conſilis deſtruerent, quòd in cathedra verita- tis publice prædicaâſſent. Prædicator continentiæ nuptias ne conciliet. ** Amplius aliquid exigit ſanctus Eecleſiæ Doctor, ceùm etiam loqui pro- hibet Clericum de iis, quæ ad mulierum ſpe- ciem pertinent, indignum ratus, ut lingua illa huc delabatur, quæ conficiendæ virginali ho- ſtiæ inſervit: Offcü tui eſt, non ſolum oculos ca- ſtos ſervare, ſed & linguam. Nunquam de formis mulierum diſputes. XXN Fateri equidem oportet, in is, quæ dicta ſunt, nonnulla reperiri, quæ temperamento S= egeant,» * Capitul. l. 7. c.?16. *d Nepetian. *E zuid. . chrn ti 2eCmnil Ceiun n/E b Aloam in 1Me ruerre zr bellrarn⸗ seh Encon n Megum 4 Wmmi wonen es unnen d luuhitopan pnm ſroe Kn cents 1 Neranbe Gnende cln minerſttir Iun Nnge unenii,an miumcehnt Pnn Vi Pnin eel lönih Nn Almtsnnps blubononm Unnfanins Wonmumm authrelen Abenm ergain nbi 1 ſeum ten 1ngblurtgt, nes His Auarumnnien, Aübs Pr; 4 Aidi Net Dtmelai gihilh en Dird ömn ahmotr⸗ Anunſunn eKealug SmntN. Nmmmimndi Cbnepene le Nrtcen dts n heln ſerte⸗ , ſanini id eigt lri No⸗ lenunfe Nlu Fgnen in un ℳ 4 8 Au en gellnh Conſideratio I. 479 ræ accipi ſemper queant: Certum nihilominus eſt, magnâ pru- dentià Clericum pollere, qui tanta in re ſit cautiſſimus, & excedat pauliſper in materia, cujus mediocris tantuùͤm diligentia theſaurum pretioſiſſimum in diſcrimen adduceret. Plu- rimùm hic valet regula S. Gregorü Papæ: Qus ad illicita declinare noluerit, à licitis ſe cuſtodiat. Pru- dentis eſt, Sanctorum veſtigia legere, ac præ- ſertim Magnum Auguſtinum imitari, cujus in re ſummi momenti vigjlantia intra Canonum limites contineri noluit. Is nulli mulierum ædes ſuas Epiſcopales unquam aperuit, é qui- bus propriam ſororem, quamvis DEO conlſe- cratam, cognatas & neptes conſtanter exclu- ſit. Dicere enim ſolebat, tametſi extra ſuſpi- cionem hæ eſſent, alias tamen, quæ ad ipſas ventitarent, ſuſpicionem non effugere.* Fœmi- narum nullam ad ſe venire ofeii causâ un- uam permiſit; cùm verò ipſemet inviſere ad larwm aliquam debuit, Clericos comites adeſſe ſemper voluit. Virginum aſceteria nonniſi urgente gravi neceſſitate ſubibat. Magni de- mum Ambroſii, Magiſtri ſui, monito inhærens, à conciliandis nuptis perpetuò abſtinuit. §. Carolus Borromæus eodem tramite inces- ſit. Cum fœminis, ùt habet Auctor vitæ, ſer- monem nunquam miſcebat, niſi de rebus ne- ceſſariis, aut præſente minimùm teſte gemino, quam legem erga ipſas etiam ſorores & cogna- tas obſervabat. Tribunal * Poſſd., c. 26. 27, W Gioſſang l. 5. S. 222 egeant, nec ad rigorem litte 480 Virtutes Sacerdotales Tribunal ſacrum, & directio in ſpiritu caute- las requirit ſingulares, cùm diabolus inſidias hic ſtruat prope innumeras. Nunquam legi à noſtrüm quoquam ſine lacrymis deberet tri- ſtiſſima Bulla contra ſollicitantes. Si quid eſſe poteſt in Judicio DEl terribile, ac dignum gra- viore ſupplicio, quàm ſit ipſe infernus, crimen illud ſacrilegum turò huc referamus, quo mor- talium inféliciſſimi Sanctò́ Miniſteriò abuſi quandoque ſunt ad explendas infames cupidi- tates. Quàâm horrendum eſt, animas pretio- ſas ibi perire impuri Sacerdotis malitiãâ plus- quàm diabolicâ, ubi certum ſalutis aſylum piis- ſimus Redemptor in ſanguine ſuo paravit! Poſsitne reperta unquam fuiſſe inter Mdices 4 Chriſto conſtitutos abominatio tanta? In eaſu tam flebili pœnitentia non ampliùs eſt ſecun- da poſt naufragium tabula; ſed magis ipſe pu- teus abyſi, * & Haufragil horribilis dira conſum- matio. Quænam lufficere poſſit induſtria tam grandi malo procul arcendo ? Lectiſſima dili- gentia nihil profectò habebit nimium. Sanctè igitur ſervet DEI Sacerdos ſequentes regulas. 1. Nunquam audiat fœminas, præſertim con- fitentes, niſi in loco competenti, ubi non vi- dens ipſe videri ab aliis poſſit; non audiat, ni- ſi ornatu ſacro huc faciente inſtructus; non audiat, niſi ad crates, & clauſtro ſufficiente munitus. 2. Préſsé inhæreat ſolis rebus ad regimen conſeientiæ pertinentibus: Negotia domeſtica . & * Apoc. 9‧* whonl et fnlonmenn ezeuni ℳ . iiſt hert rtu: oe⸗ tee lun Decar Nenſe ituoellDbon ſcienien Eirenden, d iupnlüies lſelcen, Ahiüimle fl Finlrteniͤe N. §. ” NMurſent imnmeu Nerni ulbgun i Nhteſnn, n eb üͤplllen Unnphhdien Damki En Emnccl eiemn Ird hrc en ntehont,u lens d ptüig guinle ilelinge i Pirtisd Uſene bieni 1 inßikinn, Cübalns Nngtr Uns eden . glit bie nn, tlemner enn, Mnitaitt Vinnog⸗ enmui nind iiftni⸗ lo nnctl ine an umnt hede Uisekſen⸗ npni Cisunln Nolrutan Almdl⸗ m. Nd nes leges enimonn ,bi don On audehdl⸗ endm,u 1o ltten Euminen utmtten Conſideratio I. 481 & temporalia non attingat, niſi fortà cum bo- ni ſpiritualis proventu connexa: Multòô minùs infirmitates enarrari ſibi permittat, quas tutiùs ignorabit. M 3. Nemini ſit ſpeciatim addictus, niſi è ſolo Chriſti Spiritu: caveat blandas Sirenum voces, quæ mergere poſſunt in interitum. 4. Doceat pœnitentes unum quærere in Sa- cro Tribunali DEum, remedia peccatorum, & conſilia ſapientiæ pauca numeròô ad vitam ri- tê inſtituendam, ubi vitanda omnis non ne- ceſſaria prolixitas. Extra Tribunal ſacrum ne- minem nſſe ſtudeat. 5F. Ad ſpirituales filias nunquam inviſat, ni- ſi ægritudine gravi laborantes, aut in caſu ne- ceſſitatis urgentis, & nunquam ſine teſte. 6. Nunquam pariter illas ad ſe venire ſinat, niſi vera neceſſitas juſſerit: ubi autem hæc in- tervenerit, nulli loquatur ſoli, neque in loco ſolitario. 7. Nulla oblequia, nec labores ullos regu- lariter ab ipſis poſtulet, quamvis ad ornatum templi, aut munditiem referantur: meliùs & ſecuriùs extraneas & ignotas huc artifices ad- hibebit. 8. Manuſcula etiam ſacra multèò magis ca- veat. Rarò hæc genuinæ ſanctitatis legibus ſatis reſpondebunt, ut nulli nævo ſint obnoxia. 9. Litteras rarò mittat, eâsque breves, & ſiccas potiùs, quàm ſuc-ulentas, & neſcio qua unctione affectivas, quibus fortè non interveni- ret unctio Spiritůs Sancti. R. P. Duftene Exercitia. Hh I0. Ad; 4 82 Virtutes Sacerdotales 10. Adhæſioni quamvis minimæ, ut primùm illam notärit, prudenter ac ſeriò ſe opponat. II. Senſuales amicitias majori adhuc robore excludat: ſecurim ad radicem ponat: fundi- tùs evellat quævis initia: Abneget, fugiat, ſüb- ducat ſe ſtudiò; ad alios remittat, ipseque o- ratione humili ad ſapientiæ fontem accedat, ut nonniſi ſapienter in re perquàm difficili agat. I2. Priusquam animæ alicujus regimen in ſe ſuſcipiat, DEum conſulere expedit, utrùm hæc ſit voluntas Ejus beneplacens & perfecta? Examen præmittat, ſicut examinari ſolet voca- tio. Væ Sacerdotibus, qui directionem am- biunt; quibus arridet multitudo; qui plus o- neris ſibimet imponunt, quàâm ferre poſſint qui ad generis nobilitatem attendunt, ad for- mas reſpiciunt, laudibus delectantur, & ince= dere quàm cautiſſimè prætermittunt. Meminerimus interim, Charitatem eſſe par- tium noſtrarum primam & præcipuam: Intel- ligamus, Eccleſiam ſanétam Viduas, & multò magis Virgines curæ Sacerdotum hucusque ſemper commiſiſſe: Noverimus, Gregis Domi- nici partem infirmiorem, & auxilii magis in- digam Paſtorum ſolicitudines impenſiùs requi- rere: Sciamus oportet, eſſe hoc muneris no- ſtri, ut protegamus Virginitatem, & aſylum Ei monſtremus, quoties poſſumus; cumque ob Stats noſtri ſanctitatem innocentiæ ſimus nati Defenſores, totis viribus connitendum nobis sſt, ut ab agnis innocentibus lupi arceantur, aut oude ouin El. Iyhre ſKopeint Pporet Trgo fum uan⸗ Lerimaltu eCntez; ohe 1 bnelktenet nnternhn ncztin in Aſehal mameite wror Epr ymmnsfemin E,n aplonn Uriuett ſies umhut hae bek ime, iMemtole! Ma e Durtn 4 ain aui, uotlmege cnlotin lgen innit Miachnen mn onat k, egehlign, inu ihert men mn Hergnun cinn e rti ar eti uniktm⸗ iecinenen. ntene ſoln; ncmd A Cuntn imt. uenelegn pne lie. is Enn m hucliue Crepeon⸗ Eli mplr Meditatio I. 483 aut eorum dentibus raptæ infeliciter oviculæ eximantur. Verúm quâm eſſemus beati Sa- cerdotes, ſi juvare liceret candidam Virginum cohortem, quin illa reſciret, unde ſit auxilium ſuum: integram hac ratione utilitatem cape- rent, ſimúlque utilitatis ſuæ Auctores ſanctè ignorarent. Ignoret ſanè ſiniſtra tua bonum, quod piè operatur dextera tua; ſed magis ad- huc ignoret Virgo, ſi fieri poteſt, unde ſit ad- jutorium ſuum. „Ceæterùm & iſtud quoque animadvertamus, haſce cautelas omnes usque ad canos, & ulti-= mam ſeneéctutem deſerere nos nunquam debe- re, tum ut exemplum præbeamus Clericis ju- nioribus, cùm ut in humili diffidentia noſtri ad ultimum uſque halitum exerteamur. Me- miniſſe nos convenit egregii facinoris, quod in libro Dialogorum de quodam Sancto Presby- tero narrat D. Gregorius Magnus *: Ille mor- ti jam proximus foœminam ſibi propinquantem viderat, quæ explorare parabat, an ſpiritum adhuc duceret; vires omnes collegit ſapien- tiſſimus pugil, ut hanc arceret, ſic eam allocu- tus: Recede à me, mulier! adhuc igniculus vivit: paleam tolle! Meditatio I. De Puritate Sacerdotali. Teipſum caſtum cuſtodi. 1. Timoth. y. QIis noſtrm ægrè ferat moneri circa puri- tatis cuſtodiam, poſtquam gentium Do- . Hh ꝛz Ctox *Dialog. l. 4. (.118 484 Virtutes Sacerdotales Sor Diſcipulum ſanctum, abnegationis conti- nuæ perquàâm ſtudioſum, & infirmitatibus con- fectum in una epiſtolæ pagina usque ter ad hujus cuſtodiæ ſolertiam hortatus eſt: aut for- tè minus neceſſaria nobis erit ejasmodi admo- nitio, cùm periculis & illecebris undique cin- gimur: cùm inſidias continuèò ſtruit impurus ſpiritus: cùm hoſtem circumferimus inteſti- num, quacunque vi externa magis timendum? Fierine poſſit, ut moneamur nimiùm in re gra- viſſima, aut ægrè quis ferat, dum frequenter & ſeriò illi occinitur? Te ipſum caſtum cuſtodi. Tu lumen accende, Fons luminis, ut intel- ligamus, cur impensée adeòô puritatem velis, & quo ſtudio colere nos eandem jubeas. Igitur primò incitamenta puritatis; ſecundò menſuram candidiſſimæ virtutis nunc meditemur. Puntlum I. Sacerdotium adeò puritati amicum eſt, ut meritò quis dicat, non poſſe hanc ab illo niſi per vim ſacrilegam ſeparari. DEus ipſamet pu- ritas eſt: Sacerdotes verò ità ſunt Eidem pro- Pinqui, ut ſub Ejus oculis, atque in Illius con- pectu ſemper vivant. Perpetua hæc cum DEO puritatis occupatio & converſatio gra- viſſimam puritatis legem Sacerdotibus dictat: Sancti eſtote, quoniam ego ſanctus ſum.“ Lawamini, mundi eſtote, præparate corda veſtra, qui fertis vaſa Domini. * En, ut puritatem ſuis Miniſtris * Levit, 11. *† Iſaig 1. & 72. * coram E. ſutn Niniß⸗ 0o 1 mine ,lguun uſ Gen weepet aterhare id, en TeDO on lounſovn 1 geun h zlnmn b N enle: duinvn Gtemſan, ari mmün Neanch gue inmmignte UyucCrügin Enmotn Aol Aniimm n. ſaten u irsnortt Pültrſäiln unnfſicelinn Pn Kolegn uncuenſro aämbecken Naßhenn dlegäimm N 1 e. Nertionie frmiatte, n ggle e emociak, ö miiget ririnn nlkrinn nustinin ünbmüm h Cunfenr r is gi Dnnc, r iet inen ld iben Bn ſarirenhanmn Ndena. mauneh, ne bhlonii Giplaner⸗ Eien⸗ eiallinsor⸗ n Mr Umetiuoge rdu uri niſ Aeditatio I. 485 eoram ſe ſtantibus æterna Majeſtas potenter inculcat! Præprimis autem voti ſanctitas ipſos ligat, quo ad puritatem colendam ſingulariter tenentur, poſtquam DEO ab Eccleſia conſe- crati ſunt, & puriſſimum Corpus conſecrandi poteſtatem accepère. Atque hinc fit, ut ſint multipliciter ſacrilegi, quando huc miſerrimæ infelicitatis, ac temeritatis prolabuntur, ut à puritatis DEO promiſſæ legibus deflectant, & vinculum ſacroſanctum, quo ligantur, abrum- pant. Agedum! horrenda ſacrilegia numere- mus, quorum ſe alligat, fracta voti religione, impurus Sacerdos: Heu! quale monſtrum di- cimus, quando impurum Sacerdotem nomina- mus! Sacrilegus itaque eſt Sacerdos impurus, quia voti graviſſimi ſanctitatem violat. Sa- crilegus eſt, quia perſonam propriam, DEO dicatam, turpiter profanat: Sacrilegus eſt, quia Corpus Chriſti puriſſimum impuris manibus, ore immundo, & polluto corde excipit: Sa- crilegus in aliorum miniſtratione Sacramento- rum: Sacrilegus in DEl Verbum, cui vitâ im- probâà & ſolutis moribs fœdè contradicit: Sa- crilegus in Chriſti Corpus myſticum, ſeu Con- gregationem Fidelium, quam ſcandalis enormi- ter affligit: Sacrilegus denique in Sacerdotum Ordinem, quem probro afficit, & turpiſſimè de- honeſtat, cùm Eccleſiæ DElque hoſtium ludibrio exponit. Blaſphemare feciſti inimicos Domini.“ Junge tot ſacrilegiis immanem cœcitatem, cordis du- Hh 3 ritiem, * 2. Reg. 12. 14. 486 Virtutes Sacerdotales ritiem, & impietatis variæ multitudinem, in quam ſe conjicit impurus Sacerdos; ut adeò indubitanter aſſeverare liceat, puritatis defe- tum in Clerico plerumque diluvio ſcelerum januam aperire, unde reprobationis æternæ fa- tum diriſſimum conſequatur: Omnis caro cor- ruperat viam ſuam, & ideo ſequebatur diluvium mag- num.“ Concipit voluntas horrorem & odium cujuscunque impuritatis, quæ Sacerdotem adeò commaculat; ut omni faæculentia reddatur deteſtabilior. Punctum II. Omnſum virtutum longè tenerrima eſt pu- ritas. Vas luteum & fragile hunc theſaurum portat: Hunc florem quævis aura ſequior adu- rit, dejicit, enervat: Hoc ſpeculum quivis halitus oommaculat. IIlud veròô triſtifſimum, quèd vulnus leve puritas vix admittat: ſunt ferè ſemper lethales ictus, quibus impetitur; atque hinc neſciat finem, ignoret menſuram ſolicitudo immenſa, qua illius incolumitati proſpiciamus. Senſus imprimis de nobiliſſi- ma virtute ſublimes admodúm concipiamus; dein toto affectu eam diligamus, ac demum Regnis & ſedibus, ùt Scriptura loquitur, ean- dem præferamus. Lanti hanc fecit Virginum purifſima, ut Mater DEl eſſe nollet, niſi Vir- go permaneret: Quomodo ſiet iſtud, quoniam vi- rum non cognoſco?* Cor poſtmodúm ab omni pravo deſiderio cuſtodiendum; purgandus ab omni *Kemp. X Luc. 1. len , SDurſtads A bmils etererlde 3, oglun t, Mcti Str. 4is lirikbele utl, sttanm riſtc r Kamsümg Amkn bon. Urphmunnen MNipnniann Eonne Gmiur 1 l ſan ſſ luluin nait itilunc i ſiuan Al ne⸗ ſif. ,10. 4 de lſimnin ercos g 1 Dilitie, Clurio e toniter, Nn Gintt nn Aen Ulerin Fuin aine 1ndgtn int, . one heumm Nnlgicratt. Pelbin guit riklnem ritxrt N inyetien:; et neninum Pedbomtrl Ce norll. oneſimng; 8, Ntenn ottnen eet Mien e . AMeditatio I. 487 omni cogitationum fœce intellectus; o- culi à libertate 'noxia prohibendi; ſepiendæ aures, ne Sirenum incantationibus pateant; ſenſus omnes à pravis motibus eximend', quos vel objectorum varietas, aut propriæ miſeriæ fundus gignere poſſit. Ulteriùs, nullam Sa- cerdos puritatis ſtudioſus occaſionem volens præbeat phantaſiis, quas deteſtari oportet, quâsque reverà deteſtatur; viſitationes ſuper- fluas „colloquia minus profutura, affectus te- neros, amicitias nimium humanas penituͤs reſcindat. Altiùs adhuc aſcendamus: In vi- tæ hujus abſtractæ exercitiis conſtanter perſe- verando, illas etiam imagines abolere ſtudea- mus, quæ invitis nobis obrepſêre, ità ut non ſolùm horis diurnis nihil turbarum moveant; ſed neque in ſomno quidquam moleſtiæ affe- rant phantaſmata quæcunque, dum puritatis ſtudio ſingulari excluduntur. Dicamus deni- que omnes cum Auguſtino: * Potens eſt manus tua, DEUS, ſanare omnes languores animæ meæ, at- que abundantiore gratiâ tuâ laſcivos motus etiam mei ſoporis extinguere. . Concipit voluntas deſiderium & amorem puritatis, quæ pretioſiſſima virtus adeò Sacerdotem commendatzut DEO, Angelis & hominibus fiat amabilis. Hh 4 Lecie * Gonfeſſ. l. 10. ,30. 4. 4³8 Virtutes Sacerdotales Lectio I. Epiſtolæ I. ad Timotheum Capitis III. De Virtutibus Saterdoti competentibus. Fldelis ſermo: ſi quis Epiſcopatum deſiderat, bonum opus deſiderat. Oportet ergo Epiſcopum irreprehenſibilem eſſe, unius uxoris virum, ſobrium, pruden- tem, ornatum, pudicum, hoſpitalem, do- Ktorem. Non vinolentum, non percuſſorem, ſed mo- deſtum: non litigiolum, non cupidum, ſed Suæ domui bene præpoſitum: filios haben- tem ſubditos cum omni caſtitate. Si quis autem domui ſuæ præeſſe neſcit, quomodo Eccleſiæ DEl diligentiam habebit? Non Neophytum: ne in fuperbiam elatus, in judicium incidat diaboli. Obportet autem illum & teſtimonium habere bonum ab iis, qui foris ſunt, ut non in p- probrium incidat, & in laqueum diaboli Diaconos ſimiliter pudicos, non bilingues, non multo vino deditos, non turpe lucrum ſectantes. Habentes myſterium fidei in conſcientia pura. Et hi autem probentur primum: & ſic mi- niſtrent, nullum crimen habentes. Mulieres ſimul pudicas, non detrahentes, ſobrias, fideles in omnibus. = Dia⸗ ewidmis ,rit/El enintelehn iaghen, crekCriB zütilcrbo, Wen urlae ue indon⸗ eln l i, S Ennkſfemg 1, u nuniel mnttihii Uuncettenbes Cummetazen ln Alie Enmol, lat ſte nelo, En Koereos 1 atare olens, cn Alkemie ſun euhetent. in homini, l rertcz rplt egem zin Othennn unetenihr, mnncein ithreie Dhrnn N. prer, loen rn hnn nr Nosker. u. rreſe lcn Nun ped Hettun clind Onon habere rN n⸗ Cibolt n büingre, une nn n Coldent N 1 Examen I. 489 Diaconi fint unius uxoris viri: qui filiis ſuis bene præſint, & fuis omnibus. Qui enim bene miniſtraverint, gradum bo- num ſibi acqujrent, & multam fiduciam in fi- de, quæ eſt in Chriſto ]Eſu. Hæc tibi ſcribo, ſperans me ad te venire cito. Si autem tardavero, ut ſcias, quomodo o- orteat te in domo Dei converſari, quæ eſt Eoclefia DEI vivi, columna & firmamentum Veritatis. Et manifeſtè magnum eſt pietatis Sacramen- tum, quod manifeſtatum eſt in carne, juſti- ficatum eſt in ſpiritu, apparuit Angelis, præ- dicatum eſt gentibus, creditum eſt in mundo, aſſumptum eſt in gloria. Examen I. An ſim Cuſtos ſedulus puritatis? I. Quantùm odi, & horreo impuri- tatem? 1. SAtisne intelligo, quàm horribile ſit mon- ſtrum Sacerdos impurus? Carcinoma fœtidum, cadaver putridum & in vermium greges ebulliens, cloaca ſordium, ulcus puru- fentum elegantiæ ſunt, ſi cum impuro Sacer- dote comparentur. 2. Qualis, & quâm tetra eſſet figura hominis, qui gereret caput porci? Sed qualis Sacerdos ſacris indumentis ornatus, & habens caput porcinum? 3. Quid cogita- rem, ſi Regem videre contingeret, in cœno Hh 5 & 49° Virtutes Sacerdotale? & ſtercore cum ſuibus ſe volutantem? Dete- riüs agit Sacerdos à puritate alienus. 4. Pro- jiciat quis Hoſtiam conſecratam in ſterquili- nium, & effundat ſacroſanétum ſanguinem in ſentinam: poteritne committi ſcelus magis ex- ecrandum? Sed mavult Chriſtus & ſentinam, & ſterquilinium præ anima impura Sacerdo- tis libidinoſi. 5,. Quantum peccabit, qui tem- plum Chriſtianum idololatris profanandum de- derit? Graviùs peccat Sacerdos Venerem in ara cordis ſui collocans. 6. Impuritatem ità horruit S. Paulus, ut ſuos Chriſtianos, utut Laicos tantm, cum homine ſuſpecto nolue- rit cibum ſumere.“ Quo loco futurus apud il- lum fuiſſet Sacerdos mœchus, aut fornicator? Has criminum foœces neque in Laicis nominari voluit: Nec nominentur in vobis. 7. De ſæcula- ribus loquens, ait Tertullianus: X „MC- , chia & fornicatio non de modicis, & mediis „ delictis deputantur, ſed culmen criminum „ tenent. Quid in Sacerdote hæc erunt? 8. Chriſtiani veteres non tantopere idololatras horrebant, ſicut immundos, quorum nec um- bram ſuſtinebant. Quo loco habituri erant immundum Sacerdotem? 9. In Eccleſia uni- verſa olim erat ſurmma difficultas, cuͤm abſol- vendus eſſet aliquis impudicus, & populus univerſus etiam ablolventi Epiſcopo ſe oppo- nere ſolebat, uti teſtatur S. Cyprianus. Sa- cerdos impudicus gradu ſuo in perpetuum pri- vabatur, & usque ad mortem in Monaſtefij ali- 21. Cor. . ** Lib. de pudicit. X.ο 1. Epiſt. 2. 9 s mnt ,plem he nl hee cetiln le, Nan to actleldru in ein mnck, odd mihhireiotd erſutm. Men Phurnnleo⸗ Ne, nuß inn ini lſtrtin, menun guncd lenuinnmcti Auuthungeb in halti fanengede in hechuan dcecten trin rte⸗ ulher heum iene ögi Imnloklina Fummnebono Funoc,, orſlpom henumen ndle, 1 Eun zfin Ct kron ho teln r naken,h, Aenig. e lam in ſen nſnguin D e g. g ſn Elrn Iörn Nrh eoenig gin. Proſanmnte Elos ſenni Pyuinent Cliltinns, uin pecle. fruns mti. nrnoron licünominn De Kolt * „N. : M lis,n Cen crmigon cenunt? h e ttolbens rum neeun⸗ Ubirun eun kodeſnr⸗ 19 ini 6) n. he . in , Nokert I , d el 1 Examen I. 491 alicujus angulum detrudebatur. 10. Pota- mius Epiſcopus Bracarenſis ſordidaverat ſe ta- ctu carnali, idque ſemel: Ipſemet ſtatim ſe no- vem menſium carceri incluſit, ſuumꝗque cri- men coram toto Concilio Toletano decimo ſponte confeſſus, tamen usque ad mortem pœ- nitentiam agere ab eodem juſſus eſt. II. Re- velatum eſt, quòd homo usque ad Chriſti æ- tatem in hiſte rdibus hærens non amplius ſit emerſurus. Emergétne Sacerdos adhuc tena- ciùs hærens in limo profundi? 12. Diabolus non poteſt magis inhonorare Sacrolanctum Incar- nationis Myſterium, & ſummum Altaris Sa- cramentum, quàâm cùm Sacerdotes & Olericos ad carnis immunditias detrudit. 13. Nullum eſt manifeſtius reprobationis æternæ ſignum, quàm Sacerdotis in peccata carnalia relapſus frequentior &c. Vah! quàm tetra compoſi- tio Sacerdotis cum Venere! Quale præcipi- tium, & qualis deſcenſus è ſummitate mune- ris Angelici ad ſordes ultimas? Polsitne in mundo habere locum tam horrenda combi- natio ſupremæ dignitatis cum infima vilitate, cum monſtroſiſſima deformitate ? Quantus apud me nunc horror & odium vitii abomi- nandi? Si non odi: ſi non horreo: ſi non exe- cror: ſi non fugio magis quàm diabolum, ma- gis quàm infernum; magis quàm quidquid fingi Poteſt execrabile, timenda mihi ſunt omnia. II. Quantùm æſtimo, & amo puritatem? 1. Quanti facio pecuniam? Si pluris infini- ties non facio theſaurum puritatis, non en . Eſti⸗ . 492 Virtutes Sacerdotales æſtimator prudens. 2. Quanti facio, & ame bonam valetudinem? Quid non ago; quid cu- rarum & ſumptuum non impendo, ut inte- gram ſervem? Si animæ ſanitatem, quæ eſt puritas, curis multò majoribus non cuſtodio, perverlus æſtimator,; & cœcus amator ſum. 3. Amo & æſtimo munditiem in menſa, in ha- bitatione, in veſtitu: non fero mappam ſor- didam: nauſeo lances malè terſas: horreo ſey- phum fſoœcibus infectum: non induo togam cœno aſperſam, aut pinguedine olidam. At modica hæc ſunt, & vix alicujus momenti, ſi cum neceſſaria DElI Miniſtris puritate confe- rantur. 4. Num æſtimo & amo puritatem ſu- per aurum & topazion? ſuper ſedes & Regna? ſuper omnem ſpeciem & decorem? Si minùs amo & æſtimo, fragmentum vitri margaritæ pretioſæ infantiliter antepono. 5. Puritas eſt theſaurus Sacerdotis, ornamentum Sacerdotis, pulchritudo Sacerdotis, ſapientia, lumen, ſplendor, deliciæ Sacerdotis. 6. Mentis illi- batæ candor facit amicum DEO, ſimilem Chri- ſto, Angelis charum, hominibus venerabi- lem, dæmonibus terribilem. 7. Beati imma- culati in via: ſequuntur Agnum, quocunque ierit. 93. Beati mundo corde, quoniam ipſi DEIIM videbunt. 9. Beatus, qui cum veri- tate dicit: Ego autem in innocentia mea ingre ſus ſum. * Si ergo puritatem corporis & animi non æſtiino, nec amo ſuper omnia alia bona, non intelligo, quid ſit agere Sacerdotem: quid ſit m inc seſountiſen erleoe nit 71s Worven 1Tiadvin imbli, s, ei 1Gts Aiman 5lurrentt! 1 Curin zo⸗ an d. elhrtusge Reze nunin oneenn Nkuclindune mainkem, Untfiunnend 4 ewrue kl Epüenm! D Ptüre m Lunhuun, lne ummcllod drrſn mon Eeodice, Alne eeb r 3 Depretn Riportzn etͤen tn. ifcn t pendo, un inken, ai u onctt n watcir nin melſyi ſn n. kels: onh⸗ N idinten ltelta I gis nonent,1 Shmiarant moiuerl. llsNe Men! Amni nfiinmnn 0 ſ. Miuck nmn etth 6, Mennk. ) Gniente⸗ nitͦenen , beni in: n; goen⸗ ,Iocnunf mölen minn “ thenih Examen I. 493 ſit Hoſtiam immaculatam offerre DEO: quid ſit Angelicum obire miniſterium. Si porrè iſta non intelligo, inſipiens ſum; cœcus ſum & ſtultiſſimus virorum. O Puritas! O Vita cœleſtis! Vita divina, Angelorum æmula, mi- rabilis, amabilis, delectabilis! O Puritas! Vi- ta nobilis, pretioſa, tranquilla, beata; nun- quam ſatis æſtimanda; nullò unquam ſtudié ſatis quærenda! III. Quantúùm ago, ut cuſtodiam puritatem? I. Quantùm ago, ut peculium à furibus abſcondam? Quid non excogito? Qua ſoli- citudine latebras quæro? Numquid non ciſtam ſeris egregie munitam, & bene clauſam illi deſtino? Quàâm ſecure noctu & januas, & fe- neſtras cuſtoditas volo? Quid bombardæ one- ratæ circa lectum? Quid eanum vigiliæ? Quid domeſticorum excubiæx? En! quam operosè aſſervetur tenue peculium, paulè poſt nil am- pliùs profuturum! Utinam par ſtudium foret circa theſaurum omni pretio ſuperiorem! 2. Qua ratione hujus incolumitati proſpicio? Quæ oculorum, linguæ, aurium & ſenſuum externorum-cuſtodia? 3. An & ſenſus interni ſufficienter ſunt muniti? 4. Eſtne mens mea inſtar viæ publicæ, quæ genus omne cogita- tionum ſine delectu admittat? An potius ut via regia, quæ clauſa cæteris, uni Principi pateat? „Deprædari deſiderat, qui theſaurum „ Publicè portat in via. * 5. Num cuſtos pu- ritatis *3. Greg. hom. 11. in Evang. 7 . 494 Virtutes Sacerdotales ritatis timor Domini ſanctus? 6. An irrepere ſi- no affectus humanos, ſenſuales, naturales, qui certò prædabuntur? 7. Quantùm, & quàm ferventer Dominum oro, ut puritatem eximiam, Sacerdoti competentem largiatur? 8. Eſtne ſatis cordi Sacerdotalis puritas? pue ritas oculorum, puritas linguæ, puritas au- rium, puritas manuum; cogitationum, affe- Ctuum, deſideriorum, gaudiorum, ſtudiorum omnium intemerata puritas? periclitatur the- ſaurus, ſi deficio in uno. 9. Vaſtabitur vi- nea, quam ſpinæ non ſepiunt. Qualis uſus mortificationum, ut integra perſeveret inno- centia? Fortè minùs agam pro theſauro incor- ruptibili, quàm paſſim agitur pro pecunia corruptibili? An ſapientis id foret? 10. Num bene intelligo, contra ſextum præceptum non dari parvitatem materiæ, niſi forteè ex imper- fectione actus? IV. Signa egregiæ puritatis. I. Si in Sacerdotem nec à longè ulla ſuſpi- cio cadere poteſt: ſi odit Sacerdos mollem vi- tam: ſi Chriſtum induit, & mortificationem JEſu portat in corpore ſuo: ſi nihil tolerat in- decens aut in ſe, aut in aliis: ſi ab objectis pa- rum, aut nihil movetur, acſi foret lignum, pu- ritatis laudem à DEO merebitur. 2. Sacerdo- tem eximie purum itàâ terrent, quæ ſunt pu- ritati contraria, quantum terreret vitæ peri- culum, occurrens diabolus, ipſa damnatio. 3. Veri caſti & in eaſtitate fundati etiam à ſomnis En ll iu n mN), ℳ . eenas cſnemni enmni inin iſett 5 Al A Enginet heunsdan ent, i n lir oüi⸗ Ululiz; aes Ceſmtio Vm ne ign rnnmetet Dnnkinicdhn 1 urmmnnd li ehe, cön Ebnint, wn älmtenin Melne guucl mnim ena iteen Ke Abefliblesnt I, 6 ſ ſ⸗ e Minne ules, R „Qumh f0) Nr pin emen lurt surtei, hne, gliut Rttorne, Gormm krmm eiclant ) Tkint. n (st ipeteſerrin Ntriumtor. n An eni hril NNn taegrumden Uhntai⸗ Mntts Pnvelth dos nolent⸗ Nonifcaier hiltoen⸗ n ohect Nelgunge Examen I. 49 5 ſomniis ſunt liberi: Domine, memores mandato= rum tuorum, etiam in ſomnis reſiſtimus.* 4A. Sunt aliqui (Sacerdotes inſigniter puri) in quibus li- bido prorſus deſiit, extincta eſt, arefacta eſt.“* y. Hæc regula eſt perfettæ, conſummatæg; caſtitatis, ut ità animata, ſicut inanimata intueamur; imè ex pulchra- rum facierum aſpeltu ad mirificum DEl amorem ab- ripiamur.*X G. Situt laſcivi cantu ad laſciviam, ita Sancti ad orationem utuntur. X . Sacerdos egregiè purus non tantùm ab illicitis potenter abſterret, ſed vel ſolo aſpectu ad puritatem allicit. 8. Nihil differunt in Sacerdote puri- tas, & ſanctitas; nam corporis & Spirits ſanctitas definitio virginitatis eſt. XX Süntne in me ſigna hæc perfecta puritatis? Quantum adhuc deeſt? Sumne ùt aqua limpi- da Divo Aſſiſiati olim oſtenſa? Meditatio I. De fonte puritatis Sacerdotalis Eſu Chriſti ſanguine. Laverunt ſtolas ſuas in ſanguine Agni. Apoc. 7. Non abs re, cùm Eccleſia de Chriſti ſangui- ne loquitur, vocare ſolet ſanguinem pre- tioſum: Latet enim hic totius mundi pretium, cœli terræꝗque gaudium, Sanctorum & Electo- rum omnium certa Redemptio; hic omnis ho- neſtas, decor & gloria, divitiæ inveſtigabiles, deliciæ ineffabiles, theſauri undequaque infini- S. Aug. l. 712., de Gen. ad litt. c. 17. ** §. Macar. hom. 1 5. *x* GS. Joan. Clim. grad. 15. **R ihid. R S. Chryſoſt. l. de Virginit. c. 2. 4965 Virtutes Sacerdotales ti. Hoc rore infuſa germinat beata Virgini- tas, flores & fructus affert genuina ſanctitas: Hic latex pretioſus vivificat mortuos, ſanat æ- grotos, recreat mœſtos, roborat ſanos, ve- etat univerſos. Nôſſe vis, qua virtute pol- leat ſanguis Chriſti. . Abluit, abſtergit, ſanat, corroborat, or- nat. Abluit quascunque inveteratas animi ſordes, totiúsque mundi tollit inquinamenta; ſuper nivem dealbantur, quæcunque in hoc flumi- ne lavantur. Abſtergit omnem lacrymam, om- nem luctum, omnem ſqualorem, omne con- trarium, omnem ſequiorem affectum. Sanat omnem languorem, arida reſtituit, putrefa- cta renovat, infirma conſolidat, fracta redin- tegrat, laxata reſtaurat. Corroborat, heroës format, vires auget, potentias animi ſingu- las robore admirando confirmat. Ornar in- teriorem & exteriorem hominem; Virtutum omnium pulchritudinem conciliat; Fidem ſo- lidiſſimè fundat, ſpem erigit, charitatem ac- cendit: nutrit pietatem, adauget juſtitiam, temperantiam donat, prudentiam acuit, for- titudinem elargitur. Quamvis autem univer- ſarum hic ſanguis præſtet ornamenta virtu- tum, elſt illi tamen ſingulariter amica puritas. I. Exigit puritatem Sanguis pretioſus. II. Dat puritatem Sanguis generoſus. En caput gemi- num hujus Meditationis! Pun- icnigten, A Dnb eteriats O,Animr: 4. eormi grll ſEnde, eN innmmbcun,e Emühän ſthunczlenc⸗ nnitnuz n Wle, Eromnn Adermnm mreni n icumfin Il un n ſNe Snnenhcrtn eEelmin⸗ llilo, ſecn Uomnguum iar Nnn ſhend onjonſeen Ktnomerns: Almfnen n Annguennt, 5 Afae ben ſ nit ben e, Benbink ind⸗ ortuos in Ddorir ling, ) Iun firtuen )Cnodorn ndisninits, MMlimenu ngteithrts ernins An OMe Einn Ku kliut Mtir r,hcheir. Nbn Ne Nns un 1 . 5 mt. O5 ien, Tmmm lit; MMar- Cuniuett uget iuhin tan aeuid , Stmen und nurenn . ol⸗ 4 aufr N. Aleditatio II. 497 Punctum I. Exigit puritatem Sanguis puriſſimus Agni immaculati: Hanc poſtulat Sanguis Virgineus accepeus de Virgine. Ut afſerti veritatem intelligas, conſidera, DEl Sacerdos! quàm glorioſus, quàm pretioſus iſte ſit Sanguis. En æterni Regis purpuram! Aviti ſanguinis nobi- litatem ællimat mundus: ſed & totum cœlum æſltimat hujus pretioſi ſanguinis nobiliſſimam antiquitatem, & antiquiſſimam proſapiam. A diebus æternitatis principium illius absque ini- tio admiramur: Adoramus ex Patre natum ante omnia ſæcula, DEUM de DEO, lumen de lumine, DEUM verum de DEO vero; ge- nitum non factum, conſubſtantialem Patri, per quem omnia facta ſunt. O quis horum mihi verborum myſteria declaret! Quanta hic latet rerum ſublimitas, quæ magnificentia! Rex im- mortalis, Rex omnium ſæculorum, ante om- nem creaturam invenio te! Antequam terra fieret, priusquam formarentur cœli, ante ſo- lem & lunam tu ſplendore æterno fulgebas. Computo tempora, numero ſæcula: Tu pri- or es! Sæculorum ingredior volumina; aſcen- do, multiplico, ſæcula ſæculis ſuperaddo, & initium nunquam invenio. Non capio, defi- Xus hæreo, ſtupens admiror! Regnum tuum, regnum omnium ſæculorum: Magaitudinis tuæ non eſt numerus: Potentia tua ſimites neſcit: Gloria tua finem non habet: Divitiæ tuæ ex- hauriri nequeunt: Sapientiam tuam quis enar- R. P. Dufrene Exercitia. Ii rabit? 498 Virtutes Sacerdotales rabit? Rex magne! O magnum Principium! Ex te prodeunt omnia; nam ſine Te factum eſt nihil: Ad Te tendunt omnia: Per Te, per ma- nus tuas tranſeunt omnia: In Te demum qui- eſcunt omnia. Propter Te facta ſunt univerſa: per Te renovantur omnia: in Te cuncta termi- nantur. Quàm potens, quâm glorioſus es in Majeſtate! Hic Dominus ſanguinem ſuum, Di- vinitate ſibi unita, & ſanéctitate increata pre- tiolſum Sacerdotibus dignatione ſingulari committit quotidie tractandum, conticien- dum, ſumendum, applicandum! Quæ puri- tas hic ſufficiet? Non humana, non Virginea, non Angelica: plusquam humana, plusquam Virginea, plusquam Angelica delideratur. Pu- ritatem divinam ſanguinis immaculati alia non decet niſi puritas divina. Grande poſtula- tum! Sed æquitati plane conſonum. Munda omnia volunt Reges terræ; mundam fſupelle- Silem, palatia munda, famulitium circa ſe in- ſigniter mundum: Et ſordes quomodo ſuſſi- nebit Rex RKegum, cœli Dominus? Sed puritatem divinam ſanguini Regio dicam, an divino competentem unde Sacerdos, derivabit? Ipſiſſimus Chriſti ſanguis & Regius, & Divi- nus puritatem dabit humanâ majorem; Ange- licà ſuperiorem. Accendantur deſideria: la- Xentur animæ ſpatia: dilatentur corda, ut donum puritatis maximum é fonte ſanctitatis liberaliter in nos effundatur! Formantur incenſa deſideria candidiſſimæ puritatis. quæ tractando Chriſti ſanguini ſufficiat. Puan- ͤheiiif anen ln icttt end in N nenhhum lon eenus: 11 wöins ſen 1K ionmen; urint bul be nonenitoet pek, üpoin imncingnnne tuunpher⸗ Furningle, d em. Nihm Prtinelleſszen muatntmid m üribmmiee MW' adnin nnin els fitſanusſfin igendr l Elinstitene linloltire fluſumn Nnolice, Bonen c rnravertn ſ cubaſe lumuumn lni on Diſti⸗ lne Teheg ler lo n lecenn daſuntnn lecuncee n orior Genhental, Kureineg Punine hen udun, mns n/(emn g umſinre, min, ogen acticemm br. Mnhi dunm Ctmkezhl Dinom. Mrn Nlnkun heer limaner Alonocn Donioos) go Ccan,n glog cenſai i, ſ Ggle, Eli⸗ loten, 1 teltau nnr nt, 1 mne dnd 7 r Meditatio II. 499 Punlctum II. Sanguis pretioſus ipſe dabit puritatem Ange- licà majorem, quia Divinam. Divinam virtu- tem divinè exerit Sanguis Divinus, ubi absque impedimento in Sacerdotum animis operatur. Omnipotens pharmacum potentia mirabili om- ne ſordium genus abſtergit: ſufficit abluendis mundi totius peccatis. Sint illa graviſlima; ſint & innumera; ſint horrore ac fœditate immania: En! ſacratiſſimi ſanguinis gutta uni- ca momentô abolebit univerſa. Cadat, ſi fie- ri poteſt, in profundum inferni Sanguinis hu- jus præclari guttula; mox infernus, ſtupenda. metamorphoſi, in œlum migrabit: Diaboli re- ente in Angelos; damnati in Sanctos mutas untur. Altiſſfima illa ſcelerum ſentina, & ſordium colluvies evacuabitur, atque in delicia- rum paradiſum tranſibit. Quis impurior un- quam fuit illa muliere, quæ erat in civitate pec- catrix? Et en! divinam puritatem conſequi- tur primò ad pedes Domini; dein ſub Cruce pretioſi ſanguinis ſtillicidiò irrorata. Quis la- trone ſceleratior? Et en! Divini cruoris infu- ſione ultimis vitæ momentis eximie ſanctifica- tur. Hinc ſanctitatem hausêre Sancti omnes: Laverunt ſtolas ſuas in ſanguine Agni. In hoc enim ſacratiſſimo latice, DEUS noſter! omnis ſan- ctitatis fontem conſtituiſti. Rore iſto quoti- die tingatur Sacerdos, & impurus ſemper ma- neat! Vah diabolicum portentum! Omnipo- tens pharmacum quotidie ſumat, & infirmari Ii z con⸗ 10⁰ Virtutes Sacerdotales continuò pergat! Stygiæ pravitatis hoc eſt mi- raculum abominandum. Noli amare tuas im- puritates; adhærere noli, & mox diſparebunt: Ama; ſeriò deſidera divinam puritatem in ſan- guine Salvatoris: mundari tantùm velis, & certò mundaberis. Eheu, quanta in me vo- luntatis obſtinatæ perverſitas, dum lotus to- ties, maneo ſemper immundus! Tu, Domine, ampliùs lava me ab iniquitate mea, & à pec- cato meo munda me! àAſperges me hyſſopo, & mundabor: lavabis me, & ſuper nivem de- albabor. Non cadat in me formidandum il- lud verbum: Qus in ſordibus eſt, ſordeſcat adhuc.“ Da intelligere, quâm ſit neceſſaria tuis Sacer- dotibus divina puritas, propter ſanguinis tui ſacroſancta Myſteria, quæ conficiunt: Da æſti- mare; non profanare Sancétitatis omnigenæ fon- tem, ad quem continuò accedunt. Adſint fer- vidi; adſint contriti, humiles, famelici, Juſti- tiam ſitientes, & in viros alios omnipotenti virtute ſanguinis tui certò mutabuntur. Inſiſtit porro voluntas piis motibus, quos confide- rando hinc puritatis neceſſitatem; iſthinc fontis ſacra- tiſſimi virtutem, feliciter concepit: Dolet, confundi- tur, deteſtatur; amat, æſtimat, deſiderat, ſeipſam Rimulat, manum operi aumowet, Medicum inclamat Sc. Propoſitum practicum Chriſti ſanguine in Sacra- mento gemino Euchariſtiæ, & Pænitentiæ ad puritatem obtinendam rite utendi. Dies * Apoc. 22. D. 11. orhlenenk Nrinmne Ur, ſtini Ais ooniroc Aünthem min E,ininodi dr netiin OAletn Aenten emunn ntltu e umnmnen üinufiniudn Etatintede inmn ſeceſetn n ſt he , Kopud igmerin conl tret; het: Timor Uthetet, t G helih algzfe ſeſe n chokol ie tats horte lamate 1. OX Elr Puriatent Unröm ve gunn inen R Cun he 1 t e, ie lahezne en Inuige⸗ Ner nigini Mmcnm Dill⸗ Möonnzenin Cnt. AMnsk nele,t. Gsomnigen unrr. in gun urſni in Dllt, ln⸗ Nint, / ehiam ala ſgiu/ nuggiH Conſideratio II 5Uz Piees I. De Humilitate Sacerdotum. Conſideratio II. De falſis Virtutibus. Eclusô ſcandalò, dubitari meritò poteſt, u-⸗ trùm non expediat magis carere omni vir- tute, quàâm falſæ virtutis ſpecie infeliciter decipi; omnimoda enim virtutum penuria mo- deſtiam ſaltem animi parit, multmque humi- liat, ubi vel modica ſupereſt ſanæ rationis ſein- tilla: Quare hujusmodi egeſtas, dum hinc à DEO & ſalute abducit, illinc per humilitatem ad eundem terminum reducit. At verô vir- tutum falſtas mater eſt ſuperbiæ, cœcitatis, miſerrimæque deceptionis, quibus malis irre- tita anima viam iniquitatis continuò terit, do- nec in exitium denique prolabatur. Hac inani virtutum ſpecie ſeductus homo divitem ſe cre- dit, cuùͤm ſit pauperrimus: bene ornatum ſe reputat, & propudioſa nuditate contemptibi- lis apparet in conſpectu Domini. Labor illi competeret; ipſe verò neceſſitatis ſuæ igna- rus torpet: Timor & tremor occupare infeli- cem deberet; at ipſe pacis iniquæ larvâà con- tentus, peſſimé quieſcit: Aurum & margari- tas collegiſſe ſe perperam exiſtimat, quande ſecundùm Apoſtoli verba nonniſi paleas deni= Ii 3 que 502 Virtutes Sacerdotales que reperit, flamis exurendas. Nihil tamen in mundo nunc ufſitatius hac virtutis ementitæ larva: Dicamus ampliùs, quod res eſt; nihil in Eeeleſia, & inter ipſos Eccleſiæ Miniſtros frequentius, quâàm inane virtutis nomen, quod ad ſpeciem geritur, dum abeſt omnis illius veritas, nullâque ſoliditate virtus larvata ſu- ſtinetur. . Quadcuplici via ſubintrare ſolet mendax vir- tutuimn ſpecies. Primè, cauſa mala & princi- pium perverſum illas parturit; ſecundè, rebus minimè bonis perversè nutriuntur, & obje- tis fallacibus occupantur; tertiè, fine ſiniſtro tendunt; quartò, ex variis adjunctis halluci- nantur, & fallunt. Tanti noſtrà omnium re- fert, in ſummi momenti negotio non aberra- re, ut nunquam ſatis attentæ conſiderationis oculum in nosmetipſos intendamus, quò tan- dem pateat, quænam ſit coram DEO intra nos genuinæ virtutis menſura, ne aut ipfi de- cipiamur, aut proximum in errores induca- mus. I. Ante omnia juſtus timor nos occupet, ne omni virtute prorſus carentes ità vivamus, ùt nati olim in hunc mundum fuimus, dum ſen- ſui proprio, guſtibus privatis, naturæ hac il- lac moventi, & crudis tantum affectibus ob- ſecundamus; ut adeòô in nos totum cadat, quod Judæis Dominus objecit: Nonne & Eth- mici hoc faciunt?* Nec fides, nec gratia, mi homo, in te operatur: idem agunt Gentiles Ccœci, AIatth. j. 4 giſere Gen i cl ämn lnorn, d ctn inſhiimns e Wrum eimerincd e gle vol Netereſh et. WINt ſtereh, No lls, iun on Pfeniumenun 1u Onn n Tintmin Fimafünmn erlekn rlMnn MlIExr ne Vicains:i lliein ile Uincgige Aittccencame iun tle non Emir: anlon HeDll Eonn M: D, uniſominmn. ininiencen Fum nod Ue 5 8 ti⸗ 4. Nl VIttutß ene voc tez eli⸗ lecele Mi isnonen Del omm Unmsrn, Neſclernennt⸗ nu le s Minnn, e nt, te ſuirn inis hln. DIonnunn. Prommnr I1r Cnitendon nng, nu⸗ um Dn , Ne Ai⸗ Crores in⸗ NoCelge,i i rang: ns, An ntrt rt N aſectu 8 uanc 1 1 . ſe⸗ i nl enes (E Conſideratio II. F03 cœci, qui ſine me ambulant, ſibique ipſis ju- ſto judiciò ſunt à me relicti. Vix ulla Meditatio eſt,; quæ bonam circa nos opinionem, cujus fumô paſcimur, ità evertat, niſi cùͤm virtutum noſtrarum ſupel- lectilem inſpicimus. Quantus enimverèò eſt in nobis illarum commeatus? Quærimus, ni- hilque invenimus, columbæ Noëmi haud ab- ſimiles, quæ volitando inveſtigans, ubi quieſ- ceret pes ejus, nonniſi cadavera & ſordes re- perit. Nihil in nobis firmum, nihil ſolidum videre eſt; Et quocunque demum vertamus oculos, juxta Prophetæ verbum, nudiſſimam egeſtatem intuemur: Ego vir videns paupertatem meam. Omnyi virtute ſumus vacui, atque ipſa etiam humilitate caremus, quæ ſuccede- re aliarum virtutum defectui quaſi connatura- liter deberet. Aut ſi forſan cum Phariſæo tentamur, & nonnulla operum noſtrorum ſpecie decepti, cum ipſo dicimus: jejuno bis in Sabbatho; deci- mas do omnium, quæ poſſideo. è* Nolimus hærere in ſolo cortice: ad ipſam actionum medullam ſedulò inſpiciendam convertamur; videbimus, an bona eſſe non deſinant, quæ talia initiô videbantur: an ſpuria non ſit virtus, quam ſingulare DEl donum, gratias agentes, falsò putamus: DEUS, gratias ago tibi, quia non ſum ſicut cæteri hominum: ſpuriam inveniemus ex par- te principii eandem producentis. Quid enim ad agendum nos impellit? Nénne temperies u li4 aut * Tyren. 3. ** Lac. 17. 54 Virtutes Sacerdotales aut colerica, aut ſanguinea, aut melancholica; numquid non ipſa natura in fundo latens, & quadam virtutis ſpecie obtecta? Quâàm ſæpe movemur ſolo impetu, & crudo inſtinctu; præſenti guſtu, aut humano affectu! Stricto examini opera quæcunque noſtra ſubjiciamus; ſpiritum, quo ducimur, accuraté ſerutemur; inveniemus haud dubiè, illorum quâmpluri- ma non à Spiritu gratiæx, ſed à proprii ſen- sůs aut commodi ductu proficiſci. Videmur ſubin moderati, patientes, ſobrii, mites, ſa- pientia & gravitate pleni, zelò præditi, miſe- ricordes, liberales, generoſi, librorum ac ſo- litudinis amantes, in exequendis Miniſteriis impigri: Congenitam nobis temperiem, & na- turæ quandam bonitatem audaéster dicamus omnium Auctorem. Iſtud occultum pondus eſt, quo movemur, tantéque gratius, quò magis intimè per naturam nobis inhæret. Ti- mendum profectò, ne virtutes enumeratæ om- nes hinc ſolùm prodeant, mox diſparituræ, ubi temperies illa, naturæ donum, ceſſaverit. Vis, hanc tibi veritatem ſolide oſtendam? Vide, utrùm in is, quæ tuæ naturali diſpo- ſitioni contraria ſunt, æquè ſis moderatus, patiens, gravis, generoſus, zeléô plenus, labo- ri deditus? Vide, an contra id, quod natura dictat, opereris: an ſuperes repugnantiam; utrùm ad iram licèt proclivis, manſuetudi- nem nihilominús indefeſſé exerceas; utrùm pigram & lentam corporis habitudinem ad agendum eximio cum fervore ſtimules; an pe- cuniæ 4 lübnun, e Nni mnu, Mntele, i untacium,n ithlckain hihcekti, woddtenri, DömeCeni Drs reriarser Enmneuit, ermmm, ozen nihen,6 ſiene, vhe uf manm n o,Etunn idd WiriAN Echumm einri tin tar h Uetl hann, ulafimten, Kafttclohelt Wükeumhuud uniim hſen Uerentxe vi nohta. Dr halete; umn oOnni, mumn hnr „ ! Suante don etii e n — Ntie Atneknee tntolren Crudo itle bolngte ſener, lorumn neli Ner Ceni nist⸗ lprit, ni twemeh⸗ Uelis Mulis 6netn Au. AMlde Cems Ccihen utn Ne gnii Dshbere: l. Senumenut Vl Eiperien n elini ſe otener tordl 6s nolenn Nenm lt. 1 Conſideratio II. 505 euniæ amator, hanc liberaliter pauperibus ero- es, & iis maximè, à quibus natura magis ab- orret. Nam ubi contrà videris, amplecti te facilè omnia, quæ ſenſui tuo ſunt grata; illa veròô dimittere, aut male exequi, quæ ad gu- ſtum non faciunt, manifeſte hinc deduces, om- nem virtutis apparatum, quem inaniter jactas, rincipiò deſtitui, tuæque indolis ac genii ſo- unmodè texturam eſſe. Ipſimet Gentiles hanc inter cœcitatis ſuæ te- nebras veritatis evidentiam agnovêre, cùm for- ſan rigore nimio, fed non ſine fundamento aſ- ſeverarunt, quoscunque demum homines ſe- cundúùm indolem, & genium ſuum ratiocina- ri, judicare, ac operari: Unusquisque prout affe- &tus eſt; nunquam rité eventurum, quod ge- nio, & naturæ duétui contrarium ſuſcipiatur: Nihil invitâ Minerva; inſitos affectus quocun- que conatu eliminari non poſſe: Naturam ex- pellas furcâ, tamen uſque redilut.* Aſſerere de- nique nil dubitàarunt, fucatam eſſe hominum quamlibet virtutem, licèt ſapientiæ velo ad- modùm ſpecioſo palliatam, & ad germanæ vir- tutis nueleum haud pertingere: Quis enim vir- tutem amplectitur ipſam? XX* Aliud ementitæ virtutis principium eſt vo- luntas propria. DElIs bone, quàm ſumus in operando alacres; quâàm bene, uùt opinamur, ſuccedunt omnia, cùm voluntatem noſtram exequimur! Suaviter tunc fiunt ſingula: non facilitas, non iætitia deficit; nihil tunc nimis 1i 5 . du- * Horat. ** Juven. ſat. 10. . durum, & impofſſibile nihil, ait S. Bernar- , ini dus; ſuperantur difficultates maximæ; ardua lhend quæque, aut aſpera complanantur; ad Reli- ſemen gionis, veræꝗue virtutis opprobrium evincit ſehnld quotidie voluntas propria,; quæ ſanctiſſima n, Nain DEI voluntas non evincit. Jejunia, rigores, zGingn liberalitas eximia, ſæculi & vanitatum con- Anenbatunn temptus, pinguis fortunæ ac dignitatum fuga, oinett vita durior, admoduùm regularis, & in ſpeciem Erln ree⸗ ſancta, quis credat? propriæ voluntatis par- Ip, Eehln tus eſſe omninè poteſt. . Pemiangun Dicâmne, quod res eſt? Habet ſuos Marty- ui in res iniquus ille mundus, in quo dominatur mumm rnopi⸗ voluntas propria; dum autem ſuos Martyres as, Eenel habet, virtutum quoque omnium cortices o- i. ſtentat. Habet ſuos Martyres amor proprius: Nmhe Habet & ſuos judicii tenacitas & obſtinatio; aymtipkie . ipſe deæmon, cujus malum præcipuum eſt vo- mll K luntas propria, ſuos Martyres habet: Et hi mmms quidem falſi Martyres numerum longè majo- riobandn rem conficiunt, quàm veri Eccleſiæ, Fidei, & i nin Evangelii Martyres. enn, Verùm diffiteri non auſim, adhuc aliud aſ- hnh ſignari poſſe actionum, quas ad' ſpeciem bo- uencln nas operamur, quoddam principium; idque glſen 506 Virtutes, Sacerdotales rationis lumen eſt, & illius rectitudinis, quam age DEus in prima creatione homini dedit, reſi- W u duum nobile. Sed ulteriùs fateamur primò, ene E ſola ratione defœcata vix unquam nos agi, Wcdnſe quin ſe immiſceant cupiditatum nebulæ: Li te Quamvis autem rationis puritas uniceé adagen- Lcan lebar dum nos impelleret, quid niſi Philoſophos J tan- Ammml le dl itgt minei madtut; . robrinn tn 1, gor ſni Ponia in Krnn Gpnim glr⸗ n 144 Pri onur⸗ ieln len. cen niunr N NüNK. mmaNis Cis Aihlmns = tehiken d u Ner cele, ſi aAre Aut A hecni hgiens N Conſideratio II. 507 tandem, ac Stoicos ad ſumum efformaret? Mundi ſapientes tunc equidem diceremur; Verumtamen ad genuinæ virtutis gloriam; Chriſti diſcipulo, ac præprimis Sacerdoti com- petentem, minimè aſfſurgeremus. Omnis virtus ad mores tantùm pertinens, & ad ordinem naturâ ſuperiorem non aſcendens, Chriſticolas inter ad ſpuriæ virtutis umbras in certo ſenſu relegetur; nam ſalutis manebit expers, nec promiſſa in cœlo germanæ virtu- ti præmia unquam obtinebit. Itaque Keligio, pietas, gratia, exclusis cæteris, vera lunt virtutum principia, quæ ſola iſtas DEO pla- centes, & mercede ſempiterna dignas effi- ciunt. II. Non modò ex parte principii, ſed etiam ex parte objecéti ſpuria virtus prodite ſæpenu- merò ſolet, quando nempe objectum legiti- mum & conveniens non eligitur. Saul Ifraë- lis Rex holocauſtum DEO dignum offerre ſe credidit, cùm non expectato Prophetæ Sa- muélis adventu, placationis hoſtiam ipſemet immolavit, ne in prælium exercitus deſcende- ret, antequam oblatæ victimæ Numen propi- tium reddidiſſent. At non ſolũm, quod perpe- ram quæſivit, minimè conſecutus eſt, ſed in- ſuper DEUM ad juſtam indignationem adver- sùm ſe concitavit. IIle quidem intentione fe- rebatur bona; nec deerant ſpecioſæ rationes, quibus inobedientiam tueretur. Paratus ad prælium ſtabat uterque exercitus: timebat Iſraél hoſtium multitudinem ſibi longe ſuperio- rem: 708 Virtutes Sacerdotales rem: Expectatus die ſeptimo Propheta Samuel minimè comparebat; quare exterritus miles hac periculi propinquitate ſtationem deſere- bat. Malo remedium allaturus Rex, holocau- ſta & victimas ipſe obtulic, quod ne faceret, Propheta, DEO jubente, prohibuerat. Cum- que compléſſet offerene holocauſtum, ecce Samuél ve- niebat, & egreſſus eſt Saul obviam ei, ut ſalutaret eum. Locutuüsque eſt ad eum Samuel: Quid feciſti? Reſpondit Saul: Quia vidi, quòd populus dilaberetur 2 me, & tu non veneras juxta placitos dies 3 porro Philiſthum congregati fuerant in Machmas, dixi: Nunc deſcendent Philiſthium ad me in Galgala, & fa- ciem Domini non placavi. Neceſſitate compul- ſus obtuli holocauſtum. Dixitque Samuél ad Saul: ſtultè egifti, nec cuſtodiſti mandata Domini Dei tui, quæ præcipit tibi. Quod ſi non feciſſes, jam nunc præ- paràſſet Bominus regnum tuum ſuper Iſrasél in ſempi- ternum. Sed nequaquam regnum tuum ultra conſur- get. Quæſivit Vominus ſibi virum juxta cor ſuum: & præcepit Dominus, ut eſſet Dux ſuper populum ſuum, edò quòd non ſervaveris, quæ præcepit Dominus. Miſerationem ſuam hic Princeps non minùs præpoſtere ad objectum à virtute alienum ex- tendit, cum Regi Amalecitarum pepercit, quod ne faceret, DElIs per Samuélem præce- perat; atrque hac inobedientiæ noxâ menſu- ram delictorum implevit, rejectus eapropter à DEO, & in ſenſum reprobum datus. Idem peccatum peccavêre Doctores legis & Pharilæi, cùm à Domini mandatis deflecten- tes, X*. 1. Reg. 13. itant/ ugn i evochert, unun; e ir lufueti ,ete frueß i. Mſen Iutentrmn. nune Miun. i, A un, ſan Haum iin A M, Aimnnufn e Monid mnlnt, Cöf⸗ Inn, MEs Pmm gelll Nims ſorninn klien, ſee iiiim, /Minr hneſecmmn Eümn, gonn Wnlento ce legen Arlun aert, Ale⸗ lcectn eront ili hluc bon aErenitre tie Mophetn etertint lationen, Nuex in Noc de hen Dronidrert 6, in, Alle lai,. Miri,tiit un 4. ais 8 lu iin ,unn n e il . 1u Dan eni eiſi rnngt e ia, un iuner. n iuntt , Miu⸗n Dlnint Cehs on i lealenuna- Nund Neſenn tene ir wüm eenhi e el⸗ 1 Conſideratio II. 709 tes, minutis traditionibus, quas ipſimet ex- cogitârant, ſcrupulose admodùm, anxiéque inhærebant, qua quidem Religionis ſpecie in- aniter gloriabantur, id quod eis DEI Pilius ſeveré exprobravit. TZenetis, inquit, traditio- nem hominum, baptiſmata urceorum & calicum, && alia ſimilia his facitis multa. Et dicebat illis: Bene irritum facitis præceptum Dei, ut traditionem veſtram Jervetis. Moyſes enim dixit: Honora patreim tuum, & matrem tuam. Et: qui maledixerit patri, vel ma- tri, morte moriatur. Vos autem dicitis: ſi dixerit ho- mo patri, aut matri, donum quodcunque ex me tibi profuerit: & ultra non dimittitis eum quidquam facere patri ſuo, aut matri, reſcindentes Verbum DEI per traditionem veſtram, quam tradidiſtis. Numquid non ſimili morbo & nos labora- mus? Quoties ſacrificium obedientiæ antepo- nimus, cùm ad aras litâſſe contenti, alia ne- gligimus, quæ DEUS & Superiores volunt, graviſſima vocationis noſtræ munia, quibus cedere deberet, ſpectatis circumſtantis, ipſlum ſacrificium: Melior eſt enim obedientia quaàm victi- ma? ** Fortéê peccatum ipſum ſpuria miſeratione proſequimur, quando in peccatores tendere enuina miſeratio deberet? Notat S. Ambro- ſus, Regem Saulum pinguiſſimo Agag, qui erat peccati, & affectús in animo dominantis figura, unde oritur peccatum, malè pepercilſ- ſe; dum econtra juſtus Samuél in fruſta con- cidi juſſit illud hominis monſtrum, ut pecca- tum ea ſeveritate penitùs deleret, erudiens . nos, * Marc. 7. ** 1. Reg. 16. 510 Virtutes Sacerdotales nos, ad interitum promoveri peccatores, cùm eorum delicta molliter habentur, contrà ve- rò, ſalutem eis obvenire, cùm ſalutaris pœ- nitentiæ acris medicina eorum vulneribus ad- hibetur, quæ mollis indulgentia nunquam ſa- nàâſſet: unde conficitur, non eſſe charitatem, ſed crudelitatem, quando vitiis conniventes, noxia lenitate peccatores perdimus, quos ri- ar ſapiens & moderatus cœlo feliciter intu- iſſet. Sed numquid & Phariſæos quandogque imi- tamur, cùm poſthabitâà Legis Divinæ ſubſtan- tiâ, bonis quidem actibus inhæremus, ſed ab hominum inſtitutione profectis, qui nunquam aut præferri, aut æquiparari deberent Evan- gelio? Nihilne exoticum & ſingulare habet no- ſtra DEIIM quærendi, & alios ad Eum diri- gendi methodus? Nihilne ſuſpectum in Ora- tionis modo? Nihil in pietatis exercitio diſtor- tum, affectatum, à rectitudine alienum? For- ſan zelus noſter mirabilis eſt, aut indiſeretus, aut remiſſus? Spuria eſt virtus, & adulteri- na perfectio, quæ in unum, aut plures hujus- modi ſcopulos incurrit. III. Spuria virtus iterum ex fine perverſo naſcitur. Præprimis intentio aut bonitatem, aut malitiam operibus inſtillat; hinc oritur aut veritas virtutum, aut falſitas: Hæc autem intentio vel bona, vel mala eſt, prout ipſe fi- nis bonitatem, aut malitiam ſectatur. Omit- tamus fines aperte malos, quibus nemo niſi apertè malus occupatur. Sunt porro fines alii 00⸗ n unmn boniOhetch 4 Reye i 8 Cneltas; 9 ra ſauns Eas commotit lim emund nelechmit, 4 i Cnitof mm, tilen nrods gun on Nen ar ſen Durmad.! ts perienn tck Ybſerm D NI Obnn H No zuntkenar, ti ird: Menn la ſfilunenerlen Uigi ennnn heis gete⸗ Kihredennk der unproptiam 9 uts lgiit an Irtun ml ſalj. Ple⸗ ecendt tar, conn, bum ſllnen, um pilhgetke enin nunnr Nneſechlin Niis enne Dettiucd ggi Cl, cee Eunhei tölhir iin⸗ Mennig k6 tglongem krnbe. iglundhem I Abmn lytmalr thelertni⸗ nerlenunfke ,ur intlien s, A lt glatsti⸗ Conſideratio II. F11 eulti, quibus comoda propria, honores, pe- cunias, promotiones ſub boni ſpecie venamur, & viam rectam nos tenere exiſtimamus, cùm oblique pergimus, quæ prava intentio nequi- ter palliata,; & nobismet volentibus ignota omnem boni operis, ac virtutis ſubſtantiam e- vacuat: „Sæpe videtur eſſe Charitas, & eſt „ magis carnalitas; quia naturalis inclinatio, „ Ppropria veluntas, ſpes retributionis, affe- „ Gus commoditatis rarò abeſſe volunt. * Etiam ipſe mundus pietatem ad omnia uti- lem eſſe clamat: Aſſerti veritatem tu quoque tueris. Cognitio hæc tacité operatur in ani- ma tua, téque ad pietatis ſtudia, generosè non minùs quâàm conſtanter obeunda impel- lit: Verùm ea præplacent, quæ ſub oculos hominum cadunt. Num virtutis hic eſt, an amoris proprii partus? Finem attende, quem ſpectas. Zelo vehemente ardes: Nævos om- nes, tuis ſolummodòô exceptis, cuperes emen- datos: indignaris proximo tuo, cùm legis api- ces non obſervat; tibimet legem ſolventi non indignaris: Libenter habemus alios perfectos, & ta- men proprios non emendamus defectus. * Sed qualis hic zelus? Non utique legitimus, ſed inverſus. Boni operis exercendi, DElque gloriæ ſer- viendi præbetur occaſio: Tu primô in com- modum proprium oculos conjicis; examinas, an utilitatis aliquid ex ea re tibi ſis proven- turum: an illa cum tuis intentionibus cohæ- reat? *Remp. I. I. c. 1 5. *V Remp. l. 1. c. 15. 512, Ertutes Sacerdotales reat? Deum quidem admittis, ſed teipſum non excludis: fors partem quoque potiorem tibi vendicas, aut ſaltem priorem; & quam- vis æqualiter dividas, perperam agis, ubi to- tum DEO competit. Diwiſum eſt cor eorum, nunc interibunt.“ Si oculus tuus fuerit nequam; totum cor- pus tuum tenebroſum erit.“† Rapinam exerces in ho- loçauſto, cùm vel partem tibi uſurpas. IV. Spuriam denique Virtutem adjuncta fa- ciunt, quorum unum ſi fuerit mancum, clau- dicabit virtus. Conſtans eſt apud Philoſophos, & receptum axioma: Bonum ex integra cauſa malum ex quolibet defectu. Utuͤt brincibium o- eris tui ſit bonum, ubi tamen acceſſerit ob- jectum à virtute alienum, rectitudinem amiſi⸗ ſti. Bonum ſit cum objecto principium, & äizus finis; veruùm ſi ex adjunctis vel unum defecerit, aut ſiniſtrum quidpiam ſubintrârit, virtutem ne dixeris opus tuum, ſed inter vi- tia numerabis. Charitatem erga pauperes fine optimo ex bonis legitime partis exerces: At creditores nonnulli juſtam ſolutionem expectant; tu ita- que, dum egenos ſublevas, juſtitiam lædis, cùm debita non expungis, quæ priméô locô e- rant exſolvenda. Amcnitatem Habet conver- ſatio tua, qua omnium animos tibi concilias: Veràm Societates illæ, in quibus magneticam virtutem exeris, parum Sacerdoti conveni- unt; neque mundani mores, quibus corda ir- retis, Statum tuum decent: igitur neque ad Cha⸗= Oſeæ 1i0o. * Luc. 11e Gtren fein 1 ealn mmllte (mennunn smtn nn uen cigete un Mensz Cwunmwon nnlis enin n ſeeros von⸗ dtoron innre, iſe, A kein MsKot, 1nbu ikrena inint mnelka ini ſan, c n HMemntd, en Gheln imenen! imne; kur, m Kfrnp⸗ trpilli, ihekaul au Immn Mnero er EiMds maned üreniliuern uetonniz um. Gworſh 4 leckercie b nta, W anorlles ſwolel! ſere kin ti gnone Nen torem; E nin ge,t nifgrenn itnun, un Umexenstt dthi ulnn inuen i etit mmanen. tunuſplls n gaf Hürpnnpine Neliatſat ttininenmi. ppüngien, nnsfuun ichmſtun un, fneontni 8 At Geln Getniin⸗ ,ltümk; 1eind le Mniutetant 6 tkioneis Pongen Crdnit oiun . e 4 r. N * Conſideratio II. 513 charitatem ſpectat, neque ad humanitatem ſo- lutus agendi modus, quo places; Sacerdota- lis gravitas & modeſtia multò magis te orna- ret. Fervet tua in DEUM pietas, & horas diei meliores orando conſumis: ſed muneris tui ra- tio laborem exigeret, cujus defectu aliis no- cumentum affers; igitur preces illæ ac medi- tationes quantumvis ferventes ad virtutem non ampliùs pertinebunt. Contraà ſi labores etiam ſacros immodicè aſſumis, teꝗque isdem adeò totum immergis, ut vel omittas, vel mutiles, aut deſultoriè expedias, quæ devo- tionis ſunt, à virtutis tramite denuò recedis; conlſiſtit enim illa in medio, & neque ad dex- tram, neque ad ſiniſtram deflectere oporteret, quia omne, quod eſt nimium, vertitur in vi- tium. Edic modò, quænam virtus Examini taliter ſubjecta firmitatem retinebit? Quot ſpuriæ virtutes prodibunt, quæ fucata rectitudine fallebant! Sed tempus olim aderit Examinis alterius rigidiſſimi, quo Judex divinus juſtitiaz Judicubit: Heu! quot ille ſubtiles fallacias virtutum numero expunget! Quâm paucæ virtutes nobis manebunt reſiduæ, ubi has ad Judicis æterni ſtateram examinabimus! Spuria eſt omnis virtus, quam humilitas non comitatur: Quot ſpecioſæ virtutes hic ſubſi- ſtent? Audacter dicamus, hac ſola deficiente probitatis nota, vix non omnes ſæœæcularium virtutes morales reprobatum iri, utpote quas ſuperbia, quæſitus hominum favor: ut videan- R. P. Dufrene Exercitia. Kk tur 514 Virtutes Sacerdotales tur ab hominibus; vanitas, opinio propria, & amor proprius ùt plurimùm inquinare ſolet. Spuria eſt omnis virtus, quæ à commodo privato quàâm longiſſime non recedit. Quan- tumvis ergo ſpeciosè in oculos hominum in- currant actiones tuæ, & ſua ſe magnitudine commendent; quòd ſi tamen emolumentum temporale quæſiéris, teue iſtud præcipuéè ad agendum moverit, phantaſma inane virtus tua erit. Fallere quidem initiò poteris, & fa- mam aucupari; ſed minimè durabit fucatus la- bor: Apparebit denique proprii commodi ter- renum ſtudium, & virtutis tuæ inanis larva ri- debitur, quin & ſcandalum apud multos; cer- tê contemptum tui haud modicum pariet: Quamvis autem dexteritate ſingulari hune næ- vum occultaveris, DEUsS illum videbit, & re- velabit. Terribile eſt, quod hac de re D. Paulus affirmat, cùm ſcoriæ hujus immundi- tiem absque diſcrimine ad univerſam homi- num maſſam extendit: Omnes quæ ſua ſunt quærunt; non quæ JEſu Chriſti.“ Quantum gratiæ robur, quanta illius puritas erit neceſſaria, ut labes adeô generalis feliciter evitetur! Spuria eſt omnis virtus, quæ à charitate di- ſcedit, ae ſapienti hujus benignitate privatur. Virtus igitur amara, præceps, altùm ſapiens, imperioſa, dura, impatiens, tetrica, ſingula- ris, & abſurde ſolitaria, quamvis maxima quæque in ſpeciem præſtet, erit ſicut æs ſo- nans, aut cymbalum tinniens: ſi charitatem non babeam, nihil ſum; nihil mihi prodeſt. *Phil. 2. *V 1. Cor. 13. Iſta 13 punſc ,lilyi Punttſeteg Ehaerd eſineere, , W eid n eleünnd Pii mine! hhri etie ſteng Ad ſerignh Plumeetpa Nrle wnce Nſa ürt; mnier tben 0wnunente, nn efet, Et miſpiiin ik ient. imfiſſmm lintutti t Chikmcen, perenum Uuln engl ans,rn Do void uin. N lule Gonkderatio II. 5I5 00 10 4 llu Iſta ſeriò conſiderans interroget ſanè, quod GCr 1 ar olim JEſu Chriſti auditores interrogârunt: Et lerelit direrunt qui aucdiebant: Et qui⸗ poteſt alus fieri? * ls honin Benignè reſpondit DEI Filius, idemꝗue nos uE reſponſum erigere poterit, ne animò cadamus; nen Tncſ nempe apud DEUM non eſſe impoſſibile, quod eſel ni homines evincere nequeunt. Superabundabit hir “ ratia, ubi delictum abundaverit, ſi gratiæ ocum dederimus. Sunt adhuc in Eccleſia Chriſti animæ inſignes, robore ac puritate ſingulari præditæ, quæ genuinas virtutes poſ- ſident, & ductore Spiritu Sancto, cui fideliter obſecundant, ſeopulos omnes effugiunt: ſed cùm perexiguus harum ſit numerus, tantò ma- gis ſatagere nos oportet, ut illis accenſeamur; nec facilè adeò credamus, ad eorum cœtum „ Un⸗ 5 girimen nie nos jam pertinere; Verùm nobismet potiùs lett humiliter diffidentes, accedamus continuò ad se thronum gratiæ, non operum noſtrorum mul- Mnfriinin titudine freti, ſed multitudine miſerationum ieſuin Domini ſubnixi, quæ ſpem noſtram univerſam n eG invicte ſuſtineant: Neque enim in Juſtificationi- Cefiiu, lin bus noſtris proſternimus preces ante faciem tuam; ſed ur in miſerationibus tuis multis. Eichuite! Ad Chriſtum denique convertamur, tanquam tate oiner a lge ad ſupplementum egeſtatis noſtræ; Cumque . ſeges . 1 lin „non modèò exemplar, ſed & fons virtutum no- etriet . j j i bis ſit factus, harum copiam in corde ipſius n⸗ lanctiſſimo quotidie hauriamus. allan aus 1 Lutc. 15. ** Dan. 9, 516 Virtutes Sacerdotales Meditatio III. De Humilitate Sacerdotis. Quantò magnus es, hbumilia te in omnibus, & coram DEO invenies gratiam. Eccli 3. CQAcerdoti præprimis ſerviat hæc regu- la, ut quantò per eminentiam Statũs eſt ſublimior, tantò per modeſtiam animi ſit hu- milior. Non ipſa certé vocationis celſitudo, ſed virtutum inſignis amplitudo acceptos nos reddit apud DEUM; Nunquam porro virtu- te erimus magni, niſi egregia humilitate fue- rimus parvi: Tantus erit noſter in bonis gra- tiæ alcenſus, quantus fuerit in oculis propriis deſcenlus. Summe igitur neceſſaria eſt nobis humilitas, qua deſtituti ſtamus in lubrico, & caſum graviorem in momenta ſingula meritò timemus. At verò quis noſtrüm hucusque monito huic ſalutari obſecundavit: Quantò mag- nus es, humilia te in omnibus? Numquid non ex- perientia quotidie docet, Clericos Fidelibus cæteris humilitate non lemper antecellere; quin potiùs nemo ipſis contemptum fert æ- riäůs: nemo injurias ſentit acerbiùs; nemo Fonorcs venatur avidiùs: prima ſubſellla, dig- nitates, præcellentiam nemo quærit vigilan- tius. Diſcamus hodie in ſchola Divini Spiri- ts ad virtutis altitudinem aſcendere per viam humilitatis, & ad inferiora deprimi magno pondere Sacerdotalis ſublimitatis. I. Quan- 1 % dignitate ſacra evehimur altiùs, tant per umi- 4 en M ,htrlſn g, Mli SErkitd ce, gni aDlOiNe fen teſlſt li len tcnr it cirunn. Drimmk ug lln on enn ne Nek,n ull mwbön an Gen Peſhrptu olkenmn, MMnidmn,, oimm Aumunrn niltinig, Unenins eſdn rorceco⸗ W ibed in Unelin üfelm, Ebhed il liten e⸗ dunt re ns heccat l, ne ☛☚ . Cercoti, nbie, i nin ee 5 inenrium Ne 1 Crnihcctn lnnen Ann N no nmr. Aniukie⸗ Alülauge. thacdſnnti Neltncknme ms alereyt u lunl rei oſrun kwer Cuntt,Cure⸗ Mungcidine Ercos tlt er Ateelt⸗ enpron nt Nebiis u Niſanelut glrit ſhe ohDi chlergin Cgra 0 1i IEr. Aeditatio III. 517 humilitatem profundius deſcendamus: Quantò magnur es, Bumilia te in omnibus. II. Quô pro- fundiùs depreſſerit nos humilitas, eò ſublimiùs in virtute, & gratia apud DEUIM aſcendemus: Et coram DEO invenies gratiam. S Puncltum I. Rectorem te poſuerunt, ait Spiritus Sanctus, no- li extolli: Eſto in illis quaſi unus ex ipſis.? Qui in vo- bis eſt major, ſiat ſicut minor; & qui præceſſor eſt, ſi- cut miniſtrator. ** Sic jubet Legislator noſter, Dominus & Magiſter, qui ſuo nos exemplo ſti- mulat; non enim venit miniſtrari, ſed mini- ſtrare. Siceſt, magne DEIIS, humillime JE- ſu! nihil tu nobis mandas, quod prior non exe- quaris. Quis te auguſtior, & quis te humilior? Jure igitur poſtulas à me tantum per mode- ſtiam deſcenſum, quantus eſt ſtatůs mei ſan- ctiſſimi alcenſus, poſtquam ipſemet è ſummo- cœlo ad infima quæque deſcendiſti. Poſt te nihil unquam fuit matre tua ſive in celo, ſive in terra ſlublimius; ſed nec illa quidquam hu- milius: Ecce ancilla Vomini. Quàm injuſtus ego, & vocationis celſitudine indignus, ſi tamen inani gloriolæ cedo, & vanitatem ſequor, licèt magnitficè adeòô inſtructus! Quid habeo, quod non acceperim? Si autem accepi omnia, quare gloriari velim, acſi minimè accepiſſem? Quid ex me habeo, niſi peccatum & nihilum? Et iſtud quidem peccati nihilum tantè eſt abje- ctius, quantò me exaltaâſti ſublimius: tantòô malignius peccatum, quò ampliùs me bonis Kk 3 cu- *Eccli. 32. 1. ** Luc. 22. 26. 5718 Virtutes Sacerdotales cumulâſti. Nihil in me invenio; præter do- norum tuorum & indignitatis meæ portento- ſam permixtionem: Hinc gratiæ tuæ, iſthince mea ingratitudo; hinc bona tua, iſthinc mala mea; miſericordiæ tuæ, & miſeriæ meæ lacry- mabili fœdere ſociantur. Quanta utrinque in me cadens humiliationis, & confuſionis mate- ria! Quàm timendum, ne vocationis meæ, quod ipſe erexiſfi, perquam ſublime ædificium, Andanscht humilitatis, negligentiâ mea, de- ſtitutum, ſuis me ruinis milere involvat! Er cecidit, & fuit ruina illius magna. * Agd confuſionem, dolorem, & ſeria propoſita ſtimu- latur voluntas: urgetur juſto timore &. Punctum II. Quamvis autem noſtræ vocationis ædificium ſteterit aliquamdiu, quid proderit in oculis ho- minum fuiſſe aliquid, ſi nihil ſumus coram Deo? Creſcere aliter in conſpectu ejus non poſſumus, niſi per gratiæ communicationem, & virtutis ſinceritatem: utriusque autem menlſura eſt hu- militas. Keſiſtit Dominus ſuperbis, humili- bus autem dat gratiam ſuperabundantem. Cœ- leſtis hic gratiæ ros non cadit in ſublimia mon- tium, ſed ad humilia vallium, & in mentes coram ſupremi Domini majeſtate per genuinam humilitatem infime depreſſas copiosé deſcen- dit. Sine humilitate nulla ſubſſtit virtus; nam virtus tumida & ſuperba, virtutis ne quidem nomine digna habetur: Dent illi ſané Gentiles & Pharilæi locum aliquem inter virtutes; at Matth. 7. verô le⸗ ve N liete i ne Sungelſe, 1 gdilse h Mdere: gam menet ſedis in n le, nicrin nuceleni iElſeutr n Cinſe Dl Uin kalit,fl linintune ittinunt Uummomunme Ne, Dix, un Dre e uyrtinm , Ium C mnled EItrilet, ines d i zulen nt Me5. Pah enio, Dra ,ßmer an itſe tie, i tnn, hnen — Wdabertee Coorki . Ne Wenini Nſtbineztin Reieninte⸗ nien inta i ſett r 6. 1 Ntoisrlſin ert ocld⸗ ipo olns gem, E rni Nrentonet⸗ Pebie,m Uncanten- ofablinun⸗ Cian kehel Eumn ie Erhimp a e en Meditatio III. 5159 verôò Fideles, & Legis gratiæ Miniſtri non mo- dèò hinc cam excludunt; ſed majus malum re- putant, quàm ſint enormia peccata; ſaltem periculi majoris illam eſſe indubitatô tenent, quia magis ei fiditur, & minús arcetur. Pu- blicani peccata omnia, quantumvis gravia, minùs DEO fuêre exoſa, quâm Pharilſæi vir- tutes univerſæ 6 bonorumque operum centu- riæ, quòd illis comes iret humilitas, iſtis ſu⸗ perbia inſideret: Quare factum eſt, ut gra- tiam inveniret humilis peccator, & abjicere- tur ſuperbus virtutum jactator. Quis igitur ille, qui in cœlum aſcendit, niſi is, qui ad in- fima deſcendit? Quèòd autem aſcendit, quid eſt, niſß quia & deſcendit primum in inferiores partes terræ? Chriſtus ipſe DEUs ac Dominus noſter ideè ſolùm aſcendit, quia deſcendit: Et eâ quidem menſuraâ in altum evectus eſt, qua priùs in hu- militatis profundum deſcenderat. En hic E- lectorum omnium regulam & exemplar! Red- de me, Domine, huic cœleſti Ectypo con- formem: Doce me genuinam ſpiritüs humili- tatem per viam cognitionis nihili mei: Doce me veram cordis humilitatem, humiliationes amando & amplectendo: Doce me ſinceram operum vitæꝗque totius humilitatem, quascun- que actiones ab humilitate proféctas exercen- do. Diſcite à me, quia mitis ſum, & humilis corde. * Mis pauliſper inhæretur. *Epheſ. 4. 9. ** Matth. 17. Kk 4 Les Virtutes Sacerdotales Lectio II. De Imitatione Chriſti Libri I. Cap. NXVIII. De exemplis SS. Patrum. 1. INtuere Sanctorum Patrum vivida exem- pla, in quibus vera perfectio refulſt & Religio; Et videbis, quàm modicum ſit, & bene nihi! quod nos agimus: Heu quid eſt — vV 3: . . . vita noſtrâ, Gi illis fuerit comparata? Sancti & Amici Chriſti Domino ſerviêrunt in fame & ſi- ti, in frigore & nuditate, in labore & fatiga- tione, in vigiliis & jejuniis, in orationibus & meditationibus ſanctis, in perſecutionibus & opprobriis multis. .— 2. O quâàm multas & graves tribulationes paſ- ſi ſunt Apoſtoli, Martyres, Confeſſores, Vir- gines, & reliqui omnes, qui Chriſti veſtigia Voluerunt ſequi. Nam animas ſuas in hoc mundo oderunt, ut in æternam vitam eas poſ- ſiderent. O quàm ſtrictam & abdicatam vi- tam Sancti Patres in Eremo duxerunt? Quàm longas & graves tentationes pertulerunt? Quâm frequenter ab inimico vexati ſunt ? Quàm crebras & fervidas orationes DEO ob- tulerunt? Quàm rigidas abſtinentias quotidie peregerunt? Quâm magnum zelum & fervo- rem ad ſpiritualem profectum habuerunt? Quàm forte bellum adversùs edomationem vi- tiorum geſſerunt? Quàm puram & rectam inten- tionem ad DEum tenuerunt? Per diem habora- bant chlconn u Rteſtons. honoibd Ie N de m fetſra wir m berlin Ger Nn re ACuruebe AKonohroe N eu tmlanss mnid (NUi,u ieli lee ire ſelnt in wückrine keiſwitenni upnubumg Ihcrmlone Dtnthnm Munnds ehio fun Eerotio MlOumne nentis & Konnbus lle . Chriti Ull. Dumn, un ſiin, teci ni notont , N: Ein d Unrm, Kt kurimett lur it i i n diun tz nen Eenmt? Ee heren Nea iu/ ihnes eningeni Nin en Leltio II. 521 / bant, & noctibus orationi diutinæ vacabant; quanquam laborando, ab oratione mentali mi- nime ceſſarent. 3. Omne tempus utiliter expendebant: om- nis hora ad vacandum DEO brevis videbatur, & præ magna dulcedine contemplationis, e- tiam oblivioni tradebatur neceſſitas corpora- lis refectionis. Omnibus divitiis, dignitati- bus, honoribus, amicis & cognatis renuntia- bant: nil de mundo habere cupiebant; vix neceſſaria vitæ ſumebant; corpori ſervire e- tiam in neceſſitate dolebant. Pauperes erant igitur rebus terrenis, ſed divites valde in gra- tia & virtutibus. Foris egebant, ſed intus gra- tiã & conſolatione Divina reficiebantur. 4. Mundo erant alieni, ſed DEO proximi & familiares amici. Sibi ipſis videbantur tan- quam nihili, & huic mundo deſpecti; ſed erant in oculis DEl pretioſi & dilecti. In vera hu- militate ſtabant, in ſimplici obedientia vive- bant, in charitate & patientia ambulabant, & ideò quotidie in virtute proficiebant, & mag- nam apud DEum gratiam obtinebant. Dati ſunt in exemplum omnibus Religioſis; & plus provocare nos debent ad bene proficiendum, quâm tepidorum numerus ad relaxandum. 5. O quantus fervor omnium Religioſorum in principio ſuæ ſanctæ inſtitutionis fuit! O quanta devotio orationis! Quanta æmulatio virtutis! Quàm magna diſciplina viguit! Quan- ta reverentia & obedientia, ſub regula Magi- ſtri, in omnibus effloruit! Teſtantur adhuc K k 5 veſtigia 5722 Virtutes Sacerdotales veſtigia derelicta, quòd verè viri ſancti & per- fecti fuerunt, qui tam ſtrenuè militantes, mun- dum ſuppeditaverunt. Jam magnus putatur, ſi quis transgreſſor non fuerit; ſi quis, quod accepit, cum patientia tolerare potuerit. 6. tepor & negligentia Statûs noſtri! quòd tam citò declinamus à priſtino fervore, & jam tædet vivere præ laſſitudine & tepore. Urinam in te penitus non dermiret profectus virtutum, qui multa ſæpius exempla vidiſti devotorum. Examen II. An ſim Sacerdos bumilis?! I. Cauſæ humilitatis in Sacerdote. Auſa humilitatis prima & præcipua eſt Sta- tus ſanctiſſimi celſitudo, ad quam conſcen- dere nunquam voluit humilis S. Franciſcus, multique alii, quòd ſe indiguiſſimos Angelica dignitate reputarent. Habeône igitur ego ſu- perbiendi cauſam, quòd factus ſum Sacerdos? quèòd regendis aliis præpoſitus? quôd Mini- ſter Altarium, & Diſpenſator Myſteriorum DEI electus? Pondera neminem attollunt, ſed deprimunt; tantéque profundiùs deprimunt, quò fuerint graviora. Quantæ ergo ſunt obli- gationes meæ? graviſſimæ ſunt, eſtue illarum pondus vix non imenſum. Quanta mea obli- gatio ad ſanctitatem, ad fervorem, ad inſignem puritatem? Graviſſima eſt vel ob unum Alta- ris mntühmmn 9 x, gun aotethend ten nlere d Ee ne en AUnnteta; ries! Tum eni nenuenm, 6 non rehen IMecbunmr veo Clin nuſls an NVen T ükem aati alifn: renmnenni, Canmdrenani Ittnnmortte i Elnwge lalkeri,ge⸗ elon b uns 4 umnun bete im min Uindluts Pemmmi ten wori ds reo, Eunz un Ohnnddun e Riocte aen Wifmrin uInacu En tle Fii indit Memiſtante hrefume de ſ an nne ſotlef dnt Nnlt ipiſtrokn, Ulhtnitele⸗ Gmlerftin Hin arnni mi n Krene Eprepuete n ctt ls ung gnllinos 4tl Neigtreß⸗ ſn dom gdt r MyEein f Examen II. 723 ris ſanétiſſimum miniſterium. Qualis autem mea ſanctitas, quantus fervor, quæ puritas? Numquid hic invenio me humiliandi materiam? Totus ignis eſſe deberem in ſanctis actionibus; & quàm milerè tepeo! quàm infeliciter fri- geo! Iſtâne me extollendi, & inaniter ſuper- biendi materia? Quanta mea obligatio ſalvan- di animas? Tanta profectò; tam gravis, ut ipſe ſalvari nequeam, niſi ſalvem & alios: Nam fo- lus non ſalvabor, & ſolus non damnabor; aut ſalvabuntur mecum ali, aut damnabuntur. Quâm multos autem hucusque ſalvavi? Ne- minem ad infernum promovi? Si vel unius peccati cauſa fui: ſi vel unum non impedivi, quàm enorme malum in terras adduxi! Si me- diorum Sacerdotalium ſive multitudinem, ſive præſtantiam conſidero, pridem Sanctus eſſe de- bui. Sed quousque provectus jam ſum in ſtu- dio ſanctitatis, quæ aut nemini convenit, aut Sacerdoti ob Statüs eminentiam eſt neceſſa- ria? Quantum dedecus, ſanctificari humilem ruſtieum, ancillam pauperem, & Sacerdotem inter ſanctitatis copioſa & potentiſſima ſubſi- dia magis tantùm inquinari! Ad ipſum ſancti- tatis fontem quotidie accedo, & nihil inde ſanéctitatis refero, ſemper languidus, ſemper indevotus; nunquam ad currendum alacer, ad bonum nunquam expeditus. Ad ignem Divi- num quotidie accedo, & nunquam incaleſcos Quanta igitur in corde meo glacies! Immor- tale Pharmacum quotid'e ſumo, & ſemper lan- gueo: Quanta ægritudo, quæ medicinæ po- tentiſſi- 724 Vututes Sacerdotales tentiſſimæ continuèò reſiſtit! Hæccine autem ſuperbiendi materia? Ubinam virtutes, quibus ornari Sacerdotem decet? Ubi Angelica puri- tas, competens Angelico Miniſterio? Ubi cha- ritas? Ubi pietatis ardor? ubi orationis ſtudium? Ubi manſuetudo, patientia, inſignis temperan- tia, contemptus vanitatum, æternorum deſi- derium? Quantum in his omnibus deeſt, tan- tum egeſtatis turpiſſimæ probrum mihi adhæ- ret. ac miſerrima mendicitate preſſus eri- gere me auſim, & ſuperbire? Quid magis ex- oſum paupere ſuperbo? Ito mendicabulum, gloriare nihilo tuo; ſqualore, pædore tuo! magnifica lacinias tuas: oſtenta centones tuos! Mi Sacerdos, dignitas hæc tua, ſublimis utique, & Angelicâ major, tua non eſt: Gratia tui Principis eſt, quæ te non ornat, ſed magis deſpicabilem reddit, ubi defuerint Sacerdota- lium ornamenta virtutum, labore proprio ac- quiſita. Finge tu Principis Miniſtrum cento- nibus obſitum, luridum, pædore infectum, ege- num, lacerum: quâàm contemptibilis erit, præ- cipue ſi culpâ ſua talis eſt. Sed numquid te- ipſum vides, & contemplaris in hac imagine? Cauſa hutnilitatis altera, ſunt peccata, of- fenſiones, & negligentiæ innumerabiles. Scié- ne autem, quid ſit peccatum Sacerdotale? Ca- pié6ne, quàm terribilis ſit macula; quâm hor- renda ſit lepra? Peccatum in homine ſæculari eſt fragilitas; in Sacerdote eſt malitia diſtilla- ta, In homine mundano peccatum eſt igno- rantia; in Sacerdote luminibus affluente eſt ſtudjioſa tu uit r rins lli unne, ll n Gotl e N 6 n ſote n Se nk 1 Udlenn n eoet Ar conbioro bmftelen Muns Aimitt, laen e n ei llitn M nhenthenc olint murti 6 Aire u r enmne, A WCenekim iEtonecownn Uyalaniime iſſin tſeex Ummihnin eniefa rne honiin al Knpnin Anlue i , ln eſechs Une iebet ng in pale oonamino. Uuntonel i Hrin, mnirtuege h Angele iteron) lii ornionisftit nnigi ener d Remor Onnibs ſein. Nohun nüt Nicnregeht. re; Grnge o Nrenterue e helr dl tucenMest uſklneni elCtn Lnn,el lerit Nele⸗ ltor on Myibrunter Meintellns biis * Etungli, kacing: inr elan nenbis 1 Examen II. 525 ſtudioſa & malitioſa obeœcatio. In homine laico præſidiis deſtituto, & inter mille inſidias ambulante, peccatum eſt lapſus miſeratione dignus; in Sacerdote præſidiis potentiſſimis undique Vallato eſt intolerabilis exorbitantia. Ubinam ſordes magis exoſæ, an in centone obſoleto, an in regia purpura? Jam quot ul- cera purulenta numero DElI Miniſter, populi Princeps, Doctor, Mediator, Leégatus? Quàm bella combinatio ſummæ dignitatis cum abje- tiſſima fœculentia! Nihil dicamus hic de hu- manis infirmitatibus: Quot peccata ego Sa- cerdos ſciens & volens committo? Si vel u- num tale à ſuſcepto Sacerdotio admiſi, æter- nam habeo dolendi, meipſum contemnendi & humiliandi materiam. Sum dignitate Ange- lus; actione diabolus: ſum ad altiffima quæ- que vocatus, & ad infima ſordium deſcendo: Sum domeſticus DEl, & civis Sanctorum, glo- ria & honore coronatus, ſuper opera manuum DEl præſtantiſſima conſtitutus; & inter por- cos meipſum abjicio, ſiliquis delector, e cœlo in cœnum abeo; in ſtercore volutor! Et quam- vis nonniſi venialia numerem, heu! quanta vel hinc me humiliandi materis! Ardere de- berem ùt Seraphinus, lucere ùt Cherubinus, ſursùm evolare ût Angelus, quia his omnibus major ſum effectus. Sed quàâm frigidus ſum in æternæ Majeſtatis obſequio; tenebras amo; ùt vermis in pulvere repo; mille negligentiis vitam contamino. Quàm negligens & diſtra- Gtus in oratione! quâm tepidus in Sacrificio! quàâm 526 Virtutes Sacerdotales quàm lentus in omni bonol quàm velox ad ſæcu- laria! quàm effuſus ad externa! Quàm intentus ad commoda propria; quâm piger ad anima- rum lucra! Heu, quot maculæ! quâàm innu- merabiles negligentiæ! Et ubinam ſpiritus ille humilitatis; animus ille contritus, qui pecca- torem decet? Sacerdos peccator; O monſtrum! O chymæram! Quid monſtroſius dici poſſit ² Sacerdos peccator ſum, & ſuperbio! poſsitne cogitari ſtultitia major? Diſtendit, arrigit, magnificat, & amplificat ſe ſordidus terræ ver- miculus; quid abſurdius? Nemo majores & plures habet ſe profundiſſime humiliandi cau- las, quàm Sacerdos: Et nemo magis ſuperbit, quàâm Sacerdos. Unde humiliare me debeo, inde occaſionem inaniter tumeſcendi ſumo. Incedat Rex aliquis cum capite hircino, cani- no, aut porcino; quàm monſtroſus erit! Dig- nitate plusquam regia ornatus incedo; ſed vah! quale caput gero, affectibus indomitis, iracundiæ, intemperantiæ, deſideriorum æſtui, carni & languini turpiter obnoxius! O quàm acceptus DEO eſt præ ſuperbo Sacerdote hu- milis ruſticus! Bonorum operum longam ſe- riem texit ſenerbus Phariſæus: peccata bene multa & gravia plangic humilis Publicanus: Et en! virtutis propriæ inanis jactator con- demnztur; alter ſuæ turpitudinis confeſſor ju- ſtificatur. Cadavere humano in putredinem abeunte nihil fœtet horribiliùs, quia carne hu- mana, quamdiu vivit, nihil eſt nobilius: Quàâm abominandus itaque erit fostor animæ Sacerdo- tIs; Scdn v Nen Pnluel A gingim. Uſien Mel Peens dn ,neiiginel Pos Uben, 2tnda unit os eketn⸗ 1nn gulen Nuuri el ie Ueldret oene⸗ Ofemnr kooe Pin Nenn Entl Ptng nn , Alenln on pin me Urps eob iin elgitmeene Eel 1 Geerds Tiiilsz de DEnb iürunen Eas ſlten Kimin ſd ituen hlom Une tle umor⸗ n! uni nſher nulel guent tinm hin nnid, gi Cnz wrte lhoſlsizc, Alhetntin 1 6A.. . "., ¹ Maln tz euctune. 8Nomont Nnminmiar MMnubſeti⸗ nlim e len 1 mteniſu Ghiehnunen Mirristin Nuns Krtti4 felſbgiuri eecerionon Horins 0e do Koetchtt Ennpis 6: eent 3 nis Phle ns annan uscl/ in en San. nE onien 1.⸗ 5 . Examen II. 527 tis, cùm per peccata ſolvitur in putredinem, quando Sacerdote ſecundúm dignitatem ſpe- ctato nihil eſt excellentius ? Optimi nempe corruptio peſſima. I Nunc, & gloriare hac tua peſtilenti putredine, Sacerdos peccator! II. Effectus humilitatis in Sacerdote. IIt meliùs intelligam, quos effectus præcla- riſſimos habeat, & habere debeat in Sacerdo- te ſancta humilitas, videndum primò, quàm noxios effectus in ipféo producat ſuperbia. I. Exoſa quidem DEO eſt omnis ſuperbia, ſed maximé exoſa ſuperbia Sacerdotis. 2. Fur & mendazx eſt Sacerdos ſuperbus. Fur, quia ſuum DEO furatur honorem, qui ad ipſum non pertinet: Mendax, quia gloriatur iis, quæ ac- cepit, quaſi non acceperit. 3. Homo eſt in- gratiſſimus, quia bonorum copiam, qua orna- tur, ad liberaliſſimum Datorem non refert. Qantè igitur majora ſunt, quæ accepit, tan- tò magis exoſa illius vanitas. . Sed qui tandem effectus ſuperbiæ in Sacer- dote? I. Sacerdos ſuperbus ad fructifican- dum eſt inutilis; neque enim utetur unquam Dominus inſtrumento tali ad magna opera ſua, quæ ad ſalutem animarum pertinent: Non utetur homine ſibi exoſo, ingrato, & contra- rio. 2. Erit Sacerdos ſuperbus velut æs ſonans, & cymbalum rtinniens, absque ſpiritu, carens ſoliditate: non loquetur ad cor; neminem convertet; ad bonum neminem movebit; ni⸗- hil emendabit. 3. Ad lapſus grariſſimo⸗ viam ernit 528 Examen II. ſternit ſuperbia Sacerdotum: Inter omnia ſce- lera maxime abominandum comiſêre ſuperbi Sacerdotes Hebræi, nempe Deicidium; Et un- de hæreſes pleræque omnes, niſi ex ſuperbia Sacerdotum? Unde lapſus horrendi, & pro- pudioſi, niſi ex ſuperbia Sacerdotum, qui à DEO Protectore humilium recedentes, tantòà ruunt terribiliùs, quantò ſteterunt altiùs. At verò Sacerdos humilis ad maxima quæ- que eſt idoneus. 1. Egregie fructificabit; tantéque iſtud magis, quoô fuerit humilior. 2. Oratio illius ſemper audietur; nam reſpexit PDEIUIS in orationem humilium, & non ſprevit precem eorum. 3. Dilectus DEO & hominibus Sacer- dos humilis mira operabitur; inſtrumento e- nim aptifſimo Dominus magnificè utetur. Quare ſtupenda operati funt Sancti, niſi quia fuêëre humillimi? 4. Sicut DEus ſuperbis reſiſtit, ità bumilibus dat gratiam. Pauperem & humilem non derelinquet. . III. Signa humilitatis in Sacerdote. I. Sacerdos, qui Divina luridè tractat, non eſt humilis, quia peccat in reverentiam æter- næ Majeſtati debitam; quia vilitatem ſuam & nihilum non agnofſcit; quia, ùt ſervum decet, Dominum tantum non obſervat. 2. Sacerdos, qui negligenter orat, non eſt humilis, quia DEum Majeſtatis, coram quo tremunt Ange- lici ſpiritus, indecenter alloquitur. 3. Sacer- dos, qui ob negligentias quotidianas amarifſi- mé n 49 . N t, n⸗ geuinl h kunis chei 1 E Uel ſanohnt dannr ir winelg KGeekons i eniix gl 1 pant, Epo mmaete . Ganhon 4 Meem guen Netmn li , ſento Pnſeneonub lsmnel: Aml AN in Wihen l 1lp, ltenet Dr wnet nnn tien unfer NAurrn n netens e ſcn imnin Dbum ube Hin inſoperbs um, 0 fi ben IMmeront, coftiſete Nicituml ler wanenche, Wrlonn, nwcedene ferennt i ſst uag, ig kiir Gd Nenk henn UGen, nen hn Cnommdudw. W uhnende nmmid wer in Ach s buſonn , pgen Ainn Ceetde e nadn Gerentim lirenuu tſernaeen . ¹el⸗ Dri 0 Iemn ⸗ Uir Ner⸗ . un l Examen II. 529 mè non dolet, humilis non eſt, quia non in- telligit, quid ſit peccare Sacerdotem graria- rum tanta multitudine ornatum. A. Sacerdos, qui ſalutem ſuam cum timore & tremore non operatur, humilis non eſt, quia non intelligit ſui Statůs obligationes graviſſimas, pericula maxima, & onera metuenda. y. Sacerdos, qui comoda ſua quærit, ſenſibus indulget, o- tium ſectatur, molliter vivit, humilis non eſt, uia non intelligit, nec intelligere optat, quid 4 Sacerdos peccator, & quid ei debeatur. 6. Sacerdos, qui honoribus inhiat, primos accu- bitus amat, ſeipſum magnificat, quemlibet con- temptum acerbéè ſentit, ac facilé propterea in- dignatur, non eſt humilis Magiſtri humillimi Diſcipulus, qui opprobria quæque graviſſima patienter tulit. 7. Sacerdos, qui cum proxi- mo ſuperciliosè agit, minores non attendit, romiſcuè omnibus ſine diſcrimine non lervit, hurnilis non eſt: Sacerdos, qui oviculas pa- rum amat, pro illarum bono indefeſsè non la- borat; qui aſperè ſuos alloquitur, parvipen- dit alios, libenter litigat, proximum tradu- cit, &c. non eſt humilis. 8. Contrà Sacerdos humilis erit pariter pius, modeſtus, manſue- tus; ſibi tantùm durus, proximo autem lenis, beneficus, patiens, laboris amans, ab omni o- ſtentatione, jactantia, vanitate alienus; om- nia bona in DEum referens, ſibimet nihil at- tribuens &c. Smne ego nunc Sacerdos hu-=- milis, aut ſuperbus? Quid mutandum? Quid cemendandum? Quibus medis utendum? Quis R. P. Dufrene Exwercitia. IL. I dabit 530 Virtutes Sacerdotales dabit intellectum, ut noverim me & noverim te, DEus Altiſſimè! ut oderim me, & amem te, cui- que ſuum tribuens, Téque humilitatis vivum Prototypon, Divine Magiſter! aſſiduò reſpi- Cciens? Meditatio WW. Chriſtus Magiſier humilitatis Sacerdo- talis. Diſcite à me, quia mitis ſum, & bumilis corde Matth. II. On eſt Diſcipulus ſupra Magiſtrum, nec eſt ſer- us major Domino ſuo. * Humiliavit ſemet- ipſum Pontifex noſter ſanctus, innocens, im- pollutus, ſegregatus à peccatoribus, & excel- ſior cœlis factus: Multumne erit, ſi humiliet ſe Sacerdos peccator, cinis & pulvis? Audiant Magiſtrum docentem, & imitentur facientem Chriſtiani omnes; præcipuè verò Sacerdotes: Quis enim Diſcipulorum e numero erit, ſi Sacerdos non eſt? Magna vircus humilitas, omni quidem homini, ſed maximée Sacerdoti ſummèe neceſſaria. Omnium Afſcetarum ſen- ſus, & unanimis doctrina eſt, nullam daturum DEO gloriam, & nihil acturum in curanda ſalute animarum, qui humilis non ſit. Des. Bernardo teſtatur Gaufridus in vita, Eum in- ſigni humilitate animabus profuiſſe: Qus humi- lior, es ſemper utilior fuit populo DEI in omni do- trina ſalutati. *⅜ Non eloquentiæ humanæ ſtre- Ppitus, * Matth. 10. 24. ** in vita l. 3. C. 3, . 9 ur lil Neah W 1 mienn in g,nn n ginluns tun Mönit 1s s l ülinbienn eegt un enli i , es glunt Chere n pe nEn. 6 K SChert lgke l Utidhunis wlewue. n GuEnniir. Aapohonere ſo eenonum n 6rboneanecc ecenorhn Necenton Kigebat en miihyt le in e 5 j1 e,nr humitat, lal AGi l. 3 itus un; Nanime Nn Gun in an nont N DNA Ce. A hiſe M Mert minn N⸗ 963 Meditatio IV. 531 pitus, non mundana ſapientia, nec ſcientia uæcunque ſalvabit animas, ſed ſcientia ] Eſu hriſti, quæ tota in humilitate conſiſtit. „To- „ ta, Dilectiſſimi, ait S. Leo*, tota Chriſtia- „ næ ſapientiæ diſciplina, non in abundantia „ verbi, non in aſtutia diſputandi, neque in „ appetitu laudis & gloriæ, ſed in vera & vo- „ luntaria humilitate conſiſtit, quam Domi- „ nus JEſus Chriſtus ab utero Matris usque „ ad ſupplicium Crucis pro omni fortitudine „ & elegit, & docuit. „ En fortitudinem tuam, Sacerdos, in humilitate Chriſti! Tan- tum potes, quantum Chriſto adhæres; ſed non adhæres niſi per humilitatem. Ipſe enim humilia reſpicit, & alta à longe cognoſcit. *à Dilſ- camus ergo humilitatem à Magiſtro humili- tatis, cujus vita & mors continua & profun- da humilitas fuit, ut hanc cœleſtem ſapientiam nos doceret. I. Humilis in ſermone fuit Di- vinus Magiſter. II. Humilis in actione, quia mitis fuit, & humilis corde, quod unum diſce- re nos à ſe voluit. Punbtlum I. Chriſtum mihi propono, qualem ſibi S. Ber- nardus proponere ſolebat, mitem & humilem corde, benignum, miſericordem, omni ſancti- tate ac honeſtate conſpicuum. Frequens age- bat cum peccatoribus, qui non venit vocare juſtos, ſed peccatores: ſed quàm benigne, & manſuetè agebat cum ſervis Dominus Majeſta- L1 2 tis? * Serm. 7. de Epiph. Wσ Pſal. 137. 532 Virtutes Sacerdotales tis? Confide Fili, ait ad paralyticum, remittuntur ribi peccata tua. * Quis, & ad quem ſtupenda benignitate ſic loquitur? Ita ſanctitas ad pec- catorem; ita Dominus ad mancipium, Rex ad pauperem ſubditum, cœleſtis Medicus ad ægrotum: Etiam filium vocat: confide Fili! Dilcat hinc Sacerdos, qua manſuetudine, & quâm humili charitate complecti debeat pec- catores, dum Chriſti vices gerit in ſacro Tri- bunali. Ubinam, aut quando Divinus humi- litatis Magiſter peccatorum aliquem durè eſt allocutus? Superbos tantummodèò Sacerdotes, & Phariſæos, verbo ſuo refractarios increpuit: peccatores humiles ſemper benignèé excepit; nullum abjecit, paternè cum ipſis egit. Quàm paternè cum Magdalena, quæ erat in civitate peccatrix, dum ait ad illam: Remittuntur tibi yeccata, vade in pace! Quàâm paternè cum Sa- maritana muliere itidem peccatrice, cui ad fontem Jacob mira bonitate eſt locutus, ut errantem oviculam Paſtor bonus reduceret! Petroô., Zachæo, Matthæo, Chananææ, ſexcen- tis aliis, qua pietate occurrit; quâàm paterne ſubvenit! Quos pietatis & clementiæ ſermo- nes audiérunt! Quousque ſe demiſit, ut pil- eatores incultos, rudesque Diſcipulos verbô ſalutis erudiret! Errantés quàâm ſuaviter ad- monuit; quâm patienter fuſtinuit! Nunquàâm certè, niſi cùm ab humilitate diſcederent, pau- lò aſperiùs objurgavit. Hanc ſibi chariſſimam virtutem ipſis perpetuò inculcavit: niſi efficia- mini r mi ill :O a hnint ,r Galhnn iit Pr mißnel ellalicem Uunlirneh m coNtennere. 8turii wmne Aucten egt Ciguns uit i ke ſoreniat 5,lkter ieͤ hleſdretes ane „Ahmnkiaen b e! en tsftbenisen shrin Di Ueuen ulhol winkuipetmn Emmiſmunnn 3 icin ſenne! i aſut, zui ur foiſnun du li iim hunien unde ns Jüen ts Menſtil Uuophenn byn ſ enie utl Uricnmin, uni Uomncßin, welis lein k: n Audemt, inheiictr⸗ Lert 1 5 . UunloDiingr. en e mmtien Elninmt Ttnen aeit, iar E eimnatkin ln Mimmt n urn n, Pecele, lit e boum Hoyns etun unnrhen i,gune dewenia tn⸗ leni⸗ Moehulsſe pitl Nene Gleten, ehicnmin g6 i Mecditatio IV. 533 mini ſicut parvuli, inquit, non intrabitie in regnum œlorum: Qu' inter vos eſt major, fiat ſicut minor: Qui ſe humiliaverit ſicut parvulus iſte, hic eſt major in vegno cœlorum: cum inwitatus fueris ad nuptias, recumbe in noviſſimo loco &. Sibi nempe ſimiles formare diſcipulos amat Præceptor humillimus: ſuos humilitate vult creſcere, omnibus cedere, nullum contemnere. Quin & hoſtes atrociſſi- mos humili manſuetudine aut ſuperavit, aut in ruborem egit. Hoſtis, proditor, & hoſtium aureſignanus fuit judas; amicum nihilominùs ſuaviſſima ſinceritate compellat: Amice, ad quid veniſti? Poſt hæc ſuperbire auſit Sacerdos pec- cator, ubi Sanctus Sanctorum ad infima deſcen- dit, & humilitatem ubique docet verbòô, mon- ſtrat exemplò? Sic ergo ſtatuendum: Aut Sa- cerdos verè humilis ero, aut JElu Chriſti, Præ- ceptoris humillimi, Diſcipulus non ero. Præ- ſtabitne autem in ſchola diaboli exoſam DEO, & hominibus ſuperbiam profiteri? MWiratur voluntas magnum ſanctæ humilitatis Ma- giſtrum, qui cùm in formia DEI eſſet, ad infima noſtra deſcendir: manſueté, benigne, humaniter cum omnibus egit: Amat præcipuum Sacerdotis ornamentum, humi- litatem: Chriſtum humilem ſequi deſiderat. Punctum II. Pauciſſimis quidem, ſed valde ſignificanti- bus verbis Magiſtri Divini humilitatem ex- preſſit Propheta Evangelicus, cùm dixit: Vie BEjus ſilentioſæ, & humiles. Pediæ noctis ſilentiò 4 534 Virtutes Sacerdotales in mundum venit Gnre ſtrepitu: humiliter fi- lens ubique pertranſut, ſecundum Iſaiæ vati= cinium: Non audietur in plateis clamor Ejus. (Cum ſaturaretur opprobriis, ſiluit; cùm atrociter cæderetur, tacuit; cùm occideretur, ſicut ag- nus coram tondente ſe obmutuit. Miram in- carnati Verbi humilitarem omnia Ejus acta loquuntur; totus vitæ ſanctiſſimæ eurſus enun- tiat. Stabulum, præſepe, fuga, Nazarena do- mus, officina fabri, obediens parentum obler- vantia, uſque ad annum ætatis trigeſimum perpetua humilitatis exercitatio fuit. In præ- dicatione Evangelica rarus fuit in urbibus; pa- gos & oppida obibat pedes; cum tenui ple- becula multus agebat: Hieroſolymam provin- ciæ caput non adut, niſi aut Patrem honoratu- rus in templo, aut mortem paſſurus in Cal- variæ clivo. Sermo Ejus ſimplex, & populo in parabolis accommodatus: Veſtitus pauper, toga lanea, quæ Treviris; & cingulum co- rio albicante, quod Aquisgrani hodiedum ſer- vatur: Victus tenuis inſtar pauperum, quem bitatio humilis, & comodata; neque enim ha- buit, ubi caput reclinaret: Quorſum hæc om- nia, niſi ut ſuos humilitatem doceret? Qui- nam veròôò magis ad ipſum pertineant, quâàm Sacerdotes, Diſcipuli Ejus primi & Miniſtri; guin & chari fratres, & comites individui? um peccatoribus manducavit; cum parvulis libenter egit; Patris gloriam indefeſſus quæſi- vVit. Non quaæro gloriam meam, inquit, jed ejus, . miſit panis t plurimùm hordeaceus præbuit: Ha- 4 ilmi in 7 en e ſe Pone un tödempuun Neſocseüin tſechenhete Iletecgin, Poickt vopelhn imif utfſin 1 P. Jonhin t, ntnai⸗ Giminamse Nelige Inmmofhotri NR mtnr neienmm. Miltre unminer uſu pkim elir 1ig Min cenn Nninpkice 1 Mreulei a Aunfibuni ſinſthud ra abeliukriin unn illntan/ ti i uet numglin inn rimi iihanie l fiti iz geer u. 40, ſt 44. le. ui Dtn hun donn i i, cön m ütttetltzin nnk. 1 un nn e bunenteronm en nmn lnnendt ſeiusr ongllnts nikocetu: Plhenn, eu reban egueenui Loram ut Coceke. kirn , Fnilen Cries Ml ,mgN Meditat:io IV. 53 5 miſit me, Patris. * Sicut mandatum dedit mihi Pater, ſic ſacio. * Quid humilius DEl Filio, ſive ad Patrem oret, ſive præcepta illius exequatur? In lotione pedum quàm admirabile intueor humilitatis exemplum? Quis, quibus lavat pe- des? Nec Judas eximitur! ad hujus nebulonis pedes abjectum Redemptorem video! Què pec- cator ſe recipiat, cùm Ipſamet Sanctitas adeò ſe demittit? In paſſione ſua & morte quid egit? Humiliavit ſemetipſum, factus obediens usque ad mor- tem. *vX Ad nihilum redactus eſt, ſeque exi- nanivit; profundiùs deſcendere non potuit. Traditur in manus peocatorum: inter duos la- trones medius ê patibulo ſuſpenditur: mori- tur tanquam opprobrium hominum, & abjeétio plebis. Quænam hæc prodigioſa humilitas! Hac enimverò jacentem mundum erexit; hac ſua humilitate exaltari meruit, ut in nomine 7ESU omne genu ſlectaturz cœleſtium, terreſtrium & inferno- rum. *X„ꝶ. Num jacentes peccatores erigere, ſalvare animas, & fructum multum facere deſi- dero? Num exaltari cupio? Amanda & am- plectenda Chriſti humiltas. Multúmne fors erit, 6 faciat ſervus, quod egit Dominus? Pudeat eſſe humilis Magiſtri ſuperbum Diſcipulum! Stimulatur voluntas ad hbumilitatis amorem, ſine qua inutilis erit Sacerdos, & inter Chriſti Diſcipulos numerari nunquam poterit. Horror & odium ingene concipitur omnis jactantiæ,; vanitatis, & inanis compla- eentiæ, qua nihil in Sacerdote abſurdius, LI 4 . Dies * Joan. J. 40. ** 70an. 14. 3 1. *XX Phil. 2. 5. AVNX Phil. 2. 10. 536 Virtutes Sacerdotales Dies I. De Charitate Sacerdotali. Conſideratio III. Imitatio Chriſti Sacerdotibus neceſſaria. D omnes quidem dictum eſt, ſed præci- puè ad Sacerdotes: Exemplum dedi vobis, ut quemadmodum ego feci vobis, ita & vos faciatis. * Ad quos denique pertinebit imita- tio Chriſti, ſi ad Sacerdotes non pertinet? Sunt hi Ejus Minidri, ſocii, cooperatores, adjuto- res; quin & fratres & amici: Jam non dicam vos ſervos, ſed amicos. Morum ſimilitudinem poſtulat amicitia: Quomodo igitur amici eri- mus Chriſti, ſi nihil habemus commune cum Chriſto? Si Sacerdos Chriſtum ignorat, qui tamen cum Ipſo conſtanter occupatur, ubinam tandem inveniri poterit ſcientia Eſu Chriſti? Quis mortalium Chriſtianas virtutes exerce- bit, ſi Sacerdos illarum fuerit expers? Si ſapio, D. Bonaventuræ conſilium ſequor, qui hanc ſibimet auream regulam præſcripſit. ε * In „ Ootmnibus virtutibus, & bonis moribus pro- „ pone ſemper clariſſimum, & totius ſanctita- „5 tis perfectiſſimum exemplar; ſcilicet vitam „ & mores Filii DEI, Domini noſtri JEsII 3, Chriſti. Sacer- * Joan. 13. *X ge inſtit. Novit. p. I. C. 310 “ u n en m vul uhiſ 5 Muan G mliahtn e n g 1inatunn 1C cent un ſcenan s mupren h Alum mlu⸗ uler lem i Gybar nere, arls ciu r khlüben aehenun Us lanm me . Clte; uwun mi en Elctlng Ri U inmtis inen sImgin ſen ttente n beoltuneit Dechmenn. ⸗ n Eimnns eſge Aull: ll Knnthomtt un entene Meutet: l & 1. Cercotte II oibus Gn e A bmsin i, ul e etüutit ni. niir K endez önd lanſu Cnn rüntre töß “ Ns ConNine ilumigem Nrlorluli, tu aC Frinntszekt ahes! ſni lor, n Gis noltent uni r liren Cin m/ lccte Gonſideratio III. 537 Sacerdos ſine virtute corpus eſt absque ani- ma, terræ pondus inutile, ſal infatuatum; ad nihilum valet ultra, niſi ut mittatur foras, & concul- cetur ab hominibus. Qua ratione virtutem aliis communicabit, ſi careat ipſemet virtute? Ne- mo ſane dat, quod non habet. Chriſtiana- rum virtutum Doctor eſt Sacerdos; quo au- tem pacto docebit, quod ignorat? IIt autem veram ſapientiam ipſemet condiſcat, rectam illius imaginem in animo ſuo priùs efformet. Nullum artis opus unquam prodüt, quod an- tea per ideam in mente artificis non fuerit. Ars eſt bene vivere; imòô ars artium, & ſcien- tia prorſus divina: uti præceptis eget, ita ex- emplar requirit, ſecundum quod operetur. In- pice, & fac ſecundum exemplar. * Niſi enim vir- tutis formam ante oculos ponas, cui vitam aſſimiles, in vanum laborabis. II. Hæc forma ſit genuina & ſolida; ſit amœ- na; ſit ſublimis. Sit imprimis genuina & ſoli- da, ne virtutis fucatæ ſplendor ſpurius deci- piat, quo plurimi ſeducuntur. Graviſſimè hie erratur, deficiente primo fanctitatis principio, quod in eo ſitum eſt, ut recta illius ſpecies in anèno efformetur. Sed & facilé huc error ſe ingerit; namque aut proprius amor ſini- ſtram virtutis effigien, adumbrabit, niſi probée attendatur: aut vulgaris hominum opinio illius tantummodò corticem exhibebit, cùm hæc ſpe. eie quadam exteriori contenta, virtutis medul- lam non curet: vel ſpirituale ſolatium pro vir- * MWMatth. j. LI 5 tute 538 Vmatz Scs, horzlas tute habebitur à multis, qui hac ratione forem pro fructu, & mercedem locô meriti ambiunt: vel denique alii virtutes quidem in ſe bonas; ve- rùm à ſuæ vocationis inſtituto alienas ſectabun- tur. Vitabis hoſce (copulos, ſi genuinam &rectam virtutis ſpeciem effingere apud te ſtudueris. Hæec ipſa virtutis efögies amœna ſit opor- tet; ſæpe enim contingere amat, ut auſtera il- ius facies animo perperam concepta horrorem ingerat. Detrahenda hæc larva eſt, quæ ter- ret; licèt enim virtutis initium grave ſit, deli- cias tamen propinat nullo ſenſu veſtigabiles, ubi tantiſper adoleverit. Ante omnia veròô ſublimem & egregiam vir- tutis ſpeciem formemus; quò enim iſta fuerit nobilior, tantò ad alliciendum erit potentior. Excelſus eſt hominis animus; amat, quæcun- que ſua le ſingularitate, ac prœcellentia com- mendant. Dein vires conceptibus noſtris mi- nimè reſpondent; Quare cum ſagittariis & jaculatoribus ſemper altiùs eſt collineandum; vix etenim ad virtutis medioeritatem aliquam pertingemus, niſi ad eminentem illius gradum aſpiramus. Hinc facile erit colligere, ad formandam vir- tutis effigiem, quam modò diximus, exempla- ri opus eſſe prorſus eximio. Quamvis enim lucis inſtar, ſeipſam claritate ſua viſendam præ- beat genuina virtus, nunquam tamen ſpectatur illuſtriùs, quàm in eorum vita & moribus, qui eandem præclarà methodéô exercuêre. Hi vir- tutis imagines vivæ ſunt, eamque ſuis olor bus adum- 4 ninmn Enn Gin nin neo mls ln legum nKontin eu Ait , 41 giin n in ent ii Ciniugen Inzenmeni irnm neriifl Fommtihrene ernänn en Aunla I MeDmm ns krlts Forcpgletun ikupriezin Uebt,inencen MNNuNc, mn,gli Anitn Phritenne nns nomineni Drhrmamen iriahin nd Kboei Sdhiophanmme inen Ern Ci, Mu l Gd hie tnigret Ne merſtim. leninſebon nilennsle lgenumnmle Dlte ſtoins en, remn Atmet NChheehaern Khrnch Mkin aeß. NRegenntt. heinfuiei neiten nh nen eArolkmmee SS un ſgium aolcentt Crintenige en Uiusenee rmanenm- nns klant umien Confideratio III. 535 adumbratam genuinè repræſentant. Ponen- dum igitur conſtanter ob oculos Exemplar magnum & abſolutum, in quo velut in ſpe- culo maculas noſtras obſervemus: Idem & regula ſit, ad quam curvitates emendemus: Sit imago, ſecundàm quam virtutes effingamus. Nam opus eſt aliquo, monet Philoſophus Chri- ſtianus, ad quem mores noſtri ipſi ſe erigant, niſi ad regulam prava non ger Cum itaque juxta effatum S. Gregorii Nazian- zeni, *Pprudentis & cordati viri ſit magnâ men- ſurà vitam metiri ſuam, quò ibimus, ut inſigne hujusmodi Exemplar inveniamus, niſi ad Pon- tificem noſtrum Eſum Chriſtum, qui ſine exem- plo nobis exemplum eſt, ut præclarèê ait S. Auguſti- nus. Hic Dominus noſter & primum, & uni- cum totius ſanctitatis prototypon eſt: Virtu- tes omnes in illo ſuam originem nanciſcuntur; & ſicut has per ſeipſum, à nemine pendens, ſo- lus poſſidet, ita easdem ſolius bonitatis impulſu gratis communicat, Sanctos numeramus ſine numero, qui admiranda nobis ſuæ ſanctitatis exempla reliquerunt: ſed ne unum quidem in- ter omnes nominabimus, qui ſecundàm hoc exemplar formatus non fuerit. Electi omnes, velut luminaria hujus mundi, ſuam hinc lucem accipiunt, & hoc igne accenduntur, ſicut lam- pades quamplurimas fax una ſuccendit, unde ſuum lumen, & ardorem ſingulæ derivant, ut ait S. Macarius. Princtipium noſtræ virtutis eſt Chriſtus, verba * Seneca Ep. 12. ** Ep. ad Nicobulum. 540 Veirxtutes Sacerdotales verba ſunt planè veridica S. Ambroſii, principium integritatis, patientiæ, humilitatis, ſapientiæ, charitatis. fortitudinis &c. Ex illo enim accepit virtus unaquæ- que principium, & ideò ut hæc virtutum genera diſce- remuc, Filius datus eſt nobis, cujus principium ſuper humeros Ejus. * Apud ipſum virtutes omnes maxi na puri- tate nitent; nam ſolus peccatum non fecit: ſolus à miſera peccandi poteſtate eximitur ob lumen gloriæ, quod poſſidet per naturam: Exi- mitur propter gratiam unionis hypoſtaticæ, quæ ſacratiſſimam illius perſonam ornat: Eximitur demum ob ſanctitatem increatam, quæ Ilii per eſſentiam inhæret. Peccare poſſunt inter San- Gos maximi: peccärunt in cœloο Angeli, do- cumento ſemper futuxi, quàm ſint fragiles crea- turæ quamvis nobiliſſimæ, cùm ſibi relinquun- tur, quæ infelicitas horrore nos percellat. II- nus DEl Filius peecatum neſcit, eſtque ſpecu- lum ſine macula, quod nec minimum culpæ genus inficere unquam potuit. „Nos igitur „ non decipiet, neque in erratica, aut invia „ deducet ille, qui via eſt; nec illudit per fal- „ ſa, qui veritas eſt; nec in mortis relinquit „ errore, qui vita eſt.,„ Ita S. Hilarius. Via nobis eſt ſanctæ converlationis exemplò: Ve- ritas nobis eſt doctrinæ cœleſtis verbô: Vita nobis eſt felicitatis æternæ donò; „quem ſi ſe- „ quamur, nec error timendus eſt, cuùm ſit via; „ neque falſitas, aut mendacium, cùm ſit ve- „ ritas; neque mortis periculum, cùm ſit vita.* Apud *l. 3. de fide t. 2. *X S. Leo ſerm. 2. de Reſurrect. 6 hi Un nin m nstmnm nl md i „e teigee Iüudinunm 4 inarcſin⸗ Dorrdnort, Ge inmeni en os oone; on lchincyon Ninntpnan Nen Aun finep wenet von i bollele ſ upui, N iſi Eidind⸗ 1e Mlonn onn Deituntum m wenmdmo h muggunnden Mrecamson in Ain Enranumen 1iin r WMoras hure DArrpnir on eibtrit imnnnes, ine uDirinon ee ulg ioſs h egnum i ltdeer ſenind⸗ Ceſt iiin mnuun en gl iniin, nes eling Canmn mi, Geltre ennih eterdumm 1 Cnöhyknrn Kprirear. Uen hehc⸗ minknlsen inellein e nnipun . No —ꝰ ludt et. Nots lt 0Alunn Stnerſiil⸗ s eni n, ehen Ali t enh . 1 Confideratio III. 541 Apud ipſum virtutes omnes ſumma pulchri- tudine gaudent, tum quia hic ad gradum per- fectionis altiſſimum evehuntur, tum quia illas exercendi ratio divina ſublimior eſſe non po- tuit, vel denique ideò, quia ſolus ipſe virtu- tum ſingularum decora Perſonæ divinæ con- junxit, cordi ſuo applicuit, ad fontem gratiæ & gloriæ admovit, ſuarum perfectionum ſplen- dore immenſo circumdedit, unde in actiones illius omnes ornatus nobiliſſimus, admiranda pulchritudo, & nitor lectiſſimus dimanat, quem niſi apud ipſum nullibi reperias. Refert S. Cle- mens, dum Principis Apoſtolorum itinera no- bis recenſet, non illum inſtar hominum terram pedibus calcâſſe, ſed volucrum in morem ſu- perna tenuiſſe. Multèò veriùs de Verbi incar- nati vita & actionibus iſtud aſſeres; namque hic Sanéktorum omnium ccœleſtis Rex non ùr cæteri hominum ambulavit: Theandrica erat illius operandi ratio humano-divina, & divino- humana, quæ omnem totius naturæ vim; gratiæ & gloriæ conatus omnes longiſſimè ſuperabat. Apud ipſum, & in ipſo virtutes omnes no- bilifſime occupantur; nam DEl-Hominis ope- ra ſibi ſubdita regunt, quo tam præcellente imperiò cordis humani errores arguuntur, cùmnm earum regimini non ſæpe minús, quâàm incon- fultò ſe ſubducit. Non ſatis IIli fuit, chariſſi- mas virtutes, ſuæ conjunctas perſonæ ad or- dinem Divinum elevaſſe; ſed & omnes animi ſui motus ipſis gubernandos commiſit. Ut gratiæ Regnum ampliſſime extenderet: ut in augu⸗ 542 Virtutes Sacerdotales auguſtiſſimo ſolio virtutes collocaret, non ſo- lùm Angelis & hominibus, ſed ipſi quoque Angelorum Domino jura dare debuerunt. Apud ipſum virtutes pretium inæſtimabile conſequuntur, ſive quòd univerſis gratiæ aut creatæ, aut increatæ ornamentis refullſerit, ſeu quòôd omnem ſanétitatem in ſe uno eſt com- plexus. Unde nec minima fuit ipfius actio, quæ pretii non eſſet infiniti „& meritô polle- ret infinitũ. Opprobrium, dolor, contemptus res ſunt naturâ ſuãâ infimæ, quas tamen ad eum nobilitatis apicem EjusPerſona ſubvexit, ut totius mundi redemptio, & omnium Electorum ſalus juſtum illarum præmium ſit conſtitutum. Apud ipſum denique virtutes ſunt potentiſſimæ: Quam- vis cnim undequaque amabiles ſuapte natura ſemper exi- ſtant, nunquam tamen corda noſtra fortiùs ad ſe trahunt, quàm cùm in )Elu Chriſti perſona ſuam nobis pulchritudi- nem oſiendunt. Ad virtutis amorem aut rationce ſtimula- mur, aut exemplö: Momenta quidem rationum illam ſua- dentia non ſerviunt æqualiter omnibus, nec candem vim a- pud omnes habent: Deinde boni genuini ſpecies, quam pro- ponunt, ſapius ab affectuum ſequiorum fumo, & phantaſiis erroneis its obfuſcatur, ut perquâm difficile ſit, eas ritè diſ- cernere: Nam ſolem nubes obumbrant, rationem aſſectus. Veruùm huic malo nihil medetur potentiùs, neque has um- bras quidquam pellit efficaciùs quàm cxemplum, quo vo- luntas faciiè trahltur; præſertim Eſu Chriſti Servatoris ex- emplé, qui ad nos & cœlo deſcendit, ut ad virtutis conſecu- tionein vitæ ſuæ ſanctiſſimæ actionibus animaret Quando incellectum meum ad obſequium fidei adducere cupio, non tam ratione id evinco, quâàm Filii Divini revela: tione: Unigenitus, qui eſt in ſinu Patris, ipſe enarravit. Ita pariter cùm voluntatemn ad virtutis smorem excitare con- tendo, nihil potentiùs huc me allicit, quàm vita & exemplum Etiu Chriſti. Vos voçatis me Magiſter, & bene dicitis; ſum etenim..Exemplum dedi vobis, at quemadmodum ego fe- 6⁄, 4 11101 ,nhuc, mnen i melnid n l en ſin zglones nunnd l 10 fd int eſe n mn ennun luetzeienelenin Pmen onhieonimn enmid Aur oii ir ſin geulnt wrcüſe it chtliz noten Aot unn, nlnt Anlum in lehrimin e Aukcrhen tuin lecun id⸗ te liremn o N erenſhetn e. nil loanrn r Cedaen iun inle itelsge nenihuſli nſe umiin n lit iui⸗ il, Amide. Calhcnt , ul uſrhuite Hmminbedr oltonkimn, aru deri lun firn n 1n ien i n monmn Aab Pig net enni Gii hrieh tuß 1n hnd ſten ſele it eune⸗ un minun aiig neneu aenelun h⸗ Cirti Ennut nal miten miti kun lti ur ſi Drrel Conſideratio III. 743 .. ci, ita & vos faciatis, Hoc vetbum plus apud me valet. quàm ſexcentæ rationes; neque miror, quòd Vir ille Apoſto- licus Petrus Faber Nobilem quemdam ad virtutis ſtudium hoc diverbio cfficaciter induxerit: Chriſtus eſt pauper; ego divi. tias quæro: Chriſtus eſurit; ego ſaturari cupio: Chriſtus in cruce nudus eſt; ego mollibus veſtiri volo . Chriſtus triſtis eſt in laboribus & tormentis; ego hilaris in deliciis, Sicut brevis iſta meditatio Virum hunc nobilem à ſenſibus ab- ſtractum, ad veram pietatem traduxit; ita pariter ſtependas converſiones maximô numeréô adhuc efiet operatura, ſi pro merito ſuo rirè expenderetur. Ad magnum iſtud princi- pium magnus Gentium Doctor totam Sanctorum ſcientiam reducit; eſique certiſſimum, plenè obtentà illius intelligentiâ: lumen mirabile oriturum in cordibus noſttis, unde fluent ſine numero hinc notitiæ pulcherrimæ, iſtinc practicæ veri- tates ſolidiſſimæ, quarum virtus efhcacia multò majore vo- luntatem trahet, quàm diſcutſus ſubtiliter exquiſiti, & quæ- cunque virtutum ſingularum ſingaularia incitamenta. Hæc uti ſunt veriſſima, ſic maximi facerc nos portet Exemplar abſolutiſſimum, quod Magiſter zdeò nobilis oſten- dit omnibus, praſertim Sacerdotibus. Hunc audire nos, & ſequi Pater cœleſtis jubet; Hujus imaginem ſuns quà illu- ſtrationibus, quâ piis impulſibus format Spiritus ille Divi- nus, quem in ſui locum præceptorem ſuffecit rediens ad ſu- pPerna Redemptor. Bcati erimus, ſi nos intuitus Pater, ex- preſſam Filii fui glorioſam fimilitudinem deprehenderit, & dicere de unoquoque noſtzům poſſit: Hic eſt Elius meus di- lectus: Ipſus eſt, novi quàm optimé; En veram illius effi= giem. quæ ipium genuinè refert. Audiamus nos Divinum Præceptotem, qui per Spiritůs Sancti linguam ad nos loqui- tur: Ejus conſiliis morem geramus; vitam illius & mortem ſedulò imitemur, nunquam non meinores, unum nobis eſſe Magiſtrum, qui ſuam in cruce cathedram fixerit, totamque Sacerdotis gloriam in eo ſitam eſſe, ut cum Apoſtolo nihbil ſciat aliud, niſi Chriſtum crucifixum. „* O Veritas, DEIIS, „ fac me unum tecum in charitate perpetua. Tædeè me ſæ- „ pe multa legere, & audire. In te eſt totum, quod volo & „ deſidero. Taceant omnes Doctores; ſileant univerſæ „ creaturæ in conſpeetu tuo: Tu mihi ſolus loquere. * Kemp, l. &. 3. IV. 544 Virtutes Sacerdotales IV. Unum adhuc probè notemus; non eſſe Prototypon mor- tuum Salvatorem noſtrum: Eſt ille profectò Exemplar vivum & vivificum, quod non modè ſuaviter alliciat, ſed & vires ad ſequendum ſubminiſttet: Potenter agit, fortiter influit, ubi non deeſt congrua diſpoſitio. Quis ad ignem hunc divinum accedat propius, quin calefiat? Quis huic lucidiſſimo ſoli pro- pinquate polſiit, quin illuminetur? Accedite ad eum, & illu⸗ minamini! * Cùm in terris apud nos ageret, morti & pas- ſioni obuozius, virtus de illo exibat, & ſanabat omnes. ** Nihilominus poteſt glorioſus nunc, & immortalis. Mira ſanè operabitur in Sacerdote piè ſibi quotidic aut in ara, vel ad oratorium propinquante. Meditetut Sacerdos die ac no- cte in lege Domini: meditetur in vita & myſteriis Eſu Chri- ſti, unde mirum robur, dulcedini junctum, exire comperiet. Guſta & vide, Sacerdos Altifſimi, quàm ſuavis ſit Dominus: Vita Eiu Chriſti tota die meditario tua ſit, ut Ejus imago in te ſormetur Venict hinc tibi admirandi luminis abundan- tia, Myſteriorum ſublimium jugis notitia, & invicta in labo- ribus, in proſperis & adverſis fortitudo. Sedebis in pulchri- tzudine pacis, & in tabernaculis fiduciæ, & in requie opalen- tza. "t* Ibis de virtute in virtutem: & quod caput eſt, fe- liciter exequéris illud Apoſtoli grande monitum: Induimini Deminum noſtruns 7Eſum Chriſtum. &**e Meditatio V. De Charitate Sacerdotali. Simon Joannis, diligis me plus his? Dicit ei: Etiam Domine, tu ſcis, quia amo te. Dicit ei: Paſce agnos meos Paſceé oves meas, Joan. 21. . N Irum videri poſſit, ter interrogatum à Divino Magiſtro Perrum, an ſe amaret, audire ter debuiſſe, hoc unum ab eo deſiderari amoris argumentum, ut agnos & oyes paſcat. Hinc legitimè inferimus, Chriſtianum Sacerdotem non poſſe ſuum erga DñEum amorem oſtendere luculentiùs, quâm ſi animarum, Paſtori æterno chariſſimarum, pro quibus ipſe vi- tam & ſanguinem dare non dubitavit, curam gerat ſedulam, & præci- * PEſal. 33. N* Euc, 6, 19. *** Iſsis 3 2. *ÿ Rom. 13: l üterknn ielili elinine ine Sem nlette,d Swene, gn E, due coh 2locen grect CNNdet Ne nuginng. 8thertuc nmn AA ind gor n Cmnßinn ülnteiti, ttim une Ubkin, n Elenmen Ekmundds unn lal Mlin imnei eurlg te lus br⸗ knltinco hn Icluctcreng Goodan mutum mil llune i ickeptnt C Miebeni, ede eſe Mone olech l Alicun eltt 1ig brüterit kaligrenduus, Abie källiut, Airin n/ Ne e, 6 ſaut 1nn k innmni h ſigwilkenint türn gairits ntiti Ail⸗ Min kintun ne inh bllnin ⸗ 4,0 a tniſe 1)1hntaſtii Ee onmmm: dus . toni ii binle ℳ⸗.: „ mNiin bullenn 4 4 Meditatio y. 54 5 præcipua jllas charitate complectatur. Qualis eſſe debeat iſta proximi charitas, quæ certum ſit noſtri erga DeUIM amoris argumentum, in hac meditatione inveſtigemus. Duplicis ge- neris ſunt miſeriæ, quibus affligitur humanum genus; internæ, quæ ad animam pertinent, & externæ, quæ corpus premunt: erimus cha- ritate ſincera præditi, ſi hæc proximi mala te- nere compatiendo ſentimus, & iis medelam afferre ſatagimus. Hæc itaque commiſeratio- nis teneritudo primò ad juvandas animas; ſe⸗ cundè ad juvanda quoque corpora nos extimu- let. Pundtum I. Circumſpiciamus orbem totum oculis men- tis in lumine fidei, uti deſiderat S. Auguſtinus, quid videbimus in plerisque hominum, qui terram habitant, mii milerias ſpirituales in- entes, & ſiné numero? Spectandum ſe no- is offeret mundus univerſus tanquam Xeno⸗ dochium & Hoſpitale ampliſſimum, quod omnis generis ægrotos contineat: videbimus reipſa Piſcinæ illius Evangelicæ latera, in qui- bus erat multitudo languentium, cœcorum, ſurdorum, claudorum, & paralyticorum. Vide- bimus etiam, quod nagis milerandum, ingen- tem mortuorum multitudinem, qui corporibus vivis incluſi usque ad æternæ damnationis bara- thrum ſive adreptant, ſeu ipſi ſemet furiose advolvunt. Quid ad ſpectaculum triſte cha- R. P. Dufrne Exercitia. Mm ritas Virtutes Sacerdotales ritas tenera, & compatiens? Poteritne miſe- riis tantis, quæ vel rupes emolliant, adſtare otioſa? Profectρ non porerit. Aut igitur non videmus nos flebilem animarum ſtatum, aut in ſaxa obriguimus, niſi ad ſuccurrendum vehe- Aperi, Domine, Sacer- dotum tuorum oculos, ut videre velint miſe- riam: Illorum quoque corda emolli, ut otiose non ſpectent miſerrimum Lazarethum. Mundi totius, & animarum ſtatus maxim deplo- randus attentèé inſpicitur, eundo per ſingula morborum genera: Deinde voluntas ad ſuccurrendum efficaciter latur, concepto priùs teneræ compaſſionis ſenſu; mè quòd fratres ſint, & infeliciter decepti, quot- quot languent, aut in rabiem acti ad exitium prope- menter incitamur. Pundlum II. Quamvis auxilium amplius ſibi depoſcant, & acriorem quoque ſenſum miſeriæ ſpiritua- les exigant, utpote infinitò corporeis majo- res; tamen etiam iſtæ charitatem magnopere exercent, ut & ſentiat per compaſſionem illa- rum pondus, & medelam afferre ſtudeat, id- que tantò agit ſolertiùs, quéò magis auxilia externa conducunt ad integram morborum animæ ſanationem ac depulſionem. merèò tenuis eleemoſyna in familiam pauperem erogata; domus affiicta ex charitatis inſtinctu viſitata; ſubſidium in morbo gravi opportunè allatum; aliquid pecuniæ, veſtium aliquid, parvula refectio, nonnulla conſolatio a n aetſets in d on enpt 5 Ilne Iredchmmimann rnnleitüled cetcdln E, den Undun n AFon Un N Werorn. get ejent Minf wteſtünan ert enlcltes, Aheni nn bables, Nunt onper, SAl dene! H enewnſer, MMb de Nevt Ulenrt meteh Unbonn Nech rnem hlun ch em Eete⸗ gükegei⸗ n Uumtren 3 Uunattut lug ſongt uin aüfue feenit ſeſlir g n git, n letlee en! otein Genmolunt; eit. Aur in inmmſunn lnnnnente⸗ heii Donig r Dere n Cotctennlei um Lanmtin, mnn entunt, inlmn A uumnin an n uin ß 01 plſt l hn nene fi Nharpottn uien nirf rnuſtsn jllene ſden egrnm onnt Nlcnen Nr⸗ hmlune ch ol 1/ ſen 4 4 ,udd n Meditatio V. 547 ximas converſiones viam ſtravêre. Licet au- tem iſtud non ſemper obtineret compaſſiva Charitas, ut à medela corporum tranſire poſ- ſit ad medelam animarum, maximi tamen fa- cit quæcunque in miſeros collata ſubſidia. Ne- mo Sacerdotum eſt, qui ſeipſum conſiderare non debeat tanquam patrem pauperum, tanquam aſylum Orphanorum, tanquam re- fugium miſerorum. Sed numquid non fre- quenter evenit prorſus contrarium? Nun- qumne viſuntur Sacerdotes ipſis Laicis durio- res, tenaciores, aſperi magis, & minùs ad mi- ſerendum flexibiles? Quàm ſape fit, ut pedem referre cogatur pauper, & nihil ſperet, cùm obviat illi Sacerdos? Homo ille à Jeruſalem deſcendens in jericho, & miſerè vulneratus à latronibus nee Sacerdotem „ nec Levitam, cùm uterque præteriret, habuit conſolatorem; ſed Samaritanum. Spectet, mi DEls, para- bola hæc ad legem ſolùm veterem, & permit- tere noli, ut cum dedecore Statûs ſanctiſſimi apud nos in lege gratiæ tranſeat vitiô noſtré in veritatem. Sacerdos viſè ils præteriwit, ſimiliter & Levita: Samaritanus autem videns eum, miſe= ricordid motus eſt. Super utrumque pundtum reflexio continuatur, & quantum quisque profecerit in DEl charitate, ex im- penſis proximo ſubſidiis æſtimatur; tum wvoluntas ad Iuccurrendum excitatuü-. Mm 2 Ls- * Luc. 16. 548 Virtutes Saterdetales Lectio III. Hiſtorica. Sancti Gregorius Nazianzenus, de Baſilius Magnus. TAm arcto, dum viverent, amicitiæ vinculo hunc geminum Sanctum DElIS colligave- rat, ut ſeparare non liceat, quod IIle conjun- vit. Idem ambos natale ſolum, ſub idem ferè tempus mundo edidit: ſtudiis unà vacaârunt; eandem uterque eremum ſubiit, ſacrümque Presbyteratůs, & Epiſcopats Ordinem ſimul accepêre. In Cappadocia, initiò quarti ſæculi, ortum Eccleſiæ fuit hoc geminum illuſtre ſidus e fa- milia nobili, cujus tamen egregia pietas, & ſanctæ KReligionis ſtudium adhuc multèò fuit no- bilius. Hæc etiam fuit par amborum gloria, quòd & parentes, & fratres, & ſorores, nu- merô ſedecim, Angelicam in terris vitam ege- rint, quos inter duodecim inter Sanctos ab Eccleſia numerantur. Exempla virtutum, quibus paterna domus ut- rinque collucebat, maturè ad ſimilem pietatem Gregorium, & Baſilium induxére. Congenita igi- tur ad pietatem propenſio id ſenſim, creſcente annorum numero effecit, ut, quamvis juvenes, prudentiã tamen & morum gravitate ſenibus anteirent: unde factum, ut ſolo ſapientiæ ſtu- dio, ſuper terrena omnia evecti, pulcherrimè occuparentur. “ Teſtatur de ſe S. Gregorius, in illa ætatis te- neritudine, cujus indoles ſive ad bonum, Hes i an h⸗ hinenen liin coin ſel mi Nte Gihhhntdme Sis enherd enonue, riinoren, ia er, 1 Prlilnmte n yattan Sole Mn i 20 Ttbiets en 5 Hcs a e Cols n Wenn m celo Eni , enpens mn inAmornt Ulan eigen llco red, ichptentn worcrſ beneet ian tgeſu unr kuie henn Eben Aantten Nn Po Umelu e lo won errn Uſtoier Muimen NN Mernd aicdt nCenele⸗ ſeer, gotl leſlun, ſür enmn fbin kn dlcnthün nüigriien,em mim Aun ut ne en ſenn ſn itorminm Fenez Ann nn nlhniſi kein iner n busnaenun eninienze Nnlere Ngel Utſenſmeet nn giſin, coleen ehh „ dr rige ielpn Lectio III. 5495 ad malum cerea eſſe ſolet, inditum fibi fuiſſe eximium continentiæ amorem, quem viſio cœ- leſtis amplius poſtmodùm accendit. Geminæ virgines pulcherrimæ, modeſta gravitate non minùs quâàm ſingulari amœnitate conſpicuæ in ſomno ipſi adſtitéêre: cùm verò utraque in- nocentibus blandimentis, quæ juncta Majeſta- ti ſuavitas temperabat, illi occurerent, auſus eſt interrogare, quænam & unde eſſent? Ca- Nitas mihi nomen, ait illarum una: ego Tem- perantia vocor, altera repoſuit: Regio [Eſu Chriſti ſolio ambæ unà cum cœleſtium Vir- ginum choro adſtamus, ubi delicias haurimus ineffabiles. Eſto igitur nobiſcum, Fili, & us- que ad Trinitatis æternæ ſolium te perduce- mus. Bis dictis in cœlum avolâärunt; cúm- que oculos in abeuntes intenderet, ſimul & ſomnus ceſſit, & viſio tota diſparuit. Verùm ab eo temporis momento ardens virginitatis ſtudium, & amorem toto pectore concepit. De vitæ ſtatu eligendo ſubin deliberans, nuptiis cum faſtidio rejectis, ad eos aggregare ſe ſta- tuit, qui continentiam perfectam ſectarentur, ut hac ratione Chriſto DEI Filio arctiùs & fa- ciliùs adhæreret. Infaotiam egreſſus, Cæſaréam patriæ me- tropolim sdit ſtudiorum causâ, ubi pariter litteris operam dabat S. Baſilius. Venit poſt- modùm Alexandriam, unde maritimo itinere in Græciam eſt profectus: inter navigandum valida tempeſtas vehementer illum exterruit, quòôd Baptimmo nondum eſſet initiatus. De- M m 3 nique 15 Virtutes Sacerdotales nique Athenas feliciter appulſus, eloquentiæ ſtudio annos complures dedit, quo tempore morum innocentiam inter urbis illius corrupte- las egregiè cuſtodivit. „ Huc paulo poſt e& patria Sanctus quoque Ba- lius commigravit, quem perhumaniter exce- pit Gregorius, & amicitiam veterem inſigni officio eidem mox demonſtravit, càùͤm à ſtu- dioſorum petulantia venientem exemit. Erant hi ſuis quique Mag ſtris perquam addicti; Qua- re tyrones recèns appulſos ad ſui Præceptoris ſcholam adducere certatim ſatagebant: Ve- nientibus ibant obviàm, eéôsque ad urbis por- tas, vel etiam in deſertis locis expectabant, ut ſuis eos partibhus maturè adjungerent. Sic inventum tyronem ad ſuas, aut amici cujus- dam ædes deducebant, ubi ſtatim in Diſputa- tione publica doctrinæ ſpecimen dare, & re- ſpondere cuivis opponenti jubebatur; quod quidem exercitii genus magis ad terrorem, quàm ad tentamen operoſius aſtutè erat com- poſitum, ut nempe modeſtiam Candidatus ex- templò doceretur. Inde hunc ad balneum bi- ni ſolemniter comitabantur; excitato dein ſu- bito clamore furioſorum inſtar, progreſſum ulteriorem inhibere velle ſimulabant Tum ad balnei januam importunè ac ferociter pul- ſantes hoſpitem ſuum perterrefacere molieban- tur: admiſſum tandem inter Academicos cen- ſere, & tanquam ſuum honorificè ſalutare oc- cipiebant. Suis ergo ſodalibus multis perſua- dere ſtuduit Gregorius, ut hæc ludicra venien- ti 1 ntrmt Emmn nn bentel e S 0 Pe elun Nmendd gußen ll u fonhen ibs lerei e Chnentone conzchſthe Neiels Ma Oini Mcg nuſindenot un eonetn E Nbe dhan alketis voln Yaſimuet penu, men n entum dn lun iet mallt hallus Poli wor UettMgſ ,ltenge Zaindu, Aen npis Emg, Cre ubon mod Imn kucole ehüſol Ahnpoln rde uſu 4 n iit, guo heiluun mchugle etnmanen, rengli is lifant 0 igelen N ſe intsſe⸗ s ayectinn unen S nid i⸗ luimanbipen. nen eur, n ehnmn, gro Eenofen nsenn conn⸗ Cmdicuaser⸗ adbileunde litno leri , Nogeſu leban In 1. Kodte certmein ltetliceh⸗ iiehorbe Lectio III. l ti Baſilio donarent, quòd is morum gravitate, ac virtutum famâ dudum foret conſpicuus. Sancto enim huic juveni adeò diſplicebant qui- cunque lulſus & joci, ut eapropter excedere Athenis apud ſe ſtatueret, niſi eum ſodalis in- timus Nazianzenus prohibuiſſet. MWagna igitur ſedulitate, ac labore indefeſſo ad ſtudia incumbere perrexit, quamvis felici prorſus polleret ingenio, neque ulla opus ha- bere contentione videretur. Eloquentiam ſi- bi comparavit potentem ac vividam: Gram- maticus, Poëta, Hiſtoricus & Philoſophus fuit eximius. Logicam adeò callebat, ut ejus di- ſputandi vim nemo facilè poſſet eludere. Aſtro- nomiam, Geometriam & Arithmeticam ita di- dicit, ut ne ab æmulis caperetur; progredi autem ulteriùs noluit, quòd ſupervacaneum iſtud exiſtimaret. Cum frequentibus morbis inceſſeretur, artem quoque medicam in ſub- ſidium vocandam duxit, ut propriæ valetudi- ni conſultum iret. Sic ergo profanam littera- turam coluit Baſilius, ut Theologiam minimè negligeret, cui totum ſe impendebat. Ejus in Eloquentia Magiſtri erant Himerius, & Pro- hereſius, uterque Chriſtianus, Cæſaréa Cap⸗= padociæ oriundus. Sub idem tempus Athenas ſe contulit Prin- Ceps Julianus, Gregorio & Baſilio notus, cum quibus non modé profanis litteris, ſed & Scri- pturarum ſtudio ſe addixit, quamvis jam tune renuntiare Chriſto ſtatuiſſet, quod tamen exe- crandum propoſitum, timore adactus, alie Mm4 tem- 7552 Virtutes Sacerdotales tempore exequendum cenſuit. Hujus infor- mem ſpiritum ex oculis, totòque corporis ha- bitu Sanctus uterque jam tunc colligebat. Sta- turàâ is fuit medioeri, collo craſſiore, latis hu- meris, quos identidem, æqueè ac caput, varie movebat: pedibus & inceſſu vacillabat; ocu- los quidem gerebat vividos, ſed vagos, & fu- rorem torvitate ſua notantes: naſus ei fuit contemptum ac temeritatem ſpirans; os la- tum, inferius labium turpiter pendulum, bar- ba aſpera & acuminata: ridiculus erat in geſti- bus, & capite ſine causâ frequens annuebat; in ſonantes cachinnos absque modo ſolveba- tur; inter loquendum hæſitabat, & anhelitum ducebat; quæſtiones abſurdas formabat, & re- ſponſa dabat obſcurè implicita, ſenſũùque ca- rentia. Quantam peſtem ſinu ſuo fovet Romanum Imperium, ajebat Gregorius eum videns, utinam veridicus non ſim! Jubente Cæſare, paulò poôſt in Italiam Julia- nus rediit, & Sancti quoque, abſolutis jam ſtu- diis, in patriam remearunt. Prior autem diſ- ceſſit S. Baſilius ex Athenæo, & Cælſaréam Cappadociæ venit, ubi cauſas forenſes tueri eœpit, qui primus erat gradus officia publica prenſantium, & Eloquentiæ ſtudium com- mendabat. Verùm ſuperiorem dignitatibus Baſilium reddiderat Philoſophia, jamque ho- nores tunc contemnebat; nondum quidem ex virtutis ac modeſtiæ regula, ſed quòd ſcien- tiæ ſuæ amplitudinem ſuſpiceret. Aliam brevi doctus eſt Philoſophiam à ſorore Macrina, qua emoln on eſt muin ſelere, N V ze uenmn ſond tlenglerbn rhimin 1 Num Fnate enhumn i homamenanna ſ oltine geig in eonnidchen iünt eceſen nr nthlie in Mncon Hyknarizne! Asur, Yon, Anmun Ppumi men m rn Aſfins Hiars, furncxkrim Ww lonnesen nen, r, Petitr Pnit hieri ntopaun ere, orl Monmni er ie ſmi Antſe hile t NI. ve en. cli buſiore le, recepi Ayellie g elun i ig: ilii en finl. erſentlnn. falterigt enanlt, E l, iiete. n Emnteitn hm⸗ , ſalne⸗ ſi Mranm fiteg mna 7laimn hia. lacsmttr. r anen l. KCelren Prenſe tmti Oſtengne Kudium n. n Gnnummn , ſrrhr on atrel . Aunerl 1n iinf Leäuio III. Fr3 4 duce mundani honoris fumos ſpernere copit, ſibique ipſi ſecundùm cœleſtis ſapientiæ placi- ta vileſcere, neglecta, quam Eloquentiæ in- ſigne talentum ſpondebat, humana laude: ac- céſſit Evangelicæ paupertatis ſtudium, ut nem- pe rejectis omnibus, quæ morari eum pote- rant, ſolam virtutem impense coleret. Quaſi & gravi ſomno evigilare tuné cœpit, ùt ipſe teſtatur, & ad Evangelii lumen ſapien- tiæ humanæ vanitatem ſpectavit. Juventutem illius acquiſitione conſumptam deflevit, cog- nitäque Legis illius perfectione, quæ vende- re omnia & elargiri pauperibus jubet, peritum hujus viæ Præccfens ducem nanciſci deſide- rabat. Incredibjli ergo ardore provincias per- Frarit⸗ ut Sanctorum aliquem reperiret, quo agiſtro ad vitæ melioris compoſitionem ute- retur: plures autem prope Alexandriam, & in .gypto; plurimos in Palæſtina, in Syria, & in Meiopotamia invenit; nam vitæ Monaſticæ inſtitutum haſce regiones jam pervaſerat. IIlo- rum jejunia, labores, orandi ſtudium ſomni brevitatem, cæterumque rigorem impensè mi- rabatur: Homines cœleſtes, ſui corporis ne- glectores; famem, ſitim, frigus, nuditatem tolerantes, ſpretisque omnibus in DEIIM ab- ſorptos mirs ſuſpiciebat, utpote quorum arcta vivendi ratio palam faceret, quid ſit viatorem in terris agere, cœlique velut incolam ſuper mundana omn'a evolare. Faſſus porro fuit Baſilius, vitæ ſimilis deſideriò talibus exemplis vehementer ſe fuiſſe incenſum. Mm 5 S. Gre- 55ß Virtutes Sacerdotales S. Sregoriu- Nazianzenus & ipſe Athenis paulò pô valedixit, omnis moræ impatiens, dum ſuo iterum Baflio jungeretur. In pa- triam redux Baptiſmô eſt initiatus, quo bié ſuſcepto, gloriæx, deliciis, mundique bonis omnibus nuntium miſit, & vitam verê Chri- ſtianam eſt auſpicatus. In Scripturis ſanctis aſ- ſiduò meditabatur, ut ſpiritum à librorum pro- fana docentium corruptions purgaret. Car- nem & juventutis ardorem magnis laberibus, ſejuniis, oculorum cuſtodiâ, umi cubatio- ne, veſtitu aſpero, lacrymis, & ſomno bre- viſſimo ſubigebat: diem operando, noétem DEIIM laudando extrahebat. Et hæc quidem illius tuêre initia. Nihil quidquam tempora- lium bonorum ſibi retinuit, præter ſolam elo- uentiam, DEl obſequio ſervituram. Vitæ atum jam electurus, anceps nonnihil hæſit, utrum ſolitudo, an hominum ſocietas ſibi eſ- ſet præferenda? Viam denique mediam, quæ contemplationis otium & operationis fructum ſimul conjungeret, ſibi adeundam putavit. So- litudinem vero potiſſimùm diſſuaſit ætas paren- tum, qui ejus operâ indigebant. Rei præſer- tim domeſticæ cura magnopere illum fatigavit: negotium faceſſebant cumprimis famuli, quos hinc rigor exaſperat, iſthinc lenitas ſolvit: Ad hæc pendenda erant gravia tributa Cæſari, quæ cum ſevera importunitate illius Miniſtri exigebant: Lites demum variæ, quibus rem domeſticam tueri contra malevolos, & ini- quos Judices oportuit, Gregorium acriter ve- abant, 1 nt rerere el I Pen Ke min giubt uld 2 Higeu uCerram iilen n b iglafeg. drbilii wiunen n Cbutn n Kidr nen le ini an unn ume i Int Lkenis ukſalali lrbeingin lceinime muſinin Tüunnin, nin Wr Eing Ube AiNin meeän 1 Kon⸗ 1 4 Nek norrin eketur. 1. tinns 1 Unnctglete flun fen D wilirong pne In. ike ,Dun aitn Chmoke nc, o Ehergten Hun ene er Aunen. Vtunm. Ve Momihl rt ckuzltl e Necan gue ronsfucun Nat trusuen⸗ einertr. Aunbnnt launnl,gen ſenits rbuil one Ar (fer de⸗ ie . on Ledtio III. 155 Xabant, iſtúdque maximè illum habebat anxi- um, quomodo inter tot mala cor ſervaret à eccati labe innoxium, quod absque ſingulari rorſus DEl auxilio fieri non poſſe intellige- at. Hæc igitur ſolicitudinum varia impedi- menta Gregorium prohibuére, quò minús Ere- num adiret cum Baſilio, ùt huic pridem fus- rat pollicitus. Itaque Baſilius ex Oriente, & Ægypto re- dux, minimè expeéctato dilecto ſocio, in pa- tria quibusdam Monachis ſe adjunxit, eé quo- rum ſtricta vivendi ratione colligebat, non poſſe fieri, ut carerent genuino ſpiritu, qui tantam naturæ vim inferrent; Quare ex eo- rum conſuetudine fructum non minimum ſpe- rabat. KEuſtachius Sebaſtenus cum diſeipulis erant ſodales illi, quibuscum vivere ſtatuerat: Hos Ei diſſuadebant non pauci, quèd ſuſpe- ctos de Arianiſmo crederent. Verùm Baſilius, ut famæ ſui proximi conſuleret, fidem verbis non habuit, figmenta interpretatus, quæ ad- versùm viros, opinione ſua, non malos diſſe- minabantur, donec tempus aliter eum ſentire docuit. Ipſe tandem in Ponti provincia Eremum ſibi delegit ad Irin fluvium, haud procul Ibora, quæ tenuis urbecula Sedes Epiſcopi fuit. Huc eum S. Macrina ſoror attraxit, quæ unà cum matre ſancta Emmelia in ſuo prædio vitam inibi ſolitariam agebat. Monaſterium fœminarum ex notis & domeſticis conflaverat eo in loco Diva Macrina, quod & ipſa piè regebat. Haud pro- 556 Virtutes Sacerdotales procul inde aberat templum 40. Martyrum, quos ea familia impensè colebat, & ſanctas re- liquias à D. Emmelia ibidem collocatas ſingu- lari ſtudio venerabatur: geminum prodigium in earum translatione divinitùs patratum de- votionem inſigniter augebat. Omnes & fſin- gulæ in hoc Aſceterio eàâdem utebantur men- sâ perquàm frugali, veſtitu ſimili, tecto com- muni: ignorari amabant; abſtinentiam in de- liciis reponebant; theſaurus earum erat pau- pertas, & cadùcorum omnium contemptus: rerum cœleſtium meditatione perpetuèò diſti- nebantur; preces & pſalmi diu noctũúque per- ſonabant: labor erat pro quiete, magnisque paſſibus ea vivendi lege ad perfectionem pro- perabant. In hujus ergo Monaſterii vicinia ſedem Baſi- lius fixit ad pedem montis in loco deſerto, ne- moribus cincto: ſylvas interſecabant valles profundæ, nec aberat procul fluvius cum ſtre- pitu e rupe cadens. Horridæ hujus habitatio- nis amœnam deſcriptionem ad amicum ſuum Gregorium miſit, qui joco innocente iſtud fe- rarum domicilium in reſponſo traduxit, ſicut antea Baſilius Eremum aliam, ab eo ſibi pro- poſitam in jocum verterat. Nam inter ſummas etiam auſteritates hi Sancti mentem hilarem, & exporrectam ſervabant. Verùm poſtea S. Baſilius amicum veterem ſeriò edocuit per celebrem epiſtolam, quæ- nam ſua eſſet vivendi ratio in ſolitudine; ubi tamen recenſet potiùs per animi moceſlianu qui GNbens P eſ nn Se. be don Se, N ne, Scche ople Sonnnt) , urn derrn; Gnn nonigee goin onnn Unrlorenee Pikiiſtl ,entaun, ,in ſenics, Uin tennnn, Aümnhen ſ Wcobins 9 „Quntn Vem ℳ4 on Ulſa ipre Geonnid. Cund e riun imk ſelgn Plin dand, umn luim Adt l⸗ il nuſe ch I KLonmentone i merleen eba ccee verheſen, Alhene 1, Elne blbenu num Nrolen s tretin Wehmnin, ſniſ tihe liemmee. Erimn enge n 0nenen hrefe, 1 ugnine fillorenge⸗ iſeten . oteerode⸗ ſrlent nles Hig angte⸗ ishrbinie⸗ wicunnn eneſtoke ulit Ken eo ſeigr⸗ eeſeti, t. iinerktnnn en blien ſan tnen Ledio III. 557 quid Eremus poſtulet, quàm ut ſeipſum no- tare velit; ultrò enim fatetur, ſe ſibi diſpli- cere, nec fructum è ſeceſſůs opportunitate ſatis adhuc cepiſſe. Oſtendit primèò ſolitudi- nis commoda, & ingentem utilitatem, qua fiat, ut cogitationes figantur, & motus ani- mi ſedentur, dum eis alimenta ſubtrahuntur. „ E mundo egredi, inquit, majus aliquid eſt, „ quàâm corpore illum deſeruiſſe: is autem e „ mundo verè exit, qui animum ab uſu cor- „ poris ità divellit, ut parentum, amicorum, „ negotiorum, patriæ, poſſeſſionum obliviſ- „ catur penitus, & eorum quoque memo- „riam deponat, quæ ab hominibus didicit, „ quò aptiorem ſe reddat capiendis cœleſti⸗ „ bus diſciplinis. Angelos imiterur Monachus, „ & orando ac laudando DEO ſemper occu- „ petur. Ad ortum ſolis manuum laborem „Oorditur, cui preces indeſinenter ſociat. In „ lege Domini & Scripturis ſacris aſſiduò me- „ ditatur, ut vitam illis conformet, Sancto- „ rümque veſtigia legat. Lectionem iterum „ ſequitur oratio, ut efficaciam doctrinæ ſor- „ tiantur. Etiam loquendi modum in hac Epiſtola docet S. Baſilius, ubi oſtendit, cum ſodalibus ſe vixiſſe, quorum bene mulros bre- vi nactus eſt, „Interrogare oportet, inquit, „ ſine contentione, & reſponſa dare ſine faſtu, „ non interſecandus aliorum ſermo, neque „„ in verba celeriter prorumpendum: Diſcere „non erubeſcat, qui ad Eremum tranſut, & „ alios libenter doceat, neque fateri pudeat . „Mag- 558 Virtutes Sacerdotales 3⁹ 55 55 95 55 9²⁵ 5 95 5 3 55 5 5 595 55 55 9 55 .ð 39 5 Magiſtri nomen, à quo ipſe didicerit. Sonò vocis utatur moderato: Git lenis & facilis in ſermone, non jocoſa proferendo, ſed bo- nitatem & manſuetudinem ſectando: om- nem aſperitatem fugiat, etiam dum corri- pit, quia humilitate correctiones meliùs præparantur. Monachi porro humilitatem tota exterior ſpecies loquatur; oculus in terram demiſſus, impexi crines, veſtis ne- glecta quaſi luctum indigitet: talis ſit tuni- ca, ut operiendo ſolùm corpori, & arcen- do hyemis rigori ſerviat: non ſit mollis, non ſplendida, non calore diſtinéta. Corpus verò ad ſolius neceſſitatis leges reficiat: ſatis illi ſit panis & aqua cum oleribus, quam- diu valet. Sine aviditate comedat, & ſpi- ritum quoque piis cogitationibus paſcat: præcedat refectionem, & ſequatur oratio: inter viginti quatuor diei horas una tan- tùm, & ſemper eadem reficiendo corpori deputetur. Brevis ſit ſomnas, ceibo com- menſuratus, nec ultra noctis medium pro- tractus: utatur comuni totius naturæ ſilen- tio ad animi collectionem; ad purgandas labes, & virtutem egregiè colendam. Hæc epiſtola compendium eſt eorum, quæ S. Baſi= lius in regulis ſuis poſtmodum docuit. Iſta primus exercuit: paupertatem adeè co- luit, ut ſola tunica cum pallio veſtitum præ- beret: pane & aqua ſuſtentabatur, unâque le- guminum aliquid cum ſale ad victum adhibe- bat. Hinc pallor & macies tanta,; ut mortuo quàm 1² znien e uclr un menhih ,tanit, 4 gt. mi v Ne tr i⸗ Sum, kſum SZ Creapnis) Pone lncen A, Aunme ſeüimg N ung ſecs i töptinan Cin muntal unanteneg in Nſtenez, Monulumnde Unilukacbart Ameninnt, Uuſlaiaent. tfit, Afmntent, Plenttt, dit Ules, Ns Küruſuche ielt Ifgentem Mreſetim, enſticon lliorle ticei ſeniz be tento, lſelntn e neliones N hotohurke lunnt, onkt hhen ſen. et ii, hon, r. renulgo cl nn ee nient lerdiggen⸗ Mnetn Aſ tondis t huum onth: Ppns un tin. =ð cbo con.⸗ etionn ro⸗ Snnute len A onunt nrne n ed dhelt tnen tid Ofelnt ie- tn igt ummnt 4 Lectio III. 559 quâm viventi eſſet ſimilior. Aſpero cilicio noctu ſolùm utebatur, ne quid ſodales adver- terent: terra ipſi pro lecto erat: à balneo ſem- per abhorruit, & ignem, quo calefieret, non accendit. Cùm tenera eſſet corporis habitu- dine, hic vitæ rigor frequentes illi morbos at- traxit, qui demum in continuos abière; unde factum, ut ſuma ejus valetudo morbos infir- morum ordinarios æ qquaret. §. Gregorius Nazianzenus & ipſe denique ad hanc ſolitudinem venit, amico veteri jungen- dus, & communem vitam cum iplo, ejusque ſociis acturus. Patientiam in deliciis nume- rabant; preces fundebant ſimul; in Scripturis ſanctis profunda meditatione volvendis erant aſſidui: manibus laborabant, ligna portantes, ſaxa cæœædentes, fimum ad olera in horto edu- canda ferentes; arbuſculas plantando, & car- rum onuſtum trahendo, cujus veſtigia diu in manibus hærebant. Domum habitabant tectô carentem & januâ, ubi neque focus neque fu- mus videri poterat. Panis, quo veſcebantur; durus adeò fuit, & malè coctus, ut eum den- tes vix frangerent, & fractum, quèòd glutinis inſtar hæreret, difficulter manderent. Profa- nos codices, quos in juventute amaverant unicè, prorfus abjecerunt, ut Scripturis totos ſe dederent: ad conſequendam iſtarum melio- rem intelligentiam, antiquos Interpretes, Ori⸗ genem præſertim, conſulebant, e cujus ſcriptis epitomen ſibi confecêre, hodiedum extantem, & ſub Philocaliæ nomine inter doctos nqtam. nter 7 560 Virtutes Sacerdotales „ Inter hæc Neo’- Cæſareenſes multis preci- bus apud S. Baſlium inſtitére, ut relicta Ere- mo, ad erudiendam in litteris juventutem ad ſe tranſiret, quibus ille conſtanter adeò reſti- tit, ut nec urbis Legati ad eum miſſi, nec uni- verſus populus circa ipſum collectus, dum ad urbem paulèò pôſt veniſſet, quidquam aut ro- gando, aut pollicendo efficerent. Socios vi- tæ ſolitariæ hic Sanctus habuit fratres geminos, S. Gregorium poſtea Epiſcopum Nyſſenum, & S. Petrum Antiſtitem Sebaſtenum, qui pri- mus à Baſilio ejus Monaſterium rexit. Erat hic inter fratres natu minimus, & patrem vix natus amiſerat: Parentis autem & Magiſtri vi- ces ſubut S. Macrina illius ſoror, quæ pueru- lum inde à cunis ad omnem virtutem educa- vit. Quamvis autem Baſilium ſanctitate æqua- ret, doctrinà tamen, & eloquentià inferior fuit, quòd fratrem S, Macrina, relictis litte- ris, ad ſolam pietatem erudiſſet, licèt inge- niôò plurimùm valeret. Poſt tempus aliquod S. Gregorius Sacerdo- tiò in urbe Nazianzena eſt ordinatus, quan- tumvis repugnaret, Epiſcopo unà & populô con⸗ ſpirante. Idem S. Baſilio evenit Cæſareæ, ad quem audita ejus ordinatione hunc in modum „ ſoripſit Gregorius; „Ergo & tu captus es! „ In PresbyterorumOrdinem nolentes uterque „ redacti ſumus, à quo ſemper abhorruimus: „ nam teſtes invicem ſumus, amaâſſe nos Phi⸗ „ loſophiam humilem & parum notam. Præ- „ ſtitiſſet forté, ad hunc ſublimitatis gradum . „ U0R 1. 11 clt: 1 ,Scn N lat iſ 1 tmnn e Entrei iſee , mdeeun KSAAwiNds, me 1Ncrinn NCrtisn iun hens hie⸗ utipf kunlen rümemvoſoß Pnmonnehe umen mene P cniic in cruen ts npmnni üeimſon n de eler tügne l ubon uin ulni, dol gtrn, Amul. Ats nnrt ßanorde Atznit, in Aülnperne REhoftun, legn, iatns fin ni i s li, , reſe s ſopenne ner ie mic, N tlis, ia, Aüigunnn Klen Ni eitkintfen⸗ cpun Mr knmn n in etit r Ebrenni lgttit n ee er. fimenth lndiuemner eni inn 1 eicee. en Aittize⸗ Neis Kert⸗ uns, gonl⸗ Coollan⸗ 1CAaner hmencoin Nensteſe Nhnns Di NI a N. Enintn Lectio III. 561 „ non aſcendiſſe: Verùm neſcio, quid hac de „ re dicam, donec intelligam, quid Spiritus „ Velit, & quò dirigat. Cùm res facta jam „ ſit, cedendum nobis eſt, hoc præſertim tem- „ pore, quo hæreticorum linguæ ſunt obtun- „ dendæ; Neque probro eſſe nos oportet iis, „ qui nos elegerunt, aut vitæ anteriori, cui „ nos addiximus. Brevi poſt uterque ad Epi- ſcopatum eſt evectus: Et Sancto quidem Baſi- lio Eccleſia Cæſareenſis obtigit; Sanctus au- tem Gregorius prime Saſimorum, deinde Na- zZianzi factus Epiſcopus. Hæc celſitudo pro- fundiùs in humilitate ipſos firmavit, eorum- que virtutem novo ſplendore auxit. Quidquid Epiſcopum ornare poteſt, in eis reluxit; Fidei puritatem ardenter zelabant, Eccleſiam dili- gebant: in omni actione prudentes, in labore impigri, charitate in pauperes pleni, erga po- tentes magnanimi, erga parvulos manſueti, miniſterium ſuum perfectè adimplebant. Ab humano die neuter timuit; ſed pro DEO & Eccleſia generosè ambo dimicârunt. S. Gre- gorius in obitu Juliani Cæſaris geminum ſer- monem habuit, quo & Fidelium collapſos ani- mos erexit, & multos debiles, quos impio- rum felicitas conturbârat, opportunè firma- vit. Vivis coloribus in utraque oratione Ju- lianum depingit; utque oſtendat, quàâm inane fuerit hujus Imperatoris de tollenda Chriſti Re- ligione propoſitum, magnifice extollit veræ Fidei privilegia, Evangelii robur, & Apoſto- licæ prædicationis firmitatem, quæ adversùs R. P. Dufrene Exertitia. Nn Mun⸗ 562 Virtutes Sacerdotales mundi ſapientes invicta ſtetit, totumque or- bem implevit, licèt ſtultitiæ locô ab ipſis ha- beretur. Martyrum quoque fortitudinem mi- rè dilaudat, qui fidem inter quævis tormenta conſtanter ſunt profeſſi. S. Baſilius, Valentis Imperatoris juſſu, co- ram ſupremo ejus Præfecto cauſam dicere co- actus, parum huic homini reſponsis ſuis ſatis- fecit; quare graviſſima quæque ſupplicia Viro ſancto eſt minitatus. „Minæ tuæ, repoſuit „ magnanimus Prælſul, nihil ad me pertinent: „ Tu nihil habenti nihil eripies, niſi fortè hac „ paupere tunica, & libris nonnullis, qui to- „ ta poſſeſſio mea ſunt, diteſcere amas. Exi- „ lium ego quid ſit, ignoro; nam cùm DEum „ ubique reperiam, omnis regio mihi patria „ eſt. Quid veròôò nocebunt mihi tormenta „ tua, quoniam corpus non habeo? (extre- „ mam ſuæ carnis maciem intelligebat) Facilé „ me necabis; at ego mortem lætus excipiam, „ quæ DEO me reddet, cui ſoli vivo, & ad „ quem dudum tota mente anhelo. Miratus hanc generoſitatem Præfectus, ait, neminem ſibi adhuc audaciâ tantâ fuiſſe locutum. „Quia nempe, reſpondit Baſilius, Epiſcoporum huc- „ usque neminem es allocutus; cæteroquin „ eadem ab illo audiſſes, quæ tibi ego enun- „ tiavi. Iſtud verô ſcias velim, nihil aliàs eſ- „ ſe nobis manſuetius; nihil modeſtius: ſed „ cûùm DEl cauſam agimus, leones induti, ſo- „ la ipſius comoda reſpicimus. 1 14 Prſthin Gilxseng mi kſn er lane ann i e 1 n ſonint Inn Mi c mnels anihiu füisumend ſamxeine In hbnrnt l wmicu. anh iu ohni IMatau mianl ulscunbent en hens in Agen etorerrtere uun, keromi hnon / ittheſuor⸗ Een Coulten latmn inn; ürm, u m uin AMere Anonlene ms inndr Ae ſelet, Pufnten Püſtoruntt Ai tdle it,thtine, eloehibt, ſnmndt nuerisn Nudrs Nlalmeieg rthongte. Neſnguln Urene, i Hatpeynn ie, bnt unlle gui. ſeeng l. uncnm Wonini t nnitemen hren) ene Arrnr) cle rukelchunm lnio, Ku hdlo. Mrums it, teniden Deotucd, channne 63 Cnboli, 1bieghenn, - lun utii muihl⸗ Lectio III. 563 Dimiſſò Baſiliò ad Imperatorem feſtinus ac- currit Præſes, plenéque ore, quæ accidiſſent, narravit. Victi ſumus, ait, minis omnibus eſt ſuperior hic Epiſcopus, nec illum quidquam franget, niſi fortèê à verbis ventum ſit ad ver- bera. Vetuit Imperator vim adhiberi; cùm verô Baſilii communionem refugeret, quòd ab hæreſis partibus diſcedere illum puderet, exteriùs tamen Catholicum ſe ſimulans, ad Ec- cleſiam venit. Ingreſſus itaque templum feſtò Epiphaniæ cum ſatellitio, Fidelibus ſe animô fictò immiſcuit. Verùm audito pſalmorum cantu, viſa populi multitudine, acminiſtran- tium ad aras mirabili ordine; videns Miniſtros Angelis quàm hominibus ſimiliores, ipfümque S. Baſilium ſacris intentum, imobilem & in DEUM plene abſorptum; circumſtantes au- tem timore ac reverentia perculſos: Videns, inquam, hæc omnia Imperator, obſtupuit ad ſpectaculum apud Arianos nunquam viſum, ut adeò præ ſtupore caput ipſi ageretur in ver- tiginem, & oculi tenebras viderent. Res ne- minem tunc ſtatim advertit; cùm vero ejus oblationem, ſua manu depromptam, afferri ad ſanéctum Altare oportuit, videns, hanc ſecundùm conſuetudinem à nemine excipi ,„ quòd omnes ignorarent, an illam S. Baſilius admittere vellet, ità pede utroque titubare cœpit, ut fœde prolapſurus in terram fuiſſet. niſi Miniſtrorum unus, porrecta manu, eum ſuſtinuiſſet. Initiò anni 379. ad laborum præmia e vitæ Nn 2 mi- 564 Virtutes Sacerdotales miſeriis S. Baſilium DEus evocavit. Cuͤm in extremis jam ageret, ſpiritumque exhalâſſe crederetur, ſubitò reſumptis viribus, non- nullos Eccleſiæ ſuæ Clericos, quos ipſemet ad vitam ſuæ ſimilem educaverat, Epiſcopos or- dinavit, ne videlicer Eccleſias ſibi commiſſas ſine Paſtoribus relinqueret. Ad ejus funus tanta confluxit populi multitudo, ut à com- rimentibus turbis ſuffocati plures interiêrint. Fäubriamn veſtimenti ejus omnes tangere quæ- rebant, aut ſaltem leétulum, in quo portaba- tur; imò vel à corporis umbra beneficium ex- pectabant. Gemituum ſonitus cantum pſal- morum obtundebat: Ipſimet Gentiles & Ju- dæi Virum ſanctum requirebant; Eccleſiarum autem toto terrarum orbe nulla fuit, quæ Doctorem egregium & pacis aſſertorem invi- Gtiſſimum non deploraret. Sanctus autem Gregorius annô iterum ſextô vitam ſolitariam in Monaſterio Sanctæ Theclæ ad Seleuciam colebat, cùm denuèò vi abſtractus, Eccleſiæ Conſtantinopolitanæ regimen ſubire debuit. Vix ad urbem ampliſſimam, quæ A- rianis tunc ſcatebat, fuit appulſus, cum illo- rum comuni odio ſtatim patuit; verum pau- 10 pòſt ob doctrinæ ac virtutis eminentiam in omnium admirationem venit. Nihil equidem erat quod ſæculi amatores in habitu illius ex- teriori ſuſpicerent: corpus ætate curvum, de- pile caput, facies præ lacrymarum vi, & auſte- ritatibus continuis arefacta, veſtitus pauper, & rerum omnium defectus non poterat nuga- rum nnn ii zbis en i gagi ſoerims leht ir. Menn tonn Cohol Sene nonum 6otun ndec tin he Ne Dl um Ghnm higgum et pinet e Man ei det Artnmonm ſn Nisaltlun, Abrnn ſun ütenmn lun 4 Min Uiml ec Mi Aiübel ulaglnte, uniinnd, laramn mann tttlu )0 In Uererenn Mn, tien errit , tünqhe s virib⸗ 18 guosigen nt hin k. eni litute BD ihlrs nen Cnrihtlng n gon Mkaleſnine. tincnnn ⸗ Cenlel kekinun Al füt, e iſenoren i⸗ liemnkend r Irecle Nöfinlndns ezen nie Inum, e t; Netin . 8erinenim- Wblegutn Mhbin huc- Ne umm, . mmilii⸗ ans ggaun Leltio III. 867 rum æſtimatori mundo arridere, cui tamen Viri ſanctitas diſplicere haud potuit. Uni- verſa totius urbis templa occupaverant Aria- ni; quare apud cognatos diverſorium quærere illum neceſſitas coëgit. Hic fidelem populum congregabat: Hic prædicationis munus obibat: Hic demum Catholicam fidem, Conſtantino- poli pené mortuam, ſuſcitavit; unde mutata poſtmodum in Eccleſiam celebrem hæc domus, Anaſtaſia, ſive Reſurrectio eſt appellata. Dum ergo DEl cultum indefeſsè promovet, Con- cilium Epiſcoporum in ejus urbe congrega- tum eſt, quos inter natæ propter ipſum diſſen- ſiones anſam ei dedêre ſede ſua excedendi; ajebat enim cum Jona: „Si ego tempeſtatis „ hujus cauſa ſum, mittite me in mare. Er- go ad Eremum ſuzm chariſſimam iterum re- dux, in pace demum quievit. Examen III. An habeam Charitatem? I An ſit apud me Charitas in deſiderio ? DEũderiis quid facilius? Et tamen ſuum ha- bent ſingulare pretium. Quia Vir deſide- riorum fuit Daniel, placuit DEO, & revelata ſunt Ei arcana maxima. Quò pertingere non valet effectus, eô tendat ſaltem affectus. Sphæram perexiguam deſcribunt Charitatis vi- Nn 3 res * Dan. 10. Virtutes Sacerdotales 566 . . . tn C res humanæ: ſphæram defcribat ampliſſimam, M6α terminis carentem, piorum deſideriorum lon- ihe vi gitudo, & latitudo in imenſum protenſa. Qua- leeten lia ergo in me Charitatis & Miſericordiæ viſcera aiitl ſ erga neceſſitates, & miſerias proximi corpo- Auul rales? Crevitne Miſeratio mecum, ſaltem in- mple nd de à ſuſcepto Sacerdotio? Movéntne me ad ziphüuik comiſerationem calamitates publicæ, bellorum Eo Menth vaſtationes, incendia, ſterilitas terræ, grandi- Menln ee nes, tempeſtates, paupertas, oppreſſio miſe- em Inll rorum, afflictiones, ac tribulationes innu- (umnrattum meræ? Eſtne ſaltem apud me voluntas juvan- nen, ſetun di, ſi poſſim? An ſaltem DEO in ſacrificiis, Mumkemm & orationibus miſeros omnes comendo? In- mn Iile ln telligône ſatis, meos in Chriſto fratres eſſe, qui mmmgchin,e tanta patiuntur? Ægri, doloribus conflictati,; GEndn egeni, omni ſolatiò deſtituti quomodo me af- inh Enn Psiune? Miſeriæ fratrum ſpirituales & nume- rô & gravitate corporales nimiùm quantum“ excedunt: Quo animo in illas feror? Num Ean! affligor ob morbos animarum innumerabiles cte & graviſſimos? Quis mihi ſenſus ad teterri uninelonn mam ſcelerum colluviem, qua terrarum or- üynibis bis inundatur? Non mihi viicera commoven- aaggineie tur, dum video tantam animarum ſtragem, älhimen Eccleſiæ luctum, diabolorum triumphum? gi) n Num ad cor tranſit miſeranda cœcitas Genti- dann e . un lium, Judæorum obſtinatio „ Hæreticorum iuim alide malitia, Catholicorum frigus? Qualis Sacer- mlrſiol dos ſum, ſi tot & tanta mala, quæ rupes e- ne tol molliant, imotus aſpicio? Quid ago in ſacrifi- lne eiis, in orationibus, & ohſecrationibus? Qid rcun al⸗ tdle tberamnt lc 1 Celerom, Umprotend, encorien Norinin kenn, Un; Meny, dlen,in flustene ni. iu, nt, Thlinons . Neſulunginm. Wibonti;, 6Cpent? N. nmdzkilli Nbes Cnti, uorotonet ttulsGnne. mnun gumum sKnr! Nrn l imumenbie; ſis A teer⸗⸗ temrun d⸗ erconmceren⸗ Annm ingd, 0 tiorgnun cCls7ÿ⁵⅜² , Ermumn 8 Cun. ſrne⸗ lgimk W S Examen III. 767 ſaltem deſidero? Quid opro? Num oro & opto, mi Domine, ut deſtructis adverſitati- bus, & erroribus univerſis Eccleſia tua ſecu- ra tibi ſerviat libertate? ut ab omnibus Tibi gradibus fideliter ſerviatur? ut ſublata pecca- torum peſte, in diebus noſtris & meritò, & numeré populus tibi ſerviens augeatur? Num deſidero ardenter, ut illuminentur cœcci, e- mendentur perverſi, firmentur juſti, multi- plicentur Sancti? ut Sacerdotes prælſertim in- duantur juſtitiam, errantes doceant, rudes in- forment, verbum DEl rite prædicent, ima- culatum & omnipotens Sacrificium devotè of- ferant, ubique ſuccurrant; peccata nullibi, quantum poſſunt, conſiſtere permittant? Num delector ſaltem DEl ſervorum laboribus, ſtu- diis, fructu, fervore ac ſanctitate? II. 7 Qualis & quanta mea Charitas in actuali exercitio? Qua ratione ſuccurrit mea Charitas in miſe- riis temporalibus proximi ? Quale auxilium fero egenis, famelicis, tribulatis? Quantum ſolatii afflictis impendo? Num ægrotos viſito? nudos operio? Quo ſpiritu mortuos ſepelio? &c. Sed quam Gharitatem ſpiritualibus miſe- riis proximi adhibeo? An omnibus omnia fio, ut omnes Chriſto lucrifaciam? Qua diſcretio- ne utor in corrigendis is, qui errant? An ob- ſecro, & increpo in omni patientia & docteina2 Quo ſpiritu charitatis & manſuetudinis officii Nn 4 ſui 568 Virtutes Sacerdotales ſui quemque admoneo? Fortè acribus inve- tivis, nihil profuturis; ſed magis tantùm no- cituris, vitia curare intendo? An moneo pa- ternè & privatim, quamdiu ſpes eſt emenda- tionem hac via obtinendi? Qua charitate, pa- tientia, facilitate rudes inſtruo; ætatem tene- ram doceo? Quo ſpiritu verbum DEl prædi- co? Quam charitatem ægris & moribundis im- pendo? Qua ratione ultima ipſis Sacramenta miniſtro? Quomodo ad virtutum Theologi- carum exercitium diſpono? Qualis ſum in Tri- bunali ſacro? An plenus charitate, patientia, manſuetudine? An oleum & vinum (& non acetum) animæ vulneribus adhibere novi? Quæ conſilia do? quas medicinas præſcribo? An compati ſcio illis, qui ignorant & er- rant, quoniam & ipſe circumdatus ſum infir- mitate? Fortè ſacrum Tribunal! ob moleſtias fugio, aut cum terrenis intentionibus nimia facilitate adeo? Qua charitate Eſu Chriſtiſan- guinem pretioſis animabus in Sacramento Pœ- nitentiæ affundo? Quo ſpiritu charitatis mihi commiſſos, Benefactores vivos, atque defun- Gtos; totam Eccleſiam, omnes Eeccleſiaſticos Ordines, Reges & Principes Chriſtianos, uni- verſas populi neceſſitates ac miſerias DEO quotidie ad ſanctum Altare comendo? Unquâmne confderavi proprietates charita- tis, quas Apoſtolus enumnerat ?* Charitas pa- tiens eſt, benigna eſt: Charitas non æmulatur, non agit perperam, non inflatur, non eſt ambitioſa; non * 1. Cor. 13. , ſut 4 M tln n mnd iii gre ri ,f. im, mumaͤlen ewon hahven- Nüm! Ma Hſalyrleu. Pan Cmre Diokute Im / ril ttini⸗ rNonpenDo Rille, u K N l geuni gen nidene vin Wungend he onne net iche En Anribado Inm Vunbenun otsckarih dn. aln. tlle vrt Nerbbu, mnaebtn, 0) An N Aſesel. E Chrric. n Nutn, Neidan Dl Kroiei, inris rn Dul nu, Ment; Einn An ikee ni, Ncns Miin inom e⸗ Mnmn kmin bunn weln Afeditatig VI. 7569 non quærit, quæ ſua ſunt: non irritatur, non cogi- tat malum, non gaudet ſuper iniquitate, sçongaudet autem veritati: omnia ſuffert, omnia credit, omnia ſperat, omnia ſuſtinet. Talisne mea Charitas? Eſtne ſincera, ſimplex, ardens, indefeſſa? Quantum adhuc mihi deeſt? Interim ſi chari- tatem non habuero, nihil ſum. Quibus me- diis ilam procurabo? Defectus quomodo e- mendabo? Meditatio VI. Paſtor bonus. Ego ſum Paſtor bonus. SUblimem charitatis regulam præſcribit nobis Divinus Magiſſer, cùm dicit: Hoc eſt præceptum meum, ut diligatis invicem, ſicut dilexi vos.? Dili- at Sacerdos oves Dominicas, ſicut dilexit eas hriſtus, ut ſit Paſtor, non mercenarius. Iſtud genuini erga ſe amoris argumen- tum à Sacerdote poſtulat ſupremus Paſtor, ut ovilis curam gerat: Paſce oves meas.** Oves meas, ait, quas morte mea emi: quas ſanguine meo pavi; & adhuc grandi charitate paſco. Su- mamus igitur à Paſtore Bono charitatis exem- plum; ſumamus & robur. Conſideremus pri- mò, Paſtorem Bonum pro ſuis ovibus morientem: ſecundò, oves chariſſimas ſanguine ſuo pretiose paſcentem. . Nn 5 Puius- * 10an. Iy. *X v0an. 217. 570 Virtutes Sacerdotales Pancbdtum I. Chriſti pro peccatoribus morientis charitas adeò eſt ineffabilis, usque adeò incomprehen- ſibilis, ut in ſummam admirationem tantèò ve- hementiùs rapiat, quò diutiùs conſideratur. Servum pro Domino mori, ingens eſt chari- tatis rariſſimæ argumentum: At verò Dominum pro ſervo mori, & quidem talem Dominum pro tali ſervo, ſtupentes mirentur Angeli, & ad charitatis tantæ prodigium defixa hæreat omnis creatura! Quis igitur ille, qui moritur? DEUS-Homo, Eſus Chriſtus, æterni DEl Fi- lius, Perſona ſacratiſſima & auguſtiffima, DEus Majeſtatis, Agnus innocens, Dominus Domi- norum, Rex cœleſtis, qui nullius eget; Om- nipotens Verbum, Sanctitas increata &c. Vide Examen I. Tridui I. num. IV. Hic ergo imenſæ Majeſtatis Dominus pro ſervis, & pec- catoribus in cruce vitam ponit, inter mille probra, inter dolores atrociſſimos; Ubi repe- ries tanta charitate ſuccenſum hominem, qui pro juſto mori velit? Quis autem pro injuſto & ingrato mori velit? En Chriſtus 1Eſus pro im- piis mortuus eſt!* Nôſtine autem, quam ſit res vilis & abjecta peccator? Nihil habet uni- verſitas tota rerum omnium quidquam con- temptibilius, peccatore: Cloacarum fœcces, ſentinarum colluvies, mundi ſordes, diffluen- tia & intolerabili ſœtore abominanda cadave- ra nihil ampliùs habent ſive horroris, aut vi- litatis, ſi cum peccatore in comparationem * Rom. 5. 6. ve- G . IOLN mlun n 1, gla nid Tounn unrr pe re aors nhe, Min⸗ Pyum Mlureten nii ſlth: Els foren neſenemn Net etinccl de kolhdretel Uunirntntten n Ahlbr unknrsscon Nneſe nklſin Uumneh ni netroce lCinti v, S Corare, u⸗ io Dien n ſmſond Afois nan Uenöm ſeren 1aNt Ni0 ommn; e NoNsKon luim nde 1 ngrieniste edinone hicen tni, nit corle⸗ i, inen ae⸗ Negtrenhein n tlen ‚un tennn ire, in Eintr rle, aimin Nlne lus men n.I), Nei olnhle⸗ Mnt, Nnnle ions llin⸗ nhonirn ten o Nl huflſrne⸗ Alen, Nlbre. gveur 3 Meditatio VI. 571 veniant. Nemine cogente, ultrò moritur Juſtus pro injuſtis! Quis hunc Divinæ chari- tatis exceſſum capiat? Numquid non mille mundis redimendis abunde ſufficiat pretioſa mors? En, quàâm operosè quærat oviculas Pa- ſtor bonus! OPaſtorem vere bonum, qui ani- mam ſuam dat pro ovibus ſuis! O Charita- tem, qua major cogitari nequit! Mirumne, ſi bereunt tantæ pietatis neglectores? Sed quid ad hæc Paſtores ſubalterni? Sudat, laborat, angitur, patitur & moritur pro ſalute ovicu- larum Paſtor æternus: Et charitatis expertes, languidi, frigidi, ac pigri vix pedem move- bunt viles paſtorculi, qui tamen & ipſi in cha- ritate perpetua pretioſiſſimè ſunt dilecti! Ob- ſtupeſcite cœli ſuper hoc ingratitudinis mon- ſtro! En Sacerdos! Quamvis millies vitam & ſanguinem dare te pro ſalute animarum opor- teret, nihil hoc foret, poſtquam Divinus Pa- ſtorum Princeps mortem pro illa ſubire non du- bitavit: Nunc verò quando à te vita non pe- titur, ſed ſolùm aliquid laboris perquam ho- norifici, non adeò difficilis, quin & ſacro ſola- tio pleni, tu retrocedere audebis, paſtorcule miſer? Tu otiari voles, comoda ſectari, cu- ticulam curare, quando usque ad mortem fa- tigatur Paſtor Divinus? Abi mercenarie, niſi in lupum jam fortè imigrâſti: Specta ſiccis o- culis & imotis manibus oviculas grandi nume- ro æternùm pereuntes! Tu quidem non cu- ras, quòôd JEſu Chriſti ſanguis deſcendat in corruptionem; Verùm ſcito, ſerve piger & infi⸗ 5. turpiter abnuiſti! 572 Virtutes Sacerdotales infidelis, non habiturum te partem cum ipſo in æternum, quia in partem laboris venire Aliam ego viam ineo, Paſtor æterne! Te ſequar, tecum laborabo: ad imenſæ charita- tis tuæ exemplum aſſiduò reſpiciens, boni Pa- ſtoris munus adimplere, te donante, ſtude- bo. Tu, bone Paſtor, tanta prome, ovicu- la miſera, toties perdita: Et ego parum, aut nihil pro te? Quærens me ſediſti laſſus; rede- miſti crucem paſſus! Quid retribuam, ut tan- tus labor non ſit caſſus? Annuntiabo nomen tuum fratribus meis; in medio Eccleſiæ lau- dabo te! Paſcam agnos tuos: paſcam oves tuas! Puncltum II. Paſtor bonus, emptas morte ſua oviculas, ineffabili charitate paſcit. Quis unquam pa- ſtorum carnem ſuam ovibus dedit ad mandu- candum, & ſanguinem ſuum ad bibendum? En Paſtorem longe optimum, qui admirabili dilectionis prodigiô fit ſuarum ovium cibus & potus! Cape myſterium, ſi potes! Finge ma- jorem charitatem, ſi cogitari poſſe ampliorem exiſtimas. Hic Paſtor veré pius amat ſincerè ſuas oviculas, ſolicitè curat, paternè provi- det, omnium ſalutem indefeſsè quærit; vi- ilat, cuſtodit, invitat, allicit, hortatur, ro- orat, portat, ſanat; milſeretur, ſolatur: ni- hil non agit, ut gregem ſuum ſervet incolu- mem. Quæxrit errantes oviculas, recuperat per- lns, in 1t e S lllud 14 Cuue oo n ond gin uii uirtN zumnnegigden (ℳres n Nl Dann ſetht giplete hn h reiti, (bepin NCsn Erin unn Gkün igenn Ptmikn ci, Peonn kke, teti/ Ke I ead 1 Wllvo en⸗ letlgil uln wlgne Renenl Nl Ner. & Limmal ldi Sc acoru Dßenledo! Ir emne in Chin Höhcnrrend allgeo Danen N, I bors tor en Afenlr r icen,irn Connn 1, Mome,nn Renn Eedlkliunr. rmiunn er. Ammnito wnn Nl, hoktele. ir em 1 ote u rn Qus ungkan. gelit Aut⸗ n A bbentr ,gli Annhl ofunchut Mles! Erx- ſe Murn umt Aeditatio VI. 573 perditas, ſalvat inventas; Patrem pro ipfis orat, ſemper vivens ad interpellandum pro nobis. Quid plus debuit facere, & non fecit? Et quo tandem ſuo comodo; quo proventu ta- lia facit, qui bonorum meorum non eget? Heu paſſim negligitur; non æſtimatur, non curatur tanta charitas! Utinam hanc Sacerdo- tes non negligerent tam ſingulariter dilecti, & Paſtores in populo conſtituti! Utinam non paſcant ſemetipſos, nulla charitate præditi, qui paſcere Dominicum gregem verbô, exem- pl, precibus, labore, patientiâ deberent! Qualis ego ſum Paſtor? An oves means dli- go? Quid & quantum pro illis facio? Non pudet tam parum præſtare, poſtquam tanta egit Paſtor ſupremus? Ipſe nulla hominum in- gratitudine abſterritus, pergit benefacere: Ego quàâm facile, quâm nulla ex cauſa gre- gem deſtituo! Sed quid? Sacerdos perire ſinat turpi negigentid; quod tanto labore, tot im- penſis püſſimo Servatori ſtetit! Perielitantur animæ, nec eſt qui ſuccurrat: quanta crude- litas! Lupi undique irruunt, & non eſt qui oves defendat! Kelinquuntur miſeræ, erran- tes, famelicæ: & dormiunt Paſtores! Ubi⸗ nam charitas? Ubi juſtitia? Sciône, quid ovi- culis, quid Paſtorum Principi debeam? Quid olim reſpondebo? Paſtor æterne, quàm ſum diſſimilis tibi! Tu meriffima Charitas; ege merus languor! Tu fatigaris in quærenda vel una ovicula; ego pig- ritiæ indulgeo! Et tamen quis tu, & quis ego? di 774 Virtutes Sacerdotales Odi meipſum; abominor teporem; veniam oro, & Paſtorem denique induo, qui merce- narius tantùm hucusque fui! Charæ oviculæ! ſatis mihi ſit, quòd vos pretioſo ſanguine tin- Gtas video. O Gregem dilectum, pro quo tantum ſudavit Paſtor bonus, téne ego deſti- tuam? Paſcam verbôé & exemplô: paſcam ſolicitudine pervigili, labore indefeſſo, ſince- riſſima charitate: paſcam JEſu Chriſti optimam poſſeſſionem! Egéne perdam, quod emit ipſe pretiè magnô? pretiò vitæ, pretiò ſudorum, pretiò fletuum, pretiò laborum, & ſacratiſſi- mi ſanguinis imenſòô pretiò́. Aut igitur por- tionem hanc Domini mei, omni pretiòô ſupe- riorem, grandi charitate paſcam, aut chari- tatis expers inter fures, hoſtes, & latrones nu- merabor: Quid eligendum? . S e D ESs : 3e 3 34 316 4 6 Index Materiarum B Tridui quinti. Dies I. Puritas Sacerdotis. Conſideratio I. SS. Patrum & Conciliorum ſenſa de puritate Sacerdota⸗ li. 467 ee hinnuniun ailianl miengenn Nfnufun HMnia, Nn . Molene (on muri Eel Nnilms Cenn le NllA E Huntn boni ſe Niler he ch tepotene , indor ll, 6 ilChre N diod⸗ lngin edim, W⸗ H, eee lendhien e id gin n, nan . Net iurn Clni Ahin nn imüͤlge Man, ⸗ mmer. Cois 1 ietolt⸗ Index Materiarum. , 17 5 Meditatio I. De Puritate Sacerdotum. 1 483 Lectio I. Epiſt. primæ ad Thimoth. cap. III. de wirtutibus Sa- cerdoti competentibus. 488 Examen J. An ſim cuſtos ſedulus puritatis? 5 489 Meditatio II. Fons Puritatis Sacerdotum, Chriſti ſanguis. 49 5 Dies I. De Humilitate Sacerdotum. Conſideratio II. De falſis virtutibns. For Meditatio III. De Humilitate Sacerdotis. 516 Lectio II. Remp. lib. I. cap. XVIII. de exemplis SS. Patrum. 20 Examen II. An ſim Sacerdos humilis? 522 Meditatio IV. Ghriſtus Magiſter humilitatis Sacerdotalis. 530 Dies Index Materiarum. Dies HII. De Charitate Sacerdotali, Conſideratio III. Imitatio Chriſti Sacerdotibus neceſaria. 736 Meditatio V. De cCharitate Sacerdotali. 744 Lectio III. Hiſtorica. M 88. Gregorius Nazianzenus & Baſilius. 548⁸ Examen III. . 3 An habeam Charitatem 765 Meditatio VI. P CEI Paſtor Bonus. 569 O. A. M. D. G. 4 ZELUS SACERDOTIS. 16 MDn N N Tüdn 0 lſi⸗ Kunnnſ chen künkonn n mlentuee Alnal n DN Easlamandun Uhräins en l ofen.: lnieis nen Ie⸗ Chnnetur lallah Mhen bani ir. (0 ☚ 579 Triduum VI. Zelus Sacer dotis Triduò expenſus. Dies I. Zelus Gloriæ DEI. Conſideratio JI. Sanctorum Patrum ſenſa de zelo Sacerdotali expenduntur. Xplicans D. Ambroſius illud Pſalmi: Ze- lus domus tuæ comedit me, quia obliti ſunt verba tua inimici mei: diſertè monet, alium eſſe zelum bonum, qui vitam donet; alium verò zelum à bonitate alienum, qui mortem afferat. Zelus ad vitam ducens ille eſt, qui charitate in DEUIM ſuccenſus præcepta ſer- vat, & ad ſervandum alios quoque inducit. Hoc zelo præditus erat Phinees, de quo ſic Do- minus ad Moyſen: * Phinees filius Eleazari filii Aaron Sacerdotis avertit iram meam a filiis Iſraël: quia zelo meo commotus eſt contra eos, ut non ipſe de- lerem ſilios Iſrazl in zelo meo: idcirco loquere ad eum: R. P. Dufrene Exercitia. QOonz Ecce * Num. 23. 