Gi913

N12511957015 021

IILIHCIIIIIIIINIII

UB Tobingen

EXERCITIA SPIRITVALIA

SACERDOTVM
IRDVYANA Fe,

QVE

ANTEHAC VARIE TRADIDIT
ET CONSCRIPSIT

P. MAXIMILIANVS DVFRENE

SOCIETATIS JESU SACERDOS,

AUGUSTISSIME IMPERATRICIS MARIX
AMALIE CONFESSARIUS.

õõ
EDITIO SECVNDA.

CUM PRIVILEGIO ET FACULTATE SUPERIORUM.-

Auguſtæ Vind. & Oeniponti
Sumptibus JOSEPHI W. OLFE
17 5 4

JESCI CHRISTO

CRVCIFIXO,
REGI SA CVIL ORVM,
PONTIFICI E£TERNO,
PASTORVM PRINCIPI,

Propter quem, et per quem
Omnia. Hebr. 3.

HASCE PAGELLAS,

GRATIX IPSIUS MUNERE CONSCRIPTAS,
6GRATUS REDDIT

1 D. D. D.

SCRIPTOR MINIMVuS.

Facultas K. P““ Provincialis
cum Privilegio Cæſareo.

Cm D. Joſephus Wolff, Bibliopola Augu-
ſtanus, denuo typis vulgare deſideret .
Exercitia ſpiritualia Sacerdotum, ſive octo
tridua conſcripta à P. Maximiliano Dufrene
S.J. Sacerdote, ego Adamus Dichel, Socie- IN
tatis ejusdem per Superiorem Germaniam“
Præpoſitus Provincialis, poteſtate ad id mihi
facta ab Adm. Reverendo Patre Noſtro Igna-
tio Vicecomite, univerſæ Societatis Præpo-
ſito Generali, eidem ad ſecundam dunta-
xat hanc editionem facultatem impertio,
ſimulque communico Privilegium Cæſa- P 4
reum, quo aliis Bibliopolis, atque typo-
graphis prohibetur, ne dictum librum citra
conſenſum Superiorum recudere, aut intra
fines S. R. Imperii inferre præſumant. In
cujus rei fidem has ei manu propria ſubſcri-
ptas, & conſueto Officii Sigillo munitas dedi,
Halæ 3. Octobris 1753.

Adamus Dichel.
TRI.

idt
0,
lAu

debcere

no Duhen
che oet

eadidu
obtroln. ET

ULTIMUIS
SACERDOTIIS.

libreumen
re,
ſuonm.
i ſ
Wunttt

N

N(
el.
zunf
Ulrlete

primus & ultimus

4

Sacerdotis

Triduò expenſus.

Dioes I.

Finis primus Sacerdotis, Obſequium
PDpEI non vulgare.

Conſideratio I.

Sanctorum Patrum ſenſa de Stats Sacer-
dotalis ſublimitate expenduntur.

Acerdos, ait D. Chryſoſtomus de Sacerdotio
„ l. 3. Miniſterium equidem ſuum in terris
„ eExequitur; jure tamen illud res inter
„ Cœleſtes numeremus: Neque enim aut
„ Angelus, aut Archangelus, vel creata quæ-
„ Piam Virtus, led ipſêmet Divinus Spiritus
„ Eccleſiaſtici Ordinis dignitatem inſtituit, qui
R. P. Dufrene Exercitia. A 2 „ &

Finis Sacerdotis

& homines in mortali carne adhuc ambu-
lantes Muneris Angelici ſublimitatem æſti-
mare pro merito ſuo docuit. Quare tanta
Sacerdoti competit puritas, ac ſi Thronos
inter & Virtutes in cœlo jam verlſaretur.
Sacerdotium Legis antiquæ varia comitaban-
tur, quæ timorem ſacrum & reverentiam inſpi-
rabant; Horum ê numero erant Veſtes Sacer-
dotales, tintinnabula, margaritæ ,„ lapidesque
pretioſi humeris & pectori Sacerdotis cum de-
core appliciti; Mitra, Tiara, veſtis magnifica
uſque ad talos defluens, aureæ laminæ; San-
cta Sanctorum, locus Templi medius & ſacra-
tiſſimus, jugi ſilentio quietus, aliâque hujusmo-
di venerationem inculcabant. Verùm ſi Legis
novæ Myſteria conſideremus, umbras reputa-
bimus, quæ aliquid eſſe priſcis temporibus vi-
debantur.
Cum enim Dominum ad Aras immolari vi=
des: cum Sacerdotem conſpicis Miniſterio ſan-
tiſſimo intentum, preces que unà cum victima
divina offerentem, populum magnò numerô
aſſiſtentem, & Agni ſanguine piè ſuſcepto pre-
tiose rubentem, terrena omnia ſanctòô faſtidiôò
averſare, teꝗque inter cœlites quaſi habitantem
circumſpice. Rerum creatarum cunctas ima-
ines tunc meritèò excludis, & ſincero mentis
oculo intueris, quod omnem ſenſum longeè ſu-
perat, & in cœlo à beatiſſima Juſtorum con-
gregatione adoratur.
Mirare prodigium: Rem nulli perviam in-
tellectui meditare: ineffabilem Majeſtatis ſu-
premæ

—R
MN

W
ANz
D
Püteel
r.
gien
Mun

le mbn.
Ntem d.
Uure tann
UIrones
tirent,
oniben.
m inbi⸗
ſesdeer.
disde

Died.

6 manidan

thinr; ⸗
Cias Cum.
ne hupn.
ünfles
brasrenr.
wpotbi

mmorin.
Cinikener
Cun in
n Nunet
lalepton⸗
ſn atidl
htienter
nnnt⸗
ero
ſum lunl
ltmmmr

lipin
eun
n

Conſideratio I. 5

premæ pietatem contemplare! En! Dei Filius,
qui ſedet ad dexteram Patris veſtimento gio-
riæ amictus, horàâ ſacrificii manibus humanis te-
netur, volentibus diſtribuitur, benignitate in-
audita pié ſtringendus cuique traditur. Nul-
lus hic præſtigias ſuſpicandi locus: Certa po-
tiùs omnia, teſtium grandi numero firmata, &
ſpectatorum oculis ſubjecta. Ex adjunctis om-
nibus Divini Sacrificii pompam conſidera; in-
ſpice ſingula, rimare omnia: Edic denique, an
humile quidpiam in toto deprehendas, aut
quod carpi meritòô poſſit? In alio prodigio hu-
jus tibi prodigii Majeſtatem & ſanctitatem de-
monſtro. Eliam cogita: Virum hunc ſuperis
dilectum ob mentis oculos pone, multitudine
innumerabili cinctum: Victimam lapidi quadro
impoſitam vide: intenta omnium ora, ſuſpenſos
animos, altum que ſilentium ſpecta. Solus Pro-
pheta orans loquitur: & en! adeſt repentè i-
gnis cœlo cadens, quo victima pretiosè con-
ſumitur. Singula hæc admiratione digna eſſe,
tu quidem ultrò fateberis.
Nunc ad Auguſtiſſimum Altaris Miniſterium
convertamus obtutum: Non ſolum admirabi-
le, ſed omnem ſuperans admirationem depre-
hendemus. Sacerdos, quem ſacris operantem
vides, non quemcunque ignem, ſed ipſum Spi-
ritum Sanctum è cœlo advocat: Preces ille ſat
multas non eum in finem pronuntiat, ut deſcen-
dens flamma Hoſtiam abſumat; ſed ut gratia
cœleſtis Sacrificio intimè præſens adſtantium
corda ſuccendat, & argenté puriſſimé nitida
magis efficiat. A 3 Quis

6 Finis Sacerdotis

Quis igitur, niſi ratione prorsùs careat, par-
vi pendere auſit Myſterium, quod horrorem
ſacrum piis mentibus ingerit, tædiumque om-
ne ab iis propellit? Forté ignoras, nullam eſſe
hominum virtutem, quæ ferendo huic igni di-
vino par eſſe poſſit? Iſtud perſuaſum penitus
habe, tantam Ilius eſſe Majeſtatem & ardorem,
ut ſine ſpecialis gratiæ auxilio propiûs accede-
re humanæ infirmitati neutiquam liceret.
Myſterii magnitudinem ſi ulteriùs diſpicere
lubeat, ſtupentes videbimus, Hominem ex maſſa
terrea concretum, carni & ſanguini profunde
immerſum, Beatiſſimæ illi, ſupremæque Entitati
mira quadam ratione propinquare: Videbi-
mus, ad quem honoris & gloriæ gradum Di-
vinus Spiritus Sacerdotes evexerit, quorum
Miniſteriò negotium cœli terræque ſacratiſſi-
mum, & longé maximum inchoatur, & ablol-
vitur: Intelligemus, ad perficiendam quoque
animarum ſanctificationem & ſalutem eosdem
Sacerdotes adhiberi, quæ res non minus ad-
mirationis & magnificentiæ habet, quàm quid-
quid aliàs eminentem ipſorum dignitatem co-
mitatur. Hominibus adhuc in terra verlanti-
bus cœleſtes theſauros diſpenſandi facultas con-
ceditur: Ipſis data poteſtas, quæ neque Ange-
lis, neque Archangelis obtigit, cùm nemini ho-
rum dictum ſit: Quidquid ligaveris ſuper terram,
erit ligatum & in Cœlis; Et quidquid ſolveris ſuper
terram, erit ſolutum & in Cœlis. *
Habent equidem terræ Principes ligandi po-
teſtatem;
* Afatth. 16. v. 19.

öleun
tun .
elshe⸗

EN
En
m M
Niten
Cmef,
Flusmne
it
eeit
Uuenen
1el
rri
fier u
Cg
Encnnn
inae
A
ſne
UiVktii
ibrs
ioren
Miante
Neno

,

Aretdhr.
OI
ndue or.
Ulſamen
icieni.
n ſenitis
Cnnlorem
ls aeece
ert.
Slice
Neineimadn
hipont
ruebtiti
le: Vidi.
gralinb.
erld gunn
tn Ae⸗
dam Uigt
tenn coite
On innsz
küncu⸗
golaren-
erra vetend-
facoltsco⸗
eeſleing⸗

I benmnn--

Conſideratio I. 7

teſtatem; Verùm poteſtas hæc ad corpora ſo-
lùm pertinet: Contrà Sacerdos animas ligat,
illiusque virtus cœlos penetrat, ut adeò ratum
e throno ſuo DEUsS habeat, quidquid Sacer-
dotes in terris ſtatuunt, nec dedignatur ſupre-
mus rerum Domwinus latam à ſuis famulis ſen-
tentiam calculòé ſuò confirmare. Plane cœ-
leſtis hæc eſt poteſtas, quam his verbis cœli
terræque Rector Sacerdotibus commiſit:
Quorum remiſeritis peccata, remittuntur eis, & quo-
rum retinueritis, retenta ſunt.“ Poteſtate hac ſub-
limiorem quis vel cogitando aſſequatur?
Omne judicium Divinus Pater Filio tradidit;
Filius autem Diſcipulos ſuos judices pro ſe con-
ſtituit. Ad hoc illi faſtigium miræ celſitudinis
ita evecti ſunt, ac ſi rebus humanis jam peni-
tùs exempti, & affectuum terrenorum ponde-
re, quod mortales premere ſolet, omninòô fo-
rent ſoluti. Edic, amabo, quibus oculis Pro-
vinciæ integræ ſubditum illum eſſent aſpectu-
Iæ, & quo in pretio habituræ, cui Rex poteſta-
tem commiſiſſet carcerum portas aut reſeran-
di, aut occludendi; quoscunque vellet, ferreis
nexibus inſerendi, aut isdem abſolvendi?
Numquid non hujusmodi hominem, tanquam
ſuper cæteros eminentem ſuſpecturi eſſent u-
niverſi? At verò Deus Miniſtris ſuis, Sacerdo-
tibus novæ Legis, poteſtatem tradit tantò ſub-
limiorem, quantò Cœlum terris, & anima cor-
pori antecellit. .
Nemo ſane Dignitatis hujus eminentiam
A 4 parvi
* Joan. 20. V. 23.

3 Finis Sacerdotis.

parvi pendat, niſi quis perſuaſum habere fors
poſſit, ab eorum nonnemine gradum hunc vi-
lipendi, quos ad illum DElUS per gratiæ ſin-
gularis privilegium evexit, unde omnis ipſo-
rum magnitudo derivatur. Procul ſit à nobis
tam cœca mentis aberratio! Ratione prorſus
caret, quisquis Miniſterium illud ſanctiſſimum
honore debito fraudat, ſine quo Bonorum cœ-
leſtium nulla conſecutio ſperari à quoquam
poteſt. Quis enim ignorat, neminem ad re-
jaum cœleſte admiſſum iri, niſi regeneratus
¹

t ex aqua & Spiritu Sancto? Quis neſciat,

vitam æternam non habiturum, qui carnem
Filii Hominis non manducaverit, & ſanguinem
Ipfius non biberit? Unde verèò ſanctum illud
regenerationis lavacrum: unde cibus ille ac
potus vivificus populo fideli obvenit, niſi per
manus Sacerdotum? Qua ratione illorum de-
ſtituti ſacrò́ Miniſteriò aut gehennam effugie-
mus, aut immortalitatis beatæ præmia conſe-
quemur? Hi ſunt, quorum ope in Baptiſmo
Spiritu renaſcimur: Hi, quorum ſtudiis ) Eſum
Chriſtum induimus, & corpori myſtico uni-
mus, cujus caput idem DElIIS ac Salvator no-
ſter eſt. Quis Regum aut Principum, quam-
vis potentiſſimus, præſtare talia nobis poſſit?
Quis ampliori honore dignum propterea non
cenſeat Sacerdotem, quàm Regem utut po-
pulis ac Provinciis imperantem? Quin & ipsis
Parentibus, qui vitam nobis dedére, DEI Mi-
niſtrum tutò præferemus. IIli ſecundùm car-
nem mundo nos genuerunt: Contrà Sacerdos

beatam

ered
Nlent
in
Cnmni
En bon
Mher
tin
toin
Uarin
Umnon
n ho

ibeni
huneß.
Netir i
Omnbioſe⸗
Iltinobi
ne woris
Cinum
nonnmc.
1annntnn
ienur.
repenennd
Qbeka
qlicnen
Elugiam
ncdhumiin
Cibis len
enitin
e UMomnte
nam efigt⸗
temison’
in Nyiſn
Kucis Din
rKico d⸗
SAnanro⸗
ipun gon⸗
rbo l
tereut
en in .
ont
ecuci- n.
huni Gwend⸗
euu

Conſideratio I. 2

beatam filiorum Dei adoptionem, veram liber-
tatem, vitamque Gratiæ nobis impertitur.
Soli antiquæ Legis Sacerdotes privilegio ſin-
gulari leprofſos mundabant, ſeu potiuùͤs munda-
tos diſcernebant. Quare Sacerdotium tam
avidè quærebatur. Nunc veròô Sacerdotes non
modòô inter lepram & lepram diſcernunt, ſed
& animarum inquinamenta tollunt. Itaque
culpam multò graviorem illi admittunt, qui
Sacerdotes novæ Legis contemnunt, quâm ad-
miſerit olim Dathan cum ſociis, qui Sacerdo-
tio inhiabant, quin vocati à DEO eſſent: Et
quamvis ſummo illud in pretio haberent, mor-
tem non effugerunt, quod Miniſterium ad ſe
non pertinens quæſiſsent. Deteriùs modòô a-
gunt inter Eccleſiæ filios permulti, qui Sacer-
dotium maximis incrementis auctum, & mul-
tò quàm antehac magis pretioſum vilipendunt;
graviori enim culpa ſe obſtringit, qui Miniſte-
rium honoris & gloriæ plenum contemptui
habet, quàm qui admirabundus eidem inhiat,
licèt habilis minimè ſit. Quis ergo tam malè
feriatus eſſe poſſit, ut ſacri faſtigii præcellen-
tiam deſpiciat? Quàâm malè Sacerdos ageret,
qui tantum cœli Donum in ſeipſo profanaret?
Redeamus ad Parentes, unde paulô priùs
diſceſſimus. Sic igitur exiſtimo, DEum Sacer-
dotibus poteſtatem longe ampliorem contu-
liſſe, quàm parentibus, ſive mala fuerint pu-
nienda, ſive Bona quælibet procuranda. Pa-
rentes vitam nobis mortalem tribuunt; Sacer-
dotes immortalem. Parentes nec morbos, nec
. A 5 mortem

10 Finis Sacerdotis.

mortem arcere à filiis poſſunt; Sacerdotes &
animæ morbos, & ipſam quoque mortem eli-
minant, cuùm ſalutaribus monitis, piisque pre-
cibus juvant, vel perditam ſalutem abolendo
eccata reſtituunt, vel mentis integritatem vi-
gili ſolicitudine illibatam cuſtodiunt.
Infirmatur quis Veſtrum, ait D. Jacobus Apo-
ſtolus, indutat Presbyteros Eccleſiæ, & orent ſu-
er eum, ungentes eum oleo in nomine Domini, Go⸗-
ratio fider ſalvabit infirmum, & alleviabit eum Domi-
nus; & ſi in peccatis fuerit, remittentur ei.?“ En!
ùt Sacerdotes melius, quàm parentes, & cor-
poribus medelam afferant & mentibus. Ac-
cedit, quòd parentes filios ſuos in Principem
fortè injurios, Eidem reconciliare paſſim ne-
queant; Sacerdotibus verò Numen offenſum
propitiare denuò conceſſum eſt.
Tanta igitur cuùm ſit, tamque ſublimis Sacer-
dotum dignitas, tam divina poteſtas, quis aut
pertinaciæ, aut temeritatis arguere auſit viros
ſanctiſſimos, qui nunquam adduci poterant, ut
Sacerdotii honores quærerent? Illos potiùs au-
daciæ inſimulemus, qui motu proprio, absque
DEI vocantis Beneplacito, in ſancta ſeſe inge-

runt, multò facturi meliùs, & ſtaturi ſecurius,

ſi relicto Majeſtatis tantæ faſtigio in Chriſtia-
næ humilitatis plano conſiſterent. Magna cer-
tè virtus in iis requiritur, quorum curæ ſpon-
ſa Eſu Chriſti Eccleſia ſive ornanda, ſive cu-
ſtodienda committitur, niſi ruinam adire ipſi-
met velint, Gregemꝗue Dominicum ſervare ab
exitio
*½ CAp. j. 1 7. 2

äon

o 1
Mr
ah
logen
Centum
Nete
Aünrr
un⸗

unlhi
Immmn
tſehn:
un
i zen
⸗
Aumi
Gm

/ tt

l

etcore
Ortem K
gneg
aolenco
furen n.

db 4ho.
nut ⸗
Mnnh.
tunin.
4, l]
Kr.
bus A..
Dünhen
Mn.
okerlun

linis rer.
1 glbl
Ault Nan
potenwn
potiisar⸗
drin Aeee
zleſe nge⸗
Cniſecuris
1, Chrſti⸗
Magnac⸗
n cureßt⸗
ch, ſecl⸗
Aenpl
At

Conſideratio IJ. 11

exitio immunem cupiant. Quare timeat op-
pidò Sacerdos, cujus humeris onus incumbit,
Angelicis etiam poteſtatibus formidandum.
Quis Eſum Chriſtum ardentiori charitate
dilexit, quàm Divus Paulus Apoſtolus? Quis
Deo gratior unquam fuit? Timet nihilominus
Gentium Doctor tantis gratiarum ornamentis
inſtructus: Timet animarum curam: ſibi ti=
met: fidelibus ſibi commiſſis timet. Timeo, in-
quit, ne ſicut ſerpens Hevam ſeduxit aſtutiu ſud, ita
corrumpantur ſenſus veſtri, & excidant a ſimplicitate,
quæ eſt in Chriſto.* Et alibi: Ego in timore & tre-
more multo fui apud vos. ** Sed cur timet Vir
tantus, ſuperis charus, usque ad tertium Cœ-
lum raptus, & arcanorum ſublimium particeps
effeéctus? Quid timet Magnus Apoſtolus, qui
tanta pro Chriſto erat paſſus, tantumque pro
ejus gloria laboraverat? Cur metuit Vir Di-
vinæ legis obſervantiffimus? Miniſterii ſui pon-
dus, Apoſtolici muneris ſublimitatem, & jun-
Cta cum illo pericula metuit. Tremit colum-
na, & arundines non tremant? Timet Sanctus,
& non timeant prævaricatores? Sub onere ſa-
cerdotali & Apoſtolico ſudat, gemit, laborat
gigantæo robore inſtructus Operarius: Quis
credat, exiles homulos, ac imbecilles nihil a-
gendo, & ſtertendo, ridendo & nugando tre-
mendum Onus portaturos? .
Iterum audiamus Apoſtolum: Quis infirmatur,
S ego non inſirmor? Quis ſcandalizatur, & ego non
uror? XX Et boni Sacerdotis Notam minime
P dubiam!
X 2. Cor. 11. X 1. Cor. 2. *X 2. Cor. 11.

12 Finis Sacerdotis.

dubiam! Verùm ſola nondum ſufficit. Quid
igitur ampliùs ab illo exigamus? Loquatur de-
nuò Magnus Prædicator. Optabam, inquit, ego
ipſe anathema eſſe à Chriſto pro fratribus meis, qui ſunt
Cognati mei ſecundum carnem.“ Quisquis absque
fuco, ſincere, totoꝗque corde ſic loqui poterit,
næ is peſſimè egerit, ſi curæ paſtoralis munus
à ſe rejiciat. Quèd ſi verò ab hujusmodi vir-
tute magnanima ſit alienus, malè ſuis rebus &
Eccleſiæ commodis proſpicit, temeréque pror-
ſus agit, niſi oblatæ ſibi Dignitatis molem re-
pudiat: laudari meretur, ſi timendæ Celſtudi-
nis faſtigia prenſare non præſumat.
Quis ſanæ mentis compos, niſi dexteritate
ſingulari polleat, navem prægrandem, diviti
mercium pretioſarum pondere onuſtam regere
volet, cùm per mare turbulentum ducenda eſt?
Numquid non prudentiæ laudem merebitur,
qui ſpartam adeò periculoſam recuſaverit,
quamvis utilem & honorificam? Nolim ego,
reſpondebit offerenti remos vir prudens: no-
lim ego diſcrimen adire non dubium perdendæ
navis, in ſcopulos incurrendi, ſocios & merces
in pelagus effundendi. Nemo ſic reſponden-
tem, & navis regimini ſubducentem ſeſe vi-
tuperabit. Quis verò temerarium non dicat,
valdéque inſipientem hominem illum, qui na-
vem aliam, animarum immensô pretiô, ac di-
vitiis onuſtam per ſæculi hujus mare turbidum,
inter mille diſcrimina non in ſcopulos incur-

rendi, ſed univerſam ſubſtantiam, unâque ſe-
ipſum

X Rom. 9.

lan
iſte
Ve
nn
a⸗
ant
,lehun

em
eo

üen
OIS
t
N A
0nn
(lie
5 Iior
P

ſn.

Wm

„ (c
„ DuId
innr
(ntu
lr
rthoe

le

Conſideratio I. 13

.n pfum in damnationis æternæ vortices effun-
Uutitt. dendi, ſuſcipere velit gubernandam, quin vires
Nguitn ſuas examinet, rei magnitudinem conſideret,
o pericula cauté proſpiciat? Heu! quàm teme-
ee rarii ſumus, audaces & inconſulti, dum regimen
otertd animarum, cœco impetu adimus, nec ſatis per-
6 nmnns pendimus, quàm periculoſa ſit ſtatio, in quam
oirt. nos propris acti commodis intrudimus!
redn „ Veri Sacerdotes, ait Author librorum,“
ſeneno. quos S. Proſper Aquitanicus ſceripſiſſe pas-

NOlen l⸗ . ſim creditur, ad inſtruendam Eccleſiam à Deo
d „ conſtituti funt: ſanandis animarum morbis
„ deputantur: Onera populi curæ ſuæ com-
taete „miſſi utiliter portant: Numini placando
len,dGfi „ nunquam non ſtudent, acſi peccatis propris
lunedee „ſindignationi cauſam præbuiſſent; Et Aaro-

uenak „nis æmuli thuribulum apprehendunt, ſeu,
ettim „ quod equidem præſtat, in ſpiritu humilitatis
recligeth „& in animo contrito ſacris Altaribus pro-
Winen „ pinquant, & imminentia populo Divinæ ira-
fotens: . „ cundiæ flagella conſtanter avertunt, ſupre-
nelen „„mi Domini voluntates interpretantur: A-
Enes „poſtolorum veſtigiis inhærentes, fundandis
npener „S firmandis Eccleſiis omnem ſolicitudinem
ten Aen „tribuunt: Fidelis populi Capita ſunt, ac Du-
INdρ „ces, doctrinæ ſequioris hoſtes, Veritatis ſtre-
nui aſſertores; Bonorum omnium deliciæ;

lom, d ,, 1 1 e;
Nethe », improborum terror, quos vel ſolà præſentiaâ
gemm „5 conturbant, & comprimunt; Oppreſſorum

nlhinl⸗ „ ſunt generoſi vindices, renatorum in fide
w,u „ „ orthodoxa Patres, cœleſtium veritatum Præ-
n „ dica-

* 1. 2. de vita Act. Apoſt. C. 2.

14 Finis Sacerdotis.
2
„ dicatores, in bello adversum ſtygias poteſta-
„ tes Anteſignani, Exempla bonorum operum,
„ Regula virtutum, credentium Norma. „„
Sunt veri Sacerdotes Eccleſiæ ornamentum,
& pars melior, per quos illa ſplendet illuſtriùs:
ſunt columnæ fortes, quas firmavit Eſus Chri-
ſtus Dominus noſter, & quæ multitudinem
credentium invicto robore ſuſtinent: ſanctæ
civitatis patentes ſunt portæ; ingredi per illas
neceſſe eſt, quotquot hæreditatem capiunt ſa-
Jlutis æternæ: Ipfüis creditæ ſunt claves Regni
cœlorum: ſunt quoque Diſpenſatores in Do-
mo Domini;, quibus datum eſt ſpirituales the-
ſauros volentibus munifica manu elargiri.
Ut autem intelligas, quinam Sacerdotes hæc
laudum encomia mereantur, diligenter adver-
te, illos notari, quos neque ambitio, neque cu-
piditas, aut vitæ commodjioris deſiderium,
ſed pietas, zZelus ac ſcientia ſacris altaribus ad-
movit: quos una DEl vocantis Bonitas, non
hominum ſuffragantium favor ad tantæ digni-
tatis apicem evectos, nullus inflat ſuperbiæ tu-
mor: illos, inquam, jure ſuo hæc Elogia or-
nant, quos labor indefeſſus conſtanter exercet:
qui ſtatůs ſui Eminentiæ obliti ſlolummodò ad
oneris gravifſimi pondus immane reſpiciunt:
qui muneris ſui celſitudine haudquaquam glo-
riantur, ſed laboribus ſacris perpetuòô intenti,
ſub incumbente ſuis humeris grandi ſarcina
gemunt & ſudant.
Iſti reverà ſunt, quos ſcriptura Quſtodes &
ſpeculatores nominat, eò quôd fidelium mores
oculo

*

7CN
Uenth
onc
ain
omin
Rle

ne
ic
fenfun
t
Fi.
1n
lenee
e
Wioin

4

1öPor.
1openn
tma.„»
mentum
lulkriüs:
sChr⸗
ttulinen.
te Kode
herlls
Cdhionkle
ez Nenn
resin o.
tutlezthe.
lugn.
otese
net Crer⸗
0, nenecr.
Gelcdenun
Altarbosat
itig
tunte igt⸗
ſuperdiet⸗
Pognor
tereletcet
ummmodo
elehic
unomm
Nen Mn

6danmmnne
Ne

Conſideratio I. 15

oculo pervigili conſtanter obſervent, piéque
ſoliciti de omnium ſalute ſedulò diſpiciant, qua-
lis & quàm conſentanea ſit virtuti Chriſtianæ
cujuslibet converſatio; domi quidem cum li-
heris & domeſticis; extra domum cives inter
ac contribules; firmando bonos, & aptis in-
crepationibus emendando malos; aut horum
nonnullos correctionis impatientes cum Ppatien-
tia ſuſtinendo, cůùm dubitare nequeant, hinc
ſuum in hortando zelum; iſtinc ſuam in diſco-
lis ferendis tolerantiam ab æquiſſimo Remu=⸗
neratore DEO abunde compenſatum iri.
Iſti denique funt Sacerdotes electi, qui juxta
finem ſuum primum DEO ſerviunt in ſanctita-
te & juſtitia, non vulgariter, non perfuncto-
rié; ſed ad vocationis perquâm ſublimis exi-
gentiam. Hi ſunt, qui & finem ultimum, DEl
a0c Eſu Chriſti gloriam, ſuam proximique ſa-
lutem certò conſequuntur, Eccleſiam inſigniter
nunc ornantes, & Solis inſtar cœlum irradia-
turi olim in perpetuas æternitates.

Meditatio I.
De Inſtitutione Statůs Sacerdotalis.

Ehriſu⸗ non ſemetipſum clarificavit, ut Pontifex fie-
ret, ſed qui locutus eſt ad Eum: Filius meus es Tu,
ego hodie genui Te. ad Hebr. 5.

Olens Magnus Gentium Doctor Paulus ]E-
ſu Chriſti ſummum Sacerdotium magni-
ficè declarare, usque ad ipſam Dignitatis tan-
= . tæ

16 PFinis Sacerdotis.

tæ originem pertingere ſatagit, quæ quidem
alia non eſt, quàm ſinus æterni Patris, unde
carnem hanc noſtram indutus DEl Filius in ple-
nitudine temporum ad nos deſcendit, ſacrifi-
cium ſuum oblaturus, & Hoſtiæ unius immo-
latione grande opus humanæ ſalutis, noſtræ-
qque ſanctificationis abſoluturus. Ponit hic no-
bis ob oculos Apoſtolus & finem nobiliſſimum
Statũs Sacerdotalis, & præcellentem illius emi-
nentiam, cui conſiderandæ Triduum præſens
dicabimus. In hac verò Meditatione conſide-
rabimus primò, Quisnam ſit Auctor Sacerdotii;
ſecundò, Quem in finem illud fuerit inſtitutum.

Punbktam I.

Non potuit Sacerdotium noſtrum originem
nanciſci aut puriorem, aut glorioſiorem, quàm
unde reipſa manavit: nihil hic terrenum; ni-
hil humanum. Sine patre, ſine matre, ſine

mortali ſtemmate erat magnus ille Melchiſe-
dech, Sacerdos Regius, & KRex mirabili Sacer-

dotiò inſignitus. Neque nos in lege gratiæ or-
dinati Sacerdotes quidquam cum terris habe-
mus commune. E cœlo venéère nobis omnia.
Vocationis præcelſæ Auctor nobis DEUsS eſt;
Caput Sacerdotii noſtri Eſus Chriſtus; Apo-
ſtoli prima exempla, quæ imitemur. Hæc ge-
nealogia; hæe ſtematographia noſtra, unde or-
tum ducimus. Nobiliſſima eſt proſapia ſpiri-
tualis, quæ tota principio divino, ac ſupremo
innititur, teſte Seriptura: Ne quisquam ſumit ſibi
fonorem,

ſeng
Fewin
ſel

t
An

l

1

e ulen
tris, Unle
s inpe.
in horii.
immo⸗
Nohrx⸗
lithleno.
licimum
nlliueni⸗
n rſen
e Conide.
Nerchti;
llinnun.

mcägnen
Oremnn
enun; d.
mare, ine
l Melenie⸗
abill cel⸗
gegratieor⸗
tettis habe⸗
obs onmne.
Dele
tilos; A⸗
I. H
Trunmar
i⸗ r⸗
nuſaß
ten

Meditatio I. 17

honorem, ſed qui Voratur à DEC tanquam Aaron. *
Nemini apud nos licet motu Proprio ingerere
ſeſe Altaris Miniſterio: vocari nos oportet Aa-
ronis inſtar ad ſacros honores. Verum & ipſe
Aaron umbra tantùm fuit, & figura tenuis ven-
turi poſt ipſum Magni Pontificis, à quo Sacer-
dotii nobilioris gloria plurimuùm erat ſuperan-
dus. Talis detebat ut nobis eſſet Pontifex innocens;
impollutus, ſegregatus à peccatoribus, & excelſior Cæœ-=
lis Jactus, * Quæ Is à Patre accepit, dileipulis
tradidit: Diſcipuli verò ad nos eadem tranimi⸗-
ſerunt, quorum ſucceſſores, nunquam inter-
rupta ſerie, cum incredibili honoris proventu
eſle conſtanter pergimus: Sicut miſit me Pater,
S ego mitto vor. VV Quantus hic gloriæ apex!
Sed & quanta confuſionis materia, cum adeò
diſſimilem me video tantis. Anteceſſoribus 1
Eſtne in me divina ſanctitas? Num Eſu Chri-
ſti Sacerdotis ſupremi nonnullam imaginem
referꝰ? An Apoſtolorum veſtigiis inſiſto juxta
Pauli monitum: Imitatores mei eſtote, ſicut & ego
Chriſti. ** *
His pauliſper inhæretur; voluntatem exercendo per
attus admirationie ob ſtatis noſtri ſanéctiſſimi celſitudt⸗
nem; gratiarum actionis, confuſionis, deſiderii &c.

Pundblam II.

Quem finem præfizum habet Sacerdotit tam
ſublimis ſtupenda gloria? Quomodo nobis vi⸗=
* Hebr. . 4. ** Hebr. . X Joan. 20: 2 12
XXXX , Cor. 11.
R. P. Dufrene Exercitid. 8 VeH=

18 Finis Sacerdotis.

vendum? Quid voluit cœleſtis ille Dominus,
eùm vocare nos in admirabile lumen ſuum di-
gnatus eſt, ut Sacerdotes Illius & Miniſtri eſſe-
mus intim ſummorum Myſteriorum? Suæ in
mundo gloriæ perperuam propagationem com-
miſſam nobis voluit: ſui cultûs puritati, &
legum ſanctiſſimarum obſervationi invigilare
nos juſſit: & ut verbôò complectar omnia, hunc
dedit vocationi noſtræ ſcopum, ut indefeſſo
ſtudio ejus honori conſuleremus juxta Vo-
luntatis ſuæ beneplacitum, omnemque homi-
nem ad idem faciendum induceremus. Iſtud-
ne eſt negotium noſtrum? Iſtàne occupatio
continua? Si lumen ſuum diſpenſare ſol ceſſa-
ret, inutilis foret: ſi terra fructus gignere,
nosꝗque ſuſtinere deſineret, nulli amplius com-
modo ſerviret, quia nec ſol, nec terra finem
à DEO præfixum hac ratione aſſequeretur. Sic
& nos e Sacerdotum Albo expungi meremur,
nihilque ſumus minus quàm Sacerdotes, ſi
DElI gloriam promovere in nobis ipſi negligi-
mus, & alios ad eandem promotionem ſtimu-
lare non ſatagimus: Hujus tam glorioſi finis
incurii ad nihil valemus ultra, niſi ut mitta-
mur foras, & conculcemur ab hominibus.
Plus dico: Ad nihil deinceps erimus utiles,
niſi ut in ignem mittamur ceu palmites inffu-
ctuoſi & aridi. JEsII, Pontifex æterne, vitis
vera! Tu me tanquam palmitem Tibimet con-
junxiſti: Tu me nunquam à Te ſeparari per-
mittas! Suſtine me porrò, & gratiæ ſuccò e-
nutri areſcentem; Vel ſi quid reſcindendeun

(oun
(0s
ffiltm,
nn
zün
hiſe

44
„
aurn
Mantetn
Mi
Ut
(Ner
s

nng

E
W

Ns Ne
en l
uum⸗
4 Aten
Umnlo

Doning
n uont.
inickrieke
N Sue n
Dnem com.
Uniati, &
imiiglare
nnihune
ioleteſſo
funn Fo.
de hani⸗
s. IHNs.
e oeloati⸗
le lceſa⸗
u genete,
nhllscon
We en
uereun. N
gimernnmn
Nercie,

8iN negſe⸗

fonem lind,

goiiol tm
Cld ur mune
b homnbe
gtimus vii,
laitesint⸗
Lerbe⸗ ſG
mTibinede⸗
e Kepntle⸗

rntſerie⸗

Tnua

Lecdtio I. 19

& putandum in me reperis, ferrum adhibe, ut
fructus uberiores afferam. Et omnem, qui fert
frultum, purgabit eum, ut fructum plus afferat.
Joan. 15.
Pergitur in exercitio voluntatis per actus doloris
ob finem nobiliſſimum hucusque tantopere neglecätum;
per actum propoſiti rmi ſeriò concepti, ac petitionis
denique humilis & ferventis.
Lectio I.
Scripturæ Sacræ.
Actuum Apoſtolorum Caput I.
Aſcendens in cœlum Dominus jubet ſuos Diſcipulss
in ſolitudine exſpectare Spiritum Sanctum, Ejusque
wvoluntati morem gerunt.
I. Primum quidem ſermonem feci de om-
nibus, Q Theophile, quæ cœpit Eſus facere,
& docere usque in diem, qua præcipiens A-⸗
poſtolis per Spiritum Sanétum, quos elegit,
aſſumptus eſt. S
2. Quibus & præbuit ſeipſum vivum poſt
paſſionem ſuam in multis argumentis, per dies
P ragint⸗ apparens eis, & loquens de regno
*
3. Et conveſcens præcepit eis ab jeroſoly-⸗
mis ne diſcederent, ſed expectarent promiſſio=
nem Patris, quam audiſtis, inquit, per os
meum: quia Joannes quidem baptizavit aquâ;
vos autem baptizabimini Spiritu Sanéto non
poſt multos hos dies.
B z 4s Igitur

Finis Sacerdotis.

20

4. Igitur qui convenerant, interrogabant
eum, dicentes: Domine, ſi in tempore hoc re-
ſtitues regnum IIraél? Dixit autem eis: Non.
eſt veſtrům nêſſe tempora vel momenta, quæ
Pater poſuit in ſua poteſtate. .
5. Sed accipietis virtutem ſupervenientis
Spiritüs Sancti in vos, & eritis mihi teſtes in
Jeruſalem, & in omni Judæa & Samaria, &
uſque ad ultimum terræ. Et cùm hæc dixiſ-
ſet, videntibus illis elevatus eſt: & nubes ſu-
ſcepit Eum ab oculis eorum.
6. Cumque intuerentur in cœlum euntem
illum,; ecceé duo viri aſtiterunt juxta illos in
veſtibus albis, qui & dixerunt: Viri Galilæi,
quid ſtatis aſpicientes in cœlum? hic EeIIS,
qui aſſumptus eſt à vobis in cœlum, ſic ve-
niet, quemadmodum vidiſtis Bum cuntem in
cœlum.
7. Tunc reverſi ſunt jeroſolymam, à mon-
te, qui vocatur Oliveti, qui eſt juxta Jeruſa-
lem, Sabbathi habens iter. Et cum introlſſent
in cœnaculum, aſcenderunt ubi manebant Pe-
trus & Joannes, Jacobus & Andreas, Philip- t
us & Thomas, Bartholomæus & Martthæus;, nltit
JTacobus Alphæi & Simon Zelotes, & Judas ln
Jacobi. gün
8. Hi omnes erant perſeverantes unanimiter Mse
in oratione cum mulieribus, & Maria Matré ſuel
JElu, & fratribus ejus. D
Eleltio Sancti Mathiæ. leten
9. In diebus illis exurgens Petrus in medio
fratrum dixit: (erat autem turba Adüninn ols⸗
imu 4

nhion

enrophn
Dre oer.
1es: Nn
hent, Ge

erpenientis
litelteg in
Anti &
nbee diil⸗
Kuchezſl⸗

lem euoten
ntg klos in
Vi Callr,
e ,
Bun lere.
N emnen in

wamn,àror
urtr ſelde
miortohſen
manebamke
teagPnl⸗
& Mauhrus
Ntes & ul

tesCnanine
Marul

een
Ehofmm
tinine

Ledtio I. 21

ſimul fere centum viginti) Viri fratres, opor-
tet impleri Scripturam, quam prædixzit Spiri-
tus Sanctus per os David de Juda, qui fuit dux
eorum, qui comprehenderunt Eſum:
10. Qui connumeratus erat in nobis, & ſor-
titus eſt ſortem Miniſterii hujus. Er hic qui-
dem poſſedit agrum de mercede iniquitatis,
& ſuſpenſus crepuit medius, & difluſa ſunt
omnia viſcera ejus.
1II. Et notum factum eſt omnibus habitanti-
bus Jeruſalem, ita ut appellaretur ager ille lin-
uâ eorum, Haceldama, hoc eſt, ager ſanguinis.
Scriptum eſt enim in libro Pſalmorum: Fiat
commoratio eorum deſerta, & non ſit qui in-
habitet in ea, & Epiſcopatum ejus accipiat alter.
12. Oportet ergo ex his viris, qui nobiſcum
ſunt congregati in omni tempore, quo intra-
vit & exivit inter nos Dominus Eſus, inci-
piens à baptiſmate Joannis uſque in diem, qua

aſſumptus eſt à nobis, teſtem reſurrectionis e-

jus nobiſcum fieri unum ex iſtis.
13. Et ſtatuerunt duos, Joſeph, qui vocaba-
tur Barſabas, qui cognominatus eſt Juſtus, &
Mathiam. Et orantes dixerunt: Tu Domine,

qui corda nôſti omnium, oſtende, quem ele-

eris ex his duobus unum, accipere locum
iniſterii hujus, & Apoſtolatůs, de quo præ-
varicatus eſt Judas, ut abiret in locum ſuum.
Et dederunt ſortes eis, & cecidit ſors ſuper
Mathiam, & annumeratus eſt cum undecim
Apoſtolis.
Fiunt nonnullæ ſuper bis reſflexiones.
B 3 Examen

Finis Sacerdotis.

Examen I.
An DEO ſerviam t Sacerdos?

I. Cuinam ego Sacerdos famulor? Cujus
Domini & Regis Miniſtrum ago? DEUS Ma-
ghus Dominus, & Rex Magnus Juper omnes Deos.
Pſ. 94. Hic ille eſt, Cui obſequium ſacerdota-
le debeo. Regi ſæculorum immortali & inviſibili ſer-
wio, cui ſoli bonor & gloria in ſæcula ſæculorum.
1. Timoth. I. li ſupremo KRegi famulatum
non vulgarem debeo tanquam Sacerdos, cui
omnes Angeli, cui cœli & univerſæ poteſta-

tes, cui Cherubim & Seraphim inceſſabili vo-

ce proclamant: Sanctus, Sanctus, Sanctuc. Iſai. 6.
DEus, ex quo, per quem, & in quo ſunt omnia. Rom.
11. Qus ſolus eſt DEus. Pſ. 85. DEus Veorum Do-
minus. Pſal. 49. DEus, in quo vivimus, mowemur;
S& ſumus. Act. I7. Cujus majeſtate plena eſt terra.
Plſ. 71. Quem cœli cœlorum non capiunt. 3. Reg. 8.
Qui ſedet ſuper Cherubim; & ambulat ſuper pemas
ventorum. Pſ. 98. & 103. Qui facit mirabilia magna
ſolus. Pſal. 13 5. Dominus Altiſſimus ſuper omnem ter-
ram. Pſ. 96. Rex Regum, & Dominus Dominantium.
I. Timoth. 6. Qu' ſolus habet immortalitatem, & lu-
cem inhabitat inacceſſibilem. ibid. Qui fecit cœlum &
terram, mare & omnia, quæ in eis ſunt. Pſal. 14.
Magnus conſilis, & incomprehenſibilis cogitatu. Jerem.
32. Qui fatit magna, & inſcrutabilia, & mirabilia,
ꝗquorum non eſt numerus. Job. 5. & 9. Magnus Domi-
nus, ujus ſapientiæ non eſ numerus. Pſ. 14 7. Terri-
bilis in conſiliis ſuper filios hominum. Pſal. 65. Magnus
Dominus

Dypffin,

lud

Kans
cecs
ed

ſus

1.C.
Wnme

he
Virwr

nCn
Cten d
)gniore
lang
Al
Ments
7

;
n.
Nleoen

rter

hlor Cjut
DlS .
1 mner Deon.
nlrerota.
Al uulnn.
I fumnhrum
Aeros, eli
ele elt⸗
Nctſſcll wo⸗
Nundt Ii6,.
temi M.,
El/ Demm D-
ut, Mieñ
ſeuc mn
unt 3. ee
le ſhner n
niruslis nin
ſfmumumn
1 Dommndntun
irttem
ifeit en

ſu N

Examen I. 23

Dominus, & laudabilis nimis. Pſ. 47. Terribilis atque
lIaudabilis. Exod. 1 5. Sanctum & terribile Nomen E-
jus. Pſ. 110. DEus Majeſtatis. Pſ. 28. Inwictus Rex
in æternum. Eccli. 18. &c. &c. Hic immenſæ
Majeſtatis & Gloriæ Dominus eſt, cui tanquam
Sacerdos famulatum debeo minimè vulgarem.
Hæc & alia innumera mihi de IIlo fides, & ſa-
cræ paginæ loquuntur.
II. Quid verò Sancti Patres de illo admira-
bilis magnificentiæ Domino, Eccl. 27. cui ego
Sacerdos famulari debeo? Paucis multa S. Gre-
gorius: „ Penè omne, quod de DEO dicitur,
„ e0 ipſo jam indignum eſt, quòd dici potuit.
„ Cujus enim laudi non ſufficit obſtupeſcens
„ Conſcientia, quomodo ſufficiet balbutiens
„ lingua? l. 10. mor. c. 23. S. Dionyſius natu-
ram divinam vocat caliginem plus quàâm lu-
centem, & tenebras ſupereminentes omni lu-
mini. Myſt. Theol. C. 1. & Ep. 1. „»„ Nemo ad co-
„ ghitionem veritatis magis propinquat, ait
„ S. Leo, quâàm qui intelligit, in rebus divinis,
„ etſi multum proficiat, ſemper ſibi ſupereſſe,
„ quod quærat. Serm. 9. de Nativ. Nos humi
„ repentes, inquit, S. Auguſtinus, iafirmi, &
„ vVix ullius momenti inter homines, putamus
„ hæc divina poſſe nos capere, dum cogita-
„ mus; aut capi, dum dicimus. Tract. 36. in
„ Joan. DEO laudando, ait iterum S. Doctor,
„ reddenda eſt omni tempore benedictio, cui
„ enuntiando nulla competit dictio. L. y. de
Trin. & c. Igitur ineffabilis, & incomprehenſi-
bilis eſt ille Dominus, cui ſervire me Sacerdo-
B 4 tem

2*

Finis Sacerdotis.

tem oportet. Magnitudinis ejus non eſt fuit. Pfſal.
144. Quidquid dé ipſo legero, quidquid di-
Xero, quidquid cogitavero, parum eſt, nihil eſt
Major enim eſt omni laude. Eccli, 45.
III. Quid de hoc Domino Theologia? At⸗
tributa quidem Illius enumerat, perfectiones
diftinguit; ſed ſimul ineffabilem, infinitum &
incomprehenſibilem adſtruit. Poſt examina-
tam baſim omnium perfectionum, quæ eſt ra=
tio Entis à ſe, quod à nemine pendet, hæc il-
lius attrihuta, divinâsque proprietrates enume-
rat, potentiam ſine termino, pulchritudinem
ſine termino;, opulentiam ſine termino, ſcien-
tiam & ſapientiam ſine termino, bonitatem &
Cclementiam ſine termino, ſanctitatem ſine men-
ſura, fine termino; æternum, immenfſum, in
omni genere perfeétionis infinitum; quin &
undequaque infinities infinitum, non tam in-
tellectui, quàm oculo fidei conſpiciendum præ-
bet. Modèô per viam affirmationis, modè per
viam negationis ſtupendam Ejus magnitudi=
nem examinat. Alcendit, duplicat, triplicat;
addit centuplum; auget millecuplô, quidquid
excogitari poteſt cujuscunque perfectionis
imaginabilis: Aſcendit per additiones finitas
in infinitum, quantum poteſt; & ſic denique
concçludit: Nihil omninò horum eſt DEUS il=
le Optimus, Maximus, quæ cogitari poſſunt.
Aliud eſt, ampliùs eſt, quàm quod cogito, ait
Theologus, aut cogitare poſlum. Impleantur

ſanèe Divinis Nominibus libri innumerabiles;

impleantur libris Bibliothecæ: Bibliothecis im⸗
2 Pplea-

1 Mae
ninfen

16nle

.
4 fn.
nicgvidt.
Pholhilek

gn! At.
etfecones
Nüntum &
Reuunim.
e Err
ndet hrel.
itez enume⸗
Criuefren
rind, Kkn
Wnitten &
Gnſoenen⸗
mmelamyn
um; grad
Nontunmit.
ciencumpre.
nis wocoet
ugrind
1t nllicn
⸗ n
etlecionm
fones inin
ſe Eevini
D,
girai on.
5 I
od rin
. Hichn
mnatthlis

erkeesir⸗
Phlrtrn 1

Examen I. 2

pleatur totum univerſum: nihil erit, quidquid
de DEO magniticum, glorioſum, admirandum
conceperint ingenia ſubtiliſſima, dixerint lin-
guæ facundiſſimæ, ſcripſerint calami doctiſſimi,
eruditifſimi. Egéne hunc tantum, tam ineffa-
bilem, & incomprehenſibilem Dominum colo
ut Sacerdos?
IV. Quisnam JEſus Chriſtus, Cujus fum Sa-
cerdos, & cui ſervire non obiter, non vulgari⸗=
ter teneor? Eſt æternus DEl Filius, confubſtan-
tialis Patri, per quem omnia facta ſunt: Hune
Eccleſia confitetur, & credit DEum de DEO,
Lumen de Lumine, DEum verum de Deo vero.
Symbolum. Eſt] Eſus Chriſtus Verbum caro factum.
Joan. I. Verbum plenum gratiæ & veritatis. Joan. I.
Ommipotens ſermo Domini. Sap. 18. Brachium Domini.
lſaj. 53. Imago DEI inviſibilis. Coloſſ. 1. Cui do=
natum eſt Nomen, quod eſt ſuper omne nomen. Phil.
2. Pottans omnia verbo virtutis ſuæ. Hebr. I. Hæ-
tes univerſorum. ibid. Cui data eſt ommis poteſtas in
lo & in terra. Matth. 28. 18. Expettatio gentium.
Gen. 49. Admirabilie, Conſiliariue, D Eus, fortis. Ilaj.
9. In Cujus nomine omne genu flectatur, cæleſtium,
tzerreſtrium, & infernorum. Phil. 2. In quo ſunt omnes
theſauri ſapientiæ, & ſcientiæ abſcenditi. Coloſſ. 2.
In quo habitat ommis plenitudo DEI corperaliter. ibid.
Sufficiétne me Sacerdotem huic ſupremo DEO,
ac Domino univerſorum mediocriter tantuúm;
aut obiter ſerviſte? Obſequium profectò exi-=
git non vulgare Savdus Sanctorum. Dan. 9. Pa=
ſtor & Epiſcopus animarum noſtrarum. 1. Petr. 3. Pon-
Tifex magnus, qui penetravit cæelum. Hebr. 4. Caput
B 5 oninis

26 Finis Sacerdotis.

omnis Principatis, & poteſtatis. Coloſſ. 2. Caput Cor⸗
poris Eccleſiæ. Coloſſ. 1. Princeps Paſtorum. I. Petr.
5. Meſſias deſideratus cunctis gentibus. Joan. 4. De-
ſiderium collium æternorum. Gen. 49. Qu' itetum ven-
turus eſt cum gloria judicare vivos & mortuos, ujus
regni non erit finis. Symb. Qu' veniet in nubibus cœ-
li cum poteſtate magna, & majeſtate. Luc. 21. Ex-
celſus præ Regibus terræ. Pſ. 88. Poſitus in tuinam, S&
reſurrettionem multorum. Luc. 2. Dominus Domino-
rum, & Rex Regum. Apoc. 17. Princeps & Salvator
noſter. Act. 2. Primogenitus omnis creaturæ. Coloſſ.
1. Primogenitus in multis fratribus. Rom. 8. Primo-
genitus mortuorum. Apoc. I. Habens claves mortis
& inferni ibid. Qui aſcendit ſuper omnes cœlos. Epheſ.
4. Qui ſedet ad dexteram Majeſtatis in excelſis.
Hebr. 1. In omnibas Principatum tenens. Coloſſ. I.
Princeps Regum terræ. Apoc. I. Vivene in ſæcula ſæ-
culorum. Apoc. I. Pater futuri ſæculi. Iſaj. 9. Can-
dor lucis æternæ. Sap. 7. Principium & finis. Apoc.
19. Primus & nowiſſimus. Apoc. 21. Tantæ Ma-
jeſtati Sacerdotem ſervüſſe tantùm mediocri-
ter ſatis erit?
V. Quis Spiritus Sanctus, qui mihi ſpeciali-
ter datus eſt cum impoſitione manuum Epiſco-
pi, quando is in collatione Ordinis ad me dixit:
Accipe Spiritum Sanétum Quomodo ſervire te-
neor Huic DEO Majeſtatis, qui ex Patre Fi-
liõque procedit, qui cum Patre & Filio ſimul
adoratur, & conglorificatur? Symb. Hic Domi-
nus unxit me unctione Miſericordiæ ſuæ, quan-
do fa cus ſum Sacerdos. Hic Spiritus docens omnem

Veritatem. Joan. 16. Spiritus Creator & Conſolator.
Eccleſ.

le,

av
“
ſenen
ſin i
iptunb
ltield
1l;,
UMnt
Griin
unm
emmarn

ingt

ine l
Gini
Cnni en
hern
ftoenn
itien
Cunb
byhn
nme ,n
ler Omne
i ſn
iene

Chten
i. l.Der,
h. 4 D.
ferun ven.
tuit, ur
nlu e.
A1. H⸗
ninemn S
hlenin.
16 aldetn
je. Colol.
n Him.
ſovet ertie
le yne
nr aldſi
en.CMor.
ir li⸗
lijg eu⸗
ftin Moe.
Juante N
m wedioct⸗

nitiſhecil⸗
muumkpiſo⸗
8ad mecix
o lerriel⸗
Habunk.
AE l
t. M.
ietpgun.
itugh iud

Examen I. .

Eccleſ. Spiritus ſapientiæ & intellectus, Spiritus con-
Nilii & fortitudinis, Spiritus ſcientiæ & pietatis, Spiri-
tus timoris Domini. Iſaj. 11. Spiritus Gratiæ 6 Mi-
ſericordiæ. Hebr. 10. Spiritus Sanctißicationis. Rom. I.
Spiritus virtutis, dilectionis & ſobrietatis. 2. Tim. I.
Spiritus ſidei, pacis & amoris. Rom. 8. Spiritus hu-
militatis & caſtitatis. Gal. 5. Spiritus charitatis, be-
nignitatis & manſuetudinis. ibid. Spiritus multiformis
gratiæ. I. Petr. 4. Cujus unctio nos docet de omnibuæ.
1I. Joan. 2. Huic DEO, ſine cujus Numine ni-
hil eſt in homine, nihil eſt innoxium, ego per
gratiam ipſius Sacerdos luridè ſerviam, quin
peccatum grande nimis admittam? Quin ni-
fereime ingratitudinis reum me agam? DEO
rino & Uni, qui ſuper Cœli ſolio coruſcans,
totius mundi ſeriem gubernat, negligenter fa-
mulari auſim ego Sacerdos? Ipſi cuncta deſer-
viunt: ſolus ego non ſerviam, aut male ſerviam,
qui ſervire ex mille titulis ſingulariter teneor?
Omnia ſerviunt tibi, O infinita Majeſtas! Et
ego Sacerdos, gloria & honore coronatus, ſu-
er opera manuum tuarum conſtitutus famu-
ari mediocriter velim, eui trementes aſſiſtunt
Angeli, & perfect'ſſimè ſerviunt?
VI. Quis ego ſum ùt creatura? Quis ùt ho-
mo? Ecce Geutes quaſi ſtilla ſitulæ. Iſaj. 40. 15. ſi
cum DEO conferantur. Omnes Gentes quaſi non
ſint, ſic ſunt coram Eo, & quaſi nihilum & inane re-
putatæ ſunt Ei. ibid. v. 17. Quis igitur ego in-
ter omnes homines pars tantilla? Cinis &
ulvis ſum; quin & pulviſculò minor: Vi-
l terræ vermiculus, ſordium compactura

28 Finis Sacerdotis.

& coagulum, canis mortuus, & quod omnium
viliſſimum, peccator ſum. Tantillus cùm ſim,
Domino meo ſubjici & famulari abnuam?
VII. Sed quis ego ùt Sacerdos? Quomodo
conſiſtens in tam ſublimi faſtigio Vocationi
huic ſanétæ reſpondeo? Tanquam Sacerdos
ſum Diſpenſator Myſteriorum DEI: Eſſe de-
beo lucerna ardens & lucens, Exemplum bo-
norum operum, Norma Gregis, Organum Spi-
ritůs Sancti, Mediator DECIM inter & homi-
nes, Apoſtolorum ſucceſſor, lux mundi, ſal ter-
ræ: Eſſe teneor Columna in Domo DEl mei,
Claviger Regni Cœlorum, Eſu Chriſti Socius,
Imitator & Miniſter fidelis, Civis Sanctorum
& Domeſticus DEl, Hoſtis vitiorum, Propa-
ator virtutum, Salvator Fidelium, Evangelii
en Chriſti Prædicator, Sponſæ Ipſius Sanctæ
FEccleſiæ decus, Amator, Cuſtos ſedulus, ac de-
fenſor &c. Quid verò iſthæc à me exigunt?
Quid exigunt tot gratiæ, tot media, obliga-
tiones tantæ, ſcientia tanta; finis adeò celſus,
Vocatio ſancta? An ſufficere poterit mediocri-
tas? Quid ſi Sacerdos ſim luridus, tepidus &
piger? Quid ſi Laico ſim deterior? Quomo-
do ſic aſſequar finem Sacerdotalem tam ſubli-
mem, tam glorioſum?
VIII. Tantus eſt DElIIS, cui ſervio; ſumma
eſt mea creaturæ & hominis vilitas; ſtupenda
eſt mea Sacerdotis ſublimitas; innumerabiles
funt gratiæ, omninèò ſingulares & inæſtimabi-
les, quas accepi: videndum nunc, quomodo
reſponderim. Fuine hactenus in Domo DElI
prudens

lit
Unlsl
een
rtve
.

CNhh

n i
Wd.

— —
S = =

nme
lenn
ünz
Alin
An

— –à

Caſſteh

1 0 n

)

omtin

cüm In.

num!
Wonoco
oeztioni
erdos
Nece.
mlumbo.
Enmnd⸗
,Kon..
c,lter.
Del ne;
idorin,
Dnoron

n No..

NNyngdi
Dls nr
lulas aece⸗
de eigant
in Oler
Aled eelli⸗
itmeclioet⸗
Hteyics 6

re.

gio; n
osz eti
omokti
gbnpe
nun
tan

Examen I. 29

prudens ac fidelis Diſpenſator, an potis diſſi-
pator? An Columna, vel potiùs everſor? Fui-
ne lucerna ardens & lucens, aut caligo & te-
nebræ? Qualénam fui exemplum bonorum o-
erum, aut magis Fidelium offendiculum? An
upus, an mercenarius non fui, qui Paſtor eſſe
debui? Fortè diviſione DEUM inter & homi-
nes luride vivendo poſui, qui Mediator conſti-
tutus fui? Non ſum fortaſſis Apoſtolorum de-
decus & opprobrium magis quâm ſucceſſor?
Salvéône animas, aut perdo? Sûmne Spiritũs
Sancti Organum, an diaboli? Eſu Chriſti ami-
cus, an hoſtis? Frater, aut proditor? Eſu Chri-
ſti ſervus, an turpe diaboli mancipium? Qua-
lis eſſe debui? Qualis hucusque fui? Qualis
ero impoſterum? Quid eveniet mihi, ſi non
vivo uùt Sacerdos? Nunquid non infernus meus
erit tanto profundior, quanto finis erat nobi-
lior? Nunquid mors imminebit tantò amarior,
quantèò vita fuerit negligentior? Quàm terri-
bile erit meum Sacerdotis judicium, ſi Sacer-
dotium adeò ſanctum dehoneſto?
IX. Igitur DEO non ſervio ùt Sacerdos, niſi
ambulem in ſanctitate & juſtitia coram Ipſo:
Non ſervio, ut Sacerdos, niſi ſuper ſæculares
etiam meliores vitæ ſanctimonia multùm emi-
neo: Inter Sacerdotes numerari non mereor;
ſi virtutum Sacerdotalium ſplendore careo.
Non ſufficit mihi pietas mediocris, quem col-
locavit DEUS cum Principibus, cum Principi⸗
bus populi ſui. Non licet mihi hærere in Vul-
go Chriſtianæ plebis quantumvis piæ ac devo-
15

30⁰ Finis Sacerdotis.

tæ, qui Dux, Doctor & Rector in populo ſum
conſtitutus. An ignoro Evangelicum oracu-
lum: (ai plus datum eſt, plus quæretur ab eo? *

Nénne Virtus amplior exigitur à populi Prin-

cipe, quàm à Cive? Sobrié, pie ac juſte in hoc
ſæculo tenetur vivere quilibet Chriſtianus: ad
quid tenebitur Sacerdos? Quivis hominum, ſi
ſalvus eſſe cupit, primum & maximum illud
mandatum cuſtodiat neceſſe eſt: Diliges Pomi-
num DEum tuum ex toto corde tuo, & ex tota anima
tua F*“ &c. Ad minus aliquid forſan obligabitur
Sacerdos? Sacerdos tot gratiis auctus, tot
benedictionibus præventus, tantopere exalta-
tus, à plebe non diſcernatur? Fateri ſané co-
gor, etſi contra meipſum fero ſententiam, non
poſſe ſufficere Sacerdoti Virtutem commu-
nem: Nimis grandia ſunt hujus Cellſiſſimi Sta-
tûs pericula, quàm ut mediocri ſtudio vitari
poſſint: Onus formidandum & nimiùm grave
portat Sacerdos, cui ferendo admovendt ſunt
gigantæi humeri. Res hæc, teſte Chryſoſto⸗
mo, excellum animum requirit, cujus defectu
Sacerdotes pauci admodum ſalvantur. Si DEO
ritè famulatur, & ſi ſalvari facile poteſt Sacer-
dos carni & ſanguini ſacrilege immerſus, ſæ-⸗
cularibus nugis intentus, præter veſtem viz
quidquam habens à plebe diſtinctum, nemo
planè hominum damnabitur. Sacerdotis pec-
cata (quis hoc ignoret?) ſunt aliorum homi-
num delictis multò graviora: Jam ſi ſalutem
hic tam facile conſequitur, quid timeant Laici
longe

* Luc. 132. ** AMatth. 22.

ykn
Geh
mit
ul
iue
eun
u⸗
Mert
Oin
Nülmn
Rüru
n 4
ſiez ,
D

WR

lll

Maden
Catoi
en⸗

prloſin
im ornen
d
uli Prin.
Keinhoe
lng: 1
minum l
wunn Alud
Mierbni⸗
1intt mn
Ohlorhet
chns, tot
Ete elala⸗
li ſhud eo⸗
eMiandon
conon.
Anida⸗
ſtocdho urt
niun gand
ovend ſunt
Chrſlofo⸗
jus Lekecht
n. S00
lel el⸗
Cweridyl
reſtem
Cum lenl
Cercotb
Norunint
nanil
Gin

Examen I. 31

longè minoribus obſtricti? Si Sacerdos tam fa-
cilé ſalvatur, inani terrore nos perculit DElI
Filius, cùm fulmen illud vibravit: Multi voca-
ti; pauci electi. * Forte ad oviculas, & non po-
tiùs ad Paſtores pertinebit terrifica commina-
tio: Judicium ſine miſericordia his, qui præſunt, ſiet? *
quâm parum hucusque perpendi graviſſi-
mas obligationes ſtatûs mei præcelſ! Quàâm
turpiier meipſum decepi!
Princeps Paſtorum, Judex venture! .-
quiſſimum eſt, ut ego Sacerdos tuus præ cæte-
ris induam, ſicut Electus DEI, Sanctus, & Dilectus,
Viſcera Miſericordiæ, benignitatem, humilitatem, mo-
deſtiam, patientiam. ***e Intelligo per gratiam
tuam, juſtum & neceſſarium eſie, ut ego Sacer-
dos exemplum ſim fidelium, in verbo, in converſatio-
ne, in charitate, in fide, in taſtitate. XẌ. Mihi Sa-
cerdoti non minùús, quàm Tito ſuo, te juben-
te, præcipit Apoſtolus: In omnibus teipſum præbe
exemplum bonorum operum, in doctrina, in integritate,
in gravitate: *** Ergo non ſufficit mihi Vir-
tus & Sanctitas vulgaris. Quando ſuſcepi Sa-
cros Ordines, cum abſciſſione capillorum ab
Epiſcopo facta, mittere jam debui curarum
temporalium ſuperfluitatem. Exuere jam tunc
debui veterem hominem, cum actibus ſuis, &
induere novum, qui ſecundum DElIIM creatus
eſt in juſtitia & ſanctitate Veritatis, ùt monuit
ſuperpelliceum præbens Epiſcopus. Sane non
fuerunt hæ inanes tantùm Ceremoniæ: intus
fieri
* Aatth. 20. *X Sap. 6. *X X Col. 3. 12.

XXX 1. Tim. 4. 11. KVVXV Tit. 2. 7.

32 Finis Sacerdotis.

fieri oportuit, quod fiebat exteriùs. Heu! poſt
annos complures Sacerdotii mei factum non eſt,
quod in prima Ordinatione fieri jam debuit!
Pergâmne me exponere damnationis æternæ
rælenti periculo? An ſalvari potero in tam
ublimi gradu, DEO tanto lurideé ſerviens ²½
Non potero; ſanè non potero. Quare ad Ma=
jeſtatis tuæ pedes in ſpiritu humilitatis, & in
animo contrito abjectus luridiſſimæ vitæ ſup-
plex veniam precor: Emendationem ſinceram
ſpondeo: in ſanétitate & juſtitia ſerviam tibi;
ut ſacerdotem decet. Parce, Domine, parce
ſervo tuo, ſervo infideli, ſervo nequam! Quin-
que talenta tradidiſti mihi, plura & majora
quàm communi hominum vulgo: non ſufficit
tantùm duo ſuperlucratum fuiſſe. Dum au-
tem à me Sacerdote plura & majora poſtulas,
robore ampliori me confirma. Per ſanguinem
tuum hoc unum poſtulo: Ne projicias me a facie
zua, & Spiritum Sanctum tuum, quem per impoſi-
tionem manuum Epiſcopi olim accepi, ne au-
feras aà me! Pſal. 50.

Meditatio II.

De Status Sacerdotalis Eminentia ſin-
gulari.
Eritis mihi peculium de cunctis populis . . . & Vos
eritis mihi in Regnum Sacerdotale, & Gens ſancta.
Exod. 19. .
(Wando Scriptura Sacra Statüs noſtri Emi-
nentiam nobis propenit conſiderandam,
facile divinabimus, non eo fine id fieri, ut ar=
rogantiæ

Henla
im nontt
mn Gebun
P Eterne
t in tan
ſrſiens
Nesd Mla⸗
tis,Ein
Nr ſo⸗
mlmenm
emam t
mine, pne
un (i.
Kneſor
non lunlt
Don m
Nr Mole,
etlungien
ier e fai
dhe inpo⸗
Cehl, ſes

enri d

6. .

Eun il

huiln⸗
colltmmmm
eltten 1 8
nuun

Meditatio II. 3 3

rogantiæ noſtræ, amorique Proprio ac ſuper-
biæ pabulum præbeatur. Novimus utique, &
legimus in Sancto Evangelio acres invectivas,
quibus Servator noſter in terris agens illos Le-
gis Doctores ſæpe corripuit, qui vana ſuæ Dig-
nitatis oſtentatione tumidi, dilatabant phila-
Reria, & magnificabant fimbrias ſuas; Qui
primos accubitus in menſis quærebant; ſalu-
tari cum profunda reverentia, & exquiſitis ho-
norum titulis ornari à populo gaudebant. Nos
verò Legis novæ Sacerdotes noxam millies
majorem admitteremus, ſi X*que tumidi ſan-
ctiſſimò miniſteriò ad ſuperbiam & vanitatem
abuteremur, quod ſacrum potius timorem, &
modeſtiam ingerere nobis deberet. Hinc Sta-
tus noſtri Gefitudinem; iſtino propriæ vilita-
tis profundum inſpiciamus: Conferamus por-
rô illius Eminentiam cum iſtius infima humi-
litate: Intelligamus, aliud eſſe Sacerdotium
Magnum; & aliud eſſe tanti Sacerdotii humi-
lem Miniſtrum. Statuamus inde, tantam eſſe
collati à DEO muneris gratiam, tantàmque
eſſe debere noſtram gratitudinem, quanta eſt
inter utrumque terminum diſtantia. Metire
ſubin, quantum diſtes Vitæ ſanctimoniâ, & mo-
rum integritate ab illa Statůs tui ſublimis Ppræ-

cellentia. Celſitudinis hujus menſuram duo

præſtare poterunt: prims quidem Vocationis
noſtræ ſublimitatem privilegia ſane maxima o-
ſtendent, quæ DEus ill annexa voluit; ſecundò, ſin-
gularis honor, quem Ordini noſtro D Eus exhibe-
ri præcipit, Ejus nobis Eminentiam declarabit

R. P. Dufreène Exertitia. C Prun-

34 Finis Sacerdotis

Punctum I.

Domino potentiſſimo & liberaliſſimo famu-
amur, quotquot Sacerdotes ordinati ſumus:
Ipſe poſſidet nos: ùt rem propriam nos habet.
Quàm admirabile hoc privilegii genus, in hu-
jus Domini, ceu poſſeſſionem peculiarem, ver-
ſari manibus! Verùm quàm facilis eſt Magnus
hic Dominus in ſuis Sacerdotibus extollendis
& ornandis, tam ſolicitos eſſe convenit in æ-
ſtimandis & ſtudio ſingulari excolendis Ejus
beneficiis. Cùm ſacris Altaribus quempiam
Miniſirum admovet ſuprema Cœli terræque
Majeſtas, ſine modòô, ſine menſura gratiis ſane
maximis eundem cumulat. Separatione per-
quàm honorifica illum è mundi medio eximit:
Ego elegi vos de mundo.* Seipſum Sacerdoti
poſſidendum tradit: Dominus DEUIS Iſzael ipſe
eſt poſſeſſio ejus. *x* Non atpliuùs habet ùt famu-
lum: Jam non dicam Vos Servos, ſed Amicos. **
Arcana fua omnia Eidem aperit: Omnia quæ-
cunque audivi à Patre meo, nota feci vobis. *XX
Miniſtrum ſuum intimum Sacerdotem conſti-
tuit, & ſuas Ei legationes committit: Pro Chri-
ſto legatione ſungimur. X Suamet Illum Au-
thoritate ornat, & poteſtatem tradit adeò ſub-
limem, ut Cœlum aut aperire poſſit pœniten-
tibus, aut occludere peccatoribus: Tibi dabo
claves Regni Cœlorum. **XXv Denique ipſemet
DEUS ac Dominus noſter Sacerdotis manibus
&

* Yoan. 1 5. * Deut. 10. * Yoan. 15. XXVJTbid.
XEXRKEX 2. Cor. F. XEXN Aarth. 16.

han

manin

1

ino amn.
Niſumns
nos lubet
hlcin hu.
nnem ver⸗
tMMronns
Oclencßs
Wel r.
eness Hn
gbenpan
Ptenrde
ruiß lne
tntone de
edoeiit;
n Ned
s Hſed
Pbet rfamn
1Aiu.
. Onit u
dh.
Coten cont⸗
it: CN
et Hlan N

dit ceiſt.

olſteei
bos:
iglife

mimuin

ut

Hund
,1s.

Meditatio II. 3 5

& arbitrio ſeſe regendum, portandum, moven-
dum relinquit in Auguſtiſſimo Sacramento, o-
bediente DEO voci hominis. Quis ego ſum,
Domine! Et quæ Domus mea in tribu populi
mei, ut ad tantæ ſublimitatis apicem evehere
me dignari volueris? Redde me Bonorum tuo-
rum Diſpenſatorem fidelem, ut benignitati
tantæ reſpondeam: Fac, ita ſapiant Status ſan-
ctiſſimi honores & privilegia, ut terrena cuncta
deſipiant; non ſæculi faſtus, non dignitatis
mundanæ fucatus ſplendor unquam arrideat.
Elegi abjectus eſſe in Domo DEI mei, magis quàm ha-
bitare in Tabernaculis peccatorum. Pſal. 83.
Idem Pſalmus 53. cum ſenſn tenerrimeæ gratiarum
actionis percurritur, applicando ſingula ad Sacroſan-
dtum Altaris Miniſterium, cui nos DEl favor ſingu-
laris addiæxit.

Pundtum II.

Nihil magnum, DEus Maxime, niſi quod in
oculis tuis magnum eſt: Quæcunque Tu æſti-
mas, illa æſtimari ab omnibus merentur. Sum-
mo in pretio habenda igitur Sacerdotii Digni-

tas, quam honorari tam ſeriò præcipis, Ipſé-

que honoras tam eximièe. Severe admodm
rohibes, ne quis impiorum extendat manus
uas in Sacerdotes, quos oleò ſanctô pretiosé
unxiſti: Nolite tangere Chriſtos meos. * Tu Mi-
niſtros tuos cuſtodiri mandas, & obſervari ceu
pupillam oculi tui: Qui Vos tetigerit, tangit pu-
pillam oculi mei. Honorem tuo propemodum
C 2 æ* qualem
*Pſal. 10 4, 1 /. * Zach, 2. F.

36 Finis Sacerdotis.

æqualem exigis, quem deferant Sacerdotibus
Populi: Honora DEum ex tota anima tua, & bono-
ra Sacerdotes. * Diſerté aſſeris, Te audiri, cùm
Ipſi audiuntur: Qui vos audit, me audit. Te con-
temni exiſtimas, quando Ipl contemnuntur:
Qui vos ſpernit, me ſpernit. *Dumdque gloriose
adeò ſervos tuos Tecum ipſo comparas, DEos
tandem appellare non dubitas: Ego dixi, Du
eſtis. Pſal. 79. 81.
Heu, mi Domine! quàm timendum, ne cæ-
terorum hominum ſubjaceant infirmitatibus,
quos Deorum inſtar magnificè extollis: Quâàm
timendum, ne ipſimet Sacerdotes tui, quorum
honoribus tam ſtudiosè conſulis, ſeſe omnium
primi deſpiciant, & converſatione degeneri
contemptibiles reddant, cùm familiaritate ni-
miùm abjecta Sæcularium foro ſe immiſcent:
cùm leves in geſtibus, ſoluti in moribus, Gra-
vitatem ſacerdotalem deſerunt: cùm defectus
multiplices foràs protrudunt, quibus & ſcan-
dalum præbent, & vilipendi à populo ipſimet
quærunt. Et ſi tandem miſerias ſuas diſſimu-
lare exteriùs nôrint, num credere fas erit, Te
quoque illas ignoraturum, qui renes & corda
ſcrutaris? Homo, cum in honore eſſet, non intellexit:
comparatus eſt jumentis inſipientibus, & ſimilis factus
eſt illis. Pſ. 48.
Meipſum inſpicio, & inquiro, an ſatis honoraverim
Sanctum Miniſterium, ad quod DEus me vocavit.
Confundor, doleo, propono, gratias ago.

N W Dies
* Eccli. 7. 33. ** Luc. 10. 16.

tſoe

lum i
ahugeh
anl pen
innn

Uheſer

4
„
Mn 15

Cerdotins
ℳ 6 lne.
uit⸗ beln
„lecon.
enmuntur:
egoriose
Nri Dkos
in, Di

dom,nece.
Frmintb,
Is, Qun
,torun
ele omnian
e eperei
hurkredi⸗
, inmicen:
orbosGn.
cün ekech
ibus Elenn⸗
dpllo lne
ſons ilin.
e li ert⸗ 1
enes & Or
1N iittlert
ilufin

ſui Pnyunc
e N
6

Conſideratio II. 37

Dies II.
Finis ultimus Sacerdotis Major DEI

Gloria & ſalus æterna.

Conſideratio It.
De Vocatione ad Statum Sacerdotalem

Ivinæ Vocationis neceſſitatem, præſer-
tim cùm de amplectendo Statu Sacer-
dotali agitur, potenter inculcat ſacra
pagina. Amarè conqueritur DEIIs in Lege ve-
teri adversum temerarios homines, qui Prophe-
tarum nomen ſibi arrogabant, & minimè ad
id vocati, Ordinis hujus functiones exercere
præſumebant. Non müttebam eos, dicit Domi-
nus, & ipſi currebant: Non loquebar ad eos, & ipſi
prophetabant.* Alibi ſic ait: Falsò Prophetæ va-
ticinantur in nomine meo: non miſi eos, & non præce-
pi eis, neque locutus ſum ad eos. ** Moyſen DEus
iteratò vocat, dum is tandem vocanti morem
gerit, aliquamdiu reluctatus, quèd populi re-
gimen, ac liberationem in ſe ſuſcipere metue-
ret. Ildem DEus Aaronem cum filiis elegit,
ut fungerentur Sacerdotiò, quam electionem
prodigiis quoque teſtatam fecit, ut ſeditioſos
Vocationem ſupernam in dubium vocantes
compeſceret. Iteràùͤm, ac tertiò locutus eſt
Dominus ad Samuéêélem, cum Prophetam il-
C 3 lIum

* Jerem. 23.21. ** Lid. 14. 14.

38 Finis Sacerdotis.

lum conſtituit, donec auditus à puero, mani-
feſtis indiciis Vocationem ejus redderet indu-
bitatam.
Magis adhuc in Lege nova gratiæ rem hanc
urgere Dominus videtur, cùm ipſemet Sacer-
dotes ſuos vocat. A proprio Filio initium du-
cit; & ne quisquam à Lege communi exem-
ptum ſe putet, qua cautum eſt, ne quis non
vocatus ad ſanctum Miniſterium accedat, no-
tum eſſe cupit omnibus, Filium hunc ſuum ab
æterno genitum, non ſeipſum clarificaſſe, ut
Pontifex fieret, * ſed Dignitatis hujus Gloriam
ab illo manâſſe, qui dixit ad Eum: Filius meus
es tu. Quænam veròô hæc audacia foret, ſi quis
mortalium ad tantæ Celſitudinis apicem con-
ſcendere vellet non vocatus, poſtquàm ipfſe
DEI Filius vocari debuit? Eodem tramite pro-
cedit Divinus hic Pontifex: Vocat & ipſe Di-
ſcipulos ſuos, quos inter duodecim elegit, &
Apoſtolos nominavit. Sicut miſit Eum Vivens
Pater, ita & ipſe hos mittit, palam proteſtatus,
furem eſſe, quisquis per oſtium non intrat in
Ovile. Sic & Gentium Dodctor, quotiescun-
que ad Fideles litteras exarat, Vocationem
ſuam in cujusvis Epiſtolæ capite ponit: Pau-
lus ſervus Eſu Chriſti, vocatus Apoſtolus, ſegrega-
tus in Evangelium DEI. ** Paulus vocatus Apo-
ſtolus 7Eſu Chriſti per Voluntatem PEI. * Pau-
lus Apoſtolus non ab hominibus, neque per homines,
ſed per 7Eſum Chriſtum, & Dhbum Patrem, qui ſu-
ſcitavit Eum à mortuis. Gal. 1.
Stabilita
* Hebr. y. ** Rom. 1. ** 1. Cor. 1. & 2. Cor. 1.

Sol
n I
upt
Ponen
ens
ſe. I
Sun

eden.
in

un
oiNn

uerg

incebo
Uln
Und
nn
Tkirentn
Uunmm,
ietheen

nenn E

is en

ero, mn.
keret inl.

etemn hane
wet dacer.
nitumdr.
nleren.
e non
Nedrd o.
Une umid
lufeale,n
18 Clorinm
Hlus me
Orehius
encn⸗
hnom Ne

tnteh.

ate.
im gend
um Viven
nproteltnc
Don Ihtrar
—
Voentonen
ontt: de
tlep
nn/
Pkl.
gleſeen
DeEE.

Gabln

Conſideratio II. 39

Stabilita igitur Vocationis neceſſitate, ſine
qua nem o Sicris Altaribus propinquare ullate-
nus pra ſum it, nonnulla Sacerdotibus facienda
incumbl unt, quæ ad ſeptem præcipué capita re-
vocamus. I. Examinet Sacerdos Vocationem
ſuam. II. Si manca fuit ejus Vocatio, defe-
ctus admiſſos reparet. III. Magni faciat Vo-
cationem. IV. Amet Vocationem. V. Cu-
ſtodiat Vocationem. VI. Reſpondeat Voca-
tioni. VII. Sit honori ſuæ tam ſanctæ Vocationi.
I.
Examen Vocationiv?. Num certa fuit mea Vo-
catio? Nihilne curvæ intentionis admixtum ha-
buit, ſeu quando Sacerdos ſum ordinatus, ſive
cùm de bonis Eccleſiæ, quæ Fidelium charitas
Illi donavit, vivere cœpi? Mentémne inno-
xiam & labis puram, à ſæœæculi nugis plenè ſo-
lutam Sanctuario intuli? Quò mea collinea-
vit intentio? Num DEl gloriam, ſalutem ani-
marum, Eccleſiæ decorem & augmentum u-
nicè ſpectavi? Eâne talenta in me reperi, quæ
idoneum redderent Statui tam ſancto; Vel
potiùs inveneruntne me habilem ii, quibus
tanquam DElI Vicariis parére debui? Ipsine

motu proprio, neutiquam à me per vias obli-

quas induécti, benéque perſpectis meis viribus,
DEI Voluntatem hac in re mihi declarârunt?
Studuine tunc concipere Spiritum verè Cleri-
calem, magni faciendo, amando, ZzZelosè forti-
terque amplectendo quascunge etiam minimas
Eccleſiæ ſanctiones, decreta, functiones? Num
ipſemet in Sancta Sanctorum irrui non voca-
C 4 tus?

40 Finis Sacerdotis.

tus? Fors temerè, motu præcipiti, nec fatis
præparatus acceſſi? An Parentibus terrena ſo-
lùm ſpeéctantibus obſecundavi? Forſan hono-
ris, pecuniæ, aut commodorum actus deſide-
riò ad Clericalem Statum aſpiravi? Quid ſi
vel tædium, vel deſperatio, vel amor vitæ o-
tioſæ ac mollis huc me adduxiſſet? Num ad
confequendas in Eccleſia Dignitates animum
adjeci? Quid ſi denique potiùs permittente,
quâàm volente DEO Sacerdos initiatus ſum?
Nullane mihi timendi cauſa, ne in pœnam pec-
catorum patuerit ingreſſus ad Altare Domini;
néve in judicium & condemnationem cedat,
quod prodeſſe debuit ad ſalutem?
II.
Vocationis defectuoſæ reparatio. Quid verô a-
gendum ſupereſt, ſi absque vocantis DEl Be-
neplacito Statum Sacerdotalem ſum amplexus,
à quo diſcedere ampliùs non licet? gemen-
dum, pœnitendum, expianda temeritas, diſtor-
tæ intentiones corrigendæ, Vocatio ad recti-
tudinem ſuam etiam nunc revocanda. Irri-
tare me convenit coram DEO, quidquid cur-
vum & alienum huic ſe negotio immiſcuit:
Deteſtari me oportet vias omnes, per quas
obliquè intravi: Mentis oculus à ſimplicitate
aberrans ad ſcopum ſuum eſt reducendus: Ge-
nuina intentio ſaltem nunc reſtituenda. Cum-
que illi veteris Eccleſiæ Canones, qui Cleri-
cos pœnitentiæ addictos ſeparari, atque in Mo-
naſteria detrudi jubebant, modò non ampliùs
vigeant, ſaltem coram DEO in cubili acriter
. compun-

ultet
Ehene

Mes
e
Humd
Glkrin
Emulnn
hentzin
nn
ttetene

n Ne
Mo
Elgegi
; Noli

i ned lt
terrem ,.
rlan horg.
n geſce.
Qidl
r vite o.
Num 0
es inum

amdente,
tarn km
Deenanſer.
Ne Donini;

Nenn Cecet

Wl fede
is DN.
m aumpeng
et! gener
eiuscle⸗
io rel⸗
Cennda. I⸗
aidguiden⸗
o inmicui.
Nesr Per un
Imen

gucenee

tuenct li⸗

ned iln,
enniſe
60 uh
nan lel

S.

Confideratio II. 41

compungar, quèd in Sacerdotii Majeſtatem in=
jurius, ac verè temerarius in Sancta irruerim,
quam culpam cxpiare mmodis omnibus conabor.
Fſtimatio Vocationis. Intime pervadat ſenſus
noſtros & animum noſtrum debita Sanctiſſimo
Statui reverentia, quem fortaſſis non ſufficien-
ter hucusque obſervavimus. Ablegemus pro-
cul à nobis falſas cirèa hunc ſæculi opiniones,
cui parum ac tenue videtur, quidquid in Ec-

cleſia minus habet externi ſplendoris. Profe-

Ctò⅛ DEO ſervire regnare eſt, & cuivis munda-
næ Dignitati longiſſimè antecellit quilibet gra-
dus in Domo DEI quamvis minimus. Ablſit à
nobis, ut vel mentem ſubeat iniqua cogitatio,
poſſe nos in Eccleſia munere quopiam fungt,
quod merito noſtro ſit inferius. Ad inſigne
honoris & gloriæ faſtigium aſcendimus, quan-
do Charitate Magiſtra diviti æque ac paupe-
ri famulamur. Illud vero turpiſſimum foret,
ſi Sæcularium negotiis intenti, & cupiditatem
ſectantes ad miſerrimæ vilitatis gradum intfi-
mum deſcenderemus. Magnum aliquid eſt, ad
regendos & judicandos populos vocari, t vo-
cantur Reges & Principes: IIluſtris ac ſancta
eſt Vocatio ad Fidei Chriſtianæ Profeſſionem:
Omni Veneratione digna eſt Vocatio ad Sta-
tum Monaſticum. At verò Vocatio ad Ec-
cleſiæ munia, ſanctumque Eſu Chriſti Sacer-
dotium cæteris omnibus eſt ſuperior. Æſtima-
re nos equidem decet, ac venerari Status reli-
quos; noſtræ autem Vocationi tam ſublimi &
C5F- ſingu⸗

4²2 Finis Sacerdotis

ſingulari, qua nos DEUS ornavit, primas par-
tes tutò tribuamus.

Vocationis Amor. Sinceré amemus Statum
noſtrum: Cordi ſint illius miniſteria: ſigna i-
pſius & ornamenta quoque externa diligamus.
Eorum de numero non ſimus, qui tædio faci-
le ſuccumbunt, & inconſtantiæ vento ſemper
agitati, nunquam in ſtatu ſuo acquieſcunt: mo-
dò ad ſæculum reſpiciunt; modò Eremum; fu-
bin & clauſtrum cogitant. Stringit invitos
Profeſſio ſancta, ibiꝗue eſſe mallent, quò per-
tingere ampliùs nequeunt. Aliam nos inea-
mus viam, neque locum demus unquam ſive
tædio, ſive pœnitudini, ſeu dejecto animo cir-
cà ea, quæ Magnæ Vocationis noſtræ ſunt.
Meritò Deum pœnitebit vocäâſſe nos, ſi per
ſummam ingratitudinem IIIi nos conſecraſſe
pœnituerit. Amemus igitur tenerrime San-
Gtam Eccleſiam Elu Chriſti Sponſam, quam e-
mit ſanguine ſuo, & cui fulciendæ, ornandæ
ac propagandæ per inſignem gratiam addicéti
ſfſumus: Amemus pretioſas animas, DEI Ver-
bum, Inſtructiones privatas & publicas, Sacra-
menta, Templorum Ornatum, pietatis incre-
menta; verbé, quidquid Vocationis noſtræ
eſt, quàm impenſiſſimè diligamus.

Vocationis cuſtodia. Omni ſtudio ſervemus
pretioſam Vocationem, & ea vivamus conten-
ti: Vigilare nos convenit in aſſervanda inæſti-

mabili margarita, quam DEus nobis poſſiden-
dam

ſten:
Uult
Uttenta
Aarth
res
en, A
U 4

Nr

el
Cmunn
ndhls
Cloede

tims

Katon
1n ſenai⸗
ligmmus
tolſo faei.
olenper
nntmo.
Nenoml.
igrimins
ndo ber.
n nos iner⸗
ngun lne
N Aindl⸗
Wbrr .
e , ine
8 Conſecrtl
hetrine Nn
ſun, quant⸗
dr, or-antt
tium ad
n, DI er
blens Nn
etars inen
onis voln
3

o N
eamwdnen
ſeruuint⸗

8 od W

Conſideratio I. 43

dam dedit. Vigilet oculus, vigilet pes, vigi-
let manus, cuncta vigilent, ut illæſa nobis ma-
neat copioſa & prædives portio, qua gloria-
mur. Vigilemus in orationibus, in bonis acti-
bus, in Apoſtolico labore, in omni ſolicitudi-
ne, à dextris & à ſiniſtris, ne quid nobis de
theſauro noſtro pereat. Dicamus cum Pro-
pheta: Funes ceciderunt mihi in præclaris; etenim
hareditas mea præclata eſt mihi: Non prævaleant
adversùm me inimici mei, ut auferant Eam.
Elegi abjectus eſſe in Domo DEI mei, magts quàm
babitare in tabernaculis peccatorum.
VI.
Reſpondendum Vocationi. Non ſola Vocatio
quantumvis ſancta, ſed conformis Vocationi
laudabilis Vitæ tenor ſalutem noſtram in tuto
collocabit. Certa erat & magnifica Saulis ad
regendum populum Vocatio: Judas Apoſto-
lus fuit rité vocatus: ſed uterque periit, quia
Vocationi ſuæ neuter ſatisfecit. Unum por-
ròô eſt neceſſarium, ut videlicet, quæ Statũs
noſtri ſunt, fideliter adimpleamus: Induamur
juſtitiam ùt Clerici, ùt Sacerdotes, ut anima-
rum Rectores, ùt Verbi Divini Prædicatores,
ùt Sacri demum Judices: Reſpondeamus Vo-
cationi erga DEIIM fundendo preces; erga
proximum zelosè agendo; erga nos ipſos pru-
dentiæ normam ubique adhibendo: Reſpon-
deamus illi ſecunduúͤm menſuram talentorum
& gratiæ nobis datæ, illam agri Dominici par-
tem ſtrenuè colendo, cui nos Cœleſtis Pater-
familias addixerit: Reſpondeamus ſecundùm
men-

4 Finis Sacerdotit.

menſuram Spiritûs conceſſi, Vitam vivendo in-
ternam ac ſpiritualem; Divinis intentionibus
nos conformando non minùs quoad ea, quæ
ad ſanctificationem propriam ſpectant, quàm
quæ ad Proximorum ſalutem referuntur.

VII.

Honor præſtandus Vocationi. Miniſterium meum
honorificabo, ait Apoſtolus, ad annuntiandum
Gentibus Evangelium deſtinatus: Enimveròô
honori Eidem ſuit in laboribus multis, in vi-
giliis, in fame & ſiti, in patientia multa, in Vir-
tute & Charitate non ficta. Et tu quoque ho-

norificabis Miniſterium tuum, Sacerdos Altiſſi-

mi, cùm nulla in re quæſiêèris commodum pro-
prium; ubi nec ſperaveris quidquam à mundo,
nec illum timueris; cùm ſancti Evangelii Dog-
mata fortiter contra Potentes hujus (æculi de-
fenderis; ſi liberalem te erga pauperes exhi-
bueris. Eſto magnanimus, cùm ſteteris ante
Reges & Præſides: Patrem benevolum & mi-

tem te exhibe puſillis: Infirmare cum infirmis:

Eſto omnibus omnia, ut omnes facias ſalvos.
Dignitates averſare, ad pecunias noli cor ap-
ponere, Voluptates odio habe, nihil malorum
time, laborem non fuge, nullum vitæ pericu-
lum formida, Acceptor perſonarum eſſe noli,
defle peccata popult, errores mundanos nun-
quam lauda, Veritatem ſuaviter & fortiter ubi-
ue prædica. Sic agendo honorificabis Mini-
ſterium tuum, & os loquentium iniqua obtu-

rabis: Sic æſtimationem ſanctæ Religioni apud
omnes,

glunet
lſ

Ut

o
de
Minns
tpys
UoNNN
iting

Cgnin

GDtn
AMn
gle
1ent!
et
Gecht⸗
Cbirlr
Crte
INNN

Virendon.
entiontes
den, en
Anty in
ntur.

tunmeumn

Nuntandum

nt I.
lryinr.
ogueho⸗
etcos Al⸗
nodumnt⸗
münnnt⸗
nggiider⸗
uperes elli⸗
fteterignt
Oun 1
cueninnums.
ſcis lliis
8Doli r
iimoru⸗
r perie⸗
rum elen⸗
uncdanose⸗
Aboririr
orfonil.
in iul
Nennnh
* ne

Meditatio III. 4 5

omnes, etiam apud exteros, qui ab eadem alie-
ni ſunt, conciliabis.

Meditatio III.
DEI & JESU Chriſti Major Gloria, ſco⸗

pus prior Sacerdotis.

D*O ſervire oportet omnem hominem, eſt-
que hic finis primus: Salus æterna finis
ultimus. Quid nunc Sacerdos? Plus accepit,
ergo plus debet, habet plus luminis, plus do-
norum, media & plura, & præſtantiora, quid-
ni etiam plus exigetur ab Eo? DEl obſequium
& gloriam cordi habeat unusquisque fidelium 5
ideò enim creatus eſt: Majus DEl obſeqdium
& Majorem Gloriam Sacerdos quærat; ideò
namque oleòô ſanctô eſt inunctus. Duo talen-
ta accepit homo ſæcularis: ſi duo ſuperlucre-
tur, ſufficit. Quinque talenta tradita ſunt
Sacerdoti: Quinque talenta amplioris DEI
Gloriæ ſuperaddat neceſſe eſt, ſi ſervus fidelis
& prudens inveniri cupit. Ut efficaciter ſti-
mulemur ad quærendam, ſecundùm Vocatio-
nis noſtræ Celſitudinem, hanc Majorem DEI
Gloriam, conſideremus primèò ſcopum nobiliſſi-
mum; ſecunds ſcopum ſaluberrimum, qui no-
bis eſt propoſitus. V

Punltum I.

Zelus Gloriæ DEI hominem DEO ſimilem
facit non naturâ, ſed voluntate, quæ ſimilitu-
4d0

46 Finis Sacerdotis.

do maximè laudabilis eſt, nos in DEIIM quo-
dammodo transformans. DElIs enim iplſe,
quidquid molitur in rerum natura, non alium
ob finem facit, quàm ob gloriam ſuam & ma-
nifeſtationem Bonitatis ſuæ. Quid veròô no-
bilius, quàm in re maxima DEO ſimilem fieri?
FTacit & ſimillimum Chriſto Domino, cujus
vita & mors unam DElI Gloriam ſpectavit.
Hac ſemita inceſſere Sancti omnes, qui præter
DEI & JEſu Chriſti Gloriam quærebant nihil,
hoc ſcopo nobiliſſimo plenè contenti. Quæ-
rant alii divitias, ait Sacerdos Eſu Chriſti &
Sanctorum genuinus imitator; Quærant ſua
commoda, quærant honores & vana gaudia:
Ego DEl mei Gloriam quæro: bonum nobi-
liffimum, quo Coœlum & terra nihil habet me-
lius, unicè reſpicio. Quid, amabòô, ſunt Regua
mundi, & omnis ſplendor eorum? Quid Re-
ges & Principes potentiſſimi, quando ſui Con-
ditoris Gloriam non quærunt? Nihil ſunt, mi-
nus quàm umbra ſunt. Quid foret ipſum Cœ-
lum, ſi Gloria DEl velut ſol ſplendidiſſimus i-
bidem non luceret? Quid niſi tenebræ, obſcu-
ritas & viliſſima ignobilitas? Sed quid homo,
ubi DEI Gloriam non quærit? Aſcendamus
altiàs: Quid Sacerdos, ubi DEl Gloriam ne-
gligit? Inutilis eſt uterque ad omnia; ſed ma-
gis adhuc inutilis Sacerdos. Quid veròô Sacer-
dos DEI Gloriam ſedulò quærens? Eſt hic Vas
electionis nobiliſſimum: Angelus eſt, Sanctus
eſt: JElu Chriſti ſocius & amicus: DEl Opti-
mi Maximi non ſervus tantùm (quod unum

ad

AAſuen
e
ſin
Ih
nd
Sren
WN!
dho
mue
tlor⸗
(iis

ſtemone

zehn

nir /
in 1
imn D

Mnii

lelk6
ltckio

An Non
enin i⸗
noon An
uun .
Trero n.
hlenfeni
n, Cjs
ebart.
giſreuter
ümiil,
tenti. .
Chrid
Cennt ſan
m glta:
Wonm ne.
Uhäerme
6 Nnn
n Q e⸗
etiglunct
endicllumn
nebrcho
guid konm
Aengam
Cloriamt
nia; Eln
id venr-
losel Gn
ic M
n ( un

Meditatio III. 47

ad ſummam nobilitatem ſufficeret) ſed Filius;
ſed glorioſiſſimus 5Æmulator eſt. DEus Al-
tiſſime! omnia ſerviunt tibi: ſerviunt Cœli,
ſerviunt ſtellæ, ſerviunt maria, ſerviunt ele-
menta, piſces maris, volucres Cœli, pecudes
terræ: Quidquid germinat, quidquid viret,
ligna fructifera, & omnes cedri ſerviunt tibi:
Gloriæ tuæ famulantur univerſa. Solus ho-
mo non ſerviet? Solus Sacerdos melior omni-
bus, honoratus præ omnibus, beneficiis orna-
tus ante omnes, Conditoris Gloriæ non famu-
labitur, quæ una & maxima lpſius Sacerdotis
eſt Gloria? Egéône pro Gloria DEI, pro qua
Chriſtus Pontifex meus ſe exinanivit, pro qua
vitæ momenta omnia conſumpſit, pro qua mor-
tuus eſt, nihil ferre, nihil moliri velim? For-
tè indignum cenſeo ſtudiis meis, quod unum
DEUS dignum ſe judicavit? Sed ſufficiétne hic
mediocritas, poſtquam non mediocriter; imò
liberaliſſimè in hoc ſublimi ſtatu gratiis amplis-
ſimis ſum præventus?

Sequitur Admiratio, Laus, Gratiarum Actio pro-
pter ſcopum nobiliſſimum Diwinæ Gloriæ, Sacerdotibus
præſixum: Deſiderium aſſequendi: Dolor de hactenus
neglecto, & quidem propter nugas & crepundia! Pro-
poſitum Eidem poſthac ſtabiliter inhærendi.

Punctum II.

Zeltis Gloriæ DEl hominem abſolvit ab om-
ni debito erga DEUIM. Hoc enim unum dun-
taxat bonum ſuo Creatori tribuere poteſt, ſed
&

48 Finis Sacerdotis.

& unum ſufficit. Majus aliud bonum ne DEus
quidem velle poteſt; Bonum enim Divinum
eſt Gloria DEl, primus radius Divinitatis ad
extra, & ſplendor Divinarum perfectionum in
creaturis relucens, ex Ejus Sanctitate ac Boni-
tate reſultans, ideôque Bonum quodammodo
univerſale, Bonum infinitum, Bonum cætera
omnia continens bona, inſtar Oceani, in quem
omnes bonorum rivuli confluunt; bona om-
nia congregantur, eatenus bona, quatenus
Gloriam DEO reddunt; eò meliora, quò Ma-
jorem illi Gloriam exhibent. O ſcopum ſa-
Habscrimmn! O me divitem, qui hunc the-
ſaurum in manibus habeo! Beatum me, ſi per
me tranſeuntem, tametſi ex me non exeuntem,
fideliter ex me diſpenſo, non injuſtè retineo.
Nôſſe cupis, Sacerdos beate, quantum ames
DEIIM tuum? Tantum amas, quantum glo-
rificas; hoc enim unum illi bonum velle, hoc
unum procurare potes. Intelligere vis, quan-
tùm profeceris? Quantum in animo lateat bo-
ni? Vide, quid hactenus pro Gloria DEl fe-
ceris, quid facere impoſterum velis?
Zelus DEl gloriæ hominem omni bonorum
& gratiarum genere cumulat: Fons eſt om-
nium donorum DEI; fons omnium hominis
meritorum. Eccur DEus vitam homini tri-
buit? ad Gloriam ſuam. Cur gratiam ? Cur
gloriam & beatitudinem? ad Gloriam ſuam.
Fontem igitur habeo donorum DElI; fontem
uti copioſiſſimum, ita & ſaluberrimum. Par
eſt ratio hominis meritorum. Quòô tendit Cha-
ritas?

l
Sll⸗
r n
D
Crüten
ſwekw
unbt
Mac
Dinmm
is
nn
ln N

ſeulne
Uoniner

o eltl
im .
Peterien
ina
4 9 1 i⸗

Umde
n Diyinn
finitatis
Gionnmin
te 1e hon.
Otammod
tunn ckter
hincen
Wno.
n, Aunnd
rnCor.
Copun.
fhune the⸗
ne Ner
ekeunten,
lennen.
Uanmm ns
luunum gr.
um vele
re ſig guer
wo luen-⸗
ori Delke
els!
nni bonorun
lons et
niun boril
n honii
Pradim il
orimhn.
0 n
etiemn
1I

Aeditatio II. 49

ritas? Quò Spes aſpirat? Quèò Virtutes om-
nes collimant? Ad Gloriam DElI. Cur mere-
tur homo? Quia placet DEO. Cur placet?
Quia Gloriam Ejus promovet. DElIs ergo
omnia homini dona confert, quia vult gioriam
ſuam: Homo omnia merita comparat, quia vult
gloriam DEI. .
Non eſt igitur ſervile DEl gloriæ ſervire.
Divinum quoddam & excellens bonum eſt,
majus quàm vulgò homines opinentur. Quæ-
ris dignum DEI Gloriæ ſervum? En ſolus Ohri-
ſtus Patrem digneè glorificat. Keliquæ creatu-
ræ, ſi vires ſuas conferant, ſi colleétis ſtudiis
uno omnes ardore contendant ad gloriam tan-
tæ Majeſtatis, currant licet tota æternitate,
aſcensumque moliantur, ſemper infinito ſta=
bunt intervallo. Tantâ Dhus gloriâ dignus
eſt, quem tu hactenus tam tenuiter glorificâſti?
Quæris menſuram gloriæ DEI? Æquare DEI
meritum menſura Chriſti eſt: Æquare poteſta-
tem & vires creaturæ menſura beatorum: Glo-
riam DEl rebus omnibus anteponere menſura
Viatorum eſt: Majorem DElI Gloriam colle-
ctis viribus ſemper & in omnibus quærere men-
ſura Sacerdotum eſt. Quomodo Bonum no-
biliſimum & ſaluberrimum quæſivi hactenus?
Heu! quantum DEO honoris abſtuli! Quan-
tum mihimet nocui! Quid agam poſthac? Qui-
bus mediis, qua ratione DEl & EiIn Chriſti
gloriam promovebo? Quàm ſtudioseé damna
Præterita reparabo publice, privatim, in tem-
plo, in cubiſi, ad Aras, e pulpito, ad Orato-=
R. P. Dufrène Exercitia. rium;

50 Finis Sacerdotis.

rium, inter domeſticos, inter extraneos? &c.
Si DEI & JEſu Chriſti gloriam non quæro, ni-
hil ſum; Creatura non ſlum, homo non ſum;
& omnium minime Sacerdos. Si hanc gloriam
negligo, finem meum non aſſequor; indignus
ſum vitâà, dignus omni ſuppliciô, deterior bru-
t6. Si gloriæ DEl non ſtudeo, homo ſum in-
gratiſſimus, iniquiſſimus, infeliciſſimus.
Colloquium ad Chriſtum: Confuſio ob vitam inuti-
lem: Agnitio nobiliſſimæ Vocationis: Gratitudo: Re-
ſolutio: Gratiæ Poſtulatio: Obſecratio &c.

Lectio II.
Thomæ à Kempis lib. IV, cap. V.

De præcellenti Dignitate Sacerdotum.

I. Si haberes Angelicam puritatem, & San-
Gti Joannis Baptiſtæ ſanctitatem, non eſſes dig-

nus hoc Sacramentum accipere, nec tractare.

Non enim hoc merito debetur hominum, quòôd
homo conſecret & tractet Chriſti Sacramen-
tum, & ſumat in cibum panem Angelorum.
Grande Myſterium, & magna Dignitas Sa-
cerdotum, quibus datum eſt, quod Angelis
non eſt conceſſum: Soli namque Sacerdotes
ritè in Eccleſia ordinati, poteſtatem habent ce-
lebrandi, & Corpus Chriſti conſecrandi.
Sacerdos quidem Miniſter eſt DEl, urens ver-
béô DEl, per juſſionem & inſtitutionem DEl:
DEus autem ibi principalis eſt Auctor, & unni⸗
ibilis

Gn Fn

CNken
hinlor

Unlei.
Unnkf
Ennfs Kit
Cmibor
Me izer
ligem
Cnunh
1Cl ue
Necls
ſiäſeihn
Mhhen
Meinr
nmi

ſel lbet
Uer

Neds
1quckron.
0 non ſun
e glorin
3 incign
Eterorbrn.
no umir.
nc.
Rutmminur⸗
Cſutnln le⸗

6,

c 1.

terttten.

taten A n
Non ellsth⸗
ner ndhn
Orioump,qu
i rramer
Rogelotun,
n Dgnias
ol Aagg
le Gacethne
Nembuhert⸗
Nlectun
ollenn
hibnticen)

Lectio II. 51

ſibilis Operator, cui ſubeſt omne quod volue-
rit, & paret omne quod juſſerit.
2. Plus ergo credere debes DEO Omnipo-
tenti in hoc excellentiſſimo Sacramento, quam
proprio ſenſui, aut alicui ſigno viſibili: ideéô-
que cum timore & reverentia ad hoc opus eſt
accedendnm.
Attende tibi & vide, cujus Miniſterium tibi
traditum eſt per impoſitionem manũs Epiſcopi.
Ecce Sacerdos factus es, & ad celebrandum
conſecratus: Vide nunc, ut fideliter & devo-
te, in ſuo tempore, DEO ſacrificium offeras,
& teipſum irreprehenſibilem exhibeas.
Non alleviaſti onus tuum, ſed arctiori jam
alligatus es vinculo diſciplinæ, & ad majorem
teneris perfectionem ſanctitatis. Sacerdos
omnibus virtutibus debet eſſe ornatus, & aliis
bonæ vitæ exemplum præbere.
Ejus converſatio non cum popularibus &
communibus hominum viis, ſed cum Angelis
in Cœlo, aut cum perfectis Viris in terra.
3. Sacerdos ſacris veſtibus indutus, Chriſti
vices gerit, ut DEum pro ſe, & pro omni po-
pulo ſuppliciter & humiliter roget. Habet
ante ſe & retro Dominicæ Crucis ſignum, ad
memorandam jugiter Chriſti Paſſionem.
Ante ſe Crucem in caſula portat, ut Chriſti
Veſtigia diligenter inſpiciat, & ſequi ferventer
ſtudeat: Poſt ſe Cruce ſgnatus eſt, ut adver-
ſa quælibet ab aliis illata clementer pro DEO

toleret.

D 2 Ante

72 Finis Sacerdotis.

Ante ſe Crucem gerit, ut propria peccata
lugeat: poſt ſe, ut aliorum etiam commiſſa per
compaſſionem defleat, & ſe medium inter DEum
& peccatorem conſtitutum eſſe ſciat.
Nec ab oratione & oblatione ſancta torpes-
cat, donec gratiam & miſericordiam impetra-
re mereatur. Quando Sacerdos celebrat,
DEum honorat: Angelos lætificat: Eccleſiam
ædificat: Vivos adjuvat: Defunctis requiem præ-
ſtat, & ſeſe omnium bonorum participem ef-
ficit.

Examen II.

Qus tendant meæ Sacerdotis cogita-
tiones, verba & opera?

Examen cogitationum.

Cogitatio hominis principium omnis boni,
vel principium omnis mali. Talis ſum, quales
cogitationes meæ: ſi rerrenæ, terrenus ſum:
ſi Cœleſtes, homo cœleſtis ſum: ſi bonæ ſunt,
bona pariter & verba erunt, & opera. Ubi
theſaurus meus eſt, ibi & cor meum erit: u-
bi autem cor, ibi cogitatio: ubi cogitatio, ibi
affe ctas, ibi amor, ibi æſtimatio. Ubinam nunc
verſari decet cogitationibus ſuis Sacerdotem?
Quid exigit Statůs ſanétiſſimi præcellentia?
Quid Vocationis ſublimitas?

Boni Sacerdotis converſatio in Cœlis eſt:

Cogitat, quæ Domini ſunt, quomodo placeat
D DEO

tro
nChih
um ſh
Acrom
In ſber⸗
Nln pios
Cumn
bumeiige
otl nerte
Cins ⸗
niin
fn Don
ſengunn
kini
in
nſef
fehleren
iltt,
laem
Ue Meᷣ
Uinnpoun

S

ded 4

Dkia eren
Oinmiſie
interbn
in
h torpe
m inpetr.
llebran
d lecleham
lentente.
Mnichen .

i ltr.

UIl,

nonni bon
lslum,gon
tetrenud lun
bone
meum elit:
icogro
Ubcamte.
ecelcnn,
1 Nrerlei
nnl
er

Examen II. 53

DEO: Eſu Chriſti Vitam, Verba ſacroſancta,
Myſteria vivifica & admiranda frequentiſſimè
ruminat: Qua ratione DElgloriam promove-
re potiſſimùm queat, ſedulò apud ſemetipſum
diſquirit: Neceſſitates commiſſi ſibi gregis
examinat: Quomodè prodeſſe illi amplius pos-
ſit, ſeriò cogitat. Vitiorum extirpatio, Virtu-
tum Chriſtianarum cultura, pietatis augmen-
tum; JEſu Chriſti agnitio, æſtimatio & amor,
Sanctorum honor, Eccleſiæ ſplendor, paupe-
rum ſublevatio, mœrentium conſolatio ani-
mum ipſius pretiosè occupat, & materiam ſan-
ctis cogitationibus ampliſſimam ſubminiſtrat.
Quænam veroô ſunt cogitationes meæ? Ha-
béntne aliquam cum enumeratis ſimilitudinem?
Quàm ſæpe cogito de fine ſublimiſſimo Sacer-
dotii mei, de Status eminentia, de ſanctæ Vo-
cationis Scopo nobiliſſimo? Quantum cordi
ſunt graviſſimæ obligationes ſamulatum DEO
præſtandi non vulgarem, Gloriam ipfſius Ma-
Jorem quærendi, animarum bono conſulendi?
Aut fors degenero à præcelſis cogitationibus
Filiorum DEl? Nunquid non ſæpiflimè vanita-
te, ambitione, ſuperbia, & inani exiſtimationis
fumo plenæ ſunt cogitationes meæ, qui humi-
lis eſſe deberem Eſu Chriſti Diſcipulus? Quâàm
frequenter mens mea commodis propriis, ſen-
ſualitate, quisquiliis occupatur, quæ ſurſum
ad æterna ferri deberet? Nunquâmne cogita-
tiones meæ verſantur in culina, inter pocula,
in compotantium & inaniter fabulantium co-
rona? Sed quomodo iſta conveniunt cum A-
D 3 poſtolico

54 Finis Sacerdotis.

poſtolico Sacerdote? Poſſibiléne autem ſit, ut
me volente, aut connivente animum ſubeant
cogitationes Venerem olentes? Non erit uti-
que hoc, non inferam tantum Characteri meo
probrum! Fortè rem domeſticam plus nimiò
ſpectant ſolicitudines meæ, quas cura paſtora-
lis requireret? Quàm frequens agros, horrea,
ſtabula mente perluſtro? Quis ad pecunias a-
nimus? Num libertate Sacerdotali hac in par-
te gaudeo? Quàâm turpe foret, Sacerdotem
ad omnia ſumma natum auri & avaritiæ man-
cipium fieri! An cogitationes foveo iracundas,
amaras, charitati parùm conſentaneas, qui me-
ra charitas eſſe debeo? An cogitationes alo
tetricas, triſtes, pondere ſuo animum depri-
mentes, & ineptum reddentes ſuo muneri
exequendo? An otioſas, rumoribus publicis
nimiùm addictas? An variè excurrentes; cui-
vis inani objecto promiſcuè inſidentes; Sed
quæ, & quàm abſurda combinatio Statús mei
excelſi cum hac infima cogitationum fœce?
Nunquid non hæc muſcarum examina perdent
ſuavitatem unguenti, omnemꝗue devotionis
ſuccum depaſcent? Sacerdos velut Scarabæus
hæc ſtercora ſubibit ſciens & volens, quem
de ſtercore DEus erexit per Vocationem ſin-
gularem, ut collocet Eum cum Prinecipibus,
cum Principibus populi ſui? Porcorum greges
palcere volet Miniſter Eſu Chriſti?
Quæ verò caula innumerabilium cogitatio-
num, non modè carentium fructu, ſed &

maxima detrimenta ſpiritui meo & Dignirari
infe-

nun
. NMe
1ſeor Orn
len onino,
me
pwerin

mmnls
NRt Kiue

NMnIn,
Aaarge

Nilk ertn
Dblahe
tnni Aen
UNennmr r

kin

utem ldn
un ſobers
onerit⸗
Lcteri nen
Phs pimie
na akore.
No borren,
Apeonnis2.
Ubunzx.
,Nerddten
Wuie mar.
eoiracvnds
eidaine⸗
tones 10
dümumten⸗
Wo mnel
hbos obl
Unrentes;
ücetes; N
lo Kuts dr
tonum er
aninn eltei
Gue Cerotid
Oor denrebn
Volers, d
ſocaionen
doreore,t
iti
Plontnnn
1 Fen t 6

AD
Me 4

.

Examen II. 55

inferentium? Terræ, carni & ſanguini plus æ-
quo ſum immerſus: Celſitudinem meam in-
telligerée non curo, non æſtimo: piarum & ſa-
lubrium cogitationum pabulum menti meæ
ſubtraho: Kerum ſpiritualium, quamvis excel-
lentiſſimarum, guſtum non habeo, nec habere
curo: Rebus ad me non pertinentibus me im-
miſceo: Orationem negligo, & mortificatio-
nem omitto, ſine quibus præſidiis languet om-
nis animæ Virtus, & humanorum affectuum
exurgunt indomiti greges, qui piarum cogita-
tionum robur omne infringunt, & harum na-
ſcentes floſculos ipſo in ortu miſerè extinguunt.
Qua ratione medebor huic malo?: Quomo-
dô amandatis inanium cogitationum turmis
rectas, & Sacerdote dignas ſubſtituam? Cor e-
mendandum primò eſt; nam ex corde vano
aſcendunt cogitationes vanæ: ex corde otioſo
otioſæ: ex corde ſuperbo ſuperbæ: ex ama-
ro, ſenſuali, terreno cogitatus amari, ſenſuales,
terreni. Ad recta, ad ſancta, ad ſtatui conſo-
na vertatur cor meum: Amet æterna, quærat
cœleſtia, quæ ſola ſunt bona, ſola jucunda, ſo-
la quæri & amari digna: Non amet nugas, non
quærat inſanias falſas, quæ pungunt, lacerant,
nunquam ſatiant, conturbant, miſerè torquent.
DEO plenum ſit Cor ſacerdotale, DEO ſacrum;
DEO, qui fecit illud, ex aſſe devotum: ſic
tandem nonniſi cogitationes ſanctas parturiet
Cor nobile, Cor excelſum, quietum, ſerenum,
veris divitiis & ſummo bono plenè conten-
tum.
D 4 Examen

76

Finis Sacerdotis.

Examen Verborum.

Ex abundantia cordis os loquitur: Vana lo-
quetur cor vanum; terrena cor terrenum:
Salutaria loquetur Cor Sacerdotis rerum ſalu-
tarium theſauris oppletum. Quales modo ſer-
mones mei, ut dignoſcam, qualis ſim Sacerdos,
& quale Cor meum? Num mihi & aliis pro-
futura loquor? Væ mihi, ſi noxia, pernicioſa;
ſcandaloſa effutirem! Lingua Sacerdotis Eſu
Chriſti ſanguine rubens, & verbum oblcœ-
num, vah quàm portentoſa combinatilo! An
jocos amo ſæculares, aut facetias Statüs gra-
vitati parum conſonas? An ſales cum læſione
proximi? Forſan minùs honorifice, contra cha-
ritatem de aliis loqui ſoleéo? Loquéôrne plus
nimio de gregibus, de vaccis, de ſtabulis &
horreis Oeconomus magis quàm Sacerdos?
Loquôrne plus nimiè de rumoribus publicis,
pagellis & novellis Politicus, non Sacerdos?
An de ciborum condimentis, eſculentis & po-
culentis Cocus, & Oenopola magis quàâm Sa-
crorum Adminiſter? Vana, otiolſa, inania for-
tê garrio, quem ob Statüs eminentiam nonniſi
ravia decerent? An meipſum deprædico, ta-
enta magnifico, ſcientiam cum aliorum con-
temptu explico vanus oſtentator? Fors de DEO,
de Divinis loqui pudet? Et hoc poſtquàm DEO
& Divinis me addixi; quis pictor loqui erube-
ſcit de arte ſua;, niſi fuerit admoduùm imperi-
tus?
Quos econtra ſermones miſcet Sacerdos ex-
empla-

Eoret
Marbe
Uenteee
,n
ſelet
E

4
lpts e

leſcon Or
UImdn.

d

1

I: Vanal-
1 kerenun
Oterum lal
SSnocoſet.
incderercos
Ed ro⸗

Winntto A
6Knls gre⸗
Cun lrlone
hconunchr⸗
ockome nns
Ge Nhrls N
in Aetont
ribus obleh⸗
non Nacete⸗
Cllents fr
ngs randn
iolg ionnain
hentam nonn
Errdlcht
miiorume
konie
okr
Gorlocnte
Cnot

ſoer e 3 el⸗
luhrn

Examen II. 57

emplaris, ſui Statůs amator & æſtimator;
Non prodit ex ore ipſius niſi verbum ſanum &
irreprehenſibile: Eructat cor illius Verbum
bonum, Verbum ſalutis. Quid enim proferat
homo bonus é theſauro bono, niſi bona quæ-
que? Suaviter allicit, potenter ſtimulat, forti-
ter movet ad omne bonum. Talisne ego ſum?
Loquérne ùt Sacerdos, ùt Organum Spiritûs
Sancti, ut Doco“r, ùt Legatus [Eſu Chriſti, ut
Paſtor Dominici gregis, & Salvator? Si ratio-
nem reddent homines de quolibet verbo otio-
ſo, quid mihi Sacerdoti continget, loquenti
perverſa? Fors materia deeſt loquendi profu-
tura? Sed quem campum vix menſurabilem
aperiunt, Sacra Scientia, Libri Sancti, Scripta
Patrum, monumenta Doctorum, Eccleſiæ Di-
ſciplina & Hiſtoria, Vitæ & Acta Sanctorum,
Dogmata, Myſteria, moralia, aſcetica? Quis
ſæcularium tantam habet, cum erudita etiam
voluptate, excurrendi materiam, ut habet Sa-
cerdos? Quæ veròô ſuppetunt media corrigen-
di linguuam: Cor denuò purgandum & mutan-
dum: Non dabit aquas turbidas fons illimis,
neque verba terrenis fœccibus imbuta Cor bo-
num. Igitur Cor meum ſancétis meditationi-
bus, deſideriis ferventibus, piis affectibus ex-
colam, aptabo, mundabo, ut fuat ſicut ros elo-
quium meum, & lingua ſacerdotalis nonniſi
cum DEO, de DEO, aut propter DäEum ſolu-
ta, Verbum ſalvificum, Verbum ſanum, Ver-
ba laudis, doctrinæ, conſolationis proloqua-
tur.
. D 7y Examen

58 Finis Sacerdotis.

Examen Operum.

Quænam opera Sacerdos DEI Miniſter ope-
retur, niſi opera DEl? Poſsitne fieri unquam,
ut Servus JEſu Chriſti vocatus ad Apoſtola-
tum, ſegregatus in Evangelium operetur ope-
ra diaboli, opera carnis abominanda, quæ etiam
inter fideles laicos nominari prohibet Magnus
Apoſtolus? Fierine, inquam, poſſit, ut Sacer-
dos ad tam ſublimem honoris gradum evectus,
tot beneficiis ornatus, Princeps in Domo Do-
mini conſtitutus, arcanorum omnium arbiter
factus, eò cæcitatis, amentiæ, malitiæ, teme-
ritatis, & plus quâàm belluinæ ingratitudinis
delabatur, ut operibus nefandis Dignitatem
ſuam contaminet? Ayertat DEus à Miniſtris
ſuis adeò lugendam infelicitatem! Procul ſint
opera mortuùa ab illis, qui vitam diſpenſant!
Procul ſint opera tenebrarum à filiis lucis! Pro-
cul omnis avaritia, quæ eſt idolorum ſervitus;
procul immunditia, arrogantia, ebrietas, cul-
tura ventris & pigritia! Quid ad Sacerdotem
hæc turpitudinis monſtra, quæ profligare ubi-
que ex officio debet? Abſit verò, ut illa un-
quam in ſemetipſo foveat!
Inſpiciam ego opera mea, quæ ſola me ad
æternitatem ſequentur: Videbo, an recta ſint;
utrùm à ſcopo non aberrent; an reſpondeant
Vocationi; utrùm apta æternitati? Sntne o-
pera mea plena, qualia Sacerdotem decent?
Suntne plena Spiritu; plena charitate, plena
meritis? Aut numero fortaſſis opera tantùm
vacua;

um

liniſer .
eni ungven
Aolto.
perennn ope⸗
ugleetan

meſeene⸗
in Donobe.
nivm arbite
altin deme-
nurattucins
8 Uigimen
Mis
ml Doxdlr
n Clhenlnt
lislucst d
orun ſelhins
ehrietb,n
A ercn
Nokigne i⸗
abyu

e ſd
wennh

Examen II. 59

vacua; opera humana, ſenſualia, naturaſia?
Fors merum ſtramen congero, ſtipulam & lig-
na, quæ olim ardeant? Quænam intentiones
operum meorum? Quis ſcopus? An DEl Glo-
ria, aut vanitas? An obſequium Eſu Chriſti,
aut commodum proprium? An ſalus tum pro-
pria, tum aliena, aut pinguis crumena? Mea
res agitur: non oportet hic decipere meipſum:
ſeriò diſpiciendum, num ad pondus ſanctuarii
exacta ſ opera mea; an Sacerdote digna?
Qualia ſunt opera pia erga DEum? Qualis O-
ratio utraque mentalis & vocalis? Quale pen-
ſum Canonicum? Quale tremendum Sacrifi-
cium? Quæ & quanta in his diligentia, ſtu-
dium, applicatio? Quales preces matutinæ,
veſpertinæ, ad menſam? Qualia Examina Con-
ſcientiæ? Quis Ordo diurnus? Quæ ad Ver-
bum Divinum annuntiandum præparatio; qua-
le ſtudium?
Qomodo exerceo erga proximum opera
miſericordiæ, ſeu corporalia, ſeu ſpiritualia?
Qualis ædificatio? Quæ charitas, quæ man-
ſuetudo? Quæ cura proprii corporis, quod ver-
mes depaſcent: An non ſuperflua & nimia?
Quæ temperantia; quæ ſobrietas? Quæ jeju-
niorum obſervantia? Quæ ſenſuum moderatio?
Quæ medeſtia? Quæ mortificatio interna &
externa? Quæ pœnlitentia Sacerdoti ſumme ne-
ceſſaria? Quæ cura excolendi ſpiritum pia le-
ctione, cauta converſatione; vigili circumſpe-
cione, jugi oratione? Heu quanta apud me
ſanctorum operum penuria! quæ paupertas
indigna

60 Finis Sacerdotis.

indigna Sacerdote? Quæ operum inanium co-
pia! Quis malorum numerus?
Ubinam origo mali? Mea ſocordia, mea ne-

gligentia, genii mei levitas, vix ulla ſoliditas

fons eſt omnis miſeriæ. Veritates æternas a-
liis quidem propono: ipſus pro me non in-
ſpicio: futura non proſpicio: præſentibus ſo-
lùm intendo: Terram magnifacio: DEUM,
Cœlum, ſalutem vilipendo, quia non recogito
corde, quantum DEO debeam, quid perdam,
quò abjectiſſimæ vilitatis deſcendam, quô mi-
ſeriarum præcipitem me agam, cùm Regalis Sa-
cerdotii mei immemor nihil à plebe differo,
& per opera bona certam facere Vocationem
meam omitto. Sed quid remedi? Lubétne
pergere in cœpta ſemita, & ipſam ſalutem pe-
riculo exponere? Orandus Dominus, ut det
ſenſum, & aperiat intellectum, ne cœcitate mi-
ſerabili correptus Statůs mei eminentiam, ac
Dignitatem afficiam contumeliâ: ut intelligam,
hominem ſpiritualem me eſſe debere, quia Sa-
cerdos ſum, planéque cœleſtem; non terre-
num, aut ſenſualem, alioquin rationes meas
olim fore intricatiſſimas in die furoris Domi-
ni.
Magne DEIS, qui me peccatorem ſacris Al-
taribus adſtare voluiſti, ut Sancti Nominis tui
laudarem potentiam: Heu! peccavi nimis co-
gitatione, verbo & opereé: Non eſt ſanitas in
carne mea; non eſt pax oſſibus meis à facie
inſipienti? mex! Quàm turpiter à ſcopo ſa-
cerdotali aberravi! Da, ut impoſterum ſancta
deſideria

Aunen

l⸗
Minut
1o
onn
Cnicze
ebl
ene
lens
Ue yſe

Cnn
lin

innion 1

die, mea e
hln Cilie
6Nernas 1.
e non in.
Aentbis ſo⸗
i: N,
Lnontecnt
Gicheren,
tmn goon⸗
in Negelsr.

4
d

ebe dſe.

Voctonen
Gün Lobeme
mlnene⸗
minus, u de
eCectnen.
winentian,
inteligun
ebere, guad
m; bon kene
Iationes men
rors Don-

Meditatio IV. 61

deſideria, recta conſilia, & juſta ſint opera: Da,
ut omnis mea oratio & operatio, ut Sacerdo-
tem decet, à Te ſemper incipiat, & per Te cœ-
pta finiatur, per Chriſtum Dominum noſtrum.
Amen.

Meditatio IIV.

Salus æterna omni ſtudio procuranda, Sco-
pus Sacerdotis poſterior.

Uid prodeſt homini, ſi mundum univerſum
lucretur, animæ vero ſuæ detrimentum
patiatur? Quid prodeſt pingue Beneficium, Vi-
ta commoda, Valetudo bona, honoris umbra?
Hæc omnia me non ſalvabunt. Scientia, fa-
cundia, hominum æſtimatio quid prodeſſe po-
terit, ſi anima pereat? Salus æterna unum il-
lud neceſſarium eſt, quo ſolo obtento plene
ſum beatus: quo ſolo perdito ſum infeliciſſi-
mus. Poſſeſſio totius mundi nil proderit, ſi
pereo: jactura omnium nil oberit, ſi ſalutem
conſequor. Salus æterna; ſalus animæ unum
neceſſarium; grande neceſſarium! Negotium
negotiorum, unicum, maximum! Hoc gemi=
num Meditationis Caput eſto.

Punbtum I.

Unum eſt neceſſarium, finis ultimi conſecu-
tio, & ſalutis æternæ beata poſſeſſio. Cur vi⸗
vVvo? Cur in lucem editus ſum? Quare in mun-
do verſor? Non, ut bonis præſentibus aitliaen
on

612 Finis Sacerdotis.
Non, ut vitæ commodis fruar: Non, ut hic
vivam contentus; ſed ut DEO ſerviens ſalvus
fiam. Hæc ſola via eſt, quam teneam: cætera
omnia, quæ huc non ducunt, invia ſunt & er-
rores. Proſher⸗ uti valetudine bonum eſt in-
ter DEl dona numerandum; ſed neceſſarium
non eſt. Iplum vivere non eſt neceſſe: ſalva-
ri eſt neceſſe. Tametlſi ego inter homines non
vivam, ſtabit nihilominus mundus: ſi inter ho-
mines pieè non vixero, & ſalutem animæ per-
didero, etiam ſtabit mundus; ſed mihi non ſta-
bit, cùm jacturam univerſalem omnium bono-
rum fecerxo. Cibus corpori eſt neceſſarius, ve-
ſtimentum neceſſarium, habitatio neceſſaria,
quamdiu corpus vivit; ſed ipſa corporis vita
minimè eſt neceſſaria. Durabit mundus ſine
me; vivent alii ſine me: Ego autem abſque
ſalute animæ quid ero? Si DEO non ſervio, &
ſalvus non fio, nihil ſum, miſer ſum, extremæ
infelicitatis mihimet auctor ſum. Cætera mi-
hi pereant omnia, parum intereſt: pereat tota
ſubſtantia, diripiantur bona, conflagret domus,
vacuentur horrea, peſſumeat valetudo, patia-
tur honor, quid tum? Sola ſalvetur anima, &
ſalva ſunt omnia. Contrà verèô affluant divi-
tiæ, faveant homines, arrideat fortuna, vigeat
ſanitas, cumulentur honores, fluant ad votum
univerſa: ſi ſalvus non fio, nugæ ſunt omnia.
Verúmne hoc? Planeèe veriſſimum. Sed ſi ve-
ra hæc ſunt, & tanquam certa fateri cogor,
quæ mea inſania, quis furor, unum illud ne-
ceſſarium ſeponere; negotium illud negotio-
rum

ilebmeg

mönten
ligtu h
lclienin
Uinzfitn
inli d

(Aitnlo, 0
Thumtasto⸗
Tenimn eren
Nnnergt
Ponitt nen
Naclfter .
Aniscſeinn
Cine ot
urkidzn
Unnehe

Pelildi
4 4

3

Mo .
tien lln
eam: (kten
nte.
Onunn eſt in
neceſariun
dele llra.

Gr limerbo
Ne Rr.
Cmiinonkr.
mniun boro⸗
Aelarins, e⸗
io Nerelri,
Chors in
MNdds e
antn Me
noo lerzio
ſüm,extten
„ (zendi
Kt herettan
krgret omg
Aetudo, hetr
eiur aninenl
Muum ⸗
Torum, Nige
nt a0
r nir⸗
6 Un 4
n üne
Iu

Meditatio IV. 63

rum dimittere, & nugas quærere? Filiihominum,
usquequo gravi corde? ut quid diligitis vanitatem, &
quæritis mendacium?* Quis fatuum non dicat ho-
minem, qui dum tota ipſi periclitatur ſubſtan-
tia, muſcas capere velit? Certúsne ego ſum
de mea ſalute? imò nulla magis anceps, nulla
periculoſior, quàm ſalus æterna Sacerdotis. Et
nugari, & jocari, & ſtertere libet? Omnia ſalu-
tem meam reddunt dubiam, Stats ſanctiſſimi
Celſitudo, obligationes graviſſimæ, propria
infirmitas, hodiernus vivendi modus, minus fer-
ventium exempla, temporales curæ. Valde
multum exigit Vocatio eminens; valde parum
promittit mea ad bonum tarditas, ad malum
proclivitas: Qui ergo fieri poteſt, ut in tanto
ſalutis diſcrimine ofcitanter agam? Semel pe-
rüffe ſemper perüſſe eſt. Aliæ jacturæ ſarciri
denique poſſunt; animæ verò jactura eſt irre-
parabilis; & unum hoc neceſſarium, animæ
ſalutem negligere auſim, dum cætera omnia,
quæ nihil ſunt, tam ſolicitè curo? Ad omnes
dictum eſt: Regnum Cælorum vim patitur, & vio-
lenti rapiunt illud. ** Num ego Sacerdos nihil
agendo ad vitam introire potero? Ad omnes
pertinet Evangelicum oraculum: Arcta eſt via,
S anguſta eſt porta, quæ ducit ad vitam. *** Ego
Sacerdos ad plura & majora obligatus ſpatio-
ſam viam ſecurè tenebo? Quid cogito? Quid
ſpero? Aut falſum eſt Evangelium, aut ego tur-
piter meipſum decipio, cùm uni neceſſario tam
luridè intendo. Ubi ſenſus, ubi ratio, ubi in-
. tellectus?
* Pſal. 4. „ Matth. ii. Math. 7.

Finis Sacerdotis.

64

tellectus? Periculoſiùs ſto, quàm omnes Laici,
& ſecuriùs ago, quàm inter Laicos maxime te-
merarii! Unuùm eéſt neceſſarium, ut ſalver: Huc
actiones omnes, vires & facultates dirigendæ.
Meâ ſolius nimiùm intereſt conſequi finem ul-
timum, ſalutem animæ. Volo ſalvari, mi Dus,
cui ſervire totis viribus teneor. Seriam volun-
tatem tua ſanécta Benedictione confirma!
Pergitur in exercitio voluntatis per actus iteratos 1
ſaniti timoris & eficacis propoſiti &c. Momiun

Aeſchen

Grande neceſſarium, ſalus animæ! Totius N an
æternitatis negotium eſt! Aliquot millium ja- ammn i
Gura vel lucrum grande negotium vulgèò dici- alng
tur, quod omnem cautelam exigat. Unius
regni terreſtris acquiſitio magnum aliquid ſo-
nat: ſed infantilia hæc ſunt, ſi cum totius æ=-
ternitatis grandi negotio conferantur. ter-
nitas, ineluctabiles temporum circuli, ſæculo-
rum immenſi vortices, nullis terminis compre-
henſa æternitas, quàm terribilis es! Quàâm le-
vis & incurius ego ſum, qui te non magis for-
mido! Si ageretur de centum, aut mille an-

t
r lentn
umtmutnr
Plhehu

norum cavendo infortunio, vel adipiſcenda fe- Aumnd
licitate, grande hoc negotium foret; grandis tanuii
illud ſeriò tractandi neceſſitas: Fors grande nen
non erit negotium omnium ſæculorum? Sexa- uuin
ginta, vel ad ſummum ſeptuaginta forté annos „irint
in terris exigendos habeo, & quantum laboro, Enh,
ut commodé vivam! Quanta curarum moles zninnn
Meei

pro tantillo tempore! Veſtes volo habere bo
nas; ealotl

Afer

Onnneslit⸗
Smaximetr.
tlelyer: H
Cirgent⸗
e iſfnentl
Uathmidtn
Leriamhrole⸗
orm!
Ger Alrihnee
1.

ne otin
Wornllan /⸗
feummlyce⸗
eign. Vos
gnnn ititr
cun tolnm,
ſerantar. Mre⸗
oferl,, ten⸗
Eermins cony⸗
e Cn
e non Muobf
m un mler
Aayſſence
n wer; gn
6: Lon en
Elotim
4
. Auumnmn

e

4 .

hee
N

Meditatio IV. 6 5

nas, habitationem bonam, agros bonos, vitum
bonum: Bona hæc inter neceſſitates numero.
Ut vitam bonam ſequatur æternitas bona, quàm
parum curo! It terrena hæc ad votum ce-
dant, curro, vigilo, ferveo, proſpicio, laboro:
cùm de æternitate agitur, volo quidem; ſed
quàâm languideé volo! Non tranſit ad opus pi-
gra voluntas: non fervet tepida voluntas: fa-
cilè frangitur infirma voluntas, quamvis me-
tuenda nimiùm totius æternitatis moles dorſo
incumbat! Nugas nugarum quàm ſeriô, quàm
indefelsè ſectatur firma, reſoluta, integra vo-
Iuntas! At cùm urget grande neceſſarlum ſa-
lutis æternæ, jacet, languet ſemimortua vo-
lIuntas! Quousque claudicabo, & dormitabo
in re tanti momenti? Nunc denique ſtatuen-
dum, quid velim!
Vel æternùm ſalvabor, aut æternùm peribo:
non datur medium: alterutrum fiat, eſt neceſſe.
Quid volo? Certè non ſufficit hic dimidiata
voluntas: nimis grande negotium eſt, de quo
agitur. Sacerdos ſum: ſolus non ſalvabor, &
ſolus non damnabor. Curam animarum gero⸗
vel ergo ſalvabuntur mecum multt alii, vel
damnabuntur multi: Animarum ſalus indiſpen-

ſabiliter eſt annexa meæ ſaluti. Exemplo, in-

ſtructione, oratione ſalvabo animas, unâque
meipſum, ſi munere meo ritè fungor: Scanda-
Ié, negligentiâ, tepiditate perdam animas, u-
nâque meipſum, ſi Vocationi non reſpondeo.
Eſtne res hæc levis momenti, æternuùm perire,
ſimulque alios eodem exitiò implicare? Parvi-
R. B. Dufrene Exertitia. E ne

66 Finis Sacerdotis.

ne ducam, in imortalem beatitudinem & me,
& alios aſſerere? Grande neceſſarium exem-
laris Vita, quia grande neceſſarium ſalus æ-
terna! Accedit, quòd non mediocriter peribo,
ſi pereo: toties peribo, quot animas ad inte-
ritum promoveo. Non ſimpliciter ſalvabor,
ſi ſalutem conſequor: toties ſalvabor, quot a-
nimas ad cœlum duco. Aut magna me ex-
ectat in Cœlo gloria, aut non mediocris inter
diabolos miſeria. Quid hinc ſequitur? iſtud
ſequitur, ut infernum effugiam valde acerbum,
qui pigris ac tepidis Sacerdotibus iminet, non
mediocriter, ſed toto ſtudio eſt allaborandum.
IUt beatitudinem conſequar non vulgarem, quæ
probos Sacerdotes manet, non vulgariter eſt
Connitendum.
Sed quid hoc, benigniſſime DEIIS! æterni
momenti negotium, meam & proximi ſalutem
in manibus habeo; negotium grande, nego-
tium unicum: Tu etiam facilitatem & jucun-
ditatem aſpiras operi tanto, ſi modò cordatè
illud aggredior! Jugum meum ſuave eſt, & onus
meum leve: * Verba tua ſacroſancta hæc ſunt,
falli & fallere neſcia: jugum ſuave, onus leve
Sacerdoti prælertim Voluntatis tuæ ſtudioſo.
Egone igitur cum voluptate, cum ſuavitate con-
ſequi poſſim finem illum excelſum & ultimum,
meam & proximi ſalutem? Dum laſſantur re-
probi in via ini quitatis, & inter mille tædia vi-
tæ infelicis pereunt, ego dilatato corde viam
mandatorum tuorum alacriter decurram! O
Domi-

* Mäatth. 11.

4

lteen
nmiſer!

n

linem 8
Hriom n
rium ſln;,
ier Perbe
lnas ad inr
ſter alrabon
bon aot:.
nnan ne er.

Nedidersiter

ſegiun ſiul
llteacetun
s ifinen non
Albouncum
Tllonengue
entter

DS ven
torini llner
Gante, ie⸗
ten Aien⸗
mod CNtt
enr eeren
ſanc heekr
ſuſs o
ts tueſucli
Imlupinnet
nmin
Dam hn 4
Eernenii
lumg en. 7

Meditatio IV. 67

Dominum bonum! An tergiverſari amplius li-
cebit, ubi in tanto negotio concurrit cum ne-
ceſſitate indiſpenſabili mira facilitas, & omnem
captum excedens jucunditas? Trado me tibi,
Piiſſima Bonitas! Tuò ſancto ſervitio conſecro
me iterum, Benigniſſima pietas! Beati, qui ha-
bitant in Domo tua: in ſæcula ſæculorum laudabunt
Te! * Beati ſunt ſervi tui: nimis honorati Sa-
cerdotes amici tui! Sacerdotes DEI, benedici-
te Dominum: Confitemini Domino, quoniam
bonus; quoniam in ſæculum Miſericordia E-
jus. Jubilate DEO: ſervite Domino in læ ti-
tia! Ita eſt, Magne DEus! duplicatum infer-
num mereor, niſi prompta voluntate, totôque
corde ſerviêro tibi, quem nôſſe vivere; cui ſer-
vire regnare eſt. Confundor, compungor,
quòd ſervitium tam ſanctum, tam nobile, tam
neceſſarium, tam luave turpiter neglexi. Cu-
ſtodiam legem tuam ſemper in ſæculum, & in

ſæculum ſæculi. His inberetur tantiſper.

Dies III.
Media Sacerdoti ad finem nobiliſſi-

mum ſervientia.
Conſideratio III.
Felicitas Sacerdotis fini ſuo intenti.

Duo hic conſiderabimus: primum, Sacerdo-
tem vivere in hoc ſæculo non poſſe con-

E z tentum
* Pſal, 53.

68 Finis Sacerdotis
tentum & beatum, niſi fini ſuo intentum. Al-
terum, hilarem, contentum ac felicem vivere
Sacerdotem, qui fini ſuo conſtanter invigilat.

I.
Infelix Sacerdos finis ſui neglector.

Ubinam tandem optatam animi pacem re-
periet Sacerdos, qui hanc in ſui finis nobili
conſecutione non quærit? nullam profectò
inveniet. Nec pingue beneficium, nec vitæ
comoda, nec hominum exiſtimatio illam da-
bit, quam mundus dare non poteſt, animi pa-
cem. Non ſatiatur oculus viſu, nec auris auditu:*
Non ſatiant animum ad æterna factum hæc
tranſitoria. Attrahas licèt aérem, quantum li-
buerit, nunquam ſatiaberis; neque enim eſt
hoc alimentum hominis. Sic pariter hæc va-
na & inania, quæ te circumſtant, tu quidem
avidè hauries; verùm nulla ſequetur ſatietas,
quia non ſunt immortalis animæ idoneum ali-
mentum. Non vivit piſcis extra aquam, nec
vivunt volucres niſi in aëre: Et ille, & iſtæ
requirunt elementum ſuum. Mi Sacerdos, E-
lementum tuum DEus eſt, & ſincerus DEl fa-
mulatus: Solùm hic vives; alibi vitam non in-
venies. Nobiliſſimum eſt Cor hominis, quia
capax ſumi Boni; ſed & pauperrimum, quam-
vis rerum creatarum non deſit copia, niſi
uieſcat in ſumo Bono. Sic eſt, Sapientiſſime
Eus! Feciſti nos ad Te, & inquietum eſt Cor no-
ſtrum, donec requieſcat in Te. Vana ſunt om-
nla,

* Eccl. 1. V S. Aug.

mil o
i⸗
li

tienie
WI
imN; w

nſhad

11 e

TAlan ſ
ſn,6
1 llei
a,, 1
llin
len D
Mnad
s ſuge
yr n

1
.

tentmn. 1
elcen ſen
er inigir.

laki.

ni cen te
litns dobi
m eld
Cinn, Ne
inntid Nun er
Nel,ainip⸗
Nt An, A.
n bhen Ire
mGumunl.
nelte euintl
ene Men
ſant, tu guc
Abennr hien
mz Goneum!
Ira aar
l enb
ooern D
Ablriamdnd
Oor hominig
eninumn
delt t,
ehr Ge⸗
uun e⸗
uit

Conſideratio III. 69

nia, mera ſomnia: Vanitatum vanitas, quid-
quid hic amatur; fraudes & nugacitas, quibus
inhiatur. Hæc præſentia occupare me poſſunt,
diſtinere poſſunt, ſatiare non poſſunt; meam
ipſius experientiam appello. Num ſatisfecit
unquam aut hoc, aut illud tenue gaudium, cui
inhiabam? Solidene acquieſcere potui, ſive in
hortorum deliciis, ſive in menſarum cupediis,
ſeu in pecuniæ theſauris, ſeu in honorum fa-
ſtigiis? Nihil mortale ſatiare poterit animum
imortalem; non luſus, non theatra, non muſi-
ca, non horti, non pomaria, non menſæ, non
pocula: irritamenta hæc ſunt; impedimenta
ſunt: ſpinæ ſunt, pungunt, ſauciant; non ſa-
tiant. Quis unquam mortalium habuit, vel
habere poterit, quæ Salomon — Regum
opulentiſſimus? Fecit ille ſibi hortos & poma-
ria, Domum Regiam, Palatia magnifica, omni-
que deliciarum genere eſt fruitus. Sed ipſum-
met audiamus ſua gaudia enumerantem. Lo-
cutus ſum, inquit, in corde meo, dicens: Ecce Mag-
nus eſfectus ſum, & præceſſi omnes ſapientid, qui fue-
runt ante me in Jeruſalem: Et mens mea contempla-
ta eſt multa ſapienter, & didici. Dedique cor meum,
ut ſcirem prudentiam atque doctrinam, errorésque &
Rultitiam. .* Vixi ego in corde meo: Vadam &&
affluam deliciis, & fruar bonis. . Aagnificavi o-
pera mea, ædificavi mihi domos, & plantavi vineas:

dpoſſedi ſervos & ancillas, multamque familiam habui:

armenta quoque & magnos ovium greges, ultra omnes,
qui fuerunt ante me in Jeruſalem: coacervavi mibi
E 3 . argen⸗
* Eccl. 1.

70 Finis Sacerdotis

argentum & aurum, & ſubſtantias Regum, ac Provin-
ciaurum: feci mihi Cantores & Cantatrices, & delicias
filiorum hominum; ſeyphos & urceos in miniſterio ad
vina fundenda: Et ſupergreſſus ſum opibus omnes, qiti
ante me fuerunt in Yeruſalem: Sapientia quoque per-
ſevera-'uit mecum. Et omnia quæ deſideraverunt ocu-
li mei, non negavi eis: nec probibui tor meum, quin om-
ni voluptate frueretur, & oblectaret ſe in bis, quæ præ-
paraveram: Et hanc ratus ſum partem meam, ſi uterer
labore meo.*“ Quam ſatietatem hæc omnia attu-
lerint Salomoni, paulò poſt intelligemus: au-
diamus adhuc, quid de illius magnificentia di-
cat liber tertius Regam. Erat autem cibus Salo-
monis per dies ſingulos triginta Cori ſimile, & ſexa-
ginta Cori farinæ, decem boves pingues, & viginti bo-
ves paſcuales, & centum Arietes, excepta venatione
cervorum, caprearum, bubalorum, & avium altilium.
Et habebat Salomon quadraginta millia præſepia equo-
rum currulium, & duodetim millia equeſtrium. ..
Deditque DEus Sapientiam Salomoni, & prudentiam
multam nimis, & latitudinem cordis quaſi arenam, quæ
eſt in littere maris &c. W Videns hanc alo-
monis magnificentiam Regina Saba, & ipſa di-
tiſſima, ſtupefacta ſtetit. Videns autem Regina
Saba, ait ſacer textus, ſapientiam Salomonie, & do-
mum, quam ædificaverat, & cibos menſæ ejus, & ha-
bitacula ſervorum, & ordines miniſtrantium, veſtésque
eorum, & pincernas &. non habebat ultra ſpiritum. ?ê

Quid verò Salomon in tanta rerum affluentia?

Quis illi ſenſus de hac Regalis opulentiæ mag-
nitudine? Ipſum rurſus audiamus: Cumque me
. conver-
* Cap. 2. *X CAp. 4. — 3. Reg. 10.

Beern
l, Nn
inn, en

un eel
I and
uenn, d!
Iu. zun
wöſin
Imhine

. 1.

Ulmn A ini
neen G lli
ir itifeint
lu omthe

ntit gone
egle en
lrgrenut on

n um ſiten,
hecohnaamr.
teligenns: n.
ngnintentnd
Arn ur Nr.
ſnle, u.
ehdeite⸗
talt untinn
3itn Ailun.,
ilis eſtitek⸗
agbeftin.,
ein lleni
Alſt neumf
ſgens hane K
didn Eii
leir uten
Alnnnin 6
etſe c,
nnim ne
unniſn
terun Au.
sowenen
omns en
NNN

4 7 11

Conſideratio III. 71

convertiſſem ad univerſa opera, quæ ſecerant manus
meæ, & ad labores, in quibus fruſtra ſudaveram, vidi
in omnibus vanitatem, & afflictionem animi.*
Rex tantus nonniſi vanitatem & afflictio⸗
nem animi reperire potuit in fortunæ unde-
quaque aſpirantis mira fœcunditate: Quid e-
go ſperem, cui nec centeſima, nec milleſima
pars hujus abundantiæ unquam obveniet?
Quid ſperem genuini guſts in macilenta poſ-
ſeſſione, in reculis, è tuguriolo, ex hortulo, &
ſimilibus nugis capiendi, quem Regum magni-
ficentiſſimus in theſauris, in ſplendore, in re=
rum copia nusquam invenit? Duo vidit in crea-
tis omnibus Magnus Salomon: vidit primò va-
nitatem; vidit dein afflictionem ſpiritůs. Vi-
dit vanitatem, & nihil permanere ſub ſole: vidit
meram inconſtantiam, & mutabilitatem. Quæ
hodie recreant, florum inſtar ſubitò marceſ-
cunt, & cras non ſunt ampliùs. Ipſa baſis om-
nium delectabilium, vita humana, quàm fra-
gilis eſt! Nam Homo natus de muliere brevi vi⸗=
vens tempore, repletur multis miſerüs. Qui quaſi
Nos egreditur, & conteritur, & fugit velut umbra, &
nunquam in eodem ſtatu permanet. ** Adhuc va-
na ſunt omnia, quamvis durarent, quia vita
non durat: veloci pede mors advénit, & rapit
univerſa: cuncta in fumos abeunt: diſparent
in momento, quæ aliquid eſſe paulèò priùs vi-
debantur. Spiritus meus attenuabitur, dies mei bre-
viabuntur, & ſolum mibi ſupereſt ſepulchrum. *VV Hic
demum maximè apbarct vanitas: hic Regum

4 gloria,
* Eccl. 2. *V gob. 17. *X vo. 17.

72 Finis Sacerdotis

gloria, Divitum potentia, Voluptuoſorum gau-
dia evaneſcunt: hic & mihi peribit, quidquid
extra DEIIM quæſiero. Finis rerum, finis die-
rum, finis omnium denique tumulus erit: præ-
terit figura hujus mundi: paulò pèſt & ego
in pulvere dormiam; dies mei finientur bre-
vi, & ipſemet experiar, quàm verè dixerit de-
votiſlimus Kempenſis: Vanitas Vanitatum, &
omnia Vanitas, præter DEum amare, & Ipſi
ſoli ſervire!
Verùm non modò vanitatem Salomon vidit
in omnibus, ſed & afflictionem Spiritůs. Os
luxatum vehementer dolert, quia non eſt in ſuo
lJoco: æger quoque eſt humanus animus, dum
à fine ſuo aberrat. In ſtatu violento hæret,
quidquid extra centrum verſatur: Centrum
tuum, mi Sacerdos, DEUsS eſt, & obſequium
DEl non mediocre; hic ſolùm quieſces, alibi
non niſi laborem & dolorem invenies. Si
mundum amas, labêris cum labili; frangèêris
cum fragili: ſi ſpinas apprehendis, pungent
& lacerabunt te. At verò ſpinæ fſunt delide-
xia ſæculi, curæ mundanæ, habendi cupiditas,
ſi Servatori credimus. Contemplare, quæſo,
cor hominis DEum non quærentis: quàm mi-
ſerè jactatur, diſcerpitur, dividitur, laceratur!
deſiderat, quæ habere non poteſt, & nunquam
habebit: ob rem nihili excandelſcit, triſtatur,
turbatur: mox iterùm inaniter lætatur: mo-
do ſperat, paulò pſt deſperat: nunc amat,
nunc odit: quod ante horam placuit, mox i-
terum diſplicet. Moleſta fames, moleſta ci-
borum

1 1
m
SAerat
Sdonon
Tilit
Iurhnio n
ett
klo
ih beeh
Antlen
Uu N—
Mrmnen
WNIün
hügie
ukaige

Wbenr

ihlrde

1.
No
n. er
1

in t⸗ ſ
et

di, grici
Aum iisd,
luetit
dit Ae
inemur br.
ecitent e
5NnmI
nm Alhl

n Anoonitt
n Hrick 0
unon etinſ
ininns cun
Vioknm bnen-
umr: Cumn
1, Ceguur
glilti,
n iwerits,
lbil, unge
hends, Ding
ne nr ei
Penci oidt
tenpinrein
Eents: adam
ſiur, cen⸗
Nelh E n⸗
deletn d⸗
ter leum
hennt Mne 1
n Uel,

Nlett
ſames

Conſideratio II. 73

borum ſatietas; illa doloris, hæc faſtidii ma⸗
ter: vellicat rerum cupiditas, gravis eſt penu-
ria, ſolicitudines parit abundantia: affligic nunc
frigus nimium, vel torquet immodicus calor:
contrahit nunc animum timor, quem paulò
priùs laxaverat nimia ſecuritas. Sic nempe a-
gitant, commovent, & in varia diſtrahunt mi-
ſerum indomiti affectuum greges, dumque u-
ni neceſſario non intendit, inutilia quamplu-
rima reperit, quæ cum vanitate afflictionem
ſpirits infeliciter generant. Hoc ergo gran-
de nihil, hoc ſpinoſum nihil me diſtineat, a=
nimum nobilem occupet, mille acerbitatibus
conficiat? Nolo inania ventorum volumina;
umbras non capto, peritura non ſequor: bo-
norum ſtabilium ſoliditatem quæro, pacem vo-
lo, ad quietæ mentis tranquillitatem aſpiro.
Egéne humi repam, Sacerdos in ſublimi poſi-
tus? Ad hæc infima me demittam? In pulve-
re, in ſordibus computreſcam? Dixi, beatus vi-
vere cupio, & quæ ad plenam beatitudinem
faciunt, ſolerter inveſtigabo.

II.
Beatitudo Sacerdotis ſini ſuo intenti.

Fecit DEUS hominem rectum; non fecit
miſerum. Beatos dixit Salomonis ſer vos Re-
gina Saba: Beati viri tui, & beati ſervi tui, qui
Kant coram te ſemper. * Fors minus beatos di-
cemus Sacerdotes, Miniſtros Divini Salomo-
E S nis
* z. Reg. 10⸗

74 Finis Sacerdotis

nis Eſu Chriſti? Dum aviculas contemplor
in aere ludentes, canentes, & ſerenô præſer-
tim cœlô jucunde circumvolitantes, dico apud
memetipſum: En, quàm contentæ vivunt in-
nocentes beſtiolæ, quia finem à Creatore præ-
fixum aſſequuntur! Dum piſces in aquis ludi-
bundos, ſaltitantes in dumetis capreolos, tri-
pudiantes in pratis hinnulos intuzor, DEIINM
laudo, qui nullam creaturarum ſuarum vult
vivere infelicem; ſed omne animal implet be-
nedictione. Lætos dies tranſigunt hæc Ma-
gni Conditoris opera, quamvis intellectu ca-
reant, quia nimirum fini ſuo ſatisfaciunt. Quis
verò credat, hominem ratione præditum, Opus
præ cæteris nobiliſſimum, Artifici optimo &
ſapientiſſimo minus cordi eſſe? Sacerdotem fi-
delem, & ſervum bonum negligere fors pote-
rit Dominus potens, miſeriçors, & magnificus,
qui paſſerculos mira benignitate tuetur, & gu-
bernat? Sacerdos fidelis quærit, ſtudiosé glio-
riam Domini ſui, ob quam creatus, unctus, or-
dinatus eſt: æterno Regi ſtrenuam ſervit ſer-
vitutem: pretioſi ſanguinis pretium, imorta-
les animas, curat ſedulò; Cui nunc in mentem
veniat, fieri unquam poſſe, ut Dominus Do-
minorum optimus & ſapientiſſimus infelicem
eſſe velit ſervum tam bonum? Zelat præpri-
mis honorem ſuum Magnus Dominus, & laudabi-
lis nimis: Quò veròô conſultum huic iret, ſi ſer-
vos ùtúùt fideles, anguſtiatos, tetricos, perple-
Xxos & miſeros adſtare ſibi pateretur? Quid,
quæſo, dicturi eſſent homines de Domino ter-
reno

4 tmnm
enent
vits

llan⸗
n.

1,

contemne
rend Nr.
ehticbapl
e firunt in
Peitlent
nanus ladi.
reoldd tr..
or DrN

Ad
unt hre N.
intelechuc⸗
cint (
Minmn O
Ni Nnd &
Metieend⸗
et M
Cmaguten
etmetuh
Kocioeg⸗
ns undkneer
Num lenit ſ
Zetian,ifn
nuoce iomen
t Domiams 1
Sinw iaelen
1 Zclatng
irun u
dhuoien
Letiolgfeſt
Stelen

7

Conſideratio III. 75

reno, cujus famuli circuirent perpetuò meœſti,
nunquam gaudentes, pallidi, umbris ſimiliores
quâàm hominibus? Noônne hæc foret unanimis
omnium vox & ſententia? Neceſſe eſt, ut hi
famuli Dominum habeant valde aſperum &
durum, qui neceſſaria illis non præbeat, pa-
nem deneget, ſalarium tenue ſolvat. Num ho-
nori eſſe poterit hujusmodi Domino tam tri-
ſte famulitium? Contrà ſervos fingamus ala-
cres, hilares, contentos: Nénne in Domini,
cui ſerviunt, eximium honorem redundabit
eorum conſtans hilaritas? Dicent ſane, quot-
quot ipſos viderint: Habeant oportet hi fa-
muli Dominum verè bonum ac liberalem, qui
nihil ipſis deeſſe patiatur; Dominum opulen-
tum, ſapientem, providum, qui det illis cibum
in tempore, obſequia æſtimet ac muneretur.
Dicat, & fidenter dicat Sacerdos fini ſuo in-
tentus cum Propheta Regio: Dominus regit me,
S& nihil mihi deerit; in loco paſcuæ ibi me colloca-
vit. De ſe dictum exiſlimet omnia & ſin-
gula, quæ continet Pſalmus Nonageſimus: Ad
te pertinent promiſſa magnifica ibidem ex-
Preſſa, Sacerdos Altiſſimi, quem glorioſus ſum-
mi Regis famulatus totum occeupat; ad quem
enim pertinebunt, ſi in te non cadunt? Con-
fide, ſcapulis ſuis obumbrabit tibi, & ſub pennis ejus
ſperabis. Scuto circumdabit te veritas PEjus, non ti-
mebis a timore nocturno; à ſagitta volante in die, à
negotio perambulante in tenebric, ab incurſu & dæma-
nio meridiano. Cadent à latere tuo mille, & decem

millia
* Pſal. 22.

76 Finis Sacerdotis
millia à dextris tuis; ad te autem non appropinquabit.
Veruntamen oculis tuis conſiderabis, & retributionem
peccatorum widebis. . .. Non accedet ad te malum,
S& flagellum non appropinquabit tabernatulo tuo. Quo-
niam Angelis ſuis mandavit de te: ne fortè offendas
ad lapidem pedem tuum. Super aſpidem & baſiliſcum
ambulabis, & conculcabis leonem & draconem. Ac-
cipe ulteriora promiſſa, Serve DElI! Quoniam
in me ſperavit, liberabo eum; protegam eum, quoniam
cognovit nomen meum. Clamabit ad me, & Ego ex-
audiam eum; cum ipſo ſum in tribulatione: eripiam
eum, & glorificabo eum. Longitudine dierum replebo
eum, & oſtendam illi ſalutare meum. Quid am-
pliùs velit Sacerdos in Vinea Domini opera-
rius? Quàm ſecurè quieſcit in centro ſuo; in
ſinu Paternæ DEI Providentiæ! Verè de illo
Prov. 3. Quieſces, & ſuavis erit ſomnus tuus. Be-
ne iterum de illo Pſaltes Regius: Paratum cor
ejus ſperare in DVomino: confirmatum eſt cor ejus: non
commowebitur, donec deſpiciat inimicos ſuos. *
Juſſtus eſt Sacerdos fini ſuo egregie inten-
tus, Domini ſui gloriam & beneplacitum unicè
quærens: juſtus eſt, quis negare poſſit? Quia,
quod juſtum eſt, juſté exequitur. At verò ju-
ſtum deduxit Dominus per vias vectas, & ℳendit il-
li Regnum DEI, & dedit Mi ſcientiam Sanctorum:
honeſtavit illum in laboribus, & complewit labores il-
lius. Xς Tam certa hæc ſunt, ut non in futu-
ro, ſed in præterito enuntientur; tam certò
eventura Sacerdoti probo, acſi facta jam eſſent.
Textum adeò ſucculentum pauliſper rumine-
mus⸗
* Pfſal. qo. * Pſal. 111. r Sap. 10.

ia!
uumm
Smuncen
lehi
hdonn

crthimid
Genhltinn
dAte nilnn

l tie. C.

e ſmne oſenl⸗
abͦſllen
enm.¹ Ao-
Nl nu
nin, aiin
Am Elne.
Aein, Nin
lun k
. (o en.
Dominoner⸗
Conno kozin
Vetce
,mnuu mu N
: on
14treu
e
egteze ine⸗
chlectum u
le olit
t. Ar ſen
fi end
ntan encin
mſet lur
nanb
enmm, Un⸗

Conſideratio III. 77

mus. Zuſtum, id eſt, Sacerdotem ſecundùm ju-
ſtitiæ leges fini ſuo intentum, in obſequio Do-
mini ſui vigilantem, ùt ipſamet æ quitas poſeit:
Hunc deducit Dominus per vias rectas. Nelſcit er-
rores illius ſemita; neſcit anfractus: recto
tramite ad finem ſuum contendit. Et ſi ceci-
derit, non collidetur, quoniam ſupponit Dominus ma-
num ſuam. * Non ducitur per vias obliquas
Peccatorum; non per vias tortuoſas & diffi-
ciles mundanorum; non per vias ſcabras, &
aſperas tepidorum, ſed per vias rectas & pla-
nas Sanctorum; per vias amœnas ac ſpecioſas
ſolidiſſimarum virtutum. Er oſtendit Il; Regnum
DEI: Regnum beatum internæ pacis, Regnum
glorioſum & perquàm honorificum coœleſtis
gratiæ, quo DEl ſervus dominatur animo ſuo:
Oſtendit illi denique Regnum Gloriæ, Regnum
omnium ſæculorum, ad quod ſecure deduci-
tur per vias rectas. Et dedit illi ſcientiam San-
ctorum; Eminentem ſcientiam Eſu Chriſti, quam
ſolam deſideravit, ſolam quælivit Magnus Gen-
tium Apoſtolus, & quæ ſola eidem ſuffecit.
Docet Spiritus Sanctus Sacerdotem bonum,
fini ſuo intentum, omnem veritatem, uti Apo-
ſtolos docuit. Docetur Scripturarum ſenſum;
myſteria illi aperiuntur: Datur intellectus, &
ſapientia, & ſcientia ad pernoſcendum quæ ſit
Voluntas DEl beneplacens & perfecta, non
minùs circa ſe quàm circa alios, quibus ad Re-
gnum DEl perducendis ex officio invigilat. Et
honeſtavit illum in laboribus: Benedicit Dominus

Sacers
* Pſal. 36.

78 Finis Sacerdotis.

Saderdoti ſibi ritè famulanti coram populo ſuo;
æſtimationem ipſi conciliat, conatus pios ie-
cundat, fructum ſexageſimum & centeſimum
largitur, cùm uberes animarum manipulos in
horreum Domini ſui cum gaudio infert, qua
major honeſtas deſiderari à probo Sacerdote
non poteſt. Etr complevit labores illius. Ad op-
tatum finem, benedicente Domino, perducit
Apoſtolicos labores Sacerdos Apoſtolicus:
cum voluptate animi videt in grege ſuo mag-
nam morum emendationem, quotidiana Vir-
tutum incrementa, Chriſtianæ pietatis læta ger-
mina ex labore Sacerdotali aſſiduò pullulan-
tia, quæ demum omnia ſub vitæ exitum pre-
tiosô perſeverantiæ donò coronantur. Quid-
ni beatum dicamus Sacerdotem tantopere ho-
noratum, Divitem in Virtute, Magnum coram
Domino, toti cœlo venerabilem, plenéque con-
tentum, quia fini ſuo primo & ultimo ſolicité
intentum? Dicite juſto, quoniam bens! * Bea-
tus es, & bene tibit erit, Sacerdos electe: be-
ne in domo, bene in publico; bene in proſpe-
ris, bene in adverſis; bene in vita, bene in
morte. Dicite juſto, quoniam bene, quia illi
omnia cooperantur in bonum. Quid igitur
mirum, ſi toties Scriptura lætari jubet fideles
DElI famulos? Lætamini in Domino, & exultate ju-
ſti, & gloriamini omnes relcti corlde. Exultent juſti in
conſpectu DEI, & delelctentur in lætitia. Gaudete in
Domino ſemper; iterum dico: gaudete. Gaudium
veſtrum nemo tollet à vobis. Juſti epulentur in con-
ſpectu
Iſaj. 3. 10.

Eti⸗

Inpoprhoſ
ntus git
Ccentelenn
nuniolosn
d ilet, gu
d rercote
lu. AAO.
Nnim etlnet
8 Mltlans:
Ntge ni⸗
Cotltam .
cutisleuger
Rond polclen.
Vreiium ge⸗
un Q.
nuncheet
Mgeumcrn
Venegeen⸗
Altino et
1 len Ne
los delet
bene in roſ⸗
n Nn,ent!
bene, giil
n. Cl i
n ſderti⸗
in, Oltie/
. buliu⸗
tie. Oa
gllun Co⸗

iium 6

Conſideratio III. 79

ſpedtu DEI G&c. Veriſſimè igitur Regum Sapien-
tiſſimus Eccl. 3. Cognovi, quéd non eſſet melids niſi læ-
tari & facere bene in vita ſua,. Hæc ſors tua bea-
tiſsima, Sacerdos juſte, ſolida & ſincera lætitia
mentis, quæ profecto major eſt quàm ventris. Neque
enim eſt gaudium ſuper cordis gaudium, ùt
ait devotiſſimus Aſceta. * Pax, quæ exuperat
omnem ſenſum, portio tua eſt, quia juſte, quod
juſtum eſt, exequeris, & Domino tuo ſecundùm
finem tibi præfigum ſtudio non mediocri fa-
mularis.
Optio mihi nunc datur aut vitæ felicis, aut
infelicis. Abundantia pacis, labor delectabilis,
lætitia ſancta & imperturbabilis pars mea erit,
ubi finis mei Sacerdotalis nobiliſſimi coniecu-
tio cordi fuerit: Miſer & infelix ero, nec ulla
enuinæ quietis parte, veréôque gaudio unquam
ruar, ſi à fine meo defecero: ſi extra centrum
meum poſt nugas & vanitates abièro. Qnid
nunc ſtatuendum? Quid cum DEO collo-
quendum?

Meditatio V.
Medium mediorum JEſus Chriſtus.

Hriſtus Eſus eſt prima veritas, lumen &
beatitudo noſtri intellects in hac vita, &
unicum objectum, ad cujus cognitionem nati
homines ſumus. Hec eſt vita æterna, ut coguoſ-
cant Te, & quem miſiſti TEſum Chriſtum. Quid
eſt Chriſtus? DEus corporatus & ſenſibilis, qui
carnem
* 5. Aag. Serm. 27. de Verb. Dom.

80⁰ Finis Sacerdotis.

carnem induit, ut per ſenſus in animum incur-
rat. Hunc nòſſe conſumata ſapientia eſt: ha-
bes in eo totum orbem cum ſuo principio in-
cluſum. Hunc ergo ſi noveris, omnia nſti,
& quidem per primam & ſupremam cauſam.
Hunc nòſſe conſumata prudentia eſt. Habes
enim in eo omnes veritates practicas, omnes
ſanctitatis regulas, omnes virtutes tanquam in
exemplari vivo, unde lumen affluit ad cognoſ-
cendum, & vires ac ſuavitas ad agendum. Hunc
denique nöſſe beatitudo eſt, quia ſolus intel-
lectum noſtrum totum implere poteſt, & ſcien-
di appetitum ſatiare.
Vani ſunt ergo homines, quibus non ineſt
ſcientia Chriſti: ſtulti, quibus non ſapit: mi-
ſeri, quos non afficit, perficitque. Qur nugis,
ſolicitudinibus, ineptiis & vanitatibus implere
libet intellectum Eſu Chriſti, hoc eſt, primæ
veritatis & ſumæ beatitudinis capacem?
Chriſtus Eſus eſt ſumum bonum noſtræ vo-
luntatis, centrum cordis noſtri & unicum a-
moris objectum, cujus cauſa conditi ſumus, ut
Eum in hac vita ex toto corde; ex tota anima,
& ex toetis viribus diligamus. Totus amabilis,
totus deſiderabilis eſt, quippe in Chriſto Eſu
tota DEl amabilitas ſe infudit ſenſibiliter, ut
hominem, qui ſenſibus ducitur, totum raperet,
& inflamaret ad amorem. Hic eſt omnium Do-
minus, quem Pater conſtituit Hæredem uni-
verſoram. Omnia propter electos, electi propter
Chriſtum, Ehriſtus propter DEum. Hoc Sacramen-
tum Divinæ Sapientiæ abſconditum à ſæculis:
Hic

waracon
isbani
A in e
uer lin
1

Staane

nimominnn
entizeſted
dPrineſdioi⸗
Ooni nolt
ewum Caulan.
inel. Hbe
Aen,onde⸗
IRumum in
hitdonn,.
Penkun Anne
nnn bluinr⸗
orel,ſcte⸗

lbus don iel
nanſ: 1i
ne. Cummpe
iuucbas mer
boc elzpin
Cpecen:
onumnokren
ri 8 unienn,
Condtilumg
eer Main
Tots anind
ein Crtok
dt eniblien
Unttam u⸗
e Gocnin

Meditatio V. 81

Hic finis Electorum, ac præcipuè Sacerdotum,
ut Ohbriſto ſerviant, ſicut ipſe ſervit Patri. Ipſe
eſt AQlpha & Omega, principium & finis, ad
quem nos & noſtra omnia referre debemus,
Ejusque obſequio omnia vitæ noſtræ momenta
conſecrare. Sed & medium eſt ad finem Chri-
ſtus Homo; Medium primum & excellentiſſi-
mum, cætera complectens univerſa. „DEus
„ Chriſtus Patria eſt, ad quam imus, Homo
„„ Chriſtus via eſt, per quam imus: ad Illum
„ imus, per Illum imus; Quid timemus, ne
„ erremus? „ Habet Chriſtus rationem fi-
nis, & eo nomine ſalus noſtra & beatitudo eſt.
Habet rationem medii, eoque nomine funda-
mentum eſt noſtræ ſalutis ac beatitudinis; fun-
damentum unicum, præter quod nemo aliud
Ponere poteſt. Chriſtus igitur prims funda-
mentum eſt totius mundi, totius Eccleſiæ, ac
præſertim Statũs Sacerdotalis: ſecundo ſine
Chriſto cætera omnia ſunt mera vanitas.

Puanltum I.

Fundamentum totius mundi Chriſtus eſt;
nam ab ipſo reparatus eſt. Hic magnus ille
Mediator: Magnum Principium, ſed & medium
nobiliſſimum, per quod coaluêre denuò uni-
Verla, quæ peccatum laceraverat. Absque JE-
ſu Cœlum & terra dudum ruiſſent, niſi ea per
Chriſtum DEI Miſericordia ſuſtentaret. Tibi
ergo, Chriſte, debeo, quòd vivo, quòd me
terra ſuſtinet, Cœlum fovet, aër refri erat,
ſol illuminat: Et ſi mundus hic ſcala eſ „ per
* F. Aug.
R. P. Dufrene Exercitia. F quam

82 Finis Sacerdotis.

quam aſcendo ad DEum, tibi tota innititur;
Tu illam, meque adeèò per illam fuſtentas. Er-
o ſi creaturæ ſoli adhæreo, non tibi; cùm il-
a ſine te caduca ſit, per illam non aſcendo,
ſed cum labente in exitium ruo.
Chriſtus fundamentum eſt totius Eccleſiæ.
Ejus nempe meritis & morte ſtetit olim Ec-
cleſia in lege naturæ; & ſi quid luminis, pul-
chritudinis & gratiæ habuit, per Chriſtum eſt
conſecuta: Stetit in lege ſeripta; finis enim
legis Chriſtus, utique & fundamentum. Ut
enim umbra ſine corpore, ita Synagoga ſine
Chriſto ſtare non potuit. Stat etiamnum Ec-
cleſia in lege gratiæ per Chriſtum; ab Eo e-
nim Sacramenta, ab Eo lex amoris, ab Eo con-
ſilia Evangelica, ab Eo Verbi Divini diſpenſa-
tio, ab Eo tota Eccleſiæ Sanctæz Oeconomia
ac diſciplina. Stabit æternùm Eccleſia trium-
hans in Statu Gloriæ; lucerna enim illius eſt
gnus; Sol verus, à quo Sanéti lumen ſuum,
ut ſtellæ mutuum accipiunt. Tibi ergo, Chri-
ſte, debeo, quòd Chriſtianus ſum, quòd in Ec-
eleſia vivo, quòd in Ejus ſinu fidelis perma-
neo; quòèd gratiis, auxiliis, Sacramentis utor.
O me ingratum, quem hactenus tot beneficia,
tot media ad amorem tuum & obſequium non
permoverunt!
Chriſtus Eſus fundamentum eſt Stats Sa-
cerdotalis. Gratia Vocationis noſtræ eſt gra-
tia præcellentis cujusdam Ordinis ex intimo
Chriſti morientis, & animas ſua morte ſalvan-
tis corde manans, nésque non tantùm ad ſalu-
. tem

,ln
knin
liine
n lor
8 s lol
n en
Uulz i

E goen
W
nnil
Derun

tot imtim
ſultentg⸗ 1
ntbiz cin,
Inon Aen
iis berleln
leit Oln be⸗
llmnns l.
Orlumet
ipu; mnseim
Gamenm I
1 Kugnprlr
etümnun be
lons dboe⸗
ori Dkocnn⸗
Dindhen

Ndn Oeenen

n kecelatiun
a eimiue
dilumenkun
Tliegoc
ſum gedi
n htels en
Gackunentbun
nus tot eet
Kobegaiun⸗

wun diß⸗
annt

Oraiis in

Iuhen 1
!
nn,

Meditatio V. 83

tem noſtram & perfectionem, ſed etiam ad
ſalutem & perfectionem proximi per optima
quæque media excitans. Unde, quæſo, Sacri-
ficium noſtrum Auguſtiſſimum; unde Sacra-
menta, poteſtas ligandi & ſolvend', imperium
in dæmones, facultas benedicendi, quæcunque
uſibus humanis ſerviunt, niſi ab æterno Ponti-
fice, DEO ac Domino noſtro Eſu (ariſto?
Omnia ille nobis eſt in omnibus, Principium,
medium & finis: Via, Veritas & Vita: Medi-
cus & medicina: Salus, benedictio, illumina-
tio, fortitudo, ſanctificatio. Ipſi quippe inni-
tuntur, quotquot fuêre Sancti, & quotquot in
terris degunt, ab eo virtutes ſuas hauriunt,
vires, fervorem, & vitam ipſam ſpiritualem.
Ante faciem tuam, mi Sacerdos, plena manu
Præcurrit Chriſtus, exemplar, idéa & remu-
nerator non tantùm bonorum operum, ſed e-
tiam piarum affectionun: ad latus tuum cla-
ro vultu concurrit: poſt terga extento bra-
chio ſuccurrit: Præcurrit ut prævius, concur-
rit ůùt ſocius, ſuccurrit ùt Medicus. Præcur-
rit prædeſtinatione, concurrit vocatione, ſuc-
currit juſtificatione. Poſt Ipſum currens non
deficies: cum ipſo vadens ad omnia ſufficies:
Huic toti totus innixus omnia te poſſe non
deſperes.
O quàm tenuis & exilis hucusque in animo
meo Chriſtus fuit! Quàâm rarò de illo cogita-
vi, circa quem tamen perpetuèò ferme occu-
Por! Quàâm parvi Illum feci! Quæ mea mens

erit impoſterum ? Quaàm frequens meditatio,

F 2 quod

„*
84 Finis Sacerdotis.

uod deſiderium, quis ardor, quod ſtudium
Madem cognoſcendi, amandi, imitandi? Non
ſum mei juris, Chriſti Sacerdos ſum: Chriſto
me totum debeo. Et ſi totus Chriſti ſum,
non mihi, non meis commodis, non arbitrio
meo, aut ſenfui vivere debeo, ſed Chriſti glo-
riæ; ſed Ejus honori ac cultui, idque ex ejus
voluntate & arbitrio, quæ Regula eſt ſuprema
vitæ meæ. .
Tibi ſervio, Chriſte JEſu, Rex æterne, Di-
vine Pontifex! & per te ſervio. Per te fit ac-
ceptabile obſequium meum, quod nullius eſt
valoris ſine Te. Tecum & per Te rectè oro,
bene operor, profutura loquor. O magnum
Principbium! omnis mea oratio & operatio à
Te ſemper incipiat. Grande medium! per Te
cœpta mea omnia finiantur. Beatiſſime finis!
in Te ſolo non minùs hic, quâm in æternum
conquieſcam. His tantiſper inhæretur.

Puncbtum II.

Omnia arbitratus ſum, it ſtercora, ut Chriſtum lu-
crifaciam. Oinnia detrimentum exiſtimavi ob emi-
nentem ſcientiam 7Eſu Chriſti Domini mei. Nam
totus hic mundus cum ſuis honoribus, illece-
bris ac commodis ſuis vero Sacerdoti vacuum
quid & inane eſt. Quid prodeſt in honore
fuiſſe ad momentum, ſi Chriſto æternùm ca-

reas? Quid prodeſt abundaàſſe deliciis, ſi jactu-

ram facias æternæ felicitatis? Ergo nihil eo-
rum, quæ mundus amat, quæ miratur, quæ
appetit, ſi ſapis, mi Sacerdos, in pretio habebis.
Solus

Stemn
Vimmni;
Uinminek
rſreſl
2 ührit
huhlr
ulmiumn
umifteng

lu 10
Emm
rthmel.
nnn ⸗
utikck
I nen
cit in
Men,
ollitun⸗
nenn

inltanci? N
6lm: Ci
Chritiir
lg on Tit
li Cnili l
itleert

NrneD.
0 Ne kin
Gvod uline
et le lecksorn
D.. O wugnun
io ohentii
netum derl
eniſöme inn
gnimin eunr

urttur.

.
mi NCnte
enfinai
Dnmti i N

ooibre
Srercoti
gocelin n
Uilo nennn
edelcigi
r Emnnt:
Or tanc

nnuke

Aeditarie V. 35

Solus tibi Chriſtus pretioſus erit, propter quem
ommia, & per quem omnia: Hunc miraberis, hunc
rebus omnibus antepones; Huic vero, ac Di-
vino Salomoni cum jucunditate ſervies.
Totus hic mundus cum ſuis incommodis,
morbis, ærumnis, quibus hanc miſeram & bre-
vem vitam infeſtam habet, nihil admodum ti-
bi nocere poteſt, tametſi telis omnibus te ap-
petat. Si Chriſtum non amittis, ùtùt cætera
tibi deſint, nihil perdidiſti. Cùm volueris om-
nium calamitatum obliviſci, cogita Chriſtum?
Hoc uno ſi frueris, ſalva ſunt omnia: non tan-
tùm ſiccos oculos, ſed lætos eſſe oportet.
Quæ vel maximè adverſa tibi videntur, ſi per
Chriſti manus tranſeant, fient proſpera: De-
decus in gloriam vertet, mœrorem in gau-
dium. Diligentibus Chriſtum omnia coope-
rantur in bonum, etiam peccata. Quid ergo
de cæteris vitæ miſeriis cogitandum?
Unus Chriſtus non tantuùm præ omnibus, ſed
pro omnibus eſt. Deeſt ſanitas corporis? Chri-
ſtus pro ſanitate eſt. Deeſt animi tranquilli-
tas? Chriſtus pax noſtra eſt. Deeſt hominum
favor & fortuna? Chriſtus bona fortuna ſuo-
rum Sacerdotum eſt. Deeſt virtus? Chriſtus
juſtitia noſtra eſt; adeò pietas in Chriſtum ad
omnia utilis eſt: adeo ipſe Chriſtus, primum
omnium ad ſalutem mediorum, cætera media
utilia reddit, vel inutilia, vel noxia, prout ab
illo pendent, aut ab eo recedunt. Sic igitur
mecum conſtituam: Quæcunque me ad con-
ſequendum finem meum, hoc eſt, ad amorem,
F 3 cogni-

86 Finis Sacerdotis.

cognitionem & obſequium Chriſti juvant, hæc
demum in bonis numeranda: Quæcunque ab
eo me divellunt, & avocant, noxia eſſe &
mala; cætera omnia adiaphora ſeu indifferen-
tia.
Ergo duo ſunt magni momenti, Chriſtum
ſequi, Chriſtum conſequi: Chriſtum quærere,
Chriſtum invenire: ad Chriſtum ire, in Chri-
ſto quieſcere. Alterum eſt temporis, alterum
æternitatis. Hujus conſummationis finis eſt
excellere in Regno Chriſti, quod non habet fi-
nem; Et habere ſine dolore, ſine morte, &
magno cum honore vitam, morte hujus vitæ,
laboribus & doloribus acquiſitam: Illuc ten-
dere ſummæ neceſlitatis eſt, progredi virtu-
tis, pervenire felicitatis. Ergo Chriſtus Eſus
ſumum meum bonum eſt, & tantum bonum,
ut nemini Eum deſerenti bene ſit: In rebus
veròô creatis tam magna res humana mens, ut
nullum ſit bonum, quo perfecta & beata eſſe
poſſit, niſi Chriſtus.
Servus ſum Eſu Chriſti: Miniſter & Sacer-
dos Eſu Chriſti, idque per gratiæ ſingularis
privilegium. Loquar igitur ad Dominum
meum, cùm ſim pulvis & cinis. Redde me, Do-
mine, idoneum Altaribus tuis Miniſtrum, ut
quod voce mea promitur, tua ſanétificatione
firmetur; ut talis ſim in opere, qualis appa-
reo in Sacerdotali dignitate; ne ſint mores Mi-

niſterio contrarii, & caractere tanto indigni.

Magnum Principium, Rex æterne! Magnum
Medium! Finis beatiſſime, Chriſte Eſfu! A te
1 mea

—

zuli
im Lo
Füfolona
kimtam

leiutan

ldn

Mn

iſnrndte
Cre unghen
noris eſel
6n incife⸗

end Chrikun
flumgurrers
n e nhr.
nidAerun
Nltons ind e
0d von hubet.
de norte
nehoſcs nie,
ane Ule ten
ogel dn⸗
) Cnitns
tumrum vonne
ne ſtr lundh
ummma meng
n Aben

Goiſer Ed
graie ſenr
or d Don
Nellene
18 Muidu
tn Eneiffa⸗
ee⸗ lbt⸗
be poln
ere tund
ence NMr

Chrkek

Lectio II. 97

mea omnia initium ſumant: Per te rectà pros
cedant: Ad te perveniant, & in te demum
feliciſſimè terminentur! Vacua ſine te omnia,
inſpida, nullius pretii, nullius virtutis: In te
igitur fixa & firma; immobiliter radicata ſit
mens mea, & cor meum. Devota ſemper tuo
Nomini Voluntas toto pondere tibi adhæreſ-
cat, & innitatur.

His ulterius tantiſper inhæretur.

Lectio III. Hiſtorica.

S. Ignatius Martyr, Apoſtolorum Diſci⸗

pulus, Antiochiæ Epiſcopus.

OVrum vulgò credunt hunc Sanctum, qui non
modô Ignatius nominabatur; ſed etiam
Theophorus, ſeu Deifer, quòd Chriſtum Deum
in corpore & animo ſuo portaret. Diſertè te-
ſtantur D. Chryſoſtomus ac Theodoretus, II-
lum ab ipſis Apoſtolis Eccleſiæ Antiochenæ da⸗
tum fuiſſe Epiſcopum.
Ducenta hominum millia numerabat Civi-
tas Antiochena, cùm eandem in ſacris regen-
dam Antiſtes Ignatius ſuſcepit. Graviſtonas
perſecutiones ſub id tempus in Eccleſiam con-
citavit Domitianus Imperator, quibus mitigan-
dis curam omnem addixit piiſſimus Paſtor, ne
tempeſtatum ferocia quemquam ſuorum per-
deret. Quare tum precibus, tum jejuniis, quàâ
voce, quà calamo ſuos ad intrepidam fidei ſin-
ceritatem hortabatur, cosque præſertim virtu-
te

89 Finis Sacerdotis.
te divinitùͤs accepta roborabat, quos in grege
ſuo debiliores noverat.
Diſcuſsâ demum ſævienti procella, reſtitu=
tam Eccleſiæ tranquillitatem lætus vidit, quam-
Vis alio ex capite mœſtitia nonnulla ortum du-
ceret, quèòd nempe dignus habitus non eſſet
pro Nomine IEſu contumeliam & ſupplicium
pati, ad cujus Gloriæ faſtigium è primis Apo-
ſtolorum Diſeipulis complures avolaſſe conſpe-
xerat, quibus arétiſſimam cum Domino ſuo
unionem ſancte invidebat.
Quamdiu verò malacia tenuit (recruduit
enim paulò poôſt ſœæva tempeſtas) commiſſum
ſibi gregem erudire, ac ſolis inſtar hauſto é
Scripturis cœleſti lumine illuſtrare perrexit.
Illud præcipue omnium animis perpetuô in-
culcabat, ſchiſmata & diviſiones horrori eſſe
habenda, & quàm maximè fugienda. Acceſſé-
re quondam ad Ipſum hoſtes nonnulli, ſacræ
unitatis, qui multas contra Epiſcopum ſuum
querelas proferendo, Schiſma meditabantur,
Virũmque ſanctum in partes ſuas pertrahere
aſtutè contendebant. Nemo Illi hominum tur-
bulentorum ſtudia patefecerat, qui tamen Di-
vino Spiritui in corde Ignatii reſidenti, impo-
nere haud potuerunt; namque in populi me-
dio conſtitutus, elata voce proclamavit: Se-
quimini Epiſcopum; ſequimini Presbyteros;
ſequimini Diaconos. Itaque Amator pacis &
unitatis Eccleſiæ bono hac in re omni ſtudio
ſemper conſuluit. Schifma illud malitiosè ac
ſubdolè conflatum nihilominùs in apertum de-
nique

ittelenf
nſenle h
A⸗

N

nos i W

Neeli, telin
icit grnn
lkorumd
Dins on eſſe
nCllcin
1 ins po.
nlſelnhe.
m Donnn

ut (reudet
6) comiſun
aler uunto
rne ſenent.
is enendi
nes honniiel
jentn Acel⸗
8 Dobooli an
Ppiconnku
n mecitbene
ſias gemitr,
Uibominunr
n gi uanetl
telleothin
enhohl⸗
Pockwafti⸗
ni Meiſt-
e AMur u
noni k
lod elinm
W 1

17

gund

Lectio III. 89

nique prorupit, nec deerant, qui Ignatium au-
xilli eidem clam præſtiti inſimularent. Ve-
rùm Iple DEum, in vincula jam conjectus, te-
ſtatur, nullam ad ſe diviſionis infauſtæ noti-
tiam perveniſſe, ſoléque Divini Spiritůs motu
coram illa populi multitudine locutum fuiſſe.
Excerpta hæc ſunt ex Ipſius Epiſtola paulè an-
te mortem ad Philadelphios exarata.
Aliquot adhuc annos à perſecutione Domi-
tiani Eccleſiam ſuam Ignatius ſanctiſſime rexit,
cùm ſæviente poſtmodum in gregem Domini
Trajano, ad votorum metam denique perve-
nit, Martyriò coronatus. Animadvertit S. Chry-
ſoſtomus, Diabolum ſub id tempus hoc Poriidi
mum conſilii tyranno ſuggeſſiſſe, ut Epiſeopos
præſertim aggrederetur, quòd ſperaret, vidua-
tos Pafſtoribus Greges faciliùs ſuccubituros.
Plerumque autem aſtutiâ ſanè diabolicâ fiebat,
ut non in ſuis urbibus morti traderentur San-
cti Præſules, ubi ſolatio & auxilio eſſe poſſent
Amici, & conjunctiſſimæ ſuis Paſtoribus ovi-
culæ; ſperabat quippe inhumana crudelitas,
abductos in longinqua ſacros Pugiles, omnique
ope deſtitutos, itinerum fractos incomodis, &
durè habitos in ipſo mortis certamine ſuperari
denique poſſe. Iſtud ipſum artificioſæ inhu-
manitatis genus experiri debuit S. Ignatius,
quem per ambages plurimas longo itinere ae
moleſtiſſimo Antiochiã Romam usque perdu-
xerunt cuſtodes barbari, ut ejus in fide con-
ſtantiam tot mala infringerent.

F y Annus

90 Finis Sacerdotis.

Annus agebatur à Chriſto nato centeſimus
ſextus, Trajani verò imperantis nonus, cùm
Princeps hic elatus grandi victoria, quam con-
tra Dacos, Scythas, aliaâsque Gentes barbaras
paulèò priùs obtinuerat, neque intelligere vo-
lens, à Domino Exercituum, quem Chriſtiani
colebant, profectam eſſe, iſtud unum deeſſe
ſibi cenſuit, ut eoactos ad idolorum coultum
univerſos Chriſti Fideles, ſuæ pariter volunta-
ti ac poteſtati plenè ſubjiceret. Crudele con-
ſilium executurus, minas primò quidem ſpar-
ſit, deletum iri omnes, quotquot in Chriſtum
crederent, quos aut mori, aut ſacrificare ido-
lis oporteret. Hoc itaque animo Româ diſce-
dens menſe Octobri, & moturus ſimul in Par-
thos, Decembri menſe venit Seleuciam; & An-
tiochiam ſeptima die januarii cum pompa pub-
lica eſt ingreſſus.
Timens hic Eccleſiæ ſuæ Sanctus Epiſcopus,
ultrò duci ad Trajanum t generoſus Chriſti
miles ſuſtinuit, quem his verbis Imperator eſt
allocutus: „Tune es ille Vir, qui mali dæ-
„ monis inſtar mandata mea ſubvertis, & quam-
„ plurimis interitůs proprii Auctorem te fa-
„ cere non dubitas? „ Nihil trepidans re-
ſpondit ſanctus Præſul: „Theophorum nemo
„ unus malum dæmonem vocitat; fugiunt
„ quippe dæmones coram DEl famulis. Tu
„ Veròô, ſi malum dæmonem me ideò nominas,
„ quòôd dæmonibus gravis ſum & infeſtus, fa-
„ teor, hoc me dignum eſſe nomine; cuùͤm e-
„ nim JEſum Chriſtum poſſideam, qui Rex
„„ magnus

ſ. N
r

OMuiin
enn
ſitnrin
Eprat
et.
Unnni go
1MenNn
mten
Aene
ch guite
aenhn,
ill,
Merchti
An

.

)Aftgi
6län
Uß gnibe
W in e
1 nt id⸗
o dl
4 nß uri
. Ne en

1to Centeſn
6 nonnc dn
Un, Oam.
ſenez barbant
inclgeren
Uen Chriſtini
Mmun Ceelt
Moum ellnn
Nrfer .
1 Cnuddee.
o guilenſen
ot ig Chrilun
theniftne ieo⸗
Monacſe⸗
smnnbe.
dendm; AN
cumponhat

ckus Hpinon
generoſi C
is Inperime
ip mI
tbrerigd
Aodoremt!
rl repidm
heophorumt.
Vocitt
Dl amans
nneſtennn
Gun Uts
ſe nnnz ai

len, l
l n

Ledtio II. 91

„ magnus eſt ſuper cœlum effectus, omnesil-
„ lorum machinas & poteſtatem ſubverto.
Ad hæc iterum Trajanus: Quis eſt Deifer?
Repoſuit Ignatius: Qui-[Eſum Chriſtum in a-
nimo ſuo portat, hic Beifer appellari mere-
tur. Subjecit Trajanus: Tune igitur putas,
non portari quoque in cordibus noſtris Deos,
qui adversùm hoſtes victoriam nobis poten-
ter præbent? Inſania eſt, inquit Chriſti miles,
Deos vocare dæmones, quos adoratis. Unus
DEus eſt, qui fecit Cœlum & terram, & ma-
ria cum omnibus, quæ in ipfis ſunt; Et unus
æterni DEI Filius, Eſus Chriſtus, à quo ama-
ri unice cupio. Illumne tu Eſum dicis, ait
Imperator, qui ſub Pontio bPilato infame Cru-
eis patibulum ſubit? „IS ipſe, reſpondit San-
„ tus, peccatum unâque dæmonem, Aucto-
„„ Tem peccati, in crucem egit, omnemque dæ-
„ monum malitiam condemnavit. Hos deni-
55 gus ſpiritus nequam illorum pedibus ſub-
„ ſtravit, qui hunc Dominum in cordibus ſuis
„ ferunt. Tune ergo, quæſivit Trajanus, [E-
„ ſum Chriſtum in te ipſo portas? Illum ego
„ apud me fero, Ignatius repoſuit; Nam de
„ hoc Eſu DEI æterni Filio ſcriptum eſt:
Quieſcam, & habitabo in eis.
Poſt hæc ſequentem tulit Imperator ſenten-
tiam: ,„Mandamus Ignatium, qui Crucifixum
„ geſtare ſe dicit, ligatum deduci Romam, ci-
„ Vitatem magnam, à militibus, ut ibidem
„ ſpectaculum fiat populo, & à beſtiis devo-
„ Fretur. ,„ Ubi audüt Sanctus decretam ſibi
. . mortem,

92 Finis Sacerdotis

mortem, gaudiò plenus exclamavit: Gratias
tibi ago, Domine Eſu, quèòd hoc conſumati
erga te amoris teſtimonio me honoras, dum
catenis me vinciri, ùt magnum Apoſtolum
tuum Paulum, hodie permittis. Hoc ſolùm
nunc poſtulo, ut à beſtiis absque ulla tempo-
ris mora citò devorer. Iſta locutus catenas
ipſemet cum gaudio ſibi circumdedit, tanquam
margaritas pretioſas, cum quibus ſuſcitari o-
lim denué peroptabat. Fuſis dein pro Eccle-
ſia precibus, quam Deo cum lacrymis comen-
davit, tulerunt Eum milites, ut Romam du-
cerent, feris objiciendum.
Antiochiâ lætus diſceſſit ob deſiderium fi-
nis glorioſi, quem expectabat: Crevitque e-
tiam gaudium, quòd Romæ Chriſti Fideles ſa-
lutatum ibat, quam gratiam à DEO multis
precibus dudum poſtulaverat. Ipſumet Eſum
Chriſtum Eccleſiæ ſuæ Syriacæ Epiſcopum ſuò
locòô deſignavit, omnidumque fmnuf Ecciefiarum
pro illa preces, & charitatis protectionem im-
ploravit. Antiochiâ Seleuciam venit, ubi na-
vem conſcendit, penes Aſiæ littora Romam
perrecturus. Chriſtiani complures ſub idem
tempus via breviori iter ingreſſi ſunt, Epiſco-
pum ſuum præventuri, & Komæ expeéctaturi,
uò Eum comitati ſunt Socii individui, Philo
laconus ê Cilicia oriundus, & Agathopodes.
Cuſtodiebatur autem terrâ marique à decem

militibus, quos ob ferociam Leopardos nomi-

nabat; tantò enim plus eum affligebant, quò
plus boni eis præſtare ſatagebat. Ipſe verò in
doctrina

mdil

un

I entes
telharoaret

lronian
Kmnttitnn

urit: Gnir
o Conlif
tonorig Anr
n Apottohn
oe ſoliun
e latendo
olns tenns
Meltmen
Ponllläti d⸗
ten Nohee⸗
rgynicofer
Nt Nonam d

Elternnf.
Ceriatee⸗
Dſükideesl
14 DrO oun
lobterſr
eEyicopun
4 Lecetmm
toteciogenir
n verit in
itron Nn
Hhres hi
ell nn kyi⸗
Onreihelin
niiridni
A Nolhi
vrin itn
ODaNN

t. Ne ed!
ba. n

Lectio III. 93

doctrina Crucis & patientiæ incrementa ſume-
bat, quò magis imanes belluæ in imerentem
ferociebant.
Quantumvis illum in arcta cuſtodia detine-
rent milites, firmabat nihilominus Verbo ſa-
lutis Eccleſias ſingularum urbium, per quas
iter faciebat. Et primò quidem monebat, ut
contra naſcentes tunc temporis hæreſes quis-
que ſe obarmaret: Cerinthi præſertim errores,
qui ex Ebionitarum & Judæorum ſuperſtitio-
nibus conſtabant, & Gnoſticorum non impia
minũs quàm ſtulta ſomnia cavenda eſſe horta-
batur. Secundò ubique prædicabat, traditio-
nibus Apoſtolicis conſtanter inhærendum eſſe,
quod præcipuum Doctrinæ Caput datis etiam
ad Eccleſias complures Epiſtolis ad poſterita-
tem tranſmiſit. Præterea verbé & exemplô
vitæ hujus contemptum, cœleſtis patriæ amo-
rem, & malorum præſentium tolerantiam ubi-
que commendabat.
Singularum urbium Chriſtiani, per quas iter
habebat, turmatim illi occurrebant, ſuæque
Fidei ardore ipſum in ſuſcepto certamine fir-
mabant. Corpori quoque neceſſaria liberaliter
miniſtrabant, qua piiſſima charitate ſimul ſpi-
ritum Viri ſancti refocillabant. Comitaban-
tur illum turbæ plurimæ, & partim orationum
ſuarum fervore, partim viæ ſociis cum ipſo
ituris Eum juvare non deſinebant. Aſiæ to-
tius urbes & Ecoleſiæ honoris ergo Epiſcopos,
Presbyteros, & Diaconos ad Eum mittebant,
ipséque etiam populus extra mœnia ifnnd⸗
atur,

94 Finis Sacerdotis.

batur, ut de gratiæ plenitudine, quam in illo
ſuſpiciebant omnes, aliquid acciperent, & ſa-
cra Ejus benedictione potirentur. Tantus por-
ro fuit ubique Comitum numerus, ut ipſemet
teſtatus ſit, plures Eceleſias ſecum fuiſſe.
Neque modica fuit Chriſtianorum Sancto
Ignatio aut occurrentium aut aſſiſtentium con-
ſolatio, & utilitas, cùm viderent generoſum
Pugilem plenum gaudio, quod ſua illi Fides
& fiducia miniſtrabat, glorioſæ morti ſecurè
imminentem, acſi palmam utraque manu jam
teneret, aut cœlo inſertus viveret. Tantum
aberat, ut invictum Heroêm itineris moleſtiæ
frangerent, quod Ejus hoſtes futurum puta-
bant, ut potius robur & animos majores inde
ſumeret, virtutumque Ipſius ſplendor per hæc
incomoda ſeſe magis exereret. Nempe Eſum
Chriſtum continuô ſibi adeſſe noverat, à quo
vigorem & ſolatium hauriebat.
Smirnam denique poſt multos labores ut
pervenit Sanctus, vehementer gaviſus eſt, quêd'
occaſio ibidem daretur viſendi urbis illius E-
piſcopi S. Polycarpi, quem ſub Magiſtro D. Joan-
ne Evangeliſta olim Condiſcipulum habuerat.
Ut primùm in ſancti hujus Præſulis conſpe-
tum venit, de rebus Divinis cœpto ſermone
teſtatus eſt, chariſſima ſibi eſſe ſua vincula:
adjecit inſuper, rogare ſe plurimùm Eccleſiam
Smirnenſem, ejusque Antiſtitem, votis ſuis vo-
ta precésque ad DEIIM jungerent, ut ſeſe leo-
num ferocia terris brevi eximeret, Chriſtôque
ſuo redderet. Cæterùm Smirnenſes omni pro

viribus

hee
S !
nbzido
dlane⸗
lmuen lou
Fuhhben
albidoren

Arg 1

enne
nnllce
Pallhen,
A n
kamidzfi
ennn i⸗
Eehmalsze
eemnin
N

9Iuamin
Petenh A;
Tantus.
n ut ipſen
n biſe.
morumn Sanc
lentiom con
end genetoſan
iſun Ui kide
2 Mori ſernt
Mbe wanl n
elet. atun
neris moleſir
fummum potr.
eares ude
keudot derne
Nene An
novetah

los labolsn
riſnsehhet
R ubis Uim
glto
Nlum hane
Prrſals u
orproen⸗
in
ſe K n
rimum ee⸗
e, isſt⸗
3 eſees
hltſet⸗
ere⸗ rie
mereh wei
imens

Lectio III. 9 5

viribus officiorum genere Illum coluerunt tum
intra, tum extra civitatem ſuam, mirâque affe-
ctûs teneritudine ſanctum Antiſtitem ſunt
Proſecuti. .
Oneſimus Epheſiorum Epiſcopus inter alios
officii causã ad Eum venit. Hunc Virum S.
Ignatius in Epiſtolis à charitate prorſus eximia
plurimum dilaudat: gratulatur ſibi, quod allo-
qui eundem licuerit, felicemque deprædicat
populum Epheſinum, qui talem nactus ſit Præ-
ſulem & Paſtorem. Oneſimus vero hanc po-
pulo fibi commiſſo laudem dedit, quòèd ſecun-
dùm FEccleſiæ leges, verædue pietatis normam
viveret; quòd in veritate ambularent omnes,
nullis hæreſum erroribus inter ſe diviſi, nemi-
nemque audientes, qui Eſum Chriſtum juxta
Apoſtolorum placita non evangelizaret. Ad-
dit Martyr noſter, Epheſios admirandis effe-
ctibus Miſericordiæ ac Virtutis DEl redun-
daſſe, nec amâſſe quidquam niſi ſolum DEum;
Spiritu Ipſius & ſancétitate tanquam ejus tem-
P a fuiſſe plenos; adimpletione mandatorum
llius undequaque ornatos ac defenſos: ſua
omnia ipſos retuliſſe ad] Elum Chriſtum, quem
unice ſpectabant, & actionibus ſuis minimis
pretium inde maximum conciliaâſſe; Verbòô,
dignos omninò fuiſſe, qui Oneſimum haberent
Epiſcopum. Huic enimvero charitatis & obe-
dientiæ vinculis pretiose illigati firmiter adhæ-
rebant, præſertim Clerici: Omnes uno corde
Presbyteris & Epiſcopo auſcultabant in Chri-
ſto Eſu, eundemꝗue panem cœleſtem ſtange⸗
ant

96 Finis Sacerdotis.

bant in imortalitatis remedium, & vitale Spi-
ritũs alimentum.
Meminit quoque Sanctus, Ephesò plerés-
ue omnes tranſire debuiſſe, qui mortem pro
Chriſto erant paſſuri; celeberrimam fuiſſe ſem-
per hanc Eccleſiam, doctrinæ Apoſtolorum per
omnia conformem, Paulòô Magiſtrô uſam, &
erroribus adeò inimicam cum laude memorat,
ut nonnullis zizania ſeminantibs, aures ſibi
palàm occluderent ferventiſſimi Epheſii, ne
uid à ſana dochina diſſonum haurirent.
Urbis Magneſiæ Presbyteros etiam laudat,
quòd cum timore ſubditi eſſent Epiſcopo ſuo
Damaſo, quamvis Juveni, utpote non ignari,
ſupremam Ipſius DEl poteſtatem ſe honorare,
cùm Antiſtitem ſuum venerarentur. Idem
Trallenſibus elogium ſcribit, quòd Epiſcopum
ſuum Polybium velut ipſum Eſum Chriſtum
obſervarent, cujus nomine Iillum ſibi præeſſe
noverant. Nihil Eo inconſulto aggredieban-
tur unquam, ſed omnia e Præſulis ſui nutu
perficiebant; Qui & ipſe hanc ſuis laudem vi=
ciſſim tribuit, quòd corde eſſent puro ac ſim-
plici, in adverſorum à DEO imiſſorum patien-
tia invicti. Polybius verò ſpeculum erat ge-
nuinæ charitatis, quæ Diſcipulorum animos li⸗
abat: Sola exterior Illius ſpecies mirificè eru⸗
diebat omnes, quotquot Eum aſpicerent: mi-
tiſſimo erat ingenio, ſuâque illi manſuetudo
entilium quoque animos conciliabat. Nemo
Kcile dixerit, quantum gaviſus ſit visò Ignatiô
magnus hic Epiſcopus.
Smirnâ

in hi⸗
leltal
inin
luumnet
oblern
eoctr
tie ole
Curkutee
Mninmdoh
itt be ei
1 ſceumn
AWlae; eel
einn, kr

2

7

Eelen
Kibhirns
giihi
nnenlih
iani i
in elns
3 de

Nn anhen

Aconnnt⸗

C.

1

6 ſtieg⸗
Uhetd get

Wimorten
imum füiſelen
onttboumer
luſro dn
Ahudemenone
Nihls, aurezi

lin hrele

n huunren.
Gs etiann kuce,

t Eglcopoe⸗

oe on gnn
enſe none,
MWenn. Wen
1dd nner
Dlum Cnſt
llomſbi eee
lo Agrelen
Drrlals koi n
neloskuleni
ſent ond r
fnicorumpmn
Hecrlan enn
rum nide
ecies itifetl
n Aceren!
el un⸗
cooclit N
lulti

Lectio III. 97

Smirnâ Epiſtolam quartam menſe Auguſto
die 24. dedit ad Romanos Sanctus noſter, quæ
via breviori à nonnullis Chriſtianis eò fuit al-
lata. Rarum eſt hujus Epiſtolæ argumentum,
in qua obſecrat & obteſtatur Romanos, ne ſe
à morte pro Chriſto ſubeunda impediant, quod
fieri facile poſſe ex Fidelium Aſiam habitan-
tium charitate arguebat.
Admirando huic fervori comes ibat animi
tenuiter de ſeipſo ſentientis lectifſima mode-
ſtia; ſic enim in alia quadam Epiſtola ſcribit:
„ Sublimes de DEO ſenſus alo; ſed metior
„ meipfum, ne inanis gloriæ vapor exitio
„„ mihi ſit; Nunc enim magis quâàm antehac,
„ timere debeo, nec illis aures præbere, qui
„ me laudant, & extollendo velut hoſtes per-
„ ſequuntur. Ego quidem pro Chriſto mori
„ Cupio: Sed quis definiet, tanta felicitate me
„ eſſe dignum? Sentio in me potentes dæmo-
„ num pugnas, quæ ſub oculos cadere ne-
„ queunt. Quare neceſſaria mihi omninè
„ Eſt illa demiſſæ mentis modeſtia, quæ om-
„ nem vim Principis hujus ſæculi potenter e-
» lidat. .
Philippis digreſſus Ignatius per Macedoniam
& Epirum tranſiit, ac tandem Epidamnum per-
venit, ubi mari Adriatico ſe comiſit, in Thirre-
num ſubin delatus, quod Hetruriam alluit.
Inſulas & urbes varias prætergreſſus, ubi Pu-
teolos in conſpectu habuit, itinere pedeſtri
Romam contendere volebat, quòd eandem
viam Gentium Doctor Paulus olim tenuiſſet.
R. P. Dufrene Exwercitia. G Verùm

98 Finis Sacerdotis.
Verùm appellers navem ad hoc litus venti aalii
ferocia non permiſit; Quare locum è longin-
quo ſpectans, beatos incolas prædicabat, qui-
bus tanti Apoſtoli memoriam ibidem venerari

SFellen:

conceſſum eſſet. Ani
Ventô ſecundéô hinc uſi, ajunt rerum Igna- 11 Mt
tianarum Scriptores, portum Romanum diei bunl,
unius ac noctis ſpatiò tenuimus. Sic deniqdue rſs

iter difficile ac diuturnum confecerunt, cujus
finis triſtitiæ amplioris materiam præbuit, quòôd
viæ ſociis dura ſeparatio à ſancto ſuo Paſtore
immineret, dum interim ipſe miris modis exul-
tabat ob mortis optatiſſimæ confinia, quæ illum
Domino ſuo redderet, quem ſuper omnia Di-
lectum amplexari ſine mora cupiebat.
Ad urbem Portuenſem cuͤm appuliſſent, ti-
mere cœperunt milités, ne ludis publicis finem
propemodùm ſpectantibs, ſerò nimis ad Ko-
mæ mœnia venirent; itaque urgentes Sanéctum
ſenem, feſtinare jubebant, quibus Ipſe pro vi-
ribus alacriter obſecundabat. Ex portu Roma-
no diſcedentibus, (referunt ulteriùs Acta Mar-
tyris fideli manu conſcripta) occurrerunt in- unter
genti numero ex urbe Fratres partim lætantes, unlm
partim triſtitiam habentes. Lætabantur, quêd mlg
alloqui Theophorumn dabatur; triſtitiam verd iunn
tanti Viri jactura iminens plurimùm augebat. mii i
Quin eorum nonnulli cum fervore ſuadebant, inn i
ſuggerendum eſſe populo Romano, ne Virum Mhhn!
juitifimum occidi ſineret, ſed potiùs vitam ctiſe
poſtularet. Edoctus rem totam à Divino Spi- n ſi
ritu Ignatius, expletis primæ ſalutationis offi- Im ſhan
. ciis, Ne D

dan

doe in e
cun eln
etſehen
bicen Venent

im rum
Momanun
. Fe cerign
ſtenmen⸗
merehun Gli
d d Ntn
nilsnosen
ofi,guriſen
Gher omni⸗
Met.
N icen,di⸗
lsllcsinen
erd aini nl
tgenteDinn
nidas he on
Drponn Nen
lteris Anl⸗
Okutetun)
ninlumn
Letbactu
; uiſttimt
rinkmaneti
Eenle lul⸗
honmno N N
ſel wis ſt
rmmeMinf
ne Nuum.

ciis, univerſos ità ſentientes obteſtatus eſt, ge-
nuinam erga ſe charitatem exercerent, neque
ſe à beatiſſima ſorte, quam in manibus habe-
ret, impedirent: plura etiam ardore inſolito
addidit, quâm in Epiſtola de hoc argumento
ſcripſerat. Mutatis ergo illorum animis, quod
volebat, obtinuit, ne ſibi videlicet propin-
quum ad cœlos tranſitum inviderent. Tum
in Ejus ſententiam abeuntes, quotquot ade-
rant, unà cum beatiſſimo Viro poſitis genibs
DEl Filio ſupplicarunt, ut miſertus Eccleſiæ
ſuæ, finem perſecutioni poneret, Fidelesꝗque
omnes in charitate unanimes ſervaret.
Hac oratione cum lacrymis dicta, Sanctum
Ignatium extemplè milites ad Amphitheatrum
deduxéêre, ùt Imperator Antiochiæ mandarat,
beſtiis coram omni populo, qui ad hoc ſpe-
ctaculum undequaque plurimus aderat, obji-
ciendum: Ludi autem ſolemnes agebantur,
quos ſigilloria nuncupabant. Auditoò leonum
famelicorum rugitu, verba illa ad Romanos
jam priùs exarata beatus Martyr denuèò itera-
vit: Frumentum Chriſti ſum; dentibus beſtiarum mo-
lar, ut panis mundus effciar. .
Sanguinem itaque, ſpectante Rom, cum in-
credibili gaudiò fudit, Illumque feroces bel-
luæ, ut optârat, ſine temporis mora devorâ-
runt: Cùm verô in ſua ad Romanos Epiſtola
etiam deſiderâſſet totus à leonum aviditate?
conſumi, nequa ſui corporis pars colligenda
poſt mortem ſupereſſet, etiam in hoc Juſti de-
precatio eſt exaudita; nihil enim reſiduum
G 2 fece⸗

10⁰ Fims Sacerdotis.

fecerunt beſtiæ præter oſſa quædam majora,
quibus cominuendis non ſufhiciebant. Paſſus
eſt S. Ignatius anno Chriſli centeſimo ſepti-
mo, die vigeſima Decembris. Conſcripta ſunt
hæc omnia ab iis, qui præſentes aderant, ni-
hilque habet Eccleſia poſt Scripturam Sacram
his Actis aut ſincerius, aut antiquius.

Subjiciuntur nonnullæ reflexiones circa Statum &
Sanctitatem primæ Eccleſiæ, quo tempore adhuc ferve-
. ℳ „
bat Sanguis Chriſti, ut SS. Patres loquuntur.

Examen III.
Quomodo utar mediis?

MEdia ad finem Divini obſequii & ſalutis æ-
ternæ conſequendum ſunt in quadruplici
claſſe: primi generis ſunt comunia in ordine
naturæ: ſecundi generis, comunia in ordine
gratiæ: tertii generis, ſingularia ſtatis: quarti
generis ſingularia perſonæ.

I.
Media communia in ordine naturæ.

Eſſe mihi dedit ſupremus Conditor, tanquam
cæterorum baſin & fundamentum: Quomodo
utor hoc primo & fundamentali medio ad E-
jus obſequium? Opus manuum tuarum ſum,
Divine Artifex! Totus ad Te pertineo. Sed,
heu! quoties beneficis manibus me furripui?
Homo ſum ratione præditus, quem conſtituit
Dominus

eus er
1tMienord
an rlett
in E an⸗
1 Deit
Nhendco
Unri met

nptimen
le
r Nyn
ons
e HDW

urdam min
ceebant. i
Cenleſino ſe
Conrbut
ezaleranh
Cihnmm daen
Mguins.
1er nut Snn
nmnt alla en
umn.

.

neli

ſegi Klis:
unrin Aalrni
Ofnd nor
Cihunin in t
aria kuls: au

CEne vnun

Codtontn
entum: e⸗
hecrl Ned
Clumtuum
Je enimn
unibrs in,

,ns, Cen C

Examen III. 101

Domi'nus ſuper opera manuum ſuarum: Vi-
tam & Miſericordiam tribuit mihi: Dedit me-
moriam, intellectum, & Voluntatem ad cog-
noſcendum & amandum Datoris päſſimi Bo-
nitatem: Dedit ſenſus internos & externos
ad percipienda conſtanter ſua beneficia. Quo-
modo utor his mediis? Illine vivo, qui vrtam
dedit; an potiùs mihi, ventri & comodis meis
vivo? Vitâne ſic utor, qualiter uti debet ho-
mo ratione præœditus? Quomodo utor memo-
ria, intellectu, voluntate, mediis ad ſervien-
dum DEO, & ſalutem conſequendam præſtan-
tiſſimis? Utérne ad bonum, an ad malum?
Ad vana, vel ad ſeria? Dedit mihi Factor meus
intellectum bonum: dedit animam bonam.
Numquid non utrumque beneficium deprava-
vi? Quomodo affectus ſequiores, quod ho-
minis erat, in ordinem redegi? Deſideria mea,

ſpes meæ, amores mei, gaudia mea bona ſunt,

& opportuna ſalutis remedia, ſi in bonum fe-
runtur: mala ſunt, cùm ſine frœno in obvia
quæque excurrunt, & inania pro ſcopo ha-
bent. Quò feruntur hæc mea animi pathema-
ta? Num in DEl ac Eſu Chriſti Gloriam; Pro-
ximi mei, propriamque ſalutem? Timores mei,
dolores, triſtitiæ, odia, iræ, deſperationes bo-
næ itidem ſunt, ſi veras malorum peſtes, pec-
cata, fugiunt & averſantur: ſic media ſunt
ad ſalutem. Impedimenta ſunt, ſi contra ge-
nuinæ rationis leges aliter tendunt. Quomo⸗=
do in iſtis me habeo?

G 3 Cibus

102 Finis Sacerdotis.
1

Cibus & potus media ſunt ad finem: Quæ-
nam mea intentio; quæ gratiarum actio, cùnm
illis utor? Statutum à DEO ordinem malitio-
sè inverto, cùm hæc media finem facio, & vo-
luptatem in iis, non adjumentum quæro. Ho-
mo non ſum, ſi benignam dantis manum non
reſpicio, non exoſculor, non gratias ago. Qua-
lis ergo mea hominis ratione utentis, Chri-
ſtiani, imò & Sacerdotis ante & poſt menſam
attenta, pia, fervens oratio? Si attenta non eſt,
homo non ſum: ſi pia non eſt, Chriſtianus
non ſum: ſi fervens non eſt, Sacerdos non ſum,
quando ad menſam accedo: Bellua ſum; ſen-
ſualis & carnalis homo ſum; Sacerdos nomi-
ne tenus, ſi hac in parte deficio. Heu! quàm
innumeras hic ſenſualitates, ſuperfluitates; non
corporis, ſed proprii amoris nutrimenta; non
adjumenta, ſed impedimenta apud me conſpi-
cio, quia hiſce bonis ad bonum non bene utor,
ſed ad malum, ad gulam, ad ingluviem, ad
crapulam malus ego malè abutor, & unde
colere Benefactorem oportuit, inde ſuis Illum
beneficiis offendo! Dona ſunt veſtes, agri, hor-
ti, vineæ, habitatio: ſed & media ſunt; per-
tranſire debeo, ſiſtere in illis non debeo: ipfſis
Uuti licet, in iis quieſcere non licet. Quomo-
do his utor ad obſequium Domini mei? Pe-
cunia medium eſt; Centrum non eſt: ſed for-
tè idolum eſt, cui cor appono? Ad Domum DEl,
ad Chriſti pauperes ſpectat, quod à juſtis uſibus
meis reliquum fit. An ærugini potiùs, & ingra-
tis hæredibus ſuperflua deſtino?
Cœlum

arlgrettin
unpihuſk
Domenin

H
1

1 fen⸗ .
urum TCho
lnen naſtr
nen hrig,&n
um unro. H
i hunnn N
Glind
Ne Mentbs, N
e Eſot were
Aanenn one
el, Chitim
ertoson
Nelosſm, ln
Woertos noi⸗
6o. Herl qum
ſeſtintei
Dbtirena,
pud weort,
umpon beneun
Ad ingorfen,
ibenon Eun
dipince hül
Nreke i
ecia ſnt
8 don ebee
oo lee. u
Domini me
n etel
01 Aenn
h latiit
i piyi⸗

Examen III. 1e3

Cœlum & terra, ſol & luna, omnes ſtellæ &
lumen, ignis & aqua, aer & terra, volucres
cœli & beſtiæ terræ, omnia quæ moventur in a-
quis, quæ florent in hortis, creſcunt in agris, ver-
nant in campis, uſibus meis ſerviunt. Ligna fru-
ctifera & omnes plantæ, nox & dies, menſium cir-
culus, anni tempora, quidquid video, quidquid
tango, quidquid audio, quidquid me circumſtat,
beneficium eſt: viæ ac media ſunt, quæoſten-
dunt Benefactorem. An ego per haſce ſcalas,
per creaturas, aſcendo ad Creatorem? Num
ex pulchritudine ac præſtantia operum Facto-
ris potentiam, Bonitatem, Sapientiam, æſtimo?
An gratias ago, quòd ſuis me donis vallaverit?
tot mediis inſtruxerit ad cognoſcendum Illum,
ad ſerviendum Ipſi? Supra me, infra me: ad
dexteram & ad ſiniſtram: antrorſum, retror-
ſum, beneficiis undique cingor: His conſtan-
ter innato ceu piſcis in aqua. O quàm pre-
tioſè diligor! Sed quàâm parum iſta cogito!
Unde malô meôò fit, ut oculos ſurſum non at-
tollam, ſed pecudis inſtar humi defixus hære-
am. An igitur ſemper ceu vermis in pulve-
re repam? nunquaâmne animô, deſideriis, affe-
Gtibus, ſuperna petam?

II.

Media communia in ordine gratiæ.

Vocatio ad Fidem, & ingreſſus in unam,
ſanctam, Catholicam & Apoſtolicam Eccle-
ſiam, quot gratiarum, goor mediorum ceun⸗

104 Finis Sacerdotis.
da mihi & pretioſiſſima origo eſt! Vocavit me
Dominus in admirabile lumen ſuum: Paren-
tes Catholicos, educationem Chriſtianam, in-
ſtructionem optimam dedit: in ſinu Eccleſiæ
nutritus ſum: Membrum Corporis JEſu Chri-
ſti per Baptiſmum factus ſum; de Spiritu ipſius
vivo. Satisne autem intelligo, quid ſit eſſe
Membrum Chriſti? Quantum ſit vivere de Spi-
ritu Chriſti? Quale ſum ego membrum in hoc
ſacratiſſimo Corpore? An diſtortum, deforme,
putridum? Aut per DEl gratiam vegerum,
ſanum, formoſum? Quomodo vivo de Spiritu
Chriſti? An potiùs de Spiritu mundi?
Sacramentis in Eccleſia utor, mediis ad ſa-
lutem potentiſſimis, omnem æſtimationem ſu-
perantibus. Unquâmne intelligere ſtudui, quid
ſint Sacramenta? Pretium ſunt, & virtus San-
guinis Chriſti: theſauri ſunt, & gratiarum fon-
tes inexhauſti. Quomodo illis utor ad ſalu-
tem? Quo ſenſu, qua pietate, qua præpara-
tione, quo fructu accedo ad Sacramentum Pœ-
nitentiæ? Quales actus, quale Examen, quem
dolorem præmitto? Qua humilitate, ſinceri-
tate, contritione élavibus Eccleſiæ peccata ſub-
jicio? Quo ſenſu pietatis & gratitudinis Sacro-
ſanctum Balneum ſuſcipio? Quomodo ſatisfa-
cio? Quæ mea poſtmodàuͤm emendatio? Quis
cautè ambulandi conatus? Quis porro apud
me Indulgentiarum uſus? Quæ illarum æſti-
matio? Satisne intelligo pretium hujus the-
ſauri, quem infinita Chriſti merita ſuppedi-

tant?
Qualis

en- Non
anhen⸗
ſangen
zins Ae
omano
rtnie
1le ſene
n dootd⸗

e. in le

97
)oios

4
Ar

. .

INhengen
Ailire
Ellwengn
enden
Akiſt
ti an N
* (wroln
negloide⸗
no En
leri
Eemllie

.

eſte
1 ſum: Dun
in lon kecſe
ors Ktla
tehtiipe
ritmher teg
Werbruninhe
Conum tetn
in ſeren
i e Vinn
Nvncdi)
N, ectis A lr⸗
Aüwaiodend⸗
igene lulihcuit
0 & nd
Egrrimmfe
ls wror db
te, gin hrehn
actamenunk;
le Lumene
umilure in
delepeecnn
uttodois
onotot

cmenkatig N

Qs ſon 4
retun hin
P mein

G

Examen III. 105¾

Qualis ſum Eccleſiæ filius? Illâmne diligo
t Matrem? Num tenerè etiam diligo, quæ-
cunque ad Ipſam ſpectant; quæcunque Illa or-
dinat, ſuadet, Drwcigir: Qua ratione ad ſignum
Salutationis Angelicæ juxta Ipſius mentem
Grande Incarnationis Myſterium veneror?
Qua pietate Ghriſti Agonem die Jovis? Illius
mortem die Veneris ad ſignum campanæ re-
colo? Num quotidie Virginis Coronam reci-
to, adjunctis Chriſti Domini Myſteriis? Satis-
ne capio, quale, quantumque Chriſtiano ſalutis
medium ſit Chriſtus, in quo omnia, & per quem
omnia? Quàm pretiosè diligor, cui cœleſtis Pa-
ter cum Chriſto omnia donavit! Quæ mea

gratitudo?
* III.
Media & gratiæ ſingulares in Ordine
Sacerdotali.

Segregavit me Dominus in Evangelium
ſuum: unxit me unctione milericordiæ ſuæ:
elegit me Sacerdotem ſibi, & mediis ad mu-
nus tam ſublime uti plurimis, ita præſtantiſſi-
mis liberaliſſimè inſtruxit. AMedium primum in-
ter cætera eminens, Sacroſanctum Sacrificium,
imaculata Hoſtia Corporis & Sanguinis Domi-
ni mei eſt, qua Eſca cœleſti ſingulis diebus
reficior. Quomodo utor tanto remedio?
Qualis mea quotidie ad tremendum Sacrificium
præparatio? Quænam ad illud devote cele-
brandum applicatio? Quanta & quâm viva
Fides? Quæ conſcientiæ puritas? Quanta Cha-
. G 5 ritas?

106 Finie Sacerdotis
ritas? Qua fiducia hic Mediatorem ago DEum
inter & homines? Qua humilitate accedo? Qua
mentis teneritudine, quâve gratiarum actione
à Sacro recedo? Quo fructu ſacrifico? Num
Spiritus ex pane Angelico roboratur, & pin-
gueſcit? Quæ mea piè ſacrificandi methodus,
quæ praxis, quæ exercitia? Quid mutandum?
quid reformandum? Agitur hic de ſalute mea,
de ſalute Gregis mei. Quàm facile ſanctus
efficiar, ſi vel hoc ſolo Sanctitatis omnigenæ
fonte uti novero! Quid olim reſpondebo, ſi
tanta gratia malè utor?
Medium alterum Sacerdotis proprium eſt ſan-
ctum IESsII Chriſti Evangelium, Lex Domini
immaculata convertens animas, Teſtimonium
Domini fidele intellectum dans parvulis. Lu-
cerna pedibus meis Verbum tuum, Domine!
& lumen ſemitis meis. Quàâm dulcia fauci-
bus meis Eloquia tua, ſuper mel ori meo! Ig-
nitum Eloquium tuum vehementer, & ſervus
tuus dilexit illud. Verbum Domini mei quàm
pretioſum, quàm vivificum eſt! Vivus & effi-
cax eſt Sancti Evangelii ſermo, penetrabilior
omni gladio ancipiti, pertingens usque ad di-
viſionem animæ, operatorius, ſanans, nutriens,
recreans, confortans. Quanti facio hanc Mar-
garitam Evangelicam, hunc theſaurum abſcon-
ditum? Qua reverentia, qua ſedulitate ſan-
ctiſſimum hunc librum volvo? Quantam illius
peritiam habeo? An Spiritum illius, & Myſte-
ria ſatis intelligo, aut intelligere ſtudeo? Num
tota die Verbum Domini Meditatio mea dd
uo-

zlfeno
fulon-
mmim
orore,
emn Kn
ngkl
tantone,
me nui

1c

AINEN

eun
auani Ne
hriunhae
n Nn
Apgindone
ummenn!

lpoplin,
NNe a W
i

trem Aor
tte acceco 8
ntarum ie
nſenfco: R
Chontnn 6 D
Qknonndr
theckehletem
un rleſn
NAimmsomnif
In Ieonletor

Moprumnet in
m ler onin
Ne, Tehronn
ls. 1n
twom Donin
nüm Auek hu
nelori well!
mentet, Eln
Dominiweicei
tl Virit
O, Nerenii
Nens ule 4
,aonnet
ntikciohumt
tkhamomdh
Gllim
o: Qumm
um Dl
lgere ten
Mecind 1

.

Examen II. 107

Quomodo hunc panem aliis frango, & Gregi
meo diſpertio? Quæ tanta in re applicatio,
quale ſtudium?
Medium tertium, Horæ Canonicæ ac penſum
illud Sacerdotale, quo DEum laudo, gratias
ago, deprecor, & placatum reddere debeo tan-
quam publicus Eccleſiæ Miniſter. Qua devo-
tione, attentione, animi collectione, reveren-
tia, æſtimatione huic graviſſimo muneri ſatis-
facio? Num diſtractè, præcipitanter, ex mera
conſuetudine oro? Si ita eſt, quæ mali cauſa?
Quod remedium? Forſan tepor funeſtus, &
lurida orandi ratio apud me invaluit? Quæ
malo tanto medela afferenda? Num accedens
ad orationem animum præparo? An cogito
ſatis, quid agam, cui loquar, quomodo ſit allo-
quenda DEl æterna Majeſtas? Num abſôluto
penſo Canonico breviter me examino, quid
peccârim? an bene aut male oraverim? Quid
expiandum? Quid alia vice habeam emendan-
dum?
Medium quartum, Quotidiana ſaltem unius
horæ quadrantis Meditatio, ſine qua impoſſi-
bile eſt Spiritum Sacerdotalem integrum ſerva-
re. Qualis ſum Miniſter, ſi nunquam, aut ra-
rô, aut perfunctorie loquor in Oratione ad
Dominum meum? Qualis Mediator DEum in-
ter & populum? Qualis Legatus, ſi ad Domi-
num per Orationem & Sanctæ Meditationis
Exercitium quotidie non accedo, auditurus,
ucæ ſit Ipſius Voluntas beneplacens & perfe-
Aa: Quomodo calefiam, ſi ignem fugio? Qua
ratione

10⁸ Finis Sacerdotis

ratione diteſcam, ſi theſaurum facilè reperibi-
lem non quæro? An ergo Meditationem quo-
tidianam negligo? Qua præparatione, qua di-
ligentia & applicatione illi vaco? Quomodo
intellectum exerceo piè ac ſeriò ruminando
Veritates Evangelicas? Quomodo voluntatem
ad ea, quæ muneris mei ſunt, excitare ſatago?
Quæ pia propoſita concipio? Quomodo illa
exequi ſtudeo?
Medium quintum, Examen Conſcientiæ quo-
tidianum. Si attentè conſideravero vias meas,
convertam pedes meos in teſtimonia Domini.
Quomodo igitur Examen inſtituo? Num ad
quinque Vulnera Servatoris quinque illius pun-
Gta dirigo? Qua ratione ad Vulnus dextræ ma-
nũs gratias ago; ad Vulnus ſiniſtræ manũs au-
xilium peto? Quomodo ad Vulnus dextri pe-
dis errata mea inſpicio, & ad Vulnus ſiniſtri pe-
dis deploro, cum firmo emendationis propoſi-
to? Quomodo ad Vulnus ſanctiſſimi lateris
ſatisfacio? Examinandæ autem mihi præcipuè
veniunt functiones meæ ſive Sacerdotales, ſive

paſtorales, Sacrum, Horæ, Studium, Concio-

nes, Catecheſes, Inſtructiones, Sacramentorum
Adminiſtrationes, Converſatio, totus Vitæ te-
nor &c. Quænam fuerit in ſingulis intentio?
quis Spiritus? quæ applicatio?
Medium ſextum ſunt libri, Sanctorum Patrum
Volumina, Aſcetæ, Hiſtoriæ, Sanctorum Sacer-
dotum Vitæ & Exempla, Concionatores, Theo-
logi, &c. ex quibus omnibus theſauros erudi-
tionis ac pietatis eruere licet. Quomodo his
utor?

1 Cree
N
gtchtim
Dbeo wrn

Aphon
til

leſye, R.
Uin Dii⸗
Ailnein
nimte

6

frile rpet

Atmioden g
hntone, gun
o: Qvonn
ro wuwinn
Nokorcluntxe
eckare ſtug
0! Cnod

Cnſikntrg
Navero nases
ona Dommn
no? Mn
ugneiliupon.
AnnsCerrenr.
ülhe mansn
Volons tari
Fulonsſaiti⸗
datonss roe
ſnicinn ke
en mini rec,
Gacetotlei
Kuciam, C
Kenmenm
to⸗ lls Eir
1luorls inen
lor
dandoron
Sndhnmke
cionnes
1s theinden⸗

et. Cwo
Ce

Examen III. 109

utor? Quàm ſevera exigetur à me ratio, ſi tot
media, tot ad ſalutem vias negligo? Qualis
meus ordo diurnus Sacerdoti competens? Ni-
hilne in eo mutandum, aut reformandum?

IV.

Media perſonalia & gratiæ ſingulares mi-
hi à DEO conceſſæ.

Num gratus recolo ſpecialem Providentiam,
qua me hucusque DEUS paterne gubernavit?
Talenta, Vires, Valetudo, Beneficium Eccle-
ſiaſticum, laborum ſucceſſus boni, Inſpiratio-
nes, ſtimuli ad Virtutem, peecata dimiſſa, pe-
ricula depullſa, liberatio à malis innumeris, fa-
vor hominum, ac præſertim paternus Dile-
ctionis affectus, quo ſua DElIS beneficia in me
profudit, quorum vix mediam Partem habeo
perſpectam, nunquid non gratitudinem, obſe-
quium, amorem exigunt & merentur:? Quàm
Bonus DEIIS, quàm malus ego! Sed quis ero
impoſterum? Heu quot media, quot ad ſalu-
tem viæx? Quàm inexcuſabilis ſum, ſi Stats
mei Sanctitatem non aſſequor! Ad te confu-
gio, Mediator Divine, Chriſte JEſu, finis &
medium! Tu medium univerſale, medium il-
luminans, medium ſanans, medium confortans,
medium dirigens, medium ſanctificans, omnia
in te complectens media, & ad finem beatiſſi-
mum deducens; da intellectum, ut errata mea
videam: da emendandi voluntatem; da vires
& virtutem, ut per tuas ſemitas alacri ſtudio
currens,

110 Finis Sacerdotis

currens, ad metam, quæ Tu ipſe es, perveni-
re merear ſempiternam.

Meditatio VI.

Mediorum Sacerdotalium multitudo, ac
præſtantia obſequium fidele poſtulat, &
ſingularem gratitudinem.

MEdiorum Sacerdotalium multitudo ex præ-
cedenti Examine ſufſficienter patet. II-
lorum præſtantia inde ſe prodit, quòd Chri-
ſtum continent ùt Medium principale, ac me-
diorum omnium fœcundam originem. Nihil
autem Eſu Chriſto vero DEO ac Homine aut
ſublimius, aut melius, aut præſtantius eſſe po-
teſt. Quare ſingulariter omninò, ac pretiose
diligitur Sacerdos, quem præ millenis aliis e
vulgo hominum ſegregatum arctiſſimis æternæ
Dilectionis, imenſæ Charitatis, & inæſtimabi-
lis Amicitiæ vinculis ſibimet fortiter adeò col-
ligavit, ut in ordine gratiæ progredi ulteriùs
vIx potuerit. Quid nunc agat Sacerdos tam
pretiosè dilectus? Exuétne fors hominem, &

ipſis belluis ferocior, liberaliſſimo Benefacto-
ri offenſas tantùm pro gratiarum magnitudi-

ne, ac numero audebit rependere? Abſit hoc
à me ingratitudinis plus quàm diabolicæ ge-
nus, & nigerrima infamiæ nota! Quid igitur
retribuam Domino pro omnibus, quæ retri-
buit mihi? Laudabo Dominum in vita mea:
Magnificabit anima mea Dominum: ſemper
laus Ejus in ore meo. Laudabo interiuùs Mu-
abo

Dtenke
ührehec
un ele e
on,

4

eroreN
m en
4

Wntin n
Cninumn
rennlſan
Cmentn

Illimndo,
eollna
Uden.

länkoernn
ener ne.
foli, vbth
Nnopalzene
Nignen. Nul
Di Honien
henmnseleo⸗
nindar eid

72 ilend Aist.

rchlunis en
, ntlink
Portteratehtl
Mrogret Ulen
r Aretihn
ſoss homien,
llöno beneni
tarum magnn
enlee! tM
lun Gekole
oin utf⸗
wnid, N
ioun 1.

ſu
Dommn f
NENi,

Meditatio VI. 111

dabo exteriùs. I. Magnificabit affectus; 2.
magnificabit effectus: ſic jubet filialis gratitu-
do, quam eſſe tenerrimam oportet, ſimul &
robuſtiſſimam.

Pundlum 1.

Finis Sacerdotis Nobiliſſimus, & media præ-
ſtantiſſima exigunt gratitudinem
affectivam.

Quid retribuam Domino pro omnibus, quæ
retribuit mihi? Gratiaâ illius factus ſum Servus
JEſu Chriſti: Quantum hoc Nomen! Meritò
illud præferam cuivis Regiæ Dignitati. Dil-
cipulus Eſu Chriſti, Miniſter Eſu Chriſti, Fra-
ter, Amicus Eſu Chriſti: Quanta Nomina!
Cum Eſu Chriſto eundem prorſus finem ha-
bere propoſitum, DElI Patris Gloriam, & ſa-
lutem animarum, quæ Dignitatis maximæ Cel-
ſitudo! Dilectas animas, tanto redemptas pre-
tio ſui ſanguinis mihi comiſit; theſaurum hunc
mihi credidit! Quid retribuam Domino? Cœ-
li terræque pretium, Corpus & Sanguinem
ſuum, conficiendum, cuſtodiendum, tractan-
dum, ſumendum tradidit: potuitne altius aſ-
cendere Benevolus Divinæ Chariratis erga me
affectus? Gratiarum fontes, & bonorum om-
nium fœcundæ ſcaturigines, Divina Eſu Chri-
ſti Sacramenta, in manibus meis ſunt: Veſ-
cor pane filiorum, pretiosè nutrior, baſilicè ſa-
ginor (nam pinguis eſt panis Chriſti, & præ-
bebit delicias Regibus) Verbum etiam Domi-
ni

112 Finis Sacerdotis
ni cibus meus eſt: Alimenta hæc infiniti pre-
tii aliis quoque diſpendo. Et quorſum tandem
hæc omnia: IIt ipſe inter magnos æternitatis
Principes locum denique habeam, poſtquam
munere meo tam ſublimi rite fuero hic defun-
tus. Capiéne hanc ſublimitatem? Num in-
telligo Domini mei profuſiſſimam erga me Bo-
nitatem? Quid retribuam Domino pro omni-
bus quæ retribuit mihi? Nunqumne intelli-
gam, quo ſenſu, quo ſpiritu, quo filialis tener-
rimædue gratitudinis affectu laudes DEO per-
ſolvere debeam, & prælſertim Hoſtiam laudis
ſacrificare? Ita ſanè eſt: exquiſito gratitudinis
tenerrimæ fenſu invitandæ ſunt creaturæ om-
nes, Cœlum & terra, Chori Angelorum & E-
lectorum omnes, ad gratias mecum, & pro me
agendas; ad laudandum, ad benedicendum,
quando vel in Horis, vel à Sacro recito Can-
ticum trium Puerorum, aut cæteros ê laudibus
præſertim Plalmos: cùm dico in Miſſa Hym-
num Angelicum: Gloria in excelſis DEO; in Ma-
tutino Hymnum Ambroſianum; poſt Pſalmos
ſingulos Gloria Patri? &c. Si quid in me ani-
mi filialis eſt, dicam quotidie ſpiritu gratitudi-
nis plenus: Benedicite omnia opera Domini
Domino, laudate & ſuperexaltate Eum in ſæ-
cula &c. Laudate Dominum de Cœlis, lau-
date Eum in excelſis &c. Cantate Domino
Canticum novum: Laus Ejus in Eccleſia San-
Gorum &c. Laudate Dominum in Sanctis E-
jus &c. Cum dilecta Chriſti Sponſa Gertru-

de toto gratitudinis affectu dicam: * Benedi-
. » Cat

ge eſ

,lewon
N, l
iline
aeler len
aterns,
erlr
1 Unriut
tle hem

uunn

ne n
Elemmum

iuͤmm,
lamt

urg

ſerlnin
N

hin n
Unin.

3e1'„ N
lfer ln

Meditatio VI. 113

e ſii 5„ Cat Te pro me glorioſum & admirabile No-
Peinit „ men tuum, DEus meus, & laudet Te præ-
d „ſtantiſſimæz Majeſtatis tuæ Imperiale Decus!
en ein „Benedicat Te imenſæ Gloriæ tuæ digniſſi-

63
rneth „ mus apparatus, & laudet Te infinitæ Poten-
ten Nm „tiæ tuæ præclariſſima Virtus! Benedicat Te
hnnehm „zæternæ Claritatis tuæ principale jubar, &
Wnin in „ laudet Te perfulgidi decoris tui rutilans a-
Unnimeng „monitas! Benedicat Te juſtorum judicio-
gaflm „ rum tuorum abyſſus, & laudet Te æternæ
1lutse „„ſapientiæ tuæ inſcrutabilis circuitus! Bene-
inchknbu „dicat Te multarum & magnarum Milera-
uitogninedn „tionum tuarum, quas præſtitiſti mihi, imen-
imemzen „ ſum pondus! Jubilent Tibi omnia pietatis
Iugmm t. „tuæ viſcera, & infinitæ Bonitatis tuæ ſuper-
nemEnn „abundans copia! Jubilet Tibi tua nimis mag-
2d denien „na & ſupereffluens, quam ad homines ha-
Greotecoa „ bes, Charitas, & tui benigniſſimi Amoris
cnensehui „ incontinentiſſima liberalitas! Jubilet Tibi tuæ
coin Mh „ſupereffluentis dulcedinis triumphalis forti-
NN= „» tudo, & totius beatitudinis, quæ in Te Cha-
lum; „„ris tuis manet, plenitudo. „ Exercit. Inſi-
Sdnm nuationum S. Gertrudis.

ehringn Punctum II.
IM NeiDS .,. .
eumsbim Finis Sacerdotis nobiliſſimus, & media præ-
uun te Cel, ſtantiſſima exigunt gratitudinem effecti-
Cmmit i vam, ſeu operatoriam.

1 1 SeS . .⸗
hunhit Servus ſum Eſu Chriſti, quo nomine nihil
ninm , „ mihi poteſt eſſe glorioſius: ergo ſerviendum
iie, huic Domino. Gratiis innumeris, ſingulari-

n dien „R. P. Dufrene Exercitia. H bus,

114 Finis Sacerdotis

bus, & longè maximis in Ordine Sacerdotali
præventus ſum. Exaltavit me Dominus, ho-
noravit, ditavit, inter Principes populi ſui lo-
cum dedit, quinque talenta tradidit; ſocium
laborum & gloriæ ſibi adſcivit, Patrem egit, Fra-
trem, Amicum induit &c. Quid retribuam
Domino pro omnibus, quæ retribuit mihi? Ca-
licem Salutaris accipiam, & Nomen Domini
invocabo: Sacrificabo Hoſtiam laudis, quam
quidem præcipuam gratitudinis partem juſté
perſolvam. Sacrificium Corporis & Sanguinis
tui, Domine, hæc Hoſtia laudis eſt, qua con-
digne gratias ago: Itaque ſtudio ſingulari, &
præparatione exquifſta Victimam Euchariſti-

cam quotidie imolabo. Hæc magni Sacerdo-

tii, quo fungor, pars eſt primaria, ut digeéè,
attente, ac devoté ſacrificem. Verè digaum
& juſtum eſt, æquum & ſalutare, nos tibi ſem-
er & ubique gratias agere, Domine ſancte,
Pater omnipotens, æterne DEus, per Chriſtum
Dominum noſtrum; Namque per Ipſum, &
cum Ipſo, & in Ipſo eſt Tibi DEO Patri Om-
nipotenti in Unitate Spirits Sancti omnis ho-
nor & gloria. Quo ergo ſenſu pietatis, ac te-
nerrimæ gratitudinis impleri me oportebit, ut
muneri tanto ſatisfaciam!
Deinde Vota mea Domino reddam coram omni

populo Ejus, in atrüs Domus Domini, in medio tui,

e * Vita exemplari, Sacerdotali, ac ſo-
icitudine paſtorali exſolvenda erit gratitudo.

Multům debeo Domino meo, multum igitur
red-

* Pſal. 11.

Uihſe iut.
uns tncs
n itin
Mteschn
eel

Amn lelc
inmnis
11 en
u er Dl
n i
nec

4
e,

1
Ne St
we Dominns
pes opelii
tniſci d
ſybanen egd
(d renbe
Ierboit mikel
K Monen Dur
Nlum bucser
Ndois Unen
pors Rngin
ls eh n en
lntioſtlni
Enam Duchridi
Nmgided
inm
rne, etk
e, Domineln!
id her Crit
e er hin
oe ki
8 Anllonnd
Feclupietndhun
inecholtn

, nrilin g
Dininen
Nerih,
eben ett n

Meditatio VI. rIIS5

reddendum. Quid retribuam Domino pro om-
nibus, quæ retribuit mihi? Ut gratum me ſi-
ſtam, docebo iniquos vias tuas, & impii ad Te con-
vertentur: Anmuntiabo nomen tuum fratribus meis;
in medio Eccleſiæ laudabo Te: Paſcam oves tuas;
paſcam agnos tuos! Quji timent Te, videbunt me,
& latabuntur, quia in Verba tua ſuperſperavi; quia
Tibi toto corde adhæſi. Cuſtos ero populi tui,
quod infirmum eſt ſanabo; quod confractum
eſt, alligabo; lupos à grege tuo arcebo; Man-
data tua declarabo; peccati horrorem incul-
cabo; Myſteria tua, virtutem tuam, milera-
tiones tuas prædicabo. Lucebo, ardebo; Te
Dominum meum ego Miniſier tuus honorifi-
cabo. Inſtabo opportune, importune; ar-
guam, obſecrabo in omni patientia, & doctri=
na. Domi forisque, publicè ac privatim, ex⸗
emplum me præbebo bonorum operum; ſo-
brius ero, Miniſterium meum implebo. Te
donante, ero Diſpenſator fidelis Myſteriorum
tuorum. Sic ſerviam Tibi in lætitia; lucebo
Tibi cum jucunditate, memor beneficiorum
tuorum. Benedicam Dominum in omni tem-
pore, ſemper laus Ejus in ore meo! Laudabo
corde, laudabo opere, laudabo ſermone. Vo-
ta mea Domino reddam in conſpectu omnis
populi Ejus, in atriis Doms Domini, in medio
tui Jeruſalem.
Confirma hoc DEus, quod operatus es in nobis, 4
Templo tuo in Jeruſalem. * Salvos fac ſervos
tuos, DEus meus, ſperantes in Te! inſtruant

2 Ecele-
*DPſal. 67.

116 Finis Sacerdotis.

Eccleſiam tuam: morbos animarum ſanent:
onera populi curæ ſuæ comiſſi utiliter portent:
Tibi placando nunquam non ſtudeant: in ſpi-

ritu humilitatis, & in animo contrito Sacris

Altaribus propinquent, & iminentia populo
Hagella conſtanter avertant. Tuam, Domine,
Voluntatem interpretentur. Apoſtolorum ve-
ſtigiis inhærentes, fundandis & firmandis Ec-
cleliis omnem ſolicitudinem tribuant: Fidelis
populi Capita ſint ac Duces, doctrinæ ſequio-
ris hoſtes, Veritatis ſtrenui aſſertores; Bono-
rum omnium deliciæ, improborum terror, op-
preſſorum generoſi Vindices, Renatorum in fi-
de orthodoxa Patres, cœleſtium Veritatum
Prædicatores, in bello adversùm Stygias, po-
teſtates Anteſignani, Exempla bonorum ope-
rum, Regula Virtutum, credentium Norma;
ex S. Proſpero, àùt ſupra Conſideratione prima.

Simus, Evchariſtice Eſu, Rex & Pontifex
noſter! Simus nos Sacerdotes tui per gratiam
tuam, Eccleſiæ tuæ ſanctæ Ornamentum, per
quos illa ſplendeat illuſtriùs: ſimus columnæ
fortes, quæ multitudinem credentium robore
invicto ſuſtineant: Sanctæ Civitatis portæ ſi-
mus patentes, per quas ingrediantur, qui hæ-
reditatem capiunt ſalutis: ſimus fideles Clavi-
geri, Diſpenſatores boni, Mediatores proficui,
ut hæc omnia propenſius exequentes in gra-
tiarum ſemper actione maneamus, per Te JE-
ſu Chriſte, Rex Gloriæ, qui vivis & regnas in
ſæcula ſæculorum. Amen.

His

luin

AM.

ir N
ptenu

„Ueſeren
rrkacke
( Cm Me

ir lun
Ehumm)
4 tenn
ti
lercord
keigne
anrke6
Verain
In, Aelli⸗

Algere 1

uenon

ti.

Dninnmnn l
niire
kulenmtei
imn nnrio
Lifinente Non
t lum Don
Mololonn
lsAtrwnde
en Nhont: N
ed onielet
ialenres, N
Chorun enoy,
GNemonum n
linn ſerutn
ſeun bis
Nhboonmd

Cetendon Norm ⸗

Mruine nint

,Nero
Owawentuo
r ons coln
kecentumm
eCwiats pon
getuarar,l
Prns kucdes
Melinoresii
cecnenel
Ahenmig
gi ſiitign
4

Ordinatio Presbyteri Triduo expenſa. 117

His in ſilentio cum tenerrimæ gratitudinis ſenſu pau-
liſper inhæretur.

Attexere hic juvat ex Pontificali Romano Ordina-
tionem Presbyteri, ut piæ lectioni, aut meditationi quan-
ſoque ſerviat, cui utrique hoc triduo impenditur.

Ordinatio Presbyteri.

Diéto in Miſſa Traltu &c. Archidiaconus
præſentat Ordinandos Pontifßici dicens:

„ Reverendiſſime Pater, poſſlulat Sancta
„ Mater Eccleſia, ut hos præſentes Diaconos
„ d onus Presbyterii ordinetis. Et Pontifex
„interrogat, dicens: Scis illos eſſe dignos? Re-
„ ſpondet Archidiaconus: Quantum humana fra-
gilitas nôſſe ſinit, & ſcio, & teſtificor, ipſos
„ Eſſe caos ad hujus onus Officii. Pontifex
„ dicit: DEO gratias. .
Reſlexio. Animadvertamus primèòy, quanta
ſolicitudine utatur Sancta Eccleſia in colla-
tione Sacrorum Ordinum: Univerſos Chriſti
Fideles toto terrarum orbe diffuſos jejunare
triduò jubet in quatuor anni temporibus, ut
Divina Miſericordia dignos ſibi Altarium Mi-
niſtros benigné concedat. Ipſamet probat,
quantum poteſt, & explorat, an digni ſint tan-
to munere, qui ad id aſpirant. Tot ſubin cæ-
remonias auguſtas & ſanctas adhibet, ut facilè
ſit intelligere, quanti ſua intereſſe credat, ido-
neos Sacerdotes ad ſumæ Dignitatis faſtigium
promoveri. Notemus ſecundò, ſanctam Eccle-
H 3 ſiam

—+☛

—0

11

8 Ordinatio Presbyteri

2-

ſiam nulla honoris facta mentione, de onere
ſolumodo loqui, cujus formidandam ſanè mag-
nitudinem in ſe ſuſcipiunt, quotquot Presby-
teri ordinantur. Quare nolimus extolli ob Dig-
nitatem, cui obligationum graviſſimarum pon-
dus imenſum conneéctitur: Timere igitur nos
decet, non inflari. .

Et annuntiat Pontifex Clero & populo ditene:
„ Quoniam, Fratres Chariſſimi, Rectori na-
vis, & navigio deferendis eadem eſt vel ſe-
curitatis ratio, vel comunis timoris; par
eorum debet eſſe ſententia, quorum cauſa

communis exiſtit. Neque enim fuit fruſtra

à Patribus inſtitutum, ut de electione illo-
rum, qui ad Regimen Altaris adhibendi ſunt,
conſulatur etiam populus: quia de vita &
converſatione præſentandi, quod nonnun-
uam ignoratur à pluribus, (citur à paucis,
neceſſe eſt, ùt faciliùs ei quis obedien-

tiam exhibeat Ordinato, cui aſſenſum præ-

buerit Ordinando. Horum ſiquidem Dia-
conorum in Presbyteros, auxiliante Domi-
no, Ordinandorum Converſatio (quantum
mihi videtur) probata & DEO placita exi-
ſtit, & digna (ùt arbitror) Eccleſiaſtici ho-
noris augmento. Sed ne unum fortaſſe, vel
paucos aut decipiat aſſenſio, vel fallat affe-
tio, ſententia eſt expetenda multorum. Ita-

que quid de eorum actibus, aut moribus

noveritis; quid de merito ſentiatis, libera
voce pandatis; Et his teſtimonium Sader-

dotii magis pro merito, quàm affectione ali-

5 Ua

u tituts
n NS
ntich
morlt
i. Den
etle
SOrin
Knorbn
Im corſn
Niid Koe
Muuſt
5

S

Airten
Eelinin,
uin

nen

ſhi

ſentione et⸗
dancan nit
gotanoee
Imneſtoliobn
Nmiinmumg

IUmgeigtar

mlntte
hiir, Reönn
Csetinel ſe
Pns trone,
ng glanmnea

Ne eninfitfol
tte eltore ſo⸗

Er incl
g ctur n
selgusdei
eni aenumg
tun (utend
aurlame
ettio (unn
Dr0 ene
0) Tocefatii
eunumtörah,
Node Ur⸗
endamolhonn
üng r⸗
eito nb
teſinmim 4

GCi,,
8 4

Triduò expenſa. 119

„„ qua tribuatis. Si quis igitur habet aliquid
„ Contra illos, pro DEO, & propter DElIM,
„ Cum fiducia exeat, & dicat; verumtamen
„ memor ſit conditionis ſuæ.
Reflexio. Denuo videre hic licet, quàm cau-
tè procedat Eccleſia in tanti momenti negotio,
quale eſt Ordinatio Sacerdotum, ita ut ſuper
vita & moribus eorum Clerum pariter ac po-
pulum conſulat, quæ cautela juris eſt antiquis-
ſimi ab Apoſtolorum Inſtitutione derivati.
Poſtea Pontifex, facta aliqua mora, convertens ſer-
monem ſuum ad Ordinandos, admonet eos, dicens:
„ Conſecrandi, Filii Dilectiſſimi, in Presby-
„ teratis officium, illud digne ſuſcipere, ac
,„ ſuſceptum laudabiliter exequi ſtudeatis. Sa-
„ Cerdotem etenim oportet ofſerre, benedice-
„ Te, præeſſe, prædicare, & baptizare. Cum
„ magno quippe timore ad tantum gradum aſ-

„ cCendendum eſt, ac providendum, ut Cœ-

„ leſtis Sapientia, probi mores, & diuturna
„ Juſtitiæ obſervatio ad id electos comendent.
„ Unde Dominus præcipiens Moyſi, ut ſeptua-

„ ginta Viros de omni Iſraél in adjutorium

„„ſuum eligeret, quibus Spiritůs Sancti dona
„ divideret, ſuggeſſit: quos tu néſti, quòd ſenes
„ populi ſunt. Vos ſiquidem in ſeptuaginta Vi-
„ ris & ſenibus ſignati eſtis; ſi per Spiritum
„ ſeptiformem, Decalogum Legis cuſtodien-
„ tes, probi & maturi in ſcientia, ſimiliter &
„ Opere eritis. Sub eodem quoque Myſterio,

„ & eadem figura in Novo Teſtamento Do-

„ minus ſeptuaginta duos elegit, ac binos an-
. H 4 „„ tG

.

120 Ordinatio Presbyteri

33
93
93
39
32

29⁹

23
33
99
33

2959

99
95
93
39
995
25
33
35
93
59
99
53
39
93
95
33
95

te ſe in prædicationem miſit; ut doceret
verbo ſimul & facto, Miniſtros Eccleſiæ ſuæ
fide & opere debere eſſe perfectos; ſeu ge-
minæ dilectionis DEl ſcilicet & proximi Vir-
tute fundatos. Tales itaque eſſe ſtudeatis,
ut in adjutorium Moyſi, & duodecim Ape-
ſtolorum, Epiſcoporum videlicet Catholi-
corum, qui per Moyſen & Apoſtolos figu-
rantur, digne per gratiam DEl eligi valea-
tis. Hac certè mira varietate Eccleſia San-
cta circumdatur, ornatur, & regitur; cùm
alii in ea Pontifices, alii minoris Ordinis Sa-
cerdotes, Diaconi, & Subdiaconi, diverſo-
rum Ordinum Viri conſecrantur; & ex
multis, & alternæ dignitatis membris unum
Corpus Chriſti efficitur. Itaque, Filii dile-
Stiflimi, quos ad noſtrum adjutorium fra-
trum noſtrorum arbitrium conſecrandos e-
legit, ſervate in moribus veſtris caſtæ & fan-
ctæ vitæ integritatem. Agnolcite, quod a-
gitis; imitamini, quod tractatis; quatenus
mortis Dominicæ Myſterium celebrantes,
mortificare membra veſtra à vitiis & con-
cupiſcentiis omnibus procuretis. Sit do-
Srina veſtra ſpiritualis medicina populo
DEI; ſit odor vitæ veſtræ delectamentum
Eceleſiæ Chriſti; ut prædicatione & exem-
plo ædificetis Domum, id eſt, familiam DEI,
quatenus nec nos de veſtra provectione, nec
Vos de tanti Officii ſuſceptione damnari à
Domino, ſed remunerari potius mereamur.
Quod Ipſe nobis concedat per gratiam ſuam.

Amen. Refte-

en M
Anlöcen
zlümg:
beinolt
vuheti
ceuin d
rymrue
Aen
uVon
innn;
läwnin
omnnpicen
En
P

Eiubedn
DXene
lishkan
Eethe⸗
lem
Endkan
nſeknneih
„NLE D
Nens, .

6

lt, er
g bockelei
aicdos ei
orini
rele ſoceni
Etteen 4
ſlleer nrt
Knelalcsig
nl iinde
ete ockſace
Ernin er
ri Oins
llacnnz Cerd⸗
CuIII; Cc
6merhrsmnon.
lugn, Nicle

N Ncuoran n.

l hſecrmcee⸗
rosate Al
golete let
chts: guet
lum celebuns
retk. K6
wedeim o
Sdecanen
onione r⸗
eheniium
n elime
epionenm
–
ſeün 4

Tridus expenſa. 121

Reflexio. Duo præcipuè ſunt, quæ hic Ec-
cleſia nobis commendavit, cùm Sacerdotes or-
dinati fuimus: primum, ut meminerimus ſem-
per Officii noſtri, quod functiones quinque pri-
mario complectitur, his vocibus expreſſas: O-
portet enim Sacerdotem offerre, benedicere,
præeſſe, prædicare, & baptizare. Alterum, ut
intelligeremus, ad tanti ſublimitatem Officii
inſigni Virtutum, exemplaris Vitæ, ac Doctri-
næ apparatu; egregia prælertim Dilectione
DEI & proximi inſtructos eſſe oportere, vitia
& concupiſcentias omnes conſtanter mortifi-
cando. Quia verò maximi hæc momenti re-
putanda ſunt, jubet Eccleſia, dictis Litaniis ma-
joribus invocari omnes Sanctos, ut ſuis pre-
cibus adſint, quò Spiritum Sacerdotalem toto
pectore concipiant Ordinandi.
Sub Litaniarum finem ſtans cum mitra & baculo
dicit Pontifex.
„ Ut hos Electos bene Tdicere digneris.
„»„ R. Te rogamus, audi nos.
59 IIt hos Electos bene dicere, & ſancti fi-
„ Care digneris.
„ BN. Te rogamus, audi nos.
„ Ut hos Electos bene-† dicere, ſancti ficare,
„ & conlſeerare digneris.
„ B. Te rogamus, audi nos.

Expletis Litanüs ſtans cum mitra dicit:
„ Oremus, Fratres chariſſimi, DEIIM Pa-
„ trem Omnipotentem, ut fuper hos famulos

122 Ordinatio Sacerdotis

„ ſuos, quos ad Presbyterii munus elegit, cœ-
„ leſtia dona multiplicet, & quod Ejus digna-

„ tione ſuſcipiunt, Ipſius conſequantur auxi-

„ lio. Per Chriſtum Dominum noſtrum.
„ B. Amen.
Reflexio. En! quanto ardore Sancta Mater
Eccleſia DEOD commendat per Eſum Chri-
ſtum, quos ad Sacerdotium promovere inten-
dit. Nihil non agit, ut tantum negotium ad
finem ſalutarem perducat. .

pontiſex, depoſitäà mitrà, converſus ad Altare,
dicit:
„ Oremus. Et Miniſtri: Flectamus genua.
„ B. Levate.
Et mox converſus ad Ordinandos, dicit:
„ Exaudi nos, quæſumus, Domine DEUS
„ noſter, & ſuper hos famulos tuos bene di-
„„ Ctionem Sancti Spirits, & gratiæ Sacerdo-
„ talis infunde Virtutem; ut, quos tuæ pie-
„ tatis aſpectibus offerimus conſecrandos, per-
3 Peru muneris tui largitate proſequaris.
er Dominum noſtrum Eſum Chriſtum Fi-
„ lium tuum, qui tecum vivit, & regnat in u-
„ nitate ejusdem Spirits Sancti DEus. „ Tum
extenſis manibus ante pectus dicit:

„ Per omnia ſæcula ſæculorum.
„ V. Amen.
„ V. Dominus vobiſcum.
„ N. Et cum Spiritu tuo.
„ V. Sur-

kE
1
„5. 0r
.
ored
nne
Eez de
Uene
OUowron
,früruni

. Uuc⸗
Ung hſe
imdrs,
Mmenn

l tni oe
ins il 0

nunns et
NEdvantur
n dotrun.

e n Mie
er lm (hr
iowortteinte
um neöum,

iſr A A
Lhmns en

luy dit.
,Domie
0s tos berft
geie do⸗
lt, osuſ
Onlecrantode
e proſelin
um Chrikkmn
iEtegnatht
NCii,1
1:
loran.

995

93
995
35
33
33
593
99
23
23
55
53
25
33
79
35
35
35
35
23
25
29
35
29
25
5

„.*

Tridus expenſa. 123

„ V. Surſum corda.
„ B. Habemus ad Dominum.

V. Gratias agamus Domino DEO no-
1O. 4

„ B. Dignum & juſtum eſt.

„ Verè dignum & juſtum eſt, æquum & ſa-
lutare, nos tibi ſemper, & ubique gratias a-
gere, Domine ſancte, Pater Omnipotens,
æterne DEus, Honorum Auctor, & diſtri-
butor omnium dignitatum; per quem pro-
ficiunt univerſa; per quem cuncécka firman-
tur, amplificatis ſemper in melius naturæ
rationalis incrementis, per ordinem congrua
ratione diſpoſitum. Unde & Sacerdotales
gradus atque officia Levitarum, Sacramen-
tis myſticis inſtituta creverunt: IIt cùm
Pontifices ſummos regendis populis præfe-
ciſſes, ad eorum Societatis & operis adju-
mentum, ſequentis Ordinis Viros, & ſe-
cundæ Dignitatis eligeres. Sic in Eremo
per ſeptuaginta Virorum prudentium men-
tes Moyſi Spiritum propagaſti, quibus ille ad-
jutoribus uſus, in populo innumeras multi-
tudines facilé gubernavit. Sic & in Elea-
zarum, & Ichamarum filios Aaron paternæ
plenitudinis abundantiam transfudiſti; ut
ad hoſtias ſalutares, & frequentioris officii
Sacramenta miniſterium ſufficeret Sacerdo-
tum. Hac Providentia, Domine, Apoſtolis
Filii tui Doctores fidei Comites addidiſti,
quibus illi orbem totum ſecundis prædica-
„ tionibus

124 Ordinatio Presbyteri

„ tionibus impleverunt. Quapropter infirmi-
tati quoque noſtræ, Domine, quæſumus, hæc
adjumenta largire; qui quantòô fragiliores
ſumus, tantòô his pluribus indigemus. Da,
quæſumus, Omnipotens Pater, in hos famu-
los tuos Presbyterii Dignitatem; innova in
viſceribus eorum Spiritum Sanctitatis; ut
acceptum à Te ſecundi meriti munus ob-
tineant, cenſuramque morum exemplo ſuæ
converlſationis inſipuent. Sint providi Coo-
peratores Ordinis noſtri; eluceat in eis totius
forma juſtitiæ, ut bonam rationem diſpen-
ſationis ſibi creditæ reddituri, æternæ bea-
„titudinis præmia conſequantur.

Quod ſequitur, legit ſubmiſſa voce, ita tamen, ut 2
circumſtantibus audiri poſſit.
„ Per eundem Dominum noſtrum JESIIM
„ Chriſtum Filium tuum, qui tecum vivit, &
„ regnat in unitate ejusdem Spiritůs Sancti
„ DEus, per omnia ſæcula ſæculorum.
„ B. Amen.
Reſlexiv. Spiritum Sanctitatis, & totius for-
mam juſtitiæ pro ſuis Sacerdotibus poſtulat
Eccleſia: Cur Spiritum Sanctitatis? Plus eſt
Spiritus Sanctitatis, quàm ſola Sanctitas; ſicut
majus aliquid eſt e. g. Spiritus timoris Domi-
ni, quàm timor Domini: Spiritum Sanctitatis
habet, qui non ad horulam, non tranſeunter,
ſed cum firmitate, ſtabiliter & ſolidè ſanctus
eſt. Et hanc minime vulgarem, exquiſitam,

ſublimemꝗue Sanctitatem ab Altarium Niinn⸗
r1S

9²

99

Pire
onn
Dnn
oum
iwer
hunn
Prünt o

niſe ⸗
nult
:
Kre
ech⸗

eiſe e
Untzinel
ilet ih
I

un ner

i.

Dopterinm
Oleſümtotr
nd faglſor
lbenne, De
tinhosumt.
Gen imnoyan
ndnlltts,
deri nunns r
mnenempol
Er wti,⸗
Uetteptmeis
Nonen Apen
i; arnr ber
r.

titannt
okmn M
tun ſiihl
Hirtls An
Clorum.

Etwtign⸗

Uorbus pollr

Pnis! Doe
dinis ii
Einorsr.
tumdnlin
Non umln
E Neel

ſra
uta

Tridus expenſa. 12 5

ſtris jure exigit Eccleſia ob Muneris altiſſimi,
quo funguntur, plus quàm Angelicam, & fer-
mée Divinam præcellentiam. Exigitur ab ipſis
totius forma juſtitiæ: non ſufficit tam excelſo
radui vulgaris, aut dimidiata pietas; nec ſuf-
Rci mandatorum qualiscunque obſervatio:
requiritur completa juſtitia.
Pontifex ſedet, acceptà mitraà, & ſtolam cuivis Or-
dinando per modum Crucis aptat ante pectus, di-
cens:
„ Accipe jugum Domini; Jugum enim ejus
„ ſuave eſt, & onus ejus leve.
Reflexio. Crucem Domini portare hic jube-
mur, ac meminiſſe, vitam laborioſam eſſe vi-
tam Sacerdotis; non otio, aut comodis inten-
tam. Inſinuatur autem præterea, Crucem no-
ſtram unctione haud carituram; quin imo
vitam verè beatam/nos jam hic in terris actu-
ros, ſi jugum Domini ſuave & onus leve, Cru-
cem videlicet ipſius ferre poſt Eum ſtudueri-
mus.

Poſtea imponit cuilibet Caſulam ſuper humeros com-
plicatam, & antrorſum dependentem, dicens:

„ Accipe Veſtem Sacerdotalem, per quam
„„ Charitas intelligitur; potens eſt enim DEus,

„ Ut augeat tibi Charitatem, & opus perfe-
,, Gtum. ⸗

„ N. DEO gratias
Surgit Pontifer ſine mitra, & omnilbus genuſiecten-
tibus, dicit:
„ DEus

2,
tudinis Chriſti, in die juſti & æterni judi-

126 Ordinatio Sacerdotis

93
23
33
95
23
9²
93
2⁹
39
99
33
33
23
35
33
22
39

—

3
25
35
95
25
25
95

„ DEus Sanctificationum omnium Auctor,
cujus vera conſecratio, plenaque benedictio
eſt: Tu Domine, ſuper hos famulos tuos,
quos ad Presbyterii honorem dedicamus,
munus tuæ benedictionis infunde; ut gra-
vitate actuum, & cenſura vivendi probent
ſe Seniores; his inſtituti diſciplinis, quas
Tito & Timotheo Paulus expoſuit; ut in
lege tua die ae nocte meditantes, quod le-
gerint, credant; quod crediderint, doceant;
quod docuerint, imitentur; Juſtitiam, con-
ſtantiam, miſericordiam, fortitudinem, cæ-
terasque virtutes in ſe oſtendant; exemplô
præbeant; admonitione confirment; ac
purum & immaculatum Miniſterii ſui do-
num cuſtodiant; & in obſequium plebis
tuæ, panem & vinum in Corpus & San-
guinem Filii tui immaculata benedictione
transforment; & inviolabili charitate in
Virum perfectum, in menſuram ætatis pleni-

cii DEl conſcientiâ purâ, fide vera, Spiritu
Sancto pleni refſurgant. Per eundem Do-
minum noſtrum Eſum Chriſtum Filium
tuum, qui tecum vivit, & regnat in unita-
te ejusdem Spiritüs Sancti DEus, per om-
nia ſæcula ſæculorum.
„ NB. Amen.
Reflexio. Nihil vulgare à ſuis Sacerdotibus

expectat Eccleſia: Virtutum omnium plenitu-
dinem deſiderat, & incrementa in perfectione

Sacerdotali continua. Iſtud obtinere à DEO

per

lenr N

üluri
1 pine

Chnth

Gr Cnet

1unith
unit e
,Cdken
Inin mnm
Mmter

Annlper
llteſil
linttt
EI D
inlind
ſmn an i
9 lul D

hehot

6

mion inhn
ige bexetſen
Snimulos n
en elſennn.
ünte; ugn
ſbent poen
Uthins,gu
enblikz u
ftmnez aotb
Ucernd cooen
Altin an
Unituciten er.
unt, ernn
went,
fuilceii düdo⸗
Reenun den⸗
Copns E
tn benedicior
li charlat
m etnspei
neni
e rern i
et ennden ,
Critum Hr
Iegan in un⸗
ens Ner e

is Greri⸗
hConimn i
Ctl Frin
chnil

7

Tridus expenſa. 127

per Eſum Chriſtum orando nititur; & ut in
re tanta precum ſuarum effeétum conſequatur
certiùs, Divinum Spiritum, Sanctitatis omni-
genæ largitorem implorat, quando hymnum
Veni Creator Spiritus, pro ultima præparatione
ad Ordinationem Sacerdotalem pie dici jubet.

Dicto primo Verſu ſedet Pontiſex cum mitra, &
depoſitis Chyrothecis, Annulébque reaſſumpto, ſingulo-
rum Sacerdotio initiandorum manus oleo Catecbumeno-
rum inungit per modum Crucis, dicens:

„ Conſecrare, & ſanctificare digneris, Do-
„ mine, manus iſtas per iſtam unétionem, &
„ noſtram benedictionem.
.„ . Amen.

Pontifex producit manu dextra ſignum Crucis ſuper
manus illius, quem ordinat, & proſequitur.
„ Ut quæcunque benedixerint, benedican-
„ tur, & quæcunque conſecraverint, conſe-
„ Crentur, & ſanctificentur, in Nomine Domi=-
„ ni noſtri Eiu Chriſti.
Et quilibet Ordinandus reſpondet: Amen.

Reſlexio. Quàm ampla poteſtas benedicendi,
& conſecrandi per hæc Epiſcopi verba Sacer-
doti ad Chriſti, & Eccleſiæ mentem confertur!
Sed quid juvabit benedixiſſe, niſi fuerit ipſe-
met per vitæ integritatem Benedictus?
Tunc ſingulis tradit calicem cum vino, & patenam
ſuperpoſitam cum Hoſtia, illique & cuppam calitis, &
patenam ſimul tangunt, Pontifice ſingulis dicente:
„ Accipe poteſtatem offerre Sacrificium Deo,
„ Miſſas-

12⁸⅝ Ordinatio Sacerdotis

„ Miſſasque celebrare, tam pro vivis, quàm pro
„ defuncétis, in Nomine Domini.
„ N. Amen. .
Reflexiv. Hic datur poteſtas, quæ nec An-
gelis eſt conceſſa; poteſtas altiſſima, & planè
divina conficiendi Corpus & Sanguinem Do-
mini noſtri Eiu Chriſti: Confertur honor ho-
norum, & Dignitas Dignitatum. Hic impri-
mitur Character indelebilis, qui Sacerdotes,
ſive in Cœlo fuerint, ſive inter dæmones arſe-
rint, æternùm ſignabit; illos cum ineffabili glo-
ria; iſtos cum turpiſſima ignominia.
Canitur à Choro ultimus verſus tractüs, ſeu ſe-
quentiæ: legitur & canitur Evangelium. Lecto Of-
ſertorio, ſedenti cum mitra Pontißici offeruntur a ſingu-
lis candelæ ardentes, & oſculatur unusquisque manum
Epiſcopi. Pergitur in Miſſa, dicuntq, omnia oum
Pontiſice Presbyteri ordinat: ex libro Miſſalis, quod
unusquisque genuflexus ante ſe habet. Ipſa verba Con=
ſecrationis unà cum Iplo ſimul proferunt eodem mo-
mento. Sic pergitur uſque ad Communionem, ante
quam Diaconi & Subdiaconi tantàùm ſubmiſſa voce te-
citant Confiteor DEO &c.
Et Pontifex verſus ad eos dicit intelligibili voce
Milſereatur &c. Indulgentiam &c. quæ omnia
omittuntur, ſi ſoli ordinati fuerint Sacerdotes, quia
concelebrant Pontifici. Singulos dein communicat,
dicens:
„ Corpus Domini noſtri Eſu Chriſti cuſto=
„ diat te in vitam æternam.
Quilibet reſpondet: Amen.
Et

ljunn
,Reſcue
o nn
Uin, A
Mrſni
AUrn n
mm
ehzglu
WImi
1 kaie
Iuliwv,

ae
len
ouhr
1
lech le
4
hm
enne
Au
liinen
unn litle
iſcn in
n lun

ner le

viris In
. nn
l

Unr ner ,
Aunimn )
Nkren honort
m Hrim
1 Werlin
ercdanoneiz
dun befil
Omidi,
nt, ſuſe

mmn ſ
ginn nan
NNuntg Mn
n ANſis
1. Muntd
lſcnn emn
Cimnmninen
n niſtane

or nelpein
n E aues
i Aelith
e Uin nnn

nüs
n.

lmn. Lifn.

Tridus expenſa. 129

Et priusquam Communionem ſumat, oſculatur ma-
num Pontificis &c.

Omnibus communitatis Pontifex patenam extergit
ſuper calitem, abluit ſuper eum digitos; ſumptaque
ablutione & lotis manibus in Cornu Epiſtolæ incipit
ſequens Reſponſorium, quod à ſeptuageſima uſque ad
Paſcha dicitur, ſine Alleluja.
„ Jam non dicam vos ſervos, ſed amicos
„ meos, quia omnia cognoviſtis, quæ opera-
„ tus ſum in medio veſtri, Alleluja.
„ * Accipite Spiritum Sanctum in vobis Pa-
„ raclitum;
» * IIle eſt, quem Pater mittet vobis, Alle-
luja. .
„ V. Vos amici mei eſtis, ſi feceritis, quæ
„ ego præcipio vobis.
„ * Accipite Spiritum Sanctum in vobis Pas
„ raclitum.
„ V. Gloria Patri, & Filio, & Spiritui San-
„ * IIIe eſt, quem Pater mittet vobis, Al-
„„ leluja.
Reflexio. In amicorum numerum Sacerdos
hic adlegitur, quæ gratia inſignis & ſolatium
præbeat, & ad ſanctè vivendum efficaciter
ſtimulet, ſumamque gratitudinem ingeneret.
Proſfitentur deinde Ordinati Presbyteri filem; quam
prædicaturi ſunt, dicendo Symbolum Apoſtolorum, Cre-
do in DEum, Patrem Omnipotentem &c.

R. P. Dufrene Exercitia. I Sedei

130⁰ Ordinatio Sacerdotis

Sedet Pontifex cum mitra ante medium Altaris, &
unponens ambas manus ſuper capita ſingulorum coram
ſe flectentium, dicit cuilibet:“
„ Accipe Spiritum Sanctum, quorum remi-
„ ſeris peccata, remittuntur eis, & quorumre-
„ tinueris retenta ſunt.
Reflexiv. Nimis honorati ſunt, ampliſſima
hac poteſtate, Sacerdotes Amici tui, DEus! ni-
mis confortatus eſt Principatus corum.
Deinde explicans Caſulam ſuper humeros complica-
tam, dicit:
„ Stolâ innocentiæ induat te Dominus.
Reflexio. Innocentiam induat, oportet, qui
cum innocentiſſimo Agno quotidie eſt verſa-
turus, Eumꝗque immolaturus, & pro peccatis
populi deprecaturus.
Promittitur ſubin reverentia, & obedientia Pontiſi-
ci Ordinario, aut Prælato; quo facto Pontifex tenens
manus cujuslibet Ordinati inter ſuas, oſculatur unum-
quemque, dicens:
„ Pax Domini ſit ſemper tecum.
Et ille veſpondet: Amen.
Pontifex ſedens cum mitra, & baculo admonet eos,
dicens:
„ Quia res, quam tractaturi eſtis, ſatis pe-
„ riculoſa eſt, Filii dilectiſſimi, moneo vos, ut
„ diligenter totius Miſſæ Ordinem, atque Ho-
„ ſtiæ conſecrationem, ac fractionem, & Com-
„ munionem ab aliis jam doctis Sacerdotibus
, diſcatis, priusquam ad celebrandum acce-

Surgens

Kolern
gle
RO
helhee
Mre⸗
Mentn

Pinis
J (
Aink
ucr
nots
5 elc,
uentiz
Nnr, n
faüch, Uun

ie

Nulimn Ann
1,ſllelnmn

lonm n
bKgnoren

ſrt, melt
nim Mew!
umeuun.
y huenn n⸗

teeDoming
nt chonen

locle tei⸗

Cnſeeen

Sleterue
ſchn Duntſern
ſu, iglumn

tecum.

lute AAnit

eni elln
ſoiswonente
OCgenune⸗
elionent
cochs Ktti
Ccelnmmn

Tridus expenſa. 131

Surgens benedicit genuflexis:

„ Benedictio DEI Omnipotentis Paptris,
3, & Fi-Plii, & Spirits 1 Fanct deſcendat ſuper
„ Vos, ut ſitis benedicti in Ordine Sacerdo-
»» tali, & offeratis placabiles Hoſtias pro pec
„„ catis atque offenſionibus populi Omnipo-
„ tenti DEO, Cui eſt honor, & gloria per om-
„ nia ſæcula ſæculorum.
„ NB. Amen.

Pergitur in Miſſa: dicitur Communio, & Poſtcom-
munio;: Benhedicamus; vel Ite Miſſa eſt; Sit No-
men Domini benedictum &c.

Tum ſedet & alloquitur Ordinatos ſub his verbis:

5, Filii dilectiſſimi, diligenter conſiderate Or-
„ dinem per Vos ſuſceptum, ac onus humeris
„ veſtris impoſitum; ſtudete ſancte & religio-
„ S vivere, atque Omnipotenti DEO place-
re, ut gratiam ſuam poſſitis acquirere, quam
„ ipſe vobis per ſuam Miſericordiam conce-
„ dere dignetur.

Injunguntur Ordinatis dicendæ tres Miſſe, & lecto
dein Sanäéti Joannis Evangelio, abſolvitur Sacrum.

Reflexio. En! quàâm operosèe, quot præmiſſis
precibus, jejuniis, cæremoniis ſacris & augu-
ſtis ad ſanctum Presbyteratůs Ordinem pro-
moveamur. Audivimus, quales deſideret ha-
bere Sacerdotes Sancta Eccleſia, innocentes;
devotos, zeloſos, induſtrios, omnium Virtu-⸗
tum ornamentis cricumdatos. Iſta verò ut
conſequamur, nunquam obliviſcamur admo-
I 2 nitionis

132 Orgdinatio Sacerdotis Tridubs expenſa.

nitionis ultimo loco, Eccleſiæ nomine, ab E-
piſcopo nobis datæ.

„Filii dilectiſſimi, diligenter conſide-
„ rate Ordinem per Vos ſuſceptum, ac
„ onus humeris veſtris impoſitum. ,„ Con-
ſiderate faſtigium: Conſiderate periculum:
Conſiderate obligationum pondus gravis-
ſimum. „ Studete ſanété & religiosé vi-
vere, atque Omnipotenti DEO placere & c.,„
Non ſufficit vobis in tam ſublimi gradu poſi-
tis mediocre virtutis ſtudium: ad ſanctam &
religioſam vitam contendite: immaculatos Vos
er omnia exhibete, ut ſecuri olim coram ven-
turo Judice, DEO ac Domino Veſtro, compa-

rere valeatis.

Reflexio. In pugnam contrahamus omnia,
& totam Ordinationem noſtram ad geminum
Caput juxta Epiſcopi monitum revocemus.
Primò, conſideremus frequenter, & diligenter
Ordinem ſuſceptum, & onus humeris noſtris
impoſitum. Secundò, ſtudeamus ſancte & reli-
iosè vivere; quæ duo capita ſedulò exequen-
tes, Sacerdotum Apoſtolicorum conſor-
tio merebimur olim aggre-
gari.

()

Index

Aim 5

inm en/
ſict mlen
1
Dlirinl

1

l
lnt
lu
Miar
A
llolt .
de
Id de
nd

Cl

e en

le.

2 onind

lener on
iemm
lm, (
en l
h n
En niga⸗
Nr
itin m
n: AN
zimmmenhtos
lolncvumre
DVehocnc

rdumms on
Krun En
nitun teron
en & El
s Humeran
Inns lnc
inletalderen
Cicorumn con
ln aggre⸗

.

Index Materiarum. 13

Index
Materiarum
Tridui primi.
Dies J.
Finis primus Sacerdotis, obſequium DEI

non vulgare.
Conſideratio I.

Sanctorum Pattum ſenſa de Status Sceeldge; ſubli-
mitate expenduntur. Pag. 3.
Meditatio I.
De Inſtitutione Sacerdotii. 15
Lectio I.
Actuum Apoſtolorum Caput primum. ℳ9
Examen I.
An DEO ſerviam ùt Sacerdos? 2²
Meditatio II.
De Status Sacerdotalis Eminentia ſingulari. 32

Dies II.

Finis ultimus Sacerdotis Major DEI Glo-
ria & ſalus æterna.

Conſideratio II.
De Vocatione ad Statum Sacerdotalem. 37

I 3 Medi-

134 Index Materiarum.

Meditatio III.
DEI & 7Eſu Chriſti Major Gloria, ſcopus Sacerdo-
tis prior. 4 5
Lectio II.
De Imitatione Chriſti libri quarti caput quintum. 50
Examen II.

u tendant meæ Sacerdotis cogitationes, verba &
opera. 52

Meditatio IV.

Salus eterna omni ſtudio procutanda, ſcopus Sacerdotis
6

poſterior. .
Dies I.

Media Sacerdoti ad finem nobiliſſimum

ſervientia.
Conſideratio III.
Felicitas Sacerdotis fini ſuo intenti. 67
Meditatio V.
Medium Mediorum 7Eſus Chriflus. 79
Lectio III.
S. Ignatius Martyr. 97
Examen III.
Quomodo atar mediüis? 100

Meditatio VI.
Quid exigat mediorum Sacerdotalium multitudo, &
præſtantia? 110
„QO. A. M. D. G.

TRI-

.

I
1 ſmne he

ht intn
.

N

PECCATUM
SACERDOTIS

8 0,1
— 4 ſt

„ Nanm 3
unn ün ele
1 nin
Am Nr
uinin 1
Uuni⸗
unnſer .
Mnihn
Mtuhen
eren
Ali nn

(0 * 137
Triduum II.

Peccatum Sacerdotale gran-
de nimis Triduô expenſum.

Dies I.

Peccatum grave Sacerdotis grande
nimis.

Conſideratio I.

Sanctorum Patrum ſenſa de gravitate pec-
cati Sacerdotalis expenduntur.

I.

Uomodocunque tandem, & quocunque
ſub aſpectu in mentis oculos incurrat

peccatum grave, ſemper monſtrum eſt
abominandum, execrabile, infinitis odiis è mun-
do, ex hominum cœtu, ex omnium animis e-
liminandum: Nunquam tamen & nullibi appa-
ret monſtroſius, aut horribilius, aut magis exe-
crandum, quàâm in perſona Sacerdotis, quem
Dominus noſter Eſus Chriſtus ſacroſanctis Al-
taribus Miniſtrum dedit. Quatuor præcipuè
ſunt gradus horroris, monſtroſitatis, & malitiæ,
in quibus peccatum grave Sacerdotis delictum
hominis laici, plus quàm dici poſſit, aut cogi-
tari;

„

138 Peccatum Sacerdotis

tari, quodammodo infinities ſupergreditur.
Primò, habet Sacerdos præ Laico regulariter
plus luminis; igitur & peccatum iplius plus
habet protervæ, ac petulantis malitiæ. Secun-
dèò, ſingularium gratiarum uberiore affluxu
gaudet Sacerdos, Major itaque, multéque tur-
pior illius ingratitudo. Tertiè, ſtat Sacerdos
in faſtigio Dignitatis ſupereminenti; ergo lapſu
ruit graviore, & ſupra candelabrum in Eccle-
ſia poſitus ſcandala præbet tantò majora, quò
ſublimiùs ſuper cæteros eſt evectus. uartò,
incumbunt Sacerdoti obligationes ponderofis-
ſimæ, ſumique momenti. Ipſius ergo peccata
ſunt eòô magis peſtifera & noxia, quô plus pro-
deſſe deberet, faciléque poſſet, ſi à malo rece-
dens munere ſuo fungeretur.

II.

JEſus Chriſtus Dominus noſter de Sacerdo-
tibus ita loquitur: Vos eſtis lux mundi; Vos eſis
ſal terræ. * At veròô ſi lumen iſtud converta-
tur in tenebras, quo medio jactura hæc com-
penſabitur? Quis mundum illuminabit, ubi lux
illa defecerit, quam Sacerdos inſtar ſideris ſpar-
ere deberet? Si porrô infatuatum fuerit il-
Ed ſal, quod condiendis, & in plena ſanitate
conſervandis animabus deſtinatum erat, num-
quid non mittetur foras, & conculcabitur ab
hominibus, cûm ad nihilum ultrà valeat? Igno-
rantia, quæ aliàs minuit quandoque peccatum,
in Sacerdote locum vix habet. Oportet il-
lum
* Matth. y.

zlielee
Wr 1
Teet,
a mmiiB
hlrd
en tin
fnni
Wumi
gniein
Nne E
n i tl
Nien h?
mernn
„ N

unnare
Ae e,
14 ſ Ae

1 1rl,

Ppergelin
o teglrte
m ihls N
nlſie las
icte W
enltogwen

In Nrel

eni arolgt
nmin bor
nd nurr
ſells
E oerol⸗
1cgo eae
öNfe.
limdon.

ke de end
Gurii Vul
boc eonren
orn hec
mminril
Kurſceroßt
punun fhen⸗
ſen hun
nrom ettt N
Coneleniu
Umiwdeal;
Ntocleſtiin
ler imm

Conſideratio I. 139

lum ſcire legem DEl, quam & intelligit; quam
declarare aliis & poteſt, & debet; Quando i-
itur peccat, rebellis eſt lumini, caditque in
ipſum graviſſima objurgatio Divi Pauli, qua
in populares ſuos acriter invehitur: Qui ergo a-
lium docec, teipſum non doces: Qui prædicas non fu-
randum, ſuraris: Qui dicis non mœchandum, mæœcha-
ris: Qui abominaris idola, Sacrilegium facis: Qui in
lege gloriaris, per prævaricationem legis DElM.' in-
honoras. Exiſtimas autem hoc, ⁶homo, qui judicas
eos, qui talia agunt, & facis ea, quia tu eſfugies ju-
dicium DEI? * Sanè ex ore tuo judicaberis,
ſerve nequam! juxta Verbum tuum condem-
naberis. Non defuit tibi ſcientia, qua es abu-
ſus: Veritatem agnoviſti, à qua nihilominus
receſſiſti: Sciebas, quid eſſet bonum, & feciſti
malum. Cogitare ſeriò debebas, à peccati
ſordibus abſtinendum illi eſſe, cui ex officio
incumbat ſordes aliorum abſtergere, uti ait
Magnus Gregorius: * Mundus ipſe eſſe à vitüs
debet, qui curat aliena corrigere. Intelligere te
oportuit, quòôd, cùm in Eccleſiæ Corpore My-
ſtico tu ſis oculus, minimam ejus lælionem &

maculam in te multè plus illi afferre doloris

ac detrimenti, quàm vulnus quodcunque in
parte minùs nobili, ac minùs tenera inflictum.
„„ Ipſi (Sacerdotes) ſunt oculi in Corpore My-
55 ſlico totius Eccleſiæ: „ modica macula &
læſio valde nociva eſt in oculo. Lion. Carth.
opuſc. de vita Sacerdot. art. 13. n. 7.

III.
* Rom. 2. 21 ** L. 7. Moral. c. 16. .

140 Peccatum Sacerdotis

III.

Amorem donis metimur: tantum amaris,
quantum beneficiis & multis, & magnis à DEO
cumularis. Eadem gratiarum multitudo &
magnitudo tui quôque in DEUIM amoris men-
ſura eſt, teſte Domino Salvatore noſtro: Quis
ergo eum plus diligit? AKſtimo quia is, cui plus dona-
vit. * Eâdem prorſus decempedâ ingratitu-
dinem metire: tanta hæc eſt, quantus benefa-
ctorum, quæ quis liberali manu accepit, valor
& numerus. Quare nigerrima Sacerdotis gra-
Viter peccantis ingratitudo eſt, quia beneficiis
illum DEus & plurimis & maximis ornavit,
quæ hominum vulgo minimè conceſſit. Te,
Sacerdos, præ mille aliis, gratuitò & imen-
ſa bonitate motus elegit, ut eſſes in Regno
Ipfſius, quod eſt Eceleſia, omnium arcanorum

Arbiter, Miniſter intimus, Amicus, Theſaura-

rius & bonorum ſuorum Diſpenſator, conſti-
tutus ſuper familiam Ejus cum poteſtate am-
pliſſima & perquam honorifica. Sed numquid
non feriunt Sacerdotem ingratum eadem DElI
exprobrantis fulmina, quæ olim in Davidem
à ſua lege diſcedentem contorſit? Tu es ille wir.
Haæc dicit Dominus Pbus Iſrazl: Ego unxi te in Re-
gem ſuper Iſraël, & ego erui te de manu hoſtium:
Bona maxima dedi tibi: Ducem ſuper populum mul-
tum te conſtitui: Et ſi parva ſunt iſta, adjiciam tibi
multò majora. Quare ergo contempſiſti Verbum Do-
mini, ut faceres malum in conſpecltu mes? * An-
tequam

* Luc. qg. * 2. Reg. 12.

4

unrnin
etis:
nende
Womne
ungu
Holen
npmeng
cenel
ſic ie
ls mrn
nontn
(er
Gir n
tenhein
yri
Mang
mtuet
nls
leikonn
Wny in
hſi lnn

lſen ne

igſic
el N
Anmnmenn

,

tun mnn
W
hnhllienco
h mors wer
Ne Uro
gu t
Ppedi unn
Oumduberte
iuehnn
Klentlsgn⸗
gln beretei
ünsonni-
Cllellr de,
tuiind Kier.
eles n eyn
jiumwenonm
icns Ihrlan
enlatct co
n oteſtnn
Ve ongt
um alenbl
Olmin Dimce
t Nalkn
y Mnitt ul
l non n
ſe mln⸗

n o Hiun

enc s 3
ei .

7

Conſideratio I. 141

tequam DEus peccatum Sacerdoti exprobret,
gratias eidem collatas enumerat, ipſamque plu-
res adhuc & majores conferendi promptitu-
dinem declarat, ut tantæ bonitatis, turpiſſimæ-
que ingratitudinis ad invicem facta collatione,
manifeſtiùs appareat ingens peccantis reatus;
& portentola ingratiſſimi Sacerdotis malitia.
Nos omnes hæc tangunt, cùm nemo ſit no-
ſtrům, qui paternæ DEl Bonitatis peculiaria &
luculenta teſtimonia hucusque non ſenſerit.
In partem Regni ſpiritualis Unigeniti Filii ſui
nos vocare dignatus eſt, quod quidem Regnum
lucaico illo & amplius eſt, & nobilius: Ab
oſtis multò magis timendi furore nos libe-
ravit, cùm ſeparare nos à mundo placuit, quàm

cum Davidem è manibus Sauli perſequentis

eripuit. Igitur ad nos non minùs quàâm ad Da-
videm ſpectant verba illa: Quare ergo contempfi-
NRi Verbum Domini, ut faceres malum in conſpectu
meo? „Retribuiſti tu mala pro bonis, ar-
„ guit contra Sacerdotem ingratum Eccleſiæ
„ Jumen Auguſtinus; *„Et retribuit ipſe bo-
na pro malis. Quare non immeritò adversûm
nos ulteriùs conqueritur Divina pietas: Si i-
nimicus meus maledixiſſet mihi, ſuſtinuiſſem utique.
Et ſi is, qui oderat me, ſuper me magna locutus fuiſ-
ſet, abſcondiſſem me forſitan ab eo⸗ Tu verò homo
unanimis, Dux meus & Notus meus, qui ſimul dulces
mecum capiebas cibos; in Domo DEl ambulavimus
cum conſenſu. * Me tibi credideram, in fami-
liarium numero habebam: in Benedictionibus
dulce-
* In Pſal. 102. Pſal. 74., V. 132

„

142 Peccatum Sacerdotis

dulcedinis te præveni, exquiſtè ornavi ac di-
lexi: Tu verò ut hoſtis & proditor contra me
inſurrexiſti! Reus es mortis, & vivus detrudi
mereris ad inferni flammas ob monſtroſiæ in-
gratitudinis peccatum grande nimis. Veniat
mors ſuper illos, & deſcendant in infernum viventes! †
Concluſio metuenda nimis! ſed quæ ex præ-
miſſis ingratitudinis nimiüùm, & ultrà modum
ſceleratæ, cujus turpem & execrandam macu-
lam degener Sacerdos incurrit, ſponte ſequi-
tur, dum beneficia divina oblivioni tradit, &
jisdem adversus Benefactorem etiam ſacrilege

abutitur. Quodnam ergo licèt graviſſimum

ſupplicium expiandæ iniquitati diabolicæ par
eſſe poſſit?
Verùm non intra ſolius ingratitudinis metas
ſe continet enorme malum peccati Sacerdota-
lis nimium deteſtandi: Scandalum eidem ple-
rumque it comes, quod multò gravius eſt in
Sacerdote, quâm alibi uspiam eſſe poſſit. Me-
retur homo laicus ſcandalum præbens, ut ap-
pendatur mola aſinaria in collo ejus, & demergatur
in profundum maris. *V Quid merebitur Sacer-
dos ſeandaloſus? Væ mundo à ſcandalis: Væ, &
iterum væ Sacerdoti ſcandala ſuſecitanti! Non
poteſt abſcondi civitas ſupra montem poſita: X Ne-

que Sacerdotum in ſublimi ſtantium vita la-

tere poteſt ſub modio; Omnium oculos in ſe
habent intentos Altarium Miniſtri ſuper cæ;=-
teros

* Ihid. v. 16. ** Matth. 19. *** AWMatth. j.

hacd

rhifnson
icklor,
oletene
Eegutenl
Mronn de⸗
imnſegenn
1 Gersren
Uee Aene

.

Kionhun

boe cich
Ehrteremt
Cnn nels
MArontn
Mim e
Wnd i
ai
„Enllen
Gemine
EnmC
Mnhen
nant

Aptan

lla D
niſhent
Aniegiiten
Aoblen
Nac ſn

ulinte

Ckuriee
ltor Cobtri
nirsern
dMonlrole⸗
UN, Fedr
nm zſtert

1 Sd ex 2.

Kurimotr
ecnncumtne
in honeſt
froni tnch
etum aie
gurlünun
ichirlea r

tittucſnser
catiSaoetdhn
Aun eicen 1

geſizel

ele oln b
prebensr
1, lennlt

etenitur M⸗

calit:
hfſeumi
n ftt
ſandun ſiü
piun eMn

Maltlnet

Conſideratio I. 143

teros hominum eveéti: Nolint igitur credere,
fieri poſſe, ut ipſorum facta deliteſcant. Blan-
ditur ſibi fors nonnemo criminis in angulo per-
petrati obſcuritate; ſed turpiter fallit ſeiplum:
à fumo fœtente, qui erumpit, proditur: Ocu-
los ille quidem proprios claudit, ſed aperti ſunt
adſtantium oculi, & non rarò ad omnium no-
titiam pervénit jam ſcelus, quod occultum pu-
tat ſceleris reus. .
Hæc Sacerdotum ſcandala ſunt, quibus San-
cti omnium temporum acerbè ingemuerunt:
in hoc delicti genere quandam enormitatem
deprehenderunt, quæ in graviſſimis etiam Lai-
corum ſcandalis nuspiam videtur. „IIIorum
„ ſæcularium exceſſus, inquit Os aureum, qui
„ non ſtant in gradu quodam ſublimiore,
„ quamvis publice innoteſcant, rarò ad ſimilis
„ peccati ſordes alios pertrahunt: Quos au-
„ tem Dominus in Sacerdotii ſublimitate con-
„ ſtituit, hi primò quidem noti ſunt apud om-
„ nes, & omnium oculi perpetuèò in illos con-
„ vertuntur: Cùm ergo in re tùt minima
˖ delinquunt, eorum lapſus multùm exagge-
„ rantur, quòôd plerumque homines Sacerdo-
„ tum peccata non ex gravitate illis intrin-
„ ſeca, ſed ex Dignitate Perſonæ delinquentis
„ mMetiri ſoleant.
Diffiteri equidem non auſim, Sacerdotibus
à fama publica perfrequenter injuriam fieri;,
quamvis hæc diſſimulari denique poſſit, quòd
opinionem ſublimem de Statůús Eorum præ-
cellen-

* L. 3. de Sacerd. c. 14.

144 Peccatum Sacerdotis

cellentia & ſanctitate pro fundamento habeat.
Sacerdotis vita, pergit S. Chryſoſtomus, *
cùm ad amuſſim perfecta eſt, & numeris om-
nibus abſoluta, contra obloquentium detra-
ctiones facilè ſe tuetur: ubi autem muneri
ſuo vel parum defuerit ſacer Myſta, nota-
tur ab omnibus, nec proderit IIli ampliùs
ſua integritas præterita, quæ non obſtruet
os loquentium iniqua. Levis hæc macula to-
tum prioris vitæ ſplendorem obfuſcabit,
cùm Sacerdotem ſeverè adeò unusquisque
dijudicet, ac ſi Angelorum æmulus ad ho-
minum cœtum minimeè pertineret, huma-
nasꝗue infirmitates penitus ignoraret:
„Quò pretiofius eſt, ac ſplendidius veſti-
mentum, ait S. Bernardus, tantò magis vel
minimæ in eo ſordes notantur. Ità quoque
levioris peccati macula Sacerdotem coram
„ oculis hominum turpiter inficit: Crimen
„ hic eſt, quod alibi excuſabile foret. Serm. de
tripl. Cuſtod. „ Nugæ in ore ſæcularium ſunt
„ nugæ, celebris eſt ejusdem ſancti Doctoris
„ ſententia, in ore Sacerdotis blaſphemiæ. l. 2.
de Conſid. c. 13. Ita connexum eſt quodvis pec-
catum Sacerdotis cum ſcandalo, ut unum ſine
altero eſſe vix poſſit.
3, Qnd ſublimior eſt gradus Sacerdotis, tan-
„ tò culpa illius gravior: Auget peccatum ipſa
„ peccantis dignitas; quodꝗque in plebe re-
„ prehendi vix meretur, in Rectore plebis pia-
„ culum eſt. Mid. Hiſpal. ſentent. I. z2. c. 15. In
eandem
* Lid.

95
93
25
„
595
9²
95
53
55
95
95
9
95

9²
93
99

nueni
, 1
thuu
wor Men
rlcia
Aalii
AAc
fummnn
K gabel
Smlenck.
iunis ur
len u
Un cun
nenetenin
NuCaid

ln gos
dlannn
r ntenci
umlantien
uir
Agikn
Almpne
ecemnngt
mentn

Wmento hie
okenn
Cumeizn
Pentumdenn
len munr
r Ml, e
eitlimgl
12 M Oblr.
sheemeclkn
Oren Ohlcnr
1eb umngig
al ,0
Ntnereh hum
igrornet:
Nendünz i
uund ds N
u, lücto
erCotenn ton
iobeit: Cin.
le boret. n
ſeellinmt
n ucti Doer
pliphene
nek grochi
lo,urumm

Cretccih
S
l n
Nboreſenn

. 41
ſ

Conſideratio I. 14 5

eandem ſententiam abit S. Leo Papa, Epiſt. 54.
ad Anaſtaſ. „ Sacerdotum tam excellens eſt
„ electio, ut quæ in aliis Eceleſiæ membris non
„ vocantur ad culpam, in illis tamen habean-
„ tur illicita. Er Ep. j. lI. 15. »„ Plerumque
„ quod in Laicis culpa non eſt, hoc crimen
„ eéſt in ſacro Ordine conſtitutis.
Verùm non modè Sancti Eccleſiæ Doctores,
ſed & ipſa Eccleſia in Conciliis congregata ſic
paſſim ſentit. „ Fugiant Clerici culpas etiam
„ minimas, quæ in ipſis graves admodum fo-
„ rent. Trid. Seſſ. 22. cCap. z. de Reform. Et Con-
cilium Aquisgranenſe: „Quod in homine lai-
„ Co reprehenſione dignum eſt, multò magis
„ in Clerico damnari meretur. c. p. 61.
Nolimus hic nimiúm eſſe juſti, neque in a-
lios culpam conjiciamus, dicentes, hunc ſæcu-
larium potiùs errorem eſſe, quòd ſcandalum
tam facilè ſumant. Eſto enim, quandoque Lai-
cos nimio rigore de Clericorum vita cenſuram
ferre, nihil tamen nobis omittendum propte-
rea eſt, ut quodvis ſcandali etiam inculpati
genus ſolicitè fugiamus. Sic Magnus Gentium
Doctor eſu carnium libenter ſibimet ipſi per-
petuò erat interdiécturus, ſi actio de ſe licita
puſillorum ſcandalum generaſſet, quos ille tune
non ampliùs ùt puſillos ſed ùt animas pretio-
ſo Chriſti ſanguine redemptas conſiderabat.
Scandalum profectò nimis gramde malum eſt,
unde unde demum proficiſcatur: inter mala verò
ſummè horrendum eſt, cùm à Sacerdote pro-
ficiſcitur; & quamvis pulſillo cantum ac infir-
R. P. Dufrene Exercitia. K mo

146 Peccatum Sacerdotis
mo noceret, toto virium conatu allaboran-
dum nobis eſt, ne cui vel minimo ſcandalum
præbeamus. .
Væ bomini illi, per quem ſcandalum venit,; * E-
vangelicum Servatoris oraculum eſt. Quotu-
plex & quantum væ ſcandalum ſacerdotale fe-
riet, quod gravitate ſua quævis Laicorum ſcan-
dala plurimuùm excedit? Deinde ſi verum eſt,
uti communiter ſentiunt Doctores, quod ſcan-
dalum errata Clericorum individuè ſemper co-
mitetur, quanté ſtudiò invigilare debebunt, ut
irreprehenſibiles ſint, quod ab Eorum unoquo-
que Paulus exigit, & non internam ſolùm, ve-
ruùm etiam externam vitæ innocentiam ſedulò
cuſtodiant.
Internam & externam vitæ innocentiam di-
co; Quid enim proderit Virtutem profiteri
exterius, ſi deſit interna? Quid ſepuichro de-
albato tetrius eſſe poſſit, & magis abominan-
dum, quando ſub externa quadam ſpecie non-
niſi putredo & infanda corruptio abſconditur?
Et quid demum æternus DEl Filius magis un-
quam deteſtatus eſt, quàm hypocritas, quibus
acerbum væ tam ſæpè intentavit? Sed mitta-
mus iſta, quamvis graviſſima, & veræ inter-
næque Virtutis neceſſitatem ex alio etiam fon-
te deducamus. Certum igitur eſt, ſolam ve-
ritatem ſoliditate ſua immotam ſemper conſi-
ſtere: Certum eſt, fieri non poſſe, ut lingua
nunquam prodat, quod in corde latet: fieri
non poteſt, ut mors interiora corporis diu oc-
cupet,
*IMatth. 16.

mniogu
zung lul
rhmante
Hünen hu
mmaos⸗
slulaunce
(anebe
n mn ei
Urlnend
As: 4
ANitennek
A N
Gecurmne
Tanotrhn
Gronmin
iup

ufingei
Winr ſtio
annsiſt
einheni

er cn
nmnne
lanine
Ehnmn
lenſdn
Anennmn
imaben
unduni

Conſideratio I. 147
e cupet, quin fœtore ſuo foras erumpat: ſic ne-
ceſſe eſt, ſive juſté DEl judiciô, ſive hominis
n terr 1 peccatoris iniqua conditione id fiat, ut perver-
d ſus animus diu ſeipſum diſſimulare non poſſit,
n le; ſeque ipſum ante univerſalem illam magnæ diei
e revelationem plerumque oſtendat. Sed quid

in horridum magis, quâàm Sacerdotem ad ſancti-
” ſtudia undequaque deſtinatum ſcatere vi-
en tiis, & hanc fœdiſſimam ſpeciem oculis homi-
eee num palam exhibere?
elen ſapiens & bonus foris appareas, eſto re-
nmni vera talis: Ars magna & unica æſtimationis
unhlin genuinæ apud homines comparandæ (qua qui-
Mninki dem Sacerdos, ut fructum ferat, maxime in-
Unmiad diget) alia non eſt, quàm Virtutis ſolidæ latens
Wdͥ᷑3

enent in animo theſaurus, cujus certa indicia latere
guen ie diu non poſſunt.
snamt Pari paſſu procedunt, ſeque mutuò comitan-
Bsis tur recta conſcientia, & meritô ſué juſte com-
nten parata Virtutis opinio. Oleum lampadis eſt
nMnd animus bene ſibi conſcius; æſtimatio autem
HHmeRE publica luminis inſtar, ac flamulæ eſt, ex oleo
s in vaſe ſuo latenti emicans. Ingredimur ad
Nlm nosmetipſos per conſcientiam bonam: egredi-
Aerk mur ad proximum per bonam famam. Alimur
Aüene interius illa cogitando, quæ ſunt ſalutis pro-
r de priæ: roboramur exterius, cum rectis vitæ
unEEH exemplis alienæ ſaluti conſulimus. Conſcien-
tia bona irriguum ſuperius eſt, cujus ſcriptura
meminit: fama bona irriguum inferius, quod
Gii priori conjunctum fructs uberrimi copiam Iæ-
tis proventibus germinabit. Conſcientiam bo-
K 2 nam

148 Peccatum Sacerdotis

nam formabit in me ſacra Meditatio: famam
bonam gignet ſacra prædicatio. Conſcientiæ
meæ ſacrum ſilentium; famæ meæ Verbum
bonum deputo. Silens agrum proprium; lo-
quens agrum alienum colo.
Neque dicas, monet S. Hieronymus, ſufficit
mihi teſtimonium conſcientiæ meæx; DEIIS
judex eſt: non curo, quid loquantur de me ho-
mines. Audi, quid reſpondeat Apoſtolus: Pro-
videmus, inquit, bona non ſolum coram DEO, ſed e-
tiam coram hominibus. 2. Cor. 8.

V.

Aliud eſt, quod peccata Sacerdotum præ
Laicorum erratis nimiüm quantùm aggravat,
videlicet officiorum & obligationum gravilſſi-
marum ipfs incumbentium multitudo, quibus
tunc non ampliùs ſatisfaciunt, cùm vitam pec-
cando maculant. Hæc inter officia primum
facile eſt, ut apud DEum pro populo ſanctis
orationibus intercedant. Sed audiamus, quid
de hoc negotio S. Gregorius X*: „Certô, in-
„ quit, compertum habemus, nullatenus flecti
„Principem, ſed ad majorem iracundiam pro-
„ vocari, cùm Legatus ad ipſum mittitur, quem
„ velut hoſtem averſatur. „ Quisquis igitur
cupiditatum ſuarum vinculis adhuc obſtrin-
gitur, caveat, ne ſupremi Judicis iracundiam
contra ſe provocet, aut Gregi ſuo nocumen-
tum grave inferat, dum grande Interceſſoris

Officlum peccatis onuſtus prenlſat.
„ Pro

F Paſtoral. p. I. Cap. alt.

oſetan
abinere
6sne
en Hor
lune0
4en
nOran
Tlter odl
Cetlten,
lentin
ſhurt kunt
Nen in
Nchmtaretn
Uien m
„Mätchven
Nnl cai
„Cp
Ine, in

n

Dainn e

ſhürlhele
A
er
El ur
1.
Aürumlene
un n
lebet

ſelſtridei
ih Cone
r mer Ven
N Moprium

nmpmng iſk
er, Dll
Uuntenene
ariglägen
n n Ddts
1

ecermn in
anim ugeer
gniclmn enk
Ullindoci
hchn iung
er offcu in
1 grpuloln
A amd
r ,Ce
Gnlnent
minonntinm
fummimimmpge
„ Cegl,,
1s Mhnedt

Conſideratio I. 149

„ Pro peccato alieno, pergit S. Doctor, nul-
„ latenus intercedat, quem delicti propriipon-
„ dus immane gravat. Hine Dominus ad
„Moyſen: Homo pollutus non offerat panes
„ Domino DEO ſuo, nec miniſtret Altari ſan-
„ Cto Ejus. =
Aliud Sacerdotis munus eſt Inſtructio.
„Vide ſis, ait S. Proſper, num ii, quos rea
„peccatorum conſcientia arguit, docere alios
„utiliter poſſint. Sanctè vivere oportet Sa-
„ cerdotem, ne factis contrariis Evangelicæ
„prædicationis fructum perdat. Hunc peſ-
„ ſumiret haud dubieè, ſi hortari ad id præſu-
‚meret, à quo ipſe præſtando abhorreret.
„Nullum ſanè fructum, qui talis eſt, apud illos fa-
„ciet, qui mores ipſius doctrinæ ſuæ contra-
„rios habuerint perſpectos. l. 1. de vita contempl.
Sacerd. c. 20.
„Quisquis ad erudiendum populos conſti-
„tutus eſt, inquit S. Iſidorus, ſanctus & ir-
„reprehenſibilis eſſe undequaque debet; cùͤm
„ enim aliorum errata corripimus, immunes
„ipſi à piaculo eſſe debemus. de Offic. l. 2. c. y.
de Sacerd.
Tertium Sacerdotis munus hæc ipſa corre-
ctio eſt: ſed qua ratione alium corriget, qui
correctione ipſus eget? „ Sacerdos, ait S.
„Auguſtinus, ad quem peccatores infirmita-
„ tum ſuarum languores deferunt, in ſeipſo di-
„judicandum, aut reprehendendum non ha-
„ beat, quod in aliis judicare ac reprehendere
„ ex Officio debet: Qui enim fratrem fſuum in
L K 3 „ aliquo

—„

150 Peccatum Sacerdotis

„ aliquo reatu judicat, cùm ſit ipſemet reus,
„ ex Ore ſuo ſeipſum condemnat. de vera & fal-
ſa pœnit. C. 20.
In eandem prorſus ſententiam abit S. Bernar-
dus. „ Nemo, inquit, reprehendere in alio
„ præſumat, quod ſua illi conſcientia objicit:
„ ipſa etenim ratio, & humanitas poſtulat, ut
„ indulgentiam aliis exhibeat, qui in ejusdem
„ delicti conditione iniqua deprehenſus, ſibimet
„ Potiùs quàm proximo ſuo indignari compel-
„ litur. Apolog. ad Guil. Abb. c. 10.
Quartum Sacerdotis munus eſt, ut ſanctam
Eſu Chriſti Eccleſiam tenerè amet, Illiusque
onori zelo ardente conſultum eat. Sed au-
diamus D. Gregorium, & judicium poſſtea fe-
ramus, an Sacerdotes ſtatũs ſui neglectores Ee-
cleſiæ DEl prodeſſe queant, aut non potiùs
graviſſimè noceant. „ Nullum, puto, ab aliis
„ majus præjudicium, quàm à Sacerdotibus to-
„ lerat DEus, quando eos, quos ad aliorum
„ Correctionem poſuit, dare de ſe exempla
„ pravitatis cernit. Quando ipſi peccamus,
„ qui compeſcere peecata debuimus; Nulla
„ animarum lucra quærimus; ad noſtra quo-
„ tidie ſtudia vacamus, terrena concupiſcimus,
„ humanam gloriam intenta mente captamus.
„Et quia eo ipſo quo cæteris prælati ſumus,
„ ad agendum quælibet majorem licentiam
„ habemus, ſuſceptæ benedictionis miniſterium
„ Vertimus ad ambitionis argumentum: DElI
„ Cauſam relinquimus, ad terrena negotia va-
„ Camus: Locum Sanctitatis accipimus, &α
„ terret is

cmöA

Ueilon
3indege
ElCrun
Hünm.
lene Donn
Iunoun
. Mn n
umnitlre
emngur
duns

üne pe

d Aen
ulenne
Alsöini

poplo n
lmri
utciuns

r

ſtigenen
Uat, mnß
naditg en⸗
fkrntkre n
tentzobi
lu dolle
NE
el ſine
öleenonze,
1e
ls ehe hrdr
tmme, liutr
men A.
lamgglak.
üngenast⸗
n M
Nonpnn
1 encbe
1osa Ain
te e ſe eiin
do i Necem
Cehlinns; N
6. A nola
n onehie
2mene nen
tis Prain e

Eun
tii mnb,

.
10

Conſideratio I. 151

„ terrenis a cibus implicamur. Homil. 17. in E-
vang. Quo autem paéto DEI & Eecleſiæ cau-
ſam promovebit, qui talis fuerit? deſtruet pro-
fectò, & nihil ædificabit.
VI.

In Heli Pontificis filios obtutum oonverta-
mus, indéque patebit, quàm ſint monſtroſæ
Sacerdotum pravaricationes, & quàm ſeveré
puniantur. Filios Belial vocat Scriptura, neſ-
cientes Dominum, neque Offcium Sacerdo-
tum ad populum &c. dein ſubjungit: Erat er-
go peccatum puerorum grande nimis coram Domino,
quia retrahebant homines a ſacrificio Domini. I. Reg. 2.
Peccata igitur Sacerdotum multò graviora ſunt
aliorum peccatis, quòd ipſa Religionis funda-
menta ſuccutiant & evertant. Facilè enim ab
officio Laici homines diſcedunt, & ad rerum
ſacrarum contemptum prolabuntur, quando
ipſos Sacrorum Miniſtros indigne ac negligen-
ter tractare Sancta conſpiciunt, atque hinc æ-
ſtimare deſinunt, quæ ipſimet Sacerdotes lu-
ride agendo vilipendunt. Unde etiam fit, ut
ſuſpecta populo denique reddatur ſua Fides,
& dubitare incipiat, an bona ſit Religio, cujus
Primipili & Anteſignani Sacerdotes malè vi-
vant, ſuasque transgreſſiones, ac injuſtitias ſpe-
cioſo cultûs divini tegmine operiant.

VII.

„E populo quamplurimi, (præclarè ſcribit
„ S. Bernardinus Senenſis) cùm depravatos
K 4 „ mores

4

15ꝗ2 Peccatum Sacerdotis

„ mores Sacerdotum inſpicere coguntur, oe-
„ Caſionem inde ſumunt circa Fidem dubitan-
„ di, & illius omninò amittendæ periculum
„ frequenter adeunt; ita quidem, ut non am-
„ pPliúùs credant, quæ de veritatibus æternis,
„ DEO revelante, ſcripta ſunt: Quin arguunt

„ Potiùs, ſpiritůs humani fallaciâ hæc eſſe in-

„ Venta. Hinc eò denique erroris devolvun-
„ tur, ut nullam ampliùs Clavium poteſtatem
„ aghoſcant, Eccleſiæ Sacramenta contemnant,
„ animæ humanæ immortalitatem negent, pec-
„ Cata non fugiant, Virtutes non colant, In-
„fernum non timeant, ad Cœlum non aſpi-
„ rent; ſed tota animi contentione terrenis
„dediti, in ſola præſentium bonorum poſ-
„ſeſſione ſuam felicitatem conſtituant. Serm.
19.
VIII.

Audi Scripturam dicentem: Si peccaverit vir
in virum, placari ei poteſt DEus: ſi autem in Domi-
num peccaverit vir, quis orabit pro eo? * Omne
quidem peccatum DEC) adverſatur, quia Juſti-
tiam & Sanctitatem Ipſius infinitam lædit: At
nullum delicti genus reperire eſt, quod ſupre-
mam PEjus Majeſtatem proximiùs aggrediatur,
quâm cùm ſancta non ſancte tractantur, ſed
turpiter profanantur, & hominum contemptui
exponuntur ab iis præſertim, quos cuſtodes
ac depoſitarios Divinorum eſſe oportebat.
„ Quis pro illo intercedet, ait S. Gregorius,*
„ Cujus

* 17. Reg. 2. ** In 1. Rep-

cicken
ela
un den
e eſed
Eimhece
6enn
Cimpon
Amuu,

Sulbs

Iolrn,⸗
Aen mutet
Dun vr ven
Cnnumetr

1Cne nen
oin
in id
Cgrr

rr ſbctn
Eelshn
ent ſhent
Oumn Rede
deiit
Unt, nid
tocinn

,
elte

N

ſe vounm,
icen Cir
te Deriole
en It Mone
futbid eten
Oninaron
A o eſei
nnöteſokrn
Hinznihten
eucmenun
Neneenſe
bon oenh l.
eim Nai
eatone tenen’
boonn .
Crlinun dn

Gukntt
aunir
A n
anb gni t
hntumledit:
eh vod ſe

is ugeler

1

Conſideratio I. 153

„ cujus officium erat interceſſorem apud DEum
„agere, ſi eundem Dominum ipſemet ad ira-
„ cundiam perversè agendo provocat, qui Me-
„ diator eſſe debuit? ,„ Hinc tandem ulteriùs
deducitur peccati Sacerdotalis enormitas, quèòd
eflectus plerumque funeſtos gignant: Cor du-
rum & impœnitens, quod nullis ſeu gratiarum
internarum, ſeu admonitionum externarum
impulſibus cedit: nullis ampliùs machinis e-
mollitur, Sacerdotis mali pœna eſt ordinaria,
quem tradere ſolet DElIIs in ſenſum repro-
bum, ut videns non videat, & in ſordibus ſuis
computreſcat. „Hinc profectò Sacerdotum
„ culpæ magnitudo monſtratur, verba ſunt
„ ſancti Pooris ſuprà citati, quia plerique
„ eorum à Domino in impcœnitentis cordis
„ caliginem projiciuntur, & nulla hominis ad-
„ hortatione reſipiſeunt. Idem ibid.

„ Heli Sacerdos, pergit S. Gregorius, mo-
ribus erat ſecundùm ſe inculpatis: fed filio-
rum pihilominùs delicta reum conſtituerunt,
non quod illa perpetraâſſet; verùm quèòd diſſi-
„ mulando foviſſet. Eſtque iſtud Præpoſitos
inter ac ſubditos in Eceleſia diſcrimen, quòd
hi de fuis ſolùm actibus rationem reddant,
„ & bene vivendo falvi fiant: Contrà vero
animarum Rectores non de ſe tantum, ſed
etiam de aliis interrogantur; neque ſalvari
„poſſunt, niſi ad vitam illorum bonam ſalutis
„ alienæ ſtudium acceſſerit, quo paſtorale mu-
„ nus fideliter exequantur: Bonis ſubditis vi-
K 5 „ Veré

„

7

„

—
—

„
—

„

—— „
—

1574 Peccatum Sacerdotis

„ vere ad ſalutem ſufficit; Prælatis verò pro-
„ pria vita non ſufficit. S. Gregorius at ſuprà.

Mleditatio I.
De gravi peccato Sacerdotis.

Videbam Satanam ſicut fulgur de cœlo cadenem.
Luc. 10.

Qantd ſublimior eſt Sacerdotum Dignitas,
tantèò peccata illorum ſunt graviora. Qua-
re DEl Filius ſuis Diſcipulis, quos ad Sacer-
dotii Gloriam evehere cogitabat, lapſum ter-
ribilem Luciferi ob oculos ponit, ut intelli-
gant, neque Magiſterii ſui Divini, quo gaude-
rent, ſanctitatem, neque Apoſtolatús, quo in-
ſigniti erant, cœleſtem dignitatem abſolvere
ipſos poſſe ab indefeſſo ſalutis ſuæ ſtudio, quam
cum timore & tremore operari, & graviſſima
quæque peccata, à quibus ſecuri nondum eſ-
ſent, ſolicite vitare ipſos oporteret. Quâàm
neceſſaria ipſis fuerit hæc ſalutaris admonitio,
tempus Paſſionis evidenter oſtendit, cùm gra-
viter lapſi ſunt eorum nonnulli, quèòd minùs
ad ſe pertinere Divinum illud monitum credi-
diſſent, nec ſe adversùm culpas graviores ſa-
tis muniviſſent. At veròô poſtquam cœleſtis
Magiſter ipſos ſacratiſſimæ ſuæ ſcholæ Dilci-
pulos contra peccatum grave tam ſeriò & for-
titer muniendos eſſe duxit, quo loco erunt res
noſtræ, quibus ipſa fragilitas, & ad omne ma-
lum proclivitas adeò congenita eſt, ut ad bas.
ſus

tun⸗
mmgei
uh
nech
aten
Seen

Nomguer
lc kon
entigon
ſant .
ugnnl
nunne
sdm
lemin
le

ilictiem
Toppir

=

i Nenge
firt ſ

Clnt.

la alnu,

nneins
tgamin .
Nos d
teylylnte⸗
Ni Nintele⸗
nnangent.
hun goir
tmen Maher
ur Kucdihern
i,Egenihn
tioocun:
teret (n
ns anonti
enit,cun gn
l,crdd nr
mcatuncte

AMeditatio IJ. 155

ſus ſingulos caſus gravior meritò ſit nobis
pertimeſcendus? Duo ſunt, quæ ſine horrore
nemo noſtrm, nullus Sacerdotum cogitare
queat: primè, poſſumus nos Sacerdotes pecca-
re graviter. Secundè, & forſan graviter jam
ſæpiùs peccavimus.

Punblum I.

Nunquam nobis ipſi fidamus: nunquam in
fallaci ſecuritate ſtertamus. Quamvis expe-
rientia propria nunquam nos docuiſſet, quàm
ſimus fragiles, tamen ſoli Virorum inſignium
lapſus graviſſimi, quos compertos habemus,
juſtum timorem nobis incutere deberent. Lap-
ſus eſt Samſon; lapſus eſt ſanctiſſimus David:
ille figura, hic Progenitor Salvatoris: Lapſus
eſt Petrus inter Diſcipulos ferventiſſimus: Ec-
cleſiæ Columnæ Tertullianus & Origenes, cor-
ruerunt: Centum alii doctrina & virtute con-
ſpicui ceciderunt, quos minime ignoramus.
Quidni ergo illam magni Auguſtini ſententiam
nobis meritô applicemus? „Nullum pecca-
„ tum facit homo, quod non poſſit facere al-
„ter homo, ſi deſit Rector, à quo factus eſt
„ homo. „ Robore non ſemper pollet, qui
robuſtum ſe ſibi fingit. Fortitudo noſtra, &
rohbur noſtrum ex DEO eſt. IIIe ſtat firmiùs,
qui ſe valde infirmum eſſe agnoſcit. Petrus,
dum fortem ſe putat, Dominum dicentem
audit: Priusquam cantet gallus, ter me negabis. Et
veròô factum eſt, quod fieri non poſſe Eziſtiüna⸗
. at:

156 Peccatum Sacerdotis

bat: cecidit columna: inter Apoſtolos ſanécto
fervore primus ter Dominum negavit. Tu,
Domine, infirmitatem meam nôſti: Tu pericu-
la, quæ me circumſtant, intelligis; remove à
me, quidquid ſeparare poteſt à Te. Scio e-
quidem, nolie me nunc quidquam perpetrare,
quod Tibi diſpliceat; V
duodecim eſſe horas diei, in quibus mihimet
ſæpenumero ita ſum diſſimilis, ut ego memet
vix cognoſcam: ſum in horas mutabilis, va-
rius & inſtabilis: Bonum, quod nunc volo,
paulò pôſt iterum nolo. Tu doce me in ſan-
cto timore operari ſalutem meam: Ambulem
coram Te in humili meiipſius diffidentia, & cau-
tela plurima, ut non moveantur greſſus mei.
Timete Dominum omnes Sancti Ejus. Plal. 33.

Punblum II.

Verùm quid circa præterita mea mihi dictat
conſcientia? Qualis fui, antequam Sacerdos
fierem; & qualis hucusque fui, ex quo ad Al-
tare ſacroſanctum acceſſi? Nullàne unquam ſi-
ve antè, ſive poſt admiſi peccata gravia? Et ſi
illa ad hominum notitiam non pervenére, for-
ſan DEus eadem ignorabit? Quàm beatus fo-
rem, ſi & ego graviores Numinis offenſas in
totius vitæ meæ decurſu penitus ignorarem!
Evidentiam fortaſſe non habeo: ſceleris exper-
tem me judico, cùm ſim reverà nocens? Sed
numquid genuino lumine deſtitutus meipſum
palpo & fallo? Quis ſecurum me reddet, in

peccatorum pœnam à DEO non eſſe immil⸗
as

1

erùam ſcio quoque,

St Nen
nluit
Unlslo
callml
In guh
nt
mneilizi
Uin ſene
0nicoez
lbiss, 1
ſauneſe
Uunoen dean
Ittons Ke

C

rghan

R
lll

Mau

Ilrten S
ulni⸗ nan

Ule

n ili
lfoin,

okolozkrcn
Ebent.
Tn eren
Pkemore!
le geio e.
mhethetrare,
0l goge,

bhuakinet

menneret
Mrdl.
ol ae
Ne ne nln⸗
n Anbuln
lenincan.
tpelum.
N.

en ninicer
uun Mert
loet
wemgunt.
guſi! ll
prenerft⸗
inbenf⸗
i Gens!
nsignonn
cſtiige
lncrei 1
Zju

tunnse,ln
eel
i.
l 63

Lebtio I. 157

4
ſas cordi meo haſce tenebras? Sunt fortaſſis
hæ pœnales cœcitates, de quibus Eccleſiæ lumen
Auguſtinus loquitur? Eheu! Delicta quis intelli-
git? Quis ſufficienter defœcatum haber men-
tis oculum, ut videre ſemper poſſit, ad quem
malitiæ gradum peccata ſua pertigerint? Su-
perbia, amor proprius, judicii tenacitas, cor-
dis irretiti vincula, præventiones iniquæ, dicta-
mina perverſa, languor animi, acedia, tepor,
omiſſiones & negligentiæ in munere commiſſo
notabiles, ſæpe ſæpiùs occultæ peccatorum
ſcaturigines ſunt, quæ juſto cuique metum &
horrorem incutiant. Quantòô magis timebit
mediocris Sacerdotum pietas, aut vix etiam
mediocris? Quâàm metuendum, ne in ipfis oc-
cultum peccati virus deprehendat ſagax DEI
oculus, qui in Angelis ſuis reperit pravitatem?
Proba me, DEIIS, & ſcito cor meum: inter-
roga me, & cognoſce ſemitas meas, & vide, ſi
via iniquitatis in me eſt, & deduc me in via
æterna. Recogitabo tibi omnes annos meos in amari-
tudine animæ meæ!

In hoc textu ſiſtitur inter cordis contriti affectus, &
vitæ melioris incenſæ deſideria, ac propoſita.

Lectio I.

Malachiæ Caput primum.

Objurgatio Iſra?lis, ac præſertim Sacerdotum, DEO
ſecundum ſtatum ſuum non ſervientium.

1. Onus

Peccatum Sacerdotis

158

I. Onus Verbi Domini in manu Malachiæ:
Dilexi Vos, dicit Dominus, & dixiſtis: in quo
dilexiſti nos? Nénne frater erat Eſau Jacob,
dicit Dominus, & dilexi Jacob, Eſau autem o 1 “

toeic⸗
Genons

wamnn

2. Et poſui montes ejus in ſolitudinem, & Cenn
hæreditatem ejus in Dracones deſerti. Quod Port

ſi dixerit Idumæa: Deſtructi ſumus, ſed rever- uunctk
tentes ædificabimus, quæ deſtructa ſunt: Hæc nivol
dicit Dominus Exercituum: Iſti ædificabunt, OAziomn
& ego deſtruam, & vocabuntur termini im- Leun n
pietatis, & populus, cui iratus eſt Dominus Un.
uſque in æternum. bſ⸗
3. Et oculi veſtri videbunt, & vos dicetis: ulDnn
Magnificatur Dominus ſuper terminum IIſraél. Pone⸗

Filius honorat Patrem, & ſervus Dominum
ſuum: ſi ergo Pater ego ſum, ubi eſt honor
meus? Et ſi Dominus ego ſum, ubi eſt timor
meus? dicit Dominus Exercituum.
4. Ad vos, Sacerdotes, qui deſpicitis no-
men meum, & dixiſtis: in quo deſpeximus no-
men tuum? Offertis ſuper Altare meum panem
ollutum, & dicitis: in quo polluimus Te?
neo; quòd dicitis: menſa Domini deſpecta
eſt.
y. Si offeratis cœcuaq ad immolandum, nén- ſnmr i
ne malum eſt? Et ſi offeratis claudum, & lan- ga in
guidum, nénne malum eſt? Offer illud Duci 1
tuo, ſi placuerit ei, aut ſi ſuſceperit faciem tuam,
dicit Dominus Exercituum. Ag
6. Et nune deprecamini vultum DEl, ut mi-

. Elm n
ſereatur veſtri (de manu enim veſtra Aum e
e

lulks: n 1
Nbin eh
n anend

Unirn
len Ce
nnklwer.
dalmn he
Gzüium
tur emtlir.
8 unins

Kroscoets:
mimumlin.
wos Doninon
lbiet bonn
obi el in
un.
ehictde⸗
leperinmgne
enrünpnet.
Ncums lel⸗

onin ehed

Nohndunt?.
Cuucum

DnN.
Ndn.
4

luun

4
1

Examen I. 159

eſt hoc) ſi quo modo ſuſcipiat facies veſtras,
dicit Dominus Exercituum. Quis eſt in vobis,
qui claudat oftia, & incendat Altare meum
gratuitò? Non eſt mihi voluntas in vobis, di-
cit Dominus Exercituum, & munus non ſuſci-
piam de manu veſtra.
7. Ab ortu enim ſolis usque ad occaſum,
magnum eſt Nomen meum in gentibus, & in
omni loco ſacrificatur, & offertür Nomini meo
Oblatio munda: quia magnum eſt Nomen
meum in gentibus, dicit Dominus Exerci-
tuum.
8. Et vos polluiſtis illud in eo, quod dicitis:
Menſa Domini contaminata eſt: Et quod ſu-
perponitur, contemptibile eſt, cum igne, qui
illud devorat. Et dixiſtis: Ecce de labore &
exſufflaſtis illud, dicit Dominus Exercituum, &
intuliſtis de rapinis claudum & languidum, &
intuliſtis munus: numquid ſuſcipiam illud de
manu veſtra, dicit Dominus?
9. Maledictus doloſus, qui habet in grege
ſuo maſculum, & votum faciens imolat debile
Domino: quia Rex magnus ego, dicit Domi-
nus Exercituum, & Nomen meum horribile in
Gentibus.
Interſeruntur huic lectioni paraphraſes, & notæ ido-
neæ, ſenſum Prophetæ explicantes.

Examen I.
Qualis mea Conſcientia?

TAlis ſum, qualis mea Conſcientia: Bonus,
ſi bona; malus, ſi mala. secundum Con-
ſeientiam

160 Peccatum Sacerdotis

ſcientiam meam olim judicabor. DElIs bo-
ne! Conſcientia Sacerdotis quanta ſolicitudi-
ne eſt cuſtodienda. Heu! quæ peſtis hic la-
tet, ſi peccatis eſt contaminata: Quæ bono-
rum copia, ſi debita rectitudine ſe commen-
daverit!
Qualis igitur mea Conſcientia? Num con-
fuſa, tortuoſa, obſcura, tenebroſa, ſordida, du-
lex, doloſa, peccatis ſaucia? An calloſa, dura,
inſenſibilis? Num dubia, erronea, ſcrupuloſa?
Forteè levis eſt, ac deſultoria, vana;, pertuncto-
ria, neglecta?

Si confuſa & obſcura eſt Conſcientia mea,
unde illius tenebræ? Nullâne ibidem craſſa &
affectata ignorantia? Intelligéne Statůs mei
Eminentiam, obligationes innumeras, graviſſi-
mas, pericula maxima? Num peccata mea, &
illorum malitiam ſatis intelligo? Sciône ſatis,
quid ſit, Sacerdotem ſcientem & volentem pec-
care? Num hæc, vel illa peccata mea mihimet
diſſimulo, excuſo, pallio? Forte neceſſitatem,

7

aut fragilitatem interpretor, quæ tamen mera

malitia eſt? Qualia funt mea dictamina: re-

âne, an tortuola, & diſtorta? Suntne illa con-
ſcientiæ luminoſæ partus bonus, aut conſcien-
tiæ tenebroſæ partus infelix? Vitâmne inſtituo
ſecunduùm illa tepidorum dictamina: Vivendum
inter homines modéò humanò: non oportet Sectari ſingu-
laria: ſic paſſim vivitur: ad hox vel illud non teneor:
non ſunt in cura animarum admittenda nova onera:

boc vel illud non eſt peccatum grave &c.

Nullâne

leſet,
m Mn
wtlh
Gerelae
mnen E
6 co
Achnenn
ns ſt
Endh coon
Un mierf
duingfene
alinel, nen
fenvgmnion
etr Enn
ktin
Aulin D
ſatiemne
1,le

Kungn
eh ton
Kmb
gonnt ne
Cnii
Engaor
lilsN
Wnon nn
n n
agum
Aones
kyi;
ſtnhe

1. Dolgt,
la Clant
elts Hieh,
or bon
Econmmen.

in Nncnn.
Mlnütncr.
allrn,
Neſalcitd
u,enunan.

ACertn den
Pcen ealn
Wadi de
ment Eul.
peceatr Nend
Könelc
TCemen-e
we ninine
nebellaten
1r amen men
Gumima: k
Ohne lacn
McN⸗
tünrein
n: u

nuun it

d Plenmg .

Examen I. 161

Nullane peccata gravia latent in conſcien-
tia mea? Nullæne omiſſiones valde noxiæ, nul-
la (candala? In quo genere ſæpiùs & notabi-
liùs peccare ſoleo? Sumne ad ſuperbiam, ad
tenacitatem, & nimium œconomiæ ſtudium,
ad rixas & contentiones, ad iram, ad inglu-
viem & ebrietates, ad otium & torporem, ad

voluptates propenſus? Nullane apud me inva-

luit mala conſuetudo in hoc vel illo genere?
Quàm miſer forem, ſi ferreis hujusmodi ne-
xibus implicarer? Quàm ſordida, purulenta &
cadaveroſa mea conſcientia foret, ſi vel uni

peccato graviori eſſet obnoxia?

Rectâne, & ſimplex conſcientia mea, an du-
plex & doloſa? Certè Virum iniquum & doloſum
abominabitur Dominus. Recta non eſt, ſi ad cur-
vas tepidorum ſemitas deflectit: ſimplex non
eſt, ſ DEO & Mammonæ, ſpiritui & carni, le-
gi Divinæ & legi mundanæ ſimul ſervire in-
tendit. Dolose cum DEO ago, ſi nonnullam
Virtutis ſpeciem exteriùs præfero, & interids

conſcientiam ſordibus plenam circumfero; Ho-

mo duplex, homo mendax ſepulchrum deal-
batum. At non DEum; forte nonnullos ho-
minum; certè meipſum ſic inſigniter decipio,
cum damno in ipſam æternitatem tranſituro?
Qualis mea Conſcientia? Num calloſa, du-

ra, inſenſibilis? Reproborum triſtis hæc nota

eſt, cùm non ampliùs dolent, neque ſentiun-
tur vulnera quamvis lethalia. Si econtra mi-
nimas læſiones acerbè ſentio: ſi actutum cla-

mat etiam levis peccati rea conſcientia, tene-

R. P. Dufrene Exercitia. I. ritudi⸗

162 Peccatum Sacerdotis

ritudinem habet; ſana eſt, & bene mecum a-
gitur. Gratiæ inſignis loco habenda hæc te-
neritudo, quam velut margaritam pretioſam
ſervare meum eſt. Sed quo loco eſſent res
meæ, ſi graviter ſaucius hoc vel illo crimine
animus hæc, aut ſimilia ingeminaret? Confeſſa-
rius meus, Vir bonus, facilè abſolvet redeuntem ſæ-
ius; nam & ipſe morbo ſimili laborat; ſilebit &c.
eu! abſit longe à me tanta perverlitas, qua
in Spiritum Sanctum malitiose peccarem, &
Milſericordiæ januas mihimet præcluderem.
Qualis mea Conſcientia? Num peccatis oc-
cultis, verè ac rationabiliter dubiis gravata?
Si ita eſt, cur moralem certitudinem Stats
gratiæ per integram Confeſſionem non procu-
ro? Heu, quam miſer eſt Sacerdos, ad Aras
ſacroſanctas inter mille ſtimulos conſcientiæ
pungentis quotidie accedens? Fors neglecta
jacet mea Conſcientia? Quantam illi curam
impendo? Fortè nugas, pecora, rem domeſti-
cam, loculos, ventrem &c. ſolicité curo, &
bonum Conſcientiæ ſtatum non curo? Anquo-

tidie meipſum inſpicio, vias meas conſidero,

Examen inſtituo? Parumne meâò intereſſe cen-
ſeam, utrùm intelligam, nécne, an graviſſimis
obligationibus per diem ſit ſatisfactum, devo-
tè ſacrificatum, nihil in cura paſtorali & officio
Sacerdotali neglectum? An ùt Sacerdos orave-
rim, cogitaverim, locutus ſim, laboraverim,
manducaverim &c. Qua ratione defectus quo-
tidianos compunctione, & ſatisfactione con-
grua eluere ſatago; qualiter emendo? Qus
cauſa

4 hrt
zmrintt
Per Ne
erbon
lets ſptt
Klcei
Fenenß
n
onlen
conttbſe
io knen,

Ebml

Undneoe
MIteim!
yhen

inn ike
tühn
leni
irten)
ln Ee
Wrn
ihm, 1
unnnt n
mſ ocin
uninne:
1.

hene nan
benl heet,
lun prettn
nod eſlentis
ilo erint
tuneii Cieſ
n ummn ⸗⸗
unt r e
1 Poki u
Mrardl
trtellern.
n enns
Chis Unitl
tulnendnds
Wennmn en.
NetdeNn
os Coaſtent
8) Los ned
mum il ont
nayten om
Cleis annl
oNro? Aud⸗
ens CNNe
palineeſe 6
ne, n giſl
tchan
tornitin
tdacetien⸗
in Hummih
–
huidin 6

l

Examen I. 163

cauſa negligentiæ in re tanti momenti? For-
ſan tepor jam diu radicatus? Væ! ſi hunc am-
pliùs radicari permiſero! Quomodo hane pe-
ſtem hac hora, hoc momento excutiam? For-
te cœâι [NQ᷑aäs ſpiritualis & induratio, luridi te-
poris infelices filiæ, conſcientiam neglectam &
negligentem pariunt? Quomodo ſuſcitabo fer-
vorem, qui tanto malo protinus medeatur;
Hinc conliderationis oculus, illince boni ope-
ris conatus ſedulò erit adhibendus. Hinc O-
ratio fervens, iſtinc cuſtodia vigilans medici-
nam afferet. Vigilate & orate. Marc. 14.
Qualis mea Conſcientia? Num ſcrupuloſa,
implexa & perplexa, erronea? Unde hoc ma-
lum? Quale remedium? Cur Ducem idoneum
non quæro? Cur inſtrui recuſo? Cur judicium
non ſubmitto? Superbia vetat? An ignoro,
quia DEus ſuperbis reſiſtit, humilibus autem dat gra-
tiam? I. Petr. y. Sed quis profunda humilita-
te magis indiget, quâàm Sacerdos? Si ſerupu-
lis angor, intelligéne, quantùm hi noceant &
mihi & aliis? Forte levis & perfunctoria eſt
mea Conſcientia, quæ malum ingens peccati

non apprehendat? Ritene intelligere unquam

ſtudui, quàm ſeverè, quàm horrende juſtiſſi-
mus DElIIS vel unicum peccatum in Angelis

ſuis, in Adamo, in plurimis poſt mortale pri⸗

mum damnatis punléric? Quale igitur apud
me peccati odium & horror? Qaalis erga
venialla animus? Qus ſpernit modica, paulatim de-
sidet. Eccli. 19.

L 2 A,

164 Peccatum Sacerdotis

II.

Qualem eſſe convenit meam Sacerdotis
Conſcientiam? Sufficiètne, ſi gravia quidem
ignoret, venialia verò negligat? Tenerrima ſit,
oportet, Sacerdotalis Conicientia, quæ acerbée
ſentiat quamlibet ſummi Benefactoris ſuper
omnia Dilecti offenſam: ſit pura velut criſtal-
lus; pura ſicut vitrum aquæ limpidiſſimæ, ùt
Divo Aſſiſiati olim eſt oſtenſum. Quanta pu-
ritas animum decet, quem puriſſimus Agnus
ſuâ quotidie præſentiãà honorat?
Quæ autem reétitudo Sacerdotis Conſcien-
tiam ornabit? Quomodo rectitudinem in alio-
rum Conſcientias introducam, ſi eâadem ipſe
caruero? Qua ratione alios mundabo ipſe im-
mundus & ſordibus plenus? Cor mundum crea in
me DEUS, & ſpiritum rectum innova in viſceribus
meis! “ Quaàm beatus vivam, ſi tenera, ſi re-
Gta, ſi munda ſemper fuerit mea Conſcientia!
Quantãâ fiduciâ, quàâm filiali ſpiritu cum Do-
mino, & Patre meo agam? Quantis lætitiis af-
fluam, cùm non ſit gaudium ſuper cordis gau-
dium. Habe bonam Conſcientiam, & habebis ſem-
per lætitiam. ** Contrà verô mali nunquam ha-
bent veram lætitiam. * Velimne ego perpe-
tuò lancinantem, rodentem, ulceroſam Con-
ſcientiam circumferre?
Qualis ergo tandem Conſcientia mea? Hoe
ad amuſſim ſcire meâ unius maximi refert.
An heroico niſu per accuratam & bonam Con-
feſſionem

1* Pſal. o. ** Kemp. L. 2. 6. 6. *** Ilbid.

hren in

elneto!
mz

enactin
6 ecd⸗ C0

Sodd

DAV
ühnden
kenn H
Urmmt 0
Genim er
Miti en⸗/
1in M
ant

ant⸗

ſüemm
Uindel

V
emen
eneve
ofent
I

ng

n Srrellt
guapia glite
Itremmat
Uin gue en
Widni ſn
npeer tii
engiihrn
in Aunmn
Muilas ige
1
ts Conter
tudenin⸗
l clten e
mdoe
(n puntin nti
imni niſen
Ptenen1,
men Conſten
Pin un
lunch⸗ “
Uerontsk
m E ieti⸗
Ei elies
Aune dof⸗
Abetoinlr

fiaun ,
ias
in 1

Meditatio II. 165

feſſionem virus evomendum? Quid in morte
feciſſe optabo? Cur iſtud modè non faciam?
cùm tenm pus eſt acceptabile, & dies ſalutis favent?
Quæ dein adhibebo media, ut integram dein-
ceps ſervem Conſcientiam? Quo ſpiritu Con-
feſſiones ordinarias peragam quovis ſaltem o-
ctiduo apud Virum, qui vitia mea non palpet,
non diſſimulet: qui cordate moneat &c. Qua
diligentia Examen quotidianum Conſcientiæ
inſtituam? Qua cuſtodia cuſtodiam cor meum,
quoniam ex ipſo vita procedit? Beati immacu-
lati in via, qui ambulant in Lege Domini! Benedictus
es Domine, doce me juſtificationes tuas. Viam iniqui-⸗
tatis amowe à me, & de lege tua miſerere mei! *

Meditatio II.

De funeſtis effectibus peccati gravis in
Sacerdote.

MAlitia extraordinaria, prorſus horribilis &
execranda latet in peccato gravi Sacer-
dotis; malitia, qua major cogitari vix poſſit.
Dignitas Sacerdotis præcipua eſt & maximé
ſublimis: ergo & lapſus é tantæ Celſitudine
terribilis eſt. DEl beneficia in Sacerdotem
collata omninò ſingularia ſunt, exquiſita, & in-
numera: ergo enormis & nigerrima ingratitu-
do, ſi Benefactorem optimum ſciens & volens
raviter offendat. Sacerdotis obligationes
unt graviſſimæ: ergo negligentia in iis adim-
L 3 plendis
* Pſal. 115.

166 Peccatum Sacerdotis

plendis parva eſſe non poteſt; ſupra modum
nocet Chriſtianæ Reipublicæ Sacerdos mune-
ris ſui oblitus. Quare cuùm peccatum Sacer-
dotale ſit grande nimis, quid mirum, ſi pœnis
etiam graviſſimis caſtigetur? Exigit hoc Divi-
na Juſtitia: exigit hanc proportionem Divina
Sapientia: exigit commenſuratam crimini ſe-
veritatem enormiter contempta Divina Boni-
tas. Quænam verò ſunt pœnæ illæ oppidô
formidandæ, ac terribiles nimiùm, quibus Op-
timus & Juſtiſſimus DEUS punire ſolet pec-
cata gravia Sacerdotum, præſertim quando ſæ-
piùs iterantur? I. Excœcatur denique Sacer-
dos peccator, & 2. induratur. Cœcitas men-
tis, & obduratio cordis duo ſunt verbera, duo
ſupplicia, quibus jam non ampliùs emendatur,
Ied conteritur, conquaſſatur, & ad finalem im-
pœnitentiam deducitur infelix Sacerdos, poſt-
quam ſatis diu oculos ſuos Divino lumini per-
tinaciter clauſit: poſtquam ſat multo tempo-

re invitationes Divinas repudiavit. Pœn⅝⁴e

hanc duplicem, & virgam ferream paulò atten-
tiùs conſideremus.

Puncltum I.

Plus luminis regulariter habet Sacerdos,
quàâm alii: certè plus luminis habere debet ùt
Doctor; ut lucerna fuper candelabrum poſita.
Scientiarum apparatus lumen eſt copioſum:
Fidei lumen in Sacerdote clarius eſſe debet:
Intellectus illi plerumque melior: Scripturæ

ſanctæ, in quibus bene verſatum eſſe oporte,
unt

ſeiitni
ar)S
en Nen
nen l
K Im
nodn
in epis⸗
üunm hen
umg o
Ns kuoc
menuno
tnn,
mlmum
penmuir
enguler
enine
M eiſi
ime
liiln
Enitfn
Unini,
rgignin
, n
Hen

ſue,,

i

imn
Cbertos n
kumn de
mum ſn
tipt hoe i
togem Djrin
nun ginini
nMn bon⸗
en lr gic-
nin inr
Duie nke⸗
Eringunrol.
rcenine ee⸗
Cedtunen
in vebengn
isenenhn
ANinlenns
Mettls
io mnieip⸗
ir nulo tenn
Ninit en
emnſalbn

det Aet
ar
der ei
,671
Nllime n
en inn
Auinelen⸗
Nele CN

Meditatio II. 167

ſunt fons luminis: Eccleſiæ Doctorum Iibri, Au-
ctores pii, Codices eruditi lumen abundans
volenti ſubminiſtrant: Accedunt interna lumi-
na, quæ DEUsS identidem ſuggerit: Denique
bonorum Sacerdotum vita exemplaris ſplendi-
dum lumen eſt, quod viam veritatis oſten-
dit &c. Jam verèò, ſi hanc luminis copiam, hos
lucis admodum pretioſæ ingentes theſauros
paſſim negligit Sacerdos; ſi non utitur, imò &
abutitur, & quidem longo tempore his gra-
tiarum ſplendoribus, quid illi tandem futurum
putamus? Poteritne ſapientiſſimus & juſtiſſi-
mus DEus oculos pervicaciter & obſtinatè clau-
dentem tanto lumini, perpetuò tolerare? Fa-
teamur, quod res eſt: poteritne DEus ſuo-
rum luminum gratias adeò ipſemet vilipende-
re, ut eas obtrudere continuò pergat nolenti,
ac pertinaciter reſpuenti? Quid ego facerem
in tenebris erranti, cui lumen centies accen-
diſſem, quod ille centies abjeciſſet? errare pro-
fectò ſinerem aberrare ſtudio volentem. Quis
DEum erroris arguet, ſi excœcari ſinat homi⸗-
nem, miſerrimæ cœcitatis ſuæ obſtinatum a-
matorem? Veriſſimè Sapiens de quovis pee-
catore iterante vias ſuas, præcipuè de Sacer-
dotibus Divini luminis contemptoribus: Ex-
cœcavit eos malitia eorum. * Non DEus, non de-
fectus luminis, ſed propria illos malitia, ſocor-
dia & negligentia excœcavit. Excæœca cor po⸗
puli hujus, clamat ad Dominum lIſajas Pro-
pheta. Heu! cœcitas cordis, cùm in Sacer-
L 4 dotem
Scp. 2. 21. * c, 6. 10.

168 Peccatum Sacerdotis
dotem cadit, quàm metuenda eſt! Oculos ha-
bent, & non videbunt. * Non videbunt Sacer-
dotes cœci, nec apprehendent ſtatum ſuum
miſerandum, ſumméque periculoſum. Volen-
tes non vident Majeſtatem, cui luridè ſerviunt,
quam offendunt. Suéô vitiô apertis oculis non
vident peccati ſui gravitatem, quod ſibi ſem-
per imminuunt: fragilitatem interpretantur,
quod exaggerata in oculis Divinis malitia eſt:
Nolunt intelligere, quæ ſit ſtats ſui immen-
ſa dignitas; Quæ obligationum eidem incum-
bentium ponderoſitas; Quæ pœnarum in fu-
turo acerbitas. Iſta quidem aliis occinunt, ſed
ad ea ipſi non attendunt: Dicunt, & non fa-
ciunt Phariſæorum, Scribarum & Sacerdotum
infelices ſocii, qui feſtucam facilè vident in o-
culo fratris ſui; trabem veròô prægrandem in
oculo ſuo non vident. Non ſum fortaſſis ego
talis Sacerdos, qui pœnales cœcitates luride vi-
vendo ſim promeritus? Sed quò tandem hæ
deſinent, niſi maturè proſpicio? Finalis impœ-
nitentiæ, non apparentis quidem, ſed non mi-
nùs propterea timendæ funeſtum ſyrma & in-
fauſtam appendicem poſt ſe trahent. Cum
timore & tremore jubentur operari ſalutem
ſuam etiam boni, etiam ſancti: Et ego Sacer-

dos tepidus non timebo? Columnæ Ccœli con-
tremiſcunt, & non tremet fragilis arundo? II-
lumina, Domine, oculos meos, ne unquain ob-
dormiam in morte! DEus miſereatur noſtri, &
benedicat nobis: Illuminet vultum ſuum ſuper
nos, & miſereatur noſtri! Inſpi-
X* Pſal. 1132.

aint
S Vnum
tmenun
An
ubicte
1ae il

CCumn
id
ſeumm tl
nprti
Fprmen
) nd
Mleis
Ernin
se
igen.
HOENH.

nlgn
arm en
i iſiſ⸗
. K
gaigon
ntiſie
Ann
Al heu
Aumpliusn
ltina

4
22, 5

4 Ollrl
ebantgen
ſarun lun
n Vole.
iſelennin
ICoulis o
fbiſen.
Wayrtantn
smlael:
hlüime.
netenfonn.
numn in k
Poenng el
, n ſ
ANontomn
Eritenino⸗
Magrnteni
n Cruſst⸗
Gu Mitent.
ö tmden e
Eolsinpe⸗
ledwann.
nrm Ain
ahenn. Cnn
enni (dorr
legout⸗
ohe Crla⸗
sm 1
,enntd
emt,
luudnle

Aeditatio II. 169

Inſpiciam ſeriò meipſum, an recti ſint oculi
mei: utrum nihil pœnalium cœcitatum ha-
beam timendum? Videbo, an reſpondeat vita
mea lumini, quod in me eſt. Sed & ipſa mea
lumina ſolicité examinabo, utrùm non fallant,
ne tenebræ infelices me comprehendant.

Pundtum II.

Cor durum, pœna peccati altera non minùs
ac cœcitas cordis Sacerdotibus formidanda,
pœnarum omnium cumulus merito dicatur.
Non poteſt iratus furore Dominus pœnam in-
fligere atrociorem, quàm cùm peccatum pec-
catô punit, & eum, qui ſordidus eſt, ſordeſcere*
ſemper ulteriùs permittit. Morbi, bella, pau-
pertas, fames, dira peſtis, ſæva grando, ſteri-
litas terræ mite pœnarum genus eſt. Hiſce
punit paterna DEl emendare ad ſalutem vo-
lentis manus. At veròô cùm peccata peccatis
cumulare ſinit, pœnam infligit ut hoſtis, quâ
non ampliùs corrigitur, ſed confringitur pro-
tervè iterans peccata ſua malus Sacerdos. Re-
ges eos in virga ſerrea, & tanquam vas figuli con-
fringes eos. *X Eheu! virga ferrea, virga du-
riſſima, cujus horrendas percuſſiones vix am-
pliùs ſentit affuetus peccatis animus, niſi dum
in momento mortis penitus conteritur & con-
quaſſatur! Fatalis induratio ex peccandi aſſue-
tudine erta, cui vulnera lethalia & ictus gra-
viſſimi ampliùs non dolent! Quæ hæc miſe-
riarum ultima miſeria, in rupem, in ſaxum a-
deò
*Apoc. 22. Efſal. 2.

170 Peccatum Sacerdotis

deò induruiſſe, ut nec DEI Bonitas, nec Cœli
præmia, nec gehennæ terror, nec honeſtas, nec
infamia, nec lucra quævis, aut damna deinceps
moveant! Sed pœna tamen juſtiſſima, ad quam
in ira ſua infligendam Propheta Regius Domi-
num hortatur: Appone iniquitatem ſuper iniquita-
tem eorum, & non intrent in juſtitiam tuam. Cor
durum habebit mals in noviſſino *, quamvis duri-
tiem ſuam modò non ſentiat, & de peccatis in
peccata ruendo, cauſam tamen ſuam non adeò
malam exiſtimet. Dilexit maledictionem, & ve-
niet ei; quid juſtius? Noluit benedictionem, & elon-
gabitur ab eo; ** quid æquitati conſentaneum
magis? Juſtus Dominus confregit in die iræ ſuæ
Reges.. conquaſſabit capita in terra multorum.*
Quos Reges? Quæ capita? Reges Sacerdotiô
inſignes, Capita & Duces populi, qui nullà cœ-
leſtium favorum affluentia deliniti, nulla ver-
berum aſperitate correcti, dura cervice Spiri-
tui Sancto ſemper reſtiterunt.
Horrenda cœcitas! diabolica inflexibilitas!
genimen avernale, quod infelici partu grande
nimis Sacerdotale peccatum in lucem protru-
dit, quò tandem deſinis, monſtrum infame, ge-
minum? Ad finalem impœnitentiam rectà de-
ducis. Heu! quis non timeat negligentias,
languores in DEl obſequio, tepores, qui gra-
vibus peccatis viam ſenſim aperiunt? Quis non
abominetur peccata, quæ cœcitatem cordis in-
feliciſſimam, cum cæcitate indurationem, cum
induratione malitioſam impœnitentiam, & re-
. . proba-
* COſe. jJ. *r Pfſal. 105·. EVX Pſal. 109.

Sloen⸗
rAn
a
elinn
et ben
ſaiaſinn
elun
imn
or; De
ermned I
ingumte
Toitane.
lerles ec⸗

inrs, ul

in hyete
Muimnic⸗
u AN
ul Cont
kie 0
mnimians
n tenbi
kerencon
Verucls

lon, 33. 4

nlyutt

4

immn Cene
lume, 40 gl
Uegis Don
ſie niuie
nin un, (
gumni dur.
eportin
nlummmnte,
Mhnn Bi
limz e.
onenvenn
n hie i
tuln
esdondni
lgünlice
ti uln ſer
Cerfie Hi⸗

inferbliugl
urmgenct
nen ſto⸗
mintamere⸗
rium reti
egſeeni⸗
ey ift
bort Cind
tenaah⸗
ormiemen
iermn
chn
4 ⸗

Meditatio II. 171

probationem æternam inducunt? Ecce relinque-
tur vobis domus veſtra deſerta.?“ Dura commina-
tio, ſed cordi Sacerdotis cœco & duro apte
commenſurata! Deſertum triſte, ubi non am-
lius lucet benignum illud lumen, quod olim
in ſemita virtutis animosè gradientem illumi-
nabat: deſunt lumina practica, quæ greſſum
dirigant, poſtquam diu fuêre contempta. Hinc
horror; hinc tenebræ: & ſi quid lucis adhuc
remanet, lux eſt maligna, mendax, decepto-
ria, quam tepidorum & laxorum dictamina ſub-
miniſtrant. Deſertum horridum, anima Sa-
cerdotis cœca, & indurata! Nihil hic amœni
viroris, nihil boni germinis, nulli virtutum
fructus: arida, ſicca, infœcunda omnia. De-
ſertum immane, rigidum, in quo furunt malè
domiti pravorum affectuum venti; ubi frigus
aſperum, gelu torpidum, caloris nihil, ſolatia
nulla, fervor pietatis nullus, ſed formidandus
horror inhabitat. Deſertum infelix, cor cœ-
cum & durum! in quo ululæ, noctuæ, veſper-
tiliones, ſerpentes, aſpides, imò & dracones
multiplicium vitiorum perpetuèò nidulantur, ac
ſtabulantur. Quis vel cogitans iſta non ex-
paveſcat? A Te ignorari, Optime, Maxime
DEus! à Te contemni, derelinqui, ſeparari, O
Sol Juſtiti?! O ſedes Clementiæ! O bono-
rum omnium fons inexhauſte! Heu! quàm du-
rum, quàm terribile, quàm acerbum & amarum
eſt! Execrandum peccatum, fœx diabolica,
tyranne crudelis! tu excœcas, tu indursztu
erili⸗

4

* Matth. 23. 35.

172 Peccatum Sacerdotis

ſterilitatem inducis, omnem benedictionem
elongas, à DEO ſeparas, omnemque miſeriam
turmatim advocas: Quis te non horreat?
Quis niſi furioſus te amet? Quis domicilium
præbere velit? Si ſapio, ad arma conclamo,
hoſtem truculentum perſequor, nullibi conſi-
ſtere permitto, ubique extirpare ſatago, & ir-
reconciliabiles inimicitias, odiâque internecina
concipio, & cordi meo, & omnium meorum
animis altè inſerenda.

Pergitur in affeltu borroris, deteſtationis, odii &
fugeæ. Dein ſtatuitur, quid agendum ſit, ut evitetur
cacitatis & indurationis quodcunque periculum &cc.

Dies II.
Peccatum Sacerdotis veniale pernicio-
sum nimis.

Conſideratio II.

Fontes duodecim peccatorum Sacerdota-
lium deteguntur.
1.
DLerique hominum in eo turpiter aberrant,
ſeséque immaniter decipiunt, quòd Con-
ſcientiæ ſuæ ſtatum inſpicientes, illos tan-
tùm defectus notent, qui propriam perſonam
reſpiciunt, & vel ex affectu ſequiore in animo
dominante, aut ex occaſione ad peccatum al-
liciente

enin
G A
licklure
gle
ſtnis et
iund,.
le.
zl Ad
weln go
üllun
n

Narler
Dizmonsd
Cikfanr
Mdandan
s Aunn
nnte⸗
eekengcnn
pinhert
tele,
Anutti.
Aneres 8
Wl Nole

Mrin
arentin l

1 Oreinen
te

heneiiihe,
Oue miein
n honen
Comielier
nconclenn
lbi coon.
nen E.
Minenecinn
muNMan

ini,nib
1ſ,raing
lnd,

l it

eerorr⸗

Ntertent
nn Mlr⸗
Entezlitr⸗
Nim gin
loruuunnd
Gurnd
lcen

Conſideratio II. 173

liciente profluunt: Alios autem errores ſæpe-
numero admodùm notabiles, quos contra ſta-
ts ſui obligationes admittunt, ſibimet diſſi-
mulant, quia vel ignorant haſce obligationes,
vel minùs easdem curant, & illarum pondus
nec ſentiunt, nec ſentire cupiunt. Ita cenſuit
ſapiens ille Confeſſarius Caroli Quinti Cæſa-
ris, qui audita quondam Principis Confeſſione,
peccata quædam perſonalia tantùm exponen-
tis, his Illum verbis officii ſui admonuit: Dixi-

lti jam peccata Caroli, dic nunc peccata Cæſaris.

II.

Sacerdotes plus habentes luminis, ac ſolidiùs
eruditi, minùs hic impingere deberent: Verùm
& ipſi frequenter dicunt peccata perſonæ ;
non dicunt, aut non ſatis dicunt peccata Sacer-
dotis, & animarum Rectoris.
Nolumus hic obligationes ſingulas Sacerdo-
tum, & Paſtorum enumerare, neque Catalo-
gum texemus omnium erratorum, quæ in mu-
nere ſuo implendo admittere poſſunt: Nimius
foret hic labor, & hujus pagellæ anguſtias
excedens materia. Sufficiat modò, fontes in-
dicàâſſe majores & frequentiores, unde pec-
cata Statui noſtro adverſantia promanare ſo-
lent.
III.

Fons primus, Indignitas, quæ aliud non eſt,
quàm carentia diſpoſitionum ad Clericalem ſta-
tum, ad Ordinem Sacerdotalem, ad animarum

curam, ad Omhcium, vel Dignitatem Eccleſia-

ſticam

174 Peecatum Sacerdotie

ſticam requiſitarum, quas non habet is, qui
hæc munia prenſat: Vel conſiſtit etiam hæc
indignitas in quibusdam obſtaculis, & impedi-
mentis poſitivis ipſam perſonam afficientibus,
quæ priore illa indignitate ſolùm negativa
multôò magis eſt metuenda. Indignitas hæc
Poſitiva vel oritur ex moribus non ſatis com-
poſitis, vel ex affectibus animi (quos paſſiones
vulgo dicimus) impetuoſis & fræno egenti-
bus, vel ex indole nonnihil mirabili, quæ So-

cietatis humanæ ſacra vincula ſeu lædat, ſeu

abrumpat: vel oritur demum memorata in-
dignitas ex nimiùm bona opinione, quam de
ſeipſo quis alit, dum inaniter credit ſe dignum.
Docet enim S. Thomas, hac ſola ratione homi-
nem ſtatu ſancto, vel ſublimi Dignitate fieri
indignum, quèòd illa dignum ſe reputet.

Hic nota, eſſe hominum genus, qui ſuam in-
dignitatem Sacerdotiò initiandi ſecum affe-
runt; & eſſe aliud hominum genus, qui ad ſa-
cram dignitatem jam evecti, mores il indig-
nos aſſumunt. Alii ſunt, quibus connivendum
duxerunt Superiores, in eam ſpem erecti, fo-
re, ut ſequatur emendatio paulò priùs coœpta;
ſed qui ſeu ſpem, ſeu nimiam credulitatem
ſuorum Patronorum fallentes, retrò abiêrunt,
aut in viæ medio hæsére, iidemꝗque prorſus
permansére, quales initiò fuerant, cùm Sacer-
dotes ordinati ſunt, quod quidem alicuſus e-
mendationis initium eorum indignitatem mi-
nimeè tollit.

abancn
lac
M!
lttn⸗
el
Eibwin
m,
n
Kers hn
Cn Cnune
Auun
Gerui

I mi
Nntſpir,
mlinne

unnif

Eil 0
unin
hn ie
uiuetg
im
unͤt
ickin ſie
Wupreieh
Ulſere ni
Aiſni
ns dent

nle il
t etimte
Cinpe,
cientbus
n gegatfn
igiag her
nlihk con.
Eönldnes
Tn nt.
tblnd.
Euleenn e
Nenar in⸗
Ne gunn
ltkopnn.
mhndor,⸗
Dummtei
nuer

giluni⸗
onn K.
Gllall⸗
indi⸗
ounlgencun
n eeih⸗
Mis en
lecllurn
verd ten
entre
nrlen⸗
enune⸗
iptnn
1

Conſideratio U. 175

V.

Fons ſecundus, Inhabilitas. Reperire eſt non-
nullos, qui dotibus ad ſacras Dignitates neceſ-
ſariis aut non ſunt inſtructi, aut talentis ac-
quiſitis deſtituuntur, quæ nec obtinere ſata-
gunt, & nanciſci etiam ſubinde non poſſunt:
unde fit, ut in hoc vel illo munere omninòo de-
ficiant, aut perperam illo ſemper fungantur3
dum ipſos interea lucrum, honor, timores &
reſpectus humani, ſtationem relinquendi pu-
dor, Conſanguineorum rationes privatæ, aut
alia quædam non minús noxia hominum in-
venta eo in loco detinent, ubi tamen ſatisfa-
cere minimè poſſunt.

VI.

Fons tertius, TLenorantia. Nolimus fallere
nosmetipſos, neque facilem adeò fingamus
Eccleſiaſtici muneris amplitudinem, quæ innu-
mera ſcitu neceſſaria complectitur, tametſi ob-
viis tantùm illius functionibus immorari libeat,
neque ad alias Ordinis ſublimioris, & peri-
culi majoris tranſire velimus. Quid non exi-
git vel ſolum Tribunal ſacrum, ad quod repen-
te vocari poteſt Sacerdos? Quoties impinget
ſcientiâ deſtitutus? Quæ dabit conſilia, aut
quæ formabit judicia, cùm neceſſitas urget,
niſi doctrinæ ſoliditatem habeat? Quomodo
inſtruet, prædicabit, baptizabit, Corpus Domi-
nicum offeret, niſi ampla, & multiplici ſcien-
tia rite ſit inſtructus; Atque hinc S. Carolus
Borromæus neminem unquam Sacerdotiòô ini-
tiabat,

176 Peccatum Sacerdotis

tiabat, niſi certis experimentis priùs didiciſſet,
ad omnes functiones in Eccleſia bene peragen-
das idoneum eſſe Sacerdoti Candidatum.

VII.

Quid proderit in aliis eruditum eſſe, ſi Sta-
ts tui propria ignoras? Cui bono v. g. Ma-
theſis, Hiſtoria & c. ubi ſcientia Ordini tuo ne-
ceſſaria deſtitueris? Poteritne DEO placere ſtu-
dium & doctrina, cui aut inanis gloriæ capta-
tio, aut ſciendi aviditas, aut vana curiolitas
te addixerit? Quamvis autem otio ſic non in-
dulgeas, & otiò́ adhuc pejora non ſecteris, in-
noxium coram DEO fore te credis, ubi ſcien-
tiam ſtatui conſonam neglexeris, licèt aliam
huc non pertinentem conquiſéris? Multa ſæ-
pe ignoramus, quæ ſcire oporteret, dum alia
ſcimus, quorum ignorantia ſinè culpa, imò &
melior ſubinde foret. Stellas numeramus, &
foſſam ad pedes apertam non videmus, in quam
prolabimur: Eſtque hæc infortunii ſumma,
quôd neque lapſum ſentiamus. Ignorantes
peccamus, & peccâſſe nos ignoramus, dum in-
terim peccata hæc DEIIsS in nobis videt, quia
ignorantiam affectavimus. Et quid demum
refert, utrùm animas ſive malitia noſtra, ſive
ignorantia perdat, dum illæ utroque modo
qualiter pereunt. Scientiam igitur ſacram,
Eccleſiæ propriam, à nobis DEus exigit: po-
ſtulat ab unoquoque Sacerdotum, ut regulas
morum, placita Canonum, Adminiſtrationem
Sacramentorum rite noverit, qua ratione ſal-
Varxrs

SPguron
uborum 1
n0ei
Ner
Au
senet,
lansekinin
welk ipgie
gime:

W
ſ l
lri4
letſk

Aalanne
Emns 1
c, Ne z
lentede
lhion
ſe l

is cicre
ece enge
lcatun.

neſe ſg.
o. M.
Dtimore.
Whucelr.
gonag
unn entolrs
Noſetonir⸗
ſcei,n
iiſter
lckt dan
Muk.
eten on An
Lenſwi
nenumns
enlgirgvam
uni Coa,
hynenns
NConi-
Dsſicengin
gud denen
innolrn e
olle il
)inn enn
es ae
Cun tigli
rämunn
nelt⸗
R

Conſideratio II. 177

vare animas, & proſpicere ſibimet poſſit: hæc
ubi plenè didicerit, alia quoque à ſtatu non a-
liena diſcere haud prohibetur.

VIII.

Fons quartus, Inutilitas. DEus bone! quæ
noôs malorum turmæ eircumſtant! Si absque
ſcientia Operi ſacro manum admovemus, pe-
rüimus: ſi verò ſcientiam comparavimus, nee
tamen illa utimur, perimus denuo. Qui ta-
lentis caret, indignus eſt Sacerdotié: Qui ta-
lentis eſt inſtructus, & illa otiose defodit, dig-
nus eſt ſuppliciò́. Servum infidelem ſe pro-
bat, qui malè agit; ſervum inutilem, qui ni-
hil agit: uterque autem detruditur in tene-
bras exteriores. Heu! quot effaugia quæri-
mus, ut labores amoliamur, vel ut modicus
ſaltem ſit labor noſter! Otioſæ quietis amor
nunc ligat: modò inane ſtudium nos occupat,
quod pretioſi temporis periodos non minus ab-
ligurit, quàm ſi occupationi ſeriæ intendiſſe-
mus. Inſpiciamus dies noſtros, an pleni ſint;
& manus noſtras, an operi conſtanter inhæ-
reant. Laboris & Elcemoſynæ par ſit ratio:
Non ſufficit dediſſe parum, ubi potes erogare
multum.
IX.

Fons quintus, Incuria, ſeu applicationis defe⸗
us. Quamvis autem operemur, timendum
rurſus eſt, ne applicatio deſit operi. Quid,
uæſo, proderit abſente ſpiritu corpus præſens?
ui bono labiorum inanis motus, quando cor
R. P. Dufrene Exercitia. M longe

178 Peccatum Sacerdotis

longè aberrat? Quid juvat exterior accus, ubi
deelt interior ſcopus? Nempe materialiter agi-
mus, conſuetudine ducimur: abſtracti aures
aliis præbemus, & diſtracti loquimur, præci=
puèe cuùm DEls eſt alloquendus, unde oritur

X.

Fons ſextus, Indewotio. Senſum omnem hæc
peſtis extinguit: Nulla ſapit ampliùs pietas;
non ſapit oratio; Myſteria Fidei delſipiunt.
Mala equidem non adeò foret hæc nauſea,
modè illi voluntas non adhæreret, Fideique
normam vita ſequeretur. Verum intrâà nos
eſt totius origo mali. Nullus apud nos gra-
tiæ Spiritus, nihil interni hominis, nulla virtu-
tum radix: apparet aliquid in ſuperficie, ubi
totum nullius eſt valoris; Cumque vera pie-
tas in ſolo cortice non hæreat, modiciſſima il-
lius portione contenti vivimus. Eô denique
nonnulli delabuntur, ut externis omnibus aſ-
fueti, omnem erga pauperes miſericordiam
exuant, nullâque ægros charitate, nulla defun-
ctos pietate duri ac inſenſibiles proſequan-

tur.
XI.

Fons ſeptimus, Imprudentia. Sunt, qui ge-
nuinum veræ ſapientiæ lumen neque orando
petunt, neque reétô conſilié quærunt, quare
vitiò ſuò cœci eodem deſtituuntur. Abun-
dant in ſuo ſenſu, propriâque ſufficientiã tu-
midi, viam bonam tenere ſe credunt, & inſig-
niter falluntur. Veriſſimis malis medicinas
erran-

kͤi
et, an
e
tigad
emldi
aucue
Mr,
nm
inndan
ſnheri
uin ſnrer

wodn
ctale
Ardm. 9
nnn
Nebonce⸗

V, ipnertl

mmuirhrl

Aebß ben
Atan n
Raicun
Inle con
niin cnin
kernn
mn. Di
4 ent,
uhnt.
Obochr
Ule

trrae
Metenitn
ADlnclimn
inur, Dr
Undeorin

monren he⸗
Mliet⸗
i G.
et ar men
hereh Iüel⸗
nn nni m
ll wg.
MSNvIN.
hekcer
inge Knht
,dcli
6. Löcengr
isonnbuse
mietcocim
bln beinn
s Noled⸗

nd, Gi 4
en ecde 0t
Cenn
ſrumm An
e Kimin
rin An
H weden .
eli

Conſideratio II. 179

errantes adhibent: exaſperant, quod emolliri
debuit; contrà veròôò leniter tractant, quod
inciſiones & cauteria poſtularet: prædicatur
pax, ubi gladiò eſſet opus; gladius viciſſim
exeritur, ubi pax foret plantanda & colenda:
Vulnera, quæ alligari & ſanari oportuit, ſolùm
teguntur, & negliguntur. Ducem denique

cœcum agit Sacerdos imprudens, dumque

viam rectam tenere ſe falsô credit, ſibi com-
miſſos per invia deducit, & gravi tandem rui-
na in præceps agit.
XII.

Fons octavus, Indiſeretio. Imprudentia in
factis; indiſcretio autem in verbis potiſſimùm
oſtenditur. Sæpenumero videbis homines in-
temperantis linguæ, & rectè loqui, & tacere
neſcios: de omni materia promiſcuè garriunt,
& ineptam criſin ubique promunt: ſugillant
omnia, imperitè judicant, absque authoritate
pronunciant, ac ſententiam ferunt. Vel ſi ſu⸗
per cæteros demum conſtituti, locum ſupe-
riorem tenent, unde loqui conceſſum ſit, im-
parati ad dicendum proruunt; ſine examine
prævio, ſine conſideratione, quidquid in buc-
cam venit, effutiunt, nullumque aliud officium
Judicis, præter nudam & crudam deciſionem
exequuntur. Diſcretionis ſpiritum, quo pe⸗
nitùs carent, in ſpiritibus diſcernendis vanè
ſibi arrogant. Hos aptis coloribus depingit
Gentium Doctor, cuͤm ait: Converſi ſunt in va=
niloquium, wvolentes eſſe Legis Doctorec, non intelli=
M 2z gentes

180 Peccatum Saterdotis

gentes neque quæ loquuntur, neque de quibus affimant.
1. Tim. 7. unde fieri ſæpiùs poteſt, ut Fidem
ſuam ſuſpectam reddant, quamvis orthodoxe
credant; & averſari videantur amicum, quem
ſummè diligunt, dum linguæ inconſulta garru-
litas veros animi ſenſus aliter, quàm habeant,
in medium prodacit.
XIII.
Fons nonus, Irrequieta indoles. Nonnullos
reperire eſt perpetuò mobiles, qui nunquam
in eodem ſtatu permanent, & nec ipfi quieſ-
cunt, nec alios quieſcere permittunt: qui ſta-
tione lua nunquam contenti, eò ſemper aſpi-
rant, unde abeſſe jnbentur: Qui onus ſuum
præ aliorum quocunque onere multò gravius
ſibi fingunt, & laborare ſe cæteris amplius cre-
dunt: Quibus ſemper diſplicet, quod ex offi-
cio agunt, & ſemper placet, quod aliis eſt con-
creditum: Qui DEl voluntatem vix aliquando
reſpicientes, nec ſuam ad hoc munus electio-
nem grato animo recolentes, faſtidiunt ſemper,
quæ habent, & deſiderio feruntur in ea, quæ
non habent, paruùm memores illius D. Pauli

ſententiæ; 1Unusquisque in qua Vocatione vocatus

eſt, in ea permaneat. I. Cor. 7.
AIlVV.
Fons decimus, Inconſtantia. Ad hanc ſuapte
natura ducit inquieti animi continuò verlati-
lis agitatio. Facile deſeritur ſtatio, quæ non
amatur, & mutationem loci perlubenter am-

plectimur, quem faſtidire cœimus. Atque
hinc

.
E ontte

ene
ls en
enlet.
e doſet
Püteſ
len n

e⸗
Vhwmrpon
Mu n

yemne

Ie

ligtr hnn
teſh ur ie
risortoet
icun gle
nibln garnr
Uuntabemm

1. Nnrlos
,en wnen
irſins
imune gllr.
Eoperap.
Wonnsſlun
eNlldgrin
smmlizer.
, oltiek⸗
NMalsckor.
i Aionch
Nlolstetto⸗

dunrlenpet

Urin ena
Uus D. bul
tone Wenn

MAluebt
oriiſn
Nrd r
Nelalt

Conſideratio II. 181

hinc contingere amat, ut ſpes optimæ in ni⸗
hilum recidant, & magnorum operum concep-
tus infeliciter pereant. Unius hominis levi-
tas, & inconſtantia res præclarè coœptas diſſi-
pabit, & mera confuſione Domum DEl opple-
bit; neque tamen ſentiet iniquitatem ſuam
inſtabilis genius, aut exitii ſui periculum ap-
prehendet. Obedientiæ directio medelam af-
ferre poſſet: ſed cùm illius ductu carere ve-
lit, ſuique juris eſſe cupiat, in Scyllam numero
ſequenti exponendam incidit.

XV.

Fons undecimus, Libertas independens. Mini-
mè latet inconſtantem Clericum, genii ſui le-
vitatem probari à nemine poſſe; Quare nec
Sapientum quemquam convenit, nec Superio-
res ſuos audit, quò liberiùs arbitriôò ſuò vivat:
forte ſubin conſilii gratia hominem adibit, ſibi
ſuisque ineptiis faventem, ut inaniter ſibi blan-
diri de alterius authoritate poſſit. Huic ſecun-
dùm fines ſuos, quæ dicenda compoſuit, ar-
tificiosè exponit, ac tandem ſententiam arri-
dentem emulget, qua oblatrantis conſcientiæ
remorſus compeſcit, ſeque ipſum miſerrimè
fallit. Verùm timeat ſanè, qui talis eſt, ne
divinæ gubernationi ſe ſubtrahens, dum paret
nemini niſi fortè ductori cœco, cœcus ipſemet
in errores innumeros prolabatur, unde futu-
rum eſt, ut ſeipſum neſciens, & vitæ ſuæ cur-
vitates craſſé ignorans, omnem reſipiſcendi
viam ſibimet præſcindat, & in terribile quod-
M 3 dam

182 Peccatum Sacerdotie

dam impoœnitentiæ genus incidat, cujus hor-
rorem ſequens numerus declarabit.

XVI.
Fons duodecimus, Impænitentia. Non eſt no-
bis hic ſermo de impœnitentia patente, qua
peccator publicus vitiis ſuis voluntarie immo-
riens, Eccleſiæ Sacramentis privatur: Tacitum
impœnitentiæ deterioris genus intelligimus,
juxta Sanctorum & Alcetarum placita, quæ
ex culpis etiam majoribus craſsé ignoratis, &
nunquam emendatis ortum ducit; harumque
exitioſam gravitatem, depulsô tandem veter-
nô, primus æternitatis radius infeliciter oſten-

dit.
Meditatio I.

De culpis minoribus Sacerdotum.
Qui timet DEum, nihil negligit. Eccl. 7.

Omo DEum timens nihil negligit: ſi mul-
ta négligit, DEum non timet. Stet ſua
huic oraculo veritas inconcuſſa: ſed aliam hinc
veritatem deducamus adhuc manifeſtiorem.
Qui timet, nihil negligit: ergo qui amat, mul-
tò minùús negligere quidquam poterit in DEl
obſequio. At veròô invertamus propoſitio-
nem, & prodibit inde veritas, quæ horrorem
incutiat. Qui timet DEum, nihil negligit:
ergo qui multa negligit, DEum non timer, ae
multò magis DEum non amat, quantum Ipſe
amari ab homine beneficiis cumulato deſide-
rat:

lrr ſi

ahs

eriir
Uboe
Nnkio⸗
nis eron
in i
liman
net
önleen
1Anae

Rcernn N
On don

ome

Ameash

Enpeilen
Umtel⸗
Petline
Uiſe
ulllusdr
I keren

1 Chute
t

„Woneknn
Mene, gn
immie inmo.
Tagftun
inligmng,
n in ge
E innnil
t kmnge

tUnlen ſete
lciacen.

dou

koel,
dirr,l nl.
et. Ner lu
eddlamhne
munſeltoren.
i mnmnt
Mentn
is nt⸗
ehruen
) 1
Aten
L
1 4

Aeditatio III. 183

rat: Hæc ſola cogitatio potenter nos remo-
vere à culpis minoribus deberet. Sed eheu!
quare culpas minores vocitamus? Parvuúmne
eſſe, aut dici poſſit, quod contra immenſæ Ma-
jeſtatis Dominum peccatur? Parvúmne ſit, ac
leve, quod Sacerdos DEI Miniſter peccat?
Quare igitur culpas minores vocamus? Idio-
matis hoc vitium, & abuſus meritèò dicatur:
culpas leviores appellamus, quòd maximis ſunt
minùs enormes: quòd aliud nomen idoneum,
quo ipſas compellemus, prorſus neſciamus.
Larvam illis modò detrahamus, atque in ſe-
ipſis, & funeſtis earum fructibus ven'ales no-
xas conſideremus. I. Sunt reverà magnæ, &
2. ad majores viam ſternunt.

Punblum I.

Sanctus Dominus: Non tantuͤm ſimpliciter
Sanctus, ſed ipſamet Sanctitas, ipſa eſſentialis
puritas & Juſtitia, ut Scholæ loquuntur. Igi-
tur peccatum quodlibet, ùtùt leve à nobis di-
catur, non modèò Illius Bonitati opponitur, ſed
neque componi cum Ipſo unquam poterit.
Metire nunc ad hanc decempedam, ſecundúm
menſuram Fidei, culpæ illius magnitudinem,
quam tu venialem, ſeu levem vocitas. DEum
hæc infinitée Magnum protervè ac temerarie
aggreditur: ſepoſitâà Majeſtatis ſupremæ reve-
rentiàâ, petulanter illudit Cœli terræque Do-
mino: Diſplicet Regi ſæculorum: directè con-
traria eſt Illius Sapientiæ ac Bonitati; Et quan-
tumvis tu levem dicas, DEum tamen perpe-
M 4 tuò

„*

184 Peccatum Sacerdotis

tuò habebit hoſtem infenſiſſimum, cum quo
nulla unquam pacis fœdera ſancire poterit.
Imò licèt fueris ſanctiſſimus, partem cum DEO
in æternum non habebis, ſi vel minima, ut lo-
quimur, noxæ venialis macula tibi adhæſerit:
Ejusdem DEl, quem offendis, & Sapientia, &
Bonitas infinita, modo mirabili potenter con-
currant eſt neceſſe, ut abolita prorſus, & in-
tegrèé purgata ſcoria videre Ipſius magnitudi-
nem, ac poſſidere in Cœlo æternùm valeas.
Itaque Sancti, nobis perſpicaciores, & mulcòô
meliùs oculati, nihil exaggeräârunt, cùm voce
unanimi hanc nobis veritatem tradidêre, nimi-
ruùm præſtare, ut creata pereant omnia, quàm
ut culpa venialis admittatur, quandoquidem
Coœli terræꝗue communis interitus ſolùm crea-
turas afficit; Contrà verô peccatum veniale,
quamvis unicum, Ipſum DEum Creatorem læ-
dit. Una hujusmodi læſionis ratio ſufficit a-
manti animæ, ut offenſæ cujusvis umbram hor-
reat præ malis omnibus. Verum iſta ego non
ſatis capio, quia te minùs diligo, Maxime
DEIIS, ſummum Bonum! Præſtat igitur, ut ne-
fligrntias meas cor amore ſuccenſum acerbè
entiat, quàm ſi intellectus earum ſordes tan-
tum aſpiciat, & malitiam plene capiat. Tibi,
mi DEUS, cundta debeo: Omne Bonum à Te
habeo: Tu me diligis, & amando ubique præ-
Venis; ego verô amantem minuús diligo, quin
& offendo ſæpius! Tam iniqua tecum agendi
ratio vitam hanc prorſus intolerabilem redde-
re mihi deberet: Tantæ abſurditatis iniquitas
quovis

is mde
Mrn
üntr ſi
Smsc-
Eud .

runeihl
innn m
lruen
nunnh ſ
mmin

Mrahn
nnoens
uning nn
N
1 Emuin
itllzr
Meiſedln
Alnite
Areninn
Ittldr i
innn 5
uleſee
anmnn V
cd gn⸗
AIen
Uenn Ner

mn, CUN
heſte ei
en cum
ilintg, Utl
biachalert
ientin
Wrener con.
Pulz Ein.
anunilci⸗
tenun nles.
Gs, Anud
n ln woe
Acee nini
CChivgtin
ontoguten
Wehndrer⸗
run Nenile
Cennenl-
io Cfere⸗
unbrobe⸗
hligonn
ſn Harme
eetmnine.
Aiun edt
nſuctet
aiin. 5
eNonmt!

Co nieſ.

üpfi
n eng
eruinti 4.
Muänii

n☛ =.

l

Meditatio III. 185

quovis ratiocinio ſolidius me docebit, quàâm
. X F ́—-. * „
inſulse ac malitiose agam, cùm Te offendo-.

Poſthac, Domine mi, gratia tua ſuffragante,

conſtanter vigilabo, ne vel in minimo Te of-
fendam. „ Mihi hæc una virtutis lex eſt, ne
„leviſſimis quidem vitiis ſuccumbere. S. Greg.
Naz. orat. 3.

Innumerabilium Peccatorum, offenſionum & negli⸗
gentiarum multitudo, & abſurditas hic amaro animo
recogitatur, atque cum beneficiis pariter innumeris &
maximis, quæ à DEI ſumma Bonitate accepimus,
comparatur.

Puncltum II.

Hoc culparum genus, quod terrena habita⸗
tio in oculis noſtris conſtanter imminuit, ad
graviores noxas ſenſim ſine ſenſu deducit.
Primò quidem peccata, quæ venialia paſſim
dicimus, ad lethalia diſponunt, viamque ſter-
nunt. Id potiſſimum agit vaferrimus generis
humani hoſtis, ut ab horrida venialium mon-
ſtroſitate aſpectum divertat. Quis enim vel
unum admittere vellet, ſi expoſitam ſuis oculis
deformitatem intueretur? Quare laxat primos
aditus ſeductor ille, peſſimamque familiarita-
tem nos inter, & cupiditatum noſtrarum ob-
jecta coaleſcere pedetentim facit, ut vel ami-
ca videantur, vel certé paruùͤm inimica, quæ
ſenſim ad graviora ducunt. Sic impatientiæ
malum ad iram diſponit: ſic opinio bona de
ſeipſo menti perperam inſidens, ad omnis jugi
M 5 excul-=

186 Peccatum Sacerdotis

excuſſionem, & legitimæ poteſtatis contemp-
tum viam aperit: ſic humanæ amicitiæ minùs
ordinatæ abominandos laplus poſt ſe trahunt.
Secundò, etiam per modum pœnæ à DEO
inflictæ ex culpis minoribus, cùͤm negliguntur,
graviores prodire ſolent. Metuendum ſuppli-
cii genus! cùm in deſidiæ noſtræ pœnam gra-
tias DEus ſubtrahit, quas daturus alioquin fue-
rat, ſi fidele obſequium non defeciſſst: unde
fit, ut ingraveſcente tentationum vehementia,
& remittente animi vigore, ignavi turpiter in
cloacas prolabamur, in quas prolabi nos un-
quam poſſe vix credidiſſemus. Contremiſcat
infirmitas noſtra poſt naufragiorum notiſſimo-
rum tot exempla, quibus rima parvula initium
dedit: Timeamus poſt funeſta tot incendia,
quæ neglecta ſcintillula frequenter excitavit.
Ecce quantillus ignis quantam fylvam incen-
dit! Obnitamur tota virium contentione, om-
nique abrupta mora, illis levitatibus, negligen-
tiis, languoribus, diſtractionibus, impatientiis,
animi ſequioris motibus, cunctisque ſpirits
morbis, quantumvis opinione noſtra exiguis
& levibus, cùm nullus eorum ſit, qui ad mor-
tem, ſi negligatur, perducere non poſſit. Ci-
„ tô ex parvis maxima fiunt negligentiâ no-
„ ſtrà. S. Chryſoſt. Homil. 57. in Matth.
Deteſtatio ſeria, & odium culparum, quæ quidem
videntur modicæ; Verumtamen neglectæ ad ſempiter-
num animæ exitium pertrahunt: Timor venialium:
Obteſtatio Divinæ Bonitatis, ne bis illaqueari nos per-
mittat: Voluntas eficax illa fugiendi.
Lectio

Ne le

e l
tuorun
CMbon
Uem
s aufen
yenle
Gnmnn
Wu
Wia
nN
T
NA
ztene
iimm
arils⸗
Mun
Kl t
naeng:
wunn,
aſnnee
wnin ⸗
Wni
lhherh
n relan

tis conten
fetie nin
ſeimhn
Ene 4Dt0
rgopdren
M Hpol.
Nu gra⸗
irtre.
l ute
nnent,
minnntain
Wiros .
(oprnicxr
Wi.
WWhiüüm
N iMendin
nen eiet
Flnminer
tentne,on⸗
n Nelker
nplenic
eſhiti
Vl in
laund,
egigeninn
im.
mun, fg
In ltb.
len fen

Lehio TI. 187
Lectio II.

De Imitatione Chriſti,
libri IV. cap. VII.

De diſcuſſione propriæ Conſcientiæ.

HAbeas diſplicentiam omnium peccatorum
tuorum in generali, & pro quotidianis ex-
ceſſibus magis in ſpeciali doleas & gemas: Et
ſi tempus patitur, DEO in ſecreto cordis cun-
ctas confitere paſſionum tuarum miſerias.
Ingemiſce & dole, quod adhuc ita carnalis
ſis & mundanus: tam immortificatus à paſſio-
nibus: tam plenus concupiſcentiarum moti-
bus: tam incuſtoditus in ſenſibus exterioribus:
tam negligens ad interna.
Tam levis ad riſum & diſſolutionem: tam
durus ad fletum & compunctionem: tam
promptus ad laxiora & carnis comoda tam ſeg-
nis ad rigorem & fervorem.
Tam curioſus ad nova audienda & pulchra
intuenda: tam remiſſus ad humilia & abjecta
amplectenda: tam cupidus ad multa haben-
da: tam parcus ad dandum: tam tenax ad
retinendum.
Tam inconſideratus in loquendo: tam in-
continens in tacendo: tam incompoſitus in
moribus: tam importunus in actibus: tam
effuſus ſuper cibum: tam ſurdus ad DEl Ver-
bum: tam velox ad quietem: tam tardus ad
laborem.

Tam

188 Peccatum Sacerdotis

Tam vigilans ad fabulas, tam ſomnolentus ad
vigilias ſacras: tam feſtinus ad finem, tam va-
gus ad attendendum: tam negligens in horis
perſolvendis: tam tepidus in celebrando: tam
aridus in communicando. .
Tam citò diſtractus, tam rarò plenè tibi col-
lectus: tam ſubitò comotus ad iram, tam fa-
cilis ad alterius diſplicentiam: tam potens
ad judicandum, tam rigidus ad arguendum,
tam lætus ad proſpera, tam debilis in ad-
verſis.
Tam ſæpe multa bona proponens, & modi-
cum ad effectum perducens. His & aliis de-
fectibus tuis, cum dolore & magna diſplicentia
propriæ infirmitatis, confeſſis ac deploratis,
firmum ſtatue propoſitum ſemper emendandi
vitam tuam, & in melius proficiendi.

De ſolida & veloci emendatione, ex
libri II. capite XXII.

Quare vis procraſtinare propoſitum tuum?
ſurge, & in inſtanti incipe, & dic: Nunc tem-
pus eſt faciendi, nunc tempus eſt pugnandi,
nunc aptum tempus eſt vitam emendandi.
Quando malè habes, & tribularis, tunc tempus
eſt promerendi.
Oportet te tranſire per ignem & aquam, an-
tequam venias in refrigerium. Niſi tibi vim
feceris, vitium non ſuperabis. Quamdiu iſtud
fragile corpus gerimus, ſine peccato eſſe non
poſſumus, nec ſine tædio & dolore vivere.

Libenter

leneh
etſin
mn mnin
lporetta
Sennletie
1 n
Upmnuft
1 ⸗
aiſern
s nen
Pheſthss
Teuntun:
ſutm ſe
tin wel
o ſdor⸗

Fninn
u

Selnt
umn pon
enhenn
Eek erlo
Auonhenht

TNN

Lane non
Peetus:

npdkennen
bemntimn
Beps r har⸗
Dancoetn

nthionl
Un tin ſi.
un Mene
rmwernn,
Caltn4.

end ol⸗
lCiisc.
1ſienir
Ets,
er enentni
ell.

iihe,

ſwmtmen
Worten⸗
N Ulgnnh,
Renenbent.
Gtmoetends

nnune

Anektn
lobeier.

lbent

Examen II. 189

Libenter haberemus ab omni miſeria quie-
tem; ſed quia per peccatum perdidimus Inno-
centiam, amiſimus etiam veram beatitudinem.
Ideo oportet nos tenere patientiam, & DEl ex-
pectare miſericordiam; donec tranſeat iniqui-
tas, & hæc mortalitas abſorbeatur à vita.

O quanta fragilitas humana, quæ ſemper pro-
na eſt ad vitia! Hodie confiteris peccata tua,
& cras iterum perpetras confeſſa. Nunc pro-
ponis cavere, & poſt horam agis, quaſi nihil
propoſuiſſes.
Meritôò ergo nos ipſos humiliare poſſumus,
nec unquam aliquid magni de nobis ſentire;
quia tam fragiles, & inſiiabiſes ſumus. Citò
etiam poteſt perdi per negligentiam, quod
multo labore vix tandem acquiſitum eſt per
gratiam.

Examen II.

An ſim tepidus, an feryens Sacerdos?
I.

Uid eſt Sacerdos tepidus? Eſt monſtrum,
naturæ portentum, ulcus horridum, ca-
daver purulentum, verminofum, foœtidum.
Quid eſt Sacerdos tepidus? Eſt incarnatæ Sa-
pientiæ contemptor ignobilis. 1. Reg. 2. Infa-
mis eſt, cupiditatum ſuarum vile mancipium,

vilior cane mortuo, plenus dedecore, à Chri-

ſto ſegregatus: Heu, quantum dico, cùm iſtud
eloquor! Quid horridius materia per vomi-
. tum

190 Peccatum Sacerdotis

tum rejecta? Talis eſt Sacerdos tepidus: In-
cipiam te evomere ex ore meo. Apoc. 3. A Chri-
ſto, à lumine, à vita, à gratia, ab honore, à
beatitudine, à ſanctitate ſegregatus, vah! quàm
contemptibilis ſit oportet! Homo ſæcularis, ac
tepidus eſt cloaca, ſentina, ſterquilinium, vas
imundum, ſordium cumulus, bufonum ac ſer-
pentum nidus: Quid erit Sacerdos tepidus?
Miſer eſt, & miſerabilis, & pauper, & cœcus, & nu-
dus. Apoc. 3. Contemptus, deſpectus, in Coœ-
lo, in mundo, in Clero, in populo, ab infimis,
à ſummis, ab æqualibus: Deſpeéctus & con-
temptus tanquam Cœli probrum, mundi re-
jectamentum, Cleri opprobrium, populi ludi-
brium, omniumque conditionum inquinamen-
tum. Sed unde horror tantus in tepido Sa-
cerdote? A peccatorum innumerabilium teter-
rima colluvie; à ſordium abominandarum in-
ſigni fœculentia. Quid ſit vel unicum pec-
catum; quanta illius indignitas, impietas, in-
gratitudo, inſania, lepra, ægritudo, malitia ex
objecto lælo infinita, Fides, ratio, Theologia,
experientia docet. Quid ergo ſentiendum de
peccatorum in homine tepido nefanda conge-
rie? Quid de Sacerdotis tepidi ſtabulo cen-
ſendum? Horror & fœtor, caligo & tenebræ,
ſordes & immunditiæ orbis univerſi has fœces
non æquabunt. Hypocrita eſt Sacerdos tepi-
dus, Scriba, Phariſæus, ſepulchrum dealbatum:
Fur, proditor, homicida, Antichriſtus, latro,
Chriſticida eſt; Diabolus incarnatus, uti olim
de Juda Dominus: Unus ex wvobis Piage⸗
as

f: C

Crhon
oͤl
Wioen⸗
ee
unmz
.
Ponolin
Mü
cteomnt:
Whrminsn
enu
lch Ei
eetptri
Rſen de
berinn
lar Un
Cei,4
Nüüm
N Cmen
jtumn
nAi
Woren

uſeil

nin
penn 5
en Ondes
ſune gi
iten
i uen
Ne Nul 4

a,

tin,
e. A
Dhonot
hen,n
Wleenlerde
luim r
Uhnmn ze ſ.
Nlu r
bsr
eſti ae.
h hiini⸗
echs n
W MuNe⸗
N l .
Nitune
Bn ed
etcölunteen
numkunn
mminm Ne⸗
inpetng i⸗
Co, utte
0 Doog
ntencon te
encr og⸗
Ioo r
1oKnn
Gethy
Are⸗

eum.

Examen II. 19*H
lus eſt † Quin & ipſo diabolo nequior, no=
centior, iniquior, & horribilior Sacerdos tepi-
dus; ob Dignitatis conculcatæ eminentiam
ſublimiorem, ob gratiarum neglectum amplio-
rem, ob peccatorum numerum copioſiorem,
ob damna, quæ infert, graviora & luculen-
tiora.
Homo laicus, quantumlibet ſceleratus, ha-
bet plurima, quæ ipſius peccata minuunt, &
extenuant: modicum lumen, media pauciora,
infirmitas major, prava exempla, pericula, pau=
pertas &c. Hinc commilſeratione dignus eſt,
quando labitur: Hinc tantopere à DEO non
recedit, faciliùs reſurgit, efficaciùs emendatur.
At verò Sacerdos abundans lumine, auxiliis,
robore, impulſibus continuis; ſtans in ſublimi
ſacræ Dignitatis faſtigio, dum cadit, miſere
conteritur, & conquaſſatur. Malitia ſingula-
ris in immenſum auget illius peccatum: Mali-
tiose contempta DEI Bonitas, minæ neglectæ,
rofanatum & pollutum Sanctuarium, indigne
Pabitum Altaris Miniſterium, peccata ſine nu-
mero in terra Sanctorum, in Majeſtatis æter-=
næ conſpeétu protervè, petulanter, & quaſi
ludendo admiſſa, plus quàm dici & cogitari
queat, gravant Sacerdotem, tantúmque infra
ſceleratos omnes deprimunt, quantum gloria
& honore, gratiis & auxiliis, ſcientia & cog-
nitione üsdem antecellit. Quâm horrendus
eſt tepidi Sacerdotis ſtatus, nullo verborum
pondere, nulla conceptuum triſtiſſimorum va-
rietate,

Xx Joan. 6.

192 Peccatum Sacerdotis

rietate, ac multiplicitate ſat exprimendus! Quid
ſi tantæ miſeriæ vel remotum periculum a-
diſſem?
Meâ plurimùum intereſt, ad amuſſim intel-
ligere, an, & quantum tepeam, ut tanto malo
tempeſtive occurram. Quibus ergo indiciis
tepidum Sacerdotem dignoſcam? Sacerdos te-
pidus luride, diſtractè, cum nulla, vel modica
Ppræparatione, absque reverentia, ſine devotio-
ne celebrat, properat, truncat, præcipitat:
Fides ei nulla, niſi mortua; æſtimatio tanti
Myſterii pariter nulla, neque enim vel medio-
cre negotium temporale tam frigidè, tam de-
ſultoriè, cum tam modica applicatione unquam
tractabit. Quantum ego diſto ab hujusmodi lu-
rido, & negligenti Sacerdote?

Sacerdos tepidus non admodum curat ve-
nialia, quæ bibit ſicut aquam: Quæ cogitat,
vana ſunt; quæ loquitur, inutilia; quæ agit,
ſæcularia; quæ omittit bona, ſine numero.
Quin & Regligenetas craſſas, ſermones noxios,
actus mundanos, affectus ſenſuales, cogitatio-
nes neſctio quas parum æſtimat. Sectatur ſua
comoda: large bibit, bene comedit, prolixè dor-

mit, non muſtùm laborat. Quis ego? Nullâne

apud me hujus teporis indicia?
Sacerdos tepidus diſtracte orat: orando
Er berar: ab oratione præcipiti ad tempora-
ia & mundana feſtinat. Nullus apud illum,
ſuò vitiò, pietatis ſenſus; nullus rerum ſpiri-
tualium guſtus; ad illas applicatio nulla.
Nullum

Elm eume
1 E, 1
n aln
r n e
Een tanen;
iten!

M e

IX meel
ſtenl n
IEwenter
ohngnce
Nehier an
CNeleksn
l guri⸗
ern lci
NPi
Numn
hunmnäln
Gltemn

linGern

Trann kergr
Am M
Anele⸗
NS Uune 9
nl (un
Kcherh
h Nic

1

inentu
perieln;

Inllin ine.
t tunto mah
eob incſeis
. Metoste.
lnd moden
lrtent.
n Nrcher:
Aostoni
nin eineto⸗
gis un⸗
lreuegun
Diumoallr⸗

om ent ſe

Q gin⸗

li, reg
ſne nunerd,
Pnes ood
8Cgtuid⸗
Gecatar
prolgete⸗
egn Nu⸗

Int: hi
iuten
lmln
umhr
n r

M

Examen II.— 193

Nullum examen, nulla meditatio, nulla ſpiri-
tualis lectio, loquendi & agendi cum Domi-
no ſuo nullum deſiderium. Avertat DEIIS,
ne iſthæc in me peſſima ſigna reperiam! Vi-
dendum tamen, utrum quoad hæc ſim pror-
ſus innocens?
Sacerdos tepidus ordine præpoſtero, quæ
DEI & muneris ſui ſunt, negligenter; quæ
verò ſæculi ſunt, toto ſtudio, Ieriò admodum
& ferventer exequitur. Verbi Divini prædi-
catio languida, ſicca, ſterilis: Rei autem do-
meſticæ cura exporrecta, perpetuòô vigilans.
Catecheſes raræ, ſomnolentæ, perfunctoriæ:
ſtabuli, granarii, cellæ & culinæ inſpectio fre-
uens, ſollicita, ſtrenua. Ægri & moribundi
*pe neglecti, ad ſummum proviſi; aliàs rarò
vel nunquam viſitati: contrâà viſitatio boum,
equorum & ſimilium quotidiana; Inſpectio ſe-
dula, utrùm pingueſcant, an gracileſcant. Si-
ve dein Grex Dominicus male, an bene habeat,
inter curas hæc poſtrema, & minima. Sum-
ne hic labis expers? Quid reſcindendum aut
mutandum? Palpéne ſaltem, quæ abſurditas
iſto ſub tepore lateat?
II. Quis nunc Sacerdos fervens? Quanta
Ejus Gloria! Quâm pinguis felicitas! Quæ bo-
norum affluentia! Dominatur animo ſuo: in-

victo robore vitiorum monſtra ubique perſe=

uitur Heros magnanimus: nullo loco conſi-
ſtere patitur: Regi ſuo Chriſto amicè conjun-
Rus vivit; Quaré à Cœlo, à terra, omnium-
dque rerum creata Univerſtate ſuſpicitur, &
R. P. Dufrene Exwercitia. N hono⸗

194 Peccatum Sacerdotis
„
honoratur. Dives virtutibus, dives & meri-
tis: laboribus honeſtatus; præmiorum copia
paulòô pôſt ornandus, ſtat in Domo DEl ſicut
Oliva fructifera, fructuum ubertate conſpicua.
Mira eſt Illius pulchritudo; ceu ſol formoſus,
ſplendores & ardores ſacros ubique diffundit;
floret ùt palma; germinat ſicut lilium; ſtat
fortiter ùt columna: ubique prodeſt: univer-
ſa recreat: Gloriam, gaudium, felicitatem om-
nibus, quibuscum egerit, potenter aſpirat.
Quid enim non poſſit dilectus Eſu Chriſti
Diſcipulus, Miniſter Fidelis, Frater, Amicus,
Socius individuus, ardens Charitate, Divina
præditus poteſtate, eximia glorioſus Sanctita-
te? Talis eſt Sacerdos fervens, de'monum ter-
ror, hominum amor, Angelis nulla re inferior;
beata pro Chriſto paſſione, ſudore ac labore
etiam ſuperior. Quanta hujus Gloria? Quæ
tepidi ignominia? Alteruter ego ſum; aut fer-
vens, aut tepidus: ſcire me oportet, ad quam
claſſem pertineaoam.
Sacerdos fervens nulla re magis afficitur,
quâm DEl obſequié: Hæc illi curarum præci-
pua & unica, ut DEO ſerviat, & quampluri-
mos ad Ei ſerviendum adducat. Suas actio-
nes quotidianas, præſertim ſacras, cum ſingu-
lari applicatione, cum ſpiritu; non obiter, non
ex conſuetudine; ſed cum exquiſitis intentio-
nibus, cum alacritate, cum animi vigore per-
ficit. Sumne ego talis? Sacerdos fervens
cum guſtu & gaudio, quæ Vocationis ſunt, o-
Peratur: cunéta ordinate exequitur: nihil ne-
gligit:

unti
nonn in
ticn
ar /1
Kuſti.
coom!
P
eae don
n vennde
wdeoan
uslkhet⸗
(un ſe

Ienht ⸗

ctß olt
pen het
nunhu;
ſtnenn
inpen
aiil
MN
elztn
n
Wamer
yer Delh
Mann
tenn
umlune
z n
Püinflah
un neſ
Ohtl X
ki
Aftone

Cne En
morum
no Delſer
e conſie
Eltormotz
le cifhnet
tllan;
Aet onfrer.
Alnenon.
ene hnr.
1 N Crn
ne, ANi
Nut, Dn
ols Knche⸗
Enonmw.
lunetkrior
Ge ho

Cora

ſun; ut.

teh Aquun

ub leten
ruum Nri⸗

Eunglnn.

Ne⸗
Cimi
onCtentt
iins ini⸗
nitinet
end ens
Cinltid

en in 6
1

N

Examen II. 195

gligit: ad minima quæque attendit: Nunquam
é memoria dimittit graviſſimum illud Ven.
Lancicii dictum: MNihil parvum putandum, quod
ſumma æſtimet Majeſtas; Nihil leve, quod ſumma
reprobet Sanctitas. Hæccine mea regula, & vitæ
totius norma? Sacerdos fervens cane pejus
& angue horret, fugit, averſatur quodvis pec-
catum veniale: Nunquam deliberate peccat:
ſincerè coram DEOD, & cum DEO ambulat:
mavult perdere omnia, bona, vitam, honorem,
quàâm vel leviſſimé peccare; Quare potenter
removet quasvis peccandi occaſiones: cautè
incedit, vigilat, omnia ſolicitè proſpicit, ne
peccet. Acerbè dolet non tantum de ſuis in-
firmitatibus; verùm etiam de peccatis alienis
vehementer affligitur, illique aut impedire,

aut perpetrata abolere plurimùm ſatagit. Quid

ego ad iſta? Non ſum plane fervens, ſi talis
non ſum.
Sacerdos fervens nihil non agit pro DEO:
laborat pro DEO, cogitat de DEO, loquitur
de DEO, omnia refert ad DEum, omnia pati-
tur propter DEIIM : Nihil curat laudes hu-
manas: poſt aurum non abit, nec ſperat in
pecunia & theſauris: ſua comoda non quæ-
rit: carnem ſuam crucifigit cum vitiis & con-
cupiſcentiis. Orationis ſtudio ſingulariter te-
netur: ſpiritu filiali cum DEO agit: penſum
Canonicum recitat cum guſtu: Omni re ad

obſequium DEl pertinente plurimùm delecta-

tur, miréque hinc roboratur. Suntne in me
iſta beati fervoris indicia?
N 2 Sacer-

5

196 Peccatum Sacerdotis

Sacerdos fervens Charitatem habet erga pro-
zimum indefeſſam: diù noctúque ſuccurrit,
juvat, hortatur, ſolatur: Animas quærit; JE-
ſu Chriſti ſanguinem ab interitu vindicare a-
mat; Hujus immenſum pretium æſtimat: Hinc
nulli parcit labori: nullâ malitiaâ, nulla ingra-
titudine, ruſticitate nulla unquam à benefacien-
do avertitur. In patientia multa, in laboribus
multis, in vigiliis, in lenitate, in charitate non
ficta, in ſpiritu manſuetudinis, & humilitatis.
Rudes inſtruit, bonos firmat, diſcolos corri-
it, teneram ætatem præcipuè curat, Verbum
Per cum ardore diſpenſat, Sacramenta piè ad-
miniſtrat, ægris & moribundis ſedulèô aſſiſtit.
Pœnitentibus verô in ſacro Tribunali jus di-
cere inter primas muneris ſui curas numerat,
ubi animarum languores ſapienter curat, ſi-
muúlque Heroicam patientiam & fortitudinem
continuò exercet. Talisne ego ſum? Heu
quantum diſto adhuc à ſancto fervore!
Sacerdos fervens carnem ſuam non molliter
habet; eandem crucifigit cum vitiis & con-
cupiſcentiis; ab omni ſenſualitate abhorret;
caſtigat corpus ſuum & in ſervitutem redigit,
ne, cùm aliis prædicaverit, ipſe reprobus in-
veniatur. Sobrius in menſa, cautus in lingua,
ſedulus in oculorum cuſtodia, ſibi conſtanter
invigilat: Mentem rebus ad obſequium DEl,
& proximi ſalutem ſpectantibus fiudiosè oc-
cupat: Otium pulvinar diaboli ſeriò cavet,
dumque ſe aliis mitem & benignum perpetuòô
exhibet; ſibi ſoli durus & aſper univerſa mun-

emit
uolno
Enedoe
15 on,
Uerte
W!
m Met
nz ier
un dle
Uüna, e
hoeme
onin
E tonn K⸗
ebin
ntrn
Cnde M
Uerzret
Mnhamn
Awie
UAUN)
N
Amtile
bpun
in khn
nn ge inn
Arlien
Pygum
ohn h
uhgnends
Uilt ll⸗

berezin,
ne iwoenn
Gglett,
U Fiocicne,
limet: Hn
nnla ingn
hübenelicten
bnluorbus
Rciniaeron
Anitns,
Clolsnt⸗
Clnig Vebon
Melger
EcllbUt.
buonl od
WöIen
let n
Lboriuder
in
nel
hronnolter
iis Ec⸗
Ge Pphoklet
Men lelgt
enehtoiß
rn inlor⸗
olun
Peftal
kun e⸗
giin
n en,
gunun

Examen II. 197

di & carnis blandimenta excludit. Num hos
generoſi fervoris caracteres in me reperio?
Sed mediocritatem fors ambio? Neque ni-
miùm bonus, neque nimiùm malus eſſe cu-
pio? Inter tepidum & ferventem medius con-
ſiſtere volo? Verùm nullo pacto id fiet un-
quam: inter frigidum & ferventem datur me-
dium; inter hunc & tepidum non datur. Vel
enim diligo DEum ex toto corde, ex tota a-
nima, ex tota-virtute; vel non diligo? Si ità
diligo, manifeſté ſum fervens: ſi non ità dili-
go, minimùm inter tepidos incedo. Aut for-
te homo laicus ad magnum illud præceptum
obligabitur; Sacerdos non obligabitur? Hoc-
cine autem ſit diligere toto corde, ſi lectis ut-
cunque Horis, & Sacro expedité celebrato,
plerasque diei & noctis horas otio, fabulis,
pPopinis, conventibus non multum profuturis
abſumo? An ſalvare me poterit illud tepido-
rum axioma: Non pecco graviter? Imò pecco
graviter, cum Vocationis meæ Sanctitati ac
Celltudini per menſes integros, & annos ſo-
lidos non ſatisfacio. Si res tam modica foret
hic tepor, num graviſſima rejectionis omnimo-
dæ pœna ſtatui in illum poſſet? Incipiam te e-
vomere ex ore meo. Cum nauſea rejicitur mas-
teria fœculenta: cum ſtomacho expellitur ſer-
vus piger, quamvis nec furetur, nec occidat:
cum probro faceſſere jubetur è cordatarum
numero ignavus miles.
Sic ergo ſtatuendum, niſi tepidos inter vive-
re ignobilis, infamis, egenus, deſpectus & re-
N pro-⸗

198 Peccatum Sacerdotis

probationi æternæ proximus volo, ferventibus
accedere me oportet, qui ſoli nobiles, magni,
honorati, divites, contenti & ſancti eminent
in Regno Eſu Chriſti. Sed qua ratione abo-
minandum teporem eliminabo? Quibus mediis
ſanctum fervorem ſuſcitabo? Quotidiana ſacra
Meditatio dabit intelle tum bonum: frequens
ad DEum afſpiratio inflammabit voluntatem:
Occupationes nobiliſſimæ alacriter ſuſceptæ
afferent jucunditatem; tædium propellent, ar-
cebunt teporem, bonorum omnium fœcundi-
tatem procurabunt. Mi DEUS! ſtat ſeriò in-
fandum teporem exſcindere; beatiſſimum fer-
vorem accendere, accenſum cuſtodire. In
meditatione mea, te donante, per ſingulos dies
exardeſcet ignis, quem timor & amor filio dig-
nus, perpetuò conſervabit.

Meditatio W.
De grandi malo teporis Sacerdotalis.

Muſcæ morientes perdunt ſuavitatem unguenti. Eccl.

H“*α⁰— Scripturæ verba in ſenſu ſpirituali &
2 1 myſtico juxta Patrum explanationem ſic
intellige. Errata illa, quæ ſolúm tranſeunter,
ex infirmitate, non ex voluntatis propoſito a-
ctibus ſeſe noſtris admiſcent, grande nocumen-
tum afferre nequeunt: Quôd ſi verò hæc er-
rata in aſſuetudinem tranſeunt; ſi in nobis
hæſerint; ſi in animo veluti computreſcant,
. ſedem-

ie in
Uun en
uns o
uanlun:
Slmmnn
Stmnorn
m Aae
lüghohn
e gned
nhlis len
n nd

Uetuil

liiſtui⸗
Utlen orm
Uuaſtter
endh
Nadir

(kn
lgnen
imnlti
8 Uiſce
Hümme
Mnein
dos
n. Non

ne

AuNn
Au)
une z

.

,fenerin
dile,
Ndhieniten
rtione d
Uiis neti
Wicanalien
n kegpent
ifmgen:
irue
lprprlenzr.
nlun fecnnl⸗
lrkrd i
lunte⸗

locde. n

titgnlude⸗
rfloch⸗

Yeni led,

Gii
unadonenk
n Tnerh
5 ſt⸗
Adewen
ſeülnt.
ſe w
4
ſn
ore
er⸗

Meditatio IV. 199

ſedemꝗque fixerint, tunc planè horrendum in
modum perturbant omnia, ſingulas actiones
quantumvis bonas turpiter inficiunt, rectitu-
dinem tollunt; DEO exoſas reddunt, inſipi-
das, & amurca fœtente imbutas. Hæc errata,
utùt minora, cum ſtabilitatem obtinueêre, fer-
vorem & alacritatem in DEl obſequio pelluntz;
& frigus, languorem, torporem, miſerrimam-
que gravedinem introducunt. Quô autem
ampliùs ſeu multiplicata fuerint, ſeu invete-
rata & radicata, tantò invaleſcet durius ac
pertinaciùs languor ille infelix; tepor ille per-
nicioſus, qui paſſim hodie ſtatum etiam Sacer-
dotalem contaminat. Conſideremus primè,
quàâm ſit hoc monſtrum DEO injurium: ſecun-
dò, quàm ſit Sacerdoti eo morbo laboranti per=
nicioſum. 1

Pundtum 1.

Conſidera, obſecro, quàm ſit injurius Divi-
næ Majeſtati Sacerdotum tepor. Numquid
non Regis terreni magnitudinem ex alacris &
indefeſſi famulitii multitudine colligere tutèò
licebit? Ubi videris nobilem turbam ad Prin-
cipis ſui nutum exactè compoſitam, vigilem,
uævis imperia ſolerter exequentem, profe-
ctò ſecurè dices: Hic magnæ Majeſtatis eſt
Dominus. Nosmetipſos intueamur. Qualis
noſter, quem æterno Regi præſtamus, famu-
latus? Illi Miniſtri ſumus; Ipſius Aulici, qui
proximè huic Domino ſemper adſtamus. Con-
ſideret nunc aliquis luridum agendi modum,
N 4 quoò

20 Peccatum Sacerdotis

quo in Ejusdem obſequio verſamur, cùm te-
peſcimus, Quis non crederet, adeò puſillum
eſſe Dominum, cui ſervimus, ut vix audiri me-
reatur, cùm aliquid imperat. Cogitationum
noſtrarum, & affefctuum cordis ultimæ fœces
debent Illi ſufficere: Contentus ſit oportet
hic Dominus, cùm Ipſi modicæ reliquiæ tem-
poris illius deſultoriè tribuuntur, quod in tem-
porales curas tam liberaliter profundimus:
Ipſe viderit, quo pacto tenue reſiduum ſtudii
noſtri, ac deproperati laboris poſſit Ei ſat eſſe.
Fateamur, quod res eſt: Numquid non ita
ſervimus huic Domino, acſi minimus foret;
obſequio macilento vix dignus, cui paulô ſtu-
dioſiùs famulari grave ac oneroſum videri de-
beat. Et quid aliud loquuntur evagationes
perpetuæ cordis noſtri, pigritiæ, ſomnolentiæ,
tepores, languores, negligentiæ innumeræ?
Tardi ſumus ad laborem, in opere cœpto pigri,
ad exitum celerem feſtini: Ardemus ad ſæcu-
laria, languemus ad Divina, quæ & facilè omit-
timus, aut miſerè ſaltem truncamus, ac mu-
tilamus. Admittétne hujusmodi famulatum
miſerabilem quispiam Regum terræ? Ubinam
locorum ſæculi Principes adeò contemptim
habentur à ſervis ſuis? Pudeat nos Sacerdotes
ignavi torporis, quem in Aularum ſæcularium
poſtrema nemo reperiet! Quàâm erubeſcenda
nobis eſt hæc cum famulitio terreſtri compa-
ratio, quæ eœleſti Domino plurimùm affert
ignominiæ! Numquid non integrum Tibi ſem-
per erit, Regum Supreme, ùt primuùm volue-
V ris,

emnane
En tten
ereptir
nhi
ſiun min
Elorn e

Hig elgne

ren
oline
Iuceni n
NMülen
ülns cum
Mhldr
Ins I
ſgkikn⸗
Mtn ,
Eülirs n
8 lit,
Enclr n
Giſoe

„
UE

A A
1 M
enee
Alſn
nchnin
rore Di
midatio

i 4,,. 1

i

tamn, Cinn
) Ae olll
1t iraucitin,
„Copiatont
Uüllämzfen
mn ſt hon
e rlqnirta.
bcnkinten
e ondne.
e ſtlun kni
ole lrek
Ing wni
nbinmshuer,
clialkr.
dün ice⸗
n eigioner
, Cnnclent,
lir imunen!
enns n⸗
Ehelkom

le, AeIl.

ihmohrun
are! Ubiom
contenpun
Nd Abeltin
un Eellin
Mmetiri
Enttine
lonte
gn leme
Nn 0r
15

Meditatio IV. 201

ris, amandare ſervos negligentes, & alios me-
liores ſubſtituere, qui mandatis tuis plenè ob-
ſequentes, dignum Tibi famulatum exhibeant?
Suſcitabo mihi Sacerdotem ſidelem, qui juxta cor meum
& animam meam faciet. I. Reg. 2.
Revocatur hic in memoriam Examen primum Tri-
dui primi, & exercetur dein voluntas per altus con-
fuſionis, indignationis, horroris, deteſtationis &c.

Punbtum II.

Qui verô puniet tandem ignaviam noſtram
DEUs ultionum Dominus? Pœnarum maxi-
ma certè non foret, ſi auferret à nobis ſubli-
me Miniſterium Sacerdotii noſtri. Multò ter-
ribiliùs, quamvis occultiùs, vindictam ſumes,
DEUS Altiſſime, ſi nos in munere Sacerdota-
li relictos, Tua Benedictione privaveris; Iſtud
ſupplicii genus eſt nobis unicè præ cæteris for-
midandum, ſi in munere Sacerdotali relictis,
maledictionis tuæ fulmen horrendum inten-
tes: Maledictus, qui facit opus DEl negligenter. *
Sic eſt, nulla imminet gravior pœna, quàm
ſi relictos in loco & munere noſtro excelſo,
nobis ipſis totique ponderi teporis ac inertiæ
turpiſſimæ nos reliqueris. Multò acerbiuùs,
quâm foret ipſa è gradu Sacerdotali probroſa
depulſio, negligentias noſtras ulciſcerêre, DEus
terribilis! ſi nos equidem toleraveris ſemper
intra Sanétuarium tuum, ſed interim corde
tuo, ex ore Divino evomueris, quod ipſum
diræ cominationis tonitru in omnes tepidos
N 5 contor-
* Jerem. 45. v. 710⸗

20² Peccatum Sacerdotis

contorques: Quja tepidus es, & nec frigidus, nec
calidus, incipiam te evomete ex ore meo. * Ad Sa-
cerdotes maximeè verba hæc terrifica perti-
nent, quæ medullas omnes meritò transfigant,
poſtquam ad Sacerdotem & Epiſcopum primò
ſunt dicta. Averte hoc fulmen, miſericors
DEus, à nobis famulis tuis; utque tollatur
penitus omne tanti mali periculum, illius pa-
riter cauſam tolle: gratiam potentem largire,
tepores noſtros univerſos eliminandi quampri-
múm, & fervorem tua dignum Majeſtate, no-
ſtræqne conſonum ſanctæ Vocationi ocyus al-

ſumendi. Ut ſine timore de manu inimicorum no-

ſtrorum liberati, ſerviamus Ili in Sanctitate & Ju-
Ktitia coram Ipſo omnibus diebus noſtris. Luc. I.
Inſiſtitur Gonſiderationi ſeriæ ſtatus miſerrimi, in
quem ſe conjicit Sacerdos tepidus, dum ſibi ac torpori
ſuo infeliciter relinquitur. Sequitur timor, accuſatio
propria, Adhortatio, Propoſitum &c.

Dies W.

Sacerdotum Omiſſiones piaculum
grande nimis.

Conſideratio III.
De prava Conſuetudine Sacerdotum.

I. Peccatum grave unicum conſideratur.

PEccatum mortale unicum eſt malitiæ ſecun-
dùm quid infinitæ: ita Theologi omnes.
Pecca-
* Apoc. 3:

rn e
atzſe
atio on
Pne ord
u.
n en
üogin
miKentin
me Mee
s nine
Cmlep n
ülwurn
Iecene
Ue,ſmnene
U M .
Miü tye
Dnenenu
lnge⸗
Eennun
mumnem
Gontt
ls lon
nlnn
Gmi
gun
Une
nocen
Ihonn
4 ſlrrn

fil,n
.8 Ad
etrüicn en
fnmfer,
opon rn
n Nleten
lgne daln
lun Uns
tenhn,
niguni.
Melar,t
tonien.
ininny.
a⸗
u.
Liſnmnht
1iAN
inn Aan

Pulin

Cerhen
ſluen
ouukan

en one,
e
Pe

Conſideratio III. 203

Peccatum grave unicum eſt pejus omni ma-
lo naturæ; pejus omni morbo, deterius peſte,
incendio quovis voracius, tyranno crudelius,
Dracone horribilius, diabolo turpius, inferno
deteſtabilius. Eſt peccatum grave ulcus pu-
tridum, fœtens, lethale, inſanabile, niſi ſolo
Chriſti ſanguine. Eſt impurius omni cloaca,
omni ſentina, quovis ſterquilinio: execrabili
fœtore inficeret totum mundum, & omne vi-
vens extingueret, niſi DEus impediret. Eſt
carnifex, qui animam occidit, & in ipſo Chri-
ſti ſanguine manus lavat. Quovis bello ma-
Xime cruento formidabilius eſt; fame, ſterili-
tate, inundationibus, terræ motu, ædium rui-
na, mundi totius interitu magis dolendum,
ampliùs fugiendum. Quis Cœlorum tertiam
pPartem evacuavit, & nobiliſſimos Angelos in
turpiſſimos deæmones mutavit? Unum ſuper-
biæ peccatum hoc fecit. Finge oſſa omnia
mortuorum omnium in unam ſtruem colleéta:
Nubes profectò tangeret triſtis acervus. Quis
tot milliones hominum ſtravit? Unicum Adæ
peccatum; nam per illud mors intravit. Fin-
ge omnem ſanguinem à mundi exordio fuſum,
& ad finem usque fundendum; Qualem hic
lacum; imò quâm ſpatioſam mare conficeret!
Quis hunc profudit? Unum Adæ peccatum.
Quis tot innocentes mactavit, omnia peſſum-
dedit, mala omnia, morbos, peſtes, bella, in-
cendia, vaſtationes &c. in mundum invexit?
Unicum Adæ peccatum: & tamen ultra con-
dignum non fuit punitum; imòô potius infrà
condignum. Si

204 Peccatum Sacerdotis

Si Beatam Virginem, S. Joſephum, S. Pe-
trum, Sanctos omnes é cœlo detraherem, ſe-
clusò peccatô, minus hoc malum foret, quâm
cùm pecco graviter. Si ſolem, lunam, ſtellas
extinguerem, Cœlum deſtruerem, Divos an-
nihilarem, Angelos occiderem, ſeclusô iterum
peccatô, minús dolendum eſſet, quâm ſi uni-
cum admitto grave peccatum. Si omnes li-
bros, bibliothecas omnes, Antiquitatis monu-
menta omnia, Templa, Palatia, vicos, urbes,
ſanctas reliquias, Artis opera, & pretioſa om-
nia ſine peccato comburere poſſem, pròô! quan-
tum toti mundo nocerem! At minus noce-
rem, quàm vel ſemel peccando noceam. Cuͤm
vel ſemel peccas, O Homo! mereris, ut te dia-
bolus ſtatim diſcerpat, vel collum tibi contor-
queat, quod & futurum eſſet, ſi DEus permit-
teret. Semel graviter peccans mereris, ut
creaturæ omnes contra te inſurgant, odio ha-
beant, perſequantur velut hoſtem publicum,
velut latronem, velut beſtiam humano gene-
ri inimicam &c. Mereris, ut omnes morbi te
occupent, ut terra glutiat, ut aqua ſuffocet,
ut aër peſtilens corripiat, dæmon ſtatim ad
infernum rapiat, quæ omnia tibi peccanti even-
tura mox eſſent, niſi DEl Bonitas prohiberet,
quam offendis.
Etiam unum grave peccatum eſt contra
DEum audax rebellio; contra ſummum Bene-
factorem nigerrima & diabolica ingratitudo;
contra piiſſimum Dominum atrox impietas;
contra Patrem immane parricidium; contra
. Spon-

rin nn⸗
Prum N
ſe elaimm
eneſüße
ermn 8
Calonen
Simegs
tnLuncu
eurum
ereme
More
Pin ne,
„Cnniimn
,Uitoere
üauie
o lalde
Ne An
I.
merſ

Qreprl
4 benr 91
ermi
Mbn
ſonls

phum 8 1
Etneheren,
nlmrengin
lunan Eee
en Diross
eön tern
un
d Konne!
icnnnsm.
9ilds U,
Cprncle
en
Döns e⸗
Cenn, Cin
nted
ntb ond
Dbuhem
Merets, 1
nh tokr
n otſeum⸗
nnn gend⸗
Pes wordit.
gun Cfire
on Natin
Neemieſs
cüten

n uun
ſnme e
in

,
l nMeng
Co

en hr

Conſideratio III. 205

Sponſum animæ probroſum & ſacrilegum ad-
ulterium: Eſt effrons impudentia vel unum
grave peccatum, quia fit in oculis DElI; Eſt
proterva vilipenſio æternæ Majeſtatis; eſt abu-
ſus petulans & impudens DEl beneficiorum,
quæ inſtrumenta fiunt offenſæ, ut ſi mendicus
panes integros in caput benigni Datoris pro-
Jiciat, Eumque graviter ſauciet. Et harum
impietatum unaquæque eſt infinita. Vel ſe-
mel peccans operée dicis: „Nolo habere DEum
„ pro Patre, neque Spiritum Sanctum pro mea
„ vita, nec Angelos pro fratribus: renuntio
„ Omni juri ad Regnum cœleſte, quod in Bap-
„ tiſmo accepi: Remitto promiſſionhes mihi
„ factas à DEO; neque ego IIIi ſolvere vo-
„ lo, quod debeo, neque ut alius ſolvat pro
„ me: Satanæ me obſtringo, cui renuntiave-
„ ram: Pœnitet me nomen DEO dediſſe, &
„ inter Sanétos adſcriptum fuiſſe: Nolo par-
„ ticeps fieri Sacramentorum, aut Sanguinem
„ Chriſti mihi plus prodeſſe quàm dæmoni-
„ bus: Nihil cum Iplo, aut aliquo Sanéto vo-
„ lIo habere commune. P. Lamparter de Excell.
grat. Conſid. 2z2. Dicit peccator ipſo opere: Ego
non curo cœlum; non curo infernum; Chri-
ſtum à me flagellari, conſpui, crucifigi non
curo: Lugeat Cœlum, lugeat mundus, irruant
calamitates, pellatur è ſede ſua Chriſtus, trium-
het diabolus, non curo, &c. Et quis iſta?
Palvis, vermis, mendicus, ſcarabæus, nihilum
contra DEum Majeſtatis inſurgit! Et ubi hoc?
Sub ipſis oculis Domini ſui. Et quando hoe⸗
0

206 Peccatum Sacerdotis

Eo ipſo tempore, quo conſervatur, protegi-
tur, beneficiis cumulatur. Vah impudentem
proterviam! Vah rabidæ malitiæ diabolicum
inquinamentum!
Vel unicum peccatum grave DEus tam acer-
be odit, ut, quamvis infinité Bonus & Miſeri-
cors, æternúùm illud puniat omni pœnarum
genere. Ità odit peceatum, ut, quamvis om-
nes Sanctitates, omnes virtutes, omnem gra-
tiam unus homo haberet: quamvis populos
ad fidem converteret: tametſi univerſum or-
bem ad Amorem DElI infinitum accenderet,
milléque mundos crearet, tamen uno peccato
gravi contaminatum à ſe projiceret. Si SSma
Chriſti Humanitas rea vel unius peccati un-
quam foret, mox diſſolveretur unio Hypoſta-
tica. Si vel unum peccatum Cclo inferri
poſſet, mutaretur in infernum. Ne umbram
quidem peccati ſuſtinere DEus poteſt. Ex-
ternam ſolùm peccatoris ſpeciem aſſumpfſit
DEI Filius Miſericordiâ motus: Et quàâm gra-
viter fuit percufſſus Filius dilectus, unigenitus,
innocens, impollutus, ſegregatus à peccatori-
bus, ob ſolam peccati ſimilitudinem; ob alie-
num debitum miſeratione amoris plena in ſe
ſuſceptum! Non erat Ei ſpecies, neque decor, &
reputavimus Eum quaſi leproſum: * Cælus, flagella-
tus, laceratus eſt; ultimo loco habitus velut
opprobrium hominum, & abjectio plebis: Me-
dius inter latrones e patibulo ſuſpenſus eſt,
ut ſatisfactione infinita debitum elueret. Con-

ſidera,

Ibtin dn

unilhol
iiroon
Agrte 1
aen oors
mdemwort

(mend

uardoden
ODln,
igiscni
r Mhf
Teciund
Drſorten
hnun
noea
CNMcmn 5
IuN
ben
, Nrct
i mnum

Mam/
4 runſeen
n ha!
ifo etentt
affei
Api ne
erlid ſ
s pecet
Eert De

fvatn Nons
imnltet:
tie Neboler

Dbigtamae.

onn E Mſei
n denm
guunriss.
domen;.
unſiͦ Mi⸗
Vumyerumge
D
d eaen
t Kn
Blecenu.
uno hynk.
Cle en
Neonbrm
ret Er.
en Anl:
gnin gr⸗
,nigeinsh
ecenc⸗
enz b
Rennt
vete lund
Alns, lren
nubins ſen

Conſideratio III. 207

ſidera, mi Theologe! & contemplare hince Chri-
ſti Perſonam, Dignitate, Bonitate, Sanctitate
undequaque infinitam. Hinc Ejus vaulnera,
livores, dolores, angores, opprobria, fuſum
ſanguinem, mortem acerbam & ignominioſam:
Quàâm ſtupenda Perſonæ tantæ cum hiſce ex-
tremitatibus combinatio! Sic peccati alieni ex-
terna ſolúùm ſpecies in Illum deſævilt. Hæc
tria quis capiet in unum compoſita: Chriſtus,
Ejus Paſſio, peccatum? Quanta hic abyſſus! Quæ
meditandi materia, alta, profunda, infinita!
Sancti profectò nullibi magis intelligunt, quàm
ſit horrenda res peccatum, niſi, cùm DEI Fi-
lium pro peccato in cruce paſſum & mortuum
conſpiciunt. Siſtamus hic, quoniam ad ulti-
mum veneni, horroris, peſtilentiffſimæ infectio-
nis, in peccato latentis, terminum perveni-
mus, cùm dicimus: Chriſtus mortuus eſt pro pec-
cato. Hic deficit ſenſus, hæret lingua, ſtupet
ratio, attonitus in ſuſpenſo manet omnis in-
tellectus. .V

II. Peccatum grave Sacerdotis conſideratur.
Tot circumſtantiæ peccatum Sacerdotis ag-
gravant, ut fiat horrendum & grande nimis,
Præ quo peccatum hominis Laici tenue ad-
modum videri poſſit, cùm tamen & ipſum ſit
juxta priùs memorata graviſſimum. Cuùm
Laicus peccat, ſervus inſurgit contra Domi-
num: ſed cùm peccat Sacerdos, Frater, Socius
& Amicus peccat. Si crimen eſt rebellio ſer-

vi, quid erit perfidia hominis ſingulariter di-

lecti?

208 Peccatum Sacerdotis

lecti? Sacerdos habetur in Domo DEl ut Fi-
lius: magis affligit patrem filius degener, quàm
turba integra petulantis famulitii. Conſidera
locum ſanctum, in quo peccat Sacerdos; tem-
pus peccati, modum peccandi, cauſam pecca-
ti; antecedentia, concomitantia & ſubſequen-
tia peccatum: lumen peccantis, inſtrumenta
peccati; ejusque longiſſima, latiſſima, altiffſi-
ma & graviſſima nocumenta. Peccatum quip-
pe Sacerdotis nocet communitati; nocet Do-
minico Gregi; nocet integræ Provinciæ, toti
Eccleſiæ, toti terrarum Orbi, totique Cœlo.
Unde ignorantia, tepor, malitia, perverſitas
in populo, niſi quia non lucet, non ardet, non
inſtruit, non ædificat Sacerdos? Unde flagel-
la, grando, ſterilitas, bellum, & variè inun-
dans calamitas, niſi quia Mediatorem non a-
git peccans ipſemet Sacerdos? Quare turma-
tim ad infernum properat hominum multitu-
do, niſi quia præcurrit ad interitum ipſe Sa-
cerdos? Quare luget Sanétuarium, qualet
templum, conculcatur Domini præceptum?
Cur ſanguis Redemptoris perditur, Sancta Re-
ligio vilipenditur, Sacramenta infirmantur, niſi
quia peccat Sacerdos? .
Ignorat Laicus DEl Dignitatem: Scit Sa-
cerdos, & novit Illius Omnipotentiam, Boni-
tatem, Sanctitatem, Majeſtatem &c. Ignorat
Laicus malitiam peccati; ſaltem non ità clare
agnoſcit: Sacerdos ſacrâ ſcientiaâ inſtructus
optimè novit peccati naturam, ſequelas, mali-

tiam propemodum infinitam. Ignorat Lae

.

tr⸗ Ki
ilias1
uInhü
1. Oln
mnge
fentum
ſhi
CNDO.
Cnum dren
Kketenoe N
Monn
UCun Non
1N
Pndn
blinn
iEimnt, .
en
un ei
nl n
e 4
ra K⸗
un e

miten
1 lhus en
ntrentn
ſe li⸗

oAt,

Egelengnn
.

Cercs: n

allm den,
Cbenne
,inlrumenn
in, Ai
Kummdh
iz eetl⸗
Mtiniti
lhre en
,arerſa⸗
le,
Ute kg⸗
inr.
WeEnN
re men.
Vum amir
un de
n, tet
Nzegfun
Ane.
nokot,

!: t *

Endumbe.⸗
kun
don Un.

Conſideratio III. 209

DEI Juſtitiam, ultionem terrificam, exempla
vindictæ: Scit Sacerdos hæc omnia. Non ad-

vertit Laicus ad DEl præſentiam, uti Sacer-

dos: Non habet tot media, tot gratias, ſicut
Sacerdos: Non adjumenta temporalia, quæ Sa-
cerdos: Obſtant Laico multa & gravia impe-
dimenta, quæ ignorat Sacerdos. Laicus non
confitetur tam ſæpe, & hinc non mentitur DEO
tam ſæpe, út Sacerdos: non ludit, non joca-
tur cum DEO, ùt Sacerdos. Quæ omnia pec-
catum Sacerdotis nimiùm quantùm aggravant,
& reddunt grande nimis, execrabile nimis, &
Præ Laicorum peccatis millies magis abomi-
nandum. Sacrificium quotidianum, Acceſſus
ad DEUIM continuus, occupatio circa Illum
pPerpetua, Caracter Sacerdotalis, ſtimuli inter-
ni, Vitæ ſanctæ facilitas, tot libri, tanta ſcien-
tia, & innumera his affinia tantopere gravant
Sacerdotem, ut peccatum Laici, quantumvis
in ſe horridum, peſtiferum & execrandum, à
peccato Sacerdotali exceſſibus quodammodo
infinitis ſuperetur, ob malitiam vehementer
multiplicatam, diſtillatam, intenſive & exten-
ſive multò majorem, coagulatam & conden-
ſatam. Vah! quæ diabolica monſtroſitas vel
unius peccati Sacerdotalis! Quâm portento-
Aa combinatio Sacerdotis cum peccato!

III. Sacerdotis prava peccandi aſuetudo con-
ſideratur.

Si vel unus eſt in toto mundo Sacerdos
Prava conſuetudine illigatus: Heu! quàm mi-
R. P. Dufrene Exercitis. ſer

210 Peccatum Sacerdotis

ſer eſt! Unum peccatum grave Sacerdotis mon-
ſtroſitatem continet, nullis conceptibus adæ-
quandam; nullis ſermonibus declarandam:
Quid erunt monſtra hujusmodi centena &
millena in animo Sacerdotis conſuetudinarii
nidulantia? Si unus draco eſt horridus, quid
erunt horum integri greges in conſcientia ſta-
bulantes? Ità ſanè eſt: ſi datur in mundo Sa-
cerdos conſuetudinarius, Judas ille eſt, & Ju-
dâ multùm deterior NB. diabolus eſt, & multéô
nocentior diabolo NB. unum grave peccatum
eſt diabolò deterius; Quis enim fecit diabo-
lum, niſi peccatum? Atqui cauſa maligna eſt
utique effectu maligno deterior. Septem dia-
bolos habuit mulier illa Evangelica, in civita-
te peccatrix: ſed quot habet dæmonia Sacer-
dos conſuetudinarius? Tot, quot habet pec-
cata. Sed quot peccata gravia, ſacrilega, enor-
mia vel intra unius anni ſpatium parturiet ma-
la conſuetudo? Imò quot monſtra effundet
vel una hebdomas: Quid anni? quid luſtra?
Quis numerabit vermes é cadavére putrido
ebullientes? Quid ſi cadavera centum
mille, decies mille, centies mille in fovea una
delitelcant? Horror eſt vel cogitare. At ve-
rò hæc ipſa fovea præ conkcientia Sacerdotis
conſuetudinarii erit hortus deliciarum. Sed
oſſibiléne ſit, ut detur in mundo, in Domo
PEI. in Eccleſia Chriſti Sacerdos conſuetudi-
narius? Iſtud non diſputo: hoc ſolùm dico:
ſi datur talis, eſt diabolus incarnarus, diabolo-

rum infelix nidus, demonum infame Colle-
gium.

2 Me
Enigete
rtllih in

Rk

önannn
utls
lundun
Chrii;!
iin Niguid
Uria cun
Cnſosc
ſunms /ut
ſanAnmrn
luſuin m
Mntto Cr
in.
lnt C
Lani

6. 7
Enlendn⸗
urtn

e
W

Aenlltnn

ncaptebd

Gechrunte

1i centen!

tonſnetcinr
Uonics i
nſcentn
rinmNd.
le che
luehA
Niſeſellin
Kct An
Lnlwet
Elencir
enckin
Mori e.
M bdet e
lenem
mterni⸗
ſen enncet
glil Un
ſee Punid
en cendu
in borenut
e. A
ch enn
lamn 9

Conſideratio III. 211

gium. Plus etiam dico: Antichriſtus eſt. Et
hic denique terminus eſt omnis malitiæ; om-
nis nequitiæ, infamiæ, petulantiæ, proterviæ;
omnis abominationis, deſolationis, & perditio-
nis gradus ultimus & ſupremus: Hic lacus,
hoc profundum, hæc abyſſus alta & inſcruta-
bilis. Quid verò eſt Antichriſtus? Eſt inimi-=
cus Chriſti; Eſt ſeu homo, ſeu diabolus (de-
terius aliquid dicerem, ſi poſſem) Chriſto per
omnia contrarius; é diametro illi oppoſitus.
Chriſtus eſt ſumma ſanctitas, ſumma puritas,
ſumma juſtitia: Antichriſtus ſumma perver-
ſitas, ſumma impuritas, ſuma injuſtitia. Chri-
ſtus ſuma amabilitas: Antichriſtus ſuma abo-

minatio. Chriſtus ſalvat; Antichriſtus perdit

animas. Quæ Chriſtus ædificat, Antichriſtus
deſtruit. Cogitat Ohriſtus cogitationes pacis
& amoris; Antichriſtus cogitationes odii &
diſſidii; operatur ille opera DEl; hic opera
diaboli &c. Antichriſtus profectèò eſt Sacer=
dos conſuetudinarius. En ùt Chriſtum odit
& perſequitur ſacrilegè celebrando, Eccleſiam
deformando, populum fidelem ſcandalizando:
En! ůt Chriſto per omnia eſt contrarius:
Chriſtus modeſtus; ipſe imodeſtus: Chriſtus
devotus; ipſe indevotus: Chriſtus zelò ple-
nus; ipſe inertià putridus: Chriſtus crucem
ferens; ipſe crucis inimicus: Chriſtus homi-
num Salvator; ipſe hominum everſor &c. A.
Chriſto ſeparari totius ignobilitatis, totius in-
famiæ, totius infelicitatis ſuma eſt: Quid erit
oppoſitionem habere cum Chriſto? Hanc ha-
O 2 bet

212 Peccatum Sacerdotis

bet Sacerdos conſuetudinarius, firmatus in ma-
lo, ligatus à diabolo mille catenis, excœatus,
induratus, reprobatus. Non amanti Dominum
noſtrum Eſum Chriſtum anathema dicit Gen-
tium Apoſtolus: quas execrationes jaciet in
oſorem? Iterum dico: ſumus in termino om-
nis impietatis, iniquitatis, abominationis, cùm
Sacerdotem conſuetudinarium DEO exoſum,
Cœlo inviſum, terris probroſum & ſumè no-
Xxium intuemur. Quis autem convertet hoc
monſtrum? Nullus hominum, nullus Apoſto-
lus, nullus infelix caſus, nullus Angelus, nul-
la creatura. Ingens gratiæ prodigium; ſo-
lum JEſu Chriſti omnipotens brachium hæc
vincula diſſolvet: hos vectes ferreos, & portas
æreas confringet, ſi toto voluntatis efficaciſſi-
mæ pniſu, totaque contentione velit re lire ad
cor infeliciſſimus Antichriſtus. Sed unde ſpe-
randum tale, tam grande miraculum? Quâm
rarum eſlt! Quàâàm præſtat hos nexus ferreos
nunquam admittere!

Moditatio V.

De omiſſionibus Sacerdotum.

NEmo repente fit peſſimus: gradatim in pro-
Nfundum malorum deſcenditur: modica
initia pravæ conſuetudinis malum ingens par-
turiunt. Caveat hæc initia Chriſti Sacerdos,
ne ſenſim in ipſum barathrum delabatur. Quæ-
nam veròô ſunt initia malorum, quibus obvian-
dum? Omiſſiones fila ſunt tenuiſſima, quo-
rum

golelrn
11 nſe
ölen.
en Eenhe
Droni

n Petle
binos,

Orniſa n
Nl ſnr
Cele er
Cnnicslu
ellgte o

En etilee

egoi
1tlymmn
lin g
ih 4
iate lune
at,
lerten
Fnuthie
ji
imn
ugtheen
Angreniz⸗
Eenteniin
Eige onn

Unn

1

fmmimuin
1, EMCECN
ntiDonin
n det,
nez ace
nterminoon
iatond
0 erots
1n A ſien.
oentti
Nultg r
ebe N
,
ehiun kxe
n:
Wi ehal.
feltteiten
El te⸗
Hom? Cuin
Els Knens

Arämu⸗

ib Ni⸗
o⸗
II

uu

Meditatio V. 213

rum collecta multitudo funes peccatorum, &
malæ conſuetudinis maximos rudentes inex-
tricabili plexu conſtituere ſolet. Ut ſapienter
nobis in tempore proſpiciamus, primò quidem
om'ſſionum in radice parvitatem; ſecundò illa-
rum in peſtilenti germine proceritatem con-
ſiderabimus.

Funbtum I.

Omiſſa meditatio, quid levius eſſe poſſit?
Nulla ſtringit obligatio, nullum DEl aut Ec-
cleſiæ præceptum. Non teneor ad mentalis
oratioms quotidianum exercitium, dicet inter
Sacerdotes nonnemo; illam omittere ne qui-
dem veniale eſt: Sed modicum tamen filum
eſt, quod multiplicatum, denique in craſſum
negligentiarum funem evadet. Sit igitur mo-
dica res omiſſa meditatio, omiſſa ſpiritualis
lectio, omiſſa hæc vel illa tenuis devotio, Con-
ſcientiæ Examen, neglecta cogitationum &
mentis cuſtodia. Dicendum quod res eſt, mo-
dica & perexigua hæc ſunt in ſui principio⸗
ſed cave multiplicia hæc fila tenuiſſima, Sacer-
dos DEI! Si multiplicas, funes & catenæ pro-
dibunt, quibus miſerè vinctum te ſenties, cùm
illas frangere vix ampliùs valebis. Arenæ gra-
nulo quid exilius? Sed quid mons eſt aliud,
niſi granorum hujusmodi coagulata multitudo?
Quid aquæ guttulà minus? Et tamen congre-
gata ſtillarum copia in maris immenſi ampli-
tudinem emergit. Cordis cuſtodiam tu qui-
dem negligis: cogitationes evagari liberè ſi-
O nis;

21k 4 Peccatum Sacerdotis
nis; quin variè excurrant, non prohibes: fa-
teor, ſunt hæ omiſſiones non magna, quoties
redeunt. Omittis teipſum vincere in minori-
bus: negligis ſenſuum cuſtodiam: minutos
virtutum actus exercere omittis: ad minuta
charitatis officia non deſcendis: pretioſi tem-
poris punctula & momenta non curas: manèé
convenienti horà non ſurgis: interdiu nunc
hoc, nunc illud modicum paſtoralis curæ o-
mittis: Non teneor, inquis, ad viſitandum to-
ties ægrotum, ad frequentiores Catecheſes,
ad ſtudium circa conciones habendas tam ex-
quiſitum, ad præparationem Miſſæ usque adeò
regularem, ad penſum Canonicum tanta quoad
minutias accuratione perſolvendum: ſufficit
impleri ſubſtantiam: Non pecco graviter hæc
& illa omittendo. Verùm neque DEls te-
nebitur ad elargiendas tibi minores gratias, ſi-
ne quibus non pervenies unquam ad majores:
Tu parcus es in DEl obſequio; Quomodo li-
beralem DEum habebis in præmio? An igno-
ras illud Apoſtoli: Qui parcè ſeminat, parcè &
metet. * Tu facile omittis, ad quæ non tene-
ris: quid mirum, ſi & DEUS omittat viciſſim,
ad quæ non tenetur? Quid ego de famulo,
qui in domo mea caveret quidem damna ma-
jora, ſed minora negligeret? Illum fortè donis
gratuitis, & affectu ſingulari munerabor? Ab-
ſit. Tanquam infidelem & pigrum expellam
potis, & alium ſolertiorem quæram. Fors
DEI unius obſequium erit deterrimæ condi-
. tionis
* 2. Cor. 9. .

Ge
ue
Slen
etenmn
vomod

amagn
ed
nigete i
erhooi
nl B
lum enn
int ni

un
Crenihn
Me
Enn
repo e
Aien
kaen
(önncer
uniunt
le
Pomnn
Aulte

Eeilen

n prohbes;
nuenn,
Cere in wine
lm: min
isr ad min
Perol tn
nCuns
ed
Mhols ne
fenndnn.
fe, Ctches
enls une,
numugon
n W
Pnrte V.
GeeMdr
Urs an
Aie
ronn 1
tt, Me
e n de
ninn Rol

Meditatio V. 215

tionis præ quocunque inter homines famula-

tu, ut minora quævis omittere pro libitu ſe-
curè liceat? Quodnam illud ſervitium, & ubi-
nam terrarum inveniendum, in quo ſuis tan-
tuùm commodis ſervus mercede conduétus ob-
ſecundet? An quia DEUS magnus Dominus,
& Rex magnus ſuper omnes Deos; Num quia
merces, quam dat, eſt magna nimis, licebit
omittere in Ejus obſequio minora, quæ Herus
inter homines minimus jure exigat?

Amplids in ſilentio conſideratur ille textus: Qui
parcè ſeminat &c. ut omiſſiones leviores hotrere
animus condiſcat.

Pundtum II.

In quantam malorum proceritatem excres-
cat omiſſionum neglecta in principio tenuitas,
nunc quoque inſpiciamus. Hoc ut rite fiat,
usque ad ipſum omiſſionis fundum deſcendi-
mus, & primam illius cauſgam inveſtigamus.
Cur ergo Sacerdos omittit v. g. quotidianam
meditattonem? Haud dubiè, quia caret fervo-
re: caret autem fervore, quia ignem ſacrum
ex piis conſiderationibus non elicit. In medi-
tatione mea exardeſcet ignis, * ultrò fatebitur cum
Propheta Regio pius Sacerdos. Qui ſolem
fugit, quomodo calefiet? Quomodo illumina-
bitur? Accedite ad Eum, & illuminamini. ** Ter-
ram borealem conſidera, Sacerdos DElI, cui
ſol vix unquam, aut rarò, vel nonniſi obliquè
4 luceat:

* Pſal. 3 ⁰˙. ** Pſal. 33.

216 Peccatum Sacerdotis

luceat: Qualis hæc erit? Nonne obſita nivi-
bus; glaciata, rigida; omni virore, omni ger-
mine deſtituta; omni florum & fructuum a-
mœnitate prorſus viduata? Hanc verò perpe-
tuam ſterilitatem tu leve malum dixeris? In-
ſpice nunc animum tuum, ſi ſacram medita-
tionem negligenter omittis: rigebunt & fri-
ebunt certè omnia: nulla virebunt in hortu-
0 tuo ſanctæ ſpei germina: Nulli prodibunt
flores honoris & honeſtatis: nulla virtutum
poma rubebunt; nulli fructus apparebunt,
quia Juſtitiæ ſolem pie meditando non admit-
tis; Hinc ille torpor, hinc illa glacies, quæ
terram tuam infelici ſterilitate luridam, ac
deſertam miſerè inhabitat. Nempe omiſſa me-
ditatio lucem, unãque calorem ſacrum exclu-
dit: excluſus ſimul cum luce calor tenebras
inducit & torporem: torpor in frigus degene-
rat, quo diu conſtricta mens in rigentem gla-
ciem denique induratur. Habes leve initium,
neglectam meditationem: habes infelicem ter-
minum, ſterilis deſerti glaciatum horrorem.
Deſolatione deſolata eſt omnis terra: En grande
malum! Quia non eſt qui recogitet corde: * En
tenue principium! Vaſtitas, deſolatio, ſterili-
tas, pravæ conſuetudines, vitia radicata, vitio-
rum monſtroſitates innumeræ mihi res tenuis
& contemnenda videri unquam poſſint? So-
lIlymææ civitatis olim florentiſſimæ luctuoſum
excidium conſiderâſſe ſufficiat, ut in ea velut
in typo deſolationis illius triſtiſſimam ſpeciem
inve-
* jJerem. 12. 11.

ſeimn ci
ENeturon
nn uln
nrflinen

ſe
ifnss
AAmmnb
es du
Nege.
NAgun
CNls N
is linun
Pcebrool
ſſnltnr ei
Wmdnn
Uunmhrrn

—

uiri
uſ pnin
uin,

lic

Oi
Uer lece
ett. N
emſh
1 Dunus
un emie
Inllani

1

One dan
tore, onn
18 mncdhan,
nr ſeröhen
ln Caerit1
lrnm gets
ichur s
Frehun inben.
nlkn
rudlinmn
C inen,
Id roal⸗
1 e, ge
Be riunn
eoniſine.
Dhommeide
e lorteri
fign teze⸗
ntgenenel,
lere intumn
8ineloeniet⸗
tuen Porrore.
4 n gent
r le.!

Vtolt.

ndrn
lti tezen
n M
nr

Lectio III. 217

inveniam, cui ſubjacet anima Sacerdotalis, ſan-
tæ Meditationis pabulo deſtituta. Anima in-
felix, quæ Chriſtum excludis, circumdabunt te
inimici tui vallo, & coanguſtabunt te undique, & ad
terram proſternent te. .. S non relinquent in te la-
pidem ſuper lapidem. Luc. 19. Diruta ſunt Je-
roſolymis palatia ſuperba, dirutum templum
illud magaificum & auguſtum; diſperſi ſunt
lapides Sanctuarii; periit omnis decor Civita-
tis Regiæ. Numquid non grande hoc malum?
Sed quâm leve initium! Meditatio defuit, o-
culos non aperuit, Chriſtum non cognovit.
Non relinquent in te lapidem ſuper lapilem. Tri-
ſtis deſolatio! eò quòd non cognoveris tempus viſi-

tationis tuæ. ibid. Modica omiſſio! non cogno-

vit, non conſideravit. Secuta nihilominus eſt
horrenda vaſtatio. ⸗

Tranſitur ad Exercitium Voluntatis: Locus datur
timori, reprehenſioni propriæ, indignationi, accuſationi,
deprecationi &.

Lectio III. Hiſtorica.

Tertullianus.

Arthago Africæ Metropolis Tertulliano,
inter Eccleſiæ Scriptores vetuſtiſſimo, lIu-
cem dedit. Patrem habuit Centurionem Pro-
conſularem, ſub Africæ Proconſule militantem,
quod munus bellicum tunc quidem inter cla-
riora non emicabat. Plura de Domo & fami-
lia Tertulliani ad nos non pervenére. Fuit
5 is

21¹8 Peccatum Sacerdotis

is ingenio acri, vivido, igneo & ſubtili: Quin
vario ſcientiarum apparatu fuerit appriméè in-
ſtructus, nemo eſt, qui dubitet; vaſtiſſimæ e-

nim Viri doctrinæ luculentum teſtimonium

perhibent libri, quos mira eruditione con-
ſeripſit.
Ejus Apologia, cæterâque illius opera, quæ
contra Paganos ſeripſit, teſte Hieronymo, to-
tius eruditionis humanæ ſuccum & flores con-
tinent. Ruffinus inter Scriptores maximéè in-
ſignem vocat. Vincentius Lirinenſis ità eum
inter Latinos eminere aſſerit, ùt Origenes in-
ter Græcos eminuit, atque inter doctos pri-
mum tenere locum. Quid illo revera profun-
dius? Quid, ſeu litteras Divinas ſpectemus,
ſeu humanas, hujus hominis ingenio abſolutum
magis, pergit Vincentius? Quis ignorat, Ter-
tullianum vaſtiſſima intelleéctús ſui, & memo-
riæ capacitate complexum eſſe univerſam Gen-
tilium Philoſophiam, omnium ſectarum placi-
ta, illarumque Auctores & Patronos, unà cum
Hiſtoriarum omnium ac ſcientiarum ſplendi-
diſſimo apparatu? Quid unquam refellendum
ſuſcepit, quod mentis vividæ perſpicacia vel
non exhaulerit, vel rationum graviſſimo pon-
dere non obruerit? Rapit ſuum lectorem, &
convincit diſcurſibus non minus ſolidis quàm
aptè cohærentibus, ut adeò fortiter in partes
ſuas pertrahat, quos alia priùs opinio procul
removebat. Quot apud ipſum verba, tot ſen-
tentiæ; quot reſponſa, tot victoriæ, ůt exper-
ti cum dedecore ſunt Judæi, Gentiles & Hæ-
. retici⸗

Uun Nit
ſs mieen
ſenlim
Pe or⸗
Utoreſolo
Enmb
menhen

V Eellle
nkſien
Anndrtior

1 Pecte

Enlums

Echtene
eEhult:
4 i

di ten
Wohhͤe

Ini

Clel S
ettt pin
etz valilen;
uun telinorie
dulttone en

elinonen,

keHaommoe
un Akorsn
Nrez unne⸗
Lwenls kien
lrgenzi⸗
Nter Alv
hleſenon⸗
ins ſehennd
geiowhun
s gann
lig en⸗
Uniernden
ltrun i⸗
nd i cun
umm hend⸗
neclendr
eigiache
arlro e
mleinen!
s ls
literunnt⸗

Lectio III. 219

retici, præſertim Marcio, Praxèas, Apelles,
Hermogenes, Gnoſtici, præter alios complu-
res, quorum errores librorum illuſtrium mul-
titudine confutavit, & velut totidem fulmi-
num percuſſos ictibus validiſſimis, in cineres
redegit.
Scripſit adhuc juvenis animi gratiâ de Ma-
trimonii difficultatibus & incomodis, quem li-
brum pridem deperditum cuidam e Philoſo-
phis amico ſuo inſcripſit. Cenſet Baronius,
Tertullianum Chriſto jam dediſſe nomen, cùm
hoc volumen exaravit, ſuamꝗue opinionem
ratione ſolida firmat, Bad §. Hieronymus le-
gendum DElI famulæ Euſtochio ſuaſerit: iſtud
autem facturus nullo modo fuerat, ſi liber de
hac præſertim materia tractans, Auétorem
habuiſſet Gentilem, quorum ſcripta tum in ea-
dem ad Euſtochium epiſtola, tum etiam alibi
ſæpiùs legi ſeverê prohibet.
Carthagine potiùs quàm Romæ Praxéam hæ-
reticum, adversus Trinitatis fidem impiè ere-
ctum, detexiſſe creditur, qui Hæreſtarcha pro-
ditum ſe videns, errorem ſuum ejuravit, dato
ſuæ retractationis publico & ſolemni teſtimo-
nio. Modeſtè hanc de hæreſi victoriam à ſe
Tertullianus amoliri eſt viſus, cùm ſcribit, ab
eo eſſe obtentam, quem DEO ad id operis e-
ligere placuit: Nemo autem dubitat, quin ſe-
ipſum hac verborum moderatione ſignâ-
rit.
Sub id tempus utiliſſimè totius poſteritatis
commodo laboravit, quando ſeripta varia com-

22⁰ Peccatum Sacerdotis

poſuit, in quibus reſplendet pietas, zelus Ec-
cleſiæ DEl, animi modeſtia, cæteræque virtu-
tes, quæ illum tunc eximiè ornabant. Ejus
Apologia pro Chriſti Fide exarata, opus eſt
imortali laude dignum, in quo ſeipſum quodam-
modo adumbrat, cùm Fidelium pietatem &
caſtos mores deſcribit. „Unum corpus, in-

39
23
93
93
99
93
93
23
33
93
95
55
93
39
33
99
93
99
25
39
93
97
99
25

quit, ſumus omnes, guos ejusdem Fidei ſa-
crum vinculum, eadem diſciplinæ integri-
tas, & ſpei unius arrha conſociat. In unum
collecti, potentem exercirtum conſtituimus,
Cœléque orationibus noſtris vim facimus,
quod armorum genus DEO pergratum ac-
cidit. Non ſolùm autem pro nobis preces
fundimus; ſed & pro Cæſare, pro ejus Ad-
miniſtris, pro Reipublicæ Rectoribus, ſa-
lute publica, & Imperii totius tranquilli-
tate.
„ Convenimus etiam ad lectionem libro-
rum ſanétorum, prout varia neceſſitas exi-
git, piè audiendam, qua quidem inſtruimur,
& in agendis dirigimur. Sacroſancta hæc
Scripturarum verba Fidem noſtram ſolidè
nutriunt, ſpem firmant, vitàmque omnem
ad Legis Divinæ, quam inde excerptam me-
ditamur, normam componunt. In his con-
ventibus adhortationes fiunt, & cùm opus
eſt, correptiones quoque audiuntur. Judi-
cia ibidem multa cum æquitate, nec ſine
cautela inſtituuntur; DEum enim præſen-
tem intuentur, qui judicant. Divinæ ſunt
ipſorum cenſuræ, & venturum in imbige
59 Judi-

Wun
mite
e ill
monn
terdnm

olius

nisenit
: Duin
Menndl
Nin dod
Den bn
Al en
5Loun er
Ne N
inlis r
en
„lnntd
,Nen
Nmn l
utlinbas
Nesmnn
1atn ſn
UIndalh
umoli
uhenl
nitin Uod
Pe un⸗
Aunt ſe
, aor
g,

4

ien NAgd
gtreile fn,
mabent b
nng O:
unger
metaren:
numn corpnd ,

en cei.

Gcir him
Colfuim,
ninring
eynmmer.
nns Nes
d enM⸗
Wordus,ſ⸗
is munll⸗

Nonen bo⸗
ceſin eli⸗
mirtrinm,
oanda de
Oltan ſole
Nae ObN
Nerhtunſe
t hlöc
Gunme
Ir

55
,
55
5
25
55
»

55

39
93
93
29
39
35
29
33
33
99
25
25
33

23
25
29
23

2

93
99
39
23
23

Lectio III. 221

judicium præſignant, cm hi ob delictum
gravius à communione panis, & orationum,
nec non à Fidelium Conventibus ſegregan-
tur, omnique rerum ſanctarum participatio-
ne exuuntur. Seniores, quorum perſpecta
eſt probitas, Præſides noſtri ſunt, neque pe-
cuniis emitur hic honor, ſed virtuti tribui-
tur: Divina quippe omnia auri pretio nul-
latenus æſtimantur. Quamvis autem divi-
tiæ quædam inter nos etiam ſint, illæ ta-
men ſanctæ Religioni labem non afferunt,
acſi venalis hæc foret. Quivis pro libitu
ſecum fert eleemoſynam, & quoties libet,
uti mos perpetuus inter nos viget, quem
ſingulis præcipué menſibus obſervamus.
Nemo cogitur: dat unusquisque ſecundùm
voluntatis ſuæ beneplacitum. Sunt hæc
Chriſtianæ pietatis depoſita, quæ orphano-
rum, pauperum, infirmorum, ſeniò confe-
ctorum, pro Chriſto Exulum, & vinctorum
neceſſitatibus ſerviunt.
„ Fratres mutuò vocamur, non ſolùm quòd
ejusdem ſumus omnes naturæ; Verùm quia
DEum ceu Patrem communem agnoſcimus
univerſi: quia eundem omnes Sanctitatis
Spiritum poſſidemus, & quia bonorum om-
nium habemus fraternam communitatem.
Convivia noſtra ob charitatem, qua fiunt,
Agape dicuntur. Edaces paraſitos hæc non
admittunt, ſed refectioni pauperum depu-
tantur, quos DEO præ cæteris charos eſſe
credimus, Sicut autem cauſa nonniſi ſen⸗
9 Cta

222 Peccatum Sacerdotis

„ Sta hujusmodi menlſas parat, ita nihil in iis
„ niſi honeſtum, & undequaque decens re-
„ peritur. .
„Non diſcumbitur, niſi præmiſſa Oratio-
ne: temperantiæ in comedendo prima ha-
betur ratio: ſumitur potus, qui puritatis
amantes deceat: Nemo cupiditati obſecun-
dat adeò, ut noctis vigilias adorationi de-
ſtinatas negligat. De rebus bonis miſce-
tur ſermo, quia prælſens DEUS, eorum, quæ
loquimur, teſtis agnoſcitur. Coœnam pre-
catio claudit, qua expleta in pace omnes
domum ſe recipiunt ſine ſtrepitu; nec enim
„ difficile id nobis accidit, poſtquam cura po-
„ tior animæ diſciplinà cœleſti erudiendæ,
„ quàm corporum fuit.
In tractatu ſuo de pœnitentia meminit ini-
tiò, difficile ſibi accidere de hoc ultimo in pec-
cata poſt Baptiſnum lapſorum remedio apte
loqui; timeo enim, inquit, ne de illo agens,
januam aperire videar peccatis, cùm medici-
nam oſtendo. Dicit nihilominus, DEum, præ-
viſa hominum fragilitate,ac dæmonum illis in-
ſidiantium aſtutia, voluiſſe, ut clausâ in per-
petuum remiſſionis primæ januâ (cum Baptis-
mus iterari nequeat) altera ſupereſſet poſt
naufragium tabula, Pœnitentia videlicet, cujus
beneficium publicum in grave crimen notorié
lapſis & ipſum nonniſi ſemel indulgeretur.
Deſcribit ſubin exercitia laborioſa pœnitentiæ
illius publicæ, quam Exomologeſin vocabant.
„ Iſta peccçatorem conterere jubet, inquit,
affligere

99
2²
33
2²
3²
32
3⁹
39
29

agrlh
cen El
or e
D D n
Men
ubin dun
nenrn iu
Hntar;
Urelim
bch
,oMhin
„Dhir in
Tenlim
unn
Nenen i
Malzinu
la Gite⸗
linet:
udC
Wanant
1A d a
1A lennn
tieſhcz
Mnn.
nmel
Chis n
Aene
im ,1
ber aure
ben

V
Lectio III. 223
ia nii . ,
r c ,„ affligere ſeſe, vitamque hujusmodi ducere,
„ quæ DEum reddere propitium poſſit. In
Enig * cinere & cilicio luget pœnitens, dumque
106 „corporis ſui curam prorlſus negligit, triſtitia

ahhint „ & dolore cor ejus impletur: aqua illi po-
un „ tum, & panis modicus parcam réfectionem
ncn „præbet. Temporis plurimum orando ex-
onri

„ trahit, dum jejunium preces fulcit, quas la-
„ menta, ſuſpiria, ejulatus, & lacrymæ comi-
„ tantur: diu noctúque ad Dominum clamat,
(ungz „ ut veniam conſequatur; ad Sacerdotum pe-

n bons

f 1.
Weonne

1 ε e „des ſe abjicit, DEl famulos obteſtatur, &
n „omnium fratrum pias preces implorat, ut
unene. „Divinæ iracundiæ flagella mitigentur.

f enten, Tertullianus, ſæviente perſecutionum pro-
teella, non minus ac cæteri Fidelium, ad perci-
uIII piendam Martyrii coronam paratus jam erat,
IHmee ut colligimus ex Ejus tractatu adversùm Gno-
leneld ſticos, ubi ſic ait: „ Vivimus in ipſo perſecu-
Gdn „tionis æſtu, ac füurore ſummo. Variè ten-
cinneid. „ſtata eſt Chriſtianorum conſtantia: Alios
Dunr. „ ignis cruciavit, alios beſtiarum dentes lace-
un n „rarunt; in carceribus alii ad glorioſi pal-
udthg „ mam Martyrii aſpirant, cujus dulcedinem
nes „ verberibus contuſi, & ungulis laniati jam
heela „prælibärunt. Omnes ad hanc ſortem feli-

ſeelcan „cifſſimam deſtinamur, jamque à tyrannorum
Cineuuni „ emiſſariis undique cingimur, ut in mortem
Aem „ tradere nos incipiant. .
ineut Quantuúm à ſæculi voluptatibus fuerit alie-
es woin nus, liber adversùm ſpectacula ſcriptus ſatis

e oſtendit. Recenſet ibidem nonnulla Divinæ
Nr ultionis

2²4 Peccatum Sacerdotis

ultionis exempla, quam Chriſtiani quidam, Lu-
dorum amatores, experti fuerant: teſtatur,
fœminam à dæmone obſeſſam fuiſſe, cùm à
theatro rediret; palamque edixiſſe impurum
ſpiritum, jure ſe in illam intrâſſe, quòd in loco
ad ſe pertinente ipſam inveniſſet. Addit ve-
lut rem indubitatam, mulieri alteri, quæ ludum
theatralem ſpectaverat, ſequenti nocte oſten-
ſam eſie viſionem, in qua ſeverè arguebatur,
quòd ludioni adſtitiſſet Chriſti diſcipula, illam-
que die quinto e vivis exceſſiſſe.
In tractatu ſuo contra Marcionem hæreti-
cum, ſtabilita DEl unitate, evidenter demon-
ſtrat, dari non poſſe niſi unum Principium ſu-
premum, & eſſe DEUIM æternum, neceſſarium,
rationis ſummam regulam, omnique ex parte
perfectum. Marcio DEl juſtitiam peſſimeè in-
terpretatus, mali Auctorem illum faciebat, in
ſenſum pravum derorquens illud Iſaiæ *: Ego
Dominus faciens pacem, & creans malum. Oſten-
dit ergo Tertullianus, temerarios eſſe, qui di-
cere auſint: Non boc, ſed illo modo egiſſe DEum
eportuit. Tranſit deinde ad declarandam Crea-
toris in cunctis operibus ſuis, ac præcipuéèe in
creatione hominis ſiagularem bonitatem. De-
monſtrat præterea, Juſtitiam DEl neceſſariam
eſſe, ut mali ab infractione legum ipſius effi-
caciter abſterreantur; fruſtra enim ſolo ver-
bo illicita prohiberet, niſi perpetrata puniret.
Patentem januam ſceleribus aperiret, qui in-
fernum præcluderet, unâque DEl timorem e-
liminaret.

* (. 43. 7.

eurnicidns
Sum inmn
. H
add
Gomkinde
ne iwmorn
CCkicltun
damurch
DEm nane
oinn e
uen aunce

e iior
Alordenin
Ene.
Lkferiun
un lie
Donam

Aſen h,

6

fn Guitnl
ennt: tt
h fuiſe, in
fäüſeinhen
beölnl
le. Aite
Neigoehn
eniinoce lis
ſed aghin
iclnlin
0onen et
Eercenmn
Hirhinnſe
Preelunm,
Udne A)u
n elne
m katbinin
Airt l
n. Okr.
elo llich
Iiſ: Den
ner
gähnti
nituten. 1.
dectliin
n hie
cin lune⸗
vnnſad,
Penn ſil⸗
Mant
Hiuntn

Examen III. 227

liminaret. Cùm itaque grande malum ſit in-
juſtitia, bona erit haud dubie Juſtitia, quæque
illam comitantur, ùt ſeveritas, indignatio, ze-
lus, vindicta &c. ſeu Voluntates Divinæ, quas
hiſce nominibus explanamus, quin hamanorum
affectuum infirmitates æternæ Nemeſi adſcri-
bamus. Has autem ne in DEO admitterent
Philoſophi, & illorum ſectatores Hæretici, ſen-
süs omninô expertem adſtruebant, ut hac ra-
tione immutabilitati, ipſique etiam imortalitati
conſultum irent. At meliore principio nite-
bantur Chriſtiani, qui Eſum Cbriſtum verum
DEum in cruce quidem mortuum, ſed nihi-
lominus perpetuò viventem crederent; unde
patet, quàm certa jam tunc inter Fideles ha-
bita ſit Chriſti Divinitas, & perſonæ in ipſo
unitas. Addit porro Tertullianus, nominum
ſimilitudine nullatenus in errorem induci nos
debere; nec enim aut iram, aut zelum, aut
furorem in DEum cadere, quamvis hos illi
affectus, noſtris conſimiles Scriptura tribuat,
ſicut nec oculos, nec manus, nec pedes habe-
re dicendus eſt, utut ſacer Codex illorum ſæ-
piùs mentionem ingerat. Ante ſeveritatem
præceſſit DEI Bonitas, quæ ab æterno fuit:
Pœnarum rigores peccatum inter mala pri-
mum in orbem intulit; eſt enim pœna pecca-
ti pediſſequa. Nemo itaque malam dixerit
Juſtitiæ ſeveritatem, niſi forte illi tantummo-
dò malam, ſive acerbam, qui ſuſtinere illam
cogitur: bonam verò dicamus, quod errantem
corrigit; & optimam quoque tuto ſtatuamus,
R. P. Dufrene Exercitia. P quod

226 Peccatum Sacerdotis

quèd ab Optimo DEO ſapienter & juſte pro-
ficiſcitur.
Ut verò primam omnis mali ſcaturiginem
Tertullianus patefaciat, liberum hominis arbi-
trium ſtabilire pergit, quo mediante Divinam
ille imaginem præcipuè referat. Sicut autem
Ectypon ſuo prototypo ſemper eſt inferius, ita
& hominem, ait, ſuapte natura eſſe infirmita-
ti obnoxium. DEus vitam illi dederat: mor-
tem iple ſibi conſcivit. Idem de Angelo dica-
mus: DEus Angelum fecit; ipſe ſe in dæmo-
nem vertit. Hac ratione ſubvertitur inane
ratiocinium, quod Creatorem vel ignorantiæ
arguit: ſi peccatum non prævidit; aut eun-
dem malitiæ inſimulat, ſi præviſum non impe-
divit. Non mutatur Dominus, ſed firmiter
ſuis ordinationibus inhæret: tale ſemper eſſe
jubet, ac manere opus ſuum, quale initiò fe-
cit: Hominem creavit liberum: peccandi fa-
cultas ad libertatem arbitrii ſequitur; igitur
hanc intactam ſemper relinquit, & fluere ex
illa permittit, ſeu crimina, ſeu ſupplicia, quæ
omnia ipſius demum gloriæ famulantur.
Chriſti Redemptoris Incarnationem & Mil-
ſionem quod attinet, ſtatuit, minimè ſuffecta-
ra fuiſſe prodigia, niſi Prophetæ IIlum prælſig-
nâſſent, cùm ſciamus, fallos etiam Prophetas
ſtupenda ſubin operaturos. Rationem poſtea
reddit, cur vaticinia ſacra tempus futurum in
Prxſenti efferant, quòd nempe DEus ùt jam
acta habeat, A facienda decrevit. Ad Sa-

eram Domini Humanitatem progreſſus, veram

. Nn iſ⸗
a.
mrr e i
ylhann,
mommum
hns
Iis rn
Ahngben
e eecnt
Gipos un
wons th
Clnſetane
ber cene,
ſenn don k
Etuhe
Wor
rtonnie
MWunſie
ctne
aenlrn
.
unn mult
Allodt
Alsgie
Alkonnnen
Ammieini⸗
Ahhre
n Cin
Wwikene
Amornt
Mente

er Eilen

nliſetn
n hominir
etimnte Diie
. Nolta

Religkeig:

Grrninr in
einnmand
ſiit; uen⸗

ſnlein
Pluoror.
tonen l
nimelaket

.₰

Lectio III. 227

& realem fuiſſe affirmat, non apparentem ſo-
lùm, quédque circa ipſam ſuam Divinitatem
imponere ſe aſpicientibus multèò faciliùs po-
tuiſſet, ſi hominem, qualis tamen non fuiſſet,
coram omnium oculis eſſet mentitus. Verum
itaque corpus habuit, quia & ipſe tangebat,
& ab aliis tangebatur; Scriptum enim eſt,
quòd languentes tangendo ſanaret, & à mu-
liere peccatrice tangi ſe paſſus ſit, cùm illa pe-
des iplius unxit, & capillis ipſius terſit. Dein
mortuus eſt, & poſt Reſurrectionem tangen-
dumſe denuo præbuit, ut carnem & oſſa ha-
bere ſe demonſtraret. Quòd ſi verò corpus
verum non habuiſſet, nec mori, nec reſurge-
re potuiſſet, & inanis foret Fides noſtra uni-
verſa. =ð
Volebant Marcionitæ, carnis aſſumptionem
Chriſto fuiſſe indignam, quòd multa in homi-
num nativitate concurrerent erubeſcenda, quæ
ipſi quidem vehementer exaggerabant. Ve-
rùm Tertullianus hæc omnia naturæ ſancta
& veneranda opera vocat, additꝗue, crucem

& mortem multô magis quàm nativitatem &

infantiam Filio DEl fore indignam; Nihil au-
tem Ejus Sanctitate futurum fuiſſe indignius,
quàâm ſi hominem eſſet ſolum mentitus. Cæ-
terùm vaticinati erant de Ipſo Prophetæ, ſatu-
randum opprobriis, & vermem futurum, non
hominem; Cujus tantæ abjectionis Confeſſio
udorem afferre debuit, ut homo lignorum &
apidum adorator impudens, ſancta quadam
Fidei impudentia DEO ſatisfaceret. Ait ulte-
P 2 xiùs

228 . Peccatum Sacerdotis

rius Door noſter, Chriſti deſcenſum ê fami-
lia David palam fuiſſe notorium, quòd ſuis ad-
huc temporibus, Tribuum & familiarum diſtin-
Gio ſubſiſteret, Chriſtique Nativitas in deſcrip-
tione Orbis ſub Auguſto facta ſignaretur, at-
que in Tabulario publico Romæ aſſervaretur.
Filium ſe hominis dixit, & remiſſionem pecca-
torum ad ſe pertinere oſendit, ut ſimul DEum
ſe eſſe probaret; Isque Ipſe Filius hominis eſt
à Daniele Propheta ſignatus, cui Pater omne
Judicium tradidit.
Tanti ergo ingenii Vir, tantâque per annos
complures Virtute inſignis: Vir veré Mag-
nus, ſcriptis ſuis, quibus Eccleſiam illuſtrarat,;
Hæreticos domuerat, & Paganos confutârat,
celeberrimus; ab orbe toto æſtimatus pro me-
rito ſuo, & amatus: Pugil hic generoſus, qui
teſte Hieronymo, * per media ſolide glorioſa
omnium Eceleſiarum comendationem fuerat
conſecutus, in hæreſim denique prolaplus eſt
craſſis erroribus infamem.
Montanus ſuperbiã tumidus Epiſcopatum,
ſuggerente diabolo, ambiérat, à quo poſtea
modo mirabili, DEO permittente, ità fuit ob-
ſeſſus, ut plané dubium initiò, fuerit, an non
Spiritus Sanctus in illo ſingularia operari cen-
ſendus eſſet. Perſpiciebant equidem Aſiæ mi-
noris Epiſcopi Orthodoxi (ibi enim circa an-
num Chriſti 1 1. peſtis hæc oriri cœperat) ſe-
ductionis periculum; quare Montanum & ſe-
quaces ab Eccleſiæ Comunione ſemoverant.
.V At
X Ad A. C. 205.

ScNor
ent.
0
ne Mrer
Npile
coid feh

er
K.

Ie N
n
Mmooe Na
crlss Und

(anne

Eanbo
erlh
eiſehe

Uihti 1

Uumnbg
Ge

ui

Cefunti

in Cotli
milawmt;

hituin en

hlonrem
me iſerent

h
eünsboriid
cir:

Nineorn
r Nele

trum ore
elenerdlch
1llte id
toben nen
e gluel

byioopnn
1 o ſolt
te ta kn
uerdatn
raOMenn

Lectio III. 229
At impedire tamen non poterant, quin & Phry-
gia permulti, ſpecie quadam pietatis decepti,
novo Hærefiarchez adhærerent. Vehementer
auxit Diabolus Sectatorum ipſius numerum,
quando duarum mulierum, Priſcillæ & Maxi-
millæ corpora invaſit, animaâsque infelices pos-
ſidere cœit. Romam usque hoc malum tran-
ſitt, ubi Victor, ùt paſſim creditur, Eccleſiæ
tunc præerat, qui & Pacis literas, turpiter de-
ceptus, iisdem conceſſit; ſedmox iterum revo-
cavit, poſtquam de rei veritate fuerat edoctus.
Omnes per Aſiam univerſam Eccleſiæ, cæte-
ræꝗue omnes damnarunt Sectarios, & à Com-

munione lua removerunt; ſed & ipſimet hi

errones ultrò ſe ab ipſis ſegregabant, quot-

quot admittere inſanias novas renuebant.

Quis miretur ſatis, potuiſſe Tertullianum
erroribus tam craſſis irretiri, ut tanquam Di-
vini Spiritůs oracula ſuſciperet trium à Dæmo-
ne poſſeſſorum phantaſias. Verùm ipſemet
Cœcitatem ſuam infelicem abunde nobis teſta-
tur, cùm apertas hæreſes ſuis libris poſtmo-
dum inſperſas publicè exponit, & frequenter
Paracleti ſui meminit, quo ùt ipſus declarat,
Montani ſui, Priſoæ ac Maximillæ fabulas intel-
ligit. His authoritatem multoties cum laude
tribuit, nec erubeſcit, ipſa Paracliti per os Pro-
phetiſſe, Priſcæ loquentis verba (ſic enim ſomnia
vocat) ſcriptis ſuis palam inſerere.
Ignoramus quidem cauſas certas lapsûs tam
horrendi; E præcipuis tamen unam facilè di-
vinamus, quæ ſuperbia fuit, unde hæreſes or-
SS P 3 tum

230 Peccatum Sacerdotis

tum ducere ſolenr: Hæc omnium errorum
fœcunda mater hucusque ad interitum per-
duxit, quotquot magni nominis Viri unquam
corruêre. Sive ergo Tertullianus non ſatis
honorari ſe à Clericis Romanis exiſtimaverit,
ſeu alium ſibi ad Epiſcopats faſtigium fuiſſe
ræhabitum doluerit, certum eſt, ab Eccleſia
illum diſceſſiſſe, contra Eam inſurrexiſſe, ne-
que ullum nobis indicium pœnitentis animi
reliquiſſe: credere potiùs fas eſt, Schiſmati &
Hæreſi pertinaciter fuiſſe imortuum. En ca-
ſum horrificum magni olim Tertulliani, qui ad
modeſtam animi demiſſionem componat om-
nes, præcipuè Sacerdotes; nec enim in du-
bium revocari poteſt, quin ille Sacerdotii ga-
viſus ſit dignitate! Tremant arundines, ubi
prægrandes Cedri miſerrimè corruunt! Noli-
mus altuͤm ſapere; Humiliemur ſub potenti
manu DElI, & meminerint omnes, quotquot
ſuò & Eccleſiæ bonô ſingularis gratiæ divitiis
auéti ſunt, nihil habere hominem ex ſe, præ-
ter mendacium & peccatum; ſemperque ad
Illius ſupremi Domini Clementiam confugiant,
quo ſolo protegente hujusmodi lapſus terrifi-
cos cavere poterunt.

Examen III.

Quaàm benus DEus? Quaàm malus ego?

I. Quâm bonus DEus?
¶ Onfitemini Domino, quoniam bonus: Mi-
ſericordiæ Ejus non eſt numerus, & Bo-
nitatis

ebmin
ewnn
,nekongrn
le
i Onet
PensDbn
ſwoni
Anmndord
2 Ehmnlt.
nCom, &
Can⸗
umn ſun,
Dpeton ni
(buer nin
muormad.
Gnr ilh
Cnnidu

nIEi en
enn .

ipte
itein ui
iut
1i hren
rſeeu
Uenſegten
UImm
Anon D
Tren ,
Emner en
uyter i
errante

hmiun enn

iterinm,
b Nim
lumg NoN1
n etilinn⸗
Büſigiunii
nch eddh
ninbne
enlen
ehKlinit
nmun, Me
llin,n
ngeror
ennndn.
eetüg.
Andnes, I
Cmmunr N
ur ibpoeen
en tun
Nieliits
n ale
enpelhlei
nchellgen
Uhylntem⸗

D
uinb

dn

Examen III. 131

nitatis infinitus eſt theſaurus. Sed videamus
licet, quàm mihi ſpeciatim ſit bonus? Potuit-
ne me honorare magis, exaltare, Divitias Bo-
nitatis ſuæ ampliuùs explicare? Quid ultra de-
bui facere vineæ meæ, & non feci?* Potuitne me
Optimus DEus in gradu ſublimiori collocare,
ſibi propiuùs admovere, plura donare? profe-
ctò non potuit: Theſauros Bonitatis ac Sapien-
tiæ exhauſit. Seipſlum, Corpus ſuum ſacro-
ſanctum, & Sanguinem pretioſum, Myſteria
ſua, & Arcana omnia, dilectas animas, Ver-
bum ſuum, merita ſua, & ſi quid aliud habuit
pretioſum, mihi credidit: Fillum ſuum cœle-
ſtis Pater mihi donavit, & cum Ipſo numquid
non omnia donavit? Quot media, quot gratiæ,
quot illuſtrationes, quot ſtimuli ad meliora
continuò urgent? Suſcitat benigniſſimus Do-
minus à terra inopem, & de ſſercore erigit
pauperem, ut collocet eum cum Principibus,
cum Principibus populi ſui. Quèò tendunt E-
jus deſideria, niſi ut plené beatum me faciat,
eximia Sanctitate ornet, ad gloriam in cœlo
minime vulgarem evehat? O ſi inſpicere lice-
ret cor veré paternum, unde tot in me bene-
ficia, tam ſingularia & exquiſita perpetuò pro-
ficiſcuntur! Quid ſi benevolum illum, & fla-
grantiſſimum Divinæ Charitatis erga me affe-
Gtum daretur intueri, quo auxilia præparat,
peramanter vocat, benignè allicit, paternè fo-
vet, ſuaviter dirigit, fortiter trahit, patienter
ſuſtinet, errantem quærit, ùt filium corripit,

P 4 ar t
*Iſai. F.

232 Peccatum Sacerdotis

arctè complectitur! An numerare potero pec-
cata dimiſſa, pericula depulſa, tentationes in-
fractas, mala procul amota? Quid non egit
hactenus ſuavis illa Providentia, ut ſecurè me
gubernaret, omnia in bonum verteret, ſibi me
arctis amicitiæ nexibus colligaret? Vitam de-
dit, ſanguinem profudit, amavit, dilexit, por-
tavit Servator ille ſuaviſſimus, cui me totum
debeo: Quid ampliùs ab Eo poſtulo? Dabit
adhuc, quæ nondum dedit. Pater & Mater
eſt; Frater, Sponſus & Amicus eſt: quàm
dulcia hæc nomina! Salvator, Adjutor, Prote-
Sor, Reparatoreſt. Medicum agit, cùm in-
firmor; Liberatorem, cum irretior; Conſola-
torem, cùm tribulor; Advocatum, cùm peri-
clitor; Magiſtrum, quando inſcitià premor.

Lux mea, cibus meus, lumen meum, hortus

meus, portio mea; Gaudium, Gloria, Honor
meus & omnia benigniſſimus ille Dominus eit,
qui totum ſe dare voluit, ut totum me redi-
meret. En! quàâm paternéè proſpicit etiam in
minimis, quæ terreni hujus corporis maſſa exi-
git. Ut vigilat, ut liberaliter nutrit, ut re-
creat, veſtit, calefacit, refrigerat! Et quid non
agit, ut Filio in omnibus proſit? DEus meus,
& omnia: Eſu Rex Magne & Mirabilis, quàm
pius es; Quâm benignus, quâm ſuavis, quàm
bonus es, cùm mihi minimo, ingrato, indigno
Filio ita inſervis, acſi unum ſolum curares!
Mirare, anima mea, Benefactorem magniti-
cum, generoſum, pium, indefeſſum, nulla tua
aut infirmitate, aut ingratitudine à Praſndis
ene-

etilieaſt
Nutlgeni⸗

Cn

A con
ngreſen
imDönt
Cum bonn
wendi Do
Nerenn,l
Ehvuri
Nin gonr
stzoden
Umnikhen

ſ N

Menlens⸗
W Ae
ummi
A,
Gblnet
Qümhn
1 meum

En
Ueſet
inn
mgna

9

rare Doteor

teptatione

lltetet ſbir

1e! Viem’

ip clerinn
Gainetn
dolkklo N
e dle
Hins e t
4Maun Yur
igt,nir
tor; (Codl.
n, cndet-
ſoti Menn
Velnn, Honn
Cri, Ron
e Doninzet
um elel⸗
hiet ctin 1
is malter⸗
Ultit, urlt
Itgoidne
Dos nes
abli
1 arhe
Dgnid ien

.

!
Qd e
itſecnet

Examen III. 233

benefactis avertendum. O Bonitas! O Pietas!
OQ indulgentia, quis te capiat? Quis digne æ-
ſtimet? Quis non diligat?

II. Quàm malus ego!

Eheu! cognovit bos poſſeſſorem ſuum, &
aſinus præſepe Domini ſui: ego autem bene-
ficam Divini Largitoris manum non cognovi!
Quâm bonus DEus: quàm malus ego! Quid
rependi Domino tam pretiosè amanti? Heu!
peccata, contemptum, malitiam, ſocordiam,
& ſiquid pejus nominari poteſt. Ille mera Cha-
ritas, ego mera perverſitas: Ille mera libera-
litas, ego mera parcitas: Ille mera pietas, ego
mera impietas. In tam munifici Datoris ob-
ſequio, vah! quàâm piger, quàm tepidus, quàm
frigidus, quàm ſum remiſſus! Ego Sacerdos
Præ millenis aliis dilectus, honoratus, exalta-
tus? Ubinam ſenſus, ubi cor, ubi æquitas?
Pecco quotidie, pecco centies, pecco malitiose,
& benefacere tamen pergit amantiſſimus Do-
minus! Heu! quot peccata in precibus, ad
ſanctum Altare, in munere meo, in corporis
cura, in converſatione? Tota vita unum pec-
catum eſt, ſicut juge DEl beneficium eſt. Si
talem famulum in domo mea haberem, qualis
ego erga meum Dominum, centies illum ex-
puliſſem. Quin & ſuis Datorem optimum be-
neficiis offendo: in Ejus oculis pecco: dum
actu benefacit, Illum ferio: ob rem nihili, ob
nugas, ob inaniſſima ſomnia, vix ullé meô
comodé, magnô ſæpe incomodo, peccatis plu-
P Fy rimis

234 Peccatum Saterdotis

rimis cœαε, leviter, miſerè me obſtringo: Ho-
rum malitiam, detrimenta, effectus peſtilentes
videre non curo: computreſco in ſordibus
meis. Ubi pro Numinis Gloria, pro anima-
rum ſalute, pro Eccleſiæ decore laborandum
eſſet, turpiter deficio: ſine zelo, ſine ſpiritu,
ſine fervore inutilis langueo. Siccine Voca-
tionis meæ Sanctitati reſpondeo? Sic DEl be-
neficia rependo: Chriſtum glorifico: meam
& proximi ſalutem curo? Heu! Te non novi,
mi DEus, & me non novi. Quàm ſis mihi
bonus, non conſidero: Quàâm ſim ego malus,
non perpendo. Polſsitne aliquid eſſe deterius
Sacerdote, qualis ego ſum? Nulla mihi cum
DEO, & Chriſto meo filialiter agendi cupidi-
tas; nulla devotio, nulla humilitas, nulla mo-
deſtia, nulla mortificatio, nulla virtus; mera
vanitas, mera laxitas, mera ſenſualitas, merum
vitium. Mihi ſum malus, dum animam meam
dehoneſto: Toti Reipublicæ malus, quam af-
fligo: JEſu Chriſto malus, quem crucifigo:
Crucem certè leviùs ferret, quàm vitam meam.
Peccare audeo in oculis Sapientiæ infinitæ;
contra Omnipotentem inſurgere non dubito:
Optimi Parentis pectus appeto: Bonitatem
infinitam ſperno. Et rebellem peccatorem
contra DEum inſurgentem terra ſuſtinet, cœů
lum fovet, Divina Miſericordia tolerat, Juſti-

tia ad pœnitentiam expectat? In tantis walis

Sacerdos malus nondum peri?? Tuum eſt, O
Chriſte, tam mirabile beneficium; Tu propi-

tiatio pro peccatis meis: Tu Advocatus apud
Patrem:

nn N.
Uinle⸗ 1
taborins

ſere

Caler
,

Ked
Dnit
AKlen.
Cmomin
Cinmns
virin
1s tenn n
Ellg nn

Glts
h
n
eno,
erun
Deeccan
K ſecer
A hor

An!

4

Obtiporhi
tu heſlkr
ſ in ſot
tiyro mni
Ne worner
hre h
ene V
e D
Noiä nr
1T
Qun Eni
Nepmuly
Ile erii
WNhiom
Genicnil.
unlam.
itn, hen
nlts Delun
ninum em
n gung⸗
ne
iummenn.
ir mmnie
don nhie
9: Mie
1 Nrunm
n nn ,
n 115
isn
ni
une⸗

Mecditatio VI. 235

Patrem: Tu clypeus adversùs tela Juſtitiæ Di-
vinæ. O quâm bonus es! Quàâm ego deſpe-
ratè malus, niſi meliorem hac hora me reddit
tanta Bonitas!

Meditatio VI.

De peccatis occultis, & alienis Sacerdo-
tum.

Ab occultis meis munda me, & ab alienis parce ſer-
vo tub. Pfſal. 18.

H“ duo peccatorum genera Sanctiſſimus
David præ cæteris maxime timuit, occul-
ta & aliena. Neque Sacerdoti magis metuen-
dum onus incumbere poteſt, quàm hæc duplex
& immanis ſarcina. I. Occultis nemo peri-
culosiùs implicatur, quàm Sacerdos: 2. Alie-
nis nemo formidabiliùs oneratur quâàm Sa-
cerdos. Itaque timeamus occulta; timeamus
aliena.

Punbtum I.

Ab occultis meis munda me, Domine! ab
occultis, quæ abſcondit affectata ignorantia,
& ſupina fortè negligentia. Quid periculo-
ſius Sacerdoti, ſcienti, quid ſit DEUS; quid
ſit peccatum, quàm vilipendere DEum, & non
timere peccatum? Ignorantia craſſa Sacerdo-
tis, quæ peccata occultat, illorum ſœditatem
diſſimulat, horrorem imminuit, heu! quantum
eſt malum! Qui peccata fugiet Sacerdos, quæ
compta

1

236 Peccatum Sacerdotis

compta & larvata conſtanter intuetur; cum
quibus familiaritatem init; quorum monſtro-
ſitatem videre non appetit. Sacerdos ſtatum
ſuum craſse ignorans, ſibimet occultans & diſ-
ſimulans, heu! quàm periculose incedit! Lu-
cis copia illi ad manum eſt; ſed mavult tene-
bras: oculos ſuos ſtatuit declinare in terram:
comprehendent eum iniquitates ſux. Occul-
tat laqueum auceps, & capit imprudentem a-
viculam: abſcondit hamum piſcator, & deci-
pit incautum piſciculum. Et laqueus & ha-
mus eſt peccatum: Cur fidimus Stygio de-
ceptori, quem ſingulariter delectat pinguior
captura Sacerdotum? Laqueos & hamos fœ-
de ignoramus, quia ignorare volumus: capi-
mur, implicamur, perimus, antequam inſidias
vel ſuſpicemur. Aſtuti ſumus, & ſagaciſſimi,
cùm de lucro tenui agitur: ſtupidi & ſimpli-
ciſſimi, quando ſalus ipſa periclitatur. Vah!
inſanam cœcitatem, quæ videre prohibet oc-
cultas pedicas: Amamus decipi, & horrendům
decipimur. Pericula & ruinas nobismet ſtu-
diosè occultamus; Quid mirum, ſi exitio mi-
ſerè involvimur? Non ego fortaſſis jam te-
neor vitæ mollis, negligentis & otioſæ infau-
ſtis laqueis, dum hos mundi, meique inſanus

amor mihi abſcondit? Sed & alia occulta ſunt,

quæ horrorem & timorem incutiant. Sum-
ne in gratia DEI? Nullumne peccatum in a-
nima mea nondum fortèe remiſſum, aut non ſa-
tis expiatum? Itâne delevi omnia delicta Ju-

ventutis, ut ne veſtigium ſuperſit? Quomo-
dô

.

MN
Sgid
Saolne
üind
UIdenron
Wproln
Aine ne⸗

ℳ

lenmi
s Adh
Ui ſ
MWrum

i Meditatio VI. 237

imeg dô fublatæ radices peccatorum? Qui ſanata
rum n Vulnera antiqua? Num obductæ cicatrices?
Werloskn. Heu! neſcio; an amore, an odio ſim dignus:
&Dα— nugari libet? jocari adbuc auſim? Tripu-

ah diare delectat? Nihilne etiam nunc occultæ
Ammltr. labis ſerpit in conſcientia mea? Quid milera-
uentenn bilius, quid periculoſius, quàm tabes occulta
tbln. On viſcerum, quæ vitam tacite rodat, & ſubitò
mnentn eripiat? Si vires Spiritüs pullæ ſunt: ſi non
liun lus arrident optima quæque Spirits alimenta: ſi
“ non proſunt ſpirituales medicinæ: ſi nihil in
R anima mea vividum, robuſtum, alacre; ſed

ro/ le. „ .
Mpot merus languor: Quàm timendum, ne ulcus

ſedr gon, 5 . . . „
taet. lateat tantò magis periculoſum, quantò minùs
ele illud à me advertitur! O vitam miſeram, tot
Clumos: e⸗ . . .
n. malis patenter obſeptam! tot cuniculis occul-

run in te ſuftoſſam! Quis te diligat? Eſus ſpes uni-

ſgniin c.a, quàâm male ſuis rebus confulit, qui à Te
t ing recedit! Tu univerſis animæ meæ, maximé oc-
unn. 7t cultis medere languoribus, ut ſecura Tibi men-
egronc te deſerviam!
Elonenin Excutiuntur omnes animi latebræ, utrùm nulla deli-
Vtinekr teſcat illuſio, nulla deceptio, nulla principiorum falſi-
NReiton. tas, nulla peccatorum occulta iniquitas? Ad amputan-
lſs m 6 da quævis pericula Voluntas accenditur.
r⸗ Punldtum II.
Koclu, 81 metuenda ſunt Sacerdoti peccata occul-
nin . ta, magis adhuc formidanda ſunt aliena. In
, uantam hæc molem excreſcunt, ſi remiſſus

in ſublimi ſuo munere ſit Sacerdos! Omnium
peccatorum, quæ gommittit populus, reum
me

23 8̊ Peccatum Sacerdotis

me ago, cuͤm debitam culturam illi non im-
pendo; cùm gravitatem ſcelerum non ſatis
explico; cùm media non ſuggero; cum vitæ
exemplis non præluceo; cùm preces pro com-
miſſo grege ferventer non ſolvo; cuͤm non
doceo, non prædico, non inſto, opportune, im-
portunèê: cúm non arguo, non obſecro, non
increpo in omni patientia & doctrina. Quot
millena peccata impedirem, ſi fervens Sacer-
dos eſſem! Dum verèò languore infelici mille-
na & millena non impedio, quis portabit im-
manem ſarcinam? Tantus jam eſt peccatorum
perſonalium numerus, ut multiplicata ſint ſu-
per capillos capitis mei: Quid ſi acceſſerint
quoque aliena, non unius, & alterius perſonæ,
ſed integræ Comunitatis; imò & plurium ſu-
binde Comunitatum, ac totius Reipublicæ?
Qui ſub onere meo fatiſco, quomodo aliorum
tot onera portabo? „ Non de veſtra tantum-
„ modô vita, compellat Sacerdotes D. Chry-
„ ſoſtomus, ſed de univerſo mundo ratio vo-
„ bis reddenda eſt. Hom. 15. in Matth. Populi
peccata comedes, gravis eſt cominatio Sacerdoti
intentata Oſeæa. quæ verba ſic explicat Ber-
nardus: Solicitus eſto tanquam rationem
„ redditurus pro eis (id eſt, pro populo) ge-
„ mitus fundere, dignos agere pœnitentiæ
„ fructus: alioquin tibi noveris ea imputanda,
„ quæ modè inter delicias comedis, & parvi
„„ pendis, & difſimulas, tanquam nihil attin-
„ gentia tibi. Audietur populorum querela
„„ Bravis, accuſatio dura, quorum vixsére ſti-
4 992 pendiis;

ig 10

Ur ucs
4 u. 4

4 Ue

elae

1Idenn,
1n Mer
one;
Pmonnin
Nhien a
lcgly
S
Gcyorine

ecmn
, nihn⸗

SAOSZANE
AMunn
Aun
gi
len
Mnde,
Ae aen
um eh

Reme ſn

ur.
E n
W leemn
werbam

i

Mramn ilium;
Nann WM
Gero; cln
reeez on
0ho; Cint
Dohportunet
r Me,
l knen ⸗
Weinklaint⸗
giarhe
Netperum
iiſwekeit

in Kle

Aunmk.
b Eipchee
onoto donm
Telta unm.
ore; C⸗
nconta⸗
,Munh Pyn
Vto erd
ehlond⸗
ſum muin
,ſopl ⸗

Meditatio VI. 239

„ pendiis, non diluêre peccata; quibus facti
„ ſunt duces cœci, fraudulenti Mediatores.
in Oſeæ c. 4. Væ mihi, ſi negligentià meâ pec-
cant, & peccando pereunt animæ pretioſæ!
Iniquitates illarum feram, & perditionem ego
portabo. * Tot enim occidimus, verba ſunt
„ D. Ambroſii, quot ad mortem ire quotidie
„ tepidi ac tacentes videmus,„ Heu! pecca-
ta aliena, peccata non impedita, ignorantiæ
non abſterſæ, iniquitates comiſſi Gregis non
ſanatæ; palpatæ, diſſimulatæ, in quantam mo-
lem confurgunt; quem numerum vix nume-
rabilem conficiunt! Perditus totus Chriſti
ſanguis, & neglectæ paſſim charæ animulæ vin-
dictam fors non clamabunt? Tantillò impen-
diòô, curà modicaà, inſtructione opportuna ca-
vere poſſum ſcelera, ſalvare animas: Væ! ſi
ad peccatorum perſonalium enormes cumulos
hæ omiſſiones graviſſimæ, aliena peccata, &
animarum detrimenta, auctario ſanè triſtiſſi-
mo, & nimiùm quantùm ponderoſo, acceſſe-
rint! Animæ dilectæ, animæ nobiles, Emptæ
pretis magno, quis non amarè lugeat ſortem ve-
ſtram infelicem, & miſerandam? Bonis doti-
bus inſtructæ, gratiãâ ornatæ, lumine recto
præditæ, in ſcelerum cloacas miſere proruitis,
quia non eſt, qui manum præbeat; non eſt,
qui paterné ſuccurrat, lupos arceat, curam
impendat. Amaris lacrymis plorabatur olim
Saulis & Jonathæ cædes: Quis non defleat
cruentis lacrymis animarum ſtragem multè
magis acerbam! Væ mihi; væ ſocordiæ men

240 Index Materiarum.

ſi vel una vitié meô peccat graviter; ſi vel
una pereat!
Concipitur timor ſalutaris, & ſtimulatur voluntas

ad ſuccurrendum effcaciter Dominico Gregi. Diſpi-

citur, quomodo id bucusque ſit factum, & quomodo
poſthac ſit faciendum? Qua ratione ſubveniendum æ-
tati teneræ, ætati mediæ, adultæ, annoſæ „ ut amota
pro viribus peccatorum peſte, DEO af Domino no-
Nro ab omni gradu fideliter ſerviatur. Subjungitur
demum totius Tridui ſummaria recapitulatio.

ðð
Indez-?
MMateriarum
Tridui ſecundi.
Dies I.

Peccatum grave Sacerdotis grande
nimis.
Conſideratio I.

Sanctorum Patrum ſenſa de gravitate pecctati Sacer-

dotalis expenduntur. Pag. 137⸗
. Meditatio I.
De gravi peccato Sacerdotis. 154
Lectio I.
WMalachiæ Caput primum. 157
1:. Examen

Pccnon d
Unb.
D

Inu Atin ,
.

NCifr nrie
liigimnlſ,

.
ſpin a,

al rd tr

Nnn
le nini

Pieke

nun.
Index Materiarum. 341
raylter, in

Examen I.
kie Qualis mea Conſcientia? 159
en bin J Meditatio II. .

De funeſtis effectibus peccati gravis in Saterdote. 16 5

Dies II.

Peccatum Sacerdotis veniale pernicioſum
nimis.

Conſideratio II.

Fontes duodecim peccatorum Sacerdotalium detegun-

tur. 172
Meditatio III.
1 De Culpis minoribus Sacerdotum. 182
Uu Lectio II.
De Imitatione Chriſti libri quarti caput ſeptimum. I87
ts gan Examen II.
An ſim tepidus? an Sacerdos ſervens? 189
Z Meditatio IV.
eni De grandi malo teporis in Sacerdote. 198

ſ Dies III.

¶Sacerdotum Omiſſiones piaculum
grande nimis.

DM R. P. Dufrène Exercitia. QQ Conſi⸗

242 Index Materiatum.

Conſideratio III.

De prava Conſuetudine Sacerdotum.
Meditatio V.
De omiſſionibus Sacerdotum.
Lectio III.
Tertullianus.
R Examen III.
Qum bonus DEIIS? Quàm malus ego?
Meditatio VI.

De peccatis occultis, & alienis Sacerdotum.

202

rRIDIIIIM III
POENITENITIA

SACERDOTIS

vl glen
Aluitt)

udenn
nne
ek,
(ſereti .
Wr, or
Awena
nhrin!
An
Nittiſain
Mann
Ude
uenin
ANoher.
Alontde
mhmnet
i
.

eunkert
e
N
Ka l
Aht⸗

() 2 24 5
Poœnitentia
Sacer dotis
Triduò expenſa.

Ienoras, quoniam benignitas DEI ad pœnitentiam te
adducit? Rom. 2. v. 4.

Stud enimverèò DEl erga Sacerdotes ſuos
JI maximæ benignitatis peculiare argumen-
tum eſt, ut eorum ingratitudine enormi,
& peccatis offenſus, velit nihilominus ipſos
invitare, hortari, expectare ad pœnitentiam,
& reverſos paterna benignitate ſuſcipere. Sor-
tem hac in re nacti ſunt ipſis Angelis melio-
rem, quibus datum non eſt vel minimum pœ-
nitendi ſpatium, poſtquam ab officio diſceſse-
re: Favet econtra Sacerdotibus, majori gratia-
rum copia ornatis, ſtupenda benignitas, qui
tamen veniâ minuús digni haud immeritò exi-
ſtimari poſſent. Verùm hæc abyſſus diritia-
rum Bonitatis erga nos Divinæ, quid aliud
demum parturiet, niſi damnationem multò gra-
viorem, ubi gratiæ theſauros inæſtimabiles-
quos ſacra Pœnitentia ſuppeditat, turpiter ne-
glexerimus. Reſpondeamus igitur miræ Be-
nignitati, quæ miſericordiam & veniam offert
in tempore opportuno: Magno animo ingre-
diamur vias juſtitiæ, quas ſancta nobis pœni-
tudo reſerabit. Videamus I. Quid exigat à

QC3 nobis

246. Pœnitentia Sacerdotis
nobis Spiritus Pœnitentiæ internus. II. Quos

effectus pœnitentia poſtulet. III. Quid Pœ
nitentiæ Sacramentum à nobis requirat.

Dies I.
Spiritus Pœnitentiæ Sacerdotalis.

Conſideratio L.

SS. Patrum & Conciliorum ſenſa de Sa-

cerdotum Pœnitentia expendun-
.
cur.

1.

Uid Eccleſia dudum ſenſerit, & quid ho-
Wdiedum ſentiat de Sacerdotum Pœniten-
tia, breviter inveſtigemus. Hanc inſignem
materiam claritatis gratià ad nonnulla, quæ
ſubjicimus, capita revocare viſum eſt. I. In-
nocentiam à quovis majori crimine poſt Bap-
tiſmum illæſam requirebat vetus Eccleſiæ dis-
Ciplina, ut Sacerdos initiari quis poſſet. 2. Ean-
dem morum innocentiam ab Ordine ſuſcepto
integram cuſtodiri volebat, qua deficiente ab
Altaris Miniſterio Sacerdotem aperti criminis
reum arcebat. 3. Homo laicus, pœnitentiæ
publieæ ob crimen aliquando addictus, irregu-
laritati ſubjacebat, nee aſpirare ad Sanctum
Presbyteratês Ordinem poterat. 4. Clerici
graviorum lapſuum rei; Popnitentiæ publico
0

(
Venn
mn enie

ſen N
(t ſt
Eeraptn
Un han⸗
Urvenpe g
EG
ind A
Wugene

Uohmy⸗

Ur Mun
nil,
uulm
Men!
l

g R
urat.

ele.

nt d.

l

„Cudt⸗
n Dltnien
e iſinen
nlle e
. . r *
eolbi⸗
Locelech⸗
ſer ulr
ne illend
Gehcienen
heri Gints
S
Gaueg,⸗
,n

Geid 4

g

Conſideratio I. 247

ob Sacri Ordinis reverentiam, non addiceban-

tur. J. Verùm quia ipſum crimen, minimèe
autem pœnitentia ſecundùm ſe, irregularita-
tem inducebat; Sacerdos crimine obſtrictus,
ab Altaris Miniſterio per modum pœnitentiæ
excludebatur. 6. Plerumque in Monaſteria,
qui hujusmodi erant, detrudebantur. 7. Quam-
vis Eccleſiæ diſciplina exterior mutari queat,
& revera poſt longam annorum ſeriem in ali-
quibus ſit mutata, eodem tamen ſpiritu ſem-
per agitur. Scimus autem, quid maximè cu-
piat ſacroſanctum Concilium Tridentinum,
ut nempe, quantum fieri poteſt, conſuerudi-
nes & uſus antiqui in Eccleſiam denuò redu-
cantur, & ad illos quàm proximè accedatur,
omnique meliori modo, quæ reſtitui ex inte-
gro haud poterunt, compenſentur.

II.

Inter primas ad Sacerdotium diſpoſitiones
hanc ſummi eſſe momenti declarat Gentium
Doctor, ut à ſuſcepto Baptiſmate criminis ex-
pers manſerit, qui ad ſacrum Altaris Miniſte-
rium vocetur. Non dicit Apoſtolus, ſine pec-
cato; ſed absque crimine eſſe debere, qui ad
hujus ſanctitatem faſtigii aſpirare velit: nem-
e immunem eſſe cupit ab ejusmodi enormi-
us maculis, quæ Baptiſmi ſecundi, ſeu pœni-
tentiæ publicæ undas acerbiores exigerent.
Atque hinc factum, ut publice pœnitentes,
Conciliorum, ſummorum Pontificum, & San-
Gtorum Patrum unanimi calculo haberentur
Q4 irregu-

248⁸ Pœnitentia Sacerdotis

irregulares, & ad Sacrorum Ordinum ſuſcep-
tionem inepti: Non quèòd ipſa pœnitentiæ ra-
tio inhabiles redderet, utpote quæ omnis ge-
neris maculas expiabat; Verùm quia ipfis hu-
jusmodi graviora delicta obſtabant, quibus me-
deri fola pœnitentia publica debebat. Non
igitur quæcunque mentis puritas Sacrorum
rdinum ſuſceptioni putabatur ſufficere, quan-
do vel ipia immunitas à pœnæ debito requi-
rebatur. Optandum profectò eſſet, ut Bap-
tiſmalis Innocentiæ candor immaculatus Sa-
crorum Miniſtros hodiedum ornaret omnes,
nullique ad aras accederent, niſi Angelis quàm
ſimillimi. Nemo equidem diffitebitur, pœni-
tentiam ſecundi Baptiſmatis locum tenere, quæ
tamen gratiæ plenitudinem in primo Sanckita-
tis lavacro infuſæ non dabit. Eſt haud dubiè
pœnitentia balneum ſacratiſſimum in ſanguine
Agni præparatum, quod univerſis animæ ſor-
dibus eluendis non modô plenè ſufficiat; fed
& omnimodam puritatem conciliet, quam cœ-
leſtis gloria deſiderat: Verùm Innocentiæ Vir-
ginalis jacturam non reparat, neque illam San-
titatis plenitudinem infundit, quam Baptiſ-
mus dederat. Quamvis denique pœnitentia
Sanctos efficiat, plus tamen aliquid exigi vi-
detur, ut Sacerdotes Angelis haud inferiores
conſtituantur. Nihil autem eſſe poteſt, quod
puritatis olim ad Sacerdotium requiſitæ ſum-
mam perfectionem declaret ampliùs, præ-
terquam aurea illa diſciplinæ veteris Regu-
la, quæ munditiem ipſi quidem cœlo ſuffe-
. — turam,

n A

Mms
uftl
nmrtf
net K
Wor

Ment,

Ne N
l

.
u mli⸗

un ni

ummmm
Mht
Cudoren
ird ar
elh an⸗
(wpmuö

e
fnmrin
hnil
iten,
W0
ikni

le. 1.
4 ſele

Innn le
Puſtentin,
zomni

D e
dat. Nor

Ncvorun
encen⸗
linenli
larn bo
nlinn .
wet onne,
pkogun
unn ſen⸗
erte
Poe.
TEidcone
nngir
Mie r⸗
lrit,l
un k⸗
Centie ⸗
e am
lun M
emiti
ud eigfn

Conſideratio I. 249

cturam, Altaris Miniſterio haud ſufficere ju-
dicabat. Un .

Audiamus nunc Apoſtolum præcipientem,

ut conſtituas per civitates Presbyteros. . . Si quis

ſine crimine eſt. * Oportet enim Epiſcopum ſine cri-
mine eſſe. — . Diaconos ſimiliter nullum crimen
habentes. ** Conſtitutiones Apoſtolicæ huic
Doctoris Gentium præcepto ad amuſſim in-
hærent, uti & Canon Apoſtolicus, qui ſic ha-
bet. *V*EG adversus fidelem aliqua accuſatio in-
tendatur, vel fornicationis, vel adulteri, vel alicujus
alius prohibitæ actionis, & conwictus fuerit, ad Cle-
rum ne provehatur. En! ſæculi aurei mirabile
ſtatutum, à quo tunc quidem Eccleſia nunquam
recedebat. Quin & illegitimam declarat Or-
dinationem ſeu Presbyteri, ſeu Diaconi, vitiòô
impurô contaminati Concilium Neo-Cæſa-⸗
reenſe, cùm acceſſum ad Altare perpetuò eis-
dem prohibuit. X
IVv.
Patres Concilii Nycæni ſententiam depoſi-
tionis ferunt in omnes Presbyteros, qui, licèt
crimina humiliter confeſſi, Ordinationem ſa-
cram ſuſeepiſſent: Clericos omnes deponi ſi-
militer jubent, quotquot poſt gravem lapſum

promoti ad Ordines fuiſſent. * Ratio au-

tem deciſionis hæc fuit, quòd nollet ſacralan-
uam
* T. t. 1. * ,. Zimoth. t. 73. *X Conſtit.
o. l. 2. & l. 13. 6. 3. & l. 5§. c. 4. Can. 1. Ap. 6.
XV Can. 9. 10. W* X. Can. 9. 10. *

2 50 Pœnitentia Sacerdotis

Qum Concilium ullatenus admittere Ordina-
tionem Epiſcoporum ſeu negligentia, ſeu per-
verſa opinione, contra Eccleſiæ Canones fa-
Stam, cujus tam lanctæ leges nullà errorum con-
niventiâ everti unquam poſſent.

V.

Innocentius I. Papa nunquam à Concilii
mente dimoveri potuit; nam & ipſe decreto
Apoſtolico ſaneivit, ab Eccleſiaſtico gradu de-
jiciendos eſſe, qui peractà pœnitentia publicâ
ad eundem aſcendiſſent. * In eandem ſenten-
tiam abeunt Summi Pontifices Zoſimus, *x
Hilarius *XäjD˖& Gelaſius, *X*†vIvLqui ſecunduͤm Ca-
nones deponi jubent Clericos, vel poſt admiſſa

crimina ſubreptitiè ordinatos, vel gravitertunc

primuùm lapſos, poſtquam Sacros Ordines ſuſ-
cepiſſent.
VI.

Sicut autem peenitentes publici ad gradum
Eccleſiaſticum evehi nunquam poterant, ita
nec ullus Clericorum ad pœnitentiæ publicæ
exercitium admittebatur unquam: Is erat ni-
mirum FEccleſiæ ſenſus perpetuus, fieri non
poſſe, ut componatur aliquando cum crimine,
aut cum veſtigio criminis ſanctum Sacerdo-
tium: ipſæ vulnerum obductorum ſanatæ ci-
catrices, quæ in pœnitentibus remanent, ex-
cludere à munere FEccleſiaſtico ſuapte natura
cenſebantur. Teſtatur hoc Siricius Papa di-
feertis
Ep. 6. * Ep. 1. c. 3. *XV Fp. 2. c. 4.
XXEV Ep. 9.

GSbi
auulin 6
idtinn
Gria
nn miß⸗
in dacfn
uſinint
aſerlo
Gepam
ſienem
Aem⸗
ale

lriett
imdun
,
Cunnn
Nut
Emrsarle
e Munen
nme
uhtke
s man
Abler
Azer
uhi
poe

llls,

inneOln
tt, El

Cinonei,
orumcnt

di Cnci
etagen
i urce.
enui
Mentene,.
Minng
konncuntr
lanſa
iedne
n il

Antun
ternt, a
2 lee
Kerthi
,ſeri nn
m cin
n Aenk
Kne.
enen.
ſgeun
colat
. 1,0,4

Conſideratio I. 2 51

ſertis verbis: * Sicut pœnitentiam agere cuiquam
non conceditur Clericorum, ita & poſt pœnitudinem ac
reconciliationem nulli unquam Laico liceat honorem
Glericætis adipiſci. Quia quamvis ſint omnium pec-
catorum contagione mundati, nulla tamen debent ge-
rendorum Sacramentorum inſtrumenta ſuſcipere, qui
dudum fuerint vaſa vitiornm. Unde patet, acqui-
ſitam per longos ferventis pœnitentiæ labores
egregiam puritatem necdum habitam eſſe ſuf-
ficientem pro immaculato Altaris Miniſterio;

ſed hac majorem Sanctos Eccleſiæ Patres de-
ſideràſſe. 2

VII.

Manifeſtè ergo Siricius docet, Clericos &
ſacræ Dignitatis faſtigio in aliquod crimen pro-
lapſos, pœnitentiæ publicæ admoveri haud-
quaquam potuiſſe. Non ipfſis in facie Eccle-
ſiæ imponebantur manus: Non à Fidelibus
cæteris aut loco, aut veſtitu lugubri, cæteris-
que pœnitentiæ ſqualoribus ſecernebantur.
Hic nempe honor Sacerdotio habebatur, ut
nollet Eccleſia ſuis Miniſtris ad Aras humiliter
proſtratis manus imponi, (quem ritum pœni-
tentia publica poſtulabat) poſtquam ipſimet
manus ſuas pœnitentibus coram ſe provolutis
impoſuiſſent. Cenſebatur præterea, magis
obfuturos Congregationi Fidelium graves Cle-
ricorum lapſus, ſi hac ratione promulgaren-
tur, quâàm prodeſſe unquam illorum pœniten-
tia poſſet. Privatim igitur pœnitebant, ad-
hærente
* Ep. 1. . 14.

252 Pæœnitentia Saterdotis

hærente ipſis irregularitate perpetua, qua tum
ab Ordinum ſacrorum exercitio, tum à Benefi-
cii cujusquam perceptione manebant excluſi.
Neque tamen ipſa pœnitentia ſecundùm ſe,
uti jam dictum eſt; ſed cauſa pœnitentiæ, cri-
men, hanc irregularitatem inducebat. Hac de
re ſic porro ſcribit Leo Papa*: Alienum eſt à
conſuetudine Eccleſiaſtica, ut qui in Presbyterali ho-
nore, aut in Diaconi gradu fuerint conſecrati, pro cri-
mine aliquo ſuo per manus impoſitionem remedium ac-
cipiant pœnitendi, quod ſine dubio ex Apoſtolica tra-
ditione deſcendit, ſecundum quod ſeriptum eſt: Sacer-
dos ſi peccaverit, quis orabit pro eo? Unde hbu-
jusmodi lapfis ad promerendam Miſericordiam DElI;
privata . expetenda ſeceſſo, ubi illis ſatisfactio, ſi
fuerit digna, etiam fructuoſa. Concilium Car-
thaginenſe, cujus acta recenſet Ferrandus, ean-
dem diſciplinam in Africana Eccleſia obſerva-
tam fuiſſe oſtendit **: Ut Diaconi, vel Presbyte-
ri, ſi à Miniſterio remoti fuerint, non eis manus,
vel tanquam pœnitentibus „ vel tanquam fidelibus
Laicis imponantur.

VIII.

Atque hinc denuo conficitur, Irregularita-
tem non pœnitentiæ, ſed crimini pœnitentiam
expoſcenti, fuiſſe annexam. Gaudentius E-
piſcopus Patres in Concilio Toletano XIII.
congregatos per Internuntium interrogari cu-

raverat, utrùm ſuſceptâ in lethali morbo pœ

nitentia

* Epiſt. ad Ruſtic. Narbon. Epiſc. c. 2. *V Fer-
rand. in Breviar. c. 105.

zui i
SMer
Icd
eemm
m
i ui
ſente
Alun ſe
1 ſun 4
nltn t
unemm
Mpe
ſelcinui

omenk,
tusnn
ind chn
tehin
sſenein
umt
iſmiage
An alee 4
fun
ee Ver
Ceion

s

n guitn
um Ne
nt enl
ungun
tentie, ei.
1 Ho d
lum e
il hr.
ih fit.
mia.
Alunr.
ncf.r.
N.
la Nh
ſiſche
tlntr.
Ncer⸗
en.
Muhn⸗
katn
1 lu

gegirin
Menſtenmn
lleninl⸗
lem Il
Nenmd
Umoe.
Ntennd
41 .

Conſideratio I. 253

nitentiâ publicaâ, ſanitati priſtinæ jam reſtitu-
tus ad muneris Epiſcopalis functiones redire
poſſit? Iſtud ei licere, Concilium repoſuit,*
ſi ſe mortalium criminum profeſſione propria non no-
trit. Nam càùm Sacerdos tunc ſibi licitum ſacrifi-
care ſciat, quando à malis actibus vacat, qua ratio-
ne, qui pœnitentiæ remedium ſuſcipit, quod datur in
remedium peccati, à ſacrificiis divinis ſe abigit? Abi-

genda ſunt ab omni Sacerdote, quæ maculant; exer-

cenda, quæ mundant. Nihil ergo magis conſen-
taneum Clerico, quàm pœnitentia; ſicut ni-
hil ab eo magis remotum eſſe oportet, quàm
vel criminis umbra.

Iſtud verò maximè notandum in memorato
Canone; quòd Clericus occulti ſceleris ſibi
conſcius, arcere ſeipſum à Miniſterio ſancto ju-
beatur, ſeparatione voluntaria, cui neceſſariè
connexa ſit depoſitio. Neque enim ſola cri-
minis promulgatio, ſed ipſum crimen irregu-
laritatis eſt fundamentum. Caterùm ſi ſub pœ-=
nitentiæ perceptione conſiſtens, nihil mortalis criminis
ſe admiſiſſe prædixerit; attamen quod fateri homini-
bus erubeſcit, abſconſum intra clauſtra ſui pectoris de-
liteſcit; noverit ipſe ſibi de ſe poteſtatem eſſe conceſ-
ſam, ut juxta conſcientiæ ſuæ fiduciam, urrum audeat,
aut non audeat ſacrificare DEO, ex ſui potius arbi-
tri poteſtate, quaàm ex noſtri Judici permiſſione pro=
cedat. Hæc verba Canonis haud dubie oſten-
dunt, Clericum occulti criminis xeum, motu
proprio
* Can. 400.

254 Paænitentia Sacerdotis

proprio abſtinere à Sacerdotii functionibus
debuiſſe. Nam ſi liberum cuique fuiſſet pec-
catum celare, & occultâà illud pœnitentiâ e-
luere, quin carendum eſſet vel Beneficiô, vel
Sacerdotali officio; quid cauſæ erat, quòd
Epiſcopi, & Benefſiciati arcana ſua crimina
propalarent? Cur, amabò, jacturam officii, aut
beneficii ultrò elegiſſent, quam cavere tutò
poterant? Et cur denique tantus rigor contra
illos fuit exercendus, qui ſincera pœnitudine
tacti, crimen occultum, poſthabita confuſione
publica, humiliter fatebantur; dum interim
alii ſuæ Dignitatis, & honoris amatores be-
nigieis fuiſſent habiti, neque à gradu ſuo de-
jecti? Sané imprudenter egit Potamius Epil-
copus, qui crimen ſuum occultum palâm in
Concilio profeſſus, ſeipſum quaſi ſua Dignita-
te privavit, ſi clàm pœnitendo illius indemni-

tati conſulere potuit.
X.

Epiſtolz Divi Gregorii Papæ plurima con-

tinent monumenta diſciplinæ veteris, quæ op-

idò mirabimur. * Agens hic S. Doctor de
piſcopo Tarentino, qui in ſuſpicionem vene-
rat gravioris delicti contra puritatem admiſſi,
quin teſtimoniis convinci ſufficienter poſſet,
ſeriò illum admonet, ut à voluntaria ſuæ Dig-
nitatis ceſſione pœn'tentiam ordiatur, ſi crimi-
nis quantumlibet occulti habuerit conſcien-
tiam. Si in ſacro Ordine conſtitutus, ejus te per-
mixtione

* L. 2. Ep. 44.

m,
ln
1 ſt.

KNWr
((etid
elardi
md
Mrm
W5,
ndn
u
umme
loeo
iemt
ſh
nm un
Utni an
min
ul i
an 4
mniin
an hrnil
lun .
hiri
n nen,

h⸗

4

ncini

leſiſt .

enient
ehefcehn
erit, gni
Un grinin
oſeizen
chete tus
Binonnte
n inine
Huroantigre
Con iein
ulpfeße⸗
lrnc
unin bt
n An
lſunr⸗
lis ggenn⸗

nim cn
in
Dodort
Gonenee
en al
cente
ar eN
Crmkom.
Ner en
na,ſule e
ſit⸗

Conſideratio I. 25 5

mixtione eſſe recolis maculatum, Sacerdotü honore de-
poſito, ad miniſtrandum nullo modo præſumas accede-
re: ſciturus in animæ tuæ periculo te miniſtrare, &
DEO noſtro ſine dubio te reddere rationem, ſi hu-

jus ſceleris conſcius, in eo quo es Ordine, perma-
nere volueris.

XI.

Ad Monaſteria detrudi plerumque ſolebant
Clerici ab Officio depoſiti. Sic enim hac de
re ſcribit ſanéctus Doéctor.* Si Clericus cum hu-
jusmodi ſœminis in aliqua fuerit iniquitate repertus,
à ſuo remotus officio, pro ſuis continuò lugendis exceſ-
ſibus, in Monaſterium detrudatur. Cuͤm verô
ſubinde nim'a Epiſcoporum facilitas poſt lap-
ſus graves Ordini tandem ſuo COlericas reſti-
tueret, quantum poterat, obnitebatur tam pe-
riculoſæ conniventiæ Sanctus Pontifex, ut nul-

libi eam toleraret. Quin lege Apoſtolica cau-

tum voluit, ne quis ad Ordines ſacros admit-
teretur unquam, niſi diuturna caſtitas & in-
nocentia futuræ perſeverantiæ quaſi certum
vadimonium præbuiſſet.** pervenit ad nos, quos-
dam de Sacris Ordinibus lapſos, vel poſt pœnitentiam,
vel ante, ad Miniſterü ſui Offcium revocari; quod
omnino prohibuimus, & in hac re ſacratiſſimi quoque
Canones contradicunt. Qui igitur poſt acceptum Sa-

crum Ordinem lapſus in peccatum carnis fuerit, Sa-

cro Ordine ita careat, ut ad Altaris Miniſterium ul-
terius non accedat. Sed ne unquam i, qui ordinati
ſunt, pereant, prowideri debet, quales ordinentur, ut
prine

256 Peænitentia Sacerdotis

priùs aſpiciatur, ſi vita eorum continens in annis plu-
rimis fuit; ſi ſtudium Orationis, ſi Eleemoſynæ amo-
rem habuerunt.
XII.

Saturninus Presbyter, poſt gravem carnis lap-
ſum, auſus fuerat immaculatum Sacrificium,
ab Ordine Sacerdotali jam dejectus, ſacrilegeè
immolare; qua de re ſic iterum S. Grego-
rius.“ De Saturnino Expresbytero & . pervenit ad
nos, quia, poſtquam ex crimine lapſus fuit, & à Sa-
cerdotis Ordine eſt dejectus, ad explendum Miniſte-
rium Sacerdotü præſumpſit atcedere, & Omnipotenti
DEO boſtias immolare. Præcepit ergo Sanctus
Pontifex Lunenſi Epiſcopo, ut hunc Presbyte-
rum pœnitentiæ addiceret, nec illi commu-
nionem ſacram, niſi in mortis articulo mini-
ſtraret: poteſtatem nihilominus facit, ante fa-
talem hunc terminum Laicos inter ſumendæ
Communionis, ſi pœnitentiam fervore inſoli-
to egiſſet. Sin tua Fraternitas talem pœnitentiam
agere cognoverit, ut ei juſtè ad recipiendam inter Lai-
cos communionem, etiam ante exitum debeat miſereri,
boc in tuæ Fraternitatis ponimus poteſtate. Ita nem-
pe fervor pœnitentiæ ſummus evincere non
poterat, ut Sacerdos é gradu ſuo dejectus, ad
illum rediret; Unum hoc præſtare potuit, ut
ante mortis articulum ad Communionem in-
ter Laicos ſumendam admitteretur. Idem
præceptum in alia quoque Rpiſtola ad enndem
Tunctſemn Epiſcopum iteratur. * Statuimus Dia-
conum

I. 4. Ep. I. V Ep. 16.

(önen il

tait
nlſ .

enmnbn
Uffeinn

rlere

Gumi
d
ebeiye.
Ronmr.
ind on⸗

Ninenel⸗

erend
e ol⸗
igniien
iter i⸗
ſann⸗
Iu ner-
incete in
leſecnn
leſonch

Conſideratio I. 257

conum & Abbutem de Bortu Venerie, quem indicas

cecidiſſe, ad ſacrum Ordinem non debere, vel boſſe ullo

modo revocari. Quem quidem Sacro õ
tum, in pœnitentiam deputare te convenit. Subdia-

coni quoque, quos ſimilis culpa conſtringit, ab Oficio
ſuo irre vocabiliter depoſiti inter Laicos Communionem
accipiant. ⁸ Saturninum verò Expresbyterum, ut nun-
quam ad Sacri Ordinis Miniſterium præſumat acce-
dere, ſeriptis cavere decrevimus. Ex his manife-
ſte concluditur, talem ab Ordine ſacro deje-
ctionem fuiſſe perpetuam; quod idem ſan-
ctiſſimus Præſul & alibi diſerte affirmat. *
Ouemquam criminaliter abſcedentem, in locum, de quo
lapfus eſt, nulla permittit ratio revocari.
XIII.

Idem vigilantiſſimus Paſtor jubet in Epiſtola
ad Mediolanenſem Archiepiicopum data, **
Clericos graviter lapſos à ſacris Miniſteriis in
perpetuum dimoveri; ſimulque proteſtatur,
omnem Ecclelſiaſticæ diſciplinæ vigorem tolli
penitus, & meros hypocritas fore pœnitentes
Clericos, ſi expleto pœnitendi ſpatio reditum
ad priorem Dignitatem ſperare queant. Sè
lapſis ad ſuum Ordinem revertendi licentia concedatur,
vigor Canonicæ procul dubio frangetur diſciplinæ, dum
pro reverſionis ſpe pravæ actionis deſideria quis conti-
pere non formidat. Sanctus hic Papa Sacerdoti
depoſito relinquit regimen Monaſteriũi; Et ſi
Religioſus fuerit, actà pœnitentiâ, ſuo illum
honoris gradu non privat; Quin & Abbatem
* L. 6. Ep. 79. L. 4: Ep. 17.
R. P. Dufrene Ewercitia. R eſſe

258 Pœnitentia Sacerdotis

eſſe permittit, poſtquam lapſum emendärit:
Verùm ùt Sacerdos ad munus ſuum, quamvis
pœnitentiam fervore ſummo egerit, unquam
revertatur, fieri haudquaquam poſſe Conſtan-
tiã Apoſtolicà decernit. Vide l. 4. Ep. 4. & l. 6.
Ep. 29. l. 7. Ep. 2. l. 10. Ep. 24. l. 11. Ep. 59.

XIV.

Sacroſanctum Concilium Tridentinum ſeſſ. 22.
c. 1. ſic loquitur: “„ Nihil eſt, quod alios ma-
„ gis ad pietatem, & DEl cultum aſſiduè in-
„ ſtruat, quàm eorum vita & exemplum, qui
„ ſe divino miniſterio dedicârunt. Cuùm enim
„ à rebus ſæculi in altiorem ſublati locum con-
„ ſpiciantur; * in eos tanquam ſpeculum re-
„ liqui oculos conjiciunt, ex iisque ſumunt,
„ quod imitentur. Quapropter ſic decet om-
„ nino Clericos in ſortem Domini vocatos,
„ vitam morésque ſuos omnes componere,
„ ut habitu, geſtu, inceſſu, ſermone allisque
„ Omnibus rebus nil niſ grave, moderatum,
„ ac Religione plenum præ ſe ferant; levia
„ etiam delicdta, quæ in ipſis maxlma eſſent,
„ effugiant; ut eoram actiones cunctis affe-
„ rant venerationem. Cùm igitur, quo ma-
„, jore in Eccleſia DEI & utilitate & ornamen-

„ to hæc ſunt, ita etiam diligentiâs ſint ob-

„ ſervanda: Statuit S. Synodus, ut, quæ aliàs
„ à Summis Pontificibus, & à ſacris Conciliis
„ de Clericorum vita, honeſtate, cultu, do-
„ Strinâque retinenda, ac ſimul de luxu, com-
„ Meſſa-

—

*AMatth. . Tit. 2.

Auinbn
eonner

1
en lun

(eet,

eleledud
Minim!
)NrNIt
y s on
, Ituinmm
etnh

4

Flin ix,
1mhonrhn

h enenkifz
n gonm
t. Ungen
le Conlr
lh,5l
kn,

N3 te⸗

, Clnenan
tibounanr.
ſeelhn.
Ce lunon,
tſececeor.
Didi woeas
Conpoer,
oe ile
Noceraun,
ſuumz Eyin
on elen
cualis d⸗
tr,cron

Komm

Dtislnc⸗
enſö

aß
ead.
lEv.

S

9

Conſideratio I. 259

„meſſationibus, choreis, aleis, luſibus, ac qui=
„ buscunque criminibus, nec non ſæcularibus
„ negotiis fugiendis, copiosè ac ſalubriter ſan-

„ cita fuerunt, eadem impoſterum iisdem pœ-

„ nis, vel majoribus arbitrio Ordinarii impo-
5„ nendis, obſerventur: nec appellatio execu-
„ tionem hanc, quæ ad morum correctionem
„ pertinet, ſuſpendat. Si qua verô ex his in
„ deſuetudinem abiiſſe compererint, ea quam-
„ primúm in uſum revocari, & ab omnibus
„ accuratè cuſtodiri ſtudeant; non obſtanti-
„ bus conſuetudinibus quibuscunque, nec
„ ſubditorum neglectæ emendationis ipſi con-
„ dignas, DEO vindice, poœnas perſolvant.

XV.

Quisnam ſit Eccleſiæ Spiritus, quidve IIla
poſtulet ab Ordine Sacerdotali, facile ex huc-
usque dictis colligemus: Noſtrům modd eſt,
fructum hinc elicere, qui conſcientiæ ſtatui
ex æquo reſpondeat. Quò Eccleſia nunc erga
nos benignior; tantèò ſit apud nos propriæ vi-
tæ cenſura ſeverior: Ceſſabit enim Juſtitiæ
divinæ rigor, ubi præceſſerit ex parte noſtra
Judicii incorrupti ſanctus vigor; neque puniet
juſtus Dominus, quæ punita priuùs ad ſufficien-
tiam à nobis fuerint. Terribiles ſunt ruinaæ
Sacerdotum: Illorum conditio tantèò fit poſt
lapſum deterior, quantò prius erat beatior.
Dein rarò admodúm, & nonniſi difficillimèe
convertuntur. Veruͤm non erit impoſſibile
apud DEIIM omne verbum, & omnia impedi-
R 2 menta

260 Pœnitentia Sacerdotis

menta perfringet Virtus gratiæ Eſu Chriſti,
ubi Sacerdotem egregiè collaborantem inve-

nerit.

99
29
9⁵
29
39
25

„ P

9²
25
93
9²
99
93
9⁹
35
93
93
99
39
25
2²
95
9

25

XVI.
„ Miſeremini, obſecro Vos, Fratres Cha-

riſſimi, exclamat S. Bernardus,* Miſeremini

animæ veſtræ: fuſum pro Vobis ſanguinem
cum reverentia æſtimate. Periculum falu-
tis maximum attenti conſiderate: ignis ſam
præparati ardores æternos cavete. Iſtud
nunc agite perquam ſoliciti, ne in vanum
erfectionis excelſæ viam regiam auſpicati,
ab eadem turpiter deflectatis: Reſpondeat
Virtus interior ſpeciei pietatis, quam præ-
fertis exterius; neque larva tantummodo
ſit vitæ veſtræ à ſæculi negotiis remotæ fal-
lax ratio. Nolimus errare, Fratres! Cin-
Ga deliciis continuèò periclitatur caſtitas:
non agit ſecurè inter opes humilitas: dil-
crimini ſubjacet inter ſæculi ſtrepitus ge-
nuina pietas: habet, quod timeat in multi-
loquio veritas, & inter mundi ſævientes
fluctus Divina charitas. Fugite, ut poteri-
tis, de infauſtæ Babylonis medio, & animam
ſalvate. Civitates refugii quærite, ubi a-
cta præterita pœnitendo delere; gratiam
in præſenti obtinere, & expectare in futuro
gloriam ſecurè valeatis.
„ Non vobis moram injiciat, neque terreat
vos delictorum veſtrorum aut gravitas, aut
33 nume-

* De Converſione ad Clericos c. 22.

Men
uts M
we
E O0
intur
Afden
Rradd,
„Ereenn
Iuea
y s d
,Pon ann
Ikrin

Chuarel
Ouentl
uemmti,
Cr
Dhel
er lon
Wenſen
untee
8 e Cec
ilin

tr

2 utri
rantenine

Frnrez C
XII .
Mleremin

Cſtk, Il
Numm
umalhien;
e Neſpmcr
igungr.
umunnoi
tisrenort,
Tuntsl C
urn alie

ltenis e⸗
ner umlli⸗
Ni iene
ieitſor
doAmmnn
Z
gere 1 n
neiton
Te.
==

,onne,

33
39
39

25

23
35

29
93
25
33
93
99
295
33
39
33
29
35
593

39
33
33
23
29
9²
995
29
23

Conſideratio I. 261

numerus; ubi enim abundavit peccatum,
magis abundabit gratia, ſi fortiter egeritis.
Non vos percellat ſacræ pœnitentiæ non-
nullus rigor; Quidquid enim pati nos ad
tempus oportuerit, & peccatorum debitòô,
& gratiæ prælentis lucrô, & gloriæ cœleſtis
adventuræ pretiò longe eſt inferius.
„ Si fidem ſermonibus meis adſtruere du-
bitatis, operibus credite: Exempla inſigni-
ter pœnitentium ſpectate. En! ùt maximo
numero ad ſacrum balneum concurrunt pec-
catores & corporis habitudine teneri, &
prava conſuetudine pertinaciter irretiti:
nihili faciunt quoscunque auſteritatis exter-
næ labores, modèò lenimen ſentiant, qui in-
tùs ſæviunt, conſcientiæ lancinantis dolo-
res. Nihil non poſſibile credentibus; a⸗
mantibus nil difficile; manſuetis nihil aſpe-
rum; nihil humilibus durum; nihil arduum
jis, quos viribus auget gratia, & quibus
præcepti rigorem ſuaviter mitigat obe-
dientia.
„ Quousque in ſublimitate Spiritũs inaniter
tumentis gradiemini? Fateor equidem, mag-
num ac mirabile eſſe faſtigium celſitudinis,
JEſu Chriſto miniſtrare, ſumique DEl my-
ſteria diſpenſare: Verùm ſciatis velim, mag-
nopere illos præ vobis eminere, qui ſubje-
ctioni, pœnitentiæ, animique demiſſioni pa⸗-
cificè, modeſtéque inhærent; niſi fortè lici-
tum eſſe creditis, gradus inferiores deſpi-
cere, atque in ſupremum temeré involare.
R 3 Faxit

7

262 Pœnitentia Sacerdotis

„ Faxit autem DEus, ut qui ad Sanctuarium
„ ſic irruunt, ea fidelitate ibidem ſerviant,
„ qua infidelitate ſe intruſerunt! Verùm dif-
„ ficile, quin potiùs impoſſibile eſt, ut ex ama-
„ ra ſuperbiæ radice fructus dulces beatæ cha-
„ ritatis proveniant.
„ Quid ad hæc conſcientia humana? * Cùm
5, iſta exprobrabit judex ſupremus, quid re-
„ ſpondebunt miſeri, quos hæc fulmina fe-
„ rient? Quomodo exculabunt peccata? Num
„ ſecuturam paulô pòſt converſionem polli-
„ ceri denuò audebunt? Num decantatum il-
„ lud Cras ingeminabunt? Sic equidem fal-
„ lunt nunc miſeri ſemetipſos. Bonus, in-
„ quiunt, eſt DElISs, & ſemper paratus ad .
„ ſuccurrendum. la ſanè res habet: magnam Nn
„ miſericordiam promiſit Dominus; ſed vos
„ moras nectendo, & expectando nimiùm e-
„ jus patientiam fatigatis. Iſtud animo iden-
„ tidem recolite, quàm durum ſit ac flebile,
„ Cùm terris valedicendum eſt, quando nulla
„ præceſſit ad æternitatem præparatio: cùm
„ ſiné vera pœnitentia; ſiné fructu boni ope-
„ris hinc migrandum, & coram Judice irato
„ Comparendum. 1
Colligamus nunc breviter, quæ Conſideratio iummt
præſens ampliori meditatione digna hucusque ecenn
ſuggeſſit. Primèò, ex Eccleſiæ, Patrum & Con- umime
ciliorum ſenſu docti ſumus æſtimare ſacroſan- eun gint
Gtum, ad quod vocavit nos DEus, Altaris Mi- Mn.”
niſterium, ad quod puritas tanta, vitæque illi- anſi

batus
* Llid. c. 16.

len i

aln
wehbor

11

Sencuin
n ſeriin
Verundi
. teEaNN
bertechi

C
wdre.

lonen .
kcammuni.
uſten al.
Donns n⸗
t uni
Ei: vunn
s, Eed vu
oninin e.
minoer⸗
ſr keble,
unt⸗
Utio: nn
nbonioe⸗
udte i

Corſcent!
uuft
UnmE.
NuekNin.
PAns Nr

4 U

Meditatio I. 2363

batus tenor conſtanter exigebatur. Secundè,
deducimus, quantam habuerit Eccleſia Sacer-
dotio ſancto reverentiam, à quo Clericos gra-
viter lapſos in perpetuum arcebat: quédque
nemini publicè pœnitentium unquam confe-
rébat, ne videlicet macula vel minima digni-
tati Angelicæ adhæreret. Tertiò colligimus,
quid nobis agendum ſit deinceps, & quanto
ſtudio Sacerdotalis pœnitentiæ ſpiritus ſit no-
bis comparandus, cujus neceſſitas tantò nune
eſt major, quantò Eccleſia erga nos materna
benignitate indulgentior.

Meditatio I.

De Spiritu Sacerdotalis Pœnitentiæ circa
peccata propria.

Memor eſto itaque, unde excideris, & age pœniten-
tiam. Apoc. 2. V. 5.

EPiſcopus ille, ad quem hic ſermo, ſecun-
dùm Scripturæ morem Angelus Eccleſiæ
Epheſi appellatur, & laudem fert à bonis o-
peribus, ac laboris diligentia. Verùm quia vi-
tæ probitatem tepore nonnullo, & negligen-
tiis maculaverat, ruina integra, minæque ter-
ribiles eidem intentantur, niſi quantocyus ad
pœnitentiam recurrat, & amaris lacrymis cul-
pas eluat, primique fervoris laudatifſima ini-
tia reaſſumat. * Hæc dicit, qui tenet ſeptem ſtel-
las in dextera ſua, qui ambulat in medio ſeptem can-
R 4 delabrorum

* Apoc. 2.

264 Pœnitentia Sacerdotis

delabrorum aureorum: Scio opera tua, & laborem, &
patientiam tuam, & quia non potes ſuſtinere malos:
Et tentaſti eos, qui ſe dicunt Apoſtolos eſſe, & non
ſunt: Et inveniſti eos mendaces. Et patientiam ha-
bes, & ſuſtinuiſti propter nomen meum, & non defe-
ciſti. Sed hbabeo adversum te, quòd charitatem tuam
primam reliquiſti. Memor eſto itaque, unde extide-
ris, & age pœnitentiam, & prima opera ſac; ſin au-
tem, venio tibi, & movebo candelabrum tuum de lo-
co ſuo, niſi pœnitentiam egeris. Hinc patet duo
exigi à Clerico pœnitente: primò, ut cum do-
lore meminerit exceſſuum ſuorum, & condig-
nam pro iis ſatisfactionem præſtet: Memor eſto,
unde excideris, & age pœnitentiam. Secundò, ut ad
primum fervorem redeat. Et prima opera ſac.

Pundtum I.

Fieri non poteſt, ut in primo acceſſu ad
ſanctum Altaris Miniſterium deſideria vitæ ſan-
Gtioris haud conceperimus. Vocationis ne-
gotium perperam ſæpe tractamus: nemo ta-
men ullus fuerit, qui Sacerdos ideò fieri ve-
lit, ut malè vivat. Semper ad finem utcun-
que bonum reſpicimus; Quin & propoſita
cudimus laude digniſſima, cùm ſanctè, ferven-
ter, & Apoſtolicé ordiri vitam Sacerdotalem
ſtatuimus. At quamvis aliud non foret, niſi
Statüs ſanctiſſimi, ad quem extollimur, emi-
nentia & gratiæ illi connexæ, poterunt ſem-
per nobis occini hæc Joannis Apoſtoli verba:
MWemor eſto, unde excideris. Vide, quantùm dil-
crepent

ummhin

Ooni
isbrbin
Iweht:
Dricnts
I Ceſee
lun Ad
MÜunm tn
Uoeclen

mnents a

ucke
reneun
s Nue
MM/Ei.
Mni

,
in ,nn⸗

Mazntn

umg
Eln fnet

ett

2. N

6 6in
line ni⸗
ſe, n
eiimn
1, ur ,
S
M, wit.

Ntcun ⸗
Gonle⸗

1: Aunc,

Cant,ad
int ienl e,

1o AMeſ
Era tirin-
Centons re⸗

6: Demo U⸗ 4

ſed kene
mnem men-
X onek⸗
e ſkerte⸗
rtlelln
n end
olicere
genl
uulran

ehen

1 ⸗

Meditatio JI. 265

crepent hinc Vocationis ſublimitas; iſtinc vi-

tæ negligentis abjecta perverſitas: Vide, quo-
modo cohæreant acceptæ gratiæ cum pecca-
tis innumeris; Quanta ſit beneficiorum ſingu-
larium multitudo, & quàm enormis tua ingra-
titudo? Oculos attolle ſurſum, ut videas Dig-
nitatis ſanctiſſimæ celſitudinem, ad quam DEus
re provexit: Mitte oculos deorſum, ut ſpectes
infidelitatis tuæ horrendam abyſſum, ad quam
ultrò deſcendiſti. Subin juſto dolori habenas
laxa; & dic cum Propheta Regio: * Ad ni-
hilum redactus ſum, & neſcivi. Cùm in ho-
nore eſſem, non intellexi: comparatus ſum
jumentis inſipientibus, & ſimilis factus ſum
ipſis. **

Ouis dabit capiti meo aquam, & oculis meis fon-
tem lacrymarum? Et plorabo die ac nocte. *** Viæ
omnes nunc inveſtigandæ, ut mala mea repa-
rem: ſeriò nunc rationes ineundæ, quibus of-
fenſo Numini ſatisfaciam.

Inſſtitur ſummæ diſerepantiæ paulè prius memoratæ;
guæ ſeriò expenditur: ſequitur dolor in amaritudine
animæ.

Pundltum II.

Quid modèò agendum? Fors in luto negli-
gentiarum; in profundo ſordium hærebo?
Triſte hoc foret infauſtæ reprobationis præ-
ludium. Sacerdos in cloacam demerſus, vah,
quale ſpectaculum! Sacerdotis tantopere ex-
R 5 altati
* Pfſal. 72. * Pfſal. 45. Xr Jerem. 95.

266 Pœnitentia Sacerdotis

*
altati cum ſœcibus & ſaburra qualis combi-
natio! Eheu! deſcendi uſque ad inferos: Eni-
tendum denuo uſque ad cœlos. Sed putém-
ne aſcenfum hunc fore tam facilem, poſtquam
defixus ſum in limo profundi? Eritne alcen-
ſus hic adeò expeditus, dum tot vinculis li-
gor: tot vulneribus mactor: tot morbis infir-
mor? Intellexine unquam, quid exigat pœni-
tentia Sacerdotalis? Quid velit peccatum Sa-
cerdotis grande nimis coram Domine; * pernicio-
ſum nimis coram populo? Cecidit Angelus
in Cœlo, nec pœnitentiæ gratiam meruit,
quia peccavit peccatum grande nimis. Ange-
Jum dignitate ſupero: in cœlo, ad Aras, in
terra ſancta iniquitatem facio: an leve dici
poterit peccatum meum, quo mihi, aliis, Com-
munitati, Eccleſiæ, totique mundo nocumen-
tum aflero? Semel peccavit Adam, qui Sacer-
dos non fuit, & ipfos nongentos annos in a-
mariſſima pœnitentia exegit: Egéne ludendo,
nugando, cuticulam curando, peccata & nu-
mero & qualitate majora expiabo? Poſtulat
ſanè peccatum Sacerdotis grande nimis pœ-
nitentjam amaram nimis. Angelus Epheſi e-
rat Epiſcopus, & Sacerdos ſanctus: fragilita-
te potiùs quàm malitiâ primum fervorem re-
liquerat; & quàm graves minæ reprobatio-
nis eidem intentantur, niſi pœnitentiam agat,
& ad prima opera denuo redeat. Mihine au-
tem ſufficere poterit fervor primus, qui ſub
ipſa initia Stats ſanctiſſimi tantopere fuit re-
miſſus?

/

*1. Reg. 2.

— .

eleen
uarenia
ſeui
eypnt
Ensed
an e
mitadne
Mrerdos
mlr

Min

llktn
n Ie un .

(Wlhet

11

(mmen
Aehlm
ſ ane

valsont.
leros Ni
Sel onen.
ppolgen
llne ſcen
Theuls.
uds inbr.
Ponmndr⸗
65 iid.
Citk nadn
tin nen
ine Ae.
d Ar
1n Ee d
dsCn.
1o wcuner
gie
AMNe
Nelteno⸗
Ct Aon.
0 kobar
nibs Ne⸗
s he 4
s: mglu
enoteni⸗

Ledtio I. 267

miſſus? Numquid non duplicanda erunt exem-
pla bona, poſt præbita exempla mala? Nénne
diligere debebit multum, qui peccavit multa?
Et quæ menſura eſſe poterit Sacerdotalis pœ-
nitentiæ, niſi dolor ſine modo, fletus ſine men-
ſura, reparationis labor ſine termino? Inter
gemitus abibit vita: inter lacrymas anni de-
fluent: inter ſuſpiria labentur dies: mentis a-
maritudinem loquentur opera, Quia ego miſer
Sacerdos Tibi ſoli peccavi, benigniſſime DElIS,
& malum coram te ſeci!

.

Concipiuntur ſacra deſideria Sacerdotalis pœniten-
tiæ; & ponderantur hac verba,; malum coram Te

feci, adhibendo parvticulas Quis? Quid? coram quo
iniqus egit? &c.

Lectio I.

Pœnitentia Davidis. 2. Reg. 12.

Miſit ergo Dominus Nathan ad David: qui
cùm veniſſet ad eum, dixit ei: Duo viri erant
in civitate una, unus dives, & alter pauper.
Dives habebat oves, & boves plurimos val-
de:
Pauper autem nihil habebat præter ovem
unam parvulam, quam emerat & nutriérat,
& quæ creverat apud eum cum filis ejus ſi-
mul, de pane illius comedens, & de calice e-
jus bibens, & in ſinu illius dormiens, eratꝗue
ſicut filia.

7

Cùm

268 Pœnitentia Sacerdotis

Cùm autem peregrinus quidam veniſſet ad

divitem, parcens ille ſumere de ovibus, & de
bobus ſuis, ut exhiberet convivium peregrino
illi, qui venerat ad ſe, tulit ovem viri paupe-
ris, & præparavit cibos homini, qui venerat
ad ſe.
Iratus autem indignatione David adverſùs
hominem illum nimis, dixit ad Nathan: Vi-
vit Dominus, quoniam filius mortis eſt vir,
qui fecit hoc. Ovem reddet in quadruplum,
eòô quòd fecerit verbum iſtud, & non pe-
percerit.
Dixit autem Nathan ad David: Tu es ille
vir: Hæc dicit Dominus DElIIS IIraél: Ego
unxi te in Regem ſuper Iſraél, & ego erui te
de manu Saul: Et dedi tibi domum Domini
tui & uxores Domini tui in ſinu tuo, dedique tibi
domum Iſrael & juda: Et ſi parva ſunt iſta, ad-
jiciam tibi multò majora.
Quare ergo contemplſiſti Verbum Domini,
ut faceres malum in conſpectu meo? Uriam
Hethæum percuſſiſti, & uxorem illius accepi-
ſti in uxorem tibi, & interfeciſti eum gladio
filiorum Ammon. .
Quamobrem non recedet gladius de domo
tua in ſempiternum, eò quòd deſpexeris me,
& tuleris uxorem Uriæ Hethæi, ut eſſet uxor
tua. Itaque hæc dicit Dominus: Ecce, ego
ſuſcitabo ſuper te malum de domo tua, & tol-
lam uxores tuas in oculis tuis, & dabo pro-
xXimo tuo, & dormiet cum uxoribus tuis in o-
culis ſolis hujus.
Tu

ann ei
lehm
(checu
CN

ſuntame
SsDon⸗
mmdse
Nn
Cocte don
Worlie
Drens

r Etſen
(n ſeri

MMdanmge
uchnum

mnle 1

N veniſtt,
obd de
N Perenin
UIipanne
Gll penent

Usle
lnl e⸗
ei
num Dowin
Retaretti
until,

un Donidd
EO? Urun
naeen

.un g

is de n
Agelengt
It u
1 ⸗ 5

r

Lectio IJ. 269

Tu enim feciſti abſconditè: Ego autem fa-
ciam Verbum iſtud in conſpectu omnis Iſraël;
& in conſpectu ſolis. Et dixit David ad Na-
than: PECCAVI DOMINO. Dizitque Na-
than ad David: Dominus quoque tranſtulit
peccatum tuum: non moriéêris.
Verumtamen quoniam blaſphemare feciſti
inimicos Domini, propter Verbum hoc, filius
qui natus eſt tibi, morte morietur. Et rever-
ſus eſt Nathan in domum ſuam. Percuſſit
quoque Dominus parvulum, quem pepererat
uxor Uriæ David, & deſperatus eſt.
Deprecatusque eſt David Dominum pro par-
vulo: Et jejunavit David jejunio, & ingreſſus
ſeorſum jaçnit ſuper terram. Venerunt au-
tem Seniores domus ejus, cogentes eum, ut
ſurgeret de terra: qui noluit, nec comedit cum
eis cibum.
Accidit autem die ſeptimo, ut moreretur
infans; timuerüntque ſervi David nuntiare ei,
quòd mortuus eſſet parvulus. Dixerunt enim:
Ecce, cum parvulus adhuc viveret, loqueba-
mur ad Eum, & non audiebat vocem noſtram:
quantò magis ſi dixerimus: mortuus eſt puer:
ſe affliget? :.
Cùm ergo David vidiſſet ſervos ſuos muſſi-
tantes, intellexit, quòd mortuus eſſet infan-
tulus: dixitque ad ſervos ſuos: Num mor-
taus eſt puer? Qui reſponderunt ei: mortuus
eſt.

Fiunt nonnullæ reflexiones ſuper Pœnitentia David.
Examen

Pænitentia Sacerdotis

Examen I.
An ſim verè pœnitens?

I. Pœnitentia fervens antiquorum.

S Joannes Climacus Gradu 6. admiranda re-
fert de Monaſterio pœnitentium, ad quod
pia curioſitate ductus aliquando ipſemet invi-
ſit, dies triginta ibidem commoratus. Sic igi-
tur Sanctos illos pœnitentes deſcribit. Cùm
perveniſſem, inquit, ad Monaſterium pœniten-
tium, vidi revera (ſi dicere id audeam) quæ
negligentis oculus non vidit, aurisque deſidio-
ſi non audivit, & in cor pigri hominis non
aſcenderunt; res & verba, quæ DEO vim in-
ferre poſſint; habitus & ſtudia, quæ ipſius
clementiam celerrimè flectant. Quosdam ex
illis reis vidi, noctibus totis usque manè ſub
dio ſtare pervigiles, pedésque immobiles tene-
re; cumque ſomno miſerabiliter depreſſi agi-
tarentur, vim naturæ inferre, nullàmque ſibi
ipſis requiem omnino indulgere; ſed ſeipſos
increpare, ignominiisque & contumeliis affi-
cere, atque excitare. Alios miſerabiliter in
Cœlum intuentes, & illic adjutorium cum ge-
mitu, & ſuſpiriis, & vocibus invocantes. A-
Iios in oratione exiſtentes, & reorum in mo-
rem vinctis poſt terga manibus, humi luridas
ſuas facies inclinantes, indignésque ſe, qui in
cœlum aſpicerent, vociferantes, nec quidquam
ad DEum dicere orando præ cogitationum, &
con-

umiudne
um
eKhon
getemer
G.
Minod-
a NWan
5 gri
oyni d
No igenz,
Uumn Ynn
Weint

Madro⸗

rlor
Vnben
extöchi
Ulenbie
Aͤeb
Ehhlnm
ien nee
midſter
PEkon
Dicgenin
Enillone

loorumn

iriancr.

n

un wir
Ntenn a
Mreceld⸗

Donins um

DOrinn.
1 ne
Coddume
lenme ſt
Mobies ene⸗
cenel .
Mlnge r
Ed ep
wmelis d.
ſerabliert
lom cnn
NCentes
enhit⸗
Kleh
⸗ n

Eramen J. 271

conſcientiæ hæſitatione præſumentes; neque
quomodo, aut unde orationem facerent, præ
cordis amaritudine ſcientes: ſolaàmque animam,
tacitam, mutämque mentem DEO offerentes
tenebris & horrore plenam. Nonnullos in ci-
licio & cinere ſedentes vidi, ac faciem geni-
bus operientes, frontémque in terram colli-
dentes.
Alios jugiter pectus tundentes, animâmque
ſuam ac vitam ſuſpirio ingenti revocantes: Ex
his alii quidam pavimentum madefaciebant
lacrymis; alii verò quia lacrymarum imbres
non haberent, ſeipſos milerabiliter lamenta-
bantur. Plurimi, ut fieri in mortibus ſolet,
ſuper animabus ſuis ululatum diræ vocis emit-
tebant, anguſtiam cordis ferre non valentes.
Alii ex intimo corde rugiebant, atque intra os
gemitůs ſonum cohibebant: interdum vero,
eùm ſe continere non poſſent, repente excla-
mabant. Vidi ego illic nomnullos habitu, &
cogitatione, & actu, quaſi à ſemetipſis exces-
ſiſſent, ac ſtuporêm mentis incurriſſent, veluti
æneos quosdam ſummo ex mœrore effectos,
totos tenebris obſitos, & ad omnia vitæ hujus
veluti inſenſbiles factos; mentem quippe jam
in humilitatis abyſſum demerſerant, ac mœro-
ris igne oculorum lacrymas fixerant.
Alios item mœſtos ſedere, atque in terram
fixis obtutibus ſtare perſpexi, caputque aſſiduè
movere, & lJeonum in morem ex imo corde
rugitum ac gemitum emittere. Ex his alii ple-
ni ſpe, remiſſionem omnimodam inquirentes
orabant.

272 . Puænitentia Sacerdotis

orabant. Alii ex ineffabili humilitate indignos
ſe remiſſione judicabant, nec omnino poſſe
DEO rationem reddere clamabant. Quidam
hic excruciari, ut illic miſericordiam conſeque-
rentur, à Domino ſupplices poſcebant. Pleri-
que ex conſcientiæ onere attriti ac depreſſi,
ſatis ſibi ex intimis eſſe dicebant, ſi vel ſuppli-
ciis eximerentur, Regnéque non potirentur.

Vidi illic animas humiles, contritas, & præ

gravi pondere incurvatas ac dejectas, quæ vo-
cibus illis ſuis ad DEUM emiſſis, lapides quo-
que ipſos ad compunctionis ſenſum emollire
otuiſſent. Ità enim defixis in terram lumi-
nibus ajebant: Novimus ſanè, novimus omni-
bus jam cruciatibus ac pœnis nos eſſe dignis-
ſimos. Et meritò quidem; neque enim ido-
nei jam ſumus, qui pro debitorum noſtrorum
multitudine fatisfacere poſſimus, etiamſi or-
bem univerſum, ut pro nobis lugeat, convo-
caverimus. IIlud ſolum rogamus, iſtud de-
precamur, id tota animi intentione ſupplica-
mus, ut neque in ira tua arguas nos, neque

in furore tuo corripias nos, neque juſtiſſimi

judicii tui legibus excrucies nos; ſed parciùs,
& miſericordiùs. Satis enim nobis eſt, ingen-
ti illa tua, ac terribili comminatione, ſuppli-
ciisque illis occultis, atque ignotis liberari;
neque enim ut pœnis omnino liberemur, pe-
tere audemus. Qua enim facie, quo animo
id audeamus, qui profeſſionem noſtram vio-
lavimus, eâmque poſt priorem, clementiſſimâm-
que remiſſionem ſordidavimus? IIlic profed

1

WVNN Nen

enerisn
Gtle
egorbpen
U
ael

LchN Enn

e mndu

izna

nahul
r ne ne⸗
Nule nt
Sh. A
im lale,
d. Ws
Cmadt

Annma
lneterr⸗
mietonn
ulngiin

ldlot

Unnhutlite
dit udden
1 Gn r
Anndin bon
dNn
l ilos
Dilentin
Uel

luriin
onnmn
t. (Ul
CoNen⸗
bn. ,
r Ceyrel
lelpt.

iwirnm.

Neimit⸗
Imntronn
,etund o.
genh ein⸗
, Uod
Oeſple⸗
105
ne liln
ſdprih
6 ie⸗
tone, iig
Wis Tem

l o

Examen I. 273

O dulciſſimi Amici! illic verba David rebus
ipfs cerneretis implete, ærumnis affectos ho-
mines, atque usque in finem curvatos, totis-
ue diebus mœſtos incedentes, & ex putrefa-
is corporis partibus fœtorem exhalantes, qui
quaſi ſine ulla carnis cura degerent, obliviſce-
bantur comedere panem ſuum, potúmque a-
quæ cum gemitu miſcebant, & cinerem cum
pane manducabant. Adhælſerunt illorum oſſa

carni, ipsique ut fœnum aruerunt, nec quid-

quam apud illos audiviſſes, niſi hæc verba: Væ,
Væ me miſerum, me miſerum! jJuſte, Juſte,
parce parce, Domine! Nonnulli Miſerere di-
cebant. Alii veròô rursùs miſerabiliùs clama-
bant: Ignoſce, ignoſce, Domine, ſi poſſibile
eſt. Vidiſſes in illis æſtuantes linguas, inſtar
canum ex ore procedentes: Ex his alii ſub ar-
dentiſſimo ſolis æſtu ſeipſos cruciabant: alii
contrà acerrimo frigore le affligebant. Qui-
dam modicum aquæ deguſtantes, ne omnino

ſiti exareſcerent, ita quieſcebant. Nonnulli

cùm panis exiguum quid accepiſſent, reliquum
manu longius projiciebant, indignos ſe, qui
rationali cibo veſcerentur, aſſerentes, quippe
qui irrationabiliter egiſſent. Quem apud iſtos
locum riſus habere poterat? Quem otioſus
ſermo? Quem iracundia? Quem furor? Nec
enim quòèd in hominibus iracundia eſſet, ſcie-
bant, adeò luctus furorem omnem extinxerat.
Ubi apud illos contradictio? Ubi feſtivitas ?²
Ubi confidentia? Ubi corporis obſequium &
cura? Ubi vel veſtigium inanis gloriæx? Ubi
R. P. Dufrene Eæercitia. 8 delicia-

274 Pœnitentia Sacerdotis

deliciarum expeéctatio? Ubi vel tenuis vitii co-
gitatio? Ubi pomorum deguſtatio? Ubi fer-
ventis ollæ ſolatium? Ubi gulæ ulla illecebra?
Horum enim omnium Iſpes apud illos nulla
erat: non terrenæ cujusquam rei curàâ ange-
bantur: non judicare omnino ullum homi-
nem didicerant, nihilque penitus vitii cujus-
quam in illis inveniſſes. Cæterùm jugiter ad
Dominum clamabant, ſolâque vox Orationis
audiebatur. Alii enim peéctus valide manibus
cædentes, quaſi jam ad ipſam adſtarent Cœli
januam, ad Dominum dicebant: Aperi nobis,
laler, januam; Aperi nobis, ex quo illam no-
ismetipſis per peccatum clauſimus. Clama-
bat alius: Oſtende faciem tuam, & ſalwi erimus!
Alius econtra: Appare his, qui in tenebris, & in
umbra mortis ſedent, humilibus tuis. Alius rur-
ſus: Citò anticipent nos miſericordiæ tuæ, quia pau-
peres perimus, quia deſperavimus, quia nimiùm
defecimus.
Nonnulli dicebant, putâsne, apparebit Do-
minus ultrà ſuper nos? Ali verò: Num per-
tranſitt anima noſtra debitum intolerabile? Alii:
Putâsne, adjiciet Dominus ultrà conſolari in
nobis? Putas, Illum audiemus dicentem no-
bis, qui ſumus in vinculis inſolubilibus: Exite!
Et qui in inferno pœnitentiæ ſedemus: La-
Xamini? Putaâsne, clamor noſter ad aures DElI
ingreſſus eſt? Cuncti verò ſedebant ſemper
ante oculos ſuos, mortem attendentes ac di-
centes: Quid, putatis, continget? Quænam
erit illa ſententia? Quis finis noſter? Putas,
. erit

Neinl
ubtuſt
V Grt
Giieplin
cpriDknan
ac.

idas X

i Parn⸗

Nne s
ceuscet⸗
0Mintd
ioteen
6Clloe
1Mslm
donls
e Rye

MUhr

Unizri
EnDnio
Bthunol
Ai
Atenur
Ekiüre
it
4 Rqn
it n
Pumns:
en
Ullt d
luten

N

kennßz iüi.
tor lbit
ul eretet
Dud iſos e
Utſcuriang,
nllim hon.
n ti anin
ein iuſeral
Gtons
Olisrri
iclrnte
1 denii
Igolnr.
nn (lm.
6 Kanmg!
in teendn
I. Am.
Naglut

GGginini

Vhrti D
d: Nun ve
lereble ,
micnni
ſcemen
Plbus: Ni
e ſedentsil,
er M u
etu ie

Examen I. 275

erit revocatio? Num ſupereſt ulla ſpes veniæ

mœſtis, humilibus, reis? Num valuit oratio

noſtra ingredi ante conſpectam DElI? Aut
meritò repudiata eſt, abjecta & confuſa? Aut
ſi fortè intravit, quantùm peregit? Quantum
placavit DEum? Quantum profecit? Quantum
operata eſt? Emiſſa quippe ex immundis cor-
poribus & labiis, parum virium habere po-
tuit. Putas, omnino reconciliavit Judicem?
An ex parte tantùm? An vulnerum vel me-
dietas deleta eſt? Quippe maxima cùm ſint,
plurimis & laboribus, & ſudoribus, & dolori-
bus indigent. Putas, appropinquaverunt no-
bis Cuſtodes Angeli noſtri; an adhuc longiùs
à nobis ſtant? Niſi enim illi approperent no-
bis, inutilis & infructuoſus eſt omnis labor no-
ſter. Neque enim habet vim confidentiæ o-
ratio noſtra, neque munditiæ pennas, ut ad
DEum ingredi poſſit, niſi hanc è proximo aſ-
ſumant Angeli, qui nobis præſunt, eâmque
offerant Domino. Nonnunquam veròô hæſi-
tantes hujusmodi ad invicem dicebant: Num,
Fratres, aliquid proficimus? Num petitione
noſtra potiemur? Num iterum ſuſcipit? Alii
veròô ad iſta reſpondebant: Quis novit, ut di-
xerunt Ninivitæ, Fratres noſtri, ſi fortè pœni-
teat DEus, atque ab ingenti illa pœnitentia
nos liberet? Tamen quod noſtri muneris eſt,
non negligamus: Et liquidem IIle apparuerit,
bene eſt. Si verò aliàs: Benedictus Dominus
juſtè excluſit nos. Verumtamen perſevere-
mus pulſantes usque ad finem vitæ noſtræ.
8 2 Forſitan

276 Pœnitentia Sacerdotis

Forſitan improbitati noſtræ ac perſeverantiæ
cedens aperiet; benignus quippe & miſericors
eſt. His atque ejusmodi ſeipſos exhortantes
atque excitantes, ajebant: Curramus, Pratres,
curramus; curſu enim opus eſt, & vehemen-
ti curſu, quoniam cœtu noſtro decoro, atque
optimo excidimus. Curramus, neque huic
carni noſtræ ſordidæ, atque nequam parcamus,
Fratres, ſed occidamus illam, ſicut prior occi-
dit nos. Sic beati illi rei faciebant. Genua
illis ex perpetuo Orationis uſu occalluerant:
oculi defecti, atque defatigati, intus profundi
receſſerant, pilis omnibus ciliorum amifſiis.
Genæ ardentium fervore lacrymarum aduſtæ
videbantur: facies marceſcentes ac pallidæ
ſqualebant, nihilque à mortuis in comparatio-
ne differebant. Pectora tunſionum ictibus do-
lebant, ſalivæque ſanguinis ex pectoris illiſio-
nibus emanabant. bi lecti uſus? Ubi indu-
menti munditia & firmitas? Omnia ibi diſcis-
ſa erant, & ſordida, ac pediculis operta.
Quid autem eſt eorum, qui à dæmonibus arri-
piuntur, ſi cum his conferatur, afflictio? Quid
mortuos plangentium amaritudo? Quid mœ-
ror in exilio degentium? Quid parricidii reo-
rum pœna? Nihil plane eſt eorum ſpon ſup-
pliciumque, quo inviti afficiuntur, ſi volunta-
riæ iſtorum ponnæ conferantur. Sed quæſo,
Fratres, ne ea, quæ dicta funt, fabulas exiſti-
memus. Rogabant nonnunquam iſti magaum
illum Judicem, Paſtorem dico, inter homines
Angelum (Abbatem ſuum) ut ferrum ac tor-
ques

Selo
in nl
we,un
ſin Eyul
Pußſne
iemiam
ckn
lencie
ncdey
rned
tlang veſt
town int
unn arn
Knte

Ga
7

Weneni

kamvat

Perkrend
eG D
5erhorung

Ing, fung

Eretene
Ctord a
Eale huie
Ammmemd,
t urdec⸗
ſhun Cn
1ila:
inonhnd
nun mni
un Ele
lde
nconenin⸗
mnilbust⸗
ectoisſler
1s: lbiind⸗
mma bice⸗
clls open
onibsari⸗
Cne⸗
ntacin⸗

n Neuſt

ul, Un
det

e
0

Examen J. 277

ques collo, ac manibus imponeret, pedesque
patientium conſtringeret ligno, nec priùs inde
ſolveret, quàm ſepulchrum ſuccederet: imò
verò nec ſepulchrum quidem. Neque enim
profectò hanc quoque beatorum illorum reve-
ra mirabilium’ ad DEIIM Charitatem, atque
pœnitentiam abſcondam: Quoties ad Domi-
num profecturi, & incorrupti Judicis Tribu-
nali ſiſtendi erant felices illi regionis pœniten-
tium cives, hoc ſibi per eum, qui præerat, ad-
jurantes, ab magno illo, ſummis precibus pe-
tebant, ne ſepulturâ humanâ dignarentur, ſed
brutorum inſtar aut fluvialibus undis trade-
rentur, aut in campum projeéti, beſtiis devo-
randi permitterentur: Quod etiam nonnun-
quam fecit illorum precibus obtemperans, diſ-
cretionis lucerna, jubens illos omni pſalmo-
dia, omnique honore privatos projicdi. Cuùm
verô extrema illorum hora adveniſſet, terri-
bile omnino miſerandumque ſpeétaculum cer-
nerxes. Nam cùm eum, qui ſe præcedebat,
efflare jam animam ſenſiſſent, Socii adhuc
ſenſu integro vigente, circumſtabant illum, æ-
ſtuantes, lugentes, ac deſiderio pleni, miſera-
bili omnino habitu, mœſtioréque ſermone ca-
pita ſua comoventes, efflantem jam animam
interrogabant, miſericordiâque flagrantes aje-
bant ad illum: Quid eſt, Frater? Quomodo
tecum agitur? Quid dicis: Quid ſperas? Quid
ſuſpicaris? Percepiſtine ex labore tuo, quod
quærébas? Aut non valuiſti? Perveniſti ad
portum; aut nondum potitus es ſpe tua? Ac-
§ 2 cepiſti

278 Paænitentia Sacerdotis

cepiſti certam aliquam fiduciam; an adhue
incerta ſpe fluctuas? Conlecutus es liberta-
tem; an agitatur, ambigitque cogitatio? Sen-
ſiſti aliquam in corde tuo lucem; an tenebris
adhuc, & ignominiæ confuſione plenum eſt?
Ulläne tibi vox intrinſecus facta eſt, dicens:
Ecce ſanus effectus es; aut dimittuntur tibi pectata
tua; aut fides tua te ſalvum fecit? Illamne tibi
adhuc vocem audire videris, qua dicitur: Con-
vertantur peccatores in infernum! Et: ligatis mani-
bus, & pedibus mittite eum in tenebras: Et: tolla-
tur impius, ne videat Gloriam DEI! Quid ais,
Frater? Dic nobis, oramus, ut & nos ſcire
poſſimus, quidnam nos illic maneat? tuum
quippe tempus jam clauſum eſt, aliudque de
cætero in æternum non invenies. Ad hec qui-
dem alii dormientium (morientium) Benedictus,
ajebant, Dominus, qui non dedit nos in captionem
dentibus eorum. Aln verò illud gementes di-
cebant: Forſitan pertranſibit anima noſtra aquam
intolerabilem; Quod nondum confidentes aje-
bant, ſed conſiderantes, quâm ſit pavendum
illud terribile, incertumque judicium. Alii
verò etiam mœſtius quiddam reſpondebant,
ac dicebant: Væ animæ illi, quæ non ſerva-
vit profeſſionem ſuam integram & immacu-
latam; hac enim hora tandem ſciet, quid illi
præparatum ſit. S
uæ ego omnia cùm apud illos vidiſſem
& audiſſem, parùm abfuit, quin deſperatione
abſorberer, cuùm meam intuerer malitiam &
negligentiam, eâmque Sanctorum afflictioni
3 2 3 2 com-

garcnn
Kden
trpont
ſennat, en
leicss ſee
Lamodle,
Muimzenmn
Leninodh
Nlnmng,
Utneſchi
ndn
Uunnd

h

hnn
Er n

nuh

in e
anle it
i lbiel
Imilma h
Mibe!
1 n
A es:

ng nun
1S es en
glatio
Nenum e
lens
witi ent
ler in
don .
leui.
lrr e
Cti;
Eum ſit

Aüdgre .

. Mheet⸗
m) Bulin
in ainm
genener 4
nſſui Au
Uülentes 1
1t weyt
ciun. 11
epoolen
Ue non en⸗
n Kivnn
lien 10l

AR ſer
olſinn
n e

Examen F 279
compararem. Quænam veròô, qualisve erat
ejus loci facies & habitatio? Tota tenebroſa
erat, informis, fœtida, ſordida, ſqualida; ear-
cer enim & condemnatio rectiſſime appellaba-
tur. Ipſa denique vel ſola loci contemplatio
erfectæ pœnitentiæ, ac luctůs Magiſtra erat.
bed ea, quæ aliis d fficilia, atque impoſſibilia
videntur, eisque, qui virtute ac ſpiritualibus
diviciis ſe excidiſſe meminerunt, grata ſunt
& amabilia, fitque eorum perfacilis aſſumptio.
Anima enim, quæ ſigillum caſtitatis aperuit &c.
acerrimo dolore compuncta, non ſolùm, quos
prædiximus, labores cum omni ſiudio & ala-
critate ſuſcipit, verùm etiam ſeipſam mactare
per exercitationis magnitudinem contendit,
ſi tamen in illa charitatis, ac timoris Domini
favilla ulla derelicta eſt. Hujusmodi proféctò
erant beati illi pœnitentes.
Alii ad Dominum clamabant: Ubi ſunt Mi-
ſericordiæ tuæ antiquæ, quas oſtendiſti animæ no-
ſtræ in fortitudine tua? Memor eſto opprobri &
laboris ſervorum tuorum. Alius verò, quis me po-=
net, ajebat, ſecundum menſem dierum meorum prio-
rum, quando lucebat lucerna lucis ejus ſuper caput
cordis mei? Sicque priores ſuas virtutes memo-
rabant, atque ità infantium more plorabant,
dicentes: Ubi eſt Orationis puritas? Ubi hu-
jus certiſſima fiducia? Ubi dulces lacrymæ in
amaritudine? Ecce ubi ſunt? Ubi intimæ mun-
ditiæ & caſtitatis ſpes? Ubi beatiſſimæ, ac pla-
cidiſſimæ quietis expectatio? Ubi ſincera ad
Paſtorem fides? Ubi orationis illius in nobis
8 4 effcacia

280° Pœnitentia Sacerdotis

efficacia & virtus? Periêrunt iſta omnia, &
quaſi nunquam viſa ſint, defecerunt; utque
nunquam fuerint, ità deleta ſunt & perdita.
Iſta cum gemitu, & lamentatione proſequen-

tes, ut à dœmonio arriperentur, quandoque

orabant. Alii, ut in morbum inciderent, à
Domino poſcebant. Plurimi oculos amitte-
re, miſeranddémque omnibus ſpectaculum fieri
optäbant. Nonnulli paralitici fieri, & languo-
rem corporis contrahere, ſolùm ne futura ſup-
plicia experiri cogerentur, cupiebant. Hucus-
que S. Joannes Climacus. Quàâm admirandus
hic veteris peenitentiæ ſpiritus! Quâm vivi-
da hic offenſæ DElI Majeſtatis, & peccati gra-
vitatis apprehenſio! Quam fortis in amaritu-
dine tanta læſi Numinis dilectio! Atque hæc
erat pœnitentia fervens antiquorum.

II. Poenitentia nova tepidorum.

Ridicula, perfunctoria, & inanis eſt hodier-
na pœnitentia tepidorum. En! ut pectus o-
biter tundunt: in riſus, in jocos, in cachinnos
toti paulò pôſt abeunt! Delicata comeſtio, vi-
ni larga potatio, ſomnus liberaliter produétus,
commodorum cura, otium, nugæ, vanitas;
bæc illorum pœnitentia. Vah! quàm bella,
quam rigida, quàm condigna, ab Epicuro vi-
delicet mutuata! Doleo de peccatis, inquit te-
pidus. Verba hæc ſunt; mi tepide, quæ ne-
mo credit, & ipſe non credis: Què verò DEus
credet, qui corda ſcrutatur? Doles de pecca-
tis, quæ perpetuò iteras, accumulas, & nun-
. quam

8 re
Gimm kun
moere!
SScrichn
Nerii
A
Ul walint
eſteſeni
Eneſſen
Ulunui
Mdens n
w nule⸗

..

lon Aare

ſüingrr

arglz

lunint n
N

emim roſn

nir r
uh e
lkepturn
e
Urcrr
um 60
temnine
Us pecc

omnul
unt; i
1& hertn
roſegten
uuncog
Nſterent,:
Mitte.
Eminfen
vn.
Inehumtn.
tümt. Mn.
Aninns
(n mm.
eren gr.
Ginmardr.
Meh
Nun.
onun
Nsel ocdie⸗
ſir Nn 8
in cachime
cneſi

1

1 uun h
Hn’

Examen J. 28

quam emendas? Ubi media, quæ adhibes?
Ubi luctus? Ubi ſatisfactio? Vita mollis, &
ſenſuum illecebris dedita forſan mederi pote-
rit vulnerum tuorum putreſcentium multitu-
dini? Si hæc ſufficit morbis animæ pellendis
medicina, ſtultè profectò egerunt Sanéti, qui
ſe tantopere diſcruciârunt: ſic optimè rebus
ſuis confulunt Filii hujus ſæculi, quorum ne-
mo peribit, ſi locum dederimus mirabili huic
tepidorum pœnitentiæ, joculari & nugatoriæ.
En! maximi quippe DEl ſervi culpas minimas
acerbè ſentiunt, amarè deflent, rigidé expiant,
& in ſeipſis caſtigant: Quid verò peccatores?
culpas maximas, & innumeras parvi pendunt;
ludentes diſfimulant, malignè excuſant, & ſen-
ſibus indulgendo confirmant. Videſis tepi-
dum Sacerdotem, quâm ridiculo pœnitentiæ
ſpiritu agatur! Putasne, ſeriò loquitur, quan-
do ad gradus Altaris Confeſſionem facit, nulla
attentione, nullo doloris ſenſu, obiter aec de-
ſultoriè verba proferendo, aut potiùs deblate-
rando? Hoc facillimum ſacræ penitentiæ
exercitium negligentiſſimè, prorsusque mate-
rialiter, ùt pfſittacus, garrire quotidie ſolet:
Duomodo difficiliores veré pœnitentium la-
be es ſulceprturum putamus? Sed forte in Sa-
cramento ſe prodet denique ſeria voluntas?
Utinam & hic non ſit nugatoria! Levis tun-
ſio pectoris, præparatio modica, Examen per-
functorium, dolor ſuperficialis, propoſitum in-
firmum genuinæ pœnitentiæ ſigna eſſe poſſint?
Sacerdotis peccatum grande nimis hæc eluat jo-=

. 8 5 cularis

282 Pænitentia Sacerdotis

cularis pœnitendi ratio? Qualis nunc Ego?
An cum Sanctis, aut cum tepidis hucusque
pœnitentiam egi? Seriéne, aut nugatorieè rem
tantam tractavi? Num expediet ludere in gra-
viſſimo negotilo? Heu! quâm timendum, ne
larva inanis fuerit hucusque mea pœnitentia.
Reditus continuus in antiquam ſylvam, & vix
ulla emendatio quàm meritò ſuſpectam red-
dunt meam pœnitentiam! Vitæ comoda, ſen-
ſuum libertas, morum licentia quid expiare
hactenus potuerunt? Utinam grandium debi-
torum molem non aggraväſſem potiùs, quàm
minuiſſem! Ubique, in Oratione, ad Aras, in
victu, in veſtitu prodere ſe debuit ſpiritus poœ-
nitentiæ: utinam non ubique ſe prodidiſſet
ſpiritus levitatis & negligentiæ!

III. Qualis erit poſthac mea pœniten-
tia?

Poteréône auſu generoſo aſſurgere ad fer-
ventem pœnitentiam antiquorum? Fortè mi-
nus peccavi quàm Sancti, ut ſufficere poſſit
minor pœnitentiæ ſpiritus? Heu! peccavi ſu-
per numerum arenæ maris, & non eſt ſanitas
in carne mea: peccavi nimis: putruerunt ci-
catrices meæ: iniquitas mea velut jugum gra-
ve aggravatum eſt ſuper me. Quamvis exi-
eretur ſummus rigor, conqueri non auſim.
Rui ſi autem pro innumerabilibus peccatis
facillima poſtulentur, num recuſabo? Si mo-
dica & parabili ſolutione grandia debita expun-
gere licet, num hæſitabo? Ecce quàm ſtupen-
a

Atumt
lrulr
hürene⸗
üng

laigen

gann

mm n
inhi
Gcere!
imodoon
en Nu/
itu le,

Umn

Mchen
gum
Nniz care
Curennt
4 Came
aAlae,
M ſie
mmmi,
liy yn
EMnins
lie
Akene de
Ant innn
Dtiener
atom 5

lbres

mnehen
6 Uene
Patorie
Ere in Nr
enclun te
Menttenti,
Gn,&i
Uen te.
Gnſer.
enere
Vndintai.
Mib gun
M
enye⸗
Nodler

1enitr

gere N
N Loren
fhoee N
peccann
oN ek iuin
Uervemur⸗
hrſgmmr
Qummid
imm
Uhifnis
leAo⸗
kse.

uhe⸗
4

Examen J. 283

da eſt miſerentis DEl benignitas! Quanta San-
Matris Eccleſiæ indulgentia! Illa quidem
ſpiritum pœnitentiæ ubique à Miniſtris ſuis re-
quirit, ſed quàm facilè parabilem!

Num igitur tam difficile erit Confeſſionem
ſive ad gradus Altaris, cùm celebro; ſive ad
Primam, aut in Completorio, cùm Horas le-
go, in ſpiritu humilitatis, & in animo contri-
to dicere? Quid obſtare poterit, ne cum in-
timo doloris ſenſu percutiendo pectus ingemi-
nem: Quia peccavi nimis cogitatione, verbo & ope-
re; mea culpa, mea culpba, mea maxima culpa Gc.
Aut nugari forſan libebit, aliud dicendo, & a-
liud cogitando, ùt hactenus feci? Quæ niſi
ſupina negligentia & incuria prohibebit, què
minùs corde contrito ſubdam: Indulgentiam,
abſolutionem & remiſſionem peccatorum noſtrorum &.
Quam excuſationem habebo, ſi tepidè, diſtra-
cté, & ex mera conſuetudine dixero, aſcen-
dens ad Altare: Aufer à nobis, quæſumus Domine,
iniquitates noſtras, ut ad Sancta Sanctorum puris me-
reamur mentibus introire, per Chriſtum &. Oramus
Te, Domine, per merita Sanctorum tuorum èêc. Tan-
tine moliminis erit iſta cum attentione, refle-
xione, & applicatione proferre? Aut parum
meàâ referre putem, ſeu deleantur, ſeu non
deleantur innumera, quæ commiſi, peccata?
Quam timendum, ne turpiter ignorem, quid
ſit peceatum Sacerdotale, quantumve noceat,
dum ſalubres adeò, & faciles medicinas ne-

gligo!
. Quid

Peænitentia Sacerdotis

284

Quid faciendum, cu½m Hoſtiam offero im-
maculatam pro innumerabilibus peccatis, & offen-
ſionibus, & negligentis meit? Quid mihi dictabit
genuinus pœnitentiæ ſpiritus, cùm poſthac
oravero: In ſpiritu humilitatis & in animo contri-
to ſuſcipiamur à te Domine? Quàm efflictim pre-
cabor, ut à peccato ſimus ſemper liberi,; & ab omni
perturbatione ſecuri? Qua mente dicam triplex
Agnus Dei? Non adverto; quousque urgeat
pœnitentiæ ſpiritum ſancta Eccleſia vel inter
ipſa ſacroſancta Myſteria? Hoc ſpiritu plenos
eſſe jubet Sacerdotes luos ante Comunionem,
quando dicere toto corde jubentur: Ne reſpi-
cias peccata mea. Et iterum: Libera me per hoc
ſacroſanctum Corpus, & ſanguinem tuum ab omnibus
iniquitatibus meis. . . G& à Te nunquam ſeparari

permittas. Perceptio corporis & ſanguinis tui, Do-

mine ZEſu Chriſte, quod ego indignus ſumere præſumo,
non mihi proveniat in judicium, & condemnationem.
Quid iſta requirunt, niſi cor contritum & hu-
miliatum? Quò pariter ſpectat triplex Domi-
ne non ſum dignus? Et quid ſibi vult precatio
illa, cum abluuntur digiti: Et præſta; ut non te-
maneat in me ſcelerum macula &c. Ausimne ob-
tendere difficultatem in his ſancdæ pœnitentiæ
exercitiis? Numquid non rem totam conficit
modica attentio, quam negotiis multò mino-
ribus dare integram novi? Quid non debito-
rum expungeret vel ſolum ſacrificium cum
vero pœnitentiæ ſpiritu celebratum? Sed quam
econtra debitorum molem coacervabit mea
negligentia? F

Quo

Edrru
en Enmn
üet
Geucnt
S
1 ſeol
io .
lhren
Kattotle
Demine r
11 Dunm,

ul

nncecnn
ndr, cn
n !
Npetefe

1,
. 6

u
n bi
Atuinez
nlee
1 Amlen
rniten
4 n
ol la
Ke horr
orias

ofenn
17, 6 .
ihict
n polhre
ninn nn.
Cin Pre.

Aan

n ther
üen
Din em
minen,
1 ner
ul
16 mi
un nn
lit tih Dr
il ſtſen
Ganugtner
um
er Ne⸗
lr hreond
r M
tanecd
Neuren
tam ie
wotn⸗
vorkit-
beinon
niKfun
geiit ael

Examen I 185

Quo ſpiritu horas deinceps legam? Num-
uid non ad paſſus fermè ſingulos peccata de-
et, luctumque induit Pfſalmiſta pœnitens?
Quid prohibet ſequi præeuntem? Quo ſenſu
dicenda erunt ſive in Horis, ſive in ſacro to-
ties iterata Kyrie eleiſon, Domine miſerere! Quo
animo percurram preces in Prima, in Com-
pletorio &c. ubi Eccleſia ſpiritum pœnitentiæ
ſingulariter, & præcipuè urget, quéôque diem
ſacerdotalem inchoari vult & finiri? Pignare,
Domine, die iſto (nocte itta) ſine peccato nos cuſtodi-
re! Domine, averte faciem tuam à peccatis meis &c.
Cor mundum crea &c. Ne projicias me &. Quo-
ties in decurſu Pſalmorum iteratur ſpiritus pœ-
nitentiæ, cùm iniquitatis, deliéctorum, pecca-
torum, aut Miſericordiæ occurrit mentio ſa-
nè perfrequens? Ipſa Oratio Dominica, quam
toties recitat Sacerdos, eundem ſpiritum in-
volvit, cùm dicimus: Et dimitte nobis debita no-
ſKra &c. Et Salutatio Angelica: Ora pro nobis
peccatoribus &. Si hæc tam obvia ſacræ poœ-
nitentiæ exercitia negligo, quis credat, me
amplexaturum duriora? Sarciétne omnia Sa-
cramentum obiter ſuſceptum? Iſtud verò im-
plexas rationes meas adhuc magis intricabit.
DEus miſericors! DEus clemens! cui pro-
prium eſt miſereri ſemper & parcere, quâm
facilée pœnitentibus placaris! Quâm inexcu-
ſabilis ſum, ſi obvia placationis remedia non
arripio, qui ſanéctorum pœnftentium rigores
tantopere horreo! Quàâm acerbé uret ignis
ille purgatorius, ſi per ſupinam negligentiam
culpas,

186 Peœnitentia Sacerdotis

culpas, & pœnas hic non eluo! Unum ſacri-
ficium infinitè ſatisfactorium quæ debita non
diſſolveret, ſi cum fervore, & plenus charita-
te illud quotidie imolarem! Solùm profecëtèò
purgantes flamas, quas peccando accendi, &
aecendere identidem pergo, penitus extingue-
ret. Charitas DEus, accende me! ut & ego
cum pœnitente Magdalena audire merear:
Remittuntur ei peccata multa, quoniam dile-
Xit multùm. Diligam te, Virtus mea, & diu
abeſſe non poterit ſpiritus pœnitentiæ!

Meditatio II.

Spiritus poœnitentiæ Sacerdotalis circa pec-
cata populi.

Inter veſtibulum & Altare plorabunt Sacerdotes Mi-
niſtri Domini, & dicent: Parce Domine, parce
populo tuo. Joël. 2.

1

VErba hæc Sacerdotalis officii partem con-
tinent haud minimam, planèque eſſentia-
lem, cui ſi quis noſtrùm defuerit, meritòô ti-
meat, ne ſibi exprobret iratus Dominus, quæ
olim utrique filio Sacerdotis Heli objecta ſunt,
quòd muneris ſui partem inter præcipuas u-
nam turpiter ignorarent: Neſcientes Oficium
Sacerdotum ad populum. * I. Capita populi ſu-
mus. 2. Et Mediatores DEum inter & po-
pulum. Ex utroque titulo ſtricte obligamur
ad placandum Numen, ut dimittat peccata po-
* 1. Reg. 2

Get en
l A
an

net

Pncarn
ores d⸗
)
Leitd ddl
I N
(penn⸗

em Nonn

GC
Nne
Eomnſen

Ni:

inoedls
orel
bes⸗
Dunti
ln de

1

UUnn

le Scnn⸗

Henlschr⸗
dlim pok
W endh
iineninge

Nene
ldue.

unir
1 Dnten

imen an
Nege elen
eri werilt

Meditatio II. 287

puli. Hue ſe extendat oportet ſpiritus pœ-
nitentiæ Sacerdotalis, quæ res non eſt meri
conſilii; ſed obligatio grandis cum ſtatu no-
ſtro, non ad unum alterumve diem, ſed per-
petuò connexa.

Punctum I.

Mundani Reges & Principes populi ſeditioſi
errores Provinciæ Præſidi imputare haud im-
meritèò ſolent, niſi hic oſtenderit liquidèò, ſe
nihil non egiſſe, ut contumaces ſubditos in
officio contineret. Rurſum ipſe Præſes argui=
tur, niſi plurimùm ſatagat compeſcere ſeditio-
ſos, & injuriam Principi factam quantocyus
reparare. Quid verô nos Sacerdotes? Capita
gentium ſumus, ac Præſides populi: Quid ve-
rô agimus? Quid molimur? Eheu! mille cri-
mina patrantur in luce publica, & centum
millia graviſſimorum ſcelerum quotidie inter
tenebras emergunt: Omnis terra repleta eſt
iniquitate. Flagitioſorum & rebellium nume-
rum quis inibit? Sed quis noſtrüm angitur
tam fœda peccatorum colluvie? Cujus ani-
mum tangit miſerrimus Eccleſiæ laborantis, &
naufragantis mundi ſtatus? Ipſi quidem ma-
lorum artifices gaudent, cùm malè fecerint,
& exultant in rebus peſſimis; atque hinc clau-
ſis velut oculis cœcο impetu in exitium ruunt
infelices orci victimæ. Succutrere deberent
Sacerdotes: Verùm hi parum cogitant de af-
ferendo tantis malis remedio. Sinunt impu-
né graſſari dæmonem, perire animas, concul-
cari

288 Paeanitentia Sacerdotis

cari Salvatoris pretioſum ſanguinem, omnem
DEI Optimi, Maximi honorem ſacrilegè vio-
lari. Nemo ſe movet: non eſt, qui obſiſtat:
rarus, qui ſe opponat murum pro Domo DElI.
Alter in alterum onus rejicimus: Iſtud meum
non eſt, ait Superior: Ego juvare nequeo, ait
inferior: IIli viderint, quorum intereſt, com-
munis fert omnium paræmia. Prodeunt de-
nique nonnulla monita, quæ, dum ex ore in
os, & de manu in manum tranſeunt, fiunt
ſicut æs ſonans, aut cymbalum tinniens, cu-
jus imbecille murmur vires non habet, ac pau-
1 ⁸% pſt evaneſcit. Interim vaſtant vineam bel-
luæ frementes, & agrum Dominicum ſubver-
tit inimicus. Verùm ſilebitne ſemper Agri &
Vineæ Dominus? Nunquâmne ſocordes ac
ſomnolentos Præſides arguet, quos conſtituit
ſuper familiam ſuam? Sentit ille injuriam, &
fert graviter detrimenta Doms ſuæ. Quòô
tardior vindicta, tantò luperveniet terribilior,
nik ultricem dexteram mature inhibemus.
Ezxigit hoc muneris noſtri ratio: gemitus, ora-
tiones, ſacrificia promamus: Saltem afflicti &
contriti cordis victimam Divinæ illi victimæ
jungamus, quam ad Aras pro noſtris & totius

mundi peccatis offerimus. Sacrificium DEO

ſpiritus contribulatus.
Cum multo animi meœrore ulterius conſideratur af-
fiictiſſimus Eccleſiæ ſtatus, flagitiorum horrenda inun-
datio, pereuntium animarum multitudo, & in tanta
Krage Sacerdotum plurimorum, qui juvare deberent

sc poſſent, nunquam ſatts deploranda ſocordia lugetur.

. Pun⸗

uEN
Mofkerens

iuors
Uubelt ſee
cerinetont
t, mn won
unien unn
Ininnen,
Unſlig,
Meemäle

inſeſact
er⸗
R ikrire
ll
14 Engten
olrün
Dl
l. 16,

in le

nen, en
Lerle 8
gi nr
Domo
IIadmer
e deglenzt
inc,

DmGeuns
dun elten.
nſeun,in

öneher
lteh rnu⸗
tnrember
lcun beer.
Nher MNid
o
nn Clfin
e nſocnmt
e. C
et tenbe
e iohbeme
Pentlgete

lrs Etni

uicn N

4aliturt⸗
nh⸗
ncon
Mon
Nr.
eul
=òBD

Meditatio II. 289

Punbtlum II.
Probroſum nobis eſt, quòd Legis antiquæ

Sacerdotes docere nos debeant, qua ratione

Mediatores agere nos oporteat DEum inter
& homines. Quanto fervore irato Domino
ſupplex occurrit Aaron, vivos inter & mor-
tuos ſtans medius, purisque manibus incen-
ſum offerens in odorem ſuavitatis, quo Divi-
ni furoris flammas actutum reſtinguit, & in-
numeræ peccantium multitudini vitam cum
venia exorat. Quid non agit Samuél Prophe-
ta, non modò ut Iraëélem univerſum, ſed &
hominem unum ſalvet, Saulem inquam præ-
varicatorem, cujus cauſam tanto nilu agen-
dam ſuſcipit, ut ipſi DEO, ſi dicere fas eſt,
precum & lacrymarum jugi perſeverantià mo-
leſtus quodammodo accidiſſe ſit vilus: UInde
ad illum Dominus: Uequequò tu luges Saul, cùm
Ego projecerim eum, ne regnet ſüper Iſracl? * Je-
remiam contemplemur orationibus pro com-
muni ſalute non ſeriò minús, quâm pièé inten-
tum, qua Eum laude ſacer Codex inſigniter
exornat. Hic eſt, qui multùm orat pro populo, &
pro univerſa ſancta civitate. * Ar veròô turpius
eſt, quod Sacerdotes illi antiqui, utùt nobis
multò inferiores, doceant nos ſine fructu.
Ardent illi, ſeque totos impendunt ſaluti pu-
blicæ; languemus nos, & -ſtertimus. Quis
enim noſtrm acerbéè ſentit palmares injurias,
quibus DEIIM peccatores afficiunt? Eſtne vel
X 1. Reg. 16. ** 2. AMach. 1.

R. P. Dufrene Exercitia. T inter

290 Peœnitentia Sacerdotis

inter multos unus, cui tot animarum jactura
doleat? Heu! quâm pauci ſunt, qui remedium
aliquod ferre his malis cogitent! Quis noſtrům
calamitates publicas certatim irruentes, Quis
illarum cauſas, abominanda ſcelera, ne dicam
tollere; ſaltem deflere ſatagit? Ulbi ſunt Sa-
cerdotes zeloſi, quos affligat tanta deſolatio?
Qui humilient ſeſe coram DEO, & Mediato-
res Ipſum inter & populum eſſe contendant?
Quis denique noſtrüm Salvatori ob peccata
humiliato, afflicto, oranti, patienti, & morien-
ti jungitur? Quid agimus nos, dum [Eſus
Chriſtus Pontifex noſter coram Patris Majeſta-
te cum lacrymis reorum cauſam agit, & ſub
gravi peccatorum ſareina fatiſcit? Nempe ig-
noramus ſacratiſſimas leges Miniſterii noſtri:
Neſcire affectamus Officium Sacerdotale ad
populum, cujus duræ neceſſitates parum nos
angunt: Charitas deficit; nullus ardet in no-
bis zelus; languent omnia: puſilla, modica,
infima, frigida in nobis omnia! Cadit in nos
exprobratio illa: Non aſcendiſtis ex adwerſo, ne-
que oppoſuiſtis murum pro Domo Iſraël. *

Inſpicit quisque ſeipſum, dolénsque videt, quùm pas

rum cordi hucusque fuerit DEI & populi cauſa: ſta-

tuitur, quid agendum poſthac in ſacriſiciis, in oratio-
nibus, in applicatione ſeria & conſtante ad implendos
ſacri Miniſterü ſingulos apices.

* Exech. 13.

.

(drin
4 nen
I,
(Qums me⸗
6V. (uwe
Uürsn
GA I.
Enernent

e
Penkah

bMni

immmnin

gli leneiin

i mnſte

nentes

Een ne cſe
Wiſtn
un telltr
Ele cntentr)
ioben
N&nue
5, An ,li
helr.
nut Elb

leri acr
Mretcorle 4
tes rum de
Parcet in .
llly noc
(adin
1 Aſhl⸗

nien n,
i li
fcin 4 iis
d*

De

Conſideratio II. 291

Dies II.

Pœnitentiæ Sacerdotalis effectus.

Couß deratio II.

De Mortificatione,

D Chriſti Fideles omnes, ne uno quidem
excepto, pertinet grandis Evangelii do-
Grina, quæ abnegationem præcipit:
Quantòô magis ad Sacerdotes eadem pertine-
bit. Quatuor hic nobis examinanda veniunt.
I. IItilitas ſanétæ abnegationis. II. Ejus ne-
ceſſitas. III. Illius diverſi gradus. IV. Ean-
dem exercendi modus.

Solius JEſu Chriſti gratiæ, ac cœleſtis Ejus
ſapientiæ eſt, fructus ſuaviſſimos ibidem inve-
nire, ubi nihil niſi horridum ſenſus noſtri, &
ratio humana reperiunt. Talis omoino eſt
Abnegatio Evangelica, cujus dulcedinem neo
intelligit, neque percipit animalis homo. IIIa
tamen hominem fidelem, & ſpiritui deditum
omni bono divitem facit. Univerſos animi
affectus JEſuù Chriſti Imperio gloriose impri-
mis ſubjicit: Qui ſunt Chbriſti, carnem ſuam cruci=
lrxerunt cum vitüs & concupiſcentüs. * A turpi
ſervitute ſenſuum eximit, & pretiosâ Filiorum
DElI libertate donat: miram Orandi facifita-
T' 2z tem
F Gal. F. 2 7.

292 Pœnitentia Sacerdotis

tem conciliat: immotam animi pacem ſtabili-
re amat; cuùm teſte Jacobo Apoſtolo certum
ſit, turbas omnes ac tumultus ex maleèe com-
oſitis deſideriorum motibus ortum ducere.
Unde bella & lites in vobis, nonne hinc ex concupiſ-
centüs veſtris, quæ militant in membris veſtris?* A-
nimam illa DEO ſuo arctè conjungit, & Spiritũs
Sancti dona fideliter euſtodit: ubi econtra Di-
vinus hic Spiritus ab anima recedit, in qua do-
minatur caro & ſanguis. Non permanebit Spi-
zitus meus in æternum in homine, quia caro eſt. ** Iſtud
verò ſolatio ſingulari ſit omnibus, qui timore
filiali anguntur, ne forte minùs placeant DEO,
vel ab Ejus amicitia prorſus ſint alieni: Hos
etenim ſecuros eſſe jubet ſanctæ abnegationis
ſtudium, quod & contra omnes in via ſpiri-
tuali deceptiones munit, & orationis internæ
quævis pericula certò removet. Tametlſiplu-
rimuùm oraveris, timeo, ne aberres, ubi mor-
tificatio, & animi modeſtia defuerit: Spero
de te otnnia, ſi preces humilitati, & abnega-
tioni jungentem videro. Maximis incremen-
tis augebitur in te charitas, ubi fuerit immi-
nuta cupiditas: regnabit autem in te plena
charitatis perfectio, ubi eliminata prorſus fue-
rit cupiditatum imperfectio. Augmentum cha-
ritatis, diminutio cupiditatis: perfectio, nulla cupi-
ditas.
II.

Non utilis modò, ſed & neceſſaria eſt Ab-
negatio,
* Jacob. 4. Gen. 6, 3. *E S., Aug. L. 53. 4. J0.

ſ6tst Wer
4 ly n
lten n
ai Nurt
Gtinm wn

n
Ppung n
EC
Noih Oun

Dur 6
Ul nee
ürdi
mrele
er De
z erin

Ukel,

i

niroente
hoſlo en
let
rtu Clren
lin er nn
Verien,
nndEi
iecormd.
cceliin uen
Mur mußkß
g ll
bus inme
Nleeur,
Iteni Hu
h Megninis
n duſdi⸗
Vatonsimene
t. Umeliſt
ees lbitmn⸗
lettett Hen
Ai, C cner
ns intenen
b hneit imn
n inte et
H Nronizt⸗
Agnemm,i
ſſte, Nlr

Gonſideratio II. 293

negatio, qua deſtituti Cœlum profectò non
lIucrabimur. Oportuit pati Chriſtum, & ita
intrare in gloriam ſuam: Fortè aliud oſtium
aperietur ſervis infidelibus, quod nec Filio pa-
tuit? Ipſe juſtus & innocens malis quamplu-
rimis exerceri debuit: Quomodo peccator im-
munis abire poterit? Chriſtum Ducem ſequi
cogitas? attende conditionem: Qui vult veni-
re poſt me, abneget ſeipſum „ & tollat crucem ſuam,
& ſequatur me. * Diſcipulus non es, ſi hanc
Divini Magiſtri eminentem inter cæteras do=
ctrinam non audis.

III.

Si porro, usque ad ipſum tam neceſſariæ ab-
negationis fontem pertingere cupis, ſanétum
tulmet odium beatam illius ſcaturiginem eſſe
noveris, quam Servator noſter hiſce verbis in-
digitat: Si quis venit ad me, & non odit patrem
ſuum ê matrem. .. adhuc autem & animam ſuam,
non poteſt meus eſſe Diſcipulus. **
Verùúm hujus virtutis, quam abnegationem,
ſeu mortificationem dicimus, ſtupenda eſt lati-
tudo, nec illius gradus ſingulos tam facilè nu-
merabimus. Iſiud fidenter dixero, ſine diſ-
crimine ipſam extendi ad omnia, quæ DEum
inter & nos media intercedunt; Quidquid ad
DEum rectà non ducit, mortificationis gladiò
noverimus reſecandum. Quò pauciores crea-
turæ inter DEum & nos mediæ ſteterint, eò
viciniores erimus Bono illi æterno, ac ſimpli-
X*AIAMatth. 16. 24. ** Luc. 14. 26.

294 Peænitentia Sacerdotis

ci, cum quo uniri felicitatis noſtræ ſumma eſt.
At verò impedimenta hæc omnia e medio tol-
lIere, ad mortificationem pertinet.
I1. Ab illicitis reſcindendis initium ducat no-
ſtra mortificatio, ſive ſecundùm ſe mala hæc
ſint, aut vitio tantùm noſtro ad malum du-
cant.
2. A rebus periculoſis longè nos dimoveat
Abnegatio. Non expedit, teſte Scriptura, in
Præcipiti loco diu morari, aut in ſerpentum
nido multùm ludere. Nunquam fallet Divi-
ni Spirits oraculum: Qui amat periculum, per-
ibit in illo.* J
3. In licitis quoque locum habeat mortifi-
catio, ut à malo, quâm fieri poterit, longiſſi-
méè recedamus. Dein peccatoris & innocen-
tis, üůt ait S. Gregorius, par eſſe conditio non
debet: A licitis abſtineat, quicunque illicita
Perparrage ſe meminit; Et uſum innocuæ vo-
uptatis dimittat, qui abuſus eſt contra DEI
legem hac vel illa creatura.
Inter hæc reſecanda ſunt quædam in nobis;
alia extra nos: unde iterum gemina mortifi-
cationis ſpecies, & gradus illius duplex con-
ſurgit; exterior videlicet, quæ corporea &
ſenſibilia quæque moderatur; Et interior,
uæ ſuam ſpiritui rectitudinem affert,
um omnes animi motus in ordinem re-
digit. .
Exterior abnegatio corpus imprimis affli-
git jejuniis, vigiliis, aliisque incommodis, Di-
5 vi

* Eccli 3. 277.

ores
mmliN,
umum dene
annn E
(cdlben
innenl;
umale,g

Ueeelere c⸗

.
aballeg
henele

Cuneene

Aroclren
e non
I

r.

Arinus
1uénei,
net,
ſüum D
Inſe nilt
Nd mälnt

Anng Emne
e Nn
M in Enrn
guun kle⸗
Minliz

bett donit.
Neii bhnſ.
Kionneer.
enndtom
Hünme lien
mimoeurn

el ontaY.

Elmin w
enin Dori
Clgerc
Coel

Conſideratio II. 29 5

vi Pauli exemplô, qui de ſe ait: Caſtigo corpus
meum, & in ſervitutem redigo, ne cum alus prædi-
cavero, ipſe reprobus effciar.* Hic verò nemo ne-
gârit, ſecunduùm prudentiæ, ac præſertim obe-
dientiæ leges procedendum eſſe, nec plura

hujusmodi affumenda, quàm vires, conditio,

& labores cuique proprü ferant; ubi etiam
notandum, alios magis, alios minùs hoc pœ-
narum genere indigere. Eadem abnegatio
corpori & ſenſibus placitura ſubtrahit: ſic o-
culis libertas excurrendi, & in amœna quæque

intuendi: ſic auribus muſica, & inanes narra-

tiunculæ, guſtui ſapores, toti corpori minùs
neceſſariæ comoditates interdicuntur.

Abnegatio interior circa motus animi, & af-
fectus voluntatis componendos occupatur:

Heæc intellectum quoque à nimia ſciendi avi-

ditate coërcet.

Inter affectus animi ſtudio ampliore is op-
pugnandus venit, qui altiores apud nos radi-
ces egerit, cæterisque dominando, in plura nos
peccata induxerit. Hæc eadem interior ab-
negatio indolem noſtram accuratè obſervat:
excitat languentem & pigram: plus æquo fer-

ventem domat: impetus retundit: volunta-

tes nimiùm æſtuantes frœnat: ab ingratis ma-
le abhorrentem, & in obvia quæque ſine de-
lectu proelivem ità temperat, ut à virtutis re-
ctæque rationis tramite diſeedere nusquam
permittat. ,
T 4 Intelle-
X1. Cor. 9. .

296 Pœnitentia Sacerdotis

Intellectús abnegandi frequens eſt occaſio, Eutil
ubi judicium proprium aliis eſt ſubmittendum,
ne lites & jurgia, vanæque diſceptationes ef-

ferveſcant, cum pacis inſigni detrimento, &
charitatis pretioſæ diſpend'o. Ut verò pax
quoque domeſtica vigeat, cogitationum inuti-
lium evagationes Sacerdoti virtutis ſtudioſo
erunt inhibendæ.
Voluntatis abnegatio aut ſuſpendit deſide- umes no
rio plus jnſio prurientia, aut omnino extin- Uormmie rol
guit: jubet nos illa potiùs alienæ voluntati Getonen
obſecundare, quàm propriæ; nec citra neces- inrbhmge
ſitatem oſtendere nos unquam ſinit, num hoc Cnr ene
aut illud cupiamus. . ung cone
Mellifluus Doctor Bernardus triplicem ad- Mhle
huc denotat Evangelicæ mortificationis gra- Wne h
dum, quem methodo ſublimiore declarat. Aler ſein
Primum tribuit peregrinis juxta D. Petri mo- 1er n
nitum:* Chariſſimi, obſecro vos tanquam advenas & Alr Ele⸗

peregrinos abſtinere vos à carnalibus deſiderüs, quæ 1i
militant adversis animam. Viator prudens nul-
libi hæret: varia illi quidem in oculos incur-
runt, dum iter ſuum proſequitur; ſed obiter
tantùm illa inſpicit, nec in iis moratur: Vix
eadem animadvertit, cùm pergendo deſerit,
quia ſolum viæ terminum curat, & quæ ad il-
Jum ducunt, neglectis cæteris, ſolicite exqui-
rit. Gradus alter mortuorum eſt proprius,
quem Doctor Gentium Fidelibus Bapriſino ini-
tiatis proponit. Mortui eſtis, & vita veſtra ab- lete;
ſcondita eſt cum Chriſto in DEO. * Viator HRK Anr
18 ll,
* Serm. 7. in Ladrag. 1. Petr. 2. ** Coloſſ. 3. 3.

lens et ant,
ibmitet
teptrictg
Cetnmen
Ut ven
Dutcnum in
ſunts kce

lhhendtli⸗
Onind end⸗
denr clnun

lel cin hecs
Cui aunhe

lcenat.

fitnons gr.
1.,1
mote Ceclardt

Cenls mn⸗
Foratur: I

Conſideratio II. 297

lis adhuc utitur, vidétque occurrentes rerum
ſpecies: mortui verò ſenſum non habent, ni-
hilque eorum, quæ mundus exhibet, ampliùs
intuentur: Mortuus non videt, non loquitur, non
ſentit, non audit, non inflatur, non iraſcitur. †* Gra-
dum tertium occupant ii, quos cum Paulo
gloriantes admiramur: Mihi mundus crucifxus
eſt, & ego mundo. ** Hi non modo viſibilibus ùt
viatores non inbærent: non ſolùm, tanquam
mortui, nulla re ampliùs afficiuntur, quin po-
tiùs tormentum, & ſupplicii quoddam genus
in rebus creatis inveniunt. Gravia ipſis acci-
dunt terræ gaudia, dum interim cruces am-
biunt, & contemptu maxime delectantur. Su-
perabundo gaudio in omni tribulatione noſtra. X„X
Suave eſt, ad hunc ſublimem gradum perti-
giſſe: Verùm huc nemo repente alcendit;
nec niſi diuturnum abnegationis exercitium
ad hanc felicitatem communiter viam ſter-
nit. .
. IV.
Ut autem abnegatio ſuis numeris ſit abſo-
luta, ſequentibus indigebit. J
I. Magno animo eſt aſſumenda, planéque
ſtatuendum, facile ſuperari hoſtem in belli
principio, antequam pedem fixerit; Quem ta-
men vix ampliuùs repelles, ubi per temporis
moram alicubi firmus conſtiterit. Principiis
obſta. .
2. Affueſce in obviis & minimis continuæ

mortificationi, cujus occaſiones arduas nolim

5 expectes;
*Landſperg. ** Gal. 6. 14. *2, Cor.7,

298 Penitentia Sacerdotis

expectes; aut enim hæ vix unquam evenient,
aut tu illas minimè ſuperabis, ubi in minori-
bus defeceris. Servum ſuper pauca fidelem
Dominus mirificè liberalis ſuper multa conſti-
tuet. Tu igitur munuſculum DEO tacitus
affer in ſilentio & quiete cordis tui, cùm vo-
luntati tuæ alii obſiſtunt: cùm ad ingrata ſu-
ſtinenda quaſi fortuitò compelleris: Quando
error tibi impuratur, quem non admifiſti:
cùm facta tua bona ſugillantur: cùm præ aliis
minùs habentibus negligeris: cùm DEus ama-
ritudines, morbos, adverſa immittit &c. Has
oblationes, utùͤt modicas, ſi bona mente con-
tinud perfeceris, ingentis lucri materia tibi
ent.

3. Expedit valde, nonnullas mortificationes

voluntarias, & ſtatui conformes exercere, quin
tamen hæ aliis unquam præferantur, quas DEus
& vocatio poſtulat, ne Judæos imitéêre, præ-
cepta divina violantes, & ſpontanea iisdem

Pranabenic. Secundùm ordinem præfixum,

ege, ora, ſtude, meditare, doce, inſtrue &c.
quamvis hæc genio tuo ſubinde non arrideant,
& egregium abnegationis utiliſſimæ genus
magno tuo merito uſurpaveris.
4. Cüm vires deſunt ad perferendas majo-
ris momenti abnegationes, ſanctè avarus eſto
in colligendis iis, quæ paſſim negliguntur: il-
los minoris Ordinis mercatores æmulare, qui
lucris majoribus deſtituti, negotiatione medio-
cri quidem, ſed continua, ingentes divitias
coacervant. Sola modeſtia & vigilantia Mar⸗
tifica-

ainsfer
Nl
Pilmn .
Ennſon
niſcſeſe
ieere
zeinwis
Aridenun,
fittn.

onentr

u

mt i

Fimg.

U, M

hlaneſeie
Wi innien
r gauca flin
rmmolta
n Dl t
töth inn
nadingni
n d
tu amn ri
in D.
mirt de H
Onn nenen
ai nuetuthi

Dortkenicns
elenettogli
tu auu
0s inſtere n
vtwer ile
ten Nefun
Ne inlrredl
enon miden
llime ⸗
gerenctn⸗
ndt nemel
negiorn⸗
4
t⸗ hin

Meditatio III. 299

tificationes parvas ſine numero complectuns
tur, quas ubi ſolicité exercueris, rem DEO
gratiſſimam, tibique ipſi ſaluberrimam præ-
FS. In craſſum errorem incideret, qui exiſti-
maret, poſſe ſe à minorum abnegationum exer-
citio abſtinere, quòd multùm jam profeciſſe
in virtutis ſtudio, & ad majora idoneus eſſe
ſibi videatur. Hæc oportuir facere, & illa non o-=
mittere.

Meditatio III.

Poœnitentiæ Sacerdotalis magnum Exem-

plar Chriſtus Dominus.

Chriſtus paſſus eſt pro nobis, wobis relinquene exem-
plum, ut ſequamini veſtigia Ejus. I. Petr. 2.

Hriſtum Sacerdotem ad honores libenter
ſequimur: Chriſtum verò Poœnitentium
Exemplar, Paſſioni deditum imitari nolumus.
Placet mons Thabor: diſplicet Calvariæ clivus.
Habet nos alacres ſuæ menſæ ſocios; ſed dor-
mitamus inertes, cùm Ipſe in horto ſanguinem
ſudat. Qualis autem hic Juſtitiæ tenor? Ad
innocentis Domini Gloriam & gaudia ſervi
peccatores cupidé aſpiramus: Patientis autem
Pnas, & humilitatem rejicimus, totisque vi-
ribus amolimur. Iniqua hæc agendi ratio du-
rius meretur increpari, quàâm diſcipulorum
non abſimilis olim in horto pigritia, ubi minùs
adhuc
*DLac. 11. 42.

30⁰ Pœnitentia Sacerdotis

adhuc eruditi, minùs etiam præ nobis peccàâ-
runt: Sic non potuiſtis una hora vigilare mecum? *
queritur manſuetiſſimus Salvator: Bonorum
ſummam in Myſterio amoris nunc primùm de-
di; vos autem ſtertitis? Pudeat nos adeo tur-
pis ignaviæ: aliud porrò agamus; Cuûmque
ſummus Sacerdos noſter in duorum Diſcipu-
lorum perſona etiam nos interrogârit: Pote-
Ris bibere calicem, quem ego bibiturus ſum? ** cor-
datè nos quoque cum ipfſis reſpondeamus:
Poſſumus. Sed parùm eſt hoc ſolùm affirmâſſe:
Poſſumus. Subjangamus & alterum: Oportet
ſic fieeri. Tu Domine paſſus es pro nobis; pa-
ti ergo nos pro te oportet 1I. titulo gratitu-
dinis. Tuæ voluntatis eſt, ut te ſequamur;
pati ergo pœnitentium ritu nos tecum opor-
tet. 2. titulo obedientiæ. Chriſtus paſſus eſt pro
nobis, vobis relinquens exemplum.

Punblum I.

Proprio Filio ſuo non pepercit DElIS, ſed pro nobis
omnibus tradidit Illum. * Semetipſum obtulit im-
maculatum DEO. *X* En ſummam patientis
Dignitatem! Càùm adhuc peccatores eſſemus ſecun-
dum tempus, Chriſtus pro nobis mortuus eſt. *XX⅓D⅜
En illorum, pro quibus patitur, ſummam in-
dignitatem! Eripuit nos de poteſtate tenebra-
vum. *XXwX„X. En malorum abyſſum, unde
nos patiendo benignè liberat! Et tranſtulit nos
in Regnum dilectionis Filu ſui, in quo habemus re-
. emptio-
X*Marc. 14. 37. *X Matth. 20. 22. *X Rom. 5.
rEX Hebr. 39. WI Rom. J. *Xα Col. 1.

zeftunfl

n hn
eleis
IGhn
(melun,
eolre
ericnl
undond r
ens, Cn
oron l
Uchete, l
ſeie een
Meumn
toonen
amn
umn 1

N1

niſen,

Uden ae
fnſtisn
n Aun
Ubatnn
nra

1 N

it

Me mdb
Uiglane muent
ntor: Pooon
nne rimune,
toaeo
Enng; Cing
tunm Din⸗
enoyrite ie
tnn ſn)
Peſpneng
Clin imte
Atnm Omn
N oli e
tilo gettr.
te ſelumm;
olnn

ſſu utt

9 N
ſin illt⸗
ann purenn
eſenu ,⸗
1eI
nuie⸗
ſnmm-
tetti u⸗
Dci
Eun
Ga le⸗
8 NAN7.
4 Mnſtr⸗
ℳ Nt Niſe,

67 1

Meditatio III. 301

demptionem per ſanguinem Ejus, remiſſonem peccato-
rum.* En bonorum magnitudinem, quam pa-
tiendo nobis procurat! Hæc Scripturarum o-
racula in unum collecta, Religionis noſtræ
compendium, Fidei firmamentum, & ingrati-
tudinis noſtræ piaculum exhibent, ſi poſt tan-
ta beneficia leviſſimum quid pati pro Domino
tam bono recuſamus, qui noſtrm minimè in-
digus, cùm etiam eſſemus hoſtes, e profundo
malorum ſanguinis & vitæ impendiò nos ex-
trahere, cœlique januam nobis clementer a-
perire dignatus eſt. Abſit, mi DEus, ut im-
poſterum in querelas abeam, quando pati ali-
quid oportebit: conquerar potiùs, quod mo-
dicè nimis patiendo ingratus maneam, mihi
quèé ac proximo inutilis, ſalis inſtar, quod in-
fatuatum neque in terram, neque in ſterquilinium
utile eſt. **

Contemplabor ulterius Redemptorem in Oliveto liga-
tum, in praætorio ad columnam, ſpinis coronatum, cru-
ce onuſtum, morientem in patibulo, & propter, peccata
populi ſui afflictiſſimum, ditentem ac gementem cum
Dawide Progenitore ſuo. Afflictus ſum, & hu-
miliatus ſum nimis: rugiebam à gemitu cordis
mei. Pſal. 3y. Ego in flagella paratus ſum, &
dolor meus in conſpectu meo ſemper. ibid. A
voce gemitũs mei adhæſit os meum carni meæ.
Pſal. 101. Anxiatus eſt ſuper me ſpiritus meus,
in me turbatum eſt cor meum. Pſal, 142. Quid
ego peccator ad iſta?

Pun-
*Lid. * Luc. 14e

302 Pœnitentia Sacerdoties

Punllum II.

Quemcunque locum vitæ Redemptoris no-
ſtri inſpexerimus, ubique inveniemus à mun-
di gaudio alienum, & cruci ſemper propin-
quúm; mollia faſtidientem, & duriſſima quæ-
que amplectentem. Naſcitur in ſtabulo; vi-
tam perpetuis laboribus exercet; ſanguinem
ſudat in horto, & moritur tandem in patibu-
Io. Ubique verò ad ſui ſequelam hortatur:
ut ſequamini veſtigia Ejus. Quis miles, niſi tur-
iter ignavus, Belliducem ſuum ſequi renuat?

Quis ſervus Dominum ſuum comitari nolit?

ego Chriſti. **

*Matth. 5. * Philipp. 3.

Quis ſubditus honori non ducat, Regis ſui la-
tera ſtipare? Eſu, Rex meus, noli me indig-
num ducere ſequelã tuâ ſanctàa. Domine, ſequar
te, quocunque iéris.* Doce me vitam in cerris
agere tuæ non abſimilem; Téque imitando,
pœnitentiam peccatis meis debitam libenter
amplecti, quam tu ab omni peccato immunis
non reſpuiſti. Da, ut ſecundùm ſtatũs mei le-
ges, vita pœnitente, modeſta, ſilente; non à
peccato ſolùm, verùm & à deliciis, quæ pec-
catorem non decent, perpetuo abhorrente,
Exemplum ſim fidelium, quò efficaciùs horta-
Ii ſingulos poſſim: Imitatores mei eſtote, ſicut &

Sequens Antitheſis ſeriò expenditur: Chriſtus in=-
nocens amare deflet peccata, quæ non fecit:
Ego nocens non defléo péccata propria! San-
Rus Sanétorum cum lacrymis & clamore va-

lido

mlkre
PNnt
omem
Nlnae
teürlrit
Grt l
Ailter,
liunn
ls Mon
NON Aric

Denbrun

enſiſoncnin
ſaleme
in in iſ⸗
ſerng de
um Cnt
ſaunb
,
rlana,
7

7 Lectio II. 303

lido apud Patrem cauſam peccatorum agit:
Fgo mutus in oratione peccator, nec mei, neo
aliorum curam habeo! Chriſtus in ignominia;
= in honore: Chriſtus in jejuniis; ego in
tnln deliciis: Chriſtus in labore & dolore; ego in
tuſue otio & voluptate! Ego Sacerdos Eſu Chri-
een ſti, Miniſter, Sodalis, Amicus JEiu Chriſti ?
Heu! in tanta difformitate, qualis Sacerdos ²
Qualis Miniſter? Quomodo Sodalis? Quo-
modo Amicus? Non pudet ſub ſpinoſo Capi-
te membrum eſſe delicatum? Peducitur hinc
exercitium voluntatis, deteſtando vitæ mollitiem; a-
. Derſando commoda; Domini Crucem piè amplexando &c.
abl. Cum dolore inſpicitur mundus in malis tabeſcens, pec-
nee catis opertus, plenus iniquitate: Lugetur jactura ani-
d marum „ Chriſti ſanguinis perditio, nugarum inſana
Jaſcinatio &c. Quis medebitur, ſi Sacerdos Media-
tor langueat, aut ipſemet inter perditos medius ince-

dat ²
Lectio II.
De Imitatione Chriſti.
Lib. I. Cap. 21.
De Compunctione Cordis?

lenptonir
Memns i

ehm aunm
Nles .
irna

=2
=

0

Si vis aliquid proficere, conſerva te in timo-
re DEl, & noli eſſe nimis liber: ſed ſub diſ-
ciplina cohibe ſenſus tuos, nec ineptæ te tra-
das lætitiæ. Da te ad cordis compunctionem,
& ſenties devotionem.

4 Com⸗-⸗

304 Pœnitentia Sacerdotis

Compunctio multa bona aperit, quæ diſſo-
lutio citò perdere conſuevit. Mirum eſt, quòd
poteſt homo unquam perfecte in hac vita læ-
tari, qui ſuum exilium, & tam mulca pericula
animæ ſuæ conſiderat & penlſat.
Propter levitatem cordis, & negligentiam
defectuum noſtrorum non ſentimus animæ no-
ſtræ dolores: ſed ſæpe vaneè ridemus, quando
meritò flere deberemus. Non eſt vera liber-
tas, nec bona lætitia, niſi in timore DEI, cum
bona conſcientia.
Felix, qui abjicere poteſt omne impedimen-
tum diſtractionis, & ad unionem ſe recollige-
re ſanctæ compunctionis! Felix, qui à ſe abdi-
cat, quidquid conſcientiam ſuam maculare po-
teſt, vel gravare.
Gerta viriliter: conſuetudo conſuetudine
vincitur. Si tu ſcis homines dimittere, ipſi
bene te dimittent facta tua facere. Non at-
trahas tibi res aliorum, nec te implices cau-
ſis majorum.
Habeas ſemper oculum ſuper te primùm, &
admoneas teipſum ſpecialiter, præ omnibus
tibi dilectis. Si non habes favorem hominum,
noli exinde triſtari: ſed hoc ſit tibi grave, quia
non habes te ſatis bene, & circumſpecte, ſicut
deceret DEl ſervum, & devotum Sacerdotem
converſari. .
Utilius eſt ſæpe & ſecurius, quòd homo
non habeat multas conlſolationes in hac vita,
ſecundùm carnem præcipue. Tamen quod
divinas non habemus, aut rariuùs ſentimus, nos
. . in

ennah

(Mete
Elupdg

De

mann
nnon
eniK
EetoNmno
Kione hl
lCenn,tne
Men
thlneſen
lniſcenn
Mem.

ſtegen
ton

neſir

1 r w
ts eh,
Ulen
niale
Knhne
Iummenn
eumkin

Kieim
(iban
Wca
Ufen,

ert,gui
Arum ert
in hue ſu,
mula eitl
Uehſgeni
fimnsanlnzr
Dnet ſen idr
iingelon

eipenien
le tclhe⸗

gliiſeih.
nmole

onetlin
Cninete,
ere Mont
e inplcss er

tteprirun
N CNni
Ureln homon

Lectio II. 305

in culpa ſumus, quia compunctionem cordis
non quærimus, nec vanas & externas omnino
abjicimus.
Cognoſce te indignum divina conſolatione,
ſed magis dignum multa tribulatione. Quan-
do homo eſt perfecte compunctus, tunc gra-
vis & amarus eſt ei totus mundus.
Bonus homo ſufficientem invenit materiam
dolendi & flendi: ſive enim ſe conſiderat, ſive
de proximo penſat, ſcit, quia nemo ſine tribu-
latione hic vivit. Et quantò ſtrictiùs ſeſe con-
ſiderat, tantò ampliùs dolet.
Materia juſti doloris & internæ compunctio-
nis, ſunt peccata & vitia noſtra: quibus ita in-
voluti jacemus, ut rarèò cœleſtia contemplari
valeamus.
Si frequentiùs de morte tua, quâm de lon-

gitudine vitæ cogitares, non dubium, quin fer-

ventiùs te emendares. Si etiam futuras infer-
ni, ſive purgatorii pœnas cordialiter perpen-
deres, credo, quòd libenter laborem & do-
lorem ſuſtineres, & nihil rigoris formida-
res.
Sed quia ad cor iſta non tranſeunt, & blan-
dimenta adhuc amamus, ideo frigidi & valde
pigri remanemus. Sæpe eſt inopia ſpiritüs,
unde tam leviter conqueritur miſerum cor-
us. .
1 Ora igitur humiliter ad Dominum, ut det
tibi compunctionis ſpiritum, & dic cum Pro-
pheta: Ciba me, Domine, pane lacrymarum,
& potum da mihi in lacrymis, in menſura.
R. P. Dufrene Exercitia. IUI Examen

„

Pænitentia Sacerdotis

Examen II.
An mea Pœnitentia non ſit nugatoria?

II, An DEUM timeam?
Ui timet DEUAM, fatiet bona. * Ubi ſunt

bona, quæ facio? Qualia, quanta ſunt?

Qua intentione fiunt? Num bona operor ut
Sacerdos? Qu; timet Dominum, in mandatis Ejus
volet nimis. * Qua veritate dico quotidie
Pſalmum 1198? Quomodo conſentit animus:
vel potius, quomodo facta conſentiunt, cùm
lego ſequentia? Tu mandaſti mandata tua cuſtodi-
yi nimis. In toto corde meo exquiſivi te. Satisne
autem intelligo, quid ſit, in toto corde DEum
exquirere? In via teſtimoniorum tuorum delectatus
ſum, ſicut in omnibus divitiiYe. Quàâm multùm hic
affirmo! Modò verè affirmem! In mandatis
tuis exercebor, & conſiderabo vias tuas. In Juſtifi-
cationibus tuis meditabor: non obliviſcar ſermones
tuos. Utinam dicta non fallant! Teſtimonia tu
meditatio mea eſt, & conſilium meum Juſtificationes
tuc. Viam veritatis elegit judicia tua non ſum obli-
tus. DEUM veréè timeo, ſi hæc cum veritate
affirmo. Et cuſtodiam legem tuam ſemper in ſæcu-
lum, & in ſæculum ſæculi. Et meditabar in manda-
tis tuis, quæ dilexi. Deprecatus ſum faciem tuam in
toto corle meo. Sic meditatur; ſic orat, qui
timet Dominum.
Defectio tenuit me pro peccatoribus derelinquenti-
bus legem tuam. Exitus aquarum deduxerunt oculi
meiy
* Eccli 1J. * Pſal. 12Ie

ſcehi 4
ſea

me. “

itunde
GnK
lelikn
Em ünmn
Etme!
Pöniames
idn
Cbid ne
Portikato
iis thin
tonuterpr
nttöccee
Dinmnxiun
lammi
Uurun
Cüen
eti aue
ihemite .

6
Roenn
Katlst,
ilte he i
ned
eriores

guenit
n!

4 ik
ſuntn ð
n Ohenett
Rnuleir h
tdcn eri
enrt unns
Mentumtctt
AAuA.
n. KAlene
teDkun
burun tiidgen
UmmAtim
Il uule
ut. Nß
luſſn /m
Lebimmnun
n tfun
unnn ,n
cun feit
1ſepri
irdhurin ve
ſann
1 l Niſl

6 4 wen: Nl

N

Examen II. 307

mei, quia non cuſtodiérunt legem tuam. Tabeſcere
me fecit zelus meus, quia obliti ſunt verba tua inimi-
ci mei. Vidi prævaricantes, & tabeſcebam, quia elo-

gquia tua non cuſtodiérunt. Hic timor Domini ſan-

tus, qui peccatum ubique perſequitur, & ſi-
ne dolore nullibi ferre poteſt. Talisne in cor-
de meo timor Domini?

Qus timet DEum, nihil negligit.“ Quanti cul-
pas minores facio? Nihilne in exercitiis pie-
tatis, in ſacrificiis, in Horis, in arbitrariis pre-
cibus, in animarum cura negligo? Quomodo
mortificationes obvias exerceo? Aut genio
potiùs ubique obſecundo? Quàm ſolicité par-
ticulas temporis colligo? Quo ſtudio minimas
virtutis occaſiones amplector? An ignoro, hæc
minima vitanda, mortificanda, cuſtodienda, &
facienda ubique occurrere, ſanctôque DEl ti-
mori pabulum continuò præbere?

Qui DEUIM timet, pœnas prævertit; pro
peccatis ſatisfacit, quantùm poteſt: Indulgen-
tias lucrari ſatagit: adverſa patienter tolerat:

Hoſtiam infinité ſatisfatoriam devote litat:

nulli parcit labori: caſtigat corpus ſuum, &
in ſervitutem redigit: fervet in DEl obſequio:
multùm diligit, quia toto corde diligit. Eſt-
ne in me hic timor filialis? An adhuc ſervie
liter timeo? Quales & quantæ ſunt meæ ſa-
tisfationes? An debitis pares, aut multuùm for-
taſſis inferioress

L UV 2 II, An
* Ecch 7

308 Pœnitentia Sacerdotis

II. An jocari cum DEO præſumam?

Qui margaritam valde pretioſam, aliquot
mille aureis æſtimatam, obol emere cupit,
jocatur, ludit cum Trapezita. Quid ego pro
Cœlo, pro DEO, pro Virtute? Qui grande
debitum centum millium ne quidem obolòô re-
dimeret, cum tamen poſſet, irriſor eſt ſui Cre-
ditoris. Quomodo ego ſatisfactiones facilli-
mas pro ingentibus peccatorum debitis præ-
ſto? Qui hac hora dolere ſe dicit Amicum à
ſe offenlum, & poſt horam ſtudiosè iterum
offendit, aut nugatur, aut mendax eſt. Quo-
ties ego vel uno die iteravi culpas, de quibus
paulò antè dolueram? An non fieri queat, ut
ſit nugatorius hujusmodi dolor? Sed nugari
cum DEO quanta temeritas! Qui centies in-
fligit colaphum benefactori, quamvis centies
retractet injuriam, ludibrio habet benefacto-
rem: Quid ego, millies iterans peccata? Qui
Virum optimum, eò quòd patienter ſileat,
tantèò frequentiùs lædit, is petulanter ludit:
Si DEUS ad peccata ſingula mox feriret; ſi
confuſionem propalaret; oculum, pedem,
manum à peccante exigeret, auderémne pec-
care toties? Nunc quando patienter ſilet,
multiplico peccata: Quis me ab inſigni pro-
tervia excuſabit? Si annorum ſeptem, aut
quindecim, ùt in prima Eccleſia, pro uno pec-
cato publicè pœnitendum eſſet, quid agerem?
Faciléne adeò peccata iterarem? Si vel unius
oreni mulctam pro ſingulis negligentiis ſol-
vere

emmo
onintn
niockx i
11 Gnidn
in, Eo
(ounſer:
Loline
Nr Don
Gi Nean
anſon

I en⸗
Melelie
Keiuchz,
⸗

Prrlumn,

dln din
Remete g
Cisen
ign
iten obo
floretſu⸗
Pienet
n bebi
lct Anini
Uuclusienn
urck, .
de lin
eiemu
1l ltnpni
Weenisr⸗
uumtig ceni
bet bentiut⸗
ecem!
iemer ſie
tlicter lun
ketitet
lum, ſelen
glerenbe is
iene
1D ilgin
hen 1
runße⸗
fene
aInnn

N

Examen II. 309

vere oporteret, quàm ſolieitè attenderem!
Quis verô neget me nugarum inſtar, & jocu-
lariter omnino tractare Divina, cum in iis tam
frigide verſor? Ubinam autem ſummæ reve-
rentia Majeſtatis? Huic illudere audeat vilis
terræ vermiculus?
Gonvertimmi ad me in toto corde veſtro, dicit
Dominus, in jejunio, in fletu, & planctu.?“ Ego
vwX dimidiato corde convertor; in gula; in
riſu, & joco: Et hæc ſeria ſit pœnitentia?
Quàm verèe ad me, meique ſimiles Magnus Au-
guſtinus: Pœnitentes, pœnitentes, vel potins DEUA
irridentes. Facite fructus dignos pœnitentie, **⅜nO-
net per Domini Præcurfſorem Spiritus San-
ctus: Pectus leviter tundere, dolorem obiter
elicere, propoſitum tenue ad mediam horulam
vix protendere, ſatisfactionem modiciſſimam
malé exequi &c. Iſtine erunt digni pœniten-
tiæ fructus, qui à me poſtulantur? Sed quid
tandem erit jocari & ludere cum DEO, ſi hoc
eſt agere ſeriò: Nihil ægriùs ferunt terreni
Principes, quàm ludibria: Et hæc tolerabit
Princeps Regum terræ? Nullus Magnatum
atietur hominem de trivio ſecum nugari, &
Jocari: Patietur forſan tremendæ Majeſtatis
Dominus? Sacerdos levis in geſtibus, ſolutus
in moribus, ridiculus in ſermone, velox & fer-
vens ad ſæcularia; lentus & ſocors ad Divi-
na: Sacerdos guloſus, bibulus, otioſus, litigio-
ſus, ſpiritum pœnitentiæ habere poſſit? Siha-
bet hic genuinum pœnitentiæ ſpiritum, non
U 2 erit
*Joecl. 2. * Aatth, 3.

310 Pœnitentia Sacerdotis

erit tam arcta via, neque tam anguſta porta,
quæ ducit ad vitam. am cur, amabò, Ele-
ti tam pauci, ſi tam facileè agitur pœnitentia;
Non, non, profectò non oportet jocari cum
DEO: Non convenit ludere in æternitatis ne-

otio. In hoc ludere poſſit Sacerdos, qui per-

pectas habeat ſtatůs ſui obligationes gravis-
ſimas? Sacerdos, qui noverit, quantum DEO
debeat? Quem non lateant tot ſua, & ſibi com-
miſſorum pericula? Cui non pro ſe tantùm,
ſed & pro multis aliis reddenda ſit olim ratio:
Hic nugari auſit in re maxime ſeria ? Ille te-
merarius ego ſum, qui nugas tractare admo-
dùm ſeriò novi, & tamen pœnitentiam, unde
tota ſalus pendet, nonniſi leviſſimè attingo.
Expediétne autem jocari cum DEO, Licebit-
ne ſemper magnis debitis ſolutionem modicam
rependere? Nunquäâmne apparebit juſtus in
furore Dominus, qui debitorem petulanter
nugantem conjiciat in tenebras exteriores?

III. Quid ſit ſeriò pœnitere?

Seriò egit inter poœnitentes primus, qui poſt
ſemel negatam DEO obedientiam ipſos non-
gentos annos in rigidiſſima pœnitentia trans-
Egit. Seriò egit Manaſſes in carcere, ubi toto
corde quærere Dominum cœpit. Quid eſt au-
tem ſeriò quærere, niſi toto corde quærere?
Sed quàâm multùm dicitur, cuͤm toto corde di-
citur! Seriò egit Mulier in civitate peccatrix,
cui remiſſa ſunt peccata multa, quoniam dile-
zit multàùm, facta ex grandi peccatrice mag-
na

—

Gertuc
lepkuit
Ein We
ni ſe
Umnlichtun,
aulifrf
fummm
oel
te olſe

ig, en
Ahmne
Um inden
lam ad
. 8
n el

En.

ngult I

enib
E peentere
4 ſdenni
Teemitatst
tatdpli
Nione n
tle,Elier.
N ſe nn
1ſtolonnan
udlet.
nneadnd⸗
enim Nde
Gne minge.
r0,iodr.
gengotfen
ebit ſotns n
n helulnt
eleroreh:
Ntere
mne,gugt
n t
Uenria tnr⸗
Cerelitn

tekten
Plin e
e Ne
m 3

Erma ki. 31r1

na JEſu Chriſti amatrix. Seriò egit Apoſto-
lorum Princeps, qui trinam negationem, quoad
vixit, amarè deflevit. Seriò egit Sanctæ Ec-
cleſiæ lumen Auguſtinus, qui peccata toto
corde, totisque viribus ſarcivit. Serio tan-
dem egerunt omnes ſanécti Pœnitentes, qui cum
Rege pœnitente, non verbo tantum, ſed cor-
de toto identidem iterabant: Peccatum meum
contra me eſt ſemper. * Cinerem tanquam panem
manductabam, & potum meum cum fletu miſcebam. *
Lavabo per ſingulas noctes lectum meum, lacrymis meis
ſratum meum rigabo.**X Igitur ſeriò pœnitere eſt
toto corde ſemper dolere: Eſt, peccata hor-
rere, odiſſe, deteſtari ſuper omnia: Seriò pœ-
nitere eſt pecéata non iterare; illa in ſe ul-
ciſci, caſtigare, ac funditùs delere. Seriò a-
go, quando ulcere putrido laborans non mo=
dòô emplaſtra, ſed & ferrum & ignem admitto,
nihilque non mediorum ſolicité conquiro, ut
ſanitati plenè reſtituar. Num ſic pariter ago,
cúùm animæ ulcera ſunt ſananda? Seriò ago,
quando è lethali morbo convaleſcens, cauté
ambulo, nocitura vito, profutura eligo, ne in
malum recèns depulſum denuo incurram. I-
demne facio, ne in morbos animæ reincidam?
Serio ago, cùm in periculo conſtitutus per-
dendi ſummam capitalem aliquot millium, ni-
hil non induſtriarum exero, ne pereat pecu-
nia, quam ad uſus meos alicujus eſſe momen-
ti reputo. Sicne autem procedo, cùm jactu-
ra gratiæ vel ſarcienda eſt, vel avertenda?
II4 Mo-⸗
* Pſal. f90. * Pſal. 101. *XX Pſal. 6. 7-

312 Pœnitentia Sacerdotis

Modum itaque agendi ſeriò in ſæcularibus &
corporeis haud dubiè teneo, ſanctéque obſer-
vo. Cur autem in rebus Spiritůs; in nego-

tio ſalutis, præſertim Pœnitentiæ, non parſter

ago ſeriò? An quia majoris apud me ſunt ter-
reſtres nugæ, quàm Virtus, Gratia, Coœlum,
Sanéctitas? Sed numquid non eſt hæc inſanti-

lis, petulans, ſtupida, cœca, temeraria cum

DEO ac Divinis ludendi, & nugandi ratio?
Omnem curam impendere nugis, & modicis-
ſimam rebus æternis? Seriò dolere, pœnitere,
cavere, vigilare didici poſt jacturam tempo-
ralem, cui vel negligentia quædam occaſio-
nem præbuit, aut quam fures nocturni fors
attulerint: novi tunc reparare damnum cura
magis vigili, ſuperfluorum cordata reſciſſione,

commodorum dimiſſione, accurata inſpectio-

ne, ac meliori deinceps adminiſtratione. Cum
verò poſt peccatum, poſt jacturam gratiæ
(heu, qualem jacturam!) ſeriò dolendum, pœ-
nitendum, cavendum, vigilandum eſſet, lan-
guent omnia, acſi de re nihili tunc ageretur.
Quæſo, ubi fides, ubi ratio, ubi ſana mens?
Non eſt hoc in ſalutis negotio ludere, nugari,
& jocari? Ut ſim ſeriò ac verè pœnitens, ut
damna per peccatum acceptæ plene ſarciam;

ut ſuper nivem dealbatus Numini placeam, in-
ter Sanctos locum habeam, debita expungam,
merita cumulem, virtutes colam &c. plus non
requiritur, imò tantum non exigitur, quantum
ro ſarciendo temporali damno lubens & vo-
ens ſponte ſubeo: Et conqueri auſim, peti à
, me

dhun
pomnunt
nton

I

l0 .

1

a onſu
Ues on
Pohunt Ne
Pveonlnn
n ber en
l ann
es te 0
N dr

Uincheen
MuNN
ſachnen
Whntſeni
aſnett
Aitſcias!
entoran
ofle
no,
Mn,

41 5.

ſerllahe
dene E.

l

Muntenn.
n ie⸗

Noni
Doctin 1045

end kin
ion?

Examen II. 313

me nimiuùm? Heu! pro terra, pro corpore ni-
hil eſt nimium; ſuperantur omnia: Verùm
pro anima, pro virtute, pro ſanctitate gravia
ſunt omnia; ſuperatur nihil, horrenturque dif-
ficultates minimæ, ubi ex adverſo in nugis vin-
cuntur difficultates maximæ. O pudor! O
inſania! O cœcca in rebus ſalutis jocandi &
nugandi libido! Ubi nunc excuſatio mea, quòd
ſeriò non ſum pœnitens? En! pro reparandis
nugis poſſum, quæ pro reparanda gratia non
poſſum! Meliùs dicam: Nugas amo & æſtimo;
hinc nullum pro iis laborem ſubterfugio: Gra-
tiam nec amo, nec æſtimo; hinc vel levem
pro illa conatum horreo. Sed quò tandem
ſic res meæ deſinent? Sacerdos ſum: pecca-
tum Sacerdotale grande eſt nimis: Acriori li-
xivio eget, quàm peccatum Laici; Et cur ofſ-
citanter ago, quaſi pœnitentia non egerem?
Aut fortè ab illa communi lege ſolus eximar:
Niſi pœnitentiam egeritis, ſimul omnes peribitis? *
Certê exemptas ſe minime putant animæ ſan-
tæ & innocentes: Quo ergo titulo nitetur
mea exemptio? Ipſe [Eſus Chriſtus Dominus
meus, innocens, ſanctus, impollutus rigidiſſi-
mam pœnitentiam pro peccatis meis toto vi-
tæ tempore egit: Et mihi peccatori licebit ſe-
Ctari delicias?
Convertor ad Te in toto corde meo, JESII
Rex & Magiſter pœnitentium! Convertor ad
Te in jejunio, in fletu, & planctu non pro
meis tantùm, ſed etiam pro peccatis populi!
U 5 Cum
* Luc. 13.

314 Pœnitentia Sacerdotis

Cum peœnitente Magdalena multum diligam,
ut peccatorum & pœnarum multitudinein a-
mando deleam. Sis ob Bonitatem tuam æter-
nùm benedictus, quâà peccatori viam pœni-
tentiæ facilem & jucundam aperis! Te mo-
& diligam, & in tua Charitate ferveam, om-
nibus numeris erit abſoluta Sacerdotalis pœ-
nitentia. Hoc ſuaviſſimum pœnitentiæ genus
num rejicere potero? Væ! æternum væ, ſi
rejicio!

Meditatio IWV.

Pœnitentiæ Sacerdotalis Unctio.

Remittuntur ei peccata multa, quoniam dilexit mul-
X
tüm, Luc. 7. 47.

DUkiores eſſe lacrymas pœnitentium ſuper

gaudia theatrorum, dudum pronuntiavit

Magnus Auguſtinus. Spinis equidem horret
Pœnitentiæ ſemita; Verù⅛ͤm & floribus, quin
& frucëctibus ſuaviſſimis abundat. Eſt illa vide-
licet ſurculus nobiliſſimus perfectæ charitatis,
unde nil niſi jucundum germinare poteſt. I. Fa-
cilis igitur eſt pœnitentia in charitate funda-
ta. II. Jucunda etiam eſt, omnemque hor-
rorem exuit, ubi charitas illam ordinaverit.

Punbtum I.

Qui amat, non laborat, vetus eſt apud Sa-
Bicnres Oraculum, tum experientia innegabi-
i

„Cuùm ipſa rei veritate ſolidiſſimè nixum. Pro-
fanus

eon ma
hint
cer r n
Cent Hon
irn kai
uun hen
Kocod
utes d
DO
Rcdein
Cdemion

1
.
1

M Aian

Clet. Nor
taes,d
Nemmed
Umntähn.
Chm.
In Kihen
Aann an
1 llning
Uc mminn
en eſe
Aaptni)
ny
Eunt
igſis,
es cnl
Mernbro
Aerricca
lor

1.
. ln.

1

lim di
lttcite,
en tuume
wem N.

ers! Neun

eſeneamn
Nterioritn
ententzen
Temmnel

,

ſan Alert ⸗

ſentumſhe
Nronpnnt
guiten Non
forbhid u
tilane
Cr Crus
ehotel,
nitue in⸗
Thenclein
Crnuren.

Meditatio IVU. 315

fanus amor quas non difficultates ſuperat? imò
vel ipſum difficultatis nomen ignorat. Amor
ſacer quæ non miracula patrat? Què is non
adegit beatorum Pœnitentium turbas magna-
nimas! Facilè ipſis erat, Charitate Magiſtra,
mundum ſpernere, ſenſus domare, corpus in
officio continere, & caſtigare: Facilè erat cu-
piditates frœnare, voluptatibus carere, ſoli-
que DEO mentem illibatam conſecrando, ſo-
lis cœleſtibus delectari. Non laboravit Mag-
dalena in tricennali pœnitentia, utut rigidiſſi-
ma, quia amavit. Non laboravit Petrus, quia
dilexit. Non laborârunt tot ſancti nemorum
cultores, & rigoris magnanimi Profeſſores ſi-

ne numero, quoniam igne nobiliſſimo ſuccen-

ſi ardebant.
Quid, amabèò, faciliùs: an pœnas peccato-
rum ibi luere, an hic per obvia quæque ex-
pungere? Tbi erit una hora gravior in pœna, quam
bic centum anni in amariſſima & graviſſima pœniten-
tia. * Unanimis Patrum & Doctorum ſenten-
tia eſt, minimam in flammis illis purgantibus
pœnam eſſe multò acerbiorem, quàm quid-
quid cogitari poſſit tormentorum, dolorum,
ſuppliciorum, etſi omnia in cumulum unum
congerantur: Colica, artritis, calculus, dolo-
res capitis, aurium, dentium, oculorum &c.
ſectiones, cataſtæ, laminæ ardentes, faces, ver-
bera, membrorum violentæ diſtractiones &c.
quàm terrifica ſunt hæc, ſi vel nominentur!
Quam ſupra modum dolorifera, ſi in unum
homi-
*Remp. lI. 1. C. 24.

316 Paæmitentia Sacerdotis
hominem ſimul & ſemel irruerint univerſa,
non ad unum alterúmve diem, ſed per aunnos
& ſæcula! Quis niſi imprudens & fatuus di-
cat, durum eſſe jejunium, difficilem abſtinen-
tiam, arduam orationem &c. quibus alacriter
piéque exercitis & incendia i la funeſtiſſima
extinguantur, & ſupplicia graviſſima rediman-
tur? Cui nii ſtulto in mentem veniat, du-
rum eſſe, debitum centum millium obolé diſ-
ſolvere? Unàâ horulà modò plus ago, quàâm à
morte annô integrô: fervens Oratio, Virtu-
tis exercitium, opus Charitatis, quin & pium
deſiderium; minutiſſima quæque nunc in im-
menſum proficiunt: dant gloriam DEO, au-
ent meritum, lucrantur præmium, & pœnas
exſolvunt; ubi duriſſima vitæ alterius ſuppli-
cia ſine merito, ſine præmio, absque ſolatio,
contracta debita nonniſi per longiſſima anno-
rum ſpatia pedetentim eluunt. Quid ego
nunc velim? Præſtaâtne difficilem hanc ſoſu-
tionem operiri; an brevem & facillimam ſta-
tim dare? Hen, quanta cœεcitas! Annos 60.
vel 7o. in terris ad ſummum vivo, & anno-
rum 200. vel 300. incendia compono! En!
egregius vitæ Sacerdotalis fervor extinguet
omnia, reparabit omnia, mitigabit omnia;
Juin & jucunda reddet omnia. Quid ve-
1m ?

Sanctæ Charitatis fervor toto ſtudio accenditur per
conſiderationem Divinæ Bonitatis, modum ſatisfacien-

di tam facilem benignò offerentis. Deſignantur jam
nunc

leni
16.

nemek

ulul i

uuls wus.

Aennle Ee

no, A

cuncics
Donco e
12 MWei d
Alic
ſenu (

mul tke
Nneun
be an

kumiin

herage
piola

. 6

int innet
ſd Der n
3 komz;

en derin 4
ion cbeter

N D0.
, Knn
Ueigſon.
Klle llto
ihman⸗
„(is e
D bane

Gellinumr
81 AMo

o, Can
t elingel
nbit onmu
. E1

MWeditatio IV. 2317
nunc beati fervoris tempora, occaſiones, & exerci-

tia &c.
Punllum II.

Jugum Pœnitentiæ ſuave eſt amanti; jucun-
dum animæ ferventi. Cum Chriſto portare
conceditur jugum ſuave & onus leve. Ipſe
Sodalis tuus, & Frater, & Amicus eſt: IIIe
exemplo te animat, auxilio confortat, dirigir
conlſilio, allicit præmio, recreat conſortio, quid
jucundius? Aut malim fortaſſis gaudere cum
mundo de nugis; de quisquiliis? O ſi Aſce-
tæ& aurei dictum cœleſte caperem! Eſe cum
IEſu dulcis eſt Paradiſus: eſſe ſine 7Eſu gravis eſt
infernus.* Quantus hic later ſapientiæ the-
ſaurus! Efle cum Eſu, vigilare cum Eſu,
orare cum JEſu, pati cum Eſu, operari cum
JEſu &c. dulcis eſt Paradiſus: Hic robur, hic
gaudium, hic ſanctitas, hic beatitudo. O ter
felix & jucundum pœnitentiæ genus, cum nul-
la ſæculi voluptate commutandum! O ſa-
crum ſilentium, ſolitudo, meditatio, lectio,
ſancta operatio theſauri hujus inæſtimabilis
certiſſimi cuſtodes, quantum amo vos! Gar-
rulitas, mundana ſocietas, curæ inanes, otium,
languor, felicitatis meæ hoſtes jurati, quàm
horreo vos!
Quòd ſi verò quotidianum ſacrificium in
ſpiritu humilitatis, & in animo contrito fer-
venter peragerem, quàm Iæta, quaàm certa,
quàm copioſa hæc foret Pœnitentia! Si dolor
* Kemp. l. 2. 6. 5

7

318 Pœnitentia Sacerdotis

& amor hic omnia regerent, omnia ordina-
rent, poſsétne remanere quidpiam in altero
mundo exſolvendum? Planè non poſſet. Hic
præſtarem quotidie ſatisfactiones infinitas, pro
me, pro aliis, pro amicis, pro inimicis, proto-
to mundo. Hoc ſacroſanctum Sacrificium,
omnis Pœnitentiæ felix compendium, ſupple-
ret omnia; me ſuper nivem dealbaret, dita-
ret, ornaret, recrearet. Sed eheu! turpiſſi-
mo languore, negligentia, torpore in venenum
Converto vitale pharmacum, & unde ſolvere
debita oportuit, inde contracta in imenſum au-
eo! Sic autem pergere juvabit? Melius poſt-
hac felicitati meæ conſultum eo. Scio, quàm
ſim delicatus, quàm parum ad rigores Pœni-
tentiæ factus: Scio, quid faciam; Genus Poœ-
nitentiæ multò jucundiſſimum utraque manu
amplector. Auguſtiſſimum Sacrificium exqui-
Gte præparatus, mundatus, ornatus, ſacris de-
ſideriis incenſus, fervore Evchariſtico inflam-
matus conficere quotidie ſatagam, cum decen-
tia, cum pietate, cum gravitate &c. Nihil
dubius, quin hic omni benedictione ſpirituali,
& gratiâ repleamur, per Eundem Chriſtum Do-
minum noſtrum, Amen. *

Huic theſauro facillimæ, & jucundiſſime pœniten-
tiæ inexhauſto ulterius conſiderando inhæretur, & vo⸗
luntas ad eo rite utendum ſtimulatur.

Dies
* Canon Miſſæ.

Genrs
6

De S
1 I

Dorta
eln
litor u
W i
Prt,n
nd
n
Nre huen
9 1
n
1Arn
pati imn

6

Oonidt
püim in e
on poſte .
eg ininitun
inies ne
mn ekiicn
kndom ſe
hGelbuetr
dhenle.
ſoreinſten
GEunte inn
inifenlon
1) Mlisot.
) Kin
tenrs en⸗
Nj Cenube⸗
nunngenu
Ginciumene
Unns herist⸗
anikeo intr⸗
n eunce⸗
e . N
rone Pirine
hChritund

en0N*
6

Den

Conſideratio IIE. 319

Dies II.

Sacerdos in Sacramento pœnitens.
Conſideratio II.

De Sacramento Pœnitentiæ.

Olus JEſus Chriſtus Dominus noſter au-
thoritate propria peccata dimittit, quæ
poteſtas uni DEO convenit. Quis poteſt
dimittere peccata, niſi ſolus DEus? † =

I. Solus ille cordis humani vulnera ſanare
poteſt, qui cordis hujus intima perveſtigat.
Porro ad Sapientiam increatam pertinet hæc
notitia, quæ & fecit cor noſtrum, & illi quo-
que reparando una ſufficit. Homo enim videt
ea, quæ parent; DEus autem intuetur cor. ** Om-
nia nuda & aperta ſunt oculis Ejus. FKX

II. Ad remiſſionem peccatorum requiritur
potentia infinita; cùm enim peccatum inter
mala omnia ſit unicum, quod maximè infinitu-
dini propinquat, vel eandem involvit, quia
lædit Majeſtatem infinitam: quia hominem
exuit bono infinito: quia diſtantia peccatum
inter & gratiam quodammodo eſt infinita;
unde ex hoc peccati furvo nihilo emergere
nemo poteſt, niſi eum omnipotens Domini
brachium ex hac abyſſo liberârit. Mirare po-
tentiam, qua Omnipotens Dominus ulcus pu-
tridum
* Luac. I. 25. ** 1. Reg, 16. WEV Hebr.4.130.

320 Paænitentia Sacerdotis

tridum ac lethale momento ſanat: qua omnis
fœculentiæ ſentinam in ictu oculi exhaurit:
qua mortem animæ præ illa corporis multè
horribiliorem, momento citiùs pellit, eique
vitam gratiæ novam, vegetam, non amabilem
minùs, quàm admirabilem ſubſtituit. Quis
mihi eädem horâ exſcindet ſylvam integram,
beſtiarum habitaculum, & in Paradiſum vo-
luptatis commutabit? Præſtat hoc Divina Om-
nipotentia in Pœnitentiæ Sacramento. Quis
montes auferet, abyſſos implebit, vincula fer-
rea difrumpet, portas æreas confringet? Di-
vina Omnipotentia hæc facit, dum juſtificat
peccatorem. Magna opera Domini! Fecit poten-
tiam in brachio ſuo!
III. Remiſſio peccatorum Bonitatem quoque
exigit infinitam. Pietatis ac Bonitatis immen-
ſæ opus eſt Eſu Chriſti ſanguis: Hic ſolus
emundat noſtra delicta. UIti ſolus DElIS
peccata dimittit, ità ſolus Homo-DEIS pec-
catorum veniam ex æquo mereri poteſt. Ipſe
eſt, in quo habemus redemptionem per ſanguinem
ipſius, ſecundum divitias gratiæ ejus, quæ abundavit
in nobis.* Dedit ſemetipſum pro nobis (Et quan-
ta bonitate dedit!) at nos redimeret ab omni ini-
quitate, & mundaret ſibi populum acceptabilem, ſecta-
toem bonorum operum. ** Dilexit nos, & lavit nos
2 geccatis noſtris in ſanguine ſuo. * Ipſe eſt pro-
bitiatio pro peccatis noſtris; non pro noſtris autem
tantùm, ſed etiam pro totius mundi. Xh Si enim
. ſanguis
* Epheſ. 1. 7. * Tit. 2. 14. *X. Abpo. 1. J⸗
VVXV 1. Joan, 2. 2.

gilin
hiute /n
¹ nlr a
ctlſnis
a M int⸗
ur d
, ANadr
Netetl denn
Cun dore
orengue
Reit aia
4 MG
nil in n
Unen nne
Minimr n
(Antelcen
Uug, 1
Aunrir
n Wi
nn ufn
unnlln
Memguto

Otmne

Ihe
riin
molit,
Atuen
1. 9. 1 3
4 ſe le

4

: N
ori
on Mdie
lini
—C
Nminter
n Deudlen.
thoeranr.
Ws.
hkine.

ii hre⸗

en e
Nimisinme-
s D
o.Dlo⸗
inget
1 in
glu AARI

,

ℳ l.

Conſideratio III. 221

ſanguis hircorum & taurorum, & cinis vitulæ aſperſus,
inquinatos ſanctißcat ad emundationem carnis: Quan-
14 magis ſanguis Chriſti, qui per Spiritum Sandtum
ſemetipſum obtulit immaculatum DEO, emundabit
conſcientiam noſtram ab operibus mortuis ad ſervien-
dum DEO viventi?* Magnus ægrotus homo
peccator! Sed & Magnus Medicus DEIIS. Ho-
mo Salvator! Quàâm pertinax morbus, cui
mederi nemo poſſit, niſi ſanguis Redemptoris!
Quàm potens medicina, quæ morbos omnes,
mortémque ipſam radicitus tollit, ùt primùm
fuerit applicata! Verè non eſt in alio aliquo ſa-
lus. Nec enim aliud nomen eſt ſub cœlo datum ho-
minibus, in quo oporteat nos ſalvos fieri. ** Hanc
ſalutem, hanc medicinam volentibus maxima
benignitate impendit: cumque aliàs ægroti
quærere ſoleant Medicum, Ipſe ſuos quærit æ-
grotos; ad pharmacum ſumendum, ad ſub-
eundum balneum in ſanguine ſuo paratum in-
vitat, allicit, hortatur. Conwertimini ad me in
toto corde veſtro. ** Solicitè quærit oviculam

errantem piiſſimus Paſtor, & inventam hume-

ris cum gaudio imponit. Paterne amplexatur
redeuntem Prodigum amantiſſimus enitor.
Hoſtem ſuum, rebellem, contemptorem in gra-
tiam denuo recipit miſericors & Miſerator Do-
minus.
IV. Iſthæc peccata dimittendi poteſtas Mag-
num Pontificem noſtrum Eſum Chriſtum mi-
rificè extollit, & magnifice ornat: Quòd ve-
rò poteſtatem hanc tantam ad Sacerdotes quo-
* Hebr. 9. 13. ** Act. 4. 12. **r jJoel. 2.
R. P. Dufrene Exercitia. X que

322 Pœnitentia Sacerdotis

que extendat, nunquam ſatis mirabimur. Hos
elegit Sacramenti Pœnitentiæ Adminiſtros, ſi-
bique ſubſtituit, ut vel abſolverent peccatores
Gnitentes, aut pervicaces ligarent. Quis
igitur Vicario nomine ulcera ſanat, aufert
morbos, ipsmque mortem diriſſimam pellit?
Quis ſentinas exhaurit, aſpera complanat, de-
ſerta in hortos deliciarum commutat, niſi Sa-
cerdos Miniſter Eſu Chriſti? Hic vincula rum-

pit, catenas diſſolvit, carceres aperit, vinctos-

educit: Et quo medio hæc miracula patrat?
Tribus voculis, Ego te abſolvo, ſed in Eſu Chri-
ſti ſanguine vim habentibus. Hæc grandis
medicina, omni pretio ſuperior, omni virtute
potentior: Pharmacum inæſtimabile, vivificum,
omnipotens in tuis verſatur manibus, Sacer-
dos Altiſſimi! Grandis honor, ſed grande pondus
iſtius eſt honoris. Durum quippe eſt, ut qui neſcis
tenere moderamina vitæ ſuæ, Judex ſiat alienæg.“ Vult
Dominus plurimum poſſe Diſcipulos ſuos: Vult à ſer-
vulis ſuis ea ſieri in nomine ſuo, quæ faciebat ipſe
poſitus in terris.** Qua pietate, qua reverentia,
charitate, puritate, humilitate tractandum erit
cœleſte remedium!
V. Magnus Medicus noſter, exclamat D. Am-
broſius, ** & magna Ejus medicina! Mag-
nus Medicus, qui prompte, ſecurè ac blandé
ſanat morbos omnes, quantumvis lethales, per-
tinaces, ac deſperatos: Magna ejus Medicina,
quæ prodigio mirabili vitam ipſam vel centies
AJehper-
* Hom. 26. in Evang. " §. Ambroſ. l. 1. de Pœ-
Nit. . 2. *F L., de Elia c. 20.

nüß
jrs d
ilaru
fummdln
Honmmnge
EXN,
zenie,don
Ee Derd un
ilſro Auni
Cuſed er
Eungnintne
le i

Tiiktken
nmni,

l:i
linre
zage
AIöm,
in iſutten
Uoimniret
Kehelgtlin
unmn, g
tnr oſrei
lenane
l becce

lije,

ntinn
Cöninihrt
ent erenn
gerent, (
lintt, M
iſinan
Cnhlannt
umntat ni
Horimun.
3cetihit⸗
ninol un
Ni AC.
ke ganß
,Cnni titute
eprhicon,
Ubs,Ner
4lganeſgt
r G
1u. i
: Vr /.
1e id
ueſetenn
ncumen

umat
lcimnt M.
e n
8letuee
enlein
Vltrnis

leſee

Arbk

Conſideratio III. 323

deperditam, centies reſtituit! Magna profectè
medicina, quæ tot myriades ſanctorum Pœni-
tentium orco eripuit, Cœléque inſeruit! Mag-
na in ſe, quia pretium continet impretiabile,
lacrymas, ſudores. dolores, Sanguinem Salva-
toris: Magna in effectu, quia demones pellit,
peccatum tollit, gratiam revocat, animas emun-
dat, omnique pulchritudine ornat. Si quæ-
ratur ex me, ubinam DEuIsS maxima ſuæ Sa-
pientiæ, Bonitatis & Potentiæ miracula patra-
re ſoleat, nihil hæſitans reſpondebo, in Sacra-
tiſſimo Pœnitentiæ Tribunali id contingere.
Quis verò capiat miraculorum hoc in gene-
re magnitudinem? Quis enumeret multſtudi-
nem? IIle capiet, qui tria noverit: Quid ſit
peccatun; Quid anima; Quid gratia? Sed quo-
tus quisque eſt, qui hæc intelligat? Si capio,
quid ſit peccatum, ſtupens admirabor virtutem
Sacramenti, quod eliminat monſtrum hoc a-
vernale: Si capio, quid ſit gratia, quam pec-
cato ſubſtituit Sacramentum: Si intelligo, quid
ſit anima, in qua fiunt hæc prodigia, non po-
tero ſatis mirari Magna Opera Domini, exquiſita
in omnes voluntates Ejus. *
VI. Maximi refert, Sacerdotem in his noti-
tiis eſſe verſatiſſimum, ut æſtimare nôrit Sa-
cramentum, quod & ipſe frequenter ſuſecipit,
& aliis ex ofhicio impendit. Quid igitur eſt
peccatum, infelix ille terminus à quo, unde ani-
ma per Sacramentum purgata feliciſſime re-
cedit? 1I. Peccatum eſt malitiæ ſecundum quid

X 2 infi-
* Pſal. 110.

324 Pœnitentia Sacerdotis

infinitæ, & malum ſuperioris Ordinis ad om-
nes pœsnas poſſibiles; ad omnia merita poſſi-
bilia, ita ut nulla creatura ſeorſim, neque om-
nes ſimul ſumptæ poſſint pro uno ad æqualita-
tem ſatisfacere, damna ejus reparare, pro illo
ſatis dolere, niſi ſolus DEUS. 2. Pejus eſt om-
ni malo naturæ, omni ſentina fœculentius,
omni fœditate horribilius. 3. Tam ſœdum,
ut ejus intuitu DEUS, & Sancti cohorreſcant.
4. DEum ligat, ne benefaciat. 5. Eſt velut
carnifex, qui in ſanguine Chriſti manus lavat.
6. Eſf gladius, qui cor DEl transverberat. 7.
Malum tam enorme, quo deterius non eſt in
toto inferno. 8. Res eſt ita horrida, ut coα;=
lum & ſidera propter hoc monſtrum extingui
deberent. 9. Eſt veluti flagellum & fuſtis, quo
peccator DEum à ſe abigit, tanquam vile ani-
mal. 10. Eſt ulcus, quod ſolo Chriſti ſan-
guine curari poteſt. II. Debitum, quod nec
Sancti, nec Angeli exſolvere poſſunt. 12. Eſt
eſtis animæ. 13. Eſt pejus, quàm tractare
Chriſtum peſſimé, aut occidere. 14. Tentat
DEum, quantum in ſe eſt, & medio tollere.
15. Tam malum, ut in comparatione illius alia
mala in malorum numero non ſint habenda.
16. Serpentem, bufonem, draconem, baſiliſ-
cum, & ſi quid horribilius potes, imaginare:
innocua hæc ſunt, ſi cum peccato conferas.
17. Sordes purulentas, tabem, ſaniem, fœto-
rem, ſexcenta alia animo effinge noxia, foeda,
execranda, nec dubites, à peccati malitia, fœ-
ditate, ſpurcitia te diſtare amplius, een
Uter

ſerCin
or
ola0n
Driirzdn
miyDeem⸗
rte, hen
tCaomms.
nunh,
n. ſ. n
Melninn 5.
uln.
Nen non.
Imtien ore

unm dae,

Gkninn

ſh Uget
unhli
Annumrn D
umgno
Uumenti
Umiin
nin

.

Miil
ln M
wal eh
0Aare, Nl
1 Deſes D
un ſeellers
impmhr
öſebbenn,
7is Noret
nie lr ⸗
Wum 4
o Cidi kr
ſunglatt
OH.
guun Mact
. I1 len
ione Nitl
lut blhenl
rcoen, u⸗
D
ecea⸗ is
Hre
ei Anuſt
in gun

Conſideratio III. 32 5

diſtet Cœlum ab inferno, & Angelus à dia-
bolo &c.
Quid eſt Gratia Eſu Chriſti, quam parit
Pœnitentiæ Sacramentum? 1. Eſt Purpura, Co-
rona, Diadema Regium. 2. Stola candida,
ſpecioſa, ſplendida: Veſtis nuptialis decora,
pretioſa nimis. 3. Eſt margarita nullo pretio
adæquanda. 4. Divinæ reddit conſortes na-
turæ. F. Jus certum tribuit ad hæreditatem
æternam. 6. Adoptionem Filiorum perfectam
fundat. 7. Pacem affert, quæ exſuperat om-
nem ſenſum. 8. Hominem toti Cœlo reddit

amabilem, orco terribilem. 9. Kesnum DEI

in corde ſtabilit. 10. Omnium colligit orna-
menta virtutum. 11. Angelis facit æqua-
lem. Iz. Lux eſt amœniſlima. 13. Theſau-
rus quodammodo infinitus. 14. Species, de-
cor, pulchritudo, magnificentia opus Ejus. I5.
Eſt pretium ſanguinis Eſu Chriſti. Quâm va-
ſta vel in hoc uno meditandi materia! Et hanc
ſacratiſſimam qualitatem, deſtructôò peccatô,
in animam inducit magnum Pœnitentiæ Sacra-
mentum.
Quid eſt anima? I. Subſtantia ſpiritualis, im=
mortalis, Angelorum æmula, DEl capax. 2.
Creatura noblliſſima, mundi Domina, ſupero-
pera manuum Domini conſtituta. 3. Empta
Prtvie magno. 4. DEI Filia, Spiritûs Sancti
abitaculum, Sponſa Salvatoris, ſi tamen gra-
tiæ ornamentis non deſtituta. y. Anima bo-
na eſt Paradiſus voluptatis, Sanétorum Socia,
Regina, Amica, Formoſa, Dilecta, Regi Regum
X 32 Eſu

26 Peœnitentia Sacerdotis

Eſu Chriſto chariſſima, toti mundo, totique
Cœlo venerabilis &c. En, Sacerdos DEl,
qualis eſſe debeat, & qualis eſſe poſſit per Sa-
cramentum Pœnitent æ anima tua! En! qua-
les ſint animæ hoc ſanctiſſimo lavacro à te mun-
datæ. Vide, quid mereatur anima tua; quid
exigant animæ nobiles tibi commiſlæ? Sedu-
lò conſidera, quantum tibi & aliis prodeſſe,
quantum obeſie valeas, ſi hoc ſacroſanctum
balneum bene aut malè ſulſcipias: bene aut
maleè adminiſtres. Perpende ſeriò, quanti fa-
cere te oporteat hoc Sacramentum: Quantum
deſudare meritò debeas, ut tollatur peccatum,
monſtrum immane, quod deſtruit, mactat, &
perdit omnia; virtutes, animam, merita, gra-
tiam, tempus, æternitatem: ut recuperetur
gratia, cum qua denuo reflorent omnia: ut a-
nimæ ſalventur, & mundentur, quas amat
Dominus tuus, quas redemit, & ſolicitéè quæ-
rit. .
VII. O igitur magnum & mirabile Sacra-
mentum, in ſanguine Eſu Chriſti præpara-
tum: Fons vitæ, Medicina ſalutis, Porta gra-
tiæ, peccati excidium, animarum Aſylum, ma-
lorum finis, & omnis boni principium! Felix
pœnitentia, quæ non miracula patras! Quàm
ſtupendas mutationes efficis! Perdita recu-
peras, vitiata reſtauras, mortua vivificas, re-
ſtituis univerſa. Felix Pœnitentia! tu DEum
concilias, debita expungis, mentem exornas,
merita cumulas, pacem donas, gloriam mul-
tiplicas. Ter felix Pœnitentia, quæ peccato-
res

aErlen

el 0 V
0Crde

Nello bel

Di Crrar
n. h
,
muumni
en Kon
N e u

eiir

n⸗
aſen,
nlteia
amne
gul
. i
b A
Inde e⸗

undo i⸗
e:0s 0
holit e
ul In 1
nutoitenn
inatuzti
nnie
Llisu
N lanhtn
piu: ben
N, gid⸗
, Cunnm
r elammn
inadn
Pmentn r⸗
t retheten

tCrn: u.

1, n 4
Ellcte

inble Aen
riti wepr⸗
iePorug⸗
Chim!

Meditatio V. 327

res effcit ſanctos, coronas nectit, palmas ma-
nibus inſerit, & gratiæ triumphos glorioseè ad-
ornat! Eſu Salvator perditorum, Dux erran-
tium, ſpes & forma pœnitentium, quâm pius
& potens es, dum facis mirabilia in ſacratiſſi-
mo tui ſanguinis Lavacro! Quis det amare
pietatem, æſtimare potentiam, magnificare
gratiam, & milericordiæ tuæ prodigia cele-
brare! O Virtus! O pretium! O ſanguis!
O Gratia JEſu Chkfiſti!

Meditatio V.

Sacerdos Poœnitentiæ Sacramentum ſuſci-
piens.
Dixi: Confitebor adversùm me injuſtitiam meam Do-
mino: Et tu remiſiſti impietatem peccati mei.

Pſal. 31. F.

N omnibus operibus tuis præcellens eſto, monet Sa-
piens. Ad omnes, qui DEO ſerviunt, per-
tinet grande monitum. Quid verò aget Sa-
cerdos DEI Miniſter, Electus ex millibus, Fra-
ter, Amicus, quem conſtituit Dominus ſuper
familiam ſuam; Cui corporis & ſanguinis ſui
ſacra Myſteria credidit, dum opus peragit in
ſe maximum; ſibi utiliſſimum, planéque ne-
ceſſarium, quale eſt Sacramenti Pœnitentiæ
frequens & pia ſuſceptio? Magna ſit oportet
Sacerdotis Altari quotidie propinquantis pu-
ritas: Unde verò hanc derivabit felicius, niſi
à pretioſo Eſu Chriſti ſanguine, quo ſuper ni-
X 4 vem

328 Pœnitentia Sacerdotis
vem dealbatus, in ſacroſancto Pœnitentiæ bal-
neo exquiſit mundetur. Duo autem ad hoc
ſunt neceſſaria: primo, ex parte Sacerdotis
doloroſa Confeſſio: Confitebor awersum me in-
juſtitiam meam Domino. Secundè, ex parte DEI
plena remiſſio: Et tu reiniſiſti impietatem peccati
mei.

Punltum I.

In ſpiritu humilitatis & in animo contrito
unusquisque Fidelium dicere jubetur peccata
ſua, ut mundetur: Quid Sacerdotem agere
conveniet, à quo ſumma conſcientiæ puritas
exigitur? Statüs ſanctiſſimi celſitudo, Divina
Myſteria, Corpus Dominicum, acceſſus ad ſu-
premam Majeſtatem perpetuus, Sacrorum Diſ-

Penlrio⸗ & horum ſimilia quid non munditiei

ectiſſimæ requirunt? Aquàâ limpidâ, ùt olim

oſtenſum Divo Aſſiſiati, puriorem decet eſſe

animum Sacerdotis. Quid ſi in veſte ſordida
Regi ſuo adſtare auſit Miniſter intimus, arca-
norum arbiter, præ cæteris in aula dilectus,
& honoratus? Quàm graviter impinget homo
ingratus, irreverens, temerarius? Quid veròô
Sacerdos, nonniſi purulentas animi fœces ante
DEUM continuò afferens? Peccata Sacerdo-
tis ob Stats Eminentiam, ob Vocationis in-
ſignem gratiam, ob beneficia ſingularia, ob
media ampliora, & ob muneris ſui graviſſimas
obligationes ſunt graviora: Poteritne his e-
luendis ſufficere Confeſſio lurida, obiter facta,
quæ nec ſit humilis, nec doloroſa? In ſpirien
umi-

mluis
bn e
nm ie
Glüßln el
titento;
11 I mun
(urtae Ne
denleer
Me ſclo vo
Iudn (n
FTunitrprn
0 auan
UN m
Minna
izzem
ummr
Armmen
m hi

4 mun ſli

1Augtil
llhritl
Cnnithor
i Iol
en hore
Et me
Witern
Merem

1

Cnteniig.
altenai
fte acent
Averun x;
anell
ninen

1

Aid ort
henn uun
nren ger
ſenne iu
Smde Dinnn
eſun N.
onun D.
Nn onate
mii ircii
en becet et
nvele ſond
itimus Ar⸗
ila Aletts
npinethen
8 ( ſen
i es
Nnn Nnt
Tetuh⸗
Ggli,
li ind
heen⸗
NMer tacde,
8 her
.

Meditatio V. 229

humilitatis, & in animo contrito ſubjiciat cla-
vibus peccata ſua Sacerdos: In ſpiritu humili-
tatis, ſeipſum tanquam peccatorem, ſervum
nequam, diſpenſatorem infidelem, hominem
præ cæteéris ingularirer ingratum, iniquum, &
malitioſlum deſpiciendo; coram ſacro Judice
confundendo; nihil palliando, nihil excuſan-
do. In animo contrito, amariſſime dolendo, &
Charitate Magiſtra, irreverentias in ratitudi-
nes, negligentias, tepores Sacerdotales, & vel
hoc ſolo nomine ſummè execrabiles, deplo-
rando. Quanta confuſionis abjectiſſimæ, ac
humilitatis profundiſſimæ materia, Sacerdotem
à DEO exaltatum, gratiis maximè ornatum,
inter amicos habitum; poſt beneficia tanta,
poſt favores innumeros; ob rem nihili, in Ma-
jeſtatis æternæ obſequio fuiſſe negligentem!
Quantum aggravatur undequaque vel una
hujusmodi prævaricatio, quam inter leviores
paſſim numeramus! Confitebor adversuùm me in-
Iuſtitiam meam Domino: Inſigni huic reo non
Parcam: operiatur confuſione: erubeſcat ſer-
vus nequam, filius degener, & ad infimarum
ſordium quisquilias delapſus e ſumma nobili-
tate IEſu Chriſti ſocius, præ Angelis honora-
tus! Confitebor tantam iniquitatem in amari-
tudine anime meæx. Dicam Domino: Heu!
quid feci? Tu, DEus, enutriſti & exaltſti me;
ego autem ſprevi Te! Miſericordia tua mag-
na reſpexit me: gratiis undique vallaâſti me,
ſuſcitans à terra inopem, & de ſtercore eri-
gens pauperem; ſed quid rependi liberaliſſimo
X 5 Datori

330 Pœnitentia Sacerdotis

Datori pro tanta bonorum affluentia? Mine-
ravit me paulò minús ab Angelis, gloria &
honore coronavit, & conſtituit ſuper opera
nobiliſſima manuum ſuarum; ſuper Corpus &
Sanguinem ſuum; ſuper animas tam pretiose
dilectas &c. Eheu! quid egi? Profuſiſſimam
in me Bonitatem offendi! Majeſtatem æter-
nam neglexi! Amicum Divinum nugis poſt-
habui: ego vermis, pulvis & cinis, homo mi-
ſer & milerabilis, umbra, nihilum, canis mor-
tuus! Quis dabit capiti meo aquam, & lacry-
marum fontem oculis meis? ſeindere ingra-
tum cor! miſceatur dolor amori! Tot bona
accepi: tot mala rependi: amantem DEIIM
contempſi! Sacerdos pæccavi! Infelix combi-
natio, Sacerdos & peccator!
Inhæretur actibus contritionis, Charitatis, & humi-

lis Confeſſionis.
Punctum II.

Mirabilis Clementia! Bonitas ineffabilis! Vix
peccata & multa & magna deteſtari incipio:
Quamprimum ſeriò dolens errata confiteor;
oties id facio, toties veniam & gratiam ob-
tineo. Poſt offenſas ter quatérve ſtudiò itera-
tas vix ampliùs placatur homo: poſt offenſas
centenas & millenas petulanter cumulatas
iterum placatur DEus! TZu remiſiſti impietatem
peccati mei! Quis æſtimet ſatis gratiæ magnitu-
dinem, cùm Sacerdos peccator abſolvitur?

Cæteris remittitur peccatum; mihi Sacerdoti

remittitur impietas peccati. Quòô magis pius
. in

1neet
Noklete

atmoondbet
Uunemind
WMetertocr
els, i
peneten⸗
SsConmum
n) 0 ſert
Enn enh
Mem, Eme

dun nlt
inu /f
Mühcet
Rſmdn
ſiglite
Ir on
ie Wee
indide
lſaie,

nentai
t ſpereen
erCnu
Aten Nein
Geluten n.
ium Muint
Cnd kunn
ln enör.
unlen
Citer in
il Lehont
Nen DNNI
lelr eonnn.

Gtci Gnm.

efiklalſt
Etrri neon
amonfen
gruimmd⸗
ſe tte

4 U Nhts .

Meditatio V. 331

in me Dominus, tantò magis ego impius, cùm
profuſæ pietati malè reſpondeo; tantéque ma-
jus remiſſionis beneficium, quò amplior mea
peccantis ingratitudo. Cœleſtis Medice, Sal-
vator piiſſime, quantùm tuæ pietati debeo,
dum meam tollis impietatem! Cœleſtis Medi-
cina, JEſu Chriſti ſanguis. Tu vulnera ſanas,
quantumlibet alta, profunda, & lethalia! Tu
virtute mirabili & omnipotente morbos omnes,
inveteratos, pertinaces, ac deſperatos momen-
to pellis, vitam donas, plenam valetudinem
ſtupenda benignitate reſtituis! Beati Pœniten-
tes, quantum vobis profuit Divinum Pharma-
cum! O Verbum ſalutis, Verbum bonum,
Sermo efficax, in Eſu Chriſti ſanguine vim
habens, ſermo pretioſe: Ego te abſolvo: quæ
miracula patras! Quæ mala radicitus tollis!
Quæ bona ſubſtituis! Quantam debeo huic
Miſericordiæ Sacramento reverentiam; Quan-
tam gratitudinem; Quantum amorem! Quæ
pietas; quæ diligentia erit illi deinceps adhi-
benda! In hoc ſanctifſimo balneo amplius lava
me, piiſſime Redemptor, ab iniquitate mea, & 4
peccato meo munda me. Miſerere mei, DEus, ſecun-
diàm magnam Miſericordiam tuam Magna Miſe-
ricordia indiget magna mea Sacerdotis impie-
tas. Et ſecundum multitudinem Miſerationum tua-
rum dele iniquitatem meam! Multas miſerationes
requirunt innumerabiles offenſæ, peccata, &
negligentiæ meæ, quibus in loco ſancto, in o-
pere Divino identidem me obſtringo. Ne pro-
Jicias öne à facie tua, & Spiritum Sanctum tuum ne
. auferas

332 Peœnitentia Sacerdotis

auferas a me! Aſperges me hyſſopo, & mundabor: La-
vabis me, & ſuper nivem dealbabor: in ſanguine
tuo mundabor, lavabor, dealbabor.
DEus, qui Omnipotentiam tuam parcendo
maximeè & miſerando manifeſtas: multiplica
ſuper nos Miſericordiam tuam, ut ad tua pro-
miſſa currentes, cœleſtium Bonorum facias eſſe
conſortes. Per Dominum noſtrum Eſum
Chriſtum Filium tuum &c.

Concipitur efficax propoſitum ſancto Pœnitentiæ Sa-
cramento rite ſemper utendi, ne tranſirurus olim ad

æternitatem ejus virtute deſtituar, ſi nunc ego illi per

uſum negligentem defuero.

Lectio III. Hiſtorica.
S. Hieronymus.

Nà ſcopo aberremus, Sancti hujus inſignem
pœnitentiam præprimis contemplabimur.
Nemini dubium eſt, quin Romæ adhuc juve-
nis, antequam Baptiſmo initiaretur, ad vitia
inter Sodalium cœtus nonnihil declinârit, an-
ſam præbente morum licentia, quæ tunc in
urbe dominabatur: Verùm Divina Pietas, ſe-
cuta errantem, illique ſolicitè invigilans, brevi
ad meliora viam aperuit; nam injecto ſenſim
Baptiſmi deſiderio, illéque tandem ſuſcepto,
Virtutem ſtudiosè deinceps coluit, & Innocen-
i llolam ad mortem usque illibatam cuſto-
ivit.

Quam-

.olbos e⸗

nin

hr
Ctiudinem
emenſe
henan
Dlemmte,
Ngunni
Cnn pin
Teneme
Alimmit
maund⸗
Peſemüne
Aohn
.

tmwan
As nidci
uuet Hi

gn

dne

Eilanztiu
e Col

dile er
norie
Meori
D Conn
HiS
llere

N ſ l.

4

in la
N..
wun e
: Mi
uAtur
WINkacst
uln

,Nmuan

ſn As1
ſugi/.

.

ius iipe
nenphnm
Lalne s
eiuk, A Ii

Lectio III. 333

Quamvis autem miniméè ignoraret, ſanctò
regenerationis lavacrô mundatum ſe fuiſſe à
eccatis omnibus, & ad ſe quoque pertinere
Paulinum illud: Nihil damnationis in hbis, qui ſunt
in Chriſto 7Eſu: * Pœnitentiæ tamen rigores
perpetuò ſibimet indixit, Beatæ Magdalenæ
exemplé, quæ nil morata remiſſionis plenæ
certitudinem, quoad vixit, errata deploravit.
Idem egiſſe noverat Beatos Apoſtolorum Prin-
cipes, qui utùt eximiam vitæ ſanctitatem, DEO
milerante, conſecuti, expiare tamen delicta
nunquam intermisèêre.
Cùm igitur Divinus Spiritus juveni noſtro
Pœnitentiæ viam oſtendiſſet, media quoque
ad illam varia miniſtravit; nam præter auſte-
ritates ultrò aſſumptas, morbis variè afflidus,
perſecutiones innumeras ab hæreticis, invidis,
ac falſis fratribus perpeſſus, carnis quoque ten-
tationibus durè eſt exercitus, ut adeò vitam
egerit non minús laborum, quàâm dolorum a-
culeis mire circumſeptam.
Natus eſt Hieronymus circa ſalutis annum
330. Stridone, urbe ſat ignobili Pannoniam in-
ter ac Dalmatiam. Hanc patriam ſedem ſuo
tempore à Gothis Illyricum vaſtantibus, diru-
tam fuiſſe, ipſemet nobis teſtis eſt. Parentes
habuit & nobiles, & copioſos, quorum prima
tamen gloria nomen Chriſtianum fuit. Ve-
rùm, ut communis ferebat illorum temporum
abuſus, Filii Baptiſinum ad plenæ maturitatis
annos diſtulêre.
Patxi
† Rom. §S. 1.

334 Pœnitentia Sacerdotis

Patri Euſebio nomen erat, quo ſeipſum fre-
quenter vocat Sanctus noſter, morem ſecutus
Romanum, cujus gentis filii patrum ſuorum
nomina honoris ergò uſurpabant: Matris ve-
rò nomen ad nos non pervenit. Fratrem ha-
buit natu minorem Paulinianum, ac ſororem,
cui non ſatis invigilaſſe in juventute Caſtori-
nam, aviam maternam, acerbè ſenfit Hierony-
mus. .
Fatetur præterea, Bonoſum ſibi circa id tem-
pus amiciffimum fuiſſe. * Nôſti, Domine,
„ ait, utrumque lacte eodem nutritum, ſimul à
„ puero excreviſſe: Literarum ſtudia Romæ
„ unà peregimus, atque exin ad Rheni litto-
„ ra profecti, Gentes inter barbaras commu-
„ ni ubique menſa, & communi diverſorio
„ utebamur. Me denique priorem ad obſe-
„ quii tui majorem perfectionem animum ad-
„ jeciſſe, Tibi, Domine, pariter notiſſimum
„ eſt. ,„ Meminit hoc loco ſancti illius pro-
poſiti, quo DEO ſe totos tradere ſtatuerant;
unde factum, ut ab invicem ſeparati in Ere-
mum tandem ſecederent. Porro literas hu-
maniores, & Eloquentiam Romæ didicit ſub
celebri Magiſterio Donati, & Vicéctorini. Phi-
loſophiæ dein operam dedit, nihilque negle-
Xit, quod animi cultura plenior deſideraret.
In hac Orbis Metropoli, ſedente, ùt ratio
temporum ſuadet, Liberio Pontifice, qui Da-
maſum præceſſit, Baptiſmi gratiam accepit. Ita-
que Chriſtum indutus, eò deinceps curas om-
ne

Ep. 1. Aut 14.

gaaneti
Thonniafe
dounoe
nn t
Gütnttd
Eletmmn e⸗
nheggen

Ae aut

Uldtamg
encum
.
lltin.
Nekbeo
ſslherke
ie unni
Cekniett
ten drei
phenmn.
ſüreinan
lami
lCAlin
,Mi
ik An
ſun eg
rt
Aemo
d Ei
Wornole
domeiit
moris
Wrnit
umeb.

ti

no ſihſat,
moremlar
Datrum lun
it: Min
„ luner-
n de ſorer
ennlte Catr.
Tenn er

ſbictatr.
MDn
Cniun fon
l Mul, None
IMenilo.
ru anmmn.
i CGerdoin
enad N
n miwun
ter dotiöne
nh Aus
Te Kuwenm
epuntiin e
noltern d⸗
r Cidet 1
Cbrin. N
hlarenz
tdeſlem.
Gehe, in⸗
Nticzfir

Ledtio II. 33 5

nes convertit, ut in Virum perfectum evade-
ret, omnémque ſcientiam aut comparatam, vel
ſtudio ulteriore comparandam Eecleſiæ bono
totam impenderet. Scopo huic nobili cum
minùs ſerviret diuturnior in urbe commoratio,
diſcedendum cenſuit: Verùm antequam ad E-
remum pergeret, Provincias celebriores per-
agrare placuit, ut Virorum doctrina & virtu-
te illuſtrium perutili conſuetudine, tum ad pie-
tatem, cum ad omnem ſcientiam plene forma-
retur. e
Aquilejam ſæpius venit, ibique familiariter
uſus eſt Beato Valeriano Epiſcopo, cujus inde-
feſſus labor Eccleſiam illam ab Ariana peſte fe⸗

liciter purgavit, quæ ſub Anteceſſore totum

Gregem fœde inquinaverat. Sed & Ruffino
ibidem aſſuevit, cujus dein ad errores tranſi-
tus Hieronymum graviter afflixit, & calamum
ſtringere in amicum veterem juſſit, hoc non-
niſi acres invectivas rependente.
In Gallias ſubin movit Sanctus, Trevirésque
delatus, Hilarii tractatum de Synodis ibidem
tranſcripſit. Hunc magnum Præſulem ab Hie-
ronymo viſum eſſe, facilè crediderim, quam-
vis nullam ipſe hujus rei mentionem ingerat;
namque anno 367. vel 368. primùm ad melio-
rem vitam S. Hilarius emigravit. Satis ha-
buit Doctor noſter, magnificis laudibus hunc
Virum pro meritis exornare; fuit enim reve-
ra ſui temporis in Eccleſia luminare majus, &
aſſertor Divinitatis Eſu Chriſti præcipuus, qui
pPatriam ſuam ab Ariana hæreſi gloriose immu-
nem

336 Pæœnitentia Sacerdotis

nem reddidit, vitæꝗue ſanctitate non minús,
quàm eminenti doctrina plurimos ad Fidem ad-
duxit. IIlum ſui ſæculi Confeſſorem per Antoôno-
maſiam nominat, & Romanas Virgines ad le-
genda Hilarii ſcripta hortatur, quæ inoffenſo
pede tutò decurrant.
Cæterùm nemo ſibi perſuadeat, Hierony-
mum Regiones cæteras luſtrantem nonnilſi læ-
ta ubique reperiſſe: quin potiùs incommodis
& adverſis quamplurimis durè fuit exercitus.
Bella cumprimis, Romanum Imperium paſſim
tunc vaſtantia, difficultates innumeras iter fa-
cienti afferebant. Luctuoſam Europæ faciem
ipſus in Epiſtolis deſcribit. — Nationes bar-
baræ, inquit, & crudeles magnô numeròô
Gallias inundàrant. Quidquid Alpes inter
& Pyrenæos montes ſitum eſt; vel hinc O-
ceano, illinc Rheno concluditur, Quadi,
„Vandali, Alani & Sarmatæ populabantur.
Moguntia urbs olim celeberrima, capta &
everla eſt; multâque hominum millia in tem-

22
2²

matia poſt diuturnam obſidionem tota inte-
„ rilt. Rhemi, civitas munita, Ambianum,
Atrebatum, Tornacum, Spira, Argentina, ur-
besque aliæ ſub Alemannorum fatiſcunt ju-
„ go. Vix non omnes in Provincia Aquita-
„ niæ, Narbonenſ, ac Lugdunenſi civitates
Barbari everterunt. Foris gladiuns; intus
fames miſerrimos incolas dire affligit. Ur-
bis Toloſanæ prælertim ſine lacrymis me-
93 miniſſe
* Ep. 9e Aufe 21.

plis hoſtium furori victima cecidére. Wor-

WYNNm
is zn
n eſd
Mwionun!
nhli eut
Ueet UI.
lemmſan
Pardnn
ulic.
Mcerin

ee
enen
mmnt.
nmn ie
Ueharin
tünn
Aimlis
Aun en
n d
heblige
aris
KLonlti
dinnm
Mſer,

te i
s aAbitat.
Per Anr

Prgne,

Iur ionte

en, Her
Rem wonm;,

ls inoonni

Mpriungin
nenzirrl⸗
Munpeſten
Nrtongbe.
unbmmned
id Wesin
s Wbred-
ltur, Cun
Poplihun
nima, cih
mmilainta
eckre N
Mentottik
1, MbE

Ledtio III. 337

„„ miniſſe nequeo, cui ſalutem hucusque at-
„ tulit Epiſcopi ſui ſanctitas. Hiſpania exitio
„ proxima, & à Cimbrorum incurſu necdum
„ perſanata; tumultibus perpetuis agitatur;
„ timetque mala omnia,; quæ regiones cæte-
„ ras peſſumdedêre.
Res quædam domeſticæ ſub id tempus Hie-
ronymum in Patriam revocarunt, quibus com-
poſitis pauloò pôoſt iterum diſceſſit. Graviſſi=
mum éjus animo vulnus tunc inflixit Bonoſi,
Amicorum intimi jactura, quem in terris non
ampliùs erat viſurus, donec eos cœlum jun-
eret. Qur autem Hieronymum Bonoſus ad
remum ſequi non potuerit, quamvis & ipſe
poſtea vitam ſolitariam ſit amplexus, divinare
haud licet. Separatos ab invicem voluit DEl
Providentia, quæ Sanctos ſuos per vias mira⸗
biles variè deducit. UIni Cœleſtium contem-⸗
plationi addicebatur Bonoſus, dum Hierony⸗
mus contemplando ſimul & agendo ad inſigni=
ter juvandam Eccleſiam deſtinabatur, cui etiam
ſacrorum interpretatione librorum, confuta-
tione hœæreſum, quæſtionum innumerabilium
ex variis mundi partibus ad Eum allatarum ſo-
lutione, ſcriptis epiſtolis, & Papæ Damalo præ-
ſtitis auxiliis mirifice Pprofuit.
Patriam ergo nunquam deinceps viſurus; in
urbem eo tantùm fine redüt, ut libros inibâ
relictos colligeret, qui unà cum iis, quos iter
agendo varié comparaverat, Bibliothecam in-
teêgram conſtituebant. Solum hunc eruditio=-
nis theſaurum, ſpretis cæteroquin omnibus;
R. P. Dufrene Exercitia. ama⸗

338 Pœnitentia Sacerdotis
amare illum DEl ſapientia impoſterum juſſit,
unde maxima in Eccleſiam commoda proflu-
Xxerunt. Nam inter Doctores ſui temporis
primus, omnes pene Scriptores, Beati Augu-
ſtini teſtimoniô, legerat.
Evagrius Presbyter Antiochenus, quem S.

Euſebius Vercellenſis Epiſcopus ex Oriente

in Italiam adduxerat, in patriam reverfſurus,
Hieronymo Romaà diſcedenti, ſe ſocium jun-
xit, unà cum Heliodoro, qui Monaſticæ vitæ
incenſus deſideriò, Aulam valere juſſerat: Co-
mitem ſe quoque junxit Innocentius, Hiero-
nymi familiaris, & Hilas Melaniæ quondam
ſervus, virtutum omnium vera nobilitate con-
ſpicuus. Inter ſexcenta viarum incommoda
ſacer manipulus Thraciam, Pontum, Bycthy-
niam, Galatiam, Cappadociam, & ardentes Ci-
liciæ plagas peragravit, doneo tandem aliquot
aſſi naufragia, Syriam ingreſſi ſunt, quam ve-
ut portum, & ſecuræ quietis locum ſuſpicie-
bant. At minimè reſpondit eorum votis even-
tus; plerique enim morbis atrociſſimis con-
Hictati, ingentes moleſtias exhausére: duos,
Innocentium & Hilam, mors ſuſtulit: Hiero-
nymum veròo ad extrema deduéctum, & ob So-
dalium jacturam afflictiſſimum DEUS mirè ſer-
vavit.
Firmata igitur valetudine, cui reſtituendæ
curas omnes, & pingue patrimonium Eva-
grius impenderat, in Eremum Calcidis Pro-
vVinciæ, Syriam inter & Arabiam ſe recepit,
ubi quadriennium ſolidum varieè ſeipſum cru-
ciando,

drla
r Memh
Pollnßen
Ert⸗
bk
Eihenl
9Muin
ch ner⸗
Vun A
„Gelayn
„Corpnnn
9Cnoaud
ſn el
Ntümun
SWN
nel I

ianer
)Murnu,

tr tpe
mndrt
dmadt
noce
tenbes L
tnn

1! ,

Okenngt.
mmotn .
li ten
Hbenni,

knn,n!
e
ſun eſein
e Canr.
Monlinn
lenn
ntig Nen⸗
Ne undn
bliusco.
lincommod
imn,Mn.
Lnlenss⸗
nendlgnt
und qum
un ſuhic⸗
rotßeſen
Nelhwis o⸗
Csere: le
klitt Hen

.

Lectio III. S 339

ciando, & immiſſas à DEO tentationes forti-
ter tolerando, exegit. Certaminis hujus dif-
ficultates ipſemet enarrat.

55
99
55
59
39
55
9
59
5
9
55
55
55
55
5)
59
55
5)
9
55
55
,
99

39

33
9

—

„* Quoties in vaſta illa ſolitudine, quæ ex-
uſta ſôlis ardoribus horrendum Monachis
præſtabat habitaculum, putavi, me Roma-
nis intereſſe deliciis? Sedebam ſolus, atque
amaritudine repletus eram: horrebant ſao-
cò membra: deformis & ſqualida cutis ſi-
tum thiopicæ carnis obduxerat: Quoti⸗
die lacrymæ; quotidie gemitus. Et ſi quan-
do repugnantem ſomnus imminens oppres-
ſiſſet, nuda humo oſſa vix hærentia collide-
bam. De cibis verò, & potu taceo; cùm
etiam languentes Monachi aquâ frigidâ u-

tantur, & coctum aliquid accepiſſe luxu-

riæ ſit. Ille igitur ego, qui ob gehennæ
metum tali me carcere ipie damnaveram,
ſcorpionum ſocius & ferarum, ſæpe cho-
reis intereram puellarum: pallebant ora
jejuniis, & mens deſideriis æſtuabat in fri-
gido corpore: ante finem ſuum jam carne
præmortua, ſola libidinum incendia bullie-
bant. Itaque omni auxiliò deſtitutus, ad
JEſu jacebam pedes; rigabam lacrymis;
crine tergebam, & repugnantem carnem
hebdomadariâ inediâ ſubjugabam. Memini,
me clamantem, diem crebrô cunjunxiſſe
cum nocte, nec priùs à pectoris ceſſaſſe
verberibus, quàm rediret, Domino impe-
rante, tranquillitas. Iplam quoque cellu-
55 lam
*⁷ Ep. 15. Aitt, 21.

340 Pœnitentia Sacerdotis

„ lam meam quaſi cogitationum mearum con-

„ ſciam pertimeſcebam, & mihimet iratus &
„ rigidus deſerta penetrabam. Sicubi conca-
„ va vallium, aſpera montium, rupium præ-
„ rupta cernebam, ibi meæ orationis locus:
„ ibi illud miſerrimæ carnis ergaſtulum col-
„ locabam. Et ùt ipſe mihi teſtis eſt Domi-
„ nus poſt multas lacrymas, poſt cœlo ocu-
„ los inhærentes, nonnunquam videbar mihi
„ intereſſe Agminibus Angelorum, & lætus
„ gaudéansque cantabam: Pof te in odorem un-
guent orum tuüorum curremis.
Fatetur dein Sanctus, linguæ ſacræ ſtudium
adversùs moleſtiſſimas tentationes plurimùm
ſibi profuiſſe, ſpinoſo labore pullulantes iden-
tidem cogitationum lubricarum greges felici-
ter præfocante, quibus arcendis nulla jejunia,

nullæque auſteritates ſufficiebant. Verùm &

Ipſe Dominus ſervo ſuo ab omni ſcoria pur-
gando manum adhibuit. Ardor nimius Hie-
ronymum ad legendos Gentilium Codices ſti-
mulabat, quorum Eloquentia mirificè illi pla-
cuit: mirabilis pœnitentiæ genus, qua deli-
ctum eluere debuit, ipſum narrantem audia-
mus.
„ * Cum ante annos plurimos domo, pa-
, rentibus, ſorore, cognatis, quédque his dif-
„ ficilius eſt, conſuetudine lautioris cibi prop-
„ ter Cœlorum me regna caſtrâſſem, & Hie-
„ roſolymam militaturus pergerem, Bibliothe-
„ Câ, quam mihi Romæ ſummo ſtudio ac la-

bore
* Epiſt, ad Euſtoch.

tein
,Pimu:
1unn
lair ei
,Ermnl
hi
5heere
lraah
,non deri
9 Dn
„Cerhin
ſ

Ki nen

Cn t

ltente
anſte
4 ie
emni!
nken

immemg
hiner in
Kendi
1,MWpiun
Nnionisle
eeiſelung
lsckl

nn, n
Wrudn

ſcektin
NesNuimem
Uneider
gens lil
Alla eſrin
t. Verunt
mi Coran N
Orbinins i
1n Cociees;
inhee U
ns, glut
nunen l.

no Goo

99
2²
95
39
75
29
33
55
23
23
29
29
29
25
99
23
3²⁹
3
95
29
23
33
22
29
59
23
2²
33
29
23
29

Lectio III. 341

bore confeceram, carere omninèò non po-
teram. Itaque miſer ego lecturus Tullium
jejunabam: poſt noctium crebras vigilias,
poſt lacrymas, quæ in præteritorum recor-
datione peccatorum ex intimis viſceribus
fluebant, Plato ſumebatur in manibus. Si
quando in memetipſum reverſus, Prophe-
tas legere cepiſſem, ſermo horrebat incultus:
Et quia lumen cœcis oculis non videbam,
non oculorum putabam culpam eſſe, ſed
ſolis. Dum ita me antiquus ſerpens illu-
deret, in media ferme Quadrageſima ſic in-
felicia membra depaſta ſunt, ut oſſibus vix
hærerem. Interim parabantur exequiæ, &
vitalis animæ calor, toto frigeſcente jam
corpore, in ſolo tamen tepente pectuſculo
palpitabat. Cùm ſubitò raptus ad tribu-
nal Judicis pertrahor, ubi tantum luminis
erat, & tantum ex circumſtantium clarita-
te fulgoris, ut projectus in terram, ſuſpi-
cere non auderem. Interrogatus de con-
ditione, Chriſtianum me eſſe reſpondi: At
ille, qui præſidebat, mentiris, ait: Cicero-
nianus es, non Chriſtianus; ubi enim the-
ſaurus tuus, ihi & cor tuum. IIIico ob-
mutui, & inter verbera (nam cædi me juſſe-
rat) conſcientiæ magis igne torquebar, illum
mecum verſiculum reputans: In inferno au-
tem quis confitebitur tibi ? Clamare tunc cœ-
Ppi, & ejulans dicere: AMiſerere mei, Domine,
iniſerere mei! Hæc vox inter flagella reſona-
bat: tandem ad Præſidentis genua provo-
YV 3 93 luti,

342 Pænitentia Sacerdotis

33
39⁹
95
95
35
39
59
95
39
93
9²
33
93
39
93
29
55
93
32

23 P

„53
93

luti, qui adſtabant, precabantur, ut veniam
tribueret adoleſcentiæ meæx, & errori pœ-
nitentiæ locum commodaret, exacturus
deinde cruciatum, ſi Gentilium libros ultrà
legiſſem. Ego autem tanto perſtrictus ar-
ticulo, vellem etiam majora promittere:
DEum itaque jurare cœpi, & nomen Ejus
obteſtari, dicens Domino: ſi unquam ha-
buero codices ſæculares, & ſi legero, te ne-
gavi. In hæc Sacramenti verba dimiſſus,
revertor ad ſuperos, & mirantibus cunctis
oculos aperio, tanto lacrymarum imbre per-
fuſos, ut etiam incredulis fidem facerem ex
dolore. Nec vero inanis ſopor ille fuerat,
aut vana ſomnia, quibus ſæpe deludimur:
Teſtis eſt Tribunal illud, ante quod jacui;
teſtis judicium triſte, quod timui. ſta mi-
hi nunquam contingat talem incidere quæ-
ſtionem! Senlſi, ad me reverſus, liventes ſca-
pulas, & plagarum dolorem, tantéque de-
hinc ſtudio Divina legi, quanto mortalia
prius non legeram. .
Poſt hæc ingens mota eſt in Sanctum per-

ſecutio tum à ichiſmaticis Antiochenis, quo-
rum unusquisque illum ſuis partibus addiétum
cupiebat; tum ab Heæreticis, à quibus erroris
circa Trinitatis Myſterium inſjmulabatur, quòd
vel unam tantum, vel tres in Eo Hipoſtaſes, pro
varia hujus vocis acceptione, admitteret. *Si

93

hoc nomine, ajebat, Perſonas intelligitis,

„ tres facile admitto; Quòd ſi verò ſubſtan-
tiam Hipoſtaſin dicitis, unam eſſe pronun-
559 t10.⸗

93

60. 1 .
Iun lrim
ocün.
A
Nel,e⸗

5

cett cle
erler
Sen
m uaſe
Oleni
„ M d
„Crline
Oummn
Ue we
9Cleh.
Ockim
A
,Hinin
tk gir
1 Morn

lihhr
Uin
Munm e
ahene

Whanli

Anlori
umn n
WOrd

t, Rwin
E ennni
t, eride
n ibroste
Perlinr
¹ Pronite
Kronend

Mirhex.
Ncrnet
le ſike
eelaäwor:
od i
mni. Iun
eicere
lrentelr
tintolet
to nond

uncange
ocbenis
ſdas Rln
obig enn
Clebetgr

Ledtio III. 343

„ tio. „ Veruùm illi, adversùm quos agebat,
hoc reſponſo minime contenti, traducere Vi-
rum ſanctum, tanquam in Fide aberrantem
non ceſſabant.
Eâdem hac occaſione D. Hieronymus viam
oſtendit, quæ in hujuscemodi controverſiis
tenenda eſſet, longe tutiſſimam, ſanétæ Sedi
Apoſtolicæ firmiter inhærendo. Plures hac
de re ad Damaſum Papam litteras dedit, qua-
rum una ſic habet: *„* Ego mihi Cathedram
„ Petri & Fidem cenſui conſulendam; inde
„ nunc cibum animæ poſtulans, unde olim
„ Chriſti veſtimenta ſuſcepi. Ego nullum
„ primum niſi Chriſtum ſequens, Beatitudini
„ mé tuæ in Cathedræ Petri communione
„ Cconſocio. Super illam Petram ædificatam
„ Eccleſiam ſcio: Et qui pro meis facinori-
„ bus ad eam ſolitudinem permigravi, quæ
„ Syriam junécto Barbariæ fine determinat, TLi-
„ bi nihilominus & Sanctimoniæ tuæ, tot li-
„ Cêt interjacentibus terrarum ſpatiis adhæ-
„ reo: Non novi Vitalem: Meletium reſpuo:
„ ignoro Paulinum. Quicunque tecum non
„ Colligit, ſpargit &c.
Hiſce partim Hæreticorum, partim Schis-
maticorum perpetuis impugnationibus agita-
tus, ex Eremo Antiochiam redire ſtatuit, ubi

Sanctus Paulinus Epiſcopus, ſedem Patriarcha-

lem Auctoritate Apoſtolica ibidem tenens, Hie-
ronymum diu reluétantem, ad Sacrum Pres-
byteratûùs Ordinem promovit, quem is ea tan-
V 4 dem

344 Penitentia Sacerdotis

dem lege admiſit, ut nulli Eccleſiæ adſeriptus,

ſolitudinem pro ſuorum expiatione delicdtorum
ſemper coleret, neç ſuſceptum Ordinem exer-
cere unquam cogeretur. Enimverô certis ar-=
gumentis nixi tradunt Auctores, profundæ hu-
militatis ac pœnitentiæ ſpiritum tam altas in
Ejus animo radices egiſſe, ut nullis unquam
ſuorum precibus ad tremenda Myſteria cele-
branda adduci potuerit, indigniſſimum ſe re-
putans, qui ad Aras immaculatas propius ac-
. cederet.
Hoc modeſtiæ exemplo motus Vincentius
Presbyter, qui in eodem Bethlehemi Monaſte-
rio degebat, à celebrando Divino Sacrificio
& ipſe poſthac abſtinuit. Quare contigit, ut
deficiente Sacerdote, Sanctus Epiphanius Pau-
linianum, B. Hieronymi fratrem, Sacris Ordi-
nibus initiaret, ne ſalutis Myſteriis tota Mo-
nachorum (kbngregatig penitus careret. In-
vitus ille quidem Sancti Præſulis ceſſit impe-
rio, quamvis Sacerdotiò digniſſimum ob vitæ
inſignem pietatem univerſi judicarent. Sub
iIpſa Ordinatione os ei clauſum fuiſſe perhi-
bent, ne videlicet triſti ejulatu & clamore ſa-
cram functionem turbaret. Tanti Viri levita-
tem illorum ac temeritatem meritèò arguunt,
qui ſuperbia tumidi, motu proprio ſa-
cris Altaribus ſeſe ingerunt, cùm tamen ſo-
1 humilitas acceſſum ad illa ſecurum pan-
at.
Non multò pèſt Conſtantinopolim profe-
Qus eſt B. Hieronymus, ut D. Gregorium Na-
zianzes=

riſts N
iKlord
Glols
Meonyn
Alhren
1rnmi
Tenn
WN
Ucgr un
eliöNen
lecli
iuen
oum
lüm

ugn

ln
umene
AMun.
ment
uun alu
Um 49
ſo

21

ne elen
Oriinene,
Fero eetin
vProluncee
D
lis n
Mlen,
Pilmant,
S

Ne Pyvene
teoi uke.
d Genfe
eonigt
Dhwnnhn
Ard.
eris don N
8attet 1
s ceClt inn
Enbm b
Kearen. N
N lulſe e⸗
1chnore
ani Vii
neithan
n N,
1 eua
lrone

4

Lectio II. 34 5

zianzenum audiret, cujus fama ſub id tempus
celebris erat, & Scripturarum præſertim ſub-
limis intelligentia. Hunc ſe Doctorem habuiſ-
ſe lætatur: Quo ego Magiſtro glorior & exulto.
Antiochiam ſubin redux, Sanctos Præſules
Epiphanium & Paulinum Romam uſque co-
mitatus eſt. Expansis brachüs illum excepit
Damaſus Papa, cui dudum fuerat notiſſimus,
qui & ſcribendis Eum ſuis ad omnes Eccleſias
epiſtolis adjutorem adhibuit. Tunc primum
Hieronymi nomen celebrari per orbem ccœpit,
& ſuper candelabrum poſitus adeò reſplenduit,
ut Summi Pontificatús honore dignus habere-
tur. Verum hæc ipſa infignis æſtimatio non-
nullorum e Clero invidiam illi ſuſcitavit, ma-
gisque adhuc eos incendit libertas, qua in per-
verſos Romæ mores invehebatur; ſe enim no-
tari exiſtimabant. Æmulationem acuit Beati
Viri ardens zelus, quo Matronas nobiles Chri-
ſto lucratus, ſalutis monita illis impendebat,
& in arduâ perfectionis ſemità Ducem ac Ma-
giſtrum ſe inculpatum præbebat.
Sancto Damaſo ê vivis ſublato invidia hæc,
quæ ſub cinere diu latuerat, palam denique
erupit, cùm cenſuris, calumniis & cavillatio-
nibus atrociter impii Virum innocentem ex-
agitärunt. *Infamem, ait ipſe, decepto-
„ rem, mendacem & Magum me vocitabant.
„ Eorum aliqui in faciem me honorabant; &
5, famam apud alios crudeliter lacerabant.
„ Ore ſuo mihi benedicebant; in corde au-
X F tem
*Ep. 25. aut. 99.

3466 Poœnitentia Sacerdotis

„ tem ſuo maledicebant, & exultabant, cùnm
„ Vexarer: ſed irriſit eos Dominus, qui mali-
„ tiam eorum noverat, & judicium meum ſi-
„ bi reſervabat., Inceſſum illi meum, & riſum
„ acerbée ſugillabant: alii moleſtum quid in
vultu meo deprehendebant: aliis ſimplex,
quem ſectabar, agendi modus diſplicebat.
„ Sic trienniò totô inhumanas eorum criles &
„ Calumnias ſuſtinui.
Sic preſſus undequaque Hieronymus urbi
valedicere in perpetuum ſtatuit, chariſſimaâm-
que ſolitudinem repetere, cujus amorem in-
tegrum in corde ſuo nunquam non ſervärat.
Media hyeme Jeroſolymam venit: ſub veris
autem initium Alexandriam profectus eſt, Di-
dimum Scripturas exponentem auditurus, cui
celebri Magiſtro diſcipulum ſe ſubdere Doctor
ipſemet inter primos maximus non erubuit.
Iter hoc ultimum Sanctus inſtituit, quo con-
fecto Bethlehemi ſedem fixit: Brevi quoque
adfuit Diva Paula Romana cum Virgine filia,
quarum impenſis ædificatum eſt duplex Mona-
ſterium, egregiæ plurimorum pietati ſervitu-
rum; prælertim quando Gothis ac Vandalis
Romam vaſtantibus exules non pauci ad hoc
geminum virtutis aſylum profugére, ubi & ſin-
gulari charitate excepti, mundana omnia con-
culcare in Hieronymi ſchola didicerunt. Et
verò temporis plurimum dabat IIlorum in-
ſtructioni, cæterisque charitatis officiis, quibus
tempus diurnum tranſigebatur, ut adeò no-
Gem ſacris litterarum fludiis non ſine gravi
B incomo-

ſanes on
De C

1

lubehe
ing Iin
cium men
neum &
ekom gul
dis ſene
1 dple
8hrun ie

lie
liyken
ArN
Non Ernit
Nt:ſb er
Cnehe.
Alwrtd eu
hen Dodn
don erbl
ni, den⸗
Dieni gvot
Viere 1
ner Mr⸗
ſenn enſt
i endl
Puliel 1
ete l
n 0iin
Cicdoene.
u lt⸗
ezas
6Cr⸗
10.

Leckio III. 347

incomodo ætatis grandevæ, & afflicti perpe-
tuis rigoribus corpuſculi, impendere cogere-
tur. Is enim ſeu legendi, ſeu ſcribendi Ilabor
ſemper illi præcipuus fuit, à quo nullis ægri-
tudinum moleſtiis avocari unquam poterat.
Hæreticos omnes Vir ſanctus confutabat:
Scripturæ locos difficillimos enodabat: Quæ-

ſtiones innumeras, ex variis mundi partibus

ad ſe delatas, ſolvebat: Conſilia recte vivendi
quà vocçe, quâ calamo ſuis in ſacra ſolitudine

degentibus alumnis miniſtrabat. Pelagii naſ-

centem hæreſin primus vidit, ac validiſſimè
oppugnavit; quam cladem ulturus hæreſiar-
Cha, miſſo ſceleratorum grege, utrumque Beth-
lehemi Monaſterium, quod Hieronymus rege-
bat, crudeliſſimè vexavit. .
Domum geminam à Diva Paula extructam,
impie deprædati ſunt; quin & flammis exuſſe-
runt: Sanctimoniales aliquot occiſæ: unus
Diaconus pariter jugulatus: piæ fundatrices
hoſtili furore agitatæ; ſed protegente Cœlo
ereptæ. Ipſe S. Hieronymus perſecutorum
inſidias ſimili prodigio evaſit, qua de re ad In-
nocentium I. epiſtolam ſcripſt: Verùm is tot
malorum concatenatæ multitudini ſoluùm in-
gemiſcens, quia mederi non potuit, Solymo-
rum PEpiſcopo ſaltem, ut auxilio adeſſet pro
Viribus, ſumopere comendavit. Obüt interim
Sancta Paula, quam brevi pôſt ſecuta eſt pien-
tiſſima filia: Divus quoque Hieronymus inter
adverla quæcunque ſemper imotus; ſacris la-
boribus ſemper intentus, mirèque ſemper au-
ſterus,

348 Pœnitentia Sacerdotis

ſterus, anno ætatis octogeſimo ocavo
ad virtutis & meritorum præmia in cœlum
evolavit.

Examen III.

JI. Quales meæ Confeſſtones?

1. Uanta apud me Sacramenti Pœnitentiæ
ſtimatio? 2. Satisne intelligo, quale,
quantúmve ſit pretium ſanguinis illius, quod
emundat peccata? 3. Capiéône ſatis, quanta bo-
nitate Divina pietas cœleſte hoc medicamen-
tum offerat? 4. Quo deſiderio, qua intentione,
uo ſenſu, & qua præparatione accedo ad ſa-
luberrimum Sacramentum? 5, An obiter, ne-
glectim, ex conſuetudine illud ſuſcipio? 6. Un-

quâmne conſideravi, Sacerdotem, ſicut ad æmu-

landa in omnibus chariſmata meliora obliga-
tur, ità quàm maxime teneri præ omnibus Lai-
cis ad inſignem in re tanta diligentiam, qualis
eſt hoc mirabile, & efficaciſſimum Sacramen-
tum? 7. Quales meæ Confeſſiones præteri-
tæ quoad valorem & integritatem? 8. Num
delicta Juventutis ſufficienter expiata? 9. An
non utilis foret, aut neceſſaria Confeſſio ge-
neralis? 10. Quomodo perago Confeſſionem
annuam, ad reparandos defectus Confeſſio-

num particularium? 1II. Quoties, & apud quem

peccata depono?
Examen Sacerdotale.
1. Qua ſedulitate conſcientiam examino,

Pœnitentiæ Sacramentum ſuſcepturus? 2. Num

peceata

Eonne
bink
Wameut
Crucn 1
Pintl
nd dn
Ueniuche
euiin .
iniͤ
ſenna
Caloles
Duſtut
Cle⸗
Ii
l 1
1 mnin⸗
momtt
I
E
ns
Ur

Mun l
is n
in eze
nbos

elmo ohr
i in n

1
iner
meni beente
eineltgy
ins Uln
heſitsgen
hoe melin
0,rn iner
ne accelet
, Aobe
lluſepiorte
enn Contatt
elon
rr onnhnd
bemime
Inum Cm.
ellones n
ten: 1N
r enpian ,
n rct
Conſele
insCN
srpes

tle.
Gm N
an

Examen III. 34

peccataà mea mihimet diſſimulo? 3. Satisne
diſquiro, an, & quomodo ſatisfactum ſit gra-
viſlimis obligationibus erga DEum; erga Ec-
cleſiam; erga Superiores; erga proximum,
præſertim curæ meæ comiſſum; erga meipſum?
4. Quomodo ſatisfactum ſit in tremendo Sa-
crificio, in Horis, e Cathedra, in Catecheſi, in
Sacramentorum adminiſtratione, in moribun-
dorum ad æternitatem diſpoſitione, in ſtudio
privato, in converſatione, in menſa, in verbo
ſano & irreprehenſibili, in vitæ exemplaris
rectitudine? &c. 5. Satisne inveſtigo, quid
peccäârim cogitatione, verbo, & opere; ac
ræprimis omiſſione? 6. Num accuratéè di-

ſpicio, quid peccatum ſit contra virtutes Sa-

cerdotales puritatis, humilitatis, charitatis,
manſuetudinis, zeli ferventis & diſereti? 7.
Quid peccatum ſit in cura temporalium forte
nimia, aut non ſatis ordinata? 8. Qualis fue-
rim erga pauperes, erga domeſticos, exter-
nos, amicos, inimicos? 9. Quomodo curæ
fuerit munditia ſacræ ſupellectilis, modeſtia,
pietas in templo ? 10. Quæ cura corpo-
ris? Quæ ſenſuum cuſtodia? Qualis tem-
perantia? *

Dolor & propoſitum Sacerdotale.

1. Num ſatis cogito, quanta DEus fecerit
animæ meæx? Quantùúm honoraverit, exaltave-
rit, gratiis ampliſſimis ornaverit; & quid re-
penderim ego? 2. Numquid non Ipfe in Be-
nedictionibus dulcedinis ſuæ prævenit me?

3. Quis

356 Peænitentia Sacerdotis

3. Quis redemit de interitu animam meam?
Et quis coronat me in miſericordia, & milſera-
tionibus? 4. Quis propitiatur toties iniqui-
tatibus meis, & fanat omnes infirmitates meas?
5. Ipſe replet in bonis deſiderium meum, qui
ſervum, Miniſtrum, Fratrem, Amicum, om-
nium arcanorum Arbitrum, divitiarum ſuarum
Diſpenſatorem ex millibus unum me ſibi de-
legit Miſericors & Miſerator Dominus. 6. Ipſe
ratiam dat affluenter pietate immenſa, chari-
tate paterna. 7. Quàâm patiens erga me fuit,
& longanimis; quàm bonus; quàâm pius! 8.
Quàm benignè peccata, injurias, ingratitudi-
nes, tepores, innumerabiles negligentias diſſi-
mulavit, cùm perdere millies potuit? 9. Tan-
tam Bonitatem offenderim ego Sacerdos, qui
ræ cæteris in ſancto DEl mei ſervitio ardere
debui? 1I0. Necdum dolore finditur ingra-
tum cor? II. Meretũrne ſuper omnia diligi,
aut non meretur tanta Pieras? 12. Si diligo,
quid ſtatuo? 13. Quam ſinceritatem, & fir-
mitatem exigit Sacerdotale propoſitum? 14.
Aut ludere fors præſtabit cum DEO Majeſta-
tis, mihi tam ſingulariter bono?

Accuſatio Sacerdotalis.

I. Qua mei confuſione, qua humilitate,
dolore par erit exponere peccata, profe-
magna nimis hoc ſolo nomine, quia perpe-
travit Sacerdos? 2. Num aliquid in Confeſ-
ſione ſacra excuſo, aut pallio? 3. Num clarè,

diſtincte, breviter, additis numero ac circum-
ſtantiis

ſatisre⸗
nomen
n hnefee
N

1

holz
enend
Clnn
Ameyre
Pnnun
Nſelle ſl
ſen d N
n ii!
Cmneni un
en tn
ted
Coun i
ernon
g
nr
Tennmen!

1. En
lin
Al Aan
M den
untiſtro
y
8 uungn

6

nimumnen
tli, &n
h totiez ii
mitntesner
runmenne
5Alcums
Fitaronlan
inun nebt
ziomenlyer.
epe nel

Aeniscl⸗
AA.
enthl
Eerrito uten
Pocinr ingn⸗
rCnNn
12. Kolie⸗
nen &n
Nrttun,
o Mie⸗

.

Examen III. 351

ſtantiis me accuſo? A. An peccata omiſſionis
innumera non reticeo? Fy. Fors addere juvat
in fine peccatum ex præteritis valde confuſi⸗=
vum?

Satisfactio Sacerdotalis.

1. Quo pœnitentiæ ſpiritu; quo mei cons
temptu; qua in DEIIM Optimum charitate;
qua emendandi voluntate; qua fide & ſpe ſa-
cratiſſimum lavacrum in ſanguine Eſu Chri-
ſti præparatum ſuſcipio, cùm verba ſanctæ Ab-
ſolutionis pronuntiantur? 2. Quo iterum pœ-
nitentiæ ſpiritu injunctam ſatisfactionem ex-
pleo? 3. Num opera quæque ſatisfactoria in-
jungi mihi humiliter poſtulo, ut virtute Sa-
cramenti univerſa polleant? 4. Quomodo
peccata emendare ſtudeo? 5. Quæ remedia
adhibeo? 6. An Examen Conſcientiæ quoti-
dianum inſtituo? 7. Qua diligentia nume-
rum erratorum minuo? 8. Quàâm caute am-
bulo? 9. Quo ſtudio Meditationem matuti-
nam perago, ut diem totam in conſpectu DEI
rite ordinem?

II. Quomodo Confeſſiones audio à

I. Capiéône ſatis, quanti momenti nego-
tium ſit Adminiſtratio Sacramenti Pœniten-
tiæx? 2. Num intelligo, quantuͤm prodeſſe
queam, ſi bene: quantùm noceam, ſi maleè il-
lud adminiſtro? 3. An euræ meæ comiſſos
in re tanta, qualis eſt bona Confeſſio, rite in-
ſtruere nunquam ceſſo? 4. Num Tribunal
ſacrum

352 Poœnitentia Sacerdotis

ſacrum ob annexas eidem difficultates fugio?
S. An conſdero ſedulitatem hac in re opus
eſſe heroicum, ſume meritorium, maxime ſa-
tisfactorium? 6. Numquid non exercetur hic
patientia & charitas heroica? 7. Quomodo
ſacrum Judicem, Doctorem, & Medicum ago?
8. Qua manſuetudine, Chriſti exemplô, pec-
catores remedium animæ ſuæ quærentes ex-
cipio? 9. An non verbis aſperis ad ſacrilegè
reticenda peccata occaſionem præbeo? 10.
Qua dexteritate numerum, ſpeciem, & cireum-
ſtantias peccatorum elicio, quin tamen odio-
ſum reddam Sacramentum? II. An reme-
dia contra peccatum ſuggero? 12. An vinum
& oleum vulneribus affundo? 13. Qui ad
dolorem diſpono? 14. Qaa fide, reverentia,
charitate pretioſum Chriſti ſanguinem anima-
bus applico, dum ſacræ abſolutionis formam

profero? I15. An egomet, Confeſſiones au-

diturus, contritionis actum, & gratiæ petitio-
nem præmitto? 16. Num Examen breve ſub-
jungo, & errata deprecor?

Meditatio VI.

Sacerdos emendationi ſtudens.

Cogitavi vias meax, & converti pedes meos in teſti-
monia tna. Plal. 118.

Noſſe cupis, Sacerdos DEl, num vera ſit
Pœnitentia tua, & Confeſſiones rectæ?
Vide an peccata emendes, aut ſaltem minuas.

Si

ſalen ker
voſftut
xirtüle
ia un
taſr ſen
Aehhaun
dpennen
um boc
tis cnnin
fobebann
tligemn
i An
o hre mun
r ſlein
Ei enene
ſentu
eenme
anlthro⸗
pyening,
Kellg
hen Mit
Weit, iſ
uut mo⸗
uun ſarumn
Unta dere
El gen
Miores ſun
Eel uüm
egl De
it aut
lfmne in

foltnezhe
nc in en
um, mauin
nexercen
1 nn
AMicnne,
Gdenper
nginrne.
Henb Kle
e Nrbe 1
EcenEcn
n anenod⸗
Il. A ene.
1n Aurmumn
NWE
te tereren
plitenann
utonsorn
nteliones
Agnur ent
Wenbleſeſt

.
tcen.

ii eu i5.

geemſ

Melonest
nllennt

Meditatio VI. 353

Si eadem ſemper & pari, aut fors majori nu-
mero peccata redeunt, ſuſpecta minimùm ſit
pœnitentia: ſi cautè poſt illam incedo; ſi me-
dicinas adhibeo; ſi minus frequenter labor;
ſi denique peccatum elimino, dubium eſſe
non poteſt, quin verè fuerim poœnitens, & ge-
nuino pœnitentiæ ſpiritu plenus eſſe pergam.
Summi hoc momenti negotium eſt, animum
à vitiis continuò purgare: hinc lavare ſe to-
ties jubebantur Legis antiquæ Sacerdotes, ut
intelligeremus, quàm mundos eſſe oporteat,
qui Agnum imaculatuin quotidie imolant.
Duo huc maximè conferunt. I. Vitæ pro-
riæ ſolicita inſpectio: Cogitavi vias meas.
I. Seria emendatio: Et converti pedes meos in
teſtimonia tua.

Punbtum I.

Unde tam rara emendatio, niſi quia deficit
ſeria conſideratio? Non cogitamus vias noſtras:
non perpendimus, quo loco ſint res noſtræ.
Mercator ſedulus rationes ſuas continuèò in-
ſpicit, & lucra pariter ac damna exquirit, ut
Illa promoveat, iſta iminuat: pericula proſpi-
cit: lucrandi modos excogitat, ſimúlque re-
rum ſuarum ſtatum in conſpectu ſemper habet;
ne ſubſtantia pereat; ſed quotidianis potiùs
incrementis augeatur Vere filii hujus ſæcu-
li prudentiores ſunt filiis lucis in generatione
ſua. Heu! quàâm inertes & pigri ſumus ne-
gotiatores! De æternitate agitur, de ſalute,
de ſanctitate aut perdenda, aut lucerifacienda,
R. P. Dufrène Exercitis. &α

3 5 4 Pœnitentia Sacerdotis

& non conſideramus. Quo loco ſint res do-
meſticæ, pervigili ſtudio inquirimus: quo lo-
co ſint rationes æternæ, & ſalus animæ, turpi-
ter ignoramus. Pergaâmne ſemper neſcire me-
ipſum, qui nihil ad me pertinentia tam avidè
aucupor? Mittamus nugas: ad ſeria coverta-
mur. Quis ergo nunc ſtatus animæ meæx?
Quò tendo? Quam viam teneo? An ſecurè
ſatis incedo? Quænam ſunt mea lucra? quæ
detrimenta? quanta debita, quibus nondum
eſt ſatisfactum? Quis apud me virtutum, &
meritorum comeatus? Quò tendunt mea ſtu-
dia? Ausimne in hoc ſtatu Judicis mei con-
ſpectum ſubire? Num expediet ad mortis con-
nia differre pœnitentiam, ſeriämque emenda-
tionem? Nihilne in hac dilatione periculi?
In rebus viliſſimis ſecuritati conſulo: Eccur in
graviſſimo ſalutis negotio tramitem incertum
teneam? Non obiter tantuͤm, ſed exquiſito
ſtudio videndum, qualis ſim Sacerdos? quo-
modo Vocationi præcelſæ reſpondeam? quo
pacto maximis & plurimis obligationibus ſa-
tisfaciam? quid, & quomodo ædificem? quàm
ſanctè in Domo DEl ambulem? &c. Ubi nunc
incipiendum? Quid primò reparandum? Ubi-

nam periculum gravius; aut detrimentum am-

plius? Qua parte offendo ſæpius? Qualis mea
in Divinis reverentia? quæ in ſacris applica-
tio? quis fervor? Quodnam ſalutis alienæ ſtu-
dium? quantus labor? Quàâm ordinata vitæ
ſeries? quàm inculpati mores? &c. Conſide-
gami vias meas.
. Luſtran-

hur⸗
un, 8
Irißin.
luhi

iimnunl
eai N
es Cnli
el Velu
uolngte 4
urbbzontr,
Hnohrem
Misſoſpet
ipeiuimn
Ummmuld
intn
a na
i i 4
Uoonunet
litanl n
l
annend
1ancor
Ahanncon
lige Verd
1 veiits
Pullisgre
n, ſ
un dam
Ult olnsi

Aun. d

lo

ben ſat 1
Utimg: n
wanine,n.
nher neleiter
mnta umn
A i Core⸗
uns mnine
lteneo! Aoln
n ner imige
Ce mumm1
Otepcr nea
ſktal nordsen
tüngle enet
Uluione pern
CONdo: Deot
Tuniten imen
in, ſd ei
1 Kcerllbin
lepontem
Cblentonb
Edſicen
en: e Ue
Eepnandemi
letinenmu
ſezist
in ber
nſälnsdien
Aum Ndim
Nres! de,

Meditatio VI. 3 55

Luſtrantur ſine palpo intimi conſcientiæ receſſus, ut
videamus, quid deſit nobis: Spiritus Sancti lunen ar-
denter imploratur: incenſa deſideria vitæ ſanctioris;
veréque Sacerdotalis concipiuntur.

Punblum II.

Beati immaculati in via, qui ambulant in Lege Do-
mini!* Beati qui nunquam graviùs ſunt prolapſi!
Mentes candidæ, Angelorum æmulæ, felices
Vos! Veſtigia pedum veſtrorum exoſculor;
quæcunque ad vos pertinent, veneror. Co-
lumbæ nitidæ, Chriſto amabiles, amo vos: æ=
ſtimo ſortem veſtram. O vitæ innocentia, Pa-
radiſus voluptatis, habitaculum Spirits San-
Sti pretiolſum & magnificum! O theſaurus!
O margarita! Sed & Beati, quorum remiſſæ ſunt
iniquitates, & quorum tecta ſunt peccata! Beatus
Vir, cui non imputavit Dominus peccatum, nec eſt in
ſpiritu ejus dolus ** Beata innocentia: ſed
quàâàm paucorum eſt! Beata pariter pœniten-
tia: ſed heu! quâàm rarèò ſeria! Supplet pœ-
nitentia, ubi deſfcit innocentia: Si hanc amiſi,
ad illam recurrendum. At quomodo recur-
ram? Sincero corde, integra voluntate, cona-
tu haud perfunctorio. Doleo de peccatis: Ver-
bum breve! Verbum efficax, & virtutis ad=
mirandæ, ſi veritas non deſit: Verbum inane,
fallax, nulliusque pretii, ubi veritate caruerit!
Væ autem, ſi DEO mentior! Meâ ſanèe refert
plurimùm, ad amuſſim ſcire, an ſim veridicus?
An verò ſit dolus in lingua mea? De ſtatu gra-
Z 2 tixæ
X* Pſal, 15. Pſal. 37

Pœnitentia Sacerdotis

356
tiæ poſt rite ſuſceptum Pœnitentiæ Sacramen- mla
tum dubitare non auſim: ſed unde reſciam, be- wmn
ne me illud ſuſcepiſſe? Si expiatus peccata fu- zicn
gio, ab occaſionibus recedo, negligentias mi- n
nuo, credam ſecurè, dolorem fuiſſe ſerium, umnfum
quem confeſſus elicui. Nunc ſcio vere, ajebat te i⸗
D. Petrus, quia miſit Dominus Angelum ſuum, & KKCaidst
eripuit me de manu Herodis, & de omni expectatione Mnnſtoinn
plebis Judæorum. Jam ceciderant de manibus i kMon
catenæ ferrex: jam pertranſiérat ſecundam (em
cuſtodiam, & nihilominus iſta ſomnium eſſe imm u ln
adhuc reputat. Cùm verô patentem vidit Wuſnnns hr
portam ferream, de liberatione ſua certus ex- umnl ihen
clamavit: Nunc ſcio verée &t. Quamprimùm r, eunii
aperta fuerit peccatorum & malarum aſſue- u
tudinum porta ferrea, tunc intrepidé dicam:
Dirupiſti vincula mea; Tibi ſacrificabo hoſtiam lau- Alilimeene
dis! Dextera Domini fecit Virtutem: Non moriar, Urnytirirt
ſed vivam, & narrabo opera Domini. Ut primum iInim e
convertero pedes meos in teſtimonia tua, de oittimne
Confeſſionis bonitate non dubitabo. At quo- alhmatt
modo ſperare poſſim, dolorem & propoſitum ſmiſin
fuiſſe ſerium, ſi paulò pòſt, eâdem forte horâ, done

. 4 . Ulr ine en
iterum negligenter oro, luridè ſacrifico, otium Ummii
ſector, graviſſimas obligationes negligo? Sa- Al
4 2 8 bibent ga
né ludit & nugatur cum DEO, qui hac horâ hec,
promittit; alterà horàâ, vix ulio adhibito co- dan
natu, jam iterum fallit. Nolimus obtendere änotat
infirmitatem, quæ utut ſit frequens, frequen- i,
dl Mi⸗

tior tamen eſt doloris & propoſiti culpanda
inertia- Cùm propono ambulationem, hanc arhint
vel illam relaxationem, litis illius abſolutionem, utnine
rei N aenit

fli

dlentie r
uncenſi
Whütus ere
0deglgeni
Nen Uulle
u Ain ,
S migi
lenn e
ermantent r

Verd Enen i
rutor ian

ne inct in
ſcmiia a
um. M
DMnn. Iit
ekinonu
otiebo, A
Uen Ee⸗
eiten niel
fle lanfot
bine iegiti
N,ti⸗
r Moi
1 eſen

Meditatio VI. 377

rei domeſticæ rectam ordinationem &c. Se-
riò ago, animi vires colligo, difficultates per-
rumpo: ſed cùm fuga peccati ſtatuitur, quàm
elumbe, quàm inane formatur propoſitum!
Cor contritum & dolore quaſſatum faciléne
adeò redire poterit ad doloris ſui peſtilentes
cauſas? Cordis doloroſa compunctio, & acer-
ba contritio tam citò abire poſſit in oblivio-
nem? Pes contritus, manus contrita diutiſſi-
mèé dolent: & tam modicè doleat cor con-
tritum, ut ſtatim redire velit ad eundem
quaſsationis locum! Luſus & fallacia eſt
hujusmodi ſuperficialis dolor, qui nihil e-
mendat; ſed vitia confirmat potiùs, & multi-
plicat.

Sancti Pœnitentes, quorum poſt lapſum fer-
vor magis incaluit; quorum pedes in teſtimo-
nia Domini tam ſeriò converſi ſunt, diſcam
exemplô veſtròô mala mea non iterare, ſed co-
natu ſedulo emendare! DEus patiens & lon-
ganimis! intelligo, eſſe graviora mea Sacerdo-
tis delicta: hinc legitime deduco, pœniten-
tiam & emendationem magis ſeriam à me re-
quiri: ſic jubent gratiæ ampliores, lumina ma-
jora, auxilia efficaciora, beneficia dexteræ tuæ
copioſiora, onera Statůs mei graviora. Abſit
jocari & nugari ampliùs in re tam ſeria! Ab-
ſit, tremenda Majeſtas, ut ficté pœnitendo,
nihilque emendando ludam tecum, méque
ipſum miſerrimèe deludam! Diſcam à Te, S
IEſu, vere pœnitentium forma, Sacerdotalis
2 3 pœni⸗

358 Index Materiarum.

pœnitentiæ leges! Doceant me ſuſpiria tua, .
labores tui, lacrymæ tuæ, paſſio & mors tua, amsin

Jed peccato, quid mihi, quid tibi debea
ic denique cor ſincerum, cor contritum &
humiliatum, DEus non deſpicies. lunnt

Exercetur Voluntas per actus doloris ob peccata
propria & peccata populi: Accedunt ſpei firmæ actus
varii E&c.

Kaäude
EAE e E E E E
Index uze
Materiarum Pküß
. . „ . „ in,
Tridui tertii.
Dies I. galal
Spiritus Pœnitentiæ Sacerdotalis. .
Conſideratio I. ummin
5S. Patrum, & Conciliorum ſenſa de Sacerdotum pœ- 1
nitentia expenduntur. 246 mignl
= eilbanin⸗
MMeditatio I.
De Spiritu Pœnitentiæ Sacerdotalis circa peccata pro-
pria. . 2 03
Lectio I. l in

Exlib. 2. Reg. c. II. Pœnitentia Davidis. 267
Eyxamen

hin.

Nne ſchi
D
ric tbi e
enr CCntin
cie.
u illnit in
inn hid

o e

Iun
tertli
rercoelis

ir antſdi
*

1

M.

Iudex Materiarum. 23359
Examen I.
An ſim verè pœnitens? 270

Moeditatio II.

Spiritus Pœnitentiæ Sacerdotalis circa peccata populi.

26
Dies MI.

Effectus Pœnitentiæ Sacerdotalis.

Conſideratio II.
De Mortificatione. 291
Meditatio III.

Pæœnitentiæ Sacerdotalis magnum Exemplar Chriſtus
Dominus. 299

Lectio II.
Remp. lib. I. cap. XXI. de compunctione cordis. 303

Examen II.
An mea pœnitentia non ſit nugatoria? 306
Meditatio IV.
Peænitentiæ Sacerdotalis undlio. 314

Dies I.

Sacerdos in Sacramento pœnitens.
Z 4 Conſi-

366 Index Materiarum.
Conſideratio III.

De Saeramenta Pœnitentiæ. 319
Meditatio V.

Sacerdos Sacramentum Peœnitentiæ ſuſcipiene. 327

Lectio III. Hiſtorica.

S. Hieronymus. 332
Examen III.

Quales meæ Confeſſionet? 348
Meditatio VI.

Sacerdos emendationi ſtudens.

I

TRIDUUM W.
NOVISSIMA.

SACERDOTIIS

4
Nhrnne
En
lin ſen

lihm Hen

Rentim 4
lunn
lemn unnde
uin onll
Aporſcente
dunn deniore
Leſlihi
hrcehs!
n ninls,
n ekefi

(00 *½ 363
Triduum IV.
Noviſſima
Sacer dotis
Tridus cxpenſu.

Dies I.

Mors Sacerdotis.
Conſideratio JI.

Sanctorum Patrum ſenſa de noviſſimis Sa-
cerdotum expenduntur.

Utinam ſaperent, & intelligerent, ac Noviſſima pro-
viderent. Deut. 32.

I ſcientiam apud illos reperire non eſt, ad
quos illa præcipuè ſpectat, ubinam inve-
nietur tandem ſapientia, & intellectus?
Fritne in populo malorum iminentium non-
nulla providentia, ſi Viri graves ac venerandi;
non tam Seniores populi, quàm ſupra popu-
lIum evecti, nihil proſpiciunt, cœcεque impe-
tu in præceps feruntur? Comunem hanc ple-
bi non minûs, quàm plebis Rectoribus ſtupi-
ditatem deflevit dudum Jeremias Propheta:
Deſola-

364 Noviſima Sacerdotis

Deſolatione, inquit, deſolata eſt omnis terra, quia
nullus eſt, qui recogitet corde. c. 12. Cogitemus
ventura, Sacerdotes Domini, & noviſſimis re-
colendis Triduum ſanctè impendamus, ne re-
pentinus nobis veniat interitus. Quid San-
Gi Patres hac de re ſentiant, accurate pon-
deremus.
Sanctus Baſilius in Pſalmum 33. nil dubi-
tans aſſerit, edomandis ſequiorum affectuum
pravis motibus nihil æquè conducere, ac ti-
morem illum ſanctum, quem Divinus nobis
Spiritus per os Sapientis comendavit: Memo-
rare noviſſima tua, & in aæternum non peccabis. “ Cùm
igitur ſe moverit perverſa quædam voluntas,
ait S. Doctor, téque ad malum incitaverit,
memento, quæſo, illius tremendi judicii, quod
ſubibis. Ob oculos pone Divinum Judicem
in ſublimi reſidentem throno, ad cujus pedes
omnis humana creatura cum timore ac tre-
more ſit provoluta. Nos ipſi, quibus nune
auſcultatis, & vos quoque hic modèò præſen-
tes, coram Illo comparebimus, de factis totius
vitæ rationem reddituri. Tunc ii, quorum
conſcientia peccatis fuerit inquinata, præva-
ricatores Angelos habebunt comites; Atque
hi terribiles induti formas, ignem oculis, na-
ribus & ore vomentes, triſtes hominum, fu-
rentésque adverſarii, ſecum rapient infelices
illos, æternis ignibus pariter cruciandos.
Cogitate infernalis abyſſi profundum; hor-
rentes tenebras penſate, quibus nemo pecca-
torum

* Eccli. 7. 40.

en, 4
ann een
fenn eln
n enſe
lore e
Se Cone
ſee
fenmi
Uum ſendls
lurn a
Drte, tnen
ſelii ſectn
rſ
Crp
iido Mn
Rafieme
A
Ein tuin
imintln,
Wehgunn
umln
Anmn,
uenlinpe
Nenem
Mmiteor in
ſim: a
Nelriorecn
amen R

Pii n
ini e,

nnir nni in
Lnoriſtein,
Wunde, Re,
6. Cd
annne

n g,N
monnn Aetn
oncucen⸗
en Dün

Eln elnrg
mn moneit
Miſolciut
imm Mlon
Ai ets
inore A ne
. Abu Nun
No) Nrkr
e ſadstotls
in gvorun
lonti, Nert
Nites, Ae
enoelig
ien s
cint⸗
fmon, .
tenere.
CruN

Conſideratio I. 365

torum ſe liberabit ampliuͤs; ignem diriſſimè
urentem, ſed luce nulla præditum inſpicite;
vermem perpetuòô rodentem obſervate, cujus
venenum peſtilens in corpora & animas mi-
ſerrimé ſemper influat; qui carnes ingenti
cum dolore configens nunquam abſumat, &
ſemper comedens ad nullam ſatietatem un-
quam perveniat. Opprobrium denique ſem-
piternum, ac dedecus illud, quod omnem p;-
nam ſenss atrocitate ſua multùm ſuperabit,
in ſtatera cordis appendite: Hæc omnia ti-
mete; timentes autem quaſi frœæno animabus
veſtris injecto, peccati lubricum vitate. &. Ba-
ſil. àt ſupràa.
D. Chryſoſtomus * isdem nos conſidera-
tionibus inſtructos cupit, tum ut à peccato
ipſi abſtineamus, cùm ut alios ab eodem re-
trahamus. Si quem viderimus, inquit, ad per-
verſum facinus proruentem, non modè illum
eò non impellamus; ſed ejus ruinam præ-
vertere ſatagamus, ne ipſius interitus nobis
imputetur, ſi perire fratrem otioſi & incurii
permiſerimus.

S. Auguſtinus celare non potuit ſuos Audi-
tores ingentem formidinem, qua illum Judicii
extremi rigor implebat. Sic autem ea de re

loquitur: *** Nos equidem nunc dignitatis

„„ Prælatione quadam Iupra vos eminemus; Ve-
„ rumtamen pedibus omnium timore ſubſter-
9 Dimur,
*Homil. 25. in Epiſt. ad Rom. ** Jerm. 146.
alide 42ε ds Verbis Domini,

366 Noviſſima Sacerdotis

„ nimur, quòd major ſublimitas diſtrictius quo- li
„ que judicabitur. . onn
Videamus modèò, ait S. Proſper*, quid imi- litn
ſeints

nente Judicio cogitaturi ſimus, cùm Judex ille

apparebit, qui & errata quævis ſeverè puniet, wl hant
nullâque criminum diſſimulatione decipi, aut lsz u
munerum largitione poterit corrumpi: Quan- n ninn
do ſecreta cordium patebunt; & non modô Aridist
cum operibus verba, ſed cogitata quoque mi- me bne ,
nima in medium proferentur. Quid nos co- medonmmn
ram tanti judicis Majeſtate? Quomodo pec- in hſrstn
cata excuſabimus? Quo artitieio maligna o- rlum /,
pera tuebimur? Quæ nobis pœnitentia ſubve- Mneum
niet? Num illa fortaſſe, quam in vita negle- mn, glie
xerimus? Quæ bene facta ſpem præbebunt? til ud
Num ea, quæ luride omiſimus? Quos Apoſto. CNriuhl⸗
los, ant Sanctos invocabimus, poſtquam exem- 1nMe
pla eorum, & monita ſpreverimus? Poteritne iee
autem carnis à quopiam obtendi fragilitas? unz nli0
Sed vim nullam habebit inanis excuſatio: Ser- Tihnirj
vorum DEl accurata vivendi norma reclama- küirs
bit, qui in corpore non minus fragili, ac nos H H
gerimus, fecerunt victoriam; unde oſtenſum Kba
nobis eſt, poſſe inopiam noſtram, quæ illi po- mſun
tuerunt, præſertim cùm DEl milerentis ope, iman n
non virtute propria, peccatum ſuperârint. Ar- mii il
que hinc prior ille occurrit ſe non quærenti- n d
bus, ut Eum quærant, & in Eum credant; i edens

GCredentes autem protectionis invictæ ſcuto Maun
cingantur, ne dominetur eorum omnis in- ⸗ m
juſtitia. eIrhohn
Quid entin

* De Virtute & vitiis l. 3. 6. 12. Pc
134,

Nrhgiti

Cn ocai
bere un⸗

ine echie
Ommng: E

1 Kn
Bemuglont
. (nr
Nnieni
nüfune.
n wnn!
Doſtgemerr.
nnst Menn
Eenti uglis
ejelltto: ⸗
Ormu fechnt

Fl n.

ote oenin
Criik
letents 1
rrmin /
non gone,.

Conſideratio 1 ,

Quid ergo reſpondebunt facinoroſi, cùm
hæc ipfſis iratus Dominus exprobrabit? Si pra-
va deſideria vincendi habuiſtis poteſtatem,
quare vecordes ſuccubuiſtis: Si verò alacriter
pugnandi facultas defuit, cur meum adver-
sùs hoſtes auxilium non implorâſtis? Aut cur
accepto vulnere pœnitentiæ remedium non
quæſiviſtis? Cùm ad hæc ipfi obmutuerint,
nénne hanc ſententiam in eos feret iratus fu-
rore Dominus? Ligatis manibus & pedibus proji-
cite ipſos in tenebras exteriores, ubi erit fletus & ſtri-
dor dentium. Vermis eorum non morietur, & ignis
non extinguetur.?“ Quid eſt ligari pedes ac manus
eorum, qui reſpondere Judicanti non pote-
runt, niſi quèd in gehenna vinculis æternis
conſtricti, nihil ampliùs ad ſalutem operabun-
tur, DElꝗque Altiſſimi laudes nunquam canta-
bunt? Quid verò eſt projici in tenebras ex-
teriores, niſi à DEO ſeparari, qui ſolus animam
verè illuminat? Fletus porro amariſſimi, den-
tiuümque ſtridores malorum vim acerrimam
denotant, quibus infelices illi, mortis æternæ
rei, miſerrime cruciabuntur; vitâmque habe-
bunt, non ut ſuavi ejusdem uſu gaudeant, ſed
ut tormenta ſentiant. Erit ibi gemitus abs-
que remedio, ſupplicium ſine termino, luctus
perpetuus carens ſolatio. Dolor incredibilis,
& ſenſus pœnarum ineffabilis torquet animam
à DEO rejectam, neque tamen occidit; punit
corpus reprobum, nec tamen deſtruit. Igais
enim ille inextinguibilis ardore ſuo minime
conſu-
*Iai. 66. 24.

368 Noviſſima Sacerdotis

conſumit infauſtas orci victimas, quibus rema-
net ſenſus integer, ut maneat dolor continuus,
& anima peccatrix immundo corpori æternùm
alligata, patiatur magis, quàâm ut vivendo re-
ficiatur. Hos infelices mortis ſecundæ, quam
Scriptura loquitur, dira imortalitas in momen-
ta ſingula morti tradit, ut in flamis ſempiter-
nis continuò iterum reviviſcant.
Quod autem dicitur: Vermis eorum non mo-
rietur, & ignis eorum non extinguetur: * ſupplicium
integrum hominis reprobi intelligamus, quem
inutilis pœnitentiæ flamma tardior conſtanter
adurit, & conſcientiæ ulceroſæ vermis non
moriens crudeliſſimè depaſcit. Quare cùm di-
citur mors in abyſſo illa dominari, & inimicos
ſuos DEus ibidem profligare, ſeu ad nihilum
deducere, ſenſus eſt, illos dolorum vehemen-
tiâ diſceruciari quidem, ſed non abſumi; quia
in ſuppliciis ſempiternis vitam quavis morte
pejorem ſuſtinebunt.
Haſce Veritates ſtudiosè legamus, attentè
meditemur, libenter audiamus, & illarum me-
moriam ſemper teneamus. Has credamus pa-
riter, ac timeamus. Cogitemus ſedulò, quan-
tum ſit malum à DEO ſeparari, & Sanéctorum
æterna Societate proſcribi, à cœleſti patria
exulare: Quàâm durum ſit, vitam vivere mor-
ti ſimillimam, & mortem ſubire nunquam in-
terituram; ignem cum diabolo & Angelis e-
jus tolerare, ubi mors ſecunda infelix eſt repro-
borum portio; nec uſus vitæ alius, præter
tormen-

* Iſai. 66.

wemum
Pyheens
aßknpt
urtegnug
eok
em inen
weicon
KW
AWiud
Wwuum ent
Nd a
„Citerk
4Corgom
lön en
1eOnsh
Dunm,l
„lhmn ge
„Coingeer
Genn monn
i oero
cgizrin
otken
en G l
Peenns.
len
An Dodor
orinin
enfrmumd
eteſarbſt
4 Ublimin
le me

fin hznn

hig uihae,
Color onns
torporieten
Nt viventen

ſeentee

WIHnN
nhitis ſent
n.
Vmnt ne
lum, ſgin
elomniſn
lnulor wnlne
Eule ſerni oon
1 Curent⸗
ur, Anmne
E,Ancähhn
Vonm erne
don kli e
gunſi N

eumo ,bten
5Cühmmn.
sckelamib e
1leculcur⸗
,ednn⸗
1orleli M
un Gernn⸗
Dre ooen
jeneimn
etel
a 1i
nen⸗

Conſideratio I. 369

tormentorum in flamma devorante, ardente,
ſed non lucente, funeſtam experientiam: Quid
ſit, audire ſemper incendiorum avernalium hor-
rendos ſtrepitus; fumò acerbéô fornacis illius
nigerrimæ excœcari; in profundum abyſſi, &
flamarum imenſos vortices demergi; ſerpen-
tum famelicorum venenatis morſibus lanci-
nari, & iſta quidem ſine ſpe, ſine termino.
Hæc ubi ſtudiosè cogitaveris, peccato, & pec-
catorum cauſis in perpetuum valedices.
„Sed cur ad iſta mentem non advertimus,
„„ſcribit ad Eugenium Papam S. Bernardus? *

„ Quot Summi Pontifices, Beatiſſime Pater, à te

„ viſi ſunt, priusquam in eorum locum veni-
„ Tres? Omnes hi Anteceſſores tui quid aliud
„ loquuntur, niſi quòd eos certò & brevi ad
„ tumbam es ſecuturus? Tempus modicum,
55 quo in gradu ſuo ſteterunt, tibi paucitatem
„ dierum tuorum annuntiat. Memento igi-
„ tur in medio fulgentis glorix, qua modò
„ Cingeris, brevi adfuturum illius finem; nam
„ paulèò pôſt ſequêris ad ſepulchrum, quos
„ ſecutus es ad ſolium. Iſta nobis ſtudiose
„ applicemus.
„, ualem nobis DEIIM effingimus, alibi
„ Sanétus Doctor interrogat? * IIti humi-
„ lium gloria, ita malorum eſt pœna. Habet
„ in ſemetipſo æquitatem ſtabilem, & rectitu-
„ dinem firmam ubique diffuſam, ad quam il-
„ liſa neceſſariò frangitur omnis malitia. Quid-
„ ni & ſublimia quoque frangantur, & curva?
* Ep. 275. nOU Edit. ** de conſid. l. y. c. 12
R. P. Dufrene Exercitia. A à „ Væ

379 Noviſſima Sacerdotis

Act, 9.

Væ mundo, cùm in hanc rectitudinem, quæ
fecti non poteſt, cœcus impegerit! Conte-
retur ſané ab imenla potenta. Quid vo-

Juntati perveriæ magis funeſtlum, quàm co-

natus ſemper inutilis, & caſſus in murum
æneum incurſus? Væ refractariæ volunta-
ti, quæ obſiſtendo aliud non aſſequitur, præ-
ter unam ſuæ oppoſitionis pœnam. Quod-
nam verô ſupplicium poſtit eſſe acçerbius,
quàâm velle ſemper, quod nunquam erit?
Quæ damnatio illi ſimilis, cui obnoxia eſt
voluntas infelix, quam dura neceflitas pre-
mit volendi ſemper, & nolendi, quod aut
malum ſit, aut infauſtum. Nunquam habe-
bit, quod optat; & ſuſtinebit ſemper, quod
refugit: Atque iſtud meritò quidem; æqui-
tas enim poſtulat, ut deſiderata nunquam
percipiat, quæ ab officio ſemper declinavit.
Unde verò iſtud prodigium? Bonus & re-
ctus Dominus cum perverſo quodammodo
pervertetur: Nunquam curvitati ſimul &
rectitudini conciliabitur: opponuntur invi-

„cem hæc duo, quamvis ſe mutuò non de-

ſtruant. Damnum alterutri tantàùm obtin-

git, quod profectèò DEum miniméè feriet.

Durum tibi eſt adversus ſtimulum calcitrare.“ Non
ſtimulo, ſed tibi durus eſt, qui reifſtis.
„ DEUS quoque malorum operum pœna
eſt. Tenebræ in ipſo non ſunt ullæ, quo-
niam lucem habitat inacceſſibilem. Sed
quid animæ ſordibus inquinatæ magis exo-
„ ſum

lnt

6 un
,Seſtn
,rub
Mpetnt
,Imbdis on
1Ne ℳ M
‚in ent
1 Nnſe
Uedr non
Pnnm,
„ W ſi
,Cir i
Ilnie: e
inm gont
3Uminner
,Antd ſeet
1 Enc
,Cenlinmn
bnn irk
i
Ueki
gekane
unſen
u ſolten
imcgugen

ihſis, gun

d Oen
en gln

eedenn

e

pegetitlln,
lomp qun
Glis innen
ularie ir,
Naſecbapn
8DMerun.
Nln eſe ,
d Mlren
s, ain
unccelat
MMent, uun
omde
übrencod
gten
tenn mnen
enps lum
ne MnsA
Gogtounm
Crilatifnalt
Yangnrin
Gumd Mn
untüm vii⸗
ciine ii⸗
0linm N
pirlls

33 es e..
un

59
59
99
923

5
95
55
95
59
93

35

Conſideratio I. 371

ſum, & moleſtum accidere poſſit, quàm lu-
cis genuinæ claritas? Qui ſacit malum, ait
Sctiptura, odit lucem. Numquid autem po-
terunt illi ſe ſubducere peccatores? Sane
non poterunt; ubique enim lucet, quamvis
omnibus non luceat. In tenebris lucet, & te-
nebræ eam non comprehenderunt. Lux hæc Di-
vina etiam tenebras videt: lucere & vide-
re æqualiter illi proprium: Verùm à te-
nebris non videtur, quia tenebræ eam non com-

brehenderunt. Videntur mali, ut confundan.

tur: non vident ipſi, ne ſolatium videndo
capiant. Videntur ſimul & in lumine, &
à lumine: ſed quibus oculis? Oculis om-
nium, quotquot videndi habent facultatem,
ut nimirum eorum tantò major ſit confuſio,

quantò fuerit numeroſior videntium mul-

titudo.
„ Certiſſimum porro eſt, in hoc videntium
oculorum ineffabili numero non fore quem-
quam ipfis infenſiorem præter oculi pro-
prii moleſtiſſimum obtutum. Nihil eſt, quod
magis horreat conſcientia tenebroſa, quàm
ſui ipſius miſerrimum aſpectum; nihil, quod
minùs poſſit evitare. Infelices hæ tenebræ
ſibi haudquaquam ſunt occultæ: vident ſe-
metipſas, quamvis cæterorum nihil conſpi-
ciant. Opera tenebrarum in tenebris am-
bulant, quin tamen occultare ſe vel in te-
nebris queant.
„ Sed & vermem conſideremus, qui nun-
quam morietur, præteritorum videlicet me-
A aà 2 moriam.

3727 Nowiſſena Sacerdotis

„ moriam. Poſtquam vermis hic in animam
„ ſemel intravit; ſive poſtquam in ea per pec-
„ cCatum natus eſt, pertinaciter illi adhæret,
„ nec eum quisquam ab ea ſeparabit. Rode-
„ re conſcientiam non ceſſat, indéque vivit,
„ unde perpetuò rodit. Cohorreſco, cùm ver-
„ mem hune æternúm rodentem cogito;
„ cùm vitalem hanc mortem conſidero. Ti-
„ meo incidere in manus mortis ſemper vi-
„ ventis, & vitæ hujus nunquam morientis.
„ Hæc mors illa ſecunda, quæ ſemper in-
„terficit, & nunquam tamen plenè occidit.
„ Quis dabit miſeris mori ſemel, ne morian-
„tur ſemper? Quid quærunt infelices, quo-
„ rum hic eſt lamentabilis ſermo: Montes ca-
„ dite ſuper nos, & colles operite nos Quid vo-
„ lunt, niſi mortis beneficiò aut finire mor-
„tem, quam tolerant, aut effugere mortem
„ diuturnam, cujus terrore percelluntur?
„ Scriptum eſt, quoniam invocabunt mortem,
„ & non veniet eis. Tu verborum intelligen-
„ tiam quære. Immorrtalis eſt anima, quis du-
„ bitat? Igitur nunquam carebit memoriâ,
„ Cæteroquin anima non foret. Quamdiu ergo
„durabit anima, durabit memoria: ſed heu!
„ qualis memoria? Mille fœditatibus inquina-
„ ta, mMillenis criminum portentis horrida, va-
„ nitate tumida, odiò & furore conturbata.

„Quidquid olim actum eſt, tranſit, & mini-
„ mé tamen tranſit: abiit è manibus, ſed non
„ abilt ex animo. Fieri nequaquam poteſt,
„ ut factum non ſit, quod factum eſt. Face-
2529 reE

telemn
,Nlochte
ln Et
tun
Genncde
,Iaclrdde
En: A
n. G
nitl,
Cipron e
un, ue
,elel h
5,ſ ,
Kthbi⸗
1nmnigl
mentl
10r onun
1dlmnr
s
lechlcen
Eithettbe
Aon nnid⸗
rlid eh
uul ltſen
mi ſie, P
Kannnd hhe
nbs, &
Mun lngen

Ercline
tnit

A.

4

min eapeng,
er ili alr
uadit Ne
intege fß
Nreſtoſconr
Nenen cut
Nacnten)
nott enet
hunmuet
1 Gekn⸗
Ber Ane ant
ne nenit
Nitklchet⸗
NN Alni e
elCe
6 m toneno⸗
fligge nndl
e henelunn.
bunr wontn
nun itelge⸗
aninn, obte
ebi menonn
(bincoett
nori: l 1
atbos innin⸗

Nsdn

e lit
muiz,lo

Conſideratio I. 373

„ re temporis eſt, opusque tranfitorium; fa-

59
5

79

„
9
75

95

5„

9
25
„9
9
99
55
9

99

2

2

795

*

»

95
75

3

ctum eſſe, res æternitatis eſt perpetuò man-

ſura. Quod actum in tempore, non tranſi-

bit cum tempore. Kternùm igitur haud
dubiè torquebit, cujus infelix memoria æter-
num durabit; patebitque veritas dicti Do-
minici: Arguam te, & ſtatuam contra faciem
tuam. * Quamprimùúm enim DEO quis op-
ponitur, ſibimet extemplòô fit contrarius, ùt
criptum eſt: Quid faciam tibi, ⁶ Cuſtos homi-

num? Quare poſuiſii me contrarium tibi? ſtatim-

que ceu neceſſariò conſequens, ſubjungitur:
Et factus ſam mihimetipſi gravis? *X .
„ Sic eſt, Eugeni Papa! Nemo unquam DEO
contrarius eſſe poterit, & amicus ſibi: Quis-
quis autem à DEO arguetur, hunc & arguet
cor proprium. Tunc impofſſibile erit ratio-
ni diſſimulare veritatem, neque poterit ani-
ma carnis vinculo abſoluta, & in ſe penitus
collecta faciem ſuam avertere ab eo, quod
ipſi ratio exhibebit: Què enim hoc poſſet,
ſenſuum miniſteriôò deſtituta, quibus uteba-
tur olim ad effugia, & quorum ope hujus
mundi labilem Suram volens complecte-
batur? Vides, completum fore dedecus ma-
lignantium, qui adhæſerint iniquitati, cùmnm
facti erunt ſpectaculum DEO, Angelis, ho-
minibus, & ſibimetipſis. O ſortem pecca-
torum longè miſerrimam, cuùm huic æ quita-
tis & rectitudinis torrenti opponentur, &
veritatis manifeſt?z lumini exponentur!

A a 3 „ Num-
* Pſal. 49. ** Jobi 7.

374 Noviſſima Sacerdotis

Numquid non iſtud eſt perpetuèò flagellari,
& confuſionem perpetuam tolerare, ùt Je-
remias ait: Duplici contritione contere eos, Do-
mine DEus noſter! *
„ Veruùm' ſi aſpirante ſuperna gratia hæc
malorum nos imenitas comovet, ait S. Proſ-

per, quæ animam terrore falutari perculſam

ab omni fallacia removent; mala, inquam,
ſempiterna, quorum funeſtam experientiam
conſequentur inſani voluptatis amatores, &
eo quidem tempore, quo emendare nil am-
pliùs poterunt; atque hinc in totius miſe-
riæ, ac deſperationis barathrum demergen-
tur. Ad Cœli quoque gaudia convertamus
nunc obtutum, quæ mira ſpei dulcedine a-
nimos deliniunt, ubi ſe à terrenis nonnihil
avulſi DEO œperint conſecrare: A timore
igitur ad amorem gradum faciamus.
„ Sed qua ratione vitæ illius beatiſſimæ
genuinam ſpeciem effingemus? Credere il-

„lam fide Gncera poſſumus; eloqui non poſ-

ſumus. Verùm hæc de re tanta loquendi
impotentia os nobis minimè claudat; uti
nec de DEO ſilere fas ducimus, quamvis
confiteaãmur ineffabilem. Iſtud ſaltem di-
camus, verbis efferri non poſſe, quod de
ſuma illa Beatitudine Fides docet; neque
hominis intellectum, utút hoc Fidei lumine
inſtructum, plenè capturum unquam felici-
tatis illius ſublimitatem.
53 Hæc

*Jenem. cah. 17. ** de Virt. & Vit. L. 3. 6. 12.

1 4
,1nEin
„anten
. M.: Die
Ahen dd
linnsnn
inmn ine
,Conrene
,lſcunn
„tenr e
l einn
un cmnion
Nonne
lenenen
1M tero d
1l nitie
1CmNere
Amcin
is anr Mu
rn
dlenſarz
Aler 10 kd
inhi not
1 unmgile
Ihl, d
et,
uitnd 1
A rerbis e
Uls meit 8

1,,.
iuh nn

ſ.

petdtge
Tenne 4,
yteft inl

nn gatl
Ge R
mi ent
t, mii
tmeyrin
Nrbmis!
enenunrir
en irt⸗
lnn kenee⸗
r nenmns
Hitlenr
Reneis l
ſctnel Ninme
cunds
iius teriin
ts) Cetat
Aoclion e
Ltun gen
e Clucet, u
inns, gunm
ed lden
ſione
Coret E

deleke

—
—

„
—

—

2

79
5⁵
9⁹

59

99

55
33
25
„9
25
53

Eonſtderatio I. . 37

„ Hæc vita venturi ſæculi æternùm erit bea-
ta, & beatiſſimè ſempiterna; ſemper ſecu-
ra, & ſecurè tranquilla: Vita ſuaviter ju-

„cunda, jucundéque interminabilis. Regna-

bit ibi perfecta Charitas, & exulabit omnis
timor: Dies erit lucidiſſima, quam nullæ
excipient noctium tenebræ: motus ibidem

facillimus absque laſſitudine, & requies con-

tinua ſine tædio: Omnis ſpiritus in DEI
contemplatione ſuaviter defixus, & firmiter
conſociatus, ja turam ſumi Boni prorſus non

timebit: Beatorum Spirituum, Angelorum

æ* què ac hominum., cœleſtis habitatio virtu-
tum ompnium feſtivo lumine fulgebit: ubi
Sanctorum quihkbet in ſalutis gaudio peni-
tus demergetur: ubi veritas dominabisur:
ubi nemo decipiet; falletur nemo: Quâ
nibil miſeriæ ſubintrabit, & unde Beatitu-
dinis nihil exeſſe unquam poterit.
„„ In regeneratione, ait denuo S. Bernardus *;
cum ſederit Filius hominis in ſede Majeſtatis ſua;
ſedebitis & vos. Felix renovatio! Quando-
nam renaſcar ad quietem, qui natus ſum in-
feliciter ad laborem? Quandonam ſedebo
totus, ubi modò vix minima pars mei ſedet?
Nihil tranquillum, nihil pacificum, quie-
tum nihil, ubi nihil in eodem ſtatu per-
manet.
„ Sedebitis & ves. Sedes beata! Quis dabit
mihi verbis convenienter efferre deſideria
cordis mei? Sed quis mihi potiùs Sedis il-
Aa 4 „ lius
* de vita & morib. Clerit. c. 13.

95

39
95
55
55
95
55
95
52
2²⁹
25
35
95
25
99
923
93
55
9
95

9⁹

95
9
„»
95

75
9

376 Noviſſima Sacerdotis

lius æternam requiem præſtabit? Quietem
hanc volo; hæc ut mihi veniat, oro; poſt
hanc indeſnenter ſuſpiro. Dixi: nihil in me

ſedet quietum; omnia in mortu ſunt: agi-

tatione perpetua, & mutationibus continuis
in gyrum verſor. Quid enim hominis quie-
tum eſſe valeat, dum caro concupiſcit ad-
versus (piritum, & ſpiritus adversùs car-
nem? At non modòô heæc lucta pacem tol-
lit, & quietem hinc aufert; Accedit miſe-
ria duplex, quæ peregrinum in hac valle a-
cerbi planctůs haud modicè torquet, nimi-
rum doloris præſentanei ſenſus, & mor-
tis futuræ metus; corpus enim gerit pas-
ſioni ſimul & morti obnoxium; animam
verò ſpem inter & metum agitatam; Quam-
diu autem illa corpus iſtud peccati inhabi-
tat, continuò alternis motibs inter affe-
ſtum hunc geminum fluctuat, ſpe aſcen-
dens modò usque in cœlum, & timore deſ-
cendens paulò pôſt usque ad infernum;
languens in malis, & optans vehementer pa-
cem habere in cœleſtibus bonis.

„ Iſtud equidem certum, egreſſam de ha-
bitatione terreſtri animam à metu fore li-
beram; ſed nondum ab omni expectatione
ſolutam. Non erit, quod eam terreat: Ve-
rumtamen beatitudinis ſuæ deſideriò ſuc-
cenſa, clamabit: Convertere anima mea in re-
quiem tuam, quia Dominus benefecit tibi: Quia e-
ripuit animam meam de morte, oculos meos a lacry-
„ Rlosz

10 n
cn
,Nlcheheh
„Alnn
,Unfint
„Fin n
,Miionen

Nlann,8

,Ii klan
le etnit
teretopn
lere eſi
m

eulr bone o

1ee Dernin
oon
9Eonn
1Meitt⸗
8lonontr:
u ur
Nerenn
Nin
ne mmor,
rorn dd
ſtles len

unmn
, Ouorun
n gulgeſ

Ii, nee

uunb ut ſe
2

d,

Aus. .

SZ
not ſont
unibes cnnt
nin honines
d Cnelhii
ins Adrent,
ehch n
en Agtn⸗
nun inheſk
Ctemnteh in
ei En.
Genn engt⸗
Ctun; nnmn
um r.
Prmiin
votls e
Cur, ei
n Cinntt⸗
e ilem
Vehewenterß⸗

s⸗

Ggeln Een
1 uine
mni enettii
n enen ’

29
97
99
95
95
95
3
5

29

95
29
9

29
2⁹
3⁹
9
73
95
93
99

25

9

9⁵
55
25
55
29
95

Conſideratio I. 3,

mis, pedes meos aà lapfu.* Et mox ſubjungit:
MWe expectant Juſti, donec retribuas mihi, ** Non
modò expectant, quos futurum ſæculum jam
exutos carne ſuſcepit, donec impleatur nu-
merus fratrum ſuorum; ſed & proprii cor-
poris in reſurrectione ventura integram re-
novationem operiuntur: deſiderando ex-
pectant, & ſub Altari ad DEum clamando,
uti teſtatur is, qui clamantium voces audi-
re meruit. Quis verò dixerit, quietum ſe-
dere corpus, dum in putredinem, & in ci-
neres reſolvitur?
„ In regeneratione ſedebitis & vos. Relinqui-
tur nunc corpus mortale; reſurget imorta-
le: Deponitur hic corpus ignobile; reſur-
ger in gloria. O mors! ubi tunc erit vi-
oria tua? Inimice ferox, ultimô ſaltem
locô peribis; corpus enim ſuſcitatum jam
non moritur: non ampliùs dominaberis il-
lius. Fugiet procul gemitus cum dolore;
abſterget enim DEus lacrymas ab oculis eo-
rum, & jam non erit ampliùs neque luctus,
neque clamor, ſed nec ullus dolor; quo-
niam priora abiêrunt.
„ Felices lacrymæ, quas abſterſura eſt be-
nigna manus ipſiusmet Conditoris! Felices
oculi, quorum pars melior hæ erant lacry-
mæ, quique ſurſum per fuperbiam non ſunt
elati, nec ad inanem faſtum reſpe-
gerune, ut ſervirent arrogantiæ, aut ſuper-
iæ. L

Aa 5
* Pſal. 1186. ** Pſal, 1415

4

„ Tunc

.

378 Noviſſima Sacerdotis

„ Tunc ſedebit corpus, & quieſcet gemina or-
„ natum dote imortalitatis, & jucundæ à quo-
„ vis malo imunitatis; à necefſſitate liberum,
„ à corruptione ſecurum, ab omni affectuum
„ ſequiori motu abſolutum, ardens igne no-
„ bili cœleſtis gloriæ, ipsique corporis Domi-
„ nici æternæ claritati conſociatum.
„ Sedebit & anima dulci quiete ſecura;
„ nec enim porro timebit, aut quidquam de-
„ ſiderabit, omni beatitudine plena, omnium-
„ que bonorum plenitudine aſſiduô refecta:
„ Nullam ſentiet ampliùs cogitationum infe-
„ ſtam agitationem, nullos tentationum in-
„ curſus, nullos affectuum pravos motus;
„ ſed imortalitati beatæ feliciter imerſa, DEO
„ tam firmiter adhærebit, ut unus cum eo

3
„ ſpiritus effecta, nihil ſit melius unquam de-

„ ſideratura.
Meditatio I.
Mors certa Sacerdotis.; Hora incerta.
Vos autem ſicut homines moriemini. Pſal. 81.

N'que Dignitatis Eminentia, neque poteſta-
1 tis amplitudo à morte Sacerdotem exi-
met. IIli quoque dictum eſt: Statutum eſt om-
nibus hominibus ſemel mori. * In cœlo æternum
vivunt, & nunquam moriuntur Sacerdotes
ſancti: in inferno ſemper moriuntur Sacerdo-
tes difcoli: in terra omnes moriuntur ſemel.
Veritas hæc fulcròô non eget; ſeipſam ſuſti-
* Hebr. 9. 272

4 Gii
öſon
6o gemin
urgn
lnnhid
ſein nnn.
GinnAun
eCundn

ten
anos gn
les ſie, mn
Mnn fege
enlg clin
tticurtin
fla Dn
Iinenen dlt
Mkchafee
ekinmaan
Eeninen I
nis be
Pachonbun
Kül nicen
Uis nn
atencent
Iime mn
8 nadns 3
ili cban

an

Whs

ieſet Genie
ſvennte
teſſtre ſen
)Ulens Gen
deccthors
ſoinun.
ei ggieek
il gilgnt
lne em n
e Wt tn
Cögirunm i
S mtumnni⸗
Or NN Ne
lirint
, umtn
Pelosngnnt

4
Hor nen,
Durg.

,elne ns,
Nrenicn4
.Eenint6

Meditatio I. z5

net quotidiana illam experientia firmat.
Ubi ſunt, qui me, in hoc officio, aut benefi-
cio præceſſerunt? Abiêrunt: poſt modicum
ſequar ego, & me ſequentur alii. Quo ve-
rò tempore, quéve anno hinc diſcedam 5 Iſud
penitus ignoro. Ergo I. Mors certa. II. Ho-
ra incerta. Utraque vitam Sacerdotalem me do-
ceat, & ambulare in lege Domini cum timore.

Punltum I.

Quis de morte poſſit eſſe certior quàm Sa-
cerdos, qui toties moribundis aſſiſtit, morien-
tes videt, mortuis juſta perſolvit? Quis mor-
tuorum frequentiùs meminiſſe jubetur, quàm
Sacerdos, cujus lingua toties iterat clauſulam
Officii quotidianam: Et fidelium animæe per Mi-
ſeritordiam DEl requieſcant in pace! Inter hæc de
morte mea dubitare mihi liceat? Certiſſimè
profectò adveniet hora illa, cùm ſine viribus,
ægrè halitum ducens, ſudore gelido perfuſus,
ad æternitatem properabo, ut properantes a-
lios centies conſpexi. Domeſtici & amici le.
ctulum coronabunt, & auxiliari cupient; ve-
ruùm nihil proficient omnes illorum curæ: ſo-
læ preces juvare poterunt. Accendetur ce-
reus benedictus, quo comonebor Fidei & Cha-
ritatis accendendæ, quarum virtutum exer-
citatio tunc maxime neceflaria. Crux dabi-
tur in manas, qua infernum Chriſtus ſupera-
vit, ut illa obarmatus inimicos victor deſpi-
ciam. Sanétiſſima Nomina mihi acclamabunt,
ut apud Eſum & Mariam aſylum quæram. Sed
quid ego in his anguſtiis deprehenſus cogra⸗
. bo:

380 Nowiſſima Sacerdotis

bo? Quid feciſſe optabo? Nunc agendum;
nunc laborandum, quod tunc po ſit eſſe ſola-
tio: Nunc ſolicitè curandum, ne vita inuti-
lis ſeram tunc pœnitudinem inducat. Nihit
me in eo rerum articulo ſolabitur, niſi acta ſe-
rièò pœnitentia, & operum piorum numerus.-
Cùuͤm verò animam exhalavero, cadaver ad
tumulum parabitur, loculo includetur, terræ
mandabitur, & vermibus depaſcendum relin-
quetur. Sed quid anima in (eparationis terri-
bili momento? Quàm nova, quàm ſtupenda
videbit! Quanta ibi repente fiet mutatio! O
Vita! O Mors! O ternitas! cur vos ſapien-
ter non præoccupo? Cur mala ventura non
prævenio? O momentum certè adfuturum,
& quo pendet imenſa æternitas, quantopere
es formidandum! Ecce nunc tempus accepta-
bile, nunc dies ſalutis! Dum tempus habemus, opere-
mur bonum: * Veniet nox, in qua nemo poteſt operari. **
Colloquium Sacerdotale ad Chriſtum, unicum in mor-
te ſolatium.

Punldum II.

Quàm certa mors, tam incertum illius tem-
pus, locus & modus. Indubitatò moriar: iſtud
quidem certitudine infallibili compertum ha-
beo. An veròô ſubitèò, aut lente: an hoc, vel il-
lo mortis genere: an hoc, vel illo loco; hoc
vel illo tempore ſim moriturus, planè igno-
ro. Et quod inter cætera omnia maxi-
mum, omnino neſcio, an in ſtatu gratiæ, an
verò peccati ex hoc mundo ſim migraturus.
Hor-
* Gal. 6. *X joan. 9.4.

nenlebe
rungemn
ven tliun

Npuen 1
Mmtiige⸗
untecſil
iem. Mon
oſär
(gunmſeel
Noreni ſe
ſlnpril
unni i
Vlum ai
Wtianwoimn
lenm uin
N an
Gun,Ronfr
1 ſpiun ti
Uekaetn
Rirn
limn he r
1ilir:
l Enten
n Alrenre
Aiminenti
len ,
Wme arn
me wonn
eltremo
An, &

I li⸗

ini

Ni e
ne o 1 cle
m, de un
Nindten.
ürnt,niied
hfiomm NNre
inen tn!
0 inhlene
Geneſenin⸗
in ſeuntne
ln “H

nis, Eunet
etemonn⸗
SSZ
untlfnin
in ninik

tun Nint
tnorinil
CoNpetnn/
ſeinrflo
loſn⸗
N
n chin

ermrs
, 1e

Meditatio IJ. 38r

Horrendæ incertitudines, quare ſolicitam bo-
norum operum, vitæque immaculatæ certitu-
dinem vobis non oppono?

Duo autem fſunt in hoc rerum incertarum
numero longè certiſſima: primum, quòd mors
plerumque citiùs adveniat, quàm ſibi quis ima-
ginetur. Mortem velut longe remotam à no-
bis proſpicimus: ſenium expectamus plerique
& quâm ſæpe irruens inopina mors ſpes omnes
momentò ſuccidit! Alterum eſt, quòd mors
ferè ſemper illà ſuperveniat horàâ, qua minime
putamus, juxta certiſſimum Domini effatum:
Qui hora non putatis, Filius hominisveniet. * Ne-
mo etiam moribundorum eſt, qui non ſaltem
die uno, unà alterâve horâ duraturum ſe ſpe-
ret. Quid nunc ſtatuendum: quid inferen-
dum? Num fruſtra DEl Filius toties ingemi-
nat: Vigilate; Eſtote parati? O quàm horrenda
res eſt Sacerdos morti proximus, & ad mor-
tem imparatus ? Cur me non diſpono, qui
alios tam ſæpe ad æternitatem paro? Non-
niſi ſemel morior; & quæ inſania, quæ te-
meritas, rem tantam periculo exponere! An
ignoro, hic errorem ſemel commiſſum, æter-
nùm fore irreparabilem? Num parvi meâ in-
tereſt, ſeu male, ſeu bene moriar? Eritne
tempus me parandi, cùm dolores, anguſtiæ,
timöres me totum occupabunt? Poteréne
tunc in extremo virium defecta, quod nunc
bene valens, & ſanus nolo?
Ul-
X* Luc. 122:

382 Noviſſima Sacerdotis

Ulterius ponderatur, quàm ſit horrenda res Sacer-
dos ad mortem imparatus, debitis onuſtus, mille ne-
gligentiarum reus &c? Horret voluntas periculum, &
ad maturé ſibi proſpiciendum ſtimulatur.

Lecto I.

Malachiæ Caput III, De utroque Adventu
JEsSII Chriſti.
Sacerdotes, quos in primo Adventu Judex tremendus
non invenerit puros, igni tradentur in Adventu ſe-
cundo: ubi magna bonos inter ac malos diverſitas
datebit.
Eα— ego mitto Angelum meum, & præpa-
rabit viam ante faciem meam. Et ſtatim
veniet ad templum ſuum Dominator, quem
vos quæritis, & Angelus Teſtamenti, quem
vos vultis. Ecce veniet, dicit Dominus exer-
cituum. Et quis poterit cogitare diem Adven-
tůs Ejus, & quis ſtabit ad videndum Eum?
Ipſe enim quaſi ignis conflans, & quaſi herba
fullonum.
Et ſedebit conflans, & emundans argen-
tum, & purgabit filios Levi, & colabit eos
dual aurum, & quaſi argentum „ & erunt
omino offerentes ſacrificia in juſtitia. Et
lacebit Domino ſacrificium Juda, & Jeruſa-
em ſicut dies ſæculi, & ſicut anni antiqui.
Et accedam ad vos in judicio, & ero teſtis
velox maleficis, & adulteris, & perjuris, &
qui calumniantur mercedem mercenarii, vi-
duas, & pupillos, & opprimunt peregrinum,
nec

Nee inenen
pennel
ch utthe
Aasnn
lenimeb
crirecn.
ſichget don
Ei Rdk
ing, Chrl
Diinpenn
gtögntn
uneun in
ee pertoe
Ien deen
Rriumnn
Uitaeten
Cnnnzerfrit
iinugt
lammcir
Nenciſteri
Hyen
Anine
lltrii
Amgel,
a anbohi
6nnni r⸗
tg, glite

Aen Eten

1
rbandin

Hynmnteni.
unnkur,
Nntur l
ulr.

1

kuen Mun
lanaA,

A it

nnnt.
nDen Elin
Donium,an
Telunemi e
ſit Dniuer
ureenite

cencun n
6, gultet

enuncem ine
COlbres
Mu, Cen
aniunge
6o,1
5 emn⸗

Nenui, ſ
riue nun
) 6 16

Lectio I. 383

nec timuerunt me, dicit Dominus exercituum.
Ego enim Dominus, & non mutor: & vos filii
Jacob non eſtis conſumpti.
A diebus enim Patrum veſtrorum receſſiſtis
à legitimis meis, & non cuſtodiſtis. Reverti-
mini ad me, & revertar ad vos, dicit Dominus
exercituum. Et dixiſtis: in quo revertemur?
Si affliget homo DEIIM, quia vos configitis
me? Et dixiſtis: in quo configimus te? In de-
cimis, & primitiis.
Et in penuria vos maledicti eſtis, & me con-
figitis gens tota. Inferte omnem decimam in
horreum, & ſit cibus in domo mea, & proba-
te me ſuper hoc, dicit Dominus: ſi non ape-
ruero vobis cataractas cœli, & effudero vobis
benedictionem usque ad abundantiam.
Et increpabo pro vobis devorantem, & non
corrumpet fructum terræ veſtræ: nec erit ſte-
rilis vinea in agro, dicit Dominus exercituum.

Et beatos vos dicent omnes gentes; eritis enim

vos terra deſiderabilis, dicit Dominus exerci-
tuum. Invaluerunt ſuper me corda veſtra, di-
cit Dominus.
Et dixiſtis: quid locuti ſumus contra te? Di-
xiſtis: Vanus eſt, qui ſervit DEO: & quod e-
molumentum, quia cuſtodivimus præceptaEjus,
& quia ambulavimus triſtes coram Domino
exercituum? Ergo nunc beatos dicimus arro-
gantes, ſiquidem ædificati ſunt facientes im-
pietatem, & tentaverunt DElIM, & lalvi fa-
Ri ſunt.
Tunc locuti ſunt timentes Dominum, unus-
quis-

384 Noviſſima Sacerdotis

quisque cum proximo ſuo: Et attendit Do-
minus, & audivit: & ſcriptus eſt liber monu-
menti coram eo timentibus Dominum, & co-
gitantibus nomen Ejus. Et erunt mihi, ait Do-
minus exercituum; in die, qua ego facio, in
peculium: & parcam eis, ſicut parcit vir filio
ſuo ſervienti ſibi.
Et convertimini, & videbitis, quid ſit in-
teêr juſtum, & impium: & inter ſervientem
DEO, & non ſervientem Ei.

Examen I.
An ſim paratus ad mortem?
I. Quænam mea præparatio remota?

VItiorum eradicatio, & Virtutum ſedula
plantatio remotè me præparant ad mor-
tem piè obeundam. Hæc præparatio Sancto-
rum eſt propria: hæc Sacerdoti neceſſaria, ſi-
nè qua multùm claudicabit præparatio proxi-
ma. Quænam igitur vitia emendata? Nullus-
ne in animo meò tepor; nullum frigus circa
Divina? Quomodo correctæ negligentiæ in
precibus, in ſacrificiis, in omnibus pieta-
tis exercitiis ? Num pravi habitus, ſi
quos olim contraxi, depoſiti ſunt, ac pe-
nitus emendati? Nullàne in munere Sacer-
dotali, aut Paſtorali oſcitantia radicata? Ku-
tane vincula/, quibus olim conſtringebar ?
atne adhuc in animo meo ad bona caduca
terreſtris adhæſio? Eſtne avaritiæ veſtigium ?
Num exterminata omnis arrogantia, & ſu-
per-

cheun
nesſtch,

Erſtinn,
liniles
el

Dpuus uon
Leſtene⸗
l mr⸗
inedn, he
Sbon, em.
Comntcine
Conotyeal
ihennii
umri, Nn
fintittin
CM
Möworer
Ciinmmn
lirſele
Dulnicrch
Wneaz
krin, ime
aſiktre
ul ni
Kuſliin
ünmn, ua
Cunn
Munmſine.
uohmun
Acwunfim
lane!
t, inln
1 fin

Nti

Dranenlin
beſtlbern,
ommnun,l
runt wihi i
u ego kieh
lennreti

leräis, glti
imerkni
.
4

nmte
1tonn

1 Vümm n
Nt
SSZ
Cori eoelin!
enanto
entin: M;
Uun tiguscn
h negſgene
Onnibus Nie⸗
i bubins,
ſnt 4 1
nonere
Bulan ,
Cike

—

uolli
Niretzin⸗

Examen I. 28 5

perbiæ'occultus tumor? An correcti exceſſus
omnes in cibo, & potu? An reſciſſa intem-
perantia ſomni? Senſuum libertas quomodo

reſtricta? Cogitationes otioſæ, inutiles qui

amandatæ? Omnis ſeun mentis, ſeu corporis
impuritas quousque ſublata? Impatientiæ il-
læ, ac effrenes iracundiæ motus quomodo ex-
tincti? Suntne affectus omnes domiti, deſide-
ria recta, ſpes ordinatæ, gaudia pura, timo-
res boni, amores caſti? Intentiones meæ ad
quam rectitudinem ſunt exactæ? Lingua mea
quomodo caſtigata? Qui ſermones mei? Non
utique ampliùs vani, otioſi, noxii, charitati
contrarii? Num æ&adificatio major? An ſatis-
factum debitis apud DElIM contractis? Si hæc
omnia non ſunt rite compoſita, non ſum pa-
ratus ad mortem: Væ! ſi me illa deprehen-
derit imparatum.
Grande ſpectaculum Sacerdos moriens; aut
enim inſigniter dives, aut non vulgariter inops
tranſit hinc ad æternitatem. Qualis ego tran-
ſire velim? ſumne paratus? Sed novine ſatis,
necdum ſufficere ad præparationem, mala e-
mendaſſe, niſi & bona plurima collegerim, &
virtutes ſolidas implantârim? Quis igitur apud
me virtutum, quæ Sacerdotem deceant, com-
meatus? Quantum pro DEO, pro Eccleſia, pro
animarum ſalute, pro me ipſo laboravi? Quæ
merita cumulavi? Quàm viva & actuoſa in me
Fides? quàm firma ſpes? quàâm fervens chari-
tas? Niſi hanc Triadem ſacram, ùt Sacerdoti
convenit, inſigniter poſſideo, non ſum para-
P. Dufrene Exgreitia. B b tus

.

336 Noviſſima Sacerdotis

tus ad mortem. Quales apud me Virtutes Car-
dinales, Temperantia, Prudentia, Juſtitia, For-
titudo? His egregiè ornatum eſſe oportet Sa-
cerdotem. In quo gradu poſſideo Virtutes mo-
rales? Quos illarum habitus contraxi? Sum-
ne Sacerdos verè humilis, manſuetus, mileri-
cors, patiens, obediens, pacificus, zelo bo-
ho, & prozximi charitate plenus? Quanta
conſcientiæ puritas, & peccati odium? Quan-
tum perfectionis propriæ ſtudium? Quis in
oratione profectus? Quæ cum DEO unio?
Quis pœnitentiæ ſpiritus? Quæ mortificatio?
uanta in graviſſimo munere bPaſtorali, & Sa-
cerdotali applicatio? In quo gradu poſſideo
ſeptem dona Spirits Sancti? Donum ccœleſtis
Sapientiæ, ſcientiæ, intellectus, conſilii, for-
titudinis, pietatis, timoris Domini? Moltàͤm

ſanè exigit præparatio ad mortem digna Sacer-

dote: Non eſt hæc opus unius horulæ, ſed
totius vitæ; Opus ingens, & quàâm mazime
ſerium. Lubétne modòô nugari, tempus inani-
ter prodigere, momenta pretioſa perdere, quæ

in æternum ampliùs non redibunt? Numquid

non præſtat obtemperare illi Sapientiæ monito?

Quodcunque facere poteſt manus tua, inſtanter operare.

II. Præparatio ad mortem proxima.
Qualis Conſcientiæ meæ ſtatus? Quis mun-

di, terrenorum omnium, ipſiusque vitæ con-
temptus? Quale deſiderium cœleſtis patriæx?
Quanta cum DEl voluntate circa mortem,
. ejus-

Eccleſ. 9. H., 70.

k19

grz
Mienimn,
Getci uitn
nnir M
6rEiicun:
lz
eN
mett ſ.
lreum
Corohhne
euind,
in melri
nchlii
um Nonn
Nelsſene,
lur n
Uenſienen
Menn/ 5
Könpnn,
uemom
lmmmn eſe
ummints
eChern
am nil
rinenn,
Annmeiin
prphenn
Dentid elle

ſli ſenn
ulan

nn.

ti

meyimec
tin julicen
neſſe Chone
teoVinuten
Kchntai!
Wurhlenns,
Dachens,
e Pennst (
citiocdun:
addem!
2 Cun D
re alon
no graclſen
Dopmor
ls, Conli i
Dommi n
Dtten n
nins honle,5
Egun i
Ni tenpein
elleſ
Pum) Nung
peniemuun
hunnicn
ngen
ng: t
Gicgena n
ckkiihint.
ulen

Examen J.. 387

ejúsque tempus ac modum conformitas? Num
patientiam, & pœnitentiæ ſpiritum ita nunc
exerceo, ut moriturus illo non caream? Qua
intentione mortem certò venturam quotidie
expecto? 1. An ut pro peccatis Divinæ juſti-
tiæ ſatisfaciam? 2. Anut DEO ſic volenti ob-
ſequar? 3. Ut finem ultimum feliciter conſe-
quar? 4. Ut morienti pro me Salvatori con-
former? F. Ut finem peccandi faciam? &g.
Ut cum DEO per charitatem æternùm uniar?
Quomodo me exerceo in actibus contritionis,
reſignationis, & firmæ fiduciæ, morituro per-
quan neceſſariis? An teſtamentum Sacerdote
ignum condidi? Qua voluntate ultima mo-
rientium Sacramenta ſuſcipiam? An ſingulis
menſibüs ſemel, ſpiritualiter ſaltem, illa præ-
libo? Itâne quotidie ſacrifico, & Confeſſio-
nem ſuis temporibus perago, acſi ſtatim eſſet
moriendum? Si ad mortem piè obeundam
non ſum paratus, quando me parabo? Forté
cùm tempus non erit ampliùs? Expeditne mi-
hi in re tanta eſſe ſocordem, & grande nego-
tium æternitatis tempori incerto committere?
Expediétne operiri morbum ſupremum? Scié-
ne autem, an talis ſit futurus, ut ſenſus re-
linquat integros, & ſpatium ſufficiens? Heu!
quâm innumeri hic decipiuntur, & morte ac-
celerata præveniuntur? Quâm multi dolorum
vehementiâ é ſtatu mentis deſiciuntur? Beatus
homo, qui ſemper eſt pavidus! ſemper ad mortem

paratus!
B b 2 ater

388 Noviſſima Sacerdotis
Meditatio II.

Mors utraque Sacerdotis aut mala, aut
bona conſideratur.

Mors peccatorum peſſima. Pſal 33. 22.
Pretioſa in conſpectu Domini mors Sanctorum Ejus.
Plal. I15. 5.
TErribile ſpectaculurm Sacerdos in peccato
moriens: jucundum & plenum gloriâ ſpe-
Gaculum Sacerdos ſanétò moriens. Væ Sacer-
doti tepido in hora illa luprema! Anguſtiæ e-
runt ipſi undique. Beatus es, & bene tibi erit
in extremis, Sacerdos pie, ac timens DECIM!
Fieri aliter non poteſt; Qualis vita, finis ita:
Mors Echo vitæ. Ut ergo efficaciter ſtimule-
mur ad vitam bonam, conſiderare juvat mor-
tis malæ horrores, & terrores: ut à morte
mala ſervemur, conſideremus mortis ſanctæ
mira ſolatia, & auxilia. Meditabimur itaque
primò, afflictiones graviſſimas tepidi Sacerdo-
tis in morte; ſecundo, conſolationes uberrimas
pii Sacerdotis in morte.

Punctun I.

Cùm ſuadetur cuique noſtrm, ut ad mor-
tis confinia ſæpius deſcendamus, & nosmet in
agone ultimo conſtitutos intueamur, nihil
hic fabuloſum aut chymæricum jubemur com-
miniſci: Nihil certius illà fatali horâ, quæ ad-
erit etiam non cogitantibus. Actum eſt; lata
pridem lententia: Moriar ego, & ad æterni-
tatem

en win
lote
Nenilyun
en un 6
Eumeſ
l inend
tir Ct
Knns ui
ien ſeren

ninl 0
Ntnooe
Cenlibomun
Ntne: ſoe
tünfrtnn:
W,Unonun
Unikteer
UinCnoman
annli,
ituntumx l
Palnenen
Ann
mh
Mal aule
Cuimmn gin

rim Noter
lereneß
lbiere,
hum pot
lindei⸗
Mn.

uhl,t

n.
nt Nerctnn

Aerik i
Kennnge
polien, er
Nemn Ae
e benit
tetipendl
Ulis in, 81
eſhencſertrt
Clenreinn
wei: In
Nus otist
lelemünerin
D
tanestbena

6
tne 1 1
Ns,A Mn
Pnema,
mſtrin.
40⸗
libonte.
Setn
Euken
ie

Meditatio II. 389

tatem tranſibo, qui hodie ſpiro, vivo & va-
leo, aliâque omnia fors cogito, præter mo-
menti illius ultimi neceſſitarem. Moriar pro-
fectò, idque brevi; certè opinione mes citius.
Sed quænam erunt morientis cogitationes?
Quale tunc judicium feram de vitæ mox fi⸗
niendæ integro curſu, déque geſtis in illa ne-

Bori *“ Quidnam tunc erit formidini: quæ af-

ictionis triſtiſſimæ cauſa? terrebunt, & af-
fligent peccata innumera, utinam fſufficienter
expiata! Gratiarum terrebit copia malè ad-
moduúm collocata: occaſiones ampliſſimæ fa-
ciendi bonum turpiter neglectæ, ampliùs non
redituræ: Vocatio ſancta perperâm geſta, aut
etiam fodata: Animus necdum ſatis compoſi-
tus, & motuum tumultu confuſus: Tempo-
ra miſerè deperdita, ſexcentâque alia imma-
niter cruciabunt. Hi revera ſunt mortis dolo-
res amarifſimi, & pericula inferni, quibus
circumdatum ſe querebatur olim Propheta Re-
gius, cùm extremæ illius horæ apparatum ſa-
nê luctuoſum proſpiceret: Circumdederunt me
dolores mortis, & pericula inferni invevwerunt me. *
Ma paulò enucleatius in ſilentio conſiderantur, &
ſalutari timore animus percellitur, ut maturè ſibi pro-
ſpiciat.
Puncltum II.
Verùm poteritne DEIS in illo rerum arti-
culo deſerere fideles famulos, & mortis rigo-
ribus objicere, auxilio ac ſolatio deſtitutos?

Neutiquam poterit: nimiùm frequenter polli-

citus eſt in Scripturis ſanctis, adfuturum ſe Ju-
*Pſal. I17. Bb 3 ſte

390 Noviſſima Sacerdotis

ſto in tempore afflictionis, & ſuæ protectionis
munimen illi ſe largiter impenſurum. Neque
iſtud ſolùm, ſed muùltò majora promittit: ſtra-
tum verſabit infirmi, ut cubet molliùs: Sca-
ulis ſuis obumbrabit ei, & ſub pennis ejus
perabit: cum iplſo erit in tribulatione; eripiet
eum, & glorificabit eum. In mana ſua colli-

. . 5 .
git juſtorum animas, & non tanget illos tor-

mentum mortis. Fidelis erit in verbo ſuo, ſi
fideles fuerimus in lege ipſius, neque in ſum-
mo periculo conſtitutos derelinquet, poſtquam
voluntatem Ejus ſeduli fecerimus.

Quid verèò Sacerdotem juſtum ſpeciatim ſo-
labitur in metuendo articulo, ubi deficient
humana quæque auxilia? Solabitur acta ſince-
rê pœnitentia: recreabit ingens fiducia: eri-
ent miſericordiæ Domini præteritæ: gaudi
Iimplebit cor ab omni affectu liberum: pro-
pinqua redemptio lætitiam pariet: regnum
peecati mox auferendum, collecta merita, ſal-
vatæ anhnæ, Chriſti Charitas, æterna DEI
poſſeſſio, & quæ ſunt hujusmodi, fidelem ſer-
vum mirificè exhilarabunt. Beati mortui, qui
in Domino moriuntur!* Moriatur anima mea morteé
Juſtorum, & fiant noviſſima mea horum ſimilia! *N

Sacerdotis juſti copioſa in morte ſolatia pau-

lò ampliùs expenduntur, & voluntas ad illa

maturè conquirenda ſtimulatur.

Dier

* Apoc. 14. ** Num. 23. 10.
. 3

Cune
U 4 1
lai
lej amms⸗
n ene
onmn comie
inulrere
Ehen
Plun lc
lrommnci
EEtzela
Ueniluee
in ol o
1 lNbunn
e

le lun

ſönſttnm
itchinen
enritno
ſanum le
Uenns poru,
id hun
ro

htt

lur ett
irum. Ne
Aromittttt
der noliid
Alb peni
thhuntonese!
Hhnunaſu
d une in
it wetdi
ls, weni
elogne, n
Cenimg-

lun ſher⸗
lo, Nt
Wlbitnrtnnn
nbens ſtmn
Nrrtetſtr
o Abenmn p
atet:
wſeckaenn
, Nrener ,
noe,, flekn⸗
Pui rmnii
Ainu u 1
hnn /n

Conſideratio II. 391

Dies II.

Judicium Sacerdotis.

Conſideratio II.

De Fide.

Alutis fundamentum, & Religionis ful-
crum eſt Fides: Hac abundet Sacerdos,
ut & aliis miniſtret. Cùm Duces popu-
li, & Magiſtri firmiter credunt, morésque Fi-
dei contormes induunt, obmuteſcit viribus
orbata peccandi libertas: At verò oùm Fides
illorum dormwitat, claudicat, ſuéque robore
deſtituta languet; vel cùm verba fais negent,
pedes populi enervantur, ac Fidei fundamen-
to ſuam ſoliditatem amittente, corruit uni-
verſa morum diſciplina. Conſideremus igitur,
an Fides noſtra talis ſit, qualis eſſe debet: Ca-
racterem illius geminum præprimis examinare
lubet, quo ſi polleat, ſuis numeris erit abſo-
luta. I. Sit humilis & ſimplex. II. Sit vivida
& actuoſa.
Quis noſtrům debitam gratitudinem DEO
exſolvit ob ingens Fidei donum, quo de tene-
bris vocavit nos in admirabile lumen ſuum, &
in-Regnum dilecti Filüi ſui cooptavit? Fuitne
hactenus pura, ſincera, & labis expers Fides
noſtra, ab humanis obtutibus libera, nullis
commodi proprii ſorcibue inquinata? kuitn
4 4

302 Noviſſima Sacerdotis

ad omnes veritates à DEO revelatas ſine re-
ſtrictione extenſa? Impulitne ad credendum ſo-
la DEl revelantis, & Fccleſiæ docentis aucto-
ritas? Anillorum de numero fuimus, qui re-
jecta ſimplici obedientia, ſubtilitatibus huma-
nis contra Eccleſiam pugnant, IIliusque placi-
ta eludunt? Nunquamne rimari placuit Divina
Myſteria, & ad humanæ rationis fallacem re-
gulam examinare? Tors tentationibus pericu-
oſis hinc data occaſio? Si verò aut in teme-
ritatis pœnam, aut probationis causâ tentari
DEIS permiſit Fidem noſtram, qua humilitate
ad Eum confugimus, dicendo cum Apoſtolis:

Domine, ſalva nos, perimus! * Acdauge nobis Fidem!

Quantùm egimus inſtruendo, ac docende alios,
ut Fides in nobis creſceret? Quæ cura fuit eru-
diendi præſertim pauperes, ætatémque tene-
ram? Quem in diſputando modum tenuimus?
Num judicii proprii tenaces, & ſuperbiaâ tumi-
di Eccleſiam loquentem rejecimus, aut non
loquentem pro arbitrio finximus, ut ſenſui
privato obſecundaremus?
Fortè non arridet genio noſtro illa ſubjectio
ſimplex, cujus Mater eſt genuina humilitas?
Humani ingenii faſtus repudiat plerumque viam
tritam, & ſingularia quærit: non amat commi-
ſeeri vulgo, cùm tamen in materia Fidei nulla
poſſit habere locum diſtinctio. Magna inge-
nia, æqquè ac modica; docti non minùs quàm
indocti, Reges & ſubditi, Sacerdotes & plebeji

DEO ſimiliter omnes auſcultent, & in vocis hu-

jus

* WMatth. . ** Luc. 17.

tleunl
eruli, 4 i⸗
.V Nokrant.
N 4 4
t Nion
n tueſcr.
1 Rereho
N nod
Pinunber
n Uun fet
icobz,
Cniftor ⸗
ſſi gele
ſueenin
beto hen
Ckfiktsl
Eur i
.
i
tick inhe
Wölten
Cnit
Agliced
itiliniti
me ſim nn
Urntsel
ecedior
en zpit
N l

ln,

ini

keyeſett in,
acreckentn
2 ocentgn
dfülmns,
tlitatbug
n Uigre
idmichacut⸗
ltons ſllre
ennationdier
i derd ute

Ations in

um guutrn
eno cun k
Alugemin
,neccerih

9 Tlntenite
Tocontenn
,Klyebin
eeins, un
üns, ul⸗

wloilutte
Enie hundn
rpenngern⸗

Cn.

Mann
nuetu
n N
Emnuiſen

Eonſideratio II. 393

jus ſimplicitate concurrant ſinguli, Credo in
LPEImI.
Sit omnino Fides noſtra lucidior; ſit magis
erudita, & ſolidior quàm in populo: Status id
noſter exigit. Verum ſit pariter ſubjecta ma-
gis, & ad obediendum prona. Fidei hoſtis
oppidò periculoſus eſt ratio humana proprio
ſenſu turgida. Inquiramus omninò, utrùͤm
ad Revelationem Divinam pertineat nécne,
quod nobis credendum proponitur: ſed ubi
primùm Eccleſia definiêrit, eſſe revelatam hanc
aut illam veritatem, continuò acquieſcamus
filii dociles, & fateamur cum Tertulliano:
Curioſitate nobis opus non eſſe poſt Chriſtum: non in-
quiſitione poſt Evangelium.
Via certiſſima in Fide ſuper alios eminendi eſt
ſubjectio plenior; ſicut ad primas in Regno
Cœleſti ſedes humilitate majori contenditur;
Qui major eſt in vobis, Fat ſicut minor, & qui præ-
ceſſor eſt, ſicut Miniſtrator.“ Oraculum Evan-

gelicum, quod in parvulorum naturam redire

nos jubet, ſi ad Regnum Cœlorum admitti quæ-
rimus, in Fide prælertim docilem ſimplicitatem
poſtulat. Chriſtus enim, Hilario teſte, illos
omnes, qui credituri in ſe erant, parvulorum
nomine inſignivit: Pueros autem credentes omnes per
audientiæ fidem nuncupavit. **

Sacerdos ad DEIIM refertur, & ad populum:

Itrique debitor conſtituitur. Gùm veròô populi

Ducem agit, Paſtorem, Doctorem, & Magi-
ſtrum, DEO ſubjici eodem tempore debet tan-
B b 5 quam
* Luc. a2. ** in AMattb. t. 15

394 Noviſſima Sacerdotis

quam diſcipulus, Auditor, ac parvulus, ut illo-
rum de numero ſit, quos laudat Evangeliſta.
Erunt omnes dotibiles DElI. * Plus dico: Quantuùm
Sacerdotes ad prædicandum & docendum mu-
neris ſui ratio adſtringit, tantùm auſcultare
debent, quia homines recta non docebunt, niſi
loquentem DEUM ſeduli audierint. Ut pri-
mum loqui motu proprio c&ρρprint, Prophetæ
erunt mendaces & vani, qui ſomnia ſua & inanes
proprii capitis partus ſine fructu venditabunt.
Sequuntur Spiritum ſuum, & nihil vident: vident va-
na., & divinant mendacia. *
II.
Altera Fidei proprietas eſt, ut pigra non ſit,
& languorem neſciat: Vitam induat, ſuàque ſe
activitate reddat conſpicuam. Vivit illa per cha-
ritatem; agit per bona opera. Invalida eſt Fi-
des, quæ ſine charitate credit, & intellectum
quidem ſubigit; ad cor autem minime tranſit;
unde abominanda contrarietas oritur cogitata
inter & facta, dum agnoſcitur quidem veritas,
cui per actionem juſtam non reſpondetur.
Inter Fidei articulos primus & præcipuus eſt,
ut credamus DElIIM ſine fine magnum, ſine ter-
mino Bonum; hinc amore ſumo; iſtinchonore
exquiſito dignum. Satisne autem erit, obiter
tantùm iſtud credere? Aut forſan decebit alter-
cari, quoties in vita ſit amandus? Nonne arguet
parcitatem noſtram, & languidum Fidei torpo-
rem vel ipſum rationis lumen, quod in nobis

eſt? Cui bono Fides infructuoſa, quæ ſinè actio-
ne

* Joan. 6. ** Exzech. 13.

1 geit 1 4
un ri

‚

Sethnsen
Ikuezmm
Uentenen,
ent oüt
ingien
ſei,
Gre

eſetbi
S

, 5

fltit Gonſideratio II. 395

ene ne credit „ quamvis agendum eſſe diſpiciat?
hulr hen Quam inanis illa Fides, quæ bonorum operum
wdEE neceſſitatem profitetur, ſed ea vel non exequi-
tcende tur; aut parce, aut malè, aut negligenter ex-
m n equitur! Quid præmii ferre poterit Fides aliter
nntathr, dictans, & aliter agens; Fides illuminata qui-
Miei h dem, ſed deſidioſa? Quid proderit Fides cupi-
Cerimdn ditatibus irretita, timida, mundi legibus obno-
oniaun Xia? Fides imbecillis, quam difficultatis vel no-
fuhem men terreat, & labor modicus obruat? Quid
uim habebit utilitatis Fides ſpeculativa, quæ My-
ſteria quidem intelligit, ſed ad praxin non de-
ſcendit; Quid juvat Chriſtum DEUMcultuma-
cilento adorare, ſed præeuntem non imitari?
Winenain Explanans Doctor Angelicus illud Jacobi A-
n Vtis poſtoli: Fides ſine operibus mortua eſt, vitâà illam
MA Carere triplici ex capite oſtendit: primè, cùm vi-
t, dudke tæ radicem non habet, charitate omnino deſti-
mnime tuta, quæ ſi adeſſet, otioſa latere non poſſert. 2.
esotiag Cüm actiones vitæ proprias intermittit, quæ
nitené ſunt opera ſancta, & exercitia pia virtutum.
Nodean 3. Cùm vitalibus caret alimentis, quæ Oratio
Gneehuu⸗ devota ſubminiſtrat: mortua eſt, cum non ſpi-
u rat; cum non agit; cùm nutriri deſinit. Sed
iſim non modéô vivat, neceſſe eſt, Fides noſtra, ſi
m; Præmium à DEO expectat; Verùm & nos ipſos
vivere de illa oportebit.
Magnus Gentium Doctor tanti facit hanc
veritatem, ut ſæpius eandem repetat, & iis-
dem pene verbis inculcet: Juſtus autem ex fide vi-
n Pii vit. * Quia Juſtus ex Fide vivit. Juſtus au-
SG tem
* Rom. I. ** Gal. 3.

396 Nowiſſima Sacerdotie

tem meus ex Fide vivit.* Attentæ conſiderationis
oculo perveſtigemus, quid myſterii ſub hoc
verborum cortice lateat. .

Senſus primus. Ex Fide vivit, qui omnem vi-

tæ curſum, actionésque ſuas Fidei veritatibus
comenſurat, & aliam regulam non ſe quitur præ-
ter id, quod Fides docet Sed quàm pauci ſunt
vel inter Sacerdotes, qui vitam ſuam Evangelio
conforment! Quis noſtrům odit animam ſuam
in hoc mundo, ut eam æternùm cuſtodiat?
Quot ſunt verè pauperes ſpiritu, mites, paci-
fici, mundo corde? Ubi ſunt, qui ferant cru-
cem ſuam quotidie; qui abnegent ſemetipſos,
& ſequantur Chriſtum? Alia nempe ſunt
Evangelii placita, & alia prorſus morum effi-
ied⸗ quam oculis exhibemus, atque hinc ex
Fide non vivimus: Utinam ſecundùúm carnem,
& ex mundi ſpiritu non vivamus!
Nulla certé Fidei veritas eſt, quæ non aliud
longe à nobis exigat, quàm quaod præſtamus;
quæve ad præſtandum centies plura inducere
non debeat. Credimus v. g. æternitatem im-
minere aut felicem, aut infelicem, & alteru-
tram certò nobis obventuram: Sed quantum
operari non deberet hujusmodi viva perſuaſio?
Quem mundi contemptum, quam à terrenis

omnibus integram ſolutionem veritas tanta

non parturiat? Quis horror peccati; quæ il-
lius velimpugnandi, vel extirpandi ſolicitudo;
quod vigilandi ſtudium videri poſſet nimium,
ſi graviſſimæ veritati ſuus relinqueretur vigor,
nec
* Hebr. 1o.

“
Nless Mn
plai Ni⸗
Gnngnioce
,ntten) 5
endtli
rn amn
Cenpenns g
Aar mnnre
n nitſun l
n ſtien
Uſchee
ſemcain ier
usdattsi
Cti ne
Mplmnen
umen
Uklmm:
nen ue
ndan i
Mind n
E Poe no
ibrquure
Aiheeynn
minr ſc

li⸗

trconllent,
teri lü

ſt qulonm
3 Hdeivern
mmnſenie
NNgunge
lan uumb
moltamnr
Lternonn t
Pprin ate
ſunt gliken
hnegentbe
bel
otſis nrs
Ns, Alei
ſecuncmen
ANe D
el, lznn⸗
n loteie
ss DMuinn
zeeninent
len, Ein
ne Ed gun
Acupetu
dum i
1
n d d

Conſideratio II. 397

nec illam torpor inveteratus enervaret? Cur-
reremus profectò mira velocitate, ac fervore
alacri ad officia charitatis, & ad omnia, quæ
muneris noſtri ſunt, indéque ad ſolitudinem
noſtram læti rediremus, æternitatis negotium
indefeſsè acturi, ſi viribs & vitâà hujus arti-=
culi fides non carerct. Robuſta erat Juvenis
Angelici Fides, qut ſeſe ad fervorem hac in-
terrogatione continuò ſtimulabat: Quid hoc ad
æternitatem? Sic Tertullianus hanc vocem per-
petuò à ſuis iteratam volebat: Peccavi, & peri-
clitor in æternum perire! Quanta vis & huic Re-
demptoris grandi Aphoriſino eſſet futura, ſi
ad cor tranfiret: Quid prodeſt homini, ſi mun-
dum univerſum lucretur, animæ verò ſuæ detrimen-
tum patiatur?
Si juſta peccati notitia, & apprehenſio viva
ſecundùm Revelationis Divinæ regulam men-
tibus noſtris inſideret: ſi peccatum velut E
ſu Chriſti interfectorem; ceu animæ noſtræ
ſævum latronem; tanquam bonorum omnium
deprædatorem; ut fontem Mol iferum omnis
mali; ùt fatuam adversùs DEIIM ſeditionem;
ùt Majeſtatis imenſæ petulantem contemptum,
gratiarum turpem abuſum, injuſtam ac pro-
pudioſam datæ in Baptiſmo Fidei violationem
agnoſcimus, cur illud non magis timemus?
Quare hoc monſtrum cura pervjgili non vita-
mus? Et quare malum enorme jam perpetra-
tum jugi lacrymarum fonte non lavamus? Se=
mel peccans ſatis habes ad fierns eternos,

398 Nowiſſima Sacerdotis

Si DEum ac Dominum noſtrum Eſum Chri-
ſtum in Auguſtiſſimo Sacramento vereé præ-
ſentem credimus: ſi donantem ſe nobis, &
pretiosè amantem conſideramus: ſi offeren-
tem ſe quotidie pro nobis, & per manus no-
ſtras in Altari perpendimus, qui fieri poteſt,
ut ſumpto ſalutis Pharmaco, & peracto gran-
di Sacrificio, anima noſtra languere in malis
pergat, nihilque admodum roboris, aut vale-
tudinis conſequatur? Unde fit, ut charitatis
immenſæ, cujus principium in nobis gerimus,
fruéctus copioſos non lentiamus? Cur ignem
ſpirantes, fervidi, amore languidi, Extatici 4
Menſa illa & Calice non recedimus, qui San-
Gtos pretiosè inebriat? Cur ſancti apud ipſum
ſanctitatis fontem non efficimur? Quare ſal-
tem, his deficientibus, Domino tam prodigiosè
Bono integri non mancipamur? Quare invio-
lata fide Illi non famulamur? Quid mirum fo-
ret, ſi effectus omnes hucusque recenſitos ha-
beret auguſtum Sacrificium? Miremur potiùs,
quòd vix aliquid horum efficiat remedium
ſuâpte naturâ potentiſlſimum, cujus virtutem
cordis noſtri dura glacies infringit. Dicamus,
uod res eſt: Tantum diſtamus à gradu per-
ectionis Sacerdotalis, quem requirit vel uni-
cum Altaris Myſterium, ut præ confuſionis
abjectiſſimæ probroſa magnitudine in cœlum
ſuſpicere vix ampliùs audeamus. Erubeſcunt
Sancécti, cuùm ſeipfos inſpiciunt, quales ſint, &
quales eſſe poſſent, ac deberent: Quid verò
nos imperfecti?
Senſus

R GlrAn.

rimmmn h
itomii
runnre⸗
cideunn
fukenind
Genituand
Herchiold⸗

1

ngfns or

ESez bevnt

Hun gee i
ni E
uim. Pin

ne

n; Maon
Cca
Umnmmm,
ig lir N
Ema,
,n er
Hubkrant
2 Uten
Uunmn ie:
einns,
enr conte
Thlniun
ute man,
Wmuni lpe
,& 8
uii

t
un Wine
meno rentn
blen ſe nons
: ſi
Ahermann
feife
dEhendl
lunnerei
ltobors en
le ft, uc
nin wobeen
ims? (rz
hognicer
Ketinne, t
locizput

cimur: n .

(mm:
e Tevenlins
Mremmas
eit enttt
ogins ſün
gt⸗ Diens
=S
egtütſen
OCtriani
u
ncire neen⸗
Une ui

eld

Conſideratio II. 399

Senſus alter. Ex Fide vivit, qui ſpiritu Fidei
eſt animatus. De illo ſpiritu vivimus, quo
animamur: Spiritus autem eſt multiplex. Spi-
ritus mundi filios hujus ſæculi conſtituit, for-
tunæ adoratores, vanos, ſuperbos, avaros, ſua

comoda ſectantes, nugarum amatores. Spi-

ritus hominis gignere ſolet invidos, humanâ
ſapientiꝗ tumidos, ſenſuum lenociniis deditos,
ſupercilioſos aliorum contemptores. Spiritus
vertiginis homines reddit in externa efluſos,
leves, inconſtantes, garrulos, ore non minùs
quàm opere incautos. Spiritus imundus ſor-
des amat, & quidquid ſanctitati waximè op-
ponitur. Spiritus tandem Domini Filios DElI
format, & Sanctos efficit, Isque à Fide initium
ſumit; Nam credere oportet accedentem ad DEum.
Quotquot ex DEO nati ſunt, hoc Fidei Spi-
ritu animantur, qui ſpiritibus eæteris eſt con-
trarius; Hinc DEI Filios ſic deſeribit Evange-
liſta: Qui non ex ſanguinibus, neque ex voluntate
carnis, neque ex voluntate viri, ſed ex DEO nati
Jant. Probet autem ſeipſum Sacerdos, & exa-
minet, quénam ſpiritu agatur? Si cogitamus
ad normam Fidei: ſi loquimur, ùt Fides dictat:
magni facimus, quæ illa æſtimat, & vilipen-
dimus, quæ contemnit, ſi per arma Fidei mi-
litamus, dubium non eſt, quin illius ſpiritu vi-
vificemur.
Grande arcanum eſt, in via Spiritûs Fide
Magiſtra uti ſapienter didiciſſe: Cuͤm tenebræ
ingruunt, & ariditate, tentationibus, deſola-

tionibus, variis certaminibus conflictaris, Fi-

dem

400 Nowiſtima Sacerdotis

dem apprehende, illique regendum te comit-
te: Non quid ſentias, ſed quid velis, ſpectare
te docebit: fortes in Fide diſcipulos amat,
quos ad bella Domini præclarè gerenda erudit.
Sed quàm gratum DEO ſpectaculum præbet
anima, quam inter duriſſimos conflictus ſola
Fides ſuſtinere pergit, à ſenſu remota, unique
cordis arbitro perſpecta! Omne fulcrum illi
ſubtrahitur, quod ſenſus præſtare poſſiet; Vi-
vit nihilominus generoſa Mens, vitämque vi-
vit tantò meliorem, ac ſublimiorem, quantò
minus amoris proprii, & ſenſuum vitæ huic
nobili admiſcectur.

Senſus tertius. Ex Fide vivit, quem Fides nu-

trit: Illum porrò Fides nutrit, cui Verbum
Divinum; Verbum Salvatoris vivificum ali-
menta præbet, de quo ipfſus teſtimonium di-
cit omni exceptione majus: Verba, quæ Ego lo-
cutus ſum Vobis, Spiritus & Vita ſunt.* IIlum Fi-
des nutrit, qui Divinarum Veritatum fluenta

largiter è fonte bibit: Qui in lege Domini me-

ditatur die ac nocte: Qui in Scripturis ſan-
ctis dubiorum ſolutionem, difficultatum leni-
men, infirmitatis remedium, vitæque ſolatium
aſſiduò quærit, cùm probeè intelligat, nonniſi
mortem & mendacium alibi reperiri: Fides
denique illum nutrit ac roborat, qui ocum A-
poſtolis firmiter ſtatuit, à Verbo Vitæ & Ve-
ritatis nunquam recedere: Domine, ad quem ibi-

mus? Verba vitæ æternæ habes 3 & nos credimus. *

„

*Joan. 6. * Joan. 6. 69.

WMedi⸗

n
uinußn
Mui

ener al
üktun.

alotun j
. I

ſiegnm
umm obte
Cpn el⸗

hien
2 o honi

um Alng
fim int.
niilug
Ona ug⸗
4n 6 z
uſnuin 6
lli, m t⸗

nn n

hdid,

ebihen i

uln iſeuen

inmn. )

alineen
in lin
Fite⸗ iimni

in. 41

riſit ſan
i.h. 6
lrfne

l

gencunten
bid rels D
e Cleiprlone
e gerenchn
Nhuollun
Inos confidn

nd enot

Onne kln

Drrſtne e
Mens nir
blimioten
X Enuumm

Vitanenke
Uunid eli ſn
Ttors WNüx
ſis telimona
8: Nna gh
ſeſen Iu
Feituoun u
Plegeonan
iin Krhrun
ifentenm

1 .

,ſielde i

elhn
bitepernn
bomnlen
Febo Ted
Diniß4 ,
4 SNln

N

—

4

1

Meditatio III. 401

— Meditatio IlI. *
Judicium Sacerdotis particulare.
Judicium duriſſimam his, qui præſunt, fiet. Sap. 6.

(CUm DEus ipſe loquitur, ſileat homo, re-
verenter audiat, & ſecundùm audita vi-
tam inſtituat. Quid futurum ſit in horrendo
Sacerdotum judicio, ſumus Judex optimè de-
clarabit: Illi Reges verè nominantur, utpote
qui Regnum ſpirituale, à Chriſto in terris in-
ſtitutum, gubernant; & animas imortales, non
corpora é luto procreata, ex officio moderan-
tur. Igitur attenti audiamus, quid in Sapien-
tiæ libro Dominus ad Reges Sacerdotes lo-
quatur: Audite ergo Reges, & intelligite, diſcite Ju-
dices finium terre. Præbete aures vos, qui contine-
tis multitudines, & placetis vobis in turbis nationum.
Quoniam data eſt à Domino poteſtas vobis, & virtus
ab Altiſſimo, qui interrogabit opera veſtra, & cogita-
tiones ſcrutabitur. Quoniam cuùm eſſetis Miniſtri Reg-
ni illius, non rectè judicäſtis, nec cuſtodiſtis legem
Juſtitiæ, neque ſecundum woluntatem DEI ambulaſtis.
Horrende, & citò apparebit vobis: Quoniam Judi-
cium duriſſimum his, qui præſunt, fiet. Exiguo enim
conceditur Miſericordia: potentes autem potenter tor-
menta patientur. Non enim ſubtrahet perſonam cu-
Jusquam DEus, nec verebitur magnitudinem cujusquam:
quoniam puſillum & magnum ipſe fecit, & æqualiter
cura eſt illi de omnibus. Fortioribus autem fortior in-
Ktat cruciatus. Ad vos ergo, Reges, ſunt hi ſermones
mei, ut diſcatis ſapientiam, & non excidatis.* Om-
* Sap. 6.
R. P. Dufrene Exercitia. Ce nia

402 Noviſſima Sacerdotie

nia hic profunda meditatione expendi meren-
tur: Nos tamen hiſce voculis præcipuè imo-
rabimur: Judicium duriſſimum his, qui præſunt, fiet.
Primè igitur Sacerdotis judicandi Bkämer ſe-
veriſſimum: ſecundè ſententiam judicati pari-
ter ſeveriſſimam conſiderabimus.

Punctum I.
Equitatis ratio poſtulat, ait S. Gregorius,
ut cùm augentur dona, rationes etiam creſ-
cant donorum, & plus requiratur ab eo, qui
lus accepit. Oculos igitur mentis noſtræ
in Sacerdotem defigamus celebraturo ſimilem,
ſacris indutum veſtibus, & ſancti Calicis in-
ſigne manibs præferentem; ſtantem in ſilen-
tio coram Divini Judicis metuendo Tribunali:
Spectemus quoque Domini ſedentis Majeſta-
tem, qui Judicium coœpturus interroget Sa-
cerdotem: Quæ utilitas in ſanguine meo? * Quis-
nam fructus cruoris pretioſi, & guttarum il-

lius innumerabilium, quæ Calicem hunc toties

implevêre? Quem fructum, Sacerdos! in ani-
ma tua fecit ſanguis meus, quem toties hauſi-
ſti? Quem fructum in animabus tibi comiſſis
tulit, quibus pariter prodeſſe, miniſteriò tuò,

debuit? Quem fructum fecit ſanguis meus in

muneris tui præcelſi ſacratiſſimis functionibus,
in labore quotidiano, in ſermone, in conver-
ſatione, in vitæ exemplis, in conſiliis, in dire-
Gtione, in precibus, in Verbi Divini prædica-
tione, in peccatorum converſione, & anima-

rum

lb
o N nn⸗
Znrenn
Gafi
ien i
bultan,

e1 r

Mnckoe
Munrtl.
unr. n
imiſßa
1lustne
ene
nonepe

(eramn

pilatee
itullc,
ller e
in mlrni
A AlThrit
Ewellenus
Uponionn
Eotrabetor
ſal ncen
les ehieb
kongebi
rores

elnit

ne ehendn
ls recne
rip gi ei⸗
ienti K
eWian ucice
ing.

l.

lut itr.
,Mtiones ein
kegnianmn in
igtur nend
Ccekebranne!
E loci
eng Eunten;
Wetuencdo ii
ini teni
unns icteneg
ſahru ,
l, gm
CAvembhun
Srertliit
en Gis
ans tb n
ſe miieii
tneusne
iuͤiun
Amone, .
5 nihein⸗
in,
n lun

Meditatio III. 40

rum ſantificatione? Quæ utilitas in ſanguine
meo? DEus bone! ſi vel ſimplex Judicii tre-
mendi repræſentatio horrore animum complet,
ad erit ipſa veritas? Obmutui & bumiliatus
um.
Sancto timori pauliſper inheretur, & confuſioni pro-
priæ locus datur, hæc tria ulterius expendendo: Quis
judicabit? Quzm judicabit? Propter quæ judicabit 5

Punctum II.

Profundè coram DEO humiliatus, & in ni-
hilum redactus Propheta Regius ardenter pre-
cabatur: Non intres in judicium cum ſervo tuo;
En non juſtificabitur in conſpectu tuo omnis vivens.
n! Sanctus timet: Quid Sacerdos non ſan-

Gctus? Qualem expectabit ſententiam, quæ to-

ta in uſu negligente Miniſterii Altiſſimi, quin
& in execrando illius abuſu; in lurida perdi-
tione, aut ſacrilega etiam profanatione Sangui-
nis imaculati, & infinitè pretioſi fundabitur?
Parum hic erit de talentis in terram defoſſis
judicari: tolerabilis videri poterit ſterilitas
infructuoſa pigri Sacerdotis, cuùm fortaſſe pu-
riſſimus Eſu Chriſti ſanguis non modò petu-
lanter conculcatus, ſed & monſtrosè inquina-
tus, aut abominandæ putredini ſociatus in me-
dium protrahetur: Quæ utilitas in ſanguine meo,
dum deſcendo in corruptionem? Quod fulmen tan-
tum ſcelus expiabit? Satisne peccato ſuppli-
cium reſpondebit, ſi cum ſervo inutili ad tene-
bras exteriores Sacerdos impie ſacrilegus de-
Cc 2 truda-
* PBſal. 36. * Pſal. 142.

4 ₰% Noviſima Sacerdotis

trudatur? Inveniet modum Sapientia & Juſti-
tia Divina, quo enormitati criminis pœnæ
uoque acerbitas comenſuretur. Iſta nunc
eriò meditemur, & nunquam ſatis meditari
nos hæc poſſe tutô credamus. Neque ſola
ſufficiat meditatio: jungamus actionem, Et dum
fempus habemus, operemur bonum. *

Colloquium ad Judicem tremendum ſuper illa ver-

ba: Non intres in judicium cum ſervo tuo &c.

Lectio II.

De Imitatione Chriſtt.
Lib. I. Cap. XXIV.
De Judicio & pœnis peccatorum.

Nomnibus reſpice finem, & qualiter ante
diſtrictum ſtabis judicem, cui nihil eſt oc-
cultum; qui muneribus non placatur, nec ex-
cuſationes recipit, ſed quod juſtum eſt, judi-
cabit. O miſerrime & inſipiens peccator, quid
reſpondebis DEO, omnia mala tua ſcienti, qui
interdum formidas vultum hominis irati? Ut
quid non prævides tibi in die judicii, quan-
do nemo poterit per alium excuſari, vel de-
fendi; ſed unusquisque ſufficiens onus erit ſi-
bi ipſi? Nunc labor tuus eſt fructuoſus, fletus
acceptabilis, gemitus exaudibilis, dolor ſatis-
factorius, & purgativus.

Habet

* Gal. 6.

Aber nr
ebanft
E den 1
1 Ommin
ntauin
er A Ne
Urtrctar,
Een Kc
nr. M
Larekeen
ere,
Rnron m
Cit
rd
nn burt,
Dubrn aueiu
Tekuionoen
V Maeto
un:6 N
Dm biin
umeni Nie,
Elenu
Eülponr.

Imrünm
Wnm ponbe
e ehledond
Emchbentn
ima Deen
Konſchtio⸗

Crriti⸗

um eienl
nati crimint
Alretar, l
ngaum ſatkn
edunne. Nen
Pannd dign
Nnn. 7
funmlin /
8n /iſi

oI.

Ce Chrid
AWI.
Mit Meung

en, & Gllt
cen, idi
Mon ghormt
lol ſllumth
ipens etan
ltun ian
n arni
1 be ſatch
mn ecllni,1
fäencorkt
elindhois?
—K

Ledtio II. 405
Habet magnum & ſalubre purgatorium pa-
tiens homo, qui ſuſcipiens injurias, plus chet
de alterius malitia, quâàm de ſua injuria; qui
pro contrariantibus ſibi libenter orat, & ex
corde culpas indulget; qui veniam ab aliis pe-
tere non retardat; qui facilius miſeretur,
quàm iraſcitur; qui fibi ipſi violentiam frequen-
ter facit, & carnem omnino ſpiritui ſubjugare
conatur. Melius eſt modò purgare peccata,
& vitia reſecare, quàm in futuro purganda
reſervare. Verè nos ipſos decipimus per in-
ordinatum amorem, quem ad carnem habe-
mus.

5
Quid aliud ignis ille devorabit, niſi peccata
tua? Quantòô amplius tibi ipſi nunc parcis, &
carnem ſequeris, tantò duriùs poſtea lues, &
majorem materiam comburendi reſervas. In

quibus homo peccavit, in illis graviùs punie-

tur. Ibi acedioſi ardentibus ſtimulis perur-
gebuntur: & guloſi ingenti ſiti ac fame cru-
ciabuntur. Ilbi luxurioſi, & voluptatum ama-
tores ardenti pice, & fœtido ſulphure perfun-
dentur, & ſicut furioſi canes præ dolore invi-
dioſi ululabunt.

Nullum vitium erit, quod ſuum proprium
cruciatum non habebit: Ibi ſuperbi omni con⸗
fuſione replebuntur; & avari miſerrima ege-
ſtate arctabuntur: Ilbi erit una hora gravior
in pœna, quâm hic centum anni in amariſſima
& graviſſima pœnitentia: Ibi nulla requies eſt,
nulla conſolatio damnatis. Hic tamen inter-
L Cc 3 dum

406 Noviſſima Sacerdotis

dum ceſſatur à laboribus, atque amicorum
fruitur ſolatiis. Eſto modo ſolicitus & dolens
pro peccatis tuis, ut in die judicii ſecurus ſis
cum beatis. Tunc enim ſtabunt Juſti in mag-
na conſtantia adversûs eos, qui ſe anguſtia-
verunt, & depreſſerunt. Tunc ſtabis ad judi-
candum, qui modò ſe ſubjicit humiliter judi-
ciis hominum. Tunc magnam fiduciam habe-
bit pauper & humilis, & pavebit undique ſu-
perbus.
Tunc videbitur ſapiens in hoc mundo fuiſſe,
qui pro Chriſto didicit ſtultus & deſpectus
eſſe: Tunc placebit omnis tribulatio patien-
ter perpeſſa, & omnis iniquitas oppilabit os
ſuum: Tunc gaudebit omnis devotus, & mœ-
rebit omnis irreligioſus: Tunc plus exultabit
caro afflicta, quâm ſi in deliciis fuiſſet ſem-
per nutrita: Tunc ſplendebit habitus vilis, &
obtenebreſcet veſtis ſubtilis: Tunc plus lau-
dabitur pauperculum domicilium, quàm deau-
ratum palatium: Tunc plus juvabit conſtans
patientia, quàm omnis mundi potentia: Tunc
ampliùs exaltabitur ſimplex obedientia, quàm
omnis ſæcularis aſtutia.
Tunc plus lætificabit pura & bona conſcien-
tia, quàm docta Philoſophia: Tunc plus pon-
derabit contemptus divitiarum, quàm totus
theſaurus terrigenarum: Tunc magis conſola-
beris ſuper devota oratione, quàm ſuper deli-
cata comeſtione: Tunc potiùs gaudebis de
ſervato ſilentio, quàm de longa fabulatione:
Tunc plus valebunt ſancta opera, quàm mul-
. ta

ylm
emunt
“ D I
Gncikſith
tufi
elhele,
Eiltene,
ntmin
ntne hett
nben,
nne aun

Eugnein
Nhſon
prlle
Tl Cmrken
EUolkem
leenth er
in oee
mn han
Eenanena
nuten
elu
Mentin
üipolen
Unnſllent,

len Ge
ne norn.

lti⸗

9 Ale i
dllcſnge
e ſuciciſer
lanmnt uſit
di gul
Iue i
dſerhumiie
ugnanſcctr
Edozentint,

inboe mn
ules Et
mi Enbelu
inqnicsgg
Dns Cerong
Iune uct
htelats ikt
bi hitiut
ls: Tmen!
ulium gurt
iuedta
li tenin
Oetieltuſ

aKbonon
Iurhf
run, An,
luempunn,
db in
lrg auin
hen ſin 4

Lectio II. 407

ta pulchraà verba: Tunc plus placebit ſtricta

vita & ardua pœnitentia, quàm omnis delecta-
tio terrena. Diſce nunc in modico pati, ut
tunc à gravioribus valeas liberari. Hic primò
proba, quid poſſis poſtea. Si nunc tam parum
vales ſuſtinere, quomodo æterna tormenta po-
teris ſufferre, ac ſuſtinere? Si modèò modica
paſſio tam impatientem efficit, quid gehen-
na tunc faciet? Ecce verè non potes duo gau-
dia habere, delectari hic in mundo, & poſtea
regnare cum Chriſto.

Si usque in hodiernum diem ſemper in ho-
noribus & voluptatibus vixiſſes, quid totum ti-
bi profuiſſet, ſi jam mori in inſtanti continge-
ret? Omnia ergo vanitas, præter amare DEum,
& illi ſoli ſervire. Qui enim DEum ex toto
corde amat, nec mortem, nec ſupplicium, nec
judicium, nec infernum metuit, quia perfe-
Gus amor ſecurum ad DEum acceſſum facit.
Quem autem adhuc peccare delectat, non mi-
rum, ſi mortem & judicium timeat. Bonum
tamen eſt, ut ſi necdum amor à malo te re-
vocat, ſaltem timor gehennalis coerceat. Qui
veròô timorem DEl poſtponit, diu ſtare in bo-
no non valebit, ſed diaboli laqueos citiùs in⸗
curret.

Poterit quoque legi libri I. cap. XXIII. de Medi-
tatione mortis.

Cc 4 Examen

403 Noviſima Sacerdotis

Examen II.
A quo, & de quibus judicabor? Quis exi-

tus Judicii?
I.
I. A quo judicabor?
Jrsus Chriſtus à DEO conſtitutus Judex vi-
vorum & mortuorum, Rex tremendæ Ma-
jeſtatis, ex Agno mutatus in Leonem, non jam
Salvator pius & clemens, ſed exactor ſeverus
atque terribilis, Ille me judicabit. Sapientiam
& perſpicaciam habet infinitam: nihil ipſum
latebit: Iluminabit abſcondita tenebrarum. Poten-
tiſſimus eſt hic Judex univeriæ terræ: Quis
lli reſiſtet? lImmenſitate ſua ubique præſens:
Quis illum effugiet? Majeſtate gloriæ ſuæ im-
plens omnia: Quis non trepidabit? In furore
ſuo obſtupefaciet gentes. ** Quis non timebit? Con-
fregit in die iræ ſuæ Reges: conquaſſabit capita in terra
multorum. ** Quis ſtabit ad videndum Eum? *X
Iratus eſt furore Vominus. *y Quid faciet ho-
mo? Excitatus eſt tanquam dormiens Dominus; tan-
quam hotens crapulatus à wino, & percuſſit inimi-
cos. XrENXXSva percuſſio, & inſanabilis! In
furore ſuo conturbabit eos. *XXXXX Horrenda tur-
batio! Dominus irridebit eos. XXYXYNX O riſus
amarus! Peribunt peccatores à facie DEI. ***IXwK,dwrE
Heu, facies terribilis! Videntes turbabuntur timo-
.
* 1. Cor. 2. ** Habac. 3. *XXPſal. 109. **XX Mal. 3.
err, Cl: 10 7. Pſal-77. EXXXXX ſal. 2.
Pſal. 36. X⅜§vr Pfal. 67.

△

nil,

eleul
leheue i
0 Mn ien
linz niti
htun. 0
in ahief
Fenarole
aptien. d
s dinin
Ninini,
Mulin⸗
Cnm onung
unCnnpve
IinOMer
lin Mm
un ttone
Mbarien
ii

i auram,
rſeinilesi
lnitn
Rknitmein
lufi n
le, ejat
E n

1
. j. 8

1

dor!

nnmns ſun
l enent.
Alennnnn.
auurten
hi Hyienin
imn Nlen
Mem urr.
un C
in prene
eeaeſr
Ntht!hin
Montinetti
ſahr gtuin
glun km!
itüctrte
II Dentus i
mni in
Platis!
Honenn
tit On
eDrl teAN
mum

6. ſds
eſii

Examen II. 409

re horribili. O aſpectus omni ſupplicio durior!
Accipiet armaturam zelus illius. ** O arma nimis
metuenda! Et quaſi Omnipotentia non ſuſſice-
ret, armabit creaturam ad ultionem inimicorum. X
O bellum internecinum! Ut cor ejus nulla
deinceps miſericordiaâ flectatur, induet pro thora-
ce juſtitiam. Ut quaſi ferream fulminet ſenten-
tiam, accipiet pro galea judicium certum. Ut nihil
efficiant ullæ preces, ſumet ſcutum inexpugnabile
quitatem. Non ampliuùs percutiet in ore gla-
dii; nimiùm levis hæc percuſſio; acuet autem
diram iram in lanceam, ut & medullas rimetur.
Et pugnabit cum illo orbis terrarum contra inſenſatos.
Gontra unum Sacerdotem infidelem pugnabit
cum Omnipotentia zerum creatarum univer-
ſitas: O pugnam formidandam! Ibunt directe
emiſſiones tulgurum, & tanquain à bene curvato arcu
nubium ad certum locum inſilient. Quale pectus
tantum telum excipiet, quod curvatæ in ar-
cum nubes ejiciunt? A petroſa ira mittenturgran-
dines: ab ira implacabili tanquam petra, quæ
ignem potiùs dabit, quàm ut flectatur. Ex-
candeſcet in illos aqua maris. En ipſa aqua
ſupra naturam, veluti ferrum candens præ
furore ſcintillas in eos evomet. Er flumina con-
current duriter: Quid aquãâ mollius? Sed natu-
ram ferri tunc induet contra DEl hoſtes. Con-
tra illos ſtabit Spiritus virtutis: Tota DEl Omni-
Potentia, velut rupes immobilis, ſeſe ipſis op-
ponet. Et tanquam turbo venti dividet illos:
Cc F Heu
. * Sap. 7. ** ibid. **XX ihid. cætera usque ad
nem.

41 Noviſſima Sacerdotis.

Heu dividet ab omni ſolatio, ab omni ſpe,
ab omni auxilio, ab omni beatitudine, ab om-
ni amico; & in æternum dividet! Videntes tur-

babuntur timore horribili .. præ anguſtia ſpiritus
gementes. . . & malignitas evertet ſedes potentium.

X

Confringetur, & corruet Sacerdotalis poten-
tiæ celſitudo: Quis non timebit Te, Rex Gen-
tium! Quis Te non metuat, juſte Judex ultio-
nis! Quid ſum miſer tunc dicturus? Quem
Patronum rogaturus? Cum vix Juſtus ſit ſe-
curus. Tam rigidus tunc erit Jjudex formida-
bilis, quàm nunc benignus & amabilis. Im-
lacabilis, inexorabilis, inflexibilis confringet
in die iræ ſuæ Reges, & Regni ſui Miniſtros
infideles, Sacerdotes: confringet, ſicut malleò
teſta frangitur, & cominuitur. Si unus homo
tam eſſet ſeverus, ac omnes ſimul, quotquot
à mundi exordio fueére ſeveri, auſteri ac rigi-
di, quàm eſſet metuendus! En, Judex tuus in-
finite eſt ſeverior. Quid ſi Judicem nanciſ-
caris, quem graviter læſiſti; in quem ho-

ſtes concitäâſti; cui rebellis fuiſti?

En, talis

eſt judex venturus. Eſt merus oculus, me-

ra perſpicacia, merum robur, mera ſeveri-
tas: Conquaſſabit capita in terra multorum.

XX

Si ſapio, nunc judicem meum placabo; nunc
deprecabor. Væ! ſi expecto tempus illud

ferreum.

* Sap. . ** Pſal. 109.

II. De

Pniuirun.
Md nden
ſhehu⸗
W einm i
Eebulles l
Iiliones ſe
u nmis;
mekiur er
nur ionie
mnon ebrn
Woerkl
mneleſgle
Dl
Aſelſ⸗
finfel
mIn cum
umähinr r
lte
u cnnit
ihnnn,
E terom
Eſehorum
iAelemin
6. r mo
A Ilim

4 un. 1.

4

45 Or 8
t! Marr.
anluf
ſurſgenn
Utonis⸗
Rr le ere
lelueadi
Uüm,e
i Autt.
1eerbnt.
Entii b
ißornig
ii liins
Plunle)
Vumstorn
lnarrne
9Merris
ammt
oen un⸗

gben ⸗

lit E

1 Cllls, 1

Nert
41 minim.
Muchoii

4
tenho

Ne

Examen II. 411

II.
De quibus judicabor?
Serutabor, inquit Judex tremendus, ſcrutabor
Jeruſalem in lucernis. * Scrutabitur integrum
vitæ curſum à primo rationis uſu ad extre-
mum halitum. Scrutabitur cogitationes, non
modòô in DEIM impias, blaſphemas, avaras,
ſuperbas, invidas, iracundas, guloſas, impuras;
ſed etiam terrenas, inutiles, vanas, otioſas,
ſenſuales. Et quis erit harum numerus? Quot
milliones vel uno die mentem pervolant!
Quid menſis; quid annus, & anni dabunt?
Scrutabitur cogitationes, quæ mihi nunc vi-
dentur innoxiæ: Etiam bonas examinabit, u-
trùm non debuerint, aut potuerint eſſe melio-
res. Non erit hoc Examen ita perfunctorium,
ùt mea eſſe ſolent Examina: erit accuratum, rigi-
dum, ad minutiſſima delcendens, ſingula excu-
tiens. Si vel ſolæ cogitationes adducantur in
judicium, heu! quàm enormis prodibit rationum
peſſimarum cumulus; quæ imanis farrago!
Scrutabitur verba etiam otioſa: hæc nume-
ra, ſi potes! Quomodo latere poterunt men-
dacia, convitia, imprecationes, turpiloquia,
conſilia prava, jurgia, ſermones ſcandaloſi?
Quot iterum milliones, bimilliones, trimillio-
nes verborum inanium, fallacium, à regula re-
cti abſcedentium? Quid ſum miſer tune dictu-

rus? Quæ modèò non curo, & inter (crupulos

numero, quàâm aliter tunc parebunt!
Scru-
E Sophon. 1e

412 Noviſſima Sacerdotis

Scrutabitur juſtus Judex mala opera, quæ vi-
ſu, auditu, attactu, gulâ, ebrietate, fraudibus,
injuriis, ſcandalis, turpi libidine, inobedientia,
corporis curâ nimia unquam admiſi. Sed &
opera bona examinabit; ipſas operum inten-
tiones rimabitur: tepores & negligentias in-
numerabiles diſeutiet in tot mille Sacrificiis, in
ſexcentis Confeſſionibus lurideè peractis, in pre-
cibus miſerè perſolutis, in Sacramentis malè
adminiſtratis &c.— Ipſam operum bonitatem
appendet in ſtatera, & ad pondus Sanctuarii
ſevero examine diſcernet. Quàâm multa reji-
cientur ût manca, quæ nunc videntur integra!
Quot opera putrida, quæ nunc apparent ſana!
Reſpondebo de millenis & millenis omiſſioni-
bus in DEl obſequio, in charitatis exercitio, in
cura animarum, in Sacerdotali munere; in vir-
tutum ſiudio. Quis hæc omnia dinumerabit?
Non propria ſolùm peccata, verùm & aliena
in medium adducet: Eheu! aliena peccata, quæ
ſua multitudine fortè perſonalia plurimùm ſu-
perabunt. Peccata populi, quæ non impedivi,
quæ diſſimulavi, ad quæ ſcandalis, otio, tepo-
re, negligentiâ anſam dedi, mihi imputabun-
tur: damna inde ſecuta, animarum ruinam,
flagella, pœnas temporales, ſacens DEl obſe-
quium, totius Eccleſiæ afflictifſimum ſtatum,
Reipublicæ Chriſtianæ miſerrimam delolatio-
nem ego luam, ego portabo.
Examinabor, quomodo præcelſæ vocationi
reſpondetim; quomodo Mediatorem, Paſto-
rem, Doctorem, Medicum, Ducem in via
ſalutis

gügei
unein
Ni
uriunmn
(irrie ui
Se. 0
6ounreim
föimein
mnenin,
rtnendet
orey on
Ale ſeital
lehonte
Eelegecin
otlogeon
nch teſte
üümarmd 6
i,gunnn
olg, Kn
Nünnti w
Perni enn,
Gllnpemn.
elarizei
Pnctentoon
hln gren
Umohin
Emn neliz,
in inch
,luter, A
aoſtsa
Wlr hee
Rrikonin

1ohern
te fali
ivobett
nik. N
herun in
igentzd
nllenifii:
eersin
Anmenin
peumn buirn
nt in

Ninerel
Aenienbn.

nencidn

mmn nnk
hmetki
ſerun Elin
nenufe
PUnſonoht
e oinpetin
iotte
u ſrpnie⸗
urun tunn⸗
Cens DE
un ier

el m
ium ſin
an n
ud

Examen II. 413

ſalutis egerim? An vitam Sacerdote dignam ins

ſtituerim? An cogitàârim, ut Sacerdos; locu-
tus ſim, ùt Sacerdos; egerim, ùͤt Sacerdos ?

Examinabor, quo ſtudio ac fervore ſim con-
cionatus: qua ſedulitate habuerim Cateche-
ſes: quomodo morientibus adſtiterim: erran-
tes monuerim, diſſidentes compoſuerim, de-
vios reduxerim, innocentes muniêrim, Juſtos
firmaverim, & ad Chriſtianæ perfectionis ma-
turitatem perduxerim? Quid & quantum vanæ
gloriæ, comodi proprii, Iucri temporalis ubi-
que fuerit admixtum?

Reſpondebo de modico profectu in virtute,

de neglectis mille inſpirationibus, & boni præ-
ſtandi occaſionibus, de corporis & animæ ta-
lentis, de pecunia & fortunæ bonis, de gra-
tiis maximis & innumeris, de momentis ſin-

gulis, quorum denuo milliones & myriades

prodegi. Summa ingratitudo, ſomnolentia,
oſcitantia, malitia, temeritas, petulantia, ir-
reverentia exprobrabitur. Vita mea lurida
cum Evangelio, cum vita Chriſti & Sanctorum,
cum Stats mei obligationibus, cum propriis
etiam cognitionibus accuratè conferetur. Quo-
modo uſùs fuerim efficaciſſimis & ampliſſimis
ad ſalutem obtinendam, & ſanctitarem compa-
randam mediis, ſtricte indagabitur. Qualis
fuerim Eſu Chriſti ſervus, Miniſter, Diſcipu-
lus, Frater, Amicus, Sectator fidelis; an po-
tiùs hoſtis & adverſarius, diſquiretur.
Quid ad hæc omnia reſpondebo? Poteritne
me ſolari Pœnitentiæ Sacramentum inter mille
de-

4 44 Noviſima Sacerdotis
4

defectus luride ſuſlceptum? Examen ſuperſicia-

le, dolor ementitus, propoſitum debile, emen- Muti
datio nulla quid juvabunt? Quomodo rationes n 1
meas in immenſum non augebunt? Ex hoc la- uumt
byrintho millenis anfractibus intricato ultima iin ti
forſan Confeſſio me expediet? Iſtud ſi ſpera- la l
re tutò poteſt Sacerdos in omni vita luridus, Gr
cum DEO audacter jocabitur, ludet, nuga- nennng
bitur: ultima Confeſſio reparabit univerſa! n li
Quàm timendum potiùs, ne & ipſa ſit manca, kau
impleâtque reprobationis infauſtæ menſuram! nnm,
Solus Judex erigere me poſſet. Verùm quid ihiinen
ab illo ſperandum, quem deſpexi, offendi, nelnig
perpetuò neglexi? Poſt elapſum, miſeréque al het
deperditum gratiæ tempus quid expectem? Is uncamia
ipie Redempror piiſſimus, é Salvatore graviſ- imn Puien
ſimus & juſtiſſimus perſecutor; jam non Fra- öhfu⸗
ter, non jam Medicus, ſed hoſtis omnipotens, Thmiten
in furorem actus, & implacabilis, turbatum, lrgich
confuſum, in deſperationis barathro defixum, ktin nen

perdet, mactabit, conquaſſabit: Quid ſum Keppelni
miſer tunc dicturus? Cùm de JEſu Chriſti ſan- rdns,

guine, charitate, ſudore, lacrymis, Myſte- aſbinze
riis, doloribus, ipsâque morte amariſſima pro u iMurin .
me tolerata, ſed à me luridiſſimè neglecta Irtüdm,
erit reſpondendum? Hic Rhodus! hic ſaltus! diſonſet
Hæc rationum undequaque terribilium pars in- het, Ni
tricatiſſima, & inſolubilis. Nondum cohorre- tkenum
ſco? Non arriguntur pili præ horrore? tm horr
cerkoz

III. . „

i

tmenſcei
n beblee
OnoCo udn
un! Er hoer
ſend Ui
d n
i rul
n et,
rit unl
Ciel
Mlde nare
Lei, ⸗
itantail
Armen
ejſn r,
ömnigeh,
Piis, urmn
Tutro Cefn,
t: Cs in
PuChrii⸗
i, Mt⸗
mariſmn
ne *
elliellu
ſplunm⸗
Mdongtun⸗
enon

1

Examen II. 415
III.
Quis exitus Judiciiꝰ
Pono mihi ante oculos infamiâ plenam, &
horrendam ſcelerati Sacerdotis degradatio-
nem ab Epiſcopo factam, ut in Pontificali
Romano ſacienda deſcribitur: Priusquam er-
go ſæculari brachio tradatur, ſacris veſtibus
plenè indutus, & Calicem ſanctum in manibus
tenens Judici Eceleſiaſtico ſiſtitur, ſingulis Or-
dinum ſacrorum ornamentis exuitur, probrosè
denudatur, Calix indigno eripitur, raduntur
digiti unctione ſancta olim conſecrati; Coro-
na èe ſerviliter tonſo capite aboletur; ipſe de
gradu Sacerdotali deturbatur, inque ſatelli-
tum & carnificum manus ignominiose protru-
ditur. Similem ſcenam adornabit Divinus Pa-
Ror & Epiſcopus animarum, * quando Judex pro
tribunali ſedens, animam peccatricem dignita-
tis ſuæ gradu motam, in æternæ ignominiæ
abyſſum præcipitabit; auferet ei cingulum fi-
dei; eripiet ſtolam ſpei; tollet amiculum ſuæ
protectionis, & ita derelictam ab omnibus,
etiam ſuo Angelo tutelari deſtitutam, cum per-
petua infamia & ignominia, inexplicabili pu-
dore affectam, in manus cruentas infernalis
inimici conjicit, qui eam in profundum inferni
demerget, ut inter ſupplicia æterna mortem
vivat æternam. Quid ſi in me caderet degra-
datio tam horrenda? Quam triſte ſpectacu-
lIum Sacerdos in manibus dæmonum: Mini-
ſter Altiſſimi gratiis, donis, honoribus olim
or⸗-
* 1. Pit. 2.

41¹6 Noviſſima Sacerdotis

ornatus, & ſuper alios evectus, ad viliſſimam
diabolici mancipii conditionem detruſus!
Quàm præſtat fatalem adeò cataſtrophen ſeriò
nunc prævenire.
Quid ſi me feriret aliquando fulmen illud
terribile ex ore Divini Judicii procedens 2
Diſcede à me maledicte in ignem æternum!
Diſcede hinc, ſerve nequam: procul eſto, diſ-

ſipator infidelis! Diſcede à me, à mea præ-

ſentia, à mea pietate, à mea felicitate: diſcede
à me principio tuo, Conditore, Salvatore,
Pontifice, Kege tuo; non habebis partem me-
cum in æternum! Diſcede à me, à gloriæ
meæ beatitudine, à Regno meo, à Sanéctorum
Societate! Diſcede à me, maledicte! maledi-
tus in corpore, maledictus in anima; maledi-
Gus in memoria, quam turpiter fœdâſti; ma-
ledictus in intellectu, quem peccando corru-
piſti; maledictus in voluntate, quam diabolo
mancipaâſti; maledictus in loco, malediétus
in tempore, maledictus in æternitate! Diſcede
à me: triſte divortium! Dilcede in ignem æ-
ternum: horrenda ſeparatio! In ignem æter-
num, ad ſupplicia, ad rotas, ad flagella, ca-
taſtas, famem, ſitim, tormenta nullis un-
quam Iſæculorum revolutionibs terminanda!
Quantum gloriſicavit ſe, & in deliciis ſuit, tantum
date illi tormentum, & luctum.* Rapite ſcele-
ſtum, tortores ſiygi! Quantum à me fuit
exaltatus, donis ornatus, gratiis præventus,
mediis inſtructus, poteſtate ſublimi honoratus
C.

X* Apoc. 15.

e tunmd
Tii dt
Ihrlin e
Ltenmu ie
cunnl
uin
ſemntuul
wnote 1d
emi Ven he
Sil Ven)

RyAniech

el erte
le, Aldvn
Et gne,
nnhertum
nn rd:
mm K N
dtben
ſenonev,
Münen
4 uk Eren
Aine
Ad n Nd
Gr Won
dt nlu,
Alumen llad
ſuee en
Dlstundn

4 ſeneh

i⸗

Examen II. 417
un &c. tantum cruciate ingratum, impium, Do-
mmini fſui contemptorem, Eccleſiæ probrum,
aien Chriſtianæ plebis inquinamentum! Societur

æternùm diabolo, qui noluit partem habere
ofhnni cum Chriſto!
lci oott . , . .
pen den Quàm præſtabit audire ſententiam alteram
ole plenam gaudiò, refertam ſolatiò, cum gloria
eing & honore ad beati Sacerdotis aures alſaben-
lenee dtem: PVeni Benedicte Patris mei, ſerve bone &
iur, Gn delis? Veni Miniſter dilecte, Diſci ule doci-
hnmnn is, Amice chare 3 Frater dilecte! eni Bene-
i, ian dicte! Benedicti labores tui „ ſolicitudines, vi⸗
miam giliæ, afflictiones tuæ, anni tui meo cultui,
Ielnd. meæx gloriæ, meo amori fideliter impenſi 1 In-
1. tra in gaudium Domini tui: mecum ſedebis in

hina throno meo: tibi meipſum manifeſtabo: Ero
n pars tua, & portio tua in terra viventium:
drau Edes & bibes mecum ſuper menſam meam in
Regno meo: Omnia mea tua ſunt: Fulgebis
r, 1 ut ſol in perpetuas æternitates! Qualem nunc
r ex duabus ſententiam volo? Alterutra certô
eneen mihi obtinget: Quid mutandum in vita, in
inen e moribus, in gradu meo Sacerdotali, ut ab au-
Ibe ditione mala non timeam? Nunc ad Examen

znn ul⸗ vocanda ſingula, & ſtudiosè reformanda, ne
rne ad Examen illud terrificum trahantur, ubi nul-
GAG la deinceps locum habebit emendatio; ſed in⸗-
delebilis tantům, & ſempiterna confuſio.
n ie
is en
intunnd
* K. P. Dufrine Exercitis. D Me-

41⁸ Noviſſimæ Sacerdotis

2=èð 0Meditatio W.

Sacerdos in Judicio univerſali conſtitutus. Omit
. . , „ ſ .
Opprobrium ſempiternum dedit ilir. Plal. 77. 66. maim
Slgna quindecim judicium præcedentia enu- cnfiun

merat S. Hieronymus: 1. Mare intumeſcet, aatim o
horrendumque immugiet. z. Mox iterum eyns
profundiſſimè ſubſidet. 3. Mare totum arde- Snliinan.
bit. 4. Beſtiæ Marinæ hinc egreſſæ gement. egs ueni
5y. Omnes ſylvæ & plantæ ſanguinem ſuda- cetumdti
bunt. 6. Aves in uno loco ſuſpirabunt lugen- lm All
tes ſine cibo. 7. Fulmina & tonitrua ſonitu & sſfteſnn
fragore horribili concutient terram. 8. Omnia mn iſetti
ruent. 9. Petræ ſcindentur. 10. Terræ mo- cnitunmn
tus erit, qualis antehac non fuit. II. Homi- ſeig onlte
nes cavernis proſilient ùt amentes. I2. Stel- t ſene
læ cadent. 13. Orbis terrarum ſuccendetur, mihaln
& conflagrabit. 14. Sepulchra aperientur. muil
15. Omnes homines viventes morientur. Erit mnenigninn
tunc tribulatio magna, qualis non fuit ab initio mun- ionn
di usque modò, neque fiet. Sol obſcurabitur, & lu- fi in
na non dabit lumen ſuum, & ſtelleæ calent de cælo, & N

. e
wirtutes cœlorum mowebuntur. **? Et widebunt Fi- wa ſe
lium hominis venientem in nubibus cœli cum wirtute mN
multa, & Majeſtate. ?*v Geminum hinc Medi- R

tationis caput eruamus, & conſideremus pri- ing
mò Diei ultimæ Majeſtatem. Secundò Diei hu- aen

jus terribilis calamitatem. Patebit ex primo n
Sacerdotis electi gloria; ex altero, Sacerdotis Nunn
reprobi horrenda confuſio. Aoque in

Pun. i gno

*AWMatth. 24. V. 21. *ibid. . 29. X* zhid. . 30. 6
4 171

llcottn
Mlng

Meeleniit
Areindnt⸗
1 Mr
Mrebune
e chelt

Nn Inen

mente n
Tun ſoontr
lhrt geian
motentn.!
1 ,tr Amnu
ſrarm!
(Aer ,al
Piikr,

4

Crh n id

phunbiche⸗
llariͤ/⸗
S
Nttaid
lenanin

H
1 ,1l, /

4

Meditatio IV. 4¹⁹
Punctum lI.

Omnem Aularum omnium Majeſtatem ani-
mòô effingamus. Pompam, divitias, ſplendo-
rem, miniſtrantium ordines cogitemus. Aſ-
ſueri convivium plusquam Regium; Salomo-
nis gloriam ob oculos ponamus, quam ſpe-
ctans Regina Saba præ ſtupore non habebat
ultrà ſpiritum. Sed quid hæc omnia, ſi cum
Regis æterni Majeſtate conferantur, quando
venturus eſt judicare vivos & mortuos? Um-
bra ſunt; nihil ſunt. Tunc veriſſime dicetur,
quod verè jam nunc dicitur: pleni ſunt cœli &
terra Majeſtatis Gloriæ tuæ. Dies magna, cùm
venerit Dominus judicare ſœæculum per ignem!
Veniet in nube cum poteſtate magna, & Ma-
jeſtate. Venient cum Eo Sanctorum millia;
nam millia millium miniſtrant Ei, & decies millies
centena millia aſſſtun»· Ei. “ Venient cum Eo
novem Angelorum Chori, Angeli, Archange-
li, Principatus, Virtutes, Dominationes,
Poteſtates, Throni, Cherubim & Seraphim;
omnes aulæ cœleſtis Principes, numerô innu-
merabiles. Veniet cum Eo glorioſus Apoſto-
lorum Chorus: veniet Prophetarum laudabi-
lis numerus: Martyrum Candidatus adſtabit
exercitus: aderunt cum gloria ſanécti Patriar-

chææ, Doctores, Confeſſores, Pontifices, Sa-

cerdotes, Religioſi, Monachi, Eremitæ; Re-
Es quoque ſancti, Principes, Imperatores,
obiles, ignobiles; omnes ſanétæ Virgines &
Dd 2 Vi-
RK. Dan. 7*

4²⁰ Noviſſima Sacerdotis

Viduæ; quin & omnes ſancti Innocentes; o-
mnes Sancti & Sanctæ DEl aderunt, or line
mirabili, ſplendore maximo, pulchritudine in-
effabili. Aderunt ſubjugata mancipia, [Eſu
Chriſti hoſtes, orci victimæ infelices, diaboli

omnes, & pecc tores univerſi, ſqualore, hor-

rore, miſerià æternâ circumdati, Regis æterni
triumphum ipfa ſua calamitate ornaturi. Ve-
niet cum Filio Regina Sanctorum omnium: Ve-
niet Rex Regum, & Dominus Dominantium. *
Commovebit cœlum & terram, & mare, & aridam,
& movebit omnes gentes. * Ex omni Tribu Fi-
liorum Iraël centum quadraginta quatuor mil-
lia ſignati. .. Poſt hæc videbimus turbam
magnam, quam dinumerare nemo poterit, ex omnibus
gentibus, & tribubus, & populis, & linguis ſtantes an-
te thronum, & in conſpectu Agni, amicti ſtolis albis,
&S palmæ in manibus eorum. * O magnificen-
tiam celeberrimæ Univerlitatis! O trium-
phum admirabilem! O Judicis venturi Maje-
ſtatem! In hoc conſeſſu ampliſſimo, in hac
corona, in theatro hoc nobiliſſimo compare-
bit pius Sacerdos: laudabitur tanquam Mini-
ſter & Diſpenſator fidelis: honorabitur ùt A-
Poſtolas. ceu Doctor, Confeſſor, Diſcipulus,
rater, & Amicus Eſu Chriſti: ſedebit cum
Illo ad judicandum: gloriâ & honore corona-
bitur. Grati & gratulabundi ſe ſiſtent, quot-
quot ſuàâ induſtria, zelò, fervore, ac Sacerdo-
tali charitate fecerit ſalvos. Laudem publi-
cam feret à Chriſto & præmium ſempitcraumn.
Tra-

* Apoc. 19. ** Aggai 2. *XV Apoc. 7.

Cenolnnm
teniad-
Geteteri
lulnlain
ſcht
ltit he

u A mfle

unnmnt
it.

Rloecoen
mimnnenhi
CEneCrmmin
ſtisngne
inKrrnoen
ſichenni,
nonmnn tcels
ritenib
Uncnum
nteniun
Ein, Ccun
Ann gumri,
Aieatd
oinien N
4 Qundbon
ſeldegenn
Abominun
Elulbrio⸗

nk ,

6

lnnoen,
gerunt,i,
pülchritute,
uncigin,
neſces, tii
ſolgulon,
nl, Negbe
te onnanun
Munonmme.

wiier
tsl O r.
enmiis
ciro, N
ro cong
unglum
Porabitor .
n Dones
eleii a
Porote N
le ken a

Meditatio IV. 4²1

Gratulabitur ipſi tota Ele torum Univerſitas.
In beatiſſima Corona Sanctorum omnium au-
diet ex ore Divino verba dulciora ſuper mel
& favum: Euge ſerve kone, & pfdelis, intra in
gaudium Domini tui!
Probè inſpecta glorioſiſſmi conſeſſäus Majeſtate, at
pui Sacerdotis coram illo gloria, fortiter excitatur vo-
luntas ad amplectenda omnia, quæ viam buc ſternunt:
præſertim ad laborem in Domini vinea indefeſſum, &
generoſum terræ contemptum, deſcendendo ad particu-
laria.
Punctum II.

In hoc eodem pleno Majeſtatis theatro, co-
ram innumerabili, ac ſplendidiſſimo Electorum
cœtu, coram ſummo judice, in medio turbæ
infelicis reproborum omnium, comparebit et-

iam Sacerdos reprobus, diaboli Miniſter, Chri-

ſti adverſarius, Cœli probrum, terræ inqui-
namentum, fidelis populi quondam ſcandalum,
pingue inferni pabulum. Comparebit, & ma-
nifeſtata coram toto mundo conſcientiæ ſpur-
ciſſimæ abominanda fœditate, ſtabit confuſus,
deſpectus, & cum infamiæ plusquàm patibula-
riæ nota quamprimùm ad carceres æternos re-
legandus; ad rotas, ad ignes, ad ſupplicia, &
ignominiam perpetuam publicè condemnan-
dus. Quàm horrenda eſſet confuſio, ſi Sacer-
dos veſtibus exutus, plane nudus, coram in-
genti hominum multitudine ſpectantium ocu-
lIis, & ludibrio exponeretur! Sed quâm mul-
D d 3 t
* Matth. 2.

4²²¾ Noviſſima Sacerdotis

tò maior, quàm terribilis erit confuſio repro-
bi Sacerdotis, cùm ejus turpitudines coram
inaumerabili & judicantium, & judicandorum
multitudine revelabuntur! Diſtinctiſſimè pa-
tebunt cogitationum ſceleratarum milliones &
myriades: aperientur deſideriorum fœtentes
lacunæx: in medium producentur linguæ vi-
tia, operum monſtra, ſacrilegia, ſcandala,
luxuriæ, ebrietates, petulantiæ, luriditates,
malitiæ uti numero, ita & gravitate Turca-
rum & Gentilium crimina longiſſimè ſuperan-
tes. Heu quanta confuſio, tanquam diaboli
ſocium; velut Scurram, furem, animarum la-
tronem, ſeductorem, ſervum nequam & in-
fidelem coram toto mundo, cum infamia nun-
quam abolenda promulgari! Hoc dedecus ca-
piat, qui poteſt: ego vel cogitans horreo, &
contremiſco. Cum extrema confuſione vi-
debit Sacerdos reprobus in Electorum nume-
ro ſuos olim pauperes & ſimplices Parochia-
nos, qui licèt ope boni Paſtoris deſtituti, cum
auxiliis multò minoribus, quàm quæ ipſe ha-
buit, ſalutem ſunt conſecuci: Videbit ſuos me-
diaſtinos, & ancillas ſtabularias heri exemplis
peſſimès nihil motas, & in rigenti ejus fri-
gore Chriſti charitate fervidas inter Sanétos
collocaxi; ſe verô infra Ethnicos, Judæos,
hæreticos, idololatras, velut cunctis pejo-
rem deturbari. Quantum in faſtigio cellitu-
dinis Sacerdotalis auctus erat lumine, glorià,
gratiis, poteſtate, auctoritate, ſtupenda praæ
cæteris mortalibus auxiliorum virtute & abun.

leld, A
Nuln tn
Ncenst
Unfthn
ſur fünin
, Ehlune
Cunnhit
ier in
nn i,
ere inpin
nger, gl
n ſuncen
Srican. n
un kumm
Ceiftn ine
m uſſin
liin anni
Ae
Alniis ali

Enni n

N
cidirrd⸗
eris i

lin,

ui⸗

itcontin,

rpirucinen
Kivciene
Dincklr
urunmilie
Certrumn re
Cennut Iinen
halegn, lei
Ante, krir;
E gnn n
npleers
0 Anbundd
Uen dimnd
nnepnnin
UCurkumumn.
elenger
ammhunn
e Cnniane
Dedonm un
Npless od
NbCeliutz er

in ur ge

ſitenitvosen
isbetin
igenti ion⸗
e n
1 Mner Gun
nicos en
ol .
6 lprin

AMeditatio II. 473

dantiâ, tanta erit illius confuſio, tantum de-
decus, & probroſa ignominia. Modiciſſi-
mam honoris jacturam nunc ferre non poteſt
Sacerdos tepidus: Quomodo illam feret co-

ram univerſo mundo turpiſſimam, & graviſ-

ſimnam infamiam, quæ ipſi æternùm adhære-
bit? Seipſum erubeſcet, horrebit, execrabi-
tur: clamabit cum ſcelerum & pœnarum ſo-
ciis præ confuſionis magnitudine: Montes, ca-
dite ſuper nos, & colles operite no † Latebras
quæret impius, ſed non inveniet: ululabit,
rugiet, ejulabit; ſed nihil proficiet. Tan-
tum ſuum dedecus Sacerdos peccator videbit,
& iraſcetur: dentibus ſuis fremet, & tabeſcet: deſi-
derium peccatorum perihit. .
Concipitur ingens horror vitæ tepilæ, cujus Finis
tanta confuſio, & ab omni creatura vilipenſio: Ac-

cenditur contra deſiderium & amor vitæ ferventis,

quæ ſola in magno illo mundi theatro laudabitur.
Golloquium ad ultimæ diei magnum Judicem.

Dier IHII.
Kternitas Sacerdotis.
Conſideratio MI.

De Æternitate.
I. Sternum torquebunt Sacerdotem luridum prærerita.

Jer⸗ & inutilis pœnitudo, qua æternùm cru-
ciabitur Sacerdos luridus, inter graviſſima
carceris illius ſtygii tormenta indubitatò
Dd 4 . nu-⸗
* Lac. 23. ** Pſal. 112.

4²⁴ Noviſſima Sacerdotis

numeretur. Duo præcipuè erunt, quæ ipſum
perpetus mœrore conficient: primum, cauſæ
futiles & nugæ pueriles, ob quas æternum
periit; ſecundum, ſalutis facilitas maxima, mo-
dò ſalvari voluiſſet. Quàâm acerbè dolet Mer-

cator, quando lucrum ingens neglexit, aut

grave damnum eſt paffus, quod arcere po-
terat, ſi vel modicùm attendiſſet! In deſpera-
tam rabiem, & furorem deſinet Sacerdotis
damnati acerrimus quidem, ſed infructuoſus
dolor, cùm videbit, quàm jucunde ac facilè
in cœlum evolärint noti quondam & amici:
contrà, quàm difficiles vias ipſe ambulârit;
quàâm fuerit amara, & mille tædiis oppleta
ipſius lurida vita. Ergéne, inquiet miſer,
poſt momentum ſpinis undequaque horridum;
poſt inanes umbras in hoc tormentorum pela-
gus præcipitari debui! Triſte momentum in-
ter vanitates traductum, quod modèò ſequi-
tur horrenda æternitas! Poteram vivere in
terris contentus: potui ſimul æternum fieri
beatus; Eheu! utrumque perdidi. A miſeria
temporis tranſire malui ad miſerias æternita-
tis; quàm utrobique lætari! Poteram delecta-
ri in Domino; animi pacem poſſidere, quæ
exſuperat omnem ſenſum; guſtare potui,
quàâm ſuavis ſit Dominus, in oratione, in Sa-
crificio quotidiano, in labore ſacro, in con-
ſcientia pura &c. Et nolui! Abſynthium &
fœces malui! A vitæ ferventis gaudio ad gau-
dii cœleſtis interminabiles delicias tranſire po-
tui: Et miſer in tempore, milerrimus in æter-
nitate

Greelenn
n: M
Curennlur
ets
Phepohte
ſantns;
ſelldnis,
on, uo
elunn oonn
umcopus
Meneun
Cliweſis
eli Een⸗

W Mhiewc

Cummtnen
uee. In
Cnnntt,

er. Calon

Erſor eion
Pblsinkenon
Vtlenho, e
Guncklan
Neklrcicn
ſener lhit
Mofmndſigt
ulaliult⸗
Eneruntie
e, Anf
ſ fmms
ult en
in iete

Uei

ent, ii
t: minin 65
h guus
ls warinn
erbe dclel,
en neleli3
1ol r
Nlel hen.
Celner ris

N

0 etnt ca

Mnn ni
E uin en
e üſie nien
utimitn
NNenonn
mwenmn”
l wit

Menn Iiftt!

l Aemmun iü
. Aoli
leris Eenn-
MMenntet⸗
ſolcer, 2
Allure l
Cnbe,N
ſacko, ⸗

Conſideratio III. 425

nitate eſſe malui! Inter Sanctos numerari pote-
ram: nunc inter diabolos æternuùͤm hæreo! In-
ter Aulæ cœleſtis Principes eminere potui: Et
nunc infra Turcarum, & quorumvis nebulo-
num pedes ad Judæ conſortium deſcendi!

Et hoc propter infantiles nugas, ob infames

ſpurcitias; ut carni putridæ obſecundarem!
Media ſalutis, & lanchiratis potentiſſima, fa-
cillima, jucundiſſima neglexi, prodegi, in ve-
nenum converti! Malegictu⸗ tepor! maledi-
ctum corpus! maledicta omnia, quæ huc me
pertraxerunt! ſed ego ante omnia maledictus,
qui mei ipſius perfidus proditor, me pro gut-
ta mellis demonibus vendidi! Et heu! quod
cor mihi erodit, crudeliſſiméque dilaniat: ar-
duum non erat, hanc pœnarum æternitatem
effugere. Plus laboris ſtultus impendi, ut
damnarer, quàm DElUIS à me exegerit, ut ſal-
varer. Cœlum mihi dediſſet pro media parte
temporis, laboris, pecuniæ, virium, curarum,
quibús infernum comparavi. O inſaniam ſi-
ne exemplo, cariore pretio infernum emere,
quâàm cœlum ſtetiſſet! Ergo ad eminentem
Stats ſanctiſſimi celſitudinem tantùm ideò a-
ſcendere libuit, ut in hæc incendia mergerer
Pprofundiùs? I nunc execrande, & experire,
an facilius ſit æternuùm eſurire ac ſitire, quàm
temperantiæ leges, & præcepta jejunia obſer-
vare? An facilius ſit ſemper ardere, quàm Ve-
neris flammas mortificatione extinguere? An
facilius ſit æternis pœnis infructuoſam pœni-
tentiam agere, guam vera & brevi pœniten-
tia

4²⁶ Noviſſima Sacerdotis

tià peccata diluere? O ſi daretur hora ad pœ-
nitentiam, quarum millenas & millenas aut
ſceleratè, aut inutiliter conſumpſi! ſed actum
eſt; nec momentum dabitur. Maledicte, &
æternùm maledicte, an non meminiſti, quæ, &
quanta fecçerit; quanta paſſus ſit Redemptor
DEUS, ut inferno te eriperet? Non memi-
niſti, DEl Filius pro te incarnatus & mortuus
eſt: tu verò tantum pretium malitiosâà perfi-
diâ repuliſti! An recordaris adnuc? præ tot
millionibus in vera Eccleſia te collocavit: la-
vit ſuo ſanguine: pavit ſuo corpore: quoti-
dianum pro te factus eſt Sacrificium: Sacer-
dotem ſuum te conſtituit: intellectum dedit.
Et tot inter ſalutis remedia perire voluiſti!
An non meminiſti? vocavit te DEUIS, monuit
er ſanctos & arcanos inſtinctus, per Ange-
Fum cuſtodem, per libros pios, per Confeſ-
ſarios, per bona aliorum exempla: terruit
per remorſum conſcientiæ, per fulmina &
tempeſtates, per vitæ pericula, per repenti-
nam aliorum mortem & caſus infelices: Et
quo tandem laboris frucdtu? Nullo; prorſus
nullo. Vocavit me DElIs, &ñ renui: ma-
num ſuam extendit, & deſpexi: nunc quo-
ue in interitu meo ridebit, & ſubſannabit.
celeſte, maledicte, execrande! non ex DEO,
ſed ex te perditio tua. Quid ego ad hæc la-
menta? Nihilne in me, quod olim cruentis
lacrymis ſerò defleam? Quis vitæ meæ tenor?
Quid corrigendum, ut ſecurè incedam?

TII. Sa-

u

nn,
artin
migienen
ci Cenca
undnnt
Unun genen
Cngoehn.
aa, Emnoe
ppilemn
mmn, ir
im Cgen
ornldonde
cing Min
lbocnnen
fen Cnenn
Müncet on
lt aid, ni
Erhuum,
nuncekan
Llmnu,
Nugftmüle

hü mncie,

i,n
, lrn
ine Ckren
numonuni

Aleninmalt

iu

tur hontn
E nien

veniiſt,gi
1 ſ heler
Nen N

UAant
erk Cil
1eDldrmut
au, e N
,
enpt Imn
er Uriat
ii er ehei
isilelctt,)
Mlo; Non
K nni
A. Mneg⸗
blytn
Eſtng
wonel
Nenn A 4
die
AMeln,
ſitde

Conſideratio III. 4²⁷

. Sacerdotem luridum torquent in ætemitate
præſentia.
Quænam, putas, erit menſura peœnarumm,
quas olim ſuſtinebit Sacerdos infidelis? Digni-
tatis eminentia, auxiliorum multitudo & effi-
cacia, ſcientia, ſtimuli ſacri, occaſiones fru-
Gtificandi, & alia hujusmodi plurima: Hæc
uti abundant in Sacerdote præ quovis alio ho-
minum genere, ita graviùs præ ſexcentis aliis
torquebitur. Atrociùs DEUM offendit Sacer-
dos, & atrociùs quoque punietur. Quid eſt
ergo infernus Sacerdotis? Eſt locus tormen-
torum, in quo longè infra Turcarum, latro-
num & quorumvis nebulonum pedes carebit
omn bonò; affligetur omn malòô dacerdos re-
probus. Deſerta eſt omnis lætitia.“ Nullum ibi
eſt bonum ſeu magnum, ſeu parvum, quia vi-
vens contemnit, & negligit omne bonum.
Nihil videt oculus damnati Sacerdotis, nihil
audit auris, nihil odorantur nares, nihil gu⸗
ſtat palatum, nihil tactus Palpat, quo vel mi-
nimúm delectari poſſit: Nulla ibi quies, nul-
lus ſomnus, nulla refectio, nulla libertas. De-

ſerta eſt omnis lætitia. Nihil occurrit phantaſiæ,

nihil memoriæ, nihil intellectui, nihil volun-
tati, quo vel modicùm refocillari poſſet.
Sed parum hoc: Sacerdotis infernus non ſo-
lùm eſt carentia & inopia æterna omnis boni;
ſed & collectio æterna omnis mali: locus tormen-
torum, non unius, ſed omnium. Idque juſtiſſimè;
qui enim multò plùs, & malitioſiùs, quàm alii,

con-
*Iſai 24,

E

4²⁸ Noviſſima Sacerdotis

contempſit, & injuriâ affecit omne & infinitum
Bonum, dignus non eſt ullo bono; ſed contrà di-
niſſimus omni malo. Peccavit per animam: &
æc torquebitur verme conſcientiæ, pœnitudi-
ne, dolore, triſtitia, amaritudine, deſperatione,
ac furioſa rabie in ſeipſam. Peccavit corpore: pa-

tietur famem caninam, ſitim, fœtoôrem, tenebras,

ejulatum, ſtridorem, de'monum aſpectum &c.
totum corpus pervadet ignis ille crudeliſſimus,
quem Divina Omnipotentia ideò creavit, ut re-
bellem & impium Sacerdotem ſingulariter cru-
cCiet. Erit ſicut maſſa ferri candentis. Habitatio
tua ſempiterna, Sacerdos infelix, erit merus
ignis: pa vimentum domũs tuæ merus ignis: ar
igneus, tectum igneum, lectus ardens, menſa
ignea; ubique ſtridentes flammæ, quocunque te
vVertas: ignis à dextris, ignis à ſiniſtris, ignis à
fronte, ignis à tergo, ignis ſupra te, ignis infra
te, ignis extra te, ignis intra te: ignem & flam-
mas exhalabis ênaribus, ê faucibus, ex auribus,
ex oculis: ignis in ſtomacho, ignis in corde, in
omnibus viſceribus. Ad hos ignis ardores ebul-
liet, quidquid hamorum in corpore eſt, prout
omnis liquor bullire ſolet in ardente cacabo, &
in olla ſuccenſa: bulliet igitur ſanguis in venis,
cerebrum in cranio, pinguedo in membranis, vi-
ſcera in ventre, ipſa in ofſibus medulla ſtriden-
dô ebulliet; bulliendo ſtridebit, liquabitur,
cremabitur, nec tamen unquam conſumetur.
Oculos aperi, tepide Sacerdos, & vide hor-
ridas dẽmonum larvas, cum quibus æter-
nùm habitabis, ni reſipiſcas. Vel unus dxmon
tale

e doui
Finesteum
une
AE
er iehl
nn &
ſeinleho,
llu;on⸗
iedan knern
uns m
hlenmranen
uNo A
un: (tc⸗

Ionmntont
UEends Cdol

Nbis mm
Pknk (onn

(folnent aon

enlenes
Umr bunchn,
s Nti:
kukele e
Ceinaglne
nmfemen
ſchnd gung
is nde
Elg elunne
o Aſeentere
bont ot
nnti, inpr
il lenpe

lui

Conſideratio III. 4²⁷⁹
ezin tale eſt monſtrum, ut ſuo aſpectu omnes ho-
e. mines necaturus eſſet præ terrore, ſi in terris
nir el appareret. Quid ages inter mille, centum mil⸗
eienn lia, & mille milliones deæmonum? Quæ tibi
d depenmn mens foret, ſi vel nocte una inter bufones,
n ſerpentes & ſcorpiones cubare te oporteret?
ee. Verm ſcito, blanda & innoxia hæc eſſe ani-
niet malcula, ſi cum dæmonibus conferantur. Au-

illkentis di etiam lamenta, ululatus, ſtridorem dentium,
ſkiemmin planéctus amariſſimos, quibus diu noctúque
impletur avernalis carcer. IInus ægrotus cla-
du A mando & ejulando ſœpe turbat integram do-
n enien mum: Quid efficient ejulationes deſperatæ tot
en6 millionum hominum? Quis audire poterit hor-
rendas, diabolicas & furentes blaſphemias,
ugeeen quibüs DEum rabido gutture, ſed fruſtra im-
ntl petent? Quanta rabie maledictiones mutuas
nun um evoment damnatus Confeſſarius, & nugatorii
egenin poœnitentes? Quanto furore invicem lacera-

seug bunt Parochus, & Parochiani flamis inferna-
ns noote,t libus addicti? Quo fragore ſonabunt rotæ, ca-
dikh tenæ, flagella, verbera, cataſtæ? Experire mo-
mmechſon dicùm ad ſalutem, ne olim experiaâre ad inte-

rNNh ritum, fœtorem intolerabilem ſtygiæ illius fo-
sne. veæ, in quam velut in cloacam totius mundi
en ſordes confluent. Teſtatur Doctor Seraphi-
Belhte cus, vel unum damnati hominis cadaver, ſi ad
nos aſcenderet, univerſam terram ſæviſſima
peſte infecturum: quam ergo graveolentiam

nCnadl

. . ſpirabunt tot mille cadavera, ulceroſa, tabe
m. wanantia, in putredinem continuèò diffluentia?
cunn Cubiculi ſemper clauſi rancidus aër vix tole-

raxi

430⁰ Noviſſima Sacerdotis

rari poteſt: Qui tolerabitur triſtiſſimæ illius

cCcaveæ abominandus fœtor? Sed & Cc

felices hujus ergaſtuli examina, Sacerdos gu-

ibos in-

loſe, crapulis & ebrietatibus aſſuete, plumbum
liquatum, reſina ardens, & ſel draconum, vinum
eorum, * qui hic carni tantùm indulgent. Ad
hæc exwardeſcet contra eos ſitis, & famem patientur
ut canes. ** Unusquisque carnem brachii ſui vora-
bit. *X Hæc omnia centuplicatis augmentis
irruent in Sacerdotem luridum tormenta &
ſupplicia, quoniam centies ejus malitia ſæcu-
larium excedit pravitatem. Hos inter atro-
ciſtimos cruciatus millies ſeipſum execrabitur:
Maledicta hora, inquiet, in qua natus ſum!

Maledicta dies, in qua Sacerdos ſum

ordina-

„tus! Malediéctæ Superiorum diſſimulationes!

maledictæ meæ luriditates, & oſcitant

iæ, quæ

in Statu ſanctiſſimo ad interitum me promo-
verunt! Num expediet, negligentiis hæc tor-
menta emere? Lubétne periculum adire mali
hujas ſempiterni, quod imminet diſcolo Sa-

cerdoti?

III. Luridum Sacerdotem maximè
bunt futura.
Terribilia cogitavimus: terribiliora

torque-

ſequun-

tur. Exultaret in mediis flammis damnato-
rum numerus, niſi accederent futura, quæ cru-

ciatus omnes immensúm exaſperant,

Quæ-

ris, quæ iſta ſint? Reſpondeo: eſt ſemper &
ſemper futura; nunquam, nunquam finienda pœ-

*Deut. 32. * Job. 15. *V Iſai. 9,

narxum

min tin
clerit i,
In hattene
Nonhet
infn
PMod
meCod
1N Nons
1orte crel
cd ett
ele, ſe
lett/ Dan
Ainte ipll
Homs tora
nezerson
Neliom heie
oktmen
gin lin

(li alen
r ehedt

Ccunts ore

l tcit e

hla ponne
n Algunn
dimgkt
telnſugit
Eeii ki
elog eeto
nit & tort
r Eun

ni

h tiltſdnz
El Cch
in, Kbertg,
ilnee Nne
ihuuntnin
inlen
8 ſun ien
nn hai n
Mlansui
ihm omel
Seilüh
1 Mrier m
inaenuin
n du nſen!

eun ncränn.
Irdnnks
ANmn
Mium we Nind
henisharn⸗
Culumzre ol
hbet Al

urige n

ntlinners
Inn A
Funngtcn
en, .
Ur⸗
Ge e⸗
unn *“

4 N

Conſideratio III. 431

narum æternitas. Fumus tormentorum eorum aſ-
cendet in ſæcula ſæculorum. * Mala omnia levio-
ra facit brevitas: graviora diuturnitas. Quid
non faciet malorum omnium horrenda æter-
nitas? Quid reſponderem, ſi diceretur mihi:
in hac commoda ſella, in hoc molli & plu-
meo lecto ſedebis, jacebis immotus per mille
annos? Nénne exclamarem ejulans, hoc om-
ni morte crudelius tormentum fore? Eheu!
& quid erit inter furentes flammas æternum
ardere? ſuper accenſos carbones æternùm ja-
cere? Dicamus damnato: Unam lacrymam
effunde ſingulis mille annis, & poſtquam hiſce
lacrymis intra milliones & myriades annorum
impleveris omne, cœlum inter & terram, im-
menſum ſpatium, infernus ceſſabit: præ gau-
dio ſe non capiet miſer; exclamabit ovans:
O quâm levia mihi fiunt tormenta omnia,
quia ſaltem aliquando finienda! Sed fruſtra
hoc exſpectat infelix: expleverit licet inter
cruciatus tot annorum milliones, non deſinit,
ſed incipit æternitas. Duplica, triplica, cen-
tuplica innumerabilem hunc annorum nume-
rum: poſtquam totus effluxerit, non deſinit,
ſed incipit horrenda æternitas. Eſt enim æ-
ternitas id, quod ſemper incipit, & nunquam
deſinit. Hæc durationis æternæ fatalis cogi-
tatio ſingulis momentis damnato verſatur ob
oculos, & totius æternitatis pondere illum op-
primit, & tormenta omnia aggravat infinitùm.
Semper & nunquaum duo pugiones ſunt, qui de-

ſperan-
* Apoc. 14.

4 32 Nowiſſima Sacerdotis

ſperantis pectus diriſſimè confodiunt. Hinc
non interrupta damnati vociferatio eſt: O me
maledictum! Ardeo, & ſemper ardebo: Non
habeo ullum levamen, & nunquam habebo.
Crucior omni malo, & ſemper cruciabor. In-
tus me torquet conſcientia; exteriùs dæmo-
nes, & nunquam ceſſabunt. Nunquam ridebo,
ſemper flebo. Nunquam ſperabo, ſemper deſpe-
rabo. Alii cum DEO ſemper gaudebunt, nun-
gquam lugebunt: Ego cum diabolis nunquam gau-
debo, ſemper lugebo. Hinc odium, furor &
rabies, quo damnatus ſui tortor in ſeipſum
crudeliſſine ſæviet: Hinc blaſphemiæ & ma-
ledicta in DEum & Cœlites, quæ in damna-
tum recidunt: Hinc rabie ac furore plena de-
ſperatio, quæ reprobum Sacerdotem æternuͤm
cruciabit. Veritas hæc infiniti eſt ponderis:
actum eſt de illo, quem æternitas non movet.
Damnatos nihil magis affligit, quàm horren-
da ætternitas: & viventibus, ne damnentur,
nihil mesi conducit, quàm æternitatis medi-
tatio. Nullus te virtutis & pœnitentiæ labor
unquam abſterrebit, Sacerdos DEI, ſi hæc an-
norum volumina, excurrentia in infinitum;
hos temporum circulos nunquam abſolvendos
ſedulò cogitaveris. Sacerdos ſanctus brevi
eris, ſi Sacerdos damnatus omni bono æter-
nuùm carens, omni malo æternùm preſſus, &
Judæ in fundo inferni ſocius animum tuum
altè ſubiêrit.

Medita-

Cceldrtitr
ninde
zrd
antinuin
, lenen
hr.1.

Nrrihm 10

) erlbenttuc

n E Chnto
ngt, omnß enin
Egleonneg in
lm ine mno,
Detdlet
ſanmmenn Unne
Mnm, Keernen
ol anrhet

UIlononon

AIUus rercoen

ulnrenhene
Ponte, ſenp

No none ure
Unr eyunnanig
tent. Nden
Ne niſenmn u
yer Cjnſfori⸗
luciö iginn
g

Nin Len

luri

Confocint
lernio el
per ardebo⸗
ulguen h
ercruciabor,
1)mmeriis dn
1. Nunglimn kicet
enn, inn Eet
e gutennt n

Cubelsmang

ne odon, inel
imrorir enr
Mußftene An
6, er nunr.
uiudeſkuce
etohen genim

Ufnti t nen

etnicss on mort-
gt,gtintaner
y be unbenn,
gremniats nete⸗
Drnienirlr
6Dh,Khecn
in in inünkun
Uum arenn
Nncus e
Onmi bono 2
amn geſ,⸗
1 minun

Nd’

Meditatio y. 433
Meditatio E.

Sacerdos vel æternùm inſigniter felix, aut

æternúm non vulgariter infelix.

Hic autem ed) quòd maneat in æternum, ſempiternum
babet Saterdotium ; unde &v ſalvare in perpetuum

poteſt accedentes per ſemetipfum ad DEUAI.
Hebr. 7.

Ac dotum novæ Legis tota gloria, & uni-
verſa beatitudo in illa unione conüſſtit, quæ
cum JEſu Chriſto Sacerdote ſummo ipſos con-
jungit; omnis enim Sacerdotüi plenitudo, gra-
duúsque omnes in eo reſident. Verum ſacra-

tiſſima hæc unio, ſi æterna non fuerit, nihil

ipſis proderit: quin potiùs mala omnia inde
ſcaturient, ſi rupta hujusmodi unione pretio-
ſiſſima, Sacerdotem ſeparari æternum à Chri-
ſto Eſu contingat. Funeſtum hoc divortium
à DEl Filio nunquam incipiet; nam æternum
eſt Illius Sacerdotium; æterna Illius potentja,
qua ſalvare in perpetuum poteſt; æterna Illius
Bonitas, quæ ſemper vivit ad interpellandum
pro nobis. Quare ipſimet cauſa unica triſtis-
ſimæ ſeparationis erimus, ubi hæc in nos ce-
ciderit. Teſtem habemus Iſajam: Iniquitates
veſtræ diviſerunt inter vos & DEUAM weſtrum. *
Ut vero diviſionis hujus malum ineffabile to⸗
t6 ſtudiò fugiamus, horrendas illius appendi⸗=

* cap. 49.
R. P. Dufrene Exercitia. Ee Cces

R . 7

4 4 Noviſſima Sacerdotis

ees ſeriò conſideremus. Sternúm bene; æ-
ternum male: En termini utriusque, in cujus
medio ſtamus, miram diverſitatem! I. Bene,
æternüm bene, ſingulariter bene erit Sacerdo-
ti, quem beata cum Chriſto Eſu unio com-
mendaverit. 2. Malè, æternùm malè, ſingu-
lariter malèe erit Sacerdoti, quem iniquitates
ſuæ à COhriſto Eſu ſeparaverint. Non vul-
gariter beatus in cœlo crit Sacerdos fidelis,
non vulgariter damnabitur Sacerdos infidelis.

Punctum I.

DEO æternùm frui: præſentiâ illius delecta-
ri: luce beatiſſima impleri: amore ſancto in-
ebriari, totius beatitudinis ſumma eſt. DEI
poſſeſſio univerſam felicitatem ita complecti-
tur, ut ſupervacaneum videri poſſit, varios
illius gradus pro ſtatuum ac meritorum diver-
ſa ratione multis examinare. Sed eſt nihilo-

minus, teſte ſacra pagina, manſionum in cœ-

leſti patria notabilis diverſitas. In domo Patris
mei manſiones multæ ſunt?. Docet inſuper fides,
daturum cuique ſecundùm opera ſua Judicem
æquiſſimum. Quamvis igitur Electi omnes
idem habituri ſunt Beatitudinis objectum pla-
nè infinitum, modus tamen & ratio Eidem fe-
liciter inhærendi erit varia, prout major aut
minor fuerit hominis viatoris in DEl ſui obſe-
uio fidelitas. Eminebit profeétò inter San-
ctos Miniſter fidelis, ſicut eminet inter ſiellas
una

7

* Joan. 14.

mdivons
en andins,
dN
on Ai
etuuAntt.
NekrDlinn
“ ſlenth
be
e nin iu
en beni
Co gon
Porinun emne
Euum aet
Ue; tumm ,
Gne onnbos:

WendnDtl

uIN E e
1e Huului n
Elll fren
ume weu

ialtr. Ke

En gonicon

DG aut

a ult avee

lpiummnl

¹ 1Cin hei⸗
hli n Chi
ſln, iſenn
nne linue

Aul. 1.

ihe 10,

git

emün der,
lebe, i
ten! i
ne erit n,
ln mnioes
Uunmle,,
Aen migir
eim. Non.
erd

Hum d. N
en nanſet⸗
ei ln n
Dertommn
Ebektine
Nlooun ine
.Vlun L.
e Nher tth
en ſin den
Dedl ors
6obecun
Luto tne,
Hor ir
Mite⸗
ſechir 4
nl

“

Meditatio V. 43 5

luna minores. Scripturam hac de re loquen-
tem audiamus: Qui fecerit & docuerit, hic Mag-
nus Vocabitur in Regno Cæœlorum.“ Qui ad juſti-
tiam erudibérint multos, fulgebunt ſicut ſtellæ in per-
petuas æternitates. ** Vos, qui ſecuti eſtis me, ait
Magiſter Divinus ad Diſcipulos, in regeneratio-
ne, cum ſederit Filius hominis in ſede Majeſtatis ſuæ,
ſedebitis & vos ſuper ſedes duodecim, judicantes duo-
decim tribus Iſrael. . Colligere hine licet emi-
nentem beati Sacerdotis ſuper alios Electos
in Coœlo gloriam. Quantum nempe cæteris
hominum antecellit hic ſingularibûs gratiis,
laborum præſtantiâ, & gradũs altiſſimi digni-
tate; tantum peculiari & ſublimiori beatitu-
dine omnibus anteibit. Toto animo excipe,
Sacerdos DEl, ſpem ſuaviſſimam: Impleat cor
tuum, & accendat æternitatis tam glorioſæ;
ac ſingularis nobile deſiderium: Cogitemus
ſedulò finem laboris noſtri paulè pôſt felicis-
ſimum: nec ulla nos terrebit ampliuͤs itineris
difficultas. Soletur nos interim Servatoris in-

gens promiſſum: Iterum modicum, & widebitis

me . .. & gaudebit cor veſtrum, & gaudium veſtrum
nemo tollet à vobis. ν .
Ulterius expenditur Sacterdotis juſti omnino ſingulas
ris in Cœlo gloria & gaudium, juxta menſuram u-
nionis cum Chriſto. Cum admiratione, gaudio ac
deſiderio inhæretur illis Apoſtoli verbis: Semper cum
Domino erimus.
Ee 2 Punttum

* Matth. . ** Dan. 12. *** Aatth. 19.
Err joan. 16.

436 Noviſſima Sacerdotis.

Punblum II.

Stupendum aliquid dicunt æternitatis notæ
omnes & ſingulæ: Duratio illius interminabi-
lis, ſtabilitas immutabilis, natura incompre-
henſibilis, poſſeſſio illius quovis momento inte-
gra, plena & abloluta. Iſtud verò mentes
noſtras maximé feriat, quôd nullum admittat
medium: vel enim totam complectitur omnis
boni plenitudinem, vel totam omnis mali re-
dundantiam. Poſtquam igitur examinavimus
Sacerdotum fidelium ſingulares in cœlo præro-
gativas & laureas; damnationem quoque gra-
viorem Sacerdotum infidelium, quos à Chri-
ſto ſua perverſitas ſeparaverit, inſpiciamus:
videamus, quantum infra omnes reprobos ſint
deprimendi, qui ſuper alios dignitate ſacra o-
lim fuerant evecti. Intellige, ſi potes, mi Sa-
cerdos, gemini hujus termini diſtantiam vix
menſurabilem: Sacerdotium, & reprobatio:
Altiſſima eſt unius ſublimitas; alterius miſer-
rima profunditas. Cogita porro, qua ratio-
ne utrumque terminum combinabit Divina Ju-
ſtitia. Horrenda compoſitio! Sacerdos repro-
bus: Sacerdos inter dæ-mones æternùm damna-
tus. Heu! quomodo convenient Regalis Sa-
cerdotii celſitudo, & abjectiſſima reprobi ad
ultimam vilitatem & miſeriam detruſio? Sa-
cerdos, eheu! Sacerdos, toties oblatâ pro-
pitiationis, ac miſericordiæ victimâ, ipſemet
furoris divini fieri poſſit infelix victima! Ma-
litia & pœna peccati nuspiam in terris appa-
T6t

Emnils, Nul
„le Aecon
,vlbehun
loe. I
Arpretti
Cs,
fins Dil
Alamns ine
zurllsbar
tie, d enn
1a nuhi
Alun nelein
m Mmmn
Dorumegui
unNron ,o

rinn, iollumi
n. zm, 4 tn
ummfn, gumn

Winr iptu

lohl
I

ie
Aphne Mnn
e
s Munne
Doctores
S
uh,,

l

Kternitnin
lins D
Gunnn inen
iemonennt,
Thl wde
Munlun u
Cnleiur
lunonnse
ünreuninms
Mnarun

0encogee⸗

WMUI.
TNSnercelr
Ceninehne
lynnz n
i Nnä
„Erepotnt
Atens al⸗
n, l iit
ubiehiri⸗
Dcelcos et⸗

tennünmtm⸗
ent Negi-⸗
Hnan nn1

Ene&

Ledio III. 437

ret ſolemniùs, quàm in crucifixi Servatoris
mworte; ſic & peccatorum in æternitate mulcta
terribilis nullibi patebit ampliùs, quàm in dam-
nato Sagerdote. Ergo damnari quispiam Sa-
cerdotum poterit? A ſumo Bono æternùm ma-
nebit excluſus, qui ſummo Bono tantopere
ſtabat vicinus! DEI Miniſter, & Chriſti Lega-
tus ad ultimas inferni totius fœces abjectus!
quàm fatalis hæc ſecçna! Siccine oblitus Miſe-
ricordiæ, ad extremum vindictæ adeò me-
tuendæ tranſibis Ultor DEUISs; Quis ille erit
mortalium infeliciſſimus, in quem cadet ſors
miſerrima? Bonum erat, i natus non fuiſſet homo
ille.? Dicat unusquisque noſtrêm Servatori, &
interroget cum Apoſtolis corde atronito, ſacri-
que timoris pleno: Numquid ego ſum, Domine? **
Probè inſpecto Sacerdotis damnati luctuoſiſſimo ſtatu,
vehementer & cum horrore ab eo avertitur voluntas:
fugit præſertim & averſatur æaternam aà 71Eſu Chriſto
ſeparationem, ceu plenam infamia, & oimni tormento
graviorem: porro ad remedia beatiſſimæ unionis quæ-
renda convertitur, quorum primum eſft Charitas in
Sacerdotis actiones ſingulas eficaciter influens.

Lectio III. Hiſtorica.

§. Juſtinus
Philoſophus, Martyr, Eccleſiæ Doctor, ac
Defenſor.
¶ Lorioſos Martyres, Eccleſiæ Defenſores,
ac Doctores meritò eximiè veneramur,
. Ee 3 quam-
* Matth. 26. 24. ibid. v. 222

438 Noviſſima Sacerdotis

quamvis horum nominum vel uno tantum fue-
rint conſpicui; Quantum ergo venerari opor-
tebit S. Juſtinum triplici hac laureolâ inſignem,
quarum ſingulæ in ipſio peculiariter emicant.
Inter ſanctos Eccleſiæ Defenſores unicus for-
taſſe eſt, qui calamum ſuum, ſcriptà geminâ
Apologiâ, )Eſu Chriſto, Ejusque Sponſæ di-
caârit, antequam fuſo ſanguine ſeipſum victi-
mam conſecraret. Inter Patres, & Eccleſiæ
Doctores primas illi jure concedamus; neque
enim poſt Evangeliſtas & Apoſtolorum Difci-
pulos, quorum nonniſi paucæ Epiſtolæ ad nos
usque pervenerunt „ Scriptorem Eccle-
ſiaſticum habemus ipſo antiquiorem. Inter
Martyres hæc illi competit gloria, quèòd per-
ſecutorum ſævitiam non expectaârit modòô, ſed
& innocenter non minùs quàâm generosè pro-
vocärit, & ſuppliciis prior occurrerit: Dein
Martyrum agmine ſtipatus, quos in Fide eru-
dierat, certamen adit, totidem coronis glo-
rioſus, quot victoriæ ſocios numeravit. Ad
hæc lpſius Martyrium celebre adeò in Eccleſia
fuit, ut nomen Martyris obtinuerit velut pro-
prium; namque Juſtinus Martyr ab omni re-
tro antiquitate ſingulariter eſt appellatus.

Sanctus hic initiò ſecundi ſæculi, cujus lumen

præcipuum futurus erat, mundo eſt natus cir-
ca annum Domini centeſimum tertium in civi-
tate Samaritana elim celebri, cui nomen Si-
char, aut Sichem: Patrem habuit Priſcum,
& Ayvum Bacchium, quem utrumque in Apo-
logia ſua majore Sanctus nominavit. Adhuc
juve-

4 Pbrie
Glöͦtlr
„ofho⸗
Ane
cel. N
4Verund
,elun
Emens non
henberet,n

„ ullt

b Cuineenui
nsnodnn
Cnrthr. Cun
meguerte

medol

m, Er Mn
lehnin gul

pirimein
olptio
hun deri
Eelocoren

en g

Nie tutih
diis Mugſie
leadme: l
momian 8
W enin, in
alr be⸗

fltit

Aundtunt,
go vedennig
Areotinie
Mliatter ene
re nnien
n ihie
gte he
une ſinſri
Dunsz, Ale
Chrtin
nehille n
Ninen lut⸗
Nnnden

1 4

gannſſe

Uin genneet
rtunett:
ornkiet⸗
en oondtt
NuNenifl 1
eeh nbele
uettrelnn
ir Monti
epeſn.
Clictiotne

Lectio III. 439

juvenis Philoſophiæ operam dedit, ut ipſe in
Dialogis ſuis refert. „„Cùm ſtatuiſſem, in-

75
9

99

25

23

„8

2
25
32
2
29

„

2⁹

599

9⁷
79

39

9)

»5

2

=

79
95

9

—

*
7

„

95
95
9

quit, in Philoſophicis eminentem ſcientiæ
gradum conſequi, Doctorem Stoicum pri-
mòô acceſſi. Manſi cum illo per tempus ali-
quod: Verùm t vidi, me in DEl cogni-
tione profectum non facere, quòd hanc Ma-
iſter meus non ignoraret modò, ſed etiam
vilipenderet, miniméque neceſſariam dice-
ret, ab eo diſceſſi. E Peripato fuit alter il-
le, cui me erudiendum commiſ, isque ſibi
hominis profundè docti nomen præ cæteris
arrogabat. Cùm dies aliquot apud eum ex-
egiſſem, quærere ex me cœpit, quid mer-
cedis ſperare poſſet, ut ſuam uterque utili-
tatem è convictu mutuo caperet. Indignum
adeò viſum mihi eſt Philoſopho hujusmodi
poſtulatum, ut ſtatim illi nuntium miſerim,
ratus, nec Philoſophi nomen competere

poſſe homini, qui pecuniam ſaperet.

„ Pergebat interim ardere mens mea præ de-
ſiderio Caput illud Philolophiæ primum as
præcipuum perdiſcendi, quid eſſet DElIs?
Quare Doctorem Pythagoræum adii perce-
lebrem, qui & ipie altum de ſe ſentiebat.
Ut huic ſtudia mea expoſui, & volunta-
tem ejus Magiſterio ſubdendi me declaravi,
ſic ille ad me: Edic mihi, an Geometriam,
Aſtronomiam, & Muſicam perfecte calleas?
Scito enim, nihil te luminis habiturum in
is, quæ ad beatitudinem ducunt, prius-
Ee 4 quam

44⁰ Noviſſima Sacerdotis

92
39

quam hoc ſcientiarum adminiculo plenè fue-=
ris inſtructus, cùm hæ (olúm à ſenſibus ab-
ſtrahere mentem tuam valeant, & ad in-
corporea transferre, ut contemplari tan-

dem poſſis Entis ſupremi pulchritudinem,

ac bonitarem. Prolixe igitur dilaudatà Ma-
theſi, ejusque necefſitate multis exaggera-

t4, fieri non poſſe dixit, ut inter diſéipu-

los me adlegeret, cùm nullam in ſcientiis
memoratis peritiam haberem. Pupugit ani-
mum hæc repulſa, nec immeritòô; tota enim
ſpes eruditionis acquirendæ, ſi huic Docto-
ri crederem, mihi peribat. Intelligebam,
qua laboris ac temporis diuturnitate opus
foret, dum ſcientias illas perdiſcerem. Ne-
que tamen à propoſito dilcedendum cenſui,
quare Philoſophiæ Platonicæ Profeſſo-
rem eligendum duxi, quem fama publica
prædicabat, & optata ſors urbis noſtræ in-
quilinum fecerat. Hujus ergo lateri conti-
nuò hærebam, refert ulterius de ſe S. Ju-
ſtinus, & plurimùm ex ejus conſuetudine
proficiebam. Mirè placebat rerum incor-
porearum ſublimitas, & rapiebant animum
ideæ Platonis, quarum auxilio veluti alatus
ſupra meipſum efferebar. Ad ſapientiæ fa-
ſtigium brevi tempore eluctatus mihi vide-
bar, DEIIMque ipſum paulo pôſt intueri me
poſſe credebam, quò aſpirare Philoſophia
Platonis perhibetur. Inepta igitur ſpe ple-
nus, fore brevi, ut DEum hac philoſophandi
„ ratiq-

»*

are inler
e
end elet
ſiiinn 6
en ſici n
xfi No
Hon venen
. Fobſäi
leſhao in
iibueke
em unum
Utrgllenee
1un ,n i
Ur, N Uun
Twlähaman
1lnnen.
1Mn Mu
uhr ſtrnn
Kfe.
hnitin
M t) MMen
tineiangre
in gnnti
E ene dene
Kinenoonto
tcerndo
En
nſehun
Nn
3 Lomnes,
s ſenn
In ſener e

int

ninenone,
lim iler

bi.

lemt, bi,

CNptemni

pen
Uuur l

1, Ninter 1.
Wln Kte
kren Men.

175

leterum deni

en knmn Nn
6 i doli⸗
Arobreiin
is e le
6s Conſnenle
Eelumn it
Hehn nnt
lo elnian
AAaheene
ns nhiſt⸗

Ledtio III. 441

„ ratione intelligerem, ſolitudinem meditari
„ C&pi, ut procul ab omni ſtrepitu exercen-
„ Qx mentis eſſet occaſio: locum denique
„ mari vicinum elegi. Eô ferme appulſus,
„ hominem vidi me ſequentem; & viri æta-

„ te grandæva non minús, quâm gravitate

„ Conſpicui veneranda ſpecies oculis meis ap-
„ paruit. Subſtiti, & converſus retro, ac ſi-
„ lens, defixo in ejus faciem obtutu, con-
„ templari hunc ſenem libuit. Tandem ille in
„ verba linguam ſolvens, Tune me néſti, inquit?
„ Cùm negàſſem ego, repoſuit ille: Quare igi-
5. tur tam fixo oculo me intueris? Reſpondi, quòd
mirarer, hic hominem reperiri poſſe, ubi
„ procul ab hominum conſortio me ſemotum
„ exiſtimabam. Quorumdam familiarium meorum
,» deſiderium huc me adduxit, inquiebat ſenex,
peregrè profectos requiro, & uabi heæreant, ſoliti-=
„ tus inveſtigo.
Cœpto ſubin longo & mirabili ſermone,
Juſtinum eò tandem redegit venerandus ſe-
nex, ut fateri cogeretur, quoscunque demum
Philoſophos ad agnitionem veritatis non per-
veniſſe; atque hanc illi Confeſſionew nunc
ſuaviter interrogando, nunc rem evidentibus
parabolis declarando extorſit. Quæſivit ergo
denique Sanctus: „Quid verò mihi agendum?
„ Quem ſequar Doctorem, ut genuinæ Phi-
.„„ loſophiæ placita perdiſcam, cùm errave-
„ rint illi omnes, quorum hucusque Magi-

„
—

„ ſterid uſus fueram? Interroganti hunc in

„ modum ſenex reſpondit. .
Ee f „ Diu

442 Nowiſſima Sacerdotis

„Diu ante hos mundi Sapientes, Viri qui-
dam ſancti, juſti, DEOque chari extitére,
qui ſuggerente Divino Spiritu, quæ nunc
in orbe fiunt, prædixéêre, Eésque Prophetas
nominamus. Hi ſoli veritatem agnovéêre;
ipsique ſoli agnitam veritatem, nullo metu
perterriti, nullo favore illecti, & nullo
comparandi nominis ſtudio incitati, homi-
nibus aperuêre. Aliud non prædicarunt, ni-
ſi quod audiéêrunt, & per Spiritum Sanctum
in ipſis reſidentem intellexerunt. Eorum li-
bri hodiedum extant: hos ubi legeris, fieri
non poterit, quin diſcas permulta tum de
ſummo principio, déque ultimo fine, tum
de rebus aliis, quarum cognitio Philoſophis
apprime eſt neceſſaria. Sed verbis eorum

adhibenda fides, quin dictorum exigatur alia

ratio, quàm ipſa rerum veritas certis even-
tibus comprobata. Prodigia, quæ operati

‚ſunt, teſtimonium quoque perhibent Myſte-

riis per eos revelatis: neque mirum videa-
tur, quòd ſtupenda patrârint, cùm ſoli Crea-
toris gloriæ, & Filii Eius ) Eſu Chriſti beatiſ-
ſimæ agnitioni revelandæ ſe totos impende-
rint. Hæc admiranda opera nunquam aſ-
ſecuti ſunt, nec aſſequentur Doctores ſpu-
rii, & Prophetæ falſi, utpote quos agit ſo-
lummodo ſpiritus erroris, & impuritatis: Hi
fallere tantum oculos hominum ſatagunt, &
honorem uni rerum Domino competentem
dæmonibus tribuunt. Tu igitur ante omnia
intelligentiæ ac luminis januam tibi reſerari
„ſup-

er fi
gtmn n
n ine
elsahe
(e o.
Noruit,
eſai kat
Cemum er
Limpline
rnioosspo
Notn, e

udnietun

etünher
iemelcouthl
GcLxein
Ramwon
ernogent
funceko,o
Arepen,
tim ultnet
iftolgtune
elegſen
laſclt
ſeli/,4,,
Kicsole
Mander os
Abnſe, gun
iire
Meiinenin
ingit, 8
4 olts, Gu
emn rete
Amd habet,

i

dentes, i
e chatiae,
hrin, un
isgnee
imnem zann
en, Nln

e edi, lan

WNeickzt
1 iinndn

De
.

ne

N
lingfr,m
miimüngei
—
Vnmeigtui
einucentſi
gu, e
elitenſii⸗
Ge mitun ⸗
wolnſ
BChitibes
totas inhe
en onnu-
boe

Docnei

Lectio III. 443

„ ſupplex poſtula; Nemo enim haſce verita-
„ tes unquam perſpiciet, niſi DEUS & Chri-

„ ſtus ipſius intellectum dederit. Plura mihi

„ ſenex meus aperuit (verba ſunt Juſtini no-
„ ſtri) quæ modò recenſere non vacat. Poſt
„ hæc monuit, ut manum operi admoverem,
„ & exequi ſtatim pergerem, quæ dixiſſet:

„ Sic demum ex oculis meis evanuit, & poſt-

„ hac ampliùs non eſt viſus.
Mirari quis poterit ſermonis hujus materiam
& modum; ſed multò magis raros illius effe-
ctus admiretur. Extempléô ſenſit Juſtinus, ut
ipſemet fatetur, accendi ſibi pectus igne ſacro,
qui amare docuit Prophetas illos, Eiu Chriſti
amicos, & genuinæ veritatis præcones; ütque
verbòô dicamus omnia, volvere animô & iden-
tidem recogitare ſui Præceptoris aſſerta nun-
quam deſtitit, donec id aſſecutus tandem eſt,
ut clarè perſpiceret, hanc ſolam cœleſtem Phi-
loſophiam utilem eſſe, ac genuinam. „Sic
„ in Philoſophum evaſi, ait iple ad Trypho-
„ nem: Hac ad veritatem viàâ perveni.
Sat pauca ſunt, quæ à ſuſcepto Baptiſmo de
S. Juſtini actis poſteritati innotuêre. Plurima
tamen comperta nos habere tutò credamus, &
plura fortaſſe, quàm prolixa vitæ hiſtoria de-
diſſet, ubi vel ſolam incomparabilis Viri Apo-
logiam breviorem inſpexerimus. „Laceſſunt
„ nos, inquit, & omni ex parte infeſtant ju-
„ rati hoſtes, qui nullam perſequendi nos oc-
„ Caſionem prætermittunt. Verùm id anxios
„» minimeè habet, cùm perſuaſum nobis omni-
„R

444 Noviſſma Sacerdotis

„nò ſit, Juſtiſſimum DEUIM conſiderare, ac
„ notare omnia. . . Convertimini ergo,
Fidei noſtræ Oſores inhumani; emendate vi-
tam; nolite calumnis opprimere inno en-
tes, t liberrime haczenus egiſtis. Nam

75

5
559

„ linguæ imponunt, ad inania commenta, &—

fallacias pertinet. Cœleſtem eorum do-
Grinam eòô ſolùm fine diabolus colore nigro
„ depingit, ut quadam turpitudinis ementitæ
„ larvãà animos ab eädem ſemoveat. Hanc
„ fraudem ego dudum adverti; ril menda-
„cein famam; inanes ac perverſas plebecu-
„ læ opiniones contempſi. Hæc modòô glo-
„ria mea, quòd Chriſtianus ſum: Nomen

22

„ iſtud non erubeſco, ſed publicè profiteor:

–

„ nullique parco labori, ut eo dignus inve-
„ niar.
Veteres de aliqua ipſius clericali dignita-
te nihil meminerunt. Atque hinc credere
fas eſt, profundam ejus modeſtiam ab hujus-
modi gloriæ, vel ipſis Angelis metuendæ, fa-
ſtigio abhorruiſſe. Dein etiam DEls nonnul-
los eximia ſanctitate Viros in ultimo Laico-
rum numero locaâſſe non ſine cauſa videtur,
ut nempe ſciret mundus, nemini ad ſacros ho-
nores unquam eſſe aſcendendum, niſi voce-
tur à DEO tanquam Aaron. Vocare autem
illos plerumque ſolet, qui acceptam in Baptilſ-
mo innocentiam continuis incrementis red-
dunt illuſtriorem, & quos egregiis naturæ
dotibus ad procurandam plurimorum ſalutem
orna-

quidquid criminis populo Chriſtlano audaces

t M.
ettnant
eti G e
me ſn
uautde
oim ke⸗
glihao
ftelbusin
i Codes
metut,
ollſet 1
Eflur ſehh
gei, Iyrh
i, Anocki
Nulnznnin
„Anpenttenin
,Cnityenrtt
9trorinunnt
Neieneſin
Erärieme
G, Neenin u
Ke elnamd
IIcoxen,
ew ilib e
Allter
Wnnemnen,
ien le inren
Allclire
toned ſelt
tanken n
Kihrling

li

Conſtetn
Wwertinmin
ig emente,
Meinere im,
W ezſti
Crnore
ncomen:
geltn en:

El Men
Aia wwnen
its in

cencd in⸗
hie ert
ſim tl⸗
Neiuenit
Dlov
Abnolin
laul ſike⸗
adn

80⸗
W.

Lectio III. 44 5

ornavit. Iſthæc omnia in S. Juſtino concur-
riſſe dubium non eſt, cùm Evangeliſtam po-
tiùs egerit, & Verbi Divini Præconem, quàm
inter Sæculares Laicum. Nec deſunt, qui
exiſtiment, e ſcriptis Illius erui poſſe, aut
Epiſcopali, aut Sacerdotali dignitate ipſum præ-
fulſiſſe, cùm fateatur, ſe illorum de numero
fuiſſe, qui ſacroſanctum Regenerationis lava-

crum fidelibus impenderint.

Sacri Codices in ſumma veneratione apud
ipſum erant; Quare perſuaderi à nemine un-
quam potuiſſet, in iisdem contineri quidquam
à Majeſtate Verbi Divini alienum. Quid ea de
re ſenſerit, Tryphonem ſuum verbis & ſa-
pientià, & modeſtiâ plenis docuit: „Si ver-
„ ba illa, inquit, Scripturæ locum à te cita-
„ tum præcedentia, & ſubſequentia ignorans
„ omiliſti, excuſabo factum. Si veroò hac mu-
„ tilatione in anguſtias me conjicere, metuúm-
„ que ingerere voluiſti, ne fors contraria ſibi
„ eEſſent Scripturæ verba, inſigniter es decep-
„ tus; nec enim unquam aut cogitare, aut
„ dicere præſumam, poſſe ſibimet eſſe contra-
„ Tium DEl eloquium. Quin potius fatebor
„ lubens, illius intelligentiâ me carere, ante-
„ quam ſuſpicer vel minimam in ſanctis libris
„ Contrarietatem. Si quis autem hanc reipſa
„ ibidem ſe inveniſſe putaverit, hunc ratio-
„ nibus validiſſimis urgere tamdiu non ceſſa-
„ bo, donec ſentire mecum ultrôò incipiat.
Circa eandem materiam alia ſunt Ejus verba
notatu digniſſima, & Fidelium cordibus alte D B
lcul⸗

—

.

446 Noviſſima Sacerdotis

ſculpenda. „Optarem, ait, ut credentium ſingu-
„ li mentem meam induerent, ac Verbo Sal-
vatoris immoti adhærerent. Hoc Verbum
ſingulari Majeſtate venerandum, nihil niſi
rave Gontinet, quod errantes meritèò per-
cellat: ſed & mira ſuavitate abundat, qua
pacem & ſolatium obſequentibus ſibi largi-
ter ſubminiſtrat.
Inter ea, quæ ſcripſit S. Juſtinus, celeber-
rima eſt Apologia major, quam anno poſt
Chriſtum natum centeſimo quinquageſimo ad
Imperatorem Titum Antoninum direxit. Mirâ
hic libertate Chriſti Eccleſiam, diris perſecu-
tionibus tunc agitatam, tuetur, & generosèé
promit, quæcunque abſtergendis opprobriis
erant idonea. Eâdem magnanimitate & alibi
Fidem varie propugnavit. Verùm defuiſſet ali-
uid eximiæ illius virtuti, niſi Eccleſiæ defen-
Ronei perſecutiones, probra, & ipſa deni-
que pro Chriſto exantlata mors fuiſſet ſecuta.
Æquum nempe erat, ut is, qui Domini ſui
cauſam quà voce, quà calamo, quin & vitæ
ſanctitate fulcire ſemper allaborârat, fuſo tan-
dem ſanguine glorioſum teſtimonium illi red-
deret. Hæc Ei præclara ſors hac ratione ob-
tigit, üt in Actis Ejus Martyrii perantiquis re-
cenſetur.
Comprehenſus igitur cum Sociis Juſtinus,
Ruſtico urbis Præſidi coràm ſiſtitur, qui hæc
ad Eum verba: Te rogo, ut Deorum, &
Imperatoris voluntati facilis obſequâre. Nihil
eſt, ait generoſus Pugil, quod meritò carpi,
aut

umnn e
egue s
T1s ſon,
n. TVun
uetei) M
le akerh,
Eh Ceum
es cite
W Mn l
Mwru,
l, ioe
Mun Muma
MMütun, Aen
Eihr enn
lnn ftein
mülneg
Uüinen balne
1 Cin Ainen
Mtatis llos
tanti beinh
eentr,
U efle 1
n Mi velen
Atertlei,

⸗

celettin,
nt, d Ven 4
1. Hoe⸗
undum, Mi
untes meie
innehune
luentbas it

ltins e.
gun t
oglrin
nundient
Küketn
Epr
Eens ncis
uimmeklit
eintäiiſkin
ülecklrtte
1, ce
iſetken
Ani Donii;
o, guneſt
Nind flin
oiun U
hue ne⸗
erninin

Leio III. 447

aut damnari queat in homine, ſuo Servatori ae
Domino JEſu Chriſto plenam obedientiam præ-

ſtante. Quidnam ſcientiæ profiteris, inter-

rogavit Præſes, cuive muneri te addixiſti? Re-
ſpondit Juſtinus: Omnia Philoſophiæ arcana
rimari, omnemque ſcientiam comparare huc-
usque ſtudui; ſed quæſita ubique veritate,
Chriſtianorum denique Philoſophiam ſectatus
ſum; neque falſas illorum opiniones quidquam
moratus ſum, qui doctrinæ huic cœleſti ad-
Verſantur. Tu miſer, ait Præſes, talem ſe-
Gtam tenes? IIIi ſubicribo, repoſuit Juſtinus,
lætusque adhæreo, quoniam veritatem iſthic
reperio. Quænam heæc eſt veritas, ſubjun-
xit Kuſticus, cui teſtimonium dicis? Veritas,
inquit Juſtinus noſter, quam Chriſtiani toto
affe tu venerantur, hæc eſt, ut unum ſolum
DEUM, qui creavit omnia, & Filium Ejus,
unicum Dominum noſtrum, à Prophetis præ-
nuntiatum, Salvatorem hominum, ac di-
cem denique venturum, nec non Magiſtrum
nobis datum fide integra confitezmur. No-
lim tantillus ego hujus æterni Regis gloriam,
ac Divinitatem balbutiendo efferre: Ad Pro-
phetas ſolùm attines ſermo hic lublimis, quo-
rum vaticiniis Illius adventus dudum eſt pro-
mulgatus.
Sciſcitanti dein Præſidi, ubinam Chriſtiani
congregarentur, Juſtinus reſpondit, eos uni
loco non eſſe affixos; ſed ad DEl cultum con-
gregari, ubi vellent, aut commodéè poſſent.
Vehementer falleris, mi Præſes! addidit Chri⸗
ſtianus

448 Noviſſima Sacerdotis
ſtianus Heros, ſi exiſtimas, DEUIM noſtrum
ullis concludi poſſe locorum ſpatiis. Invilſi-
bilis cum ſit, & cœlum terramque impleat,
ubivis locorum à nobis adoratur, & honor
Illi debitus ubique impenditur. At volo ego,
ſubdit Præſes, ut ediſſeras, quo in loco con-
venire ſoleant nominis veſtri aſſeclæ; & ubi-
nam tu ſpeciatim diſcipulos in lege hac pere-
grina inſtituas? Habitatio mea, ſubjecit Heros,
ad thermas Timothei, haud procul ab ædibus
Martiis hucusque fuit. Altera vice nunc Ro-
mam veni, neque aliud hoſpitium novi præter
hoc, quod modò nominavi. Quotquot hic
me acceſſerunt noſcendæ veritatis cupidi,
Chriſtum, quem didici, magno ſuo proventu

ſemper ex me audiêrunt. Tu igitur, inquit Præ-

ſes, Chriſtum profiteris? Cui magnô animô
Juſtinus: Chriſtum DEIIM colo, & Chriſtia-
ni nominis gloriam non erubeſco.

Tum Caritonem quoque compellans Ruſti.
cus quæſivit, num & ipſe Chriſtianus eſſet?

DEO dante, reſpondit Cariton, Chriſtianus
ſum. Ad Caritinam poſtea converſus, inter-
rogavit, an Eſu Chriſti fidem pariter ſeque-
retur? Annuit ipſa, diſertéque pronuntiavit,
Ohriſtianam ſe eſſe. Tu vero quis es, ait Præ-

fectus ad Kvelpiſtum? Servus ſum Cæſaris, ſed

Chriſti Libertus, repoſuit iſte; Hic enim Do-
minus ſuâ me gratiâà in libertarem aſſeruit, &
in beatam ſpem his omnibus, quos vides,
communem vocavit. Tum Præſes ad Hiera-
cem: Et tu quoque Chriſtianus es? Sum, in-
quit,

. 1
Arhe
Unl
“ lui⸗
ed dune
AEnl Ale
fon Cd⸗
iut,
ſnperhrtd
sun ur
i glelnth
1Crii Men
Euigoidn
Vncmt
Neub
ns Eauulne
1. a uß
1n liennme
ieſulit,anbn
mmn gon
UttrtChidn
n ſenm Dl
Eikatſllin
rond,
hhm teſe
tinceloe
Entite iuſen
A lolinren
Uromiſen
1 Emerche
liſen ke⸗

Lectio III. 449
Delhl . .
n ſi⸗ quit, ùt Socii, cum quibus verum DElIM co-
mile n. 10. Num Juſtinus vos omnes Chriſto adjun-
“ xit, ait denuò Præſes? Chriſtum DEUIM ad-
r Ae oravi, & adorabo ſemper, Hieracis erat re-

wan ſponſum. Chriſtianum & ego me eſſe fateor,
mnbeg ſtans coram Judice Péon intrepidè affirmabat.

nnceit Quis verò hanc tibi ſectam ſuaſit, ſubjunxit
Gin krehnn Præfectus? A Parentibus, Péonis verba ſunt,
efeg Chriſtum didici. Excipiens hunc Evelpiſtus,
dli Ego, inquit, Juſtino magna cum voluptate au-
Arunirmm- res ſemper præbui; Verumtamen, quòd Chri-

GinIm ſtianus lum, Parentibus debeo. Ubi ſunt Paren-
Eu tes tui, quæſivit Ruſticus? In Cappadocia, ſub-
ind e, dit Chriſti Martyr. Eâdem interrogatione
minen Hlieraci propoſità, hunc is in modum reſpondit:
UmmuIn Patrem habemus Chriſtum, & Mater eſt Fides
G noſtra, qua in Eum credimus: mei autem Pa-
Ial, A rentes ſecundùm carnem e vivis jam exceſsé-

N. re: poſtea Iconiòô Piſidiæ huc ego translatus
e ſum. Liberianum dein alloquens Kuſticus, re-
rlins fſcire voluit, an haberer, quod ſibi exponeret;
n (in vel utrum ſe quoque Deorum hoſtem profi-
Nfetlus int teri auderet? Chriſtianus ſum, ait Liberianus;
nninr unum, verum DElIIM agnoſco, & adoro.

Verſus ad Juſtinum Præſes, ſic Eum eſt allo-
cutus: Tu porro, qui eloquens haberis, &
Philoſophum te jactas, edic mihi, an exiſti-
mes, te in cœlos evehendum, poſtquam vir-
gis lacerari te juſſero? Ità eſt, inquit Juſtinus,
ſi flagella ſuſtinuero, mercedem Chriſti ſecta-
toribus promiſſam expecto; ſcio quippe, fore
DEO ſemper charos, quamdiu mundus ſtabit,
R. P. Dufrene Exercitia. Ff quotæ⸗

D

0 Noviſima Sacerdotis

quotquot illius præceptis fuerint obſecuti: Tu
ergo cœlum cogitas, urſit Præfectus, & mer-
cedem iInibi ſperas? Neque cogito, neque ſpe-
ro, cordatè dixit S. Juſtinus; verùm certô
ſcio, ad præmia æterna me hinc abiturum,
nullusque hac de re dubito. Iſtud Sancti re-
ſponſum, fide Martyris ac ſpe generoſa dignum,
in Eccleſiæ Græcæ monumentis ſemper fuit ce-
leberrimum.
Finem daturus quæſtioni Præſes, ait: Mit-
camus hæc, quæ ad rem non faciunt, & rei to-
tius caput ablolvamus. Præcipio ſingulis, ut
Deos quisque colat, & facrificium illis offe-
rat. Subjecit omnium locô Juſtinus: Quis-
quis veritatem novit & amat, cultum genui-
num ac religioſum deſerere non poteſt, ut im-
pium & ſacrilegum amplectatur. Tunc Ruſti-
cus ad omnes: Niſi feceritis, quæ præcipio, tor-
menta vos manent. Denuè juſtinus ore omni-
um: Iſtud unum eſt, quod petimus. Neque
enim optamus aliud, quàm pro JEſu Chriſti
nomine ſuppliciis mactari. Tanto fidentiùs
goram tremendo Judice apparebimus, cujus
ribunal mortalium nemo effugiet, quò plu-
ra pati nos in terris contigerit. Eadem fuit
reliquorum Martyrum ſententia, quibus & hoc
ſubnectere placuit: Feſtina quodvis tormen-
torum genus in nos exerere: Chriſtiani ſumus,
& idolis non ſacrificamus.
Videns Ruſticus hanc animorum firmitatem,
hujusmodi adversùm eos mortis ſententiam tu-
lit: FPlagellis cæſi, capite pleétuntor, ui Düis
acri⸗

lenune
zinnetn
elömen
unnd oll
mirunt.
ahon

.
M
Mrlte

un Clnn
n ult
Neiulrſckni
Nets Mun
6 Culsomen
o gennd⸗
n iley en⸗
1 ,enlp uin
im, oſ
l Ar, in
ulmneſerni
De! halalen
Pelellrium
Cohmnodn 5
1 An, hel
ecunia?
önlewei⸗
16 luſann,

lace i.

l

i otſee

tkfent
gto, leſi
Gz verin
ine Mn
ld n
eenadlte
klenpet,

ines al
nbein er
rabigih

ſin ic
imm (.
,hnpni⸗
mprtNn
, Iuchii⸗
gleſneſiben
ltrmorbr⸗
einig NMr
Cn
lnnd ſcenit
elinc, il
get gli⸗
ubuli
ocris unt⸗
rſhtolken

Ledtio III. 4 5 1

ſacrificare, Cæſarisque Imperio obedire refra-
Ctarii noluerunt. Actis DEO gratiis, ad ſup-
plicii locum edacti Martyres, flagellis primàm
atrôciter cæſi, & ſecuri poſtmodum percuſſi
ſunt. Ad ultimum ergo halitum Chriſti No-
men ſtrenuè confeſſi, glorioſum certamen
conſummãrunt. Chriſtianorum aliqui ſublata
corum corpora honorifico ſepulchro intulêre.

Examen III.
Num Salvabor?
I. Num ſalvabunt me Divina Oracula ?

1. R Knum Cœlorum vim patitur, & violenti ra-
piunt illud.“ Sæcularis non ſalvatur abs-
que ſancta violentia, & ſalvabitur absque illa
Sacerdos? Plus huic datum, plus quæretur ab
eo, Qualis nunc mea violentia? Quomodo
ſequiores appetitus freno? Qua fortitudine
carnem ſubigo, tentationibus reliſto, illecebras
excludo, ſenſus cuſtodio? Qua conſtantia &
applicatione; quo fervore Mmiſterium meum
impleo, ad Aras, in Templo, in Oratorio, in
prædicatione Verbi Divini, in cubiculo, in con-
verſatione? An ſalvare me Sacerdotem pote-
rit, quæ ſæcularium neminem ſalvabit, vita
mollis, commoda & ſenſualis? Salvabit me
forſan lectus, menſa, cantharus, otium, gar-
rulitas, pecunia?
2. Niſi abundawerit Juſtitia veſtra plus quàm Scri-
barum & Phariſæorum, non intrabitis in Regnum Cæœ-
f 2 lorum.
*Matth. 11.

–

452 Nowiſſima Sacerdotis

lorum.“ Scribæ & Phariſæi jejunabant, templum
frequentabant, meditabantur in lege Domini:
& tamen non intrabant in Regnum Cœlorum,
quia ſimul erant avari, invidi, ſuperbi &c.
géne intrabo, qui fortè nec umbram virtu-
tis habeo, ſed vitia tantùm numero? Et urti-
nam numerare poſſim? In quo ergo abundat
Juſtitia mea? in Religione erga DEIIM? In
charitate erga proximum? In ſobrietate, tem-
perantia, pietate? In zelo ſacerdotali & Pa-
ſtorali? In puritate, humilitate, vigilantia?
Non lſalvabit me juftitia mediocris: quomodo
ſalvabit modica, vel nulla? Abundantia Ju-
ſtitiæ requiritur in quovis Chriſtiano: In Sa-
cerdote non requiretur?
3. Lata porta, & ſpatioſa via eſt, quæ dutit ad
perditionem, & multi ſunt, qui intrant per eam. Quum
anguſta porta, & arcta via eſt, quæ ducit ad vitam:
& pauci ſunt, qui intrant per eam. Per anguſtam
portam, & arctam viam intrare ad vitam de-
et ſæcularis: per latam portam & ſpatioſam
viam intrabit Sacerdos? Quam viam teneo?
An viam arctam mortificationis, crucis, labo-
ris, pœnitentiæ, abnegationis? Alia via non
ducit ad vitam. Vanſtas, libertas, laxitas, te-
por, negligentia vel ipſos ſæculares ducunt ad
perditionem: Et cum his ego Sacerdos potero
ſalvari? Quot puto Sacerdotes fore ſalvos?
S. Chryſoſtomus paucos; imè pauciſſimos ju-
dicat eſſe ſalvandos. Quid veròô pollicetur vi-
ta hodierna plurimorum Sacerdotum? Quid
mea

* AMatth. y. ** Matth. 7. V. 1.

tißnupun
Eiiell
Ganii
ongri
Sada:
4 gtid ſt
ercotes
IWie
sle, Aln
renyhe:
penl,6gb
nlen
1,llig I
ilgotkitni
Aunznen
l Nifmumti
ſnnetche
le (usne
Mu, Mhiefn
uſtliin in
nn urnin
Aeador!
lymrläon
niol a⸗
eno ſchln
Uinmr
lmlain u
nEin ſgeng
ar heitin
G1CNd
uſuarce.

.

lir

neihhne
minlegen
grun (
Gci, iuheit
Ne unbran
numnero!!
1 d erot
e en Der
hnlhrern.
N heatnit
nlut, ſyn
tici;,um
1) Awanni
Chiiae hi

ius ulnt⸗
mnu gia
,tiitdi
1. Da Ni
Cur a iiN
un &lni
Iun ſin ker
, aug
A ſun
Ntan Miist
lrts uc
rebzn,
H
SS
utn.
i t

ni 1

Examen nI. . 4 3

mea mihi vita promittit? An ſalvabor cum pau-
cis? Sed vivéne ùt pauci? An potiùs damna-
bor cum multis? Quot ſunt, qui ſanctè vivant,
ùt Status exigit? Heu, quàm pauci ſunt! Om-
nes ſalvari volunt: ſed quàm pauci ſeriò vo-
lunt! Quidquid ſit de paucitate ſalvandorum,
ſive ad Sacerdotes quoque ſpectet, ſive non
ſpectet: ſi vel unicus tantùm ſalvetur, ego ero
unicus ille, ſi ſancte ſecundùm Statûs mei cel-
ſitudinem vixero: Contrà, ſi vel unus tantuͤm
damnetur, ego ille ero unicus infelix, ſi ſan-
ctè non vixero. Ità nil mihi oberit ſalvando-
rum paucitas, ſi vel inter pauciſſimos ferveo:
Et nihil proderit mihi ſalvandorum numerus, ſi
vel unus tepeo
4. Niſi pœnitentiam egeritis, ſimul omnes peribitis.
* Salvare me debet vel innocentia, vel pœni-
tentia. Qualis mea innocentia? Qualis pœni-
tentia? Hujusne fructus dignos facio? Si ad
innocentiam perditam acceſſerit pœnitentia
ludicra, nugatoria, ſuperficialis, perfunctoria,
quomodo ſalvabor? Absque pœnitentia ſeria
non ſalvatur Laicus: Et cum pœnitentia ludi-
cra ſalvari poſſit Sacerdos, cujus obligatio gra-
vior, vocatio ſublimior, gratia nobilior, præ-
varicatio major? .
5. Omnis arbor, quæ non facit frultum bonum, ex-
cidetur, & in ignem mittetur.* Quid ergo arbori
fiet, quæ facit fructus malos, peſtiferos, ve-
nenatos? Quid arbori ne folia quidem ferenti,
ſed prorſus aridæ? Qualis ego ſum arbor? Quos
Ff 3 fru⸗
*Luc. 13. ** AMatth. 3

4 54 Noviſſima Sacerdotis

fructus fero? An Sacerdote gratiis & mediis
ſingulariter ornato, ſatis dignos? Quot ſæcu-
lares ſunt meliores me! Et tamen ſæcularium
virtutes ſufſicere profectò Sacerdoti non poſ-
ſunt. Balthaſari Alvarez, Viro eximiè Reli-
ioſo, & Sacerdoti admodum ferventi oſtendit
olim DEUS, ut habetur in vica, recentem u-
vam, ſed cujus grana pleraque aut erant pu-
trida, aut immatura, aut nigred'ne aduſta:
pauciſſima verò integra, & matura. En, in-
quit ad Balthaſlarem Dominus, En tuorum ope-
rum figuram & typum! pleraque omnia matu-
ritate carent: non ſunt ad ſolem charitatis ſuf-
ficienter excocta: pura non ſunt: pravarom &
humanarum intentionum putredine laborant:
ſuccum non habent: amari ſunt fructus, &
acidi, nulla virtutis bonitate præditi. Paucil-
ſima denique ſunt, quæ placere poſſint. Hæc
ferventium opera ſi tam rarò perfectenem al-
ſequuntur, tepidorum vita quid parturiet?
Quæ monſtra hinc prodibunt? Quid ago, ut
nulli me periculo amittendæ ſalutis exponam?
Quid in actionibus quotidianis reformandum?
6. Niſi efficiamini ſicut parvuli, non intrabitis in
Regnum Cœlorum.“ Süumne innocens ùt parvu-
lus? ſimplex, docilis, nulla pravitate, curvi-
tate nulla notatus, ſicut parvulus? Sumne ca-
ſtus, lenis, humilis, rectus, modeſtus, ùr par-
vuli? Gertè nihil coinquinatum introibit in Regnum
Eælorum.** Qualis mea cordis, affectuum, co-
gitationum, verborum & operum mundtine
um

* Matth. 13. ** Apoc. 21.

elzanl
Nethii,

zuiol Ni
is n n
erit ogo
muäint
Anne inege
ina we odrt

I. Nn

mmmnror ie
1leig Den
enliſevon
mintenerte
iNybrüne
echen dunn
itmen Holun
Irle ire
irer vor e
ls/ Nn kene
tinrn ier9
ihn,ſ
ialimn hen
ini teſechi
UIlhunnine
Uunodemcne

hinum Ge ſa

crun nonh

nul 2 Mon
uer &lanc

nAu/

lii Examen III. 4 5

glu Num ſimilis aquæ limpidiſſimæ in vitro mundoᷣ
,a, Func Sacerdotalis munditiæ uypum exhibuit o-
anen D lim Angelus Divo Aſſiſiati. Quantùm ab hac
enm puritate diſto? Nili ab omni terrena labe fue-
n ein ro ſolutus, non ſum aptus Regno DEI. Con-
nknemé ſultumne erit usque ad mortis confinia differre
OAe negotium maximéè ſerium? Poteréne infirmus,
ee quod nunc integrè ſanus nolo? Quid ſi mors

Eiein repentina me obruat?
UMArNE 83 .
— II. Num ſalvabit me ſacer Status?
WNNR 4
Eueonnener Damnabit me ſacer Status, ſi hunc ſancte

mdhis non geſſero. Dæmonem, ferunt, ex Ener-
u gumeéeno dixiſſe quondam, totum inferni pavi-
Nelekum mentum ſternere ſe poſſe meris Sacerdotum co-
In ronis. Capiône hinc, rem eſſe valde ſeriam, agere
huin Sacerdotem? Status ſublimis ſublimem exigit
en k virtutem: Excelſum animum requirit vocatio
dt excelſa. Si ſalvare poteſt ſacer Status, quare
,vs anmn hoc fulmen jacit Eccleſiæ Doctor §. Chryſo-
ſtomus? „Non temerè dico, ſed ut ſentio:
lnsengen Non arbitror, inter Sacerdotes multos eſſe,

cmmte qui ſalvi fiant; ſed multèò plures pereant. Quæ
verô cCauſa tam lacrymabilis ruinæ? Defectus
n vocationis, defectus luminis, defectus fer-
ns in voris. I. Plurimi non intrant per oſtium: vi-
, tam commodam quærunt: hinc ruina! 2. Plu-
u, ſe rimi genuinum de ſanétitate Scatus Sacerdota-
wlb lis conceptum non habent, nec habere volunt:
e, hignc ruina! 3. Plurimi tepent, humi repunt,

negligenter & luride vivunt: hinc ruina! Qua-
Ff Iis
*Hom. 3. in Acta Apoſt.

7

47G Noviſſima Sacerdotis

lis nunc ego? Niſi Statús mei eminentiæ re-
ſponderit virtus eminens, non ſalvabor. Niſi
vita ſancta cum ſanctitate vocationis conſen-
tiat, actum eſt; non ſalvabor. Aut ſanctus
ero, aut reprobus, ſine medio: Sic jubent
concludere auxilia prorſus ſingularia, & innu-
mera: Exigit hoc Status præcelſus, & voca-
tio ſanctiſſima: ſic volunt gratiæ peculiares, lu-
mina exquiſita, obligationes maximæ: Sancti-
tatem Plane requirit tractatio quotidiana Cor-
poris & Sangumis Domini; actum itaque eſt,
ine ſanctitate Sacerdotali non ſalvabor.
Servus Eſu Chriſti, & ſervus peccati, vah!
quàm portentoſa combinatio! Si ſervus ſum
peccati, quomodo ſervus Eſu Chriſti? Si ſer-
vus Eſu Chriſti, quomodo fſervus peccati?
Impoſſibilis eſt hæc combinatio. di ſanctus non
ſum, quomodo ſervusEſu Chriſti? Si autem
ſervusEſu Chriſti non ſum, quomodosacerdos?
Sacerdos, ſervus EſuChriſti, & Sanctus; Tria
hæc unum ſunt: ſeſe mutuèò includunt: unoum
ſine altero conſiſtere non poteſt. Si ſervus E.
ſu Chriſti non ſum, neque Sacerdos ſum; ſed
hypocrita; ſed rebellis; ſed hoſtis, & prodi-
tor JEſu Chriſti. Quis ergo Sacerdotum fiet
ſalvus? An hoſtis & proditor? An veròô ſer-
vus & miniſter fidelis? En materiam Examinis
longiſſimi, & graviſſimi! Sumne Sacerdos fervens,
an tepidus? Si fervens, ſalvabor: ſi tepidus,
damnabor. Nullâne in me ſigna teporis; &
A ſigna fervoris? percurrere juvat, ac lu-
are quotidianas actiones ſingulas, Sacrific um
an-

enelinn
zirdandhns
ncend e
G redus
Cerlcs eren⸗
Elciats ro

lNun Ai

orllrakoe
Pird, ii
Unnnionofrin
Msen nt
wel, ſanme

Un, Iiis i

3Areaait
Korpenriilr⸗
unt, onen
Anem 0
Ureseunt
1 Nebr udd
lencdiisr n
umn e O
Aim coro l
yrrpolten
ttemnunn dn
Ua, gu
un m

hei erient,
onllebo⸗
Ceationis e,
. Ar e

d: oie

inlrinlt
Nrelis, e
Nleſerlit
6 .

to ontir,
iAmugt
NnC
Nittt,
Abrn n

Ci..
D End en

n Fincn
Chrii Gene
onocoent
ncu;li
Nlchnr, un
. Slenu
certos un,e
ſi, Am
Coerdoonk
Mnen

Examen III. 4 57

ſanctum, Officium Canonicum, ſtudium ſa-
crum, Meditationem, Examina, preces, con-
verſationem, curam animarum, curam cor-
poris, & curam temporalium: Quænam ubi⸗
que ſigna fervoris, ac prædeſtinationis? Et
quæ ſigna teporis, ac reprobationis? Quæad-
hibebo remedia, ut amoto tepore reprobo, fer-
veam ùt Sanctus, miniſtrem ùt Sanétus, & ſa-
lutem certô conſequar ùt Sanctus? Heu! Sa-
cerdos tepidus & reprobus, quale monſtrum!
Sacerdos fervens & ſanctus quale venuſtatis,
ac felicitatis prodigium! Quid eligo?

III. Num ſalvabit me cura ſalutis propriæ?

Non ſalvabit me DEUS ſinè me: minimè er-
go ſalvabor, niſi efficaciter velim, & operi
manum admoveam. Quanta nunc apud me ſa-
lutis cura? Quanti facio ſalutem animæ? Quid
prodeſt, ſi commodis affluam, honoribus cu-
muler, divitiis abundem: Quid proſunt om-
nia, ſi ſalute excido? Quid obeſt, etiamſi tem-
poralium penuriãâ laboravero, cruces bene mul-
tas tulero, contemptus & neglectus vixero,
ſi modò ſalutem conſequar? Certum igitur,
multò magis curandam ſalutem, quàm cætera
omnia: Major habenda illius cura, quàm vi-
tæ, valetudinis, honoris, commodorum, pe-
cuniarum & c. Quantùm curo hæc ſingula, &
quantum curo ſalutem animæ? Numquid non
ordine præpoſtero magis illa temporalia, quàm
hanc æternum duraturam? Verùm dignusne
cœlo erit, qui magis curat tranſitoria, quàm
æterna? Ff 5 Lan-⸗

4 5 Noviſſima Sacerdotis

Tantumne ego pro ſalute ago, quantum mi-
les pro ſtipendio? Quantùm mercator pro lucro?

Quantum artifex, aut agricola pro victu diurno?

Quantúm æger pro valetudine inſtauranda?
Quid hi ſinguli pro luto, & quid ego pro im-
mortali eorona? Fervent illi pro nugis, & lan-
ueam ego pro veriſſimis, æternis, ineffabi-
fibus bonis? Quomodo placere DEO poterit
hæc præpoſtera, & rationis expers agendi ra-
tio, dum nugas æternitati antepono? Quam-
vis autem tantùm curarem animam, quantùm
curo valetudinem, famam, pecuniam, com-

moda, victum, veſtitum &c. Quid eſſet hoc?

Idem foret ac luti & gemmæ, auri & paleæ
curam æ& qqualem gereré. Sed hoccine pruden-

tis eſt? Quanta ergo ſtultitia, longè minÄs cu-

rare divitias æternitatis, quàm fumum miſer-
rimæ vanitatis? Ubinam ſenſus, ubi ratio, ubi
fides? Sic cœlum DEUsS largiri poterit, quod
tam parvi facio?

Meditatio VI.
Diſcrimen temporis, & æternitatis.
Ibit homo in Domum æternitatis ſuæ. Eccleliaſtis 12. 5.
Re temporis eſt, manere æternitatis. Pere-

grinatio eſt vita hominis ſuper terram; Quo-
niam dum ſumus in corpore, peregrinamur à Domino.
Interrogatus à Pharaone Jacob Patriarcha: Quot
ſunt dies annorum aitæ tuæ? Reſpondit: Dies peregri-
mationis meæ centum triginta annorum ſunt, parvi
mali.

/

Celi

Nemmis
enin
emes ſe
tenn, l
ae bgtt

Urbnelbre
5, ounr4
, Mormn.
Nnegneſinn
mmnſtorchre
n, Cmplis
Wnkenpgn
Purprümmem,
Apommeniten
ſn Fimiſt
ncfbum, i
ſtraokauun
eſtend tel
e eg N
Winnun trodit
1n Dumt, vent
n ſom nt
mantilinen
11 ſim. lie
umſom, &
Cneropn
Poere ri

a 4, ½
4 e
lalin,

iii

10, gnnh
eeatorpooh
Arovichud
Gne inſanre
lgilegon
n ngel
) Dernid, ien
Nee De
Rehen gen
lmtyonnls
hninn gan
PPelnin n
1, Ene
Aimengnt
PDnnnö
n inen nid
l
iporrhe

genntad
loeiaten
lats⸗
lemm/
Gun/e

hmirud
.E

Alfeditatio VI. 4 9

mali. Sic eſt: Breves dies hominis ſunt. ** Sed
longa æternitas. Juvat examinare utrumque
hunc terminum, qua conſideratione maximè
ſeria illud, DEO dante, aſſequemur, ut inno-
xiè tranſeuntes per bona temporalia, non amit-
tamus æterna. I. igitur hujus vitæ brevitatem;
II. futuræ longitudinem attentè dimetiamur.
Panctum i. .
Umbra eſt brevis hæc vita, quam hic vivi-
mus, & vapor ad modicum parens. *** Vix ori-
mur, morimur. Ubi ſünt modò anni, quos
hucusque viximus? evanuêre omnes ùt fumus.
Sic tranſibunt & reliqui. Anni triginta, quadra-
ginta, & ampliùs quâàm citò abiérunt! Etſi to-
tidem reſtarent, quàâm citò & hi abibunt! Tem-
poris punctum anni funt mei ommes, tametſi ad
ultimam canitiem illos perduxero. Omnis caro
ſœnum, & omnis gloria ejus quaſi flos agri: Exſic-
catum eſt fænum, & cecidit flos. “h In momento,
in ictu oculi clauduntur omnia! Teſtis Scriptu-
ra, teſtis ratio, teſtis experientia, nihil perma-
nere ſub ſole. X*W Dies diem, menſis menſem,
annus annum trudit: præcipiti curſu vita vol-
vitur. Dies mei, verba ſunt ſancti job, XNXY
velociores fuerunt curſore, & non viderunt bonum;
pertranſiérunt quaſi naves poma portantess ſicut aquila
volans ad eſcam. Idem experiar ego: idem ex-
pertus jam ſum, & quotidie experior. . Verù⅛ͤm
expediêtne pro pundto; pro modico vitæ tem-
pore exponere periculo integram rtcriatere
0.
* Gen. 47. ** Job. i2. *XX a. a. *VX Yſal. 40.
XrEN EI. 2. KrNerX vo5, 9.

460 Noviſſima Saceriotis

Potéſtne cogitari quidquam ſtultius illo homi-
ne, qui totus eſt in muſcis capiendis, totòque
ſtudio ſectatur umbras, dum prætereunt oc-
caſiones nobiliſſimæ Regnô æternô ſecurè po-
tiundi? Numquid hujus inſaniæ hactenus & ego
reum me egi? Quotidie in Completorio hic
Pprægnans verſus mihi occurrit: Fili hominum
usquequò gravi corde? Ut quid diligitis vanitatem, &
quæritis mendacium? Sed quo effectu? heu, quàm
modico! Avolant momenta pretioſa, non am-
pliùs reditura, & ludere ac jocari lubeat? Lu-
dendo & nugando tempus breve, undâque in-
terminabilem æternitatem prodigere velim?
Tempus breve eſt.? Itaque dum tempus habemus, ope-
yremur bonum.* Veniet nox, qnando nemo poteſt ope-
rari. **X Poſt modicum veniet longa æternitas,
quæ nihil ampliùs emendabit.
Seriò conſiderata hinc vitæ mortaiis brevitate; iſt-
pinc breviſſimi temporis immensé preti?, validè urgetur
voluntas ad contemnenda tranſitoria, & quærenda im-
mortalis vitæ lucra ſemper manſuta.
L Punltum II.
Contemplare immanes ſæculorum vortices,
annorum longa volumina, temporum altiſſi-
mas voragines, abyſſos æternitatis fundum
non habentes, in quibus totum perditur, con-
funditur & abſorbetur humanum ingenium.
Hanc molem terrificam ſæculorum appende
in ſtatera. Primò noctem unam pauliſper ex-
amina, quam dolores inter ac tædia miſerè
trahit ægrotus, horas numerans, & diem ſu-
ſpirans:
* 1. Cor. 7. ** Gal. 6. 10. * Joan. 9. 4.

Glun
atanm Pl
ſeine
halerllu
ſteit
tm hht,
Poroger
1 Punmonh
Eoahn rt,
un Vinn 6
u Gmlſeu,
A1 run
; ile 9
Monenun,
CN dn
Plmetectzcen
os; dni
Lolluoluni
atarniutn,

Müllegnn
l inlh
int Ingen
onerosi
Im: os hor
Alben pn
ifkis & nun
inn, agrn

IId Kipſan

Wexaratun

i

ftlinsiltn
Pencßs, e
mpretejen
Aernc lenn,
iruedut
nCmhenn
: Hükr
lirtug,
dekeirlie
ugeii, n
eſcanlkerl
8bo, ues
Nnter
mmtlnyt⸗
lm lifi
ethm ens
Urinuinn,
ih du

wn it⸗
nhanmi⸗
nitats kiddn
nherhimne⸗
ornn “
n 3
en
6 lin
ben

e)t

Meditatio VI. 461

ſpirans: Quid ſi nox hujusmodi annum dura-
ret? Quid ſi annos centum, annos mille, cen-
tum annorum millia duret? Quibs lamentis
vociferabitur æger, & conqueretur ob hora-
rum ferrea ſæcula trahentium tarditatem: imò,
qui fieri poterit, ut non deſperet, cùm has
temporum labyrinthos cogitando ingreditur?
Ejulando rugiet præ horrore noctis tam diutur-
næ. Jam non horas noctis æternæ, ſed annos
& ſæcula trutinemus. Vel unum ſæculum
quàm longa duratio! Quid ſæcula cen-
tena & millena? Inde à mundi exordio non-
dum ſex annorum millia numeramus: ingens
temporis tractus, ubi ſecundùm ſe conſidera-
tur: momentum, ſi cum centenis aliquot ſæ-
culorum millionibus comparetur. Unus mil-
lio ſunt decies centena millia: Quid mille mil-
liones? Quid millia millionum? Quid centena,
& millena millia millionum? Sed quid hæc om-
nia ad æternitatem? Ne quidem initium illius
ſunt. Finge totum cubiculum tuum, ſuperiùs,
inferiùs; ad dextram & ſiniſtram, ante & retrò
numeris undequaque conſcriptum, quorum mi-
nimus & ſimpliciſſimus millionem ſæculorum
ſignificet. Finge ulteriùs domum totam intus
& foris numeros innumerabiles ubique oſten-
dentem: Quis horum calculum inibit? Finge
totam urbem, plateas omnes, domos univyer-
ſas ciffris & numeris impletas: imo totam
rovinciam, agros, campos, montes, & val-
les; quin & ipium coœleſte firmamentum hiſce
numeris exaratum tibi ob oculos pone: Quis
Arith-

4⁵2 Index Materiarim.

Arithmeticus in ſummam coget hos ſæculo-
rum innumerabiles milliones? Sed quid iſti ad
æternitatem? Vix modiciſſimam illius portio-
nem conficient; nam finiti tandem erunt hi om-
nes, & multô plures numeri, licèt humano in-
genio nequaquam veſtigabiles: contrà finem
non habet interminabilis æternitas. I nunc,
& in his millionum millionibus, & ſæculo-
rum anfractibus quære vitam tuam, & annos
illius pauciſſimos: Intellige hinc diſcrimen tem-
poris & æternitatis: Vide, an conſultum ſit ob
momenti unius celerem fugam immenſa illa æ-
ternitatis ſpatia periculo exponere. Quæ cœεci
furoris plena rabies, momentum æternitati
præferre!

Stupente intelleltu, borrorem concipit voluntas;

duimque inextricabiles æternitatis labyrinthos timet,
modicam vitæ brevis particulam DEO, & Virtuti
conſecrat.

Index
Materiarum

Tridui quarti.
Dies I.

Mors Sacerdotis.

QConſideratio I.
SS. Patrum ſenſa de noviſſimis Sacerdotum expendun-
tur.

/
eu

miprlmii,
le

lelll
l

IrauA

Nei

cr lii,

1 .
D
alerin
Uedtati
aſe enna
Ledio
LAIIV.

lunme
Uleglulci
Medi

ſuici⸗ uiin

n

bcge ut
mam lins
Ntenerunte
Ukhume
lan
geniik I
onbis, d,
dun I
binetinir⸗
. WCo
Heninen s
Ed Meni

it dint
,nnin in

Ans,

.

Index Materiarum. 463
Meditatio I.
Mors certa Sacerdotis; Hora incerta. 23728
V Lectio I.
Malachiæ Caput III. de utroque adventu 7Eſu Chri-
i. 282
Examen I.
An ſim paratus ad mortem? 384

Meditatio II.

Mors utraque Sacerdotis, ſeu bona, ſeu mala confi-
deratur. . 388

Dies I.
Judicium Sacerdotis.
Conſideratio II.

De-Fide. 397
Meditatio III.
Judicium Sacerdotis particulare. 401
Lectio II.
Remp. lib. I. cap. XXIV. de Judicio & pœnis pecca-
torum. 404
Examen II.
A quo, & de quibus judicabor? 40⁸
Meditatio IV.
Sacerdos in Judicio univerſali conſtitutus. 4¹⁸
. Dies

464 Index Materiarum.

Dies III.

Kternitas Sacerdotis.
Conſideratio III.
De Eternitate. , 4²³
Meditatio V.

Sacerdos vel æternum inſigniter felix, aut æternùm

non vulgariter infelix. 43 3
Lectio III. Hiſtorica.
S. Juſtinus Martyr. 437
Examen III.
Num ſalwabor? 4 51
Meditatio Vvl.
Diſcrimen temporis, & aternitatis. 48

O. A. M. D. G.

(o)

TN

UAI

EE

* VIRTUITES
SACERDOTIS
1

liinni “

aum Nmd H
ſilehm mae
endlnh
immfliaporn
elndi
Mor rrrdi
Agenng ud n
iores e
n Ech
h nid e,
18 4 Coneli,
ſe Mengi

* (0 2* 4 67

Triduum V.

Virtutes
Sacer dotales

Triduò expenſæ.

Dies I.

Puritas Sacerdotis.

Conſideratio J.

§S. Patrum & Conciliorum ſenſa de pu-
ritate Sacerdotali.

In omnibus teipſum præbe exemplum bonorum operum
in doctrina, in integritate, in gravitate. Tit. 2.

Eminem Virtus Heroica, ſuisque nume-
ris abſoluta magis decet, quàm Sacer-
dotem DEl Miniſtrum. Omnium colle-
ctio virtutum illi apprimè eſt neceſſaria, quam
Timotheo ac Tito, Diſcipulis chariſſimis, Gen-
tium Doctor præſcribit; Nullum quippe eſt
virtutis genus, quod ab ipſs non exigat. Tres
ſolùm potiores hic ſeligimus, puritatem, hu-
militatem, & charitatem. Conſideremus au-
tem primò, quid de puritate Sacerdotum San-
cti Patres & Concilia ſentiant.
R. P. Dufrène Exwercitiu. Gg z I. Ne=

468 Virtutes Sacerdotales

I. Nemini dubium eſſe poteſt, quin Eccleſia
dudum legem tulerit ſpecialem, qua vitam cœ-
libem & continentem ducere jubet Sacerdo-
tes ſuos, ut eorum puritati conlulat, à cujus
graviſſimæ legis vinculo ſacroſanéto neminem
eximit.
Sacri Conciliorum Canones, & Pontificum
Decreta vix aliud quidquam potentiùs incul-
cant. Legem hanc ſacri Cœlibatüs clarè ſan-
ciunt tria Concilia priora Carthagine celebra-
ta, Toletanum primum, Taurinenſe, * Aurea-
tenſe, ** Turonenſe primum ** A. C. 461.
habitum, & alia complura. Legis hujus me-
minerunt Syricii, & Innocentii Papæ Decre-
tales: Sanctus Leo **M diſertè affirmat, Epiſ-
copos, Sacerdotes, & Altarium Miniſtros ad
continentiam obligari, ut honorificent credi-
tum ſibi Miniſterium.
8S. Epiphanius ad Apoſtolos reſert Clerica-
lem continentiam, qui primos circa illam Ca-
nones ſtatuêre: Quin & ipſum denique Eſum
Chriſtum tantæ legis facit Auétorem, uti pri-
mus hunc Virtutis intemeratæ candorem in
ſeipſo expreſſit. Poſtquam Divinus Magiſter,
ait S. Doctor, **«*† G exemplo ſuo comproba-
verat, Sacerdotii functiones & ornamenta con-
tinentibus, aut Virginitatis perfectæ ſectatori-
bus committi debere, ſapienter ac ſancte ab
Apoſtolis decretum eſt, ut in regulam obſer-
vatio ſummè laudanda perpetuô tranſiret;
At-
* Can. 2. Can 1. N CAn. Jö. * X Can. 22.
23. 24. XSX* Epiſt. 92. C. J3. KXEX Haæreſ. 45.

.

,lir in 9
fignes Ke⸗
neſetucknt
Uets eilun
Gonnd
terir Nh
un leſtion
eoNkrat,
herawmm nl
Llr; (/
Ce At Ii
ninentes,
lwnne i

N

fim m i
utnmient
rgtoren
ennmetoe
ünmmm. 3
Ulüiote ſet
1 Moſel ve
lintitentes:
lint ſrong
poſt Krene

ſe Hat,
Nn Ane j

7litt

glemn unſie
ele cber e
1 conlcla
Gaclntto e

Mut/S nr
Pum porentui
Colkuts

Honton

s kenii
o; all
n engte t
choen ui
nt aNlret
Dhtions Mg-
olo cnhe
Koruawen
i

5 ie,
Pene

, l
1
6 “

Conſideratio I. 469

Atque hinc idem Sanétus alibi diſertè affir-
mat, Virgines eſſe debere, quotquot ad Sa-
cerdotium evehuntur, aut ſaltem continentiæ
in vitæ totius reliquum addicdos. “
D. Hieronymus contra Vigilantium Cleri-
calis continentiæ Aſſertor invitus, omnium
Eccleſarum teſtimoniô eandem ſolidiſſimè ful-
cit, ac demonſtrat, ubique terrarum iſtud Sa-
cerdotii perquam inſigne ornamentum ſemper
viguiſſe; „*X Quid facient, inquit, Orientis
„ Eccieſiæ; Quid Æ gypti, & Sedis Apoſto-
„ licæ, quæ aut Virgines Clericos accipiunt,
„ aut continentes? „ *X*X Sanctus hic Doctor
alio in loco divinæ illius puritatis, Sacerdo-
rio tam neceſſariæ, primam originem demon-
ſtrat, Eſum Chriſtum, qui Virginem Matrem
ſibi elegit, ſimilésque hujus pitori eſſe voluit,
quotquot partem cum ipſa eſſent habituri, cor-
pus idem, quod Ila genuit, in ſuis manibus
fOcunditate mirabili producendo. Atque hinc
Apoſloli omnes aut ipſam Virginitatem pro-
feſſi ſunt, aut continentiam perpetuam. Hinc
Epiſcopi, Sacexdotes, Diaconi vel è Choro Vir-
ginum, vel è numero continentium in Eccleſia
ſemper aſſumuntur. „„Chriſtus Virgo, Virgo
„ Maria utriusque ſexus Virginitatem dedica-
„ véêre. Apoſtoli vel Virgines, vel poſt nup-
„ tias continentes: Epiſcopi, Presbyteri, Dia-
„ Coni aut Virgines eliguntur, aut Vidui, aut
„ certé poſt Sacerdotium æternùm pudici.,„
Sg 3 Quare
* Expoſit. Fid. Cath. ** adverſ. Vigilant. *** in
Apol. pro libr. adverſ. Jovim.

1

470 Virtutes Sacerdotales

Quare dubium nemini eſſe poteſt, quin Lex
illa Cœlibatum Sacerdotibus præſcribens, mi-
nimuùm à Traditione Apoſtolica derivetur.
S. Auguſtinus * cum illis agens, qui matri-
monii vinculô ſoluti, ad ſecundas nuptias con-
tendebant, ad puritatis amorem eos hortatur
exemplô Clericorum, qui ſæpiſſime ad Sacros
Ordines à populo adigebantur, itaque pia ne-
ceſſitate intruſi, ſalutarem continentiam vo-
lentes amplectebantur. Cùͤm autem carnales
illi, tepidique Chriſtiani reſponderent Augu-
ſtino, facile eſſe his Clericis caſtitatem profi-
teri, quòd ad ſacros honores hac via conſcen-
derent: ſed illos, inquiunt, bonor plurimum conſo-
latur; oſtendit illis ſanctus Doctor, nullò fun-
damentô niti reſponſum frivolum, quòd ſola
Sacerdotii ſanéctitas & eminentia coactis Cle-
ricis ultrò ſectandam continentiam perſuade-
ret; tanta enim vigebat in mentibus eorum
celliſſimi Statůs æſtimatio, ut minimè dubita-
rent, caſtitatem ſibi eſſe colendam, licèt ad ſa-
cri honores Miniſterii ſponte non acceſſiſſent,
ſed vi huc fuiſſent pertraécti. Si enim poſt
Ordines ſuſceptos litigare voluiſſent, ſpeciosè
ſatis vim ſibi allatam obtendere poterant, ut
à lege comuni eximerentur, prout exemerat
Concilium Ancyranum nonnullos Diaconos,
quos Epiſcopus invitos ordinârat. Verùm
adeò Sacerdotii ſublimitas, & ſanctitas Cleri-
corum ad illud compulſorum animos occu-
paverat, ut eorum nemini aliquod circa ju-
ſtiſſimæ
* ge adult. Conf. I. 2. cap. ult.

4.
4

Nourere
gamui.
aiAAAS
Pſengheren
5 ieheni
ntl ivſtn
vun non E
lenurs we
ler n dgis
Conpeli
immne mle
WM/NAen.

Ur onenen

Dlidumnthgn
1n Meielſ
Uſpgengtne
Aknportbs
Uulihengele
latenlutee
in uroſcen
ecdiendam!
n, (alitnen
giecionen,
us uionnd
Inüm geee
tteind, i

tel gele
Nrkſcrie,
2cerſtn
end lnn,

la Dbint,

emn eos Uut
iugnn,
Contnennann.
Naen ais
Wlenn ig⸗
alnenent
enuaple⸗
unmin i⸗
nnnlofn.
N,dd
ncds 0.
tim petic⸗
Ntbos eorun
Gine cubte⸗
Nleetasl⸗
Arelllen,
Rͤerin
nd Hhece
Oretund u
Uut eienent
os Duomnh
Nliulet⸗
g ll.
(ten l⸗

We

Conſideratio I. 47 1

ſtiſſimæ legis ſanctionem vel dubium, aut effu-
gium occurreret.
Neque exiſtimandum eſt, raros admodum
fuiſſe, qui ad Altaris obſequium inviti, ac re=
luctantes pertraherentur: teſtatur enim D. Au-
guſtinus, frequentiſſimum hoc fuiſſe: plerum-
que capiuntur inviti. Unde planum fit, ambi-
tioni locum non dediſſe, qui cogebantur; ſed
eos ad virtutis adeò præcellentis faſtigium aſ-
cendiſſe, ut dignos crederet populus univer-
ſus, qui compelli deberent, cùm ipſimet ad
ſancta intrare nollent, nec fuiſſent ingreſſuri
unquam, niſi aliena voluntas huc eos adegis-
ſet. Igitur continentiæ legem eâ ſolùm de
cauſa volentes amplectebantur, quèd Sacer-
dotii ſublimitatem & maximi facerent, & ve-
neratione ſumma proſequerentur. Dignita-
tem illi tantam fugiebant, quòd annexæ ſan-
Gitatis graviſſimum pondus agnoſcerent; Hane
verò ſanctitatem absque puritatis adminiculo
ſtare non poſſe intelligebant.
lIſtud quoque notandum, Sacerdotes primis
Eccleſiæ temporibus permultos fuiſſe, qui ſi-
mul conſilia Evangelica ſectarentur, quò cor-
datiùs eadem ſuadere Fidelium pietati poſſent;
facile enim agnoſcebant, exemplô magis quàùm
verbô prædicandam ſibi eſſe ſpontaneam pau-
pertatem, caſtitatem, & omnem Chriſtianæ
vitæ perfectionem, poſtquam illius prædican-
dæ munus unà cum Sacerdotio ſuſcepiſſent.
Plurimùm defecerat Eccleſiaſtica diſciplina
ſæculò decimòé, & undecimô: ſed & libo-
GgA4 raäarunt

472 Virtutes Sacerdotales

rärunt plurimùm ſub idem tempus Concilia
& Pontifices, ut admodùm læſa Clericorum
Ccontinentia, efficacibs Decretis adjuta reſur-
eret. Multùm hac in re præſtitit Benedictus
III. & Concilium Papienſe ſub Ipſo congre-
atum: Idem egit Concilium Barnenſc do-
oſanum *, Rhedonenſe *Xy, (eromonta-
num ***, Rhemenſe "*r, cui præfuit Eu-
enius III. Et iſtud quidem Concilium diſer-
tis verbis primò ſtatuit, impedimentum diri-
mens matrimonii eſſe Ordinem ſacrum; quam-
vis doceat Joannes Major, perpetuæ caſtitatis
votum illi connexum ab Inſtitutione divina
derivari.

II. Pontifex æternus, qui naſci de Virgine

voluit, ſéque Ipſum Virginalem Hoſtiam per-

petuo imolandam per manus Sacerdotum Ec-
cleſiæ ſuæ dedit, hos Sacrificii ſancti Miniſtros,
imitatores quoque ſuos conſtituit, qui corpo-
ra ſua unà cum Corpore ſacroſancto velut ho-

ſtiam puram, & imaculatam offerre nunquam

delſinerent. Hunc in finem Apoſtolos ſibi de-
legit aut ſemper Virgines, aut perpetuò in fu-
turum continentes: Hinc & Apoſtoli nonniſi
Virgines, aut viros æternum poſthac cœlibes
Sacerdotii ſui Regii hæredes nominârunt, &
conſecrârunt: Hinc à Virgineo Eccleſiæ Sa-
cerdotio in perpetuum exclusêre jidem beati
Diſcipuli omnes bigamos, qui matrimonié ite-
ratô incontinentiam ſuam propalâſſent. De-
inde cùm cœleſte Sacerdotium Epiſcoporum,
res-

*Can. . *Can. 7. F*XIμνι7 J. XX ⅓n. 9. X²ẽ§zan, 3.

4

Ijmm,l
e, ſin .
4 ir, e
Clis .
ſte,
r Thgoen
elbom
4 glonl fei
merni Vrg
4; Man
Moſtum nen
tun oolcki
i 1
1 ſenn lrs
imiern 0
Un ei
Wnr. h
Bonnmbnd.
kumnncn
Mehn
iandne,
(ſheine re

n ,toche
An htem
Uninr obee
Amon ſolum
Nn, Ka
yte re
gbesctani

lis ite e

limnlld

Conſideratio I. 473

(ei Presbyterorum „ & Diaconorum, non modò
h imolandæ, verûm etiam producendæ illi Vi-
“ ctimæ ſerviat, quæ ipſamet Caſtitas, Virgini-
r Bentih tas, & Sanctitas eſt, mirum videri prorſus
e non debet, quòd ab Ejus Miniſtris titulo ſin-
gulari aut Virginea puritas, aut huic non ab.-
„e ſimilis cœlibum continentia poſtuletur, ut hac

ln lain ratione quoad fieri poteſt, honorem deferant
innri Peatris æterni Virginitati nullo intellectu ca-
tarrt. piendæ; ac Matris illius ineffabili puritati,
Ne

quæ Hoſtiam viventem mundo dedit, cujus
Pruralti perpetua productione, ac imolatione ipſimet
niar oi Altarium Miniir ſuper Angelos honorantur.
HMMW III. Verùm ſatis Eccleſiæ non fuit, pecu-
Gtefigte liari lege puritatem Clericorum ſanxiſſe, niſi
Hhlinde. & minuta quæque illius prælidia ſigillatim
tun. ſuggereret. I. Itaque illorum habitationem
äiklinm ab omni contubernio fœminarum ſegregatam

eſſe tanto rigore cupit, ut illarum nullam ad-
Curh. mittere in domum ſuam Clericus unquam
un poſſit, ils tantûùm exceptis, quas ab omni peri-
e culo, & ſuſpicione remotas ipſi Canones de-

deld nf. ſignant.
Gollnorrid Concilium Antiochenum, quod Paulum Sa-

c molatenſem condemnavit, inter cætera iſtud
inurmml ei ſingulariter objecit, quòd in Eccleſia libi
Hecleld- commiſſa non ſolùm diſſimulaſſet, ſed & au-
tne thoritate ſua, & exemplô firmâſſet abuſum,
– quo Presbyteri atque Diaconi ſub lpecie pietatis
en e mulieres quasdam domi ſuæ ſuſtinebant, unde
innn ſimul in variis vitæ neceſſitatibus ſubũdium pe-

terent: ſubintroductas Antiochiæ vocabant. At
n ng, Gg 5 verò

474 Virtutes Sacerdotales

verò qualiscunque illa ſeu pietatis, ſeu neces-
ſitatis ſpeeies nec famam, nec innocentiam Cle-
ricorum ſatis tuebatur. Concilium Nicænum
eidem legi pariter ſubſeripſit, cujus hæc ſunt ver-
ba: „Nec alicui omnino, qui in Clero eſt, lice-
„ re ſubintroductam habere mulierem, niſi fortè
„ aut matrem, aut ſororem, aut amitam, vel eas
„tantùm perſonas, quæ ſuſpicionem effug'ant.
Canon Concilii Helviraniad Nicænum quàm
proximè accedit, qui ad omnes Clericos exten-
ditur, eisque ſolùm primi & ſecundi grads
conſanguineas permittit, quas ipſas tamen ob-
ſequio Numinis vult eſſe conſecratas. Canones
alii, & ſtatura quamplurima ſubin prodiere, qui
vel ad Eccleſiam univerſam pertinent, vel Dicœ-
ceſes ſingulas reſpiciunt, ubi Clericorum tan-
ta in re puriſſimæ integritati abundè proſpectum
eſt. Conſulat unusquisque Diœceſeos propriæ,
ad quam Providentiâ Numinis vocatus elt, ſa-
lutares regulas, & ſtatuta Synodalia.
Leges particulares permultæ magis adhuc
ſiringunt, & ampliuùs urgent quàâm Concilu Ni-
cæni Canones, dum nec ipſas primorum gra-
duum conſanguineas Clericis concedunt, id-
que propter abſurda frequenter hinc ſecuta.
Goncilium Nannetenſe ita ſtatuit: * Sed nec
„ illas fœminas, quas Canones concedunt, Sa-
„ Cerdos in domo ſua habeat, matrem, amitam,
„ ſororem, quia inſtigante diabolo etiam in illis
„ ſcelus frequenter perpetratum reperitur,
„ aut etiam in pediſſequis illarum.

9

2. Mirum

Nmn niſt
Geni
unn Conde
nn ſetin
ls Ali
zulicopon
l ſaſfrt
ſeninas⸗
Cum Hniua
2 lebſend,
nynfeeni
iien tenie
wütſlenn⸗
M Nn Mie
ſglänh
„Nenam
9E Culkne
Mitsinrr
Ftüiem ann
kitnaiſchui,
heimn ilegti
ſe inmuns
n iim pen
min Mecio
nn hihtn,
licornun he⸗
AInorenſe“
en (lleh
nos lics

11 Kee lben

4
416. N ee

1t ſeltt.
Centing,
lom Nin
heeſunn
Oero ehie
lermpniite
tmmitument,
oneneftn
Wernmen

Ncg Cenone
notit
n ſedie.
eionmtr.
Entfein
leunhni,
Nem ehl⸗
n; Akre
Cooclic⸗
moroch N
Nelmt,,
ine ſeon
(N
welmnd⸗
“ãũ
Meii,

.

Conſideratio I. 475

2. Mirum utique videbitur, eò progreſſam
Canonum ſeveritatem, ut non modo ſtabili
Clericorum contubernio mulieres quæcunque
arcerentur; verúm & Matronarum nobilium ſo-
lus tranſitus diſſimulari nulla ratione poſſet.
Meldenſe Concilium * A. C. 84 5. celebratum,
Reges ad Epiſcoporum domos ex itinere diver-
tentes, pro ſanctitate Ordinis Epiſcopalis obteſtatur,
„ ne fœminas, quantumvis nobiles, adducant
„ ſecum. Habitaculis Epiſcopalibus reveren-
„ ter inhabitent, & non diverſoria fomina-
„ rum magnificentia ſua, & Religio venerabi-
„» lis ibidem fieri permittant. Si enim Cano-
„ nes, ait idem Concilium, fœminis Clerico-
„ rum domos univerſim interdicunt, multò
„ magis palatium Epiſcopi, velut caſtitatis tem-
„ plum, conjugatos admittere nullatenus de-
„ bet. Quia ſi ſecundùm leges Canonicas in
„„ manſiones Clericorum introitus fœminarum
„ prohibentur, quantèò magis domus Epiſsopi
„ ab hujusmodi inhabitatione, & converſatio-
„ ne, etiam à legitimo connubio conjugato-
„ rum debet immunis eſſe & aliena.
Eodem ſpiritu plenum Provinciale Conci-
lium primum Mediolanenſe, ſub D. Carolo
Borromæo habitum, Clericos Majores in do-
mibus Laicorum habitare vetat. Sic & Con-
cilium Turonenſe** Anno 1583. & Burgenſe**
anno ſequenti celebratum prohibet Clerico-
rum domos Laicis, ac prælertim fœminis e-
locari: Sic Urbanus II. Papa in ſuis ad Epil-
copum
* Can. 26. ** Can, 14. **X Can. §.

476 Virtutes Sacerdotales

copum Carnotenſem litteris, ædium clauftra-
lium elocationem Canonicis interdicit.*
3. IIIteriori ſolicitudine Clericorum purita-
ti Eccleſia proſpexit, cùm vetuit, ne fœmina-
rum uterentur familiaritate, aut in iis viſitan-
dis eſſent faciles. Nullus Sacerdos extranearum
mulierum habeat familiaritatem, verba ſunt Capi-
tularis Epiſcoporum Anni 802, Eum in finem
ſtatuit Concilium Trolivienſe, ut inquiſitiones
fierent perquam ſedulæ in Clericos, qui fami-
liaritatis hujusmodi cum ſexu altero ſuſpecti
eſſent, jubetꝗque convictos, aut confeſſos à gra-
du ſuo in perpetuum deponi: ſi quicunque Pres-
byter confeſſus, vel legali ac regulari judicio ſuerit
convictus, ſine gradus ſui reſtitutione deponetut. Scie-
bant nempe Coneilii Patres, hoc genus cri-
minis latebras quærere, nec facile eſſe, ſuis
tenebris illud eruere, cùm præter connexam
infamiam, & grads ſui jacturam, bonorum
quoiue omnium ſpoliationem meritò timere
debuerit Clericus in purcirias notoriè prolap-
ſus: Scit, ſe non ſolum Eccleſiaſticum gradum amit-
tere, ſed & ſua quælibet in ſæculo perdere. .
Carolus Magnus Imperator in ſuis Capitu-
laribus teſtatur, ſub Regno Pipini & Ante-
ceſſorum agitatam ſæpiùs hanc materiam fuis-
ſe, quid ſtatuendum foret circa ſuſpectos, &
malæ famæ Clericos, qui tamen aperté con-
vinci non poſſent. Ut ergo haberetur in re
ſummi momenti certa deciſio, ad Leonem Pa-
pam recurrendum cenſuit Magnus Imperator,

* Spicil. tom. XIII. pag. 322.

dum

,dein ie
anl ehilt
entiitlch
“ enriozun,
a ungeren.
zunten mn
n Occſdenn
ei nne l
Na Cmobes
in Krclnie
n metium ad
1 Ue Mshjten
lee ve ſeliumn
A nnb rb c

Möksiuerte
iundler
umskuern,
uCginn, gun
Hunet
unn mmigui
Ukeunge ni
Ailin bettl
lebonutn
Kide Noon
NnCerche,
Fuilanint
r non not
Eudiem len

Lcjanch,
terlieſt.
conmge,
ty be ene,
N nis ir
nlis uufnmnmn
rn lunl,.
bumirter

len ſſel

er Cnmenn
, Mor
eio tier
ne gahy⸗
num mn ⸗
is Cnir⸗
1Klr
erum ⸗
Pelipl
ol in
uni
lumſe
pentoh
Cun

Conſideratio I. 477

dum interim ipſe Regni ſui Epiſcopos omnes
hortatus eſt, ut ſedulitate ſingulari concurre-
rent, remedia excogitarent, ſéque ad feliciter
denique terminandam controverſiam ſummo
Pontifici jungerent. Communibus ſuffragiis
in eam tandem, Papa conſentiente, tam Orien-
tis quàm Occidentis Patriarchæ & Epiſcopi,
Presbyteri atque Diaconi abiêre ſententiam,
ut juxta Canones primò examinarentur teſti-
monia & accuſationes contra ſuſpectos Cleri-
cos in medium allatæ: ut ſecundò reus habe-
retur ille lresegten qui ſufficiente rationum
pondere, ac teſtium numero eſſet convictus;
Quòd ſi verò ſatis convinci haud poſſet, jure-
jurando ſe purgaret. Sancitum inſuper elt,
ut quinque, ſeptem, aut plures etiam e Clero,
ſi Epiſcopus ad tollendas plebis ſuſpiciones ac
diffidentiam ità exped're judicaret, accederent
jurati teſtes innocentiæ Sacerdotis illius, quem
lequior fama notâſſet. Lata fuit quoque de-
poſitionis ſententia, ſuperiùs memorata, in
reum Clericum, quam ad verbum habet Ca-
pitulare Hincmari Archiepiſcopi Rhemenlſis;
Quare multèò antiquior eſt Conciliò ſuprà ci-
tatô, videturque mox à Caroli Magni obitu
ea lex in uſum deducta fuiſſe: nam Hincma-
rus de illa loquitur, tanquam de re dudum re-
cepta; & ipſũs quoque ſententias depoſitionis
adversú⁴m Clericos tulit, ſcandaloſæ cum mu-
lieribus familiaritatis convictos.
A- At non modè periculoſam hujusmodi
conſuetudinem ſemper Eocleſia horruit, ted
n66

478 Virtutes Sacerdotales

neec viſitari foœminas ad modicum tempus à
Clericis paſſa eſt, niſi cautelæ ſingulares adhi-
berentur. Hinc Africæ Canones Epiſcopis
& Sacerdotibus viſitationes quarumvis mu-
lierum interdicunt, ſive in ædibus propriis,
ſive in alienis fiant, niſi aut Clerici præſentes
adfuerint, vel conſpicui à probitate Laici: Uli
aut Clerici præſentes ſint, aut graves aliqui Chriſtiani. *
Ea de cauſa in conſuetudinem abiit data E-
pilcopis regula, ut ſine Clericis nunquam elſ-
ſent, quos & in cubilibus ſuis nocturno tempo-
re haberent præſentes, veluti actionum ſuarum
teſtes perpetuos, ac innocentiæ ſuæ cuſtodes
fidiſſimos.
Hinc grave illud ad QOlericos monitum 8.
Hieronymi, ne unquam ſuadeant matrimonia:
Cùm enim continentiam non ſolum ipſimet
profiteantur, verùm etiam ubique prædicent,
ac dilaudent, abſurdum foret, ſi datès clam
conſilis deſtruerent, quòd in cathedra verita-
tis publice prædicaâſſent. Prædicator continentiæ
nuptias ne conciliet. ** Amplius aliquid exigit
ſanctus Eecleſiæ Doctor, ceùm etiam loqui pro-
hibet Clericum de iis, quæ ad mulierum ſpe-
ciem pertinent, indignum ratus, ut lingua illa
huc delabatur, quæ conficiendæ virginali ho-
ſtiæ inſervit: Offcü tui eſt, non ſolum oculos ca-
ſtos ſervare, ſed & linguam. Nunquam de formis
mulierum diſputes. XXN
Fateri equidem oportet, in is, quæ dicta
ſunt, nonnulla reperiri, quæ temperamento
S= egeant,»
* Capitul. l. 7. c.?16. *d Nepetian. *E zuid.

.

chrn ti
2eCmnil
Ceiun
n/E b
Aloam in
1Me ruerre
zr bellrarn⸗
seh Encon
n Megum 4
Wmmi wonen
es unnen d
luuhitopan
pnm ſroe
Kn cents
1 Neranbe
Gnende cln
minerſttir
Iun Nnge
unenii,an
miumcehnt
Pnn Vi
Pnin eel
lönih Nn
Almtsnnps
blubononm
Unnfanins
Wonmumm
authrelen
Abenm ergain
nbi

1

ſeum ten
1ngblurtgt,
nes His
Auarumnnien,
Aübs Pr;

4

Aidi Net
Dtmelai
gihilh
en Dird

ömn

ahmotr⸗
Anunſunn
eKealug

SmntN.
Nmmmimndi
Cbnepene
le Nrtcen
dts n
heln ſerte⸗
, ſanini
id eigt
lri No⸗
lenunfe
Nlu
Fgnen
in un
ℳ 4

8 Au
en
gellnh

Conſideratio I. 479

ræ accipi ſemper
queant: Certum nihilominus eſt, magnâ pru-
dentià Clericum pollere, qui tanta in re ſit
cautiſſimus, & excedat pauliſper in materia,
cujus mediocris tantuùͤm diligentia theſaurum
pretioſiſſimum in diſcrimen adduceret. Plu-
rimùm hic valet regula S. Gregorü Papæ: Qus
ad illicita declinare noluerit, à licitis ſe cuſtodiat. Pru-
dentis eſt, Sanctorum veſtigia legere, ac præ-
ſertim Magnum Auguſtinum imitari, cujus in
re ſummi momenti vigjlantia intra Canonum
limites contineri noluit. Is nulli mulierum
ædes ſuas Epiſcopales unquam aperuit, é qui-
bus propriam ſororem, quamvis DEO conlſe-
cratam, cognatas & neptes conſtanter exclu-
ſit. Dicere enim ſolebat, tametſi extra ſuſpi-
cionem hæ eſſent, alias tamen, quæ ad ipſas
ventitarent, ſuſpicionem non effugere.* Fœmi-
narum nullam ad ſe venire ofeii causâ un-
uam permiſit; cùm verò ipſemet inviſere ad
larwm aliquam debuit, Clericos comites adeſſe
ſemper voluit. Virginum aſceteria nonniſi
urgente gravi neceſſitate ſubibat. Magni de-
mum Ambroſii, Magiſtri ſui, monito inhærens,
à conciliandis nuptis perpetuò abſtinuit.
§. Carolus Borromæus eodem tramite inces-
ſit. Cum fœminis, ùt habet Auctor vitæ, ſer-
monem nunquam miſcebat, niſi de rebus ne-
ceſſariis, aut præſente minimùm teſte gemino,
quam legem erga ipſas etiam ſorores & cogna-
tas obſervabat.
Tribunal

* Poſſd., c. 26. 27, W Gioſſang l. 5. S. 222

egeant, nec ad rigorem litte

480 Virtutes Sacerdotales

Tribunal ſacrum, & directio in ſpiritu caute-
las requirit ſingulares, cùm diabolus inſidias
hic ſtruat prope innumeras. Nunquam legi
à noſtrüm quoquam ſine lacrymis deberet tri-
ſtiſſima Bulla contra ſollicitantes. Si quid eſſe
poteſt in Judicio DEl terribile, ac dignum gra-
viore ſupplicio, quàm ſit ipſe infernus, crimen
illud ſacrilegum turò huc referamus, quo mor-
talium inféliciſſimi Sanctò́ Miniſteriò abuſi
quandoque ſunt ad explendas infames cupidi-
tates. Quàâm horrendum eſt, animas pretio-
ſas ibi perire impuri Sacerdotis malitiãâ plus-
quàm diabolicâ, ubi certum ſalutis aſylum piis-
ſimus Redemptor in ſanguine ſuo paravit!
Poſsitne reperta unquam fuiſſe inter Mdices 4
Chriſto conſtitutos abominatio tanta? In eaſu

tam flebili pœnitentia non ampliùs eſt ſecun-
da poſt naufragium tabula; ſed magis ipſe pu-

teus abyſi, * & Haufragil horribilis dira conſum-
matio. Quænam lufficere poſſit induſtria tam
grandi malo procul arcendo ? Lectiſſima dili-
gentia nihil profectò habebit nimium. Sanctè
igitur ſervet DEI Sacerdos ſequentes regulas.
1. Nunquam audiat fœminas, præſertim con-
fitentes, niſi in loco competenti, ubi non vi-
dens ipſe videri ab aliis poſſit; non audiat, ni-
ſi ornatu ſacro huc faciente inſtructus; non

audiat, niſi ad crates, & clauſtro ſufficiente

munitus.
2. Préſsé inhæreat ſolis rebus ad regimen
conſeientiæ pertinentibus: Negotia domeſtica
. &

* Apoc. 9‧*

whonl et
fnlonmenn
ezeuni

ℳ .
iiſt hert
rtu: oe⸗
tee lun
Decar Nenſe
ituoellDbon
ſcienien
Eirenden, d
iupnlüies
lſelcen,
Ahiüimle fl
Finlrteniͤe
N. §.
”
NMurſent
imnmeu
Nerni ulbgun
i
Nhteſnn, n
eb üͤplllen
Unnphhdien
Damki En

Emnccl eiemn
Ird hrc en
ntehont,u
lens d
ptüig guinle
ilelinge
i Pirtisd
Uſene bieni

1

inßikinn,
Cübalns
Nngtr
Uns eden
. glit
bie nn,
tlemner
enn,
Mnitaitt
Vinnog⸗
enmui
nind
iiftni⸗
lo nnctl
ine an
umnt hede
Uisekſen⸗

npni
Cisunln
Nolrutan

Almdl⸗
m. Nd
nes leges
enimonn
,bi don
On audehdl⸗
endm,u
1o ltten

Euminen
utmtten

Conſideratio I. 481

& temporalia non attingat, niſi fortà cum bo-
ni ſpiritualis proventu connexa: Multòô minùs
infirmitates enarrari ſibi permittat, quas tutiùs
ignorabit. M
3. Nemini ſit ſpeciatim addictus, niſi è ſolo
Chriſti Spiritu: caveat blandas Sirenum voces,
quæ mergere poſſunt in interitum.
4. Doceat pœnitentes unum quærere in Sa-
cro Tribunali DEum, remedia peccatorum, &
conſilia ſapientiæ pauca numeròô ad vitam ri-
tê inſtituendam, ubi vitanda omnis non ne-
ceſſaria prolixitas. Extra Tribunal ſacrum ne-
minem nſſe ſtudeat.
5F. Ad ſpirituales filias nunquam inviſat, ni-
ſi ægritudine gravi laborantes, aut in caſu ne-

ceſſitatis urgentis, & nunquam ſine teſte.

6. Nunquam pariter illas ad ſe venire ſinat,
niſi vera neceſſitas juſſerit: ubi autem hæc in-
tervenerit, nulli loquatur ſoli, neque in loco
ſolitario.
7. Nulla oblequia, nec labores ullos regu-

lariter ab ipſis poſtulet, quamvis ad ornatum

templi, aut munditiem referantur: meliùs &
ſecuriùs extraneas & ignotas huc artifices ad-
hibebit.
8. Manuſcula etiam ſacra multèò magis ca-
veat. Rarò hæc genuinæ ſanctitatis legibus
ſatis reſpondebunt, ut nulli nævo ſint obnoxia.
9. Litteras rarò mittat, eâsque breves, &
ſiccas potiùs, quàm ſuc-ulentas, & neſcio qua
unctione affectivas, quibus fortè non interveni-
ret unctio Spiritůs Sancti.
R. P. Duftene Exercitia. Hh I0. Ad;

4 82 Virtutes Sacerdotales

10. Adhæſioni quamvis minimæ, ut primùm
illam notärit, prudenter ac ſeriò ſe opponat.
II. Senſuales amicitias majori adhuc robore
excludat: ſecurim ad radicem ponat: fundi-
tùs evellat quævis initia: Abneget, fugiat, ſüb-
ducat ſe ſtudiò; ad alios remittat, ipseque o-
ratione humili ad ſapientiæ fontem accedat,
ut nonniſi ſapienter in re perquàm difficili
agat.
I2. Priusquam animæ alicujus regimen in
ſe ſuſcipiat, DEum conſulere expedit, utrùm
hæc ſit voluntas Ejus beneplacens & perfecta?
Examen præmittat, ſicut examinari ſolet voca-
tio. Væ Sacerdotibus, qui directionem am-
biunt; quibus arridet multitudo; qui plus o-
neris ſibimet imponunt, quàâm ferre poſſint
qui ad generis nobilitatem attendunt, ad for-
mas reſpiciunt, laudibus delectantur, & ince=
dere quàm cautiſſimè prætermittunt.
Meminerimus interim, Charitatem eſſe par-
tium noſtrarum primam & præcipuam: Intel-
ligamus, Eccleſiam ſanétam Viduas, & multò
magis Virgines curæ Sacerdotum hucusque
ſemper commiſiſſe: Noverimus, Gregis Domi-
nici partem infirmiorem, & auxilii magis in-
digam Paſtorum ſolicitudines impenſiùs requi-
rere: Sciamus oportet, eſſe hoc muneris no-
ſtri, ut protegamus Virginitatem, & aſylum Ei
monſtremus, quoties poſſumus; cumque ob
Stats noſtri ſanctitatem innocentiæ ſimus nati
Defenſores, totis viribus connitendum nobis
sſt, ut ab agnis innocentibus lupi arceantur,
aut

oude ouin
El. Iyhre
ſKopeint
Pporet Trgo
fum uan⸗
Lerimaltu
eCntez; ohe
1 bnelktenet
nnternhn
ncztin in
Aſehal
mameite
wror Epr
ymmnsfemin
E,n aplonn
Uriuett ſies
umhut hae
bek ime,
iMemtole!
Ma
e Durtn
4 ain aui,
uotlmege
cnlotin

lgen

innit
Miachnen
mn onat k,
egehlign,
inu ihert
men mn
Hergnun

cinn
e rti ar
eti
uniktm⸗
iecinenen.
ntene ſoln;
ncmd A
Cuntn
imt.
uenelegn
pne lie.
is Enn
m hucliue
Crepeon⸗
Eli mplr

Meditatio I. 483

aut eorum dentibus raptæ infeliciter oviculæ
eximantur. Verúm quâm eſſemus beati Sa-
cerdotes, ſi juvare liceret candidam Virginum
cohortem, quin illa reſciret, unde ſit auxilium
ſuum: integram hac ratione utilitatem cape-
rent, ſimúlque utilitatis ſuæ Auctores ſanctè
ignorarent. Ignoret ſanè ſiniſtra tua bonum,
quod piè operatur dextera tua; ſed magis ad-
huc ignoret Virgo, ſi fieri poteſt, unde ſit ad-
jutorium ſuum.
„Ceæterùm & iſtud quoque animadvertamus,
haſce cautelas omnes usque ad canos, & ulti-=
mam ſeneéctutem deſerere nos nunquam debe-
re, tum ut exemplum præbeamus Clericis ju-
nioribus, cùm ut in humili diffidentia noſtri
ad ultimum uſque halitum exerteamur. Me-
miniſſe nos convenit egregii facinoris, quod in
libro Dialogorum de quodam Sancto Presby-
tero narrat D. Gregorius Magnus *: Ille mor-
ti jam proximus foœminam ſibi propinquantem
viderat, quæ explorare parabat, an ſpiritum
adhuc duceret; vires omnes collegit ſapien-
tiſſimus pugil, ut hanc arceret, ſic eam allocu-
tus: Recede à me, mulier! adhuc igniculus
vivit: paleam tolle!

Meditatio I.

De Puritate Sacerdotali.
Teipſum caſtum cuſtodi. 1. Timoth. y.
QIis noſtrm ægrè ferat moneri circa puri-
tatis cuſtodiam, poſtquam gentium Do-
. Hh ꝛz Ctox
*Dialog. l. 4. (.118

484 Virtutes Sacerdotales

Sor Diſcipulum ſanctum, abnegationis conti-
nuæ perquàâm ſtudioſum, & infirmitatibus con-
fectum in una epiſtolæ pagina usque ter ad
hujus cuſtodiæ ſolertiam hortatus eſt: aut for-
tè minus neceſſaria nobis erit ejasmodi admo-
nitio, cùm periculis & illecebris undique cin-
gimur: cùm inſidias continuèò ſtruit impurus
ſpiritus: cùm hoſtem circumferimus inteſti-
num, quacunque vi externa magis timendum?
Fierine poſſit, ut moneamur nimiùm in re gra-
viſſima, aut ægrè quis ferat, dum frequenter
& ſeriò illi occinitur? Te ipſum caſtum cuſtodi.
Tu lumen accende, Fons luminis, ut intel-
ligamus, cur impensée adeòô puritatem velis, &
quo ſtudio colere nos eandem jubeas. Igitur
primò incitamenta puritatis; ſecundò menſuram
candidiſſimæ virtutis nunc meditemur.

Puntlum I.

Sacerdotium adeò puritati amicum eſt, ut
meritò quis dicat, non poſſe hanc ab illo niſi
per vim ſacrilegam ſeparari. DEus ipſamet pu-
ritas eſt: Sacerdotes verò ità ſunt Eidem pro-
Pinqui, ut ſub Ejus oculis, atque in Illius con-

pectu ſemper vivant. Perpetua hæc cum

DEO puritatis occupatio & converſatio gra-
viſſimam puritatis legem Sacerdotibus dictat:
Sancti eſtote, quoniam ego ſanctus ſum.“ Lawamini,
mundi eſtote, præparate corda veſtra, qui fertis vaſa
Domini. * En, ut puritatem ſuis Miniſtris

* Levit, 11. *† Iſaig 1. & 72.

* coram

E. ſutn
Niniß⸗
0o 1 mine
,lguun
uſ
Gen weepet
aterhare
id, en
TeDO on
lounſovn
1 geun h
zlnmn b
N enle:
duinvn
Gtemſan,
ari mmün
Neanch gue
inmmignte
UyucCrügin
Enmotn Aol
Aniimm n.
ſaten u
irsnortt
Pültrſäiln
unnfſicelinn
Pn Kolegn
uncuenſro
aämbecken
Naßhenn
dlegäimm

N 1 e.

Nertionie
frmiatte,
n ggle e
emociak,
ö miiget
ririnn
nlkrinn
nustinin
ünbmüm
h Cunfenr
r is gi
Dnnc, r iet
inen ld

iben Bn

ſarirenhanmn
Ndena.

mauneh,

ne bhlonii
Giplaner⸗
Eien⸗
eiallinsor⸗
n Mr
Umetiuoge
rdu
uri
niſ

Aeditatio I. 485

eoram ſe ſtantibus æterna Majeſtas potenter
inculcat! Præprimis autem voti ſanctitas ipſos
ligat, quo ad puritatem colendam ſingulariter
tenentur, poſtquam DEO ab Eccleſia conſe-
crati ſunt, & puriſſimum Corpus conſecrandi
poteſtatem accepère. Atque hinc fit, ut ſint
multipliciter ſacrilegi, quando huc miſerrimæ
infelicitatis, ac temeritatis prolabuntur, ut à
puritatis DEO promiſſæ legibus deflectant, &
vinculum ſacroſanctum, quo ligantur, abrum-
pant. Agedum! horrenda ſacrilegia numere-
mus, quorum ſe alligat, fracta voti religione,
impurus Sacerdos: Heu! quale monſtrum di-
cimus, quando impurum Sacerdotem nomina-
mus! Sacrilegus itaque eſt Sacerdos impurus,
quia voti graviſſimi ſanctitatem violat. Sa-
crilegus eſt, quia perſonam propriam, DEO
dicatam, turpiter profanat: Sacrilegus eſt, quia
Corpus Chriſti puriſſimum impuris manibus,
ore immundo, & polluto corde excipit: Sa-
crilegus in aliorum miniſtratione Sacramento-
rum: Sacrilegus in DEl Verbum, cui vitâ im-
probâà & ſolutis moribs fœdè contradicit: Sa-
crilegus in Chriſti Corpus myſticum, ſeu Con-

gregationem Fidelium, quam ſcandalis enormi-

ter affligit: Sacrilegus denique in Sacerdotum
Ordinem, quem probro afficit, & turpiſſimè de-
honeſtat, cùm Eccleſiæ DElque hoſtium ludibrio
exponit. Blaſphemare feciſti inimicos Domini.“ Junge
tot ſacrilegiis immanem cœcitatem, cordis du-
Hh 3 ritiem,

* 2. Reg. 12. 14.

486 Virtutes Sacerdotales

ritiem, & impietatis variæ multitudinem, in
quam ſe conjicit impurus Sacerdos; ut adeò
indubitanter aſſeverare liceat, puritatis defe-
tum in Clerico plerumque diluvio ſcelerum
januam aperire, unde reprobationis æternæ fa-
tum diriſſimum conſequatur: Omnis caro cor-
ruperat viam ſuam, & ideo ſequebatur diluvium mag-
num.“
Concipit voluntas horrorem & odium cujuscunque
impuritatis, quæ Sacerdotem adeò commaculat; ut omni
faæculentia reddatur deteſtabilior.

Punctum II.
Omnſum virtutum longè tenerrima eſt pu-
ritas. Vas luteum & fragile hunc theſaurum
portat: Hunc florem quævis aura ſequior adu-
rit, dejicit, enervat: Hoc ſpeculum quivis

halitus oommaculat. IIlud veròô triſtifſimum,

quèd vulnus leve puritas vix admittat: ſunt
ferè ſemper lethales ictus, quibus impetitur;
atque hinc neſciat finem, ignoret menſuram
ſolicitudo immenſa, qua illius incolumitati
proſpiciamus. Senſus imprimis de nobiliſſi-
ma virtute ſublimes admodúm concipiamus;
dein toto affectu eam diligamus, ac demum
Regnis & ſedibus, ùt Scriptura loquitur, ean-
dem præferamus. Lanti hanc fecit Virginum
purifſima, ut Mater DEl eſſe nollet, niſi Vir-
go permaneret: Quomodo ſiet iſtud, quoniam vi-
rum non cognoſco?* Cor poſtmodúm ab omni
pravo deſiderio cuſtodiendum; purgandus ab
omni

*Kemp. X Luc. 1.

len ,
SDurſtads
A bmils
etererlde
3, oglun
t, Mcti
Str. 4is
lirikbele
utl, sttanm
riſtc r
Kamsümg
Amkn bon.
Urphmunnen
MNipnniann
Eonne Gmiur
1 l ſan ſſ
luluin nait

itilunc i
ſiuan

Al ne⸗

ſif. ,10. 4

de

lſimnin
ercos g
1 Dilitie,
Clurio e
toniter,
Nn Gintt nn
Aen Ulerin

Fuin aine
1ndgtn

int, .
one heumm
Nnlgicratt.
Pelbin guit
riklnem
ritxrt N

inyetien:;

et neninum
Pedbomtrl
Ce norll.
oneſimng;
8, Ntenn
ottnen
eet Mien
e

.

AMeditatio I. 487

omni cogitationum fœce intellectus; o-
culi à libertate 'noxia prohibendi; ſepiendæ
aures, ne Sirenum incantationibus pateant;
ſenſus omnes à pravis motibus eximend', quos
vel objectorum varietas, aut propriæ miſeriæ
fundus gignere poſſit. Ulteriùs, nullam Sa-
cerdos puritatis ſtudioſus occaſionem volens
præbeat phantaſiis, quas deteſtari oportet,
quâsque reverà deteſtatur; viſitationes ſuper-
fluas „colloquia minus profutura, affectus te-
neros, amicitias nimium humanas penituͤs
reſcindat. Altiùs adhuc aſcendamus: In vi-
tæ hujus abſtractæ exercitiis conſtanter perſe-
verando, illas etiam imagines abolere ſtudea-
mus, quæ invitis nobis obrepſêre, ità ut non
ſolùm horis diurnis nihil turbarum moveant;
ſed neque in ſomno quidquam moleſtiæ affe-
rant phantaſmata quæcunque, dum puritatis
ſtudio ſingulari excluduntur. Dicamus deni-
que omnes cum Auguſtino: * Potens eſt manus
tua, DEUS, ſanare omnes languores animæ meæ, at-
que abundantiore gratiâ tuâ laſcivos motus etiam mei
ſoporis extinguere. .

Concipit voluntas deſiderium & amorem puritatis,
quæ pretioſiſſima virtus adeò Sacerdotem commendatzut
DEO, Angelis & hominibus fiat amabilis.

Hh 4 Lecie
* Gonfeſſ. l. 10. ,30.

4.

4³8 Virtutes Sacerdotales

Lectio I.

Epiſtolæ I. ad Timotheum
Capitis III.
De Virtutibus Saterdoti competentibus.

Fldelis ſermo: ſi quis Epiſcopatum deſiderat,
bonum opus deſiderat.
Oportet ergo Epiſcopum irreprehenſibilem
eſſe, unius uxoris virum, ſobrium, pruden-
tem, ornatum, pudicum, hoſpitalem, do-
Ktorem.
Non vinolentum, non percuſſorem, ſed mo-
deſtum: non litigiolum, non cupidum, ſed
Suæ domui bene præpoſitum: filios haben-
tem ſubditos cum omni caſtitate.
Si quis autem domui ſuæ præeſſe neſcit,
quomodo Eccleſiæ DEl diligentiam habebit?
Non Neophytum: ne in fuperbiam elatus,
in judicium incidat diaboli.
Obportet autem illum & teſtimonium habere
bonum ab iis, qui foris ſunt, ut non in p-
probrium incidat, & in laqueum diaboli
Diaconos ſimiliter pudicos, non bilingues,
non multo vino deditos, non turpe lucrum
ſectantes.
Habentes myſterium fidei in conſcientia
pura.
Et hi autem probentur primum: & ſic mi-
niſtrent, nullum crimen habentes.
Mulieres ſimul pudicas, non detrahentes,
ſobrias, fideles in omnibus.
= Dia⸗

ewidmis
,rit/El
enintelehn
iaghen,
crekCriB
zütilcrbo,

Wen urlae
ue indon⸗
eln l i,
S
Ennkſfemg
1, u nuniel
mnttihii
Uuncettenbes
Cummetazen
ln
Alie
Enmol,
lat
ſte nelo,
En Koereos
1 atare

olens, cn

Alkemie ſun
euhetent.
in homini,
l rertcz
rplt
egem zin

Othennn

unetenihr,
mnncein

ithreie

Dhrnn N.
prer,

loen rn
hnn
nr Nosker.
u.
rreſe lcn
Nun ped
Hettun clind

Onon habere
rN n⸗
Cibolt
n büingre,
une nn

n Coldent

N

1

Examen I. 489

Diaconi fint unius uxoris viri: qui filiis ſuis
bene præſint, & fuis omnibus.
Qui enim bene miniſtraverint, gradum bo-
num ſibi acqujrent, & multam fiduciam in fi-
de, quæ eſt in Chriſto ]Eſu.
Hæc tibi ſcribo, ſperans me ad te venire
cito.
Si autem tardavero, ut ſcias, quomodo o-
orteat te in domo Dei converſari, quæ eſt
Eoclefia DEI vivi, columna & firmamentum
Veritatis.
Et manifeſtè magnum eſt pietatis Sacramen-
tum, quod manifeſtatum eſt in carne, juſti-
ficatum eſt in ſpiritu, apparuit Angelis, præ-
dicatum eſt gentibus, creditum eſt in mundo,
aſſumptum eſt in gloria.

Examen I.
An ſim Cuſtos ſedulus puritatis?

I. Quantùm odi, & horreo impuri-
tatem?

1. SAtisne intelligo, quàm horribile ſit mon-
ſtrum Sacerdos impurus? Carcinoma
fœtidum, cadaver putridum & in vermium
greges ebulliens, cloaca ſordium, ulcus puru-
fentum elegantiæ ſunt, ſi cum impuro Sacer-
dote comparentur. 2. Qualis, & quâm tetra
eſſet figura hominis, qui gereret caput porci?
Sed qualis Sacerdos ſacris indumentis ornatus,
& habens caput porcinum? 3. Quid cogita-
rem, ſi Regem videre contingeret, in cœno
Hh 5 &

49° Virtutes Sacerdotale?

& ſtercore cum ſuibus ſe volutantem? Dete-
riüs agit Sacerdos à puritate alienus. 4. Pro-
jiciat quis Hoſtiam conſecratam in ſterquili-
nium, & effundat ſacroſanétum ſanguinem in
ſentinam: poteritne committi ſcelus magis ex-
ecrandum? Sed mavult Chriſtus & ſentinam,
& ſterquilinium præ anima impura Sacerdo-
tis libidinoſi. 5,. Quantum peccabit, qui tem-
plum Chriſtianum idololatris profanandum de-
derit? Graviùs peccat Sacerdos Venerem in
ara cordis ſui collocans. 6. Impuritatem ità
horruit S. Paulus, ut ſuos Chriſtianos, utut
Laicos tantm, cum homine ſuſpecto nolue-
rit cibum ſumere.“ Quo loco futurus apud il-
lum fuiſſet Sacerdos mœchus, aut fornicator?
Has criminum foœces neque in Laicis nominari
voluit: Nec nominentur in vobis. 7. De ſæcula-
ribus loquens, ait Tertullianus: X „MC-
, chia & fornicatio non de modicis, & mediis
„ delictis deputantur, ſed culmen criminum
„ tenent. Quid in Sacerdote hæc erunt? 8.
Chriſtiani veteres non tantopere idololatras
horrebant, ſicut immundos, quorum nec um-
bram ſuſtinebant. Quo loco habituri erant
immundum Sacerdotem? 9. In Eccleſia uni-
verſa olim erat ſurmma difficultas, cuͤm abſol-
vendus eſſet aliquis impudicus, & populus
univerſus etiam ablolventi Epiſcopo ſe oppo-
nere ſolebat, uti teſtatur S. Cyprianus. Sa-
cerdos impudicus gradu ſuo in perpetuum pri-
vabatur, & usque ad mortem in Monaſtefij
ali-
21. Cor. . ** Lib. de pudicit. X.ο 1. Epiſt. 2.

9

s mnt
,plem he
nl hee
cetiln le,
Nan to
actleldru
in ein
mnck, odd
mihhireiotd
erſutm. Men
Phurnnleo⸗
Ne, nuß inn
ini lſtrtin,
menun guncd
lenuinnmcti
Auuthungeb
in halti
fanengede in
hechuan
dcecten
trin rte⸗
ulher heum
iene ögi
Imnloklina
Fummnebono
Funoc,,
orſlpom
henumen
ndle, 1
Eun zfin
Ct kron
ho teln

r

naken,h,
Aenig. e
lam in ſen
nſnguin
D
e g. g
ſn Elrn
Iörn Nrh
eoenig gin.
Proſanmnte
Elos ſenni
Pyuinent
Cliltinns, uin
pecle.
fruns mti.
nrnoron
licünominn
De Kolt
* „N.
: M
lis,n
Cen crmigon
cenunt? h
e ttolbens
rum neeun⸗
Ubirun eun
kodeſnr⸗
19 ini
6) n.
he .
in ,
Nokert
I
, d

el

1

Examen I. 491
alicujus angulum detrudebatur. 10. Pota-
mius Epiſcopus Bracarenſis ſordidaverat ſe ta-
ctu carnali, idque ſemel: Ipſemet ſtatim ſe no-
vem menſium carceri incluſit, ſuumꝗque cri-
men coram toto Concilio Toletano decimo
ſponte confeſſus, tamen usque ad mortem pœ-
nitentiam agere ab eodem juſſus eſt. II. Re-
velatum eſt, quòd homo usque ad Chriſti æ-
tatem in hiſte rdibus hærens non amplius ſit
emerſurus. Emergétne Sacerdos adhuc tena-
ciùs hærens in limo profundi? 12. Diabolus non
poteſt magis inhonorare Sacrolanctum Incar-
nationis Myſterium, & ſummum Altaris Sa-
cramentum, quàâm cùm Sacerdotes & Olericos
ad carnis immunditias detrudit. 13. Nullum
eſt manifeſtius reprobationis æternæ ſignum,
quàm Sacerdotis in peccata carnalia relapſus
frequentior &c. Vah! quàm tetra compoſi-
tio Sacerdotis cum Venere! Quale præcipi-
tium, & qualis deſcenſus è ſummitate mune-
ris Angelici ad ſordes ultimas? Polsitne in
mundo habere locum tam horrenda combi-
natio ſupremæ dignitatis cum infima vilitate,
cum monſtroſiſſima deformitate ? Quantus
apud me nunc horror & odium vitii abomi-
nandi? Si non odi: ſi non horreo: ſi non exe-
cror: ſi non fugio magis quàm diabolum, ma-
gis quàm infernum; magis quàm quidquid fingi
Poteſt execrabile, timenda mihi ſunt omnia.
II. Quantùm æſtimo, & amo puritatem?
1. Quanti facio pecuniam? Si pluris infini-
ties non facio theſaurum puritatis, non en
. Eſti⸗

.

492 Virtutes Sacerdotales

æſtimator prudens. 2. Quanti facio, & ame
bonam valetudinem? Quid non ago; quid cu-
rarum & ſumptuum non impendo, ut inte-
gram ſervem? Si animæ ſanitatem, quæ eſt
puritas, curis multò majoribus non cuſtodio,
perverlus æſtimator,; & cœcus amator ſum.
3. Amo & æſtimo munditiem in menſa, in ha-
bitatione, in veſtitu: non fero mappam ſor-
didam: nauſeo lances malè terſas: horreo ſey-
phum fſoœcibus infectum: non induo togam
cœno aſperſam, aut pinguedine olidam. At
modica hæc ſunt, & vix alicujus momenti, ſi
cum neceſſaria DElI Miniſtris puritate confe-

rantur. 4. Num æſtimo & amo puritatem ſu-

per aurum & topazion? ſuper ſedes & Regna?
ſuper omnem ſpeciem & decorem? Si minùs
amo & æſtimo, fragmentum vitri margaritæ
pretioſæ infantiliter antepono. 5. Puritas eſt
theſaurus Sacerdotis, ornamentum Sacerdotis,
pulchritudo Sacerdotis, ſapientia, lumen,
ſplendor, deliciæ Sacerdotis. 6. Mentis illi-
batæ candor facit amicum DEO, ſimilem Chri-
ſto, Angelis charum, hominibus venerabi-
lem, dæmonibus terribilem. 7. Beati imma-
culati in via: ſequuntur Agnum, quocunque
ierit. 93. Beati mundo corde, quoniam ipſi
DEIIM videbunt. 9. Beatus, qui cum veri-
tate dicit: Ego autem in innocentia mea ingre ſus
ſum. * Si ergo puritatem corporis & animi
non æſtiino, nec amo ſuper omnia alia bona,
non intelligo, quid ſit agere Sacerdotem: quid

ſit

m inc
seſountiſen
erleoe nit
71s Worven

1Tiadvin

imbli,
s, ei
1Gts Aiman
5lurrentt!

1 Curin zo⸗
an d.
elhrtusge
Reze nunin
oneenn
Nkuclindune
mainkem,
Untfiunnend
4 ewrue kl
Epüenm! D

Ptüre m

Lunhuun, lne
ummcllod
drrſn mon
Eeodice,
Alne eeb
r
3 Depretn
Riportzn

etͤen tn.

ifcn t
pendo, un
inken, ai
u onctt
n watcir
nin melſyi
ſn n.
kels: onh⸗
N idinten
ltelta I
gis nonent,1
Shmiarant
moiuerl.
llsNe
Men! Amni
nfiinmnn
0 ſ. Miuck
nmn etth
6, Mennk.
) Gniente⸗
nitͦenen
, beni in:
n; goen⸗
,Iocnunf
mölen
minn

“
thenih

Examen I. 493

ſit Hoſtiam immaculatam offerre DEO: quid
ſit Angelicum obire miniſterium. Si porrè iſta
non intelligo, inſipiens ſum; cœcus ſum &
ſtultiſſimus virorum. O Puritas! O Vita
cœleſtis! Vita divina, Angelorum æmula, mi-
rabilis, amabilis, delectabilis! O Puritas! Vi-
ta nobilis, pretioſa, tranquilla, beata; nun-
quam ſatis æſtimanda; nullò unquam ſtudié
ſatis quærenda!
III. Quantúùm ago, ut cuſtodiam
puritatem?
I. Quantùm ago, ut peculium à furibus
abſcondam? Quid non excogito? Qua ſoli-
citudine latebras quæro? Numquid non ciſtam
ſeris egregie munitam, & bene clauſam illi
deſtino? Quàâm ſecure noctu & januas, & fe-

neſtras cuſtoditas volo? Quid bombardæ one-

ratæ circa lectum? Quid eanum vigiliæ? Quid
domeſticorum excubiæx? En! quam operosè
aſſervetur tenue peculium, paulè poſt nil am-
pliùs profuturum! Utinam par ſtudium foret
circa theſaurum omni pretio ſuperiorem! 2.
Qua ratione hujus incolumitati proſpicio?
Quæ oculorum, linguæ, aurium & ſenſuum
externorum-cuſtodia? 3. An & ſenſus interni
ſufficienter ſunt muniti? 4. Eſtne mens mea
inſtar viæ publicæ, quæ genus omne cogita-
tionum ſine delectu admittat? An potius ut
via regia, quæ clauſa cæteris, uni Principi
pateat? „Deprædari deſiderat, qui theſaurum
„ Publicè portat in via. * 5. Num cuſtos pu-
ritatis
*3. Greg. hom. 11. in Evang.

7 .
494 Virtutes Sacerdotales

ritatis timor Domini ſanctus? 6. An irrepere ſi-
no affectus humanos, ſenſuales, naturales,
qui certò prædabuntur? 7. Quantùm, &
quàm ferventer Dominum oro, ut puritatem
eximiam, Sacerdoti competentem largiatur?
8. Eſtne ſatis cordi Sacerdotalis puritas? pue
ritas oculorum, puritas linguæ, puritas au-
rium, puritas manuum; cogitationum, affe-
Ctuum, deſideriorum, gaudiorum, ſtudiorum
omnium intemerata puritas? periclitatur the-
ſaurus, ſi deficio in uno. 9. Vaſtabitur vi-
nea, quam ſpinæ non ſepiunt. Qualis uſus
mortificationum, ut integra perſeveret inno-
centia? Fortè minùs agam pro theſauro incor-
ruptibili, quàm paſſim agitur pro pecunia
corruptibili? An ſapientis id foret? 10. Num
bene intelligo, contra ſextum præceptum non
dari parvitatem materiæ, niſi forteè ex imper-
fectione actus?
IV. Signa egregiæ puritatis.
I. Si in Sacerdotem nec à longè ulla ſuſpi-
cio cadere poteſt: ſi odit Sacerdos mollem vi-
tam: ſi Chriſtum induit, & mortificationem
JEſu portat in corpore ſuo: ſi nihil tolerat in-
decens aut in ſe, aut in aliis: ſi ab objectis pa-
rum, aut nihil movetur, acſi foret lignum, pu-
ritatis laudem à DEO merebitur. 2. Sacerdo-
tem eximie purum itàâ terrent, quæ ſunt pu-
ritati contraria, quantum terreret vitæ peri-
culum, occurrens diabolus, ipſa damnatio.
3. Veri caſti & in eaſtitate fundati etiam à
ſomnis

En ll iu n

mN), ℳ .
eenas
cſnemni
enmni
inin iſett
5 Al
A Enginet
heunsdan
ent, i n
lir oüi⸗
Ululiz;
aes Ceſmtio
Vm ne ign
rnnmetet
Dnnkinicdhn
1
urmmnnd
li
ehe, cön
Ebnint, wn
älmtenin
Melne guucl
mnim ena
iteen Ke
Abefliblesnt

I, 6

ſ ſ⸗

e

Minne
ules, R
„Qumh
f0) Nr pin
emen lurt
surtei,
hne, gliut
Rttorne,
Gormm krmm
eiclant
) Tkint.
n (st
ipeteſerrin
Ntriumtor.
n An eni
hril NNn
taegrumden
Uhntai⸗

Mntts
Pnvelth
dos nolent⸗
Nonifcaier
hiltoen⸗
n ohect
Nelgunge

Examen I. 49 5

ſomniis ſunt liberi: Domine, memores mandato=
rum tuorum, etiam in ſomnis reſiſtimus.* 4A. Sunt
aliqui (Sacerdotes inſigniter puri) in quibus li-
bido prorſus deſiit, extincta eſt, arefacta eſt.“* y. Hæc
regula eſt perfettæ, conſummatæg; caſtitatis, ut ità
animata, ſicut inanimata intueamur; imè ex pulchra-
rum facierum aſpeltu ad mirificum DEl amorem ab-
ripiamur.*X G. Situt laſcivi cantu ad laſciviam, ita
Sancti ad orationem utuntur. X . Sacerdos
egregiè purus non tantùm ab illicitis potenter
abſterret, ſed vel ſolo aſpectu ad puritatem
allicit. 8. Nihil differunt in Sacerdote puri-
tas, & ſanctitas; nam corporis & Spirits
ſanctitas definitio virginitatis eſt. XX
Süntne in me ſigna hæc perfecta puritatis?
Quantum adhuc deeſt? Sumne ùt aqua limpi-
da Divo Aſſiſiati olim oſtenſa?

Meditatio I.

De fonte puritatis Sacerdotalis Eſu Chriſti
ſanguine.
Laverunt ſtolas ſuas in ſanguine Agni. Apoc. 7.
Non abs re, cùm Eccleſia de Chriſti ſangui-
ne loquitur, vocare ſolet ſanguinem pre-
tioſum: Latet enim hic totius mundi pretium,
cœli terræꝗque gaudium, Sanctorum & Electo-
rum omnium certa Redemptio; hic omnis ho-
neſtas, decor & gloria, divitiæ inveſtigabiles,
deliciæ ineffabiles, theſauri undequaque infini-
S. Aug. l. 712., de Gen. ad litt. c. 17. ** §. Macar.
hom. 1 5. *x* GS. Joan. Clim. grad. 15. **R ihid.
R S. Chryſoſt. l. de Virginit. c. 2.

4965 Virtutes Sacerdotales
ti. Hoc rore infuſa germinat beata Virgini-
tas, flores & fructus affert genuina ſanctitas:
Hic latex pretioſus vivificat mortuos, ſanat æ-
grotos, recreat mœſtos, roborat ſanos, ve-
etat univerſos. Nôſſe vis, qua virtute pol-
leat ſanguis Chriſti. .
Abluit, abſtergit, ſanat, corroborat, or-
nat.
Abluit quascunque inveteratas animi ſordes,
totiúsque mundi tollit inquinamenta; ſuper
nivem dealbantur, quæcunque in hoc flumi-
ne lavantur. Abſtergit omnem lacrymam, om-
nem luctum, omnem ſqualorem, omne con-
trarium, omnem ſequiorem affectum. Sanat

omnem languorem, arida reſtituit, putrefa-

cta renovat, infirma conſolidat, fracta redin-
tegrat, laxata reſtaurat. Corroborat, heroës
format, vires auget, potentias animi ſingu-
las robore admirando confirmat. Ornar in-
teriorem & exteriorem hominem; Virtutum
omnium pulchritudinem conciliat; Fidem ſo-
lidiſſimè fundat, ſpem erigit, charitatem ac-
cendit: nutrit pietatem, adauget juſtitiam,
temperantiam donat, prudentiam acuit, for-
titudinem elargitur. Quamvis autem univer-
ſarum hic ſanguis præſtet ornamenta virtu-
tum, elſt illi tamen ſingulariter amica puritas.
I. Exigit puritatem Sanguis pretioſus. II. Dat
puritatem Sanguis generoſus. En caput gemi-
num hujus Meditationis!

Pun-

icnigten, A
Dnb eteriats
O,Animr: 4.
eormi grll
ſEnde, eN
innmmbcun,e
Emühän
ſthunczlenc⸗
nnitnuz n
Wle, Eromnn
Adermnm mreni
n icumfin
Il un n ſNe
Snnenhcrtn
eEelmin⸗
llilo, ſecn
Uomnguum iar
Nnn ſhend
onjonſeen
Ktnomerns:
Almfnen n
Annguennt, 5
Afae ben

ſ

nit ben e,
Benbink ind⸗
ortuos in
Ddorir ling,
) Iun firtuen
)Cnodorn
ndisninits,
MMlimenu
ngteithrts
ernins
An OMe
Einn Ku
kliut

Mtir

r,hcheir.
Nbn Ne

Nns un 1

. 5
mt. O5

ien, Tmmm

lit; MMar-
Cuniuett
uget iuhin
tan aeuid ,
Stmen und
nurenn .
ol⸗ 4
aufr

N.

Aleditatio II. 497
Punctum I.

Exigit puritatem Sanguis puriſſimus Agni
immaculati: Hanc poſtulat Sanguis Virgineus
accepeus de Virgine. Ut afſerti veritatem
intelligas, conſidera, DEl Sacerdos! quàm
glorioſus, quàm pretioſus iſte ſit Sanguis. En
æterni Regis purpuram! Aviti ſanguinis nobi-
litatem ællimat mundus: ſed & totum cœlum
æſltimat hujus pretioſi ſanguinis nobiliſſimam
antiquitatem, & antiquiſſimam proſapiam. A
diebus æternitatis principium illius absque ini-
tio admiramur: Adoramus ex Patre natum
ante omnia ſæcula, DEUM de DEO, lumen
de lumine, DEUM verum de DEO vero; ge-
nitum non factum, conſubſtantialem Patri, per
quem omnia facta ſunt. O quis horum mihi
verborum myſteria declaret! Quanta hic latet
rerum ſublimitas, quæ magnificentia! Rex im-
mortalis, Rex omnium ſæculorum, ante om-
nem creaturam invenio te! Antequam terra
fieret, priusquam formarentur cœli, ante ſo-
lem & lunam tu ſplendore æterno fulgebas.
Computo tempora, numero ſæcula: Tu pri-
or es! Sæculorum ingredior volumina; aſcen-
do, multiplico, ſæcula ſæculis ſuperaddo, &
initium nunquam invenio. Non capio, defi-
Xus hæreo, ſtupens admiror! Regnum tuum,
regnum omnium ſæculorum: Magaitudinis tuæ
non eſt numerus: Potentia tua ſimites neſcit:
Gloria tua finem non habet: Divitiæ tuæ ex-
hauriri nequeunt: Sapientiam tuam quis enar-
R. P. Dufrene Exercitia. Ii rabit?

498 Virtutes Sacerdotales

rabit? Rex magne! O magnum Principium!
Ex te prodeunt omnia; nam ſine Te factum eſt

nihil: Ad Te tendunt omnia: Per Te, per ma-

nus tuas tranſeunt omnia: In Te demum qui-
eſcunt omnia. Propter Te facta ſunt univerſa:
per Te renovantur omnia: in Te cuncta termi-
nantur. Quàm potens, quâm glorioſus es in
Majeſtate! Hic Dominus ſanguinem ſuum, Di-
vinitate ſibi unita, & ſanéctitate increata pre-
tiolſum Sacerdotibus dignatione ſingulari
committit quotidie tractandum, conticien-
dum, ſumendum, applicandum! Quæ puri-
tas hic ſufficiet? Non humana, non Virginea,
non Angelica: plusquam humana, plusquam
Virginea, plusquam Angelica delideratur. Pu-
ritatem divinam ſanguinis immaculati alia non
decet niſi puritas divina. Grande poſtula-

tum! Sed æquitati plane conſonum. Munda

omnia volunt Reges terræ; mundam fſupelle-
Silem, palatia munda, famulitium circa ſe in-
ſigniter mundum: Et ſordes quomodo ſuſſi-
nebit Rex RKegum, cœli Dominus? Sed
puritatem divinam ſanguini Regio dicam, an
divino competentem unde Sacerdos, derivabit?
Ipſiſſimus Chriſti ſanguis & Regius, & Divi-
nus puritatem dabit humanâ majorem; Ange-
licà ſuperiorem. Accendantur deſideria: la-
Xentur animæ ſpatia: dilatentur corda, ut
donum puritatis maximum é fonte ſanctitatis
liberaliter in nos effundatur!
Formantur incenſa deſideria candidiſſimæ puritatis.
quæ tractando Chriſti ſanguini ſufficiat.

Puan-

ͤheiiif
anen ln
icttt
end in N
nenhhum
lon eenus:
11 wöins ſen
1K ionmen;
urint bul be
nonenitoet
pek, üpoin
imncingnnne
tuunpher⸗
Furningle, d
em. Nihm
Prtinelleſszen
muatntmid
m üribmmiee
MW' adnin
nnin els
fitſanusſfin
igendr l
Elinstitene
linloltire
fluſumn
Nnolice,
Bonen c
rnravertn
ſ cubaſe
lumuumn

lni

on Diſti⸗
lne Teheg
ler lo
n lecenn
daſuntnn
lecuncee
n orior
Genhental,
Kureineg
Punine hen
udun, mns
n/(emn
g umſinre,
min, ogen
acticemm br.
Mnhi dunm
Ctmkezhl
Dinom. Mrn
Nlnkun heer
limaner
Alonocn
Donioos)
go Ccan,n
glog cenſai
i, ſ
Ggle, Eli⸗
loten, 1
teltau
nnr nt, 1

mne dnd

7
r

Meditatio II. 499

Punlctum II.

Sanguis pretioſus ipſe dabit puritatem Ange-
licà majorem, quia Divinam. Divinam virtu-
tem divinè exerit Sanguis Divinus, ubi absque
impedimento in Sacerdotum animis operatur.
Omnipotens pharmacum potentia mirabili om-
ne ſordium genus abſtergit: ſufficit abluendis
mundi totius peccatis. Sint illa graviſlima;
ſint & innumera; ſint horrore ac fœditate
immania: En! ſacratiſſimi ſanguinis gutta uni-
ca momentô abolebit univerſa. Cadat, ſi fie-
ri poteſt, in profundum inferni Sanguinis hu-
jus præclari guttula; mox infernus, ſtupenda.
metamorphoſi, in œlum migrabit: Diaboli re-
ente in Angelos; damnati in Sanctos mutas
untur. Altiſſfima illa ſcelerum ſentina, &
ſordium colluvies evacuabitur, atque in delicia-
rum paradiſum tranſibit. Quis impurior un-
quam fuit illa muliere, quæ erat in civitate pec-
catrix? Et en! divinam puritatem conſequi-
tur primò ad pedes Domini; dein ſub Cruce
pretioſi ſanguinis ſtillicidiò irrorata. Quis la-
trone ſceleratior? Et en! Divini cruoris infu-
ſione ultimis vitæ momentis eximie ſanctifica-
tur. Hinc ſanctitatem hausêre Sancti omnes:
Laverunt ſtolas ſuas in ſanguine Agni. In hoc enim
ſacratiſſimo latice, DEUS noſter! omnis ſan-
ctitatis fontem conſtituiſti. Rore iſto quoti-
die tingatur Sacerdos, & impurus ſemper ma-
neat! Vah diabolicum portentum! Omnipo-
tens pharmacum quotidie ſumat, & infirmari
Ii z con⸗

10⁰ Virtutes Sacerdotales

continuò pergat! Stygiæ pravitatis hoc eſt mi-
raculum abominandum. Noli amare tuas im-
puritates; adhærere noli, & mox diſparebunt:
Ama; ſeriò deſidera divinam puritatem in ſan-
guine Salvatoris: mundari tantùm velis, &
certò mundaberis. Eheu, quanta in me vo-
luntatis obſtinatæ perverſitas, dum lotus to-
ties, maneo ſemper immundus! Tu, Domine,
ampliùs lava me ab iniquitate mea, & à pec-
cato meo munda me! àAſperges me hyſſopo,
& mundabor: lavabis me, & ſuper nivem de-
albabor. Non cadat in me formidandum il-

lud verbum: Qus in ſordibus eſt, ſordeſcat adhuc.“

Da intelligere, quâm ſit neceſſaria tuis Sacer-
dotibus divina puritas, propter ſanguinis tui
ſacroſancta Myſteria, quæ conficiunt: Da æſti-
mare; non profanare Sancétitatis omnigenæ fon-
tem, ad quem continuò accedunt. Adſint fer-
vidi; adſint contriti, humiles, famelici, Juſti-
tiam ſitientes, & in viros alios omnipotenti
virtute ſanguinis tui certò mutabuntur.

Inſiſtit porro voluntas piis motibus, quos confide-
rando hinc puritatis neceſſitatem; iſthinc fontis ſacra-
tiſſimi virtutem, feliciter concepit: Dolet, confundi-
tur, deteſtatur; amat, æſtimat, deſiderat, ſeipſam
Rimulat, manum operi aumowet, Medicum inclamat
Sc. Propoſitum practicum Chriſti ſanguine in Sacra-
mento gemino Euchariſtiæ, & Pænitentiæ ad puritatem
obtinendam rite utendi.

Dies

* Apoc. 22. D. 11.

orhlenenk
Nrinmne
Ur, ſtini
Ais ooniroc
Aünthem min
E,ininodi
dr netiin
OAletn
Aenten emunn
ntltu e
umnmnen
üinufiniudn
Etatintede
inmn ſeceſetn
n ſt he
, Kopud
igmerin conl
tret;
het: Timor
Uthetet, t G
helih
algzfe ſeſe
n chokol

ie

tats horte
lamate 1.
OX Elr
Puriatent
Unröm ve
gunn inen
R Cun he 1
t e, ie

lahezne en

Inuige⸗
Ner nigini
Mmcnm Dill⸗
Möonnzenin
Cnt. AMnsk

nele,t.

Gsomnigen
unrr.

in gun

urſni in

Dllt, ln⸗

Nint, /
ehiam ala
ſgiu/
nuggiH

Conſideratio II 5Uz

Piees I.

De Humilitate Sacerdotum.

Conſideratio II.
De falſis Virtutibus.

Eclusô ſcandalò, dubitari meritò poteſt, u-⸗
trùm non expediat magis carere omni vir-
tute, quàâm falſæ virtutis ſpecie infeliciter
decipi; omnimoda enim virtutum penuria mo-
deſtiam ſaltem animi parit, multmque humi-
liat, ubi vel modica ſupereſt ſanæ rationis ſein-
tilla: Quare hujusmodi egeſtas, dum hinc à
DEO & ſalute abducit, illinc per humilitatem
ad eundem terminum reducit. At verô vir-
tutum falſtas mater eſt ſuperbiæ, cœcitatis,
miſerrimæque deceptionis, quibus malis irre-
tita anima viam iniquitatis continuò terit, do-
nec in exitium denique prolabatur. Hac inani
virtutum ſpecie ſeductus homo divitem ſe cre-
dit, cuùͤm ſit pauperrimus: bene ornatum ſe
reputat, & propudioſa nuditate contemptibi-
lis apparet in conſpectu Domini. Labor illi
competeret; ipſe verò neceſſitatis ſuæ igna-
rus torpet: Timor & tremor occupare infeli-
cem deberet; at ipſe pacis iniquæ larvâà con-
tentus, peſſimé quieſcit: Aurum & margari-
tas collegiſſe ſe perperam exiſtimat, quande
ſecundùm Apoſtoli verba nonniſi paleas deni=
Ii 3 que

502 Virtutes Sacerdotales

que reperit, flamis exurendas. Nihil tamen
in mundo nunc ufſitatius hac virtutis ementitæ
larva: Dicamus ampliùs, quod res eſt; nihil
in Eeeleſia, & inter ipſos Eccleſiæ Miniſtros
frequentius, quâàm inane virtutis nomen, quod
ad ſpeciem geritur, dum abeſt omnis illius
veritas, nullâque ſoliditate virtus larvata ſu-
ſtinetur. .
Quadcuplici via ſubintrare ſolet mendax vir-
tutuimn ſpecies. Primè, cauſa mala & princi-
pium perverſum illas parturit; ſecundè, rebus
minimè bonis perversè nutriuntur, & obje-
tis fallacibus occupantur; tertiè, fine ſiniſtro
tendunt; quartò, ex variis adjunctis halluci-
nantur, & fallunt. Tanti noſtrà omnium re-
fert, in ſummi momenti negotio non aberra-
re, ut nunquam ſatis attentæ conſiderationis
oculum in nosmetipſos intendamus, quò tan-
dem pateat, quænam ſit coram DEO intra
nos genuinæ virtutis menſura, ne aut ipfi de-
cipiamur, aut proximum in errores induca-
mus.
I. Ante omnia juſtus timor nos occupet, ne
omni virtute prorſus carentes ità vivamus, ùt
nati olim in hunc mundum fuimus, dum ſen-
ſui proprio, guſtibus privatis, naturæ hac il-
lac moventi, & crudis tantum affectibus ob-
ſecundamus; ut adeòô in nos totum cadat,
quod Judæis Dominus objecit: Nonne & Eth-
mici hoc faciunt?* Nec fides, nec gratia, mi
homo, in te operatur: idem agunt Gentiles

Ccœci,
AIatth. j.

4

giſere
Gen i
cl ämn
lnorn,
d ctn
inſhiimns
e Wrum
eimerincd
e gle vol
Netereſh
et. WINt
ſtereh, No
lls, iun on
Pfeniumenun
1u Onn n
Tintmin
Fimafünmn
erlekn
rlMnn

MlIExr ne

Vicains:i
lliein ile
Uincgige
Aittccencame
iun tle non
Emir: anlon
HeDll Eonn
M: D,
uniſominmn.
ininiencen
Fum nod

Ue 5 8

ti⸗

4. Nl
VIttutß ene
voc tez eli⸗
lecele Mi
isnonen
Del omm
Unmsrn,

Neſclernennt⸗
nu
le s
Minnn, e
nt, te ſuirn
inis hln.
DIonnunn.
Prommnr
I1r Cnitendon
nng, nu⸗
um Dn
, Ne Ai⸗
Crores in⸗

NoCelge,i
i rang:
ns, An
ntrt rt
N aſectu
8 uanc
1 1 .
ſe⸗ i nl
enes
(E

Conſideratio II. F03

cœci, qui ſine me ambulant, ſibique ipſis ju-
ſto judiciò ſunt à me relicti.
Vix ulla Meditatio eſt,; quæ bonam circa
nos opinionem, cujus fumô paſcimur, ità
evertat, niſi cùͤm virtutum noſtrarum ſupel-
lectilem inſpicimus. Quantus enimverèò eſt
in nobis illarum commeatus? Quærimus, ni-
hilque invenimus, columbæ Noëmi haud ab-
ſimiles, quæ volitando inveſtigans, ubi quieſ-
ceret pes ejus, nonniſi cadavera & ſordes re-
perit. Nihil in nobis firmum, nihil ſolidum
videre eſt; Et quocunque demum vertamus
oculos, juxta Prophetæ verbum, nudiſſimam
egeſtatem intuemur: Ego vir videns paupertatem
meam. Omnyi virtute ſumus vacui, atque
ipſa etiam humilitate caremus, quæ ſuccede-
re aliarum virtutum defectui quaſi connatura-
liter deberet.
Aut ſi forſan cum Phariſæo tentamur, &
nonnulla operum noſtrorum ſpecie decepti,
cum ipſo dicimus: jejuno bis in Sabbatho; deci-
mas do omnium, quæ poſſideo. è* Nolimus hærere
in ſolo cortice: ad ipſam actionum medullam
ſedulò inſpiciendam convertamur; videbimus,
an bona eſſe non deſinant, quæ talia initiô
videbantur: an ſpuria non ſit virtus, quam
ſingulare DEl donum, gratias agentes, falsò
putamus: DEUS, gratias ago tibi, quia non ſum
ſicut cæteri hominum: ſpuriam inveniemus ex par-
te principii eandem producentis. Quid enim
ad agendum nos impellit? Nénne temperies
u li4 aut
* Tyren. 3. ** Lac. 17.

54 Virtutes Sacerdotales

aut colerica, aut ſanguinea, aut melancholica;
numquid non ipſa natura in fundo latens, &
quadam virtutis ſpecie obtecta? Quâàm ſæpe
movemur ſolo impetu, & crudo inſtinctu;
præſenti guſtu, aut humano affectu! Stricto
examini opera quæcunque noſtra ſubjiciamus;
ſpiritum, quo ducimur, accuraté ſerutemur;
inveniemus haud dubiè, illorum quâmpluri-
ma non à Spiritu gratiæx, ſed à proprii ſen-
sůs aut commodi ductu proficiſci. Videmur
ſubin moderati, patientes, ſobrii, mites, ſa-
pientia & gravitate pleni, zelò præditi, miſe-
ricordes, liberales, generoſi, librorum ac ſo-
litudinis amantes, in exequendis Miniſteriis
impigri: Congenitam nobis temperiem, & na-
turæ quandam bonitatem audaéster dicamus
omnium Auctorem. Iſtud occultum pondus
eſt, quo movemur, tantéque gratius, quò
magis intimè per naturam nobis inhæret. Ti-
mendum profectò, ne virtutes enumeratæ om-
nes hinc ſolùm prodeant, mox diſparituræ,
ubi temperies illa, naturæ donum, ceſſaverit.
Vis, hanc tibi veritatem ſolide oſtendam?
Vide, utrùm in is, quæ tuæ naturali diſpo-
ſitioni contraria ſunt, æquè ſis moderatus,
patiens, gravis, generoſus, zeléô plenus, labo-
ri deditus? Vide, an contra id, quod natura
dictat, opereris: an ſuperes repugnantiam;
utrùm ad iram licèt proclivis, manſuetudi-
nem nihilominús indefeſſé exerceas; utrùm
pigram & lentam corporis habitudinem ad
agendum eximio cum fervore ſtimules; an pe-
cuniæ

4

lübnun,
e Nni
mnu,
Mntele, i
untacium,n
ithlckain
hihcekti,
woddtenri,
DömeCeni
Drs reriarser
Enmneuit,
ermmm, ozen
nihen,6
ſiene, vhe
uf manm n
o,Etunn idd
WiriAN
Echumm einri
tin tar h
Uetl hann,
ulafimten,
Kafttclohelt
Wükeumhuud
uniim hſen
Uerentxe vi
nohta. Dr
halete;
umn oOnni,

mumn hnr

„ ! Suante

don etii

e n

—

Ntie

Atneknee
tntolren

Crudo itle
bolngte ſener,
lorumn
neli Ner
Ceni nist⸗
lprit, ni
twemeh⸗
Uelis Mulis
6netn Au.
AMlde Cems
Ccihen utn
Ne gnii
Dshbere: l.
Senumenut
Vl Eiperien
n elini
ſe otener
tordl
6s nolenn
Nenm lt.

1

Conſideratio II. 505

euniæ amator, hanc liberaliter pauperibus ero-
es, & iis maximè, à quibus natura magis ab-
orret. Nam ubi contrà videris, amplecti te

facilè omnia, quæ ſenſui tuo ſunt grata; illa

veròô dimittere, aut male exequi, quæ ad gu-
ſtum non faciunt, manifeſte hinc deduces, om-
nem virtutis apparatum, quem inaniter jactas,
rincipiò deſtitui, tuæque indolis ac genii ſo-
unmodè texturam eſſe.
Ipſimet Gentiles hanc inter cœcitatis ſuæ te-
nebras veritatis evidentiam agnovêre, cùm for-
ſan rigore nimio, fed non ſine fundamento aſ-
ſeverarunt, quoscunque demum homines ſe-
cundúùm indolem, & genium ſuum ratiocina-
ri, judicare, ac operari: Unusquisque prout affe-
&tus eſt; nunquam rité eventurum, quod ge-
nio, & naturæ duétui contrarium ſuſcipiatur:
Nihil invitâ Minerva; inſitos affectus quocun-
que conatu eliminari non poſſe: Naturam ex-

pellas furcâ, tamen uſque redilut.* Aſſerere de-

nique nil dubitàarunt, fucatam eſſe hominum
quamlibet virtutem, licèt ſapientiæ velo ad-
modùm ſpecioſo palliatam, & ad germanæ vir-
tutis nueleum haud pertingere: Quis enim vir-
tutem amplectitur ipſam? XX*
Aliud ementitæ virtutis principium eſt vo-
luntas propria. DElIs bone, quàm ſumus in
operando alacres; quâàm bene, uùt opinamur,
ſuccedunt omnia, cùm voluntatem noſtram
exequimur! Suaviter tunc fiunt ſingula: non
facilitas, non iætitia deficit; nihil tunc nimis
1i 5 . du-
* Horat. ** Juven. ſat. 10.

.

durum, & impofſſibile nihil, ait S. Bernar- , ini
dus; ſuperantur difficultates maximæ; ardua lhend
quæque, aut aſpera complanantur; ad Reli- ſemen
gionis, veræꝗue virtutis opprobrium evincit ſehnld
quotidie voluntas propria,; quæ ſanctiſſima n, Nain
DEI voluntas non evincit. Jejunia, rigores, zGingn
liberalitas eximia, ſæculi & vanitatum con- Anenbatunn
temptus, pinguis fortunæ ac dignitatum fuga, oinett
vita durior, admoduùm regularis, & in ſpeciem Erln ree⸗
ſancta, quis credat? propriæ voluntatis par- Ip, Eehln
tus eſſe omninè poteſt. . Pemiangun
Dicâmne, quod res eſt? Habet ſuos Marty- ui in
res iniquus ille mundus, in quo dominatur mumm rnopi⸗
voluntas propria; dum autem ſuos Martyres as, Eenel
habet, virtutum quoque omnium cortices o- i.
ſtentat. Habet ſuos Martyres amor proprius: Nmhe
Habet & ſuos judicii tenacitas & obſtinatio; aymtipkie
. ipſe deæmon, cujus malum præcipuum eſt vo- mll K
luntas propria, ſuos Martyres habet: Et hi mmms
quidem falſi Martyres numerum longè majo- riobandn
rem conficiunt, quàm veri Eccleſiæ, Fidei, & i nin
Evangelii Martyres. enn,
Verùm diffiteri non auſim, adhuc aliud aſ- hnh
ſignari poſſe actionum, quas ad' ſpeciem bo- uencln
nas operamur, quoddam principium; idque glſen

506 Virtutes, Sacerdotales

rationis lumen eſt, & illius rectitudinis, quam age
DEus in prima creatione homini dedit, reſi- W u
duum nobile. Sed ulteriùs fateamur primò, ene E
ſola ratione defœcata vix unquam nos agi, Wcdnſe
quin ſe immiſceant cupiditatum nebulæ: Li te
Quamvis autem rationis puritas uniceé adagen- Lcan
lebar

dum nos impelleret, quid niſi Philoſophos
J tan- Ammml

le

dl itgt
minei
madtut; .
robrinn tn
1, gor ſni
Ponia in
Krnn
Gpnim
glr⸗ n 144
Pri onur⸗

ieln len.
cen niunr
N
NüNK.
mmaNis
Cis Aihlmns

=
tehiken d
u Ner

cele, ſi

aAre Aut
A hecni
hgiens N

Conſideratio II. 507

tandem, ac Stoicos ad ſumum efformaret?
Mundi ſapientes tunc equidem diceremur;
Verumtamen ad genuinæ virtutis gloriam;
Chriſti diſcipulo, ac præprimis Sacerdoti com-
petentem, minimè aſfſurgeremus.
Omnis virtus ad mores tantùm pertinens, &
ad ordinem naturâ ſuperiorem non aſcendens,
Chriſticolas inter ad ſpuriæ virtutis umbras in
certo ſenſu relegetur; nam ſalutis manebit
expers, nec promiſſa in cœlo germanæ virtu-
ti præmia unquam obtinebit. Itaque Keligio,
pietas, gratia, exclusis cæteris, vera lunt
virtutum principia, quæ ſola iſtas DEO pla-
centes, & mercede ſempiterna dignas effi-
ciunt.
II. Non modò ex parte principii, ſed etiam
ex parte objecéti ſpuria virtus prodite ſæpenu-
merò ſolet, quando nempe objectum legiti-
mum & conveniens non eligitur. Saul Ifraë-
lis Rex holocauſtum DEO dignum offerre ſe
credidit, cùm non expectato Prophetæ Sa-
muélis adventu, placationis hoſtiam ipſemet
immolavit, ne in prælium exercitus deſcende-
ret, antequam oblatæ victimæ Numen propi-
tium reddidiſſent. At non ſolũm, quod perpe-
ram quæſivit, minimè conſecutus eſt, ſed in-
ſuper DEUM ad juſtam indignationem adver-

sùm ſe concitavit. IIle quidem intentione fe-

rebatur bona; nec deerant ſpecioſæ rationes,
quibus inobedientiam tueretur. Paratus ad
prælium ſtabat uterque exercitus: timebat
Iſraél hoſtium multitudinem ſibi longe ſuperio-
rem:

708 Virtutes Sacerdotales

rem: Expectatus die ſeptimo Propheta Samuel
minimè comparebat; quare exterritus miles
hac periculi propinquitate ſtationem deſere-
bat. Malo remedium allaturus Rex, holocau-
ſta & victimas ipſe obtulic, quod ne faceret,
Propheta, DEO jubente, prohibuerat. Cum-
que compléſſet offerene holocauſtum, ecce Samuél ve-
niebat, & egreſſus eſt Saul obviam ei, ut ſalutaret
eum. Locutuüsque eſt ad eum Samuel: Quid feciſti?
Reſpondit Saul: Quia vidi, quòd populus dilaberetur
2 me, & tu non veneras juxta placitos dies 3 porro
Philiſthum congregati fuerant in Machmas, dixi:
Nunc deſcendent Philiſthium ad me in Galgala, & fa-
ciem Domini non placavi. Neceſſitate compul-
ſus obtuli holocauſtum. Dixitque Samuél ad Saul:
ſtultè egifti, nec cuſtodiſti mandata Domini Dei tui,
quæ præcipit tibi. Quod ſi non feciſſes, jam nunc præ-
paràſſet Bominus regnum tuum ſuper Iſrasél in ſempi-
ternum. Sed nequaquam regnum tuum ultra conſur-
get. Quæſivit Vominus ſibi virum juxta cor ſuum:
& præcepit Dominus, ut eſſet Dux ſuper populum ſuum,
edò quòd non ſervaveris, quæ præcepit Dominus.
Miſerationem ſuam hic Princeps non minùs
præpoſtere ad objectum à virtute alienum ex-
tendit, cum Regi Amalecitarum pepercit,
quod ne faceret, DElIs per Samuélem præce-
perat; atrque hac inobedientiæ noxâ menſu-

ram delictorum implevit, rejectus eapropter

à DEO, & in ſenſum reprobum datus.
Idem peccatum peccavêre Doctores legis &
Pharilæi, cùm à Domini mandatis deflecten-
tes,
X*. 1. Reg. 13.

itant/ ugn
i
evochert,
unun; e
ir lufueti
,ete frueß
i. Mſen
Iutentrmn.
nune Miun.
i, A un,
ſan Haum
iin A M,
Aimnnufn e
Monid mnlnt,
Cöf⸗
Inn, MEs
Pmm gelll
Nims ſorninn
klien, ſee
iiiim, /Minr
hneſecmmn
Eümn, gonn
Wnlento ce
legen Arlun
aert, Ale⸗
lcectn
eront ili
hluc bon
aErenitre

tie

Mophetn
etertint
lationen,
Nuex in
Noc de hen
Dronidrert 6,
in, Alle lai,.
Miri,tiit
un 4. ais 8
lu iin
,unn n

e il .
1u Dan eni
eiſi rnngt

e ia,
un iuner.
n iuntt ,
Miu⸗n
Dlnint
Cehs on i
lealenuna-
Nund Neſenn
tene
ir wüm
eenhi
e el⸗
1

Conſideratio II. 709

tes, minutis traditionibus, quas ipſimet ex-
cogitârant, ſcrupulose admodùm, anxiéque
inhærebant, qua quidem Religionis ſpecie in-
aniter gloriabantur, id quod eis DEI Pilius
ſeveré exprobravit. TZenetis, inquit, traditio-
nem hominum, baptiſmata urceorum & calicum, &&
alia ſimilia his facitis multa. Et dicebat illis: Bene
irritum facitis præceptum Dei, ut traditionem veſtram
Jervetis. Moyſes enim dixit: Honora patreim tuum,
& matrem tuam. Et: qui maledixerit patri, vel ma-
tri, morte moriatur. Vos autem dicitis: ſi dixerit ho-
mo patri, aut matri, donum quodcunque ex me tibi
profuerit: & ultra non dimittitis eum quidquam facere
patri ſuo, aut matri, reſcindentes Verbum DEI per
traditionem veſtram, quam tradidiſtis.
Numquid non ſimili morbo & nos labora-
mus? Quoties ſacrificium obedientiæ antepo-
nimus, cùm ad aras litâſſe contenti, alia ne-
gligimus, quæ DEUS & Superiores volunt,
graviſſima vocationis noſtræ munia, quibus
cedere deberet, ſpectatis circumſtantis, ipſlum
ſacrificium: Melior eſt enim obedientia quaàm victi-
ma? ** Fortéê peccatum ipſum ſpuria miſeratione
proſequimur, quando in peccatores tendere
enuina miſeratio deberet? Notat S. Ambro-
ſus, Regem Saulum pinguiſſimo Agag, qui
erat peccati, & affectús in animo dominantis
figura, unde oritur peccatum, malè pepercilſ-
ſe; dum econtra juſtus Samuél in fruſta con-
cidi juſſit illud hominis monſtrum, ut pecca-
tum ea ſeveritate penitùs deleret, erudiens
. nos,
* Marc. 7. ** 1. Reg. 16.

510 Virtutes Sacerdotales

nos, ad interitum promoveri peccatores, cùm
eorum delicta molliter habentur, contrà ve-
rò, ſalutem eis obvenire, cùm ſalutaris pœ-
nitentiæ acris medicina eorum vulneribus ad-
hibetur, quæ mollis indulgentia nunquam ſa-
nàâſſet: unde conficitur, non eſſe charitatem,
ſed crudelitatem, quando vitiis conniventes,
noxia lenitate peccatores perdimus, quos ri-
ar ſapiens & moderatus cœlo feliciter intu-
iſſet.
Sed numquid & Phariſæos quandogque imi-
tamur, cùm poſthabitâà Legis Divinæ ſubſtan-
tiâ, bonis quidem actibus inhæremus, ſed ab
hominum inſtitutione profectis, qui nunquam
aut præferri, aut æquiparari deberent Evan-
gelio? Nihilne exoticum & ſingulare habet no-
ſtra DEIIM quærendi, & alios ad Eum diri-
gendi methodus? Nihilne ſuſpectum in Ora-
tionis modo? Nihil in pietatis exercitio diſtor-
tum, affectatum, à rectitudine alienum? For-
ſan zelus noſter mirabilis eſt, aut indiſeretus,
aut remiſſus? Spuria eſt virtus, & adulteri-
na perfectio, quæ in unum, aut plures hujus-
modi ſcopulos incurrit.
III. Spuria virtus iterum ex fine perverſo
naſcitur. Præprimis intentio aut bonitatem,
aut malitiam operibus inſtillat; hinc oritur
aut veritas virtutum, aut falſitas: Hæc autem
intentio vel bona, vel mala eſt, prout ipſe fi-
nis bonitatem, aut malitiam ſectatur. Omit-
tamus fines aperte malos, quibus nemo niſi
apertè malus occupatur. Sunt porro fines alii

00⸗

n unmn
boniOhetch
4 Reye i
8 Cneltas;
9
ra ſauns
Eas commotit
lim emund
nelechmit, 4
i Cnitof
mm, tilen
nrods gun on
Nen ar ſen
Durmad.!
ts perienn
tck Ybſerm
D NI Obnn

H No
zuntkenar, ti
ird: Menn la
ſfilunenerlen
Uigi ennnn

heis gete⸗
Kihredennk der
unproptiam 9
uts lgiit
an Irtun

ml ſalj.

Ple⸗

ecendt
tar, conn,
bum ſllnen,
um pilhgetke
enin nunnr
Nneſechlin
Niis enne
Dettiucd ggi

Cl, cee

Eunhei
tölhir iin⸗
Mennig k6
tglongem
krnbe.
iglundhem
I Abmn
lytmalr
thelertni⸗
nerlenunfke
,ur intlien
s, A
lt glatsti⸗

Conſideratio II. F11

eulti, quibus comoda propria, honores, pe-
cunias, promotiones ſub boni ſpecie venamur,
& viam rectam nos tenere exiſtimamus, cùm

oblique pergimus, quæ prava intentio nequi-

ter palliata,; & nobismet volentibus ignota
omnem boni operis, ac virtutis ſubſtantiam e-
vacuat: „Sæpe videtur eſſe Charitas, & eſt
„ magis carnalitas; quia naturalis inclinatio,
„ Ppropria veluntas, ſpes retributionis, affe-
„ Gus commoditatis rarò abeſſe volunt. *
Etiam ipſe mundus pietatem ad omnia uti-
lem eſſe clamat: Aſſerti veritatem tu quoque
tueris. Cognitio hæc tacité operatur in ani-
ma tua, téque ad pietatis ſtudia, generosè
non minùs quâàm conſtanter obeunda impel-
lit: Verùm ea præplacent, quæ ſub oculos
hominum cadunt. Num virtutis hic eſt, an
amoris proprii partus? Finem attende, quem
ſpectas. Zelo vehemente ardes: Nævos om-
nes, tuis ſolummodòô exceptis, cuperes emen-

datos: indignaris proximo tuo, cùm legis api-

ces non obſervat; tibimet legem ſolventi non
indignaris: Libenter habemus alios perfectos, & ta-
men proprios non emendamus defectus. * Sed qualis
hic zelus? Non utique legitimus, ſed inverſus.

Boni operis exercendi, DElque gloriæ ſer-
viendi præbetur occaſio: Tu primô in com-

modum proprium oculos conjicis; examinas,

an utilitatis aliquid ex ea re tibi ſis proven-
turum: an illa cum tuis intentionibus cohæ-
reat?
*Remp. I. I. c. 1 5. *V Remp. l. 1. c. 15.

512, Ertutes Sacerdotales

reat? Deum quidem admittis, ſed teipſum
non excludis: fors partem quoque potiorem
tibi vendicas, aut ſaltem priorem; & quam-
vis æqualiter dividas, perperam agis, ubi to-
tum DEO competit. Diwiſum eſt cor eorum, nunc
interibunt.“ Si oculus tuus fuerit nequam; totum cor-
pus tuum tenebroſum erit.“† Rapinam exerces in ho-
loçauſto, cùm vel partem tibi uſurpas.

IV. Spuriam denique Virtutem adjuncta fa-

ciunt, quorum unum ſi fuerit mancum, clau-
dicabit virtus. Conſtans eſt apud Philoſophos,
& receptum axioma: Bonum ex integra cauſa
malum ex quolibet defectu. Utuͤt brincibium o-
eris tui ſit bonum, ubi tamen acceſſerit ob-
jectum à virtute alienum, rectitudinem amiſi⸗
ſti. Bonum ſit cum objecto principium, &
äizus finis; veruùm ſi ex adjunctis vel unum
defecerit, aut ſiniſtrum quidpiam ſubintrârit,
virtutem ne dixeris opus tuum, ſed inter vi-
tia numerabis.
Charitatem erga pauperes fine optimo ex
bonis legitime partis exerces: At creditores
nonnulli juſtam ſolutionem expectant; tu ita-
que, dum egenos ſublevas, juſtitiam lædis,
cùm debita non expungis, quæ priméô locô e-
rant exſolvenda. Amcnitatem Habet conver-
ſatio tua, qua omnium animos tibi concilias:
Veràm Societates illæ, in quibus magneticam
virtutem exeris, parum Sacerdoti conveni-
unt; neque mundani mores, quibus corda ir-
retis, Statum tuum decent: igitur neque ad
Cha⸗=

Oſeæ 1i0o. * Luc. 11e

Gtren fein 1
ealn
mmllte
(mennunn
smtn nn
uen cigete
un Mensz
Cwunmwon
nnlis enin
n ſeeros von⸗
dtoron innre,
iſe, A kein
MsKot, 1nbu
ikrena inint
mnelka ini
ſan, c
n
HMemntd, en
Gheln imenen!
imne; kur,
m Kfrnp⸗
trpilli,
ihekaul au
Immn Mnero er
EiMds maned
üreniliuern
uetonniz
um. Gworſh
4 leckercie
b nta, W
anorlles
ſwolel!
ſere kin

ti

gnone Nen
torem; E
nin ge,t
nifgrenn
itnun, un
Umexenstt
dthi ulnn
inuen i
etit mmanen.
tunuſplls
n gaf
Hürpnnpine
Neliatſat
ttininenmi.
ppüngien,
nnsfuun
ichmſtun
un,

fneontni
8 At Geln
Getniin⸗
,ltümk;
1eind le
Mniutetant
6 tkioneis
Pongen
Crdnit
oiun
. e 4
r.

N
*

Conſideratio II. 513

charitatem ſpectat, neque ad humanitatem ſo-
lutus agendi modus, quo places; Sacerdota-
lis gravitas & modeſtia multò magis te orna-
ret. Fervet tua in DEUM pietas, & horas diei
meliores orando conſumis: ſed muneris tui ra-
tio laborem exigeret, cujus defectu aliis no-
cumentum affers; igitur preces illæ ac medi-
tationes quantumvis ferventes ad virtutem
non ampliùs pertinebunt. Contraà ſi labores
etiam ſacros immodicè aſſumis, teꝗque isdem
adeò totum immergis, ut vel omittas, vel
mutiles, aut deſultoriè expedias, quæ devo-
tionis ſunt, à virtutis tramite denuò recedis;
conlſiſtit enim illa in medio, & neque ad dex-
tram, neque ad ſiniſtram deflectere oporteret,
quia omne, quod eſt nimium, vertitur in vi-
tium.
Edic modò, quænam virtus Examini taliter
ſubjecta firmitatem retinebit? Quot ſpuriæ
virtutes prodibunt, quæ fucata rectitudine
fallebant! Sed tempus olim aderit Examinis
alterius rigidiſſimi, quo Judex divinus juſtitiaz
Judicubit: Heu! quot ille ſubtiles fallacias
virtutum numero expunget! Quâm paucæ
virtutes nobis manebunt reſiduæ, ubi has ad
Judicis æterni ſtateram examinabimus!
Spuria eſt omnis virtus, quam humilitas non
comitatur: Quot ſpecioſæ virtutes hic ſubſi-
ſtent? Audacter dicamus, hac ſola deficiente
probitatis nota, vix non omnes ſæœæcularium
virtutes morales reprobatum iri, utpote quas
ſuperbia, quæſitus hominum favor: ut videan-
R. P. Dufrene Exercitia. Kk tur

514 Virtutes Sacerdotales

tur ab hominibus; vanitas, opinio propria, & amor

proprius ùt plurimùm inquinare ſolet.

Spuria eſt omnis virtus, quæ à commodo
privato quàâm longiſſime non recedit. Quan-
tumvis ergo ſpeciosè in oculos hominum in-
currant actiones tuæ, & ſua ſe magnitudine
commendent; quòd ſi tamen emolumentum
temporale quæſiéris, teue iſtud præcipuéè ad
agendum moverit, phantaſma inane virtus
tua erit. Fallere quidem initiò poteris, & fa-
mam aucupari; ſed minimè durabit fucatus la-
bor: Apparebit denique proprii commodi ter-
renum ſtudium, & virtutis tuæ inanis larva ri-
debitur, quin & ſcandalum apud multos; cer-
tê contemptum tui haud modicum pariet:
Quamvis autem dexteritate ſingulari hune næ-
vum occultaveris, DEUsS illum videbit, & re-
velabit. Terribile eſt, quod hac de re D.
Paulus affirmat, cùm ſcoriæ hujus immundi-
tiem absque diſcrimine ad univerſam homi-
num maſſam extendit: Omnes quæ ſua ſunt quærunt;
non quæ JEſu Chriſti.“ Quantum gratiæ robur,
quanta illius puritas erit neceſſaria, ut labes
adeô generalis feliciter evitetur!
Spuria eſt omnis virtus, quæ à charitate di-
ſcedit, ae ſapienti hujus benignitate privatur.
Virtus igitur amara, præceps, altùm ſapiens,
imperioſa, dura, impatiens, tetrica, ſingula-

ris, & abſurde ſolitaria, quamvis maxima
quæque in ſpeciem præſtet, erit ſicut æs ſo-

nans, aut cymbalum tinniens: ſi charitatem non
babeam, nihil ſum; nihil mihi prodeſt.
*Phil. 2. *V 1. Cor. 13. Iſta

13 punſc
,lilyi
Punttſeteg
Ehaerd
eſineere,
, W eid
n eleünnd
Pii mine!
hhri etie
ſteng Ad
ſerignh
Plumeetpa
Nrle wnce
Nſa ürt;
mnier tben
0wnunente, nn
efet, Et
miſpiiin
ik ient.
imfiſſmm
lintutti t

Chikmcen,

perenum

Uuln engl
ans,rn
Do void

uin. N

lule

Gonkderatio II. 5I5
00 10 4
llu Iſta ſeriò conſiderans interroget ſanè, quod
GCr 1 ar olim JEſu Chriſti auditores interrogârunt: Et
lerelit direrunt qui aucdiebant: Et qui⸗ poteſt alus fieri? *
ls honin Benignè reſpondit DEI Filius, idemꝗue nos
uE reſponſum erigere poterit, ne animò cadamus;
nen Tncſ nempe apud DEUM non eſſe impoſſibile, quod
eſel ni homines evincere nequeunt. Superabundabit
hir “ ratia, ubi delictum abundaverit, ſi gratiæ

ocum dederimus. Sunt adhuc in Eccleſia
Chriſti animæ inſignes, robore ac puritate
ſingulari præditæ, quæ genuinas virtutes poſ-
ſident, & ductore Spiritu Sancto, cui fideliter
obſecundant, ſeopulos omnes effugiunt: ſed
cùm perexiguus harum ſit numerus, tantò ma-
gis ſatagere nos oportet, ut illis accenſeamur;
nec facilè adeò credamus, ad eorum cœtum

„

Un⸗
5

girimen

nie nos jam pertinere; Verùm nobismet potiùs
lett humiliter diffidentes, accedamus continuò ad
se thronum gratiæ, non operum noſtrorum mul-
Mnfriinin titudine freti, ſed multitudine miſerationum
ieſuin Domini ſubnixi, quæ ſpem noſtram univerſam
n eG invicte ſuſtineant: Neque enim in Juſtificationi-
Cefiiu, lin bus noſtris proſternimus preces ante faciem tuam; ſed
ur in miſerationibus tuis multis.
Eichuite!

Ad Chriſtum denique convertamur, tanquam

tate oiner a
lge ad ſupplementum egeſtatis noſtræ; Cumque
. ſeges . 1
lin „non modèò exemplar, ſed & fons virtutum no-
etriet . j j i
bis ſit factus, harum copiam in corde ipſius
n⸗ lanctiſſimo quotidie hauriamus.
allan
aus

1 Lutc. 15. ** Dan. 9,

516 Virtutes Sacerdotales

Meditatio III.
De Humilitate Sacerdotis.
Quantò magnus es, hbumilia te in omnibus, & coram

DEO invenies gratiam. Eccli 3.

CQAcerdoti præprimis ſerviat hæc regu-
la, ut quantò per eminentiam Statũs eſt

ſublimior, tantò per modeſtiam animi ſit hu-

milior. Non ipſa certé vocationis celſitudo,
ſed virtutum inſignis amplitudo acceptos nos
reddit apud DEUM; Nunquam porro virtu-
te erimus magni, niſi egregia humilitate fue-
rimus parvi: Tantus erit noſter in bonis gra-
tiæ alcenſus, quantus fuerit in oculis propriis
deſcenlus. Summe igitur neceſſaria eſt nobis
humilitas, qua deſtituti ſtamus in lubrico, &
caſum graviorem in momenta ſingula meritò
timemus. At verò quis noſtrüm hucusque
monito huic ſalutari obſecundavit: Quantò mag-
nus es, humilia te in omnibus? Numquid non ex-
perientia quotidie docet, Clericos Fidelibus
cæteris humilitate non lemper antecellere;
quin potiùs nemo ipſis contemptum fert æ-
riäůs: nemo injurias ſentit acerbiùs; nemo
Fonorcs venatur avidiùs: prima ſubſellla, dig-
nitates, præcellentiam nemo quærit vigilan-
tius. Diſcamus hodie in ſchola Divini Spiri-
ts ad virtutis altitudinem aſcendere per viam
humilitatis, & ad inferiora deprimi magno
pondere Sacerdotalis ſublimitatis. I. Quan-
1 % dignitate ſacra evehimur altiùs, tant per
umi-

4

en M
,htrlſn
g, Mli

SErkitd
ce, gni
aDlOiNe
fen teſlſt
li len
tcnr it
cirunn.
Drimmk ug
lln on enn
ne Nek,n
ull mwbön
an Gen
Peſhrptu
olkenmn,
MMnidmn,,
oimm
Aumunrn
niltinig,

Unenins eſdn

rorceco⸗
W ibed in
Unelin
üfelm,
Ebhed il
liten e⸗
dunt re
ns heccat

l, ne

☛☚

.

Cercoti,

nbie, i
nin ee 5
inenrium Ne

1
Crnihcctn
lnnen Ann
N no nmr.
Aniukie⸗
Alülauge.
thacdſnnti
Neltncknme
ms alereyt
u lunl rei
oſrun kwer
Cuntt,Cure⸗
Mungcidine
Ercos tlt
er Ateelt⸗
enpron nt
Nebiis u
Niſanelut
glrit ſhe
ohDi
chlergin
Cgra 0

1i IEr.

Aeditatio III. 517

humilitatem profundius deſcendamus: Quantò
magnur es, Bumilia te in omnibus. II. Quô pro-
fundiùs depreſſerit nos humilitas, eò ſublimiùs
in virtute, & gratia apud DEUIM aſcendemus:
Et coram DEO invenies gratiam. S
Puncltum I.
Rectorem te poſuerunt, ait Spiritus Sanctus, no-
li extolli: Eſto in illis quaſi unus ex ipſis.? Qui in vo-
bis eſt major, ſiat ſicut minor; & qui præceſſor eſt, ſi-
cut miniſtrator. ** Sic jubet Legislator noſter,
Dominus & Magiſter, qui ſuo nos exemplo ſti-
mulat; non enim venit miniſtrari, ſed mini-
ſtrare. Siceſt, magne DEIIS, humillime JE-
ſu! nihil tu nobis mandas, quod prior non exe-
quaris. Quis te auguſtior, & quis te humilior?
Jure igitur poſtulas à me tantum per mode-
ſtiam deſcenſum, quantus eſt ſtatůs mei ſan-
ctiſſimi alcenſus, poſtquam ipſemet è ſummo-
cœlo ad infima quæque deſcendiſti. Poſt te
nihil unquam fuit matre tua ſive in celo, ſive
in terra ſlublimius; ſed nec illa quidquam hu-
milius: Ecce ancilla Vomini. Quàm injuſtus ego,
& vocationis celſitudine indignus, ſi tamen
inani gloriolæ cedo, & vanitatem ſequor, licèt
magnitficè adeòô inſtructus! Quid habeo, quod
non acceperim? Si autem accepi omnia, quare
gloriari velim, acſi minimè accepiſſem? Quid
ex me habeo, niſi peccatum & nihilum? Et
iſtud quidem peccati nihilum tantè eſt abje-
ctius, quantò me exaltaâſti ſublimius: tantòô
malignius peccatum, quò ampliùs me bonis
Kk 3 cu-
*Eccli. 32. 1. ** Luc. 22. 26.

5718 Virtutes Sacerdotales

cumulâſti. Nihil in me invenio; præter do-
norum tuorum & indignitatis meæ portento-
ſam permixtionem: Hinc gratiæ tuæ, iſthince
mea ingratitudo; hinc bona tua, iſthinc mala
mea; miſericordiæ tuæ, & miſeriæ meæ lacry-
mabili fœdere ſociantur. Quanta utrinque in
me cadens humiliationis, & confuſionis mate-
ria! Quàm timendum, ne vocationis meæ,
quod ipſe erexiſfi, perquam ſublime ædificium,
Andanscht humilitatis, negligentiâ mea, de-
ſtitutum, ſuis me ruinis milere involvat! Er
cecidit, & fuit ruina illius magna. *
Agd confuſionem, dolorem, & ſeria propoſita ſtimu-
latur voluntas: urgetur juſto timore &.

Punctum II.

Quamvis autem noſtræ vocationis ædificium
ſteterit aliquamdiu, quid proderit in oculis ho-
minum fuiſſe aliquid, ſi nihil ſumus coram Deo?
Creſcere aliter in conſpectu ejus non poſſumus,
niſi per gratiæ communicationem, & virtutis
ſinceritatem: utriusque autem menlſura eſt hu-
militas. Keſiſtit Dominus ſuperbis, humili-
bus autem dat gratiam ſuperabundantem. Cœ-
leſtis hic gratiæ ros non cadit in ſublimia mon-
tium, ſed ad humilia vallium, & in mentes
coram ſupremi Domini majeſtate per genuinam
humilitatem infime depreſſas copiosé deſcen-
dit. Sine humilitate nulla ſubſſtit virtus; nam

virtus tumida & ſuperba, virtutis ne quidem

nomine digna habetur: Dent illi ſané Gentiles
& Pharilæi locum aliquem inter virtutes; at
Matth. 7. verô

le⸗
ve
N

liete
i ne

Sungelſe,
1 gdilse
h Mdere:
gam menet
ſedis in

n
le, nicrin
nuceleni
iElſeutr n
Cinſe Dl
Uin kalit,fl
linintune
ittinunt
Uummomunme
Ne, Dix,
un Dre e
uyrtinm ,
Ium C
mnled
EItrilet,
ines d i
zulen nt

Me5.

Pah

enio, Dra
,ßmer an
itſe tie, i
tnn, hnen
—
Wdabertee
Coorki .
Ne Wenini
Nſtbineztin
Reieninte⸗
nien inta
i ſett r
6.
1

Ntoisrlſin
ert ocld⸗

ipo olns
gem, E rni
Nrentonet⸗
Pebie,m
Uncanten-
ofablinun⸗
Cian
kehel Eumn
ie

Erhimp a

e en

Meditatio III. 5159

verôò Fideles, & Legis gratiæ Miniſtri non mo-
dèò hinc cam excludunt; ſed majus malum re-
putant, quàm ſint enormia peccata; ſaltem

periculi majoris illam eſſe indubitatô tenent,

quia magis ei fiditur, & minús arcetur. Pu-
blicani peccata omnia, quantumvis gravia,
minùs DEO fuêre exoſa, quâm Pharilſæi vir-
tutes univerſæ 6 bonorumque operum centu-
riæ, quòd illis comes iret humilitas, iſtis ſu⸗
perbia inſideret: Quare factum eſt, ut gra-
tiam inveniret humilis peccator, & abjicere-
tur ſuperbus virtutum jactator. Quis igitur
ille, qui in cœlum aſcendit, niſi is, qui ad in-
fima deſcendit? Quèòd autem aſcendit, quid eſt, niſß
quia & deſcendit primum in inferiores partes terræ?
Chriſtus ipſe DEUs ac Dominus noſter ideè
ſolùm aſcendit, quia deſcendit: Et eâ quidem
menſuraâ in altum evectus eſt, qua priùs in hu-
militatis profundum deſcenderat. En hic E-
lectorum omnium regulam & exemplar! Red-
de me, Domine, huic cœleſti Ectypo con-
formem: Doce me genuinam ſpiritüs humili-
tatem per viam cognitionis nihili mei: Doce
me veram cordis humilitatem, humiliationes
amando & amplectendo: Doce me ſinceram
operum vitæꝗque totius humilitatem, quascun-
que actiones ab humilitate proféctas exercen-
do. Diſcite à me, quia mitis ſum, & humilis corde. *
Mis pauliſper inhæretur.

*Epheſ. 4. 9. ** Matth. 17.
Kk 4 Les

Virtutes Sacerdotales

Lectio II.
De Imitatione Chriſti
Libri I. Cap. NXVIII.

De exemplis SS. Patrum.

1. INtuere Sanctorum Patrum vivida exem-
pla, in quibus vera perfectio refulſt &
Religio; Et videbis, quàm modicum ſit, &
bene nihi! quod nos agimus: Heu quid eſt
— vV 3: . . .
vita noſtrâ, Gi illis fuerit comparata? Sancti &
Amici Chriſti Domino ſerviêrunt in fame & ſi-
ti, in frigore & nuditate, in labore & fatiga-

tione, in vigiliis & jejuniis, in orationibus &

meditationibus ſanctis, in perſecutionibus &
opprobriis multis. .—
2. O quâàm multas & graves tribulationes paſ-
ſi ſunt Apoſtoli, Martyres, Confeſſores, Vir-
gines, & reliqui omnes, qui Chriſti veſtigia
Voluerunt ſequi. Nam animas ſuas in hoc
mundo oderunt, ut in æternam vitam eas poſ-
ſiderent. O quàm ſtrictam & abdicatam vi-
tam Sancti Patres in Eremo duxerunt? Quàm
longas & graves tentationes pertulerunt?
Quâm frequenter ab inimico vexati ſunt ?
Quàm crebras & fervidas orationes DEO ob-
tulerunt? Quàm rigidas abſtinentias quotidie
peregerunt? Quâm magnum zelum & fervo-
rem ad ſpiritualem profectum habuerunt?
Quàm forte bellum adversùs edomationem vi-
tiorum geſſerunt? Quàm puram & rectam inten-
tionem ad DEum tenuerunt? Per diem habora-
bant

chlconn u
Rteſtons.
honoibd
Ie N de m
fetſra wir
m berlin
Ger Nn re
ACuruebe
AKonohroe
N eu
tmlanss mnid

(NUi,u

ieli lee
ire ſelnt in
wückrine
keiſwitenni
upnubumg
Ihcrmlone
Dtnthnm
Munnds
ehio fun
Eerotio
MlOumne
nentis &
Konnbus

lle

.
Chriti
Ull.
Dumn,
un ſiin,
teci ni
notont ,
N: Ein d
Unrm, Kt
kurimett
lur it

i i
n diun tz
nen
Eenmt? Ee
heren
Nea iu/
ihnes
eningeni
Nin en

Leltio II. 521

/

bant, & noctibus orationi diutinæ vacabant;

quanquam laborando, ab oratione mentali mi-
nime ceſſarent.
3. Omne tempus utiliter expendebant: om-
nis hora ad vacandum DEO brevis videbatur,
& præ magna dulcedine contemplationis, e-
tiam oblivioni tradebatur neceſſitas corpora-
lis refectionis. Omnibus divitiis, dignitati-
bus, honoribus, amicis & cognatis renuntia-
bant: nil de mundo habere cupiebant; vix
neceſſaria vitæ ſumebant; corpori ſervire e-
tiam in neceſſitate dolebant. Pauperes erant
igitur rebus terrenis, ſed divites valde in gra-
tia & virtutibus. Foris egebant, ſed intus gra-
tiã & conſolatione Divina reficiebantur.
4. Mundo erant alieni, ſed DEO proximi
& familiares amici. Sibi ipſis videbantur tan-
quam nihili, & huic mundo deſpecti; ſed erant
in oculis DEl pretioſi & dilecti. In vera hu-
militate ſtabant, in ſimplici obedientia vive-
bant, in charitate & patientia ambulabant,
& ideò quotidie in virtute proficiebant, & mag-
nam apud DEum gratiam obtinebant. Dati
ſunt in exemplum omnibus Religioſis; & plus
provocare nos debent ad bene proficiendum,
quâm tepidorum numerus ad relaxandum.
5. O quantus fervor omnium Religioſorum
in principio ſuæ ſanctæ inſtitutionis fuit! O
quanta devotio orationis! Quanta æmulatio
virtutis! Quàm magna diſciplina viguit! Quan-
ta reverentia & obedientia, ſub regula Magi-

ſtri, in omnibus effloruit! Teſtantur adhuc

K k 5 veſtigia

5722 Virtutes Sacerdotales

veſtigia derelicta, quòd verè viri ſancti & per-
fecti fuerunt, qui tam ſtrenuè militantes, mun-
dum ſuppeditaverunt. Jam magnus putatur,
ſi quis transgreſſor non fuerit; ſi quis, quod
accepit, cum patientia tolerare potuerit.
6. tepor & negligentia Statûs noſtri!
quòd tam citò declinamus à priſtino fervore,
& jam tædet vivere præ laſſitudine & tepore.
Urinam in te penitus non dermiret profectus
virtutum, qui multa ſæpius exempla vidiſti
devotorum.

Examen II.
An ſim Sacerdos bumilis?!
I. Cauſæ humilitatis in Sacerdote.

Auſa humilitatis prima & præcipua eſt Sta-
tus ſanctiſſimi celſitudo, ad quam conſcen-
dere nunquam voluit humilis S. Franciſcus,
multique alii, quòd ſe indiguiſſimos Angelica
dignitate reputarent. Habeône igitur ego ſu-
perbiendi cauſam, quòd factus ſum Sacerdos?
quèòd regendis aliis præpoſitus? quôd Mini-
ſter Altarium, & Diſpenſator Myſteriorum
DEI electus? Pondera neminem attollunt, ſed
deprimunt; tantéque profundiùs deprimunt,
quò fuerint graviora. Quantæ ergo ſunt obli-
gationes meæ? graviſſimæ ſunt, eſtue illarum
pondus vix non imenſum. Quanta mea obli-
gatio ad ſanctitatem, ad fervorem, ad inſignem
puritatem? Graviſſima eſt vel ob unum Alta-
ris

mntühmmn
9 x, gun
aotethend
ten nlere d
Ee ne en
AUnnteta;
ries! Tum
eni nenuenm,
6 non rehen
IMecbunmr veo
Clin nuſls an
NVen T ükem
aati alifn:
renmnenni,
Canmdrenani
Ittnnmortte
i Elnwge
lalkeri,ge⸗
elon b uns
4 umnun bete
im min
Uindluts
Pemmmi
ten wori
ds reo,
Eunz un
Ohnnddun e
Riocte aen
Wifmrin
uInacu

En

tle

Fii indit

Memiſtante
hrefume
de ſ an
nne ſotlef
dnt Nnlt
ipiſtrokn,
Ulhtnitele⸗
Gmlerftin
Hin arnni

mi
n Krene

Eprepuete
n ctt
ls ung
gnllinos 4tl
Neigtreß⸗
ſn dom
gdt
r MyEein
f

Examen II. 723

ris ſanétiſſimum miniſterium. Qualis autem
mea ſanctitas, quantus fervor, quæ puritas?
Numquid hic invenio me humiliandi materiam?
Totus ignis eſſe deberem in ſanctis actionibus;
& quàm milerè tepeo! quàm infeliciter fri-
geo! Iſtâne me extollendi, & inaniter ſuper-
biendi materia? Quanta mea obligatio ſalvan-

di animas? Tanta profectò; tam gravis, ut ipſe

ſalvari nequeam, niſi ſalvem & alios: Nam fo-
lus non ſalvabor, & ſolus non damnabor; aut
ſalvabuntur mecum ali, aut damnabuntur.
Quâm multos autem hucusque ſalvavi? Ne-
minem ad infernum promovi? Si vel unius
peccati cauſa fui: ſi vel unum non impedivi,
quàm enorme malum in terras adduxi! Si me-
diorum Sacerdotalium ſive multitudinem, ſive
præſtantiam conſidero, pridem Sanctus eſſe de-
bui. Sed quousque provectus jam ſum in ſtu-
dio ſanctitatis, quæ aut nemini convenit, aut
Sacerdoti ob Statüs eminentiam eſt neceſſa-
ria? Quantum dedecus, ſanctificari humilem
ruſtieum, ancillam pauperem, & Sacerdotem
inter ſanctitatis copioſa & potentiſſima ſubſi-
dia magis tantùm inquinari! Ad ipſum ſancti-
tatis fontem quotidie accedo, & nihil inde
ſanéctitatis refero, ſemper languidus, ſemper
indevotus; nunquam ad currendum alacer, ad
bonum nunquam expeditus. Ad ignem Divi-
num quotidie accedo, & nunquam incaleſcos
Quanta igitur in corde meo glacies! Immor-
tale Pharmacum quotid'e ſumo, & ſemper lan-
gueo: Quanta ægritudo, quæ medicinæ po-
tentiſſi-

724 Vututes Sacerdotales

tentiſſimæ continuèò reſiſtit! Hæccine autem
ſuperbiendi materia? Ubinam virtutes, quibus
ornari Sacerdotem decet? Ubi Angelica puri-
tas, competens Angelico Miniſterio? Ubi cha-
ritas? Ubi pietatis ardor? ubi orationis ſtudium?
Ubi manſuetudo, patientia, inſignis temperan-
tia, contemptus vanitatum, æternorum deſi-
derium? Quantum in his omnibus deeſt, tan-
tum egeſtatis turpiſſimæ probrum mihi adhæ-
ret. ac miſerrima mendicitate preſſus eri-
gere me auſim, & ſuperbire? Quid magis ex-
oſum paupere ſuperbo? Ito mendicabulum,
gloriare nihilo tuo; ſqualore, pædore tuo!

magnifica lacinias tuas: oſtenta centones tuos!

Mi Sacerdos, dignitas hæc tua, ſublimis utique,
& Angelicâ major, tua non eſt: Gratia tui
Principis eſt, quæ te non ornat, ſed magis
deſpicabilem reddit, ubi defuerint Sacerdota-
lium ornamenta virtutum, labore proprio ac-
quiſita. Finge tu Principis Miniſtrum cento-
nibus obſitum, luridum, pædore infectum, ege-
num, lacerum: quâàm contemptibilis erit, præ-
cipue ſi culpâ ſua talis eſt. Sed numquid te-
ipſum vides, & contemplaris in hac imagine?
Cauſa hutnilitatis altera, ſunt peccata, of-
fenſiones, & negligentiæ innumerabiles. Scié-
ne autem, quid ſit peccatum Sacerdotale? Ca-
pié6ne, quàm terribilis ſit macula; quâm hor-
renda ſit lepra? Peccatum in homine ſæculari
eſt fragilitas; in Sacerdote eſt malitia diſtilla-
ta, In homine mundano peccatum eſt igno-
rantia; in Sacerdote luminibus affluente eſt
ſtudjioſa

tu uit
r rins lli
unne, ll
n Gotl

e N 6
n ſote n
Se nk
1 Udlenn n
eoet
Ar conbioro
bmftelen

Muns Aimitt,

laen e
n ei llitn
M nhenthenc
olint murti
6 Aire u
r enmne, A
WCenekim
iEtonecownn
Uyalaniime
iſſin tſeex
Ummihnin
eniefa
rne honiin
al Knpnin
Anlue i ,
ln eſechs
Une iebet
ng in pale
oonamino.
Uuntonel

i

Hrin,
mnirtuege
h Angele
iteron) lii
ornionisftit
nnigi ener
d Remor
Onnibs ſein.
Nohun nüt
Nicnregeht.
re; Grnge
o Nrenterue
e helr dl
tucenMest
uſklneni
elCtn
Lnn,el
lerit Nele⸗
ltor on
Myibrunter
Meintellns
biis *
Etungli,
kacing:
inr elan
nenbis 1

Examen II. 525

ſtudioſa & malitioſa obeœcatio. In homine
laico præſidiis deſtituto, & inter mille inſidias
ambulante, peccatum eſt lapſus miſeratione
dignus; in Sacerdote præſidiis potentiſſimis
undique Vallato eſt intolerabilis exorbitantia.
Ubinam ſordes magis exoſæ, an in centone
obſoleto, an in regia purpura? Jam quot ul-
cera purulenta numero DElI Miniſter, populi
Princeps, Doctor, Mediator, Leégatus? Quàm
bella combinatio ſummæ dignitatis cum abje-
tiſſima fœculentia! Nihil dicamus hic de hu-
manis infirmitatibus: Quot peccata ego Sa-

cerdos ſciens & volens committo? Si vel u-

num tale à ſuſcepto Sacerdotio admiſi, æter-
nam habeo dolendi, meipſum contemnendi &
humiliandi materiam. Sum dignitate Ange-
lus; actione diabolus: ſum ad altiffima quæ-
que vocatus, & ad infima ſordium deſcendo:
Sum domeſticus DEl, & civis Sanctorum, glo-
ria & honore coronatus, ſuper opera manuum
DEl præſtantiſſima conſtitutus; & inter por-
cos meipſum abjicio, ſiliquis delector, e cœlo
in cœnum abeo; in ſtercore volutor! Et quam-
vis nonniſi venialia numerem, heu! quanta
vel hinc me humiliandi materis! Ardere de-
berem ùt Seraphinus, lucere ùt Cherubinus,
ſursùm evolare ût Angelus, quia his omnibus
major ſum effectus. Sed quàâm frigidus ſum
in æternæ Majeſtatis obſequio; tenebras amo;
ùt vermis in pulvere repo; mille negligentiis
vitam contamino. Quàm negligens & diſtra-
Gtus in oratione! quâm tepidus in Sacrificio!
quàâm

526 Virtutes Sacerdotales

quàm lentus in omni bonol quàm velox ad ſæcu-
laria! quàm effuſus ad externa! Quàm intentus
ad commoda propria; quâm piger ad anima-
rum lucra! Heu, quot maculæ! quâàm innu-
merabiles negligentiæ! Et ubinam ſpiritus ille
humilitatis; animus ille contritus, qui pecca-
torem decet? Sacerdos peccator; O monſtrum!
O chymæram! Quid monſtroſius dici poſſit ²
Sacerdos peccator ſum, & ſuperbio! poſsitne
cogitari ſtultitia major? Diſtendit, arrigit,
magnificat, & amplificat ſe ſordidus terræ ver-
miculus; quid abſurdius? Nemo majores &
plures habet ſe profundiſſime humiliandi cau-
las, quàm Sacerdos: Et nemo magis ſuperbit,
quàâm Sacerdos. Unde humiliare me debeo,
inde occaſionem inaniter tumeſcendi ſumo.
Incedat Rex aliquis cum capite hircino, cani-
no, aut porcino; quàm monſtroſus erit! Dig-
nitate plusquam regia ornatus incedo; ſed
vah! quale caput gero, affectibus indomitis,
iracundiæ, intemperantiæ, deſideriorum æſtui,
carni & languini turpiter obnoxius! O quàm
acceptus DEO eſt præ ſuperbo Sacerdote hu-

milis ruſticus! Bonorum operum longam ſe-

riem texit ſenerbus Phariſæus: peccata bene
multa & gravia plangic humilis Publicanus:
Et en! virtutis propriæ inanis jactator con-
demnztur; alter ſuæ turpitudinis confeſſor ju-
ſtificatur. Cadavere humano in putredinem
abeunte nihil fœtet horribiliùs, quia carne hu-
mana, quamdiu vivit, nihil eſt nobilius: Quàâm
abominandus itaque erit fostor animæ Sacerdo-
tIs;

Scdn v Nen
Pnluel A
gingim.
Uſien Mel
Peens dn
,neiiginel
Pos Uben,
2tnda unit
os eketn⸗
1nn gulen
Nuuri el ie
Ueldret oene⸗
Ofemnr kooe
Pin Nenn
Entl
Ptng nn
, Alenln
on pin me
Urps eob iin
elgitmeene
Eel 1 Geerds
Tiiilsz de
DEnb iürunen
Eas ſlten
Kimin ſd
ituen
hlom Une

tle

umor⸗
n! uni
nſher
nulel guent
tinm hin
nnid, gi
Cnz wrte
lhoſlsizc,
Alhetntin
1 6A.. . ".,
¹ Maln tz
euctune.
8Nomont
Nnminmiar
MMnubſeti⸗
nlim e len
1 mteniſu
Ghiehnunen
Mirristin
Nuns Krtti4
felſbgiuri
eecerionon
Horins 0e
do Koetchtt
Ennpis
6: eent 3
nis Phle
ns annan
uscl/
in en
San.
nE
onien

1.⸗
5

.

Examen II. 527

tis, cùm per peccata ſolvitur in putredinem,
quando Sacerdote ſecundúm dignitatem ſpe-
ctato nihil eſt excellentius ? Optimi nempe
corruptio peſſima. I Nunc, & gloriare hac
tua peſtilenti putredine, Sacerdos peccator!

II. Effectus humilitatis in Sacerdote.

IIt meliùs intelligam, quos effectus præcla-
riſſimos habeat, & habere debeat in Sacerdo-
te ſancta humilitas, videndum primò, quàm
noxios effectus in ipféo producat ſuperbia.
I. Exoſa quidem DEO eſt omnis ſuperbia, ſed
maximé exoſa ſuperbia Sacerdotis. 2. Fur &
mendazx eſt Sacerdos ſuperbus. Fur, quia ſuum
DEO furatur honorem, qui ad ipſum non
pertinet: Mendax, quia gloriatur iis, quæ ac-
cepit, quaſi non acceperit. 3. Homo eſt in-
gratiſſimus, quia bonorum copiam, qua orna-
tur, ad liberaliſſimum Datorem non refert.
Qantè igitur majora ſunt, quæ accepit, tan-
tò magis exoſa illius vanitas. .
Sed qui tandem effectus ſuperbiæ in Sacer-
dote? I. Sacerdos ſuperbus ad fructifican-
dum eſt inutilis; neque enim utetur unquam
Dominus inſtrumento tali ad magna opera
ſua, quæ ad ſalutem animarum pertinent: Non
utetur homine ſibi exoſo, ingrato, & contra-
rio. 2. Erit Sacerdos ſuperbus velut æs ſonans,
& cymbalum rtinniens, absque ſpiritu, carens
ſoliditate: non loquetur ad cor; neminem
convertet; ad bonum neminem movebit; ni⸗-
hil emendabit. 3. Ad lapſus grariſſimo⸗ viam
ernit

528 Examen II.

ſternit ſuperbia Sacerdotum: Inter omnia ſce-
lera maxime abominandum comiſêre ſuperbi
Sacerdotes Hebræi, nempe Deicidium; Et un-
de hæreſes pleræque omnes, niſi ex ſuperbia
Sacerdotum? Unde lapſus horrendi, & pro-
pudioſi, niſi ex ſuperbia Sacerdotum, qui à

DEO Protectore humilium recedentes, tantòà

ruunt terribiliùs, quantò ſteterunt altiùs.

At verò Sacerdos humilis ad maxima quæ-
que eſt idoneus. 1. Egregie fructificabit;
tantéque iſtud magis, quoô fuerit humilior.
2. Oratio illius ſemper audietur; nam reſpexit
PDEIUIS in orationem humilium, & non ſprevit precem
eorum. 3. Dilectus DEO & hominibus Sacer-
dos humilis mira operabitur; inſtrumento e-
nim aptifſimo Dominus magnificè utetur.
Quare ſtupenda operati funt Sancti, niſi quia
fuêëre humillimi? 4. Sicut DEus ſuperbis reſiſtit,
ità bumilibus dat gratiam. Pauperem & humilem
non derelinquet. .

III. Signa humilitatis in Sacerdote.

I. Sacerdos, qui Divina luridè tractat, non
eſt humilis, quia peccat in reverentiam æter-
næ Majeſtati debitam; quia vilitatem ſuam &
nihilum non agnofſcit; quia, ùt ſervum decet,
Dominum tantum non obſervat. 2. Sacerdos,
qui negligenter orat, non eſt humilis, quia
DEum Majeſtatis, coram quo tremunt Ange-
lici ſpiritus, indecenter alloquitur. 3. Sacer-
dos, qui ob negligentias quotidianas amarifſi-
mé

n 49 .
N
t, n⸗
geuinl
h kunis
chei
1 E Uel
ſanohnt

dannr

ir winelg
KGeekons i
eniix gl 1

pant, Epo

mmaete .
Ganhon 4
Meem guen
Netmn li ,
ſento
Pnſeneonub
lsmnel:
Aml AN in
Wihen l
1lp, ltenet
Dr wnet nnn
tien unfer
NAurrn
n netens

e ſcn

imnin Dbum
ube Hin
inſoperbs
um, 0
fi ben

IMmeront,
coftiſete
Nicituml
ler
wanenche,

Wrlonn,

nwcedene
ferennt i
ſst uag,
ig kiir
Gd Nenk henn
UGen, nen
hn
Cnommdudw.
W uhnende
nmmid wer
in Ach s
buſonn ,
pgen Ainn

Ceetde

e nadn
Gerentim
lirenuu
tſernaeen
. ¹el⸗
Dri
0 Iemn ⸗
Uir Ner⸗

.

un
l

Examen II. 529

mè non dolet, humilis non eſt, quia non in-
telligit, quid ſit peccare Sacerdotem graria-
rum tanta multitudine ornatum. A. Sacerdos,
qui ſalutem ſuam cum timore & tremore non
operatur, humilis non eſt, quia non intelligit
ſui Statůs obligationes graviſſimas, pericula
maxima, & onera metuenda. y. Sacerdos,
qui comoda ſua quærit, ſenſibus indulget, o-
tium ſectatur, molliter vivit, humilis non eſt,
uia non intelligit, nec intelligere optat, quid
4 Sacerdos peccator, & quid ei debeatur. 6.
Sacerdos, qui honoribus inhiat, primos accu-
bitus amat, ſeipſum magnificat, quemlibet con-
temptum acerbéè ſentit, ac facilé propterea in-
dignatur, non eſt humilis Magiſtri humillimi
Diſcipulus, qui opprobria quæque graviſſima
patienter tulit. 7. Sacerdos, qui cum proxi-
mo ſuperciliosè agit, minores non attendit,
romiſcuè omnibus ſine diſcrimine non lervit,
hurnilis non eſt: Sacerdos, qui oviculas pa-
rum amat, pro illarum bono indefeſsè non la-
borat; qui aſperè ſuos alloquitur, parvipen-
dit alios, libenter litigat, proximum tradu-
cit, &c. non eſt humilis. 8. Contrà Sacerdos
humilis erit pariter pius, modeſtus, manſue-
tus; ſibi tantùm durus, proximo autem lenis,
beneficus, patiens, laboris amans, ab omni o-

ſtentatione, jactantia, vanitate alienus; om-

nia bona in DEum referens, ſibimet nihil at-
tribuens &c. Smne ego nunc Sacerdos hu-=-
milis, aut ſuperbus? Quid mutandum? Quid
cemendandum? Quibus medis utendum? Quis
R. P. Dufrene Exwercitia. IL. I dabit

530 Virtutes Sacerdotales

dabit intellectum, ut noverim me & noverim te,
DEus Altiſſimè! ut oderim me, & amem te, cui-
que ſuum tribuens, Téque humilitatis vivum
Prototypon, Divine Magiſter! aſſiduò reſpi-
Cciens?

Meditatio WW.

Chriſtus Magiſier humilitatis Sacerdo-
talis.

Diſcite à me, quia mitis ſum, & bumilis corde
Matth. II.
On eſt Diſcipulus ſupra Magiſtrum, nec eſt ſer-
us major Domino ſuo. * Humiliavit ſemet-
ipſum Pontifex noſter ſanctus, innocens, im-
pollutus, ſegregatus à peccatoribus, & excel-
ſior cœlis factus: Multumne erit, ſi humiliet
ſe Sacerdos peccator, cinis & pulvis? Audiant
Magiſtrum docentem, & imitentur facientem
Chriſtiani omnes; præcipuè verò Sacerdotes:
Quis enim Diſcipulorum e numero erit, ſi
Sacerdos non eſt? Magna vircus humilitas,
omni quidem homini, ſed maximée Sacerdoti
ſummèe neceſſaria. Omnium Afſcetarum ſen-
ſus, & unanimis doctrina eſt, nullam daturum
DEO gloriam, & nihil acturum in curanda
ſalute animarum, qui humilis non ſit. Des.
Bernardo teſtatur Gaufridus in vita, Eum in-
ſigni humilitate animabus profuiſſe: Qus humi-
lior, es ſemper utilior fuit populo DEI in omni do-
trina ſalutati. *⅜ Non eloquentiæ humanæ ſtre-
Ppitus,
* Matth. 10. 24. ** in vita l. 3. C. 3, .

9

ur lil
Neah

W 1
mienn in
g,nn n
ginluns
tun Mönit
1s s l
ülinbienn
eegt
un enli i
, es glunt
Chere n pe
nEn.

6

K

SChert
lgke l
Utidhunis
wlewue.

n
GuEnniir.
Aapohonere ſo
eenonum n
6rboneanecc
ecenorhn
Necenton
Kigebat en

miihyt

le

in e 5 j1

e,nr
humitat,

lal AGi

l.

3

itus un;
Nanime Nn

Gun in an
nont N
DNA
Ce. A

hiſe M
Mert
minn
N⸗

963

Meditatio IV. 531

pitus, non mundana ſapientia, nec ſcientia
uæcunque ſalvabit animas, ſed ſcientia ] Eſu
hriſti, quæ tota in humilitate conſiſtit. „To-
„ ta, Dilectiſſimi, ait S. Leo*, tota Chriſtia-
„ næ ſapientiæ diſciplina, non in abundantia
„ verbi, non in aſtutia diſputandi, neque in
„ appetitu laudis & gloriæ, ſed in vera & vo-
„ luntaria humilitate conſiſtit, quam Domi-
„ nus JEſus Chriſtus ab utero Matris usque
„ ad ſupplicium Crucis pro omni fortitudine
„ & elegit, & docuit. „ En fortitudinem
tuam, Sacerdos, in humilitate Chriſti! Tan-
tum potes, quantum Chriſto adhæres; ſed
non adhæres niſi per humilitatem. Ipſe enim
humilia reſpicit, & alta à longe cognoſcit. *à Dilſ-
camus ergo humilitatem à Magiſtro humili-
tatis, cujus vita & mors continua & profun-
da humilitas fuit, ut hanc cœleſtem ſapientiam
nos doceret. I. Humilis in ſermone fuit Di-
vinus Magiſter. II. Humilis in actione, quia
mitis fuit, & humilis corde, quod unum diſce-
re nos à ſe voluit.

Punbtlum I.

Chriſtum mihi propono, qualem ſibi S. Ber-
nardus proponere ſolebat, mitem & humilem
corde, benignum, miſericordem, omni ſancti-
tate ac honeſtate conſpicuum. Frequens age-

bat cum peccatoribus, qui non venit vocare

juſtos, ſed peccatores: ſed quàm benigne, &
manſuetè agebat cum ſervis Dominus Majeſta-
L1 2 tis?
* Serm. 7. de Epiph. Wσ Pſal. 137.

532 Virtutes Sacerdotales

tis? Confide Fili, ait ad paralyticum, remittuntur
ribi peccata tua. * Quis, & ad quem ſtupenda
benignitate ſic loquitur? Ita ſanctitas ad pec-
catorem; ita Dominus ad mancipium, Rex
ad pauperem ſubditum, cœleſtis Medicus ad
ægrotum: Etiam filium vocat: confide Fili!
Dilcat hinc Sacerdos, qua manſuetudine, &
quâm humili charitate complecti debeat pec-
catores, dum Chriſti vices gerit in ſacro Tri-
bunali. Ubinam, aut quando Divinus humi-
litatis Magiſter peccatorum aliquem durè eſt
allocutus? Superbos tantummodèò Sacerdotes,
& Phariſæos, verbo ſuo refractarios increpuit:
peccatores humiles ſemper benignèé excepit;
nullum abjecit, paternè cum ipſis egit. Quàm
paternè cum Magdalena, quæ erat in civitate
peccatrix, dum ait ad illam: Remittuntur tibi
yeccata, vade in pace! Quàâm paternè cum Sa-
maritana muliere itidem peccatrice, cui ad
fontem Jacob mira bonitate eſt locutus, ut
errantem oviculam Paſtor bonus reduceret!
Petroô., Zachæo, Matthæo, Chananææ, ſexcen-
tis aliis, qua pietate occurrit; quâàm paterne
ſubvenit! Quos pietatis & clementiæ ſermo-
nes audiérunt! Quousque ſe demiſit, ut pil-
eatores incultos, rudesque Diſcipulos verbô
ſalutis erudiret! Errantés quàâm ſuaviter ad-
monuit; quâm patienter fuſtinuit! Nunquàâm
certè, niſi cùm ab humilitate diſcederent, pau-
lò aſperiùs objurgavit. Hanc ſibi chariſſimam
virtutem ipſis perpetuò inculcavit: niſi efficia-
mini

r mi ill
:O a
hnint ,r
Galhnn iit
Pr mißnel
ellalicem
Uunlirneh
m coNtennere.
8turii wmne
Aucten egt
Ciguns uit i
ke ſoreniat
5,lkter ieͤ
hleſdretes ane
„Ahmnkiaen b
e! en
tsftbenisen
shrin Di
Ueuen ulhol
winkuipetmn
Emmiſmunnn
3 icin ſenne!
i aſut, zui
ur foiſnun du

li iim hunien

unde
ns Jüen
ts Menſtil
Uuophenn byn
ſ enie

utl

Uricnmin,
uni
Uomncßin,
welis lein
k: n
Audemt,
inheiictr⸗
Lert 1 5 .
UunloDiingr.
en e
mmtien
Elninmt
Ttnen aeit,
iar E
eimnatkin
ln Mimmt
n urn n,
Pecele, lit
e boum
Hoyns etun
unnrhen
i,gune
dewenia tn⸗
leni⸗
Moehulsſe
pitl Nene
Gleten,
ehicnmin
g6

i

Mecditatio IV. 533

mini ſicut parvuli, inquit, non intrabitie in regnum
œlorum: Qu' inter vos eſt major, fiat ſicut minor:
Qui ſe humiliaverit ſicut parvulus iſte, hic eſt major
in vegno cœlorum: cum inwitatus fueris ad nuptias,
recumbe in noviſſimo loco &. Sibi nempe ſimiles
formare diſcipulos amat Præceptor humillimus:
ſuos humilitate vult creſcere, omnibus cedere,
nullum contemnere. Quin & hoſtes atrociſſi-
mos humili manſuetudine aut ſuperavit, aut
in ruborem egit. Hoſtis, proditor, & hoſtium
aureſignanus fuit judas; amicum nihilominùs
ſuaviſſima ſinceritate compellat: Amice, ad quid
veniſti? Poſt hæc ſuperbire auſit Sacerdos pec-
cator, ubi Sanctus Sanctorum ad infima deſcen-
dit, & humilitatem ubique docet verbòô, mon-
ſtrat exemplò? Sic ergo ſtatuendum: Aut Sa-
cerdos verè humilis ero, aut JElu Chriſti, Præ-
ceptoris humillimi, Diſcipulus non ero. Præ-
ſtabitne autem in ſchola diaboli exoſam DEO,
& hominibus ſuperbiam profiteri?

MWiratur voluntas magnum ſanctæ humilitatis Ma-
giſtrum, qui cùm in formia DEI eſſet, ad infima noſtra
deſcendir: manſueté, benigne, humaniter cum omnibus
egit: Amat præcipuum Sacerdotis ornamentum, humi-
litatem: Chriſtum humilem ſequi deſiderat.

Punctum II.

Pauciſſimis quidem, ſed valde ſignificanti-
bus verbis Magiſtri Divini humilitatem ex-
preſſit Propheta Evangelicus, cùm dixit: Vie
BEjus ſilentioſæ, & humiles. Pediæ noctis ſilentiò

4

534 Virtutes Sacerdotales

in mundum venit Gnre ſtrepitu: humiliter fi-
lens ubique pertranſut, ſecundum Iſaiæ vati=
cinium: Non audietur in plateis clamor Ejus. (Cum
ſaturaretur opprobriis, ſiluit; cùm atrociter
cæderetur, tacuit; cùm occideretur, ſicut ag-
nus coram tondente ſe obmutuit. Miram in-
carnati Verbi humilitarem omnia Ejus acta
loquuntur; totus vitæ ſanctiſſimæ eurſus enun-
tiat. Stabulum, præſepe, fuga, Nazarena do-
mus, officina fabri, obediens parentum obler-
vantia, uſque ad annum ætatis trigeſimum
perpetua humilitatis exercitatio fuit. In præ-
dicatione Evangelica rarus fuit in urbibus; pa-
gos & oppida obibat pedes; cum tenui ple-
becula multus agebat: Hieroſolymam provin-
ciæ caput non adut, niſi aut Patrem honoratu-
rus in templo, aut mortem paſſurus in Cal-
variæ clivo. Sermo Ejus ſimplex, & populo
in parabolis accommodatus: Veſtitus pauper,
toga lanea, quæ Treviris; & cingulum co-
rio albicante, quod Aquisgrani hodiedum ſer-
vatur: Victus tenuis inſtar pauperum, quem

bitatio humilis, & comodata; neque enim ha-
buit, ubi caput reclinaret: Quorſum hæc om-
nia, niſi ut ſuos humilitatem doceret? Qui-
nam veròôò magis ad ipſum pertineant, quâàm
Sacerdotes, Diſcipuli Ejus primi & Miniſtri;
guin & chari fratres, & comites individui?
um peccatoribus manducavit; cum parvulis
libenter egit; Patris gloriam indefeſſus quæſi-
vVit. Non quaæro gloriam meam, inquit, jed ejus,
. miſit

panis t plurimùm hordeaceus præbuit: Ha-

4

ilmi in
7
en e ſe
Pone un
tödempuun
Neſocseüin
tſechenhete
Iletecgin,
Poickt vopelhn
imif utfſin
1 P. Jonhin
t, ntnai⸗
Giminamse
Nelige
Inmmofhotri
NR mtnr
neienmm.
Miltre unminer

uſu pkim elir

1ig Min cenn

Nninpkice
1 Mreulei a
Aunfibuni
ſinſthud ra
abeliukriin
unn illntan/
ti i uet
numglin inn
rimi iihanie
l fiti iz geer

u. 40, ſt
44. le.

ui

Dtn hun
donn i
i, cön m
ütttetltzin
nnk. 1

un nn e
bunenteronm
en nmn
lnnendt
ſeiusr
ongllnts
nikocetu:
Plhenn,
eu reban
egueenui
Loram ut
Coceke.
kirn ,
Fnilen
Cries Ml
,mgN

Meditat:io IV. 53 5

miſit me, Patris. * Sicut mandatum dedit mihi Pater,
ſic ſacio. * Quid humilius DEl Filio, ſive ad
Patrem oret, ſive præcepta illius exequatur?
In lotione pedum quàm admirabile intueor
humilitatis exemplum? Quis, quibus lavat pe-
des? Nec Judas eximitur! ad hujus nebulonis
pedes abjectum Redemptorem video! Què pec-
cator ſe recipiat, cùm Ipſamet Sanctitas adeò
ſe demittit? In paſſione ſua & morte quid egit?
Humiliavit ſemetipſum, factus obediens usque ad mor-
tem. *vX Ad nihilum redactus eſt, ſeque exi-
nanivit; profundiùs deſcendere non potuit.
Traditur in manus peocatorum: inter duos la-
trones medius ê patibulo ſuſpenditur: mori-
tur tanquam opprobrium hominum, & abjeétio
plebis. Quænam hæc prodigioſa humilitas! Hac
enimverò jacentem mundum erexit; hac ſua
humilitate exaltari meruit, ut in nomine 7ESU
omne genu ſlectaturz cœleſtium, terreſtrium & inferno-
rum. *X„ꝶ. Num jacentes peccatores erigere,
ſalvare animas, & fructum multum facere deſi-
dero? Num exaltari cupio? Amanda & am-
plectenda Chriſti humiltas. Multúmne fors

erit, 6 faciat ſervus, quod egit Dominus? Pudeat

eſſe humilis Magiſtri ſuperbum Diſcipulum!
Stimulatur voluntas ad hbumilitatis amorem, ſine
qua inutilis erit Sacerdos, & inter Chriſti Diſcipulos
numerari nunquam poterit. Horror & odium ingene
concipitur omnis jactantiæ,; vanitatis, & inanis compla-
eentiæ, qua nihil in Sacerdote abſurdius,
LI 4 . Dies
* Joan. J. 40. ** 70an. 14. 3 1. *XX Phil. 2. 5.
AVNX Phil. 2. 10.

536 Virtutes Sacerdotales

Dies I.

De Charitate Sacerdotali.

Conſideratio III.

Imitatio Chriſti Sacerdotibus neceſſaria.

D omnes quidem dictum eſt, ſed præci-
puè ad Sacerdotes: Exemplum dedi vobis,
ut quemadmodum ego feci vobis, ita & vos
faciatis. * Ad quos denique pertinebit imita-
tio Chriſti, ſi ad Sacerdotes non pertinet? Sunt
hi Ejus Minidri, ſocii, cooperatores, adjuto-
res; quin & fratres & amici: Jam non dicam
vos ſervos, ſed amicos. Morum ſimilitudinem
poſtulat amicitia: Quomodo igitur amici eri-
mus Chriſti, ſi nihil habemus commune cum
Chriſto? Si Sacerdos Chriſtum ignorat, qui
tamen cum Ipſo conſtanter occupatur, ubinam
tandem inveniri poterit ſcientia Eſu Chriſti?
Quis mortalium Chriſtianas virtutes exerce-
bit, ſi Sacerdos illarum fuerit expers? Si ſapio,
D. Bonaventuræ conſilium ſequor, qui hanc
ſibimet auream regulam præſcripſit. ε * In
„ Ootmnibus virtutibus, & bonis moribus pro-
„ pone ſemper clariſſimum, & totius ſanctita-
„5 tis perfectiſſimum exemplar; ſcilicet vitam
„ & mores Filii DEI, Domini noſtri JEsII
3, Chriſti.
Sacer-
* Joan. 13. *X ge inſtit. Novit. p. I. C. 310

“
u n
en m
vul uhiſ
5 Muan G
mliahtn
e n g
1inatunn
1C cent
un ſcenan
s mupren h
Alum mlu⸗
uler lem i
Gybar nere,
arls ciu
r khlüben
aehenun
Us lanm me .
Clte; uwun

mi en
Elctlng Ri
U inmtis inen
sImgin ſen
ttente n
beoltuneit
Dechmenn.

⸗ n

Eimnns eſge
Aull: ll
Knnthomtt
un entene
Meutet: l
& 1.

Cercotte

II
oibus

Gn e A
bmsin
i, ul
e etüutit ni.
niir K
endez önd
lanſu
Cnn rüntre
töß “
Ns ConNine
ilumigem
Nrlorluli,
tu aC
Frinntszekt
ahes! ſni
lor, n
Gis noltent
uni
r liren
Cin m/

lccte

Gonſideratio III. 537

Sacerdos ſine virtute corpus eſt absque ani-
ma, terræ pondus inutile, ſal infatuatum; ad
nihilum valet ultra, niſi ut mittatur foras, & concul-
cetur ab hominibus. Qua ratione virtutem aliis
communicabit, ſi careat ipſemet virtute? Ne-
mo ſane dat, quod non habet. Chriſtiana-
rum virtutum Doctor eſt Sacerdos; quo au-
tem pacto docebit, quod ignorat? IIt autem
veram ſapientiam ipſemet condiſcat, rectam
illius imaginem in animo ſuo priùs efformet.
Nullum artis opus unquam prodüt, quod an-
tea per ideam in mente artificis non fuerit.
Ars eſt bene vivere; imòô ars artium, & ſcien-
tia prorſus divina: uti præceptis eget, ita ex-
emplar requirit, ſecundum quod operetur. In-
pice, & fac ſecundum exemplar. * Niſi enim vir-
tutis formam ante oculos ponas, cui vitam
aſſimiles, in vanum laborabis.
II.
Hæc forma ſit genuina & ſolida; ſit amœ-
na; ſit ſublimis. Sit imprimis genuina & ſoli-
da, ne virtutis fucatæ ſplendor ſpurius deci-
piat, quo plurimi ſeducuntur. Graviſſimè hie
erratur, deficiente primo fanctitatis principio,
quod in eo ſitum eſt, ut recta illius ſpecies in
anèno efformetur. Sed & facilé huc error
ſe ingerit; namque aut proprius amor ſini-
ſtram virtutis effigien, adumbrabit, niſi probée
attendatur: aut vulgaris hominum opinio illius
tantummodò corticem exhibebit, cùm hæc ſpe.
eie quadam exteriori contenta, virtutis medul-
lam non curet: vel ſpirituale ſolatium pro vir-
* MWMatth. j. LI 5 tute

538 Vmatz Scs, horzlas

tute habebitur à multis, qui hac ratione forem
pro fructu, & mercedem locô meriti ambiunt:
vel denique alii virtutes quidem in ſe bonas; ve-
rùm à ſuæ vocationis inſtituto alienas ſectabun-
tur. Vitabis hoſce (copulos, ſi genuinam &rectam
virtutis ſpeciem effingere apud te ſtudueris.
Hæec ipſa virtutis efögies amœna ſit opor-
tet; ſæpe enim contingere amat, ut auſtera il-
ius facies animo perperam concepta horrorem
ingerat. Detrahenda hæc larva eſt, quæ ter-
ret; licèt enim virtutis initium grave ſit, deli-
cias tamen propinat nullo ſenſu veſtigabiles, ubi
tantiſper adoleverit.
Ante omnia veròô ſublimem & egregiam vir-
tutis ſpeciem formemus; quò enim iſta fuerit

nobilior, tantò ad alliciendum erit potentior.

Excelſus eſt hominis animus; amat, quæcun-
que ſua le ſingularitate, ac prœcellentia com-
mendant. Dein vires conceptibus noſtris mi-
nimè reſpondent; Quare cum ſagittariis &
jaculatoribus ſemper altiùs eſt collineandum;
vix etenim ad virtutis medioeritatem aliquam
pertingemus, niſi ad eminentem illius gradum
aſpiramus.

Hinc facile erit colligere, ad formandam vir-

tutis effigiem, quam modò diximus, exempla-
ri opus eſſe prorſus eximio. Quamvis enim
lucis inſtar, ſeipſam claritate ſua viſendam præ-
beat genuina virtus, nunquam tamen ſpectatur
illuſtriùs, quàm in eorum vita & moribus, qui
eandem præclarà methodéô exercuêre. Hi vir-
tutis imagines vivæ ſunt, eamque ſuis olor bus
adum-

4

ninmn Enn
Gin nin
neo
mls ln
legum
nKontin
eu Ait
, 41 giin n
in ent ii

Ciniugen
Inzenmeni
irnm neriifl
Fommtihrene
ernänn en
Aunla
I MeDmm
ns krlts
Forcpgletun
ikupriezin
Uebt,inencen
MNNuNc,
mn,gli Anitn
Phritenne
nns nomineni
Drhrmamen
iriahin
nd Kboei
Sdhiophanmme
inen Ern
Ci, Mu

l

Gd

hie tnigret

Ne merſtim.

leninſebon
nilennsle
lgenumnmle
Dlte ſtoins
en,
remn Atmet
NChheehaern
Khrnch
Mkin aeß.

NRegenntt.

heinfuiei
neiten
nh nen
eArolkmmee
SS
un ſgium
aolcentt
Crintenige
en Uiusenee

rmanenm-
nns klant
umien

Confideratio III. 535

adumbratam genuinè repræſentant. Ponen-
dum igitur conſtanter ob oculos Exemplar
magnum & abſolutum, in quo velut in ſpe-
culo maculas noſtras obſervemus: Idem &
regula ſit, ad quam curvitates emendemus: Sit
imago, ſecundàm quam virtutes effingamus.
Nam opus eſt aliquo, monet Philoſophus Chri-
ſtianus, ad quem mores noſtri ipſi ſe erigant, niſi ad
regulam prava non ger
Cum itaque juxta effatum S. Gregorii Nazian-
zeni, *Pprudentis & cordati viri ſit magnâ men-
ſurà vitam metiri ſuam, quò ibimus, ut inſigne
hujusmodi Exemplar inveniamus, niſi ad Pon-
tificem noſtrum Eſum Chriſtum, qui ſine exem-
plo nobis exemplum eſt, ut præclarèê ait S. Auguſti-
nus. Hic Dominus noſter & primum, & uni-
cum totius ſanctitatis prototypon eſt: Virtu-
tes omnes in illo ſuam originem nanciſcuntur;
& ſicut has per ſeipſum, à nemine pendens, ſo-
lus poſſidet, ita easdem ſolius bonitatis impulſu
gratis communicat, Sanctos numeramus ſine
numero, qui admiranda nobis ſuæ ſanctitatis
exempla reliquerunt: ſed ne unum quidem in-
ter omnes nominabimus, qui ſecundàm hoc
exemplar formatus non fuerit. Electi omnes,
velut luminaria hujus mundi, ſuam hinc lucem
accipiunt, & hoc igne accenduntur, ſicut lam-
pades quamplurimas fax una ſuccendit, unde
ſuum lumen, & ardorem ſingulæ derivant, ut ait
S. Macarius. Princtipium noſtræ virtutis eſt Chriſtus,
verba
* Seneca Ep. 12. ** Ep. ad Nicobulum.

540 Veirxtutes Sacerdotales

verba ſunt planè veridica S. Ambroſii, principium
integritatis, patientiæ, humilitatis, ſapientiæ, charitatis.
fortitudinis &c. Ex illo enim accepit virtus unaquæ-
que principium, & ideò ut hæc virtutum genera diſce-
remuc, Filius datus eſt nobis, cujus principium ſuper
humeros Ejus. *
Apud ipſum virtutes omnes maxi na puri-
tate nitent; nam ſolus peccatum non fecit:
ſolus à miſera peccandi poteſtate eximitur ob
lumen gloriæ, quod poſſidet per naturam: Exi-
mitur propter gratiam unionis hypoſtaticæ, quæ
ſacratiſſimam illius perſonam ornat: Eximitur
demum ob ſanctitatem increatam, quæ Ilii per
eſſentiam inhæret. Peccare poſſunt inter San-
Gos maximi: peccärunt in cœloο Angeli, do-
cumento ſemper futuxi, quàm ſint fragiles crea-
turæ quamvis nobiliſſimæ, cùm ſibi relinquun-
tur, quæ infelicitas horrore nos percellat. II-
nus DEl Filius peecatum neſcit, eſtque ſpecu-
lum ſine macula, quod nec minimum culpæ
genus inficere unquam potuit. „Nos igitur
„ non decipiet, neque in erratica, aut invia
„ deducet ille, qui via eſt; nec illudit per fal-
„ ſa, qui veritas eſt; nec in mortis relinquit
„ errore, qui vita eſt.,„ Ita S. Hilarius. Via
nobis eſt ſanctæ converlationis exemplò: Ve-
ritas nobis eſt doctrinæ cœleſtis verbô: Vita
nobis eſt felicitatis æternæ donò; „quem ſi ſe-
„ quamur, nec error timendus eſt, cuùm ſit via;
„ neque falſitas, aut mendacium, cùm ſit ve-
„ ritas; neque mortis periculum, cùm ſit vita.*
Apud
*l. 3. de fide t. 2. *X S. Leo ſerm. 2. de Reſurrect.

6

hi Un
nin m

nstmnm

nl md i
„e teigee
Iüudinunm 4
inarcſin⸗
Dorrdnort,
Ge inmeni en
os oone; on
lchincyon
Ninntpnan
Nen Aun finep
wenet von i
bollele ſ
upui, N
iſi Eidind⸗
1e Mlonn onn
Deituntum m
wenmdmo h
muggunnden
Mrecamson
in Ain
Enranumen
1iin r
WMoras hure
DArrpnir on
eibtrit
imnnnes, ine
uDirinon ee
ulg ioſs h
egnum i

ltdeer

ſenind⸗
Ceſt iiin
mnuun en
gl iniin,

nes eling
Canmn mi,
Geltre ennih
eterdumm 1
Cnöhyknrn

Kprirear.
Uen hehc⸗

minknlsen

inellein
e nnipun
. No
—ꝰ
ludt et.
Nots lt
0Alunn
Stnerſiil⸗
s eni
n,
ehen
Ali
t
enh

.
1

Confideratio III. 541

Apud ipſum virtutes omnes ſumma pulchri-
tudine gaudent, tum quia hic ad gradum per-
fectionis altiſſimum evehuntur, tum quia illas
exercendi ratio divina ſublimior eſſe non po-
tuit, vel denique ideò, quia ſolus ipſe virtu-
tum ſingularum decora Perſonæ divinæ con-
junxit, cordi ſuo applicuit, ad fontem gratiæ
& gloriæ admovit, ſuarum perfectionum ſplen-
dore immenſo circumdedit, unde in actiones
illius omnes ornatus nobiliſſimus, admiranda
pulchritudo, & nitor lectiſſimus dimanat, quem
niſi apud ipſum nullibi reperias. Refert S. Cle-
mens, dum Principis Apoſtolorum itinera no-
bis recenſet, non illum inſtar hominum terram
pedibus calcâſſe, ſed volucrum in morem ſu-
perna tenuiſſe. Multèò veriùs de Verbi incar-
nati vita & actionibus iſtud aſſeres; namque
hic Sanéktorum omnium ccœleſtis Rex non ùr
cæteri hominum ambulavit: Theandrica erat
illius operandi ratio humano-divina, & divino-
humana, quæ omnem totius naturæ vim; gratiæ
& gloriæ conatus omnes longiſſimè ſuperabat.
Apud ipſum, & in ipſo virtutes omnes no-
bilifſime occupantur; nam DEl-Hominis ope-
ra ſibi ſubdita regunt, quo tam præcellente
imperiò cordis humani errores arguuntur, cùmnm
earum regimini non ſæpe minús, quâàm incon-
fultò ſe ſubducit. Non ſatis IIli fuit, chariſſi-
mas virtutes, ſuæ conjunctas perſonæ ad or-
dinem Divinum elevaſſe; ſed & omnes animi
ſui motus ipſis gubernandos commiſit. Ut
gratiæ Regnum ampliſſime extenderet: ut in
augu⸗

542 Virtutes Sacerdotales

auguſtiſſimo ſolio virtutes collocaret, non ſo-
lùm Angelis & hominibus, ſed ipſi quoque
Angelorum Domino jura dare debuerunt.
Apud ipſum virtutes pretium inæſtimabile
conſequuntur, ſive quòd univerſis gratiæ aut
creatæ, aut increatæ ornamentis refullſerit, ſeu
quòôd omnem ſanétitatem in ſe uno eſt com-
plexus. Unde nec minima fuit ipfius actio,
quæ pretii non eſſet infiniti „& meritô polle-
ret infinitũ. Opprobrium, dolor, contemptus
res ſunt naturâ ſuãâ infimæ, quas tamen ad
eum nobilitatis apicem EjusPerſona ſubvexit, ut
totius mundi redemptio, & omnium Electorum
ſalus juſtum illarum præmium ſit conſtitutum.
Apud ipſum denique virtutes ſunt potentiſſimæ: Quam-
vis cnim undequaque amabiles ſuapte natura ſemper exi-
ſtant, nunquam tamen corda noſtra fortiùs ad ſe trahunt,
quàm cùm in )Elu Chriſti perſona ſuam nobis pulchritudi-
nem oſiendunt. Ad virtutis amorem aut rationce ſtimula-
mur, aut exemplö: Momenta quidem rationum illam ſua-
dentia non ſerviunt æqualiter omnibus, nec candem vim a-
pud omnes habent: Deinde boni genuini ſpecies, quam pro-
ponunt, ſapius ab affectuum ſequiorum fumo, & phantaſiis
erroneis its obfuſcatur, ut perquâm difficile ſit, eas ritè diſ-
cernere: Nam ſolem nubes obumbrant, rationem aſſectus.
Veruùm huic malo nihil medetur potentiùs, neque has um-
bras quidquam pellit efficaciùs quàm cxemplum, quo vo-
luntas faciiè trahltur; præſertim Eſu Chriſti Servatoris ex-
emplé, qui ad nos & cœlo deſcendit, ut ad virtutis conſecu-
tionein vitæ ſuæ ſanctiſſimæ actionibus animaret
Quando incellectum meum ad obſequium fidei adducere
cupio, non tam ratione id evinco, quâàm Filii Divini revela:
tione: Unigenitus, qui eſt in ſinu Patris, ipſe enarravit. Ita
pariter cùm voluntatemn ad virtutis smorem excitare con-
tendo, nihil potentiùs huc me allicit, quàm vita & exemplum
Etiu Chriſti. Vos voçatis me Magiſter, & bene dicitis; ſum
etenim..Exemplum dedi vobis, at quemadmodum ego fe-
6⁄,

4 11101
,nhuc, mnen
i melnid n
l en ſin
zglones nunnd l
10 fd int eſe
n mn ennun
luetzeienelenin
Pmen onhieonimn
enmid Aur oii

ir ſin geulnt
wrcüſe it
chtliz noten
Aot
unn, nlnt
Anlum in
lehrimin e
Aukcrhen
tuin lecun id⸗
te
liremn o
N
erenſhetn
e.

nil

loanrn

r Cedaen
iun inle
itelsge
nenihuſli
nſe umiin
n lit iui⸗
il, Amide.
Calhcnt
, ul
uſrhuite
Hmminbedr
oltonkimn,

aru deri
lun firn
n 1n ien i
n monmn Aab
Pig net enni
Gii hrieh tuß
1n hnd ſten
ſele it eune⸗
un minun
aiig neneu
aenelun h⸗

Cirti Ennut
nal miten
miti

kun lti
ur ſi Drrel

Conſideratio III. 743

..
ci, ita & vos faciatis, Hoc vetbum plus apud me valet.
quàm ſexcentæ rationes; neque miror, quòd Vir ille Apoſto-
licus Petrus Faber Nobilem quemdam ad virtutis ſtudium hoc
diverbio cfficaciter induxerit: Chriſtus eſt pauper; ego divi.
tias quæro: Chriſtus eſurit; ego ſaturari cupio: Chriſtus in
cruce nudus eſt; ego mollibus veſtiri volo . Chriſtus triſtis
eſt in laboribus & tormentis; ego hilaris in deliciis, Sicut
brevis iſta meditatio Virum hunc nobilem à ſenſibus ab-
ſtractum, ad veram pietatem traduxit; ita pariter ſtependas
converſiones maximô numeréô adhuc efiet operatura, ſi pro
merito ſuo rirè expenderetur. Ad magnum iſtud princi-
pium magnus Gentium Doctor totam Sanctorum ſcientiam
reducit; eſique certiſſimum, plenè obtentà illius intelligentiâ:
lumen mirabile oriturum in cordibus noſttis, unde fluent
ſine numero hinc notitiæ pulcherrimæ, iſtinc practicæ veri-
tates ſolidiſſimæ, quarum virtus efhcacia multò majore vo-
luntatem trahet, quàm diſcutſus ſubtiliter exquiſiti, & quæ-
cunque virtutum ſingularum ſingaularia incitamenta.
Hæc uti ſunt veriſſima, ſic maximi facerc nos portet
Exemplar abſolutiſſimum, quod Magiſter zdeò nobilis oſten-
dit omnibus, praſertim Sacerdotibus. Hunc audire nos, &
ſequi Pater cœleſtis jubet; Hujus imaginem ſuns quà illu-
ſtrationibus, quâ piis impulſibus format Spiritus ille Divi-
nus, quem in ſui locum præceptorem ſuffecit rediens ad ſu-
pPerna Redemptor. Bcati erimus, ſi nos intuitus Pater, ex-
preſſam Filii fui glorioſam fimilitudinem deprehenderit, &
dicere de unoquoque noſtzům poſſit: Hic eſt Elius meus di-
lectus: Ipſus eſt, novi quàm optimé; En veram illius effi=
giem. quæ ipium genuinè refert. Audiamus nos Divinum
Præceptotem, qui per Spiritůs Sancti linguam ad nos loqui-
tur: Ejus conſiliis morem geramus; vitam illius & mortem
ſedulò imitemur, nunquam non meinores, unum nobis eſſe
Magiſtrum, qui ſuam in cruce cathedram fixerit, totamque
Sacerdotis gloriam in eo ſitam eſſe, ut cum Apoſtolo nihbil
ſciat aliud, niſi Chriſtum crucifixum. „* O Veritas, DEIIS,
„ fac me unum tecum in charitate perpetua. Tædeè me ſæ-
„ pe multa legere, & audire. In te eſt totum, quod volo &
„ deſidero. Taceant omnes Doctores; ſileant univerſæ
„ creaturæ in conſpeetu tuo: Tu mihi ſolus loquere.
* Kemp, l. &. 3. IV.

544 Virtutes Sacerdotales

IV.
Unum adhuc probè notemus; non eſſe Prototypon mor-
tuum Salvatorem noſtrum: Eſt ille profectò Exemplar vivum
& vivificum, quod non modè ſuaviter alliciat, ſed & vires ad
ſequendum ſubminiſttet: Potenter agit, fortiter influit, ubi
non deeſt congrua diſpoſitio. Quis ad ignem hunc divinum
accedat propius, quin calefiat? Quis huic lucidiſſimo ſoli pro-
pinquate polſiit, quin illuminetur? Accedite ad eum, & illu⸗
minamini! * Cùm in terris apud nos ageret, morti & pas-
ſioni obuozius, virtus de illo exibat, & ſanabat omnes. **
Nihilominus poteſt glorioſus nunc, & immortalis. Mira
ſanè operabitur in Sacerdote piè ſibi quotidic aut in ara, vel
ad oratorium propinquante. Meditetut Sacerdos die ac no-
cte in lege Domini: meditetur in vita & myſteriis Eſu Chri-
ſti, unde mirum robur, dulcedini junctum, exire comperiet.
Guſta & vide, Sacerdos Altifſimi, quàm ſuavis ſit Dominus:
Vita Eiu Chriſti tota die meditario tua ſit, ut Ejus imago in
te ſormetur Venict hinc tibi admirandi luminis abundan-
tia, Myſteriorum ſublimium jugis notitia, & invicta in labo-
ribus, in proſperis & adverſis fortitudo. Sedebis in pulchri-
tzudine pacis, & in tabernaculis fiduciæ, & in requie opalen-
tza. "t* Ibis de virtute in virtutem: & quod caput eſt, fe-

liciter exequéris illud Apoſtoli grande monitum: Induimini

Deminum noſtruns 7Eſum Chriſtum. &**e

Meditatio V.

De Charitate Sacerdotali.
Simon Joannis, diligis me plus his? Dicit ei: Etiam Domine,
tu ſcis, quia amo te. Dicit ei: Paſce agnos meos Paſceé
oves meas, Joan. 21. .

N Irum videri poſſit, ter interrogatum à Divino Magiſtro
Perrum, an ſe amaret, audire ter debuiſſe, hoc unum ab
eo deſiderari amoris argumentum, ut agnos & oyes paſcat.
Hinc legitimè inferimus, Chriſtianum Sacerdotem non poſſe
ſuum erga DñEum amorem oſtendere luculentiùs, quâm ſi
animarum, Paſtori æterno chariſſimarum, pro quibus ipſe vi-
tam & ſanguinem dare non dubitavit, curam gerat ſedulam, &
præci-

* PEſal. 33. N* Euc, 6, 19. *** Iſsis 3 2. *ÿ Rom. 13:

l

üterknn
ielili
elinine ine
Sem nlette,d
Swene, gn
E, due coh
2locen grect

CNNdet

Ne nuginng.
8thertuc nmn
AA ind gor

n

Cmnßinn
ülnteiti,
ttim une
Ubkin, n
Elenmen
Ekmundds unn
lal Mlin
imnei eurlg
te lus br⸗
knltinco hn
Icluctcreng
Goodan
mutum mil
llune i
ickeptnt
C
Miebeni,

ede

eſe Mone
olech l
Alicun eltt
1ig brüterit
kaligrenduus,
Abie källiut,
Airin n/
Ne
e, 6 ſaut
1nn k innmni h
ſigwilkenint
türn gairits
ntiti Ail⸗

Min kintun ne
inh bllnin ⸗
4,0 a tniſe
1)1hntaſtii
Ee onmmm: dus

.

toni
ii binle
ℳ⸗.: „

mNiin
bullenn

4

4

Meditatio y. 54 5

præcipua jllas charitate complectatur. Qualis
eſſe debeat iſta proximi charitas, quæ certum
ſit noſtri erga DeUIM amoris argumentum, in
hac meditatione inveſtigemus. Duplicis ge-
neris ſunt miſeriæ, quibus affligitur humanum
genus; internæ, quæ ad animam pertinent, &
externæ, quæ corpus premunt: erimus cha-
ritate ſincera præditi, ſi hæc proximi mala te-
nere compatiendo ſentimus, & iis medelam
afferre ſatagimus. Hæc itaque commiſeratio-
nis teneritudo primò ad juvandas animas; ſe⸗

cundè ad juvanda quoque corpora nos extimu-
let.

Pundtum I.

Circumſpiciamus orbem totum oculis men-
tis in lumine fidei, uti deſiderat S. Auguſtinus,
quid videbimus in plerisque hominum, qui
terram habitant, mii milerias ſpirituales in-
entes, & ſiné numero? Spectandum ſe no-
is offeret mundus univerſus tanquam Xeno⸗
dochium & Hoſpitale ampliſſimum, quod
omnis generis ægrotos contineat: videbimus
reipſa Piſcinæ illius Evangelicæ latera, in qui-
bus erat multitudo languentium, cœcorum,
ſurdorum, claudorum, & paralyticorum. Vide-
bimus etiam, quod nagis milerandum, ingen-
tem mortuorum multitudinem, qui corporibus
vivis incluſi usque ad æternæ damnationis bara-
thrum ſive adreptant, ſeu ipſi ſemet furiose
advolvunt. Quid ad ſpectaculum triſte cha-

R. P. Dufrne Exercitia. Mm ritas

Virtutes Sacerdotales

ritas tenera, & compatiens? Poteritne miſe-
riis tantis, quæ vel rupes emolliant, adſtare
otioſa? Profectρ non porerit. Aut igitur non
videmus nos flebilem animarum ſtatum, aut in
ſaxa obriguimus, niſi ad ſuccurrendum vehe-
Aperi, Domine, Sacer-
dotum tuorum oculos, ut videre velint miſe-
riam: Illorum quoque corda emolli, ut otiose
non ſpectent miſerrimum Lazarethum.
Mundi totius, & animarum ſtatus maxim deplo-
randus attentèé inſpicitur, eundo per ſingula morborum
genera: Deinde voluntas ad ſuccurrendum efficaciter
latur, concepto priùs teneræ compaſſionis ſenſu;
mè quòd fratres ſint, & infeliciter decepti, quot-
quot languent, aut in rabiem acti ad exitium prope-

menter incitamur.

Pundlum II.

Quamvis auxilium amplius ſibi depoſcant,
& acriorem quoque ſenſum miſeriæ ſpiritua-
les exigant, utpote infinitò corporeis majo-
res; tamen etiam iſtæ charitatem magnopere
exercent, ut & ſentiat per compaſſionem illa-
rum pondus, & medelam afferre ſtudeat, id-
que tantò agit ſolertiùs, quéò magis auxilia
externa conducunt ad integram morborum
animæ ſanationem ac depulſionem.
merèò tenuis eleemoſyna in familiam pauperem
erogata; domus affiicta ex charitatis inſtinctu
viſitata; ſubſidium in morbo gravi opportunè
allatum; aliquid pecuniæ, veſtium aliquid,
parvula refectio, nonnulla conſolatio a

n
aetſets in
d on enpt 5
Ilne
Iredchmmimann
rnnleitüled
cetcdln E,
den Undun
n AFon Un
N Werorn.
get ejent Minf
wteſtünan ert
enlcltes, Aheni
nn bables,
Nunt onper,
SAl dene! H
enewnſer,
MMb de Nevt
Ulenrt meteh
Unbonn Nech
rnem hlun
ch em Eete⸗
gükegei⸗
n Uumtren
3 Uunattut
lug
ſongt uin
aüfue feenit
ſeſlir g
n git,

n

letlee

en! otein
Genmolunt;
eit. Aur in
inmmſunn
lnnnnente⸗
heii Donig
r Dere n
Cotctennlei
um Lanmtin,
mnn entunt,
inlmn
A uumnin an

n uin ß

01
plſt l

hn nene fi
Nharpottn
uien nirf
rnuſtsn
jllene ſden
egrnm onnt
Nlcnen Nr⸗
hmlune
ch

ol
1/ ſen 4 4
,udd
n

Meditatio V. 547
ximas converſiones viam ſtravêre. Licet au-
tem iſtud non ſemper obtineret compaſſiva
Charitas, ut à medela corporum tranſire poſ-
ſit ad medelam animarum, maximi tamen fa-
cit quæcunque in miſeros collata ſubſidia. Ne-
mo Sacerdotum eſt, qui ſeipſum conſiderare
non debeat tanquam patrem pauperum,
tanquam aſylum Orphanorum, tanquam re-
fugium miſerorum. Sed numquid non fre-
quenter evenit prorſus contrarium? Nun-
qumne viſuntur Sacerdotes ipſis Laicis durio-
res, tenaciores, aſperi magis, & minùs ad mi-
ſerendum flexibiles? Quàm ſape fit, ut pedem
referre cogatur pauper, & nihil ſperet, cùm
obviat illi Sacerdos? Homo ille à Jeruſalem
deſcendens in jericho, & miſerè vulneratus à
latronibus nee Sacerdotem „ nec Levitam,
cùm uterque præteriret, habuit conſolatorem;
ſed Samaritanum. Spectet, mi DEls, para-
bola hæc ad legem ſolùm veterem, & permit-
tere noli, ut cum dedecore Statûs ſanctiſſimi
apud nos in lege gratiæ tranſeat vitiô noſtré
in veritatem. Sacerdos viſè ils præteriwit, ſimiliter
& Levita: Samaritanus autem videns eum, miſe=
ricordid motus eſt.
Super utrumque pundtum reflexio continuatur, &
quantum quisque profecerit in DEl charitate, ex im-

penſis proximo ſubſidiis æſtimatur; tum wvoluntas ad
Iuccurrendum excitatuü-.

Mm 2 Ls-

* Luc. 16.

548 Virtutes Saterdetales
Lectio III. Hiſtorica.

Sancti Gregorius Nazianzenus, de
Baſilius Magnus.
TAm arcto, dum viverent, amicitiæ vinculo
hunc geminum Sanctum DElIS colligave-
rat, ut ſeparare non liceat, quod IIle conjun-
vit. Idem ambos natale ſolum, ſub idem ferè
tempus mundo edidit: ſtudiis unà vacaârunt;
eandem uterque eremum ſubiit, ſacrümque
Presbyteratůs, & Epiſcopats Ordinem ſimul
accepêre.
In Cappadocia, initiò quarti ſæculi, ortum
Eccleſiæ fuit hoc geminum illuſtre ſidus e fa-
milia nobili, cujus tamen egregia pietas, &
ſanctæ KReligionis ſtudium adhuc multèò fuit no-
bilius. Hæc etiam fuit par amborum gloria,
quòd & parentes, & fratres, & ſorores, nu-
merô ſedecim, Angelicam in terris vitam ege-
rint, quos inter duodecim inter Sanctos ab
Eccleſia numerantur.
Exempla virtutum, quibus paterna domus ut-
rinque collucebat, maturè ad ſimilem pietatem
Gregorium, & Baſilium induxére. Congenita igi-
tur ad pietatem propenſio id ſenſim, creſcente
annorum numero effecit, ut, quamvis juvenes,
prudentiã tamen & morum gravitate ſenibus
anteirent: unde factum, ut ſolo ſapientiæ ſtu-
dio, ſuper terrena omnia evecti, pulcherrimè
occuparentur. “
Teſtatur de ſe S. Gregorius, in illa ætatis te-
neritudine, cujus indoles ſive ad bonum, Hes

i

an h⸗
hinenen
liin
coin ſel
mi Nte
Gihhhntdme
Sis enherd
enonue,
riinoren,
ia er, 1
Prlilnmte
n yattan
Sole Mn i
20 Ttbiets en
5 Hcs a
e Cols n Wenn
m celo Eni
, enpens mn
inAmornt
Ulan eigen
llco red,
ichptentn
worcrſ
beneet
ian tgeſu
unr kuie
henn Eben
Aantten
Nn Po
Umelu e

lo won

errn

Uſtoier

Muimen
NN
Mernd aicdt
nCenele⸗
ſeer, gotl
leſlun, ſür
enmn fbin kn
dlcnthün

nüigriien,em
mim Aun ut
ne en ſenn
ſn
itorminm
Fenez Ann
nn nlhniſi
kein iner n

busnaenun
eninienze
Nnlere Ngel
Utſenſmeet
nn giſin,
coleen
ehh

„ dr
rige
ielpn

Lectio III. 5495

ad malum cerea eſſe ſolet, inditum fibi fuiſſe
eximium continentiæ amorem, quem viſio cœ-
leſtis amplius poſtmodùm accendit. Geminæ
virgines pulcherrimæ, modeſta gravitate non
minùs quâàm ſingulari amœnitate conſpicuæ
in ſomno ipſi adſtitéêre: cùm verò utraque in-
nocentibus blandimentis, quæ juncta Majeſta-
ti ſuavitas temperabat, illi occurerent, auſus
eſt interrogare, quænam & unde eſſent? Ca-
Nitas mihi nomen, ait illarum una: ego Tem-
perantia vocor, altera repoſuit: Regio [Eſu
Chriſti ſolio ambæ unà cum cœleſtium Vir-
ginum choro adſtamus, ubi delicias haurimus
ineffabiles. Eſto igitur nobiſcum, Fili, & us-
que ad Trinitatis æternæ ſolium te perduce-
mus. Bis dictis in cœlum avolâärunt; cúm-
que oculos in abeuntes intenderet, ſimul &
ſomnus ceſſit, & viſio tota diſparuit. Verùm
ab eo temporis momento ardens virginitatis
ſtudium, & amorem toto pectore concepit. De
vitæ ſtatu eligendo ſubin deliberans, nuptiis
cum faſtidio rejectis, ad eos aggregare ſe ſta-
tuit, qui continentiam perfectam ſectarentur,
ut hac ratione Chriſto DEI Filio arctiùs & fa-

ciliùs adhæreret.
Infaotiam egreſſus, Cæſaréam patriæ me-
tropolim sdit ſtudiorum causâ, ubi pariter
litteris operam dabat S. Baſilius. Venit poſt-
modùm Alexandriam, unde maritimo itinere
in Græciam eſt profectus: inter navigandum
valida tempeſtas vehementer illum exterruit,
quòôd Baptimmo nondum eſſet initiatus. De-
M m 3 nique

15 Virtutes Sacerdotales

nique Athenas feliciter appulſus, eloquentiæ
ſtudio annos complures dedit, quo tempore
morum innocentiam inter urbis illius corrupte-
las egregiè cuſtodivit. „
Huc paulo poſt e& patria Sanctus quoque Ba-
lius commigravit, quem perhumaniter exce-
pit Gregorius, & amicitiam veterem inſigni
officio eidem mox demonſtravit, càùͤm à ſtu-
dioſorum petulantia venientem exemit. Erant
hi ſuis quique Mag ſtris perquam addicti; Qua-
re tyrones recèns appulſos ad ſui Præceptoris
ſcholam adducere certatim ſatagebant: Ve-
nientibus ibant obviàm, eéôsque ad urbis por-
tas, vel etiam in deſertis locis expectabant,
ut ſuis eos partibhus maturè adjungerent. Sic
inventum tyronem ad ſuas, aut amici cujus-
dam ædes deducebant, ubi ſtatim in Diſputa-
tione publica doctrinæ ſpecimen dare, & re-
ſpondere cuivis opponenti jubebatur; quod
quidem exercitii genus magis ad terrorem,
quàm ad tentamen operoſius aſtutè erat com-
poſitum, ut nempe modeſtiam Candidatus ex-
templò doceretur. Inde hunc ad balneum bi-
ni ſolemniter comitabantur; excitato dein ſu-
bito clamore furioſorum inſtar, progreſſum
ulteriorem inhibere velle ſimulabant Tum
ad balnei januam importunè ac ferociter pul-
ſantes hoſpitem ſuum perterrefacere molieban-
tur: admiſſum tandem inter Academicos cen-
ſere, & tanquam ſuum honorificè ſalutare oc-
cipiebant. Suis ergo ſodalibus multis perſua-
dere ſtuduit Gregorius, ut hæc ludicra venien-
ti

1

ntrmt
Emmn nn
bentel
e S 0
Pe elun
Nmendd
gußen ll
u fonhen
ibs lerei
e Chnentone
conzchſthe
Neiels Ma
Oini Mcg
nuſindenot
un eonetn
E Nbe dhan
alketis voln
Yaſimuet
penu, men
n entum dn
lun iet
mallt hallus
Poli wor
UettMgſ
,ltenge
Zaindu,
Aen npis
Emg, Cre
ubon mod
Imn kucole
ehüſol

Ahnpoln

rde

uſu 4 n
iit, guo

heiluun

mchugle
etnmanen,

rengli
is lifant
0 igelen N
ſe intsſe⸗
s ayectinn
unen S
nid i⸗
luimanbipen.
nen eur, n
ehnmn, gro
Eenofen
nsenn conn⸗
Cmdicuaser⸗
adbileunde
litno leri
, Nogeſu
leban In
1. Kodte
certmein
ltetliceh⸗
iiehorbe

Lectio III. l

ti Baſilio donarent, quòd is morum gravitate,
ac virtutum famâ dudum foret conſpicuus.
Sancto enim huic juveni adeò diſplicebant qui-
cunque lulſus & joci, ut eapropter excedere
Athenis apud ſe ſtatueret, niſi eum ſodalis in-
timus Nazianzenus prohibuiſſet.
MWagna igitur ſedulitate, ac labore indefeſſo
ad ſtudia incumbere perrexit, quamvis felici
prorſus polleret ingenio, neque ulla opus ha-
bere contentione videretur. Eloquentiam ſi-
bi comparavit potentem ac vividam: Gram-
maticus, Poëta, Hiſtoricus & Philoſophus fuit
eximius. Logicam adeò callebat, ut ejus di-
ſputandi vim nemo facilè poſſet eludere. Aſtro-
nomiam, Geometriam & Arithmeticam ita di-
dicit, ut ne ab æmulis caperetur; progredi
autem ulteriùs noluit, quòd ſupervacaneum
iſtud exiſtimaret. Cum frequentibus morbis
inceſſeretur, artem quoque medicam in ſub-
ſidium vocandam duxit, ut propriæ valetudi-
ni conſultum iret. Sic ergo profanam littera-
turam coluit Baſilius, ut Theologiam minimè
negligeret, cui totum ſe impendebat. Ejus
in Eloquentia Magiſtri erant Himerius, & Pro-
hereſius, uterque Chriſtianus, Cæſaréa Cap⸗=
padociæ oriundus.
Sub idem tempus Athenas ſe contulit Prin-
Ceps Julianus, Gregorio & Baſilio notus, cum
quibus non modé profanis litteris, ſed & Scri-
pturarum ſtudio ſe addixit, quamvis jam tune
renuntiare Chriſto ſtatuiſſet, quod tamen exe-
crandum propoſitum, timore adactus, alie
Mm4 tem-

7552 Virtutes Sacerdotales

tempore exequendum cenſuit. Hujus infor-
mem ſpiritum ex oculis, totòque corporis ha-
bitu Sanctus uterque jam tunc colligebat. Sta-
turàâ is fuit medioeri, collo craſſiore, latis hu-
meris, quos identidem, æqueè ac caput, varie
movebat: pedibus & inceſſu vacillabat; ocu-
los quidem gerebat vividos, ſed vagos, & fu-
rorem torvitate ſua notantes: naſus ei fuit
contemptum ac temeritatem ſpirans; os la-
tum, inferius labium turpiter pendulum, bar-
ba aſpera & acuminata: ridiculus erat in geſti-
bus, & capite ſine causâ frequens annuebat;
in ſonantes cachinnos absque modo ſolveba-
tur; inter loquendum hæſitabat, & anhelitum
ducebat; quæſtiones abſurdas formabat, & re-
ſponſa dabat obſcurè implicita, ſenſũùque ca-
rentia. Quantam peſtem ſinu ſuo fovet Romanum
Imperium, ajebat Gregorius eum videns, utinam
veridicus non ſim!
Jubente Cæſare, paulò poôſt in Italiam Julia-
nus rediit, & Sancti quoque, abſolutis jam ſtu-
diis, in patriam remearunt. Prior autem diſ-
ceſſit S. Baſilius ex Athenæo, & Cælſaréam
Cappadociæ venit, ubi cauſas forenſes tueri
eœpit, qui primus erat gradus officia publica
prenſantium, & Eloquentiæ ſtudium com-
mendabat. Verùm ſuperiorem dignitatibus
Baſilium reddiderat Philoſophia, jamque ho-
nores tunc contemnebat; nondum quidem ex
virtutis ac modeſtiæ regula, ſed quòd ſcien-
tiæ ſuæ amplitudinem ſuſpiceret. Aliam brevi
doctus eſt Philoſophiam à ſorore Macrina, qua

emoln on
eſt muin
ſelere, N V
ze uenmn ſond
tlenglerbn
rhimin
1 Num Fnate
enhumn i
homamenanna
ſ oltine
geig in
eonnidchen
iünt eceſen
nr nthlie
in Mncon
Hyknarizne!
Asur,
Yon, Anmun
Ppumi men
m rn
Aſfins Hiars,
furncxkrim
Ww lonnesen
nen,
r, Petitr
Pnit hieri
ntopaun
ere, orl
Monmni er
ie ſmi
Antſe hile

t NI.
ve en.
cli
buſiore le,
recepi
Ayellie g
elun i
ig: ilii
en finl.
erſentlnn.
falterigt
enanlt,
E l, iiete.
n Emnteitn
hm⸗
, ſalne⸗
ſi Mranm
fiteg mna

7laimn hia.
lacsmttr.
r anen l.
KCelren
Prenſe tmti
Oſtengne
Kudium n.
n Gnnummn
, ſrrhr
on atrel
. Aunerl
1n
iinf

Leäuio III. Fr3

4
duce mundani honoris fumos ſpernere copit,
ſibique ipſi ſecundùm cœleſtis ſapientiæ placi-
ta vileſcere, neglecta, quam Eloquentiæ in-
ſigne talentum ſpondebat, humana laude: ac-
céſſit Evangelicæ paupertatis ſtudium, ut nem-
pe rejectis omnibus, quæ morari eum pote-
rant, ſolam virtutem impense coleret.
Quaſi & gravi ſomno evigilare tuné cœpit,
ùt ipſe teſtatur, & ad Evangelii lumen ſapien-
tiæ humanæ vanitatem ſpectavit. Juventutem
illius acquiſitione conſumptam deflevit, cog-
nitäque Legis illius perfectione, quæ vende-
re omnia & elargiri pauperibus jubet, peritum
hujus viæ Præccfens ducem nanciſci deſide-
rabat. Incredibjli ergo ardore provincias per-

Frarit⸗ ut Sanctorum aliquem reperiret, quo

agiſtro ad vitæ melioris compoſitionem ute-
retur: plures autem prope Alexandriam, & in
.gypto; plurimos in Palæſtina, in Syria, & in
Meiopotamia invenit; nam vitæ Monaſticæ
inſtitutum haſce regiones jam pervaſerat. IIlo-
rum jejunia, labores, orandi ſtudium ſomni
brevitatem, cæterumque rigorem impensè mi-
rabatur: Homines cœleſtes, ſui corporis ne-
glectores; famem, ſitim, frigus, nuditatem
tolerantes, ſpretisque omnibus in DEIIM ab-
ſorptos mirs ſuſpiciebat, utpote quorum arcta
vivendi ratio palam faceret, quid ſit viatorem
in terris agere, cœlique velut incolam ſuper
mundana omn'a evolare. Faſſus porro fuit
Baſilius, vitæ ſimilis deſideriò talibus exemplis
vehementer ſe fuiſſe incenſum.
Mm 5 S. Gre-

55ß Virtutes Sacerdotales

S. Sregoriu- Nazianzenus & ipſe Athenis
paulò pô valedixit, omnis moræ impatiens,
dum ſuo iterum Baflio jungeretur. In pa-
triam redux Baptiſmô eſt initiatus, quo bié
ſuſcepto, gloriæx, deliciis, mundique bonis
omnibus nuntium miſit, & vitam verê Chri-
ſtianam eſt auſpicatus. In Scripturis ſanctis aſ-
ſiduò meditabatur, ut ſpiritum à librorum pro-
fana docentium corruptions purgaret. Car-
nem & juventutis ardorem magnis laberibus,
ſejuniis, oculorum cuſtodiâ, umi cubatio-
ne, veſtitu aſpero, lacrymis, & ſomno bre-
viſſimo ſubigebat: diem operando, noétem
DEIIM laudando extrahebat. Et hæc quidem
illius tuêre initia. Nihil quidquam tempora-
lium bonorum ſibi retinuit, præter ſolam elo-
uentiam, DEl obſequio ſervituram. Vitæ
atum jam electurus, anceps nonnihil hæſit,
utrum ſolitudo, an hominum ſocietas ſibi eſ-
ſet præferenda? Viam denique mediam, quæ
contemplationis otium & operationis fructum
ſimul conjungeret, ſibi adeundam putavit. So-
litudinem vero potiſſimùm diſſuaſit ætas paren-
tum, qui ejus operâ indigebant. Rei præſer-
tim domeſticæ cura magnopere illum fatigavit:
negotium faceſſebant cumprimis famuli, quos
hinc rigor exaſperat, iſthinc lenitas ſolvit:
Ad hæc pendenda erant gravia tributa Cæſari,

quæ cum ſevera importunitate illius Miniſtri

exigebant: Lites demum variæ, quibus rem
domeſticam tueri contra malevolos, & ini-
quos Judices oportuit, Gregorium acriter ve-
abant,

1

nt rerere
el I
Pen Ke min
giubt uld
2 Higeu
uCerram
iilen n b
iglafeg.
drbilii
wiunen
n Cbutn
n Kidr nen
le ini an
unn ume i
Int Lkenis
ukſalali
lrbeingin
lceinime
muſinin
Tüunnin, nin
Wr
Eing Ube
AiNin
meeän
1 Kon⸗

1

4 Nek

norrin
eketur. 1.
tinns 1
Unnctglete
flun fen
D
wilirong
pne In.
ike
,Dun aitn
Chmoke
nc, o
Ehergten
Hun ene
er Aunen.
Vtunm. Ve
Momihl rt
ckuzltl e
Necan gue
ronsfucun
Nat
trusuen⸗
einertr.
Aunbnnt
launnl,gen
ſenits
rbuil

one Ar

(fer de⸗
ie
. on

Ledtio III. 155

Xabant, iſtúdque maximè illum habebat anxi-
um, quomodo inter tot mala cor ſervaret à
eccati labe innoxium, quod absque ſingulari
rorſus DEl auxilio fieri non poſſe intellige-
at. Hæc igitur ſolicitudinum varia impedi-
menta Gregorium prohibuére, quò minús Ere-
num adiret cum Baſilio, ùt huic pridem fus-
rat pollicitus.
Itaque Baſilius ex Oriente, & Ægypto re-
dux, minimè expeéctato dilecto ſocio, in pa-
tria quibusdam Monachis ſe adjunxit, eé quo-
rum ſtricta vivendi ratione colligebat, non
poſſe fieri, ut carerent genuino ſpiritu, qui
tantam naturæ vim inferrent; Quare ex eo-
rum conſuetudine fructum non minimum ſpe-
rabat. KEuſtachius Sebaſtenus cum diſeipulis
erant ſodales illi, quibuscum vivere ſtatuerat:
Hos Ei diſſuadebant non pauci, quèd ſuſpe-
ctos de Arianiſmo crederent. Verùm Baſilius,
ut famæ ſui proximi conſuleret, fidem verbis
non habuit, figmenta interpretatus, quæ ad-
versùm viros, opinione ſua, non malos diſſe-
minabantur, donec tempus aliter eum ſentire
docuit.
Ipſe tandem in Ponti provincia Eremum ſibi
delegit ad Irin fluvium, haud procul Ibora,
quæ tenuis urbecula Sedes Epiſcopi fuit. Huc
eum S. Macrina ſoror attraxit, quæ unà cum
matre ſancta Emmelia in ſuo prædio vitam inibi
ſolitariam agebat. Monaſterium fœminarum
ex notis & domeſticis conflaverat eo in loco
Diva Macrina, quod & ipſa piè regebat. Haud
pro-

556 Virtutes Sacerdotales

procul inde aberat templum 40. Martyrum,
quos ea familia impensè colebat, & ſanctas re-
liquias à D. Emmelia ibidem collocatas ſingu-
lari ſtudio venerabatur: geminum prodigium
in earum translatione divinitùs patratum de-
votionem inſigniter augebat. Omnes & fſin-
gulæ in hoc Aſceterio eàâdem utebantur men-
sâ perquàm frugali, veſtitu ſimili, tecto com-
muni: ignorari amabant; abſtinentiam in de-
liciis reponebant; theſaurus earum erat pau-
pertas, & cadùcorum omnium contemptus:
rerum cœleſtium meditatione perpetuèò diſti-
nebantur; preces & pſalmi diu noctũúque per-
ſonabant: labor erat pro quiete, magnisque
paſſibus ea vivendi lege ad perfectionem pro-
perabant.
In hujus ergo Monaſterii vicinia ſedem Baſi-
lius fixit ad pedem montis in loco deſerto, ne-
moribus cincto: ſylvas interſecabant valles
profundæ, nec aberat procul fluvius cum ſtre-
pitu e rupe cadens. Horridæ hujus habitatio-
nis amœnam deſcriptionem ad amicum ſuum
Gregorium miſit, qui joco innocente iſtud fe-
rarum domicilium in reſponſo traduxit, ſicut
antea Baſilius Eremum aliam, ab eo ſibi pro-
poſitam in jocum verterat. Nam inter ſummas
etiam auſteritates hi Sancti mentem hilarem,
& exporrectam ſervabant.
Verùm poſtea S. Baſilius amicum veterem
ſeriò edocuit per celebrem epiſtolam, quæ-
nam ſua eſſet vivendi ratio in ſolitudine; ubi
tamen recenſet potiùs per animi moceſlianu
qui

GNbens P
eſ nn
Se. be don
Se, N ne,
Scche ople
Sonnnt)
, urn
derrn; Gnn
nonigee
goin onnn
Unrlorenee
Pikiiſtl
,entaun,
,in ſenics,
Uin tennnn,
Aümnhen ſ
Wcobins 9
„Quntn
Vem ℳ4 on
Ulſa ipre
Geonnid.
Cund e riun
imk ſelgn
Plin dand,
umn luim
Adt l⸗
il nuſe
ch I
KLonmentone
i merleen
eba ccee
verheſen,
Alhene

1, Elne
blbenu
num Nrolen
s tretin
Wehmnin,
ſniſ tihe
liemmee.
Erimn enge
n 0nenen
hrefe,
1 ugnine
fillorenge⸗

iſeten .
oteerode⸗
ſrlent nles
Hig angte⸗
ishrbinie⸗

wicunnn

eneſtoke
ulit Ken
eo ſeigr⸗

eeſeti, t.

iinerktnnn

en blien

ſan tnen

Ledio III. 557

quid Eremus poſtulet, quàm ut ſeipſum no-
tare velit; ultrò enim fatetur, ſe ſibi diſpli-

cere, nec fructum è ſeceſſůs opportunitate

ſatis adhuc cepiſſe. Oſtendit primèò ſolitudi-
nis commoda, & ingentem utilitatem, qua
fiat, ut cogitationes figantur, & motus ani-
mi ſedentur, dum eis alimenta ſubtrahuntur.
„ E mundo egredi, inquit, majus aliquid eſt,
„ quàâm corpore illum deſeruiſſe: is autem e
„ mundo verè exit, qui animum ab uſu cor-
„ poris ità divellit, ut parentum, amicorum,
„ negotiorum, patriæ, poſſeſſionum obliviſ-
„ catur penitus, & eorum quoque memo-
„riam deponat, quæ ab hominibus didicit,
„ quò aptiorem ſe reddat capiendis cœleſti⸗
„ bus diſciplinis. Angelos imiterur Monachus,
„ & orando ac laudando DEO ſemper occu-
„ petur. Ad ortum ſolis manuum laborem
„Oorditur, cui preces indeſinenter ſociat. In
„ lege Domini & Scripturis ſacris aſſiduò me-
„ ditatur, ut vitam illis conformet, Sancto-
„ rümque veſtigia legat. Lectionem iterum
„ ſequitur oratio, ut efficaciam doctrinæ ſor-
„ tiantur. Etiam loquendi modum in hac
Epiſtola docet S. Baſilius, ubi oſtendit, cum
ſodalibus ſe vixiſſe, quorum bene mulros bre-
vi nactus eſt, „Interrogare oportet, inquit,
„ ſine contentione, & reſponſa dare ſine faſtu,
„ non interſecandus aliorum ſermo, neque
„„ in verba celeriter prorumpendum: Diſcere
„non erubeſcat, qui ad Eremum tranſut, &
„ alios libenter doceat, neque fateri pudeat
. „Mag-

558 Virtutes Sacerdotales

3⁹
55
55
95
55
9²⁵
5
95
5
3
55
5
5
595
55
55
9
55

.ð
39

5

Magiſtri nomen, à quo ipſe didicerit. Sonò
vocis utatur moderato: Git lenis & facilis in
ſermone, non jocoſa proferendo, ſed bo-
nitatem & manſuetudinem ſectando: om-
nem aſperitatem fugiat, etiam dum corri-
pit, quia humilitate correctiones meliùs

præparantur. Monachi porro humilitatem

tota exterior ſpecies loquatur; oculus in
terram demiſſus, impexi crines, veſtis ne-
glecta quaſi luctum indigitet: talis ſit tuni-
ca, ut operiendo ſolùm corpori, & arcen-
do hyemis rigori ſerviat: non ſit mollis, non
ſplendida, non calore diſtinéta. Corpus
verò ad ſolius neceſſitatis leges reficiat:
ſatis illi ſit panis & aqua cum oleribus, quam-
diu valet. Sine aviditate comedat, & ſpi-
ritum quoque piis cogitationibus paſcat:
præcedat refectionem, & ſequatur oratio:
inter viginti quatuor diei horas una tan-
tùm, & ſemper eadem reficiendo corpori
deputetur. Brevis ſit ſomnas, ceibo com-
menſuratus, nec ultra noctis medium pro-
tractus: utatur comuni totius naturæ ſilen-
tio ad animi collectionem; ad purgandas
labes, & virtutem egregiè colendam. Hæc

epiſtola compendium eſt eorum, quæ S. Baſi=
lius in regulis ſuis poſtmodum docuit.

Iſta primus exercuit: paupertatem adeè co-

luit, ut ſola tunica cum pallio veſtitum præ-
beret: pane & aqua ſuſtentabatur, unâque le-
guminum aliquid cum ſale ad victum adhibe-
bat. Hinc pallor & macies tanta,; ut mortuo

quàm

1²
znien e
uclr un
menhih
,tanit, 4
gt. mi
v Ne tr i⸗
Sum, kſum
SZ
Creapnis)
Pone lncen
A, Aunme
ſeüimg N
ung ſecs i
töptinan
Cin muntal
unanteneg in
Nſtenez,
Monulumnde
Unilukacbart
Ameninnt,
Uuſlaiaent.
tfit,
Afmntent,
Plenttt, dit
Ules, Ns
Küruſuche
ielt
Ifgentem
Mreſetim,
enſticon
lliorle

ticei
ſeniz be

tento,

lſelntn e

neliones N
hotohurke
lunnt, onkt
hhen ſen.
et ii,
hon, r.
renulgo
cl nn
ee nient
lerdiggen⸗
Mnetn Aſ
tondis t
huum onth:
Ppns un tin.
=ð
cbo con.⸗
etionn ro⸗
Snnute len
A onunt
nrne n
ed
dhelt
tnen tid
Ofelnt ie-

tn igt
ummnt
4

Lectio III. 559

quâm viventi eſſet ſimilior. Aſpero cilicio
noctu ſolùm utebatur, ne quid ſodales adver-
terent: terra ipſi pro lecto erat: à balneo ſem-
per abhorruit, & ignem, quo calefieret, non
accendit. Cùm tenera eſſet corporis habitu-
dine, hic vitæ rigor frequentes illi morbos at-
traxit, qui demum in continuos abière; unde
factum, ut ſuma ejus valetudo morbos infir-
morum ordinarios æ qquaret.
§. Gregorius Nazianzenus & ipſe denique ad
hanc ſolitudinem venit, amico veteri jungen-
dus, & communem vitam cum iplo, ejusque
ſociis acturus. Patientiam in deliciis nume-
rabant; preces fundebant ſimul; in Scripturis
ſanctis profunda meditatione volvendis erant
aſſidui: manibus laborabant, ligna portantes,
ſaxa cæœædentes, fimum ad olera in horto edu-
canda ferentes; arbuſculas plantando, & car-
rum onuſtum trahendo, cujus veſtigia diu in
manibus hærebant. Domum habitabant tectô
carentem & januâ, ubi neque focus neque fu-
mus videri poterat. Panis, quo veſcebantur;
durus adeò fuit, & malè coctus, ut eum den-
tes vix frangerent, & fractum, quèòd glutinis
inſtar hæreret, difficulter manderent. Profa-
nos codices, quos in juventute amaverant
unicè, prorfus abjecerunt, ut Scripturis totos
ſe dederent: ad conſequendam iſtarum melio-
rem intelligentiam, antiquos Interpretes, Ori⸗
genem præſertim, conſulebant, e cujus ſcriptis
epitomen ſibi confecêre, hodiedum extantem,
& ſub Philocaliæ nomine inter doctos nqtam.
nter

7
560 Virtutes Sacerdotales

„
Inter hæc Neo’- Cæſareenſes multis preci-
bus apud S. Baſlium inſtitére, ut relicta Ere-
mo, ad erudiendam in litteris juventutem ad
ſe tranſiret, quibus ille conſtanter adeò reſti-
tit, ut nec urbis Legati ad eum miſſi, nec uni-
verſus populus circa ipſum collectus, dum ad
urbem paulèò pôſt veniſſet, quidquam aut ro-
gando, aut pollicendo efficerent. Socios vi-
tæ ſolitariæ hic Sanctus habuit fratres geminos,
S. Gregorium poſtea Epiſcopum Nyſſenum,
& S. Petrum Antiſtitem Sebaſtenum, qui pri-
mus à Baſilio ejus Monaſterium rexit. Erat
hic inter fratres natu minimus, & patrem vix
natus amiſerat: Parentis autem & Magiſtri vi-
ces ſubut S. Macrina illius ſoror, quæ pueru-
lum inde à cunis ad omnem virtutem educa-
vit. Quamvis autem Baſilium ſanctitate æqua-

ret, doctrinà tamen, & eloquentià inferior

fuit, quòd fratrem S, Macrina, relictis litte-
ris, ad ſolam pietatem erudiſſet, licèt inge-
niôò plurimùm valeret.
Poſt tempus aliquod S. Gregorius Sacerdo-
tiò in urbe Nazianzena eſt ordinatus, quan-
tumvis repugnaret, Epiſcopo unà & populô con⸗
ſpirante. Idem S. Baſilio evenit Cæſareæ, ad
quem audita ejus ordinatione hunc in modum
„ ſoripſit Gregorius; „Ergo & tu captus es!
„ In PresbyterorumOrdinem nolentes uterque
„ redacti ſumus, à quo ſemper abhorruimus:
„ nam teſtes invicem ſumus, amaâſſe nos Phi⸗
„ loſophiam humilem & parum notam. Præ-
„ ſtitiſſet forté, ad hunc ſublimitatis gradum
. „ U0R

1.

11 clt: 1
,Scn N

lat iſ
1 tmnn
e Entrei
iſee ,
mdeeun
KSAAwiNds,
me
1Ncrinn
NCrtisn
iun hens hie⸗
utipf kunlen
rümemvoſoß
Pnmonnehe
umen mene
P cniic
in cruen
ts npmnni
üeimſon
n de eler
tügne l
ubon uin
ulni, dol
gtrn, Amul.
Ats nnrt
ßanorde
Atznit, in
Aülnperne
REhoftun,
legn,
iatns
fin ni

i
s li,
, reſe
s ſopenne
ner ie
mic, N
tlis, ia,
Aüigunnn
Klen Ni
eitkintfen⸗
cpun Mr
knmn n
in etit r
Ebrenni
lgttit
n ee er.
fimenth
lndiuemner
eni inn
1 eicee.
en Aittize⸗

Neis Kert⸗
uns, gonl⸗
Coollan⸗
1CAaner
hmencoin
Nensteſe
Nhnns
Di NI
a N.
Enintn

Lectio III. 561

„ non aſcendiſſe: Verùm neſcio, quid hac de
„ re dicam, donec intelligam, quid Spiritus
„ Velit, & quò dirigat. Cùm res facta jam
„ ſit, cedendum nobis eſt, hoc præſertim tem-
„ pore, quo hæreticorum linguæ ſunt obtun-
„ dendæ; Neque probro eſſe nos oportet iis,
„ qui nos elegerunt, aut vitæ anteriori, cui
„ nos addiximus. Brevi poſt uterque ad Epi-
ſcopatum eſt evectus: Et Sancto quidem Baſi-

lio Eccleſia Cæſareenſis obtigit; Sanctus au-

tem Gregorius prime Saſimorum, deinde Na-
zZianzi factus Epiſcopus. Hæc celſitudo pro-
fundiùs in humilitate ipſos firmavit, eorum-
que virtutem novo ſplendore auxit. Quidquid

Epiſcopum ornare poteſt, in eis reluxit; Fidei

puritatem ardenter zelabant, Eccleſiam dili-
gebant: in omni actione prudentes, in labore
impigri, charitate in pauperes pleni, erga po-
tentes magnanimi, erga parvulos manſueti,
miniſterium ſuum perfectè adimplebant. Ab
humano die neuter timuit; ſed pro DEO &
Eccleſia generosè ambo dimicârunt. S. Gre-
gorius in obitu Juliani Cæſaris geminum ſer-
monem habuit, quo & Fidelium collapſos ani-
mos erexit, & multos debiles, quos impio-
rum felicitas conturbârat, opportunè firma-
vit. Vivis coloribus in utraque oratione Ju-
lianum depingit; utque oſtendat, quàâm inane
fuerit hujus Imperatoris de tollenda Chriſti Re-
ligione propoſitum, magnifice extollit veræ
Fidei privilegia, Evangelii robur, & Apoſto-
licæ prædicationis firmitatem, quæ adversùs
R. P. Dufrene Exertitia. Nn Mun⸗

562 Virtutes Sacerdotales

mundi ſapientes invicta ſtetit, totumque or-
bem implevit, licèt ſtultitiæ locô ab ipſis ha-
beretur. Martyrum quoque fortitudinem mi-
rè dilaudat, qui fidem inter quævis tormenta
conſtanter ſunt profeſſi.

S. Baſilius, Valentis Imperatoris juſſu, co-
ram ſupremo ejus Præfecto cauſam dicere co-
actus, parum huic homini reſponsis ſuis ſatis-
fecit; quare graviſſima quæque ſupplicia Viro
ſancto eſt minitatus. „Minæ tuæ, repoſuit
„ magnanimus Prælſul, nihil ad me pertinent:
„ Tu nihil habenti nihil eripies, niſi fortè hac
„ paupere tunica, & libris nonnullis, qui to-
„ ta poſſeſſio mea ſunt, diteſcere amas. Exi-
„ lium ego quid ſit, ignoro; nam cùm DEum
„ ubique reperiam, omnis regio mihi patria
„ eſt. Quid veròôò nocebunt mihi tormenta
„ tua, quoniam corpus non habeo? (extre-
„ mam ſuæ carnis maciem intelligebat) Facilé
„ me necabis; at ego mortem lætus excipiam,
„ quæ DEO me reddet, cui ſoli vivo, & ad
„ quem dudum tota mente anhelo. Miratus
hanc generoſitatem Præfectus, ait, neminem
ſibi adhuc audaciâ tantâ fuiſſe locutum. „Quia
nempe, reſpondit Baſilius, Epiſcoporum huc-
„ usque neminem es allocutus; cæteroquin
„ eadem ab illo audiſſes, quæ tibi ego enun-
„ tiavi. Iſtud verô ſcias velim, nihil aliàs eſ-
„ ſe nobis manſuetius; nihil modeſtius: ſed
„ cûùm DEl cauſam agimus, leones induti, ſo-
„ la ipſius comoda reſpicimus.

1 14
Prſthin
Gilxseng

mi kſn
er lane
ann i e 1
n ſonint Inn
Mi c
mnels anihiu
füisumend
ſamxeine In
hbnrnt
l wmicu.
anh iu ohni
IMatau mianl
ulscunbent
en hens in
Agen
etorerrtere
uun, keromi
hnon /
ittheſuor⸗
Een Coulten
latmn inn;
ürm, u m
uin AMere
Anonlene
ms inndr
Ae ſelet,
Pufnten
Püſtoruntt
Ai

tdle

it,thtine,
eloehibt,
ſnmndt
nuerisn

Nudrs

Nlalmeieg
rthongte.
Neſnguln
Urene, i
Hatpeynn
ie, bnt
unlle gui.
ſeeng l.
uncnm
Wonini
t nnitemen
hren) ene
Arrnr) cle
rukelchunm
lnio, Ku
hdlo. Mrums
it, teniden
Deotucd,
channne
63 Cnboli,
1bieghenn,
- lun
utii
muihl⸗

Lectio III. 563

Dimiſſò Baſiliò ad Imperatorem feſtinus ac-
currit Præſes, plenéque ore, quæ accidiſſent,
narravit. Victi ſumus, ait, minis omnibus eſt
ſuperior hic Epiſcopus, nec illum quidquam
franget, niſi fortèê à verbis ventum ſit ad ver-
bera. Vetuit Imperator vim adhiberi; cùm
verô Baſilii communionem refugeret, quòd
ab hæreſis partibus diſcedere illum puderet,
exteriùs tamen Catholicum ſe ſimulans, ad Ec-
cleſiam venit. Ingreſſus itaque templum feſtò
Epiphaniæ cum ſatellitio, Fidelibus ſe animô
fictò immiſcuit. Verùm audito pſalmorum
cantu, viſa populi multitudine, acminiſtran-
tium ad aras mirabili ordine; videns Miniſtros
Angelis quàm hominibus ſimiliores, ipfümque
S. Baſilium ſacris intentum, imobilem & in
DEUM plene abſorptum; circumſtantes au-
tem timore ac reverentia perculſos: Videns,
inquam, hæc omnia Imperator, obſtupuit ad
ſpectaculum apud Arianos nunquam viſum,
ut adeò præ ſtupore caput ipſi ageretur in ver-
tiginem, & oculi tenebras viderent. Res ne-
minem tunc ſtatim advertit; cùm vero ejus
oblationem, ſua manu depromptam, afferri
ad ſanéctum Altare oportuit, videns, hanc
ſecundùm conſuetudinem à nemine excipi ,„
quòd omnes ignorarent, an illam S. Baſilius
admittere vellet, ità pede utroque titubare
cœpit, ut fœde prolapſurus in terram fuiſſet.
niſi Miniſtrorum unus, porrecta manu, eum
ſuſtinuiſſet.
Initiò anni 379. ad laborum præmia e vitæ
Nn 2 mi-

564 Virtutes Sacerdotales

miſeriis S. Baſilium DEus evocavit. Cuͤm in
extremis jam ageret, ſpiritumque exhalâſſe
crederetur, ſubitò reſumptis viribus, non-
nullos Eccleſiæ ſuæ Clericos, quos ipſemet ad
vitam ſuæ ſimilem educaverat, Epiſcopos or-
dinavit, ne videlicer Eccleſias ſibi commiſſas
ſine Paſtoribus relinqueret. Ad ejus funus
tanta confluxit populi multitudo, ut à com-
rimentibus turbis ſuffocati plures interiêrint.
Fäubriamn veſtimenti ejus omnes tangere quæ-
rebant, aut ſaltem leétulum, in quo portaba-
tur; imò vel à corporis umbra beneficium ex-
pectabant. Gemituum ſonitus cantum pſal-
morum obtundebat: Ipſimet Gentiles & Ju-
dæi Virum ſanctum requirebant; Eccleſiarum
autem toto terrarum orbe nulla fuit, quæ
Doctorem egregium & pacis aſſertorem invi-
Gtiſſimum non deploraret.
Sanctus autem Gregorius annô iterum ſextô
vitam ſolitariam in Monaſterio Sanctæ Theclæ
ad Seleuciam colebat, cùm denuèò vi abſtractus,
Eccleſiæ Conſtantinopolitanæ regimen ſubire
debuit. Vix ad urbem ampliſſimam, quæ A-
rianis tunc ſcatebat, fuit appulſus, cum illo-
rum comuni odio ſtatim patuit; verum pau-
10 pòſt ob doctrinæ ac virtutis eminentiam in
omnium admirationem venit. Nihil equidem
erat quod ſæculi amatores in habitu illius ex-
teriori ſuſpicerent: corpus ætate curvum, de-
pile caput, facies præ lacrymarum vi, & auſte-
ritatibus continuis arefacta, veſtitus pauper,
& rerum omnium defectus non poterat nuga-
rum

nnn
ii
zbis en
i gagi
ſoerims leht
ir. Menn
tonn Cohol
Sene nonum
6otun ndec
tin he Ne
Dl um
Ghnm higgum
et pinet
e Man ei det
Artnmonm ſn
Nisaltlun,
Abrnn ſun
ütenmn

lun

4 Min
Uiml ec
Mi Aiübel
ulaglnte,

uniinnd,

laramn mann
tttlu )0
In Uererenn

Mn,

tien

errit ,
tünqhe
s virib⸗ 18
guosigen
nt hin
k. eni
litute BD
ihlrs nen
Cnrihtlng
n gon
Mkaleſnine.
tincnnn ⸗
Cenlel
kekinun
Al füt, e
iſenoren i⸗
liemnkend
r Irecle
Nöfinlndns
ezen nie
Inum, e
t; Netin .
8erinenim-
Wblegutn
Mhbin huc-
Ne umm, .
mmilii⸗
ans
ggaun

Leltio III. 867

rum æſtimatori mundo arridere, cui tamen
Viri ſanctitas diſplicere haud potuit. Uni-
verſa totius urbis templa occupaverant Aria-
ni; quare apud cognatos diverſorium quærere
illum neceſſitas coëgit. Hic fidelem populum
congregabat: Hic prædicationis munus obibat:
Hic demum Catholicam fidem, Conſtantino-
poli pené mortuam, ſuſcitavit; unde mutata
poſtmodum in Eccleſiam celebrem hæc domus,
Anaſtaſia, ſive Reſurrectio eſt appellata. Dum
ergo DEl cultum indefeſsè promovet, Con-
cilium Epiſcoporum in ejus urbe congrega-
tum eſt, quos inter natæ propter ipſum diſſen-
ſiones anſam ei dedêre ſede ſua excedendi;
ajebat enim cum Jona: „Si ego tempeſtatis
„ hujus cauſa ſum, mittite me in mare. Er-
go ad Eremum ſuzm chariſſimam iterum re-
dux, in pace demum quievit.

Examen III.

An habeam Charitatem?
I

An ſit apud me Charitas in deſiderio ?

DEũderiis quid facilius? Et tamen ſuum ha-
bent ſingulare pretium. Quia Vir deſide-
riorum fuit Daniel, placuit DEO, & revelata
ſunt Ei arcana maxima. Quò pertingere non
valet effectus, eô tendat ſaltem affectus.
Sphæram perexiguam deſcribunt Charitatis vi-
Nn 3 res
* Dan. 10.

Virtutes Sacerdotales

566
. . . tn C
res humanæ: ſphæram defcribat ampliſſimam, M6α
terminis carentem, piorum deſideriorum lon- ihe vi
gitudo, & latitudo in imenſum protenſa. Qua- leeten
lia ergo in me Charitatis & Miſericordiæ viſcera aiitl ſ
erga neceſſitates, & miſerias proximi corpo- Auul
rales? Crevitne Miſeratio mecum, ſaltem in- mple nd
de à ſuſcepto Sacerdotio? Movéntne me ad ziphüuik
comiſerationem calamitates publicæ, bellorum Eo Menth
vaſtationes, incendia, ſterilitas terræ, grandi- Menln ee
nes, tempeſtates, paupertas, oppreſſio miſe- em Inll
rorum, afflictiones, ac tribulationes innu- (umnrattum
meræ? Eſtne ſaltem apud me voluntas juvan- nen, ſetun
di, ſi poſſim? An ſaltem DEO in ſacrificiis, Mumkemm
& orationibus miſeros omnes comendo? In- mn Iile ln
telligône ſatis, meos in Chriſto fratres eſſe, qui mmmgchin,e
tanta patiuntur? Ægri, doloribus conflictati,; GEndn
egeni, omni ſolatiò deſtituti quomodo me af- inh Enn
Psiune? Miſeriæ fratrum ſpirituales & nume-
rô & gravitate corporales nimiùm quantum“
excedunt: Quo animo in illas feror? Num Ean!
affligor ob morbos animarum innumerabiles cte
& graviſſimos? Quis mihi ſenſus ad teterri uninelonn
mam ſcelerum colluviem, qua terrarum or- üynibis
bis inundatur? Non mihi viicera commoven- aaggineie
tur, dum video tantam animarum ſtragem, älhimen
Eccleſiæ luctum, diabolorum triumphum? gi) n
Num ad cor tranſit miſeranda cœcitas Genti- dann

e . un
lium, Judæorum obſtinatio „ Hæreticorum iuim alide

malitia, Catholicorum frigus? Qualis Sacer- mlrſiol
dos ſum, ſi tot & tanta mala, quæ rupes e- ne tol
molliant, imotus aſpicio? Quid ago in ſacrifi- lne
eiis, in orationibus, & ohſecrationibus? Qid rcun
al⸗

tdle

tberamnt
lc 1
Celerom,
Umprotend,

encorien

Norinin
kenn, Un;
Meny,
dlen,in
flustene ni.
iu, nt,
Thlinons .
Neſulunginm.
Wibonti;,

6Cpent? N.

nmdzkilli
Nbes Cnti,
uorotonet
ttulsGnne.
mnun gumum

sKnr! Nrn

l imumenbie;
ſis A teer⸗⸗
temrun d⸗
erconmceren⸗
Annm ingd,
0 tiorgnun
cCls7ÿ⁵⅜²
, Ermumn
8 Cun.
ſrne⸗
lgimk

W

S

Examen III. 767

ſaltem deſidero? Quid opro? Num oro &
opto, mi Domine, ut deſtructis adverſitati-
bus, & erroribus univerſis Eccleſia tua ſecu-
ra tibi ſerviat libertate? ut ab omnibus Tibi
gradibus fideliter ſerviatur? ut ſublata pecca-
torum peſte, in diebus noſtris & meritò, &
numeré populus tibi ſerviens augeatur? Num
deſidero ardenter, ut illuminentur cœcci, e-
mendentur perverſi, firmentur juſti, multi-
plicentur Sancti? ut Sacerdotes prælſertim in-
duantur juſtitiam, errantes doceant, rudes in-
forment, verbum DEl rite prædicent, ima-
culatum & omnipotens Sacrificium devotè of-
ferant, ubique ſuccurrant; peccata nullibi,
quantum poſſunt, conſiſtere permittant? Num
delector ſaltem DEl ſervorum laboribus, ſtu-
diis, fructu, fervore ac ſanctitate?

II. 7

Qualis & quanta mea Charitas in actuali
exercitio?
Qua ratione ſuccurrit mea Charitas in miſe-
riis temporalibus proximi ? Quale auxilium
fero egenis, famelicis, tribulatis? Quantum
ſolatii afflictis impendo? Num ægrotos viſito?
nudos operio? Quo ſpiritu mortuos ſepelio?
&c. Sed quam Gharitatem ſpiritualibus miſe-
riis proximi adhibeo? An omnibus omnia fio,
ut omnes Chriſto lucrifaciam? Qua diſcretio-
ne utor in corrigendis is, qui errant? An ob-
ſecro, & increpo in omni patientia & docteina2
Quo ſpiritu charitatis & manſuetudinis officii
Nn 4 ſui

568 Virtutes Sacerdotales

ſui quemque admoneo? Fortè acribus inve-

tivis, nihil profuturis; ſed magis tantùm no-
cituris, vitia curare intendo? An moneo pa-
ternè & privatim, quamdiu ſpes eſt emenda-
tionem hac via obtinendi? Qua charitate, pa-
tientia, facilitate rudes inſtruo; ætatem tene-
ram doceo? Quo ſpiritu verbum DEl prædi-
co? Quam charitatem ægris & moribundis im-
pendo? Qua ratione ultima ipſis Sacramenta
miniſtro? Quomodo ad virtutum Theologi-
carum exercitium diſpono? Qualis ſum in Tri-
bunali ſacro? An plenus charitate, patientia,
manſuetudine? An oleum & vinum (& non
acetum) animæ vulneribus adhibere novi?
Quæ conſilia do? quas medicinas præſcribo?
An compati ſcio illis, qui ignorant & er-
rant, quoniam & ipſe circumdatus ſum infir-
mitate? Fortè ſacrum Tribunal! ob moleſtias
fugio, aut cum terrenis intentionibus nimia
facilitate adeo? Qua charitate Eſu Chriſtiſan-
guinem pretioſis animabus in Sacramento Pœ-
nitentiæ affundo? Quo ſpiritu charitatis mihi
commiſſos, Benefactores vivos, atque defun-
Gtos; totam Eccleſiam, omnes Eeccleſiaſticos
Ordines, Reges & Principes Chriſtianos, uni-
verſas populi neceſſitates ac miſerias DEO
quotidie ad ſanctum Altare comendo?
Unquâmne confderavi proprietates charita-
tis, quas Apoſtolus enumnerat ?* Charitas pa-
tiens eſt, benigna eſt: Charitas non æmulatur, non
agit perperam, non inflatur, non eſt ambitioſa;
non
* 1. Cor. 13.

, ſut 4

M

tln
n mnd iii
gre ri ,f.
im,
mumaͤlen
ewon hahven-
Nüm!

Ma
Hſalyrleu.
Pan Cmre
Diokute
Im / ril ttini⸗
rNonpenDo
Rille, u K N
l geuni gen
nidene vin
Wungend he
onne net
iche En
Anribado
Inm
Vunbenun

otsckarih
dn.

aln.

tlle

vrt Nerbbu,
mnaebtn,
0) An N
Aſesel.
E Chrric.
n Nutn,
Neidan Dl
Kroiei,
inris rn

Dul
nu, Ment;

Einn An

ikee ni,
Ncns Miin
inom e⸗

Mnmn kmin
bunn weln

Afeditatig VI. 7569

non quærit, quæ ſua ſunt: non irritatur, non cogi-
tat malum, non gaudet ſuper iniquitate, sçongaudet
autem veritati: omnia ſuffert, omnia credit, omnia
ſperat, omnia ſuſtinet. Talisne mea Charitas?
Eſtne ſincera, ſimplex, ardens, indefeſſa?
Quantum adhuc mihi deeſt? Interim ſi chari-
tatem non habuero, nihil ſum. Quibus me-
diis ilam procurabo? Defectus quomodo e-
mendabo?

Meditatio VI.

Paſtor bonus.

Ego ſum Paſtor bonus.

SUblimem charitatis regulam præſcribit nobis
Divinus Magiſſer, cùm dicit: Hoc eſt præceptum
meum, ut diligatis invicem, ſicut dilexi vos.? Dili-
at Sacerdos oves Dominicas, ſicut dilexit eas
hriſtus, ut ſit Paſtor, non mercenarius.
Iſtud genuini erga ſe amoris argumen-
tum à Sacerdote poſtulat ſupremus Paſtor, ut
ovilis curam gerat: Paſce oves meas.** Oves meas,
ait, quas morte mea emi: quas ſanguine meo
pavi; & adhuc grandi charitate paſco. Su-
mamus igitur à Paſtore Bono charitatis exem-
plum; ſumamus & robur. Conſideremus pri-
mò, Paſtorem Bonum pro ſuis ovibus morientem:
ſecundò, oves chariſſimas ſanguine ſuo pretiose
paſcentem. .

Nn 5 Puius-

* 10an. Iy. *X v0an. 217.

570 Virtutes Sacerdotales

Pancbdtum I.

Chriſti pro peccatoribus morientis charitas
adeò eſt ineffabilis, usque adeò incomprehen-
ſibilis, ut in ſummam admirationem tantèò ve-
hementiùs rapiat, quò diutiùs conſideratur.
Servum pro Domino mori, ingens eſt chari-
tatis rariſſimæ argumentum: At verò Dominum
pro ſervo mori, & quidem talem Dominum
pro tali ſervo, ſtupentes mirentur Angeli, &
ad charitatis tantæ prodigium defixa hæreat
omnis creatura! Quis igitur ille, qui moritur?
DEUS-Homo, Eſus Chriſtus, æterni DEl Fi-
lius, Perſona ſacratiſſima & auguſtiffima, DEus
Majeſtatis, Agnus innocens, Dominus Domi-
norum, Rex cœleſtis, qui nullius eget; Om-
nipotens Verbum, Sanctitas increata &c.
Vide Examen I. Tridui I. num. IV. Hic ergo
imenſæ Majeſtatis Dominus pro ſervis, & pec-
catoribus in cruce vitam ponit, inter mille
probra, inter dolores atrociſſimos; Ubi repe-
ries tanta charitate ſuccenſum hominem, qui
pro juſto mori velit? Quis autem pro injuſto
& ingrato mori velit? En Chriſtus 1Eſus pro im-
piis mortuus eſt!* Nôſtine autem, quam ſit
res vilis & abjecta peccator? Nihil habet uni-
verſitas tota rerum omnium quidquam con-
temptibilius, peccatore: Cloacarum fœcces,
ſentinarum colluvies, mundi ſordes, diffluen-
tia & intolerabili ſœtore abominanda cadave-
ra nihil ampliùs habent ſive horroris, aut vi-
litatis, ſi cum peccatore in comparationem
* Rom. 5. 6. ve-

G

. IOLN
mlun n
1, gla nid
Tounn unrr pe
re aors
nhe, Min⸗
Pyum Mlureten
nii ſlth:
Els foren
neſenemn Net
etinccl de
kolhdretel
Uunirntntten
n Ahlbr
unknrsscon
Nneſe
nklſin
Uumneh
ni netroce
lCinti v,
S Corare, u⸗
io Dien
n ſmſond
Afois nan
Uenöm ſeren
1aNt Ni0
ommn; e

NoNsKon
luim

nde
1

ngrieniste
edinone
hicen tni,
nit corle⸗
i, inen ae⸗
Negtrenhein
n tlen ‚un
tennn ire,
in Eintr
rle, aimin

Nlne
lus men
n.I), Nei
olnhle⸗
Mnt, Nnnle
ions llin⸗
nhonirn
ten o Nl

huflſrne⸗
Alen,
Nlbre.

gveur 3

Meditatio VI. 571

veniant. Nemine cogente, ultrò moritur
Juſtus pro injuſtis! Quis hunc Divinæ chari-
tatis exceſſum capiat? Numquid non mille
mundis redimendis abunde ſufficiat pretioſa
mors? En, quàâm operosè quærat oviculas Pa-
ſtor bonus! OPaſtorem vere bonum, qui ani-
mam ſuam dat pro ovibus ſuis! O Charita-
tem, qua major cogitari nequit! Mirumne, ſi
bereunt tantæ pietatis neglectores? Sed quid
ad hæc Paſtores ſubalterni? Sudat, laborat,
angitur, patitur & moritur pro ſalute ovicu-
larum Paſtor æternus: Et charitatis expertes,
languidi, frigidi, ac pigri vix pedem move-
bunt viles paſtorculi, qui tamen & ipſi in cha-
ritate perpetua pretioſiſſimè ſunt dilecti! Ob-
ſtupeſcite cœli ſuper hoc ingratitudinis mon-
ſtro! En Sacerdos! Quamvis millies vitam &
ſanguinem dare te pro ſalute animarum opor-
teret, nihil hoc foret, poſtquam Divinus Pa-
ſtorum Princeps mortem pro illa ſubire non du-
bitavit: Nunc verò quando à te vita non pe-
titur, ſed ſolùm aliquid laboris perquam ho-
norifici, non adeò difficilis, quin & ſacro ſola-
tio pleni, tu retrocedere audebis, paſtorcule
miſer? Tu otiari voles, comoda ſectari, cu-
ticulam curare, quando usque ad mortem fa-
tigatur Paſtor Divinus? Abi mercenarie, niſi
in lupum jam fortè imigrâſti: Specta ſiccis o-
culis & imotis manibus oviculas grandi nume-
ro æternùm pereuntes! Tu quidem non cu-
ras, quòôd JEſu Chriſti ſanguis deſcendat in
corruptionem; Verùm ſcito, ſerve piger &
infi⸗

5.

turpiter abnuiſti!

572 Virtutes Sacerdotales

infidelis, non habiturum te partem cum ipſo
in æternum, quia in partem laboris venire
Aliam ego viam ineo, Paſtor æterne! Te
ſequar, tecum laborabo: ad imenſæ charita-
tis tuæ exemplum aſſiduò reſpiciens, boni Pa-
ſtoris munus adimplere, te donante, ſtude-
bo. Tu, bone Paſtor, tanta prome, ovicu-
la miſera, toties perdita: Et ego parum, aut
nihil pro te? Quærens me ſediſti laſſus; rede-
miſti crucem paſſus! Quid retribuam, ut tan-
tus labor non ſit caſſus? Annuntiabo nomen
tuum fratribus meis; in medio Eccleſiæ lau-
dabo te! Paſcam agnos tuos: paſcam oves

tuas!
Puncltum II.

Paſtor bonus, emptas morte ſua oviculas,
ineffabili charitate paſcit. Quis unquam pa-
ſtorum carnem ſuam ovibus dedit ad mandu-
candum, & ſanguinem ſuum ad bibendum?
En Paſtorem longe optimum, qui admirabili
dilectionis prodigiô fit ſuarum ovium cibus &
potus! Cape myſterium, ſi potes! Finge ma-
jorem charitatem, ſi cogitari poſſe ampliorem
exiſtimas. Hic Paſtor veré pius amat ſincerè
ſuas oviculas, ſolicitè curat, paternè provi-
det, omnium ſalutem indefeſsè quærit; vi-

ilat, cuſtodit, invitat, allicit, hortatur, ro-

orat, portat, ſanat; milſeretur, ſolatur: ni-
hil non agit, ut gregem ſuum ſervet incolu-
mem. Quæxrit errantes oviculas, recuperat
per-

lns, in
1t e
S lllud
14 Cuue oo
n ond
gin uii
uirtN
zumnnegigden
(ℳres n Nl
Dann ſetht
giplete hn
h reiti,
(bepin
NCsn
Erin unn
Gkün igenn
Ptmikn ci,
Peonn kke,
teti/ Ke
I ead 1

Wllvo en⸗

letlgil
uln wlgne
Renenl Nl
Ner. &
Limmal ldi
Sc acoru
Dßenledo!
Ir emne
in Chin
Höhcnrrend
allgeo

Danen N,

I bors

tor en
Afenlr r
icen,irn
Connn 1,
Mome,nn
Renn
Eedlkliunr.
rmiunn er.
Ammnito wnn
Nl, hoktele.
ir em

1

ote u rn
Qus ungkan.
gelit Aut⸗
n A bbentr
,gli Annhl
ofunchut
Mles! Erx-
ſe Murn
umt

Aeditatio VI. 573

perditas, ſalvat inventas; Patrem pro ipfis
orat, ſemper vivens ad interpellandum pro
nobis. Quid plus debuit facere, & non fecit?

Et quo tandem ſuo comodo; quo proventu ta-

lia facit, qui bonorum meorum non eget?
Heu paſſim negligitur; non æſtimatur, non
curatur tanta charitas! Utinam hanc Sacerdo-
tes non negligerent tam ſingulariter dilecti, &
Paſtores in populo conſtituti! Utinam non
paſcant ſemetipſos, nulla charitate præditi,
qui paſcere Dominicum gregem verbô, exem-
pl, precibus, labore, patientiâ deberent!
Qualis ego ſum Paſtor? An oves means dli-
go? Quid & quantum pro illis facio? Non
pudet tam parum præſtare, poſtquam tanta
egit Paſtor ſupremus? Ipſe nulla hominum in-

gratitudine abſterritus, pergit benefacere:

Ego quàâm facile, quâm nulla ex cauſa gre-
gem deſtituo! Sed quid? Sacerdos perire ſinat
turpi negigentid; quod tanto labore, tot im-
penſis püſſimo Servatori ſtetit! Perielitantur
animæ, nec eſt qui ſuccurrat: quanta crude-
litas! Lupi undique irruunt, & non eſt qui
oves defendat! Kelinquuntur miſeræ, erran-
tes, famelicæ: & dormiunt Paſtores! Ubi⸗
nam charitas? Ubi juſtitia? Sciône, quid ovi-
culis, quid Paſtorum Principi debeam? Quid
olim reſpondebo?
Paſtor æterne, quàm ſum diſſimilis tibi! Tu
meriffima Charitas; ege merus languor! Tu
fatigaris in quærenda vel una ovicula; ego pig-
ritiæ indulgeo! Et tamen quis tu, & quis ego?
di

774 Virtutes Sacerdotales

Odi meipſum; abominor teporem; veniam
oro, & Paſtorem denique induo, qui merce-
narius tantùm hucusque fui! Charæ oviculæ!
ſatis mihi ſit, quòd vos pretioſo ſanguine tin-
Gtas video. O Gregem dilectum, pro quo
tantum ſudavit Paſtor bonus, téne ego deſti-
tuam? Paſcam verbôé & exemplô: paſcam
ſolicitudine pervigili, labore indefeſſo, ſince-
riſſima charitate: paſcam JEſu Chriſti optimam
poſſeſſionem! Egéne perdam, quod emit ipſe
pretiè magnô? pretiò vitæ, pretiò ſudorum,
pretiò fletuum, pretiò laborum, & ſacratiſſi-
mi ſanguinis imenſòô pretiò́. Aut igitur por-
tionem hanc Domini mei, omni pretiòô ſupe-
riorem, grandi charitate paſcam, aut chari-
tatis expers inter fures, hoſtes, & latrones nu-
merabor: Quid eligendum? .

S e D ESs : 3e 3 34 316 4 6

Index
Materiarum B
Tridui quinti.
Dies I.

Puritas Sacerdotis.

Conſideratio I.
SS. Patrum & Conciliorum ſenſa de puritate Sacerdota⸗
li. 467

ee
hinnuniun

ailianl
miengenn

Nfnufun

HMnia, Nn

.

Molene

(on
muri
Eel
Nnilms Cenn
le
NllA

E

Huntn boni

ſe
Niler he

ch

tepotene ,
indor ll, 6
ilChre N

diod⸗ lngin

edim, W⸗
H, eee
lendhien
e id gin
n, nan .
Net iurn
Clni
Ahin
nn imüͤlge
Man, ⸗
mmer.

Cois

1
ietolt⸗

Index Materiarum. , 17 5
Meditatio I.
De Puritate Sacerdotum. 1 483
Lectio I.
Epiſt. primæ ad Thimoth. cap. III. de wirtutibus Sa-
cerdoti competentibus. 488
Examen J.
An ſim cuſtos ſedulus puritatis? 5 489

Meditatio II.
Fons Puritatis Sacerdotum, Chriſti ſanguis. 49 5

Dies I.

De Humilitate Sacerdotum.
Conſideratio II.

De falſis virtutibns. For
Meditatio III.
De Humilitate Sacerdotis. 516
Lectio II.
Remp. lib. I. cap. XVIII. de exemplis SS. Patrum.
20
Examen II.
An ſim Sacerdos humilis? 522

Meditatio IV.
Ghriſtus Magiſter humilitatis Sacerdotalis. 530

Dies

Index Materiarum.

Dies HII.
De Charitate Sacerdotali,

Conſideratio III.

Imitatio Chriſti Sacerdotibus neceſaria. 736
Meditatio V.
De cCharitate Sacerdotali. 744
Lectio III. Hiſtorica. M
88. Gregorius Nazianzenus & Baſilius. 548⁸
Examen III. . 3
An habeam Charitatem 765
Meditatio VI. P CEI
Paſtor Bonus. 569

O. A. M. D. G.

4 ZELUS

SACERDOTIS.

16

MDn

N

N
Tüdn

0
lſi⸗

Kunnnſ

chen

künkonn n
mlentuee
Alnal n
DN
Easlamandun
Uhräins en
l ofen.:
lnieis nen
Ie⸗ Chnnetur
lallah
Mhen bani
ir.

(0 ☚ 579

Triduum VI.
Zelus

Sacer dotis

Triduò expenſus.

Dies I.
Zelus Gloriæ DEI.

Conſideratio JI.

Sanctorum Patrum ſenſa de zelo Sacerdotali
expenduntur.

Xplicans D. Ambroſius illud Pſalmi: Ze-
lus domus tuæ comedit me, quia obliti ſunt
verba tua inimici mei: diſertè monet, alium
eſſe zelum bonum, qui vitam donet; alium
verò zelum à bonitate alienum, qui mortem
afferat. Zelus ad vitam ducens ille eſt, qui
charitate in DEUIM ſuccenſus præcepta ſer-
vat, & ad ſervandum alios quoque inducit.
Hoc zelo præditus erat Phinees, de quo ſic Do-
minus ad Moyſen: * Phinees filius Eleazari filii
Aaron Sacerdotis avertit iram meam a filiis Iſraël:
quia zelo meo commotus eſt contra eos, ut non ipſe de-
lerem ſilios Iſrazl in zelo meo: idcirco loquere ad eum:
R. P. Dufrene Exercitia. QOonz Ecce
* Num. 23. 7

580 Zelus Sacerdotis

Ecce do ei pacem fœderis mei, & erit tam ipſi quàm
ſemini ejus pactum Sacerdoti ſempiternum, quia zela-
tus eſt pro DEO ſuo, & expiavit ſcelus filiorum Iſrael.
Viginti quatuor Hebræorum millia periérant
in conflictu: eadem pœna cæteros manebat;

cùm Phinees arrepto pugione, ictu uno duos

in ſcelere deprehenſos confodit, & ſalutem
univerſo populo hac zeli ardentis generoſita-
te attulit; nam ſedato furore Domini, ſuperàâ-
runt etiam inimicum, ui paulò anté vix
mortem erant evaſuri. Colligamus hinc, quan-
tum proſit zelus ardens, quoò DEl honor egre-
giè curatur.
Crimen illud, cujus Scriptura locôò prædi-
tô meminit, hodiedum graſſatur, & ſtrages
imenſas edit. Madianitis illa, & infame pro-
ſtibulum, cui mortalium nemo ſocietur, hæ-
reſis eſt, aut quæcunque ſcelerum peſtis, à qua
tentatur Populus DEl. Quot centena willia,
& nationes integras, hæc furia ſubdolè ſe in-
ſinuans hucusque proſtravit, æternæque mor-
ti addixit! Adeſto igitur, magnanime Phinees,
Sacerdos Altiſſimi! arripe verbi divini gla-
dium, & perfidam hanc zelò ardente ſtimula-
tus jugula: inſurge adversùs hæreſin, & quam-
cunque peccatorum peſtem, ne populum tru-
culenta interimat.
Ecce inſtat Numinis vindicta! percute im-
pietatem & perfidiam ictu mortifero, ne ge-
nimen vipereum ulteriùs parturiant, quod
novarum prævaricationum infauſta ſit origo.
Adeſto, & viriliter age, ut teſtamentum pacis
tscum

nſad
nitmeli

7 aenter!
nitnknnec
uhtinens n
ne Aln kiit
Sretulin
Pdühien
Ne nepeen
nnle h neinl
Nite,kumine
ie Mlcs, N
ilenepnemt
t.
Uprduſnze
1 n 4, N
Mnunn ffft:
Patb Arhge

„ u4 Moconme

Atuen fin
Aroti pen
Uhrivnocllan
A unten ien
i gltu n
nd ſtn
tlrilegu
UMconeiurtt
Pehero ſnt
thuutch,

4

6 et tine
nptenmn,
ſeluſſin
eerse

, U DR

nllt, Ei
lmtentsri,
tebmihte.
Mui
Apoukings
ltont

Niemnletgt⸗

4
Pllrm A
lu Aifmnn
No wenl,
Zõ
Coreenun,
Krarkhler⸗
1, Aetntgtnn⸗
ignanint in
eſerdi
urcen
gnereln ⸗
Pbe oas

=

rorten 1.
mmin ſ
alie
annht
pee ticn

Conſideratio I. 581

tecum ſtatuat Rex cœleſtis, & ſupernarum
benedictionum te largis imiſſionibus fœcun-
det.
Zelòé bonô ardere oportet Sacerdotem, ſi
Eccleſiam ſervare cupit illibatam; Hinc de ſe-
ipſo ait Princeps ſupremus Sacerdotum & Pa-
ſtorum: Zelus domus tuæ comedit me. * Quid eſſe
poſſit Sacerdotali zelò aut ſanctius, aut ſalu-
brius, qui & ipſum Sacerdotem ab omni te-
ore ac negligentia procul removet, popu-
umque ab interitu ſervat immunem? Præſtat
utique, ſecundúm exemplum magni Phinees,
ferire paucos, ut ſalventur plurimi, quàm
uni alterive parcendo, multos ad exitium pro-
movere.
Ergo zelus ignis eſt &à cœlo in cor Sacerdo-
tis imiſſus, qui abſumet omnem malitiam: Vi-
talis origo eſt, quæ depulſa morte, genus
humanum vivificat: gladius eſt, qui noxia
reſcindit, ac læto germine Domum DEl exhi-
larat. Mors dominabitur, ubi zelus exulat:
abundabit autem vita, ubi ardor hic nobilis
infauſtas mortis appendices devorãarit.
Zelo hujusmodi ſancto flagravit Elias, qua-

re curru tandem igneo in cœlum eſt ſubve-

ctus. Zelo zelatus ſum, inquit, pro Domino Deo
exercituum.?* Arſit magnus Mathathias, cùm
adversùs ſacrilegas Antiochi molitiones popu-
lum DEl concitavit,. Sic omnes, quotquot
hoc igne ſacro ſunt accenſi, tanquam ſuos ho-
ſtes perſequuntur, licèt 6* parentes, aut fra-

0 3 tres.
* Joan, 2. 2 3. Reg. 19. J

582 Zelus Sacerdotis
tres, aut ſorores hi fuerint, cùm DEO adver-
ſantur. Ait unusquisque illorum cum Davi-
de: * Inimici facti ſunt mihi.
Zelô fidei populus nationum ad vitam in-
greſſus eſt, quam ſuo tepore ac negligentia
populus Hebræus perdidit. Unde ait Scriptu-
ra, YZelum in portionem illi populo ceſſiſſe, qui erudi-
tus non fuerat? X quòôd populus alter, in lege
eruditus, nullo fidei ardore polleret. Tran-
ſiit zelus ad gentes; tantäâque apud illas gra-
tia & virtute valuit, ut populum electum
oſt ſe relinqueret, hujusque lumini anteiret.
Pun veròô nationes iſtas, quæ in tenebris hæ-
rebant, & ignorabant, ſacer hic fervor inva-
ſit, ipſis Judæis factæ ſunt meliores: tanta-
que fuit in illis gratiæ operatio, ut in hære-
ditatem Domini, & ſanctam JEſu Chriſti Eccle-
ſiam efflorerent.
Zelus hic aliud ferè non eſt, quàâm ipſa Di-
lectio, quæ fortis eſſe ut mors in Scriptura
derhibetur; ſimulque dura ſicut infernus æmu-
tio, quæ ipſiſſimus zelus eſt, ibidem prædica-
tur. Zelus inflexibilis, quem nulla hujus vi-
tæ ſuperat voluptas: Zelus imobilis æquè ac
infernus, qui peccatum fortiter in nobis ju-
gulat, ut uni DEO vivamus.
Ilpfimet Angeli nihil ſunt, ſi zelò careant.
Audi, quid loquatur Dominus ad Angelum
Laodicêe: **X Scio opera tua, quia nec frigidus
es „ neque calidus: Utinam frigidus eſſes, aut cali-
dus: ſed quia tepidus es, & nec frigidus, nec calidus,

inci-
Pſal. 135. *Laiæg 26,. NF Apoc. 3.

terij
. thin
a Weft
SAis Dont
gircemimnt,
Dlkidlinann
dholrheri
ehee lnmn⸗
uel ahenten
ttmm un
lelti, lrlae
prneinnte
im. ltu in
Tumng
Aött, uchin
Uienint, fun
umninchek, ne
Euntn ne
belutrli
Abn indrenn
ufit god
Ai Konng
ttz enn
Nhlmenator
1 Mutente
Ans, dm
rtoris
zumeiſent
lpunnn 1

S
I

Onun 1 in
Ute de ene
t. Weäiſ,
thlaſe,in.
ohludtet
dite Alen r
ineen
1r Mln etn
Ge nmineie
lehite
nhe enuine⸗
Mine ut
Enio, uinbxe
n nciitte

neh nit.
nns dn
Reurinenan⸗
bicenene⸗
en Nule tbst
iüblire
tir in M

“ lith
6 „

,

Confideratio I. 783

incipiam te ewomere ex ore meo. Quia dicis: quòd
dives ſum, & locupletatus, & nullius egeo: & neſcis,
quia tu es miſer, & miſerabilis, & pauper, & cœous,
& nudus. Suadeo tibi emere à me aurum ignitum, &
probatumin. Sane ardor ille nobilis, & accenſa
fides; Zelus Domini, ac devotionis fervor,
quo ſanctè urimur, in cibum Eſu Chriſti pa-
lato ſapidiſſimum nos tandem excoquit. Quid
verò poſſit optari felicius, quàm cordi Ejus
præbere guſtum, & in Ipſius interiora omnis
maculæ expertem penetrare?
At non olùm Angeli, veruùm & ipſe Pater
cœleſtis, ùt ſacræ paginæ teſtantur, zelò di-
vinò pretiosè inardeſeit: Hæc dicit Dominus Exer-
cituum: Zelatus ſum Yeruſalem, & Sion zel? magné.*
Quoniam magnus Dominus, magnus quoque
Zelus eſt, quo divine uritur. Atque hinc zeli
tui menſurà, virtutis tuæ aut parvitas, aut
magnitudo eſt: mediocris ille erit, aut exi-
mius ſecundum tuæ charitatis ſive remiſſio-
nem, ſive laudatiſſimam intenſionem. Quèd
Jeruſalem vindicetur, & læta denuò reſurgat,
Zelus efficit: quòd Eccleſia in Spiritu Sancto
coaleſcat, & congregetur, zeléò perficitur:
quòd Fides augeatur, & integra puritatis lilia
candore imaculato niteant, zelb eſt adſeriben-
dum. Zelus domus tuæ comedit me, de ſeipſo aĩt
DEI Filius, cuùm Judæos acriter objurgaret,
quòd Orationis domum in ſpeluncam latro-
num convertiſſent.

Intelligamus autem, non modè templum

. koc
* Zach, 1. . Oo 4

784 Zelus Sacerdotis

hoc materiale, in quo congregamur, ſedmul-
tò magis templum ſpirituale, quod eſt anima
noſtra, zelum ardentem poſtulare, ne domus
fiat negotiationis, & ſpelunca latronum. Si
enim lucçro inhiamus, & in pecuniis corraden-
dis toti ſumus, in domum terrenam negotia-
tionis infauſtæ tranſimus. Si veròô aliena ra-
pimus, & pupillos ac viduas invadimus, in
ſpeluncam latronum imigramus. Veniat ergo
in te vivus & efficax DEl ſermo, qui e domo
hac latrones ejiciat unà cum vendentibus &
ementibus, ut mundum ſit cor tuum, & illi-
bata puritate glorietur. .

Zelo huic, quem gratia regit, zelus alter
opponitur, qui tendit in peccatum. Invidiæ
zZelum illa balmid verba deſignant: * Zelavi
ſuper iniquos, pacem peccatorum videns. Et illud

Eccleſiaſtici: ** Non zeles mulierem finds tui, ne

oſtendat ſuper te malitiam doctrinæ nequam. Sunt
quoque zeli amari, indiſereti, turbulenti er-
rores non pauci, quos omnes tollit zeli opti-
mi ſinceritas & rectitudo.

Ad zelum pertinet, veritatem iniquè laceſ-
ſitam tueri, cùm vires ad id præſtandum ſup-
petunt. „Errori non reſiſtere, verba ſunt
„ Innocentii Papz, ** idem eſt ac eidem
„ ſubſceribere; Et veritatem opprimit, quis
5, ui illam non defendit. Si arma juſtitiæ in
malos convertere negligis, illorum fautor &
complex meritò habeberis: Malum aperum
— tacit

Pſal. 72. * Eccl. 9. *Xà Can. error diſt. 53.

tene:eldt
iekenich
mn Worun en
Aodiam Puynt
Genin vaepe
⸗ MMaer
Cni, Ni otli
inis n linen
uthinbnitne
ntit Alen
SNünn ea
Dnr „Ne
Denllb di
1 Klene on
Tino, Alen
iraliuenn
ecn,
Eiheimnen
Ntonis,
enendt
1 1 Ulum
Aünlit, Ne
W nelctn
ineni, ol

t, 13

nfl, 17 5„.

egemmr, 4
, lut
nlne Ni
er htmomm
Momnisone
untuun e
ANdn
uinnun
Nunlg Fern

enh

Cun ſentenla

Lammn 45

rit uie
Etamm Mwie
eigum
n UIn. Kin
ulanſkin

Giue Mia n

ei, nteik
ẽ tolt Ag

ten nie
6ntont⸗
ge, hl
nel ra

cEonhcderatio 1. 787

tacitè probas, eui minimè, dum fas eſt, con-
tradicis. .
Idem loquuntur cæteri Eccleſiæ Doctores.
„Manifeſtum eſt, ait S. Leo, * eſſe aliquod
„ genus patientiæ, quæ nocumentum afferat,
„ & omnem Sacerdotum vigorem penitus
„ enervet: perdit ſeipſum DEI Miniſter, dum
„aliis peccantibus parcit. Sic Heli Sacerdos,
dum filiorum errata diſſimulat, Numinis ira-
cundiam graviter incurrit, quòͤd molli con-
niventia increpare negligeret, ac emendare,
quos DEO adverſari non ignorabat. At fortè
monuit, uti obſervat Cardinalis Petrus Da-
miani: ſed Patrem egit; non Sacerdotem,
quando authoritate poſtpoſita, ſoli pietati lo-
cum dedit. Alieno erorri conſentit, juxta
S. Iſidorum,** qui eundem malè connivendo
diſſimulat. „„Sume ergo gladium, pergit S.
„ Bernardus, inflige vulnera certò profutu-
„ ra. Si ferire non datur omnes, aut quam-
„ plurimos; ſaltem quotquot poteris, ſau-
„ Ciare ad ſalutem non prætermitte.
„Sunt peccata, inquit S. Gregorius, N
„ quæ aſperitatem poſtulant, ut nempe ex
„ objurgationis, aut pœrnæ gravitate intelli-
„ gat, qui emendari debet, quantum exceſ-
„ lelit, poſtquam iſtud intelligere lumine pro-
„ prio noluit, ne videlicet in antiqua tam
„ facile relabatur. Paſtoris quippe officium
eſt, hortari, obſecrare, increpare, ac nihil
OOo 5 non
*Ep. 76. ** I. 3. de ſummo hon. c. 235. **X I. 4.
de confid. c. 3. **h Paſtoral. part. 2. c. 10.

786 elus Sacerdotis

non agere, quò errantes in viam reducat:
ignem & ferrum adhibeat, ubi leniora non
medentur, ne reum ſe agat illorum exceſſu-
um, quos palpando diſſimulavit.
Nec tamen unquam ipſa ſeveritas absque
charitate ſit, ùt idem S. Doctor innuit: Furor
ipſe de amore ſit. * Sentiant paternum, imò &
maternum animum, quos poteſtate coërces.
Ohpus enimveròô hic eſt magna diſcretione;
ſicut enim contingere amat, ut fractum corpo-
ris membrum frangatur magis aut diſtortum
fiat, niſi à perita Chyrurgi manu aptè ligetur,
& neque ſtringatur nimium, nec plus æquo
laxetur; ità pariter, cûúm vulnera peccato-
rum tractanda ſuſcipis, oppidò cavendum,
ne aut rigore nimio exaſperes malum, aut ni-
mia laxitate in putredinem ſolvi permittas. Ad-
ſit ubique charitas, cui comes eat ſapientia, ut
morum diſciplinam hinc integram ſervet ani-
mus paternè conſtans, & iſthinc vulnerum do-
lorem temperet affectus maternè pius. .
Quare inſigni prudentia eget animarum Re-
or, ne in ſævitiam degeneret rigor, aut le-
nitas abeat in mollitiem. Nec ſola ſeveritas
quidquam valebit, nec ſola benignitas, ſi dis-
jungantur: ſeriò agat cum charitate, ut diſci-
plinæ conſulat: ſuaviter agat cum moderata ſe-
veritate, ut lapſos erigat. Atque iſtud nos
docet parabola Samaritani, quem vinum &
oleum adhibuiſſe teſtatur Evangelium, ut vul-
nera ægroti ſui, à latronibus Kunciau curaret:
nam:
* Hom. 17. in Evang.

nne
lenmmn
eenn

4
Leunf
e enn gee

lriannten
rübtenl
Spum men
1 NcotaN Wond
emiaie lA re
Ecnnrn
eiftehm
Uconunr.
miklei
Monheherdh l
enr Cethes Do
Umderlnin le
Arühtecren ze
ſetüneianiane
A
ſutſr: Dn
IsKümer neil
mi, Oer o
e rnrbend
M YAmn h
Ronſcendine
Ulffienen,
Pnckſt
Uülem ſimn
na ſant,
At,N Ane
emnes Picehe
Ae ir lch

Nu K

Aſereitit
Ndninn⸗ 5
Marenne; 4
etmnen
un iin
Nfang,
TE irn
Bumpre
1 en
en and⸗
Niti man,

MNl e

lakigeniul
Wetlhet
Gren i
Inne unnatn
tene in
Eraimmn
et ie u
Nee ſon a
eninis5
riune, ur
wanonen,

e

Conſideratio J. 587

namque vinum acrimonià ſuâ putredini obſiſtit;
oleum verò ſua lenitate partem afflictam fovet,
ac tuetur. Hac prorſus methodo animarum
vulnera ſanare ſtudeant ſpirituales Medici: utan-
tur vini robore ad ſenſum doloris excitandum;
affundatur autem & oleum, ut mitigetur do-
lor: occurrat vinum putredini, & oleum pro-
ſit ſanitati: Ità nempe ſocietur lenitas rigori,
ut juſtum utriusque temperamentum nec ex-
aſperet fidelium animos, nec imodiea ſolutio-
ne corrumpat.
In arca fœderis Decalogus, virga Moyſis, &
Manna perpetuò ſervabantur, ut inde diſce-
rent Sacerdotes Domini, tria ſibi eſſe admo-
dùm neceſſaria, Legis intelligentiam, Juſti-
tiæ rectitudinem ac firmitatem, & charitatis
ſinceriſſimæ ſuavitatem. Hinc illa Davidis ad
DEUM verba: Virga tua, & baculus tuus ipſa me
conſolata ſunt.?“ Dum virga ferit, ſuſtineat ba-
culus & firmet vacillantem. Verbô dicamus
omnia: diligat Paſtor gregem ſuum, ſed non
molliter: reprehendat ſeriò, verùm ſine ama-
ritudine. Zelum habeat, ſed non impetuo-
ſum: manſuetudinem exerceat minime ad la-
xiora diffluentem. Juſtitiam ita ſociet clemen-
tiæ , ut nihil ſit, quod animos ab eo divellat,
aut junctam æſtimationi reverentiam minuat.
Egregia ſunt, quæ in hoc genere D. Ber-
nardus ad Abbatem ſcripſit, ab officio diſce-
dentem.* Videbimus hic, quid ab animarum
Reétore Vir ſanctus poſtulet, & quo eundem

ſpi-
* Pſal. 22. Epiſt. 4, ad Arnoldum.

—

93
95
93
9
»
55

„

0
—„

588 Zelus Sacerdotis

ſpirits ardore ad redeundum in viam urgeat,

Non ſuccidit ſpem meam, inquit, tua in

„ Conceptis opinionibus immota firmitas; nec

ideo languet meum te revocandi deſiderium.
Ipſus te adiiſſem, ſi domi agentem comperi-

„re certò potuiſſem, nec dubito, quin præ-
„ ſentem audiſſes, cujus epiſtolam fortè mi-

nori voluntate accipies. Ridebis tu quidem
fiduciæ meæ ſimplicitatem, poſtquam in cœp-
tis animum obfirmaâſti. Sed ego IIlius verbis
innitor, qui aſſeruit, omnia eſſe poſſibilia cre-
denti: illud Apoſtoli dictum ſecurus mihi u-
ſurpo: Omnia poſſum in co, qui me confortat.
Et quamvis intelligam, te opinionibus tuis
tenaciter inhærere, velim tamen coràâm ad-
eſſe, ſive tu moveri te ſinas, ſive immotus
in propoſito maneas.
„ Quantis rationum momentis te obrue-
rem, ſi alloqui præſens poſſem! Tu verèò ſi
ſermonibus meis non auſcultares, fra cam
vocem in fletus abire cerneres: proſtratus
dein ad pedes tuos, genua tua ſtringerem;
oſcularer faciem illam mihi dudum chariſſi-
mam, & caput diſſuaviarem, quod mecum
ſub ſuavi jugo Eſu Chriſti conſenuit. La-
crymis te ultimò perfunderem, & per com-
munem Dominum obſecrarem, ne ùt crucis
Ejus inimicum te geras, dum perire ſinis,
quod ille tam carò emit; & in diſperſionem
abire permittis oves „ quas morte ſua con-

regavit.

ftdt ſit
Icnhtnen
üeronn
Nlenern
,Aeiz gs
Ne
,Nſek rnel
Uurere.
5mwedle
,Inci nn
,Nlgenil
M, Ate
l. Mortme;
i uig mitil
rgetcrepon
Köiialhee
enietend
Duümant.
ceſts
adeſen! Mi
ites, Clr i
n teſei
hinrrce
a, wm

64

Din m ,

ſͦ ingitn
otz ſirnig
dendidelts

lnenten n.

dluid in
llcher tes
Riddsne
lluni⸗
Etelue
Anlannke
ſi ſne,
t hntuni
lumn mt.
eimnnn

nenczte ⸗
Vlen' IImt
lunz hin
nees: Mrnd
1 un ſtintt
hcacunck.
en goler
ſcnenit !
gem Ae
en, Ne 1 d
un nii
Ancheten
mban

Conſideratio I. 789

„⸗Sed numquid non periculo reverâ expo-

99
29
3⁹

„»

929
2⁹
95
2
99
2

29
9⁹
93
35

„
—„—

nis, quos deſtituis? Numquid à centro di-
moves, quos tecum abſtrahis? Utrosque
diſcrimini æquali profectò involvis. Roga-
rem denique, ut amicos reſpicias, quorum
ſpem fruſtrari te non oporteret, poſtquam
eorum voluntatem liberaliter es expertus.
Quamvis autem ſis æreus, fectere te ſeu
precibus, ſeu teneritudinis meæ argumentis
non dubitarem; certè non deſiſterem, donec
timor Domini æquè in hoc negotio te ap-
prehenderet, ſicut antehac in aliis ſecun-
dùm ejus leges ubique es operatus. Sed
heu! non fuppetit mihi ultimum hoc te
movendi remedium, quod ipſa prælſentia
ſuggereret.
, Audi nunc ſaltem amici longè diſſiti que-
rimonias, & contriſtatum de tua abſentia,
malisque graviſſimis, ac tuo periculo inde
exorto, acerbeè ingemiſcentem negligere
noli. Non times, ne ruinam tuam ædifi-
cii totius triſtiſſima ſolutio conſequatur?
Non cecidi, repones: ſcio, quid agam: nul-
lius mihi culpæ conſcius ſum. Ilſtud ego ti-
bi lubens dedero; ſit igitur hoc: fidem ha-
bebo affirmanti. Sed quid tu de nobis, quos
adeòô diſceſſus tuus afflixit, ut etiam ſtan.
dalo eſſes? Mala non vides hinc ſecutura?
Si vides, cur diſſimulas? Qui fieri poſſit, ut
lapſum te eſſe ignores, qui alios tantò nu-
merô in præceps agis? Tu in ſuperiore loco
ſedebas, ut uni fratrum ſaluti proſpiceres,

590 Zelus Sacerdotis“

„
„»
3⁹*
2¹
39
39
9
27
„
39

„„ P

39
95

& JEſu Chriſti gloriæ conſuleres: Nunc ſi-
ne piaculo gregem tuum deſtituere om-
ninò poſſis? Unde is, quæſo, poſthac
in adverſis ſolatia petet? Quis eum defen-
det? Quis lupos arcebit? Eheu! imminen-
tes jam video feroces belluas, quæ gregem
hunc dilectum devorent. Quid fiet plan-
tationibus teneris, quas in deſerto plan-
tavit dextera tua? Quis terram circa illas
fodiet, ut reficiantur? Quis irrigabit, &
utabit? Quis eas ſpinis circumdabit? Quis
culturæ invigilabit? Brevi has ſpinæ ſuffoca-
bunt: brevi tentationũ ventis eradicabuntur.
„Et tu, tantorum auctor malorum, præ-
clarè te rem tuam egiſſe credes, dum fugis?

Dignos pœnitentiæ fructus jactitabis, dum

ſterilem relinquis agrum Domini. Verbòô,
quamvis bonum, ac laudabile foret ſacrifi-

cium tuum, peccaſti tamen Scripturâ teſte,

quando injuſte partiris. Hæccine autem ſit
juſta partitio, cùm cæteris neglectis te unum
cogitas? cùm durus pater filios in medio

„ rFelinquis?

2⁹

29

„Orphani miſerabiles, tantéôque magis in-
felices, quòd vivo etiamnum patre deſtitui-
mini! Epiſtolam claudo, teque iſtud
adhuc unum rogo, ut alloqui te liceat: for-
tè inveniemus medium, quo & tu ſalutem
tuam in tuto colloces, & gregi tuo auxi-
lium non ſubtrahatur. Quàâm rarum hoc

æivo noſtro zeli ardentis exemplum!

R

„ Fuêre ante nos homines, alibi ait“* idem
* lib. 4. de Conſid. c. 2. San-

Y .
um 1l 1
gen uut
lheeumn
t Itbmuum
ititichn⸗
Tan: R un
n onnten
it Uen

1

,n Uigu
Een, MM N
yrcr l
mer klctbn
inlns, Acon
,Imchnenenen
Anendlane h
Areſochnt

fenmenmnn
umils n

Mel

ecots

ln in
mn unlts
nielcs
i els

4
enn,

.

ler
Celinen,
an⸗ N
is eune,
ellim
lus, ege
Wk
in ein
Stemnm eni
ünmniil
nnnten
Ntsürl.
Mnhenennm.
Lunm
ts nn
Dh
Donmd Nenh
tie hiuh
enaintt,
Hkrirral
egeliten
1 HMosu

MMogleng
un Nurti⸗
n, tele
M elmin
gokuln
geg n

n

E

Conſideratio I. 591

„ Sanctus, qui ſe totos animarum ſaluti con-
,‚ſecrabant; qui Paſtores & vocari, & eſſe
„gloriam ſuam reputabant: Qui nihil eorum
‚ſubterfugiebant, quo animabus prodeſſe poſ-
‚ſent, aut illarum detrimenta cavere. Non
„divitiis inhiabant, ſed paupertatem ſecta-
„ bantur: Se, ſua, vigilias, ſudores, vitam
„ipſam profundebant. Sic ille, qui animosè
„ dixit: Libenter impenlam, & ſuperimpendar
„ pro fratribus meis. Aliud lucrum, alium ho-
„norem, aliud genus gaudii prorſus ignora-
„ bant, niſi quod animæ dediſſent, plene con-

„⏑ „

„ tenti, modò plebem perfectam Domino

„ Præpäraſſent. In hoc opere ſine tædio con-
„ ſtanter deſudabant: Huc & cordis ſui ama-

„ ritudines, & corporis laſſitudines; huc vi-

„ rium contentionem, frigus & nuditatem,
„ famem & ſitim; huc quodvis tolerantiæ ge-
„nus revocabant. Quis mihi det, hunc Eccleſiæ
„ ſplendorem antiquum cernere denuò? Quis
„ primam illius gloriam, & decorem reſti-

„ tuet?
Meditatio I.
De Sacerdotis Zelo erga DEUM.

Zelé zelatus ſum pro Domino DEO exercituum.
3. Reg. 19.
TAnrum utilitatis & gloriæ affert honoris
divini zelus, ut mirum ſit, inveniri poſſe
Clericos, qui zelõé careant. Regum miniſtri
glo-
*. 2. Cor. 12. D. 15.

792 Zelus Sacerdotis

loriæ ſibi ducunt, commoda & honoremau-
K* ſuæ fortiter tueri: Nulla hic pericula, &
nullas difficultates formidant, quòd juſtum &
glorià plenum exiſtiment, ſuorum Principum
causâ nihil non audere. Atque hinc bona æ-
què ac vitam illorum obſequiis ultrò impen-
dunt, quod ubi præſtiterint, ſervitutis ſuæ
debito ſatisfactum eſſe dicent. Quid Sacer-
dotes niſi Regis æterni Domeſtici, & cults
Divini promotores? Hac nobili ſparta nihil eis
eſſe poteſt glorioſius; Quare nihil ſit ipſis cha-
rius, tanti Domini obſequiò́. Tu Illius emo-
lumenta dupliciter zelabêre. I. Zelando legem
DEI, uti Scriptura monet. II. Zelando do-
mum DEI. Zelus uterque faciet, ut Regis
tui gloriæ ſis quàm optimè conſulturus.

Pundtum I.

Omnis honor & gloria, quam DEO præ-
ſtare opera ſua poſſunt, in eo vertitur, ut
illum cognoſcat, amet, eique ſerviat omnis
creatus ſpiritus: Et hanc DEl gloriam ad extra
Theologi appellant. Porro Sacerdotibus pro-
prium eſt, ut Nomen Ejus annuntient, volun-
tates Ejus declarent, omnium IIIi corda ob-
ſequio ſincero & affectu integro devinciant,
& ad leges ipſius ſancte cuſtodieandas inducant.
Divinarum perfectionum ignorantia, ſummæ
pulchritudinis neglectus, præceptorum DEI
ſlanctiſſimorum contemprus hoſtes illi ſunt,
quiDei gloriæ adverſantur; ſed & ipſiſſimi ſunt,
. . quos

ſve heten
lb,k
sMuoilts te
münt urn
Euumn i
le an tis
1t Necuce umn
Cedn Ne

. Natt l

tem Mubin

fj cdlntn, &

UAlincyzutuul!
enenerontkt.
mpim ibn
Ntcakepri
Uinanntei l
utacheninn
Uus, ann Ei
uIEcun he
inetenglo
2, 1., B len

Nin h
6 nſe. ..

eritti

wüten,
u Neit
nd olſc⸗
Norumbi
Nnne himin
egii Anitz
Mais

enhüßmii

Wrnlifin
i Nla.
elAnben
At.
ice ulen
Wemd

1.

ingen
Ae iunid
Ull Prnir
1 retioſn
unotet ſe⸗
tin Moert
ngo eit

Fin
e,
iſn⸗

AMeditatio I. 593

quos impugnet Sacerdos, proterat, & è mun-
do ejiciat: Tanta in re ſi deficit, zelum DEI
non habet, & legem ipſius jacere, contemni,
ac profanari permittit. Nénne hujus tragœ-
diæ ſumus quotidiani ſpectatores? Zelus mo-
dicus in Clero; multa licentia & perverſitas
in populo: Defecit in Sacerdotibus charitas,
& in plebe ſuperabundavit iniquitas. Redde,
mi DEUS, Eccleſiæ tuæ zelum, qui olim in
Ejus Miniſtris ardebat; ſed modò paulatim ex-
tinguitur, dum incrementa capit prævaricatio,
& peccatum! Inhibe torrentem malitiæ, cujus
aquæ, dum zelus friget, potenter inundave-
runt! Reſcinde unius exceſſum, & ſupple al-
terius defectum: Reſtingue cupiditatum ardo-
rem, & excita zeli Sacerdotalis languorem!
Ardeamus Miniſtri tui, quod & muneris no-
ſtri celſitudo, & malorum invaleſcentium
multitudo poſtulat! Da, quod Bernardus tuus
vehementer optabat, ut in arguendis Regibus,
ad exemplum tui Baptiſtæ, ſimus magnanimi;
erga rebelles Ægyptios ùt Moyſes invicti; con-
tra fornicatores zelò magni Phinees ſuccenſi;
contra idololatras inſtar Eliæ gladium ſpirits
vibrantes; cum Eliſæo in avaros erecti; cum
Petro mendacium hoſtes, cum Paulo blasphe-
mantium percuſſores, & tecum ipſo nego-
tiantium è templo ejectores. Da Regibus Jo-
annem . Paulum blasphemantibus, negotiantibus

Chriſtum. *

R. P. Dufrène Exercitia. Pp Pun-
* l. 4. de Conſid. 6. &.

794 Zelus Sacerdotis

Pundlum II.

Zelus pro domo DEl alterum eſt Ejus glo-
riæ conſulendi medium. Iſto ardebat Prophe-
ta, cum dixit: Zelus domus tuæ comedit me. Cu-
jus ignis nobiliſſimi fortaſſe nec ſcintilla in no-

bis eſt: Nam teſte Auguſtino, qui zelò domùs

Domini flagrat, remedia erroribus in ea ſer-
pentibus inquirit: obliqua emendare cupit:
nullam quietis partem admittit, donec opem
uoquo modo tulerit. Quòd ſi verò nihil ef=-
ecerit, & mala tolerare coactus ſit, in ge-
mitus & ſuſpiria ſolvitur, acſi detrimenta do-
ms Domini ſe unum ferirent: Et opprobria
exprobrantium tibi ceciderunt ſuper me.** Per ſeipſum
agit, quantum poteſt, ſecundum prudentiæ
leget: Exhortatur é cathedra: urget in Tribu-
nali ſacro: animosè reprehendit, ubi fert oc-
caſio; monet Superiores; orationibus inſtat;
ſeſe humiliat; reparat, quantùm poteſt, irro-
gatas Majeſtati æternæ injurias. Zelum Sacer-
dotis illius imitatur, de quo narrat S. Hiero-
nymus, *„Eum ſolicitè attendiſſe, an decen-
„ ter ornata eſſent Altaria; an muri à pulveri-
„ bus eſſent purgati; an pavimentum foret
„ mundum; an templi portæ ſat eſſent mu-
„ nitæ; an ſplenderet ſanctuarium, & valſa
„ ſacra, quoad fieri poſſet, pretiosè niterent;
„ an omnes ceremoniæ ad amuſſim ſervaren-
„ tur integræ? Meminit tandem Sacerdos
2Zelô
* Pſal. 65. X ibid Wr Epiſt. 3. ad
Heliod.

i

Pc niinm
Sſengl wohv
lemi goni
nd len l
AErwen nn
em Hictuini
Potl cebennt,

l i Fn

A lintu cnpa
liuli, ſiau
n S

Lecto

Ulboo , Re
He Zin

ftanten Ackub
rdlis, E gvo
ters gadi⸗
Iu Han, cioen
A lant, dii
Wuum, bent en
Ueno klus, &
1un ſekebat
e , Kni
Mrin eſenung
In E kelener
iſ aine i
nti, Domne,
unm melor iun

.

lermneth
lonrtehat
tun aſelr
ſener Cirndin

muce
r. De

Anitt,

Ledtio I. 795

zelò plenus, mitiſſmum cæteroquin Servato-
rem in Templi profanatores ſancte exarſiſſe:
dein cogitans, omnem pro Domo DEl manu-
facta zeli fervorem imaginem tantùm eſſe il-
lius perpetuæ ſolicitudinis, quam Templum
Spiritûs Sancti deſiderat, quod intra nos eſt.
Templum DEI eſtis, & Spiritus DEl habitat in vo-
bis.
Exercetur voluntas compatiendo neceſſitatibus Do-
mus DEI; dolendo, deſiderando, ſtatuendo &c. Lex
Altiſimi diligitur &c.

Lectio I.

Ex libro 3. Regum cap. 19.
BEliæ Zelus.

Nintiavit autem Achab Jezabel omnia, quæ
fecerat Elias, & quomodo occidiſſet uni-
verſos Prophetas gladiũ. Miſitque Jezabel
nuntium ad Eliam, dicens: Hæc mihi faciant
Dii, & hæc addant, niſi hac hora cras poſue-
ro animam tuam, ſicut animam unius ex illis.
Timuit ergo Flias, & ſurgens abit, quo-
cunque eum ferebat voluntas: venitque in
Berſabee Juda, & dimiſit ibi puerum ſuum.
Et perrexit in deſertum viam unius diei. Cum-
que veniſſet, & ſederet ſubter unam junipe-
rum, petivit animæ ſuæ, ut moreretur, & ait:
Sufficit mihi, Domine, tolle animam meam:
neque enim melior ſum, quàâm patres mei.

P Pp 2 Pro⸗

. „ Cor. 3.

Zelus Sacerdotis

596

Projecitque ſe, & obdormivit in umbra ju-
niperi: Et ecce Angelus Domini tetigit eum,
& dixit illi; ſurge, & comede. KReſpexit, &
ecce ad caput ſuum ſubcinericius panis, &
vas aquæ: comedit ergo, & bibit, & rurſum
obdormivit. Reverſus eſt Angelus Domini
ſecundò, & tetigit eum, dixitque illi: ſurge,
comede; grandis enim tibi reſtat via.
Qui cùm ſurrexiſſet, comedit & bibit, & am-
bulavit in fortitudine cibi illius, quadraginta
diebus & quadraginta noctibus, usque ad mon-
tem DEI Horeb. Cúmque veniſſet illuc, man-
ſit in ſpelunca: Et ecce ſermo Domini ad eum,
dixitque illi: Quid hic agis, Elia? At ille re-
ſpondit: Zelò zelatus ſum pro Domino DEO
exercituum, quia dereliquerunt pactum tuum
filii Iſraël: Altaria tua deſtruxerunt; Prophe-
tas tuos occiderunt gladio: derelictus ſum
ego ſolus, & quærunt animam meam, ut au-
ferant eam. .
Et ait ei: Egredere, & ſta in monte coram
Domino: Et ecce Dominus tranſit, & ſpiritus
grandis & fortis ſubvertens montes, &conterens
Eettie ante Dominum: Non in ſpiritu Dominus.

t poſt Spiritum comotio, non in comotione

Dominus. Et poſt comotionem ignis: non
in igne Dominus. Et poſt ignem ſibilus auræ
tenuis. Quod cùm audiſſet Elias, operuit
vultum ſuum palliò, & egreſſus ſtetit in oſtio
ſpeluncæ, & ecce vox ad eum dicens: Quid
hic agis, Elia? Et ille reſpondit:
Zeléô zelatus fum pro Domino DEO exer-
cituum, quia dereliquerunt pactum wam. i
raél:

1 Mrommen
oſneraluun⸗
naun ſe
an ,en
1 ti, htetct
mnhinliel
npru ſin
Umrcsd⸗
n
etwenire
tt amrn
Un: nteſeni
ſmigerion
onpot
ſengeum Et
1n Ditee
uineum ett
Mknen ihe
tllnd, &n
itpln
mr adln E
s.

fits

Mmirit D
Ponini ei
Wetſens i
Kbiit, in
Aneelsls
Cuigteilt,
ibirtni
oetttitis
illun en
Cdbeein

. ekeiktiiper

nDnnd
enrghmen
Elmumm I
Mo Er
ninmnen

Eowcr
u nn Eſen
Nanczlun
Tren Mn
inenſtiinn

Lectio I. 597

Iſraëél: Altaria tua deſtruxerunt; Prophetas
tuos occiderunt gladiò: derelictus ſum ego ſo-
lus, & quærunt animam meam, ut auferant
eam. Et ait Dominus ad eum: Vade, & re-
vertere in viam tuam per deſeêrtum in Dama-
ſcum: cúmque perveneris illuc, unges Ha-
zaël Regem ſuper Syriam.
Et Jehu filium Namſi unges Regem ſuper
Iſraël: Eliſæum autem filium Saphat, qui eſt
de Abelmehula, unges Prophetam pro te. Et
erit, quicunque fugerit gladium Hazaël, oc-
cidet eum Jehu: & quicunque fugerit gladi-
um Jchu, interficiet eum Eliſæus. Et dere-
linquam mihi in Iſraël ſeptem millia virorum,
quorum genua non ſunt incurvata ante Baal,
& omne os, quod non adoravit eum oſculans
manus.
Profectus ergo inde Elias, reperit Eliſæum
filium Saphat, arantem in duodecim jugis bo-
um, & ipſe in duodecim jugis boum arantibus
unus erat: cumque veniſſet Elias ad eum, miſit
pallium ſuum ſuper illum. Qui ſtatim relictis
bobus, cucurrit poſt Eliam, & ait: Ofſculer,
oro, patrem meum, & matrem meam, & ſic
ſequar te. Dixitque ei, vade, & revertere:
quod enim meum erat, feci tibi.
Reverſus autem ab eo, tulit par boum, &
mactavit illud, & in aratro boum coxit car-
nes, & dedit populo, & comederunt: con-

ſurgensꝗque abit, & ſecutus eſt Eliam, & mi-

niſtrabat ei.

Pp 3 Exa-

5 98 Zelus Sacerdotis

Examen I.
An habeam zelum gloriæ DEI?

I. Num ſatis æſtimo gloriam DEI?

SCiéne, quantum ſit bonum DEl gloria?
Satisne intelligo, tale ac tantum eſſe, ut
creatis omnibus longiſſimè antecellat? Gra-
dus minimus g'oriæ DEl melior eſt omnibus Re-
gum theſauris; omni auro nobilior; cunctis
gemis pretioſior: Eſt enim DEI Optimi, Ma-
ximi bonum, cui meritò cedat bonorum om-
nium, quæ mundus oſtentat, univerſa colle-
Gtio. Tantum bonum Sacerdos parvi faciat,
cui tamen ex officio incumbit illius cuſtodia?
Ego infiniti hujus boni depoſitarius, umbras
ſectari velim? Quid agerem, ſi quovis opere
bono, cum fervore peracto, centum aureos
lucrari poſſem? Quid nunc ago, cùm DEI
gloriæ ſerviens, theſauros inæſtimabiles quo-
tidie coacervare poſſum? Non pudet me ſtu-
piditatis, & ineptiæ meæ? Gloria DEl ad intra
nullius eſt capax incrementi: nullis claudi-
tur terminis: eſt undequaque infinita; ſem-
per ſibi ſimilis; nunquam paſſura vel minimum
diſpendium: Gloria DEl ad extra minui poteſt,
vel augeri; minuitur à tepidis, augetur à fer-
vidis. Præſertim Sacerdos quantum hic poteſt?
Nemo magis aut promovet DEl gloriam, aut
illi nocet, quàm Sacerdos: Nemo detrimen-
ta patitur majora; nemo lucra colligit am-
pliora, quâm Sacerdos: Sacerdote languido
ne-

inken
ue 1
, Mn deN
41.MMlörkto
en Nriudd,
N
A mnniuen N
ntahtirymn
l. Nlegu
Nein n
rinis url
Nlgoimte
leitenen heſt
Niim, uun
ſet 0Ofnni
is gir fun
Umm imen
iinge ii
huce loen
Uen e oin i
Ginngnchnm d
laulun enhpe⸗
Heioninst
ügrbant,
lttat, Cume
ihteenteten
unebereicu
ere Aer Ne
1¹ Cmiunen
iy, ſtu,
(umikarel
uli ann

n⸗

LHEE

Gniu
Doim

dornun Di

eetI
Unt Meck,
Nderätmni
rd ohin e
ein N tat
dtetrkum
ken uirtale
Kmmiter-
unhtlisgcchin
ithni un
ern,1anitt
nch, emmen

gunne il
Ninntn
dananmnhe
giis,uun

Examen I. 599

nemo pauperior; ſtrenuo Sacerdote nemo di-
tior, quia nemo tot habet occaſiones fructi-
ficandi, DEl gloriæ conſulendi, animabus bo-
na maxima præſtandi, quàm Sacerdos; nam
cuncta æternitatem ſpectant. Sed & nemo
tantum deſtruit, tantumque nocet, ut piger
Sacerdos. Si regna vaſtaret, provincias ever-
teret, urbes in ſolitudinem redigeret, hoſtis
eſſet minùs atrox, quàm cùͤm animas, & cum
his DEl gloriam negligit; damnum ibi tempo-
rale inferret: hic verô damna in æternitatem
tranſitura, & nunquam finienda crudeliter
infligit. O ſi multi eſſent Sacerdotes zeloſi,
Numinis gloriæ ſtudioſ, ſoliciti, ferventes!
Quid non efficerent? Quantum præſtitêre
omni tempore Viri Apoſtolici! Sacerdotes e-
rant, ùt ego: Illi nempe ardebant, DEl ho-
norem ſuper omnia æſtimabant; rebus omni-
bus anteponebant: Ego turpiter langueo,
DEl cauſam penſi habeo, & nugas illi præfe-
ro. Hinc illi maximis benedictionibs afflue-
bant, mira patrabant, animas turmatim cœ-
lo aſſerebant: Curapud me contraria omnia?
Sed quid meretur æterna DEl Majeſtas? Quid
Ejus in me beneficia poſtulant? Quid Statús
mei celſitudo? Quid æternitas? His omnibus
reſpondere aliter nequeo, niſi DEl gloriam ze-
lando. Quanti hanc facio, & quanti ut Sacer-
dos facere debeo, cùm hinc pendeat omnis
mea ſalus, utilitas, præſens & futura magni⸗-
tudo? Quanti hanc Chriſtus fecit? Quantum
pro ea Sancti laborârunt? Quantum ego? Cur
Pp 4 tan⸗

600 Zelus Sacerdotis

tantum bonum parvi facio? Quia non conſide-

ro. Cur illi terrena præfero? Quia hæc & ma-

is æſtimo, & ampliùs diligo. Hoccine verò
Sacerdotemn deceat, lumine tanto præditum;
terris majorem, toto mundo ſublimiorem?
Muſcas capiam Sacerdos ad omnia ſuma natus?
Quid hucusque feci? Quid faciam poſthac?
Quomodo jacturas compenſabo? Nunquam id
fiet, niſi probè intellexero, eſſe rem valde
ſeriam, agere Sacerdotem, cujus zelo credi-
tum ſit gloriæ divinæ maximum, & inæſtima-
bile talentum.

II. Num ſatis apprehendo, quantum ſit
malum læſus DEl honor?

Tantum eſt malum, ut comparationem non
admittat: præſtat omnia interire, quàm vel
in minimo lædi honorem divinum. Sciône,
quid ſit infernus? Eſt locus malorum omnium
æterna collectione infelix: Hic minus malum
eſt, læſo DEl honore. Incendia, bella, rapi-
næ, vaſtationes, grando, ſterilitas terræ, fa-
mes, peſtis, morbi, & ipſa mors mala non
ſunt, ſi cum hoc ſumo malo, quod eſt læſus
DEI honor, in comparationem venerint. So-
lem è mundo tolle: & migrabit hinc ſimul om-
nium rerum pulchritudo: nullum araplius erit
gandium, nullus ordo, nulli fractus, mera

deſolatio. DEl honorem tolle, quo vivifican-

tur omnia, & animam ſuſtuleris; quid reli-
quum erit, niſi horridum cadaver? Sciéône ſa-
tis, quid malorum in cœlo parturièérit læſus
D

El

4 .
glal liuil
muomr iti
mMlbenc.
as nnnte
meinummmh
z Cploſth
AAncte ki
Monniknpot⸗
yurgvir folen
en! Mnotden
elineenaig
Triimun Den
Anm Coon
Crhynienfe
NNo nldbe
TT.
Vinin Etgn
Crmnimzertuoe
ntlininsznunn
fOGnh
Rowtents ngne
Wenl umn
unikrdigre
ltine if
Inis dongenn
10ond
Urdetani
l⸗ nes Omn
Aniſetlepre
uſnen i

tt

C⸗ donde
Cüe
eianto Net
ni üblinn
lonth D
Uthrin e,
di Nun
n hni
,Cirlr.
uummn dinn

G

Uumn
tommrnmmrmn
Biteit nn
LCimnn. Ni

VnAnmen

Hen

Examen I. 601

DEI honor? horrendum dictu! tertiam par-
tem Angelorum in dæmones mutavit. Si pon-
derem ſingulas luctuoſiſſimi caſus circumſtan-
tias, cum horrore videbo, quid ſit læſus per
peccatum DEl honor. Unquamne conſidera-
vi, quantas in mundo ſtrages ediderit, & ho-
diedum edat unum Adæ peccatum? Quantum
egerit, & paſſus ſit DEl Filius, ut illud abole-
ret, læſůmque Patris honorem reſtitueret?
Quid omni tempore Sancti fecerint, ut hunc
Divinæ gloriæ hoſtem, peccatum, extermina-
rent? Num didici ex atrociſſimis inferni pœ-
nis æſtimare peccati gravitatem? Quantùuͤm odi
hunc inimicum Divini honoris & unicum, &
crudeliſſimum? Quomodo illum perſequor?
Quo zelo gravitatem peccati, & funeſtas ejus
appendices prædico è ſuggeſtu, in Catecheſi,
in ſacro Tribunali, in converſatione, publicè
& privatim? Sed quomodo iſtud faciam, niſi
ad Oratorium per admodum ſerias, & profun-
das meditationes animum hiſce veritatibus im-
plevero? O ſi unam Chriſti in cruce pro pec-
cato morientis imaginem piè ſubin, & fixeé
contemplarer! Quantum hinc odium peccati,
& quantus illud ubique profligandi ardor exur-
geret! Adeône difficile ſit, has ſolùm tres
voculas rité ponderare: Quis? Quid? Quare
patitur? O ſi zelum DEl haberem, quid non age-
rem! Quot peccata facilè impedirem! Quan-
tum mihi, meis omnibus, toti communitati,
Eceleſiæ univerſæ prodeſſem, ſi juratus pecca-
ti hoſtis forem! Sciéône, quid agere ſoleat ho-
Pp 5 ſtis

602 Zelus Sacerdotis

ſtis contra hoſtem? Nullô locô patitur hunc
conſiſtere: damna infert, ubicunque poteſt:
lætatur ipſius detrimentis: quidquid ad ho-
ſtem pertinet, aut illi favere poteſt, averſatur:
nunquam illi reconciliatur: averſionem con-
ſtanter in animo gerit alté impreſſam &e. Ta-
lisne ego ſum erga peccatum? Talis eſſe debeo,
ſi Sacerdos ſum; ſi Miniſter, ſi amicus, ſi fra-
ter Eſu Chriſti: talis ero, ſi Sacerdos zeloſus
ſum. Si verò talis non ſum, nihil ſum; fun-
gus, fœmina, excors homo ſum; indignus

vel ſolo Sacerdotis nomine; indignus pa-

ne, quo veſcor; dignus, qui Sacerdotali glo-
ria penitus exuar, cùm nec primum Sacerdo-
tale requiſitum habeam, videlicet odium ſum-
mum cujusvis peccati. Si vel micam zeli ha-
beo, dolebo, orabo, ſuſpirabo, ad opera
pœnalia recurram, ut peccatum profligem:
inculcabo, laborabo, inſtabo, urgebo, ut hanc
peſtem ubique exterminem. Quid hactenus
feci? Quid faciam poſthac? Quo animo vide-
re potero luctuoſiflimum reipublicæ humanæ
ſtatum; afflictiſſimam ubique per peccatum rei
Chriſtianæ fſaciem? Quàâm propudioſum foret,
ſi ſimplex & rudis muliercula zelô majori arde-
ret, quàm Sacerdos! Si ſpiritu magis heroico
illa ſe vitiis opponeret! Utinam id ſæpè non
fieret! utinam fiat quàm ſæpiſſimè ad reparan-
dam vel ſic lælam DEl gloriam, & confun-
dendam tepidorum Sacerdotum ignaviam!

III. Quid

Cun,

Irt

pnins in
Seleit Wo
in. Cr E
Agoimn
Erſepcefeh 4
6 Nn nere
V Mamoszonn
Cnr,mmenk, 4
ſnimme Irlnnen
Car ttan ffl
Midy nnenunt,
U Eugem

Meien mnn bent
n (b mmo do
Elncz ceiteid
heie ninn
uunhindre,
Prcinunftoe
Iltconco Aln
EiAl, un
uim,or
Halm hora
AI welimtin
Andis Eu
IIIns, ane 8
Ulnon hedeg
Meſerior 1

luti

Oles Haim.
. bienngte
: aicgril
Geſotelt n,
nn Rerſorn
te imhteſſmh,
tum IUlse
leimin;,
, I
ſan ml
dowin i
l

lntn
e) rnd
n Eepleren
eſ

rin e
Uinmn tee
ſei

Erxamen I. 603

III. Quid agendum, ut ſit in me zelus
gloriæ DEI?

Zelus genuinus operetur neceſſe eſt, aut
zZelus non erit: Ignis fatuus eſt, qui nec lucet,
nec urit. Quæ igitur mea deſideria promo-
vendi gloriam DEl? An magna, & vaſta ſunt?
Si hic ſam deficio, quàm tenuis erit zZelus acti-
vus! Num ſincerè deſidero, ut DEUS Opti-
mus Maximus ab omni hominum genere cogno-
ſcatur, ametur, adoretur, & fideliter ipſi
ſerviatur? Ut lumen videant cœci Gentiles,
ad cor redeant perfidi Jjudæi, errores deſerant
hæretici, convertantur peccatores, Juſti fir-
mentur, & augeantur, Sancti multiplicentur?
Quo animo dico v. g. Omnis terra adoret te, &
pſallat tibi! Metuant Eum ommnes fines terræ! Lauda-
te Dominum omnes Gentes & . Sanctificetur nomen
tuum Quo animo dico preces Eccleſiæ, ple-
nas ſanétis deſideriis, & piiſſimis petitionibus?
Intelligéne, mihi ſuppetere medium præſtan-
tiſſimum Divinæ gloriæ conſulendi, zelumque
exercendi in Sacrificio quotidiano? Qua ratio-
ne illud conficio ad laudem & gloriam Omni-
potentis DEI? Qua præparatione, devotione,
applicatione? Quo zelo, & ardore animi DEum
laudo, cùm horas Canonicas perſolvo? Qua-
lis ſum in meditatione quotidiana, ubi zelus
accendendus? Qualis in precibus matutinis,
velpertinis, ante & poſt menſam? &c. Ze-
lum DEl non habeo ?ſi in iis, quæ ad DEum
Pertinent, verſor negligenter. Quem hono-
rem

604 Zelus Sacerdotis

rem habeo Verbo DEl? An tota die medita-
tio mea eſt? Quomodo illud cum decore &
fructu diſtribuendum præparo? Qualis mea
piorum codicum leéctio, ut ad zelum exercen-
dum ſtimuler? Num in Examine veſpertino
diſpicio, quis fuerit per diem zeli apud me fer-
vor, aut languor? Actiones igitur ſacræ ad

unam omnes, etiam minimæ, zeli materia non

ſunt minima: Nihil hic parvum, quod ad æter-
næ Majeſtatis cultum proximè retertur. Num
ſalutationem Angelicam v. g. more ſæcularium,
ſine ſucco, ſine pietate ac ſenſu, mente vaga
deblatero? &c. Quàm miſeré zelus claudi-
cat, ſi ſumma Myſteria tam parum honoro!
Quid erravi hactenus circa pias actiones? Quid
& quomodo emendandum? Quid faciendum,
ne ex mera conſuetudine, absque ſpiritu pie-
tatis exercitia peragantur? Suſcitandi perpe-
tuò igniculi ſeu per conſiderationes ſolidas,
ſeu per breves aſpirationes &c. Heu qualis &
quàm miſer Sacerdos ſine zelo, ſine ſpiritu!

Meditatio II.

Inutilis Sacerdos, zelô deſtitutus.

Simul inutiles facti ſunt; non eſt, qui faciat bonum.
Pfal. 13. G
Um fletu queritur magnus Apoſtolus, re-
periri multos in cœtu Fidelium inimicos
Crucis 71Eſu Chriſti, quorum Deus venter eſt.?* Non
ſine acerbo animi dolore ingeminat:** Omnes,
quæ
* Phil. 3. 15. * Phil. 2. 21.

uſn iN .
Meni n
itnari,
z1, Annd
vetg Donmd
Nis: Monnn
6t gin geni
aict. Onrid-
rlun, NWoe
6Kochenund
hrooonpeenen
lenng iucli,
rr ingliel
ninn Mega
Muu

Wndurro
, güimcnet
min Annlb
thln, Gande⸗
1 Cälens uen
it) ihor ul
Mette ent
Genmeorun n
ufuonidun,
uizek berle
yominn
ltn uiben
Im earat, iu
Aonrct,
Aſift, Code
amui⸗

d eum de
n
NRelnnenn
unine D
en Mleplln,

es gt in

ne EKlmräin
nund ghelin
Uine em Ir
g Neſunuin
knl, nene
in ulsar.
Ahumn bnl
lre
Ciſwentnn,
Ue hinhe
and e
emine A,
e Hagud
oörfin

1
Ekn
1 iſin u

oti
llam
uune N
, Me
wr

Meditatio II. 60 5

quæ ſua ſunt, quærunt: non quæ 7Eſu Chriſti. Uti⸗=
nam Sacerdotes non tangeret querela! Quâàm
pauci ferventes, zeloſi, laborioſi! Quàm mul-
ti tepidi, languentes, deſidioſi! Incultus paſ-
ſim jacet ager Dominicus, quia inutilis torpet
operarius: deſolata luget vinea Domini Sa-
baoth, quia operarii quamplurimi ſtant tota
die otioſi. Conſideremus attentè inutilem
operarium, zelò deſtitutum, ut horrere diſca-
mus & odiſſe vitam inutilem, zelumque gradui
noſtro competentem ſuſcitemus. Itaque pri-
mò ſervus inutilis, & ingratus: ſecundoò ſervus
mendax & infidelis eſt Sacerdos, qui zelò de-
ſtituitur, DElque gloriam non curat.

Puncbtum I.

Servum in domo nobili famulantem mihi pro⸗
pono, qui largè comedat, bene bibat, proli-
Xe dormiat, ſalarium liberale accipiat; ſed pla-
nè otioſuw, & comoda Domini ſui negligen-
tem. Quis herus talem ſervum è domo non
ejiciat? Quis hunc ullo dignum favore cen-
ſeat? Poteritne ſperare unquam ſervus inuti-
lis, ſe in amicorum numero habendum, aut
arcana ſua Dominum ei crediturum? Domus
verè nobilis eſt Eccleſia; Chriſtus verò ſpon-
ſus in ea, & Dominus. Qualis autem ſervus
ille Sacerdos, qui beneficiò in Eceleſia fruitur,
cuticulam curat, ſua comoda ſectatur: qui
multum comedit, & parcè laborat; qui ge-
nialiter vivit, & obſequia Domini ſui modiceè
attendit? Servus piger & inutilis merito dica-
L tur.

606 Zelus Sacerdotis

tur. Quid ſi ego ſervus ille ſim, qui poſt ſa-
crum venatoriè deproperatum, poſt Horas lu-
ridiſſimè recitatas, corpori curando tempus re-
liquum impendam, aut fabulis, otié, & nu-
is miſerè ablſumam? Talem ſervum Dominus
inter amicos numerare poſſit? Ne quidem
inter ſervos computabitur: ad ſumum ſervus
piger, & inutilis habebitur. Videamus, quid
agat in cauſa Domini ſui Sacerdos inutilem vi-
tam trahens? Augenda foret ſacra ſcientia;
Libri ſancti inſpiciendi, comparanda Scriptu-
rarum pretia, volvenda Patrum volumina,

conquirenda eſſent pro ſe & aliis adjumenta

varia, ne ſalus æterna periclitetur. Multa pe-
tit Eccleſiarum decor, & Altarium honor: plu-
rima exigit temporum, & morum corruptela:
curam indefeſſam poſtulat Diaboli Chriſto in-
ſultantis reprimenda ferocia. Zizania mille
ſunt eradicanda, errores tollendi, abſtergen-
dæ ignorantiæ, implantanda cognitio Numi-
nis, accendendus amor virtutis, demon-
ſtranda illius pulchritudo, vitiorum deformi-
tas palàm facienda: injuriæ Numinis arcendæ,
aut reparandæ, abuſus eliminandi &c. Tot
inter Eccleſiæ neceſſitates, & laborum cumu-
los ſtertere auſit DEl Miniſter? Sic non modò
ſervus inutilis, ſed & ingratiſſimus fuerit. Vo-
catio tam ſublimis, tot gratiæ, tanta lumina, tot
mediorum abundantia, ſegregatio tam hono-
rifica, & hæreditas opulenta labore vix ullo
compenlſari queat? Sordidè agit cum liberaliſſi-
mo Domino poſt tanta beneficia Sacerdos inu-
tilis, & ingratus, ventri ac vanitati, non

Mn

lEnes E
uln

onis Eienenn

F Gemudneen
run eione ne
Svͦ tun tilm.
1 de tlfmnain
zmin tut neltemn
6. En not ſen
diopemn! An
MMn MMu M:
iutntee
In,gun Cahren
n namiitet
INaliimonn

Sgurot
uI, Okeun Din
iboetyrpennd
n ſeinen conn
Unetan, oott
E. Mumnitnii,
lit, ſeh ſn
ehaliengtene
l And, i
dit Clniu
l nindscnr
4 ſenn, A
iedi —
üelime dl
4 ſenſinli.

èð

ſn, i
um haſta,
eraded n
lis, otiht,
feruun nt
A pun I
r. Vi
Mertinniat,
aer irn ſai.
Cnnprmſere
Menn wonni
1dinen
n Aur.
mmngn.
onmnNd
tManlCntri⸗
ie. umn m

lene, Arr.

I

Eltonmem.

t
eomn,n.
nlinid
All⸗

:

Meditatio II. 607
DEO ſerviens. Quid putas mercedis acci-

piet?
Punltum II.

Sacerdos zeli expers homo mendax eſt. Vah,
quot uno die ructat mendacia! Quoties vel in
Horarum lectione mentitur! Dicit v. g. Juſti-

Eicationes tuas cuſtodiam: in toto corde meo exquiſii

te: In via teſtimoniorum tuorum deleltatus ſum: Te-
ſtimonia tua meditatio mea eſt- Viam weritatis elegi
Sc. En quot mendacia in uno plalmi 118.
initio promat! Ait in Miſſa v. g. Domine, dilexi
decorem Domius tuæ: falſum dicit; ſtabula, gra-
naria, ſcyphos & menlas diligit; nihil minus
curat, quàm decorem Domús DEI. Ego, in-
quit, in innocentia mean ingreſſus ſui. Falſum eſt;
nam qualis innocentia ſervi otioſi, inutilis &
ingrati? In Eccleſiis, ait, benedicam te, Domine!
ſed quomodo benedicet, Sacrificium auguſtil-
ſimum, Officium Divinum, & ſancta omnia
luridiſſime deproperando? Iſtud mirum, quòd
etiam veritatem eloquens mentitur; nam
quod ore dicit, corde contradicit, & opere
negat. Peccavi nimis, ait in Confeſſione: Ve-
riſſimum dicit; ſed ſimul mendacium cordis
& operis adjungit: nam ſi peccatorem ſe agno-
ſceret, zelò actus, ùt pœnitentem ſe gereret.
Quoties dicit Gloria Patri, toties mentitur,
quia nihil minùs curat, quàâm gloriam DEl.
Infidelis ſervus, & valde imprudens, qui ta-

lenta fibi credita non ſoluùm in terram defo-

dic, ſed & peſſime dilapidat, vita otioſâ, ma-
teriali, & ſenſuali. En quid ſit, zelum DElI
non

608 Zelus Sacerdotis

non habere! Nemo magis ardere debet, quâàm
Sacerdos; & nemo minús plerumque ardet,
quàm Sacerdos. Quid magis præpoſterum?
Quid hoc infelicis portent'? Servum utilem &
fidelem in rudi plebecula facilè invenio, quem
inter doctos vix reperio! Qualis ego ſum ſer-
vus in Domo Domini? Qualis fui? Qualis ero?
Exercetur voluntas quàm maximé ſeria deteſtatio-
ne vitæ inutilis, & obſequii infidelis poſt tanta bene-
ficia, & in tantis Eccleſiæ neceſſitatibus. Lugentur ho.
noris Divini maxima diſpendia ob languorem Sacerdo-=
tam: Statuitur, quid poſthac ſit agendum: Quæcun-
que ad zelum pertinent, ſigillatim ordinantur.

Dies II.

Zelus ſalutis propriæ.
Conſideratio II.

De ſcientia Sacerdotali.

Eſtatur D. Paulus, judæos, utut Evange-
lio iniquè refractarios, & erroribus ob-
noxios, zelum habuiſſe; Veruͤm quia
ſecundùm ſcientiam non erat, hinc omnis ma-
lorum ſeries inde fluxit: Emulationem DEl ba-

bent, ſed non ſecundum ſcientiam.?“ Hoc Apo-

ſtoli dictum ad genus quodcunque zeli incon-
ſulti, indiſereti, fallacis, & inordinati refe-
runt Authores, qui de materia morali, aut
Eccleſiaſtica ſcribunt. Zelo igitur recto ſem-
per comes eat ſcientia, ne diſtortus, cœcus
& mendax evadat. Sed qualis illa ſcientia,
*Rom. 10. quæ

zulon Stirer⸗
) Krtin ,on
D eleel
Cinnt ſieni
iatnmnis.
uueium wiſdin
ſeri Nrerdhi

nie boſos dante;

ende nmn
1anten Aretthi⸗
Recum kocun,
AEnscns lu 4

nm drbeme
AUncrtinni 4
aſrkrienuD

TIMNEPonum

ſig inliee bee
Une H he
rir u Irnn
An i u
n Dihr aug
Aheſn Imt
inunmn Nim
nboninl u
Unnd ven can
uuunn Etid
ganiin⸗
4 n wandosre
Unme celu
ig
nelenn,

i

ttereick
Nenumgs
ls Prengten
Vetrun e
l neite

s erinn

Ru un

anne /n,

un uüher⸗
Kennia
lle, Vemn i
1necgud⸗
lannn Dle

un
Cllnz, 8
A Kddd
62
dl

Conſideratio II. 609

quæ zelum ritè dirigat, ut nullam in partem
aberret? Scientiam ſacram haud dubie hic in-
telligimus, quæ ex DEO ſit, & ad DEum ten-
dat, quâmque ſcientiæ Sacerdotalis nomine
ſingulariter donamus. Ad quatuor autem ca-
pita materiam utiliſſimam revocamus. Primum
erit ſcientiæ Sacerdotalis neceſſitas: Alterum,
ſcientiæ hujus partes: Tertium, modus illam
aſſequendi: Quartum, modus illâ utendi. Si-
cut autem Sacerdotis occupatio frequentiſſima
eſt ſacrum ſtudium, ſic momenti maximi eſt
præſens circa illud conſideratio.

JI.
Quamvis Scripturæ ſanctæ toti populo eſ
ſent olim ereditæ, uti Apoſtolus teſtatur: Cre-
dita ſunt illis eloquia DEI.* Sacerdotum tamen

erat munus proprium ſcriptam DEl legem cu-

ſtodire, intelligere, Fidelibus interpretari, ac
declarare. Sic ipſe Dominus conſtituerat:
Labia Sacerdotis cuſtodient ſcientiam, & legem requi=
rent ex ofe ejus. * Tranſüt hoc præceptum
ad legem gratiæ, in qua mandat DEl nomine
Gentium Poctor cuique Sacerdotum in Ti-
mothei perſona: TZimothee, depoſitum cuſtodi.
Iſta ſit curarum prima & præcipua, Sacerdo-
tes Miniſtri Domini! ut in lege nova, quem-
admodum in veteri cautum erat, doctrinæ cœ-
leſtis theſaurum ſedulò aſſervetis, in quo ſan-
æ Pidei graviſſimæ veritates continentur.
Verſatur in manibus veſtris depoſitum pretio-
ſum, ut ſumma fidelitate à vobis cuſtoditum,
*Rom. 3. * Aalach. 2, 1. Tim, 6.
R. P. Dufrene Exercitia. Q4 popu⸗

610 Zelus Sacerdotis.

populo electo intemeratum ſuo tempore ciſ-
penſetur. Hinc factum ſub teſtamento vete-
ri, ut nollet omninò DEIIS, Sacerdotem illum
ſuis Altaribus miniſtrare, qui ſcientiam gradui
ſuo neceſlariam comparare neglexiſſet: Quia
tu ſcientiam repuliſti, repellam te, ne Sacerdotis fun-
garis mihi. * Sic pariter in lege gratiæ ſacro-
lancta Concilia ſtatuunt, ſacros Ordines illis
conferri nullatenus debere, qui ſcientia com-
petente fuerint deſtituti. Inſcuü litterarum, nec
non aliqua membrorum damna perpeſſi, & bi qui
in pœnitentibus ſunt, ad ſacros Ordines aſpirare non
audeant. Ita ſtatuit Concilium Romanum ſub
Hilario Papa celebratum, Canone 3. ubi vide-
mus, quamdam irregularitatis ſpeciem defe-
Qui ſcientiæ à Concilio fuiſſe annexam, ut adeò

prorſus inhabilis ad ſacros Ordines cenſeretur, “

quem idoneum doctrina ſufficiens non reddi-
diſſet. .
Gelaſius Papa eodem tramite incedens, E-
piſcopis mandat, ne homines indoctos ad Ec-
cleſiæ miniſteria unquam promoveant. ** Ii-
teratos quoque, & nonnulla corporis parte imminutos
ſine ullo veſpectu ad Eccleſiaſticum didicimus venire
ſervitium: quod ſimul antiqua traditio, & Apoſtoli-
cæ ſedis forma non recipit. Neque dicas, hos ve-
teris Eceleſiæ Canones unà cum pluribus aliis,
ro varia temporum criſi, nunc tandem exo-
eviſſe; nam tolli nunquam potuit, quod ſem-
per futurum erat apprimè neceſſarium, ut nem-
pe Altarium Miniſtri ſolidè eſſent eruditi; mo-
rum
* Oſesæ i. ** Gelaſ. l. Epiſt. 9. ad Epiſc: Lucan.

in⸗

iſn ll
1 Claen, ſan
ect leioſt

1 Mnih len.
e hntintos
4 Tlentmn)
zinotiſiden
Venumyn
ſ.. M in
ſin eniku ni⸗
ifrml ammh
Msmrnei
1 r
n iii neni4
melunfo beet
uNI

in
Min KHuitsi
inls nrilnee
thont:
atts munſte
Bune itgi
laien kpande
m; n
Vülleſtenadan
Tennmll, Nns
ininans
ipeliminun
ſete lberd d
hiisun

uelual

on.

n ſv— ten
teleumen,,
Rreetilnnd,
Aiſcemingt

ee uiſerin.

nommun
NCnae;,li ite
nnni eien E.
lemnm u
60Ctdne elern
llhcens n

n egeule
N
nter de Nun .

Conſideratio II. 611

rum diſciplinam, & Fidei Orthodoxæ firma-

menta callerent; ſanctæ Religionis veritates

intelligerent, plebisque Chriſilanæ inſtitutio-
ni pares omninò forent. Certè cum antiquis
Eccleſiæ ſanctionibus conſonat noviſſima Sy-
nodus Tridentina“, quæ præmiſſo diligenti
examine inquiri jubet, an ſcientiâ ſufficiente in-
ſtructi veniant, qui ſacris Ordinibus ſunt ini-
tiandi- . . . Sed etiam ad populum docendum ea,
quæ ſcire omnibus neceſſarium eſt ad ſalutem, ac ad-

miniſtranda Sacramenta, diligenti examine præceden-

te, idonei comprobentur: Atque ita pietate ac caſtis.
moribus conſpicui, ut praæclarum bonorum operum ex-
emplum, & vitæ monita ab eis paiint expettari. Un-
de manifeſtum fit, Eccleſiam hodiedum poſtu-
are, ut præter ætatem congruam aptitudo &

probitas, ſcientia & innocentia, ſacrarum litte-

rarum ſtudium, unâque puritas morum in ſuis
Altarium Miniſtris inveniatur, ſine quibus ad-
miniculis nec inſtruere poterunt, nec ædifica-
re, ůt oportet.
Si quæras, utrùm ſit æqualiter Sacerdoti ne-
ceſſaria hinc probitas, iſtinc ſufficiens doctrina,
nihil hælitans reſpondebo, poſteriorem eſſe
magis neceſſariam; cùm enim Sacerdos Ec-
cleſiæ ſit Miniſter, ad quod officii genus ſpecia-
liter deputatur, magis illi ſerviet, ſi ſcientiâ
debitè ſit inſtructus, quâm ſi ſola probitate Cla-
ruerit: præſtat, inquam, ſi ad Eccleſiæ commo-
da reſpicere lubeat, Sacerdotem minus aliquid
habere probitatis, quàm doctrinæ. Videtur hoc
Qq 2 innuere
* Seſſ. 2 3. c. 14. de Reform. “

612 Zelus Sacerdotis

innuere Magiſter Divinus, cùm jubet obtem-
perare s, qui è cathedra Moyſis veritatem
docent, quamvis illorum facta nullo modo ſint
amplectenda. Certé Sacramentorum valor
non pendet à Miniſtri pietate; pendet veròô
ab ejusdem in illis adminiſtrandis dexteritate
ac peritia: Fac enim, in eſſentialibus erret Sa-
cerdos imperitus, quantumvis probus, quid
hinc eveniet? cum inſigni Eccleſiæ detrimen-
to Sacramenta minimè conficiet. Quòd ſi ve-
ròô conſilium tibi ſiniſtrum ſuggerat in re gravi
Sacerdos imperitus, quid inde conſequetur?
cùm cœcus cœcο ducatum præſtet, ambo in ſoweam
cadunt.* Ruet maidem primus Ductor ille ig-
norans, cuĩ te comiſiſti; ſed & te ſibi malè in-
nitentem, eâdem ruinàâ implicabit.

Ulteriùs etiam progreditur S. Hieronymus, u

dum oſtendit, Sacerdotem probum quidem,
ſed indoctum, fore ſubin valde noxium, iſtúd-
que hoc argumento ſolidè probat: Quid aget,
inquit, naſcente hæreſi Sacerdos ſimplex & pius,
qui doëtrinâ carear? Exrores, quorum pravita-
tem non intelligit, minime impugnabit; dum
autem tacendo, ac diſſimulando cosdem pro-
bat, tantò magis ei fidunt, & graviùs falluntur
Fideles, quò majorem in illo virtutem ſuſpi-
ciunt. Quantàùm adiſicat ex vitæ meritis Eccleſiam
Chriſti, tantuùm nocet, ſi deſtruentibus non reſiſtat.**
Iſtud probè ceperant Hæreſiarchæ pernicio-
ſiſſimi ultimorum temporum Lutherus & Cal-
vinus. Quamvis ingens tunc eſſet ubique
. morum
* Matth. 17. 14. ** ad Paulin. Ep. 113.

C

A onnenn m

Plti bene
Slocinerreto
ise, Fl
elni Nrnats
n ſun ſee
r umom in
mmlen rknin
reein kie
eſskocelemni

Mitlns hauſm
imon urent cl
10tum Cndi
herent
4

Unebi
Pbhutn mure
Sontenni
hieembamun
rlim eenei
g me ie
Urhatftae ggl
Timitentold
Eme Dochim
i gudn le
Wemedium bx
: Conmi e
Ortined
emntr
Ntnione

uir

inie.

4 Mort⸗
1de UIlonee,
Wamentonatg,
dte; ene
llrncd

lcdn.
Gr Heoone
en hn gich

Conſideratio II. 613

morum corruptela, non deerant tamen Eccle-
ſiæ Miniſtri à probitate commendandi; ſed in
quibus doctrina ex æquo non reſpondebat. Hae
ſæculi ſui ruditate, multâque ignorantiâ ita uſi
ſunt peſſimi Novatores, ut regiones integras
errorum ſuorum venenô infecerint, & ſtrages
ediderint nunquam ſatis deplorandas. Evigi-
lavit tandem Sacerdotalis Ordo, & litterarum
ſtudia repetiit; ſed ſerò nimis, poſtquam nempe
Hæreſis Eccleſiam miſerrimè jam vaſtârat.

Mitiſſimus Præſulum', S. Franciſcus Saleſius
flecti non poterat, cùm de rejiciendis ſacro-
rum Ordinum Candidatis agebatur, qui apti-
tudinem non haberent. Sic enim vitæ illius
ſcriptor inſignis, & noviſſimus: * „Cujusque e-
„ Truditionem, ac probitatem accurato exami-
„ né indagabat, nihilque non agebat, ut noti-
„ tias omnes, quotquot poterat, in tanti mo-
„ menti negotio conquireret, dicere frequen-
„ ter ſolitus, expertes genuinæ virtutis Cle-
„ ricos plus malè vivendo deſtruere, quàm
„ docendo ædificare poſſint. Facilior tamen

„ erat in admittendo liberiore Clerico, quàm
„ ignorante. Doctrinæ inſufficientia in per-

„ petuum à gradu Eccleſiaſtico excludebat,
„ quòd remedium hac in parte vix unquam
„ ſperaret: Contrà verèô ſolutioris vitæ ho-
„ minem ab Ordine Sacro tamdiu arcebat, do-
„ nec ipſi de mutatione morum certis indiciis

» Conſtitiſſet.
Q 3 Santa
Vitæ L. j. 4

614 Zelus Sacerdotis

Sancta Thereſia lumine luperno plena, filias

fuas præclaré monuit, Virum doctum in ſpi- 5
rituali via probo quidem, ſed indocto eſſe præ-

habendum. Dux probus, inqujiebat, (cientiâ
deſtitutus, in errores facile me conjiciet; ubi

contrà ſolidè doctus, licet pietate inferior, me

ſecuro tramite eſt deduékturus. En, ut ipſæ
etiam fœminæ ab indodto Sacerdote abhor-
rent! Verùm abunde ſatis demonſtrata eſt
ſcientiæ neceſſitas: quas illa partes complecta-
tur, nunc quoque examinemus.

II.

Verbum DEl ſcriptum & traditum duo ſunt
cardines, in quibus, tota Viri Eccleſiaſtici
ſcientia præcipuèê vertitur: Libri ſanéti, &
Traditiones duo illi canales meritò habeantur,
per quúos DEI Providentia ſuas nobis volunta-
tes aperuit, & Fidei veritates revelavit. Ex
utroque hoc fonte notitias omnes hauriat Sa-
cerdos, quibuscunque indigebit. Hic Myſte-
riorum elucidationem, Sacramentorum intel-
ligentiam, & omnes morum regulas inveniet.
Nemo equidem inficias ibit, litteras humanas
prodeſſe plurimùm, & in auxilium etiam ad-
vocari neceſſariò debere, ſed non ſine tempe-
ramento, quod tamen difficulter admodùm re-
perias, quôd juſti limites facilé excedantur.
Scripturam, & Traditiones intelligendi com-
moditas ſola & unica ſcientiæ humanæ men-
ſura ſit, oportet; quod amplius eſt, velut ſu-
perfluum & inutile reſcindatur, in Sacerdote
præſertim,

es gis on
ſecendn.
untun keris
Konls Mher ll
r helin iit te
uls Miss il
umn Autts l
Virne,e te
Ermnn inte,
ics anintaiant
Ue,nkakn
uncekeninelr
iftunne Ea
unmei henpo
Cunemminndoi⸗
pNnNule
gicnis gon
Dronmn fndmn
mienäſtone⸗
umnt. Ilen
Inn Munetd,
en &
N minoren

5

fr

thend

Pun Cdn
ingdebn t

K

hun
luete
ione
Nedi

tunkenl
t,tasten
Antlun eain
Enorirtt,

uler tuind

Conſideratio II. 515

præſertim, cujus horæ nimiùm ſunt pretioſæ,
quàm ut minus profuturis dilapidari poſſint:
meliora ſint, & magis fructuoſa, in quibus DElI
Miniſter occupetur.
Querebatur D. Auguſtinus, quòd compul-
ſus eſſet ab hæreticis Dialecticam rimari, ad
illorum ſophiſmata evolvenda, & inanes ſub-
tilitates, quibus aſtutè fallebant, confutandas,
ac diſſolvendas. Certum igitur eſt, ad im-
pugnandum hæreſes moderatô Logicæ ſtudiò
nos opus habere; extrema tamen ſic vitanda,
ut medium rité teneamus. Cæteruùm non
paucos reperies, qui totam Religionem ad
ſcholarum argutias revocabunt: Alii contrà
ſoli Scripturæ, ſeu Theologiæ poſitivæ, unâque
Hiſtoriarum ſcientiæ, exclusà methodo Scho-
laſticèꝭ, nimiùm innituntur: falluntur autem u-
trique; nam ſicut ſeparari ab invicem hæc ſtu⸗
dia non debent, ita felix illorum conjunctio ad
Scripturarum, & Traditionis ſubſidium nun-
quam non erit peropportuna.
Commentarii in Scripturam prodeſſe pluri-
mum poſſunt, ſi tales matur conſiliò deligan-
tur, qui omiisis propriæ phantaſiæ partubus,
Scripturæ cum fundamento inhæreant, neque
nimiùm in eruditiones, parum ad rem facien-
tes, excurrant. Idem ſentiendum de magno
librorum numero, qui pietatem docent:
ſoliditatem & hic quæramus, illis rejeétis,
quorum minorem utilitatem eſſe didiceri-
mus.
Illam Theologiæ partem, quæ de moribus

QW— 4 be⸗

616 Zelus Sacerdotis

Eſt, Sacerdoti competere, nemo unus negave-
rit. Iſtud veròô præcipue hic obſervandum,
ut medium rigorem inter & laxitatem tenea-
mus. Ex principijs ſolidis concluſiones, ac re-
ſolutiones deducere aſſueſcamus, qua in re
multuùm haud dubiè luminis Auctores idonei
ſuppeditabunt.
Quæ ad criſin de obſcurioribus Scripturæ
locis, vel de SS. Patrum libris ferendam perti-
nent, multum ſæpe habent periculi, & parum
utilitatis, niſi quis S. Hieronymi ſpiritu, & in-
telligentia ſit præditus. Uti criſes fundamen-
tis non admodùm ſolidis crebrè nituntur, ita
contentiones facilé pariunt, quæ pacis ſunt
inimicæ, & ſuperbiam haud rarò ſapiunt. Hanc
itaque ſcientiam tutò nos illis deferemus, qui
ſanctæ Religionis defenſionem, ad id muneris
vocati, ſuſcipiunt: Cæteris omnibus ſufficere
poteſt, modò leges criticas ita calleant, ut &
in Patrum ſcriptis, & in Sanctorum hiſtoriis
verum à falſo diſcernere queant, ne dubia vi-
delicet, aut apocrypha pro certis vendantur,
& Fidelium cœtus fabulis paſcantur.
Concluſa ergo his terminis ſacra ſcientia,
quantam farraginem ſcientiæ inutilis, & lectio-
nis infruétuoſæ amandabit! Faceſſant & Sacer-
dotum manibus Philoſophorum veterum ac
recentiorum inanes pugnæ; Phyſicorum dilſ-
quiſitiones nimiùm curiolæ; ſubtilitates mathe-
maticæ; quæſtiones etiam in Theologia
plus æquo metaphyſiceæ, aut ſteriles: fa-

ceſſant alia ſexcenta, quæ à Sacerdotum

uſu,

—

aſin

Iinch urt
mel Merlan
“ fine
l 0l E
npenis
Tadbünem,
6Dopreumm
Woron Molal
len. Mo
8Dolon, l el
Mumm npz,d
len ach ſer
mlnt ſoeni.
iluimgnt,
W NMN Korol
Churopum
Arlnms, rrlite,
imiber di bhe
ii,, amiv d
m
UKenbominm,
Tetdhmmonne
lmmtlintu d
en munn
Monn Ne
Amaſopnlan
nn (onn
sdonnlll
Nimnen Teiten
ipnorirng

1
as

iitr

dencne
Klhrnn;
Cncllot,
Kunig, 1 1
diis Audong

ſoninhe n
ihrs ken .
en erelhen
Cunnlſtintt
Uoigüntne,

ornrninm n
n u i i
Undlnin ne
Is Gemnmad
Nen,R Ame
i ndisſber

eu r

Bindd
Sdrn
Cenh
oceriſemn
NCIm.
nins anind
ZintlsAri
Planthn
Onn ſeemn:

Conſideratio I. 617

uſu, & præcellenti munere vel ſunt aliena,
vel fructu vacua.
Tametſi habeat nonnullas veritates Geome-
tria, Muſica, Arithmetica, ut ait S. Hierony-
mus in I. Sap. c. I. certum nihilominus eſt, ſei⸗
entiam pietatis hic non inveniri, & Sacerdo-
talem doctrinam, ſi ſpuria non ſit, Divinæ le-
gis, Prophetarum, & non minùs actuum quàm
ſcriptorum Apoſtolicorum intelligentiam re-
quirere. Multò magis abſurdum eſt, ait idem
S. Doctor, ſi relictò Evangelié & Prophetis,
Poëétarum nugas, & comœdiarum fabulas per-
volvant, qui ad Verbi Divini ſanctum miniſte-
rium ſunt vocati. Sunt librorum helluones;
qui plurima legunt, ſed nullo fructu, quèd
nova ſolùm & curioſa inordinate appetant:
caveat hunc ſcopulum Sacerdos, ne inutiliter
occupatus, pretioſi temporis immane diſpen-
dium ſubeat, & à labore ſacro, quem ſtatus
exigit, cum ſuo & aliorum gravi detrimento
abſtrahatur.
Pollicetur Dominus, Spiritum Sanctum Diſ-
cipulos do cturum omnem veritatem: Cum au-
tem venerit ille Spiritus veritatis, docebit vas omnem
veritatem. Nunquam tamen docti ſunt vel My-
ſteria Ægyptiorum, vel ſapientiam Græcorum,
aut hiſtorias populorum, aut varia de mundo
problemata doéctorum, quamvis hæc omnia
veritates nonnullas complectantur. Sed qua
ratione omnem veritatem didicerunt, ſi omnia
Pprædicta ignorârunt? Nempe aſſerendum eſt,

Q 5 om-
* Joan. 16.

618 Zelus Sacerdotis

omnem veritatem, quæ ad ſalutem prodeſſe
queat, DEl Filium Apoſtolis promiſiſſe. DVoce-
bit vos omnem veritatem ſtatui veſtro competen-
tem, & ad Religionis augmentum pertinen-
tem. Et numquid non diſſertè affirmat Pau-
lus, totam ſuam ſcientiam eſſe 7Eſum Chri-
ſtum, & hunc cruciſivum? *Dicamus porro, &
Apoſtolis, & Adamo traditam eſſe ſcientiam
fupernè infuſam, hoc tamen diſerimine, quôd
ſcientia illa protoparentis noſtri præter Fidei
veritates, totius naturæ intelligentiam ſit com-
plexa, quia totius generis humani caput nôſſe
oportebat omnia, quæ ſibi erant ſubjecta:
Abpoſtolis veròô infuſa eſt illa tantùm ſcientia,
quæ ad mundi ſalutem pertinebat, quòôd hæc
una Illorum ſtatui, & muneri eſſet conſenta-
nea. Hinc facilè arguemus, quænam ſcientia
nobis competat, poſtquam ad ſalutem anima-
rum procurandam ex officio ſumus deſtinati:
ſicut autem nulli Sacerdotum expeéctanda eſt
ſcientiæ ſibi neceſſariæ infuſio, ita labore pro-
prio illa comparari debet, quem in finem Deus
medis nos inſtruxit facillimis æquè ac præſtan-
tiſſimis.
III.

Ad geminam claſſem hæc nos media reduca-
mus: primum eſt oratio, ad quam æternarum
veritatum meditatio referri debet; alterum,
ſtudii ſolertis occupatio, quò ſpectat etiam
erudita cum doctis, & ſapientibus converſa-
tio.

Noſter

* 1. Cor. 2.2.

ler enn 6
mle fuln C
cnolonmm, n
NntCs
genm geimen
ineſclem,
0Cenens ohn⸗
6Aterennn,
TAendunt,
it gok it⸗
ſcermm kdn
Cunn Aotonn
r, Aanmte
Henngte ien

unt

Utnir u alis n
Eekeuohuni
,ur Knn
rante,
win itnkene
nle ſ
uſerelte, ii
tinntdl, A
Veklmfumnt
du inninee,
rellnterhi
nkhi one
n quſcen in
in ſeboren
Aſele iſten
d, lid

Hſilatem ,
Moniſſe
ektocn,
nenhum e
ſend hn

Uimunſieni,
u,
michaonen.
Annnſitt
ulſinmun

Pegrtni

oretiki⸗
6fumernn
i hootn
enctonin

EConſideratio II. 619

Noſter ſcientias comparandi modus, & qui-

cunque demum conatus nimiùm feréè labori

proprio innititur, ſine humili ad DElIM recur-
ſu, & orationis adminiculo. Unde fit, ut
gratiam operantem doctiſſimi quiqe minùs at-
tendere ſoleant; cùm enim labore non modi-
co ſcientias comparârint, & viis merè huma-
nis aſſueverint, ad ordinem gratiæ ſuperiorem
vix aſcendunt, DEUIM non quærunt, nec ul-
tra id, quod vident, facilè aſſlurgunt; Quare
litterarum ſtudia non aliud ferè apud ipſos effi-
eiunt, niſi ut omnem pietatis ſuccum exhau-
riant, & aridam relinquant voluntatem.
Plerumque videmus eos, qui arti medicæ,
aut Phyſicæ plus tribuunt, à Fidei ſimplicitate
ampliùs dimoveri, eò quòd habitum quaſi con-
trahant ad cauſas naturales omnia referendi.
Sic & Pſeudo-Politici magis ad humana conſi-
lia, quàâm ad Numinis Providentiam reſpici-
unt quoad ea, quæ in mundo geruntur. Se-
cundúm idem fermè principium exiſtimamus,
non poſſe nos ad ſcientiam Stats noſtri pro-
priam pervenire, niſi pro laboris penitus hu⸗-
mani modulo, ac menſura. Verum turpiter
utique hallucinamur; ſola enim oratio ex vir-
tute ſua intrinſeca, quin ad prodigia recurra-
mus, regulariter plus veri luminis dabit, quàm
ſtudii noſtri contentio quantumvis operola.
Lubens quidem fateor, ſeparari ab oratione
Pobnun laborem non debere, ne tentare
eum velle videamur: Verùm iſtud conſtan-
ter teneo, plus orationi dandum eſſe
abo-

„

62⁰ Zelus Sacerdotis
labori. Orando ſibi veniſſe ſapientiam, teſta-
tur Regum ſapientiſſimus: Optavi, & datus eſt
mihi ſenſus: invocavi, & venit in me Spiritus ſapien-
tiæ.? In eundem ſenſum hortatur D. Jacobus
Apoſtolus: ** Si quis autem veſtruùm indiget ſapien-
tia, poſtulet à DEO. .. E; dabitur ei.
S. Thomas, inter Doctores Angelus, durio-
re videbatur ingenio, cuùm adhuc juvenis ſcien-
tias primò ſalutaret. Verùm ad quam do-
trinæ ſublimitatem intra breve tempus ora-
tionis præſidio ſubnixus aſcenderit, obſtupelſ-
cens orbis æternùm mirabitur. Ipſemet San-
tus, ut daret gloriam DEO, dicere ſolebat,
quidquid ſciret, non tam ſtudio aut labore ſuo pepe-
riſſe, quâm divinitus traditum accepiſſe. Hinc nun-
quam ſe lectioni, aut ſeriptioni dedit, niſi poſt oratio-
nem; & in diffcultatibus locorum Sacræ Scripturæ, ad
orationem jejunium adhibebat, uti recenſet Brevia-
rium vitæ, quod in ejus feſto legit Eccleſia. Ver-
ſantur in manibus noſtris hujus Sancti volumi-
na: cum lplo legimus & ſcribimus; quare cum
ipio pariter non oramus? Millenos alios ad-
ducere in medium liceret, ſi opus foret, qui
orando ſcientiarum theſauros collegére: Quid
eſt, quòd medium tam facilè aſpernamur?
Unde, quæſo, D. Ambroſius è viro ſæculari
factus Epiſcopus, tam ſubitò ſcientiam admi-
randam hauſit, ut toti Eccleſiæ Doctor maxi-
mus luceret, niſi ex oratione? Væ nobis, pa-
rum intelligentibus, DEUM eſſe ſcientiarum
Dominum, & Patrem luminum, qui momen-
B t
* Sap. 7. ** 7ac. 7.

ſciili/ N
Gibnen itn

gunn in lbet
endknlpung
ece dce
Ee Geooknl
6isharincke
me tönitt,
isShwtet: k
Migerachan
le rltr
in ittl
cun tudendum,
Dünmum, Eu⸗
lue tucl, lin
Nuhlte, entan
Bstmn zarn ſe
Nllut Nehe
ltoni etumn
urunmann Neco
Aknlunihhid
ietienugun
intdis
Morenn
ſs An
lhin lien
mnmme ie,

Uinen eze
hennd Aude
Dle ſuffci

6bietim,
linni bil
ne hinne

Ginn
Anelizti.
nen
crur 4 u 4
Neeenan
Cenki, Nlne

-

iinur⸗
1Dnt nne4
Ulertdeiben⸗

bin
Wen
len⸗

Conſideratio II. 621

t6 citiùs, cuùm voluerit, animæ ſitienti ac pul-
ſanti fontem aquæ vivæ aperiat, unde tantam
veritatum vim illa eruit, quantam libri omnes
integrô ſœculò nunquam ſuppeditaàſſent!
Hucusque dicta minimée tamen evincunt,
poſſe Sacerdotem ſtudiò penitus carere: Quin
potius hoc inde conficitur, debere nos fer-
venter, ordinatè, ac fideliter laboribus litte-
rariis inhærere: ferventer quidem, eò quòd
impiger & alacris animus facilitate majori ab-
ſtruſa recludat; & à ſenſu remota inrell'gat,
quâm qui deſidiosé operatur. Ordine debito
etiam ſtudendum, ne avicularum inſtar e ra-
mo in ramum, ſeu èe libro in librum, ſola cu-
rioſitate ducti, ſaltitemus, absque methodo,
ſine delestu, extra viam, nullô præfixo no-
bis terminô aérem verberantes. Idem ordo
poſtulat, ut ea, quæ ad praxin pertinent, ſpe-
culationi præferamus. Quam laudem mere-
bitur animarum Rector, qui ſuæ Dicœceſeos ri-
tuale nunquam inſpicit, aut principia caſuum
conſcientiæ nunquam legit; certé vix unquam
repetit, ſed alios paſſim codices pro guſtu, &
ſine utilitatis proventu manibus terit? Si poſt-
modùm caſus ad ſuum Tribunal delatos per-
peram ſolvat, ſive potiùs implicet, quis eum
ab ignorantiæ craſſæ, ac vincibilis reatu abſol-
vet?
Nolim ego hic Sacerdotibus Domini ſtudio-
rum methodum prælſcribere: ſunt, qui ea de
re ſoripſerunt, Auctores clariſſimi. Iſiud unum
obſervaſſe ſufficiat, laudem dicendam DEO,
quod

622 Zelus Sacerdotis

quòèd hiſce ultimis temporibus Scripturæ ſacræ
amor ac ſtudium videatur refloreſcere. Sola
ejusdem attenta lectio, accedente nonnullo
ietatis ſpiritu, ſatis erit efficax ad demon-
randam, & ipſâ experientiã comprobandam
dicti Apoſtolici veritatem: Omnis ſcriptura divi-
nitus inſpirata utilis eſt ad docendum, ad arguendum,
ad corripiendum, ad erudiendum in juſtitia.*
Sacro denique ſtudio fideliter inhærendum,
lectioni aut ſcriptioni ſuum quotidie ſtatum
tempus, prout muneris injuncti ratio permi-
ſerit, modò longiùs, modòô brevius tribuen-
do. Non deerit profectò ſeu legendi, ſeu
meditandi materia. Sunt nobis quatuor Pa-
radiſi flumina, quæ in mare imenſum ſingula
excreſcunt, dum nos illis ſeriò comittimus:
Scripturæ, SS. Patrum volumina, Concilia &
Canones, libri denique omnes, qui ad mo-
rum culturam homine Chriſtiano digoam re-
feruntur. Hie abyſſus abyſſum invocat: flu-
mina quatuor, abyfli totidem, in quibus præ-
ter aquam ſapientiæ ſalutaris theſauri quoque
infiniti reperiuntur; tantumque abeſt, ut hi mi-
nuantur, dum alii nobiſcum colligunt, ut po-
tiùs divitias ampliores ſinguli eruamus. Atque
hinc nunquam ſatis comendari poterunt con-
ferentiæ Eccleſiaſticæ, pluribus in locis jam
inſtitutæ, cuùm plures zeloſ Sacerdotes conve-

niunt', de materiis Statui ſuo congruis acturi,

ua occaſione cunctorum lumina lingulis pro-
ciunt, & ſacræ ſcientiæ ardor excitatur. Ha-
beant ſanè difficulcatis aliquid hujusmodi con-

orens
1 lunm,

irhan, l
6Arenis alei

. W, d

di, Mrum
um: kn e
nelae iit

AUnn kgt t

Con hre rt, ut
ſiminn in
n let, n
ela uni Ei
im laeie bono
onion: Neag
lium irln ni
Phlnm oolprrn
EMenuchencon
hpriniishen
AMet Nan ſodi
errele ut
Alaento in di
,clinlucemen
ens Meintl
rnoktum, us
titahen
Urine
Nhalstkhn
cruimn he

1

1

etein
oteller
Cekente hr
Conorciutn
iniſiihnmi;
ntinp lin
ninſett
Elkriken

Conſideratio II. 623

ventus; certè ingens illorum utilitas, quid-
quid ſubeſt incomodi, centuplicatis proventi-
bus compenſabit.
. IV.

Studia ſacra, quæ tantopere dilaudamus,
ſuos exceſſus æquè ac defectus ſœæpe ſæpius pa-
tiuntur. Sunt, qui otio aut curis mundanis
dediti, parum aut nihil pretioſæ occupationi
tribuant: ſunt è converſo alii, quos nimius
plura ſemper & plura ſciendi ardor libris con-
ſtanter affigit? ſed peccant utrique. Opran-
dum ſanè foret, ut quisque noſtrüm ſcientiæ
plenitudinem ad ſanctæ vocationis limina ſe-
cum ferret, qua ratione ſacer comeatus &
prodeſſet nobis, & in alios derivatus, comuni
totius Eccleſiæ bono ſerviret, juxta Sapien-
tis monitum: Bibe aquam de ciſterna tua
deriventur fontes tui foras.?“ IItinam aliud nobis
agendum non ſupereſſet, quàm unicus ſcien-
tiæ plenitudinem conſervandi labor, ut efflue-
re ſemper in alios poſſet, quod intra nos re-
dundaret! Nam ſtudiis nunquam intermiſs?s
perpetuò augere tantuùm ſcientiam, & nun-
quam docendo in alios diffundere, quid foret
aliud, quàm lucernam ſub modio abſcondere?
Notemus, nec intellectum, nec memoriam,
aut cor noſtrum, ùt Scriptura loquitur, ſcien-
tiam debiteé aſſervare: Labia Sacerdotis cuſtodiunt
ſcientiam. * IIt intelligamus, hunc ſcientiæ
Sacerdotalis theſaurum non intus recludi, ſed
ad effluendum diſponi continuò debere.
S. Phi-
* Prow. 7. ** Malach. 2.

624 Zelus Sacerdotit

S. Philippus Nerius, ultimorum temporum
illuſtre lumen, ætatis annô trigeſimô libris
univerſim valedixit, ut orationi, & charitatis
exercitio totum ſe dederet. Servator ê cruce

pendens, in quem fixis oculis ſœæpiſſime inten-

debat, Bibliotheca ipſius fuit, è qua ſplendo-
res & flamas afflatim depromebat, quibus &
ſpiritum ſuum nutriret, proximòque ſuccur-
reret. Quò magis augebatur ætate, tantò ma-
jora incrementa capiebat ejus ampliſſima cha-
ritas, ut adeò ſub vitæ finem ſui juris am-
pliùs non eſſet, totumque ſe proximo com-
modaret. Habet, fateor, illuſtre quidpiam
hoc Viri ſancti exemplum; neque iſtud mirum
nobis videatur: Vult enim ſapientiſſimus DEus
in regno gratiæ hos ſubinde virtutum inſolitos
ſplendores, ut noſtram obſcuritatem ad tanti
luminis radios quaſi manu palpemus, & cor-
rigamus.
Nimis comodeé viveret Sacerdos, qui viri-
bús adhuc integris cubiculo ſuo incluſus, &
à nemine interpellatus ſui ſemper juris eſſe
vellet, tranquilla gaudens libertate, ac pro
genii ſui ductu modò hunc, modè illum eru-
ditum codicem luſtrans, non alio ferè pro-
ventu, quàâm inſigniter ſaginatæ propriæ vo-
luntatis. Non eſt ſanè hic finis noſter: ad
alia vocati ſumus. CQum rubore intueamur

tot operarios indefeſſos, qui ad ægros & mo-

ribundos diu noctuque excurrunt, inſtruunt,
orant, monent, hortantur, ſubveniunt, ag-
rum Dominicum, & vineam aſſiduò excolen-
tess

no NMandt
tlerned
d, 1e A
erti le⸗
4

Me

Derh, en
ſßz

uiin irnnn

eDeidonou
Niii ſen
Winesfmeern
g anors hur
Dtocbfimneſent
tükunmoni,
Drhiünl cunol
nnhen nrlon
ikordoleodee
tetnehgte nin⸗
Anceninentun
Itonigszmeti
ni, D on
ſhümmdn
In mis onn
e ledi

ſin hirf

Fi . Meditatio III. 62

monmd, tes, ponduúsque diei & æſts portantes. Haſ-
tigen ce parabolas in uſum noſtrum convertamus,
tnd K & fatentem ſub cortice iſto veritatis nucleum
enen Ppromamus:; Diſcamus hinc ſcientiam Sacerdo-
oſepllnen, talem ſedulo exercere, dum prodeſſe alis ſeriò

nee, ſtudemus, ne illa & nos feriat objurgatio:
topedt Quid hic ſtatis tota die otioſi? Ite & vos in vineams

meanmm,

Nokinigren,
eun t,
Eleseplltue.
fn iinn

Moditatio III.

De ⁊elo, quem ſibi propriæque ſaluti
quivis Sacerdos debet.

Quid prodeſt homini, ſi mundum uni verſum lucretur,
animæ verò ſuæ detrimentum patiatur? Matth. 16.

Hο Domini oraculum, quod plurimis jam
Mani profuit ad ſalutem, dum eis rerum om-
d nium inanes fumos exhibuit, non ſolùm de
rebus corporeis loquitur, quarum lucra nul-
li commodo futura eſſent pereunti animæ; Ve-
rùm in ſenſu ampliori, & magis adhuc defœ-

erd,.
o Ko lni 1

Uemd cato ac ſpirituali complectitur idem oraculum

lenn animarum lucra multò nobiliora. Quid enim
proderit Apoſtolico Sacerdoti mundum univer-
NA ſum, omnesque animas DEO lucratum eſſe, ſi
Bun honen⸗ animæ ſuæ detrimentum patiatur? Quare Deum
NNu inter & homines medii Sacerdotes ita ſtatua-
e mus: prime, Dei gloriam in nobis ipſis promo-
vere incipiamus, & augere. Secundè, ſalutem
propriam, milſsis omnibůs, primò curemus 3
Ge lic ordine debito zelus noſter ineedet, tantèò

Iianen R. P. Dufrene Exercitia. Rr ma⸗

nial

626 Zelus Sacerdotis
magis ubique profuturus, quò ſimpliciùs à cu-
ra lalutis propriæ initium duxerit. .
Punbtuns I.

Inter maxima Divinæ Bonitatis, & Sapien-

tiæ miracula numerandum venit, quod nexu

tam arcto DEl gloria ſanctitati noſtræ ſit con-
juncta, ut ab invicem ſeparari nequeant: Ita-
que tunc ſolùm effcimur Sancti, cùm DEl
gloriæ famulamur; tunc DEl gloriæ in omni
veritate famulamur, cùm Sancti efficimur.
Fruſtra hæc duo ab invicem diſtrahere voles,
ſi DEUM amas. DElCIM propter ſe diligere
ante omnia juberis; & iſtud quidem agendo,
tuam ſimul ſanctitatem perficies, & omnimo-
dam felicitatem reperies: Sanctitatem, ve-

râta que felicitatem in ipſo quærere ſecunduùm

Ejus voluntatem juberis, & ſic veré Ipſum di-
ligis, ſicut amari deſiderat. Actio bona, qua
Domini mei gloriæ ſervio, ſanctitatem mihi
certô aſpirat; Idemꝗque opus bonum, quo
ſanctificationi meæ ſtudeo, Illius gloriam in-
dubitatò procurat. Sic ergo, mi DEtIS, cau-
ſa mea maxima cauſæ tuæ felici vinculò adhæ-
ret: comoda mea, & comoda tua pari paſſu
ambulant, atque in unam quaſi maſſam con-
fluunt. Ad ſanctitatem gradum facio, dum
gloriam tuam quæro: Gleriam tuam quærens
ad ſanctitatem proficio. Te diligens, me quo-
que genauinè diligo: meipſum ſanéctè amans,
tuo ſimul amori ſervio. Donec amor tuus &
zelus gloriæ tuæ in clo me tibi æternm
D . jungat

M

,Enrrſ
zmeneh inn
nebend, 1
gitntenn
oftin Cin
An Awͤn ſert
ginanend
ſenae; DMengt
6clonate⸗, 19
n Cheten, mne
Nrhlien Iin
Soweneo inp
hraggtertne⸗
neſiſmn, Anni

Md

Ctek,gl
fleni auntin
1e/Crttuen
Erennoeo
Umbenntsl
glürimt nii
1a in Nolind
Kngnnsln
Urr ſiſicn,
enent Nin
Elhirlsnn
üonttg e
Amnn )
umnentemdo
Konperl,)

Bti
u nplii
Auerit
I
Minns, E⸗

nfeit, gun
Tiun roln:

Meditatio III. 627

jungat, idem amor tuam gloriam cum ſancti-
ficatione mea in terris feliciter connectit, au⸗
guriò ſanè beaté, quòd olim tibi ſociabor in
gloria, qui bona tecum nunc habeo ex omni
parte comunia. Cùm nullo non die ardenter
poſtulo: Adveniat regnum tuum! iſtud ego mihi
cumprimis quæro & opto, antequam ad alios

perveniat; forentque ptæpoſteræ preces meæ,

ac voluntates, ſi gloriam tuam in aliis promo-
tam cuperem, antequam huic in me locum
præparâſſem. Utinam gratia tua poſthac me-
liùs in corde meo imperium ſuum firmer, quam
ſit hucusque vitiò meòô factum! ut nonniii glo-
riæ tuæ vivam, adveniat regnum tuum?

Pundtum II.

Quid eſt, quòd in aliorum vita & moribus
inſpiciendis oculati ſumus; in re autem pro-
pria cœci? Qur feſtucam in oculo fratris vide-
mus, & trabem in oculo proprio non videmus?
Qur tam ſæœpe nobis illud Evangelicum occini
oteſt: Medice cura teipſum. Quid mirum, ſi ze-
lus noſter in proximo vix aliquid operatur,
cùm erga nos totus langueat? Ut ſit ille extra
nOs potens ac vividus, intra nos primò ſuum
vigorem exerat. Nihil aget unquam, & nihil
efficiet alibi zelus pondere deſtitutus: Unde-
nam verò pondus accipiet, niſ à corde pro-
Prio initium ducat? Neminem profectò ad me-
iora convertemus unquam, niſi fuerimus ipfſi-
met jam converfſi. Meditemur ſæpe illud Spi-
Rr 2 ritus

62 Zelus Sacerdotis
rits Sanécti effatum: Qus ſibi nequam eſt, cui alis
bonus erit?* Et ſi denique fieri etiam poſſit.
ut ad extra ſucceſſum habeat zelus noſter, quid
amabò proderit, mundum univerſum, & om-
nes animas lucratos fuiſſe, ſi anima propria ſa-
lute excidat? Poſſam equidem in bonis corpo-
ris alios mihimet præferre; ſed non poſſum
iſtud in bonis animi: Ordo genuinæ charitatis
hic à me incipit. Egône igitur viam rectam
tenere poſſim, qui multus omninò ſum in fir-
mando apud alios regno gratiæ, unde ſalus
vendet, dum interea iſtud in me ſtabilire ne-
büigo Aliorum nævis & morbis animi ſuccur-
ro; proprios autem diſſimulo: alios hortor:
meipium non hortor: alios emendare ſatago;
meipſum non emendo: Qualis hic ordo chari-
tatis? Cui bono tantus labor, ſi mihi non
proficit? „Mentis tuæ conſideratio, & atten-
„ tio, ait S. Bernardus, ** à te principium lu-
„ mat, & ad te ultimò redeat: Quocunque
„ Extra te abeat conſiderationis oculus, ad
„ teipſum denuèò revertatur: In ſalutis pro-
„ priæ imenſo negotio tu tibi eſto primus, &
„ noviſſimus. Exemplo tibi ſit ſupremus om-
„ nium rerum parens, qui emittit verbum
„ ſuum, & apud ſe retinet: En, verbum tu-
„ um cogitatio tua, & attentio mentis tuæ;
„ procedat ex te, quin diſcedat à te. Inac-
„ quiſitione ſalutis nemo tibi germanior unico
„ matris tuæ.
Inſiſtit voluntas, & inharet paulò amplins Ora-
culs
*Eccli. 14. . ** Lib. 2. de conſid.

n
166

De on
Uri
Nm
Orlinudoh
er nnu oh
fonſorentkin n
erummmininns:
ms ilunctei
unin bieien
Aur innun n
Nie Arin ün
Innsknenmelme
he, llde
miücend
1
(end nee
te Mn
mnoli iſihe
i Cgüſui
Eals ucet
Cung, nli de⸗
Ahreillter nln

„

telnske:
Miferſun in
Amninann,
fenn dn
fe; Ed in
0 Feruikatz
N nr iniin
Womun att.
genr, Meis
Wüolen
taninitenn.
Inb Actnn
Genennelm,
Eleteercenr⸗
n, imiin
Ncenid,Ert⸗
Rieeint
lden: Cung
nünsod 1
tlt: l huiß⸗
ihehimn
hiltinnmicn
Menoed
Uetnle,
ü
10
. 1

.

i⸗
ſeri ene

☛

Lecdtio II. 629

eulo divino: Quid prodeſt homini &c. Valide
urget ſeipſam, ponderando illud Aſcetæ aurei: * Vi-
gila ſuper teipſum: excita teipſum, admone
teipſum: & quidquid de aliis ſit, non negligas

teipſum.
Lectio II.

De Imitatione Chriſti
Libri II. cap. V.

De propria Conſideratione.

Non poſſumus nobis ipſis nimis credere, quia
1 (xpe gratia nobis deeſt, & ſenlus. Mo-
dicum lumen eſt in nobis, & hoc citò per ne-
gligentiam amittimus: ſœpe etiam non adver-
timus, quòd tam c&οσci intus ſumus: ſæpe ma-
lIe agimus, & pejús excuſamus.
Paſſione interdum movemur; & zelum pu-
tamus: parva in aliis reprehendimus, & no-
ſtra majora pertranſimus. Satis citò ſentimus,
& ponderamus, quid ab aliis ſuſtinemus: ſed
quantum alii de nobis ſuſtinent, non adverti-
mus.
(ul bene & rectè ſua ponderaret, non eſ-
ſet, quòd de alio graviter judicaret. Inter-

nus homo ſui ipſius curam omnibus curis an-

teponit: & qui ſibi ipſi diligenter intendit, fa-
ciliter de aliis tacet. Nunquam eris internus
& devotus, niſi de alienis ſilueris „ & ad te
ipſum ſpecialiter reſpexeris.

Rr 3 Si
* Remp. l1. 1. 6. 27.

630 Zelus Sacerdotis
Si tibi & DEO totaliter intendis, modicùͤm
te movebit, quod foris percipis. Ubi es,
quando tibi ipſi præſens non es? Et quando

omnia percurriſti, quid (te neglecto) perfeci-

ſti? Si cupis habere pacem & unionem ve-
ram, oportet, quèòd cætera cuncta poſtponas,
& te ſolum præ oculis habeas.
Multùm proinde proficies, ſi te feriatum ab
omni temporali cura conſerves. Valde defi-
cies, ſi aliquid temporale reputaveris. Nil
magnum, nil altum, nil acceptum tibi ſit, niſi
pure DEUS, aut de DEO ſit. .
Totum vanum exiſtima; quidquid conſola-
tionis occurrit de aliqua creatura: Amans
DEUM anima ſub DEO deſpicit univerſa. So-
lus DElIIs æternus & immenſus, implens om-
nia, ſolatium animæ, & vera cordis lætitia.

Examen II.
An zelum habeam ſalutis propriæ?

I.
Uanti facio animam meam? Num illius pre-
Wtium intelligo? Empta eſt pretio MACN.
* Unica eſt, & mea eſt: illa pereunte, omnia
mihi pereunt. Si ſemel perüt, æternùm per-
iit. Eſt anima mea imago nobilis ſui Creato-
ris, Angelorum ſimilis, ſponſa Salvatoris:
Eſt capax DEI, hæres cœli, Sanétorum ſocia,
futura Princeps æternitatis, modèò ipſe velim.
II. Quomodo ſervo mandata? Hic zeli prin-
ci-
* 1. Cor. 6.

1

,, a tae
n ihmehin
ed Odo ep
irn Nkltt
vglien D
rKted
. 00 Me⸗
1maahen; ſn
runtit
DCele,dlin
untk nilno,
n ſt aumd
Nlt, olenu,
mn Ciflimd
I.Venodlen

16
I

Pomeld merſer

Fenumig in,
itenmgllr,

ere

Iemmhndmarnn
Gunmtenten:
Edan ls
ane ner
Condto N
lentones l
umne, Purtn
ECkero lat

i

tendis .
Derehie
Nn )
enegecho
n inn,
aane
NN.
en itſin⸗
Nend ſ
le Hnnni I
Aedun ili
0t
1 td Cndl
ACemm Au
Nni,edr

ſendnntakiu

11

ſurH

en Endig
e eNOX
lugenre,ni
6t Nenuneg
lh, DeH
Utlel le⸗
ſol. en
ulin,

Examen II. 631

cipium, & fundamentum. Si mandata non
ſervo, DEIM non diligo, & ſalutem non cu-
T0; ſed odio meipſum habeo. Quæ monſtro-
ſitas foret, Sacerdotem, qui ſanctus eſſe de-
bet, ne quidem ſervare præcepta? Percurro
ſingula, & video quàm accuratè illis worem
geram. O ſi nôſſe cuperem, quis præcipiat;
cui præcipiat; quàm juſta & æ qua præcipiat,
& quibus conditionibus præcipiat? O ſi vel-
lem capere, quàm ſit horrenda res vel unius
mandati violatio, præſertim in Sacerdote:
Quàâm ſit enormis ingratitudo, malitia, ini-
quitas, protervia, petulantia: Quâm fune-
ſtum, & infelix malorum ſyrma poſt ſe trahat!
O ſi caperem.
III. Quomodo ſervo conſilia? Ad ſtatum Sa=
cerdotalem cogere me nemo potuit. Sed poſt-
quam ſponte ipſum elegi, votô ſacris Ordini-
bus annexô teneor ſervare caſtitatem: ſacrile-
gus enormiter ſum, ſi votum frango: Nulla
mihi ſperanda ſalus, ſi hircum ago. Teneor
ad obedientiam Superioribus præſtandam, quod
Sacerdotiò initiatus ſancté promiſi. Teneor
ad rerum mundanarum contemptum; ad uſum
illarum moderatum: Cor apponere prohibeor.
Quomodo in iſtis omnibus me habeo? Quo
zelo animæ meæ proſpicio?
IV. Quomodo graviſimas ſtatũs mei ſanctiſ-
ſimi obligationes adimpleo? Quomodo, qua
devotione, puritate, fervore, inſigni præpa-
ratione offero ſacroſanctum Sacrificium, ima-
culatam Hoſtiam, ad laudem & gloriam omni-
7* Rr 4 Po⸗

632 Zelus Sacerdotis
ſnhe te
potentis DEl; ad meam, & Eccleſiæ ſanctæ fin hi
utilitatem; ad redimenda peccata, & falvan- inm inil
das animas; ad dignè ſolvendas ſumo Benefa- uct mimn

Gtori gratias? Sciöne ſatis, has eſſe partes pri- n uni
mas ac præcipuas zeli Sacerdotalis, ut pie ſa- nnekl gen
crificem? Intelligéne ſatis, quantum mihi, to- a
SumuE

tique mundo hic vel prodeſſe queam, velno.
cere? Nihil hic parvum, aut mediocres ſuma Imo, none
omnia; aut lucra infinita, aut damna infinita, Nurn m
ob Myſterii altiſſimam, & infinitam magnitu- Wen ment,
dinem. Percurro ſingula, quæ ante tremen- nn kinis;
dum & auguſtiſſimum Sacrificium, in ipſo Sa- Nſßenunen o
crificio, & poſt Sacrificium agenda ſunt, ut imphliuln
bene fiant. O quàm vaſta hic zeli exerendi Wum ofun e
materia, dum ſacrifico! Quàm opportuna di- fniinn
teſcendi, proficiendi, debita ſolvendi, ad ſan- Culin
ctitatem enitendi occaſio! Quanta ruina, ſi (Fuimine
hic luridè ago! ünntueoln
Quomodo cæteris obligationibus maximis mnlcan 5
ſatisfacio? Qua ratione penſum Canonicum Mummmenh
ſolvo? An memini ſatis, quid agam, cùm „yIhuthh
Horas recito? Quanta hic iterum lucra, vel bleinmeele
damna? Egéne zelum ſalutis meæ habeam, ſi nenb, Wl
in tanto negotio, ubi laudandus DEIIS, & al- Dn uChrſdie
loquenda fuma Majeſtas, ſum perfunctorius? hatwetiti
Quid emendandum? An digne, attentè ac de- Misamen
voté Officium recito: an potiùs rapide, di- o. usn
ſtractè, negligenter? Quomodo Sacramenta re,
ſuſcipio? Quæ præparatio ad Sacramentum le 5
Pœnitentiæx; quis uſus? quanta emendatio? reſen⸗
Percurrenda ſingula; nam vaſtiſſima hic iterum wbgeiſn
aut perdendi aut lucrandi materia. mngn
Pro- (

hti

E beclt
Peccama, 1

d ſlin

hueſeſnn
lelis, i
3gumnn,

Meſe lene,
hetenii
1 dn i
6 itundten.
h n nete,
etiin iot
in enſeh
uie kiarent
Cncgenat
halirkie.
annn1

Ulginduun
elin ain
) gt n
Weſemnin t
uts nerbte
NmtoN 1
,un efuitn
Cpre,Amtt
is “
NNoto Nen
n.
emn eien
1

lintut⸗
Naleli⸗ D

Examen II. 633

Proximo ſervire teneor aut ex charitate,
quia ſum Eccleſiæ Miniſter, & perſona publi-
ca; aut ex juſtitia, ſi Paſtorem ago; ſi fructus
percipio. Qua ratione me habeo in gravifſi-
mo munere juvandi animas? Ego perit, ſi vel
una vitiôé meò pereat: Animam propriam ou-
ro, ſi animarum curam debiteè gero. Quali-
ter inſtruo, moneo, urgeo, vigilo? Qualem
Doctorem in me habent rudes, & parvuli?

Qualem Patrem egeni & afflicti? Qualem Me-

dicum peccatores? Qualem Paſtorem, & Ver-
bi diſpenſatorem oviculæ? Qualem interceſ-
ſorem populus Chriſtianus? Quale exemplum
bonorum operum tota comunitas? Mea res
agitur, dum aliis aut ſervio, aut noceo; nec

de re tenui agitur.

V. Si meditationem quotidianam negligo,
zelum non habeo: ſalutem propriam ùt Sacer-
dos non ſatis curo. Sine meditationis admi-
niculo nunquam ero Sacerdos fervens. Væ au-
tem, ſi inter tepidos numeror! Tanquam Sa-
cerdos Mediator eſſe debeo inter DEUIM & po-
pulum: Servus, Miniſter, Legatus, quin &
Amieus Eſu Chriſti eſſe teneor; talis ut reve-
rà ſim, facit meditatio, & non minús amica
quàm filialis cum Domino per orationem com-
municatio. Qualis amicus, qui amico non lo-
quitur? Qualis ſervus, qui Dominum non au-
dit? Qualis Legatus, quem Princeps non in-
ſtruit? Unde lumen, ardorem, & vires petam
ad munus graviſſimum ritè exequendum, niſi
ex oratione? Quid efficiet inſtrumentum ab
Kr 5. ar⸗

7

634 . Zelus Sacerdotis

artificis manu ſejunctum? Num rectam me-
thodum orationis calleo? Sciéône illam eſſe
trium potentiarum animæ ſerium exercitium?
Num fideliter memoria ſolet proponere me-
ditationis puncta? Quid ago, ut plenè con-
vincatur intellectus circa veritates æternas?
Quibus ſtimulis volantatem urgeo? Novitne
illa rite dolere, confundi, ſtatuere, ſperare,
lIætari, amare, deſiderare, odiſſe, timere?
c. Satisne perſpectum habeo, ad cor po-
tiſſimùm orationem pertinere, non ad linguam?
Forte intellectum magis paſco, quàâm volun-
tatem? Forte guſtum, & delicias quæro; non
refectionem ſolidam? Quomodo in cæteris
pietatis exercitiis me gero, ſine quibus ſem-
er claudicabo? Qualia conſcientiæ examina,
Kacx preces, lectio ſacra, ſenſuum cuſtodia,
moderatio, temperantia, ſæculi contemptus?
&c. Sciéne, quid ſit vivere ſecunduùm ſpiri-
tum? Intelligéne, quâm abſurdum ſit, Sacer-
dotem vivere ſecundùm carnem? Qualis hic
zelus pro anima mea, ſi ſecundàùm Evangelium
non vivo? IIIi ſe conformare tenetur Chriſtia-
nus Laicus: Quid aget Sacerdos?
A„VI. Quanta mea intelligentia, peritia, &
ſcientia rerum ſpiritualium? Forteè ſtabula,
mercimonia, & agriculturam melius intelligo?
Quisnam zelus apud me potior, Eccleſiaſticus
aut Oeconomicus? Ubinam ſolicitudo & cu-
ra maâjor, an pro anima, aut pro eſca, pro
ventre, comodis, jocis? &c. Non eſt bo-
num, in re tanta decipi; agitur de æternita-
.“ 2

7

4 tum, Vn
oro eranuank
6r Lobtme d
Nenihoinnun
W Care
CHomn, Cuonn
Eumnanes 2
in; (epenti
tuur n chms
edis Acs
Chimt krib
uhtitz tnot
iG onid
ib Eeetre
Mid' mn
n Mi nen

et

ades A
er
Genme ,e,
uper u.
Oeecnonn
Iuentom ſbio
npinf

lni⸗

Nun ndn,
ione im,
n exereitr
Droponetts
) It glene a
tues gterng
WWN! Nontne
elare,
) Al imee
en Aad.
elnalnka
o, en .
es ueovn
wo, in t
ſueqiblis⸗
Mtente enmin
ſatunollut⸗
ll cnenmul
t bomun hi⸗
Ntun ,er.
Es i
Unlmgim
nenn;Crlir-
1 .
gdun Knun
9Ions tm
hlietnle⸗
nih
nkin.

Eywamen II. 63 5

te, Meã potiſſimùm intereſt ad amuſſim ſcire,
qualis ſim, & qualis eſſe debeam. Si tantùm
ago pro DEO, quantùùm pro ſæculo, pro ho-
nore, pro pecunia, pro voluntate propria,
ſat bene habebunt res animæ. Quid autem
majorem exigit & meretur curam ac laborem,
an lutum, aut gema? Non pudet, torpere in
negotio æternitatis, & fervere in ſtudio vani-
tatis? Polſsitne cadere tanta ſtultitia in Sacer-
dotem illuminatum? *
VII. Quanta mea ſcientia Scripturæ, Con-

ciliorum, Canonum, Conſcientiæ Caſuum,

rerum ad mores; ad vitia & virtutes pertinen-
tium? Quæ peritia in SS. Patrum libris? for-
te major in chartis luſoriis? Quantum ſcio
de Vitis & Actis Sanctorum, præſertim Sa-
cerdotum? An fabulas, & rumores publicos
accuratiùs teneo? Quid olim reſpondebo ſu-
per his omnibus? Qualiter, quàm ſeriò, &
quàm citò defectus, præſertim craſſiores,
emendabo? Mea res agitur, & quidem res non
minima: totius æternitatis negotium agitur.

Weditatio W.

Sacerdos absque zelo peſſimus
Oeconomus.
Suadeo tibi emere à me aurum ignitum, & probatum,
ut locuples fias. Apoc. 3. 18.
Malus Oeconomus erat ſervus ille piger, qui
talentum ſibiicreditum in terram defodit,
quocum negotiari debuit. Pejor weonomde
uit

636 Zelus Saterdotis

fuit adoleſcens ille prodigus, qui bona patris
ſui diſſipavit. Peſſimus œconomus ille ſer-
vus, qui debitum enorme decem millium ta-
lentorum contraxit. Per omnes gradus & claſ-
ſes conomiæ perverſæ infeliciter volvitur Sa-
cerdos, qui zelum non habet: ſine zelo lan-
guebit, frigeſcet, torpebit, & non modô lu.
cra nulla comparabit, ſed potius bona ſua diſ-
ſipabit, & grandia debita coacervabit. Hinc
duplex meditationis caput eruimus: primum,
Sacerdos absque zZelo eſt magnus diſſipator. Se-
cundum, Sacerdos ſine zelo, magnus prævari-
cator, & vel ideo peſſimus in rem ſuam; pel-
ſimus in domo DEl adminiſtrator.

Punbtum I.
Conſideremus Sacerdotem zelo deſtitutum
quem graphicè depingit S. Joannes in Apoca-
lypſi: neſcis, quia tu es miſer, & miſerabilis, &
egenus, & nudus, & pauper. Unde verô tanta
egeſtas, & turpiſſima nuditas virtutum, me-
ritorum, bonarum actionum? Quia lervus eſt
piger: talentum ſibi creditum ligat in ſudario,
& abſcondit. Non teneor, uſitata ipſius cantilena
eſt: Quid hoc ad me? viderint ali, ad quos pertinet!
Non ſum Monachus: hodierno more vivendum: ſic &
alii faciunt viri graves & honeſti &c. Bella ſanè
axiomata Sacerdotis operarii in vinea Domini,
Eccleſiæ Miniſtri, Rectoris animarum, & Pa-
ſtoris! Verùm quid tandem ſequitur ad hæc
pigrorum axiomata? Qurticulam curabit Sa-
cerdos his aphoriſmis inſtruétus? Horas augens
„ T-

ehhentteh,n
rattn
n
Arlan

Tmeniocuert⸗
uem negieenet
nzeis ule
mexetkeml h
ehrons urbune
Un gugun: gel
giſfe, kln un
afe Uue
inchiäs netin
G antn n
oinnn mMun;
Emlonsccthn
likhenm
Irtnummuzil
un ehe
Cligemene
Pant ongeril
egetint
Uonorem u
uline, ün
Giilen ineh
Kuib; mon
itäi mugnu
A noki
unmei nl⸗

is, g ng
Eeonomk i,
Ceenn nilin
nneignntrl
Niaikr roli,

er (en

Dt, Kt
tüittis
u rri ke
lt eninm i
tmennthng
A Ng.
uürwin
l
en Midmn

tungen

. Uken
Nlins imn t
tunlern
llan trat
1AAee
niirſiel
Smnipmm
ln hinn,
iukn n

N

Aeditatio IV. 637

Rertendo extrahet; more ſæcularium majorem
diei partem otiando, fabulando, potando, lu-
dendo, materialem œconomum agendo, &
numos corradendo inſumet. Sed quanta hinc
æternitatis lucra dimanabunt? Quot actiones
bonas omittit, tot jacturas imanes & graviſſi-
ma damna incurrit. Examinemus jacturam vel
unicam negligenter omiſſam, v. g. meditatio-
nem; Heu, quale lucrum ceſſans! quale dam-
num emergens! In ferventi meditatione ob-
tenturus erat lumen cœleſte, unctiongm, ro-
bur, gaudium: gratiam auxiſſet, virtutem ro-
boräâſſet, zelum inflamaſſet, meritum ingens
collegiſſet: Unius ſemihorulæ accurata medi-
tatio divitias inæſtimabiles in ſinum ipſius effu-
diſſet: non aureos mille; non ſumam capita-
lem centum millium; non tantum milliones,
& bimilliones (infantilia hæc ſunt, & minima)
fuiſſet lucraturus. Si vel unicum tantillo tem-
pore gradum gratiæ adjeciſſet (pro actuum bo-
norum numero adjeciſſet plurimos) quàm ſtu-
pendum lucri genus negotiatio ſancta dediſſet!
plus certe congregâſſet, quàm valeat totus
mundus; quæ enim terrenorum ad ſuperna ſit
proportio? Jam computa jacturas unius diei,
quas ad horrorem usque multiplicant ſexcen-
tæ omiſſiones, & negligentiæ: Numera, ſi po-
tes, jacturas unius hebdomadæ, unius menſis;
anni unius; annorum plurium, totius vitæ!
Eris mihi magnus Arithmeticus, ſi finem hic
invenias: profectò non invenies; nulli ſuffi-
cient numeri, nullæ tabulæ, non dies, aut
men-

1

63⁸ Zelus Saterdotis

menſes integri, quibus computum abſolvas,
cùm excurrat denique in meras infinitudines.
Et hunc bonum in re propria œ nmum di-
cemus, qui nonniſi perdit & diſſipat? Nôénne
hic magnus diſſipater, & ingens helluo, qui
theſauros omni æſtimatione ſuperiores con-
ſtanter negligit, & inter ſenſuum ventrisque
ſtudia fœde abligurit. Qualis ego ſum œcco-
nomus? Num congrego, & laboro æternita-
ti? Quantum jam diſſipavi, gratiæ, ſanctita-
tis, talentorum, meritorum? Qua ratione

damna ſarciam, & jacturas compenſabo? Suf-

ficiétne zZelus ille tenuis, quo hucusque pro-
ventu vix ullo miſerè negotiatus ſum? Quàm
pauper civis ero in cœleſti Hieroſolyma (ſi ta-
men illuc admittendus ſum) ubi præter cento-
nes attulero vix aliquid?

Puncltum II.
Sacerdos ſine zelo peſſimam villicationem

exercet: non ſolùm diſſipat bona propria, &

bona Domini ſui; verùͤm debita quoque accu-
mulat, quæ viz unquam ſolvet. Magnus de-
bitor fuit ſervus ille, qui Domino ſuo debebat
decem millia talenta.“ Ampliùs debet Sacerdos
zelum non habens. Quid enim agit, dum Sa-
cerdotem non agit? Perſonam, & animum ſæ-
cularem induit: ſtudiis mundanis occupatur;
his perpetuò ferme intentus rapidé, frigide,
ac indevoté; Gne fide, ſine guſtu, absque ul-
la pietate ſacrificat. Sed quàm enorme & ima-
* Aatth. 15.

M

ztimnt, Lerreon
gyNutmn ben
genns Acoldn
Snvm Kn
enCentoron
3 Ni elſcl
ar rs und
irdacercos wude
urnnett,A
el eu irni⸗
ns,Aprack
Ulitehtenet
uubhlntizcun
thnmn kuen,

gun
Menot
1nlons , Xl
Kotun tebier
älunnbus,
n lschhete
Cenri exe
AANgn
Ukybladan
Ne merp
ULlencre;
Qd in
Unllas, Uien
gi ſenſte
lis ſallogdit

htir

Mnpunn
deris iinid
Min Ecdnn
ſhe
Mend brle
Ne etint,

eninnke
Clkt b
Eliuoi.
Nl gnie Ei
GnN (une
NGanrN

PNle n.

uünme

r ſen l
dcinggen
er Muͤt⸗
Doninhluster
gis Eehe n
Lenmntzztn:
untnstar,

Meditatio IV. 6739

ne debitum vel unum tale ſacrificium! Quid
centena & millena? Rapida & lurida Hora-
rum recitatio, terrena cogitatio, profana lo-
cutio, mundana occupatio, ſenſuum libertas,
cura ventris & corporis, affectus inordinati,
deſideria vana & nociva, quantam vel uno die
molem debitorum coacervant! Quid ebdo-
mas, quid menſis, quid annus & anni facient?
Inter hæc ſatis innocens ſibi quandoque vide-
bitur Sacerdos muneris ſui oblitus: hæc pecca-
tilla reputabit, & minora debita exiſtimabit.
Quid ſi verò inertiâ ſuâ & negligentià perdat
animas, affligat Eccleſiam, ſcandala præbeat?
Quid ſi frequenter hæc accidant? Diſſolvétne
imania debita frigidum mea culpa, & jocularis
ac nugatoria pœnitentia; vel augebitne po-
tiùs cumulum rationum infructuosè; utinam
non ſacrilegè ſuſceptum Sacramentum, & Chri-
ſti ſanguis turpiter profanatus! En, quò dedu-
cat animus nullo zeli ardore ſuccenſus! Quis
veròô hæc tanta debita contrahit? Sacerdos
gratiis ſingularibus, & maximis undequaque
vallatus, mediis efficaciſſimis & plurimis in-
ſtructus, ſcientià excultus, glorià & honore
coronatus; ad magna, imò & maxima vi mu-
neris obligatus, ad ſanctitatem non mediocrem
vocatus: Iſte inter porcos ſe abjicit; repit in
lIuto, & ſtercore; ad abjectiſſima quæque del-
cendit. Quid ad hæc magnus ille ac potens
Paterfamilias, qui exiget noviſſimum quad-
rantem; qui Jeruſalem ſcrutabitur in lucernis,
& juſtitias judioabit? Non cohorreſco? Qon
ſapio

640⁰ Zelus Sacerdotis 3

ſapio tandem? Non mihi proſpicio? Qualis
mea conomia, quæ debita, quis zelus? Ju-
vtne experiri, quid ſit, tepidum Sacerdo-
tem, omni bono deſtitutum, grandi mole de-
bitorum onuſtum tranſire ad æternitatem?
Juvat potiùs, Redemptor mi, emere à te
aurum ignitum & probatum, ut locuples fiam;
ut contracta debita maturè diſſolvam. Odi
funeſtam zeli Sacerdotalis penuriam, tot ma-
lorum infauſtam ſcaturiginem! In meditatio-
ne mea quotidie exardelcat ignis. Conſidera-
bo, ponderabo, providebo, ordinabo cuncta
ad gloriam tuam, ſalutem meam, & proxi-
morum utilitatem: Hæc & hæc N. N. ſpecia-
tim ſine mora emendabo; Tu adeſto gratiæ
ſingularis potentibus adjumentis!

Dies III.

Zelus animarum.
Conſideratio III.

Animæ pretium.
I. Anima eſt nobiliſima.

Uanti facimus terrenam nobilitatem, quam
vel in cunis honoramus, licèt propria luce
minime adhuc nitentem! Alia eſt nobilitas a-
nimæ, quæ DEum habet Parentem, Fratres An-
gelos, Sodales Sanctos. Adulando dictum eſt
ad Cæſarem: Sate ſanguine Divim; Qum ve-
ritate dicitur de anima hominis, quòd
V Oori⸗

ren u Gin
mbt ſintl
i,ge, oblmia
irencnmh
tcell, we
unpnſtin
Stzohruapn
k achecten,
2Nrnents A
wüne uet
emonpgkzun
cinine Meee
ONuut & tns
mier wa in to
rane lueli
Lembn
aKiriſbisren
wcbe nimn, E
tbocelelunen
Nucun in
1, it/
gimmdi
ni nde. 0
Itls n b
un Dyinr on
u fnitulßzen,
4 Dhrbi D
ul Credir⸗
Linten
nnie
in Fanee

tir

probier 4
it gn I
lehican g,
um gencint,
A Mernine
Normi, er,
um uertt
Wmd lchen
lemnin an.
gnen hnd.
lini nn.
elg güncern
Nanen, ,u.
klirNe.
Ri:
e

I

Smumn,
N.

in
mtlamnet
b,loctore
All nnn
Nenenſin,
Nund,
Y
1 Hi, .
6

Conſideratio III. 641

originem habeat divinam. Spiritualis & im-
mortalis eſt, quid nobilius? Ad imaginem DEl
condita, quid ſublimius? Summi oni æter-
nùm poſſidendi capax, quid auguſtius? Anima
cujusvis ruſticelli, mendici, parvuli, utùt vi-
liſſimo corpori ſit incluſa, gaudet hiſce plus
quàm regiis prærogativis: anima cujusvis mu-
lierculæ, in ſpeciem viliſſimæ, his interiùs ful-
get ornamentis. Ad DEum ſimilitudine mi-
rabili proximè accedit: DEus excellenti ſuâ
ſuperat corporea univerſa; his omnibus & a-
nima dignitate præcellit. DEus totus eſt in
toto mundo, & totus in qualibet parte: Ani-
ma pariter tota in toto corpore, & tota in
qualibet parte. Intelligit DEus: & anima in-
telligit. Æternus DEus; æterna anima: Im-
mortalis & inviſibilis rerum Dominus; immor-
talis quoque anima, & inviſibilis. DEus vita
eſt, inquit Eccleſiæ lumen Auguſtinus,* & ſpiri-
tus eſt. Vita etiam anima, & ſpiritus eſt. Greata
eſt anima à DEO, wita à vita, ſimplex à ſimplici,
immortalis ab immortali: Creata eſt anima magna 4
magno, Tecta à recto. Cœli tam vaſti, ſol tam
ucidus, mundus tam bene ordinatus non ita
propinquant Divinæ origini, ſicut anima. Cæ-
lum non ad ſimilitudinem; bomo factus eſt ad ſimili-
tudinem. ** Durabit DEus per univerſa æter-
nitatis ſæcula: durabit & anima, opus manuum
DEl poſt Angelos nobiliſſimum; ſapientiæ &
omnipotentiæ infinitæ opus præſtantiſſimum.
iI. de ſpirit. & anima c. 36. §. Ambroſ. ſerm.
de Nativ.
R. P. Dufrene Exercitia. SSs Quid

642 Zelus Sacerdotis

Quid ſi acceſſerit virtutum & gratiæ ſandifi-
cantis nobilitas? hanc certè nullus intellectus
capiet, nulla Ciceronum lingua, nullus erudi-
torum calamus declarabit. Per gratiam fit
Sponſa DEl, Princeps, Regina, Imperatrix, Do-
mina, ipſis etiam Angelis veneranda. Fit a-
nima juſti per gratiam Princeps cœli, Regina
paradiſi, ſanctificata, certéôque modo deificata,
uti loquitur S. Thomas: DEus per gratiam dei-
ficat hominem. Tranſit denique ſponſa hæc no-
bilis in communionem omnium titalorum, &
bonorum ſponſi ſui. Poſsitne Sacerdos un-
quam negligere, aut minùs curare tantam no-
bilitarem? Quin maximi faciet Sacerdos, Mi-
niſter fidelis, gratiam ſingularem, qua nobilis-
ſimæ creaturæ ad finem ſuum promovendæ
ipſi à DEO committuntur.

II. Anima eſt pulcherrima.

Pulchritudo epiſtola quaſi commendatitia
eſt, quam ipſemet Crzator in fronte quarum-
dam creaturarum exaravit, ut vel primo a-
ſpectu ſe amabiles reddant. Has inter primô
poſt Angelos locô numeranda venit anima hu-
mana, quam hoc nobilifſimo raræ venuſtatis
ornamento Conditor DEus liberaliter inſtru-
Xit. Tertullianus affirmat, pulchritudinem
corporis aliud non eſſe, quâm ſubtiliſſimum
velum, per quod animæ inhabitantis venuſtas
transpareat. Nunc quàâm pulcher debet eſſe
ſpiritus ille, à quo ſolo in omne corpus huma-
num amonus oris color, oculorum vivacitas,
motus

—

ki on

unge Col

tiimn ſercn
ihemnnris
n um Wrn
üna Erenls l
1 ANunl /a
y nlu/ nln
Uv ſin
Pun, unt Atem
ungicgtone,
Ce groprio

Eetu loonng e

zin gna
Eene on polth
icen ls coli
miuctnen tun
4 MMopönguun
Aan Cnon
m t Ndet
Wnthnet inn

ahi imrn
innmn mndiorn
ujlllts un
hokelgfen
nnb ln
it ide⸗

n Etgtg

e Nnlis

lnere, Ule

1 De
BonI
Neeren
hiine D

Conſideratio III. 643

motus & vigor totius perſonæ derivatur?
Exanime cadaver cum vivente comparemus,
& facile erit intelligere, quàm venuſta debeat
eſſe anima, quæ toôtum corpus vita & ſpiritu
implere tam jucunde cernitur. Sed pulchri-
tudo hæc tota quanta eſt naturalis, & à DEO
animæ etiam peccatrici communicata. Con-

trà ſupernaturalis pulchritudo animæ DEO

amieæ tam puræ lucis radius eſt, ut Diva Ca-
tharina Senenſis ſacro animi ſui arbitro dixe-
rit: Ab Pater! ſi videres, quàm pulohra ſit anima
Jjuſta, millenas & millenas mortes oppeteres, ut illam
redderes ſecurm. Quid ſplendor ſolis? Quid
ſtellarum, aut adamantum lux? minùs fſunt
quàm nigri carbones, ſi animæ conferas. Ipſe
Chriſtus ore proprio ad Sanctam Birgittam in
hæc verba locutus eſt: „„Si pulchritudinem
„ animæ in gratia conſtitutæ cerneres, illam
„ perferre non poſſes, ſed inſtar maſſæ niveæ
„ ad faciem ſolis colliqueſceres, „ Quis er-
go pulchritudinem tantam non amet? Quàâm
perdite nonnunquam diligitur à filiis hujus
Iæculi fluxa & mortalis corporum venuſtas!
Quid non agat Sacerdos, ut illibatam ſervet,
aut læſam reparet immortalem animarum ve-
nuſtatem?
Solem nobis imaginemur, qui cum plenitu-
dine ſuorum radiorum ſpeculo illabitur: tota
hæc cryſtallus tanta luce corruſcat, quantam
oculus corporeus ferre non poteſt. Et tamen
cogita, quòd ſol non eò pertingat, ut cryſtal-
lo uniatur, aut in ca aiten vel minimam I
s 2 i

644 Zelus Sacerdotis
li ſubſtantiæ ſuæ partem communicet. At ve-
rò ad animam in gratia conſtitutam venit DEus,
ut cum illa uniatur; DEls in illa habitat;
DEus ſe illi communicat. Quare anima tali
venuſtate eſt pulchra, quæ totum paradiſum
reddit pulchrum: ea pulchritudine eſt venu-
ſta, cujus una & unica particella, ſi ad infer-
num penetraret, totum illum feralem carce-
rem in gloriæ theatrum mutaret. S. Francilſ-
ca Romana vidit pulchritudinem Angelici Spi-
ritus, humanum corpus induti, & dixit, ſolem
in pleno meridie eſſe inſtar nubis caliginoſæ,
ſi cum clariſſimo illo ſpiritu in comparationem
veniat. Et S. Bonaventura affirmavit, quòôd
Beatorum minimus, ſi illum DEIIS locò ſolis
ad illuminandum mundum deſtindſſet, millies
plus lucis & claritatis orbi affunderet, quâàm à
ſole fieri cernimus.
Quamdiu vita hæc mortalis durat, anima ſub
exuviis corporis incedit, ſicut perſona nobilis
ſaccô veſtita, aut pulcherrimus vultus cretaâ
larvatus. Spectat ad oculum fidei; ſpectat ad
ipſam animam, ut ſe reflectat ſupra ſe, & ſe-
iplam cognoſcat: ad Sacerdotem præcipuèé
ſpectat hujusmodi cognitio, ut animæ pretium
nòôrit.
Antiquum eſt Philoſophorum effatum, ſolam
virtutem moralem & naturalem eſſe pulcher-
rimam, talemque præferre faciem, quæ omnes
in ſui amorem rapiat. Quanta nunc pulchri-
tudo erit in virtutibus ſupernaturalibus, quæ
animam fidelem perpetuò comitantur? Om-
nem

rigt he
llihllii
Einitis Cork
tſeccnnm,
6t Vonmſn
wennmen n
1n Kterning
Dninewlerdnd
, Mtbts non
fees un Cbn
Lenbieni
er, (i
Edmiuen an
anpecammet
Ientucen e

wegee
Mel

U ANn
lttonnisann
r n ton
rignnteſchert
Vimnes in mine
is rinihe
s nl tem,
AKomriana
1g Pnllevi⸗
lacleialie⸗
lu tapſtora,
ſed Cinunni

flan

Uumunicet ,
lttormrei
A n a
1 Qure a
r totnnas
rinirin
Pudocke tie
DAlontgte
Dutnre 1
tucteninzh
bintni rin

llanſtegfd
egeduſenhtt
Nettte
Cc nmmſn

, 4
konnein
tuten Ene
ehcen .
Vun ne
Hibon
Peml 6,

Conſideratio HI. 645

nem conceptum ſuperat hujusmodi pulchritu-
do. Cum veròô anima in peccato eſt, non po-
terit cogitari quidquam deformius. Prima de-
formitas conſiſtit in ipſa privatione gratiæ, &
omnino ſe habet anima, ſicut corpus, quod
manibus, oculis, colore deſtitutum eſt. Alte-
ra deformitas conſiſtit in fœditate, quam illi
affert peccatum, quo nihil turpius, nihil fœ-
dius eſt: Unum ſolum illorum florentiſſimam
Ccœli juventutem mutavit in turpiſſima mon-
ſtra, & teterrimos fecit de'mones, de quibus
Dominus noſter Sanctæ Birgittæ revelavit: 5„Si
„ tu videres dæmones, quales ſunt in ſe, aut
„ viveres cum dolore vehementiſſimo, aut
„ propter terribilem illorum aſpectum ſubitèò
„„ morereris. „ Quid non agat Sacerdos, ut
hanc detormitatem animarum impediat, cujus
ſola cauſa peccatum eſt, & illam eis admiran-
dam pulchritudinem conciliet?

III. Anima nihil pretioſtus.

Cum ſit hominis anima ſpiritualis & immor-
talis, hoc ipſo res corporeas, & tranſitorias
omnes dignitaté ſuperat. Collige in unum the-
ſauros omnes in mineris abſconditos, aut in
gazophylaciis Principum conſervatos: Quid
ſunt omnes niſi terra? Anima ſola eſt ſpiritus
naturâ ſuâ, & omnia materialia tranſcendit per-
fectione. Simul accipe omnes ſublimes digni-
tates quà Eccleſiaſticas, quà ſæculares; omnes
ſunt bona tranſitoria, brevia & commodata.
Anima veròô diuturnitate certat cum omnibus
8 3 ſæculis,

646 Zelus Sacerdotis

ſæeulis, & pari paſſu procedit cum tota æter-
nitate. Majus eſt pretium unius anime, dicit An-
gelieus, quam corporum innumerabilium.
Pretioſa eſt/vita temporanea Principum, cùm
ad illam defendendam & conſervandam adhi-
beantur tot media. Imaginare nunc tibi om-
nes terræ Principes, omnes Reges, & omnes
Imperatores, omnes Pontifices, qui poſt San-
ctum Petrum vixerunt, verlſari in periculo vi-
tæ temporalis, & mortem, quæ ipfſis imminet,
jacturà unius animæ impediri poſſe: Tot vitæ
Magnatum, Principum, & Regum tantùm non
Valent, quantúm valet unius animæ vita; cùm
tandem omnes illæ vitæ futuræ ſint præda mor-
tis: Anima verò ſola non timet finem, & mor-
tem aliam non metuit, niſi quam affert lethale
peccatum, quæ mors eſt nunquam finienda.
Sola vita Eſu Chriſti animæ pretium adæquat;
ut enim hanc ſalvaret, ſanguinem pretioſiſſi-
mum fudit. Empta eſt quævis anima pretiô
magnô, pretiò inæſtimabili, & infinitô; cum-
que ſit juſtus rerum æſtimator æternus DEl
Filius, dicere oportet, quòd pretium emptioni
reſpondeat. Tanti ergo valet anima, quanti
eam fecit Divinus Trapezyta, qui pretiéò im-
mensô illam emit. Quàâm veré Apoſtolus:
Empti enim eſtis pretis magné! * Sume bilancem,
& pone in una parte crucem, clavos, ſpinas,
flagra, ſudores, lacrymas, & ſanguinem JElu
Chriſti: pone ex altera parte animam, & vi-
de, quomodo iſta valori infinito æ&ι quiponde-
ret.

K 1. Cor. 6.

C.
Grnne Neihn
Wid e,
nennis Mte

E mim Mine
Eenntits,
(n ken
hne ſt,
Eumator tame
dio Cnnin
Ae Egnun;
5 Alran) ſel
nngtinm: A
Peelngud
mge cheit ie
1puden A⸗
Tbeniſlns
lere, N

lmn hine,
⸗

ir

eitemn,
s ,nine ,
Nendhifun.
hnenhtideſe
lerelle
nnenrs;,
es Negezl
ißces g
Nerlri!
eheg

imeror
Nol gen
, Netaniu

Conſideratio III. 647

ret. Quære à Chriſto, cur de cœlis deſcen-
derit; cur in ſtabulo natus ſit; cur circumci-
ſus fuerit? Omnes lacrymæ, dolores, labores,
& guttæ ſanguinis omnes reſpondebunt: Zan-
ti valet anima; tanti valet! Propter iſtam ani-
mam DEus factus eſt Magiſter, Dux, Medicus,
cibus & potus. Non poruit piiſſimus Redem-
ptor animæ pretium evidentiùs demonſtrare,
quâàm vel in cruce, vel inſtitutô ſui corporis,
& ſanguinis Myſteriò declarärit. Empta eſt
pretié magnô, quia redempta morte Salvato-
ris: Empta pretiò magnô, pretiò immensô, pre-
tiò impretiabili. Quam pretioſa ſit, ſi facori for-
tè non credis, interroga Redemptorem.

Sed quò denique ſpectat emptio tam pretio-
ſa? Ut anima Princeps fiat Paradiſi, magna
Princeps æternitatis, DEl Filia, & Hæres glo-
rioſa. Quanti facimus Regis primogenitum,
licèt infans adhuc ſit, & regnare nondum va-
leat? .ſtimatur tamen, quòd hæres ſit regni,
& illius olim dominium obtenturus. Quale
autem hoc regnum; quænam iſta hæreditas
animæ deſtinata? Teſte Auguſtino, deſideria &
vota transgreditur: acquiri poteſt, æſtimari non po-
teſt. ** „Quæ lingua dicere, vel quis intellectus
„ capere ſufficit, illa ſupernæ civitatis quanta

»„ ſint gaudia; Angelorum choris intereſſe,

„ cum beatifſimis ſpiritibus gloriæ Condito-
„ ris aſſiſtere, præſentem DEl vultum cer-
S8 8 4 nere,
* S. Eucher. hom. 2. de ſymb. ** §. Greyor. hom.
37in Evang.

.

648 Zelus Sacerdotis
.: . nſtertten
„ nere, incircumſcriptum lumen videre, nul- m i.
„ lo mortis metu affici, incorruptionis perpe- ſ .
„ tuæ munere lætari? Horum omnium Capax erfen
anima quanti facienda? Capax ſummi Boni æ- nimd neie
ternùm poſſidendi? ams
Inveſtigemus, ſi lubet, quanti Chriſtus ani- vggh umm⸗
mam facſat; quo in pretio illam habeant An- Muinhigdr

geli; quantum pro illa egerint, & adhucdum nnun⸗
agant Viri Apoſtolici. Contemplemur San- mim. in
Gtos Apoſtolos mundum univerſum percurren- , uifet
tes, nulli parcentes labori, ſudantes, vigilan- Kelalfnt onn
tes, ſolicitos, ærumnis confectos, ut animas unus /⸗ini i
pretioſas, Magiſtri Diviniſſimi ſanguine tinctas entemmalni
in cœlum ſubvehant! Videamus quid Sancti pliuel,teln
egerint, ut tantum pretium orco eriperent! ingantz &
Quid & quantum egit S. Carolus Borromæus, ulſt in n
S. Pranciſcus Saleſius, ſancti Sacerdotes innu- , gum gen
meri, ut animas ſalvarent! Nulli labori „nullis Alel, ani
ſumptibus, proprio ſanguini non pepercèêre, ut Iulſurcemen,
animas in tuto collocarent. Huc pertinebant nminle nel

eorum univerſa ſtudia, vigiliæ, ſudores, ſolici- niſnn ii ſt,
tudines, conatus indefeſſi. Et negligere Sacer- wau in hi
dos hodiernus poſſit, quod Sancti omnium Alnn N te
temporum, Viri ſapientià præſtantiſſimi, tan- Emnm, gonll
topere æſtimârunt? Eepttol
erpendamus ulteriùs, quomodo Chriſtus
ipſemet animas quæserit. Percurrebat Ju- Me
dæam prædicando, vocando, & ad ſui ſeque- De n
lam mira benignitate invitando: Nunc do- e aumn

cens in templo, nunc ſanans in domo, publi- anr g uch
ce & privatim benefaciendo ſalutem om- .m
nium curabat. Quid non egit, cùm ad pu- 8

teum hlih N
n lg Den

i

lnen e
corruption
rum omnin-
an ſunm.

AuniC

.

i
0Menhlaf
Vnirerin

Iuw
Nr Meyte
Ge l
re,

dunh: Nun
in AN
gnan

0

Meditatio V. 649

teum ſederet fatigatus? Quanta charitate ſulſ-
cepit peccatores? Et dixit multa, & geſſit mira,
S& pertulit dura * in bonum animarum. Ipſa
miracula & beneficia corporibus collata non-
niſi ad animas pertinebant. Apud S. Matthæ-
um cap. 13. comparat animam theſauro ab-
ſcondito in agro, quem ut ſibi vendicet juſtus
æſtimator, vendit univerſa, quæ habet, & emit
agrum illum. Apud S. Lucam confert animam
gemæ, quæ ſi perditur, tota domus laborio-
se excutitur, donec illa inveniatur: Accendit
lucernam, everrit domum, & quærit diligenter. Apud
S. Matthæum aſſimilat animam oviculæ, quæ
ſi perdita eſt, relinquit Paſtor torum gregem,
ut illam quærat; & poſtquam invenit; lætari
non ceſſat. Jam quis meliùs novit animæ
pretium, quâm æterna ſapientia? Quid non
agunt Angeli, ut animas ſalvent? Imô quid
non molitur dæmon, ut animas perdat? Ni-
mirum utrinque intelligitur animæ pretium.
Sed quis furor hic eſt, viles à Sacerdote haberi
animas, quas etiam Diabolus putat eſſe pretioſas? *
Animam unam aut æternuùm ſalvari, aut æter-
nùm damnari, quantum illinc lucrum; quan-
ta iſthinc perditio!

Meditatio V.

De animarum Zelo.
Optabam ego ipſe anathema eſſe à Chrifto pro fratri-

bus meis. Rom. 9.

8§ 5 Ze-
*S. Bern. de dilig. Deo. *X* Salvianus.

6 50 Zelus Sacerdotis

ZFlum & charitatem prorſus mirabilem, qua
Moyſes & S. Paulus flagrârunt, nemo fa-
cile capiet, dum anathema fieri uterque opta-
vit, ut fratrum ſaluti conſulerent. Voluit
nempe DEUsS, ut hos animi ſui ſenſus pande-
rent, nobisque indicarent, quousque ferri poſ-
ſit ſincerus & ardens animarum zelus. Aut di-
mitte eis hanc noxam, ait Moyles ad DElIM,
aut ſi non facis, dele me de libro, quem ſcripſiſti.*
D. Paulus obſtinatos in malo Jjudæos, & rui-
næ culpä ſuâà propinquantes videns, cum
acerbiſlimo dolore animi proteſtatur: Optabam
ego ipſe anathema eſſe pro fratribus meis. Veruͤm
quod ſolùm optârunt hi magni zelatores, hoc
effectui dedit Sumi Parentis Filius, factus pro
nobis maledictum: ** à Patre in mortem traditus,
& ab hominibus reprobatus, ut animas redi-
meret. Heu! quàm friget zelus noſter ad hæc
incendia collatus! Quàâm verèe 8. Gregorius
Papa: **v „Quis noſtrûm anathema fieri vo-
„let pro fratribus, dum exiguam aut bono-
„ rum, aut curarum portionem ipſis denegamus
Excutiendus torpor, & conſiderandum nobis
prim?, quibs ſtimulis incitari debeat Zelus no-
ſter. Secundo, quænam ſint zeli genuini pro-
prietates.

Punbtum I.

Ignem veni mittere in terram, ait DEI Filius,
& quid volo, niſi ut accendatur? *XX Ignis hic
aliud
X* Exod. 32. 21. ** Gal. 3. 13. ** Hom. 14.
in Evang. Xn Ebuc. 12. 49.

N

Mden n
Asnh M

nn.

lenr u
zulumiumte
tn gunds
ur winaz el
inn: Möcuanu
isigendin
Tirosrolerine
1Cütgimrl
urellim,l
A,toſnno n⸗
i intleens
pmuiovm, &
enens Aenue
Ainſnm 1
Ulehoer o
imnpnalins,
N inivm
umnmnlin
liz
lith nan
Aheziarer
Dcdhhrttrett
na. Uip,
mn, ſſen
n ſaher iln

lah

fu

ſis mitha,
gtirunt, n,
ferintenge
oſlkerent
niſtiſen

6

dnzgve
arom ein
MoGls Al
e lin, anes
n Llkn ti
unss in, n

Meditatio V. 651

aliud non eſt, quàâm divina charitas, quæ dif-
fuſa eſt in cordibus noſtris per Spiritum Sanctum, qui
datus eſt nobis.! Flama inde exurgens, qua ſuc-
cendi nos deſiderat Redemptor, zelus voca-
tur. Orietur illa in cordibus noſtris, ubi,
Domino illuminante, ponderaverimus, quid
ſit anima; quantus ſit valor animæ; qualis fu-
tura ſit anima; quantum Chriſtus egerit pro
anima: His quatuor ſtimuhs, velut à quatuor
ventis ignem Divinum fuſcitemus, quem Do-
minus noſter in terras miſit.
I. Quid igitur eſt anima? Imago DEl in ter-
ris perfectiſſima; Divinarum illius perfectio-
num participatio nobiliſſima; ſubſtantia ſpiri-
tualis, intelligens & imortalis; Verbi Divini
opus maximum, & longè præſtantiſſimum, ut
ait Clemens Alexandrinus, in quod omne ejus
ſKtudium confertur.?** 2. Quantus eſt valor ani-
mæ? Reſpondet Apoſtolorum Princeps verbis
quidem pauciſſimès, ſed arcano ſenſu ampliſſi-
mis, quæ infinitum aliquid ſonant: ſcientes,
quòd non corruptibilibus auro, Del argento redempti
eſtis . ſed pretioſo ſanguine quaſi Agni imma-
culati Chriſti, & incontaminati. *„äk Quid veròô
hinc ſequitur, niſi quòd DEus animam ſibi quo-
dammodo æqquiparet, cùm res empta, & illius
pretium cohærere debeant, ſibique mutuò re-
ſpondeant. Erigere, anima! tanti vales, quanti
DEUS. 3. Qualis futura eſt anima? EÆternùm
infeliciſſima, ſi pereat: Omnipotens Domini
brachium ſuper illam aggravatum, erit men-
ſura
*Rom. J. * Peædag. l. I. C. 2. *1. Petr. 15.

Zelus Sacerdotis

652

„,Calorecl
ſura infelicitatis. Quam commutationem dabit ho- muamd
mo pro anima Et quid non agat Sacerdos, ut lime ei
ruinam adeô feralem impediat? 4. Quantm peb in
Chriſtus egit pro anima? Seipſum exhauſit; e
nam dilexit me, & tradidit ſemetipſum pro me. * Gng 8
Terminos neſciat gratus animus, quia modum l din
non tenuit me diligens DEl Filius. Sed quid nimniniin
retribuam Domino, qui nullius eget? Dare Ipi hlkktin
nil poſſum; ſed animabus, quas eximiéè dile- Khelcng,

xit, prodeſſe inſigniter poſſum. Pretiò imen- 1gobͤcie
s, & que ac anima mea, ſunt redemptæ; po- Autn, i

terône illarum ruinis adeſſe ſpectator imiſeri- Emgehfenn
cors, & otioſus? nui ,n
Molpittan
Punbtum II. etacklied
Sacerdotis zelus, hiſce ſtimulis incitatus, h Ansnd
terminos ignoret: ſaltem nec proprius amor, tle geen in
nec ſocordia menſuram illius determinet. Qua- mmm, Iflllu
tuor autem proprietates habeat animarum ze- Ealtslbardn
lus, ut ſuis numeris ſit abſolutus. id, memrn
Primò, ſit purus, & à comodo proprio alie- Puümiadbos,
nus. Animæ omnes æqualiter ad DElIM per- gienit e
tinent: Ecce omnes aniniæ meœ ſunt.* Igitur prop- Iremhlscan
ter Ipſum quærendæ; ad ipſum deducendæ; Ueim uch,
Ipſius tantùm causâ illarum ſaluti proſpicien:- mmi Del
dum: Nam, t veriſſimè ait magnus Auguſti- lhinn ln
nus, qui hoc animo paſcunt oves 7Eſu Chriſti, ut Winiſncgt
Re⸗ velint eſſe, ſe convincuntur amare, non Chri Als laltl
um. * . “
Secundò, ſimplex ſit zelus, & à perſonarum cne
acceptione procul remotus. Animas tantùm ⸗ aun
.

quæ-
* Gal. 2.20. *Ezgech. S.4. **X Tractat. 1 23.in Joan.

nkenn, an

liti

nitarieten ig
git ree
Nplnn a
ſenſe
nin,
lki⸗
linsege,l
E, btnn.
polin Mie.

1t wegn
na i

r An, N

.

an

Meditatio V. 6 3

quærit Sacerdos rectâ viaâ gradiens; atque hinc

diſcrimen non facit inter animam divitis & pau-

peris. Vel ſi denique nonnulla ſubin diſtinctio
locum habeat, animas infeliciſſimas, omni au-
xiliò deſtitutas, & à ſalute quàm remotiſſimas
primô quærit, tametſi per labores improbos
in ultimo mundi angulo quærendæ forent.
Tertiè, diſcretione ac prudentiãâ regatur ze-
lus, & perſonis, tempori, loco apté ſerviat,
ut plus boni eliciat. Reprobet Sacerdos om-
nem zelum, qui ſecundùm ſcientiam non eſt;
Zelum præpoſterum, amarum, ſupercilioſum,
impetuoſum, prudentiæ terminos tranſilien-
tem: Non ſapiat tamen carnis prudentiam; ſed
ſapientia cœleſti gubernetur.
Quartò, zZelus tandem ſit generoſus & fortis,
ut par eſſe queat ſuperandis, quæ turmatim
occurrunt, difficultatibus; tollendis obſtacu-
lis, ferendis laboribus, tolerandis injuriis, op-
probriis, contemptui, ingratitudini, calum-
niis, infirmitatibus, petulantiis innumeris;
ut longâ patientia expectare diſcat, quod in-
tra breve tempus confici haud poteſt: ut mo-
dico etiam fructu, aut nullo ſit contentus, ubi
ſic ſtatuerit DEl Providentia, & unum hoc
maneat ſolatium, laborãſſe.
Dives in miſericordiis Domine! profer è the-
ſauris tuis has zeli Apoſtolici eximias proprie-
tates, illisque me Sacerdotem tuum exorna!
Charitas, DEUS meus; accende me!
Amatur, æſtimatur, deſideratur zeli nobiliſſimi re-
ctitudo: teprobatur omnis languor, aut zeli menda-
Cci*

654 Zelus Sacerdotis
cis error. Amplectitur voluntas priorem ob bona illius
maxima, & immenſam honeſtatem: repudiat poſterio-
rem ob ingentia, quæ affert, detrimenta.

Lectio III. Hiſtorica.

Zalase 8
§.. Ambroſius. nate
. eunnd n Ken
Mbroſium patrem hic Sanctus habuit, Præe- enlalelrr
torii in Galliis Præfectum, quæ dignitas ge log
poſt Imperatoriam proxima cenſebatur. Natus lm oofii
eſt Ambroſius noſter circa annum reparatæ ſa- in le il
Iutis 340. in Galliæ provincia, quam parens msilru

moderabatur, ſeu Arelati, ſeu Treviris, ſeu cnnim, Ren

Lugduni, qua in regione, dum pater ſuperſtes niNaren
fuit, pie adolevit. Quamvis autem natale ſo- ſten ſ
lum ipſi Gallia dediſſet, gente tamen fuiſſe Ro- ganmmnl
manus creditur. In hujus infantis ore, cùm in alni
area Prætorii cunis impoſitus dormiret, examen s ſa li
apum conſediſſe memorant Scriptores: para- „
bat nutrix abigere animalcula, ne fortè infan- achſrnet⸗
tem læderent; ſed illam prohibuit deambulans in
KE

in area genitor, ut finem prodigii videret. onnld
Poſtquam igirur ſatis diu circa puerum apiculæ lſne
volitäſſent, adeò ſublimes tandem in aera eve- WMiigley
Stæ ſunt, ut videri deſiérint. Obſtupeſcens um o
ad hæc pater, enuntiare non dubitavit, mag- Ianmedit
num fore aliquando hunc puerum, ſi DElIs il- Atlctll,
li vitam donArit. S nce
Mortuo patre juvenis Ambroſius Romam rfitirhn
venit; ubi cum filia Marcellina, quæ virgi- lmlot
nitatem jam fuerat profeſſa, mater agebat. * Hnimrerd
Litteras humaniores in urbe didicit; præcipueé iſsöMleciole
Vero

Ainenge
ten tlinf,
inett.

iboic,
Onn
eelutuen

In eNien N

bos 1
lln, u
ſ Onn
Clß ,

Lectio UI. 6 55

verò Eloquentiam coluit, quæ illo ſæculo ju-
ventutem nobilem, ad Reipublicæ munia aſpi-
rantem, maximè occupabat. Dum inter hæc

ſtudia Magiſtrorum votis plene reſponderet,

mater & Marcellina ſoror illum domi ad omne
virtutis genus efformabant. Adultior factus,
ad cauſas forenſes tranſiit, in quibus dexteri-
tate tanta eſt verſatus, ut illum ſibi ſocium

Probus Italiæ Præfectus in judiciis ferendis ad-

legeret: paulò poſt Liguriam & Æ miliam re-
gendam ei comiſit, quæ gemina provincia il-
lum Italiæ tractum complectebatur, cujus
partes hodie ſunt Ducatus Mediolanenſis, Pe-
demontium, Respublica Genuenſis, Mutina,
Bononia & Romaniola. Satyrus Ambroſii fra-
ter ſub idem ferè tempus aliam provinciam &
ipſe gubernandam ſuſcepit. Auctus ergo dig-
nitate Conſulari à Valentiniano Imperatore
Ambroſius ſuam Liguriæx & Æämiliæ Præfectu-

ram adiit, quem à ſe dilcedentem ſic Probus eſt

allocutus: Vade, age, non ut Judex, ſed ut Epi-
ſcopus. Vacicinium iſtud à multis eſt habitum,
quâmvis aliud fortè Probus non vellet, quàm

ut, miſſo rigore, manſuetudinem Epiſcopis

tunc uſitatam, novo Judici commendaret, eò
quod plerique alii tunc temporis nimia ſeveri-
tate excederent, quo vitio ipſemet Imperator
laborabat. .
Facile fuit Ambroſio his Probi verbis obtem-
perare, cùm ſuo etiam duéctu mitiora præha-
beret. Enimverò ad amuſſim id executus eſt,
cùm cives Mediolanenſes circa leclionem Epi-
copi

656 Zelus Sacerdotis

ſcopi graviter diſſiderent; nam Auxentiò, quem
Conſtantius Cæſar intruſerat, vità functô, Ca-
tholici novum Præſulem priori diſſimilem, &
orthodoxè credentem; Ariani contrà Epiſco-
pum ſuis partibus addictum depoſcebant. Cùm
ſeditionem & homicidia iſtud jurgium præſa-
giret, adfuit Ambroſius, ut comotam multitu-
dinem ſedaret. Quare in ipſo templo, ubi po-
pulus convenerat, plurima de bono pacis egre-
gie dixit, quem adhuc loquentem præſentes
interpellärunt, & unanimi ſuffragiò tam Ca-
tholici, quàm Ariani ſuum Epiſcopum dixêre.
Ajunt, infantem primô in has voces erupiſſe:
Ambroſius Epiſcopus! quem ſecutus populus uni-
verſus, idem ter feſtive acclamando ingemina-
vit: iſtud porrò habetur certiſſimum, etiam
Sectarios hunc tam ſeriò poſtulaàſſe, ut palàm
edicerent, nemini alteri, ſi Catholicus fuerit,
ſe adhæſuros, quæ res prodigii inſtar eſt habi-
ta, præſertim cùm Judicis munus obiret, nec
è& Catechumenorum cœtu egreſſus adhuc eſſet
Ambroſius.
Inexpectata hæc poſtulatio mira videri de-
buit homini, qui Baptiſinum ſuum eo tantùm
ex capite differebat, quòd nomine Chriſtiano
ſatis dignum ſe minimè reputaret. Quis igitur
illi ſenſus fuerit, cùm tam ſubitò ad Epiſcopa-
tum compelli ſe cerneret? Fidelibus aggrega-
re ſe non audebat, & Fidelium Patrem agere,
nil minùs cogitans, jubebatur. Intelligebat
nimirum ex parte, quanta res foret, Apoſto-
lorum ſemitam in Ordine tam ſublimi legere,
quan-

N

me leſ
gſeoln t
n in
nt Erienh
gtün mhe
,bandiſe
ehisdrrie
des Neton
DWüls A
AUhunnergee
etömeninikr!
Molirzentent
ſpuns umm
Nonre latun, 3
Unlun, tt
iik Min
id, kilk ft
Cure Aam
rii, ein ul
1 Iun Pfer
nlirali tton
An WD
pnnhn ee .
itine glengz,
En ſoce un
. cun tlunl
n Anbrols
vceſft
onun
n anſe
nteſaneh
n ne

lui

un ugerti,
idn Tiifme
Nor ciſinie
MNtnni conmit

lud uri 4
nCehiozur,
lyhnn en
tyin

line e⸗
Dltid h⸗
9 Hdbog,
elunbuen
amr. I⸗
1esſe, N
tun tin kr

= =

Lectio III. 657

quantúmque ſibi deeſſet, non ignorabat; hinc
onus graviſſimum rejicere mox in animo ſuo
ſtatuit. Igitur templô egreſſus cum faſtidio,
acſi conſpirationi adversùm ſe factæ indignare-
tur, pro Tribunali ſtatim ſedit, reôésque non-
nullos acerbiùs præter morem ſuum habuit, ut
ſeveri Judicis perlonam ageret, minũsque vel
ideò habilis ad Epiſcopale munus appareret,
uod ſumam exigere manſuetudiné cenſebatur.
erùm nemini hac rigoris affectati ſimulatione

impoſuit; tanta enim erat virtutis ejus opinio,

ut populus unanimi voce clamaret, velle ſe
portare peccatum, ſi quod in electione hac fuiſ-
ſet admiſſum, undque pollicebatur, dimit-
tenda ipſi per Baptiſmum ſua peccata omnia.
Confuſus, & turbatus Ambroſius abit in do-
mum ſuam, ibique vitam deinceps ſolitariam
meditari cœpit; ſed neque iſtud fuit ipſi con-
ceſſum. Quare aliam Epiſcopatüs declinandi
viam iniit, cùm zelé nondum ſatis eruditò
famam ſuam proſtituere, admiſsis in domum
ſuam mulierculis inhoneſtis, voluit, quamvis
crimen ipſum quàm maximè horreret. Ad-
vertit populum hæc ſimulatio, qui virtutum
ejus opinione plenus, nulli ſeandalo patuit
ſed iterum voce unanimi exclamavit: Super
nos ſit peccatum tuum!
Videns Ambroſius, actum ſe agere, fugæ
conſilium cepit: nocte ergo media urbe ex-
ceſſit, Ticinum cogitans: Verum ubi viæ
plurimum ſibi confeciſſe eſt viſus, ante dilu-
culum urbis portæ Mediolanenſi, quæ Koma-
R. P. Dufrene Exercitia. s na

1

658 Zelus Sacerdotis

na vocatur, denuèò adſtitit. Sic illum DElIIS
caontinuò reluctantem, in populi manus ite-
rum conſignavit, qui cuſtodes corxpori ejus
adhibuit, ne dilabi ampliùs poſſet. Delata ſi-
mul ad Imperatorem tota res fuit, precibûs
adjectis, ut in electionem à populo factam
conlſentiret. Agens tunc Treviris Valentinia-
nus, cum voluptate auditt, ſuum Præfectum
ad regendam Eccleſiam DEl & populi voce de-
poſci; quare non modò lubens annuit, ſed &
maturari quàm celerrimè Ordinationem novi
Epiſcopi, datis ad ſuum Italiæ Vicarium lit-
terls juſſit. Dum autem Cæſaris expectatur
reſponſum, fugam denuò Ambroſius tentavit,
ſéque in prædio Leontii viri nobilis, qui Clariſ-
imi titulò fulgebat, ſtudiosè occultavit. Vix
allata fuerat Cælaris epiſtola, cùm ipſemet
Leontius fugitivum ſaum prodidit, tum quòd
Religioni duceret, illum porro abſcondere,
tum quia patentibs litteris mandârat Impera-
toris Vicarius, ut ſi quis Ambroſii latiobulum

nôſſet, ſub gravis ponæ reatu illud manife-

ſtaret. Authoritate igitur Cæſarea inde extra-
ctum, ad urbem deduxerunt, ubi paucis pôſt
diebus ab Epiſcopo orthodoxo (Arianum quip-
pe nolebat) ſacrès Baptiſmi undis eſt ablutus.
Quamvis autem Chriſtum hac ratione jam in-
duiſſet, ordinari tamen Sacerdos & Epiſcopus
adhuc renuebat: ſaltem differre procraſtinan-
do moliebatur, quod omninò vitare nequibat.
Sacrorum Canonum placita obtendebat, quæ
Neophytum ab Ordinibus arcebant. Verum
at

N

alrdd loke
timtej n
zbig dunn
iken en
onn, And
senrüm
Pl enotnr
CaN & Lün
eeonneso
lwengo hen 4
itgidageni
lelc aur iner⸗
lulelecount,
Meſuiend
1 one gebat
Uen eools
Wheericung
ölle euum in
nnekei, goel
ifrnt
Dieddiunn
Mune
Mirenuumceni
FFoluum e

Uuemilncis

eſolſenkss n
kotuit, el
elaſiedze
Preſenince
60 M no
in diſlane
Rghilelu en
.

ini . Lectio III. 659

t Selin ſat cauſæ habuit Eccleſia, ut ab hac ipſum le-
Ilin, ge eximeret; Quare ſingulis Ordinum exer-
ls n itiis functus, octavo poſt Baptiſmum die, qui
e A fait ſeptimus Decembris anni 374. Epiſcopus
eſt ordinatus, anno ætatis 34. vel 35. Vix
ulla unquam Ordinatio iſtãâ celebrior fuit; nam-
ue illius memoriam annuatim recolit Eccle-
ſa Græca & Latina, ratamꝗque ſingulariter
habuêre omnes Occidentis Epitopi.
Hac ergo ſacra dignitate auctus Ambroſius,
quidquid argenti & auri habuit, aut Eccleſiæ
dedit, aut inter egenos diſtribuit; prædia ve-
rOò Eceleſiæ donavit, ſolo uſu pro Marcellina
ſorore ſua retento, quæ matre per mortem or-
bata, Romæ agebat. Satyrus Ambroſii frater
ſub idem tempus, abjectis Reipublicæ munis,
ſibi DEOꝗque victurus, Mediolanum venit, ubi
Domũs ſuæ curam integram novus Epiſcopus
in illum rejecit, què liberiùs ipſe ſacro Mini-
ſterio vacaret.
Eccleſiæ doctrinam univerſam, tum quæ ad
fidem, tum quæ ad mores pertinet, ſtatim ſi-
bi conquirendam cenſuit: nihil dubitans, quin
tota gregem ſuum regendi ſcientia hinc pende-
ret. Scripturis ſanctis operam indefeſſam dedit,
quibus evolvendis non horas tantuùm diurnas,
quotquot potuit, ſed & nocturnas impende-
bat. Eccleſiaſticos etiam Auctores aſſiduus

eni⸗ legebat, præſertim Græcos, in quibus Orige-
fene ni & Baſilio Magno primas dabat. Neque ſa-
nue tis habuit, Baſillum docentem ſequi, niſi et-

od, iam per epiſtolas eundem conveniſſet. Hu-
Ain Tt 32 ma-⸗

„₰
2)

660 Zelus Sacerdotis

maniſſimè reſpondit Baſilius, maximâ lætitiâ
perfuſum ſe fuiſſe, quòd ad Viri tanti noti-
tiam, & amicitiam venerit; DEO ſe laudem
dicere, quia ex urbe mundi magiſtra hominem
eduxiſſet & natalium ſplendore illuſtrem, &
rerum gerendarum uſu conſpicuum, qui re-
gendis provinciis dudum adhibitus authorita-
te non minùs quàm eloquentiâ polleret: hunc
à ſœculo abſtractum, gregi Dominico præpo-
ſitum fuiſſe gratulabatur. Tum varis adhuc
memoratis, ad bellum vitiis & hæreſi forri-
ter movendum eſt hortatus. Denique ut lit-
teras frequentes ad ſe daret, impensè rogavit,
ut hac ſaltem ratione amicitiam colerent, cu-
jus uſum proximiorem locorum diſtantia nega-
ret.
Sacrificium immaculatum S. Ambroſius quo-
tidie offerebat, & ſingulis Dominicis Verbam
Divinum prædicabat. Orationi verò conlſecra-
bat, quidquid temporis ſacrum ſtudium, &
Eceleſiæ luæ negotia reliquum feciſſent. Poſt
modicum ſomnum vigilias laboris plenas, de-
ſeribendis ſua manu libris ſanctis, aut proprii
ingenii lucubrationibus, quoad valeret, in-
ſumebat. Abſtinentiâ fuit admirabili, totâque
illius vita perpetuum ferè jejunium fuit: pran-
dium in Sabbathis, Dominicis, & majoribus fe-
ſtis, quæ pauca tunc erant, ſolumodò admi-
ſit, frugali conâ t plurimùm conten-
tus. Menſæ ſuæ hoſpites primarios, Belliduces,
Conſules, Prætorii Præfectos, ſumésque Rei-
publicæ Miniſtros ſubinde adhibebat, qui magno
nono-

Vefr!

jurhunmtn
rnib, un
apit Uifton
e. Aooncſin
lruh hiunhid
vſbiſegnior e
AMncſen
amipkelenpert
uit, goatomn
s anch'rrils
i olt ſum 0
Alopernorem!
Mtalares agi
aiſio onpeten
ncepsalogvin
Emen, cli her
Hionettam tii
mngeneroſtaten
gin ei Ordin
Riget, nole ſe
Ultnane doti
Eee n
6rlhſuntepen
innſandond
Meal popul li
Imwrerat,
ondtoniadrin
4 Nhito ehee
uetnen Vien
Uutbbos unhin
Nioek,; guige
hltatinlg ſel

elote iin
Corſccun ,
adnbeuen
Gentüplet
gegiden

lmgfſinte

lomchrun.
nd iu
Aeonmicsſen

lgont
islon
s bods,
Cbn
Utacnin
eſinnmti;⸗
ics Ai
, ict;
inin e
inens M⸗
d, Nſſ
igun

Ledio III. gs

honori hanc humanitatem ducebant: Verum
ipſe, utùt rogatus, ad menſas aliorum nun-
quam comparuit, niſi forte id neceflitas itine-
ris juberet. A conciliandis matrimoniis, aut
curandis in aula promotionibus conſtanter ab-
horruit, ne ſibi ſequior eventus imputaretur:
hanc regulam didiciſſe ab illo videtur S. Augu-
ſtinus, quam ipfe ſemper tenuit.
Brevi patuit, quantum pro Eccleſiæ como-
do auderet ſancti Præſulis animus generoſus.
Nam paucis poſt ſuam Ordinationem diebus
querelas ad Imperatorem Valentinianum detu-
lit contra ſæculares Magiſtratus, qui à rectitu-
dine Ordini ſuo competente aberrabant. Boni
conſuluit Princeps alioqui vehemens hanc Am-
broſii libertatem, cui per litteras reſpondit,
dudum ſibi compertam fuiſſe illius in loquen-
do liberrimam generoſitatem, quæ tamen haud
obſtiterit, quin ejus Ordinationi aſſenſum fa-
cilem præberet; nolle ſe aliam agendi ſecum
rationem, ſed rogare potiùs, ut medicinas u-
tiles animæ ſuæ juxta Legis Divinæ regulam
præſcribere conſtanter pergeret. Maximi quo-
que fecit Virum ſanctum Gratianus Imperator,
cujus favore ad populi ſui curandam ſalutem
egregiè uti noverat.
Omni conditioni ad virtutem ſtatui conſen-
taneam e pulpito vehemens hortator ſemper
fuit: Maximè tamen virginitatem prædicabat,
de cujus laudibus habitæ conciones ſtupendos
effectus genuêre; quippe non ſolàm é finiti-
mis Italiæ civitatibus, ſed ex ipſa quoque Mauri-
T3 tania

662 Zelus Sacerdotie
tanla puellæ ingenti numero Mediolanum ac-
currebant, ipſo Auctore ſuam DEO Virgini-
tatem conſecraturæ, ſacrumque velamen ex
illius manibus accepturæ. Hunc zelum tem-
perare aliquando debuit, ut eorum querelas
elideret, qui nimium virginitatis extollendæ
ſtudium in reipublicæ detrimentum vergere
clamabant. Hinc matres domi conclulſas filias
tenebant, ne Ambroſii concionibůs permotæ

nuptias ejurarent. Videns igitur Sanctus Præ-

ſul, querulos & nimiùm ſolicitos Mediolanen-
ſes minorem fruétum è ſuis verbis facere, quàm
remotos provinçiarum incolas, ad quos velut
èê longinquo doctrinæ illius fama pertingebat,

faceté dixit, abiturum ſe in diſſitas regiones,

ut ſuis Mediolanenſibus ibi loquendo proſit,
cùm præſentem parum audirent.
Aliquantòô pôſt ad captivos è poteſtate pa-

Znarum eximendos animum adjecit, quem in

nem Eccleſiæ vaſa, illis tantùm exceptis, quæ
corpus & ſanguinem Domini jam ſuſcepiſſent,
fregit & conflavit. Hanc ei liberalitatem Aria-
ni, in omnem carpendi ejus acta occaſionem in-
tenti, objecêre; Verùm ipſe aliud non reſpon-
dit, niſi quòd Eccleſiæ mos ſemper fuerit, Deo
ſervare potiùs animas quàm aurum, illamque
divitias non alium in finem poſſidere, niſi ut
egenis & miſeris ſuccurrat. Cæterum ſe cap-
tivos redimentem non modèò viris vitam, & fœ-
minis honorem aſſerere, ſed & juventuti fidem
donare, quam inter Barbaros aut Hæreticos fa-
cile amiſiſſent.

Sed

inoem nit
enbtmſeicjur
uin tenſoe
nano eitt
õ
unss, Illaz
ubin mtione,
mecirumt. 4.
1 Anbroſvs, g
M wewncum I
iuwimmaden
hienerenline,
Audurben ventu
atdescbent-
rend mMicti
Een Knkrs Die
pn guursrlu
r on olt,
Mniſetlem min
nzei perſonmn
UuImunsz le
ſtia⸗ 1
e hoc innde
4 Dhlld; n
. loteret dene
Alumennit

ſit

1o Mehcn,
uum Do

Ulnhdhe dn.

Hnne
ooik

Cttinenmn

SConie

RNA
ln.
ine

t
eiſten
Nannuit
penutmm
eEe tre
Umemmn Ee
en tr,⸗
t. Cmrin
dörisnn,
ſlſnenmm
Caltkertn

Lectio III. 663

Sed omiſſis cæteris, quæ Ambroſii vitam
eximie ornant, illud unum exponamus, quo
zelum ſuum maximé illuſtravit, cùm addicto
pœnitentiæ publicæ Magno Theodoſio, DEI
gloriæ, diſciplinæ Chriſtianæ, ipſiüsque Cæ-
ſaris ſaluti apprimè conſuluit. Milerat Impe-
rator Theſſalonicam milites, qui urbis hujus
incolas adversum ſe injurios punirent. Adfuit
eo potiſſimùͤm tempore armata Legio, quo
populus in circo fuerat congregatus; igitur
cinctam undequaque multitudinem ſubité ag-
greſſi bellatores, nulla ætatis, ſexûs aut con-
ditionis habita ratione, quamplurimos inhu-
maniter trucidâàrunt. Acerbiſſimè ſenſit cru-
delitatem S. Ambroſius, qui ſicut in primo ſui
doloris æſtu adeundum Imperatorem minim
cenſuit, ita ſpatium ad ſe redeundi conceden-
dum reo ſapienter exiſtimavit. Quare ut Theo-
doſii mox ad urbem venturi alloquio ſe ſubdu-
ceret, valetudinis obtentu paulò antè in villam
ſeceſſit. Et verò afflictiſſimus erat ob memo-
ratam cædem Sanétus Præſul, non tamen ita
proſtratus, ut quavis alia occaſione Imperaro-
rem ſalutare non poſſet. Prima nocte, cùmo
triſtiſſimam rei ſerlem animo verſans decubuiſ-
ſet, oblatus ei per ſomnium fuit Theodoſius
altari propinquans; Ipſe verò ſacrificans adeò
ſibi turbatus videbatur, ut ſacrificium implere
non poſſet: hoc itaque ſomnio indicari credi-
dit, velle DEUIM, ut Theodoſius publicè pœ-
niteret. Interea bene longam epiſtolam ſua
manu ad illum exaravit, in qua primò ſui diſ-
T t 4 ceſſũs

664 Zelus Sacerdotis

ceſſůs cauſam edixit; deinde muneris ſui par-
tes explicuit, quo ad declarandam hinc admilſ-
ſi criminis enormitatem; iſthinc ad oſtenden-
dam pœnitentiæ congruæ neceſſitatem adige-
retur. Utrumque validis rationibus perfecit,
& paternas quoque obteſtationes adjecit, pro-
polſitis peccatorum Principum, ritéque pœni-
tentium exemplis.
Legens hanc epiſtolam Imperator, moveri

ad pœnitentiam cœpit: tranſibant ad cor pa-

terna & ſapientiæ plena monita. Diſſipatis jam
affectuum & impreſſionum ſiniſtrarum nubi-
bûs, talis apparebat ejus actio, qualis in ſe e-
rat, & conſcientiæ ſtimulis potenter incitatus
animus, judicia DEI & Eccleſiæ cenſuras for-

midabat, quarum ineluctabile vinculum litte-
ræ oſtendebant. Itaque maturato in urbem

reditu, à ſolo Ambroſio, qui Patris ac Me-
dici locò erat, mali ſui remedium & ſolatium
expectabat. Sub idem ferè tempus Mediola-
num quoque redüt ſanctus Antiſtes, ovicu-
lam ſuam quæſiturus. Non ſatis intellexerat
litteris ad ſe miſſis Theodoſius, non poſſe
Divinis ſe adeſſe Myſteriis, niſi priùs criminis ſui
maculas per pœnitentiam eluiffſet; Quare mox
ab adventu ſuo ad templum convolavit, preci-
bus publicis interfuturus, qua pietate ſiniſtras
populi de ſe opiniones emendatum iri ſperabat.
Monitus Præſul, jam proxime Cæſarem adeſ-
ſe, ad Eccleſiæ veſtibulum ê choro ſtatim tran-
fült, Principem expectaturus, cui jam præſenti
occurrens, ea, qua ob ſacram dignitatem
. vitæ-

i!

,Akrenolen
nutinen od
inbeleklirte
mnenntszkuni
lann fe i
Inliplrecent
,mens, elloſ
re ſe Uune
1 m mnie/
uint nmi/
un ſch Gſcle
mmit, Potens ti
ANon minds va
Uuntetobere in ,
hsel tuenunn
luntum Teoen
1hele: Eerigeeh
iiſe cinen eni
eguum Darid
ilet Conſecutns
V auinu en mnun
ſetbam oorhin
Qinn heigoni
umeſimartdin
nntone nul
encen mhl
it Arm
onmnnnidel
umliter gt
E Nals Don
ctes, Cnnun

lf

hrundnkin
Neciliimn.
Sttionibu
ludonezns,

Nipiheräl
jeliſet, Cre
unconnoref
( lenein
ednan iiſe⸗
oTeCEI
echooltee
Num n,

Ledtio III. 66 5

vitæꝗue ſanétitatem pollebat, autoritate, pec⸗
cati ſui gravitatem denuò monſtravit: Addi-
dit, miſerrimos eſſe Principes, qui ſuperbiâ ob-
Cτιati, ſuos errores humiliter agnoſtere nol-
lent: Sacrilegum fore ipfſius in Eccleſiam in-
greſſum oſtendit, ſi recenti miſerorum ſangui-
ne adhuc fumans, ſacroſancta Myſteria obire
vellet; Quare ſic illum denique eſt affatus:
Recede hinc, & novo crimine priora ne cumulaveris.
Audi potins animéô contrits ſententiam, quam DEI
authoritate nunc fero, & ſcelus tuum expiare ad ſalu-
tem ne graveris. Potens erat Viri ſancti elo-
quium; ſed non minùs paterna mens, qua er-

rantem filium reducere in viam ſatagebat, quin

jura Principis vel tantillum læderer.
Siluit aliquantum Theodoſius, modeſteè fixis
in terram oculis: denique humili voce reſpon-
dit, fateri ſe crimen admiſſum, & veniam à
DEO ſperare, quam David Rex adulter & ho-
micida fuiſſet conſecutus. Excepit Sanétus
Præſul: Qui ſecutus es errantem, ſequere pœniten-
tem. Hoc verbum cor Principis penitus emol-
livit. Cuùm enim Religionis placita, & Eccle-
ſiæ poteſtatem æſtimaret, intrepida ſancti Epiſ-
copi adhortatione nullé modô eſt offenius;
quin potiús eandem malo ſuo medicinam ſa-
ienter adhibuit. A templi ergo limine ad pa-
atium lacrymis perfuſus rediit, menſesque octo
ab Eccleſiæ communione ſejunctus, pœniten-
tiam domi humiliter egit. .
Ipſa nocte Natalis Domini amariſſimo do-
lore compunctus, ſomnum abrupit; tum in la-
Tt 5 menta

4

666 Zelus Sacerdotis.

menta & laerymas effuſus, illud maximè que-

rebatur, quòd in tanta Feſti ſolemnitate à tem-

lo excluderetur. Ejulantem audivit RKuffinus
alatii Præfectus, quem Cæſar præ cæteris a-
mabat; ingreſſus hic cubiculum, & gravi mœ-
rore confectum videns Theodoſium, cauſam
ſciſeitatus eſt. Cum uberiore fletu reſpondit
is, meritò ſe triſtari, cùm à templo DEl ex-
torris degat, quod vel ipſa mancipia & men-
dici frequentare ſinerentur. Ruffious terre-
na ſapiens, vanis terroribus agitari Dominum
ſuum ratus ea ſuggeſſit, quæ militaris animus
dictabat: Conſcientiæ nimiùm timidæ hos an-

gores tribuebat, cædemꝗue Theſſalonicenſem,

ut poterat, excuſabat; certè dolorem inde
conceptum adulando infringere ſatagebat. Re-
ſponſum Theodoſii indignatio fuit: Téne, in-
quit, juſto mœrori etiam inſultare, quem luge-
re potiùs mecum ob denegatum templi adi-
sum deceret? Amiſſa igitur ſpe religioſi ti-
moris, quem Cæſaris animo verba Præſulis al-
tè infixerant, impoſterum eximendi, ſtatim itu-
rum ſe dixit Ruffinus, & Ambroſium ad mitio-
ra conſilia permoturum, neque deſtiturum, do-
nec poteſtatem adeundi Eccleſiam hodie fe-
ciſſet. Actum ages, repoluit Imperator: fle-
ti ſe nunquam ſinet Vir DEl aut precibs, aut
minis, ubi cauſa DEI & Eccleſiæ diſciplina de-
fendendæ concurrunt. Verùm non deſtitit
urgere Ruffinus, donec adire tandem Epiſco-
pum licuit, quem cçertòô ſeu precum, ſeu ratio-
num ſuarum pondere molliendum credebat:
Hinc

!

Atuoglen

ul ni Aen
n gerlit om
lntenpun
emem ineheln
nte ſam Aumn
Dediatoremn un
Eentorh ule3
nen iplewercri
E Meenſteket ,
Sangels conl
e malet. Nhi
elNuhinns pecdd⸗
n ſenelit, cone
e, nonenome
hehane zinree
Mogkebrire redd
alh relque
nſiccenſcs, lg
ml eheckdo n
W, gvim t bee
1lic keriemi
Ahkſlis mmmn
egit erdo hen
ieim 9 Moner (
M Nehro noen
1 fl meco m
Ihmn excent de

hopecdi ſunnt,

umen, lein Cuc

Uhti.
Lectio III. 667

ilun nn
iclemt Hinc erectus quoque in ſpem Theodoſius, bre-
nen md Vi poôſt eundem ad Eccleiiam eſt ſecutus.
Crlr er. .
anne Quidquid artis & eloquentiæ habuit Ruffi-
rine nus, totum exeruit, cùm in Ambroſii conſpe-

ctum venit, ut templum Cæſari aperiret. Ve-
rùm loquentem interpellans Vir ſanctus, con-
ſueta libertate ſuam Ruffino temeritatem ob-
jecit, qua mediatorem nunc agere vellet in
cauſa Imperatoris juſté à templi aditu prohi-
biti, cui tamen ipſemet criminis perpetrati Au-
ctor fuiſſet: pœniteret potiùs dati per ſum-
mum nefas crudelis conſilii, niſi DEum vindi-
cem habere mallet. Nihil territus gravi ob-
jurgatione Ruffinus, precibus inſtare & urgere
Antiſtitem perrexit, donec amiſſa quidquam
efficiendi ſpe, monendum cenſuit Ambroſium,
jamjam adventare Principem, ut Eccleſiæ in
tanta Feſti celebritate reddatur. Exarſit hoc
audito Præſul, zeléque Divini honoris & Ec-
cleſiæ legum ſuecenſus, Ego, inquit, ad veſti-
ne bulum templi expectabo venientem, & vitam
LAn potiùs dabo, quàâm ut FEccleſiæ legibus con-
entt trarium aliquid fieri permittam. Ut vidit ob-
Gctinh firmatum Præſulis animum Ruffinus, obſtu-
puit: ne quid ergo fieret Imperatoriz digni-
tati adverſum, moneri Cæſarem curavit, ut

deriote len
CUn item

Poier

lir dli ne pedem è palatio moveret. Verùm Theo-
Gerin one- doſius in fori medio jam conſiſtebat, ubi Kuf-
deten fini nuntium excepit: hæſitans pauliſper, quid
erprom a ageret, progredi ſtatuit, diſertè affirmans, itu-
cleumct⸗ rum ſe tamen, licet cum dedecore ab Eccle-

ſixæ

668 Zelus Sacerdotis

dus.
Ad limina templi delatus, ingredi noluit;
ſed Divum Ambroſium convenit, in aula ædium
ſuarum, quotquot eum accederent, ſalutis
conſilia ſuggerentemw. Kogavit ergo Præſu-
lem Theodoſius, ſacram ſibi abſolutionem ne
ampliùs denegaret, ſeque Fidelium commu-
nioni reſtitueret. Reſpondit Sanctus vultu ad
ſeveritatem compoſito, ipſum obſiſtere Numi-
ni, & Leges Altiſſimi conculcare, ſi Eccleſiæ
vim afferret. Nullo pacto huc veni, replicuit
Cæſar, ut Leges ſacroſanctas infringerem, quas
revereor; neque intrare templum Domini viâ
illicità præſumo: id ſolùm te rogo, ut vincu-
la mea diſſolvas, & Eccleſiæ reddas, à qua pœ-
nitentium nemo excluditur. Qualem tu pœ-
nitentiam egiſti, ſubintulit Ambroſius? Et
quam vulneri tuo medicinam applicuiſti? Te
Medicum requiro, ſubjunxit Imperator, tuum
erit, malo meo remedia ſuggerere.
Pœnitentiæ igitur publicæ Theodoſium ad-
dixit: Licèt enim templum ſatis diu non fre-
quentàſſet, ſtatutas tamen ab Eccleſia poœnas
nondum ſubiérat. Et quamvis Ambroſius mi-
nimè cogitaret ſummum rigorem exerere (nam
Eccleſia homicidas tunc in mortis tantuùm ar-
ticulo recipiebat) præterea ſecum reputans,
octo menſium à ſacris continuam excluſionem
in Imperatoris perſona levem haberi non poſ-
ſe, audiendas demum illius preces judicçavit,
poſtquam oratione ad ſeveritatem compoſita
. eidem

ſiæ introitu pro merito ſuo foret prohiben-

.

iriſe,gunn
Se unmetel⸗
in kten lel
euegts ham
e,t etino in
cilecuntm
ubens IMpehett
en poblicun pal
cnabe ilan ben
ns Anbrolus,
9egcommunicat
Ulee ppreſium
nſix rette pet
lolleſe keocdit
nuhrorolutts
itz ſes in tenan
igencun Dari,
Wmento ANd Ne.
mm.4 Re humi
elebat; mod
1ſticolensz
ln untcpere d

4

r n ſotert,

en celciſi en

umen
bun in ne e
1umi ni
utligo güt
An n d

Sn

iti
ſet N

tng,ingetit
mſeritlaul
Neokeret
Nuſit eni

re Nein,

pondt

S=

Cerlsi

Bcinn Mn!
Unutkmenm
ſgeer.
bier eaian
lun ſrot
enb rn)
Bnib Anlue
gnggeneletn
n worts tuts!

en Eerun ic⸗

rum AN
em bhen i
Nts ic⸗
euten .

Lectio III. 669

eidem declarâſſet, quantus Divinæ juſtitiæ de-

bitor adhuc remaneret. Petiit quoque San-
ctus Præſul, ut legem Theodoſius ferret, quæ
dictas in reos capitis pœnas 30. dierum ſpatiô
ſuſpenderet, ut ſedato interea Principum fer-
vore, judicia ſecundùm æqquitatem compone-
rentur. Lubens Imperator ſubſcripſit, & pri-
mô quidem publicum pœnitentiæ genus ad-
miſit, legemꝗue illam deinde ſancivit. 2
Contentus Ambroſius, pœnitentem Theo-
doſium ab excommunicationis vinculo abſol-
vit, templique ingreſſum ei permiſit. Tunc
Princeps dimiſſa veſte pretioſa, vilem tunicam
induit; & Eccleſiæ redditus, neque ſtans, ne-
que in genua provolutus, quemadmodum cæ-
teri, orabat; ſed in terram ſupinus, quam la-
crymis tingebat, cum Davide ingeminans: Ad-
hæſit pavimento anima mea;: viviſica me ſecundum
verbum tuum. * Sic humi proſtratus, ſibi cri-
nes modèô vellebat; modò frontem nunc pe-
ctus inter ſuſpiria dolens percutiebat. Videns
eum populus tantopere humiliatum, à fletu
temperare non Horerar, & preces precibus
jungebat, ut delicti ſui veniam conſequeretur.

Examen III.
Quantus in me ſit animarum Zelus?
I. Quanti facio animas?
Num intelligo, quid ſit anima Divinitatis æ-
ternùm capax? Satisne unquam perpan-
* Pſal. 116

670 Zelus Sacerdotis

di animæ nobilitatem, pulchritudinem, pre-
tium? Scioône, quid ſit res empta Chriſti lacry-
mis, labore, ſudore, ſanguine, ipsâque morte?
Si ſcio, quid ſit Eſus Chriſtus, ſciam pariter,
quid ſit anima. Eſt imago nobilis ſui Creato-

ris, Angelorum ſimilis, Sponſa Salvatoris. Tan-

tine facio animas, quanti lucrum temporale?
Sed quàm parvi facio, ſi pluris non æſtimo,
quàâm lutum! Tantaâne applicatio mea, ut a-
nimas lucrer, quanta pro pecuniis? Quid ſi
fuerit multò minor animarum cura? Deceaâtne
hoc Sacerdotem, res infimas ſtudioſiſſimè cu-
rare, & res optimas negligere? Unquâmne
ſeriò conſideravi, quàm terribile ſit vel pro u-
na anima rationem reddere? Anima beata,
quam lucror, tota æternitate infinitò plures
actus laudis, adorationis, charitatis eliciet,
quàâm elicuerint Sanéti omnes in vita: Anima
damnata, quam perdo, tota æternitate infi-
nitò plures evomer blasphemias, quàm evo-
mere poſiint in vita peccatores omnes ſimul
ſumpti. Et hæc tenuia ſint? Sciéne, quid
ſit ex juſtitia obligari ad animarum lucra? Sciô-
ne, lucrum unius animæ eſſe majus quàm to-
tius mundi? Intelligéne ſatis, quid ſit dare a-
nimam pro anima; & quantum DEus requi-
rat, quando animam de manu Sacerdotis re-
quirit?
Quantúùm animas diligo? Aut non diligam
fortéê, quod Chriſtus tantùm dilexit? Si JE-
ſum Chriſtum non amo, anathema ſum: ſed
quomodo amabo, ſi rem ipſi chariſſimam non
aino

Hr

penllgerken

Uenis A
Mg, nmmn
uis en ,
Apnuit! det⸗
usOicendi
Alenit: ingrat
ure lio gelet
1 wwo gooties
Ger inarum
Unnett lils inn
Epomota? Quin
mlun tepſcs⸗
1 lnitu Nele
Attunferrore iu⸗
Plnctor, alt 4
Iupen hiamimns
Coroco wen

M Mn cto? 0

nbinetlueren, in
Mtee cogitndo in
amn ltacercots
mniderum ſäten
Ipniwco! 0 ſ0
M,E riere,
E lundinn
Gunaſthmmn
Nllum inlmihl
Wez ggum horn
n, Ei
cptillen

ſchmin,
enprxn!
ne, n
lus ſting
ölililt

Urs ui

l

1

CnlöN
1 it n
imuun
cle ing
elth llint
CamN Nur
une Aeni

O? AN 1
i N
gtüin ae
Autenu in
Uchri

amo? Fratrem diligere tenetur Laicus: ad quid
tenebitur Sacerdos? Ad omnes pertinet illud
Salvatoris: Hoc eſt præceptum meum, ut diligatis in-
vicem, ſicut ego dilexi vos. Fortè ad Sacerdo-
tem non pertinebit? Sed quomodo Chriſtus
dilexit animas? O incendia! O abyſſus! Uſque
ad mortem dilexit: ingratos amavit; corpo-
re & ſanguine ſuo paſcit. Quoties ego dedi
ſanguinem? imo quoties tantillum ſudoris?
Quantum dolet animarum ruina? Quantuͤm
afficit, & recreat ſalus animarum etiam ab a-
liis ſtrenuè promota? Quàm indecorum & im-
pium foret, ſi cum tepidis Sacerdotes zeloſos
tanquam ſingulariſtas vellem carpere, quôd
meam ſocordiam fervore ſuo redarguant! Sum-
ne Angelo ſanctior, aut Apoſtolò major? Et
quantum tamen hi animas diligunt; quâm pa-
rù⅛m ego? Quomodo meipſum diligo, ſi lucra
mea grandia non curo? O ſi ſcire cuperem,
quantùm mihimet lucrer, dum animam lucror!
O ſi alcendere cogitando in cœlum vellem, &
videre, quanta ſit Sacerdotis Apoſtolici gloria;
& quanta animarum ſalutem per ipſum conſe-
cutarum gratitudo! O ſi deſcendere vellem
ad infernum, & videre, quanta ſint Sacerdo-
tis ſcandaloſi & luridi tormenta, qui animas
perdidit! Quanta ſit harum in eundem æterna
rabies, & odium inſanabile; quâm duræ ex-
probrationes; quàm horrendæ execrationes!
Quid cogito, ſi iſta non cogito? Quid juva-
bit, ſerò cogitâſſe?

II. Quan-

*

67727 Zelus Sacerdotis

II. Quantùm operatur meus animarum
L?elus?

Quantùm operatur zelus honoris, & com-
modi proprii? Quantùm ago pro vita, & va-
letudine ſervanda? Tantumne pro animarum
ſalute? Quid ago pro ætate tenera, ut ritè in-
ſtruatur in Catecheſi; ut erudiatur in timore
Domini; ut horrere diſcat peccatum? Qua
ratione infirmitati me accomodo? Quas in-
duſtrias hic adhibeo? Beatus ero, ſi frequens
per me floret innocentia: Væ, ſi vel una in-
nocens anima ob meam negligentiam contami-
natur! Væ, ſi una conqueri poſſit adversùs Pa-
ſtorem, quòd ex defectu inſtructionis errare
cœperit! Diſcône hinc, quanti momenti nego-
tium ſit eruditio juventutis? Illâmne rite do-
ceo modum ſuſcipiendi Sacramenta, orandi,
recte credendi, præcepta ſervandi? Qua cura
exigo à juventute ſummam in templis reve-
rentiam? Quo zelo parentes ad Chriſtianam
liberorum educationem hortor? Quid ago, ut
removeantur occaſiones noxiæx; Qua ratione
go cum adultis? An irreprehenſibilem meipſum
oſtendo, ut ſalva maneat Sacerdotalis autho-

ritas? An lucrari affectum manſuetudine, pa-

ternâque charitate ſatago? Nihilne deſtruo ni-
mia in rem domeſticam propenſione? Quomo-
do ſcandala reſcindere ſtudeo? Quibus arti-
bus pietatem promoveo? Num ad Sacramen-
torum piam frequentiam hortor? Quanto ni-
ſu charitatem, concordiam & pacem comͤen;
0?

unn ,

. atriate i
Sch bhend⸗
Ells Mrnino
wtes ſitorumn

Anien dit

alks Aicam.
Amehhnihlnti
1nnenta s 40
Entelgnationen
ſimum Theolog
Doceone finun
t,heſventen
Mnen, &ͤro
Eüiponere, tan
en arsfctin
ores nottem:
ſnlg ee, gaueni
Imniuten, iogde
ir UWlee, C
Eo Anad C
mni onlgeree
tte oocumo: 6
Maün conn
iniihedto: An
4 rons luled
udlarionn
Lim dhmoſn,
mtümorou
n unlo o

Oos connen

fatkeenige,

ſti⸗

mens

u boneigt
1d Nonn
unne Nr
eteenr,

Aogineß r,

hemnen ſit⸗

U⸗

e, unt
reheriolennen

1 oertnirn

n mnnſetitt;
Meccht
Cpelae E
lwceo; Chne
MNA1 H
orir) (un⸗
Enenan,

Examen III. 673

do? Qua dexteritate diſſidentes compono?
Qualiter afflictis ſubvenio? Quâm potenter
inculeo, ne quis proximo in ulla re noceat?
Quàm graphicè vitiorum foœditatem, & vir⸗
tutum pulchritudinem depingo, ut ab illis de-
terream? ad iſtas alliciam? 2

Qua ſedulitate moribundis aſſiſto? Quomo-

do ultima Sacramenta 'is adminiſtro? Qua ra-
tione ipſos ad reſignationem, & patientiam in-
duco? Ad virtutum Theologicarum exercitium
ſuggero? Doceéne virtutes ægris apprime
convenientes, frequentem contritionem, ple-
nam reſignationem, & robuſtam fiduciam?
Curéne illos diſponere, ut admittant, vel etiam
petant in partem ſatisfactionis Sacramentalis,
morbos, dolores, mortem? Capiône, ſummæ
charitaus opus eſſe, transmittere animas, ad

beatam æternitatem, iisque in ſumma necefli-

tate fideliter aſſiſtere? Quas in tanta re pias
praxes oblervo? An zd Chriſti merita, paſſio-
nem, vulnera pie confugere doceo? An tenta-
tionibus debité occurro? Quæ arma, & re-
media, præſertim contra puſillanimitatem, &
impatientiam ſuppedito? An refugium ad B. V.
& ſanctos Patronos ſuadeo? Quis uſus aquæ
luſtralis? Qua diſeretione moribundis pia ſug-
gero? An fum clamoſus, præceps, nimiam
diffuſus? Quantùm oro, ut miſericordiam con-
ſequantur in auxilio opportuno? An tute-
lari Angelo ipſos commendo? Quid pro de-
functis?

*

R. P. Dufrene Exercitia. Uu III. Qua-

674 Zelus Sacerdotis

III. Qualis eſt in me zelus?

Nullémne vitium ex parte mea? Eſtne for-
ſan zelus meus præceps, indiſcretus, acceptor
perſonarum, exoticus, nimius? Eſtne fors lan-

uidus, infirmus, inconſtans, varius, impetuo-

us? An puſillanimis, aut nimium præſumens?
Forte non ſatis purus eſt? An meipſum, ho-
norem, commoda, ſatisfaétionem propriam
ſubinde quæro? An inclinationes humanas ſe-
uor? Eſtne in me zelus humilis, indefeſſus,
olicitus, patiens, generoſus, in DEO confi-
dens? Qualis zelus meus in Tribunali ſacro?
& ſuggeſtu, domi & foris, in converſatione?
Qualis erga domeſticos, amicos, notos, con-
ſanguineos, ſpeciatim comiſſos? Qualis erga
peregrinos, omni ope deſtitutos? Nunqumne
illud repidorum uſùrpo: Hic homo nihil ad me!
viderint i, ad quos pertinet: nihil hinc emolumenti
capio: Sat?s prædico; pace mea pereant, ſi parere no-
lunt &. Eltne zelus meus induſtrius, & lon-
ganimis? Qusliter emendare ſatago varios con-
ſuetudinarios in materia lubrica, in jurando
&⁊ execrando, in furtis, detractionibus? Eſtne
zelus meus fervens, & ſufficiens, ut excutia-
tur in animis tepor inveteratus? Videône
rem eſſe valde ſeriam & laborioſam agere Sa-
cerdotem? Quibus medüs zelum acuo, ac-
cendo, confirmo ? An conſdero gravitatem
obligationum, dignitatem, honeſtatem, facili⸗
tatein, fructus eximios zeli genuini? An con-
ſidero mala horrenda, præſentia & futura, quæ
in

ir

Atn

Nortar

lut ſnl ilae

e wnnd Nen
IIN CVninun
enarmunm.
netonlunfehuſ
toninſe 6n
itu,l dh
n rumen ci
En Hwe ſolure
1 kporlci u
Eum ecer 0
linors¹D10
ugutenbon
Aſhi de
uunninm Dil
INatur

Dundhu

P gen Donin
n onne
üflnng ſlenm
ſſhttitc gm
th animelun
Inene, ſeehn
l

erlri

ne NANO

bune nen
indiſeretu
fmims! Ara
l
uimne
N! ug,.
ſtitb‚innn
Clnminsinat.
heis dMn
eup iudn
t ncrntuine
hukto⸗
ü an
nu euns e⸗
SS
lenkh,
Uftenznen
Areentg N
boigint,
is in 1
Cnſten el 6
oriun
genonnt
Aien ſns
Nendi 1

ül

Meditatio VI. 6757

in me non minùs, quàm in alios recidunt, ubi
zelus deficit?

Meditatio VI.
Zeli Sacerdotalis præſtantia.

PEI enim ſumus adjutores. I. Cor. 3.
TEſte magno Areopagita, omnium divino-

rum diviniſſimum eſt, cooperari DEO in
ſalutem animarum. Hoc negotio Redemptor
ipſemet nullum habuit præſtantius: hac nobi-
li ſparta nimiùm ſe honoratos credunt Ange-

lici Spiritus, qui ad hominum cuſtodiam, &

animarum regimen deputantur: hoc pretioſo
labore non ſine voluptate continuèò diſtinen-
tur Viri Apoſtolici. Hæc denique omnium
Sacerdotum præclara ſors eſt, quòd maximi
operis Adjutores à DEO, & Socii aſſumantur.
Primò magna opera Domini, ad quæ perficien-
da DElI Adjutor Sacerdos adhibetur. Secun-
do magna molimina Diaboli, ad quæ evertenda
Sacerdos DEI Adjutor invitatur.

Punbtum I.

Magna opera Domini, ſi naturam inſpicio,
exquiſita in omnes voluntates Ejus. Magna
opera influxus ſtellarum, generatio metallo-
rum, vegetatio plantarum, elementorum
diſtributio, animalium vita. Solum corpus &
anima humana, ſecundùúm naturam conſide-
Uu 2 rata,

676 Zelus Sacerdotis

rata, quàm magna ſunt opera Domini! Mon-
tes & colles, maria & flumina, prata & ſylvæ,
agri & horti; omnia quæ moventur in aquis,
feruntur in aére, vivunt in terra. O, quâm
ſunt admiranda & magna opera Domini! O-
culum conſidera: hominis intelle cum, memo-
riam, facultates examina; ſtupens profectè
exclamabis: Magna, magna opera Domini!
Majora ſunt, ad quæ Sacerdos Adjutor à
DEO adhibetur; gratiæ opera, juſtificatio a-
nimarum; peccatorum converſio, juſtorum
confirmatio, rectorum ſpiritualis & ſancta ge-
neratio, incrementa pietatis quanta ſunt ope-
ra Domini! Rudes inſtituere, cœcas mentes
illuminare, infirma ſolidare, dura emollire, aſ-
pera complanare, vitiorum monſtra ſuperare,
quanta & quam glorioſa in ordine gratiæ ſunt
opera Domini! Prædicat Sacerdos Evangelium
Jalu Chriſti, oſſert ſacrificium divinum, admi-
niſtrat Sacramenta, pœnitentes abſolvit, laudes
DEO dicit, orat pro populo, ornandis & ſal-
vandis animabus pretiosè occupatur; DEl
Miniſtrum agit ubique, & in maximo pul-
cherriméôque negotio Adjutorem. Magnuas
vulgò habetur, qui Regem juvat in regendis
rovinciis: quidni maximus habeatur, qui
PEu juvat in regimine animarum? Kegnat
Dominus in cœlo, ſed & regnat in anima ju-
ſta: Quid Sacerdoti glorioſius, quàm regnum
iſtud firmare, extendeére, ſuſcitare? Gloriatur
meritò, qui theſauros :egios ſuæ curæ habet
comiſſos. Theſauri plus quàm regii, quia di-
vini,

ui

ſi gu

cwrmiee
4

vent Unnl

.
n inr chen 8
uctuntn 0
1 0Mlbonitd⸗

nn en gonn

in A gum
Miandieib el
DaAletn
nnrd bimin
th Cun armnin
Ien ainu Min
Aimvonltaet
C Ubi
16 Moru oera
ttoicinoren
Eflnm Enn
iumnmnin tn
N d hae min
na
Durdkin
NNürligt gin
umin elt
Wimigl Iun
Aen glen ee
sminte
ntia, lnd
gumnkmn
nichinen

let

len Doni,
minn Nn
e noNei
tin en.
uhen
Ugineltien,
im; MMare

g Nenlan

ue derekr

n et, n
Nſüimält
Meneniune

4,
lin maln
immnker
7 8

“

hlpntl
e Cchmn 1

gnnn ke

nrunt
eninnn H
enit
rioliee, uht,

ige⸗
litn

Meditatio VI. byn

vini, ſunt animæ, qui Sacerdoti comittuntur:
licebitne in re tanta eſſe incurium, & negli-
gentem? .
Maxima ſunt opera gloriæ, ad quæ natura
& gratia ordinantur. Operatur continuèò DEI

potentia, DEl bonitas, DEl ſapientia, ut con-

ſumentur opera gloriæ, quæ in animabus ele-
ctis qualia & quanta ſint, nec oculus vidit,
nec auris audivit, neque in cor hominis aſcen-
dit. Digna & decens omnipotentem DEIIM

occupatio! Etiam in hac Sacerdos DEl Adju-

tor eſt, dum æternitati laborat, dum ad æter-
nitatem animas parat, æternitati conſecrat, &
in beatam immortalitatem tranſcribit. Nihil hic
parvum, obſcurum nihil. Hæc magna opera
Domini, & magna opera Sacerdotis, quem in
tanto negotio Adjutorem ſib? delegit Rex om-
nium ſæculorum. Potuitne magis honorari
Sacerdos? Prô! quanta res animam æternùm
ſalvari, aut æternùm damnari! Quis dabit in-
telligere, quid hæc trium ſyllabarum vocula
ſonet, eternum?

Punttum II.

Dæmon intelligit, qui nihil non molitur, ut
animas æternùm perdat. Heu quantas edit
ſtrages hic impius! Tanquam leo rugiens cir-
cuit, quærens, quem devoret: Enimverèò in-
numerabiles animas devorat infernalis helluo;
animas nobiles, pretioſas, imortales. Miſer-
rimè vaſtat, populatur, deſolationem inducit,
evertit crudelis tyrannus lredlitatem Domi-
u 3 ni:

67 3 Zelus Sacerdotis

ni: mactat, diſcerpit, avertit gregem Domini:
olluit, & contaminat Templum ſanctum Dal:
ccleſiam Elu Chriſti ſponſam odit, perſequi-
tur, affligit, quantum poteſt: conculcat pre-
tioſum ſanguinem, profanat ſanéctuarium, im-
pugnat Jeruſalem cœleſtem. Tota virium con-
tentione perpetuò urgetopus ſuum, nulli par-
cit labori, omnem movet lapidem, ut in Chri-
ſti opprobrium & contemptum animas æter-
nùm perdat! Et verò quot millia, quot millio-

nes præcipitat! Hoſtis habet muros, & nemo

ſe movet? triſtiſſimo incendio conflagrat Do-
mus DEl, & non erit, qui ſuccurrat? Vaſtatur
vinea Domini Sabaoth, & dormiunt cuſtodes
vineæ! Diſperguntur oves, & Paſtor non cu-
rabit? Sponſæ IEſu Chriſti rapiuntur, & per-
eunt: Fratres, afnici, propinqui, animæ dile-
tæ turmatim in exitium ruunt, & nemo ju-
vabit? Magna molimina diaboli, ſtragés hor-
rendas, ruinas flebiles otioſus ſpectare Sacer-
dos poterit, in hoſte conterendo DEl Adju-
tor? Sed utinam nullus diabolum vaſtantem
juvet Sacerdos! Utinam non jugulent; non
diſperdant, qui conſtituti ſunt Adjutores!
Quid ad hæc Sacerdos, cui vel ſcintilla chari-
tatis in pectore micat? non veniet auxilio?
gregem deſtituet omni ſolatio? Modèòè velit,
eſt certa victoria: arma ſuppetunt optima:
propugnacula noſtra tutiſſima: eſt abundan-
tia in turribus noſtris: DEus nobis Adjutor,
& hærebimus, & languebimus Adjutores mi-
ſeri, ac infideles? Eja Sacerdos magnanime,
certa

uliu

Atetmt e
furne
“D Amug
4 S5len
Sn itobe-
icce Nem
bor egit
vNd D
eRekeuniumn
nCnrfühnpune
i n otl,

n.
r⸗ ii ar⸗
2lnnuntidle
n vobl
Urfin gee,
aOlusDon
Iur mine r
1e en Eudn
i mine iit
Eung, nie Ne
n A wen ee
Uſelie Ale
1Ni, udeſungelt
Glle; gunn
lNErcde, K
DDoriimei on
wihlnchn
Pei nnetäe
inenlepone
utinntim
Menl aun

lii

enhun Ende

Nelt: con⸗ 1
Aen Iinin,
neniu J
Neklchienti

un n
ſitai inr
9 li ſebit
4) enn
onol lt
mn emt
lllin: 9
DEn ds 9
hebin⸗ mme⸗

ono uße

Meditatio VI. *

certa certamen bonum! Madte animo, DEl &
(hriſti Adjutor glorioſe, ad lauros, ad palmas
evocaris; ad triumphos, ad coronas invitaris.
Modòô velis, hoſtem conteres, ſalvabis animas,
Eccleſiam lætificabis, Chriſti Regnum dilata-
bis. Accede ùt Heros, age ût Victor: ſolus
à te labor exigitur; imortale præmium, ne
dubita, paulèò poôſt feliciter ſubſequetur. Mi-
ſerere pereuntium, vindica ruinas, & concul-
catum Chriſti ſanguinem, zelo nobili accenſus,
tueri non ceſſa; fœcundare conſtanter alla-
bora.
Quantuͤm tibi debeo, mi DEus, quòd pre-
tium ſanguinis tui, dilectas animas, curæ meæ
comiſiſti? Quàm nobilis hæc ſparta, DEI &
Eſu Chriſti in opere glorioſiſſimo eſſe Adju-
torem! O languis Domini mei, quem admini-
ſtiro! Charæ animæ, quas procuro! KReferatur
huc omne meum ſtudium, totum ingenium,
corporis & animæ vires! Egéne vos videam
periclitantes, animæ pretioſæ, theſaurus Do-
mini mei, & potero ſedere otioſus? Sinite
parvulos venire ad me; veniant pauperes, ve-
niant rudes, ut evangelizentur! Exibo potiuùs
in vicos & plateas; quæram animas pauperum;
claudos, & cœcos, & mutos introducam in
domum Domini mei: compellam intrare. Bea-
tum me, ſi in ſancto negotio pulchrè ſudave-
ro, uſque ad raucedinem clamavero, usque ad
defatigationem laboravero! Quàm ſpecioſi pe-
des Evangelizantium pacem, Evangelizantium
bena! Sed heu! quàm parum hucusque ani-
Vu 4 mas

680 Index Materlarum.

mas curavi! Quàm infidelis Adjutor fui! Uti.
nam ſocordiâ meâ nunquam fuerim Adjutor
diaboli! Pœnitet languoris in opere tam glo-
rioſo! Ibo, urgebo, cſamabo, ut animæ ſalven-
tur. Heu! nimis luctuoſum eſt, vel unam
perire. Adeſto potenti gratia, divine amator
& Rector animarum; fac me indefeſſum ope-
rarium, & fidum tihi in labore nobiliſſimo Ad-
jutorem! Habete me ſocium & collegam mi-
nimum, Sacerdotes Apoſtolici! Sodalſem ad-
mittite cuſtodes hominum fideliſſimi! Zelum
in pectore meo accendite, acuite, inflam-
mate!

T 8r ze , e2 te re ges ze , eerge

Index
Materiarum

Tridui ſexti.
Dies J.
Zelus gloriæ DEI.

Conſideratio I.

5§. Patrum ſenſa de zelo Sacerdotali exponuntur.
Pag. 579.
Medi⸗=

Nr9

Nde
l N
lecn

ANM
n

hun gun gni⸗
el

ir Reetu

H
ils ſiu
Cnucen

ri mieui.
ſdr
Minn
lecko
IlV¹
Eunen
allee ſlitn
Nelin

n ſeſen
De
Zele 1

innn.

Index Materiarum. 681
un ſen . Meditatio I,
De Sacerdotis Zelo erga DEum. 791
Lectio I.
Ex lib. UI. Reg. cap. XIX. Eliæ zelus. 79 5
Examen I.
An habeam zelum gloriæ DEI? 798
V Meditatio II.
Inutilis Sacerdos zelo deſtitutus. 604
Dies II,
. Zelus ſalutis propriæ.
N IETN. 6 .
H Conſideratio II.
De ſcientia Sacerdotali. 609
Meditatio III. .
ſuln De ꝛelo ſalutis propriæ. 625
,„ Lectio II.
ſertl Remp. lib. II. cap. V. de propria conſi. erarione. 629
Examen II.
An ⁊elum bhabeam ſalutis propriæ? 630
. Meditatio IV.
Sacerdos absque zelo peſſimus Oeconomus. 635
4ol Dies III.
Gnc ſen Zelus animarum.

. Uu 5y Conſi⸗

682 Index Materiarum.

Conſideratio III.

Animæ pretium. 640
Meditatio V.
De animarum zelo. 649
Lectio III. Hiſtorica.
S. Ambroſius. 654
Examen III. W.
Quantus in me ſit cnicermm zelus? 669 S
MMelditatio VI.
Zeli Sacerdotalis præſtantia. 67 5 4 .

O. A. M. D. G.

2 (0)

innn.

do V.
Mora

H TRIDUUM VI.
SACERDO

40

Id—
Puod

e ele
Tidn

Otio
lnſt⸗

lyuun ſn a
Cot

Gim tun inli,

en iooſolds 1
“ are Mni
i Merloti in
Uutk iut onnd
Air, n Chnii
n Cinerenenn
I Iiretſam d
nn inhenlen,
oſtllrſe
m linhetet
. hnin-

2 (°% 8y
Triduum VII.
Functiones
Sacerdotales
Triduò expenſæz.

Dies I.

Oratio Sacerdotis.

Conſideratio 1.

SS. Patrum ſenſa circa functiones Sacer-
dotales.

Miniſterium tuum imple. 2. Tim. 4.

gelico vacare Miniſterio, cunctas hoc no-
mine Sacerdotii functiones complectitur,
quæ ſanctæ ſunt omnes;, auguſtæ, ſummeque
neceſſariæ, ut Chriſti corpus myſticum rite
formetur, & incrementa ſumat. Implebit vitam
noſtram univerſam Sacerdotale Miniſterium,
ſi huic nos impendere, quantum gregis Domi⸗-
nici ſalus poſtulat, ſeriò voluerimus; nec tem-
pus ullum ſuppetet ad alia quævis tractanda
negotia. Trifariam partimur has functiones,
gquibus

Jrn Apoſtolus Timotheum ſuum Evan=-

686 Functiones Sacerdotales

uibus hoc Triduum deputamus: Dies prima
Grarianenn; ſecunda Inſtructionem; tertia
Sacramentorum Adminiſtrationem conſide-
rabit.
I.

Inter magnos Eccleſiæ Doctores, qui fun-
Gionum Sacerdotalium præſtantiam, & mo-
dum nobis ampliùs declaravêre, primas meri-
tò½ teneat S. Joannes Chryſoſtomus, quem
DEus ſingulariter elegit, ut verbé & exem-
plò doceret nos maximi facere Miniſterium
noſtrum, illudque totòô ſtudiò adimplere. Lib-
ros incomparabiles hic Sanctus de Sacerdo-
tio, nec non de munere paſtorali ſcripſit, è
quibus notitias omnes ſtatui noſtro competen-
tes abundè hauriemus.

II.

„ Facile poterat Magiſter Divinus, ait S.
„ Doctor, argumenta dilectionis varia exige-=
„ re à diſcipulo ſuo Petro: potuit illi dicere:
„ ſi amas me, jejuna, corpus caſtiga, noctes
„ pervigila, tuere oppreſfos, viduam & or-
„ phanum adjuva. Verùm hiſce omnibus
„ prætermiſſis, aliud non quærit ſinceræ cha-
„ ritatis teſtimonium, niſi curam ovium: paſ.
„ ce owes meas.
Enimvero illa pietatis exercitia Fidelium

quilibet, etiam fœmina, denique adimplebit:

ſed ubi regenda Eccleſia, & vel huic, vel al-
teri comittenda eſt animarum cura, oneri tan-
t0
* Joan. 21.

ſan
niſteen. 1o
Ard nin
, riſmn ine

adm sb

vngiine un
Is lini e
oohen pohulumn
erunimanm Ret
genls görel ip
nreinerkonien
eretuts heſfn
1hue cl nniun
ſetunn inctone⸗
Aehelk Alule⸗

cun lnglineen

1en Oynmum,
Fuurtuch tnen
iltdles ertin
atgute Pin
dlrnepon
gtuns contenore
1enn: Nantat
mien gnitg,
lihen, Cteg
tnni etd
üktonparadlen

itmnends i
ntstie uih
Wni ſio gen

Annin un,

Unl her Ette

Neſos, itun

Fernun Me

nlri a⸗
nm o,

ami t

lir ime

E uhſt
uncunn Inn 9

.

Conſideratio I. 637

to nec ſœminæ omnes, nec virorum quam-
plurimi ſufficient. Prodeant in medium, qui
ſupra cæteros eminere ſibi videntur; iſtud

autem perſuaſum habeant, eſſe neceſſarium,
ut ipſi comune vulgus hominum virtute, ani-

mique magnitudine tantuùm ſuperent, quantùm
corporis inſigni proceritate Saul quondam ſu-
per omnem populum eminuit. Imòô tanta ſit
inter animarum Rectorem, & animas, quibus
regendis præeſt, diſparitas, quanta in ordine
naturæ inter hominem ratione utentem, & in-
ter pecudes reperitur. Neque credas, auxe-
ſin hanc eſſe nimiam; iſtud potiùs conclude,
Sacerdotum functiones, de quibus hic loqui-
mur, aded eſſe auguſtas, ut omnem concipien-
di modum longiſſimè excedant. Vel enim hæ
ad DEum Optimum, Maximum referuntur,
cujus magnitudo finem non habet: vel ad a-
nimas imortales pertinent, quarum pretium
eſt undequaque Divinum. Nemo hic mihi
Regum, & Principum in gubernandis populis
occupationes comemoret, quæ tandem in fu-
mos abeunt: maneat ſua labori Sacerdotali
ſupereminens dignitas, cùm is ad æterna ſo-
lùm dirigatur. Gregem Dominicum paſcit
Sacerdos, omni pretio ſuperiorem, nullis ter-
ræ divitiis comparabilem.
. III.
Paſtor terrenus ubi lupos arcuit, fures de-
pulit, oves rite pavit, & morbos earum ſana-

vit, muneri ſuo plene ſatisfecit. Sed quos
cgo

688 BEunktiones Sacerdotales

ego lupos, & fures; quæ paſcua, & quæ mor-
borum genera dico, cùm de ovibus loquor,
Divini ſanguinis impendiò comparatis? Ter-
ribiles ſunt hoſtium turmæ, quibus propellen-
dis & robur invictum, & ſolertis vigilantiæ
curas perpetuas Paſtor Sacerdos adhibeat.
Gentium Doctorem audiamus, poteſtatis ini-
micæ vires oppidò metuendas ita deſcriben-
tem: Non eſt nobis colluctatio adversùs carnem &
ſanguinem; ſed adwersàs Principes, & Poteſtates;
adversus mundi Rectores tenebrarum harum, contra
ſpiritualia nequitiæ in cœleſtibus. * Quid ad hæc
Sacerdos? An leviter tantùm armatus fero-
ciſſimi hoſtis potentiam elidet? Quale inge-
nium par eſſe poterit, mille aſtutiis nequiſſimi
eludendis.

Aliam hoſtium peſſimorum phalangem in-
tuere, ab Apoſtolo iterùuͤm deſcriptam, quæ
dilecto gregi furioſa iminet: Manifeſta ſunt o-
pera carnis, quæ ſunt fornicatio, immunditia, impu=
dicitia, Iuxuria, idolorum ſervitus, veneficia,; inimi=
citiæ, contentiones, æmulationes, iræ, rixæ, dißſenſio-
nes, ſeitæ, invidiæ, homicidia, ebrietates, comeſſatio-

nes & ſimilia. ?** Quàm horrenda hæc acies, cu-

jus nec mediam partem Divi Pauli calamus hic
enarravit. Adeò truculenta, & obſtinata eſt ge-
mina hæc claſſis hoſtium, ut pervivaci furore ma-
ximos etiam Heroés terreat. Fugit lupus, & pe-
dem fur ſtatim referet, ubl ſolam Paſtoris præ-
ſentiam ſpectarit: At verò hæ inferni legiones

rabiem

*Epheſ. 6, ** Galat. y

,uphs aran!
Anleinlt u
leenin ſüenli
tleſellenizn
denmnonille,
uneſuilt 4
ueteins adn
Kan, Ani,
is Ci udortare
ulkrebun in oi
1ints oun A
en, N Ue wan
lan oniene nt
kuinilrnn,
lewſ
Mpolr nene
Ermalheres
ihbtt, keneti
ioſtennteſun
tlropg ninin
nck Keerigi
niiſlnerose
ſter legting
aeum enegn
et, oolie,
ieng: Mosfen
Nin binii,

inns pe
teinenlignit
iken n n
tnihim a
lfin: (te

I unn N.

Guenn plee;
tenn Eonn 2
inintt: Aef⸗r
ndti, nliß

ſnit inina

iiun eitt
Ne, Annmn
bonend keens⸗
,Dinkuncm
eonbeſut
t eſogſ⸗

D

en. tnuud
ubl 3
Urilin 4

1

Conſideratio IJ. 689

rabiem tantò majorem exerunt; non modè in
gregem, ſed & in ipſos etiam Paſtores, quò
ampliùs illarum furori obſiſtitur; neque cer-
tamini ſe unquam ſubducent, donec aut vice-
rint, aut debellatæ penitus fuerint.
IV.
De morbis ovium nunc pauca. Hi tales
plerumque ſunt, ut ſuapte natura ſe prodant:
facile enim videbit Paſtor non malus, an fame,
aut lue peſtilenti; an vulnere, aut alio malo
infeſtentur oviculæ; atque hinc remedia faci-
le quoque parabit. Accedit, quòd cogi poſ-
ſunt ad medicinas admittendas mutæ pecudes;
ligari, ſecari, aduri, cùm opus fuerit, ſola
Paſtoris ſui authoritate poſſunt: illo jubente
tamdiu hærebunt in ovili concluſæ, dum ſani-
tas rediêrit: potum & alimenta ſument, aut
non ſument, ùt ille mandaverit.
Contrà oviculæ ratiônales is plerumque
morbis animi laborant, quos intus recondi-
tos haud ita facilè noſcas. Si enim mala ſua
ultrò non prodat mens ægra, qualem tu igno-
tis medicinam afferes? Quamvis autem illa de-
nique pandat, remedia opportuna ſæpe faſti-

diet, cùm libertate ſua præditus à ſuo Factore

homo ad illa cogi minimè poſſit: Neque enim
integrum eſt Sacerdoti novæ legis, adhibita
vi gregis comiſſi nævos emendare. Poterit e-
quidem Judex legitimus authoritate ſua & po-
teſtate Legum transgreſſorem, etiam invitum,
compeſcere, punire, ac tandem cogere, ut
morem gerat: Nos veròô Sacerdotes id minime
R. P. Dufſrene Exercitia. XX poſ⸗

690 Functiones Sacerdotales

poſlumus; ſola quippe ſuaſione uti licebit,
cùm errores fuerint corrigendi. Nec profu-
tura quidquam eſſet coactio, tametſi locum
haberet, poſtquam ſpontaneos tantùm ſuæ le-
gis obſervatores coronare Judex æternus de-
crevit. Quid hinc aliud concludendum, niſi
laborem oppidò ſerium incumbere Sacerdoti,
valdéque implexum, quando eximia lolùm dex-
teritate, ac ſapientia, lumine ſuperno & au-
xilie validè inſtructus, negotium ſibi cothiſ-
ſum inter mille difficultates promovebit?

Idem . Doctor, * quem initiéò allegavimus,
Sacerdotum functiones, & proprietates mul-
tò adhuc patentiùs ſub deſumptis ex Evange-
lio parabolis declarat, ubi lucernæ ſupra can-
delabrum poſitæ, civitati ſupra montem ex-
tructæ, lumini, & ſali comparantur,
Vor eſtis ſal terræ, * inquit DEI Filius ad Apo-
ſtolos & Sacerdotes quovis tempore futuros:
Quod ſi ſal infatuatum fuerit, in quo ſalietur? Bea-
titudines Evangelicas paulò prius ipſis enume-
raverat, ut iddicaret, quemvis ſuum dilſci-
pulum, ac Sacerdotem camprimis, omni vir-
tutum genere ornari debere. Sit paupertatis
ſtudioſùs, ut avaritiam libertate plena redar-
guat: Lugeat, oporcet non ſua tantùm, ſed
mundi totis peccata, ut confundat eos, qui
parvi pendunt malitiam ſuam ante peccatum,
& poſt admiſſum minimè triſtantur. Eaprop-
ter gemit ipſe, ac queritur, ut omnes intelli-
gant,
*Hom. 10o. ** Matth. y.

amige )
iels ullhein
mto, Connthi
isinmmiuni
Eeninb Ani
Ien lnm, t
n goen lei,
e, Colls Eſe ll
ntvoorte,utno
D von iniceat
2 omm ſenotiun
lg eſteaus,
nEneln. I
in Dolll iere
Epefig, r d
onnor igun
nnin, Nelle
umimm eit ne
1Deng¹ Din
ng,ſlungne ne
Niticeram el
Nahnſentunenn,
Unkrelum en
kahtts ſed guig
wkifm
uum Orninent
I

l

ſommm nn
eIntum. 4
Tur, und

tnNen:

Conſideratio I. 691

gant, oneroſum eſſe hunc mundum, & peri-
culo plenum, unde nec ipſi Fideles eximan-
tur. Eſuriat, & ſitiat juſtitiam, ut exemplô
magis quàm verbô deſidioſos ad pietatem, ad
preces, ad Verbi Divini auditum, ad ſui vi-
Goriam, omnéque bonum extimulet. Sit
manſuetus, ut Eccleſiam parcendo magis quàm
arguendo, & corripiendo gubernet: Amore
potiùs trahat quàm timore.
Sit benignus, & miſericors erga omnes; ſibi
autem ſoli durus, ut portans ipſe pro ſe to-
tum pondus diei, & æſtüs, jugum Domini
ſuave, & onus leve cunétis Fidelibus reddat.
Sit mundo corde, ut non modò ſæœcularibus ne-
gotiis ſe non imiſceat; ſed neque de ſæculo
cogitet: nam remotiſſima quæque diſtinctiùs
videt oculus defœcatus, quem nullum inficit
glaucoma terreum. Si mundum oculus tuus
reſpicit, DEUIM videre non poterit,
Sit pacificus, ut cor unum ſint, & anima
una, quotquot ad ipſum pertinent. Ubi pax
non invenitur, neque preces audiuntur, ne-
que ſacrificium erit acceptum, quia non in com-
motione Dominus. * Paratus denique ſit ad per-
ſecutiones, iplàâmque mortem; non per inane
Martyrii deſiderium; ſed per fidei firmitatem
Martyri conſentaneam. Neque enim is miles
paratus ad prælium dicitur, qui hoſti propin-
quare cupit; ſed qui ad conflictum reverà ſuf-
ficienter eſt inſtruétus. Cùm igitur Sacerdos
his virtutum ornamentis fuerit munitus, præ-
XX 2 cipui
F. 3. Reg. 19.

692 Functiones Sacerdotales

eipui ſalis inſtar condiendo omni populo erit
perquâm idoneus: conſpectus magis quàm au-
ditus pietatem ſuadebit; nam prima diſcendi
ratio eſt, poſitam ob oculos virtutem intueri;
altera, verbum lſalutis audire.
VI. ,
Vos eſtis lux mundi. Dum ſalis, & luminis pro-
prietates inſpicimus, facilè eſt intelligere, cur
Apoſtoli & Sacerdotes utrique rei comparen-
tur. Salis officium eſt, illa corpora, quibus
inſpergitur, illæſa conſervare; minime vero
in meliorem ſtatum aſſerere: ſic ergo carnem
à putredine quidem cuſtodiet; verùm jam pu-
trefactam integritati non reſtituet. Contrà
luminis effectus eſt, tenebras pellere, quæ-
que abſconſa latent, illuminare. Ita quoque
Apoſtoli & Sacerdotes credenti jam populo la-

lis inſtar ſerviunt, utpote quem in agnitione

veri DEI, morumque ſanétitate cuſtodiunt.
Sunt porro lumen gentium, quibus ſcientiæ
Cœleſtis radios affundunt; ſed & ipſis quoque
Fidelibus lucem afferunt, cum ſedentes in pec-
catorum tenebris, & in umbra mortis illumi-
nant. .
Itaque Sacerdotis inculpati mores, ubi non
accedit verbum inſtructionis, ſervabunt utique
rectos ac juſtos; ſed ignorantes ad veritatis
notitiam adducere nunquam valebunt: nam
quomodo hi credent ſine prædicante?* Inſtructio au-
tem ſola rudes equidem docebit; at ſine exem-

pli Sacerdotalis fulcro in fide, cœptaque ſan-

titate
* Rom. 10,

en
Ete ded
en Pn
1u etorn Roen
rriumbonm,
ſonthenetd,
. Perdrewonn
en unnlendm
wefo tonm
n Enper het.
Atodl, lel
W. Noogumn
r inenlenns,
tmignte. I
iſmnunſnr vot
Intii wnindwer

1
1

Elun thce ind

pirocin gens

VI.
Dun ltenis D

aerDringe
aint zon u
Mn ont, en
Anodon ner e
Afſteſete lie
untltsz

. N
A, Ala.

Aelietie

nch Ohni W
Cllo D
ttt.

heſte

uungten
El, A

vl,n

inuubren

Coeckrl

tein,
0

ſ
*

Conſideratio IJ. 693

Sitate non ſervabit: Quin potiuús evertent
ſcandala, quod ſcientia ædificãarat. Sunt er-
go Sacerdotes per vitæ probitatem ſal populi,
& lux mundi per inſtitutionis Evangelicæ plen-
dores. Salem ipſos DEl Filius priméô locòô no-
minat; deinde verò lucem, vel quia ordo
exigit, ut jam parta ſervemus, antequam ad
lucra ulteriora progrediamur; vel quia gradus
prior vitam bonam; poſterior doctrinam poſtu-
lat, ſicut ipſemet Salvator cœpit facere, & doce-
re. * Per Sacerdotum mores integros ad ve-
ritatem agnoſcendam via certô panditur: e
converſo ad bonam vitam ſola veritatis agni-
tio non ſemper ducit. Maltos paſſim repe-

riemus doctos, ſed veræ virtutis munimine

deſtitutos: Nunquam verò Sacerdotem eximiè
probum inveniemus, qui lumine careat, &
veritatis agnitione. Vel denique ideò ſal vo-
cati primùm ſunt Apoſtoli, quòd Judæos veri
DElI notitià non imbuerint, ſed in ea firmaâ-
rint: Lucem deinde ipſos Dominus appellavit,
quia poſtmodùm gentes lumine veritatis illu-
ſtràrunt.
VII.
Comparat ulteriùs Diſcipulos & Sacerdo-
tes Magiſter Divinus civitati ſupra montem poſi-
tæ, quæ abſcondi non poteſt. * Ipſe mons, qui
civitatem portat, eandem latere non ſinet,

quemadmodum nec ipſa montis conſpicui ſub-
limitas deliteſcere unquam poterit. Sic Apo-
ſtoli & Sacerdotes ſupra montem Chriſtum,

XX 3 civi-
* Act. 1. *V Aatth. y.

694 Functiones Sacerdotales
civitatis inflar ædificati, nunquam profectò
abſcondentur: Et quamvis ipſi ſubducere ſe
oculis hominum velint, à Chriſto JEſu, cui
tanquam monti excello innituntur, manifeſta-
ri eos oportehit.
Deinde hujus civitatis nomine ſancta quo-
que Eccleſia venit, de qua Propheta regius
canit: Glorioſa dicta ſunt de te, Civitas DEI! *
Civitatis hujus inquilini Fideles ſunt, teſte A-
poſtolo: Eſtis cives Sanctorum, & domeſtici DEI. X
Hurres autem illius Prophetas dicamus, ut ha-
bet Pfalmus 121. Fiat pax in virtute tua, & a-
bundantia in turribus tuis. Sicut enim e turrium
Propugnaculis tela in hoſtes em'ittuntur, ita è
Propheétarum libris verba ſancta & exempla de-
promuntur, quibus tum inanes Græcorum fa-
Lulæ, cùuùm futiles hæreticorum næniæ confu-
tantur. Portæ civitatis ſunt Apoſtoli, de qui-
bus ſcriptum eſt: Diligit Dominus portas Sion ſu-
per omnia tabernacula Jacob. *XX Per ipſos enim
reverà univerſus populus ad Fidei Regnumin-
greditur. Muri ac mœnia ſunt Sacerdotes,
cæterique omnes, qui populo erudiendo inſu-
dant: de his namque Iſaias ad Eccleſiam ita
loquitur: Et edificabunt filii peregrinorum muros
tuos. *** EO quòôd Sacerdotes, cæterique Eccle-
ſiæ Rectores êgentilibus ſunt vocati, Ergo ut
muri fortes omnem impetum, quo idolola-
tria & hæreſis ordinem præſertim Eccleſiaſti-
gum, ceu Fidei Defenſorem, acriter tentat,
magno
* Pſal. 56. * Epheſ. z.. hpſal. 56.
XXSE Tſaj. 60.

den bn

olt, Eneihin
ecunt riii
in boroll he

Pumſenhiſnn
Esenti,&Fie
Uromn, ce gl

ni Ann

n us nunt ſir
Deng ilepee
undum Dkl v.
un modis ,
Uunntez, Dtn
Ktamm. A!
Witin nociun
b rgo ſihen

l 2 1t ,
l..

unltie

1, Mungung
m 8
3 Cnnſo
hmitunt

is doniet
te gn

lu
nenn ie
ſopbenan
e lis Alu
r ,ü Mmmn
corzereſe/
1 ſunſcend
Cpeun n 4
n orenn 1
oten, und

Conſideratio I. 695

magno robore Doctores excipiunt, & confrin-
gunt. Hæc itaque civitas eſt ſuper montem
poſita; nimirum Apoſtoli, Prophetæ, Docto-
res, Eſu Chriſto innixi, & ſuperæd ficati; nam
ipſe mons eſt, de quo Daniel Propheta:
Abſciſſus eſt lapis ſine manibus. ... factus eſt mons
magnus, & implevit univerſam terram.
Alià dein parabolà Dominus utitur, qua o-
ſtendit, ſemetipſum curam gerere, ut non de-
liteſcant Sancti ſui; verùm ùt lampades accen-
ſæ in Domo DEl luceant: Nemo lucernam accen-
dit, & in abſcondito ponit, neque ſub modio: ſed ſu-
pra candelabrum, ut luceat omnibus, qui in domo ſunt.
Quinam verò hi ſunt, qui lucernam accendunt?
Pater accendit, & Filius. QOQuænam hæc lucerna?
DEI verbum, de quo (criptum eſt: Lacerna
pedibus meis verbum tuum.* Per candelabrum
Eccleſiam intellige, cujus proprium eſt velut
rem ſuam verbum DEl non portare modo, ſed
& cuſtodire. Hinc ita Paulus ad Philippenſes:
*XX UIt ſitis ſine querela, & ſimplices Fili DEI-
ſine reprehenſione in medio nationis pravæ, & perver-
jſæ, inter quos lucetis ſicut luminaria in mundo.
Dicamus intrepide, Sacerdotes ſingulos,
ad portandum DEl verbum deſtinatos, eſſe
candelabra: modius verò ſæcuium, & mun-
dani homines, DEO rebusque Divinis vacui;
rectèe dicuntur. Ad fundum mox delſcendit,
quidquid in modium injicitur, manétque va-
cua illius regio ſuperior. Ita quoque terrena
XX 4 con-
X* Dan. 2. *X Luc. 17. V Pſal. 115.

696 Functiones Sacerdotales

concretione plenus ſæcularis animus, quæ
ſupra ſe ſunt, ignorat, DEUMque ac ſpiritua-
lia excludit: unde fit, ut rerum infimarum
ſtultus æſtimator lumine careat; & quamvis
bonum aliquid ſubinde proferat, nec ſibi, nec
aliis proſit, cùm maſſa terrea ubique præva-
leat. Si latuerit ſub hoc vili modio ipſemet
Sacerdos, quis DEl domum illuminabit?
Cùͤm in veritatem orthodoxam variæ ten-
tationes, & perſecutiones inſurgunt, ad in-

ſtar modii abſcondit ſæcularis animus verita-

tis lumen, quod manifeſtare oporteret. Ce-
ditur cuivis timori; ceditur levibus incomo-
dis: unde fit, ut cum agnita veritate plerum-
que vita non cohæreat. 1
Verùm ſciens Redemptor noſter, illi ſolùm
veram laudem deberi, qui vitam doctrinæ ſuæ
conformârit, hanc nobis legem ſanctiſſimam
præſcribit: Sic luceat lux veſtra coram hominibus,
ut videant opera veſtra bona, & glorificent Patrem
veſtrum, qui in cœlis eſt. Acſi diceret: Sic illu-

minate, ac docete, ut non modò audiantur

verba veſtra; ſed & videantur opera bona;, ut,
quoscunque doctrinæ radiô illuſtraveritis, eos-
dem ſalis inſtar vitæ exemplô conditos, in ſua
integritate ſervetis. Qui enim facit, is verè do-

cet: qui verò aliis præſcripta ipſus non exequi-

tur, malè docet: imò non docet, verùm contra
ſemetipſum potiùs ſententiam dicit. Præſtat igi-
tur facere & non docere, quàâm docere, & non
facere; Qui enim ſilendo facit bene, certò
nonnullos emendabit: Qui verò bonum nan
2-

aſu

gsCeri e

non kud l
Cngeien
diden lnl,
ed,Kniut
en Gnmnfrin
eteit,el
Sur tnetoſe
ues Muiti fn
onck iMun.
cils wonele
Pin lnciure, &
un Nechnibont
eur An hi
llrs Kroche
19 danerin
mnen Geendot⸗
n, Mol ctio
hrniebbont: .
irti enent
Ilenme alet,
mmentet⸗ G
w Cta genike
Dteutunte,
n hlntnt
wetoticent
Eiium inrenen
unmd eum d,
erdds, l
nu di,

.

ellotiet

Uns nin
N kerunie.
ret⸗ 1
Noſent 1N

Coolmmens
eNhbcrini
erinhct,
Ptngſommet
een ſei
tuncit Un
S
,let eri
Miſen un

„

Confideratio I. 697
faciens docuerit, non modò neminem corriget,
ſed plurimos ſcandalô pervertet.
Quis, amabòô, à via iniquitatis ſeriò abſti⸗
nebit, cùm ipſos pietatis Doctores aberrare vi-
derit? Itaque DEUS gloriam conſequitur ab
iis, qui docent ſimul, & faciunt; contume-
liam verò, & ignominiam ab illis patitur, qui
docent, & non faciunt,. Ubi Sacerdos pruden-
ter docuerit, & meliùs adhuc vixerit, compel-
lentur dicere hoſtes Fidei: Benedictus DEiIs,
cui tales Miniſtri famulantur! Veré DEUS
Deorum eſt ipſorum Dominus; ſi enim ſan-
ctus & juſtus non eſſet, neutiquam populum
ſuum in ſanctitate, & juſtitia cuſtodiret. Sa-
pientiam Rectoris bonus ordo ſubditæ familiæ
comendat. Sunt hi præconibus, & blatero-
nibus noſtris admodùuͤm diſſimiles, qui multa
dicunt, & pauca faciunt.
Cùm verò Sacerdotes reécta docent, & mala
faciunt, procul dubio in has, & ſimiles que-
relas plurimi abibunt: Quisnam horum Deus
eſt, qui adeò perversé vivunt? Qua ratione
ipſos tolerare poſſet, niſi malis eorum operi-
bus conſentiret? Quisnam hic ordo in domo
DEI, ubi capita gentium, & Rectores in vi-
tiorum devia turpiter aguntur? Qualis Eccle-
ſia, quam ipſimet cuſtodes dehoneſtant? Væ

ergo Sacerdoti dicenti, & non facienti; ordi-

nem debitum invertenti, & Eccleſiam Chriſti
Sponſam unà cum Sponſo fœde proſtituenti!
Beatus Sacerdos, qui fecerit, & docuerit; nam-
que hie Magnus vocabitur in regno cœlorum.

XX5 Medi-

698m Functiones Sacerdotales

.

Meditatio I.

De oratione, cui vacare debet Sacerdos.

4 . . . . . . . .
Nos verò orationi, & miniſterio verbi inſtantes eri-

mus. Act. 6.

As ibſis Fidei, ſanctæque Religionis incuna-

bulis ſemper Apoſtoli orationem, & præ-

dicationem, tanquam Miniſterii ſui caput

præcipuum, ſibi reſervârunt. Orationem
P 4

quod attinet, tutò credat Sacerdos, peaſum

illius bene longum, & fervens appriméè ſibi

eſſe neceſſarium: Orationi inſtantes erimus. Quis,
amabô, Sacerdotum mille nequitias diaboli

eludet: Quis ejus improbos conatus franget,
niſi orationis ſingulari ſtudio? Unde auxilium

& robur, lumen & directiosem in arduo mu-

nere petet, niſi ab oratione? Periculoſiſſimè

ſtat Sacerdos non orans, aut malè orans: in-
ermis, infirmus eſt, dum contra hoſtem po-
tentiſſimum pugna illi perpetuò eſt committen-
da. Neque ſeipſum, neque gregem Domini

unquam tuebitur ſine orationis præſidio. Du-
plex autem eſt oratio, vocalis, & mentalis: ut-

ramque in puncto Meditationis gemino conſi-

deremus.
Punllum I.
Multæ ſunt preces noſtræ vocales. Pſalmo-

rum penſum bene longum in dies fngolos
præſcribit nobis Eccleſia, ſapienti ſané conſi-
lio; multùm enim orare oportes, cui maltum
comittitur, & impensè orationem colat, quem
gra-

Nd

,batmhnſui
zpeni. rt
o Cercnal
enm I
jihumdnein
rees A
croniclladoren
gümominns⸗
M: Me e
N wenan
Ne m. (
nuni, E
Hütuservum
nnhve nei? M
Eumm goceiom.
Krbuuns Do
1löhlen;
ah: o polie
üſi, Epenr
A ECaumN: H
GtAit. NM
Utn, uin e
En Nerrcotum
Wcin mtinr⸗
e ad undig
EuNs iut
n Qlidoanme
Dnmiſ Non

Atertrun
E ehenl

lan ere nilo

un, Ne 0nt
6 19,

Aelnl

).
lre edenge

ſkan wmhite

elpehlsnie
Mholiorne
Mulki

ediatcni u⸗

Nn

Meditatio I. 699

graviſſimæ adminiſtrationis pondus ferè imen-
ſum premit. Aliæ prætereàâ ſunt preces, quas

devotio Sacerdotalis bene ordinata poſtulat:

Ablit enim, ut illos imitemur, qui Officii
Divini longitudine fatigati, & quodamodòô ex-
hauſti, preces alias penitus omittunt, ut pen-
ſi Canonici laborem, ac tædium ſarciant. Hi
tepidi matutinas preces, & veſpertinas negli-
gunt: ante eſt poſt Sacrum, ante &
poſt menſam vix orant, aut luridiſſi-
mê orant. Quid ego? Numquid mul-
tum clamoris, & parum lanæ; multa verba,
& ſpiritus perquam tenuis, aut forte nullus
in oratione mea? Miremur ſanéè ſtatüs noſtri

abſurdum prodigium! En! promittens pro-
mittit in Scripturis Dominus, apertum nobis

iri; modò pulſemus; auditurum ſe nos, modò

petamus: imòô pollicetur, præventurum ſe

preces juſti, & præparationi cordis ejus deſi-
derata ſe daturum: Præparationem cordis eorum
audivit auris tua. * Nos verô centies de die ape-
rimus labia, quin vel minimum impetremus.
Quanta Sacerdotum orantium multitudo;
quantus diu noctuque pfallentjum numerus!
Et tamen mala undique terras inundant: re-
pletur mundus iniquitate: calamitoſa vivimus
tempora. Quidnam ex duobus verum? An
DEIIS promiſſa non ſervat? Aut nos malé o-
ramus? Alterutrum certè ſtatuamus, eſt ne-
ceſſe. Sed eheu! parum dicimus, cum fate-
mur, nos ferèe nihil orando proficere; quâm
timendum, ne oratio noſtra maledictionem
*Pſal. 10. po-

700° Functiones Sacerdotales

potiùs attrahat, quàm benedictionem! Væ, (

orantes non modò non placamus offenſum per

peccata Numen; ſed potiùs ad iracundiam
identidem provocamus! Inſpiciamus ſeriò no-
ſtram orandi methodum, ne fulmen illud ter-
ribile in nos cadat: Et oratio ejus fiat in pecca-
tum.
Punbtum II.

Cur preces noſtræ languent? Quare fructu
carent? Unde fit, ut DEO etiam ſint odibi-
les, & pœnas mereantur potiùs, quàm favo-
res? Spiritus nempe deficit: Orantes non ad-
oramus in ſpiritu, & veritate: macilentô la-
biorum obſequiò contenti, DEUMùt DEUIM
non honoramus, dum corde non oramus.
Quis noſtrûúm orationi mentali fidelem ope-
ram navat, ut ſpiritum ſuſcitet, roboret, im-
pinguet? Quot ſunt Clerici & Sacerdotes, in
quorum meditatione exardeſcit ignis? * Imòô quot
ſunt Miniſtri Domini, qui nullam prorſus habent
quotidianæ meditationis curam? Quid mirum,
ſi tepent; ſi humi repunt; ſi ſpiritu & vita de-
ſtituuntur? Sed quid Sacerdos ſine ſpiritu? Fa-
ciliùs iſtud cogitabitur, quàm dicatur. Si ve-
rò meditationem magni, ùt par eſt, facio, qua
ratione illi me impendo? Forte illam ob levis
momenti negotia facilè deſero? Num ſpecula-
tione inutili, aut chymærica tempus medita-
tionis tero? An in ſuperficie tantùm hæreo, &
ad nucleum non tranſeo? Sunt, qui ſub ſpecie
ora-
* Pſal. 105. XXPſal. 35.

ümn

untyi ſ
i
E Abnn Mn
apetinigne
ie led il
9jirtiu, chha
Pelt, N 1d e
gennt. Iupetbi
eme conftciamus:
ere eleſam.
Iniere lrahamu
blne Myiten
lhglinem adlt
Duſosloguitur,
0 deroratonem
uCektut, ſintn
fumema mortnam
Iegumen,
Piniilami, n
in gunin luc
n tnna 1 0rnin
1Cnſlenute ten e
ſlſeklaeft eut
1Einſſiinnſnmi,
1 Ledo
lle d Irothen
Cen .
ſunckinihe gae

Toor corem Do,
ſoclenrmeh

Alz. *

2 0,

Meditatio I. 701

orationis melioris, & ſublimioris evaneſcunt in
cogitationibus ſuiv, t illis mundi ſapientibus
contigit, de quibus Doctor gentium loquitur.
Hinc nihil in meditatione ſolldum; hinc vacui
Cortices ſine nucleo, floſculi ſine fructu. Su-
perbia, pigritia, cupiditates adeò tenaciter
nobis adhærent, ut ad res ſanctiſſimas nobis-
cum tranſeant. Superbia facit, ut plurima in
ſpeculatione conficiamus: facit pigritia, ut
nihil in opere exequamur: faciunt cupidita-
tes, ut miſerè diſtrahamur. Seriò attenda-
mus, ne, ſublirne Miniſterium, cui per gra-
tiam DEl ſingularem addicti ſumus, fiat in no-
bis, ut Paulus loquitur, Miniſtratio mortis. **
Cùm DEO per orationem non unimur; cuͤm
gratiàâ illius deſtituti, ſpiritu non vivimus, aut
velut inſtrumenta mortua manum Divini Arti-
ficis non ſequimur.
Expenſis ulterius damnis graviſſimis, tam poſitivis,
quaàm negativis, quæ oratio neglecta turmatim parturit,
valide urgetur voluntas ad Orationis amorem, & aſti-
mationem: Conſideratis autem eximiis illius fructibis
ſtatuitur, quid poſthac ſit agendum. Elicitur dolor de
praæteritis, & proſpicitur futuris.

Lectio I.
Epiſtoleæ ad Timotheum ſecundæz
Caput IV.
De functionibus Sacerdotalibus.
1. TEſtifcor coram DEO, & JESU Chriſto,
qui judicaturus eſt vivos, & mortuos,
er
* Rom. 1. 31 **2. Cor. 2⸗ .

70 Functiones Sacerdotales

per adventum ipſius, & regnum ejus. Præ-
dica verbum; inſta opportunè, importuneè:
argue, obſecra, increpa in omni patientia, &
doctrina.
2. Erit enim tempus, cùm ſanam doctrinam
non ſuſtinebunt, ſed ad ſua deſideria coacer-
vabunt ſibi Magiſtros prurientes auribus: &
à veritate quidem auditum avertent, & ad fa-
bulas convertentur.
3. Tu veròô vigila; in omnibus labora;
opus fac Evangeliſtæ; miniſterium tuum im-
ple; ſobrius eſto. Ego enim jam delibor, &
tempus reſolutionis meæ inſtat: Bonum certa-
men certavi, curſum conſumavi, fidem ſer-
vavi.
4A. In reliquo repoſita eſt mihi corona juſtitiæ,
quam reddet mihi Dominus in illa die juſtus Ju-
dex: non folùm autem mihi; ſed & iis, qui di-
ligunt adventum ejus.
5. PFPeſtina ad me citò; Demas enim me reli-
quit, diligens hoc ſæculum, & abit Thefſſalo-
nicam: Creſcens in Galatiam, Titus in Dalma-
tiam. Lucas eſt mecum ſolus. Marcum aſſu-
me, & adduc tecum; eſt enim mihi utilis ad
miniſterium.
6. Tychicum autem miſi Epheſum. Penulam,
quam reliqui Troade apud Carpum, veniens
affer tecum, & libros, maximé autem mem-
branas.
7. Alexander ærarius multa mala mihi oſten-
dic: reddet illi Dominus ſecundum opera ejus:
gem & tu devita; valde enim reſtitit verbis
noſtris. 8. In

ltr!

yuneleeli
ome ne Eeſel
Dominss iue
intomnes genie
mit me Domin
1Aum krefet in
iorzin rolil
ubiſlande Ar
ehtetaniinfen
Zenfehte, Sal
Hlins & Chude
DklsChſuscun
.

umen!
Quuut⸗ n
rn orundine

eſlyfan oruotin
e!Iltigtepenial
OOGO Nhillmn
hin tunto figore
neteco) kenn
Kiftaclonezſztin
Alhcterobur'ne
Npeum, Niſid
Ier Neceſerim
nnid s Id
emdeguiſhnun

Aunlitlen

kegonn e
Pornnne, inn
lain Omite

Clnlnns
Alin e⸗

SPriene
tan iſeltnl
1, onneh.
ninkim un:
n art t
mekinn unen.

N äni itrts.

Dud n
ine MMen;

ure Ilknhi⸗
eovolinoe,
Geeummellt. .
17

Leitio I. 703

g. In prima mea defenſione nemo mihi af-
fuit; ſed omnes me derel'querunt: non illis
imputetur. Dominus autem mihi adſtitit, &
confortavit me, ut per me prædicatio implea-
tur, & audiant omnes gentes, & liberatus ſum
de ore leonis.
9. Liberavit me Dominus ab cmni opere
malo: & ſalvum faciet in regnum ſuum cœ-
leſte, Cui gloria in ſæcula ſæculorum. Amen.
10. Saluta Priſcam & Aquilam Corinthi. Pro-
phimum autem reliqui infirmum Mileti. Feſtina
ante hyemem venire. Salutantte Eubulus, &
Pudens, & Linus, & Claudia, & fratres omnes.
Dominus)] Eſus Chriſtus cum ſpiritu tuo. Gra-
tia vobilcum.

Examen I.

Quomodo orem?
I. Quanta orandi neceſſitas?

Rrsliigon, ſumam orandi neceſſitatem in Sa-
cerdote? Tot inter pericula, inter mille diſ-
crimina quomodo ſubſiſtam, niſ oravero?

Quomodo in tanto frigore calefiam, niſi ad

ignem (æpius accedo? Fierine poterit, ut inter
ſexcentas diſtractiones ſpiritus ſervetur integer,
niſi orem? Unde robur? unde vires in manere
graviſſimo petam, niſi ab oratione? Unde lu-
men tantopere neceſſarium haurire potero, niſi
èê fonte luminis? Quis unquam Sacerdotum
contra hoſtem nequiſſimum & porvicaciſimum
rit

704 Functiones Sacerdotales

ritè pugnavit ſine orationis præſidio? Unde ca-
ſus luctuoſiſſimi, niſi ex neglecta oratione ?
Unde tepor, peſtis illa Clero ſumè inimica, niſi
ex orationis defectu? Poſſibiléne ſit, in anima-
rum cura ſanée difhcillima rité verſari absque
oratione? Unde calamitates, & miſeriæ ſeu
temporales, ſeu ſpirituales ſine numero, nilſi
quia Sacerdos non orat? Unde conciones ſteri-
les, aerem verberantes, & infructuoſæ, niſi
quia ſpiritum non habent, quem daret oratio,
ſi amaretur? Cur zelus languet? Cur modi-
cus virtutum Sacerdotalium comeatus? Quia
oratio deficit. Oportet ſemper orare, & nunquam
deficere, * monet Servator. Ad omnes perti-
net hoc præceptum: fortê ad Sacerdotes mi-
nùs pertinebit, cùm oratione magis egeant?
Quodnam ſignum certum Sacerdotis indubi-
tatòô boni? Orationis ſtudium. Quodnam cer-
tum indicium Sacerdotis indubiè mali? Negle-
cta oratio. Qur deſolatione deſolata eſt omnis ter-
ra? Quia Sacerdos ſpiritum non habet. Cur
ſpiritum non habet? quia non orat. Oravit;
& ſpiritum habuit, qui dixit: Os meum aperut,
& attraxi ſpiritum. ** Optavi, & datus eſt mibi ſen-
ſus: invocavi, & venit in me ſpiritus ſapientiæ. NX
Quanti orationem facio? Quantum eam
diligo? Quis pro illa conatus? Scioône,
quantùm comendetur in Scripturis? Num ejus
honeſtatem, ſuavitatem, ſumâmque utilita-
tem intelligo? Parvumne eſt, ad Majeſtatis
æternæ alloquium conſtanter me adiir⸗
ti?
X* Lac. 15. ** Pſal. 11 . *X Sap. 7.

iu aniu
1 Doein.
Smebohmn
lN ninn in 1
runni ul
uel el tni
entzl ün
Snon ſum, n
m i le on
zinnis tt lre
teliasl!
Ntge won
inn tenport
rent:
Nerorntone
Cunton
mtym: Nun
Anickecti
4
A.
Hhümbdme
ſrepmni

4

Imd od ein

4

=—

Wtſrictsaton

Uibnn elliwi
uduniſeen
A gens en
h,. 4
ffn ene

unttie

deprefko,
n egen
Ckoftitit
oldllreig
ina i
nins, lui
ulles e e,
1n Iukeanir⸗

bell, t
ls Hun,n
tlinmken

.
9
u

Examen I. 705

ti? Legatus pro populo, & Orator ſum con-
ſtitutus: quâàm nobilis hæc ſparta? Quoties
jam guſtare, & videre ſeriò ſtudui, quàùm ſuavis
ſit Dominus? Quis unquam pius Sacerdos que-
ſtus eſt, tædium & amaritudinem habere converſa-
tionem illius? * Poteritne Sacerdos tepidus,
orationis neglector, unquam gloriari: Venerunt
mihi omnia bona pariter cum illa, & innumerabilis ho-
neſtas per manus illius? Sanèe non poterit.
Clavis aurea eſt oratio, quæ Domini theſau-
ros omnes aperit: ſi virtute, meritis, zelo in-
ſigni dives non ſum, arguere certò licet, me
non orare, aut malè orare. Si quid petibritis
Patrem in nomine meo, dabit vobis. *Xs₰ Poteritne
fallere infinita fidelitas, ſi rite oravero? Quæ
gratiarum prodigia non obtinuéêre ſancti Sa-
cerdotes omnium temporum, quèd artem o-
randi egregiè callerent? Quodamodèò facti ſunt
omnipotentes per orationem. Quomodo ego
poſthac orabo? Qua ratione hactenus oravi?
Quid emendandum? Numquid æſtimatio ma-
jor ſanctiſſimi exercitii primo loco erit pro-
curanda?