7 580 Zelus Sacerdotis Ecce do ei pacem fœderis mei, & erit tam ipſi quàm ſemini ejus pactum Sacerdoti ſempiternum, quia zela- tus eſt pro DEO ſuo, & expiavit ſcelus filiorum Iſrael. Viginti quatuor Hebræorum millia periérant in conflictu: eadem pœna cæteros manebat; cùm Phinees arrepto pugione, ictu uno duos in ſcelere deprehenſos confodit, & ſalutem univerſo populo hac zeli ardentis generoſita- te attulit; nam ſedato furore Domini, ſuperàâ- runt etiam inimicum, ui paulò anté vix mortem erant evaſuri. Colligamus hinc, quan- tum proſit zelus ardens, quoò DEl honor egre- giè curatur. Crimen illud, cujus Scriptura locôò prædi- tô meminit, hodiedum graſſatur, & ſtrages imenſas edit. Madianitis illa, & infame pro- ſtibulum, cui mortalium nemo ſocietur, hæ- reſis eſt, aut quæcunque ſcelerum peſtis, à qua tentatur Populus DEl. Quot centena willia, & nationes integras, hæc furia ſubdolè ſe in- ſinuans hucusque proſtravit, æternæque mor- ti addixit! Adeſto igitur, magnanime Phinees, Sacerdos Altiſſimi! arripe verbi divini gla- dium, & perfidam hanc zelò ardente ſtimula- tus jugula: inſurge adversùs hæreſin, & quam- cunque peccatorum peſtem, ne populum tru- culenta interimat. Ecce inſtat Numinis vindicta! percute im- pietatem & perfidiam ictu mortifero, ne ge- nimen vipereum ulteriùs parturiant, quod novarum prævaricationum infauſta ſit origo. Adeſto, & viriliter age, ut teſtamentum pacis tscum nſad nitmeli 7 aenter! nitnknnec uhtinens n ne Aln kiit Sretulin Pdühien Ne nepeen nnle h neinl Nite,kumine ie Mlcs, N ilenepnemt t. Uprduſnze 1 n 4, N Mnunn ffft: Patb Arhge „ u4 Moconme Atuen fin Aroti pen Uhrivnocllan A unten ien i gltu n nd ſtn tlrilegu UMconeiurtt Pehero ſnt thuutch, 4 6 et tine nptenmn, ſeluſſin eerse , U DR nllt, Ei lmtentsri, tebmihte. Mui Apoukings ltont Niemnletgt⸗ 4 Pllrm A lu Aifmnn No wenl, Zõ Coreenun, Krarkhler⸗ 1, Aetntgtnn⸗ ignanint in eſerdi urcen gnereln ⸗ Pbe oas = rorten 1. mmin ſ alie annht pee ticn Conſideratio I. 581 tecum ſtatuat Rex cœleſtis, & ſupernarum benedictionum te largis imiſſionibus fœcun- det. Zelòé bonô ardere oportet Sacerdotem, ſi Eccleſiam ſervare cupit illibatam; Hinc de ſe- ipſo ait Princeps ſupremus Sacerdotum & Pa- ſtorum: Zelus domus tuæ comedit me. * Quid eſſe poſſit Sacerdotali zelò aut ſanctius, aut ſalu- brius, qui & ipſum Sacerdotem ab omni te- ore ac negligentia procul removet, popu- umque ab interitu ſervat immunem? Præſtat utique, ſecundúm exemplum magni Phinees, ferire paucos, ut ſalventur plurimi, quàm uni alterive parcendo, multos ad exitium pro- movere. Ergo zelus ignis eſt &à cœlo in cor Sacerdo- tis imiſſus, qui abſumet omnem malitiam: Vi- talis origo eſt, quæ depulſa morte, genus humanum vivificat: gladius eſt, qui noxia reſcindit, ac læto germine Domum DEl exhi- larat. Mors dominabitur, ubi zelus exulat: abundabit autem vita, ubi ardor hic nobilis infauſtas mortis appendices devorãarit. Zelo hujusmodi ſancto flagravit Elias, qua- re curru tandem igneo in cœlum eſt ſubve- ctus. Zelo zelatus ſum, inquit, pro Domino Deo exercituum.?* Arſit magnus Mathathias, cùm adversùs ſacrilegas Antiochi molitiones popu- lum DEl concitavit,. Sic omnes, quotquot hoc igne ſacro ſunt accenſi, tanquam ſuos ho- ſtes perſequuntur, licèt 6* parentes, aut fra- 0 3 tres. * Joan, 2. 2 3. Reg. 19. J 582 Zelus Sacerdotis tres, aut ſorores hi fuerint, cùm DEO adver- ſantur. Ait unusquisque illorum cum Davi- de: * Inimici facti ſunt mihi. Zelô fidei populus nationum ad vitam in- greſſus eſt, quam ſuo tepore ac negligentia populus Hebræus perdidit. Unde ait Scriptu- ra, YZelum in portionem illi populo ceſſiſſe, qui erudi- tus non fuerat? X quòôd populus alter, in lege eruditus, nullo fidei ardore polleret. Tran- ſiit zelus ad gentes; tantäâque apud illas gra- tia & virtute valuit, ut populum electum oſt ſe relinqueret, hujusque lumini anteiret. Pun veròô nationes iſtas, quæ in tenebris hæ- rebant, & ignorabant, ſacer hic fervor inva- ſit, ipſis Judæis factæ ſunt meliores: tanta- que fuit in illis gratiæ operatio, ut in hære- ditatem Domini, & ſanctam JEſu Chriſti Eccle- ſiam efflorerent. Zelus hic aliud ferè non eſt, quàâm ipſa Di- lectio, quæ fortis eſſe ut mors in Scriptura derhibetur; ſimulque dura ſicut infernus æmu- tio, quæ ipſiſſimus zelus eſt, ibidem prædica- tur. Zelus inflexibilis, quem nulla hujus vi- tæ ſuperat voluptas: Zelus imobilis æquè ac infernus, qui peccatum fortiter in nobis ju- gulat, ut uni DEO vivamus. Ilpfimet Angeli nihil ſunt, ſi zelò careant. Audi, quid loquatur Dominus ad Angelum Laodicêe: **X Scio opera tua, quia nec frigidus es „ neque calidus: Utinam frigidus eſſes, aut cali- dus: ſed quia tepidus es, & nec frigidus, nec calidus, inci- Pſal. 135. *Laiæg 26,. NF Apoc. 3. terij . thin a Weft SAis Dont gircemimnt, Dlkidlinann dholrheri ehee lnmn⸗ uel ahenten ttmm un lelti, lrlae prneinnte im. ltu in Tumng Aött, uchin Uienint, fun umninchek, ne Euntn ne belutrli Abn indrenn ufit god Ai Konng ttz enn Nhlmenator 1 Mutente Ans, dm rtoris zumeiſent lpunnn 1 S I Onun 1 in Ute de ene t. Weäiſ, thlaſe,in. ohludtet dite Alen r ineen 1r Mln etn Ge nmineie lehite nhe enuine⸗ Mine ut Enio, uinbxe n nciitte neh nit. nns dn Reurinenan⸗ bicenene⸗ en Nule tbst iüblire tir in M “ lith 6 „ , Confideratio I. 783 incipiam te ewomere ex ore meo. Quia dicis: quòd dives ſum, & locupletatus, & nullius egeo: & neſcis, quia tu es miſer, & miſerabilis, & pauper, & cœous, & nudus. Suadeo tibi emere à me aurum ignitum, & probatumin. Sane ardor ille nobilis, & accenſa fides; Zelus Domini, ac devotionis fervor, quo ſanctè urimur, in cibum Eſu Chriſti pa- lato ſapidiſſimum nos tandem excoquit. Quid verò poſſit optari felicius, quàm cordi Ejus præbere guſtum, & in Ipſius interiora omnis maculæ expertem penetrare? At non olùm Angeli, veruùm & ipſe Pater cœleſtis, ùt ſacræ paginæ teſtantur, zelò di- vinò pretiosè inardeſeit: Hæc dicit Dominus Exer- cituum: Zelatus ſum Yeruſalem, & Sion zel? magné.* Quoniam magnus Dominus, magnus quoque Zelus eſt, quo divine uritur. Atque hinc zeli tui menſurà, virtutis tuæ aut parvitas, aut magnitudo eſt: mediocris ille erit, aut exi- mius ſecundum tuæ charitatis ſive remiſſio- nem, ſive laudatiſſimam intenſionem. Quèd Jeruſalem vindicetur, & læta denuò reſurgat, Zelus efficit: quòd Eccleſia in Spiritu Sancto coaleſcat, & congregetur, zeléò perficitur: quòd Fides augeatur, & integra puritatis lilia candore imaculato niteant, zelb eſt adſeriben- dum. Zelus domus tuæ comedit me, de ſeipſo aĩt DEI Filius, cuùm Judæos acriter objurgaret, quòd Orationis domum in ſpeluncam latro- num convertiſſent. Intelligamus autem, non modè templum . koc * Zach, 1. . Oo 4 784 Zelus Sacerdotis hoc materiale, in quo congregamur, ſedmul- tò magis templum ſpirituale, quod eſt anima noſtra, zelum ardentem poſtulare, ne domus fiat negotiationis, & ſpelunca latronum. Si enim lucçro inhiamus, & in pecuniis corraden- dis toti ſumus, in domum terrenam negotia- tionis infauſtæ tranſimus. Si veròô aliena ra- pimus, & pupillos ac viduas invadimus, in ſpeluncam latronum imigramus. Veniat ergo in te vivus & efficax DEl ſermo, qui e domo hac latrones ejiciat unà cum vendentibus & ementibus, ut mundum ſit cor tuum, & illi- bata puritate glorietur. . Zelo huic, quem gratia regit, zelus alter opponitur, qui tendit in peccatum. Invidiæ zZelum illa balmid verba deſignant: * Zelavi ſuper iniquos, pacem peccatorum videns. Et illud Eccleſiaſtici: ** Non zeles mulierem finds tui, ne oſtendat ſuper te malitiam doctrinæ nequam. Sunt quoque zeli amari, indiſereti, turbulenti er- rores non pauci, quos omnes tollit zeli opti- mi ſinceritas & rectitudo. Ad zelum pertinet, veritatem iniquè laceſ- ſitam tueri, cùm vires ad id præſtandum ſup- petunt. „Errori non reſiſtere, verba ſunt „ Innocentii Papz, ** idem eſt ac eidem „ ſubſceribere; Et veritatem opprimit, quis 5, ui illam non defendit. Si arma juſtitiæ in malos convertere negligis, illorum fautor & complex meritò habeberis: Malum aperum — tacit Pſal. 72. * Eccl. 9. *Xà Can. error diſt. 53. tene:eldt iekenich mn Worun en Aodiam Puynt Genin vaepe ⸗ MMaer Cni, Ni otli inis n linen uthinbnitne ntit Alen SNünn ea Dnr „Ne Denllb di 1 Klene on Tino, Alen iraliuenn ecn, Eiheimnen Ntonis, enendt 1 1 Ulum Aünlit, Ne W nelctn ineni, ol t, 13 nfl, 17 5„. egemmr, 4 , lut nlne Ni er htmomm Momnisone untuun e ANdn uinnun Nunlg Fern enh Cun ſentenla Lammn 45 rit uie Etamm Mwie eigum n UIn. Kin ulanſkin Giue Mia n ei, nteik ẽ tolt Ag ten nie 6ntont⸗ ge, hl nel ra cEonhcderatio 1. 787 tacitè probas, eui minimè, dum fas eſt, con- tradicis. . Idem loquuntur cæteri Eccleſiæ Doctores. „Manifeſtum eſt, ait S. Leo, * eſſe aliquod „ genus patientiæ, quæ nocumentum afferat, „ & omnem Sacerdotum vigorem penitus „ enervet: perdit ſeipſum DEI Miniſter, dum „aliis peccantibus parcit. Sic Heli Sacerdos, dum filiorum errata diſſimulat, Numinis ira- cundiam graviter incurrit, quòͤd molli con- niventia increpare negligeret, ac emendare, quos DEO adverſari non ignorabat. At fortè monuit, uti obſervat Cardinalis Petrus Da- miani: ſed Patrem egit; non Sacerdotem, quando authoritate poſtpoſita, ſoli pietati lo- cum dedit. Alieno erorri conſentit, juxta S. Iſidorum,** qui eundem malè connivendo diſſimulat. „„Sume ergo gladium, pergit S. „ Bernardus, inflige vulnera certò profutu- „ ra. Si ferire non datur omnes, aut quam- „ plurimos; ſaltem quotquot poteris, ſau- „ Ciare ad ſalutem non prætermitte. „Sunt peccata, inquit S. Gregorius, N „ quæ aſperitatem poſtulant, ut nempe ex „ objurgationis, aut pœrnæ gravitate intelli- „ gat, qui emendari debet, quantum exceſ- „ lelit, poſtquam iſtud intelligere lumine pro- „ prio noluit, ne videlicet in antiqua tam „ facile relabatur. Paſtoris quippe officium eſt, hortari, obſecrare, increpare, ac nihil OOo 5 non *Ep. 76. ** I. 3. de ſummo hon. c. 235. **X I. 4. de confid. c. 3. **h Paſtoral. part. 2. c. 10. 786 elus Sacerdotis non agere, quò errantes in viam reducat: ignem & ferrum adhibeat, ubi leniora non medentur, ne reum ſe agat illorum exceſſu- um, quos palpando diſſimulavit. Nec tamen unquam ipſa ſeveritas absque charitate ſit, ùt idem S. Doctor innuit: Furor ipſe de amore ſit. * Sentiant paternum, imò & maternum animum, quos poteſtate coërces. Ohpus enimveròô hic eſt magna diſcretione; ſicut enim contingere amat, ut fractum corpo- ris membrum frangatur magis aut diſtortum fiat, niſi à perita Chyrurgi manu aptè ligetur, & neque ſtringatur nimium, nec plus æquo laxetur; ità pariter, cûúm vulnera peccato- rum tractanda ſuſcipis, oppidò cavendum, ne aut rigore nimio exaſperes malum, aut ni- mia laxitate in putredinem ſolvi permittas. Ad- ſit ubique charitas, cui comes eat ſapientia, ut morum diſciplinam hinc integram ſervet ani- mus paternè conſtans, & iſthinc vulnerum do- lorem temperet affectus maternè pius. . Quare inſigni prudentia eget animarum Re- or, ne in ſævitiam degeneret rigor, aut le- nitas abeat in mollitiem. Nec ſola ſeveritas quidquam valebit, nec ſola benignitas, ſi dis- jungantur: ſeriò agat cum charitate, ut diſci- plinæ conſulat: ſuaviter agat cum moderata ſe- veritate, ut lapſos erigat. Atque iſtud nos docet parabola Samaritani, quem vinum & oleum adhibuiſſe teſtatur Evangelium, ut vul- nera ægroti ſui, à latronibus Kunciau curaret: nam: * Hom. 17. in Evang. nne lenmmn eenn 4 Leunf e enn gee lriannten rübtenl Spum men 1 NcotaN Wond emiaie lA re Ecnnrn eiftehm Uconunr. miklei Monheherdh l enr Cethes Do Umderlnin le Arühtecren ze ſetüneianiane A ſutſr: Dn IsKümer neil mi, Oer o e rnrbend M YAmn h Ronſcendine Ulffienen, Pnckſt Uülem ſimn na ſant, At,N Ane emnes Picehe Ae ir lch Nu K Aſereitit Ndninn⸗ 5 Marenne; 4 etmnen un iin Nfang, TE irn Bumpre 1 en en and⸗ Niti man, MNl e lakigeniul Wetlhet Gren i Inne unnatn tene in Eraimmn et ie u Nee ſon a eninis5 riune, ur wanonen, e Conſideratio J. 587 namque vinum acrimonià ſuâ putredini obſiſtit; oleum verò ſua lenitate partem afflictam fovet, ac tuetur. Hac prorſus methodo animarum vulnera ſanare ſtudeant ſpirituales Medici: utan- tur vini robore ad ſenſum doloris excitandum; affundatur autem & oleum, ut mitigetur do- lor: occurrat vinum putredini, & oleum pro- ſit ſanitati: Ità nempe ſocietur lenitas rigori, ut juſtum utriusque temperamentum nec ex- aſperet fidelium animos, nec imodiea ſolutio- ne corrumpat. In arca fœderis Decalogus, virga Moyſis, & Manna perpetuò ſervabantur, ut inde diſce- rent Sacerdotes Domini, tria ſibi eſſe admo- dùm neceſſaria, Legis intelligentiam, Juſti- tiæ rectitudinem ac firmitatem, & charitatis ſinceriſſimæ ſuavitatem. Hinc illa Davidis ad DEUM verba: Virga tua, & baculus tuus ipſa me conſolata ſunt.?“ Dum virga ferit, ſuſtineat ba- culus & firmet vacillantem. Verbô dicamus omnia: diligat Paſtor gregem ſuum, ſed non molliter: reprehendat ſeriò, verùm ſine ama- ritudine. Zelum habeat, ſed non impetuo- ſum: manſuetudinem exerceat minime ad la- xiora diffluentem. Juſtitiam ita ſociet clemen- tiæ , ut nihil ſit, quod animos ab eo divellat, aut junctam æſtimationi reverentiam minuat. Egregia ſunt, quæ in hoc genere D. Ber- nardus ad Abbatem ſcripſit, ab officio diſce- dentem.* Videbimus hic, quid ab animarum Reétore Vir ſanctus poſtulet, & quo eundem ſpi- * Pſal. 22. Epiſt. 4, ad Arnoldum. — 93 95 93 9 » 55 „ 0 —„ 588 Zelus Sacerdotis ſpirits ardore ad redeundum in viam urgeat, Non ſuccidit ſpem meam, inquit, tua in „ Conceptis opinionibus immota firmitas; nec ideo languet meum te revocandi deſiderium. Ipſus te adiiſſem, ſi domi agentem comperi- „re certò potuiſſem, nec dubito, quin præ- „ ſentem audiſſes, cujus epiſtolam fortè mi- nori voluntate accipies. Ridebis tu quidem fiduciæ meæ ſimplicitatem, poſtquam in cœp- tis animum obfirmaâſti. Sed ego IIlius verbis innitor, qui aſſeruit, omnia eſſe poſſibilia cre- denti: illud Apoſtoli dictum ſecurus mihi u- ſurpo: Omnia poſſum in co, qui me confortat. Et quamvis intelligam, te opinionibus tuis tenaciter inhærere, velim tamen coràâm ad- eſſe, ſive tu moveri te ſinas, ſive immotus in propoſito maneas. „ Quantis rationum momentis te obrue- rem, ſi alloqui præſens poſſem! Tu verèò ſi ſermonibus meis non auſcultares, fra cam vocem in fletus abire cerneres: proſtratus dein ad pedes tuos, genua tua ſtringerem; oſcularer faciem illam mihi dudum chariſſi- mam, & caput diſſuaviarem, quod mecum ſub ſuavi jugo Eſu Chriſti conſenuit. La- crymis te ultimò perfunderem, & per com- munem Dominum obſecrarem, ne ùt crucis Ejus inimicum te geras, dum perire ſinis, quod ille tam carò emit; & in diſperſionem abire permittis oves „ quas morte ſua con- regavit. ftdt ſit Icnhtnen üeronn Nlenern ,Aeiz gs Ne ,Nſek rnel Uurere. 5mwedle ,Inci nn ,Nlgenil M, Ate l. Mortme; i uig mitil rgetcrepon Köiialhee enietend Duümant. ceſts adeſen! Mi ites, Clr i n teſei hinrrce a, wm 64 Din m , ſͦ ingitn otz ſirnig dendidelts lnenten n. dluid in llcher tes Riddsne lluni⸗ Etelue Anlannke ſi ſne, t hntuni lumn mt. eimnnn nenczte ⸗ Vlen' IImt lunz hin nees: Mrnd 1 un ſtintt hcacunck. en goler ſcnenit ! gem Ae en, Ne 1 d un nii Ancheten mban Conſideratio I. 789 „⸗Sed numquid non periculo reverâ expo- 99 29 3⁹ „» 929 2⁹ 95 2 99 2 29 9⁹ 93 35 „ —„— nis, quos deſtituis? Numquid à centro di- moves, quos tecum abſtrahis? Utrosque diſcrimini æquali profectò involvis. Roga- rem denique, ut amicos reſpicias, quorum ſpem fruſtrari te non oporteret, poſtquam eorum voluntatem liberaliter es expertus. Quamvis autem ſis æreus, fectere te ſeu precibus, ſeu teneritudinis meæ argumentis non dubitarem; certè non deſiſterem, donec timor Domini æquè in hoc negotio te ap- prehenderet, ſicut antehac in aliis ſecun- dùm ejus leges ubique es operatus. Sed heu! non fuppetit mihi ultimum hoc te movendi remedium, quod ipſa prælſentia ſuggereret. , Audi nunc ſaltem amici longè diſſiti que- rimonias, & contriſtatum de tua abſentia, malisque graviſſimis, ac tuo periculo inde exorto, acerbeè ingemiſcentem negligere noli. Non times, ne ruinam tuam ædifi- cii totius triſtiſſima ſolutio conſequatur? Non cecidi, repones: ſcio, quid agam: nul- lius mihi culpæ conſcius ſum. Ilſtud ego ti- bi lubens dedero; ſit igitur hoc: fidem ha- bebo affirmanti. Sed quid tu de nobis, quos adeòô diſceſſus tuus afflixit, ut etiam ſtan. dalo eſſes? Mala non vides hinc ſecutura? Si vides, cur diſſimulas? Qui fieri poſſit, ut lapſum te eſſe ignores, qui alios tantò nu- merô in præceps agis? Tu in ſuperiore loco ſedebas, ut uni fratrum ſaluti proſpiceres, 590 Zelus Sacerdotis“ „ „» 3⁹* 2¹ 39 39 9 27 „ 39 „„ P 39 95 & JEſu Chriſti gloriæ conſuleres: Nunc ſi- ne piaculo gregem tuum deſtituere om- ninò poſſis? Unde is, quæſo, poſthac in adverſis ſolatia petet? Quis eum defen- det? Quis lupos arcebit? Eheu! imminen- tes jam video feroces belluas, quæ gregem hunc dilectum devorent. Quid fiet plan- tationibus teneris, quas in deſerto plan- tavit dextera tua? Quis terram circa illas fodiet, ut reficiantur? Quis irrigabit, & utabit? Quis eas ſpinis circumdabit? Quis culturæ invigilabit? Brevi has ſpinæ ſuffoca- bunt: brevi tentationũ ventis eradicabuntur. „Et tu, tantorum auctor malorum, præ- clarè te rem tuam egiſſe credes, dum fugis? Dignos pœnitentiæ fructus jactitabis, dum ſterilem relinquis agrum Domini. Verbòô, quamvis bonum, ac laudabile foret ſacrifi- cium tuum, peccaſti tamen Scripturâ teſte, quando injuſte partiris. Hæccine autem ſit juſta partitio, cùm cæteris neglectis te unum cogitas? cùm durus pater filios in medio „ rFelinquis? 2⁹ 29 „Orphani miſerabiles, tantéôque magis in- felices, quòd vivo etiamnum patre deſtitui- mini! Epiſtolam claudo, teque iſtud adhuc unum rogo, ut alloqui te liceat: for- tè inveniemus medium, quo & tu ſalutem tuam in tuto colloces, & gregi tuo auxi- lium non ſubtrahatur. Quàâm rarum hoc æivo noſtro zeli ardentis exemplum! R „ Fuêre ante nos homines, alibi ait“* idem * lib. 4. de Conſid. c. 2. San- Y . um 1l 1 gen uut lheeumn t Itbmuum ititichn⸗ Tan: R un n onnten it Uen 1 ,n Uigu Een, MM N yrcr l mer klctbn inlns, Acon ,Imchnenenen Anendlane h Areſochnt fenmenmnn umils n Mel ecots ln in mn unlts nielcs i els 4 enn, . ler Celinen, an⸗ N is eune, ellim lus, ege Wk in ein Stemnm eni ünmniil nnnten Ntsürl. Mnhenennm. Lunm ts nn Dh Donmd Nenh tie hiuh enaintt, Hkrirral egeliten 1 HMosu MMogleng un Nurti⸗ n, tele M elmin gokuln geg n n E Conſideratio I. 591 „ Sanctus, qui ſe totos animarum ſaluti con- ,‚ſecrabant; qui Paſtores & vocari, & eſſe „gloriam ſuam reputabant: Qui nihil eorum ‚ſubterfugiebant, quo animabus prodeſſe poſ- ‚ſent, aut illarum detrimenta cavere. Non „divitiis inhiabant, ſed paupertatem ſecta- „ bantur: Se, ſua, vigilias, ſudores, vitam „ipſam profundebant. Sic ille, qui animosè „ dixit: Libenter impenlam, & ſuperimpendar „ pro fratribus meis. Aliud lucrum, alium ho- „norem, aliud genus gaudii prorſus ignora- „ bant, niſi quod animæ dediſſent, plene con- „⏑ „ „ tenti, modò plebem perfectam Domino „ Præpäraſſent. In hoc opere ſine tædio con- „ ſtanter deſudabant: Huc & cordis ſui ama- „ ritudines, & corporis laſſitudines; huc vi- „ rium contentionem, frigus & nuditatem, „ famem & ſitim; huc quodvis tolerantiæ ge- „nus revocabant. Quis mihi det, hunc Eccleſiæ „ ſplendorem antiquum cernere denuò? Quis „ primam illius gloriam, & decorem reſti- „ tuet? Meditatio I. De Sacerdotis Zelo erga DEUM. Zelé zelatus ſum pro Domino DEO exercituum. 3. Reg. 19. TAnrum utilitatis & gloriæ affert honoris divini zelus, ut mirum ſit, inveniri poſſe Clericos, qui zelõé careant. Regum miniſtri glo- *. 2. Cor. 12. D. 15. 792 Zelus Sacerdotis loriæ ſibi ducunt, commoda & honoremau- K* ſuæ fortiter tueri: Nulla hic pericula, & nullas difficultates formidant, quòd juſtum & glorià plenum exiſtiment, ſuorum Principum causâ nihil non audere. Atque hinc bona æ- què ac vitam illorum obſequiis ultrò impen- dunt, quod ubi præſtiterint, ſervitutis ſuæ debito ſatisfactum eſſe dicent. Quid Sacer- dotes niſi Regis æterni Domeſtici, & cults Divini promotores? Hac nobili ſparta nihil eis eſſe poteſt glorioſius; Quare nihil ſit ipſis cha- rius, tanti Domini obſequiò́. Tu Illius emo- lumenta dupliciter zelabêre. I. Zelando legem DEI, uti Scriptura monet. II. Zelando do- mum DEI. Zelus uterque faciet, ut Regis tui gloriæ ſis quàm optimè conſulturus. Pundtum I. Omnis honor & gloria, quam DEO præ- ſtare opera ſua poſſunt, in eo vertitur, ut illum cognoſcat, amet, eique ſerviat omnis creatus ſpiritus: Et hanc DEl gloriam ad extra Theologi appellant. Porro Sacerdotibus pro- prium eſt, ut Nomen Ejus annuntient, volun- tates Ejus declarent, omnium IIIi corda ob- ſequio ſincero & affectu integro devinciant, & ad leges ipſius ſancte cuſtodieandas inducant. Divinarum perfectionum ignorantia, ſummæ pulchritudinis neglectus, præceptorum DEI ſlanctiſſimorum contemprus hoſtes illi ſunt, quiDei gloriæ adverſantur; ſed & ipſiſſimi ſunt, . . quos ſve heten lb,k sMuoilts te münt urn Euumn i le an tis 1t Necuce umn Cedn Ne . Natt l tem Mubin fj cdlntn, & UAlincyzutuul! enenerontkt. mpim ibn Ntcakepri Uinanntei l utacheninn Uus, ann Ei uIEcun he inetenglo 2, 1., B len Nin h 6 nſe. .. eritti wüten, u Neit nd olſc⸗ Norumbi Nnne himin egii Anitz Mais enhüßmii Wrnlifin i Nla. elAnben At. ice ulen Wemd 1. ingen Ae iunid Ull Prnir 1 retioſn unotet ſe⸗ tin Moert ngo eit Fin e, iſn⸗ AMeditatio I. 593 quos impugnet Sacerdos, proterat, & è mun- do ejiciat: Tanta in re ſi deficit, zelum DEI non habet, & legem ipſius jacere, contemni, ac profanari permittit. Nénne hujus tragœ- diæ ſumus quotidiani ſpectatores? Zelus mo- dicus in Clero; multa licentia & perverſitas in populo: Defecit in Sacerdotibus charitas, & in plebe ſuperabundavit iniquitas. Redde, mi DEUS, Eccleſiæ tuæ zelum, qui olim in Ejus Miniſtris ardebat; ſed modò paulatim ex- tinguitur, dum incrementa capit prævaricatio, & peccatum! Inhibe torrentem malitiæ, cujus aquæ, dum zelus friget, potenter inundave- runt! Reſcinde unius exceſſum, & ſupple al- terius defectum: Reſtingue cupiditatum ardo- rem, & excita zeli Sacerdotalis languorem! Ardeamus Miniſtri tui, quod & muneris no- ſtri celſitudo, & malorum invaleſcentium multitudo poſtulat! Da, quod Bernardus tuus vehementer optabat, ut in arguendis Regibus, ad exemplum tui Baptiſtæ, ſimus magnanimi; erga rebelles Ægyptios ùt Moyſes invicti; con- tra fornicatores zelò magni Phinees ſuccenſi; contra idololatras inſtar Eliæ gladium ſpirits vibrantes; cum Eliſæo in avaros erecti; cum Petro mendacium hoſtes, cum Paulo blasphe- mantium percuſſores, & tecum ipſo nego- tiantium è templo ejectores. Da Regibus Jo- annem . Paulum blasphemantibus, negotiantibus Chriſtum. * R. P. Dufrène Exercitia. Pp Pun- * l. 4. de Conſid. 6. &. 794 Zelus Sacerdotis Pundlum II. Zelus pro domo DEl alterum eſt Ejus glo- riæ conſulendi medium. Iſto ardebat Prophe- ta, cum dixit: Zelus domus tuæ comedit me. Cu- jus ignis nobiliſſimi fortaſſe nec ſcintilla in no- bis eſt: Nam teſte Auguſtino, qui zelò domùs Domini flagrat, remedia erroribus in ea ſer- pentibus inquirit: obliqua emendare cupit: nullam quietis partem admittit, donec opem uoquo modo tulerit. Quòd ſi verò nihil ef=- ecerit, & mala tolerare coactus ſit, in ge- mitus & ſuſpiria ſolvitur, acſi detrimenta do- ms Domini ſe unum ferirent: Et opprobria exprobrantium tibi ceciderunt ſuper me.** Per ſeipſum agit, quantum poteſt, ſecundum prudentiæ leget: Exhortatur é cathedra: urget in Tribu- nali ſacro: animosè reprehendit, ubi fert oc- caſio; monet Superiores; orationibus inſtat; ſeſe humiliat; reparat, quantùm poteſt, irro- gatas Majeſtati æternæ injurias. Zelum Sacer- dotis illius imitatur, de quo narrat S. Hiero- nymus, *„Eum ſolicitè attendiſſe, an decen- „ ter ornata eſſent Altaria; an muri à pulveri- „ bus eſſent purgati; an pavimentum foret „ mundum; an templi portæ ſat eſſent mu- „ nitæ; an ſplenderet ſanctuarium, & valſa „ ſacra, quoad fieri poſſet, pretiosè niterent; „ an omnes ceremoniæ ad amuſſim ſervaren- „ tur integræ? Meminit tandem Sacerdos 2Zelô * Pſal. 65. X ibid Wr Epiſt. 3. ad Heliod. i Pc niinm Sſengl wohv lemi goni nd len l AErwen nn em Hictuini Potl cebennt, l i Fn A lintu cnpa liuli, ſiau n S Lecto Ulboo , Re He Zin ftanten Ackub rdlis, E gvo ters gadi⸗ Iu Han, cioen A lant, dii Wuum, bent en Ueno klus, & 1un ſekebat e , Kni Mrin eſenung In E kelener iſ aine i nti, Domne, unm melor iun . lermneth lonrtehat tun aſelr ſener Cirndin muce r. De Anitt, Ledtio I. 795 zelò plenus, mitiſſmum cæteroquin Servato- rem in Templi profanatores ſancte exarſiſſe: dein cogitans, omnem pro Domo DEl manu- facta zeli fervorem imaginem tantùm eſſe il- lius perpetuæ ſolicitudinis, quam Templum Spiritûs Sancti deſiderat, quod intra nos eſt. Templum DEI eſtis, & Spiritus DEl habitat in vo- bis. Exercetur voluntas compatiendo neceſſitatibus Do- mus DEI; dolendo, deſiderando, ſtatuendo &c. Lex Altiſimi diligitur &c. Lectio I. Ex libro 3. Regum cap. 19. BEliæ Zelus. Nintiavit autem Achab Jezabel omnia, quæ fecerat Elias, & quomodo occidiſſet uni- verſos Prophetas gladiũ. Miſitque Jezabel nuntium ad Eliam, dicens: Hæc mihi faciant Dii, & hæc addant, niſi hac hora cras poſue- ro animam tuam, ſicut animam unius ex illis. Timuit ergo Flias, & ſurgens abit, quo- cunque eum ferebat voluntas: venitque in Berſabee Juda, & dimiſit ibi puerum ſuum. Et perrexit in deſertum viam unius diei. Cum- que veniſſet, & ſederet ſubter unam junipe- rum, petivit animæ ſuæ, ut moreretur, & ait: Sufficit mihi, Domine, tolle animam meam: neque enim melior ſum, quàâm patres mei. P Pp 2 Pro⸗ . „ Cor. 3. Zelus Sacerdotis 596 Projecitque ſe, & obdormivit in umbra ju- niperi: Et ecce Angelus Domini tetigit eum, & dixit illi; ſurge, & comede. KReſpexit, & ecce ad caput ſuum ſubcinericius panis, & vas aquæ: comedit ergo, & bibit, & rurſum obdormivit. Reverſus eſt Angelus Domini ſecundò, & tetigit eum, dixitque illi: ſurge, comede; grandis enim tibi reſtat via. Qui cùm ſurrexiſſet, comedit & bibit, & am- bulavit in fortitudine cibi illius, quadraginta diebus & quadraginta noctibus, usque ad mon- tem DEI Horeb. Cúmque veniſſet illuc, man- ſit in ſpelunca: Et ecce ſermo Domini ad eum, dixitque illi: Quid hic agis, Elia? At ille re- ſpondit: Zelò zelatus ſum pro Domino DEO exercituum, quia dereliquerunt pactum tuum filii Iſraël: Altaria tua deſtruxerunt; Prophe- tas tuos occiderunt gladio: derelictus ſum ego ſolus, & quærunt animam meam, ut au- ferant eam. . Et ait ei: Egredere, & ſta in monte coram Domino: Et ecce Dominus tranſit, & ſpiritus grandis & fortis ſubvertens montes, &conterens Eettie ante Dominum: Non in ſpiritu Dominus. t poſt Spiritum comotio, non in comotione Dominus. Et poſt comotionem ignis: non in igne Dominus. Et poſt ignem ſibilus auræ tenuis. Quod cùm audiſſet Elias, operuit vultum ſuum palliò, & egreſſus ſtetit in oſtio ſpeluncæ, & ecce vox ad eum dicens: Quid hic agis, Elia? Et ille reſpondit: Zeléô zelatus fum pro Domino DEO exer- cituum, quia dereliquerunt pactum wam. i raél: 1 Mrommen oſneraluun⸗ naun ſe an ,en 1 ti, htetct mnhinliel npru ſin Umrcsd⸗ n etwenire tt amrn Un: nteſeni ſmigerion onpot ſengeum Et 1n Ditee uineum ett Mknen ihe tllnd, &n itpln mr adln E s. fits Mmirit D Ponini ei Wetſens i Kbiit, in Aneelsls Cuigteilt, ibirtni oetttitis illun en Cdbeein . ekeiktiiper nDnnd enrghmen Elmumm I Mo Er ninmnen Eowcr u nn Eſen Nanczlun Tren Mn inenſtiinn Lectio I. 597 Iſraëél: Altaria tua deſtruxerunt; Prophetas tuos occiderunt gladiò: derelictus ſum ego ſo- lus, & quærunt animam meam, ut auferant eam. Et ait Dominus ad eum: Vade, & re- vertere in viam tuam per deſeêrtum in Dama- ſcum: cúmque perveneris illuc, unges Ha- zaël Regem ſuper Syriam. Et Jehu filium Namſi unges Regem ſuper Iſraël: Eliſæum autem filium Saphat, qui eſt de Abelmehula, unges Prophetam pro te. Et erit, quicunque fugerit gladium Hazaël, oc- cidet eum Jehu: & quicunque fugerit gladi- um Jchu, interficiet eum Eliſæus. Et dere- linquam mihi in Iſraël ſeptem millia virorum, quorum genua non ſunt incurvata ante Baal, & omne os, quod non adoravit eum oſculans manus. Profectus ergo inde Elias, reperit Eliſæum filium Saphat, arantem in duodecim jugis bo- um, & ipſe in duodecim jugis boum arantibus unus erat: cumque veniſſet Elias ad eum, miſit pallium ſuum ſuper illum. Qui ſtatim relictis bobus, cucurrit poſt Eliam, & ait: Ofſculer, oro, patrem meum, & matrem meam, & ſic ſequar te. Dixitque ei, vade, & revertere: quod enim meum erat, feci tibi. Reverſus autem ab eo, tulit par boum, & mactavit illud, & in aratro boum coxit car- nes, & dedit populo, & comederunt: con- ſurgensꝗque abit, & ſecutus eſt Eliam, & mi- niſtrabat ei. Pp 3 Exa- 5 98 Zelus Sacerdotis Examen I. An habeam zelum gloriæ DEI? I. Num ſatis æſtimo gloriam DEI? SCiéne, quantum ſit bonum DEl gloria? Satisne intelligo, tale ac tantum eſſe, ut creatis omnibus longiſſimè antecellat? Gra- dus minimus g'oriæ DEl melior eſt omnibus Re- gum theſauris; omni auro nobilior; cunctis gemis pretioſior: Eſt enim DEI Optimi, Ma- ximi bonum, cui meritò cedat bonorum om- nium, quæ mundus oſtentat, univerſa colle- Gtio. Tantum bonum Sacerdos parvi faciat, cui tamen ex officio incumbit illius cuſtodia? Ego infiniti hujus boni depoſitarius, umbras ſectari velim? Quid agerem, ſi quovis opere bono, cum fervore peracto, centum aureos lucrari poſſem? Quid nunc ago, cùm DEI gloriæ ſerviens, theſauros inæſtimabiles quo- tidie coacervare poſſum? Non pudet me ſtu- piditatis, & ineptiæ meæ? Gloria DEl ad intra nullius eſt capax incrementi: nullis claudi- tur terminis: eſt undequaque infinita; ſem- per ſibi ſimilis; nunquam paſſura vel minimum diſpendium: Gloria DEl ad extra minui poteſt, vel augeri; minuitur à tepidis, augetur à fer- vidis. Præſertim Sacerdos quantum hic poteſt? Nemo magis aut promovet DEl gloriam, aut illi nocet, quàm Sacerdos: Nemo detrimen- ta patitur majora; nemo lucra colligit am- pliora, quâm Sacerdos: Sacerdote languido ne- inken ue 1 , Mn deN 41.MMlörkto en Nriudd, N A mnniuen N ntahtirymn l. Nlegu Nein n rinis url Nlgoimte leitenen heſt Niim, uun ſet 0Ofnni is gir fun Umm imen iinge ii huce loen Uen e oin i Ginngnchnm d laulun enhpe⸗ Heioninst ügrbant, lttat, Cume ihteenteten unebereicu ere Aer Ne 1¹ Cmiunen iy, ſtu, (umikarel uli ann n⸗ LHEE Gniu Doim dornun Di eetI Unt Meck, Nderätmni rd ohin e ein N tat dtetrkum ken uirtale Kmmiter- unhtlisgcchin ithni un ern,1anitt nch, emmen gunne il Ninntn dananmnhe giis,uun Examen I. 599 nemo pauperior; ſtrenuo Sacerdote nemo di- tior, quia nemo tot habet occaſiones fructi- ficandi, DEl gloriæ conſulendi, animabus bo- na maxima præſtandi, quàm Sacerdos; nam cuncta æternitatem ſpectant. Sed & nemo tantum deſtruit, tantumque nocet, ut piger Sacerdos. Si regna vaſtaret, provincias ever- teret, urbes in ſolitudinem redigeret, hoſtis eſſet minùs atrox, quàm cùͤm animas, & cum his DEl gloriam negligit; damnum ibi tempo- rale inferret: hic verô damna in æternitatem tranſitura, & nunquam finienda crudeliter infligit. O ſi multi eſſent Sacerdotes zeloſi, Numinis gloriæ ſtudioſ, ſoliciti, ferventes! Quid non efficerent? Quantum præſtitêre omni tempore Viri Apoſtolici! Sacerdotes e- rant, ùt ego: Illi nempe ardebant, DEl ho- norem ſuper omnia æſtimabant; rebus omni- bus anteponebant: Ego turpiter langueo, DEl cauſam penſi habeo, & nugas illi præfe- ro. Hinc illi maximis benedictionibs afflue- bant, mira patrabant, animas turmatim cœ- lo aſſerebant: Curapud me contraria omnia? Sed quid meretur æterna DEl Majeſtas? Quid Ejus in me beneficia poſtulant? Quid Statús mei celſitudo? Quid æternitas? His omnibus reſpondere aliter nequeo, niſi DEl gloriam ze- lando. Quanti hanc facio, & quanti ut Sacer- dos facere debeo, cùm hinc pendeat omnis mea ſalus, utilitas, præſens & futura magni⸗- tudo? Quanti hanc Chriſtus fecit? Quantum pro ea Sancti laborârunt? Quantum ego? Cur Pp 4 tan⸗ 600 Zelus Sacerdotis tantum bonum parvi facio? Quia non conſide- ro. Cur illi terrena præfero? Quia hæc & ma- is æſtimo, & ampliùs diligo. Hoccine verò Sacerdotemn deceat, lumine tanto præditum; terris majorem, toto mundo ſublimiorem? Muſcas capiam Sacerdos ad omnia ſuma natus? Quid hucusque feci? Quid faciam poſthac? Quomodo jacturas compenſabo? Nunquam id fiet, niſi probè intellexero, eſſe rem valde ſeriam, agere Sacerdotem, cujus zelo credi- tum ſit gloriæ divinæ maximum, & inæſtima- bile talentum. II. Num ſatis apprehendo, quantum ſit malum læſus DEl honor? Tantum eſt malum, ut comparationem non admittat: præſtat omnia interire, quàm vel in minimo lædi honorem divinum. Sciône, quid ſit infernus? Eſt locus malorum omnium æterna collectione infelix: Hic minus malum eſt, læſo DEl honore. Incendia, bella, rapi- næ, vaſtationes, grando, ſterilitas terræ, fa- mes, peſtis, morbi, & ipſa mors mala non ſunt, ſi cum hoc ſumo malo, quod eſt læſus DEI honor, in comparationem venerint. So- lem è mundo tolle: & migrabit hinc ſimul om- nium rerum pulchritudo: nullum araplius erit gandium, nullus ordo, nulli fractus, mera deſolatio. DEl honorem tolle, quo vivifican- tur omnia, & animam ſuſtuleris; quid reli- quum erit, niſi horridum cadaver? Sciéône ſa- tis, quid malorum in cœlo parturièérit læſus D El 4 . glal liuil muomr iti mMlbenc. as nnnte meinummmh z Cploſth AAncte ki Monniknpot⸗ yurgvir folen en! Mnotden elineenaig Triimun Den Anm Coon Crhynienfe NNo nldbe TT. Vinin Etgn Crmnimzertuoe ntlininsznunn fOGnh Rowtents ngne Wenl umn unikrdigre ltine if Inis dongenn 10ond Urdetani l⸗ nes Omn Aniſetlepre uſnen i tt C⸗ donde Cüe eianto Net ni üblinn lonth D Uthrin e, di Nun n hni ,Cirlr. uummn dinn G Uumn tommrnmmrmn Biteit nn LCimnn. Ni VnAnmen Hen Examen I. 601 DEI honor? horrendum dictu! tertiam par- tem Angelorum in dæmones mutavit. Si pon- derem ſingulas luctuoſiſſimi caſus circumſtan- tias, cum horrore videbo, quid ſit læſus per peccatum DEl honor. Unquamne conſidera- vi, quantas in mundo ſtrages ediderit, & ho- diedum edat unum Adæ peccatum? Quantum egerit, & paſſus ſit DEl Filius, ut illud abole- ret, læſůmque Patris honorem reſtitueret? Quid omni tempore Sancti fecerint, ut hunc Divinæ gloriæ hoſtem, peccatum, extermina- rent? Num didici ex atrociſſimis inferni pœ- nis æſtimare peccati gravitatem? Quantùuͤm odi hunc inimicum Divini honoris & unicum, & crudeliſſimum? Quomodo illum perſequor? Quo zelo gravitatem peccati, & funeſtas ejus appendices prædico è ſuggeſtu, in Catecheſi, in ſacro Tribunali, in converſatione, publicè & privatim? Sed quomodo iſtud faciam, niſi ad Oratorium per admodum ſerias, & profun- das meditationes animum hiſce veritatibus im- plevero? O ſi unam Chriſti in cruce pro pec- cato morientis imaginem piè ſubin, & fixeé contemplarer! Quantum hinc odium peccati, & quantus illud ubique profligandi ardor exur- geret! Adeône difficile ſit, has ſolùm tres voculas rité ponderare: Quis? Quid? Quare patitur? O ſi zelum DEl haberem, quid non age- rem! Quot peccata facilè impedirem! Quan- tum mihi, meis omnibus, toti communitati, Eceleſiæ univerſæ prodeſſem, ſi juratus pecca- ti hoſtis forem! Sciéône, quid agere ſoleat ho- Pp 5 ſtis 602 Zelus Sacerdotis ſtis contra hoſtem? Nullô locô patitur hunc conſiſtere: damna infert, ubicunque poteſt: lætatur ipſius detrimentis: quidquid ad ho- ſtem pertinet, aut illi favere poteſt, averſatur: nunquam illi reconciliatur: averſionem con- ſtanter in animo gerit alté impreſſam &e. Ta- lisne ego ſum erga peccatum? Talis eſſe debeo, ſi Sacerdos ſum; ſi Miniſter, ſi amicus, ſi fra- ter Eſu Chriſti: talis ero, ſi Sacerdos zeloſus ſum. Si verò talis non ſum, nihil ſum; fun- gus, fœmina, excors homo ſum; indignus vel ſolo Sacerdotis nomine; indignus pa- ne, quo veſcor; dignus, qui Sacerdotali glo- ria penitus exuar, cùm nec primum Sacerdo- tale requiſitum habeam, videlicet odium ſum- mum cujusvis peccati. Si vel micam zeli ha- beo, dolebo, orabo, ſuſpirabo, ad opera pœnalia recurram, ut peccatum profligem: inculcabo, laborabo, inſtabo, urgebo, ut hanc peſtem ubique exterminem. Quid hactenus feci? Quid faciam poſthac? Quo animo vide- re potero luctuoſiflimum reipublicæ humanæ ſtatum; afflictiſſimam ubique per peccatum rei Chriſtianæ fſaciem? Quàâm propudioſum foret, ſi ſimplex & rudis muliercula zelô majori arde- ret, quàm Sacerdos! Si ſpiritu magis heroico illa ſe vitiis opponeret! Utinam id ſæpè non fieret! utinam fiat quàm ſæpiſſimè ad reparan- dam vel ſic lælam DEl gloriam, & confun- dendam tepidorum Sacerdotum ignaviam! III. Quid Cun, Irt pnins in Seleit Wo in. Cr E Agoimn Erſepcefeh 4 6 Nn nere V Mamoszonn Cnr,mmenk, 4 ſnimme Irlnnen Car ttan ffl Midy nnenunt, U Eugem Meien mnn bent n (b mmo do Elncz ceiteid heie ninn uunhindre, Prcinunftoe Iltconco Aln EiAl, un uim,or Halm hora AI welimtin Andis Eu IIIns, ane 8 Ulnon hedeg Meſerior 1 luti Oles Haim. . bienngte : aicgril Geſotelt n, nn Rerſorn te imhteſſmh, tum IUlse leimin;, , I ſan ml dowin i l lntn e) rnd n Eepleren eſ rin e Uinmn tee ſei Erxamen I. 603 III. Quid agendum, ut ſit in me zelus gloriæ DEI? Zelus genuinus operetur neceſſe eſt, aut zZelus non erit: Ignis fatuus eſt, qui nec lucet, nec urit. Quæ igitur mea deſideria promo- vendi gloriam DEl? An magna, & vaſta ſunt? Si hic ſam deficio, quàm tenuis erit zZelus acti- vus! Num ſincerè deſidero, ut DEUS Opti- mus Maximus ab omni hominum genere cogno- ſcatur, ametur, adoretur, & fideliter ipſi ſerviatur? Ut lumen videant cœci Gentiles, ad cor redeant perfidi Jjudæi, errores deſerant hæretici, convertantur peccatores, Juſti fir- mentur, & augeantur, Sancti multiplicentur? Quo animo dico v. g. Omnis terra adoret te, & pſallat tibi! Metuant Eum ommnes fines terræ! Lauda- te Dominum omnes Gentes & . Sanctificetur nomen tuum Quo animo dico preces Eccleſiæ, ple- nas ſanétis deſideriis, & piiſſimis petitionibus? Intelligéne, mihi ſuppetere medium præſtan- tiſſimum Divinæ gloriæ conſulendi, zelumque exercendi in Sacrificio quotidiano? Qua ratio- ne illud conficio ad laudem & gloriam Omni- potentis DEI? Qua præparatione, devotione, applicatione? Quo zelo, & ardore animi DEum laudo, cùm horas Canonicas perſolvo? Qua- lis ſum in meditatione quotidiana, ubi zelus accendendus? Qualis in precibus matutinis, velpertinis, ante & poſt menſam? &c. Ze- lum DEl non habeo ?ſi in iis, quæ ad DEum Pertinent, verſor negligenter. Quem hono- rem 604 Zelus Sacerdotis rem habeo Verbo DEl? An tota die medita- tio mea eſt? Quomodo illud cum decore & fructu diſtribuendum præparo? Qualis mea piorum codicum leéctio, ut ad zelum exercen- dum ſtimuler? Num in Examine veſpertino diſpicio, quis fuerit per diem zeli apud me fer- vor, aut languor? Actiones igitur ſacræ ad unam omnes, etiam minimæ, zeli materia non ſunt minima: Nihil hic parvum, quod ad æter- næ Majeſtatis cultum proximè retertur. Num ſalutationem Angelicam v. g. more ſæcularium, ſine ſucco, ſine pietate ac ſenſu, mente vaga deblatero? &c. Quàm miſeré zelus claudi- cat, ſi ſumma Myſteria tam parum honoro! Quid erravi hactenus circa pias actiones? Quid & quomodo emendandum? Quid faciendum, ne ex mera conſuetudine, absque ſpiritu pie- tatis exercitia peragantur? Suſcitandi perpe- tuò igniculi ſeu per conſiderationes ſolidas, ſeu per breves aſpirationes &c. Heu qualis & quàm miſer Sacerdos ſine zelo, ſine ſpiritu! Meditatio II. Inutilis Sacerdos, zelô deſtitutus. Simul inutiles facti ſunt; non eſt, qui faciat bonum. Pfal. 13. G Um fletu queritur magnus Apoſtolus, re- periri multos in cœtu Fidelium inimicos Crucis 71Eſu Chriſti, quorum Deus venter eſt.?* Non ſine acerbo animi dolore ingeminat:** Omnes, quæ * Phil. 3. 15. * Phil. 2. 21. uſn iN . Meni n itnari, z1, Annd vetg Donmd Nis: Monnn 6t gin geni aict. Onrid- rlun, NWoe 6Kochenund hrooonpeenen lenng iucli, rr ingliel ninn Mega Muu Wndurro , güimcnet min Annlb thln, Gande⸗ 1 Cälens uen it) ihor ul Mette ent Genmeorun n ufuonidun, uizek berle yominn ltn uiben Im earat, iu Aonrct, Aſift, Code amui⸗ d eum de n NRelnnenn unine D en Mleplln, es gt in ne EKlmräin nund ghelin Uine em Ir g Neſunuin knl, nene in ulsar. Ahumn bnl lre Ciſwentnn, Ue hinhe and e emine A, e Hagud oörfin 1 Ekn 1 iſin u oti llam uune N , Me wr Meditatio II. 60 5 quæ ſua ſunt, quærunt: non quæ 7Eſu Chriſti. Uti⸗= nam Sacerdotes non tangeret querela! Quâàm pauci ferventes, zeloſi, laborioſi! Quàm mul- ti tepidi, languentes, deſidioſi! Incultus paſ- ſim jacet ager Dominicus, quia inutilis torpet operarius: deſolata luget vinea Domini Sa- baoth, quia operarii quamplurimi ſtant tota die otioſi. Conſideremus attentè inutilem operarium, zelò deſtitutum, ut horrere diſca- mus & odiſſe vitam inutilem, zelumque gradui noſtro competentem ſuſcitemus. Itaque pri- mò ſervus inutilis, & ingratus: ſecundoò ſervus mendax & infidelis eſt Sacerdos, qui zelò de- ſtituitur, DElque gloriam non curat. Puncbtum I. Servum in domo nobili famulantem mihi pro⸗ pono, qui largè comedat, bene bibat, proli- Xe dormiat, ſalarium liberale accipiat; ſed pla- nè otioſuw, & comoda Domini ſui negligen- tem. Quis herus talem ſervum è domo non ejiciat? Quis hunc ullo dignum favore cen- ſeat? Poteritne ſperare unquam ſervus inuti- lis, ſe in amicorum numero habendum, aut arcana ſua Dominum ei crediturum? Domus verè nobilis eſt Eccleſia; Chriſtus verò ſpon- ſus in ea, & Dominus. Qualis autem ſervus ille Sacerdos, qui beneficiò in Eceleſia fruitur, cuticulam curat, ſua comoda ſectatur: qui multum comedit, & parcè laborat; qui ge- nialiter vivit, & obſequia Domini ſui modiceè attendit? Servus piger & inutilis merito dica- L tur. 606 Zelus Sacerdotis tur. Quid ſi ego ſervus ille ſim, qui poſt ſa- crum venatoriè deproperatum, poſt Horas lu- ridiſſimè recitatas, corpori curando tempus re- liquum impendam, aut fabulis, otié, & nu- is miſerè ablſumam? Talem ſervum Dominus inter amicos numerare poſſit? Ne quidem inter ſervos computabitur: ad ſumum ſervus piger, & inutilis habebitur. Videamus, quid agat in cauſa Domini ſui Sacerdos inutilem vi- tam trahens? Augenda foret ſacra ſcientia; Libri ſancti inſpiciendi, comparanda Scriptu- rarum pretia, volvenda Patrum volumina, conquirenda eſſent pro ſe & aliis adjumenta varia, ne ſalus æterna periclitetur. Multa pe- tit Eccleſiarum decor, & Altarium honor: plu- rima exigit temporum, & morum corruptela: curam indefeſſam poſtulat Diaboli Chriſto in- ſultantis reprimenda ferocia. Zizania mille ſunt eradicanda, errores tollendi, abſtergen- dæ ignorantiæ, implantanda cognitio Numi- nis, accendendus amor virtutis, demon- ſtranda illius pulchritudo, vitiorum deformi- tas palàm facienda: injuriæ Numinis arcendæ, aut reparandæ, abuſus eliminandi &c. Tot inter Eccleſiæ neceſſitates, & laborum cumu- los ſtertere auſit DEl Miniſter? Sic non modò ſervus inutilis, ſed & ingratiſſimus fuerit. Vo- catio tam ſublimis, tot gratiæ, tanta lumina, tot mediorum abundantia, ſegregatio tam hono- rifica, & hæreditas opulenta labore vix ullo compenlſari queat? Sordidè agit cum liberaliſſi- mo Domino poſt tanta beneficia Sacerdos inu- tilis, & ingratus, ventri ac vanitati, non Mn lEnes E uln onis Eienenn F Gemudneen run eione ne Svͦ tun tilm. 1 de tlfmnain zmin tut neltemn 6. En not ſen diopemn! An MMn MMu M: iutntee In,gun Cahren n namiitet INaliimonn Sgurot uI, Okeun Din iboetyrpennd n ſeinen conn Unetan, oott E. Mumnitnii, lit, ſeh ſn ehaliengtene l And, i dit Clniu l nindscnr 4 ſenn, A iedi — üelime dl 4 ſenſinli. èð ſn, i um haſta, eraded n lis, otiht, feruun nt A pun I r. Vi Mertinniat, aer irn ſai. Cnnprmſere Menn wonni 1dinen n Aur. mmngn. onmnNd tManlCntri⸗ ie. umn m lene, Arr. I Eltonmem. t eomn,n. nlinid All⸗ : Meditatio II. 607 DEO ſerviens. Quid putas mercedis acci- piet? Punltum II. Sacerdos zeli expers homo mendax eſt. Vah, quot uno die ructat mendacia! Quoties vel in Horarum lectione mentitur! Dicit v. g. Juſti- Eicationes tuas cuſtodiam: in toto corde meo exquiſii te: In via teſtimoniorum tuorum deleltatus ſum: Te- ſtimonia tua meditatio mea eſt- Viam weritatis elegi Sc. En quot mendacia in uno plalmi 118. initio promat! Ait in Miſſa v. g. Domine, dilexi decorem Domius tuæ: falſum dicit; ſtabula, gra- naria, ſcyphos & menlas diligit; nihil minus curat, quàm decorem Domús DEI. Ego, in- quit, in innocentia mean ingreſſus ſui. Falſum eſt; nam qualis innocentia ſervi otioſi, inutilis & ingrati? In Eccleſiis, ait, benedicam te, Domine! ſed quomodo benedicet, Sacrificium auguſtil- ſimum, Officium Divinum, & ſancta omnia luridiſſime deproperando? Iſtud mirum, quòd etiam veritatem eloquens mentitur; nam quod ore dicit, corde contradicit, & opere negat. Peccavi nimis, ait in Confeſſione: Ve- riſſimum dicit; ſed ſimul mendacium cordis & operis adjungit: nam ſi peccatorem ſe agno- ſceret, zelò actus, ùt pœnitentem ſe gereret. Quoties dicit Gloria Patri, toties mentitur, quia nihil minùs curat, quàâm gloriam DEl. Infidelis ſervus, & valde imprudens, qui ta- lenta fibi credita non ſoluùm in terram defo- dic, ſed & peſſime dilapidat, vita otioſâ, ma- teriali, & ſenſuali. En quid ſit, zelum DElI non 608 Zelus Sacerdotis non habere! Nemo magis ardere debet, quâàm Sacerdos; & nemo minús plerumque ardet, quàm Sacerdos. Quid magis præpoſterum? Quid hoc infelicis portent'? Servum utilem & fidelem in rudi plebecula facilè invenio, quem inter doctos vix reperio! Qualis ego ſum ſer- vus in Domo Domini? Qualis fui? Qualis ero? Exercetur voluntas quàm maximé ſeria deteſtatio- ne vitæ inutilis, & obſequii infidelis poſt tanta bene- ficia, & in tantis Eccleſiæ neceſſitatibus. Lugentur ho. noris Divini maxima diſpendia ob languorem Sacerdo-= tam: Statuitur, quid poſthac ſit agendum: Quæcun- que ad zelum pertinent, ſigillatim ordinantur. Dies II. Zelus ſalutis propriæ. Conſideratio II. De ſcientia Sacerdotali. Eſtatur D. Paulus, judæos, utut Evange- lio iniquè refractarios, & erroribus ob- noxios, zelum habuiſſe; Veruͤm quia ſecundùm ſcientiam non erat, hinc omnis ma- lorum ſeries inde fluxit: Emulationem DEl ba- bent, ſed non ſecundum ſcientiam.?“ Hoc Apo- ſtoli dictum ad genus quodcunque zeli incon- ſulti, indiſereti, fallacis, & inordinati refe- runt Authores, qui de materia morali, aut Eccleſiaſtica ſcribunt. Zelo igitur recto ſem- per comes eat ſcientia, ne diſtortus, cœcus & mendax evadat. Sed qualis illa ſcientia, *Rom. 10. quæ zulon Stirer⸗ ) Krtin ,on D eleel Cinnt ſieni iatnmnis. uueium wiſdin ſeri Nrerdhi nie boſos dante; ende nmn 1anten Aretthi⸗ Recum kocun, AEnscns lu 4 nm drbeme AUncrtinni 4 aſrkrienuD TIMNEPonum ſig inliee bee Une H he rir u Irnn An i u n Dihr aug Aheſn Imt inunmn Nim nboninl u Unnd ven can uuunn Etid ganiin⸗ 4 n wandosre Unme celu ig nelenn, i ttereick Nenumgs ls Prengten Vetrun e l neite s erinn Ru un anne /n, un uüher⸗ Kennia lle, Vemn i 1necgud⸗ lannn Dle un Cllnz, 8 A Kddd 62 dl Conſideratio II. 609 quæ zelum ritè dirigat, ut nullam in partem aberret? Scientiam ſacram haud dubie hic in- telligimus, quæ ex DEO ſit, & ad DEum ten- dat, quâmque ſcientiæ Sacerdotalis nomine ſingulariter donamus. Ad quatuor autem ca- pita materiam utiliſſimam revocamus. Primum erit ſcientiæ Sacerdotalis neceſſitas: Alterum, ſcientiæ hujus partes: Tertium, modus illam aſſequendi: Quartum, modus illâ utendi. Si- cut autem Sacerdotis occupatio frequentiſſima eſt ſacrum ſtudium, ſic momenti maximi eſt præſens circa illud conſideratio. JI. Quamvis Scripturæ ſanctæ toti populo eſ ſent olim ereditæ, uti Apoſtolus teſtatur: Cre- dita ſunt illis eloquia DEI.* Sacerdotum tamen erat munus proprium ſcriptam DEl legem cu- ſtodire, intelligere, Fidelibus interpretari, ac declarare. Sic ipſe Dominus conſtituerat: Labia Sacerdotis cuſtodient ſcientiam, & legem requi= rent ex ofe ejus. * Tranſüt hoc præceptum ad legem gratiæ, in qua mandat DEl nomine Gentium Poctor cuique Sacerdotum in Ti- mothei perſona: TZimothee, depoſitum cuſtodi. Iſta ſit curarum prima & præcipua, Sacerdo- tes Miniſtri Domini! ut in lege nova, quem- admodum in veteri cautum erat, doctrinæ cœ- leſtis theſaurum ſedulò aſſervetis, in quo ſan- æ Pidei graviſſimæ veritates continentur. Verſatur in manibus veſtris depoſitum pretio- ſum, ut ſumma fidelitate à vobis cuſtoditum, *Rom. 3. * Aalach. 2, 1. Tim, 6. R. P. Dufrene Exercitia. Q4 popu⸗ 610 Zelus Sacerdotis. populo electo intemeratum ſuo tempore ciſ- penſetur. Hinc factum ſub teſtamento vete- ri, ut nollet omninò DEIIS, Sacerdotem illum ſuis Altaribus miniſtrare, qui ſcientiam gradui ſuo neceſlariam comparare neglexiſſet: Quia tu ſcientiam repuliſti, repellam te, ne Sacerdotis fun- garis mihi. * Sic pariter in lege gratiæ ſacro- lancta Concilia ſtatuunt, ſacros Ordines illis conferri nullatenus debere, qui ſcientia com- petente fuerint deſtituti. Inſcuü litterarum, nec non aliqua membrorum damna perpeſſi, & bi qui in pœnitentibus ſunt, ad ſacros Ordines aſpirare non audeant. Ita ſtatuit Concilium Romanum ſub Hilario Papa celebratum, Canone 3. ubi vide- mus, quamdam irregularitatis ſpeciem defe- Qui ſcientiæ à Concilio fuiſſe annexam, ut adeò prorſus inhabilis ad ſacros Ordines cenſeretur, “ quem idoneum doctrina ſufficiens non reddi- diſſet. . Gelaſius Papa eodem tramite incedens, E- piſcopis mandat, ne homines indoctos ad Ec- cleſiæ miniſteria unquam promoveant. ** Ii- teratos quoque, & nonnulla corporis parte imminutos ſine ullo veſpectu ad Eccleſiaſticum didicimus venire ſervitium: quod ſimul antiqua traditio, & Apoſtoli- cæ ſedis forma non recipit. Neque dicas, hos ve- teris Eceleſiæ Canones unà cum pluribus aliis, ro varia temporum criſi, nunc tandem exo- eviſſe; nam tolli nunquam potuit, quod ſem- per futurum erat apprimè neceſſarium, ut nem- pe Altarium Miniſtri ſolidè eſſent eruditi; mo- rum * Oſesæ i. ** Gelaſ. l. Epiſt. 9. ad Epiſc: Lucan. in⸗ iſn ll 1 Claen, ſan ect leioſt 1 Mnih len. e hntintos 4 Tlentmn) zinotiſiden Venumyn ſ.. M in ſin eniku ni⸗ ifrml ammh Msmrnei 1 r n iii neni4 melunfo beet uNI in Min KHuitsi inls nrilnee thont: atts munſte Bune itgi laien kpande m; n Vülleſtenadan Tennmll, Nns ininans ipeliminun ſete lberd d hiisun uelual on. n ſv— ten teleumen,, Rreetilnnd, Aiſcemingt ee uiſerin. nommun NCnae;,li ite nnni eien E. lemnm u 60Ctdne elern llhcens n n egeule N nter de Nun . Conſideratio II. 611 rum diſciplinam, & Fidei Orthodoxæ firma- menta callerent; ſanctæ Religionis veritates intelligerent, plebisque Chriſilanæ inſtitutio- ni pares omninò forent. Certè cum antiquis Eccleſiæ ſanctionibus conſonat noviſſima Sy- nodus Tridentina“, quæ præmiſſo diligenti examine inquiri jubet, an ſcientiâ ſufficiente in- ſtructi veniant, qui ſacris Ordinibus ſunt ini- tiandi- . . . Sed etiam ad populum docendum ea, quæ ſcire omnibus neceſſarium eſt ad ſalutem, ac ad- miniſtranda Sacramenta, diligenti examine præceden- te, idonei comprobentur: Atque ita pietate ac caſtis. moribus conſpicui, ut praæclarum bonorum operum ex- emplum, & vitæ monita ab eis paiint expettari. Un- de manifeſtum fit, Eccleſiam hodiedum poſtu- are, ut præter ætatem congruam aptitudo & probitas, ſcientia & innocentia, ſacrarum litte- rarum ſtudium, unâque puritas morum in ſuis Altarium Miniſtris inveniatur, ſine quibus ad- miniculis nec inſtruere poterunt, nec ædifica- re, ůt oportet. Si quæras, utrùm ſit æqualiter Sacerdoti ne- ceſſaria hinc probitas, iſtinc ſufficiens doctrina, nihil hælitans reſpondebo, poſteriorem eſſe magis neceſſariam; cùm enim Sacerdos Ec- cleſiæ ſit Miniſter, ad quod officii genus ſpecia- liter deputatur, magis illi ſerviet, ſi ſcientiâ debitè ſit inſtructus, quâm ſi ſola probitate Cla- ruerit: præſtat, inquam, ſi ad Eccleſiæ commo- da reſpicere lubeat, Sacerdotem minus aliquid habere probitatis, quàm doctrinæ. Videtur hoc Qq 2 innuere * Seſſ. 2 3. c. 14. de Reform. “ 612 Zelus Sacerdotis innuere Magiſter Divinus, cùm jubet obtem- perare s, qui è cathedra Moyſis veritatem docent, quamvis illorum facta nullo modo ſint amplectenda. Certé Sacramentorum valor non pendet à Miniſtri pietate; pendet veròô ab ejusdem in illis adminiſtrandis dexteritate ac peritia: Fac enim, in eſſentialibus erret Sa- cerdos imperitus, quantumvis probus, quid hinc eveniet? cum inſigni Eccleſiæ detrimen- to Sacramenta minimè conficiet. Quòd ſi ve- ròô conſilium tibi ſiniſtrum ſuggerat in re gravi Sacerdos imperitus, quid inde conſequetur? cùm cœcus cœcο ducatum præſtet, ambo in ſoweam cadunt.* Ruet maidem primus Ductor ille ig- norans, cuĩ te comiſiſti; ſed & te ſibi malè in- nitentem, eâdem ruinàâ implicabit. Ulteriùs etiam progreditur S. Hieronymus, u dum oſtendit, Sacerdotem probum quidem, ſed indoctum, fore ſubin valde noxium, iſtúd- que hoc argumento ſolidè probat: Quid aget, inquit, naſcente hæreſi Sacerdos ſimplex & pius, qui doëtrinâ carear? Exrores, quorum pravita- tem non intelligit, minime impugnabit; dum autem tacendo, ac diſſimulando cosdem pro- bat, tantò magis ei fidunt, & graviùs falluntur Fideles, quò majorem in illo virtutem ſuſpi- ciunt. Quantàùm adiſicat ex vitæ meritis Eccleſiam Chriſti, tantuùm nocet, ſi deſtruentibus non reſiſtat.** Iſtud probè ceperant Hæreſiarchæ pernicio- ſiſſimi ultimorum temporum Lutherus & Cal- vinus. Quamvis ingens tunc eſſet ubique . morum * Matth. 17. 14. ** ad Paulin. Ep. 113. C A onnenn m Plti bene Slocinerreto ise, Fl elni Nrnats n ſun ſee r umom in mmlen rknin reein kie eſskocelemni Mitlns hauſm imon urent cl 10tum Cndi herent 4 Unebi Pbhutn mure Sontenni hieembamun rlim eenei g me ie Urhatftae ggl Timitentold Eme Dochim i gudn le Wemedium bx : Conmi e Ortined emntr Ntnione uir inie. 4 Mort⸗ 1de UIlonee, Wamentonatg, dte; ene llrncd lcdn. Gr Heoone en hn gich Conſideratio II. 613 morum corruptela, non deerant tamen Eccle- ſiæ Miniſtri à probitate commendandi; ſed in quibus doctrina ex æquo non reſpondebat. Hae ſæculi ſui ruditate, multâque ignorantiâ ita uſi ſunt peſſimi Novatores, ut regiones integras errorum ſuorum venenô infecerint, & ſtrages ediderint nunquam ſatis deplorandas. Evigi- lavit tandem Sacerdotalis Ordo, & litterarum ſtudia repetiit; ſed ſerò nimis, poſtquam nempe Hæreſis Eccleſiam miſerrimè jam vaſtârat. Mitiſſimus Præſulum', S. Franciſcus Saleſius flecti non poterat, cùm de rejiciendis ſacro- rum Ordinum Candidatis agebatur, qui apti- tudinem non haberent. Sic enim vitæ illius ſcriptor inſignis, & noviſſimus: * „Cujusque e- „ Truditionem, ac probitatem accurato exami- „ né indagabat, nihilque non agebat, ut noti- „ tias omnes, quotquot poterat, in tanti mo- „ menti negotio conquireret, dicere frequen- „ ter ſolitus, expertes genuinæ virtutis Cle- „ ricos plus malè vivendo deſtruere, quàm „ docendo ædificare poſſint. Facilior tamen „ erat in admittendo liberiore Clerico, quàm „ ignorante. Doctrinæ inſufficientia in per- „ petuum à gradu Eccleſiaſtico excludebat, „ quòd remedium hac in parte vix unquam „ ſperaret: Contrà verèô ſolutioris vitæ ho- „ minem ab Ordine Sacro tamdiu arcebat, do- „ nec ipſi de mutatione morum certis indiciis » Conſtitiſſet. Q 3 Santa Vitæ L. j. 4 614 Zelus Sacerdotis Sancta Thereſia lumine luperno plena, filias fuas præclaré monuit, Virum doctum in ſpi- 5 rituali via probo quidem, ſed indocto eſſe præ- habendum. Dux probus, inqujiebat, (cientiâ deſtitutus, in errores facile me conjiciet; ubi contrà ſolidè doctus, licet pietate inferior, me ſecuro tramite eſt deduékturus. En, ut ipſæ etiam fœminæ ab indodto Sacerdote abhor- rent! Verùm abunde ſatis demonſtrata eſt ſcientiæ neceſſitas: quas illa partes complecta- tur, nunc quoque examinemus. II. Verbum DEl ſcriptum & traditum duo ſunt cardines, in quibus, tota Viri Eccleſiaſtici ſcientia præcipuèê vertitur: Libri ſanéti, & Traditiones duo illi canales meritò habeantur, per quúos DEI Providentia ſuas nobis volunta- tes aperuit, & Fidei veritates revelavit. Ex utroque hoc fonte notitias omnes hauriat Sa- cerdos, quibuscunque indigebit. Hic Myſte- riorum elucidationem, Sacramentorum intel- ligentiam, & omnes morum regulas inveniet. Nemo equidem inficias ibit, litteras humanas prodeſſe plurimùm, & in auxilium etiam ad- vocari neceſſariò debere, ſed non ſine tempe- ramento, quod tamen difficulter admodùm re- perias, quôd juſti limites facilé excedantur. Scripturam, & Traditiones intelligendi com- moditas ſola & unica ſcientiæ humanæ men- ſura ſit, oportet; quod amplius eſt, velut ſu- perfluum & inutile reſcindatur, in Sacerdote præſertim, es gis on ſecendn. untun keris Konls Mher ll r helin iit te uls Miss il umn Autts l Virne,e te Ermnn inte, ics anintaiant Ue,nkakn uncekeninelr iftunne Ea unmei henpo Cunemminndoi⸗ pNnNule gicnis gon Dronmn fndmn mienäſtone⸗ umnt. Ilen Inn Munetd, en & N minoren 5 fr thend Pun Cdn ingdebn t K hun luete ione Nedi tunkenl t,tasten Antlun eain Enorirtt, uler tuind Conſideratio II. 515 præſertim, cujus horæ nimiùm ſunt pretioſæ, quàm ut minus profuturis dilapidari poſſint: meliora ſint, & magis fructuoſa, in quibus DElI Miniſter occupetur. Querebatur D. Auguſtinus, quòd compul- ſus eſſet ab hæreticis Dialecticam rimari, ad illorum ſophiſmata evolvenda, & inanes ſub- tilitates, quibus aſtutè fallebant, confutandas, ac diſſolvendas. Certum igitur eſt, ad im- pugnandum hæreſes moderatô Logicæ ſtudiò nos opus habere; extrema tamen ſic vitanda, ut medium rité teneamus. Cæteruùm non paucos reperies, qui totam Religionem ad ſcholarum argutias revocabunt: Alii contrà ſoli Scripturæ, ſeu Theologiæ poſitivæ, unâque Hiſtoriarum ſcientiæ, exclusà methodo Scho- laſticèꝭ, nimiùm innituntur: falluntur autem u- trique; nam ſicut ſeparari ab invicem hæc ſtu⸗ dia non debent, ita felix illorum conjunctio ad Scripturarum, & Traditionis ſubſidium nun- quam non erit peropportuna. Commentarii in Scripturam prodeſſe pluri- mum poſſunt, ſi tales matur conſiliò deligan- tur, qui omiisis propriæ phantaſiæ partubus, Scripturæ cum fundamento inhæreant, neque nimiùm in eruditiones, parum ad rem facien- tes, excurrant. Idem ſentiendum de magno librorum numero, qui pietatem docent: ſoliditatem & hic quæramus, illis rejeétis, quorum minorem utilitatem eſſe didiceri- mus. Illam Theologiæ partem, quæ de moribus QW— 4 be⸗ 616 Zelus Sacerdotis Eſt, Sacerdoti competere, nemo unus negave- rit. Iſtud veròô præcipue hic obſervandum, ut medium rigorem inter & laxitatem tenea- mus. Ex principijs ſolidis concluſiones, ac re- ſolutiones deducere aſſueſcamus, qua in re multuùm haud dubiè luminis Auctores idonei ſuppeditabunt. Quæ ad criſin de obſcurioribus Scripturæ locis, vel de SS. Patrum libris ferendam perti- nent, multum ſæpe habent periculi, & parum utilitatis, niſi quis S. Hieronymi ſpiritu, & in- telligentia ſit præditus. Uti criſes fundamen- tis non admodùm ſolidis crebrè nituntur, ita contentiones facilé pariunt, quæ pacis ſunt inimicæ, & ſuperbiam haud rarò ſapiunt. Hanc itaque ſcientiam tutò nos illis deferemus, qui ſanctæ Religionis defenſionem, ad id muneris vocati, ſuſcipiunt: Cæteris omnibus ſufficere poteſt, modò leges criticas ita calleant, ut & in Patrum ſcriptis, & in Sanctorum hiſtoriis verum à falſo diſcernere queant, ne dubia vi- delicet, aut apocrypha pro certis vendantur, & Fidelium cœtus fabulis paſcantur. Concluſa ergo his terminis ſacra ſcientia, quantam farraginem ſcientiæ inutilis, & lectio- nis infruétuoſæ amandabit! Faceſſant & Sacer- dotum manibus Philoſophorum veterum ac recentiorum inanes pugnæ; Phyſicorum dilſ- quiſitiones nimiùm curiolæ; ſubtilitates mathe- maticæ; quæſtiones etiam in Theologia plus æquo metaphyſiceæ, aut ſteriles: fa- ceſſant alia ſexcenta, quæ à Sacerdotum uſu, — aſin Iinch urt mel Merlan “ fine l 0l E npenis Tadbünem, 6Dopreumm Woron Molal len. Mo 8Dolon, l el Mumm npz,d len ach ſer mlnt ſoeni. iluimgnt, W NMN Korol Churopum Arlnms, rrlite, imiber di bhe ii,, amiv d m UKenbominm, Tetdhmmonne lmmtlintu d en munn Monn Ne Amaſopnlan nn (onn sdonnlll Nimnen Teiten ipnorirng 1 as iitr dencne Klhrnn; Cncllot, Kunig, 1 1 diis Audong ſoninhe n ihrs ken . en erelhen Cunnlſtintt Uoigüntne, ornrninm n n u i i Undlnin ne Is Gemnmad Nen,R Ame i ndisſber eu r Bindd Sdrn Cenh oceriſemn NCIm. nins anind ZintlsAri Planthn Onn ſeemn: Conſideratio I. 617 uſu, & præcellenti munere vel ſunt aliena, vel fructu vacua. Tametſi habeat nonnullas veritates Geome- tria, Muſica, Arithmetica, ut ait S. Hierony- mus in I. Sap. c. I. certum nihilominus eſt, ſei⸗ entiam pietatis hic non inveniri, & Sacerdo- talem doctrinam, ſi ſpuria non ſit, Divinæ le- gis, Prophetarum, & non minùs actuum quàm ſcriptorum Apoſtolicorum intelligentiam re- quirere. Multò magis abſurdum eſt, ait idem S. Doctor, ſi relictò Evangelié & Prophetis, Poëétarum nugas, & comœdiarum fabulas per- volvant, qui ad Verbi Divini ſanctum miniſte- rium ſunt vocati. Sunt librorum helluones; qui plurima legunt, ſed nullo fructu, quèd nova ſolùm & curioſa inordinate appetant: caveat hunc ſcopulum Sacerdos, ne inutiliter occupatus, pretioſi temporis immane diſpen- dium ſubeat, & à labore ſacro, quem ſtatus exigit, cum ſuo & aliorum gravi detrimento abſtrahatur. Pollicetur Dominus, Spiritum Sanctum Diſ- cipulos do cturum omnem veritatem: Cum au- tem venerit ille Spiritus veritatis, docebit vas omnem veritatem. Nunquam tamen docti ſunt vel My- ſteria Ægyptiorum, vel ſapientiam Græcorum, aut hiſtorias populorum, aut varia de mundo problemata doéctorum, quamvis hæc omnia veritates nonnullas complectantur. Sed qua ratione omnem veritatem didicerunt, ſi omnia Pprædicta ignorârunt? Nempe aſſerendum eſt, Q 5 om- * Joan. 16. 618 Zelus Sacerdotis omnem veritatem, quæ ad ſalutem prodeſſe queat, DEl Filium Apoſtolis promiſiſſe. DVoce- bit vos omnem veritatem ſtatui veſtro competen- tem, & ad Religionis augmentum pertinen- tem. Et numquid non diſſertè affirmat Pau- lus, totam ſuam ſcientiam eſſe 7Eſum Chri- ſtum, & hunc cruciſivum? *Dicamus porro, & Apoſtolis, & Adamo traditam eſſe ſcientiam fupernè infuſam, hoc tamen diſerimine, quôd ſcientia illa protoparentis noſtri præter Fidei veritates, totius naturæ intelligentiam ſit com- plexa, quia totius generis humani caput nôſſe oportebat omnia, quæ ſibi erant ſubjecta: Abpoſtolis veròô infuſa eſt illa tantùm ſcientia, quæ ad mundi ſalutem pertinebat, quòôd hæc una Illorum ſtatui, & muneri eſſet conſenta- nea. Hinc facilè arguemus, quænam ſcientia nobis competat, poſtquam ad ſalutem anima- rum procurandam ex officio ſumus deſtinati: ſicut autem nulli Sacerdotum expeéctanda eſt ſcientiæ ſibi neceſſariæ infuſio, ita labore pro- prio illa comparari debet, quem in finem Deus medis nos inſtruxit facillimis æquè ac præſtan- tiſſimis. III. Ad geminam claſſem hæc nos media reduca- mus: primum eſt oratio, ad quam æternarum veritatum meditatio referri debet; alterum, ſtudii ſolertis occupatio, quò ſpectat etiam erudita cum doctis, & ſapientibus converſa- tio. Noſter * 1. Cor. 2.2. ler enn 6 mle fuln C cnolonmm, n NntCs genm geimen ineſclem, 0Cenens ohn⸗ 6Aterennn, TAendunt, it gok it⸗ ſcermm kdn Cunn Aotonn r, Aanmte Henngte ien unt Utnir u alis n Eekeuohuni ,ur Knn rante, win itnkene nle ſ uſerelte, ii tinntdl, A Veklmfumnt du inninee, rellnterhi nkhi one n quſcen in in ſeboren Aſele iſten d, lid Hſilatem , Moniſſe ektocn, nenhum e ſend hn Uimunſieni, u, michaonen. Annnſitt ulſinmun Pegrtni oretiki⸗ 6fumernn i hootn enctonin EConſideratio II. 619 Noſter ſcientias comparandi modus, & qui- cunque demum conatus nimiùm feréè labori proprio innititur, ſine humili ad DElIM recur- ſu, & orationis adminiculo. Unde fit, ut gratiam operantem doctiſſimi quiqe minùs at- tendere ſoleant; cùm enim labore non modi- co ſcientias comparârint, & viis merè huma- nis aſſueverint, ad ordinem gratiæ ſuperiorem vix aſcendunt, DEUIM non quærunt, nec ul- tra id, quod vident, facilè aſſlurgunt; Quare litterarum ſtudia non aliud ferè apud ipſos effi- eiunt, niſi ut omnem pietatis ſuccum exhau- riant, & aridam relinquant voluntatem. Plerumque videmus eos, qui arti medicæ, aut Phyſicæ plus tribuunt, à Fidei ſimplicitate ampliùs dimoveri, eò quòd habitum quaſi con- trahant ad cauſas naturales omnia referendi. Sic & Pſeudo-Politici magis ad humana conſi- lia, quàâm ad Numinis Providentiam reſpici- unt quoad ea, quæ in mundo geruntur. Se- cundúm idem fermè principium exiſtimamus, non poſſe nos ad ſcientiam Stats noſtri pro- priam pervenire, niſi pro laboris penitus hu⸗- mani modulo, ac menſura. Verum turpiter utique hallucinamur; ſola enim oratio ex vir- tute ſua intrinſeca, quin ad prodigia recurra- mus, regulariter plus veri luminis dabit, quàm ſtudii noſtri contentio quantumvis operola. Lubens quidem fateor, ſeparari ab oratione Pobnun laborem non debere, ne tentare eum velle videamur: Verùm iſtud conſtan- ter teneo, plus orationi dandum eſſe abo- „ 62⁰ Zelus Sacerdotis labori. Orando ſibi veniſſe ſapientiam, teſta- tur Regum ſapientiſſimus: Optavi, & datus eſt mihi ſenſus: invocavi, & venit in me Spiritus ſapien- tiæ.? In eundem ſenſum hortatur D. Jacobus Apoſtolus: ** Si quis autem veſtruùm indiget ſapien- tia, poſtulet à DEO. .. E; dabitur ei. S. Thomas, inter Doctores Angelus, durio- re videbatur ingenio, cuùm adhuc juvenis ſcien- tias primò ſalutaret. Verùm ad quam do- trinæ ſublimitatem intra breve tempus ora- tionis præſidio ſubnixus aſcenderit, obſtupelſ- cens orbis æternùm mirabitur. Ipſemet San- tus, ut daret gloriam DEO, dicere ſolebat, quidquid ſciret, non tam ſtudio aut labore ſuo pepe- riſſe, quâm divinitus traditum accepiſſe. Hinc nun- quam ſe lectioni, aut ſeriptioni dedit, niſi poſt oratio- nem; & in diffcultatibus locorum Sacræ Scripturæ, ad orationem jejunium adhibebat, uti recenſet Brevia- rium vitæ, quod in ejus feſto legit Eccleſia. Ver- ſantur in manibus noſtris hujus Sancti volumi- na: cum lplo legimus & ſcribimus; quare cum ipio pariter non oramus? Millenos alios ad- ducere in medium liceret, ſi opus foret, qui orando ſcientiarum theſauros collegére: Quid eſt, quòd medium tam facilè aſpernamur? Unde, quæſo, D. Ambroſius è viro ſæculari factus Epiſcopus, tam ſubitò ſcientiam admi- randam hauſit, ut toti Eccleſiæ Doctor maxi- mus luceret, niſi ex oratione? Væ nobis, pa- rum intelligentibus, DEUM eſſe ſcientiarum Dominum, & Patrem luminum, qui momen- B t * Sap. 7. ** 7ac. 7. ſciili/ N Gibnen itn gunn in lbet endknlpung ece dce Ee Geooknl 6isharincke me tönitt, isShwtet: k Migerachan le rltr in ittl cun tudendum, Dünmum, Eu⸗ lue tucl, lin Nuhlte, entan Bstmn zarn ſe Nllut Nehe ltoni etumn urunmann Neco Aknlunihhid ietienugun intdis Morenn ſs An lhin lien mnmme ie, Uinen eze hennd Aude Dle ſuffci 6bietim, linni bil ne hinne Ginn Anelizti. nen crur 4 u 4 Neeenan Cenki, Nlne - iinur⸗ 1Dnt nne4 Ulertdeiben⸗ bin Wen len⸗ Conſideratio II. 621 t6 citiùs, cuùm voluerit, animæ ſitienti ac pul- ſanti fontem aquæ vivæ aperiat, unde tantam veritatum vim illa eruit, quantam libri omnes integrô ſœculò nunquam ſuppeditaàſſent! Hucusque dicta minimée tamen evincunt, poſſe Sacerdotem ſtudiò penitus carere: Quin potius hoc inde conficitur, debere nos fer- venter, ordinatè, ac fideliter laboribus litte- rariis inhærere: ferventer quidem, eò quòd impiger & alacris animus facilitate majori ab- ſtruſa recludat; & à ſenſu remota inrell'gat, quâm qui deſidiosé operatur. Ordine debito etiam ſtudendum, ne avicularum inſtar e ra- mo in ramum, ſeu èe libro in librum, ſola cu- rioſitate ducti, ſaltitemus, absque methodo, ſine delestu, extra viam, nullô præfixo no- bis terminô aérem verberantes. Idem ordo poſtulat, ut ea, quæ ad praxin pertinent, ſpe- culationi præferamus. Quam laudem mere- bitur animarum Rector, qui ſuæ Dicœceſeos ri- tuale nunquam inſpicit, aut principia caſuum conſcientiæ nunquam legit; certé vix unquam repetit, ſed alios paſſim codices pro guſtu, & ſine utilitatis proventu manibus terit? Si poſt- modùm caſus ad ſuum Tribunal delatos per- peram ſolvat, ſive potiùs implicet, quis eum ab ignorantiæ craſſæ, ac vincibilis reatu abſol- vet? Nolim ego hic Sacerdotibus Domini ſtudio- rum methodum prælſcribere: ſunt, qui ea de re ſoripſerunt, Auctores clariſſimi. Iſiud unum obſervaſſe ſufficiat, laudem dicendam DEO, quod 622 Zelus Sacerdotis quòèd hiſce ultimis temporibus Scripturæ ſacræ amor ac ſtudium videatur refloreſcere. Sola ejusdem attenta lectio, accedente nonnullo ietatis ſpiritu, ſatis erit efficax ad demon- randam, & ipſâ experientiã comprobandam dicti Apoſtolici veritatem: Omnis ſcriptura divi- nitus inſpirata utilis eſt ad docendum, ad arguendum, ad corripiendum, ad erudiendum in juſtitia.* Sacro denique ſtudio fideliter inhærendum, lectioni aut ſcriptioni ſuum quotidie ſtatum tempus, prout muneris injuncti ratio permi- ſerit, modò longiùs, modòô brevius tribuen- do. Non deerit profectò ſeu legendi, ſeu meditandi materia. Sunt nobis quatuor Pa- radiſi flumina, quæ in mare imenſum ſingula excreſcunt, dum nos illis ſeriò comittimus: Scripturæ, SS. Patrum volumina, Concilia & Canones, libri denique omnes, qui ad mo- rum culturam homine Chriſtiano digoam re- feruntur. Hie abyſſus abyſſum invocat: flu- mina quatuor, abyfli totidem, in quibus præ- ter aquam ſapientiæ ſalutaris theſauri quoque infiniti reperiuntur; tantumque abeſt, ut hi mi- nuantur, dum alii nobiſcum colligunt, ut po- tiùs divitias ampliores ſinguli eruamus. Atque hinc nunquam ſatis comendari poterunt con- ferentiæ Eccleſiaſticæ, pluribus in locis jam inſtitutæ, cuùm plures zeloſ Sacerdotes conve- niunt', de materiis Statui ſuo congruis acturi, ua occaſione cunctorum lumina lingulis pro- ciunt, & ſacræ ſcientiæ ardor excitatur. Ha- beant ſanè difficulcatis aliquid hujusmodi con- orens 1 lunm, irhan, l 6Arenis alei . W, d di, Mrum um: kn e nelae iit AUnn kgt t Con hre rt, ut ſiminn in n let, n ela uni Ei im laeie bono onion: Neag lium irln ni Phlnm oolprrn EMenuchencon hpriniishen AMet Nan ſodi errele ut Alaento in di ,clinlucemen ens Meintl rnoktum, us titahen Urine Nhalstkhn cruimn he 1 1 etein oteller Cekente hr Conorciutn iniſiihnmi; ntinp lin ninſett Elkriken Conſideratio II. 623 ventus; certè ingens illorum utilitas, quid- quid ſubeſt incomodi, centuplicatis proventi- bus compenſabit. . IV. Studia ſacra, quæ tantopere dilaudamus, ſuos exceſſus æquè ac defectus ſœæpe ſæpius pa- tiuntur. Sunt, qui otio aut curis mundanis dediti, parum aut nihil pretioſæ occupationi tribuant: ſunt è converſo alii, quos nimius plura ſemper & plura ſciendi ardor libris con- ſtanter affigit? ſed peccant utrique. Opran- dum ſanè foret, ut quisque noſtrüm ſcientiæ plenitudinem ad ſanctæ vocationis limina ſe- cum ferret, qua ratione ſacer comeatus & prodeſſet nobis, & in alios derivatus, comuni totius Eccleſiæ bono ſerviret, juxta Sapien- tis monitum: Bibe aquam de ciſterna tua deriventur fontes tui foras.?“ IItinam aliud nobis agendum non ſupereſſet, quàm unicus ſcien- tiæ plenitudinem conſervandi labor, ut efflue- re ſemper in alios poſſet, quod intra nos re- dundaret! Nam ſtudiis nunquam intermiſs?s perpetuò augere tantuùm ſcientiam, & nun- quam docendo in alios diffundere, quid foret aliud, quàm lucernam ſub modio abſcondere? Notemus, nec intellectum, nec memoriam, aut cor noſtrum, ùt Scriptura loquitur, ſcien- tiam debiteé aſſervare: Labia Sacerdotis cuſtodiunt ſcientiam. * IIt intelligamus, hunc ſcientiæ Sacerdotalis theſaurum non intus recludi, ſed ad effluendum diſponi continuò debere. S. Phi- * Prow. 7. ** Malach. 2. 624 Zelus Sacerdotit S. Philippus Nerius, ultimorum temporum illuſtre lumen, ætatis annô trigeſimô libris univerſim valedixit, ut orationi, & charitatis exercitio totum ſe dederet. Servator ê cruce pendens, in quem fixis oculis ſœæpiſſime inten- debat, Bibliotheca ipſius fuit, è qua ſplendo- res & flamas afflatim depromebat, quibus & ſpiritum ſuum nutriret, proximòque ſuccur- reret. Quò magis augebatur ætate, tantò ma- jora incrementa capiebat ejus ampliſſima cha- ritas, ut adeò ſub vitæ finem ſui juris am- pliùs non eſſet, totumque ſe proximo com- modaret. Habet, fateor, illuſtre quidpiam hoc Viri ſancti exemplum; neque iſtud mirum nobis videatur: Vult enim ſapientiſſimus DEus in regno gratiæ hos ſubinde virtutum inſolitos ſplendores, ut noſtram obſcuritatem ad tanti luminis radios quaſi manu palpemus, & cor- rigamus. Nimis comodeé viveret Sacerdos, qui viri- bús adhuc integris cubiculo ſuo incluſus, & à nemine interpellatus ſui ſemper juris eſſe vellet, tranquilla gaudens libertate, ac pro genii ſui ductu modò hunc, modè illum eru- ditum codicem luſtrans, non alio ferè pro- ventu, quàâm inſigniter ſaginatæ propriæ vo- luntatis. Non eſt ſanè hic finis noſter: ad alia vocati ſumus. CQum rubore intueamur tot operarios indefeſſos, qui ad ægros & mo- ribundos diu noctuque excurrunt, inſtruunt, orant, monent, hortantur, ſubveniunt, ag- rum Dominicum, & vineam aſſiduò excolen- tess no NMandt tlerned d, 1e A erti le⸗ 4 Me Derh, en ſßz uiin irnnn eDeidonou Niii ſen Winesfmeern g anors hur Dtocbfimneſent tükunmoni, Drhiünl cunol nnhen nrlon ikordoleodee tetnehgte nin⸗ Anceninentun Itonigszmeti ni, D on ſhümmdn In mis onn e ledi ſin hirf Fi . Meditatio III. 62 monmd, tes, ponduúsque diei & æſts portantes. Haſ- tigen ce parabolas in uſum noſtrum convertamus, tnd K & fatentem ſub cortice iſto veritatis nucleum enen Ppromamus:; Diſcamus hinc ſcientiam Sacerdo- oſepllnen, talem ſedulo exercere, dum prodeſſe alis ſeriò nee, ſtudemus, ne illa & nos feriat objurgatio: topedt Quid hic ſtatis tota die otioſi? Ite & vos in vineams meanmm, Nokinigren, eun t, Eleseplltue. fn iinn Moditatio III. De ⁊elo, quem ſibi propriæque ſaluti quivis Sacerdos debet. Quid prodeſt homini, ſi mundum uni verſum lucretur, animæ verò ſuæ detrimentum patiatur? Matth. 16. Hο Domini oraculum, quod plurimis jam Mani profuit ad ſalutem, dum eis rerum om- d nium inanes fumos exhibuit, non ſolùm de rebus corporeis loquitur, quarum lucra nul- li commodo futura eſſent pereunti animæ; Ve- rùm in ſenſu ampliori, & magis adhuc defœ- erd,. o Ko lni 1 Uemd cato ac ſpirituali complectitur idem oraculum lenn animarum lucra multò nobiliora. Quid enim proderit Apoſtolico Sacerdoti mundum univer- NA ſum, omnesque animas DEO lucratum eſſe, ſi Bun honen⸗ animæ ſuæ detrimentum patiatur? Quare Deum NNu inter & homines medii Sacerdotes ita ſtatua- e mus: prime, Dei gloriam in nobis ipſis promo- vere incipiamus, & augere. Secundè, ſalutem propriam, milſsis omnibůs, primò curemus 3 Ge lic ordine debito zelus noſter ineedet, tantèò Iianen R. P. Dufrene Exercitia. Rr ma⸗ nial 626 Zelus Sacerdotis magis ubique profuturus, quò ſimpliciùs à cu- ra lalutis propriæ initium duxerit. . Punbtuns I. Inter maxima Divinæ Bonitatis, & Sapien- tiæ miracula numerandum venit, quod nexu tam arcto DEl gloria ſanctitati noſtræ ſit con- juncta, ut ab invicem ſeparari nequeant: Ita- que tunc ſolùm effcimur Sancti, cùm DEl gloriæ famulamur; tunc DEl gloriæ in omni veritate famulamur, cùm Sancti efficimur. Fruſtra hæc duo ab invicem diſtrahere voles, ſi DEUM amas. DElCIM propter ſe diligere ante omnia juberis; & iſtud quidem agendo, tuam ſimul ſanctitatem perficies, & omnimo- dam felicitatem reperies: Sanctitatem, ve- râta que felicitatem in ipſo quærere ſecunduùm Ejus voluntatem juberis, & ſic veré Ipſum di- ligis, ſicut amari deſiderat. Actio bona, qua Domini mei gloriæ ſervio, ſanctitatem mihi certô aſpirat; Idemꝗque opus bonum, quo ſanctificationi meæ ſtudeo, Illius gloriam in- dubitatò procurat. Sic ergo, mi DEtIS, cau- ſa mea maxima cauſæ tuæ felici vinculò adhæ- ret: comoda mea, & comoda tua pari paſſu ambulant, atque in unam quaſi maſſam con- fluunt. Ad ſanctitatem gradum facio, dum gloriam tuam quæro: Gleriam tuam quærens ad ſanctitatem proficio. Te diligens, me quo- que genauinè diligo: meipſum ſanéctè amans, tuo ſimul amori ſervio. Donec amor tuus & zelus gloriæ tuæ in clo me tibi æternm D . jungat M ,Enrrſ zmeneh inn nebend, 1 gitntenn oftin Cin An Awͤn ſert ginanend ſenae; DMengt 6clonate⸗, 19 n Cheten, mne Nrhlien Iin Soweneo inp hraggtertne⸗ neſiſmn, Anni Md Ctek,gl fleni auntin 1e/Crttuen Erennoeo Umbenntsl glürimt nii 1a in Nolind Kngnnsln Urr ſiſicn, enent Nin Elhirlsnn üonttg e Amnn ) umnentemdo Konperl,) Bti u nplii Auerit I Minns, E⸗ nfeit, gun Tiun roln: Meditatio III. 627 jungat, idem amor tuam gloriam cum ſancti- ficatione mea in terris feliciter connectit, au⸗ guriò ſanè beaté, quòd olim tibi ſociabor in gloria, qui bona tecum nunc habeo ex omni parte comunia. Cùm nullo non die ardenter poſtulo: Adveniat regnum tuum! iſtud ego mihi cumprimis quæro & opto, antequam ad alios perveniat; forentque ptæpoſteræ preces meæ, ac voluntates, ſi gloriam tuam in aliis promo- tam cuperem, antequam huic in me locum præparâſſem. Utinam gratia tua poſthac me- liùs in corde meo imperium ſuum firmer, quam ſit hucusque vitiò meòô factum! ut nonniii glo- riæ tuæ vivam, adveniat regnum tuum? Pundtum II. Quid eſt, quòd in aliorum vita & moribus inſpiciendis oculati ſumus; in re autem pro- pria cœci? Qur feſtucam in oculo fratris vide- mus, & trabem in oculo proprio non videmus? Qur tam ſæœpe nobis illud Evangelicum occini oteſt: Medice cura teipſum. Quid mirum, ſi ze- lus noſter in proximo vix aliquid operatur, cùm erga nos totus langueat? Ut ſit ille extra nOs potens ac vividus, intra nos primò ſuum vigorem exerat. Nihil aget unquam, & nihil efficiet alibi zelus pondere deſtitutus: Unde- nam verò pondus accipiet, niſ à corde pro- Prio initium ducat? Neminem profectò ad me- iora convertemus unquam, niſi fuerimus ipfſi- met jam converfſi. Meditemur ſæpe illud Spi- Rr 2 ritus 62 Zelus Sacerdotis rits Sanécti effatum: Qus ſibi nequam eſt, cui alis bonus erit?* Et ſi denique fieri etiam poſſit. ut ad extra ſucceſſum habeat zelus noſter, quid amabò proderit, mundum univerſum, & om- nes animas lucratos fuiſſe, ſi anima propria ſa- lute excidat? Poſſam equidem in bonis corpo- ris alios mihimet præferre; ſed non poſſum iſtud in bonis animi: Ordo genuinæ charitatis hic à me incipit. Egône igitur viam rectam tenere poſſim, qui multus omninò ſum in fir- mando apud alios regno gratiæ, unde ſalus vendet, dum interea iſtud in me ſtabilire ne- büigo Aliorum nævis & morbis animi ſuccur- ro; proprios autem diſſimulo: alios hortor: meipium non hortor: alios emendare ſatago; meipſum non emendo: Qualis hic ordo chari- tatis? Cui bono tantus labor, ſi mihi non proficit? „Mentis tuæ conſideratio, & atten- „ tio, ait S. Bernardus, ** à te principium lu- „ mat, & ad te ultimò redeat: Quocunque „ Extra te abeat conſiderationis oculus, ad „ teipſum denuèò revertatur: In ſalutis pro- „ priæ imenſo negotio tu tibi eſto primus, & „ noviſſimus. Exemplo tibi ſit ſupremus om- „ nium rerum parens, qui emittit verbum „ ſuum, & apud ſe retinet: En, verbum tu- „ um cogitatio tua, & attentio mentis tuæ; „ procedat ex te, quin diſcedat à te. Inac- „ quiſitione ſalutis nemo tibi germanior unico „ matris tuæ. Inſiſtit voluntas, & inharet paulò amplins Ora- culs *Eccli. 14. . ** Lib. 2. de conſid. n 166 De on Uri Nm Orlinudoh er nnu oh fonſorentkin n erummmininns: ms ilunctei unin bieien Aur innun n Nie Arin ün Innsknenmelme he, llde miücend 1 (end nee te Mn mnoli iſihe i Cgüſui Eals ucet Cung, nli de⸗ Ahreillter nln „ telnske: Miferſun in Amninann, fenn dn fe; Ed in 0 Feruikatz N nr iniin Womun att. genr, Meis Wüolen taninitenn. Inb Actnn Genennelm, Eleteercenr⸗ n, imiin Ncenid,Ert⸗ Rieeint lden: Cung nünsod 1 tlt: l huiß⸗ ihehimn hiltinnmicn Menoed Uetnle, ü 10 . 1 . i⸗ ſeri ene ☛ Lecdtio II. 629 eulo divino: Quid prodeſt homini &c. Valide urget ſeipſam, ponderando illud Aſcetæ aurei: * Vi- gila ſuper teipſum: excita teipſum, admone teipſum: & quidquid de aliis ſit, non negligas teipſum. Lectio II. De Imitatione Chriſti Libri II. cap. V. De propria Conſideratione. Non poſſumus nobis ipſis nimis credere, quia 1 (xpe gratia nobis deeſt, & ſenlus. Mo- dicum lumen eſt in nobis, & hoc citò per ne- gligentiam amittimus: ſœpe etiam non adver- timus, quòd tam c&οσci intus ſumus: ſæpe ma- lIe agimus, & pejús excuſamus. Paſſione interdum movemur; & zelum pu- tamus: parva in aliis reprehendimus, & no- ſtra majora pertranſimus. Satis citò ſentimus, & ponderamus, quid ab aliis ſuſtinemus: ſed quantum alii de nobis ſuſtinent, non adverti- mus. (ul bene & rectè ſua ponderaret, non eſ- ſet, quòd de alio graviter judicaret. Inter- nus homo ſui ipſius curam omnibus curis an- teponit: & qui ſibi ipſi diligenter intendit, fa- ciliter de aliis tacet. Nunquam eris internus & devotus, niſi de alienis ſilueris „ & ad te ipſum ſpecialiter reſpexeris. Rr 3 Si * Remp. l1. 1. 6. 27. 630 Zelus Sacerdotis Si tibi & DEO totaliter intendis, modicùͤm te movebit, quod foris percipis. Ubi es, quando tibi ipſi præſens non es? Et quando omnia percurriſti, quid (te neglecto) perfeci- ſti? Si cupis habere pacem & unionem ve- ram, oportet, quèòd cætera cuncta poſtponas, & te ſolum præ oculis habeas. Multùm proinde proficies, ſi te feriatum ab omni temporali cura conſerves. Valde defi- cies, ſi aliquid temporale reputaveris. Nil magnum, nil altum, nil acceptum tibi ſit, niſi pure DEUS, aut de DEO ſit. . Totum vanum exiſtima; quidquid conſola- tionis occurrit de aliqua creatura: Amans DEUM anima ſub DEO deſpicit univerſa. So- lus DElIIs æternus & immenſus, implens om- nia, ſolatium animæ, & vera cordis lætitia. Examen II. An zelum habeam ſalutis propriæ? I. Uanti facio animam meam? Num illius pre- Wtium intelligo? Empta eſt pretio MACN. * Unica eſt, & mea eſt: illa pereunte, omnia mihi pereunt. Si ſemel perüt, æternùm per- iit. Eſt anima mea imago nobilis ſui Creato- ris, Angelorum ſimilis, ſponſa Salvatoris: Eſt capax DEI, hæres cœli, Sanétorum ſocia, futura Princeps æternitatis, modèò ipſe velim. II. Quomodo ſervo mandata? Hic zeli prin- ci- * 1. Cor. 6. 1 ,, a tae n ihmehin ed Odo ep irn Nkltt vglien D rKted . 00 Me⸗ 1maahen; ſn runtit DCele,dlin untk nilno, n ſt aumd Nlt, olenu, mn Ciflimd I.Venodlen 16 I Pomeld merſer Fenumig in, itenmgllr, ere Iemmhndmarnn Gunmtenten: Edan ls ane ner Condto N lentones l umne, Purtn ECkero lat i tendis . Derehie Nn ) enegecho n inn, aane NN. en itſin⸗ Nend ſ le Hnnni I Aedun ili 0t 1 td Cndl ACemm Au Nni,edr ſendnntakiu 11 ſurH en Endig e eNOX lugenre,ni 6t Nenuneg lh, DeH Utlel le⸗ ſol. en ulin, Examen II. 631 cipium, & fundamentum. Si mandata non ſervo, DEIM non diligo, & ſalutem non cu- T0; ſed odio meipſum habeo. Quæ monſtro- ſitas foret, Sacerdotem, qui ſanctus eſſe de- bet, ne quidem ſervare præcepta? Percurro ſingula, & video quàm accuratè illis worem geram. O ſi nôſſe cuperem, quis præcipiat; cui præcipiat; quàm juſta & æ qua præcipiat, & quibus conditionibus præcipiat? O ſi vel- lem capere, quàm ſit horrenda res vel unius mandati violatio, præſertim in Sacerdote: Quàâm ſit enormis ingratitudo, malitia, ini- quitas, protervia, petulantia: Quâm fune- ſtum, & infelix malorum ſyrma poſt ſe trahat! O ſi caperem. III. Quomodo ſervo conſilia? Ad ſtatum Sa= cerdotalem cogere me nemo potuit. Sed poſt- quam ſponte ipſum elegi, votô ſacris Ordini- bus annexô teneor ſervare caſtitatem: ſacrile- gus enormiter ſum, ſi votum frango: Nulla mihi ſperanda ſalus, ſi hircum ago. Teneor ad obedientiam Superioribus præſtandam, quod Sacerdotiò initiatus ſancté promiſi. Teneor ad rerum mundanarum contemptum; ad uſum illarum moderatum: Cor apponere prohibeor. Quomodo in iſtis omnibus me habeo? Quo zelo animæ meæ proſpicio? IV. Quomodo graviſimas ſtatũs mei ſanctiſ- ſimi obligationes adimpleo? Quomodo, qua devotione, puritate, fervore, inſigni præpa- ratione offero ſacroſanctum Sacrificium, ima- culatam Hoſtiam, ad laudem & gloriam omni- 7* Rr 4 Po⸗ 632 Zelus Sacerdotis ſnhe te potentis DEl; ad meam, & Eccleſiæ ſanctæ fin hi utilitatem; ad redimenda peccata, & falvan- inm inil das animas; ad dignè ſolvendas ſumo Benefa- uct mimn Gtori gratias? Sciöne ſatis, has eſſe partes pri- n uni mas ac præcipuas zeli Sacerdotalis, ut pie ſa- nnekl gen crificem? Intelligéne ſatis, quantum mihi, to- a SumuE tique mundo hic vel prodeſſe queam, velno. cere? Nihil hic parvum, aut mediocres ſuma Imo, none omnia; aut lucra infinita, aut damna infinita, Nurn m ob Myſterii altiſſimam, & infinitam magnitu- Wen ment, dinem. Percurro ſingula, quæ ante tremen- nn kinis; dum & auguſtiſſimum Sacrificium, in ipſo Sa- Nſßenunen o crificio, & poſt Sacrificium agenda ſunt, ut imphliuln bene fiant. O quàm vaſta hic zeli exerendi Wum ofun e materia, dum ſacrifico! Quàm opportuna di- fniinn teſcendi, proficiendi, debita ſolvendi, ad ſan- Culin ctitatem enitendi occaſio! Quanta ruina, ſi (Fuimine hic luridè ago! ünntueoln Quomodo cæteris obligationibus maximis mnlcan 5 ſatisfacio? Qua ratione penſum Canonicum Mummmenh ſolvo? An memini ſatis, quid agam, cùm „yIhuthh Horas recito? Quanta hic iterum lucra, vel bleinmeele damna? Egéne zelum ſalutis meæ habeam, ſi nenb, Wl in tanto negotio, ubi laudandus DEIIS, & al- Dn uChrſdie loquenda fuma Majeſtas, ſum perfunctorius? hatwetiti Quid emendandum? An digne, attentè ac de- Misamen voté Officium recito: an potiùs rapide, di- o. usn ſtractè, negligenter? Quomodo Sacramenta re, ſuſcipio? Quæ præparatio ad Sacramentum le 5 Pœnitentiæx; quis uſus? quanta emendatio? reſen⸗ Percurrenda ſingula; nam vaſtiſſima hic iterum wbgeiſn aut perdendi aut lucrandi materia. mngn Pro- ( hti E beclt Peccama, 1 d ſlin hueſeſnn lelis, i 3gumnn, Meſe lene, hetenii 1 dn i 6 itundten. h n nete, etiin iot in enſeh uie kiarent Cncgenat halirkie. annn1 Ulginduun elin ain ) gt n Weſemnin t uts nerbte NmtoN 1 ,un efuitn Cpre,Amtt is “ NNoto Nen n. emn eien 1 lintut⸗ Naleli⸗ D Examen II. 633 Proximo ſervire teneor aut ex charitate, quia ſum Eccleſiæ Miniſter, & perſona publi- ca; aut ex juſtitia, ſi Paſtorem ago; ſi fructus percipio. Qua ratione me habeo in gravifſi- mo munere juvandi animas? Ego perit, ſi vel una vitiôé meò pereat: Animam propriam ou- ro, ſi animarum curam debiteè gero. Quali- ter inſtruo, moneo, urgeo, vigilo? Qualem Doctorem in me habent rudes, & parvuli? Qualem Patrem egeni & afflicti? Qualem Me- dicum peccatores? Qualem Paſtorem, & Ver- bi diſpenſatorem oviculæ? Qualem interceſ- ſorem populus Chriſtianus? Quale exemplum bonorum operum tota comunitas? Mea res agitur, dum aliis aut ſervio, aut noceo; nec de re tenui agitur. V. Si meditationem quotidianam negligo, zelum non habeo: ſalutem propriam ùt Sacer- dos non ſatis curo. Sine meditationis admi- niculo nunquam ero Sacerdos fervens. Væ au- tem, ſi inter tepidos numeror! Tanquam Sa- cerdos Mediator eſſe debeo inter DEUIM & po- pulum: Servus, Miniſter, Legatus, quin & Amieus Eſu Chriſti eſſe teneor; talis ut reve- rà ſim, facit meditatio, & non minús amica quàm filialis cum Domino per orationem com- municatio. Qualis amicus, qui amico non lo- quitur? Qualis ſervus, qui Dominum non au- dit? Qualis Legatus, quem Princeps non in- ſtruit? Unde lumen, ardorem, & vires petam ad munus graviſſimum ritè exequendum, niſi ex oratione? Quid efficiet inſtrumentum ab Kr 5. ar⸗ 7 634 . Zelus Sacerdotis artificis manu ſejunctum? Num rectam me- thodum orationis calleo? Sciéône illam eſſe trium potentiarum animæ ſerium exercitium? Num fideliter memoria ſolet proponere me- ditationis puncta? Quid ago, ut plenè con- vincatur intellectus circa veritates æternas? Quibus ſtimulis volantatem urgeo? Novitne illa rite dolere, confundi, ſtatuere, ſperare, lIætari, amare, deſiderare, odiſſe, timere? c. Satisne perſpectum habeo, ad cor po- tiſſimùm orationem pertinere, non ad linguam? Forte intellectum magis paſco, quàâm volun- tatem? Forte guſtum, & delicias quæro; non refectionem ſolidam? Quomodo in cæteris pietatis exercitiis me gero, ſine quibus ſem- er claudicabo? Qualia conſcientiæ examina, Kacx preces, lectio ſacra, ſenſuum cuſtodia, moderatio, temperantia, ſæculi contemptus? &c. Sciéne, quid ſit vivere ſecunduùm ſpiri- tum? Intelligéne, quâm abſurdum ſit, Sacer- dotem vivere ſecundùm carnem? Qualis hic zelus pro anima mea, ſi ſecundàùm Evangelium non vivo? IIIi ſe conformare tenetur Chriſtia- nus Laicus: Quid aget Sacerdos? A„VI. Quanta mea intelligentia, peritia, & ſcientia rerum ſpiritualium? Forteè ſtabula, mercimonia, & agriculturam melius intelligo? Quisnam zelus apud me potior, Eccleſiaſticus aut Oeconomicus? Ubinam ſolicitudo & cu- ra maâjor, an pro anima, aut pro eſca, pro ventre, comodis, jocis? &c. Non eſt bo- num, in re tanta decipi; agitur de æternita- .“ 2 7 4 tum, Vn oro eranuank 6r Lobtme d Nenihoinnun W Care CHomn, Cuonn Eumnanes 2 in; (epenti tuur n chms edis Acs Chimt krib uhtitz tnot iG onid ib Eeetre Mid' mn n Mi nen et ades A er Genme ,e, uper u. Oeecnonn Iuentom ſbio npinf lni⸗ Nun ndn, ione im, n exereitr Droponetts ) It glene a tues gterng WWN! Nontne elare, ) Al imee en Aad. elnalnka o, en . es ueovn wo, in t ſueqiblis⸗ Mtente enmin ſatunollut⸗ ll cnenmul t bomun hi⸗ Ntun ,er. Es i Unlmgim nenn;Crlir- 1 . gdun Knun 9Ions tm hlietnle⸗ nih nkin. Eywamen II. 63 5 te, Meã potiſſimùm intereſt ad amuſſim ſcire, qualis ſim, & qualis eſſe debeam. Si tantùm ago pro DEO, quantùùm pro ſæculo, pro ho- nore, pro pecunia, pro voluntate propria, ſat bene habebunt res animæ. Quid autem majorem exigit & meretur curam ac laborem, an lutum, aut gema? Non pudet, torpere in negotio æternitatis, & fervere in ſtudio vani- tatis? Polſsitne cadere tanta ſtultitia in Sacer- dotem illuminatum? * VII. Quanta mea ſcientia Scripturæ, Con- ciliorum, Canonum, Conſcientiæ Caſuum, rerum ad mores; ad vitia & virtutes pertinen- tium? Quæ peritia in SS. Patrum libris? for- te major in chartis luſoriis? Quantum ſcio de Vitis & Actis Sanctorum, præſertim Sa- cerdotum? An fabulas, & rumores publicos accuratiùs teneo? Quid olim reſpondebo ſu- per his omnibus? Qualiter, quàm ſeriò, & quàm citò defectus, præſertim craſſiores, emendabo? Mea res agitur, & quidem res non minima: totius æternitatis negotium agitur. Weditatio W. Sacerdos absque zelo peſſimus Oeconomus. Suadeo tibi emere à me aurum ignitum, & probatum, ut locuples fias. Apoc. 3. 18. Malus Oeconomus erat ſervus ille piger, qui talentum ſibiicreditum in terram defodit, quocum negotiari debuit. Pejor weonomde uit 636 Zelus Saterdotis fuit adoleſcens ille prodigus, qui bona patris ſui diſſipavit. Peſſimus œconomus ille ſer- vus, qui debitum enorme decem millium ta- lentorum contraxit. Per omnes gradus & claſ- ſes conomiæ perverſæ infeliciter volvitur Sa- cerdos, qui zelum non habet: ſine zelo lan- guebit, frigeſcet, torpebit, & non modô lu. cra nulla comparabit, ſed potius bona ſua diſ- ſipabit, & grandia debita coacervabit. Hinc duplex meditationis caput eruimus: primum, Sacerdos absque zZelo eſt magnus diſſipator. Se- cundum, Sacerdos ſine zelo, magnus prævari- cator, & vel ideo peſſimus in rem ſuam; pel- ſimus in domo DEl adminiſtrator. Punbtum I. Conſideremus Sacerdotem zelo deſtitutum quem graphicè depingit S. Joannes in Apoca- lypſi: neſcis, quia tu es miſer, & miſerabilis, & egenus, & nudus, & pauper. Unde verô tanta egeſtas, & turpiſſima nuditas virtutum, me- ritorum, bonarum actionum? Quia lervus eſt piger: talentum ſibi creditum ligat in ſudario, & abſcondit. Non teneor, uſitata ipſius cantilena eſt: Quid hoc ad me? viderint ali, ad quos pertinet! Non ſum Monachus: hodierno more vivendum: ſic & alii faciunt viri graves & honeſti &c. Bella ſanè axiomata Sacerdotis operarii in vinea Domini, Eccleſiæ Miniſtri, Rectoris animarum, & Pa- ſtoris! Verùm quid tandem ſequitur ad hæc pigrorum axiomata? Qurticulam curabit Sa- cerdos his aphoriſmis inſtruétus? Horas augens „ T- ehhentteh,n rattn n Arlan Tmeniocuert⸗ uem negieenet nzeis ule mexetkeml h ehrons urbune Un gugun: gel giſfe, kln un afe Uue inchiäs netin G antn n oinnn mMun; Emlonsccthn likhenm Irtnummuzil un ehe Cligemene Pant ongeril egetint Uonorem u uline, ün Giilen ineh Kuib; mon itäi mugnu A noki unmei nl⸗ is, g ng Eeonomk i, Ceenn nilin nneignntrl Niaikr roli, er (en Dt, Kt tüittis u rri ke lt eninm i tmennthng A Ng. uürwin l en Midmn tungen . Uken Nlins imn t tunlern llan trat 1AAee niirſiel Smnipmm ln hinn, iukn n N Aeditatio IV. 637 Rertendo extrahet; more ſæcularium majorem diei partem otiando, fabulando, potando, lu- dendo, materialem œconomum agendo, & numos corradendo inſumet. Sed quanta hinc æternitatis lucra dimanabunt? Quot actiones bonas omittit, tot jacturas imanes & graviſſi- ma damna incurrit. Examinemus jacturam vel unicam negligenter omiſſam, v. g. meditatio- nem; Heu, quale lucrum ceſſans! quale dam- num emergens! In ferventi meditatione ob- tenturus erat lumen cœleſte, unctiongm, ro- bur, gaudium: gratiam auxiſſet, virtutem ro- boräâſſet, zelum inflamaſſet, meritum ingens collegiſſet: Unius ſemihorulæ accurata medi- tatio divitias inæſtimabiles in ſinum ipſius effu- diſſet: non aureos mille; non ſumam capita- lem centum millium; non tantum milliones, & bimilliones (infantilia hæc ſunt, & minima) fuiſſet lucraturus. Si vel unicum tantillo tem- pore gradum gratiæ adjeciſſet (pro actuum bo- norum numero adjeciſſet plurimos) quàm ſtu- pendum lucri genus negotiatio ſancta dediſſet! plus certe congregâſſet, quàm valeat totus mundus; quæ enim terrenorum ad ſuperna ſit proportio? Jam computa jacturas unius diei, quas ad horrorem usque multiplicant ſexcen- tæ omiſſiones, & negligentiæ: Numera, ſi po- tes, jacturas unius hebdomadæ, unius menſis; anni unius; annorum plurium, totius vitæ! Eris mihi magnus Arithmeticus, ſi finem hic invenias: profectò non invenies; nulli ſuffi- cient numeri, nullæ tabulæ, non dies, aut men- 1 63⁸ Zelus Saterdotis menſes integri, quibus computum abſolvas, cùm excurrat denique in meras infinitudines. Et hunc bonum in re propria œ nmum di- cemus, qui nonniſi perdit & diſſipat? Nôénne hic magnus diſſipater, & ingens helluo, qui theſauros omni æſtimatione ſuperiores con- ſtanter negligit, & inter ſenſuum ventrisque ſtudia fœde abligurit. Qualis ego ſum œcco- nomus? Num congrego, & laboro æternita- ti? Quantum jam diſſipavi, gratiæ, ſanctita- tis, talentorum, meritorum? Qua ratione damna ſarciam, & jacturas compenſabo? Suf- ficiétne zZelus ille tenuis, quo hucusque pro- ventu vix ullo miſerè negotiatus ſum? Quàm pauper civis ero in cœleſti Hieroſolyma (ſi ta- men illuc admittendus ſum) ubi præter cento- nes attulero vix aliquid? Puncltum II. Sacerdos ſine zelo peſſimam villicationem exercet: non ſolùm diſſipat bona propria, & bona Domini ſui; verùͤm debita quoque accu- mulat, quæ viz unquam ſolvet. Magnus de- bitor fuit ſervus ille, qui Domino ſuo debebat decem millia talenta.“ Ampliùs debet Sacerdos zelum non habens. Quid enim agit, dum Sa- cerdotem non agit? Perſonam, & animum ſæ- cularem induit: ſtudiis mundanis occupatur; his perpetuò ferme intentus rapidé, frigide, ac indevoté; Gne fide, ſine guſtu, absque ul- la pietate ſacrificat. Sed quàm enorme & ima- * Aatth. 15. M ztimnt, Lerreon gyNutmn ben genns Acoldn Snvm Kn enCentoron 3 Ni elſcl ar rs und irdacercos wude urnnett,A el eu irni⸗ ns,Aprack Ulitehtenet uubhlntizcun thnmn kuen, gun Menot 1nlons , Xl Kotun tebier älunnbus, n lschhete Cenri exe AANgn Ukybladan Ne merp ULlencre; Qd in Unllas, Uien gi ſenſte lis ſallogdit htir Mnpunn deris iinid Min Ecdnn ſhe Mend brle Ne etint, eninnke Clkt b Eliuoi. Nl gnie Ei GnN (une NGanrN PNle n. uünme r ſen l dcinggen er Muͤt⸗ Doninhluster gis Eehe n Lenmntzztn: untnstar, Meditatio IV. 6739 ne debitum vel unum tale ſacrificium! Quid centena & millena? Rapida & lurida Hora- rum recitatio, terrena cogitatio, profana lo- cutio, mundana occupatio, ſenſuum libertas, cura ventris & corporis, affectus inordinati, deſideria vana & nociva, quantam vel uno die molem debitorum coacervant! Quid ebdo- mas, quid menſis, quid annus & anni facient? Inter hæc ſatis innocens ſibi quandoque vide- bitur Sacerdos muneris ſui oblitus: hæc pecca- tilla reputabit, & minora debita exiſtimabit. Quid ſi verò inertiâ ſuâ & negligentià perdat animas, affligat Eccleſiam, ſcandala præbeat? Quid ſi frequenter hæc accidant? Diſſolvétne imania debita frigidum mea culpa, & jocularis ac nugatoria pœnitentia; vel augebitne po- tiùs cumulum rationum infructuosè; utinam non ſacrilegè ſuſceptum Sacramentum, & Chri- ſti ſanguis turpiter profanatus! En, quò dedu- cat animus nullo zeli ardore ſuccenſus! Quis veròô hæc tanta debita contrahit? Sacerdos gratiis ſingularibus, & maximis undequaque vallatus, mediis efficaciſſimis & plurimis in- ſtructus, ſcientià excultus, glorià & honore coronatus; ad magna, imò & maxima vi mu- neris obligatus, ad ſanctitatem non mediocrem vocatus: Iſte inter porcos ſe abjicit; repit in lIuto, & ſtercore; ad abjectiſſima quæque del- cendit. Quid ad hæc magnus ille ac potens Paterfamilias, qui exiget noviſſimum quad- rantem; qui Jeruſalem ſcrutabitur in lucernis, & juſtitias judioabit? Non cohorreſco? Qon ſapio 640⁰ Zelus Sacerdotis 3 ſapio tandem? Non mihi proſpicio? Qualis mea conomia, quæ debita, quis zelus? Ju- vtne experiri, quid ſit, tepidum Sacerdo- tem, omni bono deſtitutum, grandi mole de- bitorum onuſtum tranſire ad æternitatem? Juvat potiùs, Redemptor mi, emere à te aurum ignitum & probatum, ut locuples fiam; ut contracta debita maturè diſſolvam. Odi funeſtam zeli Sacerdotalis penuriam, tot ma- lorum infauſtam ſcaturiginem! In meditatio- ne mea quotidie exardelcat ignis. Conſidera- bo, ponderabo, providebo, ordinabo cuncta ad gloriam tuam, ſalutem meam, & proxi- morum utilitatem: Hæc & hæc N. N. ſpecia- tim ſine mora emendabo; Tu adeſto gratiæ ſingularis potentibus adjumentis! Dies III. Zelus animarum. Conſideratio III. Animæ pretium. I. Anima eſt nobiliſima. Uanti facimus terrenam nobilitatem, quam vel in cunis honoramus, licèt propria luce minime adhuc nitentem! Alia eſt nobilitas a- nimæ, quæ DEum habet Parentem, Fratres An- gelos, Sodales Sanctos. Adulando dictum eſt ad Cæſarem: Sate ſanguine Divim; Qum ve- ritate dicitur de anima hominis, quòd V Oori⸗ ren u Gin mbt ſintl i,ge, oblmia irencnmh tcell, we unpnſtin Stzohruapn k achecten, 2Nrnents A wüne uet emonpgkzun cinine Meee ONuut & tns mier wa in to rane lueli Lembn aKiriſbisren wcbe nimn, E tbocelelunen Nucun in 1, it/ gimmdi ni nde. 0 Itls n b un Dyinr on u fnitulßzen, 4 Dhrbi D ul Credir⸗ Linten nnie in Fanee tir probier 4 it gn I lehican g, um gencint, A Mernine Normi, er, um uertt Wmd lchen lemnin an. gnen hnd. lini nn. elg güncern Nanen, ,u. klirNe. Ri: e I Smumn, N. in mtlamnet b,loctore All nnn Nenenſin, Nund, Y 1 Hi, . 6 Conſideratio III. 641 originem habeat divinam. Spiritualis & im- mortalis eſt, quid nobilius? Ad imaginem DEl condita, quid ſublimius? Summi oni æter- nùm poſſidendi capax, quid auguſtius? Anima cujusvis ruſticelli, mendici, parvuli, utùt vi- liſſimo corpori ſit incluſa, gaudet hiſce plus quàm regiis prærogativis: anima cujusvis mu- lierculæ, in ſpeciem viliſſimæ, his interiùs ful- get ornamentis. Ad DEum ſimilitudine mi- rabili proximè accedit: DEus excellenti ſuâ ſuperat corporea univerſa; his omnibus & a- nima dignitate præcellit. DEus totus eſt in toto mundo, & totus in qualibet parte: Ani- ma pariter tota in toto corpore, & tota in qualibet parte. Intelligit DEus: & anima in- telligit. Æternus DEus; æterna anima: Im- mortalis & inviſibilis rerum Dominus; immor- talis quoque anima, & inviſibilis. DEus vita eſt, inquit Eccleſiæ lumen Auguſtinus,* & ſpiri- tus eſt. Vita etiam anima, & ſpiritus eſt. Greata eſt anima à DEO, wita à vita, ſimplex à ſimplici, immortalis ab immortali: Creata eſt anima magna 4 magno, Tecta à recto. Cœli tam vaſti, ſol tam ucidus, mundus tam bene ordinatus non ita propinquant Divinæ origini, ſicut anima. Cæ- lum non ad ſimilitudinem; bomo factus eſt ad ſimili- tudinem. ** Durabit DEus per univerſa æter- nitatis ſæcula: durabit & anima, opus manuum DEl poſt Angelos nobiliſſimum; ſapientiæ & omnipotentiæ infinitæ opus præſtantiſſimum. iI. de ſpirit. & anima c. 36. §. Ambroſ. ſerm. de Nativ. R. P. Dufrene Exercitia. SSs Quid 642 Zelus Sacerdotis Quid ſi acceſſerit virtutum & gratiæ ſandifi- cantis nobilitas? hanc certè nullus intellectus capiet, nulla Ciceronum lingua, nullus erudi- torum calamus declarabit. Per gratiam fit Sponſa DEl, Princeps, Regina, Imperatrix, Do- mina, ipſis etiam Angelis veneranda. Fit a- nima juſti per gratiam Princeps cœli, Regina paradiſi, ſanctificata, certéôque modo deificata, uti loquitur S. Thomas: DEus per gratiam dei- ficat hominem. Tranſit denique ſponſa hæc no- bilis in communionem omnium titalorum, & bonorum ſponſi ſui. Poſsitne Sacerdos un- quam negligere, aut minùs curare tantam no- bilitarem? Quin maximi faciet Sacerdos, Mi- niſter fidelis, gratiam ſingularem, qua nobilis- ſimæ creaturæ ad finem ſuum promovendæ ipſi à DEO committuntur. II. Anima eſt pulcherrima. Pulchritudo epiſtola quaſi commendatitia eſt, quam ipſemet Crzator in fronte quarum- dam creaturarum exaravit, ut vel primo a- ſpectu ſe amabiles reddant. Has inter primô poſt Angelos locô numeranda venit anima hu- mana, quam hoc nobilifſimo raræ venuſtatis ornamento Conditor DEus liberaliter inſtru- Xit. Tertullianus affirmat, pulchritudinem corporis aliud non eſſe, quâm ſubtiliſſimum velum, per quod animæ inhabitantis venuſtas transpareat. Nunc quàâm pulcher debet eſſe ſpiritus ille, à quo ſolo in omne corpus huma- num amonus oris color, oculorum vivacitas, motus — ki on unge Col tiimn ſercn ihemnnris n um Wrn üna Erenls l 1 ANunl /a y nlu/ nln Uv ſin Pun, unt Atem ungicgtone, Ce groprio Eetu loonng e zin gna Eene on polth icen ls coli miuctnen tun 4 MMopönguun Aan Cnon m t Ndet Wnthnet inn ahi imrn innmn mndiorn ujlllts un hokelgfen nnb ln it ide⸗ n Etgtg e Nnlis lnere, Ule 1 De BonI Neeren hiine D Conſideratio III. 643 motus & vigor totius perſonæ derivatur? Exanime cadaver cum vivente comparemus, & facile erit intelligere, quàm venuſta debeat eſſe anima, quæ toôtum corpus vita & ſpiritu implere tam jucunde cernitur. Sed pulchri- tudo hæc tota quanta eſt naturalis, & à DEO animæ etiam peccatrici communicata. Con- trà ſupernaturalis pulchritudo animæ DEO amieæ tam puræ lucis radius eſt, ut Diva Ca- tharina Senenſis ſacro animi ſui arbitro dixe- rit: Ab Pater! ſi videres, quàm pulohra ſit anima Jjuſta, millenas & millenas mortes oppeteres, ut illam redderes ſecurm. Quid ſplendor ſolis? Quid ſtellarum, aut adamantum lux? minùs fſunt quàm nigri carbones, ſi animæ conferas. Ipſe Chriſtus ore proprio ad Sanctam Birgittam in hæc verba locutus eſt: „„Si pulchritudinem „ animæ in gratia conſtitutæ cerneres, illam „ perferre non poſſes, ſed inſtar maſſæ niveæ „ ad faciem ſolis colliqueſceres, „ Quis er- go pulchritudinem tantam non amet? Quàâm perdite nonnunquam diligitur à filiis hujus Iæculi fluxa & mortalis corporum venuſtas! Quid non agat Sacerdos, ut illibatam ſervet, aut læſam reparet immortalem animarum ve- nuſtatem? Solem nobis imaginemur, qui cum plenitu- dine ſuorum radiorum ſpeculo illabitur: tota hæc cryſtallus tanta luce corruſcat, quantam oculus corporeus ferre non poteſt. Et tamen cogita, quòd ſol non eò pertingat, ut cryſtal- lo uniatur, aut in ca aiten vel minimam I s 2 i 644 Zelus Sacerdotis li ſubſtantiæ ſuæ partem communicet. At ve- rò ad animam in gratia conſtitutam venit DEus, ut cum illa uniatur; DEls in illa habitat; DEus ſe illi communicat. Quare anima tali venuſtate eſt pulchra, quæ totum paradiſum reddit pulchrum: ea pulchritudine eſt venu- ſta, cujus una & unica particella, ſi ad infer- num penetraret, totum illum feralem carce- rem in gloriæ theatrum mutaret. S. Francilſ- ca Romana vidit pulchritudinem Angelici Spi- ritus, humanum corpus induti, & dixit, ſolem in pleno meridie eſſe inſtar nubis caliginoſæ, ſi cum clariſſimo illo ſpiritu in comparationem veniat. Et S. Bonaventura affirmavit, quòôd Beatorum minimus, ſi illum DEIIS locò ſolis ad illuminandum mundum deſtindſſet, millies plus lucis & claritatis orbi affunderet, quâàm à ſole fieri cernimus. Quamdiu vita hæc mortalis durat, anima ſub exuviis corporis incedit, ſicut perſona nobilis ſaccô veſtita, aut pulcherrimus vultus cretaâ larvatus. Spectat ad oculum fidei; ſpectat ad ipſam animam, ut ſe reflectat ſupra ſe, & ſe- iplam cognoſcat: ad Sacerdotem præcipuèé ſpectat hujusmodi cognitio, ut animæ pretium nòôrit. Antiquum eſt Philoſophorum effatum, ſolam virtutem moralem & naturalem eſſe pulcher- rimam, talemque præferre faciem, quæ omnes in ſui amorem rapiat. Quanta nunc pulchri- tudo erit in virtutibus ſupernaturalibus, quæ animam fidelem perpetuò comitantur? Om- nem rigt he llihllii Einitis Cork tſeccnnm, 6t Vonmſn wennmen n 1n Kterning Dninewlerdnd , Mtbts non fees un Cbn Lenbieni er, (i Edmiuen an anpecammet Ientucen e wegee Mel U ANn lttonnisann r n ton rignnteſchert Vimnes in mine is rinihe s nl tem, AKomriana 1g Pnllevi⸗ lacleialie⸗ lu tapſtora, ſed Cinunni flan Uumunicet , lttormrei A n a 1 Qure a r totnnas rinirin Pudocke tie DAlontgte Dutnre 1 tucteninzh bintni rin llanſtegfd egeduſenhtt Nettte Cc nmmſn , 4 konnein tuten Ene ehcen . Vun ne Hibon Peml 6, Conſideratio HI. 645 nem conceptum ſuperat hujusmodi pulchritu- do. Cum veròô anima in peccato eſt, non po- terit cogitari quidquam deformius. Prima de- formitas conſiſtit in ipſa privatione gratiæ, & omnino ſe habet anima, ſicut corpus, quod manibus, oculis, colore deſtitutum eſt. Alte- ra deformitas conſiſtit in fœditate, quam illi affert peccatum, quo nihil turpius, nihil fœ- dius eſt: Unum ſolum illorum florentiſſimam Ccœli juventutem mutavit in turpiſſima mon- ſtra, & teterrimos fecit de'mones, de quibus Dominus noſter Sanctæ Birgittæ revelavit: 5„Si „ tu videres dæmones, quales ſunt in ſe, aut „ viveres cum dolore vehementiſſimo, aut „ propter terribilem illorum aſpectum ſubitèò „„ morereris. „ Quid non agat Sacerdos, ut hanc detormitatem animarum impediat, cujus ſola cauſa peccatum eſt, & illam eis admiran- dam pulchritudinem conciliet? III. Anima nihil pretioſtus. Cum ſit hominis anima ſpiritualis & immor- talis, hoc ipſo res corporeas, & tranſitorias omnes dignitaté ſuperat. Collige in unum the- ſauros omnes in mineris abſconditos, aut in gazophylaciis Principum conſervatos: Quid ſunt omnes niſi terra? Anima ſola eſt ſpiritus naturâ ſuâ, & omnia materialia tranſcendit per- fectione. Simul accipe omnes ſublimes digni- tates quà Eccleſiaſticas, quà ſæculares; omnes ſunt bona tranſitoria, brevia & commodata. Anima veròô diuturnitate certat cum omnibus 8 3 ſæculis, 646 Zelus Sacerdotis ſæeulis, & pari paſſu procedit cum tota æter- nitate. Majus eſt pretium unius anime, dicit An- gelieus, quam corporum innumerabilium. Pretioſa eſt/vita temporanea Principum, cùm ad illam defendendam & conſervandam adhi- beantur tot media. Imaginare nunc tibi om- nes terræ Principes, omnes Reges, & omnes Imperatores, omnes Pontifices, qui poſt San- ctum Petrum vixerunt, verlſari in periculo vi- tæ temporalis, & mortem, quæ ipfſis imminet, jacturà unius animæ impediri poſſe: Tot vitæ Magnatum, Principum, & Regum tantùm non Valent, quantúm valet unius animæ vita; cùm tandem omnes illæ vitæ futuræ ſint præda mor- tis: Anima verò ſola non timet finem, & mor- tem aliam non metuit, niſi quam affert lethale peccatum, quæ mors eſt nunquam finienda. Sola vita Eſu Chriſti animæ pretium adæquat; ut enim hanc ſalvaret, ſanguinem pretioſiſſi- mum fudit. Empta eſt quævis anima pretiô magnô, pretiò inæſtimabili, & infinitô; cum- que ſit juſtus rerum æſtimator æternus DEl Filius, dicere oportet, quòd pretium emptioni reſpondeat. Tanti ergo valet anima, quanti eam fecit Divinus Trapezyta, qui pretiéò im- mensô illam emit. Quàâm veré Apoſtolus: Empti enim eſtis pretis magné! * Sume bilancem, & pone in una parte crucem, clavos, ſpinas, flagra, ſudores, lacrymas, & ſanguinem JElu Chriſti: pone ex altera parte animam, & vi- de, quomodo iſta valori infinito æ&ι quiponde- ret. K 1. Cor. 6. C. Grnne Neihn Wid e, nennis Mte E mim Mine Eenntits, (n ken hne ſt, Eumator tame dio Cnnin Ae Egnun; 5 Alran) ſel nngtinm: A Peelngud mge cheit ie 1puden A⸗ Tbeniſlns lere, N lmn hine, ⸗ ir eitemn, s ,nine , Nendhifun. hnenhtideſe lerelle nnenrs;, es Negezl ißces g Nerlri! eheg imeror Nol gen , Netaniu Conſideratio III. 647 ret. Quære à Chriſto, cur de cœlis deſcen- derit; cur in ſtabulo natus ſit; cur circumci- ſus fuerit? Omnes lacrymæ, dolores, labores, & guttæ ſanguinis omnes reſpondebunt: Zan- ti valet anima; tanti valet! Propter iſtam ani- mam DEus factus eſt Magiſter, Dux, Medicus, cibus & potus. Non poruit piiſſimus Redem- ptor animæ pretium evidentiùs demonſtrare, quâàm vel in cruce, vel inſtitutô ſui corporis, & ſanguinis Myſteriò declarärit. Empta eſt pretié magnô, quia redempta morte Salvato- ris: Empta pretiò magnô, pretiò immensô, pre- tiò impretiabili. Quam pretioſa ſit, ſi facori for- tè non credis, interroga Redemptorem. Sed quò denique ſpectat emptio tam pretio- ſa? Ut anima Princeps fiat Paradiſi, magna Princeps æternitatis, DEl Filia, & Hæres glo- rioſa. Quanti facimus Regis primogenitum, licèt infans adhuc ſit, & regnare nondum va- leat? .ſtimatur tamen, quòd hæres ſit regni, & illius olim dominium obtenturus. Quale autem hoc regnum; quænam iſta hæreditas animæ deſtinata? Teſte Auguſtino, deſideria & vota transgreditur: acquiri poteſt, æſtimari non po- teſt. ** „Quæ lingua dicere, vel quis intellectus „ capere ſufficit, illa ſupernæ civitatis quanta »„ ſint gaudia; Angelorum choris intereſſe, „ cum beatifſimis ſpiritibus gloriæ Condito- „ ris aſſiſtere, præſentem DEl vultum cer- S8 8 4 nere, * S. Eucher. hom. 2. de ſymb. ** §. Greyor. hom. 37in Evang. . 648 Zelus Sacerdotis .: . nſtertten „ nere, incircumſcriptum lumen videre, nul- m i. „ lo mortis metu affici, incorruptionis perpe- ſ . „ tuæ munere lætari? Horum omnium Capax erfen anima quanti facienda? Capax ſummi Boni æ- nimd neie ternùm poſſidendi? ams Inveſtigemus, ſi lubet, quanti Chriſtus ani- vggh umm⸗ mam facſat; quo in pretio illam habeant An- Muinhigdr geli; quantum pro illa egerint, & adhucdum nnun⸗ agant Viri Apoſtolici. Contemplemur San- mim. in Gtos Apoſtolos mundum univerſum percurren- , uifet tes, nulli parcentes labori, ſudantes, vigilan- Kelalfnt onn tes, ſolicitos, ærumnis confectos, ut animas unus /⸗ini i pretioſas, Magiſtri Diviniſſimi ſanguine tinctas entemmalni in cœlum ſubvehant! Videamus quid Sancti pliuel,teln egerint, ut tantum pretium orco eriperent! ingantz & Quid & quantum egit S. Carolus Borromæus, ulſt in n S. Pranciſcus Saleſius, ſancti Sacerdotes innu- , gum gen meri, ut animas ſalvarent! Nulli labori „nullis Alel, ani ſumptibus, proprio ſanguini non pepercèêre, ut Iulſurcemen, animas in tuto collocarent. Huc pertinebant nminle nel eorum univerſa ſtudia, vigiliæ, ſudores, ſolici- niſnn ii ſt, tudines, conatus indefeſſi. Et negligere Sacer- wau in hi dos hodiernus poſſit, quod Sancti omnium Alnn N te temporum, Viri ſapientià præſtantiſſimi, tan- Emnm, gonll topere æſtimârunt? Eepttol erpendamus ulteriùs, quomodo Chriſtus ipſemet animas quæserit. Percurrebat Ju- Me dæam prædicando, vocando, & ad ſui ſeque- De n lam mira benignitate invitando: Nunc do- e aumn cens in templo, nunc ſanans in domo, publi- anr g uch ce & privatim benefaciendo ſalutem om- .m nium curabat. Quid non egit, cùm ad pu- 8 teum hlih N n lg Den i lnen e corruption rum omnin- an ſunm. AuniC . i 0Menhlaf Vnirerin Iuw Nr Meyte Ge l re, dunh: Nun in AN gnan 0 Meditatio V. 649 teum ſederet fatigatus? Quanta charitate ſulſ- cepit peccatores? Et dixit multa, & geſſit mira, S& pertulit dura * in bonum animarum. Ipſa miracula & beneficia corporibus collata non- niſi ad animas pertinebant. Apud S. Matthæ- um cap. 13. comparat animam theſauro ab- ſcondito in agro, quem ut ſibi vendicet juſtus æſtimator, vendit univerſa, quæ habet, & emit agrum illum. Apud S. Lucam confert animam gemæ, quæ ſi perditur, tota domus laborio- se excutitur, donec illa inveniatur: Accendit lucernam, everrit domum, & quærit diligenter. Apud S. Matthæum aſſimilat animam oviculæ, quæ ſi perdita eſt, relinquit Paſtor torum gregem, ut illam quærat; & poſtquam invenit; lætari non ceſſat. Jam quis meliùs novit animæ pretium, quâm æterna ſapientia? Quid non agunt Angeli, ut animas ſalvent? Imô quid non molitur dæmon, ut animas perdat? Ni- mirum utrinque intelligitur animæ pretium. Sed quis furor hic eſt, viles à Sacerdote haberi animas, quas etiam Diabolus putat eſſe pretioſas? * Animam unam aut æternuùm ſalvari, aut æter- nùm damnari, quantum illinc lucrum; quan- ta iſthinc perditio! Meditatio V. De animarum Zelo. Optabam ego ipſe anathema eſſe à Chrifto pro fratri- bus meis. Rom. 9. 8§ 5 Ze- *S. Bern. de dilig. Deo. *X* Salvianus. 6 50 Zelus Sacerdotis ZFlum & charitatem prorſus mirabilem, qua Moyſes & S. Paulus flagrârunt, nemo fa- cile capiet, dum anathema fieri uterque opta- vit, ut fratrum ſaluti conſulerent. Voluit nempe DEUsS, ut hos animi ſui ſenſus pande- rent, nobisque indicarent, quousque ferri poſ- ſit ſincerus & ardens animarum zelus. Aut di- mitte eis hanc noxam, ait Moyles ad DElIM, aut ſi non facis, dele me de libro, quem ſcripſiſti.* D. Paulus obſtinatos in malo Jjudæos, & rui- næ culpä ſuâà propinquantes videns, cum acerbiſlimo dolore animi proteſtatur: Optabam ego ipſe anathema eſſe pro fratribus meis. Veruͤm quod ſolùm optârunt hi magni zelatores, hoc effectui dedit Sumi Parentis Filius, factus pro nobis maledictum: ** à Patre in mortem traditus, & ab hominibus reprobatus, ut animas redi- meret. Heu! quàm friget zelus noſter ad hæc incendia collatus! Quàâm verèe 8. Gregorius Papa: **v „Quis noſtrûm anathema fieri vo- „let pro fratribus, dum exiguam aut bono- „ rum, aut curarum portionem ipſis denegamus Excutiendus torpor, & conſiderandum nobis prim?, quibs ſtimulis incitari debeat Zelus no- ſter. Secundo, quænam ſint zeli genuini pro- prietates. Punbtum I. Ignem veni mittere in terram, ait DEI Filius, & quid volo, niſi ut accendatur? *XX Ignis hic aliud X* Exod. 32. 21. ** Gal. 3. 13. ** Hom. 14. in Evang. Xn Ebuc. 12. 49. N Mden n Asnh M nn. lenr u zulumiumte tn gunds ur winaz el inn: Möcuanu isigendin Tirosrolerine 1Cütgimrl urellim,l A,toſnno n⸗ i intleens pmuiovm, & enens Aenue Ainſnm 1 Ulehoer o imnpnalins, N inivm umnmnlin liz lith nan Aheziarer Dcdhhrttrett na. Uip, mn, ſſen n ſaher iln lah fu ſis mitha, gtirunt, n, ferintenge oſlkerent niſtiſen 6 dnzgve arom ein MoGls Al e lin, anes n Llkn ti unss in, n Meditatio V. 651 aliud non eſt, quàâm divina charitas, quæ dif- fuſa eſt in cordibus noſtris per Spiritum Sanctum, qui datus eſt nobis.! Flama inde exurgens, qua ſuc- cendi nos deſiderat Redemptor, zelus voca- tur. Orietur illa in cordibus noſtris, ubi, Domino illuminante, ponderaverimus, quid ſit anima; quantus ſit valor animæ; qualis fu- tura ſit anima; quantum Chriſtus egerit pro anima: His quatuor ſtimuhs, velut à quatuor ventis ignem Divinum fuſcitemus, quem Do- minus noſter in terras miſit. I. Quid igitur eſt anima? Imago DEl in ter- ris perfectiſſima; Divinarum illius perfectio- num participatio nobiliſſima; ſubſtantia ſpiri- tualis, intelligens & imortalis; Verbi Divini opus maximum, & longè præſtantiſſimum, ut ait Clemens Alexandrinus, in quod omne ejus ſKtudium confertur.?** 2. Quantus eſt valor ani- mæ? Reſpondet Apoſtolorum Princeps verbis quidem pauciſſimès, ſed arcano ſenſu ampliſſi- mis, quæ infinitum aliquid ſonant: ſcientes, quòd non corruptibilibus auro, Del argento redempti eſtis . ſed pretioſo ſanguine quaſi Agni imma- culati Chriſti, & incontaminati. *„äk Quid veròô hinc ſequitur, niſi quòd DEus animam ſibi quo- dammodo æqquiparet, cùm res empta, & illius pretium cohærere debeant, ſibique mutuò re- ſpondeant. Erigere, anima! tanti vales, quanti DEUS. 3. Qualis futura eſt anima? EÆternùm infeliciſſima, ſi pereat: Omnipotens Domini brachium ſuper illam aggravatum, erit men- ſura *Rom. J. * Peædag. l. I. C. 2. *1. Petr. 15. Zelus Sacerdotis 652 „,Calorecl ſura infelicitatis. Quam commutationem dabit ho- muamd mo pro anima Et quid non agat Sacerdos, ut lime ei ruinam adeô feralem impediat? 4. Quantm peb in Chriſtus egit pro anima? Seipſum exhauſit; e nam dilexit me, & tradidit ſemetipſum pro me. * Gng 8 Terminos neſciat gratus animus, quia modum l din non tenuit me diligens DEl Filius. Sed quid nimniniin retribuam Domino, qui nullius eget? Dare Ipi hlkktin nil poſſum; ſed animabus, quas eximiéè dile- Khelcng, xit, prodeſſe inſigniter poſſum. Pretiò imen- 1gobͤcie s, & que ac anima mea, ſunt redemptæ; po- Autn, i terône illarum ruinis adeſſe ſpectator imiſeri- Emgehfenn cors, & otioſus? nui ,n Molpittan Punbtum II. etacklied Sacerdotis zelus, hiſce ſtimulis incitatus, h Ansnd terminos ignoret: ſaltem nec proprius amor, tle geen in nec ſocordia menſuram illius determinet. Qua- mmm, Iflllu tuor autem proprietates habeat animarum ze- Ealtslbardn lus, ut ſuis numeris ſit abſolutus. id, memrn Primò, ſit purus, & à comodo proprio alie- Puümiadbos, nus. Animæ omnes æqualiter ad DElIM per- gienit e tinent: Ecce omnes aniniæ meœ ſunt.* Igitur prop- Iremhlscan ter Ipſum quærendæ; ad ipſum deducendæ; Ueim uch, Ipſius tantùm causâ illarum ſaluti proſpicien:- mmi Del dum: Nam, t veriſſimè ait magnus Auguſti- lhinn ln nus, qui hoc animo paſcunt oves 7Eſu Chriſti, ut Winiſncgt Re⸗ velint eſſe, ſe convincuntur amare, non Chri Als laltl um. * . “ Secundò, ſimplex ſit zelus, & à perſonarum cne acceptione procul remotus. Animas tantùm ⸗ aun . quæ- * Gal. 2.20. *Ezgech. S.4. **X Tractat. 1 23.in Joan. nkenn, an liti nitarieten ig git ree Nplnn a ſenſe nin, lki⸗ linsege,l E, btnn. polin Mie. 1t wegn na i r An, N . an Meditatio V. 6 3 quærit Sacerdos rectâ viaâ gradiens; atque hinc diſcrimen non facit inter animam divitis & pau- peris. Vel ſi denique nonnulla ſubin diſtinctio locum habeat, animas infeliciſſimas, omni au- xiliò deſtitutas, & à ſalute quàm remotiſſimas primô quærit, tametſi per labores improbos in ultimo mundi angulo quærendæ forent. Tertiè, diſcretione ac prudentiãâ regatur ze- lus, & perſonis, tempori, loco apté ſerviat, ut plus boni eliciat. Reprobet Sacerdos om- nem zelum, qui ſecundùm ſcientiam non eſt; Zelum præpoſterum, amarum, ſupercilioſum, impetuoſum, prudentiæ terminos tranſilien- tem: Non ſapiat tamen carnis prudentiam; ſed ſapientia cœleſti gubernetur. Quartò, zZelus tandem ſit generoſus & fortis, ut par eſſe queat ſuperandis, quæ turmatim occurrunt, difficultatibus; tollendis obſtacu- lis, ferendis laboribus, tolerandis injuriis, op- probriis, contemptui, ingratitudini, calum- niis, infirmitatibus, petulantiis innumeris; ut longâ patientia expectare diſcat, quod in- tra breve tempus confici haud poteſt: ut mo- dico etiam fructu, aut nullo ſit contentus, ubi ſic ſtatuerit DEl Providentia, & unum hoc maneat ſolatium, laborãſſe. Dives in miſericordiis Domine! profer è the- ſauris tuis has zeli Apoſtolici eximias proprie- tates, illisque me Sacerdotem tuum exorna! Charitas, DEUS meus; accende me! Amatur, æſtimatur, deſideratur zeli nobiliſſimi re- ctitudo: teprobatur omnis languor, aut zeli menda- Cci* 654 Zelus Sacerdotis cis error. Amplectitur voluntas priorem ob bona illius maxima, & immenſam honeſtatem: repudiat poſterio- rem ob ingentia, quæ affert, detrimenta. Lectio III. Hiſtorica. Zalase 8 §.. Ambroſius. nate . eunnd n Ken Mbroſium patrem hic Sanctus habuit, Præe- enlalelrr torii in Galliis Præfectum, quæ dignitas ge log poſt Imperatoriam proxima cenſebatur. Natus lm oofii eſt Ambroſius noſter circa annum reparatæ ſa- in le il Iutis 340. in Galliæ provincia, quam parens msilru moderabatur, ſeu Arelati, ſeu Treviris, ſeu cnnim, Ren Lugduni, qua in regione, dum pater ſuperſtes niNaren fuit, pie adolevit. Quamvis autem natale ſo- ſten ſ lum ipſi Gallia dediſſet, gente tamen fuiſſe Ro- ganmmnl manus creditur. In hujus infantis ore, cùm in alni area Prætorii cunis impoſitus dormiret, examen s ſa li apum conſediſſe memorant Scriptores: para- „ bat nutrix abigere animalcula, ne fortè infan- achſrnet⸗ tem læderent; ſed illam prohibuit deambulans in KE in area genitor, ut finem prodigii videret. onnld Poſtquam igirur ſatis diu circa puerum apiculæ lſne volitäſſent, adeò ſublimes tandem in aera eve- WMiigley Stæ ſunt, ut videri deſiérint. Obſtupeſcens um o ad hæc pater, enuntiare non dubitavit, mag- Ianmedit num fore aliquando hunc puerum, ſi DElIs il- Atlctll, li vitam donArit. S nce Mortuo patre juvenis Ambroſius Romam rfitirhn venit; ubi cum filia Marcellina, quæ virgi- lmlot nitatem jam fuerat profeſſa, mater agebat. * Hnimrerd Litteras humaniores in urbe didicit; præcipueé iſsöMleciole Vero Ainenge ten tlinf, inett. iboic, Onn eelutuen In eNien N bos 1 lln, u ſ Onn Clß , Lectio UI. 6 55 verò Eloquentiam coluit, quæ illo ſæculo ju- ventutem nobilem, ad Reipublicæ munia aſpi- rantem, maximè occupabat. Dum inter hæc ſtudia Magiſtrorum votis plene reſponderet, mater & Marcellina ſoror illum domi ad omne virtutis genus efformabant. Adultior factus, ad cauſas forenſes tranſiit, in quibus dexteri- tate tanta eſt verſatus, ut illum ſibi ſocium Probus Italiæ Præfectus in judiciis ferendis ad- legeret: paulò poſt Liguriam & Æ miliam re- gendam ei comiſit, quæ gemina provincia il- lum Italiæ tractum complectebatur, cujus partes hodie ſunt Ducatus Mediolanenſis, Pe- demontium, Respublica Genuenſis, Mutina, Bononia & Romaniola. Satyrus Ambroſii fra- ter ſub idem ferè tempus aliam provinciam & ipſe gubernandam ſuſcepit. Auctus ergo dig- nitate Conſulari à Valentiniano Imperatore Ambroſius ſuam Liguriæx & Æämiliæ Præfectu- ram adiit, quem à ſe dilcedentem ſic Probus eſt allocutus: Vade, age, non ut Judex, ſed ut Epi- ſcopus. Vacicinium iſtud à multis eſt habitum, quâmvis aliud fortè Probus non vellet, quàm ut, miſſo rigore, manſuetudinem Epiſcopis tunc uſitatam, novo Judici commendaret, eò quod plerique alii tunc temporis nimia ſeveri- tate excederent, quo vitio ipſemet Imperator laborabat. . Facile fuit Ambroſio his Probi verbis obtem- perare, cùm ſuo etiam duéctu mitiora præha- beret. Enimverò ad amuſſim id executus eſt, cùm cives Mediolanenſes circa leclionem Epi- copi 656 Zelus Sacerdotis ſcopi graviter diſſiderent; nam Auxentiò, quem Conſtantius Cæſar intruſerat, vità functô, Ca- tholici novum Præſulem priori diſſimilem, & orthodoxè credentem; Ariani contrà Epiſco- pum ſuis partibus addictum depoſcebant. Cùm ſeditionem & homicidia iſtud jurgium præſa- giret, adfuit Ambroſius, ut comotam multitu- dinem ſedaret. Quare in ipſo templo, ubi po- pulus convenerat, plurima de bono pacis egre- gie dixit, quem adhuc loquentem præſentes interpellärunt, & unanimi ſuffragiò tam Ca- tholici, quàm Ariani ſuum Epiſcopum dixêre. Ajunt, infantem primô in has voces erupiſſe: Ambroſius Epiſcopus! quem ſecutus populus uni- verſus, idem ter feſtive acclamando ingemina- vit: iſtud porrò habetur certiſſimum, etiam Sectarios hunc tam ſeriò poſtulaàſſe, ut palàm edicerent, nemini alteri, ſi Catholicus fuerit, ſe adhæſuros, quæ res prodigii inſtar eſt habi- ta, præſertim cùm Judicis munus obiret, nec è& Catechumenorum cœtu egreſſus adhuc eſſet Ambroſius. Inexpectata hæc poſtulatio mira videri de- buit homini, qui Baptiſinum ſuum eo tantùm ex capite differebat, quòd nomine Chriſtiano ſatis dignum ſe minimè reputaret. Quis igitur illi ſenſus fuerit, cùm tam ſubitò ad Epiſcopa- tum compelli ſe cerneret? Fidelibus aggrega- re ſe non audebat, & Fidelium Patrem agere, nil minùs cogitans, jubebatur. Intelligebat nimirum ex parte, quanta res foret, Apoſto- lorum ſemitam in Ordine tam ſublimi legere, quan- N me leſ gſeoln t n in nt Erienh gtün mhe ,bandiſe ehisdrrie des Neton DWüls A AUhunnergee etömeninikr! Molirzentent ſpuns umm Nonre latun, 3 Unlun, tt iik Min id, kilk ft Cure Aam rii, ein ul 1 Iun Pfer nlirali tton An WD pnnhn ee . itine glengz, En ſoce un . cun tlunl n Anbrols vceſft onun n anſe nteſaneh n ne lui un ugerti, idn Tiifme Nor ciſinie MNtnni conmit lud uri 4 nCehiozur, lyhnn en tyin line e⸗ Dltid h⸗ 9 Hdbog, elunbuen amr. I⸗ 1esſe, N tun tin kr = = Lectio III. 657 quantúmque ſibi deeſſet, non ignorabat; hinc onus graviſſimum rejicere mox in animo ſuo ſtatuit. Igitur templô egreſſus cum faſtidio, acſi conſpirationi adversùm ſe factæ indignare- tur, pro Tribunali ſtatim ſedit, reôésque non- nullos acerbiùs præter morem ſuum habuit, ut ſeveri Judicis perlonam ageret, minũsque vel ideò habilis ad Epiſcopale munus appareret, uod ſumam exigere manſuetudiné cenſebatur. erùm nemini hac rigoris affectati ſimulatione impoſuit; tanta enim erat virtutis ejus opinio, ut populus unanimi voce clamaret, velle ſe portare peccatum, ſi quod in electione hac fuiſ- ſet admiſſum, undque pollicebatur, dimit- tenda ipſi per Baptiſmum ſua peccata omnia. Confuſus, & turbatus Ambroſius abit in do- mum ſuam, ibique vitam deinceps ſolitariam meditari cœpit; ſed neque iſtud fuit ipſi con- ceſſum. Quare aliam Epiſcopatüs declinandi viam iniit, cùm zelé nondum ſatis eruditò famam ſuam proſtituere, admiſsis in domum ſuam mulierculis inhoneſtis, voluit, quamvis crimen ipſum quàm maximè horreret. Ad- vertit populum hæc ſimulatio, qui virtutum ejus opinione plenus, nulli ſeandalo patuit ſed iterum voce unanimi exclamavit: Super nos ſit peccatum tuum! Videns Ambroſius, actum ſe agere, fugæ conſilium cepit: nocte ergo media urbe ex- ceſſit, Ticinum cogitans: Verum ubi viæ plurimum ſibi confeciſſe eſt viſus, ante dilu- culum urbis portæ Mediolanenſi, quæ Koma- R. P. Dufrene Exercitia. s na 1 658 Zelus Sacerdotis na vocatur, denuèò adſtitit. Sic illum DElIIS caontinuò reluctantem, in populi manus ite- rum conſignavit, qui cuſtodes corxpori ejus adhibuit, ne dilabi ampliùs poſſet. Delata ſi- mul ad Imperatorem tota res fuit, precibûs adjectis, ut in electionem à populo factam conlſentiret. Agens tunc Treviris Valentinia- nus, cum voluptate auditt, ſuum Præfectum ad regendam Eccleſiam DEl & populi voce de- poſci; quare non modò lubens annuit, ſed & maturari quàm celerrimè Ordinationem novi Epiſcopi, datis ad ſuum Italiæ Vicarium lit- terls juſſit. Dum autem Cæſaris expectatur reſponſum, fugam denuò Ambroſius tentavit, ſéque in prædio Leontii viri nobilis, qui Clariſ- imi titulò fulgebat, ſtudiosè occultavit. Vix allata fuerat Cælaris epiſtola, cùm ipſemet Leontius fugitivum ſaum prodidit, tum quòd Religioni duceret, illum porro abſcondere, tum quia patentibs litteris mandârat Impera- toris Vicarius, ut ſi quis Ambroſii latiobulum nôſſet, ſub gravis ponæ reatu illud manife- ſtaret. Authoritate igitur Cæſarea inde extra- ctum, ad urbem deduxerunt, ubi paucis pôſt diebus ab Epiſcopo orthodoxo (Arianum quip- pe nolebat) ſacrès Baptiſmi undis eſt ablutus. Quamvis autem Chriſtum hac ratione jam in- duiſſet, ordinari tamen Sacerdos & Epiſcopus adhuc renuebat: ſaltem differre procraſtinan- do moliebatur, quod omninò vitare nequibat. Sacrorum Canonum placita obtendebat, quæ Neophytum ab Ordinibus arcebant. Verum at N alrdd loke timtej n zbig dunn iken en onn, And senrüm Pl enotnr CaN & Lün eeonneso lwengo hen 4 itgidageni lelc aur iner⸗ lulelecount, Meſuiend 1 one gebat Uen eools Wheericung ölle euum in nnekei, goel ifrnt Dieddiunn Mune Mirenuumceni FFoluum e Uuemilncis eſolſenkss n kotuit, el elaſiedze Preſenince 60 M no in diſlane Rghilelu en . ini . Lectio III. 659 t Selin ſat cauſæ habuit Eccleſia, ut ab hac ipſum le- Ilin, ge eximeret; Quare ſingulis Ordinum exer- ls n itiis functus, octavo poſt Baptiſmum die, qui e A fait ſeptimus Decembris anni 374. Epiſcopus eſt ordinatus, anno ætatis 34. vel 35. Vix ulla unquam Ordinatio iſtãâ celebrior fuit; nam- ue illius memoriam annuatim recolit Eccle- ſa Græca & Latina, ratamꝗque ſingulariter habuêre omnes Occidentis Epitopi. Hac ergo ſacra dignitate auctus Ambroſius, quidquid argenti & auri habuit, aut Eccleſiæ dedit, aut inter egenos diſtribuit; prædia ve- rOò Eceleſiæ donavit, ſolo uſu pro Marcellina ſorore ſua retento, quæ matre per mortem or- bata, Romæ agebat. Satyrus Ambroſii frater ſub idem tempus, abjectis Reipublicæ munis, ſibi DEOꝗque victurus, Mediolanum venit, ubi Domũs ſuæ curam integram novus Epiſcopus in illum rejecit, què liberiùs ipſe ſacro Mini- ſterio vacaret. Eccleſiæ doctrinam univerſam, tum quæ ad fidem, tum quæ ad mores pertinet, ſtatim ſi- bi conquirendam cenſuit: nihil dubitans, quin tota gregem ſuum regendi ſcientia hinc pende- ret. Scripturis ſanctis operam indefeſſam dedit, quibus evolvendis non horas tantuùm diurnas, quotquot potuit, ſed & nocturnas impende- bat. Eccleſiaſticos etiam Auctores aſſiduus eni⸗ legebat, præſertim Græcos, in quibus Orige- fene ni & Baſilio Magno primas dabat. Neque ſa- nue tis habuit, Baſillum docentem ſequi, niſi et- od, iam per epiſtolas eundem conveniſſet. Hu- Ain Tt 32 ma-⸗ „₰ 2) 660 Zelus Sacerdotis maniſſimè reſpondit Baſilius, maximâ lætitiâ perfuſum ſe fuiſſe, quòd ad Viri tanti noti- tiam, & amicitiam venerit; DEO ſe laudem dicere, quia ex urbe mundi magiſtra hominem eduxiſſet & natalium ſplendore illuſtrem, & rerum gerendarum uſu conſpicuum, qui re- gendis provinciis dudum adhibitus authorita- te non minùs quàm eloquentiâ polleret: hunc à ſœculo abſtractum, gregi Dominico præpo- ſitum fuiſſe gratulabatur. Tum varis adhuc memoratis, ad bellum vitiis & hæreſi forri- ter movendum eſt hortatus. Denique ut lit- teras frequentes ad ſe daret, impensè rogavit, ut hac ſaltem ratione amicitiam colerent, cu- jus uſum proximiorem locorum diſtantia nega- ret. Sacrificium immaculatum S. Ambroſius quo- tidie offerebat, & ſingulis Dominicis Verbam Divinum prædicabat. Orationi verò conlſecra- bat, quidquid temporis ſacrum ſtudium, & Eceleſiæ luæ negotia reliquum feciſſent. Poſt modicum ſomnum vigilias laboris plenas, de- ſeribendis ſua manu libris ſanctis, aut proprii ingenii lucubrationibus, quoad valeret, in- ſumebat. Abſtinentiâ fuit admirabili, totâque illius vita perpetuum ferè jejunium fuit: pran- dium in Sabbathis, Dominicis, & majoribus fe- ſtis, quæ pauca tunc erant, ſolumodò admi- ſit, frugali conâ t plurimùm conten- tus. Menſæ ſuæ hoſpites primarios, Belliduces, Conſules, Prætorii Præfectos, ſumésque Rei- publicæ Miniſtros ſubinde adhibebat, qui magno nono- Vefr! jurhunmtn rnib, un apit Uifton e. Aooncſin lruh hiunhid vſbiſegnior e AMncſen amipkelenpert uit, goatomn s anch'rrils i olt ſum 0 Alopernorem! Mtalares agi aiſio onpeten ncepsalogvin Emen, cli her Hionettam tii mngeneroſtaten gin ei Ordin Riget, nole ſe Ultnane doti Eee n 6rlhſuntepen innſandond Meal popul li Imwrerat, ondtoniadrin 4 Nhito ehee uetnen Vien Uutbbos unhin Nioek,; guige hltatinlg ſel elote iin Corſccun , adnbeuen Gentüplet gegiden lmgfſinte lomchrun. nd iu Aeonmicsſen lgont islon s bods, Cbn Utacnin eſinnmti;⸗ ics Ai , ict; inin e inens M⸗ d, Nſſ igun Ledio III. gs honori hanc humanitatem ducebant: Verum ipſe, utùt rogatus, ad menſas aliorum nun- quam comparuit, niſi forte id neceflitas itine- ris juberet. A conciliandis matrimoniis, aut curandis in aula promotionibus conſtanter ab- horruit, ne ſibi ſequior eventus imputaretur: hanc regulam didiciſſe ab illo videtur S. Augu- ſtinus, quam ipfe ſemper tenuit. Brevi patuit, quantum pro Eccleſiæ como- do auderet ſancti Præſulis animus generoſus. Nam paucis poſt ſuam Ordinationem diebus querelas ad Imperatorem Valentinianum detu- lit contra ſæculares Magiſtratus, qui à rectitu- dine Ordini ſuo competente aberrabant. Boni conſuluit Princeps alioqui vehemens hanc Am- broſii libertatem, cui per litteras reſpondit, dudum ſibi compertam fuiſſe illius in loquen- do liberrimam generoſitatem, quæ tamen haud obſtiterit, quin ejus Ordinationi aſſenſum fa- cilem præberet; nolle ſe aliam agendi ſecum rationem, ſed rogare potiùs, ut medicinas u- tiles animæ ſuæ juxta Legis Divinæ regulam præſcribere conſtanter pergeret. Maximi quo- que fecit Virum ſanctum Gratianus Imperator, cujus favore ad populi ſui curandam ſalutem egregiè uti noverat. Omni conditioni ad virtutem ſtatui conſen- taneam e pulpito vehemens hortator ſemper fuit: Maximè tamen virginitatem prædicabat, de cujus laudibus habitæ conciones ſtupendos effectus genuêre; quippe non ſolàm é finiti- mis Italiæ civitatibus, ſed ex ipſa quoque Mauri- T3 tania 662 Zelus Sacerdotie tanla puellæ ingenti numero Mediolanum ac- currebant, ipſo Auctore ſuam DEO Virgini- tatem conſecraturæ, ſacrumque velamen ex illius manibus accepturæ. Hunc zelum tem- perare aliquando debuit, ut eorum querelas elideret, qui nimium virginitatis extollendæ ſtudium in reipublicæ detrimentum vergere clamabant. Hinc matres domi conclulſas filias tenebant, ne Ambroſii concionibůs permotæ nuptias ejurarent. Videns igitur Sanctus Præ- ſul, querulos & nimiùm ſolicitos Mediolanen- ſes minorem fruétum è ſuis verbis facere, quàm remotos provinçiarum incolas, ad quos velut èê longinquo doctrinæ illius fama pertingebat, faceté dixit, abiturum ſe in diſſitas regiones, ut ſuis Mediolanenſibus ibi loquendo proſit, cùm præſentem parum audirent. Aliquantòô pôſt ad captivos è poteſtate pa- Znarum eximendos animum adjecit, quem in nem Eccleſiæ vaſa, illis tantùm exceptis, quæ corpus & ſanguinem Domini jam ſuſcepiſſent, fregit & conflavit. Hanc ei liberalitatem Aria- ni, in omnem carpendi ejus acta occaſionem in- tenti, objecêre; Verùm ipſe aliud non reſpon- dit, niſi quòd Eccleſiæ mos ſemper fuerit, Deo ſervare potiùs animas quàm aurum, illamque divitias non alium in finem poſſidere, niſi ut egenis & miſeris ſuccurrat. Cæterum ſe cap- tivos redimentem non modèò viris vitam, & fœ- minis honorem aſſerere, ſed & juventuti fidem donare, quam inter Barbaros aut Hæreticos fa- cile amiſiſſent. Sed inoem nit enbtmſeicjur uin tenſoe nano eitt õ unss, Illaz ubin mtione, mecirumt. 4. 1 Anbroſvs, g M wewncum I iuwimmaden hienerenline, Audurben ventu atdescbent- rend mMicti Een Knkrs Die pn guursrlu r on olt, Mniſetlem min nzei perſonmn UuImunsz le ſtia⸗ 1 e hoc innde 4 Dhlld; n . loteret dene Alumennit ſit 1o Mehcn, uum Do Ulnhdhe dn. Hnne ooik Cttinenmn SConie RNA ln. ine t eiſten Nannuit penutmm eEe tre Umemmn Ee en tr,⸗ t. Cmrin dörisnn, ſlſnenmm Caltkertn Lectio III. 663 Sed omiſſis cæteris, quæ Ambroſii vitam eximie ornant, illud unum exponamus, quo zelum ſuum maximé illuſtravit, cùm addicto pœnitentiæ publicæ Magno Theodoſio, DEI gloriæ, diſciplinæ Chriſtianæ, ipſiüsque Cæ- ſaris ſaluti apprimè conſuluit. Milerat Impe- rator Theſſalonicam milites, qui urbis hujus incolas adversum ſe injurios punirent. Adfuit eo potiſſimùͤm tempore armata Legio, quo populus in circo fuerat congregatus; igitur cinctam undequaque multitudinem ſubité ag- greſſi bellatores, nulla ætatis, ſexûs aut con- ditionis habita ratione, quamplurimos inhu- maniter trucidâàrunt. Acerbiſſimè ſenſit cru- delitatem S. Ambroſius, qui ſicut in primo ſui doloris æſtu adeundum Imperatorem minim cenſuit, ita ſpatium ad ſe redeundi conceden- dum reo ſapienter exiſtimavit. Quare ut Theo- doſii mox ad urbem venturi alloquio ſe ſubdu- ceret, valetudinis obtentu paulò antè in villam ſeceſſit. Et verò afflictiſſimus erat ob memo- ratam cædem Sanétus Præſul, non tamen ita proſtratus, ut quavis alia occaſione Imperaro- rem ſalutare non poſſet. Prima nocte, cùmo triſtiſſimam rei ſerlem animo verſans decubuiſ- ſet, oblatus ei per ſomnium fuit Theodoſius altari propinquans; Ipſe verò ſacrificans adeò ſibi turbatus videbatur, ut ſacrificium implere non poſſet: hoc itaque ſomnio indicari credi- dit, velle DEUIM, ut Theodoſius publicè pœ- niteret. Interea bene longam epiſtolam ſua manu ad illum exaravit, in qua primò ſui diſ- T t 4 ceſſũs 664 Zelus Sacerdotis ceſſůs cauſam edixit; deinde muneris ſui par- tes explicuit, quo ad declarandam hinc admilſ- ſi criminis enormitatem; iſthinc ad oſtenden- dam pœnitentiæ congruæ neceſſitatem adige- retur. Utrumque validis rationibus perfecit, & paternas quoque obteſtationes adjecit, pro- polſitis peccatorum Principum, ritéque pœni- tentium exemplis. Legens hanc epiſtolam Imperator, moveri ad pœnitentiam cœpit: tranſibant ad cor pa- terna & ſapientiæ plena monita. Diſſipatis jam affectuum & impreſſionum ſiniſtrarum nubi- bûs, talis apparebat ejus actio, qualis in ſe e- rat, & conſcientiæ ſtimulis potenter incitatus animus, judicia DEI & Eccleſiæ cenſuras for- midabat, quarum ineluctabile vinculum litte- ræ oſtendebant. Itaque maturato in urbem reditu, à ſolo Ambroſio, qui Patris ac Me- dici locò erat, mali ſui remedium & ſolatium expectabat. Sub idem ferè tempus Mediola- num quoque redüt ſanctus Antiſtes, ovicu- lam ſuam quæſiturus. Non ſatis intellexerat litteris ad ſe miſſis Theodoſius, non poſſe Divinis ſe adeſſe Myſteriis, niſi priùs criminis ſui maculas per pœnitentiam eluiffſet; Quare mox ab adventu ſuo ad templum convolavit, preci- bus publicis interfuturus, qua pietate ſiniſtras populi de ſe opiniones emendatum iri ſperabat. Monitus Præſul, jam proxime Cæſarem adeſ- ſe, ad Eccleſiæ veſtibulum ê choro ſtatim tran- fült, Principem expectaturus, cui jam præſenti occurrens, ea, qua ob ſacram dignitatem . vitæ- i! ,Akrenolen nutinen od inbeleklirte mnenntszkuni lann fe i Inliplrecent ,mens, elloſ re ſe Uune 1 m mnie/ uint nmi/ un ſch Gſcle mmit, Potens ti ANon minds va Uuntetobere in , hsel tuenunn luntum Teoen 1hele: Eerigeeh iiſe cinen eni eguum Darid ilet Conſecutns V auinu en mnun ſetbam oorhin Qinn heigoni umeſimartdin nntone nul encen mhl it Arm onmnnnidel umliter gt E Nals Don ctes, Cnnun lf hrundnkin Neciliimn. Sttionibu ludonezns, Nipiheräl jeliſet, Cre unconnoref ( lenein ednan iiſe⸗ oTeCEI echooltee Num n, Ledtio III. 66 5 vitæꝗue ſanétitatem pollebat, autoritate, pec⸗ cati ſui gravitatem denuò monſtravit: Addi- dit, miſerrimos eſſe Principes, qui ſuperbiâ ob- Cτιati, ſuos errores humiliter agnoſtere nol- lent: Sacrilegum fore ipfſius in Eccleſiam in- greſſum oſtendit, ſi recenti miſerorum ſangui- ne adhuc fumans, ſacroſancta Myſteria obire vellet; Quare ſic illum denique eſt affatus: Recede hinc, & novo crimine priora ne cumulaveris. Audi potins animéô contrits ſententiam, quam DEI authoritate nunc fero, & ſcelus tuum expiare ad ſalu- tem ne graveris. Potens erat Viri ſancti elo- quium; ſed non minùs paterna mens, qua er- rantem filium reducere in viam ſatagebat, quin jura Principis vel tantillum læderer. Siluit aliquantum Theodoſius, modeſteè fixis in terram oculis: denique humili voce reſpon- dit, fateri ſe crimen admiſſum, & veniam à DEO ſperare, quam David Rex adulter & ho- micida fuiſſet conſecutus. Excepit Sanétus Præſul: Qui ſecutus es errantem, ſequere pœniten- tem. Hoc verbum cor Principis penitus emol- livit. Cuùm enim Religionis placita, & Eccle- ſiæ poteſtatem æſtimaret, intrepida ſancti Epiſ- copi adhortatione nullé modô eſt offenius; quin potiús eandem malo ſuo medicinam ſa- ienter adhibuit. A templi ergo limine ad pa- atium lacrymis perfuſus rediit, menſesque octo ab Eccleſiæ communione ſejunctus, pœniten- tiam domi humiliter egit. . Ipſa nocte Natalis Domini amariſſimo do- lore compunctus, ſomnum abrupit; tum in la- Tt 5 menta 4 666 Zelus Sacerdotis. menta & laerymas effuſus, illud maximè que- rebatur, quòd in tanta Feſti ſolemnitate à tem- lo excluderetur. Ejulantem audivit RKuffinus alatii Præfectus, quem Cæſar præ cæteris a- mabat; ingreſſus hic cubiculum, & gravi mœ- rore confectum videns Theodoſium, cauſam ſciſeitatus eſt. Cum uberiore fletu reſpondit is, meritò ſe triſtari, cùm à templo DEl ex- torris degat, quod vel ipſa mancipia & men- dici frequentare ſinerentur. Ruffious terre- na ſapiens, vanis terroribus agitari Dominum ſuum ratus ea ſuggeſſit, quæ militaris animus dictabat: Conſcientiæ nimiùm timidæ hos an- gores tribuebat, cædemꝗue Theſſalonicenſem, ut poterat, excuſabat; certè dolorem inde conceptum adulando infringere ſatagebat. Re- ſponſum Theodoſii indignatio fuit: Téne, in- quit, juſto mœrori etiam inſultare, quem luge- re potiùs mecum ob denegatum templi adi- sum deceret? Amiſſa igitur ſpe religioſi ti- moris, quem Cæſaris animo verba Præſulis al- tè infixerant, impoſterum eximendi, ſtatim itu- rum ſe dixit Ruffinus, & Ambroſium ad mitio- ra conſilia permoturum, neque deſtiturum, do- nec poteſtatem adeundi Eccleſiam hodie fe- ciſſet. Actum ages, repoluit Imperator: fle- ti ſe nunquam ſinet Vir DEl aut precibs, aut minis, ubi cauſa DEI & Eccleſiæ diſciplina de- fendendæ concurrunt. Verùm non deſtitit urgere Ruffinus, donec adire tandem Epiſco- pum licuit, quem cçertòô ſeu precum, ſeu ratio- num ſuarum pondere molliendum credebat: Hinc ! Atuoglen ul ni Aen n gerlit om lntenpun emem ineheln nte ſam Aumn Dediatoremn un Eentorh ule3 nen iplewercri E Meenſteket , Sangels conl e malet. Nhi elNuhinns pecdd⸗ n ſenelit, cone e, nonenome hehane zinree Mogkebrire redd alh relque nſiccenſcs, lg ml eheckdo n W, gvim t bee 1lic keriemi Ahkſlis mmmn egit erdo hen ieim 9 Moner ( M Nehro noen 1 fl meco m Ihmn excent de hopecdi ſunnt, umen, lein Cuc Uhti. Lectio III. 667 ilun nn iclemt Hinc erectus quoque in ſpem Theodoſius, bre- nen md Vi poôſt eundem ad Eccleiiam eſt ſecutus. Crlr er. . anne Quidquid artis & eloquentiæ habuit Ruffi- rine nus, totum exeruit, cùm in Ambroſii conſpe- ctum venit, ut templum Cæſari aperiret. Ve- rùm loquentem interpellans Vir ſanctus, con- ſueta libertate ſuam Ruffino temeritatem ob- jecit, qua mediatorem nunc agere vellet in cauſa Imperatoris juſté à templi aditu prohi- biti, cui tamen ipſemet criminis perpetrati Au- ctor fuiſſet: pœniteret potiùs dati per ſum- mum nefas crudelis conſilii, niſi DEum vindi- cem habere mallet. Nihil territus gravi ob- jurgatione Ruffinus, precibus inſtare & urgere Antiſtitem perrexit, donec amiſſa quidquam efficiendi ſpe, monendum cenſuit Ambroſium, jamjam adventare Principem, ut Eccleſiæ in tanta Feſti celebritate reddatur. Exarſit hoc audito Præſul, zeléque Divini honoris & Ec- cleſiæ legum ſuecenſus, Ego, inquit, ad veſti- ne bulum templi expectabo venientem, & vitam LAn potiùs dabo, quàâm ut FEccleſiæ legibus con- entt trarium aliquid fieri permittam. Ut vidit ob- Gctinh firmatum Præſulis animum Ruffinus, obſtu- puit: ne quid ergo fieret Imperatoriz digni- tati adverſum, moneri Cæſarem curavit, ut deriote len CUn item Poier lir dli ne pedem è palatio moveret. Verùm Theo- Gerin one- doſius in fori medio jam conſiſtebat, ubi Kuf- deten fini nuntium excepit: hæſitans pauliſper, quid erprom a ageret, progredi ſtatuit, diſertè affirmans, itu- cleumct⸗ rum ſe tamen, licet cum dedecore ab Eccle- ſixæ 668 Zelus Sacerdotis dus. Ad limina templi delatus, ingredi noluit; ſed Divum Ambroſium convenit, in aula ædium ſuarum, quotquot eum accederent, ſalutis conſilia ſuggerentemw. Kogavit ergo Præſu- lem Theodoſius, ſacram ſibi abſolutionem ne ampliùs denegaret, ſeque Fidelium commu- nioni reſtitueret. Reſpondit Sanctus vultu ad ſeveritatem compoſito, ipſum obſiſtere Numi- ni, & Leges Altiſſimi conculcare, ſi Eccleſiæ vim afferret. Nullo pacto huc veni, replicuit Cæſar, ut Leges ſacroſanctas infringerem, quas revereor; neque intrare templum Domini viâ illicità præſumo: id ſolùm te rogo, ut vincu- la mea diſſolvas, & Eccleſiæ reddas, à qua pœ- nitentium nemo excluditur. Qualem tu pœ- nitentiam egiſti, ſubintulit Ambroſius? Et quam vulneri tuo medicinam applicuiſti? Te Medicum requiro, ſubjunxit Imperator, tuum erit, malo meo remedia ſuggerere. Pœnitentiæ igitur publicæ Theodoſium ad- dixit: Licèt enim templum ſatis diu non fre- quentàſſet, ſtatutas tamen ab Eccleſia poœnas nondum ſubiérat. Et quamvis Ambroſius mi- nimè cogitaret ſummum rigorem exerere (nam Eccleſia homicidas tunc in mortis tantuùm ar- ticulo recipiebat) præterea ſecum reputans, octo menſium à ſacris continuam excluſionem in Imperatoris perſona levem haberi non poſ- ſe, audiendas demum illius preces judicçavit, poſtquam oratione ad ſeveritatem compoſita . eidem ſiæ introitu pro merito ſuo foret prohiben- . iriſe,gunn Se unmetel⸗ in kten lel euegts ham e,t etino in cilecuntm ubens IMpehett en poblicun pal cnabe ilan ben ns Anbrolus, 9egcommunicat Ulee ppreſium nſix rette pet lolleſe keocdit nuhrorolutts itz ſes in tenan igencun Dari, Wmento ANd Ne. mm.4 Re humi elebat; mod 1ſticolensz ln untcpere d 4 r n ſotert, en celciſi en umen bun in ne e 1umi ni utligo güt An n d Sn iti ſet N tng,ingetit mſeritlaul Neokeret Nuſit eni re Nein, pondt S= Cerlsi Bcinn Mn! Unutkmenm ſgeer. bier eaian lun ſrot enb rn) Bnib Anlue gnggeneletn n worts tuts! en Eerun ic⸗ rum AN em bhen i Nts ic⸗ euten . Lectio III. 669 eidem declarâſſet, quantus Divinæ juſtitiæ de- bitor adhuc remaneret. Petiit quoque San- ctus Præſul, ut legem Theodoſius ferret, quæ dictas in reos capitis pœnas 30. dierum ſpatiô ſuſpenderet, ut ſedato interea Principum fer- vore, judicia ſecundùm æqquitatem compone- rentur. Lubens Imperator ſubſcripſit, & pri- mô quidem publicum pœnitentiæ genus ad- miſit, legemꝗue illam deinde ſancivit. 2 Contentus Ambroſius, pœnitentem Theo- doſium ab excommunicationis vinculo abſol- vit, templique ingreſſum ei permiſit. Tunc Princeps dimiſſa veſte pretioſa, vilem tunicam induit; & Eccleſiæ redditus, neque ſtans, ne- que in genua provolutus, quemadmodum cæ- teri, orabat; ſed in terram ſupinus, quam la- crymis tingebat, cum Davide ingeminans: Ad- hæſit pavimento anima mea;: viviſica me ſecundum verbum tuum. * Sic humi proſtratus, ſibi cri- nes modèô vellebat; modò frontem nunc pe- ctus inter ſuſpiria dolens percutiebat. Videns eum populus tantopere humiliatum, à fletu temperare non Horerar, & preces precibus jungebat, ut delicti ſui veniam conſequeretur. Examen III. Quantus in me ſit animarum Zelus? I. Quanti facio animas? Num intelligo, quid ſit anima Divinitatis æ- ternùm capax? Satisne unquam perpan- * Pſal. 116 670 Zelus Sacerdotis di animæ nobilitatem, pulchritudinem, pre- tium? Scioône, quid ſit res empta Chriſti lacry- mis, labore, ſudore, ſanguine, ipsâque morte? Si ſcio, quid ſit Eſus Chriſtus, ſciam pariter, quid ſit anima. Eſt imago nobilis ſui Creato- ris, Angelorum ſimilis, Sponſa Salvatoris. Tan- tine facio animas, quanti lucrum temporale? Sed quàm parvi facio, ſi pluris non æſtimo, quàâm lutum! Tantaâne applicatio mea, ut a- nimas lucrer, quanta pro pecuniis? Quid ſi fuerit multò minor animarum cura? Deceaâtne hoc Sacerdotem, res infimas ſtudioſiſſimè cu- rare, & res optimas negligere? Unquâmne ſeriò conſideravi, quàm terribile ſit vel pro u- na anima rationem reddere? Anima beata, quam lucror, tota æternitate infinitò plures actus laudis, adorationis, charitatis eliciet, quàâm elicuerint Sanéti omnes in vita: Anima damnata, quam perdo, tota æternitate infi- nitò plures evomer blasphemias, quàm evo- mere poſiint in vita peccatores omnes ſimul ſumpti. Et hæc tenuia ſint? Sciéne, quid ſit ex juſtitia obligari ad animarum lucra? Sciô- ne, lucrum unius animæ eſſe majus quàm to- tius mundi? Intelligéne ſatis, quid ſit dare a- nimam pro anima; & quantum DEus requi- rat, quando animam de manu Sacerdotis re- quirit? Quantúùm animas diligo? Aut non diligam fortéê, quod Chriſtus tantùm dilexit? Si JE- ſum Chriſtum non amo, anathema ſum: ſed quomodo amabo, ſi rem ipſi chariſſimam non aino Hr penllgerken Uenis A Mg, nmmn uis en , Apnuit! det⸗ usOicendi Alenit: ingrat ure lio gelet 1 wwo gooties Ger inarum Unnett lils inn Epomota? Quin mlun tepſcs⸗ 1 lnitu Nele Attunferrore iu⸗ Plnctor, alt 4 Iupen hiamimns Coroco wen M Mn cto? 0 nbinetlueren, in Mtee cogitndo in amn ltacercots mniderum ſäten Ipniwco! 0 ſ0 M,E riere, E lundinn Gunaſthmmn Nllum inlmihl Wez ggum horn n, Ei cptillen ſchmin, enprxn! ne, n lus ſting ölililt Urs ui l 1 CnlöN 1 it n imuun cle ing elth llint CamN Nur une Aeni O? AN 1 i N gtüin ae Autenu in Uchri amo? Fratrem diligere tenetur Laicus: ad quid tenebitur Sacerdos? Ad omnes pertinet illud Salvatoris: Hoc eſt præceptum meum, ut diligatis in- vicem, ſicut ego dilexi vos. Fortè ad Sacerdo- tem non pertinebit? Sed quomodo Chriſtus dilexit animas? O incendia! O abyſſus! Uſque ad mortem dilexit: ingratos amavit; corpo- re & ſanguine ſuo paſcit. Quoties ego dedi ſanguinem? imo quoties tantillum ſudoris? Quantum dolet animarum ruina? Quantuͤm afficit, & recreat ſalus animarum etiam ab a- liis ſtrenuè promota? Quàm indecorum & im- pium foret, ſi cum tepidis Sacerdotes zeloſos tanquam ſingulariſtas vellem carpere, quôd meam ſocordiam fervore ſuo redarguant! Sum- ne Angelo ſanctior, aut Apoſtolò major? Et quantum tamen hi animas diligunt; quâm pa- rù⅛m ego? Quomodo meipſum diligo, ſi lucra mea grandia non curo? O ſi ſcire cuperem, quantùm mihimet lucrer, dum animam lucror! O ſi alcendere cogitando in cœlum vellem, & videre, quanta ſit Sacerdotis Apoſtolici gloria; & quanta animarum ſalutem per ipſum conſe- cutarum gratitudo! O ſi deſcendere vellem ad infernum, & videre, quanta ſint Sacerdo- tis ſcandaloſi & luridi tormenta, qui animas perdidit! Quanta ſit harum in eundem æterna rabies, & odium inſanabile; quâm duræ ex- probrationes; quàm horrendæ execrationes! Quid cogito, ſi iſta non cogito? Quid juva- bit, ſerò cogitâſſe? II. Quan- * 67727 Zelus Sacerdotis II. Quantùm operatur meus animarum L?elus? Quantùm operatur zelus honoris, & com- modi proprii? Quantùm ago pro vita, & va- letudine ſervanda? Tantumne pro animarum ſalute? Quid ago pro ætate tenera, ut ritè in- ſtruatur in Catecheſi; ut erudiatur in timore Domini; ut horrere diſcat peccatum? Qua ratione infirmitati me accomodo? Quas in- duſtrias hic adhibeo? Beatus ero, ſi frequens per me floret innocentia: Væ, ſi vel una in- nocens anima ob meam negligentiam contami- natur! Væ, ſi una conqueri poſſit adversùs Pa- ſtorem, quòd ex defectu inſtructionis errare cœperit! Diſcône hinc, quanti momenti nego- tium ſit eruditio juventutis? Illâmne rite do- ceo modum ſuſcipiendi Sacramenta, orandi, recte credendi, præcepta ſervandi? Qua cura exigo à juventute ſummam in templis reve- rentiam? Quo zelo parentes ad Chriſtianam liberorum educationem hortor? Quid ago, ut removeantur occaſiones noxiæx; Qua ratione go cum adultis? An irreprehenſibilem meipſum oſtendo, ut ſalva maneat Sacerdotalis autho- ritas? An lucrari affectum manſuetudine, pa- ternâque charitate ſatago? Nihilne deſtruo ni- mia in rem domeſticam propenſione? Quomo- do ſcandala reſcindere ſtudeo? Quibus arti- bus pietatem promoveo? Num ad Sacramen- torum piam frequentiam hortor? Quanto ni- ſu charitatem, concordiam & pacem comͤen; 0? unn , . atriate i Sch bhend⸗ Ells Mrnino wtes ſitorumn Anien dit alks Aicam. Amehhnihlnti 1nnenta s 40 Entelgnationen ſimum Theolog Doceone finun t,heſventen Mnen, &ͤro Eüiponere, tan en arsfctin ores nottem: ſnlg ee, gaueni Imniuten, iogde ir UWlee, C Eo Anad C mni onlgeree tte oocumo: 6 Maün conn iniihedto: An 4 rons luled udlarionn Lim dhmoſn, mtümorou n unlo o Oos connen fatkeenige, ſti⸗ mens u boneigt 1d Nonn unne Nr eteenr, Aogineß r, hemnen ſit⸗ U⸗ e, unt reheriolennen 1 oertnirn n mnnſetitt; Meccht Cpelae E lwceo; Chne MNA1 H orir) (un⸗ Enenan, Examen III. 673 do? Qua dexteritate diſſidentes compono? Qualiter afflictis ſubvenio? Quâm potenter inculeo, ne quis proximo in ulla re noceat? Quàm graphicè vitiorum foœditatem, & vir⸗ tutum pulchritudinem depingo, ut ab illis de- terream? ad iſtas alliciam? 2 Qua ſedulitate moribundis aſſiſto? Quomo- do ultima Sacramenta 'is adminiſtro? Qua ra- tione ipſos ad reſignationem, & patientiam in- duco? Ad virtutum Theologicarum exercitium ſuggero? Doceéne virtutes ægris apprime convenientes, frequentem contritionem, ple- nam reſignationem, & robuſtam fiduciam? Curéne illos diſponere, ut admittant, vel etiam petant in partem ſatisfactionis Sacramentalis, morbos, dolores, mortem? Capiône, ſummæ charitaus opus eſſe, transmittere animas, ad beatam æternitatem, iisque in ſumma necefli- tate fideliter aſſiſtere? Quas in tanta re pias praxes oblervo? An zd Chriſti merita, paſſio- nem, vulnera pie confugere doceo? An tenta- tionibus debité occurro? Quæ arma, & re- media, præſertim contra puſillanimitatem, & impatientiam ſuppedito? An refugium ad B. V. & ſanctos Patronos ſuadeo? Quis uſus aquæ luſtralis? Qua diſeretione moribundis pia ſug- gero? An fum clamoſus, præceps, nimiam diffuſus? Quantùm oro, ut miſericordiam con- ſequantur in auxilio opportuno? An tute- lari Angelo ipſos commendo? Quid pro de- functis? * R. P. Dufrene Exercitia. Uu III. Qua- 674 Zelus Sacerdotis III. Qualis eſt in me zelus? Nullémne vitium ex parte mea? Eſtne for- ſan zelus meus præceps, indiſcretus, acceptor perſonarum, exoticus, nimius? Eſtne fors lan- uidus, infirmus, inconſtans, varius, impetuo- us? An puſillanimis, aut nimium præſumens? Forte non ſatis purus eſt? An meipſum, ho- norem, commoda, ſatisfaétionem propriam ſubinde quæro? An inclinationes humanas ſe- uor? Eſtne in me zelus humilis, indefeſſus, olicitus, patiens, generoſus, in DEO confi- dens? Qualis zelus meus in Tribunali ſacro? & ſuggeſtu, domi & foris, in converſatione? Qualis erga domeſticos, amicos, notos, con- ſanguineos, ſpeciatim comiſſos? Qualis erga peregrinos, omni ope deſtitutos? Nunqumne illud repidorum uſùrpo: Hic homo nihil ad me! viderint i, ad quos pertinet: nihil hinc emolumenti capio: Sat?s prædico; pace mea pereant, ſi parere no- lunt &. Eltne zelus meus induſtrius, & lon- ganimis? Qusliter emendare ſatago varios con- ſuetudinarios in materia lubrica, in jurando &⁊ execrando, in furtis, detractionibus? Eſtne zelus meus fervens, & ſufficiens, ut excutia- tur in animis tepor inveteratus? Videône rem eſſe valde ſeriam & laborioſam agere Sa- cerdotem? Quibus medüs zelum acuo, ac- cendo, confirmo ? An conſdero gravitatem obligationum, dignitatem, honeſtatem, facili⸗ tatein, fructus eximios zeli genuini? An con- ſidero mala horrenda, præſentia & futura, quæ in ir Atn Nortar lut ſnl ilae e wnnd Nen IIN CVninun enarmunm. netonlunfehuſ toninſe 6n itu,l dh n rumen ci En Hwe ſolure 1 kporlci u Eum ecer 0 linors¹D10 ugutenbon Aſhi de uunninm Dil INatur Dundhu P gen Donin n onne üflnng ſlenm ſſhttitc gm th animelun Inene, ſeehn l erlri ne NANO bune nen indiſeretu fmims! Ara l uimne N! ug,. ſtitb‚innn Clnminsinat. heis dMn eup iudn t ncrntuine hukto⸗ ü an nu euns e⸗ SS lenkh, Uftenznen Areentg N boigint, is in 1 Cnſten el 6 oriun genonnt Aien ſns Nendi 1 ül Meditatio VI. 6757 in me non minùs, quàm in alios recidunt, ubi zelus deficit? Meditatio VI. Zeli Sacerdotalis præſtantia. PEI enim ſumus adjutores. I. Cor. 3. TEſte magno Areopagita, omnium divino- rum diviniſſimum eſt, cooperari DEO in ſalutem animarum. Hoc negotio Redemptor ipſemet nullum habuit præſtantius: hac nobi- li ſparta nimiùm ſe honoratos credunt Ange- lici Spiritus, qui ad hominum cuſtodiam, & animarum regimen deputantur: hoc pretioſo labore non ſine voluptate continuèò diſtinen- tur Viri Apoſtolici. Hæc denique omnium Sacerdotum præclara ſors eſt, quòd maximi operis Adjutores à DEO, & Socii aſſumantur. Primò magna opera Domini, ad quæ perficien- da DElI Adjutor Sacerdos adhibetur. Secun- do magna molimina Diaboli, ad quæ evertenda Sacerdos DEI Adjutor invitatur. Punbtum I. Magna opera Domini, ſi naturam inſpicio, exquiſita in omnes voluntates Ejus. Magna opera influxus ſtellarum, generatio metallo- rum, vegetatio plantarum, elementorum diſtributio, animalium vita. Solum corpus & anima humana, ſecundùúm naturam conſide- Uu 2 rata, 676 Zelus Sacerdotis rata, quàm magna ſunt opera Domini! Mon- tes & colles, maria & flumina, prata & ſylvæ, agri & horti; omnia quæ moventur in aquis, feruntur in aére, vivunt in terra. O, quâm ſunt admiranda & magna opera Domini! O- culum conſidera: hominis intelle cum, memo- riam, facultates examina; ſtupens profectè exclamabis: Magna, magna opera Domini! Majora ſunt, ad quæ Sacerdos Adjutor à DEO adhibetur; gratiæ opera, juſtificatio a- nimarum; peccatorum converſio, juſtorum confirmatio, rectorum ſpiritualis & ſancta ge- neratio, incrementa pietatis quanta ſunt ope- ra Domini! Rudes inſtituere, cœcas mentes illuminare, infirma ſolidare, dura emollire, aſ- pera complanare, vitiorum monſtra ſuperare, quanta & quam glorioſa in ordine gratiæ ſunt opera Domini! Prædicat Sacerdos Evangelium Jalu Chriſti, oſſert ſacrificium divinum, admi- niſtrat Sacramenta, pœnitentes abſolvit, laudes DEO dicit, orat pro populo, ornandis & ſal- vandis animabus pretiosè occupatur; DEl Miniſtrum agit ubique, & in maximo pul- cherriméôque negotio Adjutorem. Magnuas vulgò habetur, qui Regem juvat in regendis rovinciis: quidni maximus habeatur, qui PEu juvat in regimine animarum? Kegnat Dominus in cœlo, ſed & regnat in anima ju- ſta: Quid Sacerdoti glorioſius, quàm regnum iſtud firmare, extendeére, ſuſcitare? Gloriatur meritò, qui theſauros :egios ſuæ curæ habet comiſſos. Theſauri plus quàm regii, quia di- vini, ui ſi gu cwrmiee 4 vent Unnl . n inr chen 8 uctuntn 0 1 0Mlbonitd⸗ nn en gonn in A gum Miandieib el DaAletn nnrd bimin th Cun armnin Ien ainu Min Aimvonltaet C Ubi 16 Moru oera ttoicinoren Eflnm Enn iumnmnin tn N d hae min na Durdkin NNürligt gin umin elt Wimigl Iun Aen glen ee sminte ntia, lnd gumnkmn nichinen let len Doni, minn Nn e noNei tin en. uhen Ugineltien, im; MMare g Nenlan ue derekr n et, n Nſüimält Meneniune 4, lin maln immnker 7 8 “ hlpntl e Cchmn 1 gnnn ke nrunt eninnn H enit rioliee, uht, ige⸗ litn Meditatio VI. byn vini, ſunt animæ, qui Sacerdoti comittuntur: licebitne in re tanta eſſe incurium, & negli- gentem? . Maxima ſunt opera gloriæ, ad quæ natura & gratia ordinantur. Operatur continuèò DEI potentia, DEl bonitas, DEl ſapientia, ut con- ſumentur opera gloriæ, quæ in animabus ele- ctis qualia & quanta ſint, nec oculus vidit, nec auris audivit, neque in cor hominis aſcen- dit. Digna & decens omnipotentem DEIIM occupatio! Etiam in hac Sacerdos DEl Adju- tor eſt, dum æternitati laborat, dum ad æter- nitatem animas parat, æternitati conſecrat, & in beatam immortalitatem tranſcribit. Nihil hic parvum, obſcurum nihil. Hæc magna opera Domini, & magna opera Sacerdotis, quem in tanto negotio Adjutorem ſib? delegit Rex om- nium ſæculorum. Potuitne magis honorari Sacerdos? Prô! quanta res animam æternùm ſalvari, aut æternùm damnari! Quis dabit in- telligere, quid hæc trium ſyllabarum vocula ſonet, eternum? Punttum II. Dæmon intelligit, qui nihil non molitur, ut animas æternùm perdat. Heu quantas edit ſtrages hic impius! Tanquam leo rugiens cir- cuit, quærens, quem devoret: Enimverèò in- numerabiles animas devorat infernalis helluo; animas nobiles, pretioſas, imortales. Miſer- rimè vaſtat, populatur, deſolationem inducit, evertit crudelis tyrannus lredlitatem Domi- u 3 ni: 67 3 Zelus Sacerdotis ni: mactat, diſcerpit, avertit gregem Domini: olluit, & contaminat Templum ſanctum Dal: ccleſiam Elu Chriſti ſponſam odit, perſequi- tur, affligit, quantum poteſt: conculcat pre- tioſum ſanguinem, profanat ſanéctuarium, im- pugnat Jeruſalem cœleſtem. Tota virium con- tentione perpetuò urgetopus ſuum, nulli par- cit labori, omnem movet lapidem, ut in Chri- ſti opprobrium & contemptum animas æter- nùm perdat! Et verò quot millia, quot millio- nes præcipitat! Hoſtis habet muros, & nemo ſe movet? triſtiſſimo incendio conflagrat Do- mus DEl, & non erit, qui ſuccurrat? Vaſtatur vinea Domini Sabaoth, & dormiunt cuſtodes vineæ! Diſperguntur oves, & Paſtor non cu- rabit? Sponſæ IEſu Chriſti rapiuntur, & per- eunt: Fratres, afnici, propinqui, animæ dile- tæ turmatim in exitium ruunt, & nemo ju- vabit? Magna molimina diaboli, ſtragés hor- rendas, ruinas flebiles otioſus ſpectare Sacer- dos poterit, in hoſte conterendo DEl Adju- tor? Sed utinam nullus diabolum vaſtantem juvet Sacerdos! Utinam non jugulent; non diſperdant, qui conſtituti ſunt Adjutores! Quid ad hæc Sacerdos, cui vel ſcintilla chari- tatis in pectore micat? non veniet auxilio? gregem deſtituet omni ſolatio? Modèòè velit, eſt certa victoria: arma ſuppetunt optima: propugnacula noſtra tutiſſima: eſt abundan- tia in turribus noſtris: DEus nobis Adjutor, & hærebimus, & languebimus Adjutores mi- ſeri, ac infideles? Eja Sacerdos magnanime, certa uliu Atetmt e furne “D Amug 4 S5len Sn itobe- icce Nem bor egit vNd D eRekeuniumn nCnrfühnpune i n otl, n. r⸗ ii ar⸗ 2lnnuntidle n vobl Urfin gee, aOlusDon Iur mine r 1e en Eudn i mine iit Eung, nie Ne n A wen ee Uſelie Ale 1Ni, udeſungelt Glle; gunn lNErcde, K DDoriimei on wihlnchn Pei nnetäe inenlepone utinntim Menl aun lii enhun Ende Nelt: con⸗ 1 Aen Iinin, neniu J Neklchienti un n ſitai inr 9 li ſebit 4) enn onol lt mn emt lllin: 9 DEn ds 9 hebin⸗ mme⸗ ono uße Meditatio VI. * certa certamen bonum! Madte animo, DEl & (hriſti Adjutor glorioſe, ad lauros, ad palmas evocaris; ad triumphos, ad coronas invitaris. Modòô velis, hoſtem conteres, ſalvabis animas, Eccleſiam lætificabis, Chriſti Regnum dilata- bis. Accede ùt Heros, age ût Victor: ſolus à te labor exigitur; imortale præmium, ne dubita, paulèò poôſt feliciter ſubſequetur. Mi- ſerere pereuntium, vindica ruinas, & concul- catum Chriſti ſanguinem, zelo nobili accenſus, tueri non ceſſa; fœcundare conſtanter alla- bora. Quantuͤm tibi debeo, mi DEus, quòd pre- tium ſanguinis tui, dilectas animas, curæ meæ comiſiſti? Quàm nobilis hæc ſparta, DEI & Eſu Chriſti in opere glorioſiſſimo eſſe Adju- torem! O languis Domini mei, quem admini- ſtiro! Charæ animæ, quas procuro! KReferatur huc omne meum ſtudium, totum ingenium, corporis & animæ vires! Egéne vos videam periclitantes, animæ pretioſæ, theſaurus Do- mini mei, & potero ſedere otioſus? Sinite parvulos venire ad me; veniant pauperes, ve- niant rudes, ut evangelizentur! Exibo potiuùs in vicos & plateas; quæram animas pauperum; claudos, & cœcos, & mutos introducam in domum Domini mei: compellam intrare. Bea- tum me, ſi in ſancto negotio pulchrè ſudave- ro, uſque ad raucedinem clamavero, usque ad defatigationem laboravero! Quàm ſpecioſi pe- des Evangelizantium pacem, Evangelizantium bena! Sed heu! quàm parum hucusque ani- Vu 4 mas 680 Index Materlarum. mas curavi! Quàm infidelis Adjutor fui! Uti. nam ſocordiâ meâ nunquam fuerim Adjutor diaboli! Pœnitet languoris in opere tam glo- rioſo! Ibo, urgebo, cſamabo, ut animæ ſalven- tur. Heu! nimis luctuoſum eſt, vel unam perire. Adeſto potenti gratia, divine amator & Rector animarum; fac me indefeſſum ope- rarium, & fidum tihi in labore nobiliſſimo Ad- jutorem! Habete me ſocium & collegam mi- nimum, Sacerdotes Apoſtolici! Sodalſem ad- mittite cuſtodes hominum fideliſſimi! Zelum in pectore meo accendite, acuite, inflam- mate! T 8r ze , e2 te re ges ze , eerge Index Materiarum Tridui ſexti. Dies J. Zelus gloriæ DEI. Conſideratio I. 5§. Patrum ſenſa de zelo Sacerdotali exponuntur. Pag. 579. Medi⸗= Nr9 Nde l N lecn ANM n hun gun gni⸗ el ir Reetu H ils ſiu Cnucen ri mieui. ſdr Minn lecko IlV¹ Eunen allee ſlitn Nelin n ſeſen De Zele 1 innn. Index Materiarum. 681 un ſen . Meditatio I, De Sacerdotis Zelo erga DEum. 791 Lectio I. Ex lib. UI. Reg. cap. XIX. Eliæ zelus. 79 5 Examen I. An habeam zelum gloriæ DEI? 798 V Meditatio II. Inutilis Sacerdos zelo deſtitutus. 604 Dies II, . Zelus ſalutis propriæ. N IETN. 6 . H Conſideratio II. De ſcientia Sacerdotali. 609 Meditatio III. . ſuln De ꝛelo ſalutis propriæ. 625 ,„ Lectio II. ſertl Remp. lib. II. cap. V. de propria conſi. erarione. 629 Examen II. An ⁊elum bhabeam ſalutis propriæ? 630 . Meditatio IV. Sacerdos absque zelo peſſimus Oeconomus. 635 4ol Dies III. Gnc ſen Zelus animarum. . Uu 5y Conſi⸗ 682 Index Materiarum. Conſideratio III. Animæ pretium. 640 Meditatio V. De animarum zelo. 649 Lectio III. Hiſtorica. S. Ambroſius. 654 Examen III. W. Quantus in me ſit cnicermm zelus? 669 S MMelditatio VI. Zeli Sacerdotalis præſtantia. 67 5 4 . O. A. M. D. G. 2 (0) innn. do V. Mora H TRIDUUM VI. SACERDO 40 Id— Puod e ele Tidn Otio lnſt⸗ lyuun ſn a Cot Gim tun inli, en iooſolds 1 “ are Mni i Merloti in Uutk iut onnd Air, n Chnii n Cinerenenn I Iiretſam d nn inhenlen, oſtllrſe m linhetet . hnin- 2 (°% 8y Triduum VII. Functiones Sacerdotales Triduò expenſæz. Dies I. Oratio Sacerdotis. Conſideratio 1. SS. Patrum ſenſa circa functiones Sacer- dotales. Miniſterium tuum imple. 2. Tim. 4. gelico vacare Miniſterio, cunctas hoc no- mine Sacerdotii functiones complectitur, quæ ſanctæ ſunt omnes;, auguſtæ, ſummeque neceſſariæ, ut Chriſti corpus myſticum rite formetur, & incrementa ſumat. Implebit vitam noſtram univerſam Sacerdotale Miniſterium, ſi huic nos impendere, quantum gregis Domi⸗- nici ſalus poſtulat, ſeriò voluerimus; nec tem- pus ullum ſuppetet ad alia quævis tractanda negotia. Trifariam partimur has functiones, gquibus Jrn Apoſtolus Timotheum ſuum Evan=- 686 Functiones Sacerdotales uibus hoc Triduum deputamus: Dies prima Grarianenn; ſecunda Inſtructionem; tertia Sacramentorum Adminiſtrationem conſide- rabit. I. Inter magnos Eccleſiæ Doctores, qui fun- Gionum Sacerdotalium præſtantiam, & mo- dum nobis ampliùs declaravêre, primas meri- tò½ teneat S. Joannes Chryſoſtomus, quem DEus ſingulariter elegit, ut verbé & exem- plò doceret nos maximi facere Miniſterium noſtrum, illudque totòô ſtudiò adimplere. Lib- ros incomparabiles hic Sanctus de Sacerdo- tio, nec non de munere paſtorali ſcripſit, è quibus notitias omnes ſtatui noſtro competen- tes abundè hauriemus. II. „ Facile poterat Magiſter Divinus, ait S. „ Doctor, argumenta dilectionis varia exige-= „ re à diſcipulo ſuo Petro: potuit illi dicere: „ ſi amas me, jejuna, corpus caſtiga, noctes „ pervigila, tuere oppreſfos, viduam & or- „ phanum adjuva. Verùm hiſce omnibus „ prætermiſſis, aliud non quærit ſinceræ cha- „ ritatis teſtimonium, niſi curam ovium: paſ. „ ce owes meas. Enimvero illa pietatis exercitia Fidelium quilibet, etiam fœmina, denique adimplebit: ſed ubi regenda Eccleſia, & vel huic, vel al- teri comittenda eſt animarum cura, oneri tan- t0 * Joan. 21. ſan niſteen. 1o Ard nin , riſmn ine adm sb vngiine un Is lini e oohen pohulumn erunimanm Ret genls görel ip nreinerkonien eretuts heſfn 1hue cl nniun ſetunn inctone⸗ Aehelk Alule⸗ cun lnglineen 1en Oynmum, Fuurtuch tnen iltdles ertin atgute Pin dlrnepon gtuns contenore 1enn: Nantat mien gnitg, lihen, Cteg tnni etd üktonparadlen itmnends i ntstie uih Wni ſio gen Annin un, Unl her Ette Neſos, itun Fernun Me nlri a⸗ nm o, ami t lir ime E uhſt uncunn Inn 9 . Conſideratio I. 637 to nec ſœminæ omnes, nec virorum quam- plurimi ſufficient. Prodeant in medium, qui ſupra cæteros eminere ſibi videntur; iſtud autem perſuaſum habeant, eſſe neceſſarium, ut ipſi comune vulgus hominum virtute, ani- mique magnitudine tantuùm ſuperent, quantùm corporis inſigni proceritate Saul quondam ſu- per omnem populum eminuit. Imòô tanta ſit inter animarum Rectorem, & animas, quibus regendis præeſt, diſparitas, quanta in ordine naturæ inter hominem ratione utentem, & in- ter pecudes reperitur. Neque credas, auxe- ſin hanc eſſe nimiam; iſtud potiùs conclude, Sacerdotum functiones, de quibus hic loqui- mur, aded eſſe auguſtas, ut omnem concipien- di modum longiſſimè excedant. Vel enim hæ ad DEum Optimum, Maximum referuntur, cujus magnitudo finem non habet: vel ad a- nimas imortales pertinent, quarum pretium eſt undequaque Divinum. Nemo hic mihi Regum, & Principum in gubernandis populis occupationes comemoret, quæ tandem in fu- mos abeunt: maneat ſua labori Sacerdotali ſupereminens dignitas, cùm is ad æterna ſo- lùm dirigatur. Gregem Dominicum paſcit Sacerdos, omni pretio ſuperiorem, nullis ter- ræ divitiis comparabilem. . III. Paſtor terrenus ubi lupos arcuit, fures de- pulit, oves rite pavit, & morbos earum ſana- vit, muneri ſuo plene ſatisfecit. Sed quos cgo 688 BEunktiones Sacerdotales ego lupos, & fures; quæ paſcua, & quæ mor- borum genera dico, cùm de ovibus loquor, Divini ſanguinis impendiò comparatis? Ter- ribiles ſunt hoſtium turmæ, quibus propellen- dis & robur invictum, & ſolertis vigilantiæ curas perpetuas Paſtor Sacerdos adhibeat. Gentium Doctorem audiamus, poteſtatis ini- micæ vires oppidò metuendas ita deſcriben- tem: Non eſt nobis colluctatio adversùs carnem & ſanguinem; ſed adwersàs Principes, & Poteſtates; adversus mundi Rectores tenebrarum harum, contra ſpiritualia nequitiæ in cœleſtibus. * Quid ad hæc Sacerdos? An leviter tantùm armatus fero- ciſſimi hoſtis potentiam elidet? Quale inge- nium par eſſe poterit, mille aſtutiis nequiſſimi eludendis. Aliam hoſtium peſſimorum phalangem in- tuere, ab Apoſtolo iterùuͤm deſcriptam, quæ dilecto gregi furioſa iminet: Manifeſta ſunt o- pera carnis, quæ ſunt fornicatio, immunditia, impu= dicitia, Iuxuria, idolorum ſervitus, veneficia,; inimi= citiæ, contentiones, æmulationes, iræ, rixæ, dißſenſio- nes, ſeitæ, invidiæ, homicidia, ebrietates, comeſſatio- nes & ſimilia. ?** Quàm horrenda hæc acies, cu- jus nec mediam partem Divi Pauli calamus hic enarravit. Adeò truculenta, & obſtinata eſt ge- mina hæc claſſis hoſtium, ut pervivaci furore ma- ximos etiam Heroés terreat. Fugit lupus, & pe- dem fur ſtatim referet, ubl ſolam Paſtoris præ- ſentiam ſpectarit: At verò hæ inferni legiones rabiem *Epheſ. 6, ** Galat. y ,uphs aran! Anleinlt u leenin ſüenli tleſellenizn denmnonille, uneſuilt 4 ueteins adn Kan, Ani, is Ci udortare ulkrebun in oi 1ints oun A en, N Ue wan lan oniene nt kuinilrnn, lewſ Mpolr nene Ermalheres ihbtt, keneti ioſtennteſun tlropg ninin nck Keerigi niiſlnerose ſter legting aeum enegn et, oolie, ieng: Mosfen Nin binii, inns pe teinenlignit iken n n tnihim a lfin: (te I unn N. Guenn plee; tenn Eonn 2 inintt: Aef⸗r ndti, nliß ſnit inina iiun eitt Ne, Annmn bonend keens⸗ ,Dinkuncm eonbeſut t eſogſ⸗ D en. tnuud ubl 3 Urilin 4 1 Conſideratio IJ. 689 rabiem tantò majorem exerunt; non modè in gregem, ſed & in ipſos etiam Paſtores, quò ampliùs illarum furori obſiſtitur; neque cer- tamini ſe unquam ſubducent, donec aut vice- rint, aut debellatæ penitus fuerint. IV. De morbis ovium nunc pauca. Hi tales plerumque ſunt, ut ſuapte natura ſe prodant: facile enim videbit Paſtor non malus, an fame, aut lue peſtilenti; an vulnere, aut alio malo infeſtentur oviculæ; atque hinc remedia faci- le quoque parabit. Accedit, quòd cogi poſ- ſunt ad medicinas admittendas mutæ pecudes; ligari, ſecari, aduri, cùm opus fuerit, ſola Paſtoris ſui authoritate poſſunt: illo jubente tamdiu hærebunt in ovili concluſæ, dum ſani- tas rediêrit: potum & alimenta ſument, aut non ſument, ùt ille mandaverit. Contrà oviculæ ratiônales is plerumque morbis animi laborant, quos intus recondi- tos haud ita facilè noſcas. Si enim mala ſua ultrò non prodat mens ægra, qualem tu igno- tis medicinam afferes? Quamvis autem illa de- nique pandat, remedia opportuna ſæpe faſti- diet, cùm libertate ſua præditus à ſuo Factore homo ad illa cogi minimè poſſit: Neque enim integrum eſt Sacerdoti novæ legis, adhibita vi gregis comiſſi nævos emendare. Poterit e- quidem Judex legitimus authoritate ſua & po- teſtate Legum transgreſſorem, etiam invitum, compeſcere, punire, ac tandem cogere, ut morem gerat: Nos veròô Sacerdotes id minime R. P. Dufſrene Exercitia. XX poſ⸗ 690 Functiones Sacerdotales poſlumus; ſola quippe ſuaſione uti licebit, cùm errores fuerint corrigendi. Nec profu- tura quidquam eſſet coactio, tametſi locum haberet, poſtquam ſpontaneos tantùm ſuæ le- gis obſervatores coronare Judex æternus de- crevit. Quid hinc aliud concludendum, niſi laborem oppidò ſerium incumbere Sacerdoti, valdéque implexum, quando eximia lolùm dex- teritate, ac ſapientia, lumine ſuperno & au- xilie validè inſtructus, negotium ſibi cothiſ- ſum inter mille difficultates promovebit? Idem . Doctor, * quem initiéò allegavimus, Sacerdotum functiones, & proprietates mul- tò adhuc patentiùs ſub deſumptis ex Evange- lio parabolis declarat, ubi lucernæ ſupra can- delabrum poſitæ, civitati ſupra montem ex- tructæ, lumini, & ſali comparantur, Vor eſtis ſal terræ, * inquit DEI Filius ad Apo- ſtolos & Sacerdotes quovis tempore futuros: Quod ſi ſal infatuatum fuerit, in quo ſalietur? Bea- titudines Evangelicas paulò prius ipſis enume- raverat, ut iddicaret, quemvis ſuum dilſci- pulum, ac Sacerdotem camprimis, omni vir- tutum genere ornari debere. Sit paupertatis ſtudioſùs, ut avaritiam libertate plena redar- guat: Lugeat, oporcet non ſua tantùm, ſed mundi totis peccata, ut confundat eos, qui parvi pendunt malitiam ſuam ante peccatum, & poſt admiſſum minimè triſtantur. Eaprop- ter gemit ipſe, ac queritur, ut omnes intelli- gant, *Hom. 10o. ** Matth. y. amige ) iels ullhein mto, Connthi isinmmiuni Eeninb Ani Ien lnm, t n goen lei, e, Colls Eſe ll ntvoorte,utno D von iniceat 2 omm ſenotiun lg eſteaus, nEneln. I in Dolll iere Epefig, r d onnor igun nnin, Nelle umimm eit ne 1Deng¹ Din ng,ſlungne ne Niticeram el Nahnſentunenn, Unkrelum en kahtts ſed guig wkifm uum Orninent I l ſommm nn eIntum. 4 Tur, und tnNen: Conſideratio I. 691 gant, oneroſum eſſe hunc mundum, & peri- culo plenum, unde nec ipſi Fideles eximan- tur. Eſuriat, & ſitiat juſtitiam, ut exemplô magis quàm verbô deſidioſos ad pietatem, ad preces, ad Verbi Divini auditum, ad ſui vi- Goriam, omnéque bonum extimulet. Sit manſuetus, ut Eccleſiam parcendo magis quàm arguendo, & corripiendo gubernet: Amore potiùs trahat quàm timore. Sit benignus, & miſericors erga omnes; ſibi autem ſoli durus, ut portans ipſe pro ſe to- tum pondus diei, & æſtüs, jugum Domini ſuave, & onus leve cunétis Fidelibus reddat. Sit mundo corde, ut non modò ſæœcularibus ne- gotiis ſe non imiſceat; ſed neque de ſæculo cogitet: nam remotiſſima quæque diſtinctiùs videt oculus defœcatus, quem nullum inficit glaucoma terreum. Si mundum oculus tuus reſpicit, DEUIM videre non poterit, Sit pacificus, ut cor unum ſint, & anima una, quotquot ad ipſum pertinent. Ubi pax non invenitur, neque preces audiuntur, ne- que ſacrificium erit acceptum, quia non in com- motione Dominus. * Paratus denique ſit ad per- ſecutiones, iplàâmque mortem; non per inane Martyrii deſiderium; ſed per fidei firmitatem Martyri conſentaneam. Neque enim is miles paratus ad prælium dicitur, qui hoſti propin- quare cupit; ſed qui ad conflictum reverà ſuf- ficienter eſt inſtruétus. Cùm igitur Sacerdos his virtutum ornamentis fuerit munitus, præ- XX 2 cipui F. 3. Reg. 19. 692 Functiones Sacerdotales eipui ſalis inſtar condiendo omni populo erit perquâm idoneus: conſpectus magis quàm au- ditus pietatem ſuadebit; nam prima diſcendi ratio eſt, poſitam ob oculos virtutem intueri; altera, verbum lſalutis audire. VI. , Vos eſtis lux mundi. Dum ſalis, & luminis pro- prietates inſpicimus, facilè eſt intelligere, cur Apoſtoli & Sacerdotes utrique rei comparen- tur. Salis officium eſt, illa corpora, quibus inſpergitur, illæſa conſervare; minime vero in meliorem ſtatum aſſerere: ſic ergo carnem à putredine quidem cuſtodiet; verùm jam pu- trefactam integritati non reſtituet. Contrà luminis effectus eſt, tenebras pellere, quæ- que abſconſa latent, illuminare. Ita quoque Apoſtoli & Sacerdotes credenti jam populo la- lis inſtar ſerviunt, utpote quem in agnitione veri DEI, morumque ſanétitate cuſtodiunt. Sunt porro lumen gentium, quibus ſcientiæ Cœleſtis radios affundunt; ſed & ipſis quoque Fidelibus lucem afferunt, cum ſedentes in pec- catorum tenebris, & in umbra mortis illumi- nant. . Itaque Sacerdotis inculpati mores, ubi non accedit verbum inſtructionis, ſervabunt utique rectos ac juſtos; ſed ignorantes ad veritatis notitiam adducere nunquam valebunt: nam quomodo hi credent ſine prædicante?* Inſtructio au- tem ſola rudes equidem docebit; at ſine exem- pli Sacerdotalis fulcro in fide, cœptaque ſan- titate * Rom. 10, en Ete ded en Pn 1u etorn Roen rriumbonm, ſonthenetd, . Perdrewonn en unnlendm wefo tonm n Enper het. Atodl, lel W. Noogumn r inenlenns, tmignte. I iſmnunſnr vot Intii wnindwer 1 1 Elun thce ind pirocin gens VI. Dun ltenis D aerDringe aint zon u Mn ont, en Anodon ner e Afſteſete lie untltsz . N A, Ala. Aelietie nch Ohni W Cllo D ttt. heſte uungten El, A vl,n inuubren Coeckrl tein, 0 ſ * Conſideratio IJ. 693 Sitate non ſervabit: Quin potiuús evertent ſcandala, quod ſcientia ædificãarat. Sunt er- go Sacerdotes per vitæ probitatem ſal populi, & lux mundi per inſtitutionis Evangelicæ plen- dores. Salem ipſos DEl Filius priméô locòô no- minat; deinde verò lucem, vel quia ordo exigit, ut jam parta ſervemus, antequam ad lucra ulteriora progrediamur; vel quia gradus prior vitam bonam; poſterior doctrinam poſtu- lat, ſicut ipſemet Salvator cœpit facere, & doce- re. * Per Sacerdotum mores integros ad ve- ritatem agnoſcendam via certô panditur: e converſo ad bonam vitam ſola veritatis agni- tio non ſemper ducit. Maltos paſſim repe- riemus doctos, ſed veræ virtutis munimine deſtitutos: Nunquam verò Sacerdotem eximiè probum inveniemus, qui lumine careat, & veritatis agnitione. Vel denique ideò ſal vo- cati primùm ſunt Apoſtoli, quòd Judæos veri DElI notitià non imbuerint, ſed in ea firmaâ- rint: Lucem deinde ipſos Dominus appellavit, quia poſtmodùm gentes lumine veritatis illu- ſtràrunt. VII. Comparat ulteriùs Diſcipulos & Sacerdo- tes Magiſter Divinus civitati ſupra montem poſi- tæ, quæ abſcondi non poteſt. * Ipſe mons, qui civitatem portat, eandem latere non ſinet, quemadmodum nec ipſa montis conſpicui ſub- limitas deliteſcere unquam poterit. Sic Apo- ſtoli & Sacerdotes ſupra montem Chriſtum, XX 3 civi- * Act. 1. *V Aatth. y. 694 Functiones Sacerdotales civitatis inflar ædificati, nunquam profectò abſcondentur: Et quamvis ipſi ſubducere ſe oculis hominum velint, à Chriſto JEſu, cui tanquam monti excello innituntur, manifeſta- ri eos oportehit. Deinde hujus civitatis nomine ſancta quo- que Eccleſia venit, de qua Propheta regius canit: Glorioſa dicta ſunt de te, Civitas DEI! * Civitatis hujus inquilini Fideles ſunt, teſte A- poſtolo: Eſtis cives Sanctorum, & domeſtici DEI. X Hurres autem illius Prophetas dicamus, ut ha- bet Pfalmus 121. Fiat pax in virtute tua, & a- bundantia in turribus tuis. Sicut enim e turrium Propugnaculis tela in hoſtes em'ittuntur, ita è Propheétarum libris verba ſancta & exempla de- promuntur, quibus tum inanes Græcorum fa- Lulæ, cùuùm futiles hæreticorum næniæ confu- tantur. Portæ civitatis ſunt Apoſtoli, de qui- bus ſcriptum eſt: Diligit Dominus portas Sion ſu- per omnia tabernacula Jacob. *XX Per ipſos enim reverà univerſus populus ad Fidei Regnumin- greditur. Muri ac mœnia ſunt Sacerdotes, cæterique omnes, qui populo erudiendo inſu- dant: de his namque Iſaias ad Eccleſiam ita loquitur: Et edificabunt filii peregrinorum muros tuos. *** EO quòôd Sacerdotes, cæterique Eccle- ſiæ Rectores êgentilibus ſunt vocati, Ergo ut muri fortes omnem impetum, quo idolola- tria & hæreſis ordinem præſertim Eccleſiaſti- gum, ceu Fidei Defenſorem, acriter tentat, magno * Pſal. 56. * Epheſ. z.. hpſal. 56. XXSE Tſaj. 60. den bn olt, Eneihin ecunt riii in boroll he Pumſenhiſnn Esenti,&Fie Uromn, ce gl ni Ann n us nunt ſir Deng ilepee undum Dkl v. un modis , Uunntez, Dtn Ktamm. A! Witin nociun b rgo ſihen l 2 1t , l.. unltie 1, Mungung m 8 3 Cnnſo hmitunt is doniet te gn lu nenn ie ſopbenan e lis Alu r ,ü Mmmn corzereſe/ 1 ſunſcend Cpeun n 4 n orenn 1 oten, und Conſideratio I. 695 magno robore Doctores excipiunt, & confrin- gunt. Hæc itaque civitas eſt ſuper montem poſita; nimirum Apoſtoli, Prophetæ, Docto- res, Eſu Chriſto innixi, & ſuperæd ficati; nam ipſe mons eſt, de quo Daniel Propheta: Abſciſſus eſt lapis ſine manibus. ... factus eſt mons magnus, & implevit univerſam terram. Alià dein parabolà Dominus utitur, qua o- ſtendit, ſemetipſum curam gerere, ut non de- liteſcant Sancti ſui; verùm ùt lampades accen- ſæ in Domo DEl luceant: Nemo lucernam accen- dit, & in abſcondito ponit, neque ſub modio: ſed ſu- pra candelabrum, ut luceat omnibus, qui in domo ſunt. Quinam verò hi ſunt, qui lucernam accendunt? Pater accendit, & Filius. QOQuænam hæc lucerna? DEI verbum, de quo (criptum eſt: Lacerna pedibus meis verbum tuum.* Per candelabrum Eccleſiam intellige, cujus proprium eſt velut rem ſuam verbum DEl non portare modo, ſed & cuſtodire. Hinc ita Paulus ad Philippenſes: *XX UIt ſitis ſine querela, & ſimplices Fili DEI- ſine reprehenſione in medio nationis pravæ, & perver- jſæ, inter quos lucetis ſicut luminaria in mundo. Dicamus intrepide, Sacerdotes ſingulos, ad portandum DEl verbum deſtinatos, eſſe candelabra: modius verò ſæcuium, & mun- dani homines, DEO rebusque Divinis vacui; rectèe dicuntur. Ad fundum mox delſcendit, quidquid in modium injicitur, manétque va- cua illius regio ſuperior. Ita quoque terrena XX 4 con- X* Dan. 2. *X Luc. 17. V Pſal. 115. 696 Functiones Sacerdotales concretione plenus ſæcularis animus, quæ ſupra ſe ſunt, ignorat, DEUMque ac ſpiritua- lia excludit: unde fit, ut rerum infimarum ſtultus æſtimator lumine careat; & quamvis bonum aliquid ſubinde proferat, nec ſibi, nec aliis proſit, cùm maſſa terrea ubique præva- leat. Si latuerit ſub hoc vili modio ipſemet Sacerdos, quis DEl domum illuminabit? Cùͤm in veritatem orthodoxam variæ ten- tationes, & perſecutiones inſurgunt, ad in- ſtar modii abſcondit ſæcularis animus verita- tis lumen, quod manifeſtare oporteret. Ce- ditur cuivis timori; ceditur levibus incomo- dis: unde fit, ut cum agnita veritate plerum- que vita non cohæreat. 1 Verùm ſciens Redemptor noſter, illi ſolùm veram laudem deberi, qui vitam doctrinæ ſuæ conformârit, hanc nobis legem ſanctiſſimam præſcribit: Sic luceat lux veſtra coram hominibus, ut videant opera veſtra bona, & glorificent Patrem veſtrum, qui in cœlis eſt. Acſi diceret: Sic illu- minate, ac docete, ut non modò audiantur verba veſtra; ſed & videantur opera bona;, ut, quoscunque doctrinæ radiô illuſtraveritis, eos- dem ſalis inſtar vitæ exemplô conditos, in ſua integritate ſervetis. Qui enim facit, is verè do- cet: qui verò aliis præſcripta ipſus non exequi- tur, malè docet: imò non docet, verùm contra ſemetipſum potiùs ſententiam dicit. Præſtat igi- tur facere & non docere, quàâm docere, & non facere; Qui enim ſilendo facit bene, certò nonnullos emendabit: Qui verò bonum nan 2- aſu gsCeri e non kud l Cngeien diden lnl, ed,Kniut en Gnmnfrin eteit,el Sur tnetoſe ues Muiti fn onck iMun. cils wonele Pin lnciure, & un Nechnibont eur An hi llrs Kroche 19 danerin mnen Geendot⸗ n, Mol ctio hrniebbont: . irti enent Ilenme alet, mmentet⸗ G w Cta genike Dteutunte, n hlntnt wetoticent Eiium inrenen unmd eum d, erdds, l nu di, . ellotiet Uns nin N kerunie. ret⸗ 1 Noſent 1N Coolmmens eNhbcrini erinhct, Ptngſommet een ſei tuncit Un S ,let eri Miſen un „ Confideratio I. 697 faciens docuerit, non modò neminem corriget, ſed plurimos ſcandalô pervertet. Quis, amabòô, à via iniquitatis ſeriò abſti⸗ nebit, cùm ipſos pietatis Doctores aberrare vi- derit? Itaque DEUS gloriam conſequitur ab iis, qui docent ſimul, & faciunt; contume- liam verò, & ignominiam ab illis patitur, qui docent, & non faciunt,. Ubi Sacerdos pruden- ter docuerit, & meliùs adhuc vixerit, compel- lentur dicere hoſtes Fidei: Benedictus DEiIs, cui tales Miniſtri famulantur! Veré DEUS Deorum eſt ipſorum Dominus; ſi enim ſan- ctus & juſtus non eſſet, neutiquam populum ſuum in ſanctitate, & juſtitia cuſtodiret. Sa- pientiam Rectoris bonus ordo ſubditæ familiæ comendat. Sunt hi præconibus, & blatero- nibus noſtris admodùuͤm diſſimiles, qui multa dicunt, & pauca faciunt. Cùm verò Sacerdotes reécta docent, & mala faciunt, procul dubio in has, & ſimiles que- relas plurimi abibunt: Quisnam horum Deus eſt, qui adeò perversé vivunt? Qua ratione ipſos tolerare poſſet, niſi malis eorum operi- bus conſentiret? Quisnam hic ordo in domo DEI, ubi capita gentium, & Rectores in vi- tiorum devia turpiter aguntur? Qualis Eccle- ſia, quam ipſimet cuſtodes dehoneſtant? Væ ergo Sacerdoti dicenti, & non facienti; ordi- nem debitum invertenti, & Eccleſiam Chriſti Sponſam unà cum Sponſo fœde proſtituenti! Beatus Sacerdos, qui fecerit, & docuerit; nam- que hie Magnus vocabitur in regno cœlorum. XX5 Medi- 698m Functiones Sacerdotales . Meditatio I. De oratione, cui vacare debet Sacerdos. 4 . . . . . . . . Nos verò orationi, & miniſterio verbi inſtantes eri- mus. Act. 6. As ibſis Fidei, ſanctæque Religionis incuna- bulis ſemper Apoſtoli orationem, & præ- dicationem, tanquam Miniſterii ſui caput præcipuum, ſibi reſervârunt. Orationem P 4 quod attinet, tutò credat Sacerdos, peaſum illius bene longum, & fervens appriméè ſibi eſſe neceſſarium: Orationi inſtantes erimus. Quis, amabô, Sacerdotum mille nequitias diaboli eludet: Quis ejus improbos conatus franget, niſi orationis ſingulari ſtudio? Unde auxilium & robur, lumen & directiosem in arduo mu- nere petet, niſi ab oratione? Periculoſiſſimè ſtat Sacerdos non orans, aut malè orans: in- ermis, infirmus eſt, dum contra hoſtem po- tentiſſimum pugna illi perpetuò eſt committen- da. Neque ſeipſum, neque gregem Domini unquam tuebitur ſine orationis præſidio. Du- plex autem eſt oratio, vocalis, & mentalis: ut- ramque in puncto Meditationis gemino conſi- deremus. Punllum I. Multæ ſunt preces noſtræ vocales. Pſalmo- rum penſum bene longum in dies fngolos præſcribit nobis Eccleſia, ſapienti ſané conſi- lio; multùm enim orare oportes, cui maltum comittitur, & impensè orationem colat, quem gra- Nd ,batmhnſui zpeni. rt o Cercnal enm I jihumdnein rees A croniclladoren gümominns⸗ M: Me e N wenan Ne m. ( nuni, E Hütuservum nnhve nei? M Eumm goceiom. Krbuuns Do 1löhlen; ah: o polie üſi, Epenr A ECaumN: H GtAit. NM Utn, uin e En Nerrcotum Wcin mtinr⸗ e ad undig EuNs iut n Qlidoanme Dnmiſ Non Atertrun E ehenl lan ere nilo un, Ne 0nt 6 19, Aelnl ). lre edenge ſkan wmhite elpehlsnie Mholiorne Mulki ediatcni u⸗ Nn Meditatio I. 699 graviſſimæ adminiſtrationis pondus ferè imen- ſum premit. Aliæ prætereàâ ſunt preces, quas devotio Sacerdotalis bene ordinata poſtulat: Ablit enim, ut illos imitemur, qui Officii Divini longitudine fatigati, & quodamodòô ex- hauſti, preces alias penitus omittunt, ut pen- ſi Canonici laborem, ac tædium ſarciant. Hi tepidi matutinas preces, & veſpertinas negli- gunt: ante eſt poſt Sacrum, ante & poſt menſam vix orant, aut luridiſſi- mê orant. Quid ego? Numquid mul- tum clamoris, & parum lanæ; multa verba, & ſpiritus perquam tenuis, aut forte nullus in oratione mea? Miremur ſanéè ſtatüs noſtri abſurdum prodigium! En! promittens pro- mittit in Scripturis Dominus, apertum nobis iri; modò pulſemus; auditurum ſe nos, modò petamus: imòô pollicetur, præventurum ſe preces juſti, & præparationi cordis ejus deſi- derata ſe daturum: Præparationem cordis eorum audivit auris tua. * Nos verô centies de die ape- rimus labia, quin vel minimum impetremus. Quanta Sacerdotum orantium multitudo; quantus diu noctuque pfallentjum numerus! Et tamen mala undique terras inundant: re- pletur mundus iniquitate: calamitoſa vivimus tempora. Quidnam ex duobus verum? An DEIIS promiſſa non ſervat? Aut nos malé o- ramus? Alterutrum certè ſtatuamus, eſt ne- ceſſe. Sed eheu! parum dicimus, cum fate- mur, nos ferèe nihil orando proficere; quâm timendum, ne oratio noſtra maledictionem *Pſal. 10. po- 700° Functiones Sacerdotales potiùs attrahat, quàm benedictionem! Væ, ( orantes non modò non placamus offenſum per peccata Numen; ſed potiùs ad iracundiam identidem provocamus! Inſpiciamus ſeriò no- ſtram orandi methodum, ne fulmen illud ter- ribile in nos cadat: Et oratio ejus fiat in pecca- tum. Punbtum II. Cur preces noſtræ languent? Quare fructu carent? Unde fit, ut DEO etiam ſint odibi- les, & pœnas mereantur potiùs, quàm favo- res? Spiritus nempe deficit: Orantes non ad- oramus in ſpiritu, & veritate: macilentô la- biorum obſequiò contenti, DEUMùt DEUIM non honoramus, dum corde non oramus. Quis noſtrûúm orationi mentali fidelem ope- ram navat, ut ſpiritum ſuſcitet, roboret, im- pinguet? Quot ſunt Clerici & Sacerdotes, in quorum meditatione exardeſcit ignis? * Imòô quot ſunt Miniſtri Domini, qui nullam prorſus habent quotidianæ meditationis curam? Quid mirum, ſi tepent; ſi humi repunt; ſi ſpiritu & vita de- ſtituuntur? Sed quid Sacerdos ſine ſpiritu? Fa- ciliùs iſtud cogitabitur, quàm dicatur. Si ve- rò meditationem magni, ùt par eſt, facio, qua ratione illi me impendo? Forte illam ob levis momenti negotia facilè deſero? Num ſpecula- tione inutili, aut chymærica tempus medita- tionis tero? An in ſuperficie tantùm hæreo, & ad nucleum non tranſeo? Sunt, qui ſub ſpecie ora- * Pſal. 105. XXPſal. 35. ümn untyi ſ i E Abnn Mn apetinigne ie led il 9jirtiu, chha Pelt, N 1d e gennt. Iupetbi eme conftciamus: ere eleſam. Iniere lrahamu blne Myiten lhglinem adlt Duſosloguitur, 0 deroratonem uCektut, ſintn fumema mortnam Iegumen, Piniilami, n in gunin luc n tnna 1 0rnin 1Cnſlenute ten e ſlſeklaeft eut 1Einſſiinnſnmi, 1 Ledo lle d Irothen Cen . ſunckinihe gae Toor corem Do, ſoclenrmeh Alz. * 2 0, Meditatio I. 701 orationis melioris, & ſublimioris evaneſcunt in cogitationibus ſuiv, t illis mundi ſapientibus contigit, de quibus Doctor gentium loquitur. Hinc nihil in meditatione ſolldum; hinc vacui Cortices ſine nucleo, floſculi ſine fructu. Su- perbia, pigritia, cupiditates adeò tenaciter nobis adhærent, ut ad res ſanctiſſimas nobis- cum tranſeant. Superbia facit, ut plurima in ſpeculatione conficiamus: facit pigritia, ut nihil in opere exequamur: faciunt cupidita- tes, ut miſerè diſtrahamur. Seriò attenda- mus, ne, ſublirne Miniſterium, cui per gra- tiam DEl ſingularem addicti ſumus, fiat in no- bis, ut Paulus loquitur, Miniſtratio mortis. ** Cùm DEO per orationem non unimur; cuͤm gratiàâ illius deſtituti, ſpiritu non vivimus, aut velut inſtrumenta mortua manum Divini Arti- ficis non ſequimur. Expenſis ulterius damnis graviſſimis, tam poſitivis, quaàm negativis, quæ oratio neglecta turmatim parturit, valide urgetur voluntas ad Orationis amorem, & aſti- mationem: Conſideratis autem eximiis illius fructibis ſtatuitur, quid poſthac ſit agendum. Elicitur dolor de praæteritis, & proſpicitur futuris. Lectio I. Epiſtoleæ ad Timotheum ſecundæz Caput IV. De functionibus Sacerdotalibus. 1. TEſtifcor coram DEO, & JESU Chriſto, qui judicaturus eſt vivos, & mortuos, er * Rom. 1. 31 **2. Cor. 2⸗ . 70 Functiones Sacerdotales per adventum ipſius, & regnum ejus. Præ- dica verbum; inſta opportunè, importuneè: argue, obſecra, increpa in omni patientia, & doctrina. 2. Erit enim tempus, cùm ſanam doctrinam non ſuſtinebunt, ſed ad ſua deſideria coacer- vabunt ſibi Magiſtros prurientes auribus: & à veritate quidem auditum avertent, & ad fa- bulas convertentur. 3. Tu veròô vigila; in omnibus labora; opus fac Evangeliſtæ; miniſterium tuum im- ple; ſobrius eſto. Ego enim jam delibor, & tempus reſolutionis meæ inſtat: Bonum certa- men certavi, curſum conſumavi, fidem ſer- vavi. 4A. In reliquo repoſita eſt mihi corona juſtitiæ, quam reddet mihi Dominus in illa die juſtus Ju- dex: non folùm autem mihi; ſed & iis, qui di- ligunt adventum ejus. 5. PFPeſtina ad me citò; Demas enim me reli- quit, diligens hoc ſæculum, & abit Thefſſalo- nicam: Creſcens in Galatiam, Titus in Dalma- tiam. Lucas eſt mecum ſolus. Marcum aſſu- me, & adduc tecum; eſt enim mihi utilis ad miniſterium. 6. Tychicum autem miſi Epheſum. Penulam, quam reliqui Troade apud Carpum, veniens affer tecum, & libros, maximé autem mem- branas. 7. Alexander ærarius multa mala mihi oſten- dic: reddet illi Dominus ſecundum opera ejus: gem & tu devita; valde enim reſtitit verbis noſtris. 8. In ltr! yuneleeli ome ne Eeſel Dominss iue intomnes genie mit me Domin 1Aum krefet in iorzin rolil ubiſlande Ar ehtetaniinfen Zenfehte, Sal Hlins & Chude DklsChſuscun . umen! Quuut⸗ n rn orundine eſlyfan oruotin e!Iltigtepenial OOGO Nhillmn hin tunto figore neteco) kenn Kiftaclonezſztin Alhcterobur'ne Npeum, Niſid Ier Neceſerim nnid s Id emdeguiſhnun Aunlitlen kegonn e Pornnne, inn lain Omite Clnlnns Alin e⸗ SPriene tan iſeltnl 1, onneh. ninkim un: n art t mekinn unen. N äni itrts. Dud n ine MMen; ure Ilknhi⸗ eovolinoe, Geeummellt. . 17 Leitio I. 703 g. In prima mea defenſione nemo mihi af- fuit; ſed omnes me derel'querunt: non illis imputetur. Dominus autem mihi adſtitit, & confortavit me, ut per me prædicatio implea- tur, & audiant omnes gentes, & liberatus ſum de ore leonis. 9. Liberavit me Dominus ab cmni opere malo: & ſalvum faciet in regnum ſuum cœ- leſte, Cui gloria in ſæcula ſæculorum. Amen. 10. Saluta Priſcam & Aquilam Corinthi. Pro- phimum autem reliqui infirmum Mileti. Feſtina ante hyemem venire. Salutantte Eubulus, & Pudens, & Linus, & Claudia, & fratres omnes. Dominus)] Eſus Chriſtus cum ſpiritu tuo. Gra- tia vobilcum. Examen I. Quomodo orem? I. Quanta orandi neceſſitas? Rrsliigon, ſumam orandi neceſſitatem in Sa- cerdote? Tot inter pericula, inter mille diſ- crimina quomodo ſubſiſtam, niſ oravero? Quomodo in tanto frigore calefiam, niſi ad ignem (æpius accedo? Fierine poterit, ut inter ſexcentas diſtractiones ſpiritus ſervetur integer, niſi orem? Unde robur? unde vires in manere graviſſimo petam, niſi ab oratione? Unde lu- men tantopere neceſſarium haurire potero, niſi èê fonte luminis? Quis unquam Sacerdotum contra hoſtem nequiſſimum & porvicaciſimum rit 704 Functiones Sacerdotales ritè pugnavit ſine orationis præſidio? Unde ca- ſus luctuoſiſſimi, niſi ex neglecta oratione ? Unde tepor, peſtis illa Clero ſumè inimica, niſi ex orationis defectu? Poſſibiléne ſit, in anima- rum cura ſanée difhcillima rité verſari absque oratione? Unde calamitates, & miſeriæ ſeu temporales, ſeu ſpirituales ſine numero, nilſi quia Sacerdos non orat? Unde conciones ſteri- les, aerem verberantes, & infructuoſæ, niſi quia ſpiritum non habent, quem daret oratio, ſi amaretur? Cur zelus languet? Cur modi- cus virtutum Sacerdotalium comeatus? Quia oratio deficit. Oportet ſemper orare, & nunquam deficere, * monet Servator. Ad omnes perti- net hoc præceptum: fortê ad Sacerdotes mi- nùs pertinebit, cùm oratione magis egeant? Quodnam ſignum certum Sacerdotis indubi- tatòô boni? Orationis ſtudium. Quodnam cer- tum indicium Sacerdotis indubiè mali? Negle- cta oratio. Qur deſolatione deſolata eſt omnis ter- ra? Quia Sacerdos ſpiritum non habet. Cur ſpiritum non habet? quia non orat. Oravit; & ſpiritum habuit, qui dixit: Os meum aperut, & attraxi ſpiritum. ** Optavi, & datus eſt mibi ſen- ſus: invocavi, & venit in me ſpiritus ſapientiæ. NX Quanti orationem facio? Quantum eam diligo? Quis pro illa conatus? Scioône, quantùm comendetur in Scripturis? Num ejus honeſtatem, ſuavitatem, ſumâmque utilita- tem intelligo? Parvumne eſt, ad Majeſtatis æternæ alloquium conſtanter me adiir⸗ ti? X* Lac. 15. ** Pſal. 11 . *X Sap. 7. iu aniu 1 Doein. Smebohmn lN ninn in 1 runni ul uel el tni entzl ün Snon ſum, n m i le on zinnis tt lre teliasl! Ntge won inn tenport rent: Nerorntone Cunton mtym: Nun Anickecti 4 A. Hhümbdme ſrepmni 4 Imd od ein 4 =— Wtſrictsaton Uibnn elliwi uduniſeen A gens en h,. 4 ffn ene unttie deprefko, n egen Ckoftitit oldllreig ina i nins, lui ulles e e, 1n Iukeanir⸗ bell, t ls Hun,n tlinmken . 9 u Examen I. 705 ti? Legatus pro populo, & Orator ſum con- ſtitutus: quâàm nobilis hæc ſparta? Quoties jam guſtare, & videre ſeriò ſtudui, quàùm ſuavis ſit Dominus? Quis unquam pius Sacerdos que- ſtus eſt, tædium & amaritudinem habere converſa- tionem illius? * Poteritne Sacerdos tepidus, orationis neglector, unquam gloriari: Venerunt mihi omnia bona pariter cum illa, & innumerabilis ho- neſtas per manus illius? Sanèe non poterit. Clavis aurea eſt oratio, quæ Domini theſau- ros omnes aperit: ſi virtute, meritis, zelo in- ſigni dives non ſum, arguere certò licet, me non orare, aut malè orare. Si quid petibritis Patrem in nomine meo, dabit vobis. *Xs₰ Poteritne fallere infinita fidelitas, ſi rite oravero? Quæ gratiarum prodigia non obtinuéêre ſancti Sa- cerdotes omnium temporum, quèd artem o- randi egregiè callerent? Quodamodèò facti ſunt omnipotentes per orationem. Quomodo ego poſthac orabo? Qua ratione hactenus oravi? Quid emendandum? Numquid æſtimatio ma- jor ſanctiſſimi exercitii primo loco erit pro- curanda? II. Quis apud me orandi modus? Quæ mea præparatio ad orationem? Quid mirum, ſi malè oro, cùm parum collectus, & miſerrimè diſtractus ad orandum accedo? Cur me priùs non colligo? Tantine moliminis la- bor eſt, ſeriò tantiſper cogitare, quid ſim actu- rus, cùm ad Regis æterni alloquium, & tra- *Sap. . * ap. 7. RX oan. 46. R. P. Dufrène Exercitia. Xy Rtanda 7⁰6 Functiones Sacerdotales ctanda cum illo graviſſima æternitatis nego- tia venio? Quæ mea per decurſum orationis applicatio? Tantâne, quantam in œconomicis, aut aliis hujusmodi adhibere ſoleo? Si quæli- bet orationis non malæ horula centum aureos daret, quam ſolicité orarem? Quantus foret impensè orantium numerus? Non pudeat ſum- mæ negligentiæ, quando imenſos gratiarum theſauros luride orans e manibus dimitto? Quem guſtum in oratione ſentio? fortè mo- dicum, aut nullum? Æger eſt, cui non ſapit cibus optimus. Qua reverentia ſummæ Maje- ſtatis Dominum in oratione alloquor? Quæ mea orantis humilitas; quis fervor; quæ fi- ducia? An ſpiritum filialem oraturas induo? Clamat mendicus poſt divitem; inſtat, urget, vociferatur, quia ſeriò agit: quia indigum ſe novit. Ego ſperare quidquam e cœlo poſſim, quando luridiſſimèe poſtulo? cùm egomet, quid blaterem, ignoro? cùm DEI Majeſtatem ab- ſurdiſſimè garriens vilipendo? Quo fruétu o- ro? evidenter mala eſt oratio, quæ fructu ca- ret: Fructum centeſimum & milleſimum cer- tò parit Oratio ſuis numeris abſoluta. Fortè ex mera conſuetudine oro, aut ex dura neceſ- ſitate? Cur mente hilari ad gratiarum fluen- ta non accedo? Quantuͤm pro mihi comiſſis oro? Quantùm pro Eccleſia, pro converſione peccatorum, pro amicis, inimicis, benefacto- ribus? &c. Quàm efflictim pro avertendis calamitatibus publicis oro, tanquam perſona publica? Num affligor in oratione, ut olim . Daniel mni nu Aeurn ,lrer O Dun zenir ke 1nine Aenii moin Eeibent utglineend in iearetli⸗ Cs Ner 0 zaben Cmone mu Piiin 5 üneſſin n wonniamn virru Erlne nunero l 6,el ercotiel 9Pümn o, Dn, humiltas d olor getoſt Aiimegucin⸗ IIII. Cos . PCtdr ſetllu auerebit On inr A GnNun: Dreſritumon Im) An Cedio Nodls ond s glſtan ad egiui, 1 6id tenlem! deni nesolin WMonotun I litter n Lemnitt t Cecutſin 4 Ntumin edn dete Den⸗ Dorel Cenn tuen n ennet NMerne iütli W e dnint ione ſann ien Arrthaim Iefenminmele⸗ nror heni Gnnet 1 n W penlei G⸗ Polato uena⸗ rontatnn i iim⸗ in N IieEH dei, oem Hiuncs⸗ H Examen I. 707 Daniel orans affligebatur? Qualis meus ad DEum clamor cum Davide? Heu! clamant fortaſſis contra me negligentiæ innumerabiles, quas in oratione admitto: Quaàm terribilis propterea olim reddenda erit ratio! Semper- ne poſthac negligam exercitium uti facillimum, ita ſuaviſſimum, & longè pretioſiſſimum, non ſine jactura irreparabili? III. Qualis mea oratio vocalis? Quæ mea Penſi Canonici æſtimatio? Dicta- ta hic omnia à Spiritu Sancto: ab Eccleſia Chriſti ſponſa perquàm ſapienter ordinata ſin- gula: Actus omnium virtutum præſtantiſſimos complectitur ſine numero iſtud ſanctæ oratio- nis genus, quod Sacerdoti eſt peculiare. Laus, adoratio, gratiarum actio, invocatio, fides, ſpes, charitas, humilitas, deſideria ſancta, ti- mor ſanctus, dolor pretioſus, fratrum dilectio, ſolidum & illime gaudium ad paſſus ferè ſin- gulos occurrunt. Quos meritorum theſauros ibi colliget Orator ſedulus? Quas pœnarum centurias coacervabit Orator luridus? Qua præparatione ad orandum accedo? Num de- votè recito præſcriptam orationem: Aperi Do- mine os meum? An debito tempore oro? Pla- cet fortaſſis modus orandi rapidus, qui om- nem orationis guſtum & ſaporem elidat? An propero, ut ad negotia ſive paſtoralia ſeu œ- conomica citò tranſeam? Sed quodoam ma- joris momenti negotium eſſe poſſit oratione? Credâmne, promotum iri labores cæteros illo XVz qua- 708 Functiones Sacerdotales quadrante, quem abſurde feſtinans orationi ſurripio? Unde benedictio in actus diei ſingu- los, niſi ab oratione? Quomodo Interceſſoris, Legati, & Mediatoris DEum inter & popu- lum grande munus exequor? O ſi intelligere vellem obligationis hujus imenſam gravita- tem! Quomodo in Pſalmis ſequor Prophetam laudantem, adorantem, invocantem, timentem, dolentem? &c. Quo ſenſu dico poſt Pſalmos ſingulos Gloria Patri? An deſiderium, & inten- tionem rité orandi tunc renovo? Quo ſenſu devotionis dico orationes, ac præſertim clau- ſulam, per Dominum noſtrum &. Qua reveren- tia Scripturam, & 8. Evangelium lego? Quo fructu geſta egregia Sanctorum percurro? Quomodo orationem contra mentis evagatio- nes conſtanter munio? Qua ratione illam claudo? Num devotè reeito clauſulam præ- ſcriptam: Sacroſanctæ, & individuæ &c. IV. Qualis mea oratio mentalis? Quem conceptum in animo gero de oratio- ne mentali? Quid de illius neceſſitate judico? Numquid veriflimum illud Prophetæ: Deſola- tione deſolata eſt omnis terra, quia non eſt, qui reto- gitet corde? * Unde Sacerdotum languor, & frigus, niſi quia in meditatione eorum non ex- ardeſcit ignis? * Capiéône, fieri nullo modo poſſe, ut Sacerdos muneri ſuo graviſſimo ſa- tisfaciat ſine orationis mentalis adminiculo? Sic ſtatuunt omnes vitæ ſpiritualis Magiſtri: iſtud Jerem. 12. X* Pſal. 35. un hemn ehenen 4 Cenloni ni n fem,l mm’ Dommn. etatane din Mes Md I buni reſety het, Auſum wrlebit, inon⸗ rimnis hono Erecpoo ri Pedtals? Din lontones grn 1 E Co unce it netian horn e otce Mel n Ir horr con Enpeis ſaris on Aerllter inpen in ges mine N ENNr, elhbber 21 (Un mofn it nels inelet uir Clen er, fie mg. Glter t ſelinn 7 in a uomod. ne Eun rI. D inemeni ne nn 1Crnonent innnind ene ispetluft ch ſi⸗ centonn kn Iurmenn Cne, ftihiii nen tog, tr Piiu⸗ Examen I. 70⁰²⁹ iſtud loquitur experientia. Malus eſſe non poteſt Sacerdos pie meditabundus; nam illu- minabitur, dirigetur, roborabitur è conſor- tio Sermonis Domini. Quid verò Sacer- dos à Meditatione alienus? Fructum non feret palmes aridus, unionem cum vite non habens: humi repet, ſordeſcet, terram & carnem ſapiet; ſurſum non aſcendet: in te- nebris ambulabit, impinget, errabit. Egéne igitur ſpiritualis homo eſſe queam ſine hoc primo, & præcipuo ſpiritůs adjumento, quod eſt oratio mentalis? Sine hac DEIIM, me- ipſum, obligationes graviſſimas turpiter ig- norabo; Et quo tandem exitu? Adeône durum ſit, mediam horulam, aut quadran- tem dare quotidie Majeſtatis ſupremæ allo- quio, dum tot horæ corpori, inutili conver- ſationi, negotiis variis multum illo inferiori- bus tam hberaliter impenduntur? Quàm ſe- riò applico tres animæ potentias? Quam fi- deliter memoria exhibere ſolet meditationis materiam? Quàm profundé veritates æter- nas inſpicit meus intelleétus? Quam pie, & efhcaciter circa ea, quæ agnovit, verſa- tur voluntas ? Eſtne omnis mea Medita- tio proſunda, pia, practica? Quæ propoſita particularia formo ? Qua ratione illa cxe- quor? Vy 3 Medi- 710 Functiones Sacerdotales Meditatio II. Chriſtus Orationis Sacerdotalis Magiſter. Domine, doce nos orare. Luc. II. I. N Eceſſaria omnibus eſt oratio, ſed maximè Sacerdoti: Hinc arma depromit contra hoſtes potentiſſimos: hinc lumen, robur, ſo- latium haurit in munere difficillimo. Bea- tum ſanè prædicemus Sacerdotem orationis amantem, & ſtudioſum: Habitabit in adjutorio Altiſſimi. * Quæcunque faciet, proſperabuntur. ** Aadducet illi DVominus ſempiternam jucunditatem cum ſalute ſua. *X**X Sedebit in pulchritudine pacis, & in tabernaculis fiduciæ, & in requie opulenta. *XXY Iit de virtute in virtüutem. **** Beatæ oves, quæ nactæ à Domino ſunt Paſtorem, & Sacerdotem orantem, qui os Domini perpetuò conſulat: nullus ei profectò Gabaonita imponet. *XXX Ars igitur magna, & ſcientiarum maxima eſt oratio, in qua patefiunt arcana cœleſtia Sacer- doti Miniſtro fideli. Doctorem & Magiſtrum inquiramus, unde hoc Divinæ ſapientiæ genus etere liceat. Ad mundi Salvatorem cum iſcipulis accedamus, humiliter poſtulantes: Domine, doce nos orare! Enimveròô docet ille nos primò verbôò. Secundò docet exemplô. Pun- * Pſal. 90. ** Pſæl. J. *X Parucha. σ aj. 32. AXX Pſal. 33. KNNr joſue 9. lmi iu ld Eetenn gicliitfaue arunbnikoti , ies letan! iltt,,. un n ltrti. n Pefi,, i i nnim zumopere cofee Ereſana? Ks pe us em (onne s ſalllhleni- ywmrient “ enmcn unce ſi t, leen. Iog Iuliwebunrin! nr redetis bi Iimd nocd polven urſfoentiz dun oona hernel li 1 god ponl 20Ndor eifi n. Mon peünmn int, von tme Aituem innin ine eſereliih umÜmaken e mecrael I lus lun uginten I etlorlt ortt G S ne N nere Akiln, 1 Nlitn e Im: Miltzus e in itin nima da tiſtnir ilt rl N nd Dünmnt niirnnn: tuonn t Cetum mi It arcau Netü Dodnntle Dirhnr ang Und Anen imencd? Netennll⸗ Aeditatio I.. 711 Punblum I. Viz aliquid reperiemus, quod vel opero- ſiùs, vel inculcârit frequentiùs Præceptor no- ſter, quàm orationis ſtudium. Quid verba il- la Divina, toties iterara? Videte vosmetipſos. . Vos ergo videte. . 2 Videte, vigilate, & orate. * Orate, ut non intretis in tentationem. Oportet ſem- per orare. * Petite, & accipietis: quærite, & inve- nietis: pulſate, & aperietur wvobis. *I IIt quid o- rationem tantopere comendaret, ſi non foret ſummè neceſſaria? Sed potuitne Magiſter Di- vinus magis eam commendare, quàâm cùm dixit: Ommnia, quæcunque orantes petitis, credite, quiæ accipietis, & ewenient vobis. *XX zEn theſaurum ſemper apertum, unde ſumere quantumcun- que libuerit, liceat. En gratiarum fontem, & quo liberaliſſimè haurias? Te miſerum, ſi tur- pi egeſtate premeris, ubi divitiæ redundant, & tuæ ſunt, modò volueris! Quanta promiſſi Divini magnificentia, dum omnia petere jube- mur, & omnia ſperare! Utinam verum de no- bis non ſit, quod nonnullis objecit magnus Eccleſiæ Doctor: Petitis, & non accipitis, es quòd male petatis. Non petimus in fide; non ſeriò; non ſincerè; non inſtanter; non Äůt filii, ne- que ùt Majeſtatem infinitam decet. Ubi mea in oratione reverentia, devotio, attentio? Quid mirum, ſi malè orans nihil proficio? Do- mine, doce me orare! doce errata etiam mi- Vy 4 nima * Marc. 13. * Luc. 15. **X* Luc, 11. *X*⅔ Mart. 77, 24. 7I2 Functiones Sacerdotales nima in hoc ſancto exercitio vitare! Heu, quantum mihimet noceo, cùm malè oro! Quantum gregi, & quantum Eccleſiæ noceo! Quàm potens forem, ſi ritè orarem! Sed qualem orandi methodum tenebimus? Sic orabitis, inquit Præceptor ſanctiſſimus: Pa- ter noſter, qui es in cælis &c. En, orationis præ- ſtantiſſimæ compendium! Non ſine cauſa to- ties iterare hanc jubet Miniſtros ſuos Eccleſia. Eſtne verò genus aliud orationis, quod paſſim negligentiùs deproperetur, hac cœleſti formu- la? Quousque apud me invaluit eam ſine gu- ſtu & ſpiritu, ex mera conſuetudine, raptim dicendi conſuetudo? Sempérne pergam, non modo incaſſum orare; verùm etiam pœnas orando incurrere? Hæccine erga Magiſtrum piiſſimum gratitudo Punbtum II. Orationem, illiüsque modum DEI Filius do- cet exemplé. Quoties pernoctavit in oratione DEI?* (Qoties in montem ſeceſſit ſolus orare?! ** Oravit conſtanter in Matris utero: oravit in ſtabulo, in .Ægypto, in Nazarena domo, inter prædicationis labores; in Oliveto & in cruce non prolixe minùs, quâm ardentiſſimè oravit: Tota illius vita jugis oratio fuit. En, ùt orat reverenter Perſona ſanctiſſima & auguſtiſſima: En, ut orat ſolus, cum clamore valido & lacry- mis: *X t orat inſtanter, procul à turbis, in noctis ſilentio, acſi opus haberet admin ilis ran- * Luc. 6. * Matth. 14. 23. *X Hebr, y. , Doon rr Eintpin mn Aultnine TremimiAn in, & don genciun & dond rmnn non et ſe ein dol, ACrN, &A M n ondb Fl ſem ncln — le lenetar, can n Iuin Ntt 1d mltümlen J, ttshonen 8, Locn Allitki: n Di ol oe mmnenmn noble, in emn würue . FEbmere? 6 itcnren, Ualentun, Cblnemn, i lil aidan n noflt Oni Almine, Pnittrati. Den fiitfuimnn D Vülnatle⸗ e D Cnlt e ereſtio in Ne n hnnum locken et Mnikute dorin le odnͤDr ie ni NreH Marsuent Nauren 1nOed n wtenthrn ,Aunnt dli e el bwberet ni⸗ 56 4 Meditatio II. „713 Orantis Domini cor præcipuè contemplare, Sacerdos! & poſt piam contemplationem il- lud magni Auguſtini attentè conſidera: „* O- „ rat miſericordia, & non orat milſeria; orat „ſanctitas, & non orat perverſitas; orat in- „ nocentia, & non orat injuſtitia; orat, qui „ peccatum non fecit, nec eſt inventus in „ ore ejus dolus, & non orat peccator; Ju- „ dex orat, & parcere amat, reus debitor „ non orat, ut gratiam inveniat &c. „ Vah! turpem maculam ſtatüs noſtri! Nemo magis orare tenetur, quàm Sacerdos; & nemo mi- nuús orat, quàm Sacerdos! Ccœlos penetrat oratio ſimplicis mulierculæ, & Sacerdotis co- piosè illuminati oratio humi repit! Alios ad orandum toties hortamur, & ipſi miſerè de- ficimus! Quoties, Eccleſia præcipiente, mo- nent illius Miniſtri: Oremus! Hoc fortaſſe tan- tùm ideò, ut male oretur? Quis det nobis orationis donum nobile, quod Sacerdotes nos efficiat, omni virtute conſpicuos; potentes in opere & ſermone? Quantum ego hucus- que feci, ut ritè orarem? Quid agendum poſthac? Poſtulat, & ardentibus votis deſiderat voluntas o- vationis nobile donum, cui ſemper comes it miſericor- dia, juxta illud Davidicum **: Benedictus DEUS, qui non amovit orationem meam, & miſeri- cordiam ſuam à me. Juſto etiam timori locus da- tur,ſi defecerit oratio. Dolor, & conſuſio propter innume- rabiles in orationis ſtudio negligenrias. Propoſitum firmum, G adjumentorum ad bene poſtihac orandum delectus &c. V V F Dies *S. Aug. de Orat. Vom. ** Pſal. 6. — 714 Functiones Sacerdotales Dies II. Inſtructio Sacerdotalis. Conſideralio II. De Verbo DEI. I. Teſtamentum vetus. Iremur DEI Providentiam ineffabilem, M quæ Fidei noſtræ ſoliditati ſapientiſſi- me confuluit, dum libros ſanctos ex hoſtium judæorum manibus venire ad nos voluit. Et illud quoque admiremur, quòd Gentilium Sybillæ non minùs quàm Hebræi Prophetæ Meſſiam venturum prædixerunt, quarum vatieinia, conſenſu mirabili cum Pro- phetis cohærentia, ipſimet nobis Gentiles al- ſervârunt, & intacta usque ad nos tranſmiſe- runt. Salutem itaque ex inimicis derivamus, & de manu omnium, qui oderunt nos. * Sacræ Paginz immenſum pretium attentè imprimis conſideremus. Quid ergo Libri ſan- cti? Quo fine ad nos tranſmiſſi? Quis illius Auctor; quæ materia? Sancti Codices theſau- rus ſunt nobis infinitus, quo qui rectè uſi ſunt, parti- cipes ſunt facti amicitiæ DEI. ** Sunt illi cœle- ſtis Sapientiæ Breviarium, arcanorum ſubli- mium Divina Epitome, Regula morum, Fons lucis, robur animæ, DEl digitô ſcripta ad nos Epiſto- * Luc. 1. E Sap. 7. 1e l ſein M ſon Am uh innnne, luin; i Thminmn n li n fünzunn erpe utiume apiſun nf ltenn n Uu gim in lilun on ſ 1 n Eenonltet umbalatm:) Eirr n fm e, nec ale dcolto, Ltlorun, TMientilne 1ACritum , Onnibus h nimn Ahenin hümm uin afnten inil ige denem Nin la Mloninen goi Kanntio; i N den — ☛ R ,6. * , e, R n eiete H elat n I tho D entmn un Miitetin iek blr Mu Gemmun Mitn lünmic; ins nulen ſlenliini⸗ mni lin : euſn rint . (lapln mi. nli ies: 1ſni 1, l.* Wnl Om, ArNN Nenran chiiie Conſideratio II. 715 Epiſtola; Illius voluntatum manifeſtatio, & promiſſionum conſignatio. Auctor librorum eſt Spiritus Sanctus, qui locutus eſt per prophetas: materia, Chriſtus; finis, DEl per Chriſtum gloria, & hominum per eundem beatitudo. Finis itaque Legis Chriſtus eſt. * Sed & illius principium; nam in principio erat Verbum. Chri- ſtus nempe initium eſt viarum Domini, an- tequam quidquam faceret à principio. ** Hic ille, propter quem, & per quem omnia. *X Nullus igitur in Teſtamento veteri apex, qui Chriſtum non ſignet; nulla figura, quæ ipſum non demonſtret; nulla pagina, quæ ipſum non loquatur; Prophetarum nemo, qui Ejus gloriæ non famuletur. Labuntur anni quatuor mille, nec alteri negotio tot ſæcula, inde à mundo condito, impenduntur, quàm Reparatori ſæculorum, & Liberatori homi- num magnificentiſſimèe prænuntiando. Ilplſe- met Adam Chriſtum prophetat primus, nec aliam poſteris omnibus hæreditatem relinquit, ræter fidem & ſpem in Chriſtum venturum. unc ſuſpirârunt Patriarch?æ omnes: Hujus laudes Prophetæ ſinguli prædicärunt. „ Religiosè dicendum, ait Rupertus α, „ reverentérque eſt audiendum, quia propter hunc hominem gloriâ, & honore coronan- „ dum, DEUS omnia creavit. „ Ab ipſo mundi exordio; in ipſa lege naturæ, antequam ſcriptum DEl Verbum hominibus obeigiſten: Pilii * Rom. 10. * Prow. 5. * Hebr. 2. *XX /. 3, de glor. Trin. 716 Functiones Sacerdotales. Filii ſui in terras venturi gloriam Pater æter- nus manifeſtari voluit. Lex naturæ ab Ada- mo uſque ad Moylſen annos circiter 2500. te- nuit. Tempus hoc totum duratione ſua tres primas mundi ætates complectitur; primam à creatione mundi usque ad diluvium; alteram à diluvio usque ad Abrahamum; tertiam ab hoc Patriarcha uſque ad Moyſen. Ætas pri-⸗ ma fuit annorum ferè 1650. ſecunda 380. ter- tia 425. Tertiam hujus ævi totius partem Adamus vivendo explevit, qui ad annos 930. vitam produxit: atque hunc longiſſimi tem- poris tractum partim agendæ pœnitentiæ, partim erudiendis in fide & cultu Meſſiæ ven- turi poſteris, ac nepotibus dedit. Credibile autem eſt, illum majore ſtudio Abelem, cæte- rôsque omnes docuiſſe, è quorum ſtemnate DElI Filius quondam eſſet naſciturus: Hos inter Seth, Enos, Cainan, Malaleel, Jared, Enoch, Mathuſalem, & Lamech numerabantur. Cùm ergo hi omnes Adamum vidiſſent, & promil- ſum à DEO ipfſi factum de mittendo Salvato- re, ex ore illius audiviſſent, Noëmo eadem narrârunt, qui paulò poſt Adami obitum mun- do fuerat natus, ubi recens adhuc Proto-Pa- rentis vigebat memoria. Lamech præſertim, & Mathuſalem; hic avus, ille Noëmi pater, filium hunc ſuum erudiêrint, cui annis fereé ſexcentis ambo convixére: Lamechus enim unico ante diluvium anno; Mathuſalem ve- 10 ſub ipſum cœpti diluvii tempus diem ſuum obitt. Poſt Ciſu Kärin H*M iund ſgunce 5Nbd ll 5 aniatt, nllis elſen t md prkerins Men m Vanc amun elnken le d togoen Retei, gon AAmum porerant ons erenbee Sn & Mell Uisnlerent. ifbeo, & ha En molgibo, t irend ver 6eris eancen nid ue ügurit. Amns nin er dr cgnti E lfeügent Mente, den Afehune m Aunmconta hon ederhtanbui l laer i gorem AT uNe Nnos Cneſe . un dnie neckme e dlnin lcn kent; Wis ei Merimian . eehn t Mi. Ei Mue Hr Echommetrn 4 — nce n ſe cntere 1. P receng heft⸗ 1. Litenk- ls, ie bdetinn . ee: INeiki mo; Nrhli, gii rmpnta Conßideratio II. 7117 Poſt diluvium Noëmus Meſſiæ futuri noti- tiam annis plusquàâm trecentis, quos ſupervi- xit, filiis & nepotibus uſque ad Abrahæ nati- vitatem comunicavit, cujus progenitores ſcientiam ſalutis ex ore ſanéti Patriarchæ hau- rire intra tot annos ſufficienter poterant. Sem primogenitus Noëmi Abrahamo usque ad vigeſimum Iſaaci annum convixit, potuitque moriens eundem ſic alloqui: Ego centum an- nis, priusquam oreretur diluvium, avo meo Lamecho, & proavo Mathuſalæ convixi, qui ambo Adamum noverant, ac viderant, totius- que creationis ſeriem, brevem in Paradiſo mo- ram, ejectionem, & Meſſiæ venturi promiſſio- N . .△ . . nem ab illo audiéêrant. Iſtud ego teſtimonium veritati perhibeo, & hanc opulentam vobis hæreditatem tranſeribo, fidem nimirum in Meſſiam, & Redemptorem denique adfuturum. Iſaacus à Semo, & Abrahamo patre doctus, ad filium ſuum Jacob, isque ad duodecim Pa- triarchas, filios ſuos, pulcherrimam notitiam propagavit; hi verò paulò ante Moyſen ſu- perſtites, ulteriùs eandem divulgarunt. De- nique Moyſes ad id usque tempus tradita, lit- teris coniignavit. Annis itaque 2500. tradi- tione continua ex ore parentum in filios de- rivata eſt cognitio, & expectatio Salvatoris, quod facilè fieri poterat in tam longæva tunc hominum ætate. Sed cùm DElI ſapientia & bonitas præparare ampliùs ad ſuſeipiendum Filium ſuum corda hominum vellet, Moyſen elegit, e Scriptoribus ſuis primum, qui Meſſiæ . venturi 718 Functiones Sacerdotales. venturi myſteria in codices referret, Legique ſeriptæ initium daret, quæ annos 1500. uſque ad Redemptoris adventum duravit. Secuti ſunt Prophetæ iterum iterümque alii, qui tra- ditionibus hinc inſtructi, & à Spiritu Sanéto iſtinc ſingulariter illuſtrati, Meſſiæ gloriam va- riè in libris ſuis expreſſerunt; Quin & ipſi eundem in ſeipſis, in vita, in ſacrificiis, in acti- bus ſuis, jubente Divino Spiritu, diverſimode figurârunt, & venturum ardentiſſimè deſideraâ- runt. Lex utraque, tam naturæ, quâm ſcrip- ta, hiſce magnificis pollicitationibus, revela- tionibus, figuris, & ſuſpiriis ignitis adeò re- dundat, ut nihil fermè aliud loquantur. Sum- mæ laudes, quibus tum ſancti Patriarchæ, tum Prophetæ Regem venturum exornant, ſatis oſtendunt, quanti Perſonam illius facerent. Nunquam niſi ſtupentes de illo meminerunt, & verbi Gionum quà humanarum, quàâà Divinarum ge- nere conſpicuum, ſpecioſum formàâ præ filiis hominum, ſummè amabilem, mitiſſimum, in ſermone ſuavem, in opere potentem, benevo- lum, acceſſu facilem: Magnum coram DEO, & hominibus, in actibus ſuis modeſtum, in judiciis juſtum, in benefactis liberalem, in mo- ribus Majeſtate plenum, magnificum, obſe- quioſum, ſanctum, benignum, eôque virtutum omnium apparatu, & lenociniis præditum, ut ardentiſſimum illius amorem, ac deliderium inſa- s lectiſſimis Eum certatim extollunt. Modèô ùt Principem depingunt, omni perfe- ſlnu erütni to 1 An raniu gtuem emun, ,Krinnn: No Mun Dodren Sgonſcm, Nun Ecum humumn e ir bitoren Scuid aimd ſ ſeramm. Vo 9 . Zincomi, Aune! tühummibene nictin⸗ un o Hitii Aleen dols umn & Wim ur hune Hon eleni ueni mime akoren MemimIm; Atconoexecti, Anomdn. inceſcern n ihime alunn nem 1idos ine een ibas ufennn mm do marue Aliumizendi irie, eee ueennn um Ande. terimceie i, Kii i Neleg eenn; E o Diin e, nrteniin tum um Nin linni ſhii⸗ Utnm amna 1 Coonlistrre. Nestelnane Epigun, os iolin n Ablen te Menen k Mgnin an 0S 0 Dol islenent 1 ngnnan, monn eole oni an Cten, lin. Conſideratio II. 719 inſatiabile videndi hoc ſummum Bonum San- cti omnes in lege antiqua conciperent. Modo ùt Sacerdotem æternum, Melchiſedechô ma- jorem, admirantur: modoò tanquam Domi- num, tanquam Doctorem cœleſtem, tanquam Legis ſanctiſſimæ, ſuaviſſimæque Auétorem, tanquam Sponſum, naturam Divinam inſolu- bili nexu cum humana unientem contemplan- tur. Modò ùt Paſtorem, Ducem, Liberato- rem, & ſi quid aliud cogitari poteſt glorioſum, eximie venerantur. Boſt enarrata laudum tantarum encomia, hunc Regem, hunc Domi- num generis humani Benefactorem maximum fusè prædicant: vitam daturum pro populo, charitaté imensâ ſtimulatum, referunt; hunc Pontificem ſimul & victimam ſui ſacrificii fore comemorant, quo Patri ſuo nos reconciliet; hunc Legislatorem Solis inſtar ſenſus noſtros illuminaturum, & viam ſalutis oſtenſurum magnificant; hunc Sponſum Patrem futuri ſæculi, ad Regni æterni ſocietatem filios ad- miſſurum: hunc Paſtorem oviculas carne ſua, & ſanguine nutriturum; Ducem ac liberato- rem vinctos è domo carceris eduéturum, mir4 facundiâ proloquuntur. Hinc orta deſideria & ardores inſoliti, quæ- rere ac ſuſpirare Salvatorem ſanctiſſimas men- tes perpetuò coëgerunt: Hinc preces, hinc vo- ta ſine modo; hinc gemitus & ſuſpiria ſine numero, quibus adventum ſui Regis tam glo- rioſi, & tam boni maturare contenderunt. In abſentem illi tantis amoribus exarſerunt, ueen odie 72 4% Functiones Sacerdotales hodie præſentem Sacerdotes novæ Legis tam parùm curant: Illi mera vox & lingua fuêre in deprædicando Salvatore nondum nato, & nondum paſſo: Nos ineffabili charitate pro nobis natum, & pro ſalute noſtra paſſum tur- pi ſilentio præterimus. Ili venturum avidilſ- ſimè expectabant: nos in manibus noſtris quo- tidie verlantem frigidiſſimè toleramus. Quid ſi præſentem, ùt nos, ſpectàſſent? Quid ſi tan- gere licuiſſet, aut manducare, uti nobis con- ceſſum eſt? Quæ incendia, quæ gaudia, quæ honorandi eum, & amandi ſtudia inde pro- fluxiſſent! Verùm ad Scripturas Teſtamenti Veteris redeamus, & figuras, quibus per tot ſæcula præſignatum eſt Patris æterni Verbum, tantiſper inſpiciamus. lpſa corporis Adami formatio figura Chriſti, naſcente mundo, jam fuit; nam ùt Tertullia- nus loquitur: * Limus ille jam tum imaginem in- duens Chriſti, non tantùm DEI opus erat, ſed & pig- nus. . . . MWuodcunque limus exprimebatur, Chriſtus cogitabatur Lignum vitæ in paradiſo, arca Noë- mi, agnus Paſchalis, tranſitus maris rubri, co- lumna nubis, ſerpens æneus, fons petræ, manna e cœlo depluum, tabernaculum, arca fœderis, ſacrificia, ceremoniæ, Sacer- dotium antiquum, Salomonis templum, & a- lia ſexcenta quid aliud erant, nilſi conti- nù, & auguſtæ promiſſi Servatoris fi- uræ? Hunc præfiguraârunt é Patriarchis ſan- Gtiſſimi, Iſaac, jacob, & Joſeph: Chriſti victo- rias * ge reſurrect. corp. ln/ rihtm lin rſere: Dmn Mn 4 Pnenti ruun encho menhelenn. erponmml tllnrhteke almocCidume nnorbtorig iciob eln- ömmtepicpch osonnin AlEalozbſcooci Concloca en, ouns Uch ſernien Oponen an, nee Araint,cra An, md ialinn ehlis doſn ürribler umtin ilhe el Uln io n ah le n⸗ kichhen , lf limini⸗ Cnltcer tors mel. or El e Mon.: nekebili ctrn. H lue uſn Gonſideratio II. 721 rias præſignârunt Belliduces celeberrimi Joſuë, Gedeon, Jephte: Illum prænotärunt Kegum potentiſſimi, & ſapientiſſimi, David & Salo- mon: Omnium Sanctorum in Lege veteri vir- tutes Illum expreſſerunt. Prophetæ majores & minores, temporum & locorum ſpatiis ab invi- cem remotiſſimi, teſtésque integerrimi, quà vo- ce, quà calamo Chriſtum certatim prædicârunt, &venturum orbis totius bono magnifice annun- tiarunt. Tota ergo Teſtamenti antiqui Oecono- mia Chriſtum relpicit, Chriſtum ſonat, Chriſtum loquitur: Hoc opus omnium ſæculorum, & My- ſterium à ſæculo abſconditum, quod inscripturis ubique legimus. Concludamus hinc Mediatoris Divini Majeſtatem, cujus gloriæ ab iblo mun- di principio cuncta ſerviéêrunt: Hinc eruamus, quanti facere nos oporteat ſancta Legis anti- quæ volumina, quæ nonniſi Chriſtum ſpi- rant, ùt ipiemet apud Prophetam de ſe teſta- tur: In capite libri ſeriptum eſt de me.?“ Cujus li- bri? nec Jeremiam, nec Iſaiam, nec alium 6 Prophetis nominat, quia Scripturæ omnes ve- Iut unus liber, ab initio usque ad finem, de ipſo ſunt. . Creſcet ampliùs noſtra Libri ſanctiſſimi ve- neratio, ſi admirabilem Prophetarum, & Evan- gelii conſonantiam inſpexerimus. Quæcun- que paſſus eſt DEl Filius, adeò graphice de- ſcribit Pſalmo z1. Propheta Regius, & poſt ipfum Iſaias Propheta Evangelicus, „ut ab vangeliſtis & verba & ſenſum mutudéſſe vi- R. P. Duſfréne Exercitia. Z 2 de- Pſal. 39. 7²² Functiones Sacerdotales deantur. Beatiſſimos Sacerdotes novæ Legis, qui tantas inter divitias continuò verſantur, ſplendoribus tantis illuſtrantur, & objectò ſume admirando toti occupantur! Sed quâm pauci ſunt, qui DEl Filium clarificent, & po- pulo annuntient, quem Pater æternus ab ori- gine mundi Clarificavit! II. Teſtamentum novum. Denique poſt annorum quater mille longiſ- ſimam periodum; poſt innumera Sanctorum ſuſpiria & vota; poſt magnificentiſſima tanti temporis præludia venit promiſſus humani ge- neris Reparator. Beati oculi, qui Eum vide- runt, & beatæ aures, quæ Illum audiérunt! Pretioſum erat Domini verbum, & omni ac- ceptione dignum, ubi locutus eſt per Prophe- tas: ſed quâm pretioſus ſermo noviſſimè lo- quentis ad nos in Filio! Præſentiens ſanctiſſi- mus David verba hæc aurea Divini Doctoris noſtri, præ gaudio cecinit: * Qugzm dulcia fau- eibus meis eloquia tua ſuper mel ori meo! Lucerna pe- dibus meie verbum tuum. PVilexi mandata tua ſuper aurum, & topazion. Ezxnitum eloquium tuum vehe- menter, & ſervus tuus dilexit illul. Pax multa di- ligentibus legem tuam, & non eſt illis ſcandalum. O Verba! O Eloquia! O Myſteria! Quales do- Rrinæ, quæ inſtructio, quæ promiſſa! Ob- muteſcant omnia profanæ Iaplentiæ oracula: ſileant ſcholæ omnes: omnium Doctorum li- bri maneant clauſi, dum liber unus aperitur, * Pſal, 115. — lllmn , Aumn mun Mnun, 0 9 ehem iune inrtntimn unbli potentin s manlehtid Svdhn nunci re⸗ Nanluelecit, Uingelun gn Iplers nn iitnte gori. Selenyrummil Kimudcen Dyn Uituciesane aneit: Heross tünndas exit n mugni bol Kahclniſine GCmnom PontiB Piohalonmne Uumopmin 0 A Anchrſti Pallnr, inen ntſen, omi tüümn. Clh Ank onne Untii: e Glol icguid lunn ncltnt . leinm 12 girie Nenlotesn continud luntr E Kolandur ie 4 llun d nbae Nn i! Ntun Nn. rum gure ried d hon ke Marale inn ⸗ rMIN 11½ e 8 u Nni en Ve Agene Ommumhoün. n Gonſideratio II. 723 Divinâ ſapientià plenus; Myſteriis altiſimis refertus, ſanctum JEſù Chriſti Evangelium. O Verbum bonum, ob Divini Auctoris emi- nentiam! Verbum ſuave, ob rerum, quas eloquitur, præſtantiam ineffabilem! Quid hoc libro admirabili potentius? En ſubjugatæ ſunt nationes, manſuefacti barbari, in obſequium Fidei adduéta mundi regna, & imperia: ſub- jugavit, manſuefecit, addexit ſanctum Juſu Chriſti Evangelium! Apoſtoli duodecim iner- mes, & pauperes mundum univerſum hujus unius libri virtute glorioſis victoriis peragrâ- runt: Tot Martyrum milliones, ac myriades lorioſum ſanguinem Evangelio conſectârunt: Pelerta, & ſolitudines animabus ſanctis Evan- gelium implevit: Heroës Eccleſiæ innumera- biles bonis omnibus exuit, & in monaſterta concluſit ſanétum JEſu Chriſti Evangelium: Unde, quæſo, magni Eccleſiæ Doctores, niſi ex intime ac profundiſſimè intellecto Evange- lio? Quis omnium Pontificum labor, & Sa- cerdotum Apoſtolicorum perpetua occupatio? Quæ Sanctorum omnium continua meditatio, niſi ſanctum IEſu Chriſti Evangelium? Hinc Virgines puriſſimæ, juvenes caſtiſſimi, He- roés in omni ſexu, omni ætate, omnique con- ditione invictiſſimi. OLibrum! O Volumen! in quo theſauri omnes ſapientiæ, & ſcientiæ ſunt abſconditi: ex quo Eccleſia univerſa de- promit, quidquid luminis; quidquid roboris; uidquid ſanctitatis in membra ſua diffundit. An! hortum deliciarum, paradiſum volupta- 22 = cis, 714 Functiones Sacerdotales tis, munimentum potens, gazophylacium in- exhauftum, vitæ remedium, ſalutis portum boni totius mirabile compendium, honoris & gloriæ ſumum faſtigium in ſancto Eſu Chri- ſti Evangelio. Z Quæ igitur materia libri hujus præpotentis, & ſuaviſſimi? Quot in illo apices, tot mira- cula; quot ſyllabæ, tot prodigia, & ſtupen- da myſteria. In principio erat Verbum: En My- ſterium, cui evolvendo non ſufficient æterna ſæculorum volumina! Verbum caro ſactum eſt: En prodigium, quod ſtupens ruminabit tota in futurum æternitas! Virgo peperit Filium ſuum primogenitumim.* Qui in terris viſus eſt, & cum hominibus converſatus eſt.** En miraculum, quo majus nec cœlum vidit! Annorum triginta trium Hiſtoriam ſolumodo texit Evangelium: JEſu Chriſti DEI-Hominis vitam breviter de- ſéribit; Verùm tantam hic reperies arcano- rum ſublimitatem, ſapientiæ latitudinem, mi- ſèricordiæ longitudinem, judiciorum profun- ditatem, quam nullus unquam intellectus ex- hauriat. Leges in hoc libro DEUM exinani- tum, Imortalem morti addictum, Sanctitatem cum latronibus annumeratam, Regem gloriæ crucifixum, ut ſervos liberarer; Quod qui- dem charitatis Divinæ ijmenſum prodigium, & inter miracula omnia longe maximum nec Angeli capiunt, ſed humili tſentio adorant, & extra ſe quodammodò rapti venerantur. Sed *ELuc. 1. ** Baruch. 3. 36. Gn AE ; nnft kurr Ltpes un, rrn mn:lege l mmen punti 1 zinflinmm di n, omniuete r Ancdos innn ehlenit. Me mmi nnm ven Cleunt, gl i,octinis nte fumm lt inblem ,b rärm wecicens, un ragnee 1,Loimicos pon Phrwlicirti Eunekimamm, 9 Aehretarenichl ehnudrl O⸗ Mutmenolite Womm ſygenn ofontigren DN Nolrun e eitannr, h Menei len. Ii. Agiie dn gunnet tium, ſni⸗ i chencinm, minbndr. pennmn N lbenm; C D inlong mun. nlitkthu⸗ In Nant Conſideratio II. „25 Sed & leges ſanéctiſſimas Evangelii paginæ complectuntur: Leges præpotentes, quæ lu- pos in agnos; peccatores in Sanctos feliciter commutent: Leges cœleiti ſapienti plenas, quæ omnem mundi ſapientiam confundant: Legem ſuaviſſimam hic invenies, omni homi- num ætati, omnique conditioni accommoda- tam, quæ Sanctos innumerabiles terris dedit, cœlòque inſeruit. Diſeunt hic docti æque ac rudes, ſummi & infimi, divites & egeni; fe- liciùs tamen diſcunt, qui candida ſimplicitate parvuli, doctiſſimis antecellunt. Conßiteor ti- bi, Pater, quia abſcondiſti hæc à ſapientibus, & pru- dentibus: & reveläſti ea parvulis. * Hunc admirabilem librum, hanc margari- tam, hunc theſaurum in manibus gerat Sa- cerdos, & ſine fructu? Hoc adversùs quæcun- que vitia præſens antidotum in poteſtate ha- beat animarum medicus, & has perire ſinat? Gladium hunc utraque parte acutum Sacerdos teneat, & inimicos non feriat? Ignoramus nempe Evangelii divitias, & virtutes illius in- finitas non æſtimamus. DEUIM bonum! quæ miracula ederet Sacerdos Evangelii ſectator, & genuinus æſtimator! Quæ ſaxa non frangeret; quæ corda non emolliret! Quos triumphos & victorias contra ſtygem numeraret! Hunoc li- brum pia, profundaque meditatione continuò exhaurire noſtrum foret: Sed eheu! nugas potiùs meditamur. Evangelium prædicare oporteret, & nosmetipſos, aut ingenii pro- ZZ3 pru * Matth. 11. 726 Functiones Sacerdotales prü vaniſſimos partus prædicamus! Solum IE- ſum prædicavit, & hunc crucifixum magnus ille Prædicator, qui mundum univerſum ſanctè erudivit: Nos Prædicatores tepidi facti ſumus velut æs ſonans, & eymbalum tinniens.“ Quia E- ſum Chriſtum, lanctumque illius Evangelium turpiter ignoramus. Non amamus eminen- tem ſcientiam JEſu Chriſti, propter quam om- nia detrimentum eſſe duxit, & arbitratus eſt ùt ſtercora gentium Doctor; cui aliud curæ nunquam fuit, niſi ut Chriſtum lucrifaceret, omniumque cordibus eundem ita inſculperer, dum IIIius imaginem ubique feliciter effor- maſſet. Filioli me?, quos iterum parturio, donec Chriſtus formetur in vobis. * Iſtud, Fideles! Evangelii opus eſt glorio- ſiſſimum, & multò nobiliſſimum, Chriſtum formare in cordibus veſtris. Ad hoc grande opus ſtudium ſuum totum conferat Sacerdos: Amet igitur Evangelium; percurrat, luſtret, meditetur ſancétum Evangelium; prædicet, lo- quatur, promulget, exemplô, voce, calamô, totisque viribus ſacroſanctum EſuChriſtiEvan- elium, in Teſtamento veter' ſplendidè adum- Beartur, & in lege gratiæ clariſſimè revelatum. Hæc arma tractare diſcat Sacerdos, quibs A- poſtoli adverſa omnia potenter ſuperârunt, to- tumque mundum Chriſto ſubjecerunt. Huc intret Sacerdos, ut lectione ſeria, & medita- tione continua impletus ac roboratus, quæ co- piosè hauſerit, fluenta gratiæ in Fideles libera- . liter *1. Cor. 13. W* Gal. 4, 19. t ,Auott ltnn 0. lum ſi gn ulne 7 rkwoſtin zu,,Mio iſl Glſat ik incone ei, Caiet o atcr Eiunpel cela Nretnn A migecioumt znen, & erel ieſboec e EDI. Aner e dn aubien 1Eins, er b. mirkumd, Mesten De hüna tini n 1l.d. 4 lnztenine Ehizekluine nie ſen M Cnlitte SDSZZ Ctuefinn Mdu Uireit Res tepid 4 lm nin neiliste S ndunſictin veriſ Eeckriee 1t ren 6 Mertſhen to ſhieemn Poneli A lrboumnd l nir IEuk- „ Conſideratio II. 927 liter diffundat. Utinam Sacerdotes omnes imi- tentur D. Cæciliam Virginem & Martyrem, cui hoc elogium fingulare tribuit Eccleſia: Vingo glorioſa ſemper Evangelium Chriſti gerebat in pectore ſuo, & non diebus, neque noctibus 2 colloquiis divinis, & oratione ceſſabat! * Quis enimverò Evange- lum Chriſti in corde ſuo portet, ſi Sacerdos non gerit, qui ex officio eſt Niniſter, Cuſtos, & Prædicator Evangelii? Ab omnibus Sanctis, & ab Eccleſia præſertim, omnium Sanctorum fœcunda matre diſcamus Sacerdotes amorem, æſtimationem, & reverentiam Evangelio de- bitam, ſine quo nec Sacerdos, nec Sanétus, nee Eccleſia uſpiam foret. Capiamus ſpiritum, quo ipſa Evangelium nos legere jubet, iſtque animati quotidie dicamus: Ewangelica lectio ſit nobis ſalus, & protectio: Per Evangelica dicta delean- tur noſtra delicta: Verba ſancti Evangelü doceat nos Chriſtus Filius DEI. Amen! Sive in Horis, ſive in Sacro, ſive in cubiculo volumen ſanctiſſi- mum legerimus, ex Eccleſiæ mente ſumma veneratione legamus. Meditatio III. De Inſtructionibus. Nos ver Orationi & Miniſterio Verbi inſtantes eria mus. Act. 6. v. 4. .V . Atera poſt orationem graviſſima functio Sa- cerdotis eſt Inftructio, quam ſapientibus, 22 4 * * Breviar. die 22. Novembr. 728 Functiones Sacerdotales. & inſipientibus ex officio debet. Teſtatur de ſe DEI Filius, miſſum ſe in terras fuiſſe ut Pauperibus Evangelium prædicaret: Evangeli- Zare pauperibus miſit me. * Deinde loquens duo- bus Pracnrle ris lui Diſcipulis ad ſe miſſis, pau- perum inſtructionem inter ſigna ræcipua ſuæ Miſlionis numerat, & comp eta horum virtu- te Prophetarum de adventu ſuo teſtimonia declarat. Euntes, inquit, renuntiate Joanni, quæ audiſtis, & widiſtis, quia cœci vident. .. & pau- beres evangelizantur. * Suos autem Diſcipulos poſtliminſò mittens, ad omnes gentes perfer- re ipſos Evangelium juſſic: Euntes ergo docete om- ues gentes. *e? Jubet quidem illos præterea bap- tizare: Baptizantes ess. Verùm hi ferventes Diſcipuli, quibus Magiſter cœleſtis verborum fuorum ſenſum & Myſteriorum intellectum da- bat, utique perſpexerunt „Baptiſmum ab aliis miniſtrari facile poſſe; ſibi verò Evangelii præ- dicationem ſingulariter committi: Nos verg orationi, & miniſterio Verbi inſtantes erimus. Quare de ſe aſſeverat Paulus: Non miſßt me DEUSbap- tizare, ſed evangelizare: Væ mihi eſt enim, ſi non evangelizavero. X“*ä Nobis quoque cum impo- ſitione manuum ab Epiſcopo dictum eſt, præ- dicationis officium ad nos pertinere: Saterdo- rem ſiquidem oportet prædicare. Doceamus igitur primè publicè, & ſecundè privatim. ur. a. 1ö. ** Matth. 11. * Matth. 25. 1. Cor. 1. 19. 5 XXX Nlcs nc ahrm hlie n Nin Ae rs hlnnigss rine enmen Emden ifons Cs 2luticen Eemummalenn oonete⸗ Elexrenelt e tetmhat. Auncuihpoti nit, & wans Knmne pirti Eltt! Memine fühimg Hecnl iinos kecitet um mieſ, ilm, dane, n Uebonmn in 5lan, Clen , er imn Dfirtiamein⸗ unchin Itium, bdennn mnblcs: Don Aeit omitter, Umlieren dn lanttit, olchet Ie en terz Nliene lslens Neer lan ſ Udhennn unt e Aeri n. r. 1 Neniig,an Dögungeetar lvcme, ſenter6 e Dreum rinin pliùs væ, ſi pigritia me impedit à labore! Mecditatio III. 729 Punbtum I. Inſtructionum publicarum quatuor ſunt ge- nera, quæ zelum Sacerdotalem exerceant: Conciones ſolemniores; Exhortationes in ad- miniſtratione Sacramentorum breviores; par- vulorum & rudium Catecheſes; piæ, aut eru- ditæ ſcriptiones. Quis prohibet, quò minuùs & nos quadruplicem hanc viam ineamus? Cur ſaltem unam alteràmve non tenemus? In- ſpiciamus nosmetipſos coram DEO ſine palpo, quouſque ſe extendat zelus noſter, vel quick ab illo nos retrahat. Num talenta fors de- ſunt? vel numquid potiùs ſuperbia noſtra timi- dos nos reddit, & inanis timor filentium im- ponit? Aut fortè pigritia torporem, & lan- guorem inducit? Meminerimus, quid olim ex- probrârit Dominus ſpeculatoribus Iſraëlis, ne ſimile quid in nos recidat: Speculatores ejus cœci omnes, neſcibrunt univerſi: Canes muti non valentes latrare: videntes vana, dormientes & amantes ſom- nia.? Nihilne horum in me cadit? Numquid ego ſum, Domine, quem gravi hac objurgatio- ne ſignaſti? Væ, ſi timor puerilis; & am- Punltum II. Demus etiam, locum non ſemper habere In- ſtructiones publicas: num forte ideò privatas etiam fas erit omittere? Sedit Eſus ſuper pu- teum, & mulierem Samaritanam expectavit, Z2 5 ut Nai. W. 10. ut eam alloquio familiari erudiret, ſua ipſi er- lei rata monſtraret, myſteria maxima declararet, Py ine illàmque ad eadem aliis quoque declaranda ido- neam redderet. Sedebat Maria ſecus pedes Idh Eſu, & Inſtructiones divinas attenta in domo ahten , ethaniæ audiebat: Sedens ſecus pedes Domini au- un lie mn, diebat Verbum Illius. Occaſio fortè nobis de- rle eſt eandem charitatem proximo impendendi, ſine,mmmun⸗ ſeu in domo, ſeu in agro id fiat. Numquid Ein ien De aut domeſtici nobis deſunt, aut externi, quos cemobhtore familiariter agendo inſtruamus? Nulline divi- emmet. tes in urbibus, qui Verbum ſalutis intra pri- mi okeo ne⸗ Yatos parietes non inviti excipiant? Nulline miemmn, in compitis, aut in oppidis pauperes, qui ſa- lutari admonitione indigeant? Nullâne in ar- cano pœnitentiæ Tribunali occaſio, pia op- ſente/ portune ſuggerendi, cùm certum omninòô ſit, Haiine il ibidem ſpirituales medicinas & faciliùs admit- Diadn diͤne ti, & efficaciùs operari? Verùm iſthæc ſcien- lar mnich, tiam exigunt, & ſtudium: Solicitudine opus in anmni foret, ac prudentiâ, & induſtriâ nonnullàâ: n Zelum & unctionem deliderarent privata hæc ſe ſ⸗ alloquia. Sed nos hilſce adminiculis ùt plu- tumhr rimm deſtituimur, neque ilsdem inſtrui mul- ummd tùm laboramus. Meſſis quidem multa, operarüau- ulktk tem pauci. * inn Merctn Deploratur in exercitio voluntatis modicus opera- Aunm 1 riorum numerus, & magnus multorum tepor, ubi ta- dſifnt men meſſis perampla foret. Doletur de culpis proprüc, orniami & emendatio proponitur. resnenie Unſimagen Lectio en jfie Annſknianen 730 Fundiones Sacerdotaler hepetne ime tui ge . * Luc. ro. W Matth. 9. Clege ieunchter,e makinnt Pvogue dedin t Muti Een dinnsiren, eluns en en pon ir K Geſn mer⸗ etiinn i fein ik; Cinme Mine Cbalnn⸗ eltnmſi ile uniin iin CMri Grmliin ſi lerkeiiß S nn H Lellio I. 73¹ Lectio II. De Imitatione Chriſti Libri IV. cap. IX. Quo bacto in oblatione ſummi Sacrißicii orare Sacer- dos debet pro ſe & pro omnibus. DOmine, omnia tua ſunt, quæ in cœlo ſunt, & in terra. Deſidero meipſum tibi in ſpontaneam oblationem offerre, & tuus per- petuò permanere. Domine, in ſimplicitate cordis mei offero meipſum tibi hodie in ſec- vum ſempiternum, in obſequium & in ſacri- ficium laudis perpetuæ. Sufſcipe me cum hac ſancta oblatione tui pretioſi corporis, quam tibi hodie in præſentia Angelorum inviſibiliter adſtantium offero, ut ſit pro me, & pro cun- cto populo tuo in ſalutem. Domine, offero tibi omnia peccata, & de- licta mea, quæ commiſ coram te, & ſanctis Angelis tuis, à die quo primum peccare po- tui uſque ad horam hanc, ſuper placabili Al- tari tuo, ut tu omnia pariter incendas, & comburas igne charitatis tuæ, & deleas uni- verſas maculas peccatorum meorum; & con- ſcientiam meam ab omni delicto emundes: Et reſtituas mihi gratiam tuam, quam peccan- do amili; omnia mihi plenè indulgendo, & in oſculum pacis me milericorditer aſſumendo. Quid poſſum agere pro peccatis meis, niſi humiliter ea confitendo & lamentando, & tuam propitiationem inceſſanter deprccand? 6- 732 Functiones Sacerdotales Deprecor te, exaudi me propitius, ubi aſto coram te, DEUs meus. Omnia peccata mea mihi maximéè diſplicent; nolo ea ünquam am- Puis perpetrare: ſed pro eis doleo, & dole- o, quamdiu vixero, paratus pœnitentiam agere, & [pro poſſe ſatisfacere. Dimitte mihi, DEUIS, dimitte mihi gecca- ta mea, propter nomen ſanctum tuum: ſal- va animam meam, quam pretioſo ſanguine tuo redemiſti. Ecce committo me miſericor- diæ tuæ: reſigno me manibus tuis. Age me- cum ſecundum bonitatem tuam, non le- cundu½m malitiam meam. Offero etiam tibi omnia bona mea, quamvis valde pauca, & imperfecta, ut tu ea emendes & ſanctifi- ces; ut ea grata habeas, & accepta tibi fa- cias, & ſemper ad meliora trahas; nec non ad beatum ac laudabilem finem me pigrum, & inutilem homuncionem perducas. Offero quoque tibi omnia pia deſideria de- votorum, neceſſitates parentum, amicorum, fratrum, ſororum, omnimque charorum meo- rum, & eorum, qui mihi, vel aliis propter amorem tuum benefecerunt: Et qui Oratio- nes & Miſſas pro ſe, ſuisque omnibus dici à me deſideraverunt, & petiêérunt, ſive in car- ne adhuc vivant, ſive jam ſæculo defuncti fint, ut omnes ſibi auxilium gratiæ tuæ, opem conſolationis, protectionem à periculis, libe- rationem à pœnis advenire ſentiant; & ut ab omnibus malis erepti, gratias magnificas læti perſolvant. Offero veünmtit⸗ nl feiuin, Cnnienn Suotanmum ſel ewonecu conudafi, g ör ncis, ſie 66 Onnbbus et 1'Enmtuu ofet chrcbs volts tonem, irmm Apotel churter lecinen moove en nikrere D aſenbos; du ltills elilere, i liti 9 1 Humen nirn ula W Aer Coceo Gumm) un ilnguimne Ki unhkl, gef Ant veni⸗ icnei gore, l ds Eſitteril E Roralls, ühncſleereri e, ylrier he opicin t Onmien, llder inn Nd es Gen Numn i isneere, ,dnn, en ſndhmn uun Netile, Coine ne MManby 4 1, nile . NN 1 Pttentun, R linnen N enl, ie anim li nti glid Lectio II. 733 Ofſfrero etiam tibi preces & hoſtias placatio- nis pro illis ſpecialiter, qui me in aliquo læ- ſerunt, contriſtaverunt, aut vituperaverunt, vel aliquod damnum, vel gravamen intulerunt. Pro his quoque omnibus, quos aliquando con- triſtavi, conturbavi, gravavi, & ſcandaliza- vVi, verbis, factis, fcienter, vel ignoranter: ut nobis omnibus pariter indulgeas peccata noſtra, & mutuas offenſiones. Aufer, Domi- ne, à cordibus noſtris omnem ſuſpicionem, indignationem, iram & diſceptationem, & quidquid poteſt charitatem lædere, & frater- nam dilectionem minuere. Miſerere, miſerere Domine, miſericordiam tuam poſcentibus; da gratiam indigentibus; & fac nos tales exiſtere, ut ſimus digni gra- tiâ tuâ perfrui, & ad vitam proficiamus æter- nam. Amen. 17 Examen II. Oualiter doceam publicè, & privatim? I. Qualiter doceo è cathedra? (Wanti facio maximum Evangelicæ prædica- tionis munus? Quanti facio ipſum DEI Verbum? Unquãmne ſeriò conſideravi, quid ſit Verbum DElI; quæ illius honeſtas, neceſ- ſitas, utilitas? Quæ major poſſit eſſe Sacerdo- tis Apoſtolici gloria, quàm prædicare Eſum Chriſtum, & divitias illius inveſtigabiles * annun- tiare? Quid glorioſius, quâm infernum debel- lare, vitia profligare, virtutes educare, regnum DEI Epheſ. 3.5. 734 Functiones Saterdotales DEI ſtabilire? Quid eſſe poſſit nobilius, aut jucundius, quàm multos in [Eſu Chriſto filios per Evangelium gignere? Quâm ſalvare im- mortales animas, & in Fidelium cordibus JE- ſum Chriſtum efformare? Quid ſanctius, quàm DEI timorem & amorem excitare, fovere, propagare? Beatiſſimi Sacerdotes, qui hæc & limilia per Evangelicæ prædicationis ſtudium fideliter exequuntur! Infeliciſſimi Sacerdotes, qui laborare in Evangelio aut non amant, aut munere tam ſublimi, vitiò ſuò, malè fun- guntur! Eheu, quantum hi perdunt, & quan- tum noæzent? Quid ego prædico? meipſum, an Evange- lium? An cum Apoſtolo Eſum Chriſtum, & hunc crucifixum prædicare amo? Utique nu- gas è ſuggeſtu non tractabo, vel ad riſum pro- vocabo? Qua ratione Verbi Divini ſlummæ dig- nitati, ac majeſtati conſultum eo? An Cate- chilmum una manu, & altera Evangelium te- neo, ut inſtruam ſimul, & palcam? Quales materias ſeligo; an utiliores & magis neceſſa- rias, pro cotnmiſſi gregis indigentla? Num graphicé vitiorum abominandam fœditatem, & peſtilentes fructus proponere didici? Quo- modo econtra irtutum admirandam venuſta- tem, & fructus illarum dulciſſimos explicare novi? An jugi diabolici crudele pondus, & fa- cillimam Divinæ Legis ſuavitatem apte ſuis co- lorihus depingo? Quomodo gravitatem pecca- ti ſolidè, ac variè declarando, ab eodem au- ditores meos abſterreo? Novine peceatorum PG/; unitl ungroereit wemimomeon, zonorenlarnt oo ehackl iims inenben Eunci rebis, Glibrnd feralserobn Priiad irun⸗ Pe, Iuuntſt rbeli, in de adnirel nns Ariair⸗ DnaChricianel (vics ve irun Md geere A Monm Neſer rni in tenpl onthbus mnes udbi Anlolet Upeantne uuno, Ctettn Onatornn leponcun Ad E wnd ilorun i olndd niie eltdai kit Cum lh il en line Crnlatd g D oumar miniee nfi alen⸗ blrcdin d en e minunmnitn Cponer hinie nincdmen Gllellnsag uricrenehe o entatnns nch nn Me ſaun R 14 Examen II. 735 pœnas in lumine debito collocare? Num ſcio ſatis peccatum Angelorum; peccatum Adami, & amariſſlimos utriusque fructus, ad horrorem audientium, enucleare? Quàm peritè Scriptu- ris utor, ad concitandum peccati odium? O ſi crucifix um pro peccato DEl Filium profunda meditatione animo meo inſculpſiſſem, quantum peccati horrorem aliorum cordibus ingererem? Quomodo efficaciſſimam materiam de qua- tuor novifſimis in cathedra urgeo? Quo pacto de fluxis mundi rebus, de fine ultimo, de ſua- vitate obſequii Divini, & ſimilibus diſſero? Qua ratione Myſteria ſacroſancta vitæ, paſſionis, & mortis Chriſti ad vivum, ùt ajunt, propono? Intelligéne, quanta ſit vis præſertim in Myſte- riis Redemptoris paſſi, & mortui? Quid'’, & uo ſpiritu de admirabili DEl-Hominis ſub Peccichus panis & vini præſentia differo? Quid de graviſſima Chriſtianæ liberorum educationis materia? Quid de virtutibus Theologicis, & moralibus in genere & in ſpecie? Quid de cultu Sanctorum, præſertim Divinæ Matris? De reverentia in templis? &c. Quomodo has omnes ſummi momenti ma- terias tracto? An ſolidè cum fervore, ad cap- tum? Qua præparatione ſuggeſtum aſcendo? Qualis oratio, & meditatio ante concionem? Sciéône, ad Oratorium optimas parari con- ciones? Quale pondus verbis meis tribuit vita veré Sacerdotalis? Quâ⅛m parùm proficiam, ſi de numero illorum ſum, qui dicunt, & non faciunt? Quo fructu aliis ſuadebo, ſi ipſemet . non 736 Functiones Sacerdotales . non ſum perſuaſus? Fortè conciones ê libris mutuo, & merces alienas ſine ſpiritu diſtra- ho? Quantam ſanctorum Patrum notitiam ha- beo? Sumne aut nimiùm brevis in dicendo, aut nimiùm longus cum audientium faſtidio? Non ero utique velut æs ſonans, aut cymbalum tinniens, * absque ſpiritu; ſine charitate? Num conciones facile omitto? Quomodo catechizo ? Capiéône ingentem Catechiſmi neceſſitatem, ſummatnque utilitatem? Num intelligo gra- viſſimam catechizandi obligationem? Quanti faciendam duco parvulorum innocentiam? Væ, ſi hæc vitiò meò, & inſtructionis defectu per- ditur! Quanti æſtimo totius reipublicæ ſtatum felicem? Is à recta parvulorum inſtitutione pendet. Quid olim reſpondebo, ſi ſteterit contra me innocens ætas, ob meam ſocor- diam depravata? Videéône hic Meditationis valde ſeriæ, & Examinis utiliſſimi prolixam, gravémque materiam? Quomodo Elementa Fidei Chriſtianæ tra- do? An clarè ac fſolide explico neceſſaria ne- ceſſitate medii, & neceſſaria neceſſitate præcept? An præceptorum DEf ſanctita- tem, gravitatem, & ſummam æquitatem rite propono? qua ratione per aptas ſimilitudines Adraconis, urſi, baſiliſci, peſtis &c. ætati teneræ peccati horrorem inculco? An ge- nuinum orandi modum, ſummâmque ora- tionis neceſſitatem doceo ? Num Sa- X11. Cor. 73. cra- inmcn gm ilin tenins Iffen nuln lt Onbr iotulrisa (Cnmmien mun Alhennt rnd celomm Aimato. Qu! ter ntnlo) C n, ntenplon t o, Nhieg Adencl aerom, Vl) lellt iote WA ceptu 1 CPtiltianam td iner crci⸗ Pne inbecilit 1n gerionen Pmniliwingene l, aut ſera! N 1 oenns zr Tüldus don dece NI An mgkenn, U,Qrorocoee munimprirer, Auidusſenonen UN Q Nen 1Cniſlhnan i egohet et u lſch, e trcium zſe aunk it fiu ni, unlri 0nkonceine ſetuine iütin umkmmmmii lun herig i mn öeniiun t 4 ſnan At g tu, mcniur 10! ) Cntci Catecii Bl em! Miürt⸗ diobline hins millane 3 tn oe Chin elcd re ereluiz eptorun U ummm ibfi Per Anli UI ſi,ets en Muln D m, Unmmunde Cocn . Examen II. 737 cramentorum inſtitutionem, naturam, & fru- us uberrimos ſufficienter explico? Satisne inſtruo puſillos, quid exigat nomen Chriſtia- num? Quibus induſtriis ad primam Confeſſio- nem, & Communionem parvulos diſpono? Cum pompa & ſolemnitate alic bi ad ſacram Menſam primô deducuntur, ut imprimatur magna æſtimatio. Qua ratione virtutis amo- rem ſuaviter inſtillo? Quantùuùm obedientiam, modeſtiam, in templis reverentiam commen- do? Quid ago, ut hi agnelli modum diſcant devote audiendi ſacrum, actiones diurnas ri- te peragendi, recta intentione procedendi? Quomodo ad captum pueritiæ in Catecheſi doctrinam Chriſtianam propono? Num diſ- crimen facio inter capaciores, & minus capa- ces? Forté me imbecillitati non ſatis accom- modo? An averſionem potiúùs à Catecheſi, quâàm guſtum illius ingenero, methodo nimium ſioca, ſterili, aut ſeria? Num ſatis caveo, ne in ruborem juventus agatur ob inſcitiam, aut objurgationibus non necefſſariis à Catechiſmo abſterreatur? An paternum animum ſatis in- duere novi? Quomodo eandem rem ſæpe ite- rando, tandem imprimere ſatago? An munuſ- culis, & laudibus fervorem, & alacritatem diſ- centium acuo? Qua præparatione, quâve ala- critate ad Chriſtianam doctrinam rudioribus tradendam egomet accedo? Fors brevitate nimia parum proficio, aut nimia Catechiſmi productione tædium affero? An Catecheſin facile omitto? Quid olim reſpondebo, ſi in R. P. Dufrene Exwertitia. Aa a ræ 738 Fundtiones Sacerdotales re tanti momenti, & adeò facili officio meo deſlum? Cuinam imputabitur Dominici gregis deſolatio, niſi mihi, ubi culturam debitam non adhibuero? III. Quomodo privatim doceo? Quinam ſermones mei, & qualis converſa- tio? num digna Sacerdote? Fortè ſæcularia, vana, inutilia plerumque profero, qui nonniſi fancta, & profutura eloqui deberem? Quàm parùm intelligo ſtats Sacerdotalis eminentiam, ſi de gula, de luſu, de potu, frequens garrio! An jocis fortè inſulſis delector? Nullaâne ſcan- dala ineptè loquens præbeo? Qua dexteritate colloquia prava ſuccido, & meliora ſubſtituo? Satisne capio, quantum bo- ni parere poſſit familiare colloquium recteè in- ſtitutum? plus efficiet ſubinde, quàm multô ſtudiò elaborata concio. Qua charitate, man- ſuetudine, dexteritate Sacerdotali errantes cor- rigo? Quomodo privatim doceo ignorantes? Qua ratione dubitantibus conſilium ſalutare ſubminiſtro? Quæ ſolatia egentibus, & mœſtis impendo? Quid ago, ut componam diſſiden- tes? Qua efficacia & ſuavitate hortor ad om- ne bonum? Quàm dexteré benevolentiam captare novi, ut fructificet ſermo meus? Di- dicine ſatis flere cum flentibus, gaudere cum gaudentibus, & omnibus omnia fieri? Quo- modo vitæ Sacerdotalis exemplô verba mea fulciuntar? Quid mirum, ſi non fruétifico, u- bi avarum, tenacem, ſuperbum, ſæcularibs ſtudiis i girrletun,in i⸗ Cer 4 e le tineliitd hiinnsd j nee enin idtum nil 1 nlpentan. 6“ Opactüm . Gi krockun kee Slkurs n Mlele, logven Uuugram legn Mliten 0or Doctorum ytaugtent in NLimi Mli lcoroto nn AenwColtent, Uparn ſere n Aunſegundr tttucinis aenpreen Azennd Nreti, incbnamn honi pgenlis, Ur tic henng. Ni 4 i unlni . le hriieg, tbiuron len d, Urin dor e, Knhie Cerdore Ufor em fenͤn s mn in 1 Aend , ſertun, in. Mieditatio IV. 739 ſtudis implicitum, in popinis frequentem, & ſola veſte à Laicis diverſum audientes me no- taverint? Fortè erubeſco pia proferre? Aut neſcio forſan loqui uùt Sacerdotem decet? Quæ mali cauſa? Si ſpiritus deficit, meditatio illum accendat; nec enim lingua mea unquam lo- quetur judicium, niſi os meum priùs medita- tum fuerit ſapientiam. Ex abundantia cordis os loquitur.“ Quantùͤm omni ævo Sacerdotes Apoſtolici fructum fecêre piis colloquis, op- portunéè inſtitutis! Quantum Sacerdotes tepi- di jam nocuère, loquendo vana! Quid agam poſthac tanquam Legatus, & Miniſter JEstI Chriſti? Meditatio IV. Doctor Doctorum JEſus Chriſtus. Fuit Vir Propheta, potens in opere & ſermone, coram DEO & omni populo. Luc. 24. Uid, & quomodo publicè ac privatim do- cere nos oporteat, docebit Magiſter Di- vinus, potens in opere & ſermone. Quam certio- rem regulam ſequatur Sacerdos, niſi hanc, quæ eſt omnis rectitudinis norma? Exemplum Ser- vatoris & facem præfert, & robur ſubminiſtrat. Luce indigemus Sacerdotes Domini, ut luceat lux noſtra coram hominibus: Sed & robore invicto egemus, ut fracta inimici poteſtate, a- nimas ſalvemus. Niſi vivus & efficax ſit ſer- Aa a 2 mo *Luc. 6. F, 740 Funtctiones Sacerdotales mo noſter, non penetrabit corda ſaxò quan- doque duriora; non accendet, non illumina- bit, niſi fuerit ignitus. Exemplum & Spiritus JEſu Chriſti dabit hæc omnia: Hic attentæ Meditationis oculum perpetuò figamus; In- tueamur ſedulò Pontificem noſtruùm, ut » ſicut ipſe ambulavit, & nos ambulemus.“ Conſidera- re nunc juvat potentem I. in opere; II. & ſer- mone, ut potentes in utroque ipſimet efficia- mur. Pundtum I. Potens in opere fuiſti, Præceptor Divine, quem intrepidé adeò ſciſcitantem ê tuis etiam adverſariis audimus: Quis ex vobis arguet me de peccato? ** Sed quomodo peccati arguatur, qui peccatum non fecit? *** Hic ſanctitatis tuæ character nobiliſſimus, & ſplendidiſſimus, nec potuiſſe peccare. Binc illa quidvis petendi ſumma fiducia: Ego autem ſciebam, quia ſemper me audis: Pater, gratias ago tibi, quoniam audiſti me. X Omnia poſſum in eo, qui me confortat, *XXXNX inquit ſervus. Fortè minus aliquid poterit Filius adeòô dilectus? Sed quid mirum, Divine Fili, eſſe te potentem in opere & ſermone? Oſtende potiùs viam, qua ſervi tui, Sacerdo- tes, naturãâ infirmi, hanc operis æque ac ſer- monis conſequantur potentiam! Audio reſpon- ſum oppidò favens: Amen, Amen, dico vobis, qui credit in me, opera, quæ ego facio, & ipſe faciet, S N 1. Joan. 2. Foan. 9. XX 1. Petr. 2. 22. PXeX Joan. 11. PKrNX. Phil. 4. Mu nuhmn dPmm: 41 Im Ate tun Im: Kß ent umnt, alln nn 6lher ceitn zer carta it ; Nnitu Hu ait franenmcol Awbebiscun ip Hetie, gle onnes, Pleg, gbin in Ni M Minig i,Dkos! mwoſt I Meetotzle nn Umr, mlnen ln ullg cecorum lts zultun, msſer geccztun Neltkiüucnt. Uncoponm bancunctri Runn eſfettl il ert dre 3 Non Waneds ſart anez Wirceſlin in le he hin 1 R, 14 Mon, , Anlti hbt cort 1 tebled Mn Puerplun 4 nmn, 4 4 t „M / Meditatio IV. 741 & majora horum faciet.* Habeat fidem Sacerdos in Eſum Chriſtum: alat fiduciam: induat fi- lialem ſpiritum: maneat in Chriſto Eſu per charitatem; fallere tunc non poterit Divinum Oraculum: Si manſeritis in me, & wverba mea in vobis manſerint, quodcunque volueritis, petetis, & hiet vobis, * En potentiam tuam, beate Sa- cerdos, ſi per fidei firmitatem, per ſpei ſolidi- tatem, per charitatis ſinceritatem JEſu Chri- ſto maneas unitus! Hunc reverere ùt Domi- num, ama ùt Fratrem, cole ùt Amicum, & com- munem habebis cum ipſo in opere, & ſermone potentiam: Experire, ſi lubet, quod experti ſunt hucusque omnes, qui hanc viam tenué- re: An ignoras, quia nimis confortatus eſt Prin- cipatus eorum? *Y Nimis enim honorati ſunt amici tui, DEUS! ampliſſima poteſtate utun- tur, cùm Sacerdotale munus exequentes, du- ra emolliunt, vulnera ſanant, infirma conſo- lidant, oculos cœcorum aperiunt; mutis lo- quelam, ſurdis auditum, claudis greſſum, imò & mortuis per peccatum gratiæ vitam poten- ti virtute reſtituunt. Majora profectò hæc ſunt, quàm ſi corporum morbi prodigiose cu- rentur. Beata cum Chriſto, & in Chriſto man- ſio, quæ tanta efficit! Sed quid poterit Sacerdos cum Chriſto, & in Chriſto non manens? Nihil poterit: fru- Gum non feret palmes à vite ſeparatus: non hahebunt ſucceffum functiones ipſius Sacer- dotales, quia hæ ſpiritum non habent: care- A a a 3 bunt * Yoan. 14. *Toan. 15. 7. 1 Pſale 135. itmt 742 Functiones Sacerdotales “ potice otcx, bunt benedictione labores illius, quia recedit inuniil à fonte benedictionum. Qualis ego Sacer- ſnnn ſlliui dos, potens, an infirmus? Quanta mea cum rien. Din Chriſto per charitatem, & imitationem fide- aar gt.“ lem conjunctio? Si cor noſtrum non reprehenderit i uugſr nos, Fduciam habebimus ad eum.“ Quid mihi cor r Vene meum? Quæ mea cum Chriſto, & in Chriſto unſil 6h manſio: mahltßs Punbtum II. er norten - Potens in ſermone Dominus noſter, omnia, Prnmunll quæcunque voluit, fecit. ** AMel, & lac ſub lingua tgohtl v Ejus. ** Numquid audiſti, Magdalena, hujus ſelmmſens eloquii ſuavitatem? Audiſti certe, cùm ſedens ii, & bem ſecus pedes Domini, optimam partem elegiſti. feiß ingeſznn Quid audivit Chananæa, centurio, cœcus in menat non , via, paraliticus in lecto, Zachæus in ſycomoro, Moſntenentet latro Diſmas in patibulo; alii ſine numero? Au- Wellig Ailinz dièrunt verba pietatis, dulciora ſuper mel & mimesl Ionn favum. Quem unquam contritum peccato- miiuciben ing rem ſeveré Dominus habuit? Cum infimis, Mintronmeliod cum plebe, cum parvulis, cum errantibus diſ- wunlr cor out, cipulis, imò & cum hoſtibus infenſiſſimis man- pinit H hchie ſuete agentem DEum Majeſtatis, humana car- m wis gun ne opertum, admiremur. Eja, Potentiſſime! e. Ad fln intende, proſperé procede, & regna. En! propter veritatem, & manſuetudinem populi ſub te cadent: Omnes gentes ſervient tibi. Contemplemur Salvatorem, mitiſſimo agendi iels n modo trahentem ad ſe omnia: ſequuntur il- 8 En lum turbæ uſque in deſertum ad quinque ⸗ rnin⸗ . ia, * ,„ Voan. 3, 2 1. * Pſal. 113. *VN Oant. 4. 11. Die nldi Konne eunſnettelagte neſebe, In 4 Ariti gilig,gin uls en Et Qunan Cinitatore fuſim m em. otn a Sun I. Ep,Doer e s elt et Nen,mitlnd: Cnn A AruN inſe , 4 0* Meditatio IV. 743 lia, cibi potúsque oblitæ, ut audiant verbum illius; verbum amabile, ſincerum, irreprehen- ſibile. Nunquam ſic locutus eſt homo,“ vel ipſimet hoſtes profitentur. Domine, ad quem ibimus? Verbu vitæ æternæ habes. *X* Sic ingenuéèé Diſci- puli fatentur, qui Magiſtrum Divinum, pater- nè, ſuaviſſiméque agentem tenerrimè dilige- bant. Quare nihil eis potuit nuntiari durius, quàm tantæ amabilitatis ſubeunda olim jactu- ra, cùm per mortem ab illis erat ſeparandus. Cæteruùm in parabolis obviis & facilibus loque- batur de regno DEI: verba benefaéctis cumu- labat, ubique pertranſiens benefaciendo. So- los hypocritas, & plenos malitià Phariſæos ſubinde aſperiùs increpabat, utpote quos man- ſuetudo emendare non potuit, quamvis nec acriori lixivio ſint emendati. . En! Sacerdos Altiſſimi, Exemplar divinum, cui te conformes! Loquere verbum ſanum; neſciat amaritudinem lingua tua, niſi cùm re- darguendi ſunt nonnulli obſtinatè improbi; u- bique demonſtra cor paternum; argue, obſecra, in omni patientia, & doctrina. ** Peccatores benignitate potiùs quàâm auſteritate lucrari DEO ſatage. Ad tuum præſertim Tribunal Pœnitentiæ causaâ recurrentes, amanter com- plectere, manſuete alloquere, piè hortare, me- dicinas præſcribe. Quære indefeſsé ſtudiò er- rantes oviculas, & cùm inveneris, gaudens in humeros impone. Porta infirmos, dilige juſtos, ſuſtine malos: ſic labora; ſic loquere, Aa a 4 & * Joan. 7. 46. ** Foan. 6. 69. X 2. Tim. 4. 744 Functiones Sacerdotales & exhortare, ut omnes tibi commiſſos, quan- tum ex te, facias ſalvos. Sic tandem eris po- tens in opere & ſermone. Inſpicio meipſum, & quanam utar manſuetudine, examino. Rejicit voluntas, quidquid cum exomplo Salvatoris non cohæret: Illum imitari deſiderat: Re- nuntiat carnali ſapientiæ, quæ DEO eſt inimica; ut Chriſtum induat &c. Dies MI. Sacramentorum Adminiſtratio. Conſideratio III. De Miſſa. Nter functiones Sacerdotales nulla reperi- tur ſanétior, & auguſtior, divinò Miſſæ Sa- crificid; nexu enim tam arcto ſociantur Sacrificium & Sacerdotium, ut unum ſine al- tero ſtare non poſſit. Deinde ſuper omnes, quascunque demum Hoſtias eminet hoc no- ſtrum Legis novæ Sacrificium, quia legalium differentias hoſtiarum non modèò unitate ſua complectitur, ſed etiam ob Victimæ oblatæ imenſam dignitatem perfectione ſua, & ſubli- mitate infinita tranſcendit. Ad quatuor nunc capita Conſiderationem revocamus, & pon- deramus. I. Sacrificii noſtri excellentiam. 2. Præparationis neceſſitatem. 3. Attentio- nis, quam à nobis exigit, ſincerum ſtudium. ſlm 5 H mi uſs bon in en herinphen Cbminitr. 6iler partes hunn uNeigio crten leceſſe ommn bllno deci is autem Victin Iltiolci ote i eſe polt n ios ſarolaocke, Urnon et, guun EChiſus, rens Cslo mioor, an INlu inſer, gu in 0 wonine Nenifcin Wiveris, klim Aorun bentifed Kepo viton con liserit e oblat⸗ Minderotinns ne Mmndarit cin ummi, li⸗ iokes non ele⸗ Alhurimum conn 1 Wionen nel terra CNguun A: aIn. ntrtte fkieonmi Uancene 8 in g, , 6 filhit Sn! ln inte e le , naNd, notti adl rn , . elgl 1 Confideratio III. 7457 ſtudium. 4. Juſtæ gratiarum actionis æqui- tatem. I Cardinalis Bona in egregio tractatu de Sa- crificio Miſſæ peramplam Conſiderationi huic materiam ſubminiſtrat. Cùm Religio, inquit, primas inter partes numeret Sacrificium, & Chriſtiana Religio cæteras omnes perfectione ſuperet, neceſſe omninò fuit, ut ſummo pa- riter ac nobiliſſimo Sacrificio eadem gaude- ret. Hujus autem Victimæ ineffabilis magni- tudo multiplici fonte promanat. Quid e- nim primèò eſſe poſſit aut majus, aut ſubli- mius Victimâ ſacroſanctâ, quæ ibidem offer- tur, & alia non eſt, quàm ipſe Dominus no- ſter Eſus Chriſtus, verus DEus, & verus ho- mo. Quis illo major, aut melior? Quis ſicut Dominus DEus noſter, qui in altis habitat? Atque hoc ſolo nomine Sacrificium noſtrum actibus hominum univerſis, etiam præcipuis, ipsique amori Electorum beatifico longiſtimè antecel- lit. Qua ergo virium contentione allaboran- dum nobis erit, ne oblatio tanta ſeu irreve- rentiæ, ſeu indevotionis noſtræ ſordibus con- taminetur? Mandavit olim DEIIS Sacerdoti- bus: Mundamini, qui portatis vaſa Domini! * Quantòô puriores nos eſſe oportebit, cum E- ſu Chriſti puriſſimum corpus & ſanguinem of- ferendo, actionem præſtantiſſimam, qua nec cœlum, nec terra unquam habebit majorem, peragamus? 1 Aa a 5 Altera *MLVai. 52. 1 I. 746 rFrunktiones Sacerdotales Altera Sacrificii magnitudo e Divinitatis, cui offertur, ſuprema Excellentia fluit; Neque e- nim ulli Sancçorum, & nec ipſi Cœlitum Re- ginæ, ſed uni DEO Ejusque gloriæ ſacrifica- tur hæc viétima ter adoranda, quæ ſoli æter- næ Majeſtati eſfentialiter debetur. Ipſamet Sacrificii natura hoc exigit, quod ideò inſti- tutum eſt, ut publicè teſtemur, DEUM nos tanquam principium & finem noſtrum reve- renter agnoſcere: Deinde Sacrificium offeren- tes, ſolemniter profitemur, ſummum in res univerſas dominium uni DEO competere, nésque IIli tanquam opera manuum Ejus, plenè perfecteque ſubjici debere. Subjectio- nis hujus internæ ſignum ſenſibile, & externum ponimus, quando ſacrificamus; Neque aliud eſt oblatio præſtita exteriùs, niſi oblationis internæ ſymbolum, qua ſeſe anima DEO to- tam devovet, tanquam principio ſuo primo, & fini ultimo, cujus poſſeſſione beata demum efficiatur. Hæ autem Sacrificii notæ ac pro- prietates neque per abſolutam DEl potentiam, ut cum ſcholis loquamur, ad ullam ê creatu- ris referri unquam poterunt. Excellentiæ Sacrificii fons tertius è conſe- cratione mirifica manat. Nam ſubſtantia pa- nis & vini convertitur in ſubſtantiam corpo- ris & ſanguinis Eſu Chriſti, dum interim ac- cidentia ſine ſubjecto remanent, quod ſum- mum prodigium totius naturæ vires tranſcen- dit; DEl enim ſolius eſt, Tranſubſtantiationem operari. Excel- niu llen tunn iothe . Efetintrenl Innn iudle! 2 Dynn genn en Nlt ol Ae fem aMhletin u. Uelenu ginn ,rn upa 1 Clus vonbis STüimm nlis MAbxeid tlen Une giul⸗ Lbian mi ene Meliad gene rursGinunen ußnni unn, Eutseüonin inhkemgrenn Umns ſre gen ene uchn und tenonti lhenlihencn tumnt 5 AIvortun, ſer Atzedonkeſt glrie himtoeit lemig ſuite N neeid C ne gorieln nnd, gn i GRer henl lie tie Etſem, ne fenor, 1 un M ENlektos,t guu ke uu . n lchh; doleloretena ) Aenſi wun hrmbD nun 1 Ani euu. os enigts t. Mn ihlei ) Cilhnim hrſti,dminen tenuen ( me olte/ ,Inſibemu⸗ Conſideratie III. 747 Excellentiam quartam Sacrificii valor im- menſus conficit, qui meritorum Chriſti, & paſ- ſionis Ejus infinitæ amplitudini ex æquo reſpon- det. Tantùͤm itaque placet modò Victima noſtra Divina æterno Patri, quantum ipfi quondam placuit conſumatum in Ara crucis mirabile Sacrificium, quamvis effectus illius ipſa applicatione ſuis maneat terminis con- cluſus. Excellentia quinta ex fine altiſſimo deriva- tur, quem ſibi propoſuit mundi Redemptor, cùm fublatis prioribs ſacrificiis, hanc novæ Legis Victimam inſtituit. Voluit nempe DElI Filius hoc medio talem noſtris manibus obla- tionem inſerere, qua Cultum Latriæ perfectum, & adorationem debitam æterno Patri exhibe- remus, profundiſſimaâ reverentiãâ noſtræ ſub- jectionis plenitudinem demonſtrando: Voluit hac magnifica oblatione idoneum reddere hu- manum genus ad plenè ſolvendas pro benefi- ciis maximis & innumeris, quæ aut accepimus, aut accepturi ſumus, competentes gratias: Voluit nobis pretium ſuggerere imenſum, quo beneficia quæcunque; præiens ubique auxilium, protectionis ſuæ gratiam, ſui Spiritůs & cha- ritatis paternæ ductum copiosè mercaremur: Voluit nos demum thelaurô inſtruere, qui ad plené ſolvenda peccatorum debita; ad aver- tenda iracundiæ ipſius flagella, & ad quascun- que ſeu vivorum, ſen mortuorum tollendas neceſſitates abundè ſufficeret. Hæc 748 Functiones Sacerdotales Hæc omnia nobis evidenter oſtendunt, non poſſe inter homines actionem ullam reperiri, hoc Sacrificiò ſaniorem, vel auguſtiorem. Atque hinc lege inviolabili ſancitum eſt, ut ne- que Rex, nee Pontifex, aut quavis poteſtate præfulgens homo coptum Sacrificium aut ſi- ſtere poſſit, vel abrumpere. Iſtud verò Sacerdoti, auguſtiſſimum Sacri- ficium peragenti, apprimè notandum, [EstII Chriſti perſonam ſe referre, Illiusque nomine agere; Quapropter induere debet Eiſum Chri- ſtum, ut omnia é ſpiritu illius conſiciat, nihil- que admittat, quod vel minimùm Perſonæ re- præſentatæ Majeſtatem, & ſanctitatem dede- cere poſſit; ſicut Legatum Regium ſedulè in- vigilare novimus, ne quid uſquam gerat ſui Principis caractere indignum. II. Ante omnia probet ſeiplum Sacerdos, utrùm talis interiùs ſit, qui tutô ſanctis Altaribus propinquare auſit; Quamvis enim Jus ad illa per Ordinationem habeat, nefas tamen eſſet cogitare, poſſe ipſum ad peragenda ſumma My- ſteria prorſus imparatum accedere. Fuêre ſæ- culis anterioribus Auctores (quales adhuc fert ætas noſtra) qui aut nimihùm facilem, aut nimiùm difficilem redderent ad Aras imacu- latas acceſſum. Sed quamcunque illi extre- mitatem ſectentur, in eo tamen facilé conſen- tiunt, præparationem à Myſta Sacris operatu- rO deſiderari. Ante Miun unuien in L 6 . 2,0rll end, 6 wlnn neth mrſennunm Aeocklirtet, n Uicrmakhon Tun aNgreten ge! Nercs cin VOutoven fum 1 s taie enentin in gliglb 4 ſbl Nuns; Cid ze wente hoſe n⸗ Wnerzi Cono n dien es/ nlle dolen umcohnn⸗ ngt len n Enr getoee de fikebistentn la Nernum, fermſoumth ufult ti hͤt unchnentine Pelun, Done Um ignori rhrne teter Okentt Poden ollmn en el zunn 1 *. 6 de Dlilhnetung nengurt, Mumn Mnfein ſepnintte⸗ Deit, ben t ut imnum ud. etent 1 An; ☛ = Conſideratio III. 749 Ante orationem præpara animam tuam, monet Sa- piens, & noli ſieri ſicut homo, tentans DElI M. * Jam ſi DElIM tentat, & auſu temerario ad i- racundiam provocat, qui oraturus animum non parat perquàm diligenter; quantôò magis reum ſe conſtituet, qui ad offerendum æterno Patri Divinum Filium, & hunc intra ſe ſuſci- piendum absque debita præparatione auſit ir- ruere? Sacerdos ad divina Myſteria imparatus con- demnationem ſuam in ſeipſo circumfert, & ipſus tacité ſententiam contra ſe dicit. Edic enim, quisquis ad ſublime Altaris miniſterium es vocatus; Quid ageres, ſi Rex aliquis val- de potens te hodie monendum curaret, adfu- turum ſe cras in domo tua, ut ad te inviſat? Quo ſtudio, qua diligentia, qua ſolicitudine cubiculum ei parares? Certeé dies minimè ſuf- ficeret huic operi ; & ſi quid uſpiam depre- henderes non ſatis ordinatum, quod Princi- pis oculos lædere poſſet, noctem tu potius in- tegram laborando inſumeres, quâàm ut vel mi- nimum quid Regi non placiturum tolerares. Tu igitur operosè adeò domum tuam, in ad- ventum Principis terreni eſſes paraturus? Sed en! Rex Regum, & Dominus dominantium per Prophetam ſuum tibi denuntiat, venturum ſe, & in medio tui habitaturum. ** Tu veroô to- ta virium contentione cor tuum, Regis æter- ni domicilium, purgare, & ornare non allabo- rabis? Num ignoras, ita ſe DEum animæ tuæ daturum, * Eccli. 15. 22 Zach, 10. 21. 750 Functiones Sacerdotales daturum, prout illum intra te exceperis; & tuæ diſpoſitionis modum gratiarum fore men- ſuram, quas liberaliter, aut parcè colliges, prout majore, aut minore ſtudio te parave- ris? Adoraturi ſedeant, in ipſis Gentilium ſacris olim proclamabatur, quo dicto inſinuatum i- bant, cordis tranquilli, & ab æſtu cupiditatum liberi puritatem ad ſacrificandum afferri opor- tere. Cordis ergo mundities haud dubiéè pri- mèô exigitur: Vitæ ſanétitas à Sacerdote po- ſtulatur, qua cogitata ſua, & actus omnes hunc in finem referat, ut vitam vivat Divinam, & epulo cœleſti dignum ſe reddat. Nam ſicut fructus piè frequentati Myſterii in eo conſi- ſtit, ut cum gratia incrementum quoque ſu- mant virtutes ſingulæ, videlicet mundi con- temptus, divina charitas, patientia, fervor, hu- militas &c. Ita præparationis munus eſt, quo- tidie mancum aliquid emendare, novuúmque identidem bonitatis gradum adjicere, donec cum Apoſtolo Sacerdos gloriari tandem poſſit: Vivo ego jam non ego: vivit verò in me Chriſtus. Fervens Altarium Miniſter, qui DEO con- junctus per pietatis exercitia ſemper vivit, haud ægrè ad pièe celebrandum per continua vitæ ſanctioris incrementa ſe parabit. Alii minus ferventes, quorum utique major eſt nu- merus, & qui mente rariùs ad DEIIM al- cendere conſueverunt, in Sanctorum Pa- trum, & Aſcetarum libris varia ſibi profutura inve- e en rene Sernni Uelee zlrun /en 4 ur Kin; Chen: ntii ft Qunneen Kin i nan is krtanmenn 1 guls de d TIt, Ahwuung ltigenorsen it, Nr ifler m, Rar b ane lict Nego n⸗ nlsebatonun Ii Heu gun Eire ar Avenoon in Altbanlfrn lugr gee Puum Anineneo Imur, Quls uubnonto e Ulcktan Cone ſteukain, in itur noln Lung guoge e Egenllk ieie llni inert⸗ Inmrolinnten bentnen i nn. ltrie Utra te enge t, Parct done fuliot clo (dinn Ltenrn Vthheane nuncitie lndi radon lufen üll eGeneiin n elrutun e 7 entn E t n ugnene mris 1 l ) iöfuüläign. Conſideratio III. 751 invenient, ut ad tremenda Myſteria conve- nienter parati accedere doceantur. Probet autem ſeipſum homo, & ſic de pane illo e- dat, & de calice bibat, “ verba ſunt Apoſtoli præcipientis: mandati rationem graviſſimam ſubjungit: Quicunque enim manducat, & bibit in- dignè judicium ſibi manducat, & bibit. Declarat ulterius ſacroſanctum Concilium Tridenti- num, qualis eſſe debeat hæc probatio, cùm ſtatuit, ad lavacrum poœnitentiæ recurrendum eſſe, ubi gravioris noxæ reum ſe quispiam ſen- ſerit; nec ſufficere dolorem charitate perfe- ctum, licèt is ante Sacramenti ſuſceptionem juſtificet. Sic ergo mandat Eccleſia, quin ta- men alias probationum ſpecies magis perfectas Pprohibeat. Heu! quâàm funeſta hæc neceſſi- tas foret, quæ Sacerdotem gravis culpæ con- ſcium, ad Tribunal ſacrum vi adigat! Fierine poſſit, mi DEus, ut Sacerdotum aliquis letha- le peccatum admittendo, hanc ſibi neceſſita- tem imponat? Qualis hic foret Sacerdos? Et ſi talis in mundo reperitur, ſufficiétne ſim- plex, licet bona Confeſſio, ut ad tractanda Divina Myſteria ſtatim, ùt oportet, reddatur idoneus? Probatio igitur noſtra, quantuͤm fieri pote- rit, ad noxas quoque leviores porrigenda eſt, ut & hæ purgentur ſæpius, licèt culpas majo- res conſcientia ignoret. Ulteriùs ad omnem erga terrena voluntatem, ſive adhæſionem tol- lendam ſe extendat hæc probatio, quæ nos L jubeat 1. Cor. 12. 75⁵ꝗ2 Functiones Sacerdotales jubeat magnò animô excludere affectus om- nes ad hæc infima tendentes, priusquam Al- tare ſanétum ſubeamus; illos autem cor con- tritum, & humiliatum ſufficienter excludet. Denique probatio hæc noſtra virtutum ſaltem ſtudium deſiderat minimè perfunctorium, ubi harum plena poſſeſſio haberi necdum poteſt. Sunt enim illæ animi genuina ornamenta: ſunt nuptiale veſtimentum in Evangelio notatum: ſunt lampades accenſæ, oleòô ſufficienter anu- tritæ, quibus cœleſti Sponſo eſt occurrendum. III. Huic præparationi modòô expoſitæ, quam re- motam dixerimus, aliam proximiorem, quæ Sacrificium antecedat, ſedulò ſubjungamus. Orationem, & fervorem iſta complectitur. Quænam illæ preces, quas fundimus? Quan- tus fervor, quo accendimur? Num ſatis col- lectà mente ante Sacrificium oramus? An fer- vori excitando tempus opportunum tribui- mus, ut cor ſpiritu plenum, & in ſemetipſo ardens Sacrificium totum inflamet? Num ſa- cras veſtes reverenter, piéque induimus, illa- rum ſigniticationem interiùs ruminando, & connexas eisdem preces cum ſpiritu profe- rendo ?2 Et cum tandem ad ipſum Altare Domini progredimur, an Moyſen imitamur, qui DEO plenus, & ſacro Majeſtatis hor- rore perculſus in montem ſubiit? Num & nos pari ſpiritu, & actionis, quam ordimur, magnitudinem recolentes, Altare ſubimus, totos ſi⸗ nmlilt inmcumi,itn uit,enne! unmmnilahar⸗ Aenkinupulte 9crnnenmi Inn iens) Kotcfüi od nſdetgutine din cucen agenu brießmrße cking N, te keutru lle Mneklen, pn hrerimme rn nun No n lechrin c Nn nohten Trgmomei, 3delgich erg unni, aaiatn hin prelomit, Chhſbrum mei⸗ onnocb fenle Cchtgr. un tiiſes gai⸗ lſele liant, = = 11 ultin lter ellg, gfing lo ante 3 Ios zuten lſcener WIn Firur e elncne Nehen eol enuinonnn Uiben le, e Ponldetgn Merins 15 Cun hin Gen A Pin 1 Myen lon Meti len ſit! N caig don er⸗ DoE ere N ne ii 55) 4 4 2 Conſideratio III. 753 totos nos cum Chriſto capite, ac Pontificeno- ſtro immolaturi, ùt ille ſe in Calvariæ monte immolavit? Tremitne terra ſub pedibus tuis præ horroris ſacri, & reverentiæ magnitudine? An ſol eclypſin apud te patitur, quæ importu- num creaturarum aſpectum oculis eripiat, ut aliud non videas, niſi DEI pro te immolati, paſſi & crucifixi prodigium in Sacrificio reno- vatum? Sed quid inter hæc vetus homo? Num- quid in crucem agetur, ut mortem beatiſſimam in ipſo vitæ ſinu reperiat? Videbimus & nos, ubi Fides viva mentis noſtræ tenebras diſcuſſerit, cœlos apertos, aulam cœleſtem, ipſumque cœli Dominum in mecdio gloriæ ſuæ immolationi ſacroſanctæ in- tentum, quam pro univerſa Eccleſia oblaturi ſumus. Lege divina cautum olim fuit, ut, ſi quod animal montem tangeret, in quo appa- rebat gloria Domini, mox interficeretur. Ti- mor & tremor teneat nos, cù⅛ͤͥm ad montem ſanctum, & Tabernaculum DEl aſcendimus, ne fortè dici cum veritate poſſit: Homo, càm in honore eſſet, non intellexit: comparatus eſt jumen- tis inſipientibus. Utinam nemo Sacerdotum fiat ſicut equus & mulus, quibus non eſt intel- lectus? Sed quid fiet Sacerdoti in pecudem degeneranti, qui ad Sancta Sanctorum aſcen- dere impius præſumit? Quando librum aperis, memento, Agnum, tuò⅛ commodé fregiſſe ſigilla ſeptem, quibus is claudebatur. Tu vero ardenter delidera, ut creſcat indies gratiæ iſtius amplitudo, & R. P. Dufrene Exertitia. Bbb cog⸗ 774 Functiones Sacerdotales cognoſcant Eſum Chriſtum omnes fines ter- ræ. Quæcunque porro legenda, ſeu recitan- da ſunt, cum gravitate profer, & uncéctio ſa- cra comes eat, ut non minùúùs propriæ, quàm audientium devotioni conſulatur. Dic alta voce clarè, ac diſtinéctè, quæ populum audi- re convenit: dic autem ſubmiſſa voce, quæ ſecretò ſunt dicenda. Ad amuſſim rubrica- rum ſingula puncta exequere: ad minimos apices attende; nam qui diligit, & timet DEIIM, in re tam ſancta nihil negligit. Me- minerimus, non ſine gravi cauſa Eccleſiam velle, ut aliqua intelligibili voce, alia ſub- miſsè dicantur. Audiat populus, quæ ad in- ſtruendum, monendum, & excitandum pie- tatis ardorem ſerviunt: Non audiat, quæ clàm cum DEO ſunt tractanda, ubi Sacerdos cum Domini ſui Majeſtate, velut amicus cum amico agere jubetur. Verbô, cave ſis quemeumque errorem tempore illo ac loco, ubi deſtruendis erroribus univerſis paratur univerſale reme- dium. IV. Cùm recedis ab Altari, DEl æterni & om- nipotentis Majeſtatem in ſinu tuo ferens, eun- dem illi honorem defer, quem Eſu Chriſto in ſuis Tabernaculis clauſe, vel in Hierotheca expoſito, vel ad ægros publicè deportato ex- hibere par eſt, ſimulque preces ab Eccleſia di- tatas piè recitando, gratiarum actionem au- ſpicare. Plerumque has preces diſtracte dici- mus, & ſine ſenlu, ex mera conſuetudine, tum 4itfeorend 1re, Ur0e) Nelinn uhi m ohnun det o lenssnpl PsinMlvottir Pren ercoten Dpwcoum Hon Scuun ol ſel nt. Aleme il Pon ueet bre ur: echweint Nnäinor en Alet, Hnt lornemiliase uunkebent, idma heene ſein ebedopieut⸗ Unſelecundd, ſarnong, 1 Nenne m Anzelten nectl Mumnld un flroccupaton utenegplinh Winilenti 0 unirien ncmnei⸗ egencln ken⸗ Mofer, UN N .„ ,nig ran CNilint, en Wnlhng Neguer n ni ntni de ga Ach, 9Nelt aa ael eoo, ite Nt uih H ri, Dlean nſon no e k,len N 6 , EeN le lhlr ter eretzn lul atirun i erslili re ier⸗ 6 S= . 17 Conſideratio III. npy tum quòd à peracto ſacrificio nonnihil reſpi- rare lubet, ulteriori applicatione dimiſſa; tum quòôd varia in oculos incurrunt, dum veſtimen- ta ſacra exuimus, quæ mentem avocant: In- terim certiſſimum, æſtimari & obſervari ſatis non poſſe momenta ſingula, quæ à conſum- mato Sacrificio pretiosè fluunt. Quàm optan- dum foret, ut nos, velut olim Diſcipulos in monte Thabor, nubes lucida obumbraret, quæ rerum omnium creatarum aſpeéctu penitus e- repto, ſilentes nos & Myſterii magnitudine ab- ſorptos in DEl noſtri præſentia detineret! Illos verò Sacerdotes minime laudamus, qui trium puerorum Hymnéô deſultoriè dictô, aut omiſſis etiam poſt ſacrum precibus, ad alia properant. Si ſemel id accidat, ubi neceſſi- tas quæpiam urget, brevitas hæc facile diſſi- mulabitur: ſed hanc in uſum deducere, DEO- que præſenti mox terga vertere, tolerari neu- tiquam poteſt. Si unquam decet convertiad cor, & omnem illius aditum claudere, ut ora- tio lòcum habeat, id maximéè fieri utique con- venit præſente Eſu Chriſto Domino noſtro. Modicæ profectô pietatis indicium foret, *gre admodum velle cum DEO morari, quando ipſe ſuma pietate motus, nobiscum agere non de- dignatar. Neque aut ſtudiorum, aut alterius negotii urgentem neceſſitatem frivole obten- damus; Nam quid magis neceſſarium, & uti- le? vel quæ occupatio magis ſeria, quàm cùm ſalutis grande negotium ipſimet ſalutis Aucto- ri, ad nos invifenti, comendamus? Et quid Bbb 2 tan- 756 Functiones Sacerdotales tandem libri docere nos poterunt, quod longeè meliùs non doceat Divini Magiſtri luminoſa præſentia? Da, quæſo, locum gratiæ operan- ti: da ſpatium animæ tuæ, ut alimentum cœle- ſte ſuaviter digerat, illôque roboretur. Hic enimveròô tempus eſt varios Religionis actus inſtaurandi, quorum conceptus ardor, flammas cordi tuo ſuggerat. Fidem exerce cumprimis, & fatere, Eſum Chriſtum verum DEUM & Hominem, de quo magnificè adeò cum FEccleſia Scripturæ ſentiunt, in corde tuo præſentem habitare. Spem adjunge, ſummâ- que fiducia bonorum omnium naturæ, gratiæ & gloriæ, quibus eges, abundantiam à libe- rali Ejus manu expecta. Charitatem explica, & mirare primèò ſtupendam gratiam, quæ tibi ex poſſeſſione beatiſſima doni ccœleſtis obtigit: Gaude, tantam eſſe Divini Hoſpitis in qua- cunque perfectione ſummam eminentiam, quæ comprehendi à nullo intellectu poſſit: Vehe- menter dole, quòd illum toties offenderis, & ab omni hominum conditione tam graviter of- fenſum cernere cogaris. Humilitas adſit, quæ facem præferat, ut videas, quis ille ſit, cujus adventu lætaris; & ad quem adeò clementer venerit? Gratiæ hujus magnitudinem cum præteritis culpis, & præſentibus negligentiis confer: ac demum oculos leva in illud vitæ ſpiritualis faſtigium, ad quod vocaris, & à quo tantùm diſtas: Deſideris ſanttis. & zelo arden- ti frœna ſubin laxans, opta ſaltem, & precare, ut ſl Dhmum ens eretnorur. Etcesnd Mcenns en zrimuinecit Urkriausge mänun To ums nbalt ſe meſoren, 1 um egunn: ge Denecoche li, bonch bene Dim egennt (renm tMadeo W Ettſun, Cnnd t inrnie, zi (klit Penlnne, ſet mn ed n miciastserbit Snli tbicomg 1 fintun lln unſniniun Kinmmineer Indchntemnine Mgkncl G. unltie Nkerngt Fini Mlugſ ,Malmen lonnendore M Atwi, bonnn nn lggerr. n, 8 ncrir eſen An Nun mgtug 1 Coni cre eD *Doh lens delel gben iic⸗ unimins Tkenbugg clg en di e not lenli iſft Gid unm iß⸗ ConſideratiolII. 7 57 ut ſiſtatur tandem fœda peccatorum colluvies; ut impii convertantur; ut juſtorum numerus angeatur; ut regnum gratiæ, ac virtutum am- plificetur, & indies ad perfectiora elevetur; ut DEIIS à creaturis omnibus honoretur, Illique ab omni gradu fideliter ſerviatur. Poteſt ſibi quisque illam formare methodum piæ gratiarum actionis, quæ magis arriſerit. Dicamus porro audacter, nullam hac inveniri poſſe meliorem, niſi cùm Spiritûs Divini du- Gtum ſequimur: Si enim unquam ſacra unctio DEI Famulos doctura eſt, hoc certe tunc præ- ſtabit, quando Benedictionis & Unctionis fon- tem intra ſe gerunt. Cæterùm tota die omni cuſtodiâ cuſtodi cor tuum, ne theſaurus, quem horis matutinis acquiſiviſti, damnô tuò elabatur. Memento ſæpius acceptæ gratiæ, illàmque piis ad DEUM ſuſpiriis, & affectûs teneritudine non ſolùm integram ſervare, ſed etiam augere allabora. Curarum verô prima hæc ſit, ut talem in diurnis actibus te exhibeas, qualem divini ho- ſpitis, qui ſe tibi donavit, poſtulat magnitudo. Fac, ut vita tua illius vitæ reſpondeat, quod virtutum ipus imitatione, ſapientia, manſue- tudine, morum integritate, & magnanimo ter- renorum contemptu aſſequêris, ut impleatur ſermo, quem dixit: Qui manducat me, & ipſe vi= vet propter me. Bbb 3 Medita- 7578 Functiones Sacerdotales Meditatio V. De Sacramentorum Adminiſtratione. Habentes myſterium fidei in conſcientia pura. Et bi . X .—¶—. . autem probentur primum: & ſic miniſtrent nullum crimen habentes. 1: Tim. 3. . GAcerdos orans gratiam cœleſtem & ſibi, & populo procurat; Sacerdos inſtruens lumen cordibus affert: Verùm ſola Sacramenta vitam animæ donant, & integram cuſtodiunt. Sunt iſta velut totidem canales ſacri, per quos Chri- ſtus Dominus noſter, tanquam Eccleſiæ caput, ſpiritum vivificantem ad Fideles transmittit, uo animentur, & creſcant in illo per omnia,“ ut aulus loquitur, qui eſt caput Chriſtus: ex quo to- tum corpus compactum, & connexum per omnem jun- éturam ſubminiſtrationis, ſecundum operationem in men- ſuram uniuscujusque membri, augmentum corporis facit in adificationem in charitate. Igitur & ſpirituale nutrimentum & vitam, & robur, & motum in membra ſingula, modôò ineffabili & arcanòô de- rivat per Sacramenta Caput noſtrum. Quis autem dubitet, quin Sacerdotes ampliori men- ſura e fonte hoc aquam ſalutis haurire debeant, cùm eidem adſtent primi, & gratiarum fluen- ta in alios ipſi diſpendant. Conſideremus hic primò, qua ratione Sacerdotem ſuſcipere Sacra- menta: ſecundè, qua ratione Fidelibu- adem illum oporteat miniſtrare. Pun. DEpheſ. 4. 15. i nc⸗ spnilet zi Ne Uer mi,1nenn ſenmelis It Umee ſnons Intes Undnn 1 ekt. I umin eeklen, Ctto wnetso 1Unpinhlan: Ucmire bogun Dnn litebshon n mn celeht, Cyeni tmm MMa ine ltaſe mr uncblio ennn,ue ceke Mechrspominar IlUmmel notet locß Mtters Leſleepundr anenlam Don norliſertbe uiteſuin c beſi telni de lol tnten: ie, (Me fengte en . duitie , Adnintkir 1 nſieni nenitſnl inke n. 3. n Endnn da Gineftbln: Chrorke Acerotesne lalnßuumrt ni, dim t. Citen tenllaſen Noe ieln⸗ Ne Meditatio V. 755 Punlbtum I. Res plena periculi eſt uſus Sacramentorum rarior: Neque periculô vacat uſus illorum crebrior, ſi pietas deſit. Erras vehementer, ſi à Sacramentis prorſus abſtines: Erras de- nuò, ſi male ſuſcipis. Si non accedis, vitam non habes: ſi indignus accedis, nonniſi mor- tem referes. Sunt Sacerdotes ſupra cande- labrum in Eccleſia poſiti, quos ſtatũs ſui fer- méè oblitos mundus occupat, & ſæculi nego- tia totos implicant: Alii modica fide præditi, & in charitate languidi muneri ſuo parum in- tendunt. Videbis horum nonnullos in maxi- mis per annum celebritatibus à templo extor- res: moleſtus & gravis videri poſſit ornatus ſacer huic Myſtarum numero, adeò rari & quodamodo peregrini eodem utuntur. Quo- modo ad Altare lſit aſcendendum, vix memi- nerunt; nam oblivio facilè ſupervenit in tan- ta Sacrorum, quæ celebrant, paucitate. Et hi Sacerdotes nominari poſſint? Verùuùm longé major illorum eſt multitudo, qui familiaritate nimia ſanctis Myſteriis appropinquant. Eſt, qui ante ſuſceptum Sacerdotium vix in menſe ſemel ad menſam Domini accedere ob morum licentiam potuiſſet: factus Sacerdos nihil dubi- tat quotidie ſtatim celeb are: in conſuetudi- nem brevi deſinit tremendi frequentιο My- ſterii, quod tandem absque ſenſu, ſine guſtu, ſine pietate, ſine applicatione obiter celebra- tur; Hinc neque Sacramentum quidquam bo- Bôb 4 ni 760 Functiones Sacerdotales ni ampliùs in malè diſpoſito Sacerdote opera- tur. O miſerrimam vitæ præſentis conditio- nem;, in qua rerum Divinarum omiſſio illa- rum neglectum parit, & participatio frequens in contemptum degenerat! potenti gratia, magne. DElIs, tanto malo ſuccurre! inſpira deſiderium ardens tui Sacramenti, & fervore novo accendar ſemper, ut idem ſit quotidie pietatis vigor, & humilis reverentiæ timor, quo prima vice ad tua ſanéta olim acceſſi. Punbtum II. Tria requirit magnus Gentium Doctor, quæ Miniſtrum Eſu Chriſti perfectum in Sacrorum adminiſtratione conſtituant; fidem, conſcien- tiæ puritatem, & fidelitatem: Habentes Myſte- zium fidei in conſcientia pura.“ Alibi ſic ait: Hc jam quæritur inter Diſpenſatores, ut fidelis quis inve- niatur. * Neceſſaria igitur eſt Sacerdoti non qualiscunque, ſed viva fides, qua credat My- ſteria, quæ diſtribuit: Neceſſaria mentis puri- tas, ut ſalva ſemper maneat reverentia, quam illa exigunt: Neceſſaria fidelitas, ut munera ſanctiſſima ſecundùm Divini Reparatoris, & Eccleſiæ mentem ordine recto diſpenſentur. Impius eris absque fide; contaminator eris abs- que puritate; diſſipator ſine fidelitate. Verùm inter omnia Sacramenta vix ullum reperias, quod hac triplici dote magis egeat, quàm Pœnitentiæ Sacramentum: nullibi contra illas * 1. Tim. 3. * 1. Cor. 4. lin tluem, 41 habenhnni i M rn: Moclnn leloch ſet iin con Wotles 11. Menrhe t⸗ Il Mecumnrun de Nent eontoes⸗ N,e hls nun ken M lum ſre n olun eiſel lacſene M iteteni, Nigtutftofvon Ulhlticeme nnniuenyonint ſekaiperion 1Niſndſenpe uningiind Menrom ais Ugfarinn, ginitnis ſniſ Kleſt, igte Ath nimdd, tiere dehut⸗ I e ſopate ſeid Vinte dl niner ſto Arerlhe 2 Nrletit, GYlcarumm I Mtcrict en! org rune Aennent 1 4 Uhenteſeeti Kceltg, u Dinti Nnan ne eb dn ,conminmme del 0 3 rlnettelnne a fn n mb eyth / n Mtlcnn 5 „ AMeditatio v. zt aut faciliùs erratur, aut periculoſius. Maxi- ma bona hic procurantur, cùm ſanctè reme- dium peccati ſanctiſſimum adminiſtratur: in- gentia mala hic infelici partu effunduntur, cùm aut ſolertia deficit, aut cordatus animus. Habet hic Sacerdos in manibus ſuis vitam & mortem: Hic cœlum aperit, vel infernum: Hic deducit per vias rectas, aut per ſemitas obliquas: imortales animas hic perdit, aut ſal- vat. Millenæ hic tentationes ſubdolæ; peri- cula hic continua, ne Sacerdotem ſuis artibus inducant peccatores; ne promiſſis inanibus eum lactent; ne fictis lacrymis eum decipiant; ne dignitatum fucato ſplendore viſum obtun- dant; ne illum ſive audaciâ, ſeu minis percel- lant: Cavendum ei ſedulò, ne peccatorum ad ipſius Tribunal adventantium ruditate, igno- rantia, inobedientia, ruſticitate, malitia, in- firmitate ab officio ſuo abducatur. Hic ſapien- ti conſilio & judicem agat, utritè diſcernat, & juxta æquitatem puniat: hic Patrem induat, ut ſoletur: Medici perſonam hic ſuſtineat, ut ſa- net. Niſi præſtò ſemper ſit fidei recentis vigor, nec divini ſanguinis applicati valor, nec animæ ſalvandæ pretium ſatis attendetur, & in huma- num comercium, aut fortaſſis etiam in ſeho- lam iniquitatis ſanctiſſima functio degenerabit. Si puritas deſit, inter ſordes facile ſordeſcet Sacerdotis animus, & unà cum illis corruet, quos erigere debuit: Si fidelitas deſideratur, ad paſſus ferè ſingulos proditor fiet Miniſterii ſui. At veròô Miniſterium hoc quamvis me- Bbb f tuen- Functiones Sacerdotales 762 tuendum, ad ſalutem tamen eſt neceſſarium:; Et cùm vocatus ad illud fuerim, neutiquam eſt deſérendum. Intelligam potiùs, quanti refe- rat continuò ad te clamare, miſericors DElIs, ut in re tam difficili opportunò ſemper adſis auxilio. Da mibi, Domine, ſedium tuarum aſſt- ſtricem ſapientiam. Eſtimata utriusque puncti gravitate, ſtimulatur voluntas, ut omnem in utroque Miniſterio defectum Jugiat, & rectam illa peragendi methodum ſeriò am- plectatur. Lectio III. Hiſtorica. S. Joannes Chryſoſtomus Patriarcha Con- ſtantinopolitanus, Eccleſiæ Doctor. Oannes ob aureum eloquentiæ flumen cogno- mento Chryſoſtomus, ſive Os aureum, ſæ- culô⅛ Eccleſiæ florentiſſimô terris datus eſt, & ornamento eidem præcipuo fuit. Antiochiæ lucem aſpexit eodem anno, quo Sancta Pau- la, trecenteſimô quadrageſimô ſeptimòô: Pa- trem habuit Secundum, bellica laude nobilem, quo adhuc infans orbatus eſt; Matrem verò Anthuſam, quæ annô ætatis vigeſimôò maritum perdidit, relictis ſibi duobus liberis, filia natu majore, & Joanne noſtro. Ut autem liberiùs DEO ſerviret, ad ſecundas nuptias tranſire noluit, geminam prolem piè educaſſe, caſtàm- que viduitatem ſervaâſſe contenta. Filio præ- ſertim rité formando curam potiorem impen- * Sap. 9. Get goorc rhkcut Ch ſallis Menſ Thace deranm um i wn en t; Vemnhni- gergunnim, lelir ik ind ehli vumniza i oenle; ann ntruoheine , mumns e Anſhiind, ſe⸗ Tmnehtidt, lua ernig minns Flnbiniom, Emhrtſpnlan Eeig kelelr Uenkimleciſin Ekrlocſeeten EIerinntundon le flei rent Atiemnd n Atonlmner er bun entſrin Ale ledhnen lhutaro, 1 glitig nen et den nerim, Nelie nponidd, r Nt, gietion Pdnd ſ, m, iin 1 nct gnt, nmut Mi lpnl niz, Hti logten s, ( mören Loro lo, oſ ngeol e Hellica ken Nusek, Ne Crs igrinie Cobosſbetd ro. Uralen- o Mia N ellal/ eColten ſ⸗ Nan Milen dit, cujus mores dum ipſa domi ad omnem pietatem effingeret, illius ingenium Magiſtris peritiſſimis excolendum dedit. Eloquentiam igitur ſub Libanio, & Philoſophiam ſub Adra- gathio didicit, quorum uterque in arte ſua e- minebat. Capaci diſcipulo Rhetorica ſingu- lariter placuit, cujus regulis probè inſtructus, ad cauſas forenſes tranſiit, in quibus egregia cum laude verſatus eſt. Tam læta initia for- tunam illi non mediocrem in ſæculo ſponde- bant; Verum Divinæ Scripturæ lectio, quam diligebat plurimùm, aliam ei mentem injecit. Atque hinc vitæ ſanctioris deſiderium maturè concepit, quamvis aliàs ad omne bonum pro- clivis juveniles annos inter pietatis, & litte- rarum ſtudia optimèe jam traduxiſſet. Annum ætatis vigeſimum Joannes agebat, cùm relictòô forô, ſpes ampliſſimas eminentis fortunæ ſuccidit. In admirationem rapuit om- nes generoſus animus, Libanium præſertim Sophiſtam Ethnicum, illius præceptorem, qui unicè amabat diſcipulum adeò ſibi honorificum. S. Meletius Eccleſiæ Antiochenæ tunc Præſul, cùm egregiam lectiſſimi juvenis indolem nòôſ- ſet, à ſæculo diſcedentem ad Eccleſiæ miniſte- ria ſuaviter invitandum cenſuit. Illum ergo domi ſuæ fidei veritates ſolidiſſimè docuit, & integrò trienniô in Chriſtianarum virtutum palæſtra conſtanter exercuit: ita doctum, & exercitum Baptiſmô tandem initiavit, & Ec- cleſiæ ſuæ Lectorem conſtituit. Non itaque ruri in Monaſterio, ùt nonnulli exiſtimârunt; ſed 764 Functiones Sacerdotales ſed Antiochiæ ad vitam religioſam Tyro noſter inſtitutus, & ad Baptiſmum ſuſcipiendum eſt præparatus. Cùm enim tenerrimeè diligeret Joannem ſuum Meletius, optimos illi vitæ ſpi- ritualis Magiſtros, Carrerium, & Diodorum, Monaſterii ſuburhani Præpoſitos, delegit. Non poterat diſſimulare Vir ſanctus liquidiſſimam voluptatem, quam è ſui Lectoris in omni vir- tute eximio profectu capiebat. Sed en! cùͤm Antiochena Eccleſia ſanctæ inſtitutionis præ- claros fruétus guſtare cum gaudio incipit, Me- letius Arianorum operâ, & Valentis Impera- toris juſſu tertiuùm exulare cogitur. Vehemen- ter afflixit Chryſoſtomum Epiſcopi ſui abſen- tia, qua utendum ſibi cenſuit ad mundo vale- dicendum, & ſolitudinem petendam. Id conſilii cepit cum Baſilio, quem in ſtudiorum curſu ſodalem intimum ſemper habuerat, quique hujus propoſiti executionem validé urgebat. Vix Anthuſa compererat, quid filius molire- tur, cùm precibus & lacrymis adeo inſtitit, ut is tandem nonnihil cederet. Amabat ni- mirum tenerrimè filium chariſſimum pia ma- ter, nec adduci poterat, ut admitteret ſepa- rationem ipſa morte duriorem. Interim hæ- ſitabat oannes noſter, & hinc ſtimulatus à Ba- ſilio; iſthine retractus à Parente, quid ageret, ignorabat. Dum verèô deliberat, parum ab- fuit, duin & ipſe, & amicus Baſilius in Epiſco- pum deligeretur, quamvis neuter ætatem ab Eccleſia præſcriptam haberet; nam Provin- ciales in Ptinltiun e iten gn nn e) iun IaN. G s uere E M gami nt A Uuude ,enſekiönn mmnmeilld no iot, Coer Clianteponett. n, Clbhis uni Uü enoinnnit 1 MNöel erint Kin ingu inano manen Tüſtn he ule nizcbancie kinſuiti, lee MMidepolun ion urnpetcklinee Tplbme roratn Aramen hn uhgt,And Abl unng fit üßtinmlus ggeeſe mn e Miniſnnt, eu rim l 6 Demninm iu Lantne gn Ehit Aitier Telzchn mum lcſi n tenerrime 8 ONmose einn, A enii hrnong i Tüleäneie eht A lunce . benns un tett. in chrinn 1, Nitti grioten Ien Chire D Prene llli Gelbent, leubilni⸗ s ruer m Sert 1 Lectio III. er eiales Epiſcopi Antiochiæ convenerant ſub idem tempus, ut ſedem geminam, ſuo Præſule or- batam, denuòô inſtaurarent. Chryſoſtomus quidem ltebras quærendo, electionem ſuam magna dexteritate amovit, ſimúlque Baſilium innocenti fraude implicuit, ut Epiſcopus fie- ret, quam veteris amici contra ſe molitionem hic ægerriméè tulit, diuque laborandum Chry- ſoſtomo fuit, donec is factæ ſibi injuriæ me- moriam deponeret. Alia nune vivimus tem- pora, quibus non jam, qui promovet; ſed qui promotionem ſufflaminat, injurius habe- tur. L Paulò pòſt revixit in joanne ardens Eremi deſiderium, in qua DEO ſe totum coniecra- ret: ſive ergo matrem denique faventem na- ctus fuerit, ſive pudor eum inceſſerit, quèd voci ſanguinis obaudiêrit, in vicinis montibus latebras quæſivit, ſeque Monacho inſigniter au- ſtero in diſcipulum ſubdidit, ut virtutem ſe- veriorem perfectiſſimè exerceret. Annos qua- tuor apud hunc moratus eſt, quo tempore diu noétque carnem & ſpiritum abnegatione per- petua ſubegit, & in Scripturarum ſanctis me- ditationibus totus fuit. Poſtquam verò Ma- giſtri ſui ſpiritum ſatis fuerat aſſecutus, ſuique victor egregius jam evaſiſſet, omni humanæ ſocietati miſſò nuntiò, in ſpeluncam ſolus pro- fugit, ut vitam ſoli DEO notam ibidem inſti- tueret. Biennium hic exegerat, cùm pœni- tentiæ continuæ duris laboribus frangi ejus valetudo copit; Quare Antiochiam redire coactus 766 Functiones Sacerdotales. coactus eſt, ubi velut homo novus apparuit, omni virtutum genere ornatiſſimus. Cæte- ruùm hoc ſexennio, quod ſolitudini dederat, libros ſpiritu plenos compoſuit de Sacerdotio, de Compunctione, & de laudibus vitæ Monaſticæ contra nonnullos iſtius hoſtes. In patriam redux, ſanctum quoque Meletium paulè antè ab exilio reverſum invenit ,„ quo annuente, cùͤm valetudinem recuperaâſſet, Lectoris mu- nus in Eccleſia Antiochena denuò exercere tan- t0 utiliùs coœpit, quò altiùs Scripturarum ar- cana in Eremo combiberat. Verùm Sanctus Præſul cœleſti lumine, omnique pietate ple. num videns, ad Diaconatüs Ordinem illum evexit, antequam ipſe Conſtantinopolim ad Concilium Epiſcoporum generale pergeret, quod Imperator Theodoſius convocari vole- bat. Anms quinque ſanétiſſimus Diaconus Ec- cleſiæ mira utilitate ſervivit, licet prædica- tionis Evangelicæ munus, juxta Orientalium conſuetudinem minimè tunc obiérit, quo honore indignum ſe reputabat. Eo tempore opus egregium de Providentia in tres libros di- viſum ſeripſit, ut amicum quemdam ſuum, ta- grum, ſolaretur: qui à ſæculo ad Eremum piè tranſiens, à dæmone fuerat correptus. Poſt hæc graviſſimum Schiſma Eccleſſam An- tiochenam diviſit, cuùm pars una populi Sancto Meletio; pars altera Paulino cuidam adhære- ret, qui Sancti Euſtathii in cathedra Epiſco- pali ſucceſſor haberi volebat. Has inter tur- bas nunquam perfuaderi Joannes Potuit, ut 4§. Lac eteret nfe⸗ ei Arconotven 10kſiütcel, Dihrtlsſo Chiti,, Auns elisekorciuens M inuts, pr Mn lem minine inngeguug Eefone bin ttte hi 1 Er iniln UMgenum, Coc Drl hne t,fucig Uanlret. Chn ukfachnis M fegnentſſi; n gni ne lenerano n Unnetic, N m inoblio era kinn glarat, Aen glrle, ond noid Ornatiſinn d tucir Whoſlit te lullut at D s. l, te ein Gent, gin Meriler,latn hedidentce. Aii dn beint. Enle e, N Conund otolos oclſrn ſeniri, kup nus, ienn epotebet ur ia n OMenenn ſecoloadbrnt Uekat onepi⸗ Nhiimkelker dabngld inn alkmd i athen Eer. M N uns N Lectio III. 767 à S. Meletio diſcederet. Mortuus is fuit Con- ſtantinopoli anno ſalutis 381. cui S. Flavianum pars illa Fidelium ſuffecit, quæ defunctum a- maverat, cùm potiùs, ad reddendam Eccle- ſiæ pacem, unà cum cæteris Paulino ſe jun- gere debuiſſent, Videns novus Epiſcopus præclaras Joannis dotes, ad ſacrum Presby- teratůs Ordinem illum promovere ſtatuit, ut Eccleſiæ comodo ampliùs conſuleret: diu qui- dem obſtitit modeſtiſſimus Diaconus; ſed tan- dem ſui Præſulis voluntati ceſſit, Quare an- nô Chriſti 385. ætatis ſuæ octavo ac trigeſimo Sacerdos eſt ordinatus, poſtquam nimirum & eximiæ virtutis, & profundæ eruditionis ſpe- cimina dederat minimè vulgaria. Vocationi undequaque cœleſti novus Pres- byter accuratê reſpondit. Divini Verbi præ- dicandi munus ſtatim illi comiſit Flavianus, quod tune ſolis ferè Epiſcopis fuerat reſerva- tum. Absque invidia ſanctus Præſul Miniſtri ſui eloquentiam, doctrinæque amplitudinem mirabatur, DEIUIM laudans, quèd tantis be- nedictionibůs, fructúque milleſimô labores il- lius cumularet. Chryſoſtomus verò majori adhuc modeſtia plauſus publicos ſuperabat. Bienniô frequentiſſimam civitatem erudié- rat, cum gravi tempeſtate Antiochia pulfari coœpit. Temerario auſu vilis plebecula FPlac- cillæ Imperatricis, quæ prima Theodoſii con- jux fuerat, in publico foro ſtatuam contume- lis affecerat, irâmque Cæſaris in urbem to- tam concitärat. Apertus hic fuit campus am- pliſſi- 768 Functiones Sacerdotales pliſſimus Joannis charitati, quam ſumò civium ſolatiò exercuit, factus è ferventi Oratore af- flictorum Protector, & Patronus. Igitur non ſolùm èê ſuggeſtu jacentes animos frequenti ſermone erexit, quamdiu Flavianus Conſtan- tinopoli apud Imperatorem civitatis cauſam e- git; ſed & ipſe unà cum aliis ſanctis Presby- teris, & Monachis Officiales Theodoſii delini- re ſtuduit, ut urbi deſolatæ contra Cæſaris furorem patrocinarentur. Incolas quamplu- rimos fugam meditantes retinuit, utque à lu- dis publicis ultro abſtinerent, eis perſuaſit. Obtentà demum gratiaà & veniq, perrexit Sanctus eodem conſtanter zelo aë fructu in prædicationis munere. Iſtud enimverò tem- pus fuit, quo tot præcellentes Homilias, & varios tractatus pietate refertos edidit: Hic inſignes Comentarios in Scripturam, & opera utiliſſima compoſuit, quibus aut mores ad pu- ritatem, omnémque honeſtatem excoluit, aut Eccleſiam invicto eloquentiæ robore contra hoſtes defendit. Hiſce ſtudiis iatra duodecim ſui Presbyteratis annos eam ſibi famam com- paravit, ut Nectariòô Conſtantinopoli mortuòô, olus ipſe præ tot aliis digniſſimis, quos Pro- vinciæ Imperatoris numerabant, in Epiſcopale ſolium meritô ſuò evehendus videretur. Arcadius Imperator ab Eutropio, Aulico ſibi chariſſimo, jam audiérat virtutum famam, qua Chryſoſtomus orbem impleret; maxime verò illius modeſtia Cæſari expoſita eſt, qua dignitates fugeret: Accepit inſuper, quan- tùm la 1 zoten Un nindlen krinnlnee Pune ruſe irfihbink fonet, get Hiveren l iimumenſun i. Cumfßen Einohl CucnCorkuordn ſohitume llapmohri, Mhianetorenn mſe ceyol WUn trehere i,Llorun C anl, ſpͤcde nhigpon n iNrtaramem fubemniete n antekbrum Aite ummaron Illkurt, Mulitt iftedſtximn um K gnt⸗ Anhicnt ien Infieibocexe Mefian ſonn Alonin ec nIufemine umn del ſie lyngti, Amltie in gnam ſri kſerrenti0 Panon ines nin: in khrant NemCſutz n Ais lnch fciles er⸗ Celclur n mur, hen ns de⸗ H etkn, Heocusfie Een ſunmm Ziepiut, Lectio III. 769 tùm ab Antiochenis diligeretur, à quibus æ- gerrimé foret avellendus. Cùm nihilominus Conſtantinopolim evocare joannem, ſuaden- te Eutropio, ſtatuiſſet Imperator, ſuo in O- riente Præfecto mandavit, ut virum hunc ad ſe mitteret, eâque dexteritate uteretur, ne uid Antiochenis ſuboleret, qui haud dubie oncionatorem ſuum nullô paétô fuerant di- miſſuri. Clâàm igitur ſublatum, ne tumultus fieret in populo, quamvis renitentem, ad Ar- cadium Conſtantinopolim adduxéêre, ubi à Con- cilio Epiſcoporum Patriarcha eſt renuntiatus, ſolo Theophilo Præſule Alexandrino diſſentien- te, qui contra torrentem Cleri & populi, Joan- nem una voce depoſcentis, imprudenter ni- tens, alium evehere cogitabat. Verù⁴m Eu- tropii, & aliorum Cæſaris Officialium minis tandem ceſſit, ſué⁶que etiam calculò́ Chryſo- ſtomum Epiſcopum dixit, qui 26. Februarii anni 398. poſtquam anno priori Nectarius obi- êrat, ritu ſolemni eſt conſecratus. Supra candelabrum poſitus, multò magis quâàm antea, ſummarum virtutum radiis Ecele- ſiam illuſtravit: patuit maximè celſitude men- tis, & generoſitas imperterrita, quam nativi- tas dederat, & gratia excoluerat. Quare ab omni adulatione alienus, tam Cæſari quàm ejus conjugi Eudoxiæ in primo ſtatim alloquio Pœnitentiæ viam ſuggeſſit, & ambos ſeriò ad- moduùm hortatus eſt, ut aulam ſuam reforma- rent, in qua fœminæ cum Eunuchis domina- ri videbantur. Sed & Clerum emendare non R. R Dufrene Exercitia. Cec gi⸗ 70 Functiones Sacerdotales diſtulit, qui æque ac aula purgatione multum indigebat. Primèò itaque ſorores devotas Cle- ricis domi ſuæ alendas interdixit, ut & Vir- ginitatis honori, & gloriæ Sacerdotii conſul- tum iret. Avaritiam quoque Sacerdotum, qua plurimi foœdè ingninabactrur, fortiter oppu- gnavit; neque illis pepercit, qui menſarum amatores ad Magnatum epulas frequentiùs ac- cedebant. Hanc itaque Cleri emendationem hinc potenti ſermone; iſthinc vitæ integritate, auri contemptu, & ſobrietate maxima egregie romovit, cùm exemplô monſtraret, quod verbô ſuadebat. Sed multorum propterea in- currit odium, quèd ſuos errores non minus è cathedra, quàâm inculpatis Epiſcopi ſui mori- bus notari publicè animadverterent. Hæc pri- ma origo fuit graviſſimæ tempeſtatis, quæ in illum denique mota eſt, cùm plurimos & in aula, & in Clero ſibi adverſantes numeraret, Fatendum equidem eſt, vitam illius fuiſſe ſin- gularem, & à communi uſu multuͤm abhor- rentem; Quare homo auſterus, Societatis o- ſor, & parùm comodus audiebat: cum ſancto Præcurſore nec manducans, nec bibens paſſim tra- ducebatur; nunquam enim, licèt rogatus, ad menſas comparebat; ſed domi ſolus capere cibum ſemper conſuevit, quam illius ſeu fru- galitatem, ſeu abſtinentiam, ſeu infirmæ vale- tudinis curam adverſarii tanquam aliorum con- temptum, & ſupercilioſum agendi modum ſu- illabant. . His querels nil motus Vir ſanctus, omnes Aineni puhe muudeſafter Aorr hceni eucbofrohht⸗ Ey ſen el alſe mmun oon pimkeimperſui iſen, d i I Nol ke ltiaiancepen ninsnie uuct engetere:e 1, zen onne mn mente den fſtum anmn ſn n gubelenn tidenmn Ori enm Akihuteterin Aglumerinet Innun feforn An guim igi umntone oplgfi Aneterenn, . ( un 1dlr erie Dngrtier lorores ern neläit, n rir drerei dgne avetten unn, ni herck, N N eplluſtett 0 kent n Ceime Uinetne hretnennn d wur, abrerin el dün nildtmnun AWlens, r 1s Allett n. , liuſ Cin, MMAne ſes Ani d ity gun lu⸗ tim, Ainm icummi un allon. u Trlatm / Lectio III. 771 muneris ſui partes ea fidelitate ac vigilantia im- plebat, quam ipſimet hoſtes mirari ſatis non poterant. Cùm perſuaſum haberet, bona Ec- cleſiæ patrimonia eſſe pauperum, omnes Ante- ceſſorum expenſas parùm utiles penitus reſci- dit, ut Noſocomiorum redditus augeret. Uai- cum reperit Conſtantinopoli factus Epiſcopus, quod ingenti pauperum & ægrorum numero in tanta urbe ſufficere utique non potuit; Qua- re plura ædificavit, collocatis in eorum quo- libet duobus Presbyteris, & nonnullis Officia- libus. Has verò domos charitatis publicas fundâſſe nondum contentus, divitum quam- plurimos etiam perſuaſit, ut ædes ſuas priva- tas excipiendis, & alendis pauperibus como- darent. Aliud ſtupendum charitatis opus, quod animòô conceperat, hoſtium malitia, per- ſecutiones variæ, paucique nimiùm ſui Epiſco⸗ patûs anni evertêre: nempe modum excogitàâ- rat, quo egeni omnes impenſis publicis in communi viventes alerentur. * Viduarum curam ſingularem geſſit, illarum Erxciduc⸗ quas Eocleſia ſuſtentabat. Nonnul- i abuſus in earum Ordinem irrepſerant, qui- bús expurgatis ad eum nitorem eſt reductus, uem Paulus deſiderabat, & quo Eccleſia Con- antinopolitana eximiè ſplenduit. Laicos por- ro in morum reformatione magis obſequen- tes habuit, quàm ipſos Clericos: maxima ve- rò contentione opus fuit, ut nobilium ac divi- tum faſtui mederetur, quos adulatione poſt- CcC 32 poſita * Hom. 11. in Act. Apoſt. 772 Functiones Sacerdotales poſita, in exceſſibus ſuis liberrima auctoritate reprehendebat. Tam ſapiens acen ratio, un- de necepcio Berionarum procul aberat, pau- peres ac puſilles mirificè ſolabatur, & erige- bat, cùm viderent ſanétum Præſulem charita- te comuni,; & amplifſima Fideles omnes abs- que diſerimine amplectentem. Quæ res brevi tempore totius urbis faciem ita imutavit, ut ſublata, quæ dudum invaluerat, morum cor- ruptione, in ſocietatem ſanctam hominum, ietati Chriſtianæ aſſiduò⅛ vacantium, feliciter imigraret. Tantum opus hoc medio efficzci- ter promovit, dum Laicos ad Pſalmorum can- tum inter labores diurnos induxit, ut cogita- tiones bonas conſtanter alerent: Dein ad pre- ces nocturnas, quæ publicè fiebant, ſedulèò frequentandas, paternè identidem hortabatur, ut fervorem perpetuò nutrirent. Spectacula verò publica, tanquam vitiorum ſeminarium à Paganiſmo relictum, nulla ratione tolerabat, parum ſibi præſtitiſſe viſus, niſi hanc peſtem funditùs extirpaſſet. Gantmwis illum ingens civitas, & am- pliſſima Dioceſis occuparet, paſtoralem nihil- ominus vigilantiam & ſolicitudinem omnibus per Thraciam Eccleſiis impendebat, quæ re- gio in ſex provincias dividebatur: Aſiam quo- ae in metropoles undecim larè excurrentem; ontúmque Africâ haud minorem Apoſtolici pectoris amplitudine complexus eſt: ut adeòô Vir tantus, quem unius animæ regimen antea diu terruit, velut res viribus ſuis major; & qui id aneincier⸗ iirulicchn uytnllae Uugui, Noln s gbelont I Piens keit, l n comerionen im 1 Miqis i ontmunkhnen Vttelopemmatn Irinön onnt. tlisgeliit, gl ir olecpo cum bibmebus vop it, ENKhiim ve Elsdfſenr, dl lejns eien don Oum non mod in conphures: e ln norere, phimconhiee Pinls Aeunctie Uxinunin üdi im. Vais e ieſeriſiten unkngnd rk in e ncch kin ſenlie urenſ guodti Aumfut, AImans Deregi Ce⸗ nlte ſltenimn Penageni Moell aden dbetnri, Qun Maſler Unn Hitdes emen. u Aien npdrer Ven lrdn h h Mrore liu, üm iens cſin Puth nt ſolctucene L ipheuten, icebut: 4 ecinlut enm d mmwrn henschn Lectio III. 773 qui timore imodico enectus pene fuerat, cùm prima vice ad Epiſcopatum promoveri debuit, accepta poſtmodum per Ordinationem ſui Apo- ſtolatús gratiâ, viginti octo provincias Eccle- ſRiaſticas gubernare nil dubitàrit. Neque hic Zelus ipſius ſtetit, qui ad Gothorum & Scy- tharum converſionem quoque excurrit: Phœ- niciam à reliquiis Paganiſini expurgavit: ut Marcionitarum hæretſin penitus extirparet, au- thoritate Imperatoria uſus, cum optato fructu plurimùm laboravit. Verùm nihil toti Eccle- ſiæ utilius præſtitit, quàm cùm Flaviano An- tiochiæ Epiſcopo cum Æ gyptis & Occiden- tem habitantibus populis reconciliatòô, pacem reſtituit, & Schiſima pertinax, quod illius ur⸗ bis Fideles diviſerat, plenè extinxit. Vita ejus reliqua nonniſi continua perſecu- tio fuit, quam non modò Eudoxia Imperatrix, & Aulici complures; ſed ipſi etiam Epiſcopi contra illum movère, quorum nonnulli ad- versùs ipſum conſpirabant, fuitque hos inter facile primus Alexandriæ Patriarcha Theophy- lus: alios autem hæ factioſorum turmæ ſecum abripiebant. Variis equidem ſignis DEIIS innocentiæ ſervi ſui teſtimonium præbuit, cùm terræmotu, ſæva grandine, aliisque prodigiis eandem tuitus eſt; Verùm nihil inde mitiores facti ejus hoſtes, magis etiam ſæviêrunt. Bis Conſtantinopoli exulare juſſus, intra utriusque exilii ſpatium, quod trium ferè annorum, & quatuor menſium fuit, leucas bis mille inter militum manus peregrinando confecit, ubi Coc 3 mo-⸗ 774 Fundtiones Sacerdotales leſtĩas incredibiles ſuſtinuit. Sed nihil conſtan- tiam illius emovere unquam potuit. DEUS autem plurimorum bonòô per tot provincias circumduxiſſe ſanctum Præſulem eſt viſus, ut nempe Evangelü lumen ubique accenderet, pietatem promoveret, in viam non paucos re- duceret, multésque ad ſanétitatem erudiret. Nunquam enim usque ad mortem deſtitit im- plere Miniſterium ſuum docendo, ſcribendo, gubernando gregem ſuum è longinquis etiam terrarum plagis; illis verò, cum quibus erat, ſalutis viam monſtrando; Gothis, Arabiæ, Phœniciæ Divini Verbi Prædicatores mittendo, aliâque plurima agendo, quæ in Eccleſiæ bo- num non mediocre cederent, Sic ejus hoſtes & invidi cùm deprimere illum ſatagunt, ad Epi- ſcopalem gradum, Apoſtoli ac Martyris lau- ream adjecerunt. Malorum tandem perpeſſione, ac laboribus fractus, cùm ab uno exilii loco in aliud per Armeniam duceretur, ad ultimam vitæ lineam ervenit. Pridie mortis in Presbyterio Eccle- iæ S. Baſiliſci Martyris, ubi corpus Divi quie- ſcebat, orationi vacârat; noctu verò apparens illi Sanctus, ita eum affatus eſt: Yoannes Frater, craſtinus dies nos loco conjunget. Quare poſtridie ſumptô Evchariſtiæ Sacramentô, ſéque crucis gSn muniens, glorioſum ſpiritum DEO red- idit. Exa- lu⸗ len nd un omm in E ediriodern (en Mdor⸗ i Qum n A waninn eolun DNdenrd Mnel cumlan irn n jintcd S Nin iüitfiu lber en onutn Cthnadles n unn prprantn Drtds, dl⸗ witor? Kore 1 Cwobrenn umsiüſheonon tia uhren 1 puin Anni e; eno ENriun, UNde yhilllammdo ilſeno, aie r nletle t dedrinte uum podit ſer tor Mkſcleneſi en Wne n inrimn D l lncitner Amonene in Ceenc 6 ledeten Meillm oluller eheſiot 1 erli bwon Albinmit tsnetnmi ,Utianali t, wn iuck, lgn. Eu in hunnd — Examen III. 775 Examen III. Quomodo adminiſtrem Sacramenta? I. Quo animo ſum erga Sacramenta in genere? Uanti facio Sacramenta? Satisne intelligo, quem Auctorem habeant? Quis illorum ſit finis? Quàâm pretiose operentur? Unde fluat maxima eorum virtus? Quis hæc ſeriò ponderans, non æſtimet hos gratiarum fontes? Theſauri ſunt inexhauſti, magnificentiâ plus- quam regiâ ſplendidi: latent hic Divitiæ inveſti- gabiles. * Merita Salvatoris, dignitate ſuma, pretiò infinita liberali manu hic diſpenſantur: purgantur, ornantur, veſtiuntur, aluntur, ditelcunt nobiles animæ, & ad beatam imor- talitatem præparantur. Quaàm eximiè hono- ratur Sacerdos, cui diſtributio tam opulenta committitur? Sciõne, quid agam, cùm bapti- 20? Quando Evchariſtiam conficio? Cùm pœ- nitentes abſolvo, moribundos inungo, nuptias benedico? Qua præparatione, qua intentione, quo ſpiritu adminiſtro ſingula Sacramenta? Qua fide, qua ſpe, qua charitate verſor in tanto negotio? Quæ cura excitandi præſertim fidem vivam, unde animi præſentia, reveren- tia, pia ſolicitudo, & fervor dimanabit? Num ſatis adverto, cujus & quanta in re Miniſtrum agam? . Ccc 4 Quæ * Epbeſ. 3. 5. 776 Functiones Sacerdotales Quæ mea peritia in Sacramentorum admini- ſtratione? Num teneo materiam & fſormam ſingulorum? Quàâm accurate obſervo minima, quæ ſunt præſcripta? Qua devotione, gravi- tate, unctione recito, quæ ſunt recitanda, ut augeatur virtùs ex opere operantis, & adſtan- tes ædificentur? Num forſan deſultoriè, pro- perè, luride, parúmque mihi præſens dico, quæ tam ſanctè ordinavit Chriſtus, aut Eocle- ſia? Cur ita feſtino, acſi ædes conflagrarent; & quo fructu tam inſulsè propero? Poteéſtne mihi obvenire pretioſior occupatio, quàm cùm ſacratiſſimi ſanguinis pretium animabus appli- co? Quæ merita colligo, ſi Miniſter ſum fi- delis? Quas incurro pœnas, ſi diſſipo bona Domini mei? Quid olim reſpondebo, ſi animas fructu Sacramentorum fraudo? Quomodo Fi- deles ad ſuſcipienda cum fructu Sacramenta diſpono? Quantam illis horum æſtimationem ingenero? Quos actus præeo? II. Quô animô ſum erga Sacramentum Pœnitentiæ? An ſummè æſtimo ſacratiſſimum balneum in ſanguine Eſu Chriſti præparatum? Qualis mea fides? an viva & actuoſa? Qua puritate hoc Sacramentum adminiſtro? Qua intentio- ne? Qua charitate? Quæ mea fidelitas? Quæ diſcretio, & prudentia? Quæ manſuetudo, & patientia? Quæ mea fortitudo in monendo, arguendo „ & hortando? Quæ mea ſcien- tia? quæ dexteritas? quis zelus? NWn n oOmio: ſylpihnn cond Fawennn glatth De! Tu iiil 1 Gnr eh 1 Gtlin, opemn Emalim preche Mismmawenton. lumns cetorn injanen koc IIitCns i Ti in onl UNe E gollt dar ailei kpo i cheninn 10) r teferen Indhl o n Klli nlun Coeon ulnctſino he⸗ , ant Derin e mer die hmnenlun i An ttre dgttne . Examen III. 7 Achmeni tnn Abſolutionis formulam ritè teneo, nihil adden- N aterian 6, R* do; nihil omittendo? FPormula ſic ſonat: Ego iet. e abſolvo a peccatis tuis &. Ergo non adden- eſmnt dum: ab emnibus peccatis tuis, quod redundat. neene Dicendum ante abſolutionem v. g. Et egolauci- oritate ipſius te abſolvo. &c. malé autem dici- nutcn tur cumn Auctario: Et ego auctoritate ipfſius uri mihi indigniſimo conceſſa &c. Cui bono hæc Kictan additamenta præter, aut contra mentem Ec- clleſiæ? Vide Tridui III. Examen III. Puncté II. III. Sumne Sacerdos Sacramento mirabili ex aſſé devotus? Si talis ſum, optiméò locô ſunt res meæ; Si talis non ſum, præcipuum mihi deeſt boni Sa- cerdotis ornamentum. Sciéône, inter ſigna Præ- deſtinationis certiora primò locòô numerari e- in gregiam pietatem Evchariſticam? Sed quod- Ihnmam nam reprobationis ſtigma in Sacerdote lucu- r lentius, quàm nulla pietas Evchariſtica? Hic maximé ſe prodit Sacerdotis aut beatus fer- een vor, aut infelix tepor. Quid æſtimo, ſi ma- enlie! ximum ac ſaluberrimum Sacramentum par- Inkn Yi facio? Qua reverentis, puritate, Charitate nunm illud tracto? Quo zelo Ejus honorem pro- Audeh moVe/OH“h? Qua ſedulitate ac fervore genuinum e illius cultum doceo? Quas genuflexiones ego „Ccoram ſanctiſſimo faciò; an decenti gravita- te decoras, aut perfunctoria levitate indeco- ras? Quæ mea fides; an viva, aut languida? zarda! Quâàm horrendum foret, ſi corde impuro ad En puriſſimum accederem Sacramentum? Quæ as Neln CccI mea ſnikre: 2 erinini Crnthen Nlluco nnr. 778 Fundtiones Sacerdotales. mea modeſtia exterior, & interior coram Ven. Sacramento? Quantam à mihi comiſſis mode- ſtiam exigo? Quantùm cordi eſt accurata mun- dities totius ſacræ ſupellectilis? magni tepo- ris argumentum præbeo, ſi ſordes diſſimulo. Quanta mea fiducia erga magnificum Sacra- mentum? An ad illud confugio? lumen in dubiis quæro; directionem peto? Quæ mea charitas; quàm intenſa; quàâm latè patens? Quoties, & qua pietate viſito Venerabile Sa- cramentum? Quis mihi ſenſus, cùm honora- tur, aut negligitur amabile Myſterium? Quid expectandum à meis ſubditis, ſi me tepidum in cultu Sanctiſſimi viderint? Qua reverentia ſacrum viaticum ad ægrotos porto? Quomo- do illos ad ultimam Gomunionem diſpono? Quibus induſtriis utor, ut ætas minor ad pri- mam Communionem debitè præparetur? Si Confraternitatem habeo SS. Sacramenti, qua- lem hujus curam gero? Quibus deſideris in cultum tanti Myſterii feror? Eſtne pietas mea Evchariſtica adeò exquiſita, ut ſignum præde- ſtinationis eſſe poſſit? Quid hac in re quovis tempore Sancti egerunt? Quid Angeli faciunt coram Sanctiſſimo? Quid miler homo? Qualem conceptum habeo de auguſtiſſimo, tremendo, & ſanctiſſimo Altaris Sacrificio? An ſublimiſſime, ùt par eſt, de illo ſentio? II- ludne conſidero tanquam Sacrificium novæ Legis unicum quidem, ſed præſtantiſſimum; Sacrificia vetera non modò complectens, & adæquans; ſed infinitis ſpatiis excedens? Ca- piéne Era Miteni / Ns ennele ven chi, ,uimttndle Gn Dyin d en, Ueru AAdtunm Kd eokrian; In ppnium; n. ncheſenc ent iitenet oo ee ni line el d Nerd, knm 4 Uiſe e it uaeeobleti en 1: Us concepin n Cnceptun . Pdus et; her Ilntt; uumn Pemrtit: ⸗ eMoisNro nnn gin ietn ii mmynt nunt nn renn d⸗ ie ſcfſftont lzelcnn 1 rpice, 1 tum unn unlol e i 4 ck 5 Naffe Uunltie. Cinriiren imiti ciin ortieltaoen Nellis m edyle. eng mmpiin d Crltko humnen enn ga mte wiſt ſeni nihiſenſs aat Wable ei filerin ani , Net ) Ghſe r ben nm 0: Cotit Feor) iepe iſen otigu⸗ CtxüE Wim Uis mierhe, o Ai N . helnt 1 n Gnfin ſbctiirt Examen III. 779 piéne ſatis, Miniſterii mei caput eſſe tremen- dum Sacrificium? Satisne intelligo, actionem nullam tractari poſſe nobiliorem, auguſtiorem, ſanctiorem, aut ſalubriorem? An (ufficienter teneo quatuor Excellentias primarias, & fines altiſſimos Divini Sacrificii, ùt nempe eſt La- trevticum, Evchariſticum, impetratorium, & ſatisfactorium? Sciéne ſufficienter, omnia hie eſſe infinita; vim DEum honorandi ſimplici- ter infinitam; vim agendi gratias infinitam; vim obtinendi quævis beneficia infinitam; vim ſatisfaciendi pro peccatis infinitam; Unde vis tanta? Utique ex Victimæ, quæ offertur im- mensô pretiòô, ſumma excellentia, & infinitu- dine. Utique ex infinitis, & inexhauſtis Chri- ſti in cruce oblati meritis. Ubi eſt Sacerdos, qui de iſtis conceptum ſufficientem habeat, & juxta conceptum operetur? Quisquis ille eſt, ſanctus eſt; perfectus eſt: purgatorium non ſubibit; nam hic omnia ſolvit; omnes virtutes acquirit: Quæcunque vult, impetrat pro ſe, pro aliis, pro toto mundo, verè Sacer- dos magnus, qui in diebus ſuis placuit DEO, & in- ventus eſt juſtus. * Sed quæ ulterior ipſius glo- ria? in tempore iracundiæ factus eſt reconciliatio. O ſi multi forent Sacerdotes, cum exquiſita devotione ſacrificantes! Quàâm alius foret mundus! Sed contràâ; quale monſtrum eſt Sa- cerdos tepide, ac luridé celebrans! Heu qua- le monſtrum! Quantùm nocet ſibi, Eccleſiæ, toti mundo! Quæ damna coacervat poſitivas x*Eccli. 44. 780 Functiones Sacerdotales & negativa! Etiam hic excurritur in meras infinitudines; ſed quàm fatales! Verùm quid- quid ſit de aliis, qualis ego ſum Sacerdos, quan- do incruentum Sacrificium lito? An ſancta ſanctorum ſanctè tractare didici? IV. Quomodo functionem Sacerdotii pri- mariam, ſanctum Sacrificium, per- ago? . Num plenus horrore ſacro, & ſupereminen- ti æſtimatione ad ſacroſanctum Sacrificium ce- lebrandum me accingo? Quomodo probo meipſum? Quæ cura emundandi conſcientiam à culpis etiam venialibus? Quoties, & qua diſ- Botone Confeſſionem perago? Quis & quàm requens apud me contritionis uſus? Quæ cu- ra ſequiores affectus edomandi, & in hoc e- tiam animum purgandi, ut immaculatus fiam Altarium Miniſter? Quantus apud me pecca- ti horror; quæ fuga? Quomodo ad actualem devotionem, & fer- vorem ante Sacrum me diſpono, hac, vel ſi- mili interrogatione: Quid modoè ſum acturus? Ous iturus? Cur, & quomodo facturus? Quo ſpi- ritu, quàve attentione recito formulam inten- tionis: Ego volo celebrare Miſſam &. Quo ſpi- ritu, & qua devotione preces ante Miſſam re- cito? Quomodo virtutes Theologicas exer- ceo? Quæ deſideria concipio? Quomodo pro omnibus offerre intendo, quod eit pro omni- bus inſtitutum? Quis animus DECIM hono- randi, gratias agendi, impetrandi, latisfaciendi? Quæ n in gerend/n teirnle elfii s Melkld SNſnchr 2Criideronn Wrunn Ir belelicnndiaa nCtorhrn Kecbeno Cui enp , M DoH Dim Cun berotonen eid 1ſconan inzen wMo) Cone 1 Ceſotonen e,hanints, Nelenchuidhm Uitn Hin un lt tell, Egotuide Nin uedoun Eemdh Ulkhgcmum! bſatticeri, gun le Aſe ia inin Euih, liin ſucſee unfcinnt Aahnſcſen unit le 6 e ennnim files! Ue olum en lunn ſto!, n ice Cionen Kr n Nnſin, relndi dlincuntet en Cerochnn: ne dihemr Ctnd z natj ſinn lecit inke reosur res lülpni Ne an 1 Examen III. 781 Quæ aptitudo mea Mediatorem agendi, & fla- gella avertendi? Num eſſe curo dignus Chri- ſti & Eccleſiæ Miniſter in actione omnium præ- ſtantiſſima? Quo ſpiritu ſacras veſtes induo, & preces annexas dicoꝰ Qualis ſum in ipſo Sacriſicio? Num ſeriòè attendo ad ſingula, quæ dico & facio? Qua- liter Chriſti perſonam ſuſtineo? Nunquâmne ſanctiſſimum Sacrificium inſulse depropero? Et quæ feſtinandi cauſa in tam gravi negotio? Quomodo rubricas omnes, & ceremonias ſtu- diosé obſervo? Quàm decenti gravitate om- nia perago, ut non vituperetur Miniſterium adeò ſanctum? Quomodo adſtantes ædifico, & ad devotionem excito? An potiùs contem- ptum ſacrorum ingenero, & glaciem menti- bus induco? Quomodo meipſum per fidem vivam ad devotionem ſtimulo? Quo ſpiritu reverentiæ, charitatis, ac fiduciæ dico toties recurrentem clauſulam, per Dominum noſtrum 7E- ſum Chriſtum Filium tuum &c.? O ſi caperem, quâàm ſit ponderoſa, & magnifica! Quid ago poſt Sacrificium? Quo ſpiritu Can- ticum trium puerorum, & ſubjunctas preces dico? Quale denuè Exercitium trium virtu- tum Theologicarum? Qualis humilitas, quis Zelus, quæ deſideria, quæ petitiones? Vide ſu- pra Conſiderat. de Miſſ. Punct. IV. Vide etiam Sa- cerdotem Numini Evchariſtico dewotum. Quanta coram Divino Judice reſpondendi materia vel unum Sacrificium! Quas rationes centena, & millena conficient? Medi- 782 Funtctiones Sacerdotales Meditatio VI. De Summa Ezxcellentia Sacramentorum. Haurietis aquas in gaudio de fontibus Salvatoris. Iſaj. 12. MManus Medicus noſter, verba ſunt S. Ambro- ſii *, & magna ejus medicina. Magnus Me- dicus eſt neceſſarius; *„ ** jacet quippe toto „ orbe terrarum, ab Oriente uſque ad Occi- „ dentem grandis ægrotus: ad ſanandum gran- „ dem ægrotum deſcendit omnipotens Medi- „ cus. „ Magnam quoque medicinam deſi- derat grandis hic ægrotus. Utrumque in Sa- cramentis ad manum eſt, & magnus Medicus, & magna medicina: Diſcamus hinc maximi facere ſacerrimos ſalutis fontes, circa quos ſeu aperiendos, ſeu diſpenſandos frequentiſſimeè occupamur. Magna hæc remedia cum fructu ampliore applicabimus, ſi ritè perſpecta nobis fuerit ſumma illorum excellentia. Quare con- ſideremus prims Auétorem Sacramentorum; ſecundò virtutem Sacramentorum, ut ſancte ad- miniſtremus, quod undequaque ſanctum eſt. Punbtum I. Colligamus titulos omnes, & magna nomi- na, quibus Scripturæ, ſancta Eccleſia, & Eccle- ſiæ Doctores Chriſtum deprædicant: nonniſi breve *Lib. de Elia c. 20. ** S. Aug. ſerm. y9. de verb. Dom. Mli ,unſetiun e vedl uunidn al, nft geti Konttn gLaccguit uAniie „ℳCrin: er⸗ K Rrno ma drehln e Mſetvge nen: Meken Aluchniaten uunineleh e⸗ z, Hhono untbn, ie, Cln verd Ink alet Ann ¹ Cmongemn ir nner atllreen 10 Elbun kele Andes ckenti on ſelnins Mora 1 lmininrti Uinllim le, nilu nln lnliih b ln umm 6 i inahſlenit naie Plilore nee fun kient: Aen kin 9. l ſſif, Unime u l i n n fmil Ninin ulin . ellance Dte enenen , ueefre excelern Er venonmm u Eegucte r n ne mn⸗ Nchlte⸗ 1 Cenetedt 4 644 / Meditatio VI. 798 3 breve compendium erunt quæcunque ſpiſſa, & numeroſa volumina. DEus eſt Chriſtu. En duabus voculis comprehenſa infinita nomina! Hic majeſtas, & fortitudo, & ſapientia, & bo- nitas, & opulentia ſine termino. Vocabitur no- men Ejus Admirabilis. “ Idem qui DEIIS, etiam Homo eſt Chriſtus: Homo ſingularis, homi- num Rex, & Salvator; Dominus omnium: piiſſimus Pater, & Frater amabilis nimis. Hinc fulget Majeſtas, quæ ſum̃am meretur admi- rationem: Iſtinc ſe prodit amabilitas, quæ ac- cendat charitatem, & paſcat jucunditatem. Si DEus tantùm eſſet, terreret imensâ magnitu- dine; ſi homo tantùm, careret neceſſaria for- titudine: Cùm verò DEus & Homo eſt, om- nem in ſe colligit & magnitudinem, & ſuavi- tatem. Contemplemur magna opera Domini, ex- quiſita in omnes voluntates Ejus. ι Coœli cœlo- rum, ſol & luna, ſtellæ ſine numero; grandis terræ moles, creata omnia; omnis ccœli ter- ræꝗue ornatus magna profectò ſunt opera Do- mini: ſed majora ſunt vivifica illa Sacramenta, quæ auguſtiſſimus ille, paritérque benigniſſi- mus Homo-DEus in ſanguine ſuo præparavit. En Auctorem Fidei,; & Conſummatorem 7Eſum! XXX En fundamentum, & lapidem angularem! XXXX fontem aquæ ſalientis en vitam æternam! *XXX Cüm ergo ab Auétore accedat pretium operi, col- lige, quanti facienda ſint Sacramenta, quæ tantum habent Inſtitutorem. Vide, quæ dicta ſunt * Lſaj. 9. *X Pſal. 21o. XX Helr. 12, 2, FRXX Iſaj: 25. XVXV Yoan. 4. 142 . 784 Functiones Sacerdotales ſunt de Chriſto in Diſſertatione proemiali ad Sacer- dotem aut ſanctum, aut reprobum; Et Tridui I. Exa- men I. Puncts IV. Hic tantus Auéctor Miniſtrum ſibi me ſubſtituit: theſauros ſuos mihi credi- dit: gratiarum fontes mihi aperiendos comi- ſit: Myſteriorum ſuorum Diſpenſatorem me conſtituit. Jam quo ſpiritu, qua reverentia, æſtimatione, fervore, applicatione tractanda mihi erunt vivifica Sacramenta? Numquid gloria & honore coronavit me Dominus, dum conſtituit me ſuper magnifica & pretioſa hæc opera manuum ſuarum? Quid retribuam Domino? Punétum II. Magnus Auétor Sacramentorum DEIs- Homo; ſed & magna illorum virtus: Quid- quid ad ſanctitatem & beatam imortalitatem eſt neceſſarium, fontes hi ſacerrimi largè ſup- peditant. Baptiſmus in ſortem Filiorum DEI ſecundùm ſpiritum nos regenerat. Confirma- tio roborat, & ut creſcamus in gratia, præ- ſtat. Evchariſtia pane Angelico nos alit. Pœ- nitentia morbos, & animæ vulnera ſanat.- Extrema Unéctio athletam Chriſtianum perfi- cit, & animæ ſanitatem confert; quin etiam corpus reſtituit, ubi hoc ad animæ profecerit majus emolumentum. Regitur Eccleſia, & multiplicatur ſpiritualiter per Sacramentum Ordinis: multiplicatur eadem corporaliter ſacroſanctò Matrimonii Sacramentô. Itaque 55 Domi- Nid mm le ſ 6mmen m wll e anenanntn Enden. N n .llen el Poniſtun 0ot Norunent: Gorſtobtete (anetts ed l hrr ilintu n Deiun, ACn fich 1 Peorunin n, E eo cot nie gope cone Elerteipietan ntnitt inie 1r Dl Hlos hneltz genennt p inſers iine . Aehne lt lPotgo fin n Jumonn 1l Necicnen Aerin tumerte uikimi D dien, Cnni A cinn l 1l,l, nen Bigfun. 1 ſlie, bifneheni, Unirier aun minnil num hi ns Audore auns lorn ii Peiinn Oran Dlhel hiin gun 2 Mlcnn Acnenenn tonaritmeben mugnbaf tumal in Kerunem !) Shionnt in renn. 5gent teundg nenz Aurinnm ANe Cn dtnn hikun er: e Ani 1. leim hc tet Ne mn r aten ten 5 Meditatio VI. 78 5 „Dominus noſter IEſus Chriſtus Sacramen- „ tis numerô paucifſimis, obſervatione facil- ,„„ limis, ſignificatione præſtantifſimis Societa- „ tem novi populi colligavit.* „Alia ſunt „ Sacramenta dantia ſalutem, alia promitten- „ tia Salvatorem. Sacramenta novi Teſtamen- „ ti dant ſalutem; Sacramenta veteris Teſta- „ menti promiſerunt Salvatorem. Mutata „„ ſunt Sacramenta: facta ſunt faciliora, pau- „ Ciora, ſalubriora, feliciora. * „Prima Sa- „ cramenta ideèò ablata, quia impleta: & a- „ lia ſunt inſtituta virtute majora, utilitate „ meliora, actu faciliora, numero paucio- „ ra. ** Vis eorum inenarrabiliter valet pluri- „ múͤm, & ideò contempta ſacrilegos facit. „ Impié quippe contemnitur, ſine quo non „ poteſt perfici pietas. **τ En!l viytutem operum ſuorum annuntiabit populo ſuo. *XXXX Mirabilis virtus, quæ DEl Filios, Coœli Principes, Chri- ſti cohæredes generat! Magna virtus, quæ robur ipſis inferis timendum præbet! Potens virtus, quæ pane cœleſti vitam alit nobiliſſi- mam! Prodigioſa virtus, quæ morbos & vul- nera ſanat quantumvis putrida & letha- lia! „O Medicinam omnibus conſulen- ˖; tem omnia tumentia comprimentem, om- „ nia tabeſcentia reficientem, omnia ſuperflua reſecantem, omnia neceſſaria cuſtodientem, „ Omnia perdita reparantem, omnia deprava⸗- *S. Aug. Ep. ?1 15.C. 1. ** Idem in Pfal.7 3. *** Iden l. 719. contta Fauſtum. c. 13. **XX idem ibid. c. 11. XXX Pſal. 110. . R. P. Dufrene Exercitia. Dd d 55 ta 786 IJIndex Materiarum. „ ta corrigentem! *,„„ Quænam virtutis tan- tæ beata origo? in ſanguine Agni; in meritis & gratia Salvatoris. Fontes chariſſimi; ſca- turigines pretioſæ, quas divitias funditis! Ni- mis honoratus ſum, DEus Optime Maxime! quèòd me peccatorem eligere dignatus es, ut gratiarum theſauros, tuo ſanguine compara- tos, in Fideles diſpenſarem, unde & ipſe pro me, quantùm lubet, ſemper haurio. O diwitiæ inveſtigabiles Adoratur humillimè Sacramentorum Divinus Au- Gor: ſequitur dolor & confuſio propter negligentias innumerabiles in adminiſtratione, aut perceptione illo- rum admiſſas. Excitatur æſtimatio, & fervor: ſta- tuitur, quid & quomodo deinceps agendum &c. Index Materiarum Tridui ſeptimi. Dies I. Oratio Sacerdotis. Conſideratio I. SS. Patrum ſenſa circa funitiones Sacerdotales. P. 68 5 odt n uli Leci ulahn . gle nent N fe uun lun He⸗ Nndio Cbdde M. edi Uncuu, Led Mmiin Chifilt. kune Arlun lehb Meci Minmn ,budh Dee Medi- Wumecorun * S. Ambroſ. l. 3. de Virginibur. ** Epheſ. 3. ien. Eenin ehei gbigi ns di critis ont Ohin 1digee dnnn n 1to Ne l tel lner hunn mmmmnli 4Aſmne / liney u N ler fiatun cets ol. , onlete Index Materiarum. 787 Meditatio I. De Oratione Sacerdotis. 698 Lectio I. Epiſtolæ ad Timotheum ſecundæ Caput IV. de faunctio- nibus Sacerdotis. 70 . Examen I. Quomodo orem? 703 Meditatio II. Chriſtus Orationis Sacerdotalis Magiſter. 710⁰ Dies II. Inſtructio Sacerdotalis. Conſideratio II. De Verbo DEI. 714 Meditatio III. De Inſtructionibus. 727 . Lectio II. Dej Imitatione Chriſti lib. IV. cap. I’E. 7 31 Examen II. Qualiter doceam publice, & privatim? 73 3 Meditatio IV. Doctor Doctorum 1Eſus Chriſtus. 739 Dies III. = Sacramentorum Adminiſtratio. Dd dz Conſis 28 2 Index Materiarum. Conſideratio III. De Miſſa. 744 Meditatio V. Pe Sacramentorum Adminiſtratione. „758 Lectio III. Hiſtorica: S. Joannes Chryſaſtomus. eiG52 Quomodo adminiſtrem Sacramenta? 775 Meditatio VI. De ſumma Pelecgt Secnatrezeeſen. 782 NE . A. M. D. . ((E TRIDUIIIMVII. .* PERFECIIO u. SACERDOTIS. l⸗ i⸗ nI 8 Cone elione dareren pf ſ Hm D n uIN. ſnc erde hetteciore en Cubitre Kandh omudb Ulhe ſefech, ſ , Ind iue Düngititur. oltenfinnd DP Mch,. *. (o) „1 Triduum VIII. Perfectio Sacerdotalis Triduò expenſa. Dies I. Amor DEI. Conſideratio I. SS, Patrum & Conciliorum ſenſa de per- fectione Sacerdotali expenduntur. Ut perfectus fit Homo DEI, ad omne opus bonum inſtruétus. 2. Tim. 3. Uidquid Sacerdotes agimus, ſtatû⅛s no- Q ſtri perfectionem ſpectare debet. Quis enim dubitare auſit, hanc à nobis po- ſtulari, cùm ab omnibus Eccleſiæ Filiis exiga- tur: Eſtote perfecti, ſicut Pater Veſter cœleſtis per- fectus eſt. *“ Imò jure majori perfectio à Sa- cCerdote requiritur. Num ideò fortaſſe DEO nos conſecravimus, ut humi repentes, & vul- Dd d 4 . * Matth. j. 2 792 Perfectio Sacerdotalis gari vita contenti, neglecta ſtatús ſanctiſſimi ſublimitate, in Tercenorum affectuum quisqui- liis torperemus? Non erat ſane hio ſpiritus primæ vocationis noſtræ. Præ omni fidelium gradu vocavit nos DEIIS in partem ſortis ſan- dorum. * Primi ad Perfectionem deſtinamur, qui gratiis amplioribus prævenimur. Sandtt eſtote * ad noſtrüm ſingulos dicitur; eadem quippe res eſt ſanctitas & perfectio. Videa- mus, quid Concilia & 88. Patres de hac ſtats noſtri obligatione ſentiant. Concilium Sennonenſe, Anno 1528. habitum, ſic loquitur: „In ſanétorum ſortem veniunt, „ quotquot in Clericorum numerum coop- „ tantur; illam ergo libertatem, quæ in Eſu „Chriſto ipſis data eſt, Vitæ perfectioni & „puritati conſecrent; nullo autem pacto in „ prava deſideria diffluere permittant. „ X Quantum enim Dignitate Ordinis ſu- „ per Cæteros eminent, tantùm his omnigena „vVirtute præcellant. **v UIt adeò conſum- „ matæ pietatis formam, quam ſectentur, in „„ eis reperiant, quicunque illorum vitam in- „ ſpexerint. **νNeque ſolam veræ devotio- „„ Mis regulam; ſed & illius guſtum & ſaporem „ à Sacerdotibus Fideles accipiant. „☛αùCCna „ re Angelicam puritatem ab ipſis Apoſtolus „ deſiderat. Epiſcopi verò ad ſe pertinere no- „„ Verint;-» e. Co. 1. 22. * Leif. 11. 44. **X Concil. Burcdig. 1752. *XXIunnoc. II. in Conc. Rom. X Conç. Aquisgran. ***XXX Conc. Burdig. 1624. D enCenn cn ronam n Criim ſln mnie obine Geſcknia Kvunt Hnc d n ie un ee en ſon, Dynitu d ine d is ninns,it ond n lilsſt iin 1ernoma l ronni t ir ſoglod gani clgons; cun Uorum nitn co 1ſt& Muten tlillna el i Enorum anclt bekte Celn, 1n 1r hencons lüitenonlrent V Ui hereſu, Iuſns, l l Mangtn Ahumme re Wrintem aien en hi Nſe 1. Glti lech hrte 1 unafecdhnn. Cnlt ſine li t. Dreomn 8 1 tote Aiedoven 14 R enn Ptollestenz N et Engt tiant. enſe Aage Ndorumke ficonun inbirurle untintun 4 lt n li le l eſenent kiugkmet clhet etukke Conßcderatio JI. 793 „ Verint, ut Clerum ſibi ſubditum, nemine ex- „ Cepto, moneant, ſuæ vocationis eſſe, ut ſin- „ guli Chriſtianæ plebis capita ſint, ao Duces, „quam vitæ probitate, utili ſermone, ſolid- „ que ſcientia regant, & in viam ſalutis diri- „ gant. Hinc ad omnes DEl Miniſtros ſingu- „ lIariter dictum eſt:,„ Sancti eſtote, quoniam ego ſanitus ſum, Dominus DEus veſter. *. Atque i- „ ſtud jure ab illis exigitur, quos elegit Do⸗ „ minus, ut portio & hæreditas ſua eſſent. „ ** Talis ſit ipſorum vita, ut ſerviat omni- „ bus velut norma in exteriori compolſitione; „in omni actu & ſermone: Nihil in eis repe- „ rire ſit, quod gravitatem, modeſtiam, & ſan- „ æ Religionis cultum non ſpiret. Sic om- „ nis illorum vita continuæ prædicationis in- „ ſtar ſit, & virtutem loquatur. *X Nam ſi- „ cut altiſſima eſt ipſorum dignitas, ita quo- „ que morum ſanctitate ſuper omnes emineant. „ Ipſi Ecoleſiæ Coœlum tanquam ſtellæ exor- „ nant, ut ſplendoris ſui ſacro lumine viam „ ſalutis demonſtrent. „ Nihil in Eccleſia, teſte D. Ambroſio, **Xn invenitur majus, aut illuſtrius, quàm vita Cle- ricorum, & Monachorum, quarum prior ſo- cietatis humanæ rectum ordinem cuſtodit; poſterior autem patientiæ & abſtinentiæ exer- Dd d 5 Citia * Conc. Trid. Seſſ. 14. de Reform. c. I. *X jYhid'. Seéſ. 22. & 242. †F ynod. Alaſ. XNX 5, Am- broſ. Ep. 92. l. 3. nß 794 Perfectio Sacerdotalis citia colit. Una in publico mundi theatro ſpe- Gatur ab omnibus; altera in abſcondito hæe- ,s ſondin ret, ſolius Dei oculis manifeſta. Quare Ath- leii en ent letam generoſum agens Paulus, de ſeipſo non irun minus, quàm de cunctis Evangelii Prædicato- r EUrhi ribus dicit: Spectaculum facti ſumus mundo. Ne- ncto teglt que fruſtra in illum omnes intendebant, quia en mettil ômnibus ad imitandum proponebatur. Imita- Wl Minn tores mei eſtote, ſicut & ego Chriſti. tind heiecm SnleN Al „ * Clericorum igitur vita eſt publicè cur- el rentium in ſtadio, dum Monachi cavernas; „Herocepunh t in quibus lateant, quærunt. Uli adversêm tegulen: ni ſæculi motus irrequietos pugnant; iſti con- e ltn „ trà inteſtinos animi tumultus dimicant. Vi - aiz noſos en „ta prior voluptates domat; poſterior vitat. wimutaſin Una plus habet amoenitatis; plus altera ſe- mMaallt me curitatis. Una ſeipſam publicè regit; alte- Mmbs ini „ ra virtutum exercitiis clàm inſiſtit: utraque Womm n on „tamen abnegare ſeipſam cogitur, ut adhæ- amn dei gn „reat JEſu Chriſto. Clericorum vita palàm hunhn „ à fronte pugnat; Monachorum vita fugien- amgs mnn „ do bellat; vincit una per vim apertam & vincit altera per fugam occultam. Mundum Nmünn 1 95 2⁹ 2² 2² „ ſuperat una, vivens in mundo; ſuperat al- ininimnd „ tera, vivens extra mundum. Prima cruci- ge nitu „figitur mundo, & mundus ipſi: ſecunda am , „ nihil comune habet cum mundo. Una plus or l „ habet auxilii; quare ampliores refert victo- u gvant „ rias: altera minus habet periculi, atque hinc dl ſefſme „ faciliùs illæſa conſervatur. ,„ Uerig nigilinti UI. Aueiollzen * Lid, ie e e au Comnnd de en in aten ufee. Dulleg Ee; Ermgline ikiſnun mne elte ntoporch Cngt lr nin eni dum Monder weron ltat Conr,en Cnitrs Ae Nn scintinr un cend Ckionm i OOachounſu 1 Ner in nCOlNn In nunt vncn Dunde l: = = Omd mhlimn eteilh en B 1 Confideratio I. 79 5 III. Clerici, ſecundàùm D. Chryſoſtomum, per- fectione majori egent: mores Angelicos, ani- mmque ſolaribûs radiis puriorem ſtatus emi- nens, in quo degunt, requirit, ita ut cum Pau- lo gloriari meritò poſſint: Viwo ego jam non ego; vivit verò in me Chriſtus. Iſtâà glorià ſi ca- ruerint, periculum adeunt ſpiritůs ſancti peni- tus amittendi, & in exitium ruendi. 9² 2⁹ 95 95 95 b, 95 95 95 95 55 2 85 25 95 95 5 „ * Qui procul ab hominum Societate in Eremo degunt, tranquilla, & ſecura liberta- te gaudent: nihilominus tamen illis præſi- diis, quæ ſolitudo ſubminiſtrat, parùm con- tenti, novos identidem bellandi modos ex- cogitant, ut hoſtiles impetus elidant, ſuâque omnia cautè adeò peragunt, ut obtenta vi- tæ hujus inſigni puritate, ac libertate, ad ſanctorum in cœlo conſortium evolare me- reantur. Sed quid ſacerdos nunc agat in medio Nationis pravæ, inter mille pericula, & inſanos mundi ſtrepitus? Quanta vi, ac vigilantia opus erit, ne ſuccumbat, ſanctæ- que vocationis gratiam ſecurè cuſtodiat? Major ſanè virtutis integritas ipſi eſt neceſ- ſaria, quàm iis, qui relietô mundéô clauſtra ſubiere. Quot illecebræ, quot peccandi occaſiones, quanta diſcrimina, in quibs continuò verſamur! Quæ ſobrietas, con- tinentia, vigilantia & fervor ſat erit, ut illæ- ſi tot pericula evadamus? Majora profectò 95 * S. Chryſoſt. de Sacerdotio l. 6. C. 2. 93 25 22 35 29⁰ 5 „ 79 gitur. Perfeitio Sacerdotalis & plura hæc ſunt, quàm dici poſſit. Une ictu ſuccidit omnia, qui à ſæculi tumultu ad ſacram ſolitudinem tranſit, quamvis minora ſecum ipſo ſint illi ſubeunda certamina. Verùm ſacerdos inſidiis occultis, & hoſte aperto undique cinctus quomodo ſubſiſtet. niſi magna virtute ſit munitus? IV. „ Accedunt ſacerrimæ functiones ſtatũs noô- „ſtri, quæ eximiam ſanctitatem requirunt. Supremæ Majeſtati propinquare ſacerdos continuò debet, ut intercedat & oret pro omni populo, pro toto mundo, pro vivis atque defunctis: cumque innumerabilibus hominum peccatis offenſum Numen placa- re ex officio teneatur, cogitemus, obſecro, qualem eſſe oporteat, qui tanto Mediatoris & Advocati munere apud altiſſimum fun-= „ Vix Moyſis & Eliæ robur, ac fiducia one- ri tanto ſufficiunt; Et quomodo illud por- tabunt imbecilles humeri? Certè cùm ſa- cerdos orat, quaſi mundus integer ipſius humeros premit: velut parens tot populo- rum, quos orbis numerat, ſinu ſuo comple- cti univerſos debet. Ipſius eſt flagitare à DEO bellorum extinctionem, calamitatum publicarum ſublationem, familiarum pacem, Hagellorum propter peccata iminentium remotionem, & quæ plura ſunt hujusmo- mangn eusonlin 1diucn⸗ Uenns Uer olottos! „deb ann n ,Vodrn, & Ar „Veyun rfte enun Cl te Ubis em tenebi ry ne Al getun l olnn einsanl Ulcernte, obſe Uns Aus, gu nitiur: Cl 0tr nbfettan i bus omen Koimm gur Imlſit eei Milanfci An rünmcanh d famm (Ferl Echerereren Eelre chor’ Im oi omn uin adorant ſerd ila an n die liheolltn n guunt ſhelnla te is wallis, dwgnorocti nnite . e hndier ſockiun nt Kenlun iu okſen uun e S i Nbontetldi tonaheli⸗ nen: (end ots unen urntſe rat, lun 1n 6 Hin Ite Gnn an. ect le Inn ir „ — „ „ Conſideratio I. 9972 di. Sed quomodo Sacerdos tanto huic mu- neri ſatisfaciet, niſi egregia vitæ perfectio- ne ſuper illos omnes eminuerit, pro quibus intercedit? Quid obtinebit, ſi flagellari ob peccata ſæpe majora, quâm Laicorum fſint, ipiemet meretur? Quô animô æternæ Ma- jeſtatis conſpectum interceſſor ſubibit homo ſordium Rlenus, & grandibus debitis ipſe- met onuſtus? „ Sed cum cœperit is invocare Spiritum ſanéctum, & accedere jam propius ad tre- mendum Sacrificium celebrandum: ubi ſu- premum cœli terræque Dominum ſuis ma- nibus jam tenebit, quem locum ſacerdoti, quæſo, tunc aſſignabimus? quem perfectio- nis gradum ab illo exigemus? qua ſanctita- te ornari ejus animam volemus? Vos enim conſiderate, obſecro, quales oporteat eſſe manus illas, quibus tanti operis tractatio comittitur: Qualis eſſe lingua debeat, quæ verba profert tam divina, fublimia & effica- cia: Qnibus ornamentis inſtructam deceat eſſe animam, quæ talem, tantumque ſpliri- tum hoſpitiò excipit? Sub horam ter ado- randi ſacrificii Angelorum turmæ ſacerdo- tem circumdant, & comitantur: Cœleſtium Poteſtatum diverſi Ordines ſué modé jubi- lationis, ac reverentiæ clamores edunt i pſum- que altare choris Angelorum undequaque cingitur, qui omnes imaculatam victimam certatim adorant, & humillimè venerantur. Quis veròô iſta in dubium vocare auſit, . „ modè 7998 Perfectio Sacerdotalis 55 55 2² 22 a5 55 23 53 55 22 52 55 25 59 29 2 35 5 5 33 55 „» 36 »5 92 modò vel obiter inſpiciat ſumi Sacrificii Ma- jeſtatem? „* Sanctiſſimum ego ſenem novi, pergit Os „aureum, cui DEus magna myſteria patefe- cerat: ſincerè is confeſſus eſt, vidiſſe ſe Angelorum, altare ambientium, multitudi- nem, qui ſtolas candidiſſimas induti, capita ſua humiliter inclinabant, ùt facere milites coram prætereunte Imperatore conſueve- runt. His ego viri piiſſimi dictis facillime aſſenſum præbeo, poſtquam ab alio DEl ſer- vo ipſus audivi, eandem ſibi viſionem obti- giſſe: ſed & hoc addidit, illorum Fidelium cor- pora, qui panem cœleſtem devotè ſumpſe- rint, ſtatim poſt obitum angelicâ cuſtodiâ, ob reverentiam Dominici Corporis, quo re- fecta ſunt, pretiosè muniri, dum interim illorum animæ in cœlum ſubvehuntur. „ Quid, amabò, cogitatis vos, ajebat idem S. Chryſoſtomus ad illos, qui ad ſacerdo- tium ſuſcipiendum illius modeſtiam urge- bant; Vos hominem mei ſimilem, veſte nuptiali minime ornatum, ad conficien- da ſacroſancta Myſteria pertrahere velle? Sacerdotis animum adeò purum eſſe opor- tet, ac nitidum, ut lucere toti mundo poſ- ſit; ego verò multiplicem in animo reatum circumferens, tam tenebroſus & miſer ſum, ut ne oculos quidem levare ad Numinis Majeſtatem auſim. Sacerdotes, velut ſal „ CCleſte, * CS. Chryſoſt, ut ſuprà. 4 nn ſ, ſuit⸗ uolnngos ifcrthnn innn lilt „ enie Ir un Pekelicll rgurt Aennis Ene ettcior Lodins uncl ſenb wn minis 9 odne o Ppher Vin h emum Mud Ni konn rno ie, kockunge ne ni nnn Iterann l ſolids, i h er uton⸗ ltien aſen, gohiberi ünsznin inrt fut Uhtikuitionen ie gemimm Ualeſt gora Imenm frutt ledt SS Conſideratio I. 799 lüihi „ Cœleſte, veram ſapientiam ubique diffunde- „ re magnòô ſtudié debent: me omni ſapien- en e „ tia Vacuum quis ſuſtinebit niſi vos tantuùm, n ſenn „ qui affectu erga me nimio excœcati, meam ein »„ indignitatem minime conſideratis. „ En! thenden, J quàâm demilſsèe vir ſanctus de ſeipſo ſentiat, & Bälimsin quantam perfectionis ſublimitatem in ſacerdo- Denhien te requirat! emm V. Ait „* Sacerdotibus (Quis dubitet?) Vitæ a- A „ Givæ perfectiones competunt, eò quèôd lln ſanctiſſimis functionibus occupantur: At del „ veroô non minus vitæ contemplativæ divi- Eee „tiis abundare ipſos neceſſe eſt, ait ſanctus nene „Proſper. Vita hæc ſecundum nonnullos nmniNu⸗⸗ „ ſapientum aliud non eſt, quàm Myſterio- nuI nn „rum à ſenſu remotiſlimorum cognitio; vel nſtnn „ nobile, ſanctumque otium eſt, quod ex li- as n „ bertate à curis mundanis nalſcitur;:; vel in , Ar „ ſacrarum litterarum ſtudio conſiſtit: vel di- In eie „„Camus potiùs, illam in divinæ præſentiæ nenm „Luſtu, ac fruitione ſitam eſſe. Nunc ego uum 4 „nil dubitans aſſero, pium ſacerdotem nulia t emm „ratione prohiberi, quin ad hoſce quatuor önd , perfectionis gradus aſcendat. Quod autem ä pleniorem futurorum ſcientiam, & ſum- ennn „ i boni fruitionem attinet, fateri neceſſe nttkk „ eſt, hoc geminum caput longeè perfectius ueAN „,in coleſti gloria obtentum iri, quam in uatrs, Et „ hac lacrymarum valle unquam fieri dal⸗ 6 „ lit; * S. Proſper de wita contemp. Sacerd. l. 12. c. 12. ) 80⁰⁰ Perfectio Sacerdotalis .0 — ſit, ubi ſine defectu & erroribus nun- quam vivitur. Tunc veròͤ, ſubmotis impe- dimentis, non ſolùm res creatæ omnes; ve- rùm & ipſa DEI ſubſtantia clare videbi tur. * „ Certum porro eſt, reliqua duo capita, quæ ad modô dictam beatitudinem viam ſternunt, haberi jam nunc à ſacerdotibus oſſe, nimirum integram à curis mundanis ibertatem, & ſacræ Scripturæ ſtudium. Cùm dico, Sacerdotes pertingere huc poſſe, illos intelligo, qui à ſæcularibus negotiis abſti⸗ nentes, otio & pigritiæ locum dare non ſo- lent; verùm qui perfeétioni propriæ inten- ti, & à mundana ſapientia, quæ apud DEum ſtultitia eſt, prorſus alieni, ſanctis Medita- tionibus, & verbi Divini prædicationi ſtu- diéô indefeſsé vacant; atque hinc veram ſa- pientiam, rerum cœleſtium ſaporem, mundi contemptum, & quæcunque huc pertinent, feliciter afſequuntur. Sanam doctrinam non ſuſtinentes fortiter hi redarguunt; probos confirmant; ipſmet per virtutum præſtaatiilimmarum exercitium DEO ſemper magis appropinquant. Hi ſunt, qui & ipſi- met in ſanéctitatis ſtudio conſtanter orofi- ciunt, & ſibi commiſſos ad meliora ſemper provehunt, qua ratione in terris adhuc a- gentes, vitain cœleſlem vivunt, beatæue contemplationis guſtum jam nunc præoccu- pant, quo efficaciter ſtimulati, & ad omné bonum diſpoſiti, felicitatis æternæ conſuma- . „„tionem en ſieg 2 teluiz ilb hun icdun ine ten orid ,n Cnito, lein Mndl 5 Qicgoid en alkumg oil e ihruneni Anplin ine z, Ounnil ed icope upin n ſeennocl Nn, ſik iono udis br guc⸗ 0 glun fanis penrtam in lort iſll nli e tenun Ulnen, gul h Dükris Nrrt, upune grrct nnmtie,, e ercos, um Cün Di uen & lezen nis nole inrn i il llcleſ Cat. Ufn kygtiee Glltiit Conſideratio I. 801 1 erter „ . iinne „) tionem patienter exſpectant. Atque hine d ſuæ dignitatis faſtigiò nullatenus in ſuper- teeog *⁹ 1. Bint S . ) laper- ,Ac biam acti, nec inaniter tumidi, quòôd Capi- lmn d 5 n „ ta & fidelium Patres honorificè nominentur, * n etiudie gaudent potiùs de beata ſpe unionis glorio- „ ſæ cum Chriſto, qui non modè Fidelium, „ ſed etiam Sacerdotum Caput & Pater eſt. VI. „ Quidquid de perfedtione diſſerimus, ait „ lalvianus,* potiſſimùm ad ſacerdotes perti- „ net; ipſorum enim eſt, præbere cæteris ex- „ emplum, illisque pietate tantum antecelle- „ re, quantùm eos ſuperant dignitate. Ni- „ hil quippe turpius eſſe poteſt, quàm homi- „ nem venerandi ſtats celſitudine conſpi- „ cuum, vitæ ignobilis abjectione ad infima „ detrudi; Et quid aliud eſt dignitas ſine me- „ rito, quàm inanis larva, & mera deceptio? „ Margaritam in ſordibus defixam meritòô di- „ Camus illud faſtigium Dignitatis, in quo „ ſtare indignum videmus. Unde ſequitur, „ ſacerdotem, qui proximus Altari ſuper a- le „ lios ob ſtats præœærogativam eminet, virtu- mui „ tum quoque præcellentiâ debere ipſis pluri- „ muùm anteire. „„» Cape, Sacerdos, grandem hanc & ſolidam veritatem. Cùm DkEus ab infima plebe tan- tum exigat, & legem charitatis adeò perfe- enς Ctam vel ipſis mulierculis præſeribat, quantam eneE perfectionem ab illis poſtulabit, qui hanc do- PolinAne * Ad Eccleſ. Cath. l. 2. ee R. P. Dufrene Exercitia. KEee cere 4 . n dn Vin nnn 802 Perfectio Sacerdotalis cere verbõô & exempléô debent? Certeè ſancti- tatem non vulgarem à facerdotibus petunt omnia tam veteris, quàm novi Teſtamenti di- Vina Oracula. Quamvis in lege antiqua liceret Judæis di- Vitias congregare, Levitis tamen, & ſacerdoti- bus longè minor diteſcendi facultas concede- batur; nec enim aut agros, aut vineas, aut fundos ipſi poſtidebant. Judicemus nunc, an hæc ſit voluntas DEl, ut ſacerdotes in lege gratiæ collectas de bonis Eccleſiaſticis divi- tias in conſanguineos profundant: cogitemus, an liceat nobis modò Patrimonium pauperum aliis elargiri, quibus non licuiſſet olim ſub lege veteri quidquam ùt proprium poſſidere. Hinc Servator noſter in Evangelio ſacerdo- tibus ſub præcepto injungit perfectionem, quam aliis per modum conſilii tantùm ſuadet. Vide ſis, quid ad juvenem illum ſæcularem di- cat, qui ad vitam æternam ſolicitè aſpirabat: Si vis perfectus eſſe, inquit, vade, vende omnia, quæ habes, & da pauperibus.* Sed quomodo ad ſacerdotes, Evangelii ſui Miniſtros loquitur? Nolite poſſidere aurum, neque argentum, neque pecu- niam in Zonis veſtris: non peram in via, neque duas tunicas, neque calceamenta, neque virgam. ** Ob⸗- ſerva diſerimen, quo hine Laicum, & illinc ſacerdotem alloquitur. Priori dicit: Si vis-- vende omnia. Poſteriori mandat: nolite poſſdere. Tantumgque abeſt, ut virum Apoſtolicum hu- jus mundi bonis affluere velit, ut potius mini- . . mmaz⸗; * AMarc. 1e ** Aatth. 10. enenn Pnetit: vrcr llmn. mnonſte 1 l enulkum ſd olt e N n. None e 5D Mniſrie Pere, dun inun Abwretes Hen⸗ lia Unrſbiger! tene ebtis mni n Eunlunur! Uud notare Bens Belents uAls velti hl wrun theiuate pllte umlor Aon grelerbi iort wobis d⸗ Ellio pololr lckornto ſe Nependtig ſic Iun Mods ve ,Cin tia: D 9n aſhendete Aünylleug Prelinn in chn nenliſ ng, m In Mu, ſhir dent Cend lealoih Moji Telun uleenet men Al⸗ Ndi heries 4 e licum iriden N Nlr utßt Akniau, lentpiur⸗ 3 Conſideratio T. 803 ma, quæ iter agenti videbantur neceſſaria, pe- nitus interdicat: vel ſacculum non patitur: nolite portare ſacculum. Simplicem tunicam ad- mittit; geminam prohibet: nudis pedibus per- currere mundum jubet. Sed quid tandem ba- culò poſſit eſſe vilius? & hunc tamen pro- ſcribit. Nune verò licebit fortè ſacerdoti- bus, DElI Miniſtris, non modò pecunias cor- radere, dum vivunt; ſed & poſt mortem ſuam ad hæredes laicos pinguia Eccleſiæ patrimo- nia tranſmittere? Et ſatis non erit, vitam his terræ foœscibûs maculaſſe, niſi etiam poſt obi- tum ſtabiliantur? VII. „ Iſtud notate, ſacerdotes Domini! ait „ Petrus Bleſſenſis; * hoc ſeriò conſiderate, „ ſtatüs veſtri ſublimitatem virtutum & me- „ ritorum theſauros à vobis exigere: iſtud „ pPenſate, ampliorem vobis, quàm cæteris Fi- „ delium prælcribi perfectionis menſuram. „ Major à vobis deſideratur pietas; ſtudium 3„ & lectio poſtulatur liberalior; neceſſaria „„ Vobis eſt oratio ferventior, caſtitas purior, ⸗5 temperantia ſtrictior, laboris patientia fir- „ mior. Minùs vos decent ludicra; magis , afficiant ſeria: Emineat in vobis manſuetu- „„ do; comendetur ſupra omnes Laicos mo- ,„ deſta in vultu gravitas, in moribus integri- „ tas, in veſtitu ſimplicitas, in ſermone par- „ Citas, in menſa ſobrietas, major in omni vita „ ſanéctitas, & magis ignita charitas. „» . Ee e 2 Medi- *Petr. Bleſs de Conſtit. Epiſe. M. 804 Perfectio Sacerdotalis Meditatio I. Hesönthn nne Ni Ce Eanuc Md. r he fentin Eepnrteſet, l Ditit ei tertiè: Simon Joannis amas me? Joan. 21. eeean 6Kmien RAtiones variæ adduci poſſunt in medium, Rinres ob quas DEI Filius tertiò Diſcipulum ge lit ai ſuum interrogaârit, an ſe amaret? Exiſtimart ciſs nnftl S. Auguſtinus, * triplici negationi toties ite- Dec. Mn ratam charitatis profeſſionem opponi debuiſſe Ierronn ut illa ſarciretur; Et ne plus vocis elicuiſſe niimn Pt videatur mors iminens, quàâm vita præſens. ſtieg “ . Sed alia ratio, magis in rem noſtram faciens, n n, 1 hæc eſt, quôd interrogatione hac tertiò itera- Wkich De charitate in DEum ſacerdotali. ta, demonſtrare nobis in perſona diſcipuli Ser- glienll vator voluerit, ad quem perfectionis gradum eieet evehere ſuam charitatem ſacerdotes oporteat. nin eis Vult nimirum ab Eccleſiæ ſuæ capite triplô nſ magis amari, quàâm à reliquo Fidelium cœtu. Mina het Videamus nos primè, quantus in DEum amor ino god n à nobis poſtuletur, quos elegit ipſe, ut ſacer- enn ſfnin dotes ejus eſſemus, & Fidelium Patres. Me- lallinrhatte ditemur ſecundò, quibus indiciis prodere ſe de- uleton ni beat hic amor noſter, dum ſupra comunem rßebbn charitatis modum meritò afſſurgit. Kntiſius be . Autili: Rrn Punctum I. iatrobiſlg, 1 Nhuedsce Adeò parum, & nihil eſt, quidquid in terris nie, nii poſiti de charitatis debitæ menſura vel cogita- drnu ertt mus, ſeichhltit * Tract. 123. in Joa. Akäini nlri⸗ n) n relt ni n n, lmg denid d l meri lci degrniin Prtione n hen en er len ſ cele ſteggt leiccoſir. Ooumaal s tketie Etelun kmn icrise Con iunds 1o Ant leh Ctgli eweninne Meditatio I. zoy mus, vel dicimus, ut balbutire cum infantibus videamur, ubi de DEO diligendo loquimur. Præſtat hic ſilentium præ lingua; Et magis nobis prodeſſet, corde ſolo in ſpatia quodam- modò imenſa excurrere, quâm potentias cor- poris & animi univerſas, quæ infirmæ admo- duͤm ſunt, operoſiùs exersere. Hinc ortum utique duxit celeberrima S. Bernardi ſenten- tia, cujus manifeſtæ veritati nemo ſapiens re- fragetur: Menſura diligendi DEum, diligere ſine modo. Ultra omnes terminos proferatur, & menſuram ignoret ſacerdotum ſanctus amor. Ultrò hinc ſequitur deſperationis ſanctæ præ- clarum genus, qua fatendum nobis eſt, nulla verba ſufſicere poſſe ad declarandam hinc Di- vinæ erga nos charitatis amplitudinem; ne- que iſtinc conatus diligendi quoscunque ex parte noſtra unquam ſuſſecturos. Quæ enim- verò menſura par eſſe poterit illi objecto di- metiendo, quod in meras, quomodocunque ſpectatum, infinitudines ſine termino excurritz Forſan Divinæ perfectionis menſuram ſuppedi- tabunt? ſed non minus infinitæ ſunt, & inef- fabiles, ac ipſe DEus. Num charitatis menſu- ram dabunt illius beneficia? Numera, ſi potes, quæ accepiſti: Et numera, quæ accepturus es, niſi ipſemet obſiſtas. An divina ipſius patien- tia, qua hucusque toleravit nos, amoris mo- dum dictabit? niſi prorſus Divina hæc fuiſſet, tota funditus erat exhaurienda: Quantùm & quoties illam, utùt imenſam, fatigavimus? Sed qualem dilectionis menſuram præſcribet nobis Ee e 3 ſipgu⸗ 9 806 Perfectio Sacerdotalis ſingularis charitas, qua per vocationem ſan- ctiſſimam ad ſublime Sacerdotium tot aliis præ- habiti ſumus? Veriſſimum itaque eſt, teneri nos ad amandum ſine modo, & menſura, ubi menſuram & ipſe non habet; nec modum er- a nos ullum tenuit ampliſſima Ejus charitas. Bilata cor meum, DEus ter Magne, cujus Potentia limires ignorat! Da majorem te aman- di virtutem: da facultatem diligendi amplio- rem! Nunquam laltem permitte, ut vires omnes amori tuo non impendam. Diligam te, Domine, fortitudo mea. Punctum II. Nunquam in vitæ hujus exilio certâ ſcien- tié compertum habemus, an DEum diligamus; aut an ab ipſo diligi mereamur. Funeſta hæc incertitudo graviter affligit animam, quæ ſa- pienter intelligit, creatam ſe eſſe, ut Eum di- ligat, & illius beata poſſeſſione ſalutem obti- neat. Verúm indicia quædam funt, illius du- bii horrorem mitigantia. Hæc ipfſa incerti- tudo ſolatium præbeat, cùm te affligit; nam quèò magis illa te cruciat, quéve ampliùs ti- mes, ne DEum ſatis non diligas, tantò ſecu- riuùs eredes, illum à te amari. Alterum tuæ dilectionis argumentum eſt, ſi de DEO fre- quenter cogitas; ubi enim theſaurus tuus eſt, ibi & cor tuum erit: ſicut viciſſim ibi the- ſaurus tuus latet, ubi verſatur cor tuum. Tertium veræ dilectionis ſignum eſt obſerva- tio mandatorum; ſic enim ipſe Dominus: Si iligitis * Pſal. 17. . N. , alii arits wn CALAS rnn E Pn eten ſi en roncet: ſehenemer umne Cont Keli ſii ſeſto euif En tus * ( on thirebt, izun kilten Glvemer kudoe 4 77 Iltima Aim & Cre Pnen awcihtis glen tunet. mmor u ſnckit riN? ( Ki) krenp mi lihniuts Toun 1alld al n here celch itite ſon ünn wirnun Knnr nenn nns Dinine, i lſleie mi mun , ent leien n AMeti 5 ll 1 — niriit ertotium hm iundee wid, Ue Adeng dee 1 nhichmbe N dr N! Damurrn. luten en ſe Ninhenta ,, 4 Gin l huinschni⸗ Nns anlul Verenmu ier 1ipt nmr udbch ſoſeltcrit⸗ gortn r. Mriii t, chnet, cint, l . on le⸗ Meditatio I. 807 diligitis me, mandata mea ſervate.* Quartdè, in- dicium charitatis minimè obſcurum habet, qui DElI gloriam ſedulò quærit, & intentione pu- ra eidem ſervit: Qui amoris proprii cuncta molimina eidem ſubſternit: Qui pro viribus eandem promovet, quique neglectam à mul- tis vehementer dolet, ita ut cum Propheta regio amarè conqueratur: Tabeſcere me fecit Zelus meus, quia obliti ſunt verba tua inimici mei. Defectio tenuit me pro peccatoribus derelinquentibus legem tuam. * Quinrum charitatis teſtimo- nium tibi favebit, ſi fratrum curam geſſeris: ſi animarum ſalutem quæſiêris, & oves paſce- re diligenter ſtudueris. Amas me? Paſce oves meas. *V* IItima Dilectionis probatio eſt, per patientiam, & Crucis tolerantiam quotidie ad imaginem crucifixi Servatoris propius accede- re, in quem transformari omnes deſiderant, quotquot ad ſanctitatem aſpirant. Quis mihi nunc animus? Quanta ſperandi vel timendi materia? Fateor, mi DEus, nondum hæc om- nia Charitatis argumenta ſatis in me ſentio: Verùm ſincere deſidero, ùt mihi quidem vi- detur, obtinere ſingula; illisque, te adjuvan- te, potiri tota virium contentione allaborabo: Tibi dixit cor meum: exquiſivit te facies mea: fa- ciem tuam, Domine, requiram. X In ſancta deſideria pis excurrit voluntas: Deinde ſpem inter & metum poſita, firmiter ſtatuit accendere charitatem: queritur tandem cum Auguſtino: Ahb! ſerò, ſerò te amavi! &c. . Ee e 4 Lectio *Toa. 14. *Pſal. 115. ***oa.21. *⅜fal.26. Perfectio Sacerdotalis Lectio I. Evangelii S. Joannis Caput XVII. De Chriſti erga Diſcipulo? Charitate. Ec locutus eſt Elus: & ſublevatis oculis in coœlum, dixit: Pater, venit hora, clari- fica filium tuum, ut filius tuus clarificet te. Sicut dediſti ei poteſtatem omnis carnis, ut omne, quod dediſti ei, det eis vitam æter- nam. Hæc ell autem vita æterna, ut cognoſcant te lolum DEum verum, &, quem miſiſti, JE- ſum Chridlum. Ego te clariticavi ſuper ter- ram; opus conſumavi, quod dediſti mihi, ut faciam: Et nunc clarifica me tu, Pater, apud temetipſum, claritate, quam habui, priusquam mundus eſſet, apud te. Manifeſtavi nomen tuum hominibus, quos dediſti mihi de mundo: Tui erant, & mihi eos dediſti: & ſermonem tuum ſervaverunt. Nunc cognoverunt, quia omnia, quæ dediſti mihi, abs te ſunt; Quia verba, quæ dediſti mi- hi, dedi eis: & ipſi acceperunt, & cognove- runt veré, quia à te exivi, & crediderunt, quia tu me miſiſti. Ego pro eis rogo: non pro mundo rogo, ſed pro his, quos dediſti mihi, quia tui ſunt: Et mea omnia tua ſunt, & clarifieatus ſum in eis. Et jam non ſum in mundo, & hi in mun- do ſunt, & ego ad te venio. Pater ſancte, fer- vaà eos in nomine tuo, quos dediſti mihi, ut ſint unum, ſicut & nos. Cùm Nncememne ie to. C mnotreiheli Uifan nhlen 1ebre lon dun meond des Etmconen Sdok, gun end noulunt Non weo te lErtzelsi ni ſon Aeo n g in ſeliate. 5 Irtwidlineiin undum. It h 1 utſail ndoesaute nicelitmn 1 Nomnes vonn pönte, ut i Uumunens, g Ihem, Avam d Lumm ſcut & ies, En ra & ono klilgiſ 1 le guose⸗ lnn, gu Minte conſtit I ule, Mn r agnof luultii 10!] is Cn W Nlin gnn 1: Alilen lenn enit ütlin tupe efiten niig lei iii in Nenu te un G n tuun ki 6o: Tni an Onen mun en Nin omniuf i febbugrt Atehenmln lin Aedn M WoNi ſini an⸗ . 61 TLectio I. 80⁹ Cùm eſſem cum eis, ego ſervabam eos in Nomine tuo. Quaos dediſti mihi, cuſtodivi: & nemo ex eis periit, niſi Filius perditionis, ut ſcriptura impleatur. Nunc autem ad te venio: & hæc loquor in mundo, ut habeant gaudium meum impletum in ſemetipſis. Ego dedi eis ſermonem meum, & mundus eos o- dio habuit, quia non ſunt de mundo, ſicut & ego non ſum de mundo. Non rogo te, ut tollas eos de mundo, ſed ut ſerves eos à malo. De mundo non ſunt, ſicut & ego non ſum ſe mundo. Sanctifica eos in veritate. Sermo tuus veritas eſt. Si- cut tu miſiſti me in mundum, & ego miſi eos inmundum. Et pro eis ego ſanctifico meip- ſum: ut ſint & ipſi ſanctificati in veritate. Non pro eis autem rogo tantùͤm; ſed & pro iis, qui credituri ſunt per Verbum eorum in me: ut omnes unum ſint, ſicut tu Pater in me, & ego inte, ut & ipſi in nobis unum ſint: ut credat mundus, quia tu me miſiſti. Et ego claritatem, quam dediſti mihi, dedi eis: ut ſint unum, ſicut & nos unum ſumus. Ego in eis, & tu in me: ut ſint conſumati in unum: & cognoſcat mundus, quia tu me miſiſti, & dilexiſti eos, ſicut & me dilexi- ſti. Pater, quos dediſti mihi, volo, ut ubi ſum ego, & illi ſint mecum: ut videant cla- ritatem meam, quam dediſti mihi: quia dile- xiſti me ante conſtitutionem mundi. Pater juſte, mundus te non cognovit, ego autem te cognovi: & hi cognoverunt, quia Eeec 5 tu 810 Perfectio Sacerdotalis tu me miſiſti. Et notum feci eis Nomen tuum, S& notum faciam: ut dilectio, qua dilexiſti me, in ipſis ſit, & ego in ipſis. Examen I. An & quantinm diligam? I. Qualis apud me DEl notitia? Nquamne ſatis intellexi ſenſum illius dicti breviſſimi, cujus tamen ſenſus eſt profun- diſſimus: Nöôſſe te, conſummata juſtitia eſt.“ Si DEum per fidem vivam fſatis novi, perfectus ſum. Unde omnis Clericorum infauſtus tepor? Reſpondet incarnata Sapientia: Quia non nove- runt Patrem, neque me. * Quiænam vita beata Sacerdotis; Vita perfecta & ſancta? Hæc eſt vita æterna. ut cognoſcant te ſolum DEum werum, & quem miſiſti, 7Eſum Chriſtum. *X Utinam non tangat Sacerdotum quamplurimos illa Domini querela: Tanto tempore vobiſcum ſum, & non co- gnoviſtis me! T†à Utinam & me non tangat! Quot annos jam numero Sacerdotii mei? Quan- tum interea profeci in cognitione DEI, & JE- ſu Chriſti? Non ſum fortaſſe de illorum nume- ro, quos DEI Filius redarguit: Medius veſtrùm ſtetit, quem vos ignoratis. α Sciéne quis ille ſit, quem ad Aras quotidie immolo, & mani- bus teneo? Si ſcirem, contremiſcerem: nam & Angeli, & Sancti omnes, quin & ipſi dæ- mones in ejus præſentia tremunt. Sciéne, quan- * Sap. 25. 3. Joan. 16. 27. E* Joan. 17,3. *VFoan. 14. 2. KV oan. 1. 26. n Mietnen, Aueri ſien cemlenl eſt, alum ſe Cinſae iAlednalt a kards kne mndrie In Raelenobinn ipurb n i ſror I gui t lheriebun, II) Hen, untn Sikolonbsioiti 1etimjinini 1e! Unehe e n luipl inwerita, Mriore teſolue 1 giinner lne aten . Eluwignoren tls, & exle 3l,Ee guben UUun, pet i U kulkus fn uittagttintiit S lne. e Nn n itir Cecho, an, a'd nl. 4 in ölpen inelut äleiibin; zumenlan nſmnugii fan l letcorn Nienin * (vin tſech Cn rte ſinlan fimmdnn ſodcelin Cngntor) iuſeleünn Cugri: A itimn Cnntüſeni mnes, ut in wemm. 16. D ul Examen I. 811 quantam Majeſtatem in precibus tam frequen- ter alloquar? Si ſcirem, quomodo alloqui tam irreverenter poſſem? Non ſcio revera, quan- tus ille ſit, cui tam luridè ſervio: Sed quare non ſcio? Quia ſcire non curo. Turpis igno- rantia, quæ Sacerdotem cumprimis ſumméè de- decet! Fatalis ignorantia, malorum omnium peſſima origo! Cur non meditor attenteè, pro- fundeè ac ſeriò Divinam Magnitudinem? Quare ſcripturas non inſpicio? Gur Evangeljuts non volvo? ut quid fidem non exerceo? ad quem iſta pertinebunt, ſi ad Sacerdotem non perti- nent? Heu, quantum à Sacerdotali perfectio- ne diſto! cujus initium non habeo! Initium Sa- pientiæ timor Domini.) Ubi timor in tanto lan- guore? Unde languor, niſi quia non eſt ſcientia in Excelſo? * In ipia ſublimitate ſtats ſanctiſ- ſimi non invenitur, Eheu! Divina ſcientia: Et deſolatione deſolata eſt ipſamet Sacerdotii Dig- nitas, quia non eſt, qui recogitet corde. *Xn Poſsitne autem Sacerdos ignorare DEUM? Egéne hunc ignorem? Sed quid proderit ſcien- tia ſterilis, & exſuceca? Non ignorarunt ſapi- entes illi, de quibus Apoſtolus: Càm cognoviſ- ſent DEum, non ùt DEum glorißcaverunt. X*X* Sed quis fructus fuit aridæ cognitionis? Eva- nuerunt in cogitationibus ſuis, & obſcuratum eſt inſipiens cor eorum.*** (Qualis igitur mea ſcientia? An DEum, ùt DEum glorifico? an glorifico utSacer- dos? *Pſhal. 11 0. Pſal. 72. X* ſerem. 12. VYr Rom. I. 21. VV zyid. 812 Perfectio Sacerdotalis dos? Mentitur, qui dicit ſe DEIIM diligere, quem non glorificat. Nam probatio Dilectionis exhibitio eſt operis. * Hæccine erit meæ Dile- ctionis probatio, quòd luridiſſimè Divina tra- cto? Quòôd ſine reverentia in conſpeétu DElI ſto? Quòd preces celerrimè decurro, & velut onus grave, quâàm citiſſimè poſſum, abjicio? Forſan cogitationes meæ terrenæ, cor mun- danum, & affectus humi repentes Dilectio- nem probant? An DEUIM amo, quando ſen- ſibus indulgeo; cùm ventri ſervio; commoda & otium ſector? &c. Væ Sacerdoti, primum & maximum mandatum non obſervanti, quod tamen perfectiùs obſervare ex mille titulis te- netur! Si Laicum in charitate remiſſum feriunt illa verba terrifica: Qui non amat Dominum noſtrum JEſum Chriſtum, ſit anathema! ** Quoties illa, & quâm graviter Sacerdotem ferient? Si cha- ritatem non habuero, nihil ſum. *FQuid ſi odium & contemptum Majeſtatis æternæ opera mea ſpirant? Sed quid remedii? ſeriò cogitandum; ſeriò agendum; ſeriò ad orationem fugiendum; ſeriò clamandum: Noverim me, Domine Noverim te! Cum timore & tremore operan- dum valde ſerio, quia res eſt quàm maximè ſeria, DElIIM ita diligere, ut ſtatus Sacerdo- talis poſtulat. II. An DEum ita diligo, ùt amare tene- tur quivis Laicus? Quomodo ſervo DEl præcepta? Quantum ab⸗ * 8. Greg. *K1. Cor. 16. KX1. Cor. 13. u inähiul ptebrlhi iglten Norum ins, Komnoch regime uunn rChrkam ſe S, wunſen mi CMhione, ONSLOC Erurölllet wors ſibls ⸗ ine Cornin , ognot be u, lnlanis, zeſe enit dar ronimn kbibit l, lotr fret Kegnals! i erlalospen unnr, uel er enunt, 1 Clcen Iua Encllne or fümmannibose D Ugummine D⸗ Uyltniparenn amntebit unkmten, e Pubmarimis 5 Etferilünsin Arletg etſe Dr lun ſtohaſen Loeine eri lugifine) teniin lbt eripeenn tiline Poln Mer enenen Ve et, tum nor inn atkin Ahen Cettoten ite ſin Orenimn te,6 nore Elenet⸗ 1esl aunn etel 4 Oo, Nu Iacus, rgn Examen I. 813 abhorreo à venialibus? Vivéne piè, juſté, & ſobriè in hoc ſæculo? Num contendo intrare per anguſtam portam? An carnem crucifigo cum vitiis, & concupiſcentiis? Quantum ab- nego meipſum?: num reſcindo ſæcularia deſide- ria? An Chriſtum ſequor? Sumne patiens, humilis, manſuetus, ab omni avaritia valde alienus? Capiéôéne, quid & quantum exigatur à quovis Laico Chriſtum profeſſo? Diligere tenetur DECIM ex toto corde, ex tota anima, ex totis viribus &c. Ad minus aliquid forſan obligabitur Sacerdos? Sanctos eſſe jubet Apo- ſtolus, quotquot baptizati ſunt in Chriſto: Et vanus, mundanus, ſæcularibûs ſtudiis impli- citus eſſe poterit Sacerdos? O quàm terribile purgatorium ſubibit Sacerdos, qui Sanctus non eſt, licèt fuerit piiſſimo Laico in virtute prorſus æqualis! Quid ſi multùm ſit inferior? Sunt inter Laicos permulti; etiam inter fœmi- nas non paucæ, quæ DEIIM prælentem in ani- mo ſemper gerunt; illius mandatis plene ob- ediunt; Crucem ſuam cum gaudio ferunt: Qui devotiſſime orant; neminem lædunt; benefacere omnibus ſtudent; utilia ſemper lo- quuntur: Qui DEUM tenerrime diligunt, & illi quàm maximèe placere per omnia ſatagunt, nullique labori parcunt, ut ſemper magis pla- ceant: Non pudebit me Sacerdotem in gradu ſublimiori ſtantem, copioſo lumine circumfu- ſum, gratiis maximis & innumeris præventum, medis efficaciſſimis inſtructum; & ideò ad per- fectio- 814 Perfectio Sacerdotalis fectiora obligatum, ſequi à longè meliores Laicos? . . III. An DEum diligo ùt Sacerdos? Quantam charitatem exigit Vocationis emi- nentiſſima ſublimitas? Quos ardores poſtulat Charitas DEl erga Sacerdotem adeo ſingularis, & exquiſita, utr Fratris & amici locõ eundem habeat, qui ſcriptum gerit in femore ſuo: Rex Regum, & Dominus Dominantium? * Adjutorem, Socium, Miniſtrum, & Diſpenſatorem bono- rum ſuorum me conſtituit: animas ſibi chariſ- ſimas mihi credidit: Corporis & ſanguinis ſui Myſteria ſacroſancta mihi commiſit; Quid re- tribuam pro tanta charitate? Legatione per- quàâm glorioſa pro Chriſto fungor ad fidelem populum: Mediatorem ago DEUM inter & hominem: Sum Pater Fidelium: Verbô, per gratiæ ſingularis privilegium ſanétiſſimi Sacer- dotii gloriâ, ipſis Angelis venerand, ſum in- ſignitus; Dignitate cœleſti Regibus & Princi- pibus terræ antecello: Quam nunc Dile ctio- nem volunt tanta nomina? Ezximiam, ſin- gularem, exquiſitam. Sed ubi maximè lo⸗- cum habebit Sacerdotalis in DElCIM charitas? ubique ſplendeat: in omni loco ardeat, & creſcat ſemper: Ardeat in templo, ad Aras, in Cathedra, in Domo, ad Oratorium, ad pul- pitum, in cubiculo, in foro, inter domeſti- cos & extraneos. Ardeat charitas minimé otioſa, ſed multùm laborioſa: prodat illa ſeſe . in * 1, Lim. 6. . wilen ivct ktſentim 1lteknun: tr neneken Girunſermo ig rlebencd , in Cnrſil 1geore ae e mea ctiis nel. Quunen leeetins) cormeun rci linm, cun bunguitnon I,ADu eatoelnamt itzeo? doe l,Tinper Doalteret, i W ego: d himr obpeee Mnlra cor⸗ eiit, inel Dlnltercoten umimn, Palto Auceilein lircerio ontemhn Dntianco, Wadi Auetri egl ne nirden en cigſtot W ar, erccten t s E mile⸗ mbert idſan Dinnmnink , ADheir litnit, ( mibl nn e⸗ . Nin tris n ombor ennn! V,Aantd, fro, Al ter (nid orol: Examen I. 615 in omni ſacra functione per inſignem devotio- nem, reverentiam, gravitatem, & applicatio- nem valde ſeriam: Luceat illa coram homini- bus vitæ irreprehenſibilis exemplò: Accendat Proximum ſermo ignitus: peccata exterminet Ardor ille Divinus, quem inter ſupernæ cha- ritatis, in Chriſti corde flagrantis, incendia toto pectore Sacerdos quotidie concipiat. Ta- lisne mea charitas? Si minor eſt, Sacerdotalis non eſt. Quantus in meditatione matutina ex- ardeſcit ignis? Quantus in Divino Sacrificio? Si cor meum tepidiſſimum pateret oculis ho- minum, quanta foret erubeſcendi materia? Sed numquid non patet oculis DElI? IV. An DEum diligam ùt Sacerdos 5 Sanctus? Sacerdos ſanctus fere ſemper cogitat de D EO: Quoties ego? Sacerdos ſanctus charitate inſu- erabili, & inſeparabili; inſatiabili & inſocia- büi Deo adhæret: indefeſsè Dei Gloriam quæ- rit. Quid ego? Sacerdos ſanctus vehemen- ter affligitur ob peccata hominum: eapropter gemit & plorat coram DEO: offenſas repa- rare ſtudet; impedire conatur. Quid ego? Sanctum Sacerdotem conſtanter occupant ani- marum lucra, paſtorales curæ, preces ignitæ, ampliſſima deſideria &c. Quæ mea occupa- tio? Sancti Sacerdotis deliciæ ſunt Cruces, la- bores, contemptus, rerum penuria, homi- num ingratitudo, variæ perſecutiones &c. Quid ego ad iſta? Sacerdos ſanctus orat cum guſtu, 81r6 Perfectio Sacerdotalis guſtu, cum ſtudio, ſumma cum reverentia: Quomodo ego? Sacerdos ſanctus fibi durus eſt, aliis benignus. Nénne apud me contra- rium? Sacerdos ſanctus animum gerit à terre- nis avullum, & totô mundò majorem: Ta- lémne ego? Vir Apoſtolicus excellentem nu- trit mortificationis, & pœnitentiæ ſpiritum, qualis in Chriſto fuit. Quantus hic in me piritus? Quis mihi ſenſus ad innumera mea, & totius mundi peccata? Quomodo pro illis ſatistacio? Sancti Sacerdotes, exemplô Chri- ſti, ſunt humillimi; contemptu & vilipenſione gaudent, ut ſuis opprobriis DEO gloriam pa- riant. Quis ego? Viri ſancti ſuis viribus om- nino diffini, generoſa in DEUM fiducia pleni ſunt, ſéque totos in ejus Providentiæ ſinum projiciunt, & imergunt: Quantum h¹c mihi deeſt? Per ſumam animi manſuetudinem, pa- tientiam & tranquillitatem Chriſtum illi ſe- uuntur, nulli malum pro malo reddentes; ſed vincentes in bono malum. Quid ego ad iſta? In ſpiritu ſacrincii perpetui, & adoratio- nis profundiſſimæ vivunt, & moriuntur, ni- hilque optant vehementius, quàm diſſolvi, & eſſe cum Chriſto. Heu! quâm grandis mihi reſtat via! ſed quid me tandem fiet, ſi inter tot media præſtantiſſima ſanctus non evado? ſi vel unò Altaris ſacrificiò quotidie uti néſ- em! . 4 Medi- AKeane Ee t un m heieDkins Cetos Ai An lumg i Eartcn ancam ien eedhmg in noelbentl „,ſr mumen. O euavelat be oninn Ponen tuun DDells inon bas löl Ae cnos nenorss pgeun) llonls Cori Uogünili eum rin ln lini; ſeiſur ſche Innn Mia homimun Wheeſſonis uels et dſinan unltie Umma Cun e os knchng Nnne APod Wmninnge, nntömeſnr olcn enale i. (mn ſnlis dinr cnt (ut Nercoreh en Cohtenpuhr Mrobris Ann indin; in liar es Man um mmnnad Huuen (in unc, Ai Ntis, gun eu! n m e tulten ieh n lutn gifcünencr Aeditatio II. 21% Meditatio I. Affectiva de Beneficiis DEl. Non ſecit taliter omni Nationi. Plal. 147. Bneficiis Divinis, & ſingularibus gratiis ita Sacerdos affluit, & vallatur, ut, ſi vel mediam illorum partem intelligeret, præ cha- ritatis & gratitudinis magnitudine cor ipſius li- uandum foret, ſicut fluit cera à facie ignis. Teceolamus in conſpectu DElI Beneficia, quæ in nos liberaliſſimè contulit: I. ſunt maxima. 2. ſunt innumera. Hinc amor præcipuus me- ritò exardeſcat. P Punéttum I. Domine Dominus noſter, quàm admirabile eſt Nomen tuum in univerſa terra! Benedi- ctus DElIS in donis ſuis, & ſanctus in omnibus operibus ſuis! EÆterna Majeſtas! Quid eſt ho- mo, quòd memor es ejus; aut Filius hominis, quia reputas eum? Minuiſti eum paulèò minus ab Angelis: Gloria & honore coronaſti eum, & conſtituiſti eum ſuper opera manuum tua- rum! Sunf quæ opera? Super Corpus & San- uinem Filii tui; fuper familiam ſuam; ſuper yſteria ſua; ſuper animas infinitò pretiò re- demptas. Mira dignatio! Conſtituit me Rex cœleſtis Dominum Domus ſuæ, & Principem omnis poſſeſſionis ſuæ: poteſtatem dedit, quæ nec Angelis eſt conceſſa! Poteſtatem dedit prorſus divinam remittendi peccata, ulcera R. P. Dufrine Exercitia. Fff ls- 218 Perfectio Sacerdotalis lethalia ſanandi, morbos peſtiferos depellen- di, ad vitam gratiæ mortuos reducendi. Ad- mirandam poteſtatem dedit conficiendi quori- die, offerendi, tractandi, ſumendi, ac diſ- penſandi pretioſum Coxpus & Sanguinem JEiu Chriſti Filii ſui dilectiſſmi. Hujus altiſſimæ poteſtatis Divinum privilegium quis intelligit? uis conſiderat? Quis æſtimat? Néônne po- uiſti me, DEUS, excelſum præ Regibus tertæ? * Quis enim Rex tanta utitur poteſtate? Quis Principum hac pollet authoritate? Te accedere, te alloqui, DEus Magne, in horas ſingulas licet: negotia æternitatis gra- viſſima tecum agere ſemper conceſſum eſt: Theſauri tui omnes in manu mea ſunt: Ar- cana tua omnia mihi patent: Sermo tuus pre- tioſus mihi creditur: Ducem, Rectorem, & Paſtorem populi tui me conſtituiſti: potuine atnplias honorari? O quanta eſt meæ voca- tionis eminentia; quæ Sanctitas! Quid retri- buam Domino? In vocatione mea ſancta nihil parvum; magna omnia: nil niſi cœleſte ac Di- vinum; Divinus auctor, Divina media, Di- vinus terminus: Majeſtatis hic plena omnia. Quid Eccleſiâ Chriſti ſponſà vel ſanctius, vel Auguſtius? Hujus non modò Filium, ſed & Miniſtrum primi Ordinis eſſe, quanta in Do- mino gloriandi materia! Quid Eccleſiæ Sacra- mentis opulentius, aut magnificentius? Iſta conficio & adminiſtro! Quid anima immorta- li nobilius? Harum non unam, ſed plurimas curan- zle ignnm len ſle Acdn (wnaſt hnelnetzd türter des Iniwun lech tlli Garn ium; mnume 8, molten, 1e eoum Pohnntim, Uet ſenoone i tol HMio ikrrorlum! el benencti⸗ kkuckosadmin narn Aeadie Tqudicſe, m celcero? itsonnit Eud Cucss M⸗ leten bonitt 1 Mmi (vit Gütiene mmor Mnmit in 1 muidit ir teriun futis int n e eſikem fönos ecen dtcanfci l, ſnent, nRdn lni inl Pleriman Wefinn, nlin ſe i authorne lonni,De iu: il intt dr, Dfun rs len Cpoold e nodili ns ele, un Glln t uponend Clniut Uumm, 4 7 Meditatio II. 819 curandas, & ſalvandas habeo. Ilarum una- quæque Regnum terrenum valore ſuperat: Quot Regna ſuſcepi gubernanda! Sed cù⅜m dondaſti mihi Filium tuum, Cle- mentiſſime Pater; Et hunc tanquam Sacerdo- ti fingulariter adeò donâſti, quid retribuam? Tu animam dilectam pro me dediſti, æterne Fili: tuliſti clavos, lanceam, multâmque igno- miniam; innumeros dolores, ſudores, & ango- res, ac mortem; & hæc propter me, ac pro me peccatore! O Myſterium Crucis ſublime, profundum, ineffabile! Quos hic theſauros invenio pro me, pro mihi commiſſis, pro toto mundo! Hujus Divini Gazophylacii Cuſtos, & Adminiſtrator ſum! Crucis tuæ, quæ omnium fons eſt benedictionum, omnium caulſa gratia- rum, fructus admirabiles in menſura bona, & conferta, & coagitata mihi Sacerdoti percipere datur quotidie, modèò ipſe velim: Quid am- pliùs deſidero? Quid ukeriùs dare infinita li- beralitas poruit? Quid retribuam Domino ? In hoc uno Crucis Myſterio theſauros ſapientiæ, potentiæ ac Bonitatis exhauſiſti, 6 Divina Pie- tas! Amoris divitias profudiſti! Quid ultra debuit facere amor tuus, & non fecit? Quo- modo non omnia cum Chriſto mihi donavit? * Dile- xit me, & tradidit ſemetipſum pro me! W Gran- de hoc Myſterium Crucis in manibus meis ad Aras quotidie inſtauratur! Quid retribuam ? F Rom. 5. 32. ** Gal. 2. 20 NK. zien Core Punlctum M. uliun Maxima dediſti, & affectu maximo dediſti, „ ndeneil æterna Bonitas! nunc tuæ pietatis multitudi- meris 1 nem qua ratione dinumerabo? Numera, Sacer- Innbum dos, beneficia in te collata, ſi potes! faciliüs mWninemſen arenam in littore Maris, & Oceani guttas nu- unmh; NI merabis. Quot lumina, quot media, quot in- mum, unn . ſtinctus? Quot mala depulſa, peccata remiſ- d tos mon ſa, pericula ſubmota, Bona corporis & animnæ an Venores donata! Ego Sacerdos multò magis quàm cæ- ſer, teri hominum, beneficiis divinis, velut mari,;, „ totus innato: ſupra me nil niſi beneficia; infra h whſiire me nil niſi gratiæ; ad dextram & ad lævam bo- (bkllldli⸗ norum cumuli. Ante me, & poſt me donorum slrgrini copia. Quidquid video; quidquid audio; quid- lrivcelcon quid tango; quidquid cogito, beneficium eſt. Mhülh Naturæ dona quis intelligit? Gratiæ dona quis ndlene in numerum colliget? Dona Gloriæ quis pro- Arnmle ſpicit? Gratiæ mihi notæ calculum non ad- liy Euila mittunt; ignotæ adhuc plures mentis aciem, MWre te on quantumvis exporrectam, fugiunt. Gratia- lengungti rum communium quæ multitudo! ſingularium & perſonalium quæ affluentia! Amabilis, & Nucpnilis: mirabilis DEl Providentia, quàm benigné vo- ahele cäâſti! Quàm ſuaviter, & efficaciter duxiſti! ue Et quò meò meritô? Imò cum quanto ſemper Ahgüer demerito? Ingratum, iniquum, torpentem, te- Hißsnlexte Pidum negligentem invitare, allicere, ſtimu- are nunquam ceſſaſti! Operi manuum tua- rum dexteram porrigere nunquam omiſiſti. Quanta verô ſunt, quæ mihi paraveras, dii 9b⸗ 82⁰° Perfectio Sacerdotalis. gan, n h Aedr Wei n inr etnin umetia! Nn eln, i i,üUtie tnind goote, ell n,lomemit Cnsllitg,, eſcis 1c; gölan idcort kr ueligtiat 4 Dondlun iwrr dlunn huc esrns Cam, ihn Ellindon. benue¹ u tu, cunt Ndonngunnt Pigunm upe Ntre nt Cxium Ge ugtun 6 Mednatio I1. 3121 obſtitiſſem? Quoties gratiarum ſeriem inter- cidi? Quæ Divina patientia, & longanimitas tua, qua me tolerâſti! Quàm paternus, & in- comprehenſbilis tui Divini cordis affectus! Quid retribuam? Quæ charitatis incendia tan- tam charitatem penſabunt? Etſi dedero corpus & animam, vires omnes, & univerſam ſub- ſtantiam, nihil dedi. Nam quid meus amor eſt ad tuos amores? glacies & algor eſt, fe- brium tremores. Sed quantumcéunque ſim miſer, Nolo, nolo vivere absque charitate: - Stat DEUIM diligere cum alacritate. Altis ſurgat ignibus puræ flama mentis; Et horis, & ſingulis ardeat momentis! Ardeo te millies meum Creatorem: Millies, & millies meum Salvatorem. Absque te pro nihilo, perditúsque forem? Meum quantòô titulò vendicas amorem! Dicam ergo millies: Amo te, Creator! Millies, & millies, amo te, Salvator! Amo te, quid extra te opto, vel requiro? Ampliuùs nil extra te volo, nec ſuſpiro. F ff 3 Die⸗ 82² Perſectio Sacerdotalis Dies II. Præſentia DEl. Conſideratio II. Impedimenta, & adjumenta ſanctitatis Sacerdotalis. I. Impedimenta ſanctitatis. Acerdos aut ſanctus erit, aut reprobus, ut alibi dictum. Statůs Eminentia, in qua * ſaper alios eveétus conſiſtit; rerum ſan- tiſſimarum continua tractatio,; immane obli- gationum pondus, Perierla & plurima & ma- Xima ſanctitatem poſtulant: ſine hujus ſerio ad- modum ſtudio non diu ſtabit in vocationis ſan- tæ faſtigio; ſancta non tractabit ſancte; Onus graviſſimum non portabit, & pericula non eva- det. Excelſum animi robur exigit muneris al- tiſſimi Celſitudo: egregiam puritatem ſibi vo- lunt res ſanctiſſimæ, quibuscum Sacerdos fre- quentiſſimè occupatur: gigantæos humeros fequirit immenſa moles, quam portat: Vi- gilanriam perpetuam adhibeat, neceſſe eſt, ut pericula declinet. Nihil iſtorum habebit Sa- cerdos non ſanctus; quare ſœæpe ſæpius gra- virer impinget. Fundatur autem neceſſitas ſanctitatis Sacerdotalis in illo Servatoris ora- culo: Cui multum datum eſt, multum quæretur ab eo: & cui commendaverunt multum, plus petent . ab lin Donds ſo Toiun lerlll Pllennc, Aurn lönu S ſeter lncettucs d Tine ert eſenuimn ſe Cndhihaten 7 Nen: Mamen tonetoon; erir Correnoren Gea,vond mminonent me meoNcin, inclie dcet⸗ rett iugne 6, u lbi mun 1 Nbimund hrepioct; Afinues conſtn iniltam, N Uoe eum, etkitn nCtihn DEll nfet, a⸗ n uee reſpiet miigi⸗ fümfuumn, un Metotom in rulee Hlon lun, 49. D. ll wens ls ſaiiti , Mem limh i iip il⸗ lehnnte. 1 Ceniinse ince, n Deilnen Nptounenz ltkenſti. Nertble⸗ trcs hune nonn. hlerkſecht Vn hibent! e iiß AMten detd Genmir. lun ſis Un, 5 1 sker Conſideratio II. 823 ab eo.* Dicamus porro ad amuſſim, quod res eſt, ne aut nimium à Sacerdote, aut nimis parum poſtulemus. Nimium poſtularet, qui ſanctitatem ſuis numeris ablolutam exigeret; nimis parum peteret, qui Sacerdotem ad ſe- rium ſanctitatis ſtudium non obligaret. Tene- tur itaque Sacerdos ob ſiatú⅛s ſui eminentem præcellentiam ſeriò tendere ad perfectionem, ſeu ſanctitatem vocationis celſitudini compe- tentem: ut autem ſeriò tendat, labore opus eſt non mediocri; nam hinc impedimenta non levia ſunt removenda; iſthinc adjumenta ope- rosè advocanda. Verùm ut ordine debito in ſummi momenti materia procedamus, viden- dum ante omnia, quid ſit, & in quo conſi= ſtat ſanctitas Sacerdotalis. Hæc efſt itaque ſanéctitas & perfecéctio Sacer- dotis, ut ſibi, mundéque mortuus, DEO vi- vat. Sibi & mundo moritur, dum vitia con- tinuò reſcindit; DEO autem vivit, cum ſoli- das virtutes conſtanter exercet. Aliam ſan- ctitatis Ildéam, Sacerdoti magis propriam, & unctione plenam, ſi lubet, animô concipia- mus: Sacerdos itaque ſanctus ille eſt, qui IE- ſum Chriſtum DEIIM, ac Dominum ſuum ſin- cerè quærit; qui ad illius commoda & Glo- riam unicè reſpicit; Cujus cor motus alios ignorat, niſi qui ad hunc Dominum, velut ad finem ſuum, uniceè referantur. Quare no- ſtra Sacerdotum ſanctitas eſt, in Illum perpe- tuô tendere; Illum cogitare, æſtimare, dili- Fff 4 gere; * Lac. 12. 4. 1 824 Perfectio Sacerdotalis ere, & operari propter ipſum univerſa: ſieræ anctorum, & Beatorum Cœli Civium vita eſt motus perpetuus circa Eſum Chriſtum DEUIM, ac Dominum noſtrum: in ipſorum mente illius pulchritudo eſt objectum cogitationum; Mag- nitudo objectum admirationis; Bonitas amo- ris; ſuavitas gaudii; præſentia felicitatis to- tius objectum ineffabile: Chriſtus DElIS Bea- titudo mentium; Chriſtus Homo Beatitudo Corporum. Hanc Civium ſupernorum ſancti- tatem Sacerdos egregièe imitabitur, ſi circa Chriſtum DEIIM colendum, amandum, præ- dicandaum, & in animabus formandum &c. conſtanter occupetur. Aliam ſanétitatem igno- ravit gentium Doctor: Hanc ſibi propriam fe- cêre poſt S. Petrum omnes ſancti Sacerdotes, qui amaverunt Chriſtum in vita ſua, imitati ſunt eum in morte ſua, & ideò coronas triumphales meruerunt.* Vide præclarum aſcetam R. P. Jacodum Nouet S. J. Lectione in diem Lunæ poſt Dominicam primam Quadrageſimæ. Nunc ad impedimen- ta ſanctitatis Sacerdotalis examinanda gradum faciamus. Impedimentum I. Siniſter de vita, & ſtatu Sacer- dotali conceptus. Nolumus intelligereé, quàm ſit res admodùm ſeria, Sacerdotem agere; quàm ſit res ardua, & perquàm difficilis. Concep- tum noſtrum ad communem vivendi modum formamus, quem plerique tenent; ad paucos, qui ſancte vivunt, non reſpicimus: Quin po- tiùs tanquam homines inviſi, ac ſingulares hi ſœpe notantur; conteminuntur, & fugiuntur. * Brewiay. Quæ 6 5 orinmn inh etletemdin lcn,G nmihin Prlis Mddi erbos ſum concoonerun 1 Woltret, l⸗ 1os hotſe nonen anumnts efeit in kolhruum MMet, Marum er e. V Mrenn agere, mocion at P onere avere etiſnt kecle Uetorbastanta tbmr otißs, 1Klun eerot mwylinam con n Dm Trban Wkgterit, ulnitocien niges angn Mkektite no Hlrentin l. Eeſunt Pin t & Hitin ußi Nn ltiit n Unir e Gin Mrunnte, Otonn lnng, honin Abne i Criendr, hrn 1 ntpenmn iihin ſe n, Annn hlinnin NKinpind, lli ate st rn imrunn ſluale ok Doninen inpetner. iuntigecen i Hnde⸗ lirre, gint Migeeiet ols. 0n Gendiot en A, ſone. C. 1 me⸗ . Conſideratio II. 225 Quæ SS. Patres de vita Sacerdotum ſeribunt, au- xeſes nominantur Quæ verò ab illis Eccleſia exi- git, præſertim ut ſancte vivant, dudum exoleviſſe, atque in deſuetudinem abüſſe creduntur: Ipſa ſceriptura ſacra, quæ ſanctitatem exigit: Sancti eſtote, quoniam ego ſanctus ſum, Dominus Deus veſter, ** ad ſenſus alios à Sacerdotibus detorquetur. Si Sacerdos ſuam Miſſam utcunque legat, ſubin- de concionetur, Catecheſin habeat, Sacramen- ta miniſtret, Breviarium dicat &c. inter bo- nos hodie numeratur, quamvis in omnibus enarratis deficiat ſpiritus; quamvis cætero- quin à ſæcularium moribus non differat, men- ſas, amet, parum laboret, ſomno liberaliter indulgeat &c. Veruùm ſi hoc tandem eſt Sa- cerdotem agere, nulla erit in orbe vocatio commodior, aut optatior: fruſtra & fine cau- ſa ſub onere Sacerdotali gemuerunt tot ſancti: decepti ſunt Eccleſiæ Doctores maximi, qui à Sacerdotibus tanta poſtulârunt. Sed quare non attendatur potiùs, qualem conceptum de vi- ta & ſtatu Sacerdotali formet Sacerdos mo- riens, ultimam confeſſionem peragens, & co- ram Divino Tribunali ſtatim compariturus? Quid proderit, quæſo, morti proximis Idéa Sacerdotii hodierna, & peſſimè fundata? Imò verô in quas anguſtias nos rediget, ſi regula nunc eſt vitæ noſtræ falſſſima hæc Idéa? Impedimentum II. Nimia rerum temporalium cu- ra. Hæ ſunt ſpinæ, divinam ſementem ſuffo- cantes, & ſpiritum extinguentes: Hinc mo- “ Er 5 dicus, * Pontißcale Rem. ** Lew. 11. 44. 826 Perfeétio Sacerdotalis dicus, & fere nullus rerum ſpiritualium gu- ſtus: Hinc (æcularis animus, cogitationes ter- renæ, affectus mundani, ſolicitudines innu- meræ, operûmque inanium multitudo, quæ omnia cum ſanctitate Sacerdotali minime com- ponuntur; Nam hæc animum excelſum re- quirit, totò mundòô, & univerſis mundi bonis ſuperiorem. Deinde, qua ratione Proximum juvabit Sacerdos propter avaritiam, & ſordi- tiem exoſus? Quomodo ſanctus erit, ſi vitiò ſuò non fructificat? Ulterius malum eſt magna luriditas in cultu Divino; Sacerdos enim pe- Guniæ amator nihil ob ſorditiem ſuam ad or- natum templi confert, unde tamen vivit. Linteamina miſera in Altari ſubſternet Eſu Chriſto, quæ in menlſa ſua ipſemet non pate- retur. Impedimentum III. Gula, & Vinum. Sancti profectò non ſunt; imèò ad ſanctitatem pror- ſus inepti, quorum DElIS venter eſt.“ Hinc re- rum ſacrarum neglectus, faſtidium, & nauſea: Hinc ſcandala in populo, & nulla Verbi Divi- ni efficacia, quia meritò vilipenditur, & con- temnitur Sacerdos guloſus, & bibulus, infra Paae damn conditionem ſeipſum deprimens: inc lapſus graviſſimi in abominanda carnis peccata, ob quæ ipſamet ſanctiſſima Religio apud Hæreticos, & malos Catholicos in con- temptum abit. DEUM bonum! Sacerdos gu- loſus, & bibulus, quàm monſtroſa combina- zio! . Im- * Phil. 3. e luun 4 mlun, ei un ol. . Aten e Nee A1 deins, ighimſege Piss hedes m Erocnrun Seioſimn 0 Celinatum, wenirnbs wlele, hee A ete eros iK lrnc ſon Eun, & abl unrl vlmmmn. Mbencol,, goe iil eberet en Aguens heuni Ahtla, ge EEtnes, erum luiftofigen nlipto cl iſni 9, inz leriti Mennt gacer Ungs hoc konnfcimus ea enünckun lin. l n hiint 5 Cdokadn lotulin imnulitus, ihdinne un elcet Ohirisman, untonehe nuin,1 S fiuciinetn. luthen, tininan. N une n. Eblene otnnſs n Ni udiuenmn Mor. nn Cnudt: MFetihi,. DGtun Acon⸗ Dbola, Kn mn dehrnten riunt enr ihw le hoiccsne nl Gdr ron er * Gonßideratio II. 327 Impedimentum IV. Acedia, & otium, Gran- de malum, & perfectioni Sacerdotali ſummè inimicum torpor & languor in obſequio Di- vino, ad quem otium, pulvinar diaboli, viam ſternit. Sacerdote otioſo ac tepido nihil eſſe poteſt abjectius, nihil peſtilentius; namque apud ipſum ſcelera gregatim nidulantur. Quam terribilis aſpectus, hominem ad omnia ſumma natum & vocatum, ad infima deſcendere; tem- pus pretioſiſſimum, grandi æternitatis nego- tio deſtinatum, turpiſſimà ſomnolentiã, & impertinentibus ſtudiis obligurire; nec ſibi prodeſſe, nec aliis; ſed graviſſimè tantum nocere! Sacerdos & aleæ, joci & luſus, pig- ritia & ſtupida ſomnolentia, quàm portento- sè iterum, & abſurdè in DEl Miniſtro com- ponuntur! D=MWGW Impedimentum V. Conſcientia impura, & calloſa. Væ Sacerdoti, quem ſanctus DEI Timor de- ſeruit! Deberet eſſe mundus inſtar Cryſtalli, & eſt quavis lacunâ fœculentior. At non ſo- lùm lethalia, quæ nec nominari debent inter Sacerdotes; verùm & venialia ſunt nobis ſin- gulari ſtudio fugienda, niſi à perfectione ſta- ts noſtri totô cœlô aberrare volumus. Mun- damini, qui ſertis vaſa Domini.* Sic olim Sacer- dotibus, ac Levitis præcipiebatur, qui tenuis umbra erant Sacerdotii noſtri. Credamus, multò magis hoc præceptum ad nos pertinere, qui conficimus, portamus, & ſumimus to- ties ſacroſanctum Corpus Domini. Væ iterum Sa- * Lüai 72. 82⁸ Berfectio Sacerdotalis Sacerdoti, cujus conſcientia infeliciter calloſa jam obduruit! Quàm timendum, ne formi- dandam peccatorum menſuram aut implerit, aut proximè ſit impleturus. Seriò invigile- mus, ne in conſuetudinem deſinant etiam ve- nialia, quæ viam ſternunt ad mortalia. Sed quem fructum in proximo faciet Sacerdos pec- cator? Qui ſibi nequam, cui bonus? * Credaâm- ne, ſapientiſſimum DEIIM gratias ſingulares fructus Apoſtolici ante porcos projecturum? Impedimentum VI. Superbia. Sacerdotes quâàm maximéè tangit illud ſpiritůs ſancti oraculum: DEus ſuperbis teſiſtit; humilibus autem dat gratiam. *X Nihil ab humillimi Kedemptoris ſpiritu, & perfectione magis alienum, quàâm ſuperbus Clericus, ſui rerumque ſuarum inanis æſtima- tor, & aliorum contemptor. Efferri & in- flari ob metuendam, & periculi plenam Sacer- dotii Dignitatem, quanta inſania! Efferri ob ſcientiam quanta vanitas! Inflari ob nummos, & rerum copiam, quæ ſtulta cœ- citas! Hinc lapſus horrendi, & propudioſi fere ſemper initium ferale ducunt, ſlumeéque luctuo- fſum. Dilectus DEO, & hominibus Sacerdos humilis: ibit de virtute in virtutem, & mira operabitur. Inviſus DEO, & hoininibus Sa- cerdos inaniter tumidus: ibit de vitio in vi- tium; & nihil boni, ſed mali plurimum opera- bitur. ðDèð Impedimentum VII. Familiaritas, & liberior oum altero ſexu converſatio. Quantumvis hæc inno- . Ecsli. 14. * Jac. 2. uſtit ite lntk e, Ateonnn. eitrriln. ſund woe, guc⸗ 4. Klquld⸗ , Uumeni rod zartin Eerdr iuctciun, lenntr ſe l Eielagtur i ercotoombi M ſiſſrumn 1 ulſnomin Sſeiu. Nun⸗ Allnre por gnnſits conn bart imm⸗ Negis nition p onni auce ripendtnr. Uunnnlis, ie MINNNN Nob Pelanegens, upltedi. UMlgennn pre⸗ NCiridunt: 1Ir c fen Mllenm. A fͤiſle, enmm, 1 ſnun t 4 4 Neri⸗ 1 nteinntt, N Anon, heetdern, inig Agtirt phneihn ectz4 llug une Punl,is tenißrie 1 unſen mminnselr 1 Mn I Mene ni N 6) Mi9 ge llor⸗ opoloſe enelen. bes Aentn en, An lhonindbus le iio n Wwimunos 6 Wunroxs 9 Conſideratio II. 829 innocua ſubin videri poſſit, & ſub ſpecie boni quandoque velata, eſt nihilominus perfectio- ni valde contraria. Temerariè agit Sacerdos glutine hoc ſeſe implicans; Et qui amat pericu- lum peribit in illo. Non es profectò Samſone fortior; non Davide ſanctior, nec ſapientior Salomone, quos omnes ſœminæ perverte- runt. Sed quid Sacerdos fornicator, aut mœ- chus, ſi tamen fieri poteſt, ut monſtrum hu- jusmodi abortiat infelix mundus? Nulla hic verba ſufficiunt, quibus ſpurcitiæ ipſi diabolo execrandæ vel obiter adumbrentur. Horror eſt vel cogitare infeliciſſimam hujus luti cum Sacerdotio combinationem. Melius erat, ſi na- tus non fuiſſet homo ille. ?* . Impedimentum VIII. Modus agendi jocularis, & parum ſerius. Nunquam vel ipſum perfectionis limen ſalutare poterit Sacerdos Hiſtrio. De- cens gravitas competit Eminentiæ ſtats no- ſtri, & ſicut immaniter ſe proſtitueret Mini- ſter Regius hiſtrionem agens; ita Sacerdos lu- dicrus, omni auéctoritate ſeipſum exuens, me- ritò vilipenditur. Clericus in popina, inter conorum luſus, inter agricolas inepte garriens, aut in menſis Nobilium paraſiti vel morionis perſonam agens, nullius virtutis initium un- quam poſſidebit. Hæc fere ſunt perfectionis impedimenta præcipua, quæ à DEO & virtu- te nos dividunt: Nunc adjumenta conſidere- mus, quæ ad finem beatiſſimum diſponunt, & manuducunt. II. Ad- *Eccli z3. * Matth. aés. 830 Perfectio Sacerdotalis II. Adjumenta ſanctitatis. Adjumentum IJ. Meditatio qnotidiana. Sine hac impoſſibile eſt in virtute progredi. Eſt enim Oratio mentalis, ſecundùm omnes vitæ ſpiri- tualis Magiſtros, inſtrumentum ſanctitatis pri- mum & univerſale, quod ex recenſitis illius fructibus admirandis patebit. I. Iſtud Oratio- nis genus rerum ſpecies vanas, inutiles, men- daces, impuras & noxias ad unam omnes pau- latim ex animo diſpellit. Sicut enim hæ in- telle tum obnubilant, ita ſanctæ Meditationis ſtudio, tanquam à ſole ſereniſſimo, hæ nubes abſumuntur. 2. Mentalis Oratio animum à terrenis affectibus purgat, & contra hoſtium inſultus roborat. 3. Ingenerat magnum pec- cati horrorem, & amorem virtutis minimè vulgarem accendit. 4. Lapſuum frequentiam prohibet. Quamvis autem Sacerdos quando- que cadat, hujus orationis virtute mox erigi- tur denuò, neque in peccati ſordibus compu- treſcere permittetur. y. Mentalis Oratio mi- nimos etiam defectus tollit, cùm pravas con- ſuetudines, & propenſiones ad malum univer- ſas ſenſim eliminat. 6. Sanctum, & genero- ſum ſæculi contemptum gignit, & rerum om- nium vanſtatem evidenter manifeſtat, cujus inanes umbræ à via perfeéctionis frequenter ab- ducunt. 7. Omnem in DEl obſequio tepo- rem abigit, & mentem fervore ſanéto inflam- mat. 8. Lumen pretioſum accendit, quo ad virtutum omnium, in Chriſti vita expreſſa- xum M, ſnen 10 m. 90in enin in Firt g4s ihen Eim. 10. gento muͤn Ges unguam doquuunh tgode gueft, crammetiatin ice kue lultl ngt horis ni urnnco inp uöneneliohr cheris ynmnmn Il. ne Nacelcd, ) colpos Do Uikt, cefor⸗ mmunns luli ramefin morhen illu⸗ Ditponteste nitetet: Ide mtmnn gadi Uriindltats ihn Ataris riputiin de teſerinn umn, 1obur n, in an acitt midine. 8 ogreci. E monnes in rnan Nr kree 0. lut nb,inni, Alnmnone Smane irbleiini riing kentt Cri uun; CinmtMin Meonn 1* 1ünmns nu S Neetezun. mreulen⸗ Nlhman. lsCont. ranasen⸗ Humuie n, Km Kermas Pletet, . Gbencemm Cheſto⸗ ſe lndho. Cencltt Hinde H Conſideratio II. 3831 rum, inſignem notitiam & imitationem per- venitur. 9. Oratio mentalis difficultates, & laborem in via virtutis mitigat, robúrque in- gens ad ſuperanda quævis impedimenta ſub- miniſtrat. 10. Sinceram abnegationem fa- czilem reddit, & amoœnam, liceèt appetitui congenito maxime adverſetur &c. Nulla er- go dies unquam prætereat, in qua Sacerdos ad alloquium Divinæ Majeſtatis, & ſtats ſui negotia graviſſima cum eâdem tractanda per ſacram meditationem non anhelet: Detur quo- tidie huic ſanctiſſimo Exercitio media horula, cùm tot horas diurnas & nocturnas vel cor- pori curando impendamus. Vide praxin Ora- tionis mentalis pro Sacerdote ad initium hu- jus operis. Adjumentum II. SS. Miſſe Jacrificium. Qui⸗ cunque Sacerdos, præmiſſa ferventi medita- tione, corpus Dominicum quotidie, quam- diu valet, devote ſumpſerit, & imolarit, is certò magnis paſſibus ad perfectionem ſtats ſui propriam feſtinabie, Abſumet hic Ignis Di- vinus omnem illius rubiginem: Diſpellet Sol Divinus omnes tenebras, & beatum fervo- rem accendet: Idem Sol benigniſſimus virtu- tum omnium dabit opulentam fœcunditatem. Omnis ſanctitatis fontem habemus in hoc ſanctiſſimo Altaris Myſterio; ſoli negligentiæ noſtræ imputabitur, niſi copiosa gratiarum do- na inde referimus. En, Sacerdos, theſau- rum tuum, robur tuum, aſylum tuum! En Paradiſum, in quo deliciere! En munimen- . 2 * tum 832 Perfectio Sacerdotalis tum firmum, è quo cum inimicis tuis ſecu- rus congrediare! Hic malis omnibus, ſeu corpus illa, ſive animum afficiant; ſive teip- ſum, ſive alios premant, medicinam omni- potentem afferes: Hic bonorum omni- um abundantiam procurabis; ideò namque in- ſtitutum eſt admirabile, ſumméque amabile Myſterium, ut omni benedictione cœleſti & gratia repleamur. * Modèò non deſit accurata præpa- ratio, diligens applicatio, & pia poſt ſacrum exercitatio, plus etiam conſequemur boni, quàm ſperare poſſimus, aut flagitare. Vide Conſid. III. Tridui VII. de Miſſa, & totum Triduum Euchariſticum. Adjumentum III. Incenſa deſideria,; & magne pe- titiones. Ingentibus gratiis ornari meruit Da- niel Propheta, quia Vir deſideriorum fuit. Quid piò deſideriò facilius? Et tamen ad fervorem charitatis perpetuò fovendum nihil efficacius. Sancta quidem deſideria, quantumvis videan- tur facilia, nihilominus à DEO ſunt, & gra- tiæ inſignis loacò habendum, ſi cor isdem æ- ſtuet, quod mirè hinc dilatatur, & in he- roicam denique magnitudinem aſſurgit. Ac- cedant petitiones & multæ, & magnæ; ſed frequentes; ſed ardentes, plenæque non mi- nùs humili, quàm generosà fiducià. Fiant hæ per Eſum Chriſtum, per Ejus merita, per Crucem & bPaſſionem ſuam, per charitatem, qua dilexit nos &c. Interceſſores adhibean- tur cœli Regina, Beatorum ſpirituum chori, & omnium ſanctorum Ordines electi; Nam quide * Canon Miſſæ. i 4 zrintiunm Dlbim MN, Chrcs⸗ etecionord ſeiont, linemin . mocKinterd in bic Hilns e DO hei nis ml ni ten bomivun, hy; Mnmn ij in,/ A, Due SCooilaciu pela ſuni, Vtitam cont SAllne wen Keni ſedi: Nlite oncit. atoltz gli h Mappenti eln untere her he Küntriicioeru lirum No W/Alnitmann nine de üen in aen Püiblide trad tpmenton. uumm ) 0 a. bufene en l Finieis e kome gint neticnm Mnorin, izee inneſt ſen a, inn. Cuſgti Goſeger mntzie Cmn dentl; n i gelad ene Nhlehent Muunns Re⸗ Din, d. r ene n, Kn be adigt N Angn, 4 Kdle s Gct, hun u neiii, lercunnn ſons e ☛ . Conſideratio II. 833 guid petitritis Patrem in Nomine meo, dabit vobis. † Unam DEI Gloriam, & animarum ſalutem hæc deſideria, & preces habeant pro ſcopo, unâ- que perfectionis propriæ continua incrementa, nec fieri poterit, ut optato exitu deſtituan- tur. Adjumentum IV. Spiritus erga DEUM filialis. Nemo eſt inter Eccleſiæ filios, cui magis com- petat hic ſpiritus „ quàm Sacerdoti : is nam- que à DEO ſpecialiter diligitur ùt filius, dum gratiis ampliſſimis & innumeris, plusquam cœteri hominum, prævenitur & cumulatur. Miſit Dominus in corda noſtra ſpiritum filiorum cla- mantem, Abba, Pater! * RNlihil hoc ſpiritu ad perfectionis ſtadium alacriter decurrendum eſ- ſe poteſt aut ſuavius aut efficacius, cùm ſan- ctam lætitiam continuò pariat, quæ vocatio- nis Celſiſſimæ arduos labores non tantùm mi- rificè lenit, ſed & amœnitate quadam cœleſti exquiſitè condit. Sed quàm pauci ſunt inter Sacerdotes, qui ſpirits filialis dulcedinem & robur experiri velint, quia nec mundi nugas contemnere, nec habitare ſecum, & cum 5⁸ ſufficienter didicerunt! Hinc multùm ſæpe labo- rant, & parum proficiunt: plurimùm fatigan- tur, & ſuaviſſimam Divini ſpiritus conſolatio- nem minime deguſtant. Vide Lectionem ſpiritualem in Sacerdote aut ſancto, aut repro- bo, ubi ſolidè tractatur hoc inſigne ſpiritũs fi⸗ lialis argumentum. Adjumentum V. Ordinata vivendi methodus. Ha- * Jvoan. 1 7. *Gal. 4. 6. R. P. Dufrene Exercitia. Egg beat „, 71 834 Perfectio Sacerdotalis. beat Sacerdos, quantùm fieri poteſt, ſtatas ma- nèe furgendi, orandi, meditandi, & ſtudendi horas, quibus totum tempus antemeridianum ſanctéè impendat: pomeridianum reſpirationi modicæ, rebus domeſticis, externis, ſibique commiſſorum variis neceſſitatibus ſerviat. Ve- ſperi Matutinum & laudes præoccupet, ut maneè ſequenti ſit liberior. Conſcientiam an- te ſomnum diligenter inſpiciat, & rationes to- tius diei à ſe exigat, ut vel emendet poſtero die, quæ malè ſunt acta; vel perficiat, quæ aſpirante Divinâ gratiâ, Vocationis eminen- tiæ reſponderunt. Hic bonus Ordo miram la- bori facilitatem, & ſaporem conciliat, pluri- mumque proficit: ubi confuſio præter nau- ſeam, ac tædium, magnam quoque laboris ſterilitatem inducit. Acdjumentum VI. Ewertitatio. Veriſſima eſt, nec fallit unquam nota inter ſapientes paræ- mia: Exercitium facit artem. Quare exerceri Virtutes perpetuò convenit, ut matureſcant, & ſuam denique perfectionem aſſequantur. Actus frequentati, ùt Philoſophia, & expe- rientia docet, habitum tandem generant. Actus itaque virtutum præcipuarum tam in- ternos, quâm externos cordi maximè habeat DEI Miniſter ad ſui ſtatůs perfectionem aſpi- rans. Exerceat ſedulèò virtutes imprimis Theo- logicas; dein morales, humilitatem, patien- tiam, manſuetudinem, & egregiam proximi charitatem &c. Vincere ſeipſum in omnibus ſingulariter ſtudeat; tantùm enim proficiet, . justa enm el et in blen 1Dell ee iNuin lſein uiei en emumek zir eceni SCeonie venet fm mine. t; mue bel Scin, Entenn Dlns geru Einamet, Kon Aunenun Fll. in Mi ae los Magnns l tit Atunns Wolumaran 9, E bumiſta Iumoren inn WDel,gu müümnn, i Cten! un fGlnsinit Khothneris mplin lgen ſuieſung elniClrin nun, fnnen Ule ) 4 Potchten Nci, i Benteni nnd i eternis bihnklet ewan, nrſie inni denate; „.1 Eletin ctinseni Glnnint amir in ſallu ſpent e Cueenxi Vmumelm, Aegnnrn, Hig Cce n Knmn un tn, unimne ber ſcicnen rnil ten, tgim n mines lnn ihinh Conſideratio II. 83 5 juxta certam aurei aſcetæ regulam, quantam ſibimet vim intulerit.“ Denique diffidat ſibi, & in DEIIM generosè confidat; nam ſperan- tem in Domino Miſericordia circumdabit.?** Conſci- entiæ puritati eximieé ſtudeat, quæ baſis & fundamentum eſt totius perfectionis: Horreat, & fugiat peccata minima. Beatus erit, ſi eam conſcientiæ teneritudinem nactus ſit, quæ vel leviſſima animæ vulnera perquam acerbe ſen- tiat; amaréè de illis doleat, eadémque humili fiducia, & ardenti charitate mox iterum ſanet. Inſignis gratia eſt hæc animi teneritudo, ſume ælſtimanda, & omni ſedulirate fovenda. Acdjumentum VII. Ardens amor in Chriſtum Dos minum. Mihi credite, Fratres, ajebat olim ad ſuos Magnus Eremi cultor Antonius, per- timeſcit Satanas piorum vigilias, orationes, je- junia, voluntariam paupertatem, milericor- diam, & humilitatem; maximè verò arden- tem amorem in Chriſtum Dominum. En, Sa- cerdos DEl, adjumentum perfectionis uti præ- ſtantiſſimum, ita & ſuaviſlimum! En medium ſimul & finem! nam perfectus, & ſanctus tunc eris, cùm ad imitationem 8. Martini, totis vil- ceribus dilexeris Chriſtum Regem. Vide, an ra- tiones Illum diligendi habeas, Qui dilexit te, & tradidit ſemetipſum pro te. *?Qui ad ſublimem Sacerdotii Gloriam vocavit te: Qui te ami- cum ſuum, fratrem, ſocium & Miniſtrum di- Xit: Qui ſe, ſuâque omnia tibi credidit: cum quo, & circa quem conſtanter occuparis. &c. gg 2 Si . Lib. 1. ce j. Pſal. E 1. KKX Gal. £6. 836 Perfectio Sacerdotalis Si nondum amas, illud fulmen horrificum ti- me: Qui non amat Dominum noſtrum JEſum Chri- ſtum, ſit anathema! Meditatio II. De Præſentia DEl. Ecce ego vobiſcum ſum omnibus diebus usque ad con- ſummationem ſæculi, Matth. 28. S hæc ultima Chriſti apud nos in mundo agentis verba, quæ in Cœlum aſcenſurus ore Divino protulit, ut mœſtiſſima Diſcipulo- rum corda erigeret. Fuit ille quidem gum ipſis per ſuæ Divinitatis immenſitatem: Man- Wrus quoque perpetuò cum ipſis erat per Hu- manitatis ſuæ veram in Evchariſtia præſentiam: ſpondet porro, ſe adfuturum ſemper ſpiritu ac voluntate, auxilium Eccleſiæ ſuæ continu- um præbendo. Talem ipſe nobis indulget ſuæ præſentiæ non modò æternam perpetuitatem, ſed & fal- li neſciam certitudinem: Quid nos? Quo pa- cto charitati tantæ relpondebimus? Aperiamus oculos Fidei, ut imprimis videamus imenſam Divinitatem, abſconſlam Humanitatem, & ſpiritum Ipfus indeſinenter operantem. Inti- me nobis præſens eſt ſua imenſitate: Proxi- mus nobis adſtat ſanctiſſima Humanitate in Aris præſente: Operatur ſemper in nobis, quantùm ex ſe, per ſpiritum ſuum, & gratiam Miniſterii, ad quod vocati ſumus. Deinde & nos viciffim effe IIli præſentes allaboremus; Et ſekun ctalt erill du vehmnbllni ri uhion. eintes. C ſemen rexel Tls: cin untures ul (venmn elet, elameenior, ſe Worenie urDne k 11 Me vot abrum toler morpalanch mbid won N riois Acid bbrt, & Pt o Ia bilire Wüluls mom Miilkne, & lulin celit Naenomin Ttt hngver Emn tune a Uteeecimm. mimt: cl moglen Hlr ven Uonie n e lll. . mir Celnin. inneet mbrpefn lelecnt. le nren ten Ett. . AMeiam Ands iren nnninten, pnntn ine: Hhmamur! er An mn. l le⸗ lim Meditatio II. 837 Et primò quidem ambulemus coram ipſo, ſicut Abraham credentium Pater ambulavit, & eri- mus perfecti. Secundò, Ambulemus cum ipſo, ùt Enoch ambulavit, & ſuſtollet nos ſuper al- titudines nubium, faciétque creatâs omnibds ſuperiores. Coram DEO ambulamus, cùm præſentem reverenter, & pleni charitate ſpe- Gamus: cum DEO ambulamus, quando illius voluntates ſtudiosè exequimur. Pundtum I. Quænam exercitatio poſſit accidere nobis vel amœnior, vel utilior, quàm præſentem DEIIM intueri? Quis cogitare auſit, hoc Præ- ſentiæ Divinæ ſtudium piis laboribus obfutu- rum? Noônne potiús illuminabit nos, & ſive ad malorum tolerantiam, ſive ad operum bo- norum praxin ſanctiſſimam potenter adjuvabit? Numquid non Moyſes populi Dux, negotii gravioris aliquid ſuſcepturus, Tabernaculum aſſiduò ſubibat, & os Domini fideliter inter- rogabat? Nos Tabernaculum quaſi domeſti- cum, & familiare circumferimus, cujus bene- ficiò ſingulis momentis DEO intra nos præ- ſenti aſſiſtere, & eundem alloqui ſemper licet. Tunc ſolùm ceſpitamus, & peccamus, cùm ræſentem Dominum non intuemur: tunc ſo- ùm tepidi languemus, cùm DEl noſtri obli- viſcimur: tunc ab officio diſcedimus, cùm à DEO recedimus: tune ad mundum iniquè convertimur: cùm à DEO præſente averti- mur: tunc ad ſenſibilia, & externa dilabimur, Sgg 3 quan- 838 Perfectio Sacerdotalis quando DEum intra nos habitantem deſerimus, Aquc ſimulacra inania ſubſtituimus, quæ ſen- ſus noſtros magis feriunt, quam ipſe DEus; Et Præ Illo, velut idola quædam, obſervantur. Diſcamus DEUIM præſentem cernere, quo præpotente conſpectu hoſtes ad unum omnes profligabimus, & virtutum omnium validiſſimò coronà ſtipabimur. DEl conſpectus hinc arcet mala omnia; iſthinc replet bonis omnibus. Experiamur hujus rei veritatem Miniſtri Domi- ni, & ſumi Kegis legati, quos muneris noſtri celſa Dignitas IIlius præſentiæ aliâs frequen- ter admovet. Nunquam, ſi fieri poteſt, ab Ejus conſpectu recedamus, quo facto ſucce- dent nobis ad votum omnia; benedicentur la- bores noſtri, & quàm velociſſimè ad perfectio- nis metam feſtinabimus: Ambula coram me, & eſto perfectus. Pundktum III. Ambulare cum DEO idem eſt, quod illi af- ſentiri, & operari cum ipſo. It ad hujus api- cem felicitatis pertingas, exequi te oportet, quidquid juſſerit, & adimplere, quidquid pla- citum illi fuerit: Si reſiſtis, à ſummo Bono te ſeparas, & pacem amittis; Nam quis ei reſtitit, & pacem habuit? ** Quæcunque DEus vult, præ- cepta, conſilia, ſuperiorum juſſa, & arcanæ inſpirationes notum faciunt. Si voci Divinæ, his quatuor modis loquenti, & voluntates ſuas manifeſtanti, auſcultare liberet, nulla foret actio; imò nullum foret totius vitæ momen- tum, quod ejus beneplacito egregiè non reſpon- Gen.17. ** 0 n.. deret; t mnin idi iun e⸗ in Mufe 3 Donn 1 ene, laf Anteſponl 5 Uhübndi ſeete cum EEl Bor en Mens enſin enshrgror e lnperull in Geconorwae; m me n irgumgbin ens, 1d g unen eroln aſervm cot inndan beſ i lgonsDo Mergulent, erhnenitl 4 Bn miDne! rünl Dha ummraen imum; Ium, uo t. rimalge Untoll mei n Witer ien enr & 11 iſeloeiae ſl, brntenie, ftim J Avaniſen n, CNen en cenne Se orinne ſlſeint r oit Uaten ning Nenen ſei ſ ihimrk, . ma e, ielcenn Nlnti. al mun, 1 eh M Itanhoigeg ſo te oſonk t dithitt⸗ nnooe mngraiſ eDts, Xchrus bert, M us fienetr phente 67. edicatio III. 839 deret; atque hinc ſacratiſſimò vinculôò Eidem adſtricti, toto peregrinationis hujus tempore à Divina illius præſentia nunquam diſcedere- mus. Domino identidem nos erudiente ac monente; Vitàâ verô noſtrâ monitis Divinis ad amuſſim reſpondente, nihil foret nobis bea- tius; nihil ſanctius. Sic verée cum DEO ambulares, Sacerdos ter felix! Hoc demum pacto nec proprii amoris impetus curſum plus æquo acceleraret, nee iners languor eundem inhiberet: ſed æquali ſemper paſſu incedens, divino ductui te inte- rê conformares. DEus ille fortis potentiam uam tuæ infirmitati commenſuraret: tu verò, quamvis infirmus; gratiæ tamen robore firmatus, ad quamlibet Divinæ voluntatis al- titudinem evolares. O ſortem beatiſſimam, cùm ſervus conſtanter audit Dominum ſuum, continuè ad ſe loquentem! Dignatio mirifica, quèòd Magnus Dominus ſervum ſuum erudire ſemper gaudeat, quia docilem & obedientem ſemper invenit! Ad hujus gratiæ ſublimitatem aſpiro, mi DEus! Tu auxilio præpotenti me confirma! Da ſapienter intelligere, hinc nul- lum cemporis punctum mihi, teordinante, res linqui vacuum; & nullum eſſe iſthinc vitæ mo- mentum, quo tu aliquid non jubeas, quéve imperium aliquod explendum ego non habeam. Sint oculi mei tuis manibus ſemper affixi, ut fidelis inſtar ſervi quoscunque nutus tuos ob- ſervem, & ad manuum ſigna quælibet obſe- quenti velocitate curram. Sicut oculi ſervorum Egsg 4 in 840 Perfſectio Sacerdotalis in manibus Dominorum ſuorum; ita oculi noſtri ad Do- minum DEum noſtrum.* Lectio II. De Imitatione Chriſti. Lib. I. cap. XV. De operibus ex charitate factis. PRo nulla re mundi, & pro nullius hominis 1 dilectione, aliquod malum eſt faciendum: ſed pro utilitate tamen indigentis, opus bo- num liberè aliquando intermittendum eſt, aut etiam pro meliori mutandum. Hoc enim fa- cto bonum non deſtruitur, ſed in melius com- mutatur: sine charitate opus externum nihil prodeſt: quidquid autem ex charitate agitur, quan- tumcunque etiam parvum ſit, & deſpectum, totum eſſicitur fructuoſum. Magis ſiquidem DEus penſat, ex quanto quis deſiderio & amo- re opus agit, quàâm quantum facit. Multum facit, qui multum diligit: multuùm facit, qui rem bene facit: Bene facit, qui communicat magis, quàm ſuæ voluntati ſer- vit. Sæpe videtur eſſe charitas, & eſt magis car- nalitas: quia naturalis inclinatio, propria vo- luntas, ſpes retributionis, affectus commodi- tatis, rarò abeſſe volunt. Qui veram, & perfectam charitatem habet, in nulla re ſeipſum quærit; ſed DEl ſolummo- dò gloriam in omnibus fieri deſiderat. Nulli etiam Pſal. 122. Sumnit nn Neenth oiihont Nenni crit N telert nt, nc Eteſcunt. rtuis P⸗ ſena e ſul mundn htein; guit mihi Ioctene, inn eoneepe guo ſoode unſum, go⸗ ertſo nid mihi Age cunve 1lscor, ms nila ri⸗ Akis ſan Mrſter ſrin nan ehn Eetd etiam fuſruſle n⸗ imn memoti Käüne telen um, honelie oltit ne uuleg . Dit Ni iarſch o Ullut inel e geni, Nlain 4 anz; in niklene e, Agbs p . t Pt,nlim Vlri, g ſolumüͤle⸗ Atmgs Nronuin Wsconme iarnn, Ni⸗ tn 1 4 Examen II. 841 etiam invidet, quia nullum privatum gaudium amat: nec in ſeipſo vult gaudere; ſed in DEO, ſuper omnia bona, optat beatificari. . Nemini aliquid boni attribuit; ſed totaliter ad DEIIM refert, à quo fontaliter omnia pro- cedunt; in quo finaliter omnes Sancti fruibili- ter quieſcunt. O qui ſcintillam haberet veræ charitatis! profectò omnia terrena ſentiret plena fore vanitatibus. Examen II. Qualis ſim coram DEO? E mundus velut optimum Sacerdotem me ſuſpiciat; Si autem talis coram DEO non ſum, quid mihi prodeſt? Quamvis ego mihi- met blandiens, Ponam de actibus meis opi- nionem concepero; ſi tamen DEus aliter judi- cârit, quò locò erunt res meæ? Si talis reve- ra non ſlum, qualis appareo, cuinam deceptio nocebhit, niſi mihi ſoli? Fatalis error, ſi ad mor- tem usque duraverit! I. Qualis coram DEO mea memoria? Quas imagines in illa videt oculus Divinus? terrenas, an cœleſtes? ſanctas, aut profanas? utinam non videat ſæpius abominandas! éſtne mea memoria objectum complacentiæ, vel diſpli- centiæ, aut etiam horroris coram DEO? An plena fortaſſe nugis? Quas imagines referre deberet memoria Sacerdotalis? Et quasnam actu in me refert, ſpectante DEO? Nil niſi ſanétum, honeſtum, proficuum, virtuti con- ſonum volvit memoria Sacerdotis ad perfectio- Sgg 5 nem 84²2 Perfectio Sacerdotalis nem aſpirantis: Quid ego? Numquid non ſæ- pius erubeſcendum foret, ſi vel homines vide- rent, quæ volvo? Et coram DEO non erubel- co? DEl beneficia, Creatoris magnitudo, Re- demptoris charitas, vita & virtutes JEstI Chriſti, altiſſima illius Myſteria, ſanctorum exempla, DEl Gloria, animarum ſalus, æter- nitatis negotia feliciter occupant memoriam boni Sacerdotis: Quàm pretiosé hilſce pingi- tur imaginibus nobilifſfimis! Quales meam pin- gunt? numquid lances; pocula, joci, aleæ, argentum & aurum, mille vanitates? Quid ſi DEus videat memoriam meam plerumque ſta- bula & horrea, popinas & menſas, conventi- cula & Idola neſcio quæ obeuntem, & perva- gantem? Quid ſi fumòô exiſtimationis propriæ infectam? Quid ſi monſtris habitatam depre- hendat? Quomodo purganda, & ornanda me- moria, ut puriſſimos Dei oculos nonoffendat, ſed recreet? . III. Qualis coram DEO meus intellectus? An Sacerdotis ad perfectionem ſeriò tendentis? Cui bono, ſi in oculis mundi ſum bonus Theologus, inſignis Oeconomus, homo face- tus &c. & in oculis DEI malus Sacerdos? Quid juvabit intellexiſſe omnia, ſi DEIM, me- ipium, Sacerdotalis officii gravitatem non in- telligo? Quid proderit inanis perſpicacia, ſi DEus in lege ſua, in ſcripturis, in ſcientia ſanctorum me rudem novit, & ignorantem? Quales ergo ſunt coram DEO meæ notitiæ, mea ratiocinia, mei diſcurſus? Quò tendunt? Quid cons Hellgone e Aode indd, Alwzefe Fen Iien Coens antun ium, Ao Chns, Psl bulgete, g Uercoti pont 1, Ciorrient 15; glum he Unlncti) lor ue, cluritre onhGbri⸗ Plectonsarce Peun fund Ur,Khnct Utrn ſore enlhterlt Uniinis, 0 lNaximas uk reltint Adls meds: Eig ertore une, ite ☛ 4 e jlnat onoke As Ment ID⸗ Gituenn erſies Ai ger NN — „* 2 Examen HI. 343 concludunt? Sciòne, quantùm exigatur ab in- tellecta Sacerdotis? Quidſi nec ùt homo ra- tione utens, nec ut Chriſtianus intelligo? An intelligo finis & vocationis Sacerdotalis emi- nentiam, & obligationem ſtrictam ad virtu- tem non vulgarem? Intelligéne Mediorum huc facientium multitudinem, ac præſtantiamꝰ? Intelligéne peccati Sacerdotalis, quod eſt grandé nimis, imanem gravitatem? Num ca- pio illius effectus peſtilentes, & graviſſima pe- ricula? Intellexine unquam pœnitentiæ Sacer- dotalis ſumam neceſſitatem, & modum ge- nuinum? An ſapienter proſpicio noviſſima Sa- cerdotis, plusquam dici queat, formidanda? Intelligéne, quàm ſit amara, & terribilis mors Sacerdotis non ſancti? Quàm terribile judici- um, & intricatæ rationes; quàm dubia æter- nitas; quàm horrendus infernus Sacerdotis non ſancti? Intelligéne, qua puritate, humi- litate, charitate ornatus eſſe debeat Sacerdos? Quo zelo Gloriæ DEl, ſalutis proximi, & ſuæ perfectionis ardere debeat? Num ſatis habeo perſpectam functionum Sacerdotalium gravi- tatem, & ſanctitatem? An intelligo, me Sa- cerdotem fore aut ſanctum, aut reprobum; idque propter ſtatůs eminentiam, obligationes graviſſimas, occaſiones fructificandi, aut no- cendi maximas & innumeras; ob media pluri- ma & præſtantiſſima? Væ! ſi coram DEO in- tellectus meus apparet inanis, perverſus, de- ceptus, erroneus, turpiter illuſus! Da mihi, Domine, intelletum, ut ſciam teſtimonia 844 Perfectio Sacerdotalis tua! Da Intelligere vias tuas, & judicia tua! utinam aliud non ſcirem coram te, niſi Eſum Chriſtum, & hunc Crucifixum; Quàm eximiè, ac citò ſanctus forem! III. Qualis coram DEO mea voluntas? An ſincera & ſeria? an duplex, & doloſa? an in- conſtans & ambulatoria, aut firma? Num fervens, aut languida? integra, vel mutila? Quæ mea deſideria coram DEO? Quid quæ- ro; quid ſpero; quid amo; quid odi; quid timeo? Quò tendunt mea gaudia? Quinam dolores mei? Quidnam DEus videt in conſcien- tia mea? an dignam Sacerdote puritatem? Quas virtutes oculus ille Divinus in me conſpicit, cui omne cor patet, cuique omnis voluntas loquitur? Quæ meæ intentiones? an rectæ, puræ, ſimpli- ces? an terrenæ, diſtortæ, carnem ſapientes, doloſæ? Quantus reverà in DEUIMamor; Quæ proximi charitas? Quid loquuntur opera mea? Quantus in me coram DEO fervor devotionis? Quis timor DEl? Quale odium peccati? quis- nam ſpiritus pœnitentiæ? quantus dolor ob mea, & totius mundi peccata? Quæ imitatio Chri- ſti in patientia, laboribus, humilitate, man- ſuetudine, orationis ſtudio? Qualem Deus in me videt circa Sacrificium auguſtiſſimum dignè peragendum ſolertiam? Quem virtutis, & ſanctitatis gradum in Dei conſpectu teneo? Quos habitus bonos contrazi? Quantam in bono firmitatem acquiſivi? Quid juvat bona opinio demeipſo, qua vel ego meipfſum fal- lo, aut alii me decipiunt, ſi Divinum de meis rebus s tcm 1 ncreli htl N! ſEr nin rauſnni uſem! Gl 67 Oera In 1 Toin ete detcdl jamde heſet or Dunmns lentl, & Cit pottttel 1e eelent! nclſes Ein Els izu lor PTeclete Mn legrtis nll elalet, inl E Merun rebt keſte oprad iincontormit munMoN acbo ftine: on aind Fat mmciururnn Eaeln, ſ blle cedeol A vel . Wuni annorum Proztorium er nbas 6 iia te f aolune ACo⸗ Nr em gn, ſen Ut, n itd, Eul u ntnante MMhnnſern Argnm bne nnlhirs MnorC Wmdpenpel PEeſotini- un a⸗ Corebwen iuno Cn. lure, n. enent Enumcr Ffiruts, htr Cne! naen nehtet unneNe Gt Examen I. 84 5 rebus judicium non reſpondet? Sed quæ mi- ſera cœcitas foret, ſi meipſum penitus igno- rarem? IV. Quæ mea opera in conſpectu DEI? an plena ſunt? Num ad ſanctuarii pondus ex- acta ſunt? Quid ſi DEus inanes virtutum lar- vas; opera ſine ſpirita; paleas ſine tritico, folia ſine fructu in me viderit? Si lateat ſub veſte clericali animus ſæcularis, quale judi- cium de me feret cordium, & renum ſcruta- tor Dominus? Quid ſi opera etiam prava, ſcandala, & abominationes in me reperiat? Quid proderit æſtimatio hominum, ubi Deus me deſpexerit? Quid oberunt ſtultæ homi- num criſes, & inepta judicia, ſi DEO placeam? Qualis igitur coram DEO ſum Sacerdos, Pa- ſtor, Eceleſiæ Miniſter, Doctor irreprehenſi- lis, Legatus fidelis, Orator potens? Num ca- ro prævalet, an ſpiritus? quæ mea dictamina; quæ operum regulæ? An laboro æternitati? Quid feciſſe optabo in morte? Quæ mea cum Chriſto conformitas, ſine qua hæreditatem æ- ternam non adibo? Num Chriſtus, an mundus vivit in me? Qualis ſum Chriſti adjutor, Mini- ſter, amicus, Frater? Opera loquantur! Quàm acerbum, diuturnum, & terribile purgatorium me expeétat, ſi talis coram DEO non ſum, qualis eſſe debeo! Quid ſtultius, quàm anno- rum 30. vel 40. remiſſò & inerti Sacerdotiò mercari annorum 300. aut 400. intenſum & acre purgatorium? Quid luctuoſius, quâàm vi- tam inter nugas decoquere; Hic umbris, & . aeëre 246 Perfectio Sacerdotalis aére paſci; ibi verò ſuppliciis ſaturari, cùm tamen felicitatis & præſentis & futuræ ſit plena eopia? Proba me Deus, & ſcito cor meum: interroga me, & cognoſce ſemitas meas, & vide, ſi via iniqui- tatis in me eſt: & deduc me in via eterna.*“ Argue me, & ſtatue contra faciem meam, ut meipſum erubeſcens, ad meliora gradum faciam. Meditatio IWW. Affectiva de Præſentia DEI. Oculi mei ſemper ad Dominum. Pſal. 24. Uaàm frequens Sacerdos in conſpectu Domi- Qnal ſolùm tanquam ſervus, quod unum gloriæ ingentis locò foret: ſed etiam ùt lega- tus, Mediator, & amicus. Jam non dicam os ſervos, ſed amicos.** Stat igitur Sacerdos in con- ſpectu DEI, cum ſacrificat, orat, meditatur, Sacramenta miniſtrat, Verbum Divinum præ- dicat, Volumina ſancta luſtrat, ſtudio ſacro vacat &c. Ut ſtet cum guſtu, & fructu, præ- ſens efficiet meditatio. 1. Habemus Dominum bonum. 2. Habemus amicum potentem, in cu- jus præſentia continuò verſamur; cum quo, & circa quem conſtanter occupamur: guſtemus præſentiæ dulcedinem; colligamus occupatio- nis fructum. . Punlt um I. O ſi Te homines nôſſent, æterna Bonitas; Bo- norum omnium plena Majeſtas! O ſi te nòôſſent Sacerdotes tui, qui ſtant coram te omni tempore! X . . Fata- +Pſal. 135˙. †X* Joan. 1J. *X 3, Reg. 10. s wwonta Uurr Dyne d getbe hmni normtd vt, 8 enioes vee ledi, i, kwordn 6SCumulant! SS wr Ponſat iommonm Iun orun lmj 0 mohro mmim G i, olmteign En Cientin be uen bonum ggepd tlib chen baſon ilin mari Cdig? I ha p elo age Aüſbmerf Külkefuge en bafeſis, drneuncsb ſtel Erſo detode Mrirelits: N lin non hahe aimn niae dh GH 6 D Cünmt Gr Menr ent4 nen NN nktin 1. ü N lin nunpech. Ma‚h PdNU— ſan 14 ian Netiner In, netun Dennnn t, Kdoln fiuch, . Uuhoniun nen nor. Cungloel . gliens 00 1Nonts! Clen⸗ niunt 7Nyn Mecditatio IV. 947 Fatalis ignorantia, malorum omnium infelix Mater! Divine Salomon! æterne Pontifex! ſpecioſe ſormâ præ filiis hominum! JEſu Re- demptor amabilis nimis, & decore! ignorare te poſſint, & quod peſjus eſt, ignorare te ve- lint Sacerdotes tui, tot gratis præventi, tan- topere dilecti, nimiùm honorati, præ millibus electi, favoribus imenſis ornati, bonis omni- bus cumulati? Vah turpis ignorantia! Divi- tias tuæ Bonitatis ignorent Miniſtri tui, mira- biliumtuorum ſpectatores continui, & bono- rum tuorum poſſeſſores perpetui! O lugen- dam; O probroſam; O ſume pernicioſam ignorantiam! Quis in Podule tui ſcientiam ha- bebit, cùm teignorat Sacerdos, à quo manare debet ſcientia beatiſſima? Heu! te fugiunt Paſtorem bonum infelices oviculæ, quia te fu- iunt gregis tui Paſtores duplò infelices! Cur Principem Paſtorum fugitis, Paſtores miſeri? Quid illius amabili præſentia optabilius; quid jucundius? In hac dulci præſentia unà cum grege veſtro agetis ſecuri, vivetis contenti, exultabitis magnificè opulenti; Et fugam ca- peſſitis! Et fugæ peſſimæ cauſa eſtis Gregi mi- ſero! Heu fugitis, Dominum bonum, & veré bonum, & unice bonum, & infinitè bonum, ſer- vi infideles! Et ſoli non fugitis; ſed numeroſos ovium pretiosè emptarum greges à ſumo Pa- ſtore divellitis? Neſeitis, miſerè decepti Paſto- res, quia non habet amaritudinem conwverſatio illius, nec tædium convictus ipſius, ſed lætitiam, & gaudium? * * Sap. 5. 848 . Perfectio Sacerdotalis Audite, Paſtores, voceêm dulciſſimam Boni Pa- ſtoris, & ovili annuntiate gaudentes: Venite ad me omnes, qui laboratis, & onerati eſtis, & ego reficiam vos! * Venite Paſtores, guſtate & videte, quam ſuavis ſit Vominus! ** Adeſto grex dilecte: con- gregare ad fontem vitæ! Hic paſcua inveniæs; nam paſceris in Diwitiis Ejus. X Venite omnes puſilli, & magni! Vos primi venite, Paſtores in populo & Sacerdotes inter primos electi! tolli- te jugum ſuave, & onus leve: ſic invenietis re- uiem animabus veſtris! X Ambulate coram PEO „& eſtote perfecti! Hanc Domini Boni præſentiam quærite, amate, cuſtodite; quæ- rere, & amare commiſlum gregem docete! Dulcis præſentia! Dives præſentia! Honorifica præſentia! Salutaris præſentia Domini Boni! Quis te melior, & quis Major? Quis te glo- rioſior, & quis liberalior, Rex Magnifice! Principum optime! Servus tuus ſum ego per ratiæ ſingularis privilegium, & fugere velim ominum bonum? Nam quid juvat præſen- tia corporis, ſi deeſt præſentia cordis? Ar- cana tua omnia, & theſauros omnes credidi- ſti mihi, 6 Domine ſuper omnem intellectum mirabiliter bone! Et ego fugere auſim amabilem præſentiam, non ignarus, quôd venient mihi omnia bona pariter cum il- la? ** Contrà quij elongant ſe à te, peri- bunt. X XXYR Tihi⸗ * Matth. 11. * Pfſalm. 33. *R Pfſalm. 36. *RX Matth.11. AN SAp.7. *NN Pal. 72 en Venrolt 1, corp enmus ionni, muln! Qer Dtimn! Il utn keili an Yeum miamen (ünclce wreenta! Gaſonce h Gnnm optin ti celele n hj nle linie Mlnng erfotu Werecun es WMorini rer len uis d rmndd Utaiin, 1 Jume hnd eadhe Einis: Tun in Polonta lit Nn D t En wercle leplemin ennn erie N peinpte ſer lene en Hw Mi 1 Hen uneK Cpneſen jint gre⸗ Crcs) A⸗ Ones gedi nintlecn er l Gurcg, Ter en n 4 M EMrtien Meditatio Il. 849 Tibi, Domine, dixit cor meum: exquiſivit te fa- cies mea: faciem tuam requiram. DEus, ne elon- geris à me! ** Sicut deſiderat cervus ad ſontes aqua- rum, ita deſiderat anima mea ad te, DEus! *Y A.- deſto cor meum! huc oculi mei! adeſto me- moria: præſentem te ſiſte intellectus: Noli fugere, mea voluntas! Potentiæ omnes animæ mex, & corporis mei, venite, adoremus! A- doremus infinité Magnum: diligamus infinite bonum! Quæramus divitem, & amabilem præ- ſentiam! Tu, DEus Magne; DEus Bone, qui tanta feciſti animæ meæ, largire ſupplicanti plenam tui amoris reverentiam! Punctum II. Quàm dulce alloquium amici intimi! Quàâm ſuavis præſentia! Horæ integræ, dies & noctes quàm jucunde hic fluunt! Deliciæ tuæ ſunt, Amicorum optime, eſſe cum filiis hominum: Quidni deliciæ noſtræ ſint eſſe tecum? Non timebo mala, quoniam tu mecum es, *Xv fidenter exclamat ſervorum tuorum nonnemo. Fili, tu ſemper mecum es, & omnia mea tua ſunt, Pa- rentis optimi verba ſunt ad fratrem prodigi: idem prorſus diverbium ſolatiò plenum Sa- cerdos æternus ad Sacerdotem, & ſervum fi- delem, tu metum, & Ego tecum. Tu mecum, ſer- ve bone! Tu mecum ad Aras, in Oratorio, in templo, in cathedra, in Muſæo, in cubili, Do⸗ mi & foris: Tu mecum cogitatione, intellectu, affectu, voluntate, pia operatione, deſideriéô, Pſal. 26. ** Pfſal.7o. X* Pſal. 41. EXXPſal. 22. R. P. Dufrene Exercitaa. Hh h cChari-= 8950 Perfectio Sacerdotalis. charitate: Zu ſemper mecum es. O ſemper! O mecum! Ego tecum Providentia ſpeciali, com- placentia ſingulari; auxiliò, Protectione po- tenti. O felix mecum O ineffabile tecum! Quis mecum, ſi Sacerdotem ago Divinæ præſentiæ amantem, & obſervantem? Tu mecum es, po- tentiſſime, & omnia tua mea ſunt: Tu mecum es, DEus exercituum; & Charitate mirabili, Bonitate inſeparabili mecum es! Quis Tu? Quis ego? Tu Maximus, ego minimus: Tu Dominus, ego ſervus: O qualis Dominus! qualis ſervus! Tu ipſa ſanctitas, ego mera ini- quitas: Tu inexhauſta opulentia, ego pauper- rima indigentia &c. Et meeum es bona vo- luntate, ſi homo ſum bonæ voluntatis: Et a- mica unione mecum es, ſi tecum libenter ago; ſi præſentiam tnam diligo, & reverenter ob- ſervo! Semper & ubique mecum es, ſi ſemper & ubique tecum eſſe volo! Quæ tua pietas! quæ mea felicitas! . Ego tecum? 6 DEus! 6 Pater! Frater! 6⁶ Amice! Domine! 6 Majeſtas plena Boni- tate! 6 Bonitas plena Majeſtate! Igitur te li- cet alloqui, tecum verlſari, in te confidere, ti- bi placere? In conſpeétu tuo ſtare conceſſum eſt in horas ſingulas, Rex æterne, amicorum optime! Te datur invocare, qui abundantia pietatis tuæ & merita ſupplicum excedis, & vota! Qui plus etiam tribuis, quàm poſtule- tur! Coram te licet effundere corda noſtra, & intimos animi receſſus pandere? Patrem a- gis Clementiſſimum, ſi filius eſſe vola; Pro- tectorem 4 Agten pi 1 un i 15 ol Nas e it 1 6en vuN 1l uiWan in ele el Filmi, ſor idyed mien leo Olrd ex Ort N iclecto, p Wkronumiche MWre ingun Aits wer umn n mo: 0 Eahene zgen me bann Dt nnc, gw⸗ 1Nrtes: nbondo nn i aſlrin InMltnd den Werl DMunncor tie m, rilis e ni 4. . 4. Dln aſrii 1 R blletn ſine nern, Cnri. ne S eN Nnne Oh genn ene lan R — 4 nhheng, Amenne’ lncgene Enten 0Kuel sgenbho⸗ lin el Chliete,! e eſt nte mon i n ectih Jun N n e! enr e kr. Mer Meditatio IV. 8571 tectorem potentiſſimum, ſi cliens eſſe deſide- ro; amicum ſinceriſſimum, ſi amicitiam non reſpuo! O Pater! O Protector! O Amice! Heu, quid feci, cùm à te receſſi? Quid ago, quando te deſero? O Charitas! O Bonitas! me nunquam à te ſeparari permittas! O ſæcu- li vanitas, tuum ego Sacerdos milſerabile man- cipium eſſe velim, qui Regis æterni, piiſſimi, ſuaviſſimi, potentiſſimi, non modò ſervus ter felix, ſed amicus etiam Diviniſſimi Cordis eſſe valeo? O ſanctum ſacrificium. Horæ Cano- nicæ, Oratio, Meditatio, ſacrum ſtudium, ani- mi collectio, pia converſatio, labor Apoſtoli- cus, Proximi charitas, quàm ſuaviter & facile DEO me jungunt, ſi volo! Cur nolim beati- tudinis meæ ſummam? Hæc omnia exigit ſta- tůs mei ratio: Quare pœnas incurrere malim negligenter agendo, quâm fructum centeſi- mum é beata DEl præſentia colligere ſolerter elaborando, quod aliàs omittere non licet? Eja Sacerdos à DEO electe! nunc libenter cum Domino ſimus, & ibi ſemper cum Domino erimus: conſolemur invicem in verbis iſtis! * Dicamus cum mellifluo Bernardo: 1. JESU dulcis memoria, Dans vera cordis gaudia, Sed ſuper mel, & omnia, Ejus dulcis præſentia. . Hh h 2 2. Nil 352 Pperſectio Sacerdotali? 2. Nil canitur ſuavius, lalumm⸗ Nil auditur jucundius, . lon ti Nil cogitatur dulcius, . nin Quàâm JEſus DEl Filius. N ruen eſus, 3. JESU ſpes pœnitentibus, iiin Wed Quàâm pius es petentibus, Crtendo i Quãim bonus te quærentibus, l 9.n de Sed quid invenientibus? lnaue cule 4. Nec lingua valet dicere, Hoenmelni Nec littera exprimere; Rcoce de⸗ Eyxpertus poteſt credere, . Quid ſit Eſum diligere. 1 Cite . üikbont, a S. JESII Rex admirabilis, Dalkrre ne Et Triumphator nobilis, un Dulcedo ineffabilis, Totus deſiderabilis! IE . aſlhiruts Tunc lucet ei veritas,; Panr nen Mundi vileſcit vanitas, Et intus fervet charitas. 1 Mne n . lmileſtr 7. JEſu dulcedo cordium, Mre in Fons vivus, lumen mentium, dakt nm ne Exce- ſ⸗ Meditatio IV. 8573 Excedlens omne gaudium, Et omne deſiderium. 3. JEſum omnes agnoſcite, Amorem ejus poſcite, JEſum ardenter quærite, Quærendo inardeſcite. 9. JEſu decus Angelicum, In aure dulce canticum, In ore mel mirificum, In corde nectar cœlicum. 10. Qui te guſtant, eſuriunt, Qui bibunt, adhuc ſitiunt, Deſiderare neſciunt, Niſi Eſum, quem diligunt. II. O Eſu mi dulciſſime, Spes ſuſpirantis animæ, Te quærunt piæ lacrymæ, Te clamor mentis intimæ. 12. Mane nobiſcum, Domine, Et nos illuſtra lumine, Pulſa mentis caligine, Mundum reple dulcedine. Hh h 3 I3. Sis 254 Perfelctio Sacerdotalis 13. Sis JEſu noſtrum gaudium, Qui es futurus præmium, Sit noſtra in te gloria, Per cuncta ſemper ſæcula. 14. Te noſtra, JEſu, vox ſonet, Noſtri te mores exprimant, Te corda noſtra diligant, Et nunc, & in perperuum. Amen. Dies II. Profectus quotidianus in virtute. Conſideratio III. De Perſeverantia. Ala noſtra, quibus intus affligimur, ſunt plurima, & illorum quodlibet multi- plici e fonte ſæpius originem ducit. Verùm ſcaturigo morborum animæ frequen- tiftima, & vel ideò ſummè noxia, defectus per- ſeverantiæ eſt, & in bono verlatilis inconſtan- tia. . Viz ullus noſtrm erit, cui ſæpius in vita lumen cœleſte non affulſerit, quo irradiante hinc mala fugienda, iſtine bona inquirenda non viderimus: obedire fſolûm huic luci oportuit, & abſoluta erat beatipudo noſtra. Nedne — rilan rjle ro Noeriniats (NinNN eut⸗ ini fnnel m Ad bons nt: ee jotn Leco Ueäftutondbn 0 bone obvi 1 Pelont, guc ninos Hlengeeret uni cum in in bene Uiscunor getenanot jeloii aſtu⸗ l, um t tin ſunt ſuin ſtmiati ð Am, 1 mnin iim n Emmm, iitt rerit ntiſpecie ilan wie un m ejuscl inle ſerio c 3 Meditatio IV. 8 5 S diffiteri poſſumus, crebrò nos bene quidem cœocepiſſe; at mox iterum reſilüiſſe: Quæ cauſa modicæ firmitatis? Currebatis bene; Quis vos faſ- 1 cinavit non obedire veritati*? Inconſtantiam to- tiuius mali funeſtam originem audacter dica- ſe; mus. Ad hunc ſcopulum pia propoſita fran- „ Luntur: hæc pruina bonam voluntatem ipſo m ortu decoquit, & omnem fructum è ſacris meditationibus collectum perdit. Huic inimi- n co nunc obviam eundum, ne ſemper diſſipa- tuimus. „. . Hucusque veritatem agnovimus; bonæ vo- luntati locum dedimus; ſæpe inchoavimus;: El . verù⅛m in bene cœptis minime perreximus: En his quatuor verbis abſolutam vitæ ad hanc re pergat, quæ Divino ſpiritu adjuvante ſta- usque diem à nobis actæ hiſtoriam! Faxit DEus, ne ſimili paſſu deinceps incedamus, & claudi- cando ipſam æternitatem adeamus. Iſtud ne fiat, tria ſunt nobis hic ſeriò conſideranda: rm in primum, firmitatis & conſtantiæ ſumma neceſ- e itas. Alterum, illius ad objecta varia exten- a ſio. Tertium, ejusdem acquirendæ modus. teff, Amicitiam, quæ finiri potuit, nunquam fuiſ- n ſe genuinam, antiqui ſapientes edixêre; ſed abludit à veritate hoc effatum, licet prima iſnintn fronte in ſpeciem veridicum. Quis enim ne- don, ſcit, iſtam viciſſitudinem eſſe homini conge- nitam, ut ejusdem rei nunc odiéò, nunc amore ien utrinque ſerio teneatur. Si quis autem in- An oece Hh h 4 terroga⸗ 856 Perfectio Sacerdotalis terrogare, vel dubitare auſit, utrùm in cœp- to DEl amore ſit pergendum, tutò adversùs illum pronuntiabimus, eum nunquam adhue veré DEum dilexiſſe. Cùm ergo ad momen- ta rationum, quæ firmitatem ſuadent, ponde- randa hic invitamur, confuſionem propriam hinc botiùs eruere licebit, quòd in re ſummè neceſſaria deficimus, quâm ut clariſſimæ veri- tati lucem affundere velle cogitemus. Omnimodis meretur DEus, ut nos illi, quàm aréctiſſime fieri poſſit, adſtringamur, & nun- quam deinceps ab eodem dilcedamus, poſt- quam felici vinculo ipſi fuerimus aliquando uniti. Eum in finem illis Apoſtoli verbis in- hærentes, firmitati conſulamus: OQuis nos ſe- parabit à charitate DEI, quæ eſt in Chriſto 7ESII Domino noſtro? * Qui peccat, DEum non novit, ** teſte Diſcipulo, quem diligebat Eſus. Qui verò DEum, poſtquam ipſi aliquamdiu famu- latus eſt, petulanter iterum derelinquit, non modèò ſtupidum ſe probat, & ignorantem; ſed & protervum æternæ Majeſtatis contem- ptorem. = DEus noſter non mutatur: ſunt eædem ſemper illius perfectiones, perpetuò immuta- biles; æquum igitur eſt, ut obſequium ſervi- tutis noſiræ pariter ſit perpetuum. Ubi pec- catorum veniam nobis largitus eſt: Cùͤm ſuæ nos amicitiæ participes effecit, & ſuis mune- ribus cumulavit, generosé id egit; ſtabilita- tem, excluſa pœnitudine, adjecit: Sine pœni- tentia * Rom. 5. * 1, Joan. 2. ſad Nin 6 ivtenumn tgmritfe nr Aufen u ſnienn, ine leydos n blnden d Pe coſtan ente ſdeitis Ctwi mninh cerCoten tet lo etiam Cuns mer I 1nl neloc uDel Elis, latſeunte e u* Neet Pünt ant malhere o Mun kurimi Attent ence unm proil iE manet kal En conſta Cite n Chri npenitenti Nr ropt Wn kecol eth zafmnd Derlisfuerit Mn.l. iit unin hy tutd 1 nngben o a ſutent, loden 1 idnn, nchnin Crienn, ourmni nen ! Etügi,un CAhwnmen ekiune an Neimnr Nepüonkn n U Conſideratio III. 857 tentia enim ſunt dona DEI. * Quæcunque ſta- tuit, exequitur fortiter; quæcunque promilſit, largitur fideliter. Non titubat ipſius charitas: non claudicat unquam illius pietas: fœdera ſempiterna, quantùm ex ſe, nobiscum ſtatuit, ſuisque legibus, noſtri causàâ piiſſime ſancitis, non minori firmitate, quàm exaétiſſima ſedu- litate conſtanter inhæret. Tanta in Omnipo- tente fidelitas quid aliud exigit, niſi mutuam ſervi minimi, æternâmque fidelitatem? Sacerdotem præ cæteris fidelem eſſe opor- tet illo etiam ex capite, quia teſtis eſt quoti- dianus miræ illius fidelitatis, qua præſentem in ara ſe velociſſimè nunquam non ſiſtit æter- nus DElI Filius, quamprimùm tribus voculis à ſacrificante vocatur: Obediente DEO voci ho- minis. * Nec ulla unquam hominum vel in- gratitudo, aut irreverentia, aut impietas il- Ium cohibere poterunt, quin ſuam nobis præ- ſentiam ſtatim indulgeat, quamvis cauſas mil- le haberet eandem ſubtrahendi. Dixit, ſe ad- futurum: promiſit, ſe manſurum. Adeſt enim- verò⅛, & manet usque ad conſummationem ſæculi. L Aliud conſtantiſſimæ fidelitatis exemplum quotidie in Chriſto ſpectamus, cuͤm ſacroſan- ctum pœnitentiæ Tribunal ſubimus. Dudum edixit per Prophetas ſuos, peccatorum ſe am- plius non recordaturum, in quacunque die ſinceré animô peccator à viis ſuis peſſimis converſus fuerit. Dein Apoſtolis iteratò pro- Hh hf milit⸗ * Rom. 11. ** Joſue 10. 858 Perfectio Sacerdotalis miſit, ſoluturum ſe in cœlis, quidquid ipſi ſol- viſſent in terris; séque dimiſſurum peccata, quæ ipſi remiſiſſent. Unquâmne verbo ſuo defuit? aut fallere unquam poterit fidele pro- miſſum? Certè non fallit, quamvis iterent vias ſuas: licèt ad vomitum ſint paulò poôſt redituri: etiamſi per ſumam ingratitudinem rebelles fiant lumini; cůmque relapſus mon- ſtroſi, & propudioſa crimina nosmetipſos, in Tribunali ſacro jus dicentes, ad indignatio- nem movent, enormi gravitate opprimunt, & patientiam elidunt, mitior & indulgentior ſervis ſuis Dominus in gratiam denuèò recipit peccatores inveteratos, modo ſincerè agant: ad ſuam illos amicitiam rurſum admittit; ſto- lam & annulum reddit; quédque benignus Prodigi Parens nonniſi ſemel præſtitit, benig- niſſimus Dominus noſter usque ſeptuagies ſepties ſeeunduùm verbum ſuum propitiando iterare non laſſatur. . Sed forſan hæc ipſa Bonitas adeo ſtupenda occaſionem & nobis præbet negligentias accu- mulandi? Noli, Domine; ah! concedere noli, ut infandis relapſuum ſordibus ipſi maculemur, quas in aliis tam prolixè damnamus. Abſit à nobis Miniſtris tuis grande hoc malum, ut nequam ſit animus noſter, quia tu bonus es! Quanta hæc in Sacerdote malitia foret, ſi pie- tate nimia ſui Domini abuſus, ea patraret, quæ in mentem nunquam veniſſent, ſi gravior vin- dicta cuivis delicto mox imineret. Iſtud pii Arodnn eire n len rch zis bico ee dennd UII, dvon aos idones lemn ercuitbl homnne matun le Nhue in ſun eke eſe camnande fin At comn Nunnizdowina ipnüntem Aumenpnn let, oo meſs emo mun perlepe eiut idoe Uied infmi ſ Ien Don Ulhumninm Ra! Namds n acgnls n nr de⸗ Anisi ii gwcgri ſmnn mne ſen MMetſtſt umri) n “ in lenyſ i Ueeiz Gntite lut GN e⸗ ntn⸗ Gheu. Mrittt. S” Nriti, la⸗ Mimhiene ] 6 ſopend geniss ar Mmecerel imelkn tumd e eon! ubongt 1 enl⸗ 1 Nm IGmi- e 1 Confideratio III. 89 Iſtud potiùs firmiter teneamus, quod ſeriò admodùm Dominus inculcavit: Qui perſevera- verit usque in finem, hic ſalvus erit. Nihil certe pro- derunt quæcunque virtutis, imò & ſanctitatis initia, ubi continuata in bono ſeries defecerit: Sique nemo ſervorum mittens manum ad a- ratrum, & reſpiciens retrò aptus eſt regno DEI, quomodo Sacerdos infidelis & incon- ſtans idoneus eſſe poterit? Sit in puero tan- dem excuſabilis levitas, & inconſtantia; in homine maturo certé eſt intolerabilis; maglis- que adhuc in ſene, qualis ſecundum Nomen ſuum eſſe revera debet Presbyter Eſu Chri- ſti, damnanda erit puerilis turpitudo. Iſtud etiam altè combibamus, nihil eſſe apud DEum majori abominatione dignum, quàm hujusmo- di petulantem in Sacerdote levitatem, quia vel contemptum ſpirat, vel magnum frigus indicat, quod utrumque oppidò grande ma- um eſſe, nemo non videt. Nos equidem in- firmitati perſæpe tribuimus, quod audaciæ ac temeritati tribuendum foret: Sed quare tam miſere infirmi ſubire auſi ſumus, & aſcendere in montem Domini excelſum, quos cum tur- ba languentium hærere in inferioribus opor- tebat? II. Videamus nunc, quèò extendere ſe debeat Sacerdotalis firmitas. Dico igitur, in omni bono hanc à Sacerdote poſtulari: ſit firmus & fidelis in piis inſpirationibus, & guſtibus à Di- vina 860 Perfectio Sacerdotalis vina largitate cum fructu recipiendis: bonis propoſitis, maturò conſilié piè conceptis, fide- liter inhæreat: bono ordine, & cum ſapienti horarum diſtributione cuncta peragat: praxes in ſpeciem tenues, unde nihilominus fervor & ſpiritůs robur cum profeétu pendet, con- ſtanter obſervet: ſuos defectus generosâ & ſanctâà pertinaciâ ſemper impugnet: Vocatio- nem peculiarem ad hoc vel illud opus pium, unde boni plurimum manare poteſt, nunquam dimittat, quamvis longâ patientià opus fuerit. Hæc omnia ſeriò ponderemus; nam ſola in modòô enumeratis negligentia totius inſtabili- tatis, & miſêériæ noſtræ mater eſt. Ecce Agricola, inquit D. Jacobus *, expectat pretioſum fructum terræ, patienter ferens, donec acci= piat temporaneum, & ſerotinum. Ita & nos cum perievcranti inſiſtamus labori, & patienter ominum exſpectemus. Sæpe in oratione, ac meditatione illa in memoriam reducamus, quæ affectum & voluntatem aliquando moverunt, uti ſunt lumina Fidei, & ſanctitatis regulæ, quibus non à mundo tantum, verùm etiam à Clero mundi ſectatore contradicitur. Hæc, inquam, pia lumina, quæ aut magis feriunt, aut guſtum ſapidiorem præbent, atque hinc ſtimulis validioribus urgent, identidem volva- mus, & ruminemus. Bona propoſita, quæ concipimus, ſolari for- tè nos quandoque poſſent, modèò ſinceritas & efficacia non deeſſet. Cogitare hic parumper juvat, *Jatc. F. tsmn rnendal ftie non A⸗ 0 Maje ememimn ſocer pon Ainns an 1en Cluton ö is enſt e Uon bece lebtum rumecrſocin Mrren pr Pun Eli re Dcl keoe wea eh, orxam e houn ſunnei Crlucir & e⸗ nen nghum Gnen gea Cnunns, giiden Elleste an gollbenan ninnn lke ſi, gt hi e 7 een, 3 4 ihielie Lconetni Conmt eregnn Hlhmimn: rene. ecnn ger Doonet. . ehaehe ii n,u biilti us ne n ure KN bCtent Pontinp⸗r Cnne Docjentt ns eele ſktun etin ſinn. us kin ngleht lten n G Oſnonil Neſeff Confſideratio III. 861 juvat, quàm ſæpe ſtatuerimus meliora, & quàm rarò in opus illa deduxerimus: inveniemus hic profeétò copioſam erubeſcendi materiam. Si toties hominibus fracta eſſet à nobis fides, quoties illam DEO fregimus, tanquam illuſo- res, ac mendaces ſine dedecore illorum faciem ſubire non auderemus: Et qua fronte coram DEO Majeſtatis comparebimus, cui tam ſæ- pe mentimur? Sed quæ mali cauſa? firma, & ſincera non ſunt, quæ ſtatuimus: ſeriò non agimus; atque hinc remiſſus animus in tepo- rem ſolvitur, qui DEO vehementer diſplicet, eòô quòôd fœdifraga levitate, absque ulla ratio- ne, illum deſerimus, & animi decreta, licèt conſcientiam ſub peccato ſtricte non ligent, minimè cuſtodimus. Quid veròô ſubſtituimus? Voluntatem propriam, ſenſum & guſtum pro- prium, genii repugnantiam, animi languorem; modèò hunc, modé illum inanem prætextum, id eſt, noxam evidentem in propoſiti fatiſcen- tis locum ſufficimus. Ne verò clamorem e- dat ſaucia & rea conſcientia, propoſiti viola- tionem tanquam rem levis momenti, cum per- ſeverantiæ graviſſimo diſpendio, non admo- dùúm curamus. . Scio equidem, non eſſe natos Domini Sa- cerdotes de ancilla, ſed de libera; & nihil eſ- ſe, quod libertatem illam pretioſam, qua Chri- ſtus nos donavit, vel tollere debeat, vel mi- nuere: ſcio, quid Paulus dicat *, ubi ſpiritus DEI, ibi libertas. Verùm nolimus hallucinari. Liber- 2. Cor. 3. 3862 Perfeltio Sacerdotalis Libertas hæc ſancta, quam hic laudamus, ne- mini poteſtatem facit, relictòβ DEl beneplacitô, voluntati propriæ inhærendi, aut ab ordine recto diſcedendi, aut mious bonum præ alio majore deligendi. Poſſe facere malum, & ad illud ſe actu extendere, perfectio libertatis ne nominetur; ſed imperfectio, & grandis miſe- ria. Illum potiùs hominem liberum dicamus in Chriſto Eſu, cujus voluntas ita reſpondet hujus Domini ſanctiſſimæ voluntati, ut cum Paulo eximiè glorietur: Vivo ego, jam non ego; vivit verò in me Chriſtus. Abſit contradictio; abſit repugnantia, illa ſaltem, cui auſcultetur, & quæ ociùs non ſuperetur: abſit quæeunque diverſitas, & ſuccedat unus, idémque ſpiritus. ui adhæret Domino, unus ſpiritus eſt. Sic ordine debito, ſecundum DEl benepla- citum, dies una ſuccedit alteri: Sic omnis la- bor ad voluntatis ſupremæ normam ſanctè ab- ſolvitur, & illud Davidicum impletur: Ordi- natione tua perſeverat dies, quoniam omnia ſerviunt tibi. * Hac ratione DEl ſervus nulla tene- tur captivitate, & bene cuncta exequitur: ſic nullis creatorum nexibus irretitur, & mira in omnibus fidelitate operatur: univerſam legem adimplet, quàâmvis hoc aut illud ſubinde omit- tat, quia DEl voluntas, quæ ſupremæ legis rationem obtinet, modô nobili, ac præcellen- ti omnia ſupplere cernitur. Verùm ne abu- tamur hac regula, ſpiritu recto, & corde ab humanis affectibus libero eſſe præditos opor- Lt: * 1. Cor. 6. * Pſ/al. 115. t n i ſenmzuin DHZZ el Fennel e aueuleu uulm N⸗ Etetent, ncſter ilrr hni tlamn Oocon Minrn, 6 Olin keinn chris boni Eplun il n l ſen⸗ w tenwent ln hnn en I idnn te nrb ne Pmno omt Uflphin Mrries ene nmhenatur Un, iutenobi 1n ſtn arr nzmn lon⸗ n dos eot onm rnpns ir thto Gielne ce Uö, D ihian dainin, e hrn ker. Pemb unlnds⸗ Wen t. gitie nll tene. lelidrl Cnini tim g ſbinceon. Nene . 1 Mecte un den CCN dtort⸗ Conſideratio III. 863 tet: ita potiùs dominetur nobis gratia, & ſa- pientia, ut nunquam DElI voluntatem finga- mus, ubi non eſt, aut illam non videamus, ubi revera eſt. Atque hinc naſcitur obligatio Sacerdotum DEO auſceultandi ſemper, ut Ejus voluntati ad amuſſim pareant, ne aliud agendo aérem verberent, & tempus ſuum nimis pretioſum inutiliter abſlumant. Quare diſeretionis ex- quiſitæ ſpiritum habeant, ut in concurſu plu- rium occupationum eligere ſapienter nôrint potiorem, & utiliorem; nihil enim facilius, quàâm hac in re decipi, quando amor hominis proprius boni ſpeciem, & voluntatis Divinæ regulam falsô effingit, ubi neutiquam inveni- tur. Et verô deceptio quantumvis modica plus detrimenti afferre ſoler, quàm cogitari poſſit; hinc enim fluit malorum ingens nume- rus, jactura temporis, labor inutilis, Divinæ voluntatis neglectus, plurium obligationum pernicioſa omiſſio; unde demum errores craſ- ſi, falſa pax, inane gaudium, & ſpirits divitiæ umbratiles enaſcuntur; cumque deceptio non advertatur, errorum longa ſeries conte- Xitur. Vitandæ nobis etiam ſunt occupationes, ge- nioc iolùm arridentes, & minus proficuæ. Sunt, qui longo temporis tractu parum effi- ciunt: alios contrâà invenire eſt, qui intra mo- dicum tempus permultúm laborant, quôd hi ordine debito cum applicatione ſeria, illi con- fuse, ac ſine delectu procedunt. Vacuum 964 Perfeltio Sacerdotalis Vacuum diſſeminatum, quod olim Philoſo- phi quidam admisére, ut motus & agitatio corporum continua locum haberet, in genere morum negari non poteſt. Namque pars ho- minum major, ipsique etiam Clerici permulti vacuitatibus innumeris vitam ſuam interſe- cant, hâsque utt modicas inanitates occu- pationibus maxime ſeriis paſſim admiſcent, unde fit, ut hæ aut in longum protrahantur, aut abrumpantur; quin etiam ſubinde peni- tus elidantur. Oculos attolle, Sacerdos DElII Et quod in mundo elementari ob vis¹s hebe- tudinem videre non vales, in vitæ tuæ dili- genti examine deprehendes, nempe vacuum ubique & ſemper diſſeminatum. Atque uti- nam haſce inutilitates, quæ tibi pretioſi tem- poris particulas innumerabiles ſuffurantur, ne- ceſſariam reſpirationem vocitare in mentem tibi nunquam veniat! Sic enim aſſuetudo fa- ciet, ut ante cœptum laborem reſpirare ſæ- penumero jam velis, non ſine gravi & maxi- méè dolendo Sacerdotalium occupationum de- trimento. Aliud malum eſt huic non abſimile, cùm in unum congregati Clerici, Viri authoritate con- ſpicui, per plurimas verborum ambages, aut varia proferendo ad rem parum facientia, no- bile tempus tractandis rebus maximeè ſeriis de- putatum inutiliter ablumunt. Meminerit Sacerdos DEl Miniſtrum ſe eſſe, cujus maximeè interſit horas omnes, quovis pretio ſuperiores, accurate colligere, ut in o- pere e loouin iwtgane n,l at Mchfen zute operd rtclia, mlero: din Iin Dalobe 161. Qlis ho ono Mantin Hlee Heeil ſpontmgs Plunyrtinmne Ten foenionie fümng He Uu liumgtin zundtt. Eemhonup,it tle onum; hb ueſe UnnsDel atei diad ſeniten t er Urynkhs ninnemen lumdhue nbmn kuum nlhnesm ſelin tantl n,/,. 1nAfen Cln. nou ,. le iceie fum 6 uiure Mln: n an ſbir le Krte nichi enei Ehr u n gen. lir lürmns nkin nen N Aencnt epineli. Ani. Monumts nle,ewi toriutecr⸗ Abepey cenuu Une kit tunke⸗ les, leeylir 6 4 Conſideratio III. 86 5 pere Divino, & grandibus negotis æternitatis rite collocentur. Quis Miniſtrum regium non vilipendat, muſcas capientem, cùm Provincia- rum, & populorum ſaluti proſpicere oporte- ret? Modè velim, ad multa & magna tempus abunde ſuppetet; præſertim ſi conſueta pieta- tis exercitia, quamvis arbitraria, nunquam in- termiſero: hinc enim univerſum animæ robur, & in DEl obſequio firmitas ùt plurimùm pen- det. Quis hominum, lioèt vehementer occu- patus, prandium vel cœnam negliget? Hæc ſpecialis in pietate firmitas aliam præ⸗- ſupponit magis generalem, cujus hoc eſt pro- prium, ut in majoris momenti negotiis ad ſubli- mem vocationis noſtræ ſcopum identidem re- ſpiciamus. Inconſtantiæ illud Paulinum oppo- natur: Unusquisque in qua Vocatione vocatus eſt, in ea permaneat. † Dum tempus habemus, ope- remur bonum, idque ſecundúm vocationis præ- celſæ ſpiritum; ſecundùm menſuram gratiæ nobis conceſſæ, & prout occaſiones fructifican- di varias DEl Providentia cuique noſtrüm di- ſpertiêrit, ubi ad Apoſtoli monitum Operarius bonus identidem reſpiciet: Omnia veſtra in cha- ritate fiant. Hinc ſtabilitas in omni bono; Hinc profectus in virture continuus, & perfe- ctionis incrementa quotidiana. Unum adhuc ſcopulum fugiamus, ad quem cymbam ſuam nonnulli frequenter allidunt, cùm labores magis arduos ſtudiosè amoliuntur;, & faciliora tantum ſectantur. Hi vel nomen * 17. Cor. 7. *X 1. Cor. 716. R. P. Dufréne Exercitia. Ii i diffi⸗ 866 Perfectio Sacerdotalis difficultatis horrent, & cuivis obſtaculo ce- dunt: pedem referunt, ubi fructus non reſpon- det; ubi contradicunt alii, & æmuli adverſan- tur; ubi calumniæ, perſecutiones, invidiæ, cri- ſes acerbeæ non minús quàâm ineptæ laborem excipiunt. Retrocedet hic Operarius inſtabilis & infirmus, ubi contrà generoſus animus ru- pis in modum perdurabit: Nos igitur, quæ- cunque immineat,; vel actu ſæviat tempeſtas, in DEum confiſi, & opem illius humiliter im- plorantes adverſa omnia fortiter vincamus; neque enim coronabitur, niſi qui legitimè tertave- rit.* Dein certamen forte Heroëm probat, & difficultatum horror ad fœminas, non ad vi- ros pertinet. Quid ſi autem pla fœmina, lubin Operariò longè cordatior, obices frangat, num Sacerdotem inertiæ tne non pudebit? II. Robur & firmitatem inde petamus, ubi fa- cile reperitur, videlicet in oratione, ſanctâque cum DEO unione. Primum ac præcipuum iſtud perſeverantiæ adjumentum eſt, ſine quo cætera omnia minime ſufficient; quin potiùs velut arundo manum illius perforabunt, qui fulcro fragili nixus, ab illius petræ ſoliditate diſceſſerit. Guſtum præbeant verba illa quo- tidiana, dicenda cum reflexione: Rerum DEus tenax vigor, inmotus in te permanens, lutis diurnæ tempora ſucczidas determinans &c. Tu, qui mo- tum nullo non tempore conſtanter tribuis, & immotus perſeveras: Qui mutas omnia, & non muta- * 2. Tim. 2. Itrs Gen 1,relgln in nenxjkgre Letanimm ne⸗ Mein untn Cmeumon ues, Ur in ilumus in t; Fetbun m. zalud Grimn,erili Ui ktendn ftemor. ſtoconie 4 Nopo Alu, kül ümiore, honmt ibſie⸗ Cuunm ft n Cltetone lrrrolrue lligens d 1 Uinin e0 föſtunmp fetm nlh öhnrponatn Nehohutn in At kac nneanam ns o erl 000 g E Mroniſa inn Eninig, An s dne epon eh leegen gen on Cridant, nn ſolt ttba rce Lul n luf yll, gerutet Scona l. Conſideratio III. 867 mutaris: Qui, dum continuò agitantur in mun- do reliqua, ſolus in teipſo ſtabili tranquillitate frueris, largire lumen & robur, cuͤm noctes tentationum ingruunt, quò wita nuſquam decidat; ſed præmium mortis ſacræ cœleſtis inſtet gloria. Convertamur deinde ad immobiles Fidei veritates, ut inter mundanas varietates & ipſi perſiſtamus immoti. Cœlum & terra tranſi- bunt; Verbum autem Domini manet in æter- num. JEſus Chriſtus heri & hodie: Ipſius do- ctrina, vitæ illius exempla, promiſſa ipſius om- nia æternùm durabunt, quibus ſolidiſſimè in- nitemur. Scriptò conſignemus pia lumina, motus pios, & ſancta propoſita, ut legendo iterata & in- culcata, ſtabilitatem otineant. Cuúmque ini- mici mutationem ſuggeſſerint, illud Pilati op- portunè ſubjiciamus: Quod ſeripſi, ſcripſi. Quartum firmitatis adjumentum vota ſunt cum diſcretione & conſilio edita. Eccleſia Mater noſtra, quin & ipſe ſpiritus Divinus hoc auxilii genus dudum probavit: Vovete, & red- dite Domino Dé veſtro.* Ubi non Iufficit cen- ties iteratum propoſitum, quod centies iterum frangitur, validior voti Religio, ſaltem ad tem- pus interponatur. Vel hanc tibimet legem dicta: Aut faciam hoc bonum, aut hanc il- lâmve pœnam certè ſubibo. Inertes nos & miſeri trepidamus, nec pol- liceri DEO quidquam audemus, quia volun- tate promiſſa implendi deſtituimur. Dum in- Iiiz terim * P/. 75. 268 Perfeltio Sacerdotalis terim Virgo generoſa, D. Thereſia, votô ſurmmè arduòô perfectiora ſemper eligendi, obſtringere ſe in perpertuum non dubitat. Propheta re- gius neque grandi regiminis mole præpeditus, nec infirmitatis propriæ funeſtâ experientiaâ territus, ut inconſtantiam figat, jurisjurandi vinculum ſacratiſſimum accerſit: Juravi & ſta- tui cuſtodire judicia Juſtitiæ tuæ. * Meditatio V. De continuo in virtute progreſſu, Sacerdo- tum proprio. Qug quidem retrò ſunt, obliviſcene, ad ea verò quæ Junt priora, extendens meipſum. Phil. 3. INter præterita noſtra duo ſunt, quorum uni memoriam; alteri oblivionem debemus. Pec- cata noſtra ſint ſemper in conſpectu noſtro, ut ea pœnitendo eluamus: DEl beneficia nun- quam ex animo diſcedant, ut gratias conſtan- ter agamus: bona Rroßoſſtn oculis indeſinen- ter obverſentur, ut illa ſanctè cuſtodiamus. Contrà obliviſci nos convenit bonorum ope- rum, laborum, & virtutum, ſi quas obtinuimus, ne aut inani gloriæ, aut vanæ complacentiæ, aut quietis præmaturæ cupidini locum demus. ⁶ En! omni virtutum genere ornatiſſimus, & meritorum copiâ inſtructus Doctor gentium, poſt Evangelicæ prædicationis innumeros la- bores, ad bona ſua miniméè reſpicit; præteri- ta non ampliùs cogitat; ſed quantum ſibi viæ ſuperſit *Bſal. 115. et ant⸗ e Nen ter Neunts 8 cchoe Gelemnd occu⸗ Arenigeeon ipe ecutet lennd ſutan nnigeeſelin atengvott noc& Wii⸗ Nuhers ſin Eum roni h es ume itt, N mni pe AAntlnkum mbamne lee Uurnis on Clereümng. pent, ol ienmior eh nmor: ſor Pgel. lr oti Uieninmn tar is, dad ndünnosl melamn r honn W pereveran 4 1C, . Iuu lenuk, tlſech nen Ueee CsOe. e lotadn MnNN. GChennune Cnharenk loun em uttlng! Nor er nument het . Gun Meditatio V. 869 ſuperſit conficiendum, unicè advertit. Quid verò nos virtutum, & meritorum inopiaâ gra- viter laborantes, gui perfectionis ſtadium vix ingreſſi, adhuc in limine hæremus? Qui ſolis deſideriis occupamur, & nonniſi opera quæ- dam ſemiplena numeramus? Eja, veternum de- nique excutere juvat! refecti pane fortium, ſtrenuè ſurgamus, & ad montem DEl Horeb impigrè feſtinemus. Inſpiciamus primò neceſ- ſitatem quotidie proficiendi: ſecundò profectůs modos & vias inveſtigemus. Punblunm I. Pauperes ſumus, & magna bonorum cœle- ſtium inopia laboramus. Nunc tempus accepta⸗ bile; nunc dies ſalutis. * Ingentes theſauros DEus nobis aperit: quin & invitat, & urget ad diteſcendum. E Divino gazophylacio tan- tum haurire licet, quantum libuerit: tota ve- rò æternitas plus non dabit, niſi quæ in vita collegerimus. Hujus porro tempus breve eſt. ** Properat, volat irrevocabile tempus: pars vitæ major effluxit; magna rapiditate fluit pars minor: fors modiciſſima illius portio ſu- bpereſt. Et otiamur? Et ſtertimus? Et poſt miſerrimam tarditatem non feſtinamus? Væ nobis, ſi ad metam nos perveniſſe putamus;3 ſi multuͤm nos laborâſſe credimus; ſi ad quie- tem anhelamus, & coronam juſtitiæ prenſa- mus, quæ nonniſi vigilantibus, & usque in fi- nem perſeverantibus Operariis promiſſa eſt. 1iiz3 Nulline E 2. Cor. 6. X 1. Cor. 7. 870 Perfectio Sacerdotalis Nulline ſuperſunt nobis affectus domandi; vi- tia eradicanda, vincendi hoſtes, tentationes ſuperandæ? Nullæne virtutes aquirendæ, bo- na opera exercenda, merita pro æternitate pa- randa? Nihilne adjiciendum ampliùs humili- tati, vigilantiæ, manſuetudini, charitati? Quàm timendum, ne longiſſimè diſtemus à meta; ne terreat nos potius reſidui laboris multitudo! Sed quid? forte noſtris viribus tanti negotii magnitudinem abſolvere cogitamus? Cur po- tentis gratiæ auxilia non quærimus? Jurge, co- mede; grandis enim tibi reſtat via, * Punctum II. Experimur ſubinde magnas in melius conver- ſiones: redeunt quandoque poſt vitam peſſi- mé actam graves peccatores; ſed quot illo- rum numerabimus, qui relicta iniquitate, ſe- riò ad virtutis ſtudium convertantur? Vix- dum èe ſordibus emerſi, totum ſe confeciſſe exiſtimant; à primo paſſu languent mox om- nia: multum præſtare ſibi videtur, qui ad vo- mitum non rediêrit. Rari admodum ſunt, ait S. Bernardus, qui à ſtatu bono ad meliorem tranſeant: pauciſſimi ad integram vitæ, ac mo- rum emendationem contendunt: plerique ſe- curim ad radicem ponere nolunt, vitia non exſcindunt; quod in ipis humanum eſt, non corrigunt, quia mediis à Divina largitate con- ceſsis non utuntur; Orationis juge ſtudium; vigilantia perpetua; hujus, illiusve compedis animoſa ſolutio, vel occaſionis pravæ conſtans X 3. Reg. 79. remo- CreAm breint, rſhin i. r Cndn 1o, rüt ohokt le ſeuter guot len &warin Ghmin onn ſCun, Pre tnten ent Miline 1 lrun deb Uiſetfcere 1 Uoſfmm enctin eny iiMoxin l ninz e lec lunlim Rer berlele Uers gon ieziſta le Ullain hinc uhyetonem Maunndimn lnbenn Unkanten Munm n n N Crocdun f⸗ o elar ni Neige nn Nr nncunth uliur eſu⸗ gfe cin ſetns 9 Mecditatio V. 371 temotio; Sancta in vitii dominantis extermi- nio, & inſuperabilis pertinacia; abnegatio, & victoria ſui magnanima, quæ certa eſt profe- Ctûs menſura, juxta illud Aſcetæ aurei: Tan- tum proſicies, quantùm tibi ipſi vim intuleris.* A- lienæ voluntatis facilior in cauſis juſtis accep- tio, & arbitrii propri depreſtio: ac demum propoſita ſerid concepta, ſolide nutrita, fer- venter quotidie innovata: contra inſtabilita- tem, & varias tentationes egregiè munita, ſan- ctam in bono perſeverantiam, inſignem pro- fectum, ipsamque ſanétitatem, gratia Duce, tandem certò evincunt. Piiſſime DEus, cujus Bonitati velle præſens ac ſerium debeo, da conſtanter, ea quæ ſta- tui, perficere! Non pereant tot lumina, ne- que incaſſum recidant tot auxilia! Nunquam & memoria excidat, quantum tibi, vocationi, mihi & Proximo debeam? Confirma hoc, DEus, quod operatus es in nobis. Lectio III. Hiſtorica. S. Auguſtinus Hipponenſis Epiſcopus, Ec- cleſiæ Doctor. I[Nter Eccleſiæ hiſtorias celebriorem vix in- veneris, quàm eam, quæ de hoc Sancto eſt; Quoties iſta legitur, toties nova ædificationis materia hinc eruitur. Nos omiſſis iis, quæ converſionem tanti viri præceſsére, ad illa ſo- lùm attendimus, quæ abſolutum FEccleſiaſticæ Ii i 4 perfe- *V. 1. C. 2 5. * Pſal. 62. 872 Perfectio Sacerdotalis perfectionis Exemplar in ipſo nobis cum ad- miratione ſpectandum repræſentant. Annum ætatis agebat ſecundum ſupra trige- ſimum D. Auguſtinus“, cum ſacris Baptiſini undis eſt ablutus: acceſſerant menſes quinque, dies undecim. Hoc primo ſancéckitatis remedio vix percepto, cogitare ſolitudinem cœpit, in qua DEO unicè vacaret: Africa omnem datu- ra opportunitatem videbatur conſilio huic in opus deducendo. Paucis poſt diebes Medio- lanòô diſceſſit unà cum Matre, läsane nonnul- lis, inter quos fuit Evodius Tagaſtinus, juve- nis egregius, qui & ipſe, relictà Cæſaris aula, in Eremo vitam ſanctiorem meditabatur. Ad oſtia Tiberina delati, ex itinere longinquo nonni- hil reſpirandum cenſuêre, dum pavigii in Afri- cam tranſmiſſuri occaſionem expectarent. Hic D. Monica & Filius die quadam in cubiculo ſoli, ad feneſtram horto domeſtico iminentem, col- loquium non ſuave minus, quàâàm ſublime de cœ- li gaudiis conſeruéêre. „Cum ſermo nobis eſ- 5) ſet, inquit, de vitæ illius felicitate, ſuccenſi 35 ejus deſideriò, guſtare ad momentum tantæ 55 beatitudinis initia quædam cœpmus. Verùm , ſubtracto mox iterum cœleſti lumine, & ad „ nos reverſi, eandem ſuſpirare unà perrexi- „„ mus, quia fruitio continua necdum permit- „tebatur. * „ Quinto, aut ſexto abhinc die n febrim incidit S. Monica, diéque nono ex eâ- dem obitt. Durante morbo ſanctæ fœminæ, quidquid ob- ſequio- x 24. Apt. anni 357. ** Confeſſ. l. 9. C. 11. 2 i troun ſn liii⸗ Eblunet ouſer. nvrdend Grenin ene⸗ iEediprloen lars leſin iien,n orunecidt ls nreket is nton e ernotolore lmn & 60 n letoland nOken, Heniemni 399 ene⸗pudln leniſentid hunncarn Unh roc lbdolin opopti⸗ Umn: ſeen ummn igve nngren UIgneomnin nedan 1 Nobis . um hr e irtize elſezr ntis Chenn donnen olſio k echeel C. nelelk⸗ rhhel oend Untune Nn ſerl zerii npeme Phnet Mbere- elch. aglio⸗ 11 Ledtio III. 3 ſequiorum poterat, Auguſtinus deſerebat, quem. illa bonum ſuum filium affectu materno appel- labat, teſtari nil dubitans, nunquam ſe vel unum verbulum ex ore ipſius auduſſe, quod ſibi diſ- plicuiſſet. Mortuæ oculos clauſit, ſimuùlque doloris ve- hementiâ correptus, lacrymarum vim pio fune- ri dedit, plorare ſe poſſe ac debere Matrem ju- dicans, quæ ipſum tamdiu ploraâſſet. Sentiebat equidem, illam nec miſerè, nec omninò eſſe mortuam, quòd ſecundùm partem ſui meliorem in cœlis viveret: quia tamen converlſatione illius optima cariturum ſe poſthac videbat, acerrimo dolore conficiebatur. Juſtâs Matri perſolutis Romam Auguſtinus petit, ubi variè diſtentus, annum integrum, & menſes quatuor exegit. Tum denique in Sodalium & Gentilium ſuorum corona, qui eum Mediolanòô diſeedentem comitati fuerant, portu Oſtienſi ſolvit, & Africam ſub exitum hyemis anni 389. feliciter tennit. Mox Car- thagine apud Innocentium egregia pietate No- bilem divertit, qui, ſpectante Auguſtino ad pre- ces quorumdam Sacerdotum èê gravi morbo re- penté, ac prodigiosè convaluit. . Paulò pôſt in Numidiam ſe contulit, ibique in agro proprio unà cum ſocis conſedit, vitam acturus à ſæeuli curis omnino liberam. Pri- morum itaque fidelium inſiſtens tramiti Reli- gioſa Congregatio, bonis utebatur comunibus, erâtque omnium cor unum, & anima una: per- ſeverabant quoque unanimiter in jejuniis, ora- Ii i 5 tionibus, 874 Perfectio Saterdotalis tionibus, & operum piorum exercitio. Præ- ſertim Augauſtinus in lege Domini meditabatur die, ac nocte, cæterésque iis luminibus, quæ in fancta meditatione haulerat, erudire non deſi- nebat. Inter has ſacræ ſolitudinis delicias tranſactò ferme triennié, Hipponem ab amico Nobili, quem vitæ ſanéctioris deſiderium tenebat, evo- catus eſt, ut eum ſalutaribus præceptis ad pu- riorem DEl cultum erudiret. Statim advola- vit Auguſtinus, hunc amicum à ſæculo ad Chri- ſtum plenè traduécturus. Erat Hippon Urbs maritima Numidiæ, ſatis munita, ut quæ men- ſium quatuordecim obſidionem adversùm Van- dalos ſuſtinuit. Nomen illius portum ſonat, éſtque hodiedum obEccleſiæ lumen clariſſimum Auguſtinum, quem Epiſcopum habuit; celeber- rima: ſita nunc eſt in Regno Algerienſi, & Bona vocatur. Valerius ætate grandævus, illi Ecoleſiæ tunc præerat, qui virtutem atque doéctrinam præſen- tis Auguſtini ſuſpiciens, ad ſacrum Presbytera- ts Ordinem promovere illum ſtatuit eo fine, ut in Epiſcopali munere haberet Adjutorem. Hujus itaque rei neceſſitatem dum unjiverſo populo exponit, voce omnes unanimi Sacer- dotem Auguſtinum depoſcunt, qui lacrymas ob eventum adeòô inopinatum continere non potuit; ab omni quippe in Eccleſia Dignitate plurimuùm abhorrebat. Retentus igitur Hip- pone, quamvis mutatô domiciliô, amorem ſo⸗ litudinis non mutavit? Quare Monaſterium, abien TRn Faenia ru Mi at ſ Ul e mnnni 1 mi Lebe Lenent, Iir gbus iohere evantz le Docdum horinen ſbi run; en is negauu ionsoffcio Adunſeer umt0 ee Pdlaceprr Niiuopgete MMochiſtun leis Alicx 1e keflere Nernshorn ℳliati e⸗ 1 Diene Pr⸗ Tuun nrcie⸗ ſeumn Aug Pult ut mn künlresdr Uundhetile illſzer ienie hon S N ern 1 dleltth ni, Deltte⸗ leigt mian n terce Mumi Nnua ltalbn tliyn! ,Ralee; Genmnt 77 Pelete oen e. Tentne ogen⸗ unner nigee. ayn ſete dr neke Monere rl,⸗ enlo⸗ Akinmn 1 Lectio III. 375 in quo habitaret, elegit. Ut verò pium pro= poſitum Valerius, quo poſſet modo, fulciret, hortum illi attribuit, & habitationem, in qua plures DEI ſervi Auguſtino ſe adjunxgerunrt, paupertatis ac pœnitentiæ ſtudio unà ſeſe de- dituri. Labore manuum, ne cui moleſtiam inferrent, vitam tolerabant, & A poſtolorum legibus inhærentes, nihil proprium ſinguli poſ- ſidebant; ſed bonis comunibus utebantur. Dudum Valerius Præſul DEum rogarat, ut hominem ſibi mitteret, quocum labores parti- retur; Ipſe enim gente Græcus, & latini ſermo- nis nequaquam ufficienter gnarus, prædica- tionis officio minùs idoneum ſe noverat. Ex- auditum ſe cenſuit, cùm Eccleſiæ ſuæ Auguſti- num à DEO conceſſum vidit, quod beneficium publicè deprædicabat. Ergo ſacris Ordinibus initiato, poteſtatem fecit Evangelii coram ſe po- pulo Chriſtiano explicandi, quod munus in Ec- eleſiis Africæ ſolis Epiſcopis competebat; nec defuêre, qui novitatem carperent. Sed Valerius horum querelas nihil moratus, publi- cæ utilitati confulere maluit, præſertim cùm in Oriente Presbyteri jam paſſim Verbum Di- vinum prædicarent. Verùm Auguſtinus perſuaderi tam citò non potuit, ut munus adeò ſublime admitteret.* Factus Presbyter ſub finem anni 391. rogavit ſuum Præſulem, ut ſibi moram usque ad Pa- ſcha indulgeret, quò precum aſſiduitate, ac pœ- nitentiæ rigoribus gratiam à DEO poſtulare interim * Ep. 21, nov. edit. 276 Perfectio Sacerdotalis interim poſſet, tantum Miniſterium ritè ſuſci- piendi, qua de re ad Valerium epiſtolam de- dit plenam ſpiritu, & Neo-Clericis legentibus mire profuturam. Tandem è ſolitudine ſua prodiens, velut novus Baptiſta, eo fructu ac fervore circa Paſchale tempus anni 392. præ- dicationis initium fecit, ut Valerii exemplo cæteri per Africam Epiſcopi hoc munus & ipſi Presbyteris comittendum ducerent, quod aliæ per orbem Eocleſiæ jam paſſim obſervabant. Haud multoô pòſt, cum Valerius timeret, ne ab Eccleſiis exteris Auguſtinus Epiſcopus de- poſceretur, illum ſibi Adjutorem, licèt maximé invitum, adſciſcere decrevit. Annum ætatis agebat ſecundum ſupra quadrageſimum Vir ſan- ctus, quando Epiſcopatůs Ordinem ſuſcepit, ex quo tempore magis adhuc in propriæ non minus, quâm alienæ perfectionis ſtudium exar- ſit: Quantùm verò in hac cœleſti ſcientia pro- fecerit, ipſemet nobis exponat. „„Teſtis mi- ,» hi eſt conſcientia mea, inquit, * DEus meus! „ quòd ſincerè te diligam. Verbum tuum vi ⸗ ſua ignitâ vulneravit cor meum, ex quo .; amnare te nec momentô diſtuli. Cœlum & „) terra, & omnia quæ in eis ſunt, mutô elo- , quiò ſemper clamant, ut te diligam, quod „ idem toti hominum univerſitati nuntiant, ut „ nemo ſit excuſabilis, ubi huic debito ſibi „ Congenito malè defuerit. Sed nova & am- „ pliore Miſericordia indigent, quorum miſe- 5 reris, ne in vanum laudes tuas Cœli & ter- „ Fa * Serm., 125. 11 nunng ,Rlent, Gnt: — amſmmce ummin 1 Mihiat ,ooarut ¹ „ten ſeni „ den infel „Cenuminy Pieemde t, nicum Alui, ſer Eriun ſe con Eebnlin ti,gan is tglem linng inma ,le hbeo i 9ſiortos n Olehheiun. uleo cil luter tar⸗ In ſeerd ,e dene h „Mune 9Par 4 4 In ee⸗, M hee i, tümtit eillk les luni ſiltuin 1eo fn i, leti Nemunnst, lend (lo! S fistnen S tumm en l Gnen I WonfI Cond d eo⸗ N m Mo n R⸗ ller. E Lectio III. 877 „ ra promulgent; ſurdis enim ſine te loque- 22 rentur. . * Diu pòſt hæc ad populum ſuum effari non dubitavit: *„Poſtquam in bello adversuùs pec- „ catum jam conſenuimus, hoſtes non ampliùs „ patimur adeò feroces; ſed nonnullos tamen „ patimur: Longis annorum ſpatiis fracti, ſe- „ quuntur à longe; Verùm utuͤt viribus de- 5 ſtiruti, movent ſe nihilominus, & noſtri quie- „ tem ſenii quandoque turbant. Haud equi- „ dem inficias ivero, duriora eſſe juvenum „ Certamina, quod uſu ipſo pridem didicimus. Valetudine fuit infirma, utà omnes nove- rant, qui cum ipſo agebant. Hinc dicere eſt auditus, per corporis ſui languores diu ante ſenium ſe conſenuiſſe. Rarò tamen in epiſto- lis ad familiares de morbis ſuis mentionem ingerit; qua verò patientia, & perfectione vir- tutis eosdem tulerit, ex epiſtola quadam col- ligimus, in morbo difficili exarara. “„Sat be- „ ne habeo, inquit,“ ſecundùm ſpiritum, cui „ vigor ſuus manet integer juxta Domini be- „ neplacitum: Corpore autem malè affectus, „ in lecto diſtineor; doloris enim vehemen- „ tia nec ſtare me ſinit, nec ſedere, nec ambu- „ lare. Verùm hoc ipſo in ſtatu fateri cogor, „ mé bene habere, quia talis ſum, qualem „ DEus me vult. Cum enim aliud volumus, „ Præter id, quòd ipſe imittit, nos aberram as5 „ non ipſe, qui niſi rectum velle non poreſt. „ Nôſti hæc omnia: ſed alter ego cuùm ſis, lubens Ep. 149. 878 Perfectio Sacerdotalis. „ lubens tibi aperio, quæ mihimet dico. Tuis „ ergo ad DEum precibus noctes, diésque „ meos comendo; noctes, ut patienter dolo- „ res meos feram: dies, ne ſolatiis abutar, „ quibus indiget præſens infirmitas. Domi- „ num ora, ut mecum ſit, & mala non timeam „ in hac mortis umbra, cujus medium vivus „ perambulo. . Exrerior ipſius habitus ad modeſtiam fuit compoſitus; nec enim quidquam in veſtitu, & omni ſuppellectile habuit, quod aut faſtum ſa- peret, aut nimis abjectum goid præferret: un- de juſtam in omnibus mediocritatem dilige- bat. Tales, inquit, veſtes cupio, quas elar- „giri poſſim egenis fratribus: alias nolo, niſi „ quibus Presbyter, Diaconus, vel Subdia- „ conus uti quéat. Si oblatis indui oportet, „ hujusmodi ſint, ut in ruborem non agar3 „ vos enim latere nolim, abhorrere me veſti- „ mentum pretioſum, quod cum prædicatio- „ nis munere, cum fracto corpore, iſtâque „ mMei capitis annoſa canitie non cohæreat.“* Frugalis, & ſimplex erat illius menſa, in qua hoſpitibus & infirmis carnes quandoque appo- nebantur, ipſo leguminibus fere contento. Sola cochlearia ex argento fuêre; ſuppellex au- tem cætera, quæ ad menſam ſerviret, teſta- cea, lignea, vel marmorea fuit; non quèd me- liorem habere non poſſet; verum quia mo- deſtiæ, ac paupertatis amore ſœæcularem faſtum, & quamlibet ejus umbram à ſe amotam vo- luit. * Serm. 36. 1 llkn n b de s el ſel henin ſen (Mnvuine 0 min ceenact in coinen iqus mi Pane nell Molo tenpe Eigenchenm p⸗ t, lelbe 4 kiun lol oonerſone plett en Weftter Mentliteles Polteent, D Nlyicepe Purſet leng, a niine Ahhin ert 9Aaiguns 1Crer ſeeun 9 Ad don Natnnſrar Punſedi Mem. „ Ninniunet Ledtio III. 879 tn IIuit. Menſæ ſuæ hoſpites cum gaudio admit- tebat: ſed ne ſermonibus otioſis, aut noxiis e locus eſſet, vel pia prælegi curabat, vel quæ- Ulris z i ſtio erudita ventilabatur. Detractiones verò Nites. cùm maximè odiſſet, hunc geminum verſicu- Umi lum in cœnaculo ſeribi mandavit, ùt Ven. nekirs Beda in comentariis teſtatur. nte,. Quisquis amat dictis alienam rodere famam, ieti Hane menſam vetitam noverit eſſe ſibi. ril Multo tempore, antequam Epiſcopus fieret, em divencditum patrimonium in pauperes erogâ- tlen 6, rat; neque illi agro Tagaſtino pepercit, in nu. quo vitam ſolitariam unà cum amicis ſtatim à converſione ſua egerat. Sed cùm admiran- da polleret animi rectitudine, Pelagianos ar- tinen, guere fortiter non ceſſabat, quòd erroris dani- narent Fideles univerſos, qui proprium aliquid neſ⸗ Ppoſſiderent, nec bonis ſuis omnibus renun- e Liaſſent. Ad Epiſcopatum evectus, multò adhuc ma- “ gis patefecit, quantùm ab omni cupiditate fo- i ret alienus, quamvis in iſto gradu bonorum e en copia minimè deeſſet, quorum adminiſtratio 1 N ad ipſum pertinebat. ιDEum teſtor, auditus dan. „ eſt aliquando dicere, cuùm ſuſpicio quædam el „ circa pecuniæ amorem in eum cecidiſſet, e10) Ell . Nn „» quôd non modè ex hac Ecoleſiæ bonorum “ „»„ adminiſtratione voluptatis nihil omnino ca- ſen⸗ „ Piam, ſed illa potiùs oneri ſit, méeque graviter n „ premat. ,„ Hinc ſæpius Urbem Hipponen- i ſſeem invitarat, ut adminiſtranda Eccleliæ bona 880 Derfectio Sacerdotalis in ſe ſuſeiperet, ſibique, Clero, & pauperibus, quorum Pater eſſet, neceſſaria tantùm exinde ſuppeditaret. Cæterùm temporales curas ipſe conſtanter abdicavit, hoc ſolo contentus, ut fideles Oeconomos deligeret, à quibus ratio- nes annuas diligenter expetebat. Sæpius donationes & pia legata non admi- ſit, cùm aliquid incommodi paſſuras inde fami- lias proſpiciebat, vel cuùm ex inſtinctu non ſa- tis Chriſtiano donari Eccleſiæ quidpiam depre- hendit. Sic hæreditatem aliquando repudia- vit, quam iratus Pater, & morti proximus fi- lio ademerat. “ Si ſuperſtes foret hic teſta- „tor, ad populum ſuum hac de re dixit, num- „ quid non meum eſſet, Patrem cum filio „ reconciliare? Sed quomodo pacem inter 33 „ hiarem? Non itaque perperam egiſſe me „ credo, cùm bona paterna filio reſtitui, qui- „ bus eum parens indignabundus ante mor- „ tem privârat.* Homo dives Eceleſiæ Hipponenſi agrum do- nârat, cujus tamen fructum ipſe, quamdiu ſupereſſet vita, perciperet. Poſt annorum ali- quot ſpatium facti ponitens, filium à ſancto Præſule donationis inſtrumentum repetere juſ- ſit, oblatis in vicem auri numis omnino cen- tum, quos inter pauperes Epiſcopalis manus di- ſtribueret. Senſit Auguſtinus, quòôd vel ſincera donatio non fuerit, vel donatorem illius pœ- nituerit: ut ergo is intelligeret, quo Eecleſia ſpiritu ageretur, & inſtrumentum, & aurum * Lerm. 357. ſimul utrumque ſancire poſſem, ſi hæreditati in- tumtohn n hertl⸗ urumine lenn/ luftd Giangce lesidc⸗ Eatetnet N Kanſe drer duos n iner ul atrumbeveſti altheyvern ndlun inet mtum mino in gert Gimdenn Tceroonoun ehernb 6umtenporal En ceceb Uiniconnri Kärhunr gt meſ offe lichnherer ſk aen ln Ntenini eoro lls nineban itret Undo tins Medt RAnhoCo Sgurcun üeel ne tanlinei Mlezeng nen igubbuun 1 Pludone irpi⸗ lrar lunco n ipmnm fnerhitt ichinn R kllti m. Wand Moni Meltuin. nglene licz. e und Nuntil Nmd. n ger i Nnocer⸗ Nunne⸗ elloeen . Lettio II. 881 ſimul remiſit, minimè decere arbitratus, ut ab- ſurda donatio inter ſacratiora Eccleſiæ bona lo- cum haberet. Arbitrum inter diſſidentes agere ſemper con- ſuevit, ſeu fideles illi forent, ſeu infideles, & cujuscunque demum conditionis eſſent, qui ſuas lites ipſi componendas offerebant. Male- bat autem extraneos & ignotos judicare, quàm notos & amicos, feſtivè ſatis inſinuans, poſſe ſe inter duos ignotos unius amicitiam lucrari, dum inter duos amicos judicium ferens, alter- utrum neceſſariò amitteret. Hæc illum nego- tia ſat frequenter usque ad prandium, & non- nunquam integro die occupabant, inter quæ partium animos prudenter explorabat, & pia monita ſuggerebat; incredulos autem ſanctæ Fidei rudimentis imbuebat. . Licèt nonnunquam litteras commendatitias dare petentibus non abnueret, cùm de rebus etiam temporalibus ageretur, ſobriè tamen eas- dem concedebat, ea ſemper lege, ut nihil æ- quitati contrarium fieret. Has ignoti faciliùs obtinebant, quàm noti & familiares, ne aut famæ ſuæ officeret, aut Magnatum gratiis ob- ſtrictus viveret. Quempiam comendans, mo- deſtè adeò, ſapienter, ac diſcretè id præſtabat, ut nemini eorum eſſet incomodus, ad quos epi- ſtolas mittebat; ſed admirationem potiùs ex- citaret. Importunè urgebat nunquam, ſolas rationes petiti ſolide expoſuiſſe contentus. A S. Ambroſio didicerat, nemini apud Princi= pes ad quæcunque officia ſeu bellica, ſeu ci- R. B. Dufrène Exercitia. Kkk vi- 882 Perfectio Sacerdotalis vilia viam ſternere; conviviis nunquam inter- eſſe; epulas domi ſuæ nunquam inſtruere, ſo- la hoſpitalitate retenta, quam charitas juberet; matrimonia nunquam conciliare. Nec tamen improbabat, ſi quando Epiſcopus ad illorum reces, qui matrimonia contraxiſſent, ſuam ipſis præſentiam indulgeret, ſive ad firmanda illorum foœdera, ſive ad benedictionem illis impertiendam. Inde à ſuſcepto Baptiſimo, & maximè à Sa⸗- cerdotio fœminarum conſortium ſingulariter abhorruit. Earum nullam in ædibus ſuis ha- bitare unquam eſt paſſus: Quin & ſororem, & neptes, & patrueles ab iisdem conſtanter ex- cluſit, quamvis juxta Canones forent privi- legiatæ, miniméque ſuſpectæ, quòd illæ ſal- tem, quæ ad ipſas ventitarent, occaſio ſcan- dali eſſe poſſent. Mulieres, niſi teſtem ſecum haberet, nunquam ſolus alloquebatur: imò nec Virginum aſceteria, niſi ſuma neceſſitate com- pulius, adibat, licèt ipſius conſiliis & authori- tate illa regerentur. Solius officii, & urbanitatis eausâ neminem adibat: ſolos autem pauperes, viduas, & Or- phanos in tribulatione poſitos, magna charitate viſebat. Cùm ad ægros vocaretur, promptus ſem- per accurrit, nulla negotiorum gravitate, aut multitudine retineri ſe unquam paſſus. Impenſa verò illis benedictione, adhibito ſolatio, & poſt ſuggeſta ſalutis monita, ſtatim ad ſuas ædes re- Vertebatur. Ut cognatos, & propinquos ad pinguiorem . tor- mmdris Ncorteret: Damenta, G Cictt gol munbls tie Denroᷣ hl umifugt, ſoaom her⸗ ſgeimunere Ahnerioos Horuun kan bekebt ura, iarharum Hewem alc Ggeiscee efodipin ranntbi CNperium r, ut Er aüdlui Cenlun hu tancun. Mean n derait H un baton n in Mn l uiſen, . eid i wiicher, n e lbigii an Glltnei ualnte. lenken inde e . nt: Eniem ACr. ChNete Mneſr⸗ e, A lpet o Ahe⸗ Ucken r * Lesdtio III. 883 fortunam eveheret, illi nunquam in mentem venit; Ab iisdem ex, Eccleſiæ theſauro ditandis longiſſime abfuit, qui acceptam à Parentibus hæreditatem diſtribuere inter egenos maluit, quam ſuis eandem elargiri. Exhauſtis verò in pauperum ſolatia Eccleſiæ proventibus, & pio- rum oblationibus, apud amicos & fortunæz pinguioris cives auxilia conquirebat, ut egenis ſuccurreret: eandem ob cauſam Eccleſiæ or- namenta, & altarium vaſa quandoque diven- didit; quod idem ad liberandos é Barbarorum manibus fideles præſtitiſſe aliquando eſt viſus. Silentiò hic præterimus labores immenſos Magni Auguſtini, quos illi ſuum in Eccleſiam ſtudium perpetuò imperavit, cùm aut libros fere innumeros ſcripſit, aut Conciliis adfuit, vel hæreticos domuit, vel prodeſſe cuieunque hominum ſtatui, & conditioni pro viribus in- defeſse curavit. Accedebant graviſſimæ Hæ- reſiarcharum perſecutiones, quibus hi tantum Heroëm aſſiduò impetebant. Tot ergo factis egregiis celeberrimum, ſanctitatis, ac ſcien- tiæ prodigium univerſa poſteritas meritò ſem- per admirabitur. Iſtud porro virtutum illius compendium, quod hic dedimus, aliò non ſpe- Gat, niſi ut Eccleſiaſticæ perfectionis Exem- plar abſolutiſſimum Sacerdotes Domini ſuſpi- ciendum habeant, & pro menſura gratiæ imi- tandum. = Menſe Junio anni 430. Vandalorum potens exercitus Hipponem obſedit, qua occaſione pium Paſtorem ſe exhibuit ſanctus Præſul, cùm Kkk z gregi 884 Perfectio Sacerdotalis gregi ſuo adfuturus, in urbe manſt, ut vi. delicet in tanto periculo ad ſervandam DEO fidelitatem ſuos animaret. Junxerunt ſe Ma- giſtro ſuo quidam Epiſcopi, ejus olim Diſcipuli, quos inter Alipius & Poſſidius fuêre, labores & pericula cum ipſo partituri. Durante igitur oblidione, adeò vehemens in dicendo ad po- pulum fuit, ut mirum eſſet, virum ætate fra- tum ardore tanto prædicare: Cuùm verò tem- poris tractu publicæ calamitates in urbe ob- ieſſa plurimùm augerentur, paternæ Providen- tiæ curas & ipſe auxit, ſibique ad vitam neceſ- ſaria ſubtrahere non dubitavit, ut egentibus ſuccurreret. Neque minori ſtudio animarum neceſſitatibus providebat, quibus auxiliô, ſo- latié, & indefeſſa charitate ſemper adfuit. Eam in vultu ſerenitatem conſtanter hæc inter nubila retinuit, ut intuentes recrearet: Ser- mones illius pleni virtute animos timidorum erigebant; Et vix illum audiêérant etiam diſco- li, cùm ſubitò ad fidem Chriſto ſervandam ac- cendebantur. lpſe veròô non ſine acerbo animi ſenſu mala ſecutura prævidit, quibus Barbari Eccleſiam, Clerum, Monachos, ſacras DEO Virgines, & omnem populum erant afflicturi. Ingens ho- rum numerus ad fugam compullſus, fame in ſyl- vis & montium cavernis perüt: Alü, quod magis deplorandum, ut vitam & bona ſerva- rent, à Chriſti Fide receſſerunt. Amor itaque tenerrimus, quo Eccleſiam Eſu Chriſti Spon- ſam proſequebatur, imenſo dolore ipſius ani- mum rpheut ihnemen! ſe Tuivamn Maryine mas l inn ſul ien 10 n worer , tot Aogtbenl oletuii⸗ Ceoct, mon ſlcezt, guo Ppumg Ne nonerib nſelent isdglorr leſtent ordelonri Uifetl, V⸗ iorie Hun Nen ite lep Pelhs rer, feel, i Mere, n Cnenet. I 1enſt, cun Necie⸗ uteign Kons wer Uis ano⸗ Ledtio III. 38 maſt , nu mwum implevit, uòèòd agrum Dominicum exi- eumIn Wi florentem vaſtatum iri, & Eccleſiarum in oin Africa ruinam præſentiret: Quare diu noctuù- r gue in lacrymas effuſus, DElIM orabat, ut Anng graviſſimas Calamitates averteret, ſeipſum in RK5K victimam Juſtitiæ ipſius offerendo. Iſtud por- en ro efllictim rogabat, ut, ſi ſtatuta cœleſti con- un ſilio foret urbis in manus Barbarorum tradi⸗- R tio, ipſe tot mala inde oritura non videret. *R“ Audivit benignum Numen ſervi ſui preces, im- i 4miſſô lethali morbô: ut primùm ergo in lectum ium decidit, mortem illo ſpiriru &à manu Domini . Wfulcepit, quo cœtera omnia dudum fuerat am- Dn plexatus. Neque tamen exantlati pro Ecoleſia u innumeri labores ſecurum adeò reddidére, ut Uer a non peccata juventutis pœnitenti animo po- tee tius deploraret, quàm ad laudabiliter acta tt reſpiceret. Quare in ſpiritu humilitatis, & nuin corde contrito morbi dolores, & incommoda N univerſa, velut juſtam peccatorum pœnam ng ſuſtinuit. Hunc pœnitentiæ fpiritum ut ampliùs nu- m triret, è ſeptem pſalmis, qui huc pertinent, Gain, ſelectos verſus per cubiculi ambitum deſcribi A fecit, ut isdem oculos & mentem continuò en, paſceret, mortique inſigniter compunctus oc- en,. curerret. Ultimis decem vitæ diebus impensèe rogavit, ne quis ad ſe ulteriùs veniret, niſi 1ln cum Medico ſub horam prandii, ut omne tem- un. pus reliquum DEO impenderet. Tandem ob- . ſidionis menſe tertio, 28. Auguſti anni 430. æ- Gan. tatis anno 76. inter Diſcipulorum manus ſan- Cun Kkkk 3 tiſ⸗ 886 Perfectio Sacerdotalis ctiſſimè expiravit, Epiſcopatûs annò 34. Sa- cerdotii trigeſimò nonô. Teſtamentum condere noluit, quòd pau- pertatem Evangelicam profeſſus, nihil poſſide- ret. At verò bona quocunque pretio ſupe- riora, virtutum ſuarum videlicet ampliſſimos theſauros, & ſcripta inſignia Eccleſæ reliquit, cui fideliſſimè ſerviérat, & ùt ESII Chriſti ſponſam tenerrimè dilexerat. Habebit omnis poſteritas, quod in Doctore tanto ſemper ad- miretur ſtupendum ingenium, prudentiam ex- quiſitam, ſcientiæ fundum inexhauſtum; præ- cipuè verò humilitatis, & Charitatis imenſa de- cora, quibus Eccleſiam ſumopere illuſtravit. Examen III. Aun proficiam? non proficio, deficio: retrocedo, ſi non Droced;n quæ Aſcetarum omnium conſtans doctrina eſt. Lucrum in dies ſingulos augere ſatagit vigilans mercator: Ego forlan detrimen- ta ſolùm augebo? ſolos defectus accumulabo? Hæccine Sacerdotalis prudentia? Malus Oeco- nomus utique ſum, ſi lueri nil appono. Qua- re peculium tam ſolerter augeo, & lucra æter- nitatis negligo? Quid hinc expectandum, niſi turpis egeſtas? Quantum pro ficio in æſtimatione ſtatus mei ſublimis, & vocationis ſanctiſſimæ? Quantum in ſedulo gratiarum uſu, & mediorum Sacer- dotalium applioatione ſeria? Horùmne inſignem præ- Auntame e Ginit l breninte oontemnd. sNe⸗ Nun creſen romtregoe Eesditgtotn ſito: tu Codn Liſcon: id en Unmneruur Moelorh Geittes lnmap adub uNtmat nis guun tmmmmer Kahwinlan ſcrfei Uilhneidl ſteihei, uborinie lgio! N ioſen lioogiio nnen dus nie Cbuun an, t, gliln il e Pretit hehr Hio ſapr lnn lſinen ſiiels, l lllnn ler Nier. ldo ed⸗ nere ri tum Cel⸗ mnen Nre⸗ „ Examen III. 387 præſtantiam, efficaciam, & multitudinem quo- tidie clariùs intelligo? An rerum caducarum vanitatem indies palpabiliùs video, & animo- ſiùs contemno? Num bona ſpiritualia ſemper magis appeto, & diligentiùs quæro? um creſcit quotidie horror, odium, fuga peecati? An minuitur defectuum, & negligen- tiarum frequentia? Num affectus animi ſequio- res mitigantur? Quis pœnitentiæ ſpiritus? Quæ ſatisfactio? Quantus peccata impediendi cona- tus? Quodnam illa reparandi, ſeu compenſan- di ſtudium? Quis animi dolor ob delicta po- puli? Quænam ſacrificandi ratio indies melior, ut auferatur peccatum? An melior ſemper evadit meus intellectus cir- ca veritates æternas? Magisne vivida, & actu- Oſa illarum apprehenſio? Num augetur in me ſanctus DEl timor? Quænam virtutum ſolida- rum æſtimatio, deſideria & incrementa? An majus, quâm antehae, puritatis ſtudium „ & erratorum etiam minimorum fuga? Quis pro- fectus in ſancto Orationis ſtudio, quod unum ſi defuerit, certò claudicabit profectus: unum ſi adfuerit, bene habebunt omnia. Quodnam Fidei, ſpei, & charitatis augmentum? Quan- ta Proximi charitas? Quis fervor in DEl ob- ſequio? Num altas radices agit humilitas? Majôrne ſemper, & clarior DEI, & Eſu Chri- ſti cognitio, æſtimatio, charitas, reverentia? Quæ incrementa ſumunt habitus boni? Anfa- cilitas major in exercitio virtutum? . Quibusnam gradibus aſcendit Gloriæ Divinæ Kkk 4 zZelus 888 Perfectio Sacerdotalis zelus ardens? Quomodo creſcunt unà cum la- bore quotidiano ignita deſideria? An remittit, vel acuitur zelus perfectionis propriæ? Qui- bus augmentis roboratur zelus ſalutis alienæ? Plusne, aut minùs præſto, quàm antehac; Et quo ſpiritu? Quanta mutatio in meliuùs circa functiones Sacerdotales? An major æſtimatio, diligentia, fervor, & devotio in celebrando Auguſtiſſimo ſacrificio? An ſedulitas amplior in docendo publicè, & privatim? An proxi-= mum ſemper magis ædifico? Quæ ſobrietatis, manſuetudinis, patientiæ, pietatis inccementa? Num augentur quoad intenſionem dona ſpi- ritus ſancti? An pax interna ſtabilior? Magis- ne ſapiunt Divina? An cordis gaudium defoœ- catius? An vires in ferendis Crucibus amplio- res? Quousque jam pertigit maæ voluntatis cum Divina conjunctio? Quale meum gau- dium de DEO, cum DEO, in DEO? Quanta conformitas cum Eſu Chriſto? Quæ deſide- ria vitæ æternæ? &c. . Meditatio VI. Ad JEſum Evchariſticum affectiva. Sanctifica eos in veritate. Joan. 17. V. 17. D omnis ſanctitatis fontem convertamur, ut aquam ſapientiæ ſalutaris, unãque ſa- cros ignes haurire abundanter liceat. In Vo- ta potiſſimùm & preces, ùt ipſemet Servator paulò ante mortem exemplum dedit, cum pro Diſci- centſinum en nini, eon⸗ Pleelurie itmi olCNmi ſuin t lekhu⸗ mmmeg Lömtilia: Mennr dobis Ne NAe Clegnünt: Eis iorteſe ti baker Iun, kre Erchaus, ncdmmt 1 Pencſclles! e A mn. ne niru en. ntnlen Amt roprir bllis 1 mantelu Nlie reir iraelt Uis 1 A Elren ent nnß eH n eS ami⸗ rcdh Ung (uu ce⸗ Meditatio VI. 889 Diſcipulis Sacerdotibus oravit, nos Me toti abeamus. Parum poſſunt vires noſtræ; deſi- deria ſaltem ampliſſima fſubſtituamus: ſuppleat affectus, quod non præſtat ef- fectus. Effundamus coram ipſo corda noſtra; Et primò quidem luctuoſam in mundo rerum fa- ciem: ſecundò remedium adversùs mala omnia potentiſſimum, Sacerdotii ſanctitatem, Evcha- riſtico Numini, ſacra inter ſuſpiria, comen- demus. Punbtum I. En Evchariſtice Eſu! Deſolatione deſolata eff omnis terra. * Ubique contritio; ubique affli- ctio! Calamitatibus undique premimur: Com- prehenderunt nos mala, quorum non eſt numerus. X Hinc bella urgent, vaſtantur Provinciæ, ad miſerrimam egeſtatem rediguntur innumera ho- minum millia: ſævit mortalitas pecorum; in- tentatur nobis ſterilitas terræ: utinam dira fa- mes tot mala non excipiat! Minima hæc ſunt, quæ patimur: feroces inter belli tumultus po- tens invaleſcit hæreſis, fluctuat navicula Pe- tri, Eccleſiæ periclitantur. Sed, quod peſſi- mum, languet in populo chriſtiano pietas, fri- get charitas, deficit lumen Fidei, peccata in- undârunt. In puſillo Fidelium grege quàm pauci fideles! Noneſt, qui faciat bonum; non eſt us- que ad unum. **X* Turmatim pereunt animæ: Non eſt utilitas in ſanguine tuo, dum deſcendis in corrup- tionem. * d In vanum laboraſti: ſine fructu ſüù- dãàſti! RJerem. 12. 1 . * Pſ. 39. 1 3. KNX P/,13. X⅜* Pfſ. 29. 89⁰ Perfeltio Sacerdotalit däſti! Eacilè poſſet, Te adjuvante; Te gubernante; Te invitante, ubique cum Iætitia florere ſanctitas: Et latè do- minatur iniquiras! Heu! tragica rerum facies ſiccis oculis ſpectari qucat! Neminem tangunt honoris tui detrimenta, jacturæ immanes, injuriæ tam graves? Evchariſtice )Eſu! quid ad hæc ſervi tui? An ſilere poterunt? Non lugebunt ſaltem? non clamabunt? non orabunt? Punctum II. VUnum eſt, Domine, adversús tanta mala remedium, ut nempe Sacerdotes tui induantur Juſtitiam. Mitte, Domine, mitte Operarios in meſſem tuam! ſuſcita tibi Sacerdotes fi- deles, qui zelò tuæ gloriæ pleni, moncant, urgeant, labori non parcant. O ſi arderent omnes Minifſtri tui, quàm læta ſanctitatis germina ubique pullularent! O ſi vigilarent Pa- ſtores, quàm ſecurum forgt ovile! Eccleſiam ſponſam tuam rcſpice, ſub malorum pondere gementem! Da illi Adjuto- res magnanimos, fidos, induſtrios, indefeſſos, qui perdita requirant, fracta reſtaurent, infirma conſolident, tenebroſa illumincnt, dura emolliant, depravata emendent, & ſacros ignes ubique accendant! Stet erecta & invicta rega- lis Sacerdotii Majeſtas, quæ ſanéto vigore cuncta ſuſtineat! Da columnas Eccleſiæ tuæx; da Cuſtodes, Propugnatores, Defenſores! Mitte Bonifacios, Magnos. Fridolinos, Gamel- bertos, Burchardos, Sarcandros, qui animam ponant pro ovibus fuis! Stent ſervi tui coram te omni tempore, ut ſibi commiſſæ plebis neceſſitates tuæ Bonitati exponant; ut fide- liter petant, & efficaciter impetrent; ut puras manus ad te ſemper tollant! Poſtulent in fide; petant in Nomine tuo, omnique Benedictione cœleſti, & gratia repleantur ! Da Ec- cleſiæ tuæ Doctores, Paſtores, Mediatores, zelo doctrina, vir- tute conſpicuos; operis tui Vicarios non minus fideles, quàm in Verbo tuo potentes! Evchariſtice) Eſu! da præſertimAltari- bus tuis Miniſtros charitate ferventes, qui pro ſua & totius mundi ſalute ſanctum ſacrificium, imaculatam Hoſtiam dignè offerant, ut & ipſi in Te, ſanctitatis fonte, ſuam perfectionem Bauriant; mala omnia & calamitates propellant, bona omnia potenter obtineant; Ipsique in Veritate ſanRtificati, ùt præ- celſa Vocatio poſtulat, tuam in Fidelibus ſibi comiſſis imagi nem, ad Nominis tui majorem gloriam., feliciter valeant efſormarc. In- lem . Dlie D. egundt ſi han iuchan 0luncil ſiniel itlann⸗ Ne Index Materiaum. 391 Index Materiarum Tridui octavi. Dies I. Amor DElI. Conſideratio I. . SS. Patrum, & Conciliorum ſenſa de perfectione Sacerdo= tali. .. 791 Meditatio I. De charitate DEI. 804 Lectio I. Ewangelii Joannis Caput XVII. 7Eſu hnge erg Di- ſcipulos charitas. 808 Examen I. . An DEum diligam? 810 Meditatio II,. Afßfectiva de Beneficis DEI. 817 Dies II. Præſentia DEI. Conſideratio II. Impedunenta, & adjumenta ſanctitatis Sacerdotalis. 822 Meditatio III. De Praſentia DEI. 936 Lectio 892 Index Materiarum. Lectio II. Thomæz à Kemp. L. I. C. XV. de operibus ex charitate factis. 840⁰ Examen II. Qualis ſim coram DEO? 841 Meditatio IV. Affectiva de Præſentia DEI. 846 Dies III. Profectus quotidianus in virtute. Conſideratio III. De perſeverantia. 854 Meditatio V. De continuo profectu in Virtute. 868 Lectio III. Hiſtorica. S. Auguſtinus. 871 Examen III. An proficiam 886 . Meditatio VI. Afectiva ad 7 Eſum Evchariſticum. 288 O. A. M. D. G. (°) G EXERCITIA SPIRITVALI SACERDOTV TRIDVANA OCTIDVANA QvVE ANTEHAC VARIE TRADIDI/ ET CONSCRIPSIT P. MAXIMILIANVS DVFRE SOCIETATIS JESU SACERDOS, AUGUSTISSIMX£ IMPERATRICIS MARI AMALINX CONFESSARIUS. EDITIO SECVNDA. CUM PRIVILEGIO ET FACULTATE SUPERIORCH 19 20 21 2 X 18 19 W VierFarbSelector Standard*- Euroskala Offset 14 15 16 17 18 IIIII 16 13 12 ocus alance 17 ETI U ſ I 9 10 11 TIITEIIT 8 7 ThII 6 6 5 E F 6 4 E 5 Aauguſtæ Vind. & Oeniponti 3 D 4 C 3 TNNWWNE Ctnnnvr Imnnn 2 1 2 3 5 6 7 8 9 1 4 n I 2 £☚W Copyright 4/1999 VXMaster Gmbh wwwW.VXymaster. com A 1