II. Quis apud me orandi modus?

Quæ mea præparatio ad orationem? Quid
mirum, ſi malè oro, cùm parum collectus, &
miſerrimè diſtractus ad orandum accedo? Cur
me priùs non colligo? Tantine moliminis la-
bor eſt, ſeriò tantiſper cogitare, quid ſim actu-
rus, cùm ad Regis æterni alloquium, & tra-
*Sap. . * ap. 7. RX oan. 46.
R. P. Dufrène Exercitia. Xy Rtanda

7⁰6 Functiones Sacerdotales

ctanda cum illo graviſſima æternitatis nego-
tia venio? Quæ mea per decurſum orationis
applicatio? Tantâne, quantam in œconomicis,
aut aliis hujusmodi adhibere ſoleo? Si quæli-
bet orationis non malæ horula centum aureos
daret, quam ſolicité orarem? Quantus foret
impensè orantium numerus? Non pudeat ſum-
mæ negligentiæ, quando imenſos gratiarum
theſauros luride orans e manibus dimitto?
Quem guſtum in oratione ſentio? fortè mo-
dicum, aut nullum? Æger eſt, cui non ſapit
cibus optimus. Qua reverentia ſummæ Maje-
ſtatis Dominum in oratione alloquor? Quæ
mea orantis humilitas; quis fervor; quæ fi-
ducia? An ſpiritum filialem oraturas induo?
Clamat mendicus poſt divitem; inſtat, urget,
vociferatur, quia ſeriò agit: quia indigum ſe
novit. Ego ſperare quidquam e cœlo poſſim,
quando luridiſſimèe poſtulo? cùm egomet, quid
blaterem, ignoro? cùm DEI Majeſtatem ab-
ſurdiſſimè garriens vilipendo? Quo fruétu o-
ro? evidenter mala eſt oratio, quæ fructu ca-
ret: Fructum centeſimum & milleſimum cer-
tò parit Oratio ſuis numeris abſoluta. Fortè
ex mera conſuetudine oro, aut ex dura neceſ-
ſitate? Cur mente hilari ad gratiarum fluen-
ta non accedo? Quantuͤm pro mihi comiſſis
oro? Quantùm pro Eccleſia, pro converſione
peccatorum, pro amicis, inimicis, benefacto-
ribus? &c. Quàm efflictim pro avertendis
calamitatibus publicis oro, tanquam perſona
publica? Num affligor in oratione, ut olim
. Daniel

mni

nu Aeurn
,lrer O Dun
zenir ke
1nine Aenii
moin Eeibent
utglineend

in iearetli⸗

Cs Ner 0
zaben Cmone
mu Piiin 5
üneſſin n
wonniamn virru
Erlne nunero l
6,el ercotiel
9Pümn o,
Dn, humiltas
d olor getoſt
Aiimegucin⸗
IIII. Cos .
PCtdr ſetllu
auerebit On
inr A GnNun:
Dreſritumon
Im) An Cedio
Nodls ond
s glſtan
ad egiui,
1 6id tenlem!
deni nesolin
WMonotun
I

litter

n Lemnitt
t Cecutſin 4
Ntumin edn
dete Den⸗
Dorel Cenn
tuen n
ennet NMerne
iütli
W e dnint
ione ſann ien
Arrthaim
Iefenminmele⸗
nror heni

Gnnet

1
n
W

penlei G⸗

Polato uena⸗

rontatnn
i iim⸗
in N IieEH
dei, oem
Hiuncs⸗ H

Examen I. 707

Daniel orans affligebatur? Qualis meus ad
DEum clamor cum Davide? Heu! clamant
fortaſſis contra me negligentiæ innumerabiles,
quas in oratione admitto: Quaàm terribilis
propterea olim reddenda erit ratio! Semper-
ne poſthac negligam exercitium uti facillimum,
ita ſuaviſſimum, & longè pretioſiſſimum, non
ſine jactura irreparabili?

III. Qualis mea oratio vocalis?

Quæ mea Penſi Canonici æſtimatio? Dicta-
ta hic omnia à Spiritu Sancto: ab Eccleſia
Chriſti ſponſa perquàm ſapienter ordinata ſin-
gula: Actus omnium virtutum præſtantiſſimos
complectitur ſine numero iſtud ſanctæ oratio-
nis genus, quod Sacerdoti eſt peculiare. Laus,
adoratio, gratiarum actio, invocatio, fides,
ſpes, charitas, humilitas, deſideria ſancta, ti-
mor ſanctus, dolor pretioſus, fratrum dilectio,
ſolidum & illime gaudium ad paſſus ferè ſin-
gulos occurrunt. Quos meritorum theſauros
ibi colliget Orator ſedulus? Quas pœnarum
centurias coacervabit Orator luridus? Qua
præparatione ad orandum accedo? Num de-
votè recito præſcriptam orationem: Aperi Do-
mine os meum? An debito tempore oro? Pla-
cet fortaſſis modus orandi rapidus, qui om-
nem orationis guſtum & ſaporem elidat? An
propero, ut ad negotia ſive paſtoralia ſeu œ-
conomica citò tranſeam? Sed quodoam ma-
joris momenti negotium eſſe poſſit oratione?
Credâmne, promotum iri labores cæteros illo
XVz qua-

708 Functiones Sacerdotales

quadrante, quem abſurde feſtinans orationi
ſurripio? Unde benedictio in actus diei ſingu-
los, niſi ab oratione? Quomodo Interceſſoris,
Legati, & Mediatoris DEum inter & popu-
lum grande munus exequor? O ſi intelligere
vellem obligationis hujus imenſam gravita-
tem! Quomodo in Pſalmis ſequor Prophetam
laudantem, adorantem, invocantem, timentem,
dolentem? &c. Quo ſenſu dico poſt Pſalmos
ſingulos Gloria Patri? An deſiderium, & inten-
tionem rité orandi tunc renovo? Quo ſenſu

devotionis dico orationes, ac præſertim clau-

ſulam, per Dominum noſtrum &. Qua reveren-
tia Scripturam, & 8. Evangelium lego? Quo
fructu geſta egregia Sanctorum percurro?
Quomodo orationem contra mentis evagatio-
nes conſtanter munio? Qua ratione illam
claudo? Num devotè reeito clauſulam præ-
ſcriptam: Sacroſanctæ, & individuæ &c.

IV. Qualis mea oratio mentalis?

Quem conceptum in animo gero de oratio-
ne mentali? Quid de illius neceſſitate judico?
Numquid veriflimum illud Prophetæ: Deſola-
tione deſolata eſt omnis terra, quia non eſt, qui reto-
gitet corde? * Unde Sacerdotum languor, &
frigus, niſi quia in meditatione eorum non ex-
ardeſcit ignis? * Capiéône, fieri nullo modo
poſſe, ut Sacerdos muneri ſuo graviſſimo ſa-
tisfaciat ſine orationis mentalis adminiculo?
Sic ſtatuunt omnes vitæ ſpiritualis Magiſtri:
iſtud
Jerem. 12. X* Pſal. 35.

un

hemn ehenen

4

Cenloni ni
n fem,l
mm’ Dommn.
etatane din
Mes Md I
buni reſety
het, Auſum
wrlebit, inon⸗
rimnis hono
Erecpoo ri
Pedtals? Din
lontones grn
1 E Co unce
it netian horn
e otce Mel
n Ir horr con
Enpeis ſaris on
Aerllter inpen
in ges mine N
ENNr, elhbber
21 (Un mofn
it nels inelet
uir Clen er,
fie
mg.

Glter

t ſelinn 7
in a
uomod. ne
Eun rI.

D
inemeni

ne nn

1Crnonent
innnind ene
ispetluft
ch ſi⸗
centonn kn
Iurmenn
Cne, ftihiii
nen tog,
tr Piiu⸗

Examen I. 70⁰²⁹

iſtud loquitur experientia. Malus eſſe non
poteſt Sacerdos pie meditabundus; nam illu-
minabitur, dirigetur, roborabitur è conſor-
tio Sermonis Domini. Quid verò Sacer-
dos à Meditatione alienus? Fructum non

feret palmes aridus, unionem cum vite non

habens: humi repet, ſordeſcet, terram &
carnem ſapiet; ſurſum non aſcendet: in te-
nebris ambulabit, impinget, errabit. Egéne
igitur ſpiritualis homo eſſe queam ſine hoc
primo, & præcipuo ſpiritůs adjumento, quod
eſt oratio mentalis? Sine hac DEIIM, me-
ipſum, obligationes graviſſimas turpiter ig-
norabo; Et quo tandem exitu? Adeône
durum ſit, mediam horulam, aut quadran-
tem dare quotidie Majeſtatis ſupremæ allo-
quio, dum tot horæ corpori, inutili conver-
ſationi, negotiis variis multum illo inferiori-
bus tam hberaliter impenduntur? Quàm ſe-
riò applico tres animæ potentias? Quam fi-
deliter memoria exhibere ſolet meditationis
materiam? Quàm profundé veritates æter-
nas inſpicit meus intelleétus? Quam pie,
& efhcaciter circa ea, quæ agnovit, verſa-
tur voluntas ? Eſtne omnis mea Medita-
tio proſunda, pia, practica? Quæ propoſita
particularia formo ? Qua ratione illa cxe-
quor?

Vy 3 Medi-

710 Functiones Sacerdotales

Meditatio II.
Chriſtus Orationis Sacerdotalis Magiſter.

Domine, doce nos orare. Luc. II. I.

N Eceſſaria omnibus eſt oratio, ſed maximè
Sacerdoti: Hinc arma depromit contra
hoſtes potentiſſimos: hinc lumen, robur, ſo-
latium haurit in munere difficillimo. Bea-
tum ſanè prædicemus Sacerdotem orationis
amantem, & ſtudioſum: Habitabit in adjutorio
Altiſſimi. * Quæcunque faciet, proſperabuntur. **
Aadducet illi DVominus ſempiternam jucunditatem cum
ſalute ſua. *X**X Sedebit in pulchritudine pacis, & in
tabernaculis fiduciæ, & in requie opulenta. *XXY Iit
de virtute in virtüutem. **** Beatæ oves, quæ
nactæ à Domino ſunt Paſtorem, & Sacerdotem
orantem, qui os Domini perpetuò conſulat:
nullus ei profectò Gabaonita imponet. *XXX
Ars igitur magna, & ſcientiarum maxima eſt
oratio, in qua patefiunt arcana cœleſtia Sacer-
doti Miniſtro fideli. Doctorem & Magiſtrum
inquiramus, unde hoc Divinæ ſapientiæ genus
etere liceat. Ad mundi Salvatorem cum
iſcipulis accedamus, humiliter poſtulantes:
Domine, doce nos orare! Enimveròô docet ille nos
primò verbôò. Secundò docet exemplô.

Pun-

* Pſal. 90. ** Pſæl. J. *X Parucha. σ aj. 32.
AXX Pſal. 33. KNNr joſue 9.

lmi
iu

ld Eetenn
gicliitfaue
arunbnikoti
, ies letan!
iltt,,. un
n ltrti. n
Pefi,, i
i nnim
zumopere cofee
Ereſana? Ks pe
us em (onne
s ſalllhleni-
ywmrient “
enmcn unce ſi
t, leen. Iog
Iuliwebunrin!
nr redetis bi
Iimd nocd polven
urſfoentiz dun
oona hernel li
1 god ponl
20Ndor eifi
n. Mon peünmn
int, von tme
Aituem innin
ine eſereliih
umÜmaken
e mecrael
I
lus lun

uginten

I
etlorlt

ortt G
S
ne N
nere Akiln,
1 Nlitn e
Im: Miltzus
e in itin
nima da
tiſtnir ilt
rl N
nd
Dünmnt
niirnnn:
tuonn t
Cetum mi
It arcau Netü
Dodnntle

Dirhnr ang

Und Anen
imencd?
Netennll⸗

Aeditatio I.. 711

Punblum I.

Viz aliquid reperiemus, quod vel opero-
ſiùs, vel inculcârit frequentiùs Præceptor no-
ſter, quàm orationis ſtudium. Quid verba il-
la Divina, toties iterara? Videte vosmetipſos. .
Vos ergo videte. . 2 Videte, vigilate, & orate. *
Orate, ut non intretis in tentationem. Oportet ſem-
per orare. * Petite, & accipietis: quærite, & inve-
nietis: pulſate, & aperietur wvobis. *I IIt quid o-
rationem tantopere comendaret, ſi non foret
ſummè neceſſaria? Sed potuitne Magiſter Di-
vinus magis eam commendare, quàâm cùm
dixit: Ommnia, quæcunque orantes petitis, credite, quiæ
accipietis, & ewenient vobis. *XX zEn theſaurum
ſemper apertum, unde ſumere quantumcun-
que libuerit, liceat. En gratiarum fontem, &
quo liberaliſſimè haurias? Te miſerum, ſi tur-
pi egeſtate premeris, ubi divitiæ redundant,
& tuæ ſunt, modò volueris! Quanta promiſſi
Divini magnificentia, dum omnia petere jube-
mur, & omnia ſperare! Utinam verum de no-
bis non ſit, quod nonnullis objecit magnus
Eccleſiæ Doctor: Petitis, & non accipitis, es quòd
male petatis. Non petimus in fide; non ſeriò;
non ſincerè; non inſtanter; non Äůt filii, ne-
que ùt Majeſtatem infinitam decet. Ubi mea
in oratione reverentia, devotio, attentio?
Quid mirum, ſi malè orans nihil proficio? Do-
mine, doce me orare! doce errata etiam mi-
Vy 4 nima
* Marc. 13. * Luc. 15. **X* Luc, 11. *X*⅔ Mart.
77, 24.

7I2 Functiones Sacerdotales

nima in hoc ſancto exercitio vitare! Heu,
quantum mihimet noceo, cùm malè oro!
Quantum gregi, & quantum Eccleſiæ noceo!
Quàm potens forem, ſi ritè orarem!
Sed qualem orandi methodum tenebimus?
Sic orabitis, inquit Præceptor ſanctiſſimus: Pa-
ter noſter, qui es in cælis &c. En, orationis præ-
ſtantiſſimæ compendium! Non ſine cauſa to-
ties iterare hanc jubet Miniſtros ſuos Eccleſia.
Eſtne verò genus aliud orationis, quod paſſim
negligentiùs deproperetur, hac cœleſti formu-
la? Quousque apud me invaluit eam ſine gu-
ſtu & ſpiritu, ex mera conſuetudine, raptim
dicendi conſuetudo? Sempérne pergam, non
modo incaſſum orare; verùm etiam pœnas
orando incurrere? Hæccine erga Magiſtrum
piiſſimum gratitudo

Punbtum II.

Orationem, illiüsque modum DEI Filius do-
cet exemplé. Quoties pernoctavit in oratione
DEI?* (Qoties in montem ſeceſſit ſolus orare?! **
Oravit conſtanter in Matris utero: oravit in
ſtabulo, in .Ægypto, in Nazarena domo, inter
prædicationis labores; in Oliveto & in cruce
non prolixe minùs, quâm ardentiſſimè oravit:
Tota illius vita jugis oratio fuit. En, ùt orat
reverenter Perſona ſanctiſſima & auguſtiſſima:
En, ut orat ſolus, cum clamore valido & lacry-
mis: *X t orat inſtanter, procul à turbis, in
noctis ſilentio, acſi opus haberet admin ilis
ran-

* Luc. 6. * Matth. 14. 23. *X Hebr, y.

, Doon
rr Eintpin
mn Aultnine
TremimiAn
in, & don
genciun & dond
rmnn non et
ſe ein dol,
ACrN, &A M
n ondb Fl
ſem ncln —
le lenetar, can
n Iuin Ntt
1d mltümlen

J,

ttshonen
8, Locn
Allitki: n
Di ol oe
mmnenmn noble,
in emn würue .
FEbmere? 6
itcnren,
Ualentun,
Cblnemn, i
lil aidan
n noflt Oni
Almine,
Pnittrati. Den
fiitfuimnn

D
Vülnatle⸗

e D

Cnlt e

ereſtio in

Ne n
hnnum locken

et Mnikute
dorin

le odnͤDr
ie ni
NreH
Marsuent
Nauren
1nOed
n wtenthrn

,Aunnt dli
e el
bwberet ni⸗

56 4

Meditatio II. „713

Orantis Domini cor præcipuè contemplare,
Sacerdos! & poſt piam contemplationem il-
lud magni Auguſtini attentè conſidera: „* O-
„ rat miſericordia, & non orat milſeria; orat
„ſanctitas, & non orat perverſitas; orat in-
„ nocentia, & non orat injuſtitia; orat, qui
„ peccatum non fecit, nec eſt inventus in
„ ore ejus dolus, & non orat peccator; Ju-
„ dex orat, & parcere amat, reus debitor
„ non orat, ut gratiam inveniat &c. „ Vah!
turpem maculam ſtatüs noſtri! Nemo magis
orare tenetur, quàm Sacerdos; & nemo mi-
nuús orat, quàm Sacerdos! Ccœlos penetrat
oratio ſimplicis mulierculæ, & Sacerdotis co-
piosè illuminati oratio humi repit! Alios ad
orandum toties hortamur, & ipſi miſerè de-
ficimus! Quoties, Eccleſia præcipiente, mo-
nent illius Miniſtri: Oremus! Hoc fortaſſe tan-
tùm ideò, ut male oretur? Quis det nobis
orationis donum nobile, quod Sacerdotes nos
efficiat, omni virtute conſpicuos; potentes
in opere & ſermone? Quantum ego hucus-
que feci, ut ritè orarem? Quid agendum poſthac?
Poſtulat, & ardentibus votis deſiderat voluntas o-
vationis nobile donum, cui ſemper comes it miſericor-
dia, juxta illud Davidicum **: Benedictus DEUS,
qui non amovit orationem meam, & miſeri-
cordiam ſuam à me. Juſto etiam timori locus da-
tur,ſi defecerit oratio. Dolor, & conſuſio propter innume-
rabiles in orationis ſtudio negligenrias. Propoſitum firmum,
G adjumentorum ad bene poſtihac orandum delectus &c.
V V F Dies
*S. Aug. de Orat. Vom. ** Pſal. 6.

—

714 Functiones Sacerdotales

Dies II.

Inſtructio Sacerdotalis.

Conſideralio II.
De Verbo DEI.

I. Teſtamentum vetus.

Iremur DEI Providentiam ineffabilem,
M quæ Fidei noſtræ ſoliditati ſapientiſſi-
me confuluit, dum libros ſanctos ex
hoſtium judæorum manibus venire ad nos
voluit. Et illud quoque admiremur, quòd
Gentilium Sybillæ non minùs quàm Hebræi
Prophetæ Meſſiam venturum prædixerunt,
quarum vatieinia, conſenſu mirabili cum Pro-
phetis cohærentia, ipſimet nobis Gentiles al-
ſervârunt, & intacta usque ad nos tranſmiſe-
runt. Salutem itaque ex inimicis derivamus, &
de manu omnium, qui oderunt nos. *
Sacræ Paginz immenſum pretium attentè
imprimis conſideremus. Quid ergo Libri ſan-
cti? Quo fine ad nos tranſmiſſi? Quis illius
Auctor; quæ materia? Sancti Codices theſau-
rus ſunt nobis infinitus, quo qui rectè uſi ſunt, parti-
cipes ſunt facti amicitiæ DEI. ** Sunt illi cœle-
ſtis Sapientiæ Breviarium, arcanorum ſubli-
mium Divina Epitome, Regula morum, Fons
lucis, robur animæ, DEl digitô ſcripta ad nos
Epiſto-
* Luc. 1. E Sap. 7.

1e l ſein
M ſon
Am uh
innnne,
luin; i
Thminmn
n li n
fünzunn
erpe utiume
apiſun nf
ltenn n
Uu gim in
lilun on ſ
1 n Eenonltet
umbalatm:)
Eirr n fm
e, nec ale
dcolto,
Ltlorun,
TMientilne
1ACritum ,
Onnibus h
nimn Ahenin
hümm uin
afnten inil
ige denem
Nin la
Mloninen goi
Kanntio; i
N den

— ☛

R

,6. *
, e,
R n

eiete

H

elat

n I

tho D
entmn un
Miitetin iek

blr Mu

Gemmun Mitn
lünmic;
ins nulen
ſlenliini⸗
mni lin
:
euſn rint
. (lapln
mi.
nli ies:
1ſni 1,
l.* Wnl
Om, ArNN
Nenran

chiiie

Conſideratio II. 715
Epiſtola; Illius voluntatum manifeſtatio, &
promiſſionum conſignatio. Auctor librorum
eſt Spiritus Sanctus, qui locutus eſt per prophetas:
materia, Chriſtus; finis, DEl per Chriſtum
gloria, & hominum per eundem beatitudo.
Finis itaque Legis Chriſtus eſt. * Sed & illius
principium; nam in principio erat Verbum. Chri-
ſtus nempe initium eſt viarum Domini, an-
tequam quidquam faceret à principio. ** Hic ille,
propter quem, & per quem omnia. *X
Nullus igitur in Teſtamento veteri apex,
qui Chriſtum non ſignet; nulla figura, quæ
ipſum non demonſtret; nulla pagina, quæ
ipſum non loquatur; Prophetarum nemo, qui
Ejus gloriæ non famuletur. Labuntur anni
quatuor mille, nec alteri negotio tot ſæcula,
inde à mundo condito, impenduntur, quàm
Reparatori ſæculorum, & Liberatori homi-
num magnificentiſſimèe prænuntiando. Ilplſe-
met Adam Chriſtum prophetat primus, nec
aliam poſteris omnibus hæreditatem relinquit,
ræter fidem & ſpem in Chriſtum venturum.
unc ſuſpirârunt Patriarch?æ omnes: Hujus
laudes Prophetæ ſinguli prædicärunt.
„ Religiosè dicendum, ait Rupertus α,
„ reverentérque eſt audiendum, quia propter
hunc hominem gloriâ, & honore coronan-
„ dum, DEUS omnia creavit. „ Ab ipſo
mundi exordio; in ipſa lege naturæ, antequam
ſcriptum DEl Verbum hominibus obeigiſten:
Pilii
* Rom. 10. * Prow. 5. * Hebr. 2. *XX /. 3,
de glor. Trin.

716 Functiones Sacerdotales.

Filii ſui in terras venturi gloriam Pater æter-
nus manifeſtari voluit. Lex naturæ ab Ada-
mo uſque ad Moylſen annos circiter 2500. te-
nuit. Tempus hoc totum duratione ſua tres
primas mundi ætates complectitur; primam à
creatione mundi usque ad diluvium; alteram
à diluvio usque ad Abrahamum; tertiam ab
hoc Patriarcha uſque ad Moyſen. Ætas pri-⸗
ma fuit annorum ferè 1650. ſecunda 380. ter-
tia 425. Tertiam hujus ævi totius partem
Adamus vivendo explevit, qui ad annos 930.
vitam produxit: atque hunc longiſſimi tem-
poris tractum partim agendæ pœnitentiæ,
partim erudiendis in fide & cultu Meſſiæ ven-
turi poſteris, ac nepotibus dedit. Credibile
autem eſt, illum majore ſtudio Abelem, cæte-
rôsque omnes docuiſſe, è quorum ſtemnate DElI
Filius quondam eſſet naſciturus: Hos inter
Seth, Enos, Cainan, Malaleel, Jared, Enoch,
Mathuſalem, & Lamech numerabantur. Cùm
ergo hi omnes Adamum vidiſſent, & promil-
ſum à DEO ipfſi factum de mittendo Salvato-
re, ex ore illius audiviſſent, Noëmo eadem
narrârunt, qui paulò poſt Adami obitum mun-
do fuerat natus, ubi recens adhuc Proto-Pa-
rentis vigebat memoria. Lamech præſertim,
& Mathuſalem; hic avus, ille Noëmi pater,
filium hunc ſuum erudiêrint, cui annis fereé
ſexcentis ambo convixére: Lamechus enim
unico ante diluvium anno; Mathuſalem ve-
10 ſub ipſum cœpti diluvii tempus diem ſuum
obitt.
Poſt

Ciſu

Kärin H*M
iund ſgunce
5Nbd ll

5

aniatt,
nllis elſen
t md
prkerins Men
m Vanc amun
elnken le d
togoen Retei,
gon
AAmum porerant
ons erenbee
Sn & Mell
Uisnlerent.
ifbeo, & ha
En molgibo,

t irend ver
6eris eancen
nid ue
ügurit. Amns
nin er dr
cgnti E
lfeügent
Mente, den
Afehune m
Aunmconta hon
ederhtanbui

l

laer

i gorem

AT uNe
Nnos Cneſe .

un dnie

neckme
e dlnin
lcn kent;
Wis ei
Merimian
.

eehn
t Mi. Ei
Mue Hr
Echommetrn 4
—
nce n

ſe cntere
1.

P

receng heft⸗
1. Litenk-
ls, ie
bdetinn .
ee: INeiki
mo; Nrhli,
gii rmpnta

Conßideratio II. 7117

Poſt diluvium Noëmus Meſſiæ futuri noti-
tiam annis plusquàâm trecentis, quos ſupervi-

xit, filiis & nepotibus uſque ad Abrahæ nati-
vitatem comunicavit, cujus progenitores

ſcientiam ſalutis ex ore ſanéti Patriarchæ hau-
rire intra tot annos ſufficienter poterant.
Sem primogenitus Noëmi Abrahamo usque ad
vigeſimum Iſaaci annum convixit, potuitque

moriens eundem ſic alloqui: Ego centum an-

nis, priusquam oreretur diluvium, avo meo
Lamecho, & proavo Mathuſalæ convixi, qui
ambo Adamum noverant, ac viderant, totius-
que creationis ſeriem, brevem in Paradiſo mo-

ram, ejectionem, & Meſſiæ venturi promiſſio-
N . .△ . .
nem ab illo audiéêrant. Iſtud ego teſtimonium

veritati perhibeo, & hanc opulentam vobis
hæreditatem tranſeribo, fidem nimirum in
Meſſiam, & Redemptorem denique adfuturum.
Iſaacus à Semo, & Abrahamo patre doctus,
ad filium ſuum Jacob, isque ad duodecim Pa-
triarchas, filios ſuos, pulcherrimam notitiam
propagavit; hi verò paulò ante Moyſen ſu-
perſtites, ulteriùs eandem divulgarunt. De-
nique Moyſes ad id usque tempus tradita, lit-
teris coniignavit. Annis itaque 2500. tradi-
tione continua ex ore parentum in filios de-
rivata eſt cognitio, & expectatio Salvatoris,
quod facilè fieri poterat in tam longæva tunc
hominum ætate. Sed cùm DElI ſapientia &
bonitas præparare ampliùs ad ſuſeipiendum
Filium ſuum corda hominum vellet, Moyſen
elegit, e Scriptoribus ſuis primum, qui Meſſiæ
. venturi

718 Functiones Sacerdotales.

venturi myſteria in codices referret, Legique
ſeriptæ initium daret, quæ annos 1500. uſque
ad Redemptoris adventum duravit. Secuti
ſunt Prophetæ iterum iterümque alii, qui tra-
ditionibus hinc inſtructi, & à Spiritu Sanéto
iſtinc ſingulariter illuſtrati, Meſſiæ gloriam va-
riè in libris ſuis expreſſerunt; Quin & ipſi
eundem in ſeipſis, in vita, in ſacrificiis, in acti-
bus ſuis, jubente Divino Spiritu, diverſimode
figurârunt, & venturum ardentiſſimè deſideraâ-

runt. Lex utraque, tam naturæ, quâm ſcrip-

ta, hiſce magnificis pollicitationibus, revela-
tionibus, figuris, & ſuſpiriis ignitis adeò re-
dundat, ut nihil fermè aliud loquantur. Sum-
mæ laudes, quibus tum ſancti Patriarchæ, tum
Prophetæ Regem venturum exornant, ſatis
oſtendunt, quanti Perſonam illius facerent.

Nunquam niſi ſtupentes de illo meminerunt,
& verbi

Gionum quà humanarum, quàâà Divinarum ge-
nere conſpicuum, ſpecioſum formàâ præ filiis
hominum, ſummè amabilem, mitiſſimum, in
ſermone ſuavem, in opere potentem, benevo-
lum, acceſſu facilem: Magnum coram DEO,
& hominibus, in actibus ſuis modeſtum, in
judiciis juſtum, in benefactis liberalem, in mo-
ribus Majeſtate plenum, magnificum, obſe-
quioſum, ſanctum, benignum, eôque virtutum
omnium apparatu, & lenociniis præditum, ut
ardentiſſimum illius amorem, ac deliderium
inſa-

s lectiſſimis Eum certatim extollunt.
Modèô ùt Principem depingunt, omni perfe-

ſlnu

erütni to 1
An raniu
gtuem emun,
,Krinnn: No
Mun Dodren
Sgonſcm, Nun
Ecum humumn
e ir bitoren
Scuid aimd ſ
ſeramm. Vo

9

.

Zincomi, Aune!
tühummibene

nictin⸗
un o Hitii
Aleen dols
umn & Wim
ur hune Hon
eleni ueni
mime akoren
MemimIm;
Atconoexecti,
Anomdn.
inceſcern n
ihime alunn
nem
1idos ine een
ibas ufennn
mm do marue
Aliumizendi

irie,

eee
ueennn
um Ande.
terimceie
i, Kii
i Neleg
eenn; E
o Diin e,
nrteniin
tum um Nin
linni
ſhii⸗

Utnm amna 1
Coonlistrre.

Nestelnane
Epigun, os
iolin n
Ablen
te Menen k
Mgnin an
0S 0 Dol
islenent
1 ngnnan,
monn eole
oni an
Cten, lin.

Conſideratio II. 719

inſatiabile videndi hoc ſummum Bonum San-
cti omnes in lege antiqua conciperent. Modo
ùt Sacerdotem æternum, Melchiſedechô ma-
jorem, admirantur: modoò tanquam Domi-
num, tanquam Doctorem cœleſtem, tanquam
Legis ſanctiſſimæ, ſuaviſſimæque Auétorem,
tanquam Sponſum, naturam Divinam inſolu-
bili nexu cum humana unientem contemplan-

tur. Modò ùt Paſtorem, Ducem, Liberato-

rem, & ſi quid aliud cogitari poteſt glorioſum,
eximie venerantur. Boſt enarrata laudum
tantarum encomia, hunc Regem, hunc Domi-
num generis humani Benefactorem maximum
fusè prædicant: vitam daturum pro populo,
charitaté imensâ ſtimulatum, referunt; hunc
Pontificem ſimul & victimam ſui ſacrificii fore
comemorant, quo Patri ſuo nos reconciliet;
hunc Legislatorem Solis inſtar ſenſus noſtros
illuminaturum, & viam ſalutis oſtenſurum
magnificant; hunc Sponſum Patrem futuri
ſæculi, ad Regni æterni ſocietatem filios ad-
miſſurum: hunc Paſtorem oviculas carne ſua,
& ſanguine nutriturum; Ducem ac liberato-
rem vinctos è domo carceris eduéturum, mir4
facundiâ proloquuntur.
Hinc orta deſideria & ardores inſoliti, quæ-
rere ac ſuſpirare Salvatorem ſanctiſſimas men-
tes perpetuò coëgerunt: Hinc preces, hinc vo-
ta ſine modo; hinc gemitus & ſuſpiria ſine
numero, quibus adventum ſui Regis tam glo-
rioſi, & tam boni maturare contenderunt. In
abſentem illi tantis amoribus exarſerunt, ueen
odie

72 4% Functiones Sacerdotales

hodie præſentem Sacerdotes novæ Legis tam
parùm curant: Illi mera vox & lingua fuêre
in deprædicando Salvatore nondum nato, &
nondum paſſo: Nos ineffabili charitate pro
nobis natum, & pro ſalute noſtra paſſum tur-
pi ſilentio præterimus. Ili venturum avidilſ-
ſimè expectabant: nos in manibus noſtris quo-
tidie verlantem frigidiſſimè toleramus. Quid
ſi præſentem, ùt nos, ſpectàſſent? Quid ſi tan-
gere licuiſſet, aut manducare, uti nobis con-
ceſſum eſt? Quæ incendia, quæ gaudia, quæ
honorandi eum, & amandi ſtudia inde pro-
fluxiſſent! Verùm ad Scripturas Teſtamenti
Veteris redeamus, & figuras, quibus per tot
ſæcula præſignatum eſt Patris æterni Verbum,
tantiſper inſpiciamus.
lpſa corporis Adami formatio figura Chriſti,
naſcente mundo, jam fuit; nam ùt Tertullia-

nus loquitur: * Limus ille jam tum imaginem in-

duens Chriſti, non tantùm DEI opus erat, ſed & pig-
nus. . . . MWuodcunque limus exprimebatur, Chriſtus
cogitabatur Lignum vitæ in paradiſo, arca Noë-
mi, agnus Paſchalis, tranſitus maris rubri, co-
lumna nubis, ſerpens æneus, fons petræ,
manna e cœlo depluum, tabernaculum,
arca fœderis, ſacrificia, ceremoniæ, Sacer-
dotium antiquum, Salomonis templum, & a-
lia ſexcenta quid aliud erant, nilſi conti-
nù, & auguſtæ promiſſi Servatoris fi-
uræ? Hunc præfiguraârunt é Patriarchis ſan-
Gtiſſimi, Iſaac, jacob, & Joſeph: Chriſti victo-
rias
* ge reſurrect. corp.

ln/

rihtm lin
rſere: Dmn
Mn 4 Pnenti
ruun encho
menhelenn.
erponmml
tllnrhteke
almocCidume
nnorbtorig
iciob eln-
ömmtepicpch
osonnin
AlEalozbſcooci
Concloca
en, ouns
Uch ſernien
Oponen

an, nee

Araint,cra
An, md ialinn

ehlis doſn
ürribler
umtin ilhe

el Uln

io n ah
le n⸗
kichhen ,
lf limini⸗

Cnltcer

tors mel.

or El
e Mon.:
nekebili ctrn.

H

lue uſn

Gonſideratio II. 721

rias præſignârunt Belliduces celeberrimi Joſuë,
Gedeon, Jephte: Illum prænotärunt Kegum
potentiſſimi, & ſapientiſſimi, David & Salo-
mon: Omnium Sanctorum in Lege veteri vir-
tutes Illum expreſſerunt. Prophetæ majores &
minores, temporum & locorum ſpatiis ab invi-
cem remotiſſimi, teſtésque integerrimi, quà vo-
ce, quà calamo Chriſtum certatim prædicârunt,
&venturum orbis totius bono magnifice annun-
tiarunt. Tota ergo Teſtamenti antiqui Oecono-
mia Chriſtum relpicit, Chriſtum ſonat, Chriſtum
loquitur: Hoc opus omnium ſæculorum, & My-
ſterium à ſæculo abſconditum, quod inscripturis
ubique legimus. Concludamus hinc Mediatoris
Divini Majeſtatem, cujus gloriæ ab iblo mun-
di principio cuncta ſerviéêrunt: Hinc eruamus,
quanti facere nos oporteat ſancta Legis anti-
quæ volumina, quæ nonniſi Chriſtum ſpi-
rant, ùt ipiemet apud Prophetam de ſe teſta-
tur: In capite libri ſeriptum eſt de me.?“ Cujus li-
bri? nec Jeremiam, nec Iſaiam, nec alium 6
Prophetis nominat, quia Scripturæ omnes ve-
Iut unus liber, ab initio usque ad finem, de
ipſo ſunt. .
Creſcet ampliùs noſtra Libri ſanctiſſimi ve-
neratio, ſi admirabilem Prophetarum, & Evan-
gelii conſonantiam inſpexerimus. Quæcun-
que paſſus eſt DEl Filius, adeò graphice de-

ſcribit Pſalmo z1. Propheta Regius, & poſt

ipfum Iſaias Propheta Evangelicus, „ut ab
vangeliſtis & verba & ſenſum mutudéſſe vi-
R. P. Duſfréne Exercitia. Z 2 de-

Pſal. 39.

7²² Functiones Sacerdotales

deantur. Beatiſſimos Sacerdotes novæ Legis,
qui tantas inter divitias continuò verſantur,
ſplendoribus tantis illuſtrantur, & objectò
ſume admirando toti occupantur! Sed quâm
pauci ſunt, qui DEl Filium clarificent, & po-
pulo annuntient, quem Pater æternus ab ori-
gine mundi Clarificavit!

II. Teſtamentum novum.

Denique poſt annorum quater mille longiſ-
ſimam periodum; poſt innumera Sanctorum
ſuſpiria & vota; poſt magnificentiſſima tanti
temporis præludia venit promiſſus humani ge-
neris Reparator. Beati oculi, qui Eum vide-
runt, & beatæ aures, quæ Illum audiérunt!
Pretioſum erat Domini verbum, & omni ac-
ceptione dignum, ubi locutus eſt per Prophe-
tas: ſed quâm pretioſus ſermo noviſſimè lo-
quentis ad nos in Filio! Præſentiens ſanctiſſi-
mus David verba hæc aurea Divini Doctoris
noſtri, præ gaudio cecinit: * Qugzm dulcia fau-
eibus meis eloquia tua ſuper mel ori meo! Lucerna pe-
dibus meie verbum tuum. PVilexi mandata tua ſuper
aurum, & topazion. Ezxnitum eloquium tuum vehe-
menter, & ſervus tuus dilexit illul. Pax multa di-
ligentibus legem tuam, & non eſt illis ſcandalum. O
Verba! O Eloquia! O Myſteria! Quales do-
Rrinæ, quæ inſtructio, quæ promiſſa! Ob-
muteſcant omnia profanæ Iaplentiæ oracula:
ſileant ſcholæ omnes: omnium Doctorum li-
bri maneant clauſi, dum liber unus aperitur,

* Pſal, 115.

—

lllmn

, Aumn
mun Mnun, 0
9 ehem iune
inrtntimn
unbli potentin
s manlehtid
Svdhn nunci re⸗
Nanluelecit,
Uingelun gn
Iplers nn
iitnte gori.
Selenyrummil
Kimudcen Dyn
Uituciesane
aneit: Heross
tünndas exit
n
mugni bol
Kahclniſine
GCmnom PontiB
Piohalonmne
Uumopmin 0
A Anchrſti
Pallnr, inen
ntſen, omi
tüümn. Clh

Ank onne

Untii: e Glol

icguid lunn
ncltnt .

leinm
12

girie

Nenlotesn
continud
luntr E
Kolandur ie
4
llun d
nbae Nn
i!

Ntun Nn.

rum gure ried

d hon

ke Marale
inn ⸗
rMIN
11½

e
8

u Nni

en
Ve Agene

Ommumhoün.
n

Gonſideratio II. 723

Divinâ ſapientià plenus; Myſteriis altiſimis
refertus, ſanctum JEſù Chriſti Evangelium.
O Verbum bonum, ob Divini Auctoris emi-
nentiam! Verbum ſuave, ob rerum, quas
eloquitur, præſtantiam ineffabilem! Quid hoc
libro admirabili potentius? En ſubjugatæ ſunt
nationes, manſuefacti barbari, in obſequium
Fidei adduéta mundi regna, & imperia: ſub-
jugavit, manſuefecit, addexit ſanctum Juſu
Chriſti Evangelium! Apoſtoli duodecim iner-
mes, & pauperes mundum univerſum hujus
unius libri virtute glorioſis victoriis peragrâ-
runt: Tot Martyrum milliones, ac myriades
lorioſum ſanguinem Evangelio conſectârunt:
Pelerta, & ſolitudines animabus ſanctis Evan-
gelium implevit: Heroës Eccleſiæ innumera-
biles bonis omnibus exuit, & in monaſterta

concluſit ſanétum JEſu Chriſti Evangelium:
Unde, quæſo, magni Eccleſiæ Doctores, niſi

ex intime ac profundiſſimè intellecto Evange-
lio? Quis omnium Pontificum labor, & Sa-
cerdotum Apoſtolicorum perpetua occupatio?
Quæ Sanctorum omnium continua meditatio,
niſi ſanctum IEſu Chriſti Evangelium? Hinc
Virgines puriſſimæ, juvenes caſtiſſimi, He-
roés in omni ſexu, omni ætate, omnique con-
ditione invictiſſimi. OLibrum! O Volumen!
in quo theſauri omnes ſapientiæ, & ſcientiæ
ſunt abſconditi: ex quo Eccleſia univerſa de-
promit, quidquid luminis; quidquid roboris;
uidquid ſanctitatis in membra ſua diffundit.
An! hortum deliciarum, paradiſum volupta-
22 = cis,

714 Functiones Sacerdotales

tis, munimentum potens, gazophylacium in-
exhauftum, vitæ remedium, ſalutis portum
boni totius mirabile compendium, honoris
& gloriæ ſumum faſtigium in ſancto Eſu Chri-
ſti Evangelio. Z
Quæ igitur materia libri hujus præpotentis,
& ſuaviſſimi? Quot in illo apices, tot mira-
cula; quot ſyllabæ, tot prodigia, & ſtupen-
da myſteria. In principio erat Verbum: En My-
ſterium, cui evolvendo non ſufficient æterna
ſæculorum volumina! Verbum caro ſactum eſt:
En prodigium, quod ſtupens ruminabit tota
in futurum æternitas! Virgo peperit Filium ſuum
primogenitumim.* Qui in terris viſus eſt, & cum
hominibus converſatus eſt.** En miraculum, quo
majus nec cœlum vidit! Annorum triginta
trium Hiſtoriam ſolumodo texit Evangelium:
JEſu Chriſti DEI-Hominis vitam breviter de-
ſéribit; Verùm tantam hic reperies arcano-
rum ſublimitatem, ſapientiæ latitudinem, mi-
ſèricordiæ longitudinem, judiciorum profun-
ditatem, quam nullus unquam intellectus ex-
hauriat. Leges in hoc libro DEUM exinani-
tum, Imortalem morti addictum, Sanctitatem
cum latronibus annumeratam, Regem gloriæ
crucifixum, ut ſervos liberarer; Quod qui-
dem charitatis Divinæ ijmenſum prodigium,
& inter miracula omnia longe maximum nec
Angeli capiunt, ſed humili tſentio adorant, &
extra ſe quodammodò rapti venerantur.

Sed
*ELuc. 1. ** Baruch. 3. 36.

Gn
AE ; nnft
kurr Ltpes
un, rrn
mn:lege l
mmen punti 1
zinflinmm di
n, omniuete
r Ancdos innn
ehlenit. Me
mmi nnm
ven Cleunt, gl
i,octinis nte
fumm

lt
inblem ,b

rärm wecicens,
un ragnee
1,Loimicos pon
Phrwlicirti
Eunekimamm, 9
Aehretarenichl
ehnudrl O⸗
Mutmenolite
Womm ſygenn
ofontigren
DN Nolrun e
eitannr, h

Menei

len. Ii.

Agiie

dn gunnet
tium, ſni⸗

i

chencinm,
minbndr.

pennmn N
lbenm; C
D
inlong mun.
nlitkthu⸗
In Nant

Conſideratio II. „25

Sed & leges ſanéctiſſimas Evangelii paginæ
complectuntur: Leges præpotentes, quæ lu-
pos in agnos; peccatores in Sanctos feliciter
commutent: Leges cœleiti ſapienti plenas,
quæ omnem mundi ſapientiam confundant:
Legem ſuaviſſimam hic invenies, omni homi-
num ætati, omnique conditioni accommoda-
tam, quæ Sanctos innumerabiles terris dedit,
cœlòque inſeruit. Diſeunt hic docti æque ac
rudes, ſummi & infimi, divites & egeni; fe-
liciùs tamen diſcunt, qui candida ſimplicitate
parvuli, doctiſſimis antecellunt. Conßiteor ti-
bi, Pater, quia abſcondiſti hæc à ſapientibus, & pru-
dentibus: & reveläſti ea parvulis. *
Hunc admirabilem librum, hanc margari-
tam, hunc theſaurum in manibus gerat Sa-
cerdos, & ſine fructu? Hoc adversùs quæcun-
que vitia præſens antidotum in poteſtate ha-
beat animarum medicus, & has perire ſinat?
Gladium hunc utraque parte acutum Sacerdos
teneat, & inimicos non feriat? Ignoramus
nempe Evangelii divitias, & virtutes illius in-
finitas non æſtimamus. DEUIM bonum! quæ
miracula ederet Sacerdos Evangelii ſectator, &
genuinus æſtimator! Quæ ſaxa non frangeret;
quæ corda non emolliret! Quos triumphos &
victorias contra ſtygem numeraret! Hunoc li-
brum pia, profundaque meditatione continuò
exhaurire noſtrum foret: Sed eheu! nugas
potiùs meditamur. Evangelium prædicare
oporteret, & nosmetipſos, aut ingenii pro-
ZZ3 pru
* Matth. 11.

726 Functiones Sacerdotales

prü vaniſſimos partus prædicamus! Solum IE-
ſum prædicavit, & hunc crucifixum magnus
ille Prædicator, qui mundum univerſum ſanctè
erudivit: Nos Prædicatores tepidi facti ſumus
velut æs ſonans, & eymbalum tinniens.“ Quia E-
ſum Chriſtum, lanctumque illius Evangelium
turpiter ignoramus. Non amamus eminen-
tem ſcientiam JEſu Chriſti, propter quam om-
nia detrimentum eſſe duxit, & arbitratus eſt
ùt ſtercora gentium Doctor; cui aliud curæ
nunquam fuit, niſi ut Chriſtum lucrifaceret,
omniumque cordibus eundem ita inſculperer,
dum IIIius imaginem ubique feliciter effor-

maſſet. Filioli me?, quos iterum parturio, donec

Chriſtus formetur in vobis. *
Iſtud, Fideles! Evangelii opus eſt glorio-
ſiſſimum, & multò nobiliſſimum, Chriſtum
formare in cordibus veſtris. Ad hoc grande
opus ſtudium ſuum totum conferat Sacerdos:
Amet igitur Evangelium; percurrat, luſtret,
meditetur ſancétum Evangelium; prædicet, lo-
quatur, promulget, exemplô, voce, calamô,
totisque viribus ſacroſanctum EſuChriſtiEvan-
elium, in Teſtamento veter' ſplendidè adum-
Beartur, & in lege gratiæ clariſſimè revelatum.

Hæc arma tractare diſcat Sacerdos, quibs A-

poſtoli adverſa omnia potenter ſuperârunt, to-
tumque mundum Chriſto ſubjecerunt. Huc

intret Sacerdos, ut lectione ſeria, & medita-

tione continua impletus ac roboratus, quæ co-
piosè hauſerit, fluenta gratiæ in Fideles libera-
. liter
*1. Cor. 13. W* Gal. 4, 19.

t

,Auott ltnn
0. lum ſi
gn ulne
7 rkwoſtin
zu,,Mio iſl
Glſat
ik incone
ei, Caiet o
atcr Eiunpel
cela Nretnn
A migecioumt
znen, & erel
ieſboec e

EDI. Aner
e dn aubien
1Eins, er b.
mirkumd,

Mesten

De hüna
tini n
1l.d. 4

lnztenine
Ehizekluine

nie ſen M

Cnlitte

SDSZZ
Ctuefinn
Mdu Uireit
Res tepid 4
lm nin
neiliste

S
ndunſictin
veriſ
Eeckriee
1t ren 6
Mertſhen
to ſhieemn
Poneli A
lrboumnd l
nir IEuk-

„

Conſideratio II. 927

liter diffundat. Utinam Sacerdotes omnes imi-
tentur D. Cæciliam Virginem & Martyrem, cui
hoc elogium fingulare tribuit Eccleſia: Vingo
glorioſa ſemper Evangelium Chriſti gerebat in pectore
ſuo, & non diebus, neque noctibus 2 colloquiis divinis,
& oratione ceſſabat! * Quis enimverò Evange-
lum Chriſti in corde ſuo portet, ſi Sacerdos
non gerit, qui ex officio eſt Niniſter, Cuſtos,
& Prædicator Evangelii? Ab omnibus Sanctis,
& ab Eccleſia præſertim, omnium Sanctorum
fœcunda matre diſcamus Sacerdotes amorem,
æſtimationem, & reverentiam Evangelio de-
bitam, ſine quo nec Sacerdos, nec Sanétus, nee
Eccleſia uſpiam foret. Capiamus ſpiritum,
quo ipſa Evangelium nos legere jubet, iſtque
animati quotidie dicamus: Ewangelica lectio ſit
nobis ſalus, & protectio: Per Evangelica dicta delean-
tur noſtra delicta: Verba ſancti Evangelü doceat nos
Chriſtus Filius DEI. Amen! Sive in Horis, ſive
in Sacro, ſive in cubiculo volumen ſanctiſſi-
mum legerimus, ex Eccleſiæ mente ſumma
veneratione legamus.

Meditatio III.

De Inſtructionibus.

Nos ver Orationi & Miniſterio Verbi inſtantes eria
mus. Act. 6. v. 4. .V

. Atera poſt orationem graviſſima functio Sa-

cerdotis eſt Inftructio, quam ſapientibus,
22 4 *
* Breviar. die 22. Novembr.

728 Functiones Sacerdotales.

& inſipientibus ex officio debet. Teſtatur de
ſe DEI Filius, miſſum ſe in terras fuiſſe ut
Pauperibus Evangelium prædicaret: Evangeli-
Zare pauperibus miſit me. * Deinde loquens duo-
bus Pracnrle ris lui Diſcipulis ad ſe miſſis, pau-
perum inſtructionem inter ſigna ræcipua ſuæ
Miſlionis numerat, & comp eta horum virtu-
te Prophetarum de adventu ſuo teſtimonia
declarat. Euntes, inquit, renuntiate Joanni, quæ
audiſtis, & widiſtis, quia cœci vident. .. & pau-
beres evangelizantur. * Suos autem Diſcipulos
poſtliminſò mittens, ad omnes gentes perfer-
re ipſos Evangelium juſſic: Euntes ergo docete om-
ues gentes. *e? Jubet quidem illos præterea bap-
tizare: Baptizantes ess. Verùm hi ferventes
Diſcipuli, quibus Magiſter cœleſtis verborum
fuorum ſenſum & Myſteriorum intellectum da-
bat, utique perſpexerunt „Baptiſmum ab aliis
miniſtrari facile poſſe; ſibi verò Evangelii præ-
dicationem ſingulariter committi: Nos verg
orationi, & miniſterio Verbi inſtantes erimus. Quare
de ſe aſſeverat Paulus: Non miſßt me DEUSbap-
tizare, ſed evangelizare: Væ mihi eſt enim, ſi non
evangelizavero. X“*ä Nobis quoque cum impo-
ſitione manuum ab Epiſcopo dictum eſt, præ-
dicationis officium ad nos pertinere: Saterdo-
rem ſiquidem oportet prædicare. Doceamus igitur
primè publicè, & ſecundè privatim.

ur. a. 1ö. ** Matth. 11. * Matth. 25.
1. Cor. 1. 19.

5 XXX

Nlcs
nc

ahrm hlie
n Nin Ae
rs hlnnigss
rine enmen
Emden
ifons Cs
2luticen
Eemummalenn
oonete⸗
Elexrenelt e
tetmhat.
Auncuihpoti
nit, & wans
Knmne pirti
Eltt! Memine
fühimg Hecnl
iinos kecitet
um mieſ,
ilm, dane, n
Uebonmn in
5lan, Clen ,
er imn
Dfirtiamein⸗

unchin

Itium, bdennn
mnblcs: Don
Aeit omitter,
Umlieren dn

lanttit,

olchet Ie
en terz

Nliene

lslens
Neer lan
ſ
Udhennn
unt e

Aeri

n.

r.
1

Neniig,an
Dögungeetar
lvcme,
ſenter6
e Dreum
rinin

pliùs væ, ſi pigritia me impedit à labore!

Mecditatio III. 729
Punbtum I.

Inſtructionum publicarum quatuor ſunt ge-
nera, quæ zelum Sacerdotalem exerceant:
Conciones ſolemniores; Exhortationes in ad-
miniſtratione Sacramentorum breviores; par-
vulorum & rudium Catecheſes; piæ, aut eru-
ditæ ſcriptiones. Quis prohibet, quò minuùs
& nos quadruplicem hanc viam ineamus?
Cur ſaltem unam alteràmve non tenemus? In-
ſpiciamus nosmetipſos coram DEO ſine palpo,
quouſque ſe extendat zelus noſter, vel quick
ab illo nos retrahat. Num talenta fors de-
ſunt? vel numquid potiùs ſuperbia noſtra timi-

dos nos reddit, & inanis timor filentium im-

ponit? Aut fortè pigritia torporem, & lan-
guorem inducit? Meminerimus, quid olim ex-
probrârit Dominus ſpeculatoribus Iſraëlis, ne
ſimile quid in nos recidat: Speculatores ejus cœci

omnes, neſcibrunt univerſi: Canes muti non valentes

latrare: videntes vana, dormientes & amantes ſom-
nia.? Nihilne horum in me cadit? Numquid
ego ſum, Domine, quem gravi hac objurgatio-
ne ſignaſti? Væ, ſi timor puerilis; & am-

Punltum II.

Demus etiam, locum non ſemper habere In-
ſtructiones publicas: num forte ideò privatas
etiam fas erit omittere? Sedit Eſus ſuper pu-
teum, & mulierem Samaritanam expectavit,

Z2 5 ut
Nai. W. 10.

ut eam alloquio familiari erudiret, ſua ipſi er- lei
rata monſtraret, myſteria maxima declararet, Py ine
illàmque ad eadem aliis quoque declaranda ido-
neam redderet. Sedebat Maria ſecus pedes Idh
Eſu, & Inſtructiones divinas attenta in domo ahten ,
ethaniæ audiebat: Sedens ſecus pedes Domini au- un lie mn,
diebat Verbum Illius. Occaſio fortè nobis de- rle
eſt eandem charitatem proximo impendendi, ſine,mmmun⸗
ſeu in domo, ſeu in agro id fiat. Numquid Ein ien De
aut domeſtici nobis deſunt, aut externi, quos cemobhtore
familiariter agendo inſtruamus? Nulline divi- emmet.
tes in urbibus, qui Verbum ſalutis intra pri- mi okeo ne⸗
Yatos parietes non inviti excipiant? Nulline miemmn,
in compitis, aut in oppidis pauperes, qui ſa-
lutari admonitione indigeant? Nullâne in ar-
cano pœnitentiæ Tribunali occaſio, pia op- ſente/
portune ſuggerendi, cùm certum omninòô ſit, Haiine il
ibidem ſpirituales medicinas & faciliùs admit- Diadn diͤne
ti, & efficaciùs operari? Verùm iſthæc ſcien- lar mnich,
tiam exigunt, & ſtudium: Solicitudine opus in anmni
foret, ac prudentiâ, & induſtriâ nonnullàâ: n
Zelum & unctionem deliderarent privata hæc ſe ſ⸗
alloquia. Sed nos hilſce adminiculis ùt plu- tumhr
rimm deſtituimur, neque ilsdem inſtrui mul- ummd
tùm laboramus. Meſſis quidem multa, operarüau- ulktk
tem pauci. * inn Merctn
Deploratur in exercitio voluntatis modicus opera- Aunm 1
riorum numerus, & magnus multorum tepor, ubi ta- dſifnt
men meſſis perampla foret. Doletur de culpis proprüc, orniami
& emendatio proponitur. resnenie
Unſimagen
Lectio en jfie

Annſknianen

730 Fundiones Sacerdotaler

hepetne

ime tui ge

.

* Luc. ro. W Matth. 9.

Clege

ieunchter,e
makinnt
Pvogue dedin
t Muti Een
dinnsiren,
eluns en

en pon
ir K
Geſn mer⸗

etiinn
i fein ik;
Cinme Mine
Cbalnn⸗
eltnmſi
ile uniin

iin

CMri

Grmliin ſi
lerkeiiß

S

nn H

Lellio I. 73¹
Lectio II.

De Imitatione Chriſti
Libri IV. cap. IX.
Quo bacto in oblatione ſummi Sacrißicii orare Sacer-
dos debet pro ſe & pro omnibus.

DOmine, omnia tua ſunt, quæ in cœlo ſunt,
& in terra. Deſidero meipſum tibi in
ſpontaneam oblationem offerre, & tuus per-
petuò permanere. Domine, in ſimplicitate
cordis mei offero meipſum tibi hodie in ſec-
vum ſempiternum, in obſequium & in ſacri-
ficium laudis perpetuæ. Sufſcipe me cum hac
ſancta oblatione tui pretioſi corporis, quam
tibi hodie in præſentia Angelorum inviſibiliter
adſtantium offero, ut ſit pro me, & pro cun-
cto populo tuo in ſalutem.
Domine, offero tibi omnia peccata, & de-
licta mea, quæ commiſ coram te, & ſanctis
Angelis tuis, à die quo primum peccare po-
tui uſque ad horam hanc, ſuper placabili Al-

tari tuo, ut tu omnia pariter incendas, &

comburas igne charitatis tuæ, & deleas uni-
verſas maculas peccatorum meorum; & con-
ſcientiam meam ab omni delicto emundes:
Et reſtituas mihi gratiam tuam, quam peccan-
do amili; omnia mihi plenè indulgendo, & in
oſculum pacis me milericorditer aſſumendo.
Quid poſſum agere pro peccatis meis, niſi
humiliter ea confitendo & lamentando, &
tuam propitiationem inceſſanter deprccand?
6-

732 Functiones Sacerdotales

Deprecor te, exaudi me propitius, ubi aſto
coram te, DEUs meus. Omnia peccata mea
mihi maximéè diſplicent; nolo ea ünquam am-
Puis perpetrare: ſed pro eis doleo, & dole-
o, quamdiu vixero, paratus pœnitentiam
agere, & [pro poſſe ſatisfacere.
Dimitte mihi, DEUIS, dimitte mihi gecca-
ta mea, propter nomen ſanctum tuum: ſal-
va animam meam, quam pretioſo ſanguine
tuo redemiſti. Ecce committo me miſericor-
diæ tuæ: reſigno me manibus tuis. Age me-
cum ſecundum bonitatem tuam, non le-
cundu½m malitiam meam. Offero etiam
tibi omnia bona mea, quamvis valde pauca,
& imperfecta, ut tu ea emendes & ſanctifi-
ces; ut ea grata habeas, & accepta tibi fa-
cias, & ſemper ad meliora trahas; nec non ad
beatum ac laudabilem finem me pigrum, &
inutilem homuncionem perducas.
Offero quoque tibi omnia pia deſideria de-
votorum, neceſſitates parentum, amicorum,
fratrum, ſororum, omnimque charorum meo-
rum, & eorum, qui mihi, vel aliis propter
amorem tuum benefecerunt: Et qui Oratio-
nes & Miſſas pro ſe, ſuisque omnibus dici à
me deſideraverunt, & petiêérunt, ſive in car-
ne adhuc vivant, ſive jam ſæculo defuncti
fint, ut omnes ſibi auxilium gratiæ tuæ, opem
conſolationis, protectionem à periculis, libe-
rationem à pœnis advenire ſentiant; & ut ab
omnibus malis erepti, gratias magnificas læti
perſolvant.
Offero

veünmtit⸗
nl feiuin,
Cnnienn
Suotanmum ſel
ewonecu
conudafi, g
ör ncis, ſie
66 Onnbbus et
1'Enmtuu ofet
chrcbs volts
tonem, irmm
Apotel churter
lecinen moove
en nikrere D
aſenbos; du
ltills elilere,
i liti

9

1

Humen
nirn ula

W
Aer Coceo

Gumm) un
ilnguimne Ki
unhkl, gef
Ant veni⸗
icnei gore, l
ds Eſitteril
E Roralls,
ühncſleereri

e,

ylrier

he opicin t
Onmien,
llder inn
Nd es Gen
Numn i
isneere,
,dnn,
en ſndhmn
uun Netile,
Coine ne
MManby 4

1, nile

. NN
1 Pttentun,

R
linnen
N enl,
ie anim li
nti glid

Lectio II. 733

Ofſfrero etiam tibi preces & hoſtias placatio-
nis pro illis ſpecialiter, qui me in aliquo læ-
ſerunt, contriſtaverunt, aut vituperaverunt,
vel aliquod damnum, vel gravamen intulerunt.
Pro his quoque omnibus, quos aliquando con-
triſtavi, conturbavi, gravavi, & ſcandaliza-
vVi, verbis, factis, fcienter, vel ignoranter:
ut nobis omnibus pariter indulgeas peccata
noſtra, & mutuas offenſiones. Aufer, Domi-
ne, à cordibus noſtris omnem ſuſpicionem,
indignationem, iram & diſceptationem, &
quidquid poteſt charitatem lædere, & frater-
nam dilectionem minuere.
Miſerere, miſerere Domine, miſericordiam
tuam poſcentibus; da gratiam indigentibus;
& fac nos tales exiſtere, ut ſimus digni gra-
tiâ tuâ perfrui, & ad vitam proficiamus æter-

nam. Amen.

17

Examen II.
Oualiter doceam publicè, & privatim?
I. Qualiter doceo è cathedra?

(Wanti facio maximum Evangelicæ prædica-
tionis munus? Quanti facio ipſum DEI
Verbum? Unquãmne ſeriò conſideravi, quid
ſit Verbum DElI; quæ illius honeſtas, neceſ-
ſitas, utilitas? Quæ major poſſit eſſe Sacerdo-
tis Apoſtolici gloria, quàm prædicare Eſum
Chriſtum, & divitias illius inveſtigabiles * annun-
tiare? Quid glorioſius, quâm infernum debel-
lare, vitia profligare, virtutes educare, regnum

DEI
Epheſ. 3.5.

734 Functiones Saterdotales

DEI ſtabilire? Quid eſſe poſſit nobilius, aut
jucundius, quàm multos in [Eſu Chriſto filios
per Evangelium gignere? Quâm ſalvare im-
mortales animas, & in Fidelium cordibus JE-
ſum Chriſtum efformare? Quid ſanctius, quàm
DEI timorem & amorem excitare, fovere,
propagare? Beatiſſimi Sacerdotes, qui hæc &
limilia per Evangelicæ prædicationis ſtudium
fideliter exequuntur! Infeliciſſimi Sacerdotes,
qui laborare in Evangelio aut non amant, aut
munere tam ſublimi, vitiò ſuò, malè fun-
guntur! Eheu, quantum hi perdunt, & quan-
tum noæzent?
Quid ego prædico? meipſum, an Evange-
lium? An cum Apoſtolo Eſum Chriſtum, &
hunc crucifixum prædicare amo? Utique nu-
gas è ſuggeſtu non tractabo, vel ad riſum pro-

vocabo? Qua ratione Verbi Divini ſlummæ dig-

nitati, ac majeſtati conſultum eo? An Cate-
chilmum una manu, & altera Evangelium te-
neo, ut inſtruam ſimul, & palcam? Quales
materias ſeligo; an utiliores & magis neceſſa-
rias, pro cotnmiſſi gregis indigentla? Num
graphicé vitiorum abominandam fœditatem,
& peſtilentes fructus proponere didici? Quo-
modo econtra irtutum admirandam venuſta-
tem, & fructus illarum dulciſſimos explicare
novi? An jugi diabolici crudele pondus, & fa-
cillimam Divinæ Legis ſuavitatem apte ſuis co-
lorihus depingo? Quomodo gravitatem pecca-
ti ſolidè, ac variè declarando, ab eodem au-
ditores meos abſterreo? Novine peceatorum
PG/;

unitl
ungroereit
wemimomeon,
zonorenlarnt
oo ehackl
iims inenben
Eunci rebis,
Glibrnd
feralserobn
Priiad irun⸗
Pe, Iuuntſt
rbeli,
in de adnirel
nns Ariair⸗
DnaChricianel
(vics ve irun
Md geere A
Monm Neſer
rni in tenpl
onthbus mnes
udbi Anlolet
Upeantne
uuno, Ctettn
Onatornn
leponcun
Ad E
wnd ilorun i

olndd

niie

eltdai
kit
Cum lh
il
en line
Crnlatd g
D
oumar
miniee

nfi alen⸗

blrcdin

d en e
minunmnitn
Cponer hinie
nincdmen
Gllellnsag
uricrenehe
o entatnns
nch nn
Me ſaun

R
14

Examen II. 735

pœnas in lumine debito collocare? Num ſcio
ſatis peccatum Angelorum; peccatum Adami,
& amariſſlimos utriusque fructus, ad horrorem
audientium, enucleare? Quàm peritè Scriptu-
ris utor, ad concitandum peccati odium? O
ſi crucifix um pro peccato DEl Filium profunda
meditatione animo meo inſculpſiſſem, quantum
peccati horrorem aliorum cordibus ingererem?
Quomodo efficaciſſimam materiam de qua-
tuor novifſimis in cathedra urgeo? Quo pacto
de fluxis mundi rebus, de fine ultimo, de ſua-
vitate obſequii Divini, & ſimilibus diſſero? Qua
ratione Myſteria ſacroſancta vitæ, paſſionis, &
mortis Chriſti ad vivum, ùt ajunt, propono?
Intelligéne, quanta ſit vis præſertim in Myſte-

riis Redemptoris paſſi, & mortui? Quid'’, &

uo ſpiritu de admirabili DEl-Hominis ſub
Peccichus panis & vini præſentia differo? Quid
de graviſſima Chriſtianæ liberorum educationis
materia? Quid de virtutibus Theologicis, &
moralibus in genere & in ſpecie? Quid de

cultu Sanctorum, præſertim Divinæ Matris?

De reverentia in templis? &c.
Quomodo has omnes ſummi momenti ma-
terias tracto? An ſolidè cum fervore, ad cap-
tum? Qua præparatione ſuggeſtum aſcendo?
Qualis oratio, & meditatio ante concionem?
Sciéône, ad Oratorium optimas parari con-
ciones? Quale pondus verbis meis tribuit vita
veré Sacerdotalis? Quâ⅛m parùm proficiam, ſi
de numero illorum ſum, qui dicunt, & non
faciunt? Quo fructu aliis ſuadebo, ſi ipſemet
. non

736 Functiones Sacerdotales .
non ſum perſuaſus? Fortè conciones ê libris
mutuo, & merces alienas ſine ſpiritu diſtra-
ho? Quantam ſanctorum Patrum notitiam ha-

beo? Sumne aut nimiùm brevis in dicendo,

aut nimiùm longus cum audientium faſtidio?

Non ero utique velut æs ſonans, aut cymbalum

tinniens, * absque ſpiritu; ſine charitate? Num
conciones facile omitto?

Quomodo catechizo ?

Capiéône ingentem Catechiſmi neceſſitatem,

ſummatnque utilitatem? Num intelligo gra-
viſſimam catechizandi obligationem? Quanti

faciendam duco parvulorum innocentiam? Væ,

ſi hæc vitiò meò, & inſtructionis defectu per-
ditur! Quanti æſtimo totius reipublicæ ſtatum
felicem? Is à recta parvulorum inſtitutione
pendet. Quid olim reſpondebo, ſi ſteterit
contra me innocens ætas, ob meam ſocor-
diam depravata? Videéône hic Meditationis
valde ſeriæ, & Examinis utiliſſimi prolixam,
gravémque materiam?

Quomodo Elementa Fidei Chriſtianæ tra-
do? An clarè ac fſolide explico neceſſaria ne-

ceſſitate medii, & neceſſaria neceſſitate
præcept? An præceptorum DEf ſanctita-
tem, gravitatem, & ſummam æquitatem rite
propono? qua ratione per aptas ſimilitudines
Adraconis, urſi, baſiliſci, peſtis &c. ætati
teneræ peccati horrorem inculco? An ge-
nuinum orandi modum, ſummâmque ora-
tionis neceſſitatem doceo ? Num Sa-
X11. Cor. 73. cra-

inmcn

gm ilin
tenins Iffen
nuln lt
Onbr iotulrisa
(Cnmmien
mun Alhennt
rnd celomm
Aimato. Qu!
ter ntnlo) C
n, ntenplon
t o, Nhieg
Adencl aerom,
Vl) lellt iote
WA ceptu
1 CPtiltianam
td iner crci⸗
Pne inbecilit
1n gerionen
Pmniliwingene
l, aut ſera! N
1 oenns zr
Tüldus don dece
NI An mgkenn,
U,Qrorocoee
munimprirer,
Auidusſenonen
UN Q Nen
1Cniſlhnan i
egohet et
u lſch,
e trcium zſe
aunk it
fiu ni,

unlri

0nkonceine
ſetuine iütin
umkmmmmii
lun herig i
mn öeniiun t
4 ſnan At g
tu, mcniur
10!

) Cntci
Catecii Bl

em! Miürt⸗
diobline

hins millane
3
tn oe Chin
elcd re
ereluiz
eptorun U
ummm ibfi
Per Anli UI
ſi,ets
en Muln D
m, Unmmunde

Cocn .

Examen II. 737

cramentorum inſtitutionem, naturam, & fru-
us uberrimos ſufficienter explico? Satisne
inſtruo puſillos, quid exigat nomen Chriſtia-
num? Quibus induſtriis ad primam Confeſſio-
nem, & Communionem parvulos diſpono?
Cum pompa & ſolemnitate alic bi ad ſacram
Menſam primô deducuntur, ut imprimatur
magna æſtimatio. Qua ratione virtutis amo-
rem ſuaviter inſtillo? Quantùuùm obedientiam,
modeſtiam, in templis reverentiam commen-
do? Quid ago, ut hi agnelli modum diſcant

devote audiendi ſacrum, actiones diurnas ri-

te peragendi, recta intentione procedendi?
Quomodo ad captum pueritiæ in Catecheſi
doctrinam Chriſtianam propono? Num diſ-
crimen facio inter capaciores, & minus capa-
ces? Forté me imbecillitati non ſatis accom-
modo? An averſionem potiúùs à Catecheſi,
quâàm guſtum illius ingenero, methodo nimium
ſioca, ſterili, aut ſeria? Num ſatis caveo, ne
in ruborem juventus agatur ob inſcitiam, aut
objurgationibus non necefſſariis à Catechiſmo
abſterreatur? An paternum animum ſatis in-
duere novi? Quomodo eandem rem ſæpe ite-
rando, tandem imprimere ſatago? An munuſ-
culis, & laudibus fervorem, & alacritatem diſ-
centium acuo? Qua præparatione, quâve ala-
critate ad Chriſtianam doctrinam rudioribus
tradendam egomet accedo? Fors brevitate
nimia parum proficio, aut nimia Catechiſmi
productione tædium affero? An Catecheſin
facile omitto? Quid olim reſpondebo, ſi in
R. P. Dufrene Exwertitia. Aa a ræ

738 Fundtiones Sacerdotales

re tanti momenti, & adeò facili officio meo
deſlum? Cuinam imputabitur Dominici gregis
deſolatio, niſi mihi, ubi culturam debitam non
adhibuero?

III. Quomodo privatim doceo?

Quinam ſermones mei, & qualis converſa-
tio? num digna Sacerdote? Fortè ſæcularia,
vana, inutilia plerumque profero, qui nonniſi
fancta, & profutura eloqui deberem? Quàm
parùm intelligo ſtats Sacerdotalis eminentiam,
ſi de gula, de luſu, de potu, frequens garrio!
An jocis fortè inſulſis delector? Nullaâne ſcan-
dala ineptè loquens præbeo?
Qua dexteritate colloquia prava ſuccido, &
meliora ſubſtituo? Satisne capio, quantum bo-
ni parere poſſit familiare colloquium recteè in-
ſtitutum? plus efficiet ſubinde, quàm multô
ſtudiò elaborata concio. Qua charitate, man-
ſuetudine, dexteritate Sacerdotali errantes cor-
rigo? Quomodo privatim doceo ignorantes?
Qua ratione dubitantibus conſilium ſalutare
ſubminiſtro? Quæ ſolatia egentibus, & mœſtis
impendo? Quid ago, ut componam diſſiden-
tes? Qua efficacia & ſuavitate hortor ad om-
ne bonum? Quàm dexteré benevolentiam
captare novi, ut fructificet ſermo meus? Di-
dicine ſatis flere cum flentibus, gaudere cum
gaudentibus, & omnibus omnia fieri? Quo-
modo vitæ Sacerdotalis exemplô verba mea
fulciuntar? Quid mirum, ſi non fruétifico, u-
bi avarum, tenacem, ſuperbum, ſæcularibs

ſtudiis

i

girrletun,in
i⸗ Cer
4 e le
tineliitd
hiinnsd
j nee enin
idtum nil 1
nlpentan.
6“ Opactüm .
Gi krockun kee
Slkurs n
Mlele, logven
Uuugram legn

Mliten

0or Doctorum

ytaugtent in
NLimi Mli

lcoroto nn
AenwColtent,
Uparn ſere n
Aunſegundr
tttucinis
aenpreen
Azennd Nreti,
incbnamn honi
pgenlis, Ur tic
henng. Ni

4
i

unlni
.
le hriieg,
tbiuron
len d,

Urin dor
e, Knhie

Cerdore

Ufor em
fenͤn
s mn in
1 Aend ,
ſertun, in.

Mieditatio IV. 739

ſtudis implicitum, in popinis frequentem, &
ſola veſte à Laicis diverſum audientes me no-
taverint? Fortè erubeſco pia proferre? Aut
neſcio forſan loqui uùt Sacerdotem decet? Quæ
mali cauſa? Si ſpiritus deficit, meditatio illum
accendat; nec enim lingua mea unquam lo-
quetur judicium, niſi os meum priùs medita-
tum fuerit ſapientiam. Ex abundantia cordis os
loquitur.“ Quantùͤm omni ævo Sacerdotes
Apoſtolici fructum fecêre piis colloquis, op-
portunéè inſtitutis! Quantum Sacerdotes tepi-
di jam nocuère, loquendo vana! Quid agam
poſthac tanquam Legatus, & Miniſter JEstI
Chriſti?

Meditatio IV.
Doctor Doctorum JEſus Chriſtus.

Fuit Vir Propheta, potens in opere & ſermone, coram
DEO & omni populo. Luc. 24.

Uid, & quomodo publicè ac privatim do-
cere nos oporteat, docebit Magiſter Di-
vinus, potens in opere & ſermone. Quam certio-
rem regulam ſequatur Sacerdos, niſi hanc, quæ
eſt omnis rectitudinis norma? Exemplum Ser-
vatoris & facem præfert, & robur ſubminiſtrat.
Luce indigemus Sacerdotes Domini, ut luceat
lux noſtra coram hominibus: Sed & robore
invicto egemus, ut fracta inimici poteſtate, a-
nimas ſalvemus. Niſi vivus & efficax ſit ſer-
Aa a 2 mo
*Luc. 6. F,

740 Funtctiones Sacerdotales

mo noſter, non penetrabit corda ſaxò quan-
doque duriora; non accendet, non illumina-
bit, niſi fuerit ignitus. Exemplum & Spiritus
JEſu Chriſti dabit hæc omnia: Hic attentæ
Meditationis oculum perpetuò figamus; In-
tueamur ſedulò Pontificem noſtruùm, ut » ſicut
ipſe ambulavit, & nos ambulemus.“ Conſidera-
re nunc juvat potentem I. in opere; II. & ſer-
mone, ut potentes in utroque ipſimet efficia-
mur.

Pundtum I.

Potens in opere fuiſti, Præceptor Divine,
quem intrepidé adeò ſciſcitantem ê tuis etiam
adverſariis audimus: Quis ex vobis arguet me de
peccato? ** Sed quomodo peccati arguatur,
qui peccatum non fecit? *** Hic ſanctitatis tuæ
character nobiliſſimus, & ſplendidiſſimus, nec
potuiſſe peccare. Binc illa quidvis petendi
ſumma fiducia: Ego autem ſciebam, quia ſemper
me audis: Pater, gratias ago tibi, quoniam audiſti
me. X Omnia poſſum in eo, qui me confortat, *XXXNX
inquit ſervus. Fortè minus aliquid poterit
Filius adeòô dilectus? Sed quid mirum, Divine
Fili, eſſe te potentem in opere & ſermone?
Oſtende potiùs viam, qua ſervi tui, Sacerdo-
tes, naturãâ infirmi, hanc operis æque ac ſer-
monis conſequantur potentiam! Audio reſpon-
ſum oppidò favens: Amen, Amen, dico vobis,
qui credit in me, opera, quæ ego facio, & ipſe faciet,
S

N 1. Joan. 2. Foan. 9. XX 1. Petr. 2. 22.
PXeX Joan. 11. PKrNX. Phil. 4.

Mu

nuhmn

dPmm: 41

Im Ate tun
Im: Kß ent
umnt, alln
nn
6lher ceitn
zer carta it
; Nnitu Hu
ait franenmcol
Awbebiscun ip
Hetie,
gle onnes,
Pleg, gbin in
Ni M Minig
i,Dkos! mwoſt
I Meetotzle nn
Umr, mlnen ln
ullg cecorum
lts zultun,
msſer geccztun
Neltkiüucnt.
Uncoponm
bancunctri
Runn eſfettl
il ert dre
3 Non Waneds
ſart anez
Wirceſlin in
le he hin

1
R,
14 Mon, ,

Anlti

hbt cort 1
tebled Mn
Puerplun 4

nmn, 4

4 t „M

/

Meditatio IV. 741

& majora horum faciet.* Habeat fidem Sacerdos
in Eſum Chriſtum: alat fiduciam: induat fi-
lialem ſpiritum: maneat in Chriſto Eſu per
charitatem; fallere tunc non poterit Divinum
Oraculum: Si manſeritis in me, & wverba mea in
vobis manſerint, quodcunque volueritis, petetis, &
hiet vobis, * En potentiam tuam, beate Sa-
cerdos, ſi per fidei firmitatem, per ſpei ſolidi-
tatem, per charitatis ſinceritatem JEſu Chri-
ſto maneas unitus! Hunc reverere ùt Domi-
num, ama ùt Fratrem, cole ùt Amicum, & com-
munem habebis cum ipſo in opere, & ſermone
potentiam: Experire, ſi lubet, quod experti
ſunt hucusque omnes, qui hanc viam tenué-
re: An ignoras, quia nimis confortatus eſt Prin-
cipatus eorum? *Y Nimis enim honorati ſunt
amici tui, DEUS! ampliſſima poteſtate utun-
tur, cùm Sacerdotale munus exequentes, du-
ra emolliunt, vulnera ſanant, infirma conſo-
lidant, oculos cœcorum aperiunt; mutis lo-
quelam, ſurdis auditum, claudis greſſum, imò
& mortuis per peccatum gratiæ vitam poten-
ti virtute reſtituunt. Majora profectò hæc
ſunt, quàm ſi corporum morbi prodigiose cu-
rentur. Beata cum Chriſto, & in Chriſto man-
ſio, quæ tanta efficit!
Sed quid poterit Sacerdos cum Chriſto, &
in Chriſto non manens? Nihil poterit: fru-
Gum non feret palmes à vite ſeparatus: non
hahebunt ſucceffum functiones ipſius Sacer-
dotales, quia hæ ſpiritum non habent: care-
A a a 3 bunt
* Yoan. 14. *Toan. 15. 7. 1 Pſale 135.

itmt
742 Functiones Sacerdotales “
potice otcx,
bunt benedictione labores illius, quia recedit inuniil
à fonte benedictionum. Qualis ego Sacer- ſnnn ſlliui
dos, potens, an infirmus? Quanta mea cum rien. Din
Chriſto per charitatem, & imitationem fide- aar gt.“
lem conjunctio? Si cor noſtrum non reprehenderit i uugſr
nos, Fduciam habebimus ad eum.“ Quid mihi cor r Vene
meum? Quæ mea cum Chriſto, & in Chriſto unſil 6h
manſio: mahltßs

Punbtum II. er norten -

Potens in ſermone Dominus noſter, omnia, Prnmunll
quæcunque voluit, fecit. ** AMel, & lac ſub lingua tgohtl v
Ejus. ** Numquid audiſti, Magdalena, hujus ſelmmſens
eloquii ſuavitatem? Audiſti certe, cùm ſedens ii, & bem
ſecus pedes Domini, optimam partem elegiſti. feiß ingeſznn
Quid audivit Chananæa, centurio, cœcus in menat non ,
via, paraliticus in lecto, Zachæus in ſycomoro, Moſntenentet
latro Diſmas in patibulo; alii ſine numero? Au- Wellig Ailinz
dièrunt verba pietatis, dulciora ſuper mel & mimesl Ionn
favum. Quem unquam contritum peccato- miiuciben ing
rem ſeveré Dominus habuit? Cum infimis, Mintronmeliod
cum plebe, cum parvulis, cum errantibus diſ- wunlr cor out,
cipulis, imò & cum hoſtibus infenſiſſimis man- pinit H hchie
ſuete agentem DEum Majeſtatis, humana car- m wis gun
ne opertum, admiremur. Eja, Potentiſſime! e. Ad fln
intende, proſperé procede, & regna. En!
propter veritatem, & manſuetudinem populi
ſub te cadent: Omnes gentes ſervient tibi.
Contemplemur Salvatorem, mitiſſimo agendi iels n
modo trahentem ad ſe omnia: ſequuntur il- 8 En
lum turbæ uſque in deſertum ad quinque ⸗ rnin⸗
. ia,
* ,„ Voan. 3, 2 1. * Pſal. 113. *VN Oant. 4. 11.

Die nldi Konne
eunſnettelagte
neſebe, In

4

Ariti

gilig,gin
uls en
Et Qunan
Cinitatore
fuſim m
em. otn
a

Sun

I. Ep,Doer

e

s elt et
Nen,mitlnd:
Cnn A
AruN inſe

, 4 0*

Meditatio IV. 743

lia, cibi potúsque oblitæ, ut audiant verbum
illius; verbum amabile, ſincerum, irreprehen-
ſibile. Nunquam ſic locutus eſt homo,“ vel ipſimet
hoſtes profitentur. Domine, ad quem ibimus?
Verbu vitæ æternæ habes. *X* Sic ingenuéèé Diſci-
puli fatentur, qui Magiſtrum Divinum, pater-
nè, ſuaviſſiméque agentem tenerrimè dilige-
bant. Quare nihil eis potuit nuntiari durius,
quàm tantæ amabilitatis ſubeunda olim jactu-
ra, cùm per mortem ab illis erat ſeparandus.

Cæteruùm in parabolis obviis & facilibus loque-

batur de regno DEI: verba benefaéctis cumu-
labat, ubique pertranſiens benefaciendo. So-
los hypocritas, & plenos malitià Phariſæos
ſubinde aſperiùs increpabat, utpote quos man-
ſuetudo emendare non potuit, quamvis nec
acriori lixivio ſint emendati. .
En! Sacerdos Altiſſimi, Exemplar divinum,
cui te conformes! Loquere verbum ſanum;
neſciat amaritudinem lingua tua, niſi cùm re-
darguendi ſunt nonnulli obſtinatè improbi; u-
bique demonſtra cor paternum; argue, obſecra,
in omni patientia, & doctrina. ** Peccatores
benignitate potiùs quàâm auſteritate lucrari
DEO ſatage. Ad tuum præſertim Tribunal
Pœnitentiæ causaâ recurrentes, amanter com-
plectere, manſuete alloquere, piè hortare, me-
dicinas præſcribe. Quære indefeſsé ſtudiò er-
rantes oviculas, & cùm inveneris, gaudens
in humeros impone. Porta infirmos, dilige
juſtos, ſuſtine malos: ſic labora; ſic loquere,
Aa a 4 &
* Joan. 7. 46. ** Foan. 6. 69. X 2. Tim. 4.

744 Functiones Sacerdotales

& exhortare, ut omnes tibi commiſſos, quan-
tum ex te, facias ſalvos. Sic tandem eris po-
tens in opere & ſermone.
Inſpicio meipſum, & quanam utar manſuetudine,
examino. Rejicit voluntas, quidquid cum exomplo
Salvatoris non cohæret: Illum imitari deſiderat: Re-

nuntiat carnali ſapientiæ, quæ DEO eſt inimica; ut

Chriſtum induat &c.

Dies MI.

Sacramentorum Adminiſtratio.

Conſideratio III.
De Miſſa.

Nter functiones Sacerdotales nulla reperi-
tur ſanétior, & auguſtior, divinò Miſſæ Sa-
crificid; nexu enim tam arcto ſociantur
Sacrificium & Sacerdotium, ut unum ſine al-
tero ſtare non poſſit. Deinde ſuper omnes,
quascunque demum Hoſtias eminet hoc no-
ſtrum Legis novæ Sacrificium, quia legalium
differentias hoſtiarum non modèò unitate ſua
complectitur, ſed etiam ob Victimæ oblatæ
imenſam dignitatem perfectione ſua, & ſubli-
mitate infinita tranſcendit. Ad quatuor nunc
capita Conſiderationem revocamus, & pon-
deramus. I. Sacrificii noſtri excellentiam.
2. Præparationis neceſſitatem. 3. Attentio-
nis, quam à nobis exigit, ſincerum
ſtudium.

ſlm
5 H mi

uſs bon in en
herinphen
Cbminitr.
6iler partes hunn
uNeigio crten
leceſſe ommn
bllno deci
is autem Victin
Iltiolci ote
i eſe polt n
ios ſarolaocke,
Urnon et, guun
EChiſus, rens
Cslo mioor, an
INlu inſer, gu in
0 wonine Nenifcin
Wiveris, klim
Aorun bentifed
Kepo viton con
liserit e oblat⸗
Minderotinns ne
Mmndarit cin
ummi, li⸗
iokes non ele⸗
Alhurimum conn
1 Wionen nel
terra CNguun

A:

aIn.

ntrtte

fkieonmi

Uancene
8

in g, ,
6 filhit Sn!
ln inte e
le ,

naNd,
notti adl
rn ,

.
elgl 1

Confideratio III. 7457

ſtudium. 4. Juſtæ gratiarum actionis æqui-
tatem.
I

Cardinalis Bona in egregio tractatu de Sa-
crificio Miſſæ peramplam Conſiderationi huic
materiam ſubminiſtrat. Cùm Religio, inquit,
primas inter partes numeret Sacrificium, &
Chriſtiana Religio cæteras omnes perfectione
ſuperet, neceſſe omninò fuit, ut ſummo pa-
riter ac nobiliſſimo Sacrificio eadem gaude-
ret. Hujus autem Victimæ ineffabilis magni-
tudo multiplici fonte promanat. Quid e-
nim primèò eſſe poſſit aut majus, aut ſubli-
mius Victimâ ſacroſanctâ, quæ ibidem offer-
tur, & alia non eſt, quàm ipſe Dominus no-
ſter Eſus Chriſtus, verus DEus, & verus ho-
mo. Quis illo major, aut melior? Quis ſicut
Dominus DEus noſter, qui in altis habitat? Atque
hoc ſolo nomine Sacrificium noſtrum actibus
hominum univerſis, etiam præcipuis, ipsique
amori Electorum beatifico longiſtimè antecel-
lit. Qua ergo virium contentione allaboran-
dum nobis erit, ne oblatio tanta ſeu irreve-
rentiæ, ſeu indevotionis noſtræ ſordibus con-
taminetur? Mandavit olim DEIIS Sacerdoti-
bus: Mundamini, qui portatis vaſa Domini! *
Quantòô puriores nos eſſe oportebit, cum E-
ſu Chriſti puriſſimum corpus & ſanguinem of-
ferendo, actionem præſtantiſſimam, qua nec
cœlum, nec terra unquam habebit majorem,
peragamus?

1

Aa a 5 Altera
*MLVai. 52. 1 I.

746 rFrunktiones Sacerdotales

Altera Sacrificii magnitudo e Divinitatis, cui
offertur, ſuprema Excellentia fluit; Neque e-
nim ulli Sancçorum, & nec ipſi Cœlitum Re-
ginæ, ſed uni DEO Ejusque gloriæ ſacrifica-
tur hæc viétima ter adoranda, quæ ſoli æter-
næ Majeſtati eſfentialiter debetur. Ipſamet
Sacrificii natura hoc exigit, quod ideò inſti-
tutum eſt, ut publicè teſtemur, DEUM nos
tanquam principium & finem noſtrum reve-
renter agnoſcere: Deinde Sacrificium offeren-
tes, ſolemniter profitemur, ſummum in res
univerſas dominium uni DEO competere,
nésque IIli tanquam opera manuum Ejus,
plenè perfecteque ſubjici debere. Subjectio-
nis hujus internæ ſignum ſenſibile, & externum
ponimus, quando ſacrificamus; Neque aliud
eſt oblatio præſtita exteriùs, niſi oblationis
internæ ſymbolum, qua ſeſe anima DEO to-
tam devovet, tanquam principio ſuo primo,
& fini ultimo, cujus poſſeſſione beata demum
efficiatur. Hæ autem Sacrificii notæ ac pro-
prietates neque per abſolutam DEl potentiam,
ut cum ſcholis loquamur, ad ullam ê creatu-
ris referri unquam poterunt.
Excellentiæ Sacrificii fons tertius è conſe-
cratione mirifica manat. Nam ſubſtantia pa-
nis & vini convertitur in ſubſtantiam corpo-
ris & ſanguinis Eſu Chriſti, dum interim ac-
cidentia ſine ſubjecto remanent, quod ſum-
mum prodigium totius naturæ vires tranſcen-
dit; DEl enim ſolius eſt, Tranſubſtantiationem
operari.
Excel-

niu

llen tunn
iothe .
Efetintrenl
Innn iudle!
2 Dynn genn
en Nlt ol
Ae fem
aMhletin

u.

Uelenu ginn
,rn upa
1 Clus vonbis
STüimm nlis
MAbxeid tlen
Une giul⸗
Lbian
mi
ene

Meliad gene
rursGinunen
ußnni unn,
Eutseüonin
inhkemgrenn
Umns ſre gen
ene uchn
und tenonti
lhenlihencn
tumnt 5
AIvortun, ſer
Atzedonkeſt

glrie

himtoeit
lemig ſuite N
neeid C
ne gorieln
nnd, gn i
GRer henl
lie tie
Etſem,

ne

fenor,
1 un M

ENlektos,t
guu ke uu .
n lchh;
doleloretena
) Aenſi wun
hrmbD
nun 1 Ani
euu.
os enigts
t. Mn ihlei
) Cilhnim
hrſti,dminen
tenuen (
me olte/
,Inſibemu⸗

Conſideratie III. 747

Excellentiam quartam Sacrificii valor im-
menſus conficit, qui meritorum Chriſti, & paſ-
ſionis Ejus infinitæ amplitudini ex æquo reſpon-
det. Tantùͤm itaque placet modò Victima
noſtra Divina æterno Patri, quantum ipfi
quondam placuit conſumatum in Ara crucis
mirabile Sacrificium, quamvis effectus illius
ipſa applicatione ſuis maneat terminis con-
cluſus.

Excellentia quinta ex fine altiſſimo deriva-
tur, quem ſibi propoſuit mundi Redemptor,
cùm fublatis prioribs ſacrificiis, hanc novæ
Legis Victimam inſtituit. Voluit nempe DElI
Filius hoc medio talem noſtris manibus obla-
tionem inſerere, qua Cultum Latriæ perfectum,
& adorationem debitam æterno Patri exhibe-
remus, profundiſſimaâ reverentiãâ noſtræ ſub-
jectionis plenitudinem demonſtrando: Voluit
hac magnifica oblatione idoneum reddere hu-
manum genus ad plenè ſolvendas pro benefi-
ciis maximis & innumeris, quæ aut accepimus,
aut accepturi ſumus, competentes gratias:
Voluit nobis pretium ſuggerere imenſum, quo
beneficia quæcunque; præiens ubique auxilium,
protectionis ſuæ gratiam, ſui Spiritůs & cha-
ritatis paternæ ductum copiosè mercaremur:
Voluit nos demum thelaurô inſtruere, qui ad
plené ſolvenda peccatorum debita; ad aver-
tenda iracundiæ ipſius flagella, & ad quascun-
que ſeu vivorum, ſen mortuorum tollendas
neceſſitates abundè ſufficeret.
Hæc

748 Functiones Sacerdotales

Hæc omnia nobis evidenter oſtendunt, non
poſſe inter homines actionem ullam reperiri,
hoc Sacrificiò ſaniorem, vel auguſtiorem.
Atque hinc lege inviolabili ſancitum eſt, ut ne-
que Rex, nee Pontifex, aut quavis poteſtate
præfulgens homo coptum Sacrificium aut ſi-
ſtere poſſit, vel abrumpere.
Iſtud verò Sacerdoti, auguſtiſſimum Sacri-
ficium peragenti, apprimè notandum, [EstII
Chriſti perſonam ſe referre, Illiusque nomine
agere; Quapropter induere debet Eiſum Chri-
ſtum, ut omnia é ſpiritu illius conſiciat, nihil-
que admittat, quod vel minimùm Perſonæ re-
præſentatæ Majeſtatem, & ſanctitatem dede-
cere poſſit; ſicut Legatum Regium ſedulè in-
vigilare novimus, ne quid uſquam gerat ſui
Principis caractere indignum.

II.

Ante omnia probet ſeiplum Sacerdos, utrùm
talis interiùs ſit, qui tutô ſanctis Altaribus
propinquare auſit; Quamvis enim Jus ad illa
per Ordinationem habeat, nefas tamen eſſet
cogitare, poſſe ipſum ad peragenda ſumma My-

ſteria prorſus imparatum accedere. Fuêre ſæ-

culis anterioribus Auctores (quales adhuc
fert ætas noſtra) qui aut nimihùm facilem, aut
nimiùm difficilem redderent ad Aras imacu-
latas acceſſum. Sed quamcunque illi extre-
mitatem ſectentur, in eo tamen facilé conſen-
tiunt, præparationem à Myſta Sacris operatu-
rO deſiderari.
Ante

Miun

unuien in L

6 .
2,0rll end, 6
wlnn neth
mrſennunm
Aeocklirtet, n
Uicrmakhon
Tun aNgreten
ge!
Nercs cin
VOutoven fum 1
s taie enentin
in gliglb 4 ſbl
Nuns; Cid ze
wente hoſe n⸗
Wnerzi Cono
n dien

es/

nlle dolen
umcohnn⸗
ngt len n
Enr getoee de
fikebistentn
la Nernum,
fermſoumth
ufult ti hͤt
unchnentine
Pelun, Done
Um ignori

rhrne

teter Okentt
Poden ollmn
en el zunn
1 *. 6 de
Dlilhnetung
nengurt,
Mumn Mnfein

ſepnintte⸗

Deit, ben t

ut imnum ud.

etent 1 An;

☛ =

Conſideratio III. 749

Ante orationem præpara animam tuam, monet Sa-
piens, & noli ſieri ſicut homo, tentans DElI M. *
Jam ſi DElIM tentat, & auſu temerario ad i-
racundiam provocat, qui oraturus animum
non parat perquàm diligenter; quantôò magis
reum ſe conſtituet, qui ad offerendum æterno
Patri Divinum Filium, & hunc intra ſe ſuſci-
piendum absque debita præparatione auſit ir-
ruere?
Sacerdos ad divina Myſteria imparatus con-
demnationem ſuam in ſeipſo circumfert, &
ipſus tacité ſententiam contra ſe dicit. Edic
enim, quisquis ad ſublime Altaris miniſterium
es vocatus; Quid ageres, ſi Rex aliquis val-
de potens te hodie monendum curaret, adfu-
turum ſe cras in domo tua, ut ad te inviſat?
Quo ſtudio, qua diligentia, qua ſolicitudine
cubiculum ei parares? Certeé dies minimè ſuf-
ficeret huic operi ; & ſi quid uſpiam depre-
henderes non ſatis ordinatum, quod Princi-
pis oculos lædere poſſet, noctem tu potius in-
tegram laborando inſumeres, quâàm ut vel mi-
nimum quid Regi non placiturum tolerares.
Tu igitur operosè adeò domum tuam, in ad-
ventum Principis terreni eſſes paraturus? Sed
en! Rex Regum, & Dominus dominantium
per Prophetam ſuum tibi denuntiat, venturum
ſe, & in medio tui habitaturum. ** Tu veroô to-
ta virium contentione cor tuum, Regis æter-
ni domicilium, purgare, & ornare non allabo-
rabis? Num ignoras, ita ſe DEum animæ tuæ
daturum,
* Eccli. 15. 22 Zach, 10. 21.

750 Functiones Sacerdotales

daturum, prout illum intra te exceperis; &
tuæ diſpoſitionis modum gratiarum fore men-
ſuram, quas liberaliter, aut parcè colliges,

prout majore, aut minore ſtudio te parave-

ris?
Adoraturi ſedeant, in ipſis Gentilium ſacris
olim proclamabatur, quo dicto inſinuatum i-
bant, cordis tranquilli, & ab æſtu cupiditatum
liberi puritatem ad ſacrificandum afferri opor-
tere. Cordis ergo mundities haud dubiéè pri-
mèô exigitur: Vitæ ſanétitas à Sacerdote po-
ſtulatur, qua cogitata ſua, & actus omnes hunc
in finem referat, ut vitam vivat Divinam, &
epulo cœleſti dignum ſe reddat. Nam ſicut
fructus piè frequentati Myſterii in eo conſi-
ſtit, ut cum gratia incrementum quoque ſu-
mant virtutes ſingulæ, videlicet mundi con-
temptus, divina charitas, patientia, fervor, hu-
militas &c. Ita præparationis munus eſt, quo-
tidie mancum aliquid emendare, novuúmque
identidem bonitatis gradum adjicere, donec
cum Apoſtolo Sacerdos gloriari tandem poſſit:
Vivo ego jam non ego: vivit verò in me Chriſtus.

Fervens Altarium Miniſter, qui DEO con-
junctus per pietatis exercitia ſemper vivit,
haud ægrè ad pièe celebrandum per continua
vitæ ſanctioris incrementa ſe parabit. Alii
minus ferventes, quorum utique major eſt nu-
merus, & qui mente rariùs ad DEIIM al-
cendere conſueverunt, in Sanctorum Pa-
trum, & Aſcetarum libris varia ſibi profutura
inve-

e

en rene
Sernni Uelee
zlrun /en 4
ur Kin;
Chen: ntii
ft Qunneen
Kin i nan
is krtanmenn
1 guls de d
TIt, Ahwuung
ltigenorsen
it, Nr ifler
m, Rar b ane
lict Nego n⸗
nlsebatonun
Ii Heu gun
Eire ar Avenoon
in Altbanlfrn
lugr gee
Puum Anineneo
Imur, Quls
uubnonto e
Ulcktan Cone
ſteukain,

in itur noln
Lung guoge e
Egenllk ieie
llni inert⸗
Inmrolinnten
bentnen i

nn.

ltrie

Utra te enge
t, Parct
done fuliot

clo (dinn
Ltenrn
Vthheane
nuncitie
lndi

radon

lufen üll
eGeneiin n
elrutun e
7

entn E t
n ugnene

mris 1 l

)
iöfuüläign.

Conſideratio III. 751

invenient, ut ad tremenda Myſteria conve-
nienter parati accedere doceantur.
Probet autem ſeipſum homo, & ſic de pane illo e-
dat, & de calice bibat, “ verba ſunt Apoſtoli
præcipientis: mandati rationem graviſſimam
ſubjungit: Quicunque enim manducat, & bibit in-
dignè judicium ſibi manducat, & bibit. Declarat
ulterius ſacroſanctum Concilium Tridenti-
num, qualis eſſe debeat hæc probatio, cùm
ſtatuit, ad lavacrum poœnitentiæ recurrendum
eſſe, ubi gravioris noxæ reum ſe quispiam ſen-
ſerit; nec ſufficere dolorem charitate perfe-
ctum, licèt is ante Sacramenti ſuſceptionem
juſtificet. Sic ergo mandat Eccleſia, quin ta-
men alias probationum ſpecies magis perfectas
Pprohibeat. Heu! quâàm funeſta hæc neceſſi-
tas foret, quæ Sacerdotem gravis culpæ con-
ſcium, ad Tribunal ſacrum vi adigat! Fierine
poſſit, mi DEus, ut Sacerdotum aliquis letha-
le peccatum admittendo, hanc ſibi neceſſita-
tem imponat? Qualis hic foret Sacerdos?
Et ſi talis in mundo reperitur, ſufficiétne ſim-
plex, licet bona Confeſſio, ut ad tractanda
Divina Myſteria ſtatim, ùt oportet, reddatur
idoneus?
Probatio igitur noſtra, quantuͤm fieri pote-
rit, ad noxas quoque leviores porrigenda eſt,
ut & hæ purgentur ſæpius, licèt culpas majo-
res conſcientia ignoret. Ulteriùs ad omnem
erga terrena voluntatem, ſive adhæſionem tol-
lendam ſe extendat hæc probatio, quæ nos
L jubeat
1. Cor. 12.

75⁵ꝗ2 Functiones Sacerdotales

jubeat magnò animô excludere affectus om-
nes ad hæc infima tendentes, priusquam Al-
tare ſanétum ſubeamus; illos autem cor con-
tritum, & humiliatum ſufficienter excludet.
Denique probatio hæc noſtra virtutum ſaltem
ſtudium deſiderat minimè perfunctorium, ubi
harum plena poſſeſſio haberi necdum poteſt.
Sunt enim illæ animi genuina ornamenta: ſunt
nuptiale veſtimentum in Evangelio notatum:
ſunt lampades accenſæ, oleòô ſufficienter anu-
tritæ, quibus cœleſti Sponſo eſt occurrendum.

III.
Huic præparationi modòô expoſitæ, quam re-
motam dixerimus, aliam proximiorem, quæ
Sacrificium antecedat, ſedulò ſubjungamus.

Orationem, & fervorem iſta complectitur.

Quænam illæ preces, quas fundimus? Quan-
tus fervor, quo accendimur? Num ſatis col-
lectà mente ante Sacrificium oramus? An fer-
vori excitando tempus opportunum tribui-
mus, ut cor ſpiritu plenum, & in ſemetipſo
ardens Sacrificium totum inflamet? Num ſa-
cras veſtes reverenter, piéque induimus, illa-
rum ſigniticationem interiùs ruminando, &
connexas eisdem preces cum ſpiritu profe-

rendo ?2 Et cum tandem ad ipſum Altare

Domini progredimur, an Moyſen imitamur,
qui DEO plenus, & ſacro Majeſtatis hor-
rore perculſus in montem ſubiit? Num &
nos pari ſpiritu, & actionis, quam ordimur,
magnitudinem recolentes, Altare ſubimus,
totos

ſi⸗

nmlilt
inmcumi,itn
uit,enne!
unmmnilahar⸗
Aenkinupulte
9crnnenmi
Inn iens)
Kotcfüi od
nſdetgutine
din cucen agenu
brießmrße
cking N,
te keutru lle
Mneklen, pn
hrerimme
rn nun No n
lechrin c
Nn nohten
Trgmomei,

3delgich erg
unni, aaiatn
hin prelomit,
Chhſbrum mei⸗
onnocb fenle
Cchtgr. un
tiiſes gai⸗
lſele liant,

=

=

11

ultin

lter
ellg, gfing
lo ante
3 Ios zuten
lſcener
WIn Firur
e elncne
Nehen eol

enuinonnn

Uiben
le, e
Ponldetgn

Merins
15 Cun hin
Gen A Pin
1 Myen
lon Meti
len ſit! N
caig don er⸗

DoE

ere N
ne ii
55) 4 4

2

Conſideratio III. 753

totos nos cum Chriſto capite, ac Pontificeno-

ſtro immolaturi, ùt ille ſe in Calvariæ monte

immolavit? Tremitne terra ſub pedibus tuis
præ horroris ſacri, & reverentiæ magnitudine?
An ſol eclypſin apud te patitur, quæ importu-
num creaturarum aſpectum oculis eripiat, ut
aliud non videas, niſi DEI pro te immolati,
paſſi & crucifixi prodigium in Sacrificio reno-
vatum? Sed quid inter hæc vetus homo? Num-
quid in crucem agetur, ut mortem beatiſſimam
in ipſo vitæ ſinu reperiat?
Videbimus & nos, ubi Fides viva mentis
noſtræ tenebras diſcuſſerit, cœlos apertos,
aulam cœleſtem, ipſumque cœli Dominum in
mecdio gloriæ ſuæ immolationi ſacroſanctæ in-
tentum, quam pro univerſa Eccleſia oblaturi
ſumus. Lege divina cautum olim fuit, ut, ſi
quod animal montem tangeret, in quo appa-
rebat gloria Domini, mox interficeretur. Ti-
mor & tremor teneat nos, cù⅛ͤͥm ad montem
ſanctum, & Tabernaculum DEl aſcendimus,
ne fortè dici cum veritate poſſit: Homo, càm
in honore eſſet, non intellexit: comparatus eſt jumen-
tis inſipientibus. Utinam nemo Sacerdotum
fiat ſicut equus & mulus, quibus non eſt intel-
lectus? Sed quid fiet Sacerdoti in pecudem
degeneranti, qui ad Sancta Sanctorum aſcen-
dere impius præſumit?
Quando librum aperis, memento, Agnum,
tuò⅛ commodé fregiſſe ſigilla ſeptem, quibus
is claudebatur. Tu vero ardenter delidera,
ut creſcat indies gratiæ iſtius amplitudo, &
R. P. Dufrene Exertitia. Bbb cog⸗

774 Functiones Sacerdotales

cognoſcant Eſum Chriſtum omnes fines ter-
ræ. Quæcunque porro legenda, ſeu recitan-
da ſunt, cum gravitate profer, & uncéctio ſa-
cra comes eat, ut non minùúùs propriæ, quàm
audientium devotioni conſulatur. Dic alta
voce clarè, ac diſtinéctè, quæ populum audi-
re convenit: dic autem ſubmiſſa voce, quæ
ſecretò ſunt dicenda. Ad amuſſim rubrica-
rum ſingula puncta exequere: ad minimos
apices attende; nam qui diligit, & timet
DEIIM, in re tam ſancta nihil negligit. Me-
minerimus, non ſine gravi cauſa Eccleſiam
velle, ut aliqua intelligibili voce, alia ſub-
miſsè dicantur. Audiat populus, quæ ad in-
ſtruendum, monendum, & excitandum pie-
tatis ardorem ſerviunt: Non audiat, quæ clàm
cum DEO ſunt tractanda, ubi Sacerdos cum
Domini ſui Majeſtate, velut amicus cum amico
agere jubetur. Verbô, cave ſis quemeumque
errorem tempore illo ac loco, ubi deſtruendis
erroribus univerſis paratur univerſale reme-
dium.
IV.

Cùm recedis ab Altari, DEl æterni & om-
nipotentis Majeſtatem in ſinu tuo ferens, eun-
dem illi honorem defer, quem Eſu Chriſto in
ſuis Tabernaculis clauſe, vel in Hierotheca
expoſito, vel ad ægros publicè deportato ex-
hibere par eſt, ſimulque preces ab Eccleſia di-
tatas piè recitando, gratiarum actionem au-
ſpicare. Plerumque has preces diſtracte dici-
mus, & ſine ſenlu, ex mera conſuetudine,
tum

4itfeorend
1re, Ur0e)
Nelinn uhi
m ohnun det
o lenssnpl
PsinMlvottir
Pren ercoten
Dpwcoum Hon
Scuun ol ſel
nt. Aleme il
Pon ueet bre
ur: echweint
Nnäinor en
Alet, Hnt
lornemiliase
uunkebent, idma
heene ſein
ebedopieut⸗
Unſelecundd,
ſarnong,
1 Nenne m
Anzelten nectl
Mumnld un
flroccupaton
utenegplinh
Winilenti 0

unirien

ncmnei⸗
egencln ken⸗
Mofer,
UN N .„
,nig ran
CNilint,
en Wnlhng
Neguer
n ni
ntni
de ga

Ach,
9Nelt aa
ael
eoo, ite
Nt uih

H
ri, Dlean
nſon no e
k,len N 6
, EeN le
lhlr ter
eretzn lul
atirun i
erslili
re ier⸗

6

S=
.

17

Conſideratio III. npy

tum quòd à peracto ſacrificio nonnihil reſpi-
rare lubet, ulteriori applicatione dimiſſa; tum
quòôd varia in oculos incurrunt, dum veſtimen-
ta ſacra exuimus, quæ mentem avocant: In-
terim certiſſimum, æſtimari & obſervari ſatis
non poſſe momenta ſingula, quæ à conſum-

mato Sacrificio pretiosè fluunt. Quàm optan-

dum foret, ut nos, velut olim Diſcipulos in
monte Thabor, nubes lucida obumbraret, quæ
rerum omnium creatarum aſpeéctu penitus e-
repto, ſilentes nos & Myſterii magnitudine ab-
ſorptos in DEl noſtri præſentia detineret!
Illos verò Sacerdotes minime laudamus, qui
trium puerorum Hymnéô deſultoriè dictô, aut
omiſſis etiam poſt ſacrum precibus, ad alia
properant. Si ſemel id accidat, ubi neceſſi-
tas quæpiam urget, brevitas hæc facile diſſi-
mulabitur: ſed hanc in uſum deducere, DEO-
que præſenti mox terga vertere, tolerari neu-
tiquam poteſt. Si unquam decet convertiad
cor, & omnem illius aditum claudere, ut ora-
tio lòcum habeat, id maximéè fieri utique con-
venit præſente Eſu Chriſto Domino noſtro.
Modicæ profectô pietatis indicium foret, *gre
admodum velle cum DEO morari, quando ipſe
ſuma pietate motus, nobiscum agere non de-
dignatar. Neque aut ſtudiorum, aut alterius
negotii urgentem neceſſitatem frivole obten-
damus; Nam quid magis neceſſarium, & uti-
le? vel quæ occupatio magis ſeria, quàm cùm
ſalutis grande negotium ipſimet ſalutis Aucto-
ri, ad nos invifenti, comendamus? Et quid
Bbb 2 tan-

756 Functiones Sacerdotales

tandem libri docere nos poterunt, quod longeè
meliùs non doceat Divini Magiſtri luminoſa
præſentia? Da, quæſo, locum gratiæ operan-
ti: da ſpatium animæ tuæ, ut alimentum cœle-
ſte ſuaviter digerat, illôque roboretur.

Hic enimveròô tempus eſt varios Religionis
actus inſtaurandi, quorum conceptus ardor,
flammas cordi tuo ſuggerat. Fidem exerce
cumprimis, & fatere, Eſum Chriſtum verum
DEUM & Hominem, de quo magnificè adeò
cum FEccleſia Scripturæ ſentiunt, in corde tuo
præſentem habitare. Spem adjunge, ſummâ-
que fiducia bonorum omnium naturæ, gratiæ
& gloriæ, quibus eges, abundantiam à libe-
rali Ejus manu expecta. Charitatem explica, &
mirare primèò ſtupendam gratiam, quæ tibi ex
poſſeſſione beatiſſima doni ccœleſtis obtigit:
Gaude, tantam eſſe Divini Hoſpitis in qua-
cunque perfectione ſummam eminentiam, quæ
comprehendi à nullo intellectu poſſit: Vehe-
menter dole, quòd illum toties offenderis, &
ab omni hominum conditione tam graviter of-
fenſum cernere cogaris. Humilitas adſit, quæ
facem præferat, ut videas, quis ille ſit, cujus
adventu lætaris; & ad quem adeò clementer
venerit? Gratiæ hujus magnitudinem cum
præteritis culpis, & præſentibus negligentiis
confer: ac demum oculos leva in illud vitæ
ſpiritualis faſtigium, ad quod vocaris, & à quo
tantùm diſtas: Deſideris ſanttis. & zelo arden-
ti frœna ſubin laxans, opta ſaltem, & precare,
ut

ſl

Dhmum
ens eretnorur.

Etcesnd
Mcenns en
zrimuinecit
Urkriausge
mänun To
ums nbalt
ſe meſoren, 1
um egunn: ge
Denecoche
li, bonch bene
Dim egennt
(renm tMadeo
W Ettſun,
Cnnd t
inrnie,
zi (klit
Penlnne, ſet
mn ed n
miciastserbit
Snli tbicomg
1 fintun lln
unſniniun
Kinmmineer
Indchntemnine
Mgkncl
G.

unltie

Nkerngt
Fini Mlugſ
,Malmen
lonnendore

M Atwi,
bonnn nn
lggerr. n,
8 ncrir
eſen

An Nun
mgtug
1 Coni cre

eD
*Doh

lens delel
gben iic⸗
unimins
Tkenbugg
clg en di
e not lenli
iſft Gid
unm iß⸗

ConſideratiolII. 7 57

ut ſiſtatur tandem fœda peccatorum colluvies;
ut impii convertantur; ut juſtorum numerus
angeatur; ut regnum gratiæ, ac virtutum am-
plificetur, & indies ad perfectiora elevetur; ut
DEIIS à creaturis omnibus honoretur, Illique
ab omni gradu fideliter ſerviatur.
Poteſt ſibi quisque illam formare methodum
piæ gratiarum actionis, quæ magis arriſerit.
Dicamus porro audacter, nullam hac inveniri
poſſe meliorem, niſi cùm Spiritûs Divini du-
Gtum ſequimur: Si enim unquam ſacra unctio
DEI Famulos doctura eſt, hoc certe tunc præ-
ſtabit, quando Benedictionis & Unctionis fon-
tem intra ſe gerunt.
Cæterùm tota die omni cuſtodiâ cuſtodi cor
tuum, ne theſaurus, quem horis matutinis
acquiſiviſti, damnô tuò elabatur. Memento
ſæpius acceptæ gratiæ, illàmque piis ad DEUM
ſuſpiriis, & affectûs teneritudine non ſolùm
integram ſervare, ſed etiam augere allabora.
Curarum verô prima hæc ſit, ut talem in
diurnis actibus te exhibeas, qualem divini ho-
ſpitis, qui ſe tibi donavit, poſtulat magnitudo.
Fac, ut vita tua illius vitæ reſpondeat, quod
virtutum ipus imitatione, ſapientia, manſue-
tudine, morum integritate, & magnanimo ter-
renorum contemptu aſſequêris, ut impleatur
ſermo, quem dixit: Qui manducat me, & ipſe vi=
vet propter me.

Bbb 3 Medita-

7578 Functiones Sacerdotales

Meditatio V.

De Sacramentorum Adminiſtratione.

Habentes myſterium fidei in conſcientia pura. Et bi
. X .—¶—. .
autem probentur primum: & ſic miniſtrent nullum
crimen habentes. 1: Tim. 3. .

GAcerdos orans gratiam cœleſtem & ſibi, &
populo procurat; Sacerdos inſtruens lumen
cordibus affert: Verùm ſola Sacramenta vitam
animæ donant, & integram cuſtodiunt. Sunt
iſta velut totidem canales ſacri, per quos Chri-
ſtus Dominus noſter, tanquam Eccleſiæ caput,
ſpiritum vivificantem ad Fideles transmittit,
uo animentur, & creſcant in illo per omnia,“ ut
aulus loquitur, qui eſt caput Chriſtus: ex quo to-
tum corpus compactum, & connexum per omnem jun-
éturam ſubminiſtrationis, ſecundum operationem in men-
ſuram uniuscujusque membri, augmentum corporis facit
in adificationem in charitate. Igitur & ſpirituale
nutrimentum & vitam, & robur, & motum in
membra ſingula, modôò ineffabili & arcanòô de-
rivat per Sacramenta Caput noſtrum. Quis
autem dubitet, quin Sacerdotes ampliori men-
ſura e fonte hoc aquam ſalutis haurire debeant,
cùm eidem adſtent primi, & gratiarum fluen-
ta in alios ipſi diſpendant. Conſideremus hic
primò, qua ratione Sacerdotem ſuſcipere Sacra-
menta: ſecundè, qua ratione Fidelibu- adem
illum oporteat miniſtrare.

Pun.
DEpheſ. 4. 15.

i
nc⸗

spnilet
zi Ne Uer
mi,1nenn
ſenmelis It
Umee ſnons
Intes Undnn
1 ekt. I
umin eeklen,
Ctto wnetso
1Unpinhlan:
Ucmire bogun
Dnn litebshon
n mn celeht,
Cyeni

tmm

MMa ine ltaſe
mr uncblio

ennn,ue ceke
Mechrspominar
IlUmmel notet
locß Mtters
Leſleepundr
anenlam Don
norliſertbe
uiteſuin c
beſi telni de
lol tnten:
ie, (Me
fengte en
.

duitie

,
Adnintkir

1 nſieni

nenitſnl
inke
n. 3.

n Endnn da
Gineftbln:
Chrorke
Acerotesne
lalnßuumrt
ni, dim
t. Citen
tenllaſen
Noe ieln⸗
Ne

Meditatio V. 755
Punlbtum I.

Res plena periculi eſt uſus Sacramentorum
rarior: Neque periculô vacat uſus illorum
crebrior, ſi pietas deſit. Erras vehementer,
ſi à Sacramentis prorſus abſtines: Erras de-
nuò, ſi male ſuſcipis. Si non accedis, vitam
non habes: ſi indignus accedis, nonniſi mor-
tem referes. Sunt Sacerdotes ſupra cande-
labrum in Eccleſia poſiti, quos ſtatũs ſui fer-
méè oblitos mundus occupat, & ſæculi nego-
tia totos implicant: Alii modica fide præditi,
& in charitate languidi muneri ſuo parum in-
tendunt. Videbis horum nonnullos in maxi-
mis per annum celebritatibus à templo extor-
res: moleſtus & gravis videri poſſit ornatus
ſacer huic Myſtarum numero, adeò rari &
quodamodo peregrini eodem utuntur. Quo-
modo ad Altare lſit aſcendendum, vix memi-
nerunt; nam oblivio facilè ſupervenit in tan-
ta Sacrorum, quæ celebrant, paucitate. Et
hi Sacerdotes nominari poſſint? Verùuùm longé
major illorum eſt multitudo, qui familiaritate
nimia ſanctis Myſteriis appropinquant. Eſt,
qui ante ſuſceptum Sacerdotium vix in menſe
ſemel ad menſam Domini accedere ob morum
licentiam potuiſſet: factus Sacerdos nihil dubi-
tat quotidie ſtatim celeb are: in conſuetudi-
nem brevi deſinit tremendi frequentιο My-
ſterii, quod tandem absque ſenſu, ſine guſtu,
ſine pietate, ſine applicatione obiter celebra-

tur; Hinc neque Sacramentum quidquam bo-

Bôb 4 ni

760 Functiones Sacerdotales

ni ampliùs in malè diſpoſito Sacerdote opera-
tur. O miſerrimam vitæ præſentis conditio-
nem;, in qua rerum Divinarum omiſſio illa-
rum neglectum parit, & participatio frequens
in contemptum degenerat! potenti gratia,
magne. DElIs, tanto malo ſuccurre! inſpira
deſiderium ardens tui Sacramenti, & fervore
novo accendar ſemper, ut idem ſit quotidie
pietatis vigor, & humilis reverentiæ timor,
quo prima vice ad tua ſanéta olim acceſſi.

Punbtum II.

Tria requirit magnus Gentium Doctor, quæ
Miniſtrum Eſu Chriſti perfectum in Sacrorum
adminiſtratione conſtituant; fidem, conſcien-
tiæ puritatem, & fidelitatem: Habentes Myſte-
zium fidei in conſcientia pura.“ Alibi ſic ait: Hc
jam quæritur inter Diſpenſatores, ut fidelis quis inve-
niatur. * Neceſſaria igitur eſt Sacerdoti non
qualiscunque, ſed viva fides, qua credat My-
ſteria, quæ diſtribuit: Neceſſaria mentis puri-
tas, ut ſalva ſemper maneat reverentia, quam
illa exigunt: Neceſſaria fidelitas, ut munera
ſanctiſſima ſecundùm Divini Reparatoris, &
Eccleſiæ mentem ordine recto diſpenſentur.
Impius eris absque fide; contaminator eris abs-
que puritate; diſſipator ſine fidelitate. Verùm
inter omnia Sacramenta vix ullum reperias,
quod hac triplici dote magis egeat, quàm
Pœnitentiæ Sacramentum: nullibi contra illas

* 1. Tim. 3. * 1. Cor. 4.

lin

tluem, 41
habenhnni
i M

rn: Moclnn
leloch ſet iin
con Wotles

11. Menrhe t⸗

Il Mecumnrun de
Nent eontoes⸗
N,e hls
nun ken
M lum ſre n
olun eiſel
lacſene
M iteteni,
Nigtutftofvon
Ulhlticeme
nnniuenyonint
ſekaiperion
1Niſndſenpe
uningiind
Menrom ais
Ugfarinn,
ginitnis ſniſ
Kleſt, igte
Ath nimdd,
tiere dehut⸗
I e ſopate
ſeid Vinte

dl

niner

ſto Arerlhe
2 Nrletit,
GYlcarumm I
Mtcrict
en! org
rune
Aennent 1

4

Uhenteſeeti
Kceltg, u
Dinti Nnan
ne eb dn
,conminmme
del 0 3
rlnettelnne
a fn n
mb eyth /
n Mtlcnn

5

„

AMeditatio v. zt

aut faciliùs erratur, aut periculoſius. Maxi-
ma bona hic procurantur, cùm ſanctè reme-
dium peccati ſanctiſſimum adminiſtratur: in-
gentia mala hic infelici partu effunduntur,
cùm aut ſolertia deficit, aut cordatus animus.
Habet hic Sacerdos in manibus ſuis vitam &
mortem: Hic cœlum aperit, vel infernum:
Hic deducit per vias rectas, aut per ſemitas
obliquas: imortales animas hic perdit, aut ſal-
vat. Millenæ hic tentationes ſubdolæ; peri-
cula hic continua, ne Sacerdotem ſuis artibus
inducant peccatores; ne promiſſis inanibus
eum lactent; ne fictis lacrymis eum decipiant;
ne dignitatum fucato ſplendore viſum obtun-
dant; ne illum ſive audaciâ, ſeu minis percel-
lant: Cavendum ei ſedulò, ne peccatorum ad
ipſius Tribunal adventantium ruditate, igno-
rantia, inobedientia, ruſticitate, malitia, in-
firmitate ab officio ſuo abducatur. Hic ſapien-
ti conſilio & judicem agat, utritè diſcernat, &
juxta æquitatem puniat: hic Patrem induat, ut
ſoletur: Medici perſonam hic ſuſtineat, ut ſa-
net. Niſi præſtò ſemper ſit fidei recentis vigor,
nec divini ſanguinis applicati valor, nec animæ
ſalvandæ pretium ſatis attendetur, & in huma-
num comercium, aut fortaſſis etiam in ſeho-
lam iniquitatis ſanctiſſima functio degenerabit.
Si puritas deſit, inter ſordes facile ſordeſcet
Sacerdotis animus, & unà cum illis corruet,
quos erigere debuit: Si fidelitas deſideratur,
ad paſſus ferè ſingulos proditor fiet Miniſterii
ſui. At veròô Miniſterium hoc quamvis me-
Bbb f tuen-

Functiones Sacerdotales

762

tuendum, ad ſalutem tamen eſt neceſſarium:;

Et cùm vocatus ad illud fuerim, neutiquam eſt

deſérendum. Intelligam potiùs, quanti refe-
rat continuò ad te clamare, miſericors DElIs,
ut in re tam difficili opportunò ſemper adſis
auxilio. Da mibi, Domine, ſedium tuarum aſſt-
ſtricem ſapientiam.
Eſtimata utriusque puncti gravitate, ſtimulatur
voluntas, ut omnem in utroque Miniſterio defectum
Jugiat, & rectam illa peragendi methodum ſeriò am-
plectatur.

Lectio III. Hiſtorica.

S. Joannes Chryſoſtomus Patriarcha Con-
ſtantinopolitanus, Eccleſiæ Doctor.

Oannes ob aureum eloquentiæ flumen cogno-
mento Chryſoſtomus, ſive Os aureum, ſæ-
culô⅛ Eccleſiæ florentiſſimô terris datus eſt, &
ornamento eidem præcipuo fuit. Antiochiæ
lucem aſpexit eodem anno, quo Sancta Pau-
la, trecenteſimô quadrageſimô ſeptimòô: Pa-
trem habuit Secundum, bellica laude nobilem,
quo adhuc infans orbatus eſt; Matrem verò
Anthuſam, quæ annô ætatis vigeſimôò maritum
perdidit, relictis ſibi duobus liberis, filia natu
majore, & Joanne noſtro. Ut autem liberiùs
DEO ſerviret, ad ſecundas nuptias tranſire
noluit, geminam prolem piè educaſſe, caſtàm-
que viduitatem ſervaâſſe contenta. Filio præ-
ſertim rité formando curam potiorem impen-
* Sap. 9.

Get goorc
rhkcut Ch
ſallis Menſ
Thace deranm
um i wn en
t; Vemnhni-
gergunnim,
lelir ik ind
ehli vumniza
i oenle; ann
ntruoheine ,
mumns e
Anſhiind, ſe⸗
Tmnehtidt, lua
ernig minns
Flnbiniom,
Emhrtſpnlan
Eeig kelelr
Uenkimleciſin
Ekrlocſeeten
EIerinntundon
le flei rent
Atiemnd n
Atonlmner er
bun entſrin
Ale ledhnen

lhutaro, 1

glitig

nen et den
nerim, Nelie
nponidd, r
Nt, gietion
Pdnd ſ,
m, iin 1

nct gnt,

nmut Mi
lpnl niz,

Hti

logten

s, (
mören
Loro
lo, oſ
ngeol e
Hellica ken
Nusek, Ne
Crs igrinie
Cobosſbetd
ro. Uralen-
o Mia
N ellal/
eColten ſ⸗
Nan Milen

dit, cujus mores dum ipſa domi ad omnem
pietatem effingeret, illius ingenium Magiſtris
peritiſſimis excolendum dedit. Eloquentiam
igitur ſub Libanio, & Philoſophiam ſub Adra-
gathio didicit, quorum uterque in arte ſua e-
minebat. Capaci diſcipulo Rhetorica ſingu-
lariter placuit, cujus regulis probè inſtructus,
ad cauſas forenſes tranſiit, in quibus egregia
cum laude verſatus eſt. Tam læta initia for-
tunam illi non mediocrem in ſæculo ſponde-
bant; Verum Divinæ Scripturæ lectio, quam
diligebat plurimùm, aliam ei mentem injecit.
Atque hinc vitæ ſanctioris deſiderium maturè
concepit, quamvis aliàs ad omne bonum pro-
clivis juveniles annos inter pietatis, & litte-
rarum ſtudia optimèe jam traduxiſſet.
Annum ætatis vigeſimum Joannes agebat,
cùm relictòô forô, ſpes ampliſſimas eminentis
fortunæ ſuccidit. In admirationem rapuit om-
nes generoſus animus, Libanium præſertim
Sophiſtam Ethnicum, illius præceptorem, qui
unicè amabat diſcipulum adeò ſibi honorificum.
S. Meletius Eccleſiæ Antiochenæ tunc Præſul,
cùm egregiam lectiſſimi juvenis indolem nòôſ-
ſet, à ſæculo diſcedentem ad Eccleſiæ miniſte-
ria ſuaviter invitandum cenſuit. Illum ergo
domi ſuæ fidei veritates ſolidiſſimè docuit, &
integrò trienniô in Chriſtianarum virtutum
palæſtra conſtanter exercuit: ita doctum, &
exercitum Baptiſmô tandem initiavit, & Ec-
cleſiæ ſuæ Lectorem conſtituit. Non itaque
ruri in Monaſterio, ùt nonnulli exiſtimârunt;
ſed

764 Functiones Sacerdotales

ſed Antiochiæ ad vitam religioſam Tyro noſter
inſtitutus, & ad Baptiſmum ſuſcipiendum eſt
præparatus. Cùm enim tenerrimeè diligeret
Joannem ſuum Meletius, optimos illi vitæ ſpi-
ritualis Magiſtros, Carrerium, & Diodorum,
Monaſterii ſuburhani Præpoſitos, delegit. Non
poterat diſſimulare Vir ſanctus liquidiſſimam
voluptatem, quam è ſui Lectoris in omni vir-
tute eximio profectu capiebat. Sed en! cùͤm
Antiochena Eccleſia ſanctæ inſtitutionis præ-
claros fruétus guſtare cum gaudio incipit, Me-
letius Arianorum operâ, & Valentis Impera-
toris juſſu tertiuùm exulare cogitur. Vehemen-
ter afflixit Chryſoſtomum Epiſcopi ſui abſen-
tia, qua utendum ſibi cenſuit ad mundo vale-

dicendum, & ſolitudinem petendam. Id conſilii

cepit cum Baſilio, quem in ſtudiorum curſu
ſodalem intimum ſemper habuerat, quique
hujus propoſiti executionem validé urgebat.
Vix Anthuſa compererat, quid filius molire-
tur, cùm precibus & lacrymis adeo inſtitit,
ut is tandem nonnihil cederet. Amabat ni-
mirum tenerrimè filium chariſſimum pia ma-
ter, nec adduci poterat, ut admitteret ſepa-
rationem ipſa morte duriorem. Interim hæ-
ſitabat oannes noſter, & hinc ſtimulatus à Ba-
ſilio; iſthine retractus à Parente, quid ageret,
ignorabat. Dum verèô deliberat, parum ab-
fuit, duin & ipſe, & amicus Baſilius in Epiſco-
pum deligeretur, quamvis neuter ætatem ab

Eccleſia præſcriptam haberet; nam Provin-
ciales

in

Ptinltiun
e iten gn
nn e) iun

IaN. G

s uere

E
M

gami nt
A Uuude
,enſekiönn
mmnmeilld
no iot, Coer
Clianteponett.
n, Clbhis uni
Uü enoinnnit
1
MNöel erint
Kin ingu
inano manen
Tüſtn he ule
nizcbancie
kinſuiti, lee
MMidepolun ion
urnpetcklinee
Tplbme roratn
Aramen hn
uhgt,And
Abl unng fit
üßtinmlus
ggeeſe mn e
Miniſnnt,
eu rim l
6 Demninm iu
Lantne gn
Ehit

Aitier

Telzchn
mum lcſi
n tenerrime
8 ONmose
einn, A
enii
hrnong i
Tüleäneie
eht A
lunce

.

benns un
tett. in
chrinn
1, Nitti
grioten Ien
Chire D
Prene llli
Gelbent,
leubilni⸗
s ruer m
Sert 1

Lectio III. er

eiales Epiſcopi Antiochiæ convenerant ſub idem
tempus, ut ſedem geminam, ſuo Præſule or-
batam, denuòô inſtaurarent. Chryſoſtomus
quidem ltebras quærendo, electionem ſuam
magna dexteritate amovit, ſimúlque Baſilium
innocenti fraude implicuit, ut Epiſcopus fie-
ret, quam veteris amici contra ſe molitionem
hic ægerriméè tulit, diuque laborandum Chry-
ſoſtomo fuit, donec is factæ ſibi injuriæ me-
moriam deponeret. Alia nune vivimus tem-
pora, quibus non jam, qui promovet; ſed
qui promotionem ſufflaminat, injurius habe-
tur. L
Paulò pòſt revixit in joanne ardens Eremi
deſiderium, in qua DEO ſe totum coniecra-
ret: ſive ergo matrem denique faventem na-
ctus fuerit, ſive pudor eum inceſſerit, quèd
voci ſanguinis obaudiêrit, in vicinis montibus
latebras quæſivit, ſeque Monacho inſigniter au-
ſtero in diſcipulum ſubdidit, ut virtutem ſe-
veriorem perfectiſſimè exerceret. Annos qua-
tuor apud hunc moratus eſt, quo tempore diu
noétque carnem & ſpiritum abnegatione per-
petua ſubegit, & in Scripturarum ſanctis me-
ditationibus totus fuit. Poſtquam verò Ma-
giſtri ſui ſpiritum ſatis fuerat aſſecutus, ſuique
victor egregius jam evaſiſſet, omni humanæ
ſocietati miſſò nuntiò, in ſpeluncam ſolus pro-
fugit, ut vitam ſoli DEO notam ibidem inſti-
tueret. Biennium hic exegerat, cùm pœni-
tentiæ continuæ duris laboribus frangi ejus
valetudo copit; Quare Antiochiam redire
coactus

766 Functiones Sacerdotales.

coactus eſt, ubi velut homo novus apparuit,
omni virtutum genere ornatiſſimus. Cæte-
ruùm hoc ſexennio, quod ſolitudini dederat,
libros ſpiritu plenos compoſuit de Sacerdotio,
de Compunctione, & de laudibus vitæ Monaſticæ
contra nonnullos iſtius hoſtes. In patriam
redux, ſanctum quoque Meletium paulè antè
ab exilio reverſum invenit ,„ quo annuente,
cùͤm valetudinem recuperaâſſet, Lectoris mu-
nus in Eccleſia Antiochena denuò exercere tan-
t0 utiliùs coœpit, quò altiùs Scripturarum ar-
cana in Eremo combiberat. Verùm Sanctus
Præſul cœleſti lumine, omnique pietate ple.
num videns, ad Diaconatüs Ordinem illum
evexit, antequam ipſe Conſtantinopolim ad
Concilium Epiſcoporum generale pergeret,
quod Imperator Theodoſius convocari vole-
bat. Anms quinque ſanétiſſimus Diaconus Ec-
cleſiæ mira utilitate ſervivit, licet prædica-
tionis Evangelicæ munus, juxta Orientalium

conſuetudinem minimè tunc obiérit, quo

honore indignum ſe reputabat. Eo tempore
opus egregium de Providentia in tres libros di-
viſum ſeripſit, ut amicum quemdam ſuum, ta-
grum, ſolaretur: qui à ſæculo ad Eremum piè
tranſiens, à dæmone fuerat correptus.
Poſt hæc graviſſimum Schiſma Eccleſſam An-
tiochenam diviſit, cuùm pars una populi Sancto
Meletio; pars altera Paulino cuidam adhære-
ret, qui Sancti Euſtathii in cathedra Epiſco-
pali ſucceſſor haberi volebat. Has inter tur-
bas nunquam perfuaderi Joannes Potuit, ut
4§.

Lac

eteret

nfe⸗

ei

Arconotven
10kſiütcel,
Dihrtlsſo
Chiti,, Auns
elisekorciuens
M inuts, pr
Mn lem minine
inngeguug
Eefone
bin
ttte hi
1 Er iniln
UMgenum, Coc
Drl hne
t,fucig
Uanlret. Chn
ukfachnis
M fegnentſſi;
n gni ne
lenerano n
Unnetic, N
m inoblio
era kinn
glarat, Aen

glrle,

ond noid
Ornatiſinn
d tucir
Whoſlit te
lullut at D
s. l,
te ein
Gent, gin
Meriler,latn

hedidentce.

Aii dn
beint. Enle
e, N
Conund

otolos
oclſrn
ſeniri, kup
nus, ienn
epotebet ur
ia
n OMenenn
ſecoloadbrnt
Uekat onepi⸗
Nhiimkelker
dabngld
inn alkmd
i athen
Eer. M N
uns N

Lectio III. 767

à S. Meletio diſcederet. Mortuus is fuit Con-
ſtantinopoli anno ſalutis 381. cui S. Flavianum
pars illa Fidelium ſuffecit, quæ defunctum a-
maverat, cùm potiùs, ad reddendam Eccle-
ſiæ pacem, unà cum cæteris Paulino ſe jun-
gere debuiſſent, Videns novus Epiſcopus

præclaras Joannis dotes, ad ſacrum Presby-

teratůs Ordinem illum promovere ſtatuit, ut
Eccleſiæ comodo ampliùs conſuleret: diu qui-
dem obſtitit modeſtiſſimus Diaconus; ſed tan-

dem ſui Præſulis voluntati ceſſit, Quare an-

nô Chriſti 385. ætatis ſuæ octavo ac trigeſimo
Sacerdos eſt ordinatus, poſtquam nimirum &
eximiæ virtutis, & profundæ eruditionis ſpe-
cimina dederat minimè vulgaria.
Vocationi undequaque cœleſti novus Pres-
byter accuratê reſpondit. Divini Verbi præ-
dicandi munus ſtatim illi comiſit Flavianus,
quod tune ſolis ferè Epiſcopis fuerat reſerva-
tum. Absque invidia ſanctus Præſul Miniſtri
ſui eloquentiam, doctrinæque amplitudinem
mirabatur, DEIUIM laudans, quèd tantis be-
nedictionibůs, fructúque milleſimô labores il-
lius cumularet. Chryſoſtomus verò majori
adhuc modeſtia plauſus publicos ſuperabat.
Bienniô frequentiſſimam civitatem erudié-
rat, cum gravi tempeſtate Antiochia pulfari
coœpit. Temerario auſu vilis plebecula FPlac-
cillæ Imperatricis, quæ prima Theodoſii con-
jux fuerat, in publico foro ſtatuam contume-
lis affecerat, irâmque Cæſaris in urbem to-
tam concitärat. Apertus hic fuit campus am-

pliſſi-

768 Functiones Sacerdotales

pliſſimus Joannis charitati, quam ſumò civium
ſolatiò exercuit, factus è ferventi Oratore af-
flictorum Protector, & Patronus. Igitur non
ſolùm èê ſuggeſtu jacentes animos frequenti
ſermone erexit, quamdiu Flavianus Conſtan-
tinopoli apud Imperatorem civitatis cauſam e-
git; ſed & ipſe unà cum aliis ſanctis Presby-
teris, & Monachis Officiales Theodoſii delini-
re ſtuduit, ut urbi deſolatæ contra Cæſaris
furorem patrocinarentur. Incolas quamplu-
rimos fugam meditantes retinuit, utque à lu-
dis publicis ultro abſtinerent, eis perſuaſit.
Obtentà demum gratiaà & veniq, perrexit
Sanctus eodem conſtanter zelo aë fructu in
prædicationis munere. Iſtud enimverò tem-
pus fuit, quo tot præcellentes Homilias, &
varios tractatus pietate refertos edidit: Hic
inſignes Comentarios in Scripturam, & opera
utiliſſima compoſuit, quibus aut mores ad pu-
ritatem, omnémque honeſtatem excoluit, aut
Eccleſiam invicto eloquentiæ robore contra
hoſtes defendit. Hiſce ſtudiis iatra duodecim
ſui Presbyteratis annos eam ſibi famam com-
paravit, ut Nectariòô Conſtantinopoli mortuòô,
olus ipſe præ tot aliis digniſſimis, quos Pro-
vinciæ Imperatoris numerabant, in Epiſcopale
ſolium meritô ſuò evehendus videretur.
Arcadius Imperator ab Eutropio, Aulico ſibi
chariſſimo, jam audiérat virtutum famam,
qua Chryſoſtomus orbem impleret; maxime
verò illius modeſtia Cæſari expoſita eſt, qua
dignitates fugeret: Accepit inſuper, quan-
tùm

la

1 zoten
Un nindlen
krinnlnee
Pune ruſe

irfihbink
fonet, get
Hiveren l
iimumenſun
i. Cumfßen
Einohl
CucnCorkuordn
ſohitume
llapmohri,
Mhianetorenn
mſe ceyol
WUn trehere
i,Llorun C
anl, ſpͤcde
nhigpon n
iNrtaramem
fubemniete
n antekbrum
Aite ummaron
Illkurt, Mulitt
iftedſtximn
um K gnt⸗
Anhicnt ien
Infieibocexe
Mefian ſonn
Alonin ec
nIufemine
umn del
ſie lyngti,

Amltie

in gnam ſri
kſerrenti0
Panon
ines nin:
in khrant
NemCſutz
n Ais lnch
fciles er⸗
Celclur n
mur, hen

ns de⸗
H

etkn,
Heocusfie

Een ſunmm
Ziepiut,

Lectio III. 769

tùm ab Antiochenis diligeretur, à quibus æ-
gerrimé foret avellendus. Cùm nihilominus
Conſtantinopolim evocare joannem, ſuaden-
te Eutropio, ſtatuiſſet Imperator, ſuo in O-
riente Præfecto mandavit, ut virum hunc ad
ſe mitteret, eâque dexteritate uteretur, ne
uid Antiochenis ſuboleret, qui haud dubie
oncionatorem ſuum nullô paétô fuerant di-
miſſuri. Clâàm igitur ſublatum, ne tumultus
fieret in populo, quamvis renitentem, ad Ar-
cadium Conſtantinopolim adduxéêre, ubi à Con-
cilio Epiſcoporum Patriarcha eſt renuntiatus,
ſolo Theophilo Præſule Alexandrino diſſentien-

te, qui contra torrentem Cleri & populi, Joan-

nem una voce depoſcentis, imprudenter ni-
tens, alium evehere cogitabat. Verù⁴m Eu-
tropii, & aliorum Cæſaris Officialium minis
tandem ceſſit, ſué⁶que etiam calculò́ Chryſo-
ſtomum Epiſcopum dixit, qui 26. Februarii
anni 398. poſtquam anno priori Nectarius obi-
êrat, ritu ſolemni eſt conſecratus.
Supra candelabrum poſitus, multò magis
quâàm antea, ſummarum virtutum radiis Ecele-
ſiam illuſtravit: patuit maximè celſitude men-
tis, & generoſitas imperterrita, quam nativi-
tas dederat, & gratia excoluerat. Quare ab
omni adulatione alienus, tam Cæſari quàm
ejus conjugi Eudoxiæ in primo ſtatim alloquio
Pœnitentiæ viam ſuggeſſit, & ambos ſeriò ad-
moduùm hortatus eſt, ut aulam ſuam reforma-
rent, in qua fœminæ cum Eunuchis domina-
ri videbantur. Sed & Clerum emendare non
R. R Dufrene Exercitia. Cec gi⸗

70 Functiones Sacerdotales

diſtulit, qui æque ac aula purgatione multum
indigebat. Primèò itaque ſorores devotas Cle-
ricis domi ſuæ alendas interdixit, ut & Vir-

ginitatis honori, & gloriæ Sacerdotii conſul-

tum iret. Avaritiam quoque Sacerdotum, qua
plurimi foœdè ingninabactrur, fortiter oppu-
gnavit; neque illis pepercit, qui menſarum
amatores ad Magnatum epulas frequentiùs ac-
cedebant. Hanc itaque Cleri emendationem
hinc potenti ſermone; iſthinc vitæ integritate,
auri contemptu, & ſobrietate maxima egregie
romovit, cùm exemplô monſtraret, quod
verbô ſuadebat. Sed multorum propterea in-
currit odium, quèd ſuos errores non minus è
cathedra, quàâm inculpatis Epiſcopi ſui mori-
bus notari publicè animadverterent. Hæc pri-
ma origo fuit graviſſimæ tempeſtatis, quæ in
illum denique mota eſt, cùm plurimos & in
aula, & in Clero ſibi adverſantes numeraret,
Fatendum equidem eſt, vitam illius fuiſſe ſin-
gularem, & à communi uſu multuͤm abhor-
rentem; Quare homo auſterus, Societatis o-
ſor, & parùm comodus audiebat: cum ſancto
Præcurſore nec manducans, nec bibens paſſim tra-
ducebatur; nunquam enim, licèt rogatus, ad

menſas comparebat; ſed domi ſolus capere

cibum ſemper conſuevit, quam illius ſeu fru-
galitatem, ſeu abſtinentiam, ſeu infirmæ vale-

tudinis curam adverſarii tanquam aliorum con-
temptum, & ſupercilioſum agendi modum ſu-

illabant. .
His querels nil motus Vir ſanctus, omnes

Aineni puhe
muudeſafter
Aorr hceni
eucbofrohht⸗
Ey ſen el
alſe mmun oon
pimkeimperſui
iſen, d i
I Nol ke
ltiaiancepen
ninsnie uuct
engetere:e
1, zen onne
mn mente den
fſtum anmn ſn
n gubelenn
tidenmn Ori
enm
Akihuteterin
Aglumerinet
Innun feforn
An guim igi
umntone oplgfi
Aneterenn,

. (
un 1dlr

erie

Dngrtier
lorores ern
neläit, n
rir drerei
dgne avetten
unn, ni
herck, N N
eplluſtett
0 kent
n Ceime
Uinetne
hretnennn
d wur,

abrerin
el dün
nildtmnun
AWlens, r
1s Allett n.
, liuſ
Cin, MMAne
ſes Ani d
ity gun lu⸗
tim, Ainm
icummi
un allon.

u Trlatm /

Lectio III. 771

muneris ſui partes ea fidelitate ac vigilantia im-
plebat, quam ipſimet hoſtes mirari ſatis non
poterant. Cùm perſuaſum haberet, bona Ec-
cleſiæ patrimonia eſſe pauperum, omnes Ante-
ceſſorum expenſas parùm utiles penitus reſci-
dit, ut Noſocomiorum redditus augeret. Uai-
cum reperit Conſtantinopoli factus Epiſcopus,
quod ingenti pauperum & ægrorum numero
in tanta urbe ſufficere utique non potuit; Qua-
re plura ædificavit, collocatis in eorum quo-
libet duobus Presbyteris, & nonnullis Officia-
libus. Has verò domos charitatis publicas
fundâſſe nondum contentus, divitum quam-
plurimos etiam perſuaſit, ut ædes ſuas priva-
tas excipiendis, & alendis pauperibus como-
darent. Aliud ſtupendum charitatis opus,
quod animòô conceperat, hoſtium malitia, per-
ſecutiones variæ, paucique nimiùm ſui Epiſco⸗
patûs anni evertêre: nempe modum excogitàâ-
rat, quo egeni omnes impenſis publicis in
communi viventes alerentur. *
Viduarum curam ſingularem geſſit, illarum
Erxciduc⸗ quas Eocleſia ſuſtentabat. Nonnul-
i abuſus in earum Ordinem irrepſerant, qui-
bús expurgatis ad eum nitorem eſt reductus,
uem Paulus deſiderabat, & quo Eccleſia Con-
antinopolitana eximiè ſplenduit. Laicos por-
ro in morum reformatione magis obſequen-
tes habuit, quàm ipſos Clericos: maxima ve-
rò contentione opus fuit, ut nobilium ac divi-
tum faſtui mederetur, quos adulatione poſt-
CcC 32 poſita
* Hom. 11. in Act. Apoſt.

772 Functiones Sacerdotales

poſita, in exceſſibus ſuis liberrima auctoritate
reprehendebat. Tam ſapiens acen ratio, un-
de necepcio Berionarum procul aberat, pau-
peres ac puſilles mirificè ſolabatur, & erige-
bat, cùm viderent ſanétum Præſulem charita-
te comuni,; & amplifſima Fideles omnes abs-
que diſerimine amplectentem. Quæ res brevi
tempore totius urbis faciem ita imutavit, ut
ſublata, quæ dudum invaluerat, morum cor-
ruptione, in ſocietatem ſanctam hominum,
ietati Chriſtianæ aſſiduò⅛ vacantium, feliciter
imigraret. Tantum opus hoc medio efficzci-
ter promovit, dum Laicos ad Pſalmorum can-
tum inter labores diurnos induxit, ut cogita-
tiones bonas conſtanter alerent: Dein ad pre-
ces nocturnas, quæ publicè fiebant, ſedulèò
frequentandas, paternè identidem hortabatur,
ut fervorem perpetuò nutrirent. Spectacula
verò publica, tanquam vitiorum ſeminarium à
Paganiſmo relictum, nulla ratione tolerabat,
parum ſibi præſtitiſſe viſus, niſi hanc peſtem
funditùs extirpaſſet.
Gantmwis illum ingens civitas, & am-
pliſſima Dioceſis occuparet, paſtoralem nihil-
ominus vigilantiam & ſolicitudinem omnibus
per Thraciam Eccleſiis impendebat, quæ re-
gio in ſex provincias dividebatur: Aſiam quo-
ae in metropoles undecim larè excurrentem;
ontúmque Africâ haud minorem Apoſtolici
pectoris amplitudine complexus eſt: ut adeòô
Vir tantus, quem unius animæ regimen antea
diu terruit, velut res viribus ſuis major; &

qui

id

aneincier⸗
iirulicchn
uytnllae
Uugui, Noln
s gbelont I
Piens keit, l
n comerionen
im 1 Miqis i
ontmunkhnen
Vttelopemmatn
Irinön onnt.
tlisgeliit, gl
ir olecpo cum
bibmebus vop
it, ENKhiim ve
Elsdfſenr, dl
lejns eien don
Oum non mod
in conphures: e
ln norere,
phimconhiee
Pinls Aeunctie
Uxinunin üdi
im. Vais e
ieſeriſiten
unkngnd
rk
in e ncch
kin ſenlie
urenſ guodti
Aumfut,
AImans Deregi
Ce⸗

nlte

ſltenimn
Penageni
Moell aden
dbetnri,
Qun Maſler
Unn Hitdes
emen. u
Aien
npdrer
Ven lrdn
h h

Mrore

liu, üm

iens cſin
Puth nt
ſolctucene
L ipheuten,
icebut: 4
ecinlut enm
d mmwrn
henschn

Lectio III. 773

qui timore imodico enectus pene fuerat, cùm
prima vice ad Epiſcopatum promoveri debuit,
accepta poſtmodum per Ordinationem ſui Apo-
ſtolatús gratiâ, viginti octo provincias Eccle-
ſRiaſticas gubernare nil dubitàrit. Neque hic
Zelus ipſius ſtetit, qui ad Gothorum & Scy-
tharum converſionem quoque excurrit: Phœ-
niciam à reliquiis Paganiſini expurgavit: ut
Marcionitarum hæretſin penitus extirparet, au-
thoritate Imperatoria uſus, cum optato fructu
plurimùm laboravit. Verùm nihil toti Eccle-
ſiæ utilius præſtitit, quàm cùm Flaviano An-
tiochiæ Epiſcopo cum Æ gyptis & Occiden-
tem habitantibus populis reconciliatòô, pacem
reſtituit, & Schiſima pertinax, quod illius ur⸗
bis Fideles diviſerat, plenè extinxit.
Vita ejus reliqua nonniſi continua perſecu-
tio fuit, quam non modò Eudoxia Imperatrix,
& Aulici complures; ſed ipſi etiam Epiſcopi
contra illum movère, quorum nonnulli ad-
versùs ipſum conſpirabant, fuitque hos inter
facile primus Alexandriæ Patriarcha Theophy-
lus: alios autem hæ factioſorum turmæ ſecum
abripiebant. Variis equidem ſignis DEIIS
innocentiæ ſervi ſui teſtimonium præbuit, cùm
terræmotu, ſæva grandine, aliisque prodigiis
eandem tuitus eſt; Verùm nihil inde mitiores
facti ejus hoſtes, magis etiam ſæviêrunt. Bis
Conſtantinopoli exulare juſſus, intra utriusque
exilii ſpatium, quod trium ferè annorum, &
quatuor menſium fuit, leucas bis mille inter
militum manus peregrinando confecit, ubi
Coc 3 mo-⸗

774 Fundtiones Sacerdotales

leſtĩas incredibiles ſuſtinuit. Sed nihil conſtan-
tiam illius emovere unquam potuit. DEUS
autem plurimorum bonòô per tot provincias
circumduxiſſe ſanctum Præſulem eſt viſus, ut
nempe Evangelü lumen ubique accenderet,
pietatem promoveret, in viam non paucos re-
duceret, multésque ad ſanétitatem erudiret.
Nunquam enim usque ad mortem deſtitit im-
plere Miniſterium ſuum docendo, ſcribendo,
gubernando gregem ſuum è longinquis etiam
terrarum plagis; illis verò, cum quibus erat,
ſalutis viam monſtrando; Gothis, Arabiæ,
Phœniciæ Divini Verbi Prædicatores mittendo,
aliâque plurima agendo, quæ in Eccleſiæ bo-
num non mediocre cederent, Sic ejus hoſtes
& invidi cùm deprimere illum ſatagunt, ad Epi-

ſcopalem gradum, Apoſtoli ac Martyris lau-

ream adjecerunt.
Malorum tandem perpeſſione, ac laboribus
fractus, cùm ab uno exilii loco in aliud per
Armeniam duceretur, ad ultimam vitæ lineam
ervenit. Pridie mortis in Presbyterio Eccle-
iæ S. Baſiliſci Martyris, ubi corpus Divi quie-
ſcebat, orationi vacârat; noctu verò apparens
illi Sanctus, ita eum affatus eſt: Yoannes Frater,
craſtinus dies nos loco conjunget. Quare poſtridie
ſumptô Evchariſtiæ Sacramentô, ſéque crucis
gSn muniens, glorioſum ſpiritum DEO red-
idit.

Exa-

lu⸗

len
nd un

omm in
E
ediriodern
(en Mdor⸗
i Qum n
A waninn eolun
DNdenrd Mnel
cumlan irn
n jintcd
S Nin
iüitfiu lber
en onutn
Cthnadles n
unn prprantn
Drtds, dl⸗
witor? Kore
1 Cwobrenn
umsiüſheonon
tia uhren
1 puin Anni
e;
eno
ENriun, UNde
yhilllammdo
ilſeno, aie

r

nletle

t dedrinte
uum podit
ſer tor
Mkſcleneſi
en Wne n
inrimn D
l lncitner
Amonene
in Ceenc 6

ledeten
Meillm
oluller

eheſiot 1
erli bwon
Albinmit
tsnetnmi
,Utianali

t, wn
iuck,
lgn. Eu
in hunnd

—

Examen III. 775

Examen III.

Quomodo adminiſtrem Sacramenta?

I. Quo animo ſum erga Sacramenta in
genere?
Uanti facio Sacramenta? Satisne intelligo,
quem Auctorem habeant? Quis illorum
ſit finis? Quàâm pretiose operentur? Unde
fluat maxima eorum virtus? Quis hæc ſeriò
ponderans, non æſtimet hos gratiarum fontes?
Theſauri ſunt inexhauſti, magnificentiâ plus-
quam regiâ ſplendidi: latent hic Divitiæ inveſti-
gabiles. * Merita Salvatoris, dignitate ſuma,
pretiò infinita liberali manu hic diſpenſantur:
purgantur, ornantur, veſtiuntur, aluntur,
ditelcunt nobiles animæ, & ad beatam imor-
talitatem præparantur. Quaàm eximiè hono-
ratur Sacerdos, cui diſtributio tam opulenta
committitur? Sciõne, quid agam, cùm bapti-
20? Quando Evchariſtiam conficio? Cùm pœ-
nitentes abſolvo, moribundos inungo, nuptias
benedico? Qua præparatione, qua intentione,
quo ſpiritu adminiſtro ſingula Sacramenta?
Qua fide, qua ſpe, qua charitate verſor in
tanto negotio? Quæ cura excitandi præſertim
fidem vivam, unde animi præſentia, reveren-
tia, pia ſolicitudo, & fervor dimanabit? Num
ſatis adverto, cujus & quanta in re Miniſtrum
agam?

. Ccc 4 Quæ
* Epbeſ. 3. 5.

776 Functiones Sacerdotales

Quæ mea peritia in Sacramentorum admini-
ſtratione? Num teneo materiam & fſormam
ſingulorum? Quàâm accurate obſervo minima,
quæ ſunt præſcripta? Qua devotione, gravi-
tate, unctione recito, quæ ſunt recitanda, ut
augeatur virtùs ex opere operantis, & adſtan-
tes ædificentur? Num forſan deſultoriè, pro-
perè, luride, parúmque mihi præſens dico,
quæ tam ſanctè ordinavit Chriſtus, aut Eocle-
ſia? Cur ita feſtino, acſi ædes conflagrarent;
& quo fructu tam inſulsè propero? Poteéſtne
mihi obvenire pretioſior occupatio, quàm cùm
ſacratiſſimi ſanguinis pretium animabus appli-
co? Quæ merita colligo, ſi Miniſter ſum fi-
delis? Quas incurro pœnas, ſi diſſipo bona
Domini mei? Quid olim reſpondebo, ſi animas
fructu Sacramentorum fraudo? Quomodo Fi-
deles ad ſuſcipienda cum fructu Sacramenta
diſpono? Quantam illis horum æſtimationem
ingenero? Quos actus præeo?

II. Quô animô ſum erga Sacramentum
Pœnitentiæ?
An ſummè æſtimo ſacratiſſimum balneum in
ſanguine Eſu Chriſti præparatum? Qualis
mea fides? an viva & actuoſa? Qua puritate
hoc Sacramentum adminiſtro? Qua intentio-
ne? Qua charitate? Quæ mea fidelitas? Quæ
diſcretio, & prudentia? Quæ manſuetudo, &
patientia? Quæ mea fortitudo in monendo,
arguendo „ & hortando? Quæ mea ſcien-

tia? quæ dexteritas? quis zelus? NWn

n oOmio:
ſylpihnn cond
Fawennn glatth
De! Tu iiil

1 Gnr eh
1
Gtlin, opemn
Emalim preche
Mismmawenton.
lumns cetorn
injanen koc
IIitCns i
Ti in onl
UNe E gollt dar
ailei kpo
i cheninn
10) r teferen
Indhl o
n Klli
nlun Coeon
ulnctſino he⸗
, ant Derin
e mer die
hmnenlun i
An ttre

dgttne .
Examen III. 7

Achmeni
tnn Abſolutionis formulam ritè teneo, nihil adden-

N aterian 6,
R* do; nihil omittendo? FPormula ſic ſonat: Ego
iet. e abſolvo a peccatis tuis &. Ergo non adden-
eſmnt dum: ab emnibus peccatis tuis, quod redundat.
neene Dicendum ante abſolutionem v. g. Et egolauci-
oritate ipſius te abſolvo. &c. malé autem dici-

nutcn tur cumn Auctario: Et ego auctoritate ipfſius
uri mihi indigniſimo conceſſa &c. Cui bono hæc
Kictan additamenta præter, aut contra mentem Ec-
clleſiæ? Vide Tridui III. Examen III. Puncté II.

III. Sumne Sacerdos Sacramento mirabili
ex aſſé devotus?
Si talis ſum, optiméò locô ſunt res meæ; Si
talis non ſum, præcipuum mihi deeſt boni Sa-
cerdotis ornamentum. Sciéône, inter ſigna Præ-
deſtinationis certiora primò locòô numerari e-
in gregiam pietatem Evchariſticam? Sed quod-
Ihnmam nam reprobationis ſtigma in Sacerdote lucu-
r lentius, quàm nulla pietas Evchariſtica? Hic
maximé ſe prodit Sacerdotis aut beatus fer-
een vor, aut infelix tepor. Quid æſtimo, ſi ma-
enlie! ximum ac ſaluberrimum Sacramentum par-

Inkn Yi facio? Qua reverentis, puritate, Charitate
nunm illud tracto? Quo zelo Ejus honorem pro-
Audeh moVe/OH“h? Qua ſedulitate ac fervore genuinum

e illius cultum doceo? Quas genuflexiones ego
„Ccoram ſanctiſſimo faciò; an decenti gravita-
te decoras, aut perfunctoria levitate indeco-
ras? Quæ mea fides; an viva, aut languida?
zarda! Quâàm horrendum foret, ſi corde impuro ad
En puriſſimum accederem Sacramentum? Quæ
as Neln CccI mea

ſnikre:
2 erinini
Crnthen
Nlluco nnr.

778 Fundtiones Sacerdotales.

mea modeſtia exterior, & interior coram Ven.
Sacramento? Quantam à mihi comiſſis mode-
ſtiam exigo? Quantùm cordi eſt accurata mun-
dities totius ſacræ ſupellectilis? magni tepo-
ris argumentum præbeo, ſi ſordes diſſimulo.
Quanta mea fiducia erga magnificum Sacra-
mentum? An ad illud confugio? lumen in
dubiis quæro; directionem peto? Quæ mea
charitas; quàm intenſa; quàâm latè patens?
Quoties, & qua pietate viſito Venerabile Sa-
cramentum? Quis mihi ſenſus, cùm honora-
tur, aut negligitur amabile Myſterium? Quid
expectandum à meis ſubditis, ſi me tepidum
in cultu Sanctiſſimi viderint? Qua reverentia
ſacrum viaticum ad ægrotos porto? Quomo-
do illos ad ultimam Gomunionem diſpono?
Quibus induſtriis utor, ut ætas minor ad pri-
mam Communionem debitè præparetur? Si
Confraternitatem habeo SS. Sacramenti, qua-
lem hujus curam gero? Quibus deſideris in
cultum tanti Myſterii feror? Eſtne pietas mea
Evchariſtica adeò exquiſita, ut ſignum præde-
ſtinationis eſſe poſſit? Quid hac in re quovis
tempore Sancti egerunt? Quid Angeli faciunt
coram Sanctiſſimo? Quid miler homo?
Qualem conceptum habeo de auguſtiſſimo,
tremendo, & ſanctiſſimo Altaris Sacrificio?
An ſublimiſſime, ùt par eſt, de illo ſentio? II-
ludne conſidero tanquam Sacrificium novæ
Legis unicum quidem, ſed præſtantiſſimum;
Sacrificia vetera non modò complectens, &

adæquans; ſed infinitis ſpatiis excedens? Ca-
piéne

Era

Miteni
/ Ns
ennele
ven chi,
,uimttndle
Gn Dyin d
en, Ueru
AAdtunm Kd
eokrian; In
ppnium; n.
ncheſenc ent
iitenet oo ee
ni line el
d Nerd, knm
4 Uiſe e it
uaeeobleti en
1: Us concepin
n Cnceptun .
Pdus et; her
Ilntt; uumn
Pemrtit: ⸗
eMoisNro
nnn gin ietn
ii mmynt nunt
nn renn d⸗
ie ſcfſftont
lzelcnn
1 rpice, 1
tum unn

unlol e
i

4 ck 5
Naffe

Uunltie.

Cinriiren
imiti ciin
ortieltaoen
Nellis m
edyle.
eng mmpiin
d Crltko
humnen
enn ga
mte wiſt ſeni
nihiſenſs aat
Wable ei

filerin ani

, Net
) Ghſe r
ben nm
0: Cotit
Feor) iepe
iſen otigu⸗

CtxüE

Wim
Uis mierhe,
o Ai N
. helnt 1
n Gnfin

ſbctiirt

Examen III. 779

piéne ſatis, Miniſterii mei caput eſſe tremen-
dum Sacrificium? Satisne intelligo, actionem
nullam tractari poſſe nobiliorem, auguſtiorem,

ſanctiorem, aut ſalubriorem? An (ufficienter

teneo quatuor Excellentias primarias, & fines
altiſſimos Divini Sacrificii, ùt nempe eſt La-
trevticum, Evchariſticum, impetratorium, &
ſatisfactorium? Sciéne ſufficienter, omnia hie
eſſe infinita; vim DEum honorandi ſimplici-
ter infinitam; vim agendi gratias infinitam;
vim obtinendi quævis beneficia infinitam; vim
ſatisfaciendi pro peccatis infinitam; Unde vis
tanta? Utique ex Victimæ, quæ offertur im-
mensô pretiòô, ſumma excellentia, & infinitu-
dine. Utique ex infinitis, & inexhauſtis Chri-
ſti in cruce oblati meritis. Ubi eſt Sacerdos,
qui de iſtis conceptum ſufficientem habeat,
& juxta conceptum operetur? Quisquis ille

eſt, ſanctus eſt; perfectus eſt: purgatorium

non ſubibit; nam hic omnia ſolvit; omnes
virtutes acquirit: Quæcunque vult, impetrat
pro ſe, pro aliis, pro toto mundo, verè Sacer-
dos magnus, qui in diebus ſuis placuit DEO, & in-
ventus eſt juſtus. * Sed quæ ulterior ipſius glo-
ria? in tempore iracundiæ factus eſt reconciliatio.
O ſi multi forent Sacerdotes, cum exquiſita
devotione ſacrificantes! Quàâm alius foret
mundus! Sed contràâ; quale monſtrum eſt Sa-
cerdos tepide, ac luridé celebrans! Heu qua-
le monſtrum! Quantùm nocet ſibi, Eccleſiæ,
toti mundo! Quæ damna coacervat poſitivas

x*Eccli. 44.

780 Functiones Sacerdotales

& negativa! Etiam hic excurritur in meras
infinitudines; ſed quàm fatales! Verùm quid-

quid ſit de aliis, qualis ego ſum Sacerdos, quan-

do incruentum Sacrificium lito? An ſancta
ſanctorum ſanctè tractare didici?

IV. Quomodo functionem Sacerdotii pri-
mariam, ſanctum Sacrificium, per-
ago? .
Num plenus horrore ſacro, & ſupereminen-
ti æſtimatione ad ſacroſanctum Sacrificium ce-
lebrandum me accingo? Quomodo probo
meipſum? Quæ cura emundandi conſcientiam
à culpis etiam venialibus? Quoties, & qua diſ-
Botone Confeſſionem perago? Quis & quàm
requens apud me contritionis uſus? Quæ cu-
ra ſequiores affectus edomandi, & in hoc e-
tiam animum purgandi, ut immaculatus fiam
Altarium Miniſter? Quantus apud me pecca-
ti horror; quæ fuga?
Quomodo ad actualem devotionem, & fer-
vorem ante Sacrum me diſpono, hac, vel ſi-
mili interrogatione: Quid modoè ſum acturus?
Ous iturus? Cur, & quomodo facturus? Quo ſpi-
ritu, quàve attentione recito formulam inten-
tionis: Ego volo celebrare Miſſam &. Quo ſpi-
ritu, & qua devotione preces ante Miſſam re-
cito? Quomodo virtutes Theologicas exer-
ceo? Quæ deſideria concipio? Quomodo pro

omnibus offerre intendo, quod eit pro omni-

bus inſtitutum? Quis animus DECIM hono-
randi, gratias agendi, impetrandi, latisfaciendi?

Quæ

n in

gerend/n
teirnle
elfii
s Melkld
SNſnchr
2Criideronn
Wrunn Ir
belelicnndiaa
nCtorhrn
Kecbeno Cui
enp , M DoH
Dim Cun
berotonen eid
1ſconan inzen
wMo) Cone
1 Ceſotonen
e,hanints,
Nelenchuidhm
Uitn Hin un
lt tell,
Egotuide
Nin uedoun
Eemdh
Ulkhgcmum!
bſatticeri,
gun le Aſe
ia inin Euih,
liin ſucſee
unfcinnt
Aahnſcſen

unit le

6
e ennnim
files! Ue
olum en

lunn ſto!,
n ice
Cionen Kr
n Nnſin,
relndi
dlincuntet

en Cerochnn:
ne dihemr

Ctnd z

natj ſinn

lecit inke

reosur

res lülpni

Ne an

1

Examen III. 781

Quæ aptitudo mea Mediatorem agendi, & fla-
gella avertendi? Num eſſe curo dignus Chri-

ſti & Eccleſiæ Miniſter in actione omnium præ-

ſtantiſſima? Quo ſpiritu ſacras veſtes induo,
& preces annexas dicoꝰ
Qualis ſum in ipſo Sacriſicio? Num ſeriòè
attendo ad ſingula, quæ dico & facio? Qua-
liter Chriſti perſonam ſuſtineo? Nunquâmne
ſanctiſſimum Sacrificium inſulse depropero?
Et quæ feſtinandi cauſa in tam gravi negotio?
Quomodo rubricas omnes, & ceremonias ſtu-
diosé obſervo? Quàm decenti gravitate om-
nia perago, ut non vituperetur Miniſterium
adeò ſanctum? Quomodo adſtantes ædifico,
& ad devotionem excito? An potiùs contem-
ptum ſacrorum ingenero, & glaciem menti-
bus induco? Quomodo meipſum per fidem
vivam ad devotionem ſtimulo? Quo ſpiritu
reverentiæ, charitatis, ac fiduciæ dico toties
recurrentem clauſulam, per Dominum noſtrum 7E-
ſum Chriſtum Filium tuum &c.? O ſi caperem,
quâàm ſit ponderoſa, & magnifica!
Quid ago poſt Sacrificium? Quo ſpiritu Can-
ticum trium puerorum, & ſubjunctas preces
dico? Quale denuè Exercitium trium virtu-
tum Theologicarum? Qualis humilitas, quis
Zelus, quæ deſideria, quæ petitiones? Vide ſu-
pra Conſiderat. de Miſſ. Punct. IV. Vide etiam Sa-
cerdotem Numini Evchariſtico dewotum. Quanta
coram Divino Judice reſpondendi materia vel
unum Sacrificium! Quas rationes centena, &
millena conficient?
Medi-

782 Funtctiones Sacerdotales

Meditatio VI.
De Summa Ezxcellentia Sacramentorum.

Haurietis aquas in gaudio de fontibus Salvatoris.
Iſaj. 12.

MManus Medicus noſter, verba ſunt S. Ambro-
ſii *, & magna ejus medicina. Magnus Me-
dicus eſt neceſſarius; *„ ** jacet quippe toto
„ orbe terrarum, ab Oriente uſque ad Occi-
„ dentem grandis ægrotus: ad ſanandum gran-
„ dem ægrotum deſcendit omnipotens Medi-
„ cus. „ Magnam quoque medicinam deſi-
derat grandis hic ægrotus. Utrumque in Sa-
cramentis ad manum eſt, & magnus Medicus,
& magna medicina: Diſcamus hinc maximi
facere ſacerrimos ſalutis fontes, circa quos ſeu
aperiendos, ſeu diſpenſandos frequentiſſimeè
occupamur. Magna hæc remedia cum fructu
ampliore applicabimus, ſi ritè perſpecta nobis
fuerit ſumma illorum excellentia. Quare con-
ſideremus prims Auétorem Sacramentorum;
ſecundò virtutem Sacramentorum, ut ſancte ad-
miniſtremus, quod undequaque ſanctum eſt.

Punbtum I.

Colligamus titulos omnes, & magna nomi-
na, quibus Scripturæ, ſancta Eccleſia, & Eccle-
ſiæ Doctores Chriſtum deprædicant: nonniſi
breve
*Lib. de Elia c. 20. ** S. Aug. ſerm. y9. de
verb. Dom.

Mli

,unſetiun e
vedl uunidn
al, nft
geti Konttn
gLaccguit
uAniie
„ℳCrin:
er⸗ K Rrno
ma drehln
e Mſetvge
nen: Meken
Aluchniaten
uunineleh e⸗
z, Hhono untbn,
ie, Cln verd
Ink alet Ann
¹ Cmongemn
ir nner atllreen
10 Elbun kele
Andes ckenti on
ſelnins Mora 1
lmininrti
Uinllim le,
nilu nln
lnliih b ln
umm 6 i
inahſlenit naie
Plilore nee
fun kient:
Aen kin

9. l
ſſif,

Unime
u l
i n
n fmil

Ninin
ulin

.

ellance
Dte enenen
, ueefre
excelern Er
venonmm u
Eegucte r

n

ne mn⸗
Nchlte⸗ 1
Cenetedt

4

644 /

Meditatio VI. 798 3

breve compendium erunt quæcunque ſpiſſa,
& numeroſa volumina. DEus eſt Chriſtu. En
duabus voculis comprehenſa infinita nomina!
Hic majeſtas, & fortitudo, & ſapientia, & bo-
nitas, & opulentia ſine termino. Vocabitur no-
men Ejus Admirabilis. “ Idem qui DEIIS, etiam
Homo eſt Chriſtus: Homo ſingularis, homi-
num Rex, & Salvator; Dominus omnium:
piiſſimus Pater, & Frater amabilis nimis. Hinc
fulget Majeſtas, quæ ſum̃am meretur admi-
rationem: Iſtinc ſe prodit amabilitas, quæ ac-
cendat charitatem, & paſcat jucunditatem. Si
DEus tantùm eſſet, terreret imensâ magnitu-
dine; ſi homo tantùm, careret neceſſaria for-
titudine: Cùm verò DEus & Homo eſt, om-
nem in ſe colligit & magnitudinem, & ſuavi-
tatem. Contemplemur magna opera Domini, ex-
quiſita in omnes voluntates Ejus. ι Coœli cœlo-
rum, ſol & luna, ſtellæ ſine numero; grandis
terræ moles, creata omnia; omnis ccœli ter-
ræꝗue ornatus magna profectò ſunt opera Do-
mini: ſed majora ſunt vivifica illa Sacramenta,
quæ auguſtiſſimus ille, paritérque benigniſſi-
mus Homo-DEus in ſanguine ſuo præparavit.
En Auctorem Fidei,; & Conſummatorem 7Eſum! XXX
En fundamentum, & lapidem angularem! XXXX
fontem aquæ ſalientis en vitam æternam! *XXX Cüm
ergo ab Auétore accedat pretium operi, col-
lige, quanti facienda ſint Sacramenta, quæ
tantum habent Inſtitutorem. Vide, quæ dicta
ſunt
* Lſaj. 9. *X Pſal. 21o. XX Helr. 12, 2,
FRXX Iſaj: 25. XVXV Yoan. 4. 142

.

784 Functiones Sacerdotales

ſunt de Chriſto in Diſſertatione proemiali ad Sacer-
dotem aut ſanctum, aut reprobum; Et Tridui I. Exa-
men I. Puncts IV. Hic tantus Auéctor Miniſtrum
ſibi me ſubſtituit: theſauros ſuos mihi credi-
dit: gratiarum fontes mihi aperiendos comi-
ſit: Myſteriorum ſuorum Diſpenſatorem me
conſtituit. Jam quo ſpiritu, qua reverentia,
æſtimatione, fervore, applicatione tractanda
mihi erunt vivifica Sacramenta? Numquid
gloria & honore coronavit me Dominus, dum
conſtituit me ſuper magnifica & pretioſa
hæc opera manuum ſuarum? Quid retribuam
Domino?

Punétum II.

Magnus Auétor Sacramentorum DEIs-
Homo; ſed & magna illorum virtus: Quid-
quid ad ſanctitatem & beatam imortalitatem
eſt neceſſarium, fontes hi ſacerrimi largè ſup-
peditant. Baptiſmus in ſortem Filiorum DEI
ſecundùm ſpiritum nos regenerat. Confirma-
tio roborat, & ut creſcamus in gratia, præ-
ſtat. Evchariſtia pane Angelico nos alit. Pœ-
nitentia morbos, & animæ vulnera ſanat.-
Extrema Unéctio athletam Chriſtianum perfi-
cit, & animæ ſanitatem confert; quin etiam
corpus reſtituit, ubi hoc ad animæ profecerit
majus emolumentum. Regitur Eccleſia, &
multiplicatur ſpiritualiter per Sacramentum
Ordinis: multiplicatur eadem corporaliter
ſacroſanctò Matrimonii Sacramentô. Itaque
55 Domi-

Nid

mm le ſ
6mmen
m wll e
anenanntn
Enden. N
n .llen
el Poniſtun
0ot Norunent:
Gorſtobtete
(anetts ed
l hrr ilintu n
Deiun, ACn fich
1 Peorunin
n, E eo cot
nie gope cone
Elerteipietan
ntnitt inie
1r Dl Hlos
hneltz genennt
p inſers iine
. Aehne lt
lPotgo fin
n Jumonn
1l Necicnen
Aerin tumerte
uikimi D
dien, Cnni
A cinn
l 1l,l,
nen Bigfun. 1
ſlie,
bifneheni,

Unirier

aun minnil
num hi

ns Audore

auns lorn
ii Peiinn
Oran Dlhel
hiin gun
2 Mlcnn
Acnenenn
tonaritmeben
mugnbaf
tumal in

Kerunem !)

Shionnt
in renn.
5gent
teundg nenz
Aurinnm
ANe Cn
dtnn hikun
er:
e Ani 1.
leim hc
tet Ne mn
r aten
ten
5

Meditatio VI. 78 5

„Dominus noſter IEſus Chriſtus Sacramen-
„ tis numerô paucifſimis, obſervatione facil-
,„„ limis, ſignificatione præſtantifſimis Societa-
„ tem novi populi colligavit.* „Alia ſunt
„ Sacramenta dantia ſalutem, alia promitten-
„ tia Salvatorem. Sacramenta novi Teſtamen-
„ ti dant ſalutem; Sacramenta veteris Teſta-
„ menti promiſerunt Salvatorem. Mutata
„„ ſunt Sacramenta: facta ſunt faciliora, pau-
„ Ciora, ſalubriora, feliciora. * „Prima Sa-
„ cramenta ideèò ablata, quia impleta: & a-
„ lia ſunt inſtituta virtute majora, utilitate
„ meliora, actu faciliora, numero paucio-
„ ra. ** Vis eorum inenarrabiliter valet pluri-
„ múͤm, & ideò contempta ſacrilegos facit.
„ Impié quippe contemnitur, ſine quo non
„ poteſt perfici pietas. **τ En!l viytutem operum
ſuorum annuntiabit populo ſuo. *XXXX Mirabilis
virtus, quæ DEl Filios, Coœli Principes, Chri-
ſti cohæredes generat! Magna virtus, quæ
robur ipſis inferis timendum præbet! Potens
virtus, quæ pane cœleſti vitam alit nobiliſſi-
mam! Prodigioſa virtus, quæ morbos & vul-
nera ſanat quantumvis putrida & letha-

lia! „O Medicinam omnibus conſulen-

˖; tem omnia tumentia comprimentem, om-
„ nia tabeſcentia reficientem, omnia ſuperflua
reſecantem, omnia neceſſaria cuſtodientem,
„ Omnia perdita reparantem, omnia deprava⸗-
*S. Aug. Ep. ?1 15.C. 1. ** Idem in Pfal.7 3. *** Iden
l. 719. contta Fauſtum. c. 13. **XX idem ibid. c. 11.
XXX Pſal. 110. .
R. P. Dufrene Exercitia. Dd d 55 ta

786 IJIndex Materiarum.

„ ta corrigentem! *,„„ Quænam virtutis tan-
tæ beata origo? in ſanguine Agni; in meritis
& gratia Salvatoris. Fontes chariſſimi; ſca-
turigines pretioſæ, quas divitias funditis! Ni-
mis honoratus ſum, DEus Optime Maxime!
quèòd me peccatorem eligere dignatus es, ut
gratiarum theſauros, tuo ſanguine compara-
tos, in Fideles diſpenſarem, unde & ipſe pro
me, quantùm lubet, ſemper haurio. O diwitiæ
inveſtigabiles
Adoratur humillimè Sacramentorum Divinus Au-
Gor: ſequitur dolor & confuſio propter negligentias
innumerabiles in adminiſtratione, aut perceptione illo-
rum admiſſas. Excitatur æſtimatio, & fervor: ſta-
tuitur, quid & quomodo deinceps agendum &c.

Index
Materiarum

Tridui ſeptimi.
Dies I.

Oratio Sacerdotis.
Conſideratio I.

SS. Patrum ſenſa circa funitiones Sacerdotales. P. 68 5

odt
n uli
Leci

ulahn .

gle nent

N

fe uun lun

He⸗
Nndio

Cbdde
M.
edi

Uncuu,

Led
Mmiin Chifilt.
kune

Arlun lehb

Meci
Minmn ,budh
Dee

Medi- Wumecorun

* S. Ambroſ. l. 3. de Virginibur. ** Epheſ. 3.

ien.

Eenin
ehei gbigi
ns di
critis ont
Ohin
1digee dnnn n
1to Ne
l tel
lner hunn

mmmmnli
4Aſmne /
liney u

N
ler
fiatun

cets
ol.

, onlete

Index Materiarum. 787
Meditatio I.
De Oratione Sacerdotis. 698
Lectio I.
Epiſtolæ ad Timotheum ſecundæ Caput IV. de faunctio-
nibus Sacerdotis. 70
. Examen I.
Quomodo orem? 703
Meditatio II.
Chriſtus Orationis Sacerdotalis Magiſter. 710⁰
Dies II.
Inſtructio Sacerdotalis.
Conſideratio II.
De Verbo DEI. 714
Meditatio III.
De Inſtructionibus. 727
. Lectio II.
Dej Imitatione Chriſti lib. IV. cap. I’E. 7 31
Examen II.
Qualiter doceam publice, & privatim? 73 3
Meditatio IV.
Doctor Doctorum 1Eſus Chriſtus. 739
Dies III. =
Sacramentorum Adminiſtratio.

Dd dz Conſis

28 2 Index Materiarum.
Conſideratio III.

De Miſſa. 744
Meditatio V.
Pe Sacramentorum Adminiſtratione. „758
Lectio III. Hiſtorica:
S. Joannes Chryſaſtomus. eiG52
Quomodo adminiſtrem Sacramenta? 775

Meditatio VI.
De ſumma Pelecgt Secnatrezeeſen. 782 NE

. A. M. D. . ((E

TRIDUIIIMVII.
.* PERFECIIO

u. SACERDOTIS.

l⸗
i⸗

nI 8 Cone
elione dareren

pf ſ Hm D
n uIN.

ſnc erde
hetteciore
en Cubitre
Kandh omudb
Ulhe ſefech, ſ
, Ind iue
Düngititur.
oltenfinnd
DP
Mch,.

*. (o) „1
Triduum VIII.
Perfectio
Sacerdotalis

Triduò expenſa.

Dies I.
Amor DEI.
Conſideratio I.

SS, Patrum & Conciliorum ſenſa de per-
fectione Sacerdotali expenduntur.

Ut perfectus fit Homo DEI, ad omne opus bonum
inſtruétus. 2. Tim. 3.

Uidquid Sacerdotes agimus, ſtatû⅛s no-
Q ſtri perfectionem ſpectare debet. Quis
enim dubitare auſit, hanc à nobis po-
ſtulari, cùm ab omnibus Eccleſiæ Filiis exiga-
tur: Eſtote perfecti, ſicut Pater Veſter cœleſtis per-
fectus eſt. *“ Imò jure majori perfectio à Sa-
cCerdote requiritur. Num ideò fortaſſe DEO
nos conſecravimus, ut humi repentes, & vul-
Dd d 4 .
* Matth. j.

2

792 Perfectio Sacerdotalis

gari vita contenti, neglecta ſtatús ſanctiſſimi
ſublimitate, in Tercenorum affectuum quisqui-
liis torperemus? Non erat ſane hio ſpiritus
primæ vocationis noſtræ. Præ omni fidelium
gradu vocavit nos DEIIS in partem ſortis ſan-
dorum. * Primi ad Perfectionem deſtinamur,
qui gratiis amplioribus prævenimur. Sandtt
eſtote * ad noſtrüm ſingulos dicitur; eadem
quippe res eſt ſanctitas & perfectio. Videa-
mus, quid Concilia & 88. Patres de hac ſtats
noſtri obligatione ſentiant.
Concilium Sennonenſe, Anno 1528. habitum,
ſic loquitur: „In ſanétorum ſortem veniunt,
„ quotquot in Clericorum numerum coop-
„ tantur; illam ergo libertatem, quæ in Eſu
„Chriſto ipſis data eſt, Vitæ perfectioni &
„puritati conſecrent; nullo autem pacto in
„ prava deſideria diffluere permittant.
„ X Quantum enim Dignitate Ordinis ſu-
„ per Cæteros eminent, tantùm his omnigena
„vVirtute præcellant. **v UIt adeò conſum-
„ matæ pietatis formam, quam ſectentur, in
„„ eis reperiant, quicunque illorum vitam in-
„ ſpexerint. **νNeque ſolam veræ devotio-
„„ Mis regulam; ſed & illius guſtum & ſaporem
„ à Sacerdotibus Fideles accipiant. „☛αùCCna
„ re Angelicam puritatem ab ipſis Apoſtolus
„ deſiderat. Epiſcopi verò ad ſe pertinere no-

„„ Verint;-»

e. Co. 1. 22. * Leif. 11. 44. **X Concil.
Burcdig. 1752. *XXIunnoc. II. in Conc. Rom.
X Conç. Aquisgran. ***XXX Conc. Burdig.
1624. D

enCenn
cn ronam n
Criim ſln
mnie obine
Geſcknia Kvunt
Hnc d n
ie un ee
en ſon, Dynitu
d ine d is
ninns,it ond
n lilsſt iin
1ernoma l
ronni t
ir ſoglod gani
clgons; cun
Uorum nitn co
1ſt& Muten
tlillna el i
Enorum anclt
bekte Celn,
1n 1r hencons
lüitenonlrent
V
Ui hereſu,
Iuſns, l
l Mangtn

Ahumme re

Wrintem aien
en hi Nſe
1.

Glti

lech hrte 1
unafecdhnn.
Cnlt ſine li
t. Dreomn
8 1 tote
Aiedoven 14
R enn
Ptollestenz
N et
Engt
tiant.
enſe Aage
Ndorumke
ficonun

inbirurle
untintun
4 lt
n li
le l

eſenent
kiugkmet
clhet
etukke

Conßcderatio JI. 793

„ Verint, ut Clerum ſibi ſubditum, nemine ex-
„ Cepto, moneant, ſuæ vocationis eſſe, ut ſin-
„ guli Chriſtianæ plebis capita ſint, ao Duces,
„quam vitæ probitate, utili ſermone, ſolid-
„ que ſcientia regant, & in viam ſalutis diri-
„ gant. Hinc ad omnes DEl Miniſtros ſingu-
„ lIariter dictum eſt:,„ Sancti eſtote, quoniam ego
ſanitus ſum, Dominus DEus veſter. *. Atque i-
„ ſtud jure ab illis exigitur, quos elegit Do⸗
„ minus, ut portio & hæreditas ſua eſſent.
„ ** Talis ſit ipſorum vita, ut ſerviat omni-
„ bus velut norma in exteriori compolſitione;
„in omni actu & ſermone: Nihil in eis repe-
„ rire ſit, quod gravitatem, modeſtiam, & ſan-
„ æ Religionis cultum non ſpiret. Sic om-
„ nis illorum vita continuæ prædicationis in-
„ ſtar ſit, & virtutem loquatur. *X Nam ſi-
„ cut altiſſima eſt ipſorum dignitas, ita quo-
„ que morum ſanctitate ſuper omnes emineant.
„ Ipſi Ecoleſiæ Coœlum tanquam ſtellæ exor-
„ nant, ut ſplendoris ſui ſacro lumine viam
„ ſalutis demonſtrent. „
Nihil in Eccleſia, teſte D. Ambroſio, **Xn
invenitur majus, aut illuſtrius, quàm vita Cle-
ricorum, & Monachorum, quarum prior ſo-
cietatis humanæ rectum ordinem cuſtodit;
poſterior autem patientiæ & abſtinentiæ exer-
Dd d 5 Citia
* Conc. Trid. Seſſ. 14. de Reform. c. I. *X jYhid'.
Seéſ. 22. & 242. †F ynod. Alaſ. XNX 5, Am-
broſ. Ep. 92. l. 3.

nß

794 Perfectio Sacerdotalis
citia colit. Una in publico mundi theatro ſpe-
Gatur ab omnibus; altera in abſcondito hæe- ,s ſondin
ret, ſolius Dei oculis manifeſta. Quare Ath- leii en ent
letam generoſum agens Paulus, de ſeipſo non irun
minus, quàm de cunctis Evangelii Prædicato- r EUrhi
ribus dicit: Spectaculum facti ſumus mundo. Ne- ncto teglt
que fruſtra in illum omnes intendebant, quia en mettil
ômnibus ad imitandum proponebatur. Imita- Wl Minn
tores mei eſtote, ſicut & ego Chriſti. tind heiecm
SnleN Al
„ * Clericorum igitur vita eſt publicè cur- el
rentium in ſtadio, dum Monachi cavernas; „Herocepunh t
in quibus lateant, quærunt. Uli adversêm tegulen: ni
ſæculi motus irrequietos pugnant; iſti con- e ltn
„ trà inteſtinos animi tumultus dimicant. Vi - aiz noſos en
„ta prior voluptates domat; poſterior vitat. wimutaſin
Una plus habet amoenitatis; plus altera ſe- mMaallt me
curitatis. Una ſeipſam publicè regit; alte- Mmbs ini
„ ra virtutum exercitiis clàm inſiſtit: utraque Womm n on
„tamen abnegare ſeipſam cogitur, ut adhæ- amn dei gn
„reat JEſu Chriſto. Clericorum vita palàm hunhn
„ à fronte pugnat; Monachorum vita fugien- amgs mnn
„ do bellat; vincit una per vim apertam &
vincit altera per fugam occultam. Mundum Nmünn
1

95
2⁹
2²

2²

„ ſuperat una, vivens in mundo; ſuperat al- ininimnd
„ tera, vivens extra mundum. Prima cruci- ge nitu
„figitur mundo, & mundus ipſi: ſecunda am ,
„ nihil comune habet cum mundo. Una plus or l
„ habet auxilii; quare ampliores refert victo- u gvant
„ rias: altera minus habet periculi, atque hinc dl ſefſme
„ faciliùs illæſa conſervatur. ,„ Uerig nigilinti

UI. Aueiollzen

* Lid,
ie e e

au

Comnnd de
en in aten
ufee.
Dulleg Ee;
Ermgline
ikiſnun
mne elte
ntoporch
Cngt

lr nin eni

dum Monder
weron ltat

Conr,en
Cnitrs Ae
Nn
scintinr
un cend
Ckionm i
OOachounſu
1 Ner in
nCOlNn
In nunt
vncn
Dunde l:

= =

Omd
mhlimn
eteilh
en

B
1

Confideratio I. 79 5
III.
Clerici, ſecundàùm D. Chryſoſtomum, per-

fectione majori egent: mores Angelicos, ani-
mmque ſolaribûs radiis puriorem ſtatus emi-
nens, in quo degunt, requirit, ita ut cum Pau-
lo gloriari meritò poſſint: Viwo ego jam non
ego; vivit verò in me Chriſtus. Iſtâà glorià ſi ca-

ruerint, periculum adeunt ſpiritůs ſancti peni-

tus amittendi, & in exitium ruendi.

9²
2⁹
95
95
95
b,
95
95
95
95
55
2

85
25
95
95
5

„ * Qui procul ab hominum Societate in
Eremo degunt, tranquilla, & ſecura liberta-
te gaudent: nihilominus tamen illis præſi-
diis, quæ ſolitudo ſubminiſtrat, parùm con-
tenti, novos identidem bellandi modos ex-
cogitant, ut hoſtiles impetus elidant, ſuâque
omnia cautè adeò peragunt, ut obtenta vi-
tæ hujus inſigni puritate, ac libertate, ad
ſanctorum in cœlo conſortium evolare me-
reantur. Sed quid ſacerdos nunc agat in
medio Nationis pravæ, inter mille pericula,
& inſanos mundi ſtrepitus? Quanta vi, ac
vigilantia opus erit, ne ſuccumbat, ſanctæ-
que vocationis gratiam ſecurè cuſtodiat?
Major ſanè virtutis integritas ipſi eſt neceſ-
ſaria, quàm iis, qui relietô mundéô clauſtra
ſubiere. Quot illecebræ, quot peccandi
occaſiones, quanta diſcrimina, in quibs
continuò verſamur! Quæ ſobrietas, con-
tinentia, vigilantia & fervor ſat erit, ut illæ-
ſi tot pericula evadamus? Majora profectò

95
* S. Chryſoſt. de Sacerdotio l. 6. C. 2.

93
25
22
35
29⁰
5
„

79

gitur.

Perfeitio Sacerdotalis

& plura hæc ſunt, quàm dici poſſit. Une
ictu ſuccidit omnia, qui à ſæculi tumultu ad
ſacram ſolitudinem tranſit, quamvis minora
ſecum ipſo ſint illi ſubeunda certamina.
Verùm ſacerdos inſidiis occultis, & hoſte
aperto undique cinctus quomodo ſubſiſtet.
niſi magna virtute ſit munitus?

IV.
„ Accedunt ſacerrimæ functiones ſtatũs noô-

„ſtri, quæ eximiam ſanctitatem requirunt.

Supremæ Majeſtati propinquare ſacerdos
continuò debet, ut intercedat & oret pro
omni populo, pro toto mundo, pro vivis
atque defunctis: cumque innumerabilibus
hominum peccatis offenſum Numen placa-
re ex officio teneatur, cogitemus, obſecro,
qualem eſſe oporteat, qui tanto Mediatoris

& Advocati munere apud altiſſimum fun-=

„ Vix Moyſis & Eliæ robur, ac fiducia one-
ri tanto ſufficiunt; Et quomodo illud por-
tabunt imbecilles humeri? Certè cùm ſa-
cerdos orat, quaſi mundus integer ipſius
humeros premit: velut parens tot populo-
rum, quos orbis numerat, ſinu ſuo comple-
cti univerſos debet. Ipſius eſt flagitare à
DEO bellorum extinctionem, calamitatum
publicarum ſublationem, familiarum pacem,
Hagellorum propter peccata iminentium
remotionem, & quæ plura ſunt hujusmo-

mangn
eusonlin
1diucn⸗ Uenns
Uer olottos!
„deb ann n
,Vodrn, & Ar
„Veyun rfte
enun Cl te
Ubis em tenebi
ry ne Al
getun l
olnn einsanl
Ulcernte, obſe
Uns Aus, gu
nitiur: Cl
0tr nbfettan
i bus omen
Koimm gur
Imlſit eei
Milanfci An
rünmcanh d
famm (Ferl
Echerereren
Eelre chor’
Im oi omn
uin adorant
ſerd ila

an

n die
liheolltn
n guunt
ſhelnla te
is wallis,
dwgnorocti
nnite

.

e hndier
ſockiun nt

Kenlun iu
okſen
uun e
S i

Nbontetldi
tonaheli⸗
nen: (end
ots unen
urntſe
rat, lun 1n 6
Hin Ite
Gnn an.
ect le
Inn ir

„
—

„
„

Conſideratio I. 9972

di. Sed quomodo Sacerdos tanto huic mu-
neri ſatisfaciet, niſi egregia vitæ perfectio-
ne ſuper illos omnes eminuerit, pro quibus
intercedit? Quid obtinebit, ſi flagellari ob
peccata ſæpe majora, quâm Laicorum fſint,
ipiemet meretur? Quô animô æternæ Ma-
jeſtatis conſpectum interceſſor ſubibit homo
ſordium Rlenus, & grandibus debitis ipſe-
met onuſtus?
„ Sed cum cœperit is invocare Spiritum
ſanéctum, & accedere jam propius ad tre-
mendum Sacrificium celebrandum: ubi ſu-
premum cœli terræque Dominum ſuis ma-
nibus jam tenebit, quem locum ſacerdoti,

quæſo, tunc aſſignabimus? quem perfectio-

nis gradum ab illo exigemus? qua ſanctita-

te ornari ejus animam volemus? Vos enim

conſiderate, obſecro, quales oporteat eſſe

manus illas, quibus tanti operis tractatio

comittitur: Qualis eſſe lingua debeat, quæ
verba profert tam divina, fublimia & effica-
cia: Qnibus ornamentis inſtructam deceat
eſſe animam, quæ talem, tantumque ſpliri-
tum hoſpitiò excipit? Sub horam ter ado-
randi ſacrificii Angelorum turmæ ſacerdo-
tem circumdant, & comitantur: Cœleſtium
Poteſtatum diverſi Ordines ſué modé jubi-
lationis, ac reverentiæ clamores edunt i pſum-
que altare choris Angelorum undequaque
cingitur, qui omnes imaculatam victimam
certatim adorant, & humillimè venerantur.
Quis veròô iſta in dubium vocare auſit,
. „ modè

7998 Perfectio Sacerdotalis

55
55

2²
22

a5
55
23
53
55
22
52
55
25
59

29
2
35
5
5
33
55
„»

36

»5

92

modò vel obiter inſpiciat ſumi Sacrificii Ma-
jeſtatem?
„* Sanctiſſimum ego ſenem novi, pergit Os

„aureum, cui DEus magna myſteria patefe-

cerat: ſincerè is confeſſus eſt, vidiſſe ſe
Angelorum, altare ambientium, multitudi-
nem, qui ſtolas candidiſſimas induti, capita
ſua humiliter inclinabant, ùt facere milites
coram prætereunte Imperatore conſueve-
runt. His ego viri piiſſimi dictis facillime
aſſenſum præbeo, poſtquam ab alio DEl ſer-
vo ipſus audivi, eandem ſibi viſionem obti-
giſſe: ſed & hoc addidit, illorum Fidelium cor-
pora, qui panem cœleſtem devotè ſumpſe-
rint, ſtatim poſt obitum angelicâ cuſtodiâ,
ob reverentiam Dominici Corporis, quo re-
fecta ſunt, pretiosè muniri, dum interim
illorum animæ in cœlum ſubvehuntur.
„ Quid, amabò, cogitatis vos, ajebat idem
S. Chryſoſtomus ad illos, qui ad ſacerdo-
tium ſuſcipiendum illius modeſtiam urge-
bant; Vos hominem mei ſimilem, veſte
nuptiali minime ornatum, ad conficien-
da ſacroſancta Myſteria pertrahere velle?
Sacerdotis animum adeò purum eſſe opor-
tet, ac nitidum, ut lucere toti mundo poſ-
ſit; ego verò multiplicem in animo reatum

circumferens, tam tenebroſus & miſer ſum,

ut ne oculos quidem levare ad Numinis

Majeſtatem auſim. Sacerdotes, velut ſal
„ CCleſte,

* CS. Chryſoſt, ut ſuprà.

4 nn ſ,
ſuit⸗
uolnngos
ifcrthnn
innn lilt
„ enie Ir
un Pekelicll

rgurt

Aennis
Ene ettcior
Lodins uncl
ſenb wn minis
9 odne o
Ppher Vin h
emum Mud
Ni konn rno
ie, kockunge
ne ni
nnn Iterann
l ſolids, i
h er uton⸗
ltien aſen,
gohiberi
ünsznin
inrt fut
Uhtikuitionen
ie gemimm
Ualeſt gora

Imenm
frutt

ledt SS
Conſideratio I. 799

lüihi „ Cœleſte, veram ſapientiam ubique diffunde-
„ re magnòô ſtudié debent: me omni ſapien-
en e „ tia Vacuum quis ſuſtinebit niſi vos tantuùm,
n ſenn „ qui affectu erga me nimio excœcati, meam
ein »„ indignitatem minime conſideratis. „ En!
thenden, J quàâm demilſsèe vir ſanctus de ſeipſo ſentiat, &
Bälimsin quantam perfectionis ſublimitatem in ſacerdo-
Denhien te requirat!

emm V.
Ait „* Sacerdotibus (Quis dubitet?) Vitæ a-
A „ Givæ perfectiones competunt, eò quèôd

lln ſanctiſſimis functionibus occupantur: At
del „ veroô non minus vitæ contemplativæ divi-
Eee „tiis abundare ipſos neceſſe eſt, ait ſanctus
nene „Proſper. Vita hæc ſecundum nonnullos
nmniNu⸗⸗ „ ſapientum aliud non eſt, quàm Myſterio-
nuI nn „rum à ſenſu remotiſlimorum cognitio; vel
nſtnn „ nobile, ſanctumque otium eſt, quod ex li-
as n „ bertate à curis mundanis nalſcitur;:; vel in
, Ar „ ſacrarum litterarum ſtudio conſiſtit: vel di-
In eie „„Camus potiùs, illam in divinæ præſentiæ
nenm „Luſtu, ac fruitione ſitam eſſe. Nunc ego
uum 4 „nil dubitans aſſero, pium ſacerdotem nulia
t emm „ratione prohiberi, quin ad hoſce quatuor
önd , perfectionis gradus aſcendat. Quod autem
ä pleniorem futurorum ſcientiam, & ſum-
ennn „ i boni fruitionem attinet, fateri neceſſe
nttkk „ eſt, hoc geminum caput longeè perfectius
ueAN „,in coleſti gloria obtentum iri, quam in
uatrs, Et „ hac lacrymarum valle unquam fieri dal⸗
6 „ lit;
* S. Proſper de wita contemp. Sacerd. l. 12. c. 12.

)

80⁰⁰ Perfectio Sacerdotalis

.0
—

ſit, ubi ſine defectu & erroribus nun-
quam vivitur. Tunc veròͤ, ſubmotis impe-
dimentis, non ſolùm res creatæ omnes; ve-
rùm & ipſa DEI ſubſtantia clare videbi
tur. *
„ Certum porro eſt, reliqua duo capita,
quæ ad modô dictam beatitudinem viam
ſternunt, haberi jam nunc à ſacerdotibus
oſſe, nimirum integram à curis mundanis
ibertatem, & ſacræ Scripturæ ſtudium. Cùm
dico, Sacerdotes pertingere huc poſſe, illos
intelligo, qui à ſæcularibus negotiis abſti⸗
nentes, otio & pigritiæ locum dare non ſo-
lent; verùm qui perfeétioni propriæ inten-
ti, & à mundana ſapientia, quæ apud DEum
ſtultitia eſt, prorſus alieni, ſanctis Medita-
tionibus, & verbi Divini prædicationi ſtu-

diéô indefeſsé vacant; atque hinc veram ſa-

pientiam, rerum cœleſtium ſaporem, mundi
contemptum, & quæcunque huc pertinent,
feliciter afſequuntur. Sanam doctrinam
non ſuſtinentes fortiter hi redarguunt;
probos confirmant; ipſmet per virtutum
præſtaatiilimmarum exercitium DEO ſemper

magis appropinquant. Hi ſunt, qui & ipſi-

met in ſanéctitatis ſtudio conſtanter orofi-
ciunt, & ſibi commiſſos ad meliora ſemper
provehunt, qua ratione in terris adhuc a-
gentes, vitain cœleſlem vivunt, beatæue
contemplationis guſtum jam nunc præoccu-
pant, quo efficaciter ſtimulati, & ad omné
bonum diſpoſiti, felicitatis æternæ conſuma-
. „„tionem

en ſieg
2 teluiz ilb
hun
icdun ine
ten orid
,n Cnito,
lein Mndl

5 Qicgoid en
alkumg oil
e ihruneni
Anplin ine
z, Ounnil ed
icope upin

n ſeennocl

Nn, ſik iono
udis br guc⸗
0 glun fanis
penrtam in lort
iſll nli
e tenun
Ulnen, gul h
Dükris Nrrt,
upune grrct
nnmtie,,
e ercos,
um Cün Di
uen & lezen
nis nole
inrn i il
llcleſ Cat.
Ufn kygtiee

Glltiit

Conſideratio I. 801
1 erter „ .
iinne „) tionem patienter exſpectant. Atque hine
d ſuæ dignitatis faſtigiò nullatenus in ſuper-
teeog *⁹ 1. Bint S . ) laper-
,Ac biam acti, nec inaniter tumidi, quòôd Capi-
lmn d 5 n

„ ta & fidelium Patres honorificè nominentur,

*
n etiudie

gaudent potiùs de beata ſpe unionis glorio-
„ ſæ cum Chriſto, qui non modè Fidelium,
„ ſed etiam Sacerdotum Caput & Pater eſt.

VI.

„ Quidquid de perfedtione diſſerimus, ait
„ lalvianus,* potiſſimùm ad ſacerdotes perti-
„ net; ipſorum enim eſt, præbere cæteris ex-
„ emplum, illisque pietate tantum antecelle-
„ re, quantùm eos ſuperant dignitate. Ni-
„ hil quippe turpius eſſe poteſt, quàm homi-
„ nem venerandi ſtats celſitudine conſpi-
„ cuum, vitæ ignobilis abjectione ad infima
„ detrudi; Et quid aliud eſt dignitas ſine me-
„ rito, quàm inanis larva, & mera deceptio?
„ Margaritam in ſordibus defixam meritòô di-
„ Camus illud faſtigium Dignitatis, in quo
„ ſtare indignum videmus. Unde ſequitur,
„ ſacerdotem, qui proximus Altari ſuper a-
le „ lios ob ſtats præœærogativam eminet, virtu-
mui „ tum quoque præcellentiâ debere ipſis pluri-
„ muùm anteire. „„»
Cape, Sacerdos, grandem hanc & ſolidam
veritatem. Cùm DkEus ab infima plebe tan-
tum exigat, & legem charitatis adeò perfe-
enς Ctam vel ipſis mulierculis præſeribat, quantam
eneE perfectionem ab illis poſtulabit, qui hanc do-
PolinAne * Ad Eccleſ. Cath. l. 2.
ee R. P. Dufrene Exercitia. KEee cere

4
.

n dn
Vin

nnn

802 Perfectio Sacerdotalis

cere verbõô & exempléô debent? Certeè ſancti-
tatem non vulgarem à facerdotibus petunt
omnia tam veteris, quàm novi Teſtamenti di-
Vina Oracula.
Quamvis in lege antiqua liceret Judæis di-
Vitias congregare, Levitis tamen, & ſacerdoti-
bus longè minor diteſcendi facultas concede-
batur; nec enim aut agros, aut vineas, aut
fundos ipſi poſtidebant. Judicemus nunc, an
hæc ſit voluntas DEl, ut ſacerdotes in lege

gratiæ collectas de bonis Eccleſiaſticis divi-

tias in conſanguineos profundant: cogitemus,
an liceat nobis modò Patrimonium pauperum aliis
elargiri, quibus non licuiſſet olim ſub lege
veteri quidquam ùt proprium poſſidere.
Hinc Servator noſter in Evangelio ſacerdo-
tibus ſub præcepto injungit perfectionem,
quam aliis per modum conſilii tantùm ſuadet.
Vide ſis, quid ad juvenem illum ſæcularem di-
cat, qui ad vitam æternam ſolicitè aſpirabat:
Si vis perfectus eſſe, inquit, vade, vende omnia,
quæ habes, & da pauperibus.* Sed quomodo ad
ſacerdotes, Evangelii ſui Miniſtros loquitur?
Nolite poſſidere aurum, neque argentum, neque pecu-
niam in Zonis veſtris: non peram in via, neque duas
tunicas, neque calceamenta, neque virgam. ** Ob⸗-
ſerva diſerimen, quo hine Laicum, & illinc

ſacerdotem alloquitur. Priori dicit: Si vis--

vende omnia. Poſteriori mandat: nolite poſſdere.
Tantumgque abeſt, ut virum Apoſtolicum hu-
jus mundi bonis affluere velit, ut potius mini-
. . mmaz⸗;
* AMarc. 1e ** Aatth. 10.

enenn
Pnetit:
vrcr llmn.

mnonſte

1 l

enulkum ſd
olt e N
n. None e
5D Mniſrie
Pere, dun inun
Abwretes Hen⸗
lia Unrſbiger!
tene ebtis mni
n Eunlunur!

Uud notare
Bens Belents
uAls velti hl
wrun theiuate
pllte umlor
Aon grelerbi
iort wobis d⸗
Ellio pololr
lckornto ſe
Nependtig ſic
Iun Mods ve
,Cin tia: D
9n aſhendete
Aünylleug
Prelinn in
chn nenliſ
ng, m

In Mu,

ſhir

dent Cend
lealoih
Moji Telun

uleenet
men Al⸗
Ndi heries 4

e licum
iriden N
Nlr utßt
Akniau,
lentpiur⸗

3

Conſideratio T. 803

ma, quæ iter agenti videbantur neceſſaria, pe-
nitus interdicat: vel ſacculum non patitur:
nolite portare ſacculum. Simplicem tunicam ad-
mittit; geminam prohibet: nudis pedibus per-
currere mundum jubet. Sed quid tandem ba-
culò poſſit eſſe vilius? & hunc tamen pro-
ſcribit. Nune verò licebit fortè ſacerdoti-
bus, DElI Miniſtris, non modò pecunias cor-
radere, dum vivunt; ſed & poſt mortem ſuam
ad hæredes laicos pinguia Eccleſiæ patrimo-
nia tranſmittere? Et ſatis non erit, vitam his
terræ foœscibûs maculaſſe, niſi etiam poſt obi-
tum ſtabiliantur?
VII.

„ Iſtud notate, ſacerdotes Domini! ait
„ Petrus Bleſſenſis; * hoc ſeriò conſiderate,
„ ſtatüs veſtri ſublimitatem virtutum & me-
„ ritorum theſauros à vobis exigere: iſtud
„ pPenſate, ampliorem vobis, quàm cæteris Fi-
„ delium prælcribi perfectionis menſuram.
„ Major à vobis deſideratur pietas; ſtudium
3„ & lectio poſtulatur liberalior; neceſſaria
„„ Vobis eſt oratio ferventior, caſtitas purior,
⸗5 temperantia ſtrictior, laboris patientia fir-
„ mior. Minùs vos decent ludicra; magis
, afficiant ſeria: Emineat in vobis manſuetu-
„„ do; comendetur ſupra omnes Laicos mo-
,„ deſta in vultu gravitas, in moribus integri-
„ tas, in veſtitu ſimplicitas, in ſermone par-
„ Citas, in menſa ſobrietas, major in omni vita
„ ſanéctitas, & magis ignita charitas. „»
. Ee e 2 Medi-
*Petr. Bleſs de Conſtit. Epiſe.

M.

804 Perfectio Sacerdotalis
Meditatio I. Hesönthn

nne Ni Ce
Eanuc Md.
r he fentin
Eepnrteſet, l

Ditit ei tertiè: Simon Joannis amas me? Joan. 21. eeean
6Kmien
RAtiones variæ adduci poſſunt in medium, Rinres
ob quas DEI Filius tertiò Diſcipulum ge lit ai
ſuum interrogaârit, an ſe amaret? Exiſtimart ciſs nnftl
S. Auguſtinus, * triplici negationi toties ite- Dec. Mn
ratam charitatis profeſſionem opponi debuiſſe Ierronn
ut illa ſarciretur; Et ne plus vocis elicuiſſe niimn Pt
videatur mors iminens, quàâm vita præſens. ſtieg “
. Sed alia ratio, magis in rem noſtram faciens, n n, 1
hæc eſt, quôd interrogatione hac tertiò itera- Wkich

De charitate in DEum ſacerdotali.

ta, demonſtrare nobis in perſona diſcipuli Ser- glienll
vator voluerit, ad quem perfectionis gradum eieet
evehere ſuam charitatem ſacerdotes oporteat. nin eis
Vult nimirum ab Eccleſiæ ſuæ capite triplô nſ
magis amari, quàâm à reliquo Fidelium cœtu. Mina het
Videamus nos primè, quantus in DEum amor ino god n

à nobis poſtuletur, quos elegit ipſe, ut ſacer- enn ſfnin
dotes ejus eſſemus, & Fidelium Patres. Me- lallinrhatte
ditemur ſecundò, quibus indiciis prodere ſe de- uleton ni
beat hic amor noſter, dum ſupra comunem rßebbn

charitatis modum meritò afſſurgit. Kntiſius be

. Autili: Rrn
Punctum I. iatrobiſlg,
1 Nhuedsce
Adeò parum, & nihil eſt, quidquid in terris nie, nii

poſiti de charitatis debitæ menſura vel cogita- drnu ertt
mus, ſeichhltit

* Tract. 123. in Joa. Akäini

nlri⸗
n)
n relt
ni n n,
lmg denid d

l meri
lci degrniin

Prtione
n hen
en er
len ſ
cele ſteggt
leiccoſir.
Ooumaal
s tketie
Etelun kmn
icrise
Con iunds
1o Ant

leh Ctgli
eweninne

Meditatio I. zoy

mus, vel dicimus, ut balbutire cum infantibus
videamur, ubi de DEO diligendo loquimur.
Præſtat hic ſilentium præ lingua; Et magis
nobis prodeſſet, corde ſolo in ſpatia quodam-
modò imenſa excurrere, quâm potentias cor-
poris & animi univerſas, quæ infirmæ admo-
duͤm ſunt, operoſiùs exersere. Hinc ortum
utique duxit celeberrima S. Bernardi ſenten-
tia, cujus manifeſtæ veritati nemo ſapiens re-
fragetur: Menſura diligendi DEum, diligere ſine
modo. Ultra omnes terminos proferatur, &
menſuram ignoret ſacerdotum ſanctus amor.
Ultrò hinc ſequitur deſperationis ſanctæ præ-
clarum genus, qua fatendum nobis eſt, nulla
verba ſufſicere poſſe ad declarandam hinc Di-

vinæ erga nos charitatis amplitudinem; ne-

que iſtinc conatus diligendi quoscunque ex
parte noſtra unquam ſuſſecturos. Quæ enim-
verò menſura par eſſe poterit illi objecto di-
metiendo, quod in meras, quomodocunque
ſpectatum, infinitudines ſine termino excurritz
Forſan Divinæ perfectionis menſuram ſuppedi-
tabunt? ſed non minus infinitæ ſunt, & inef-
fabiles, ac ipſe DEus. Num charitatis menſu-
ram dabunt illius beneficia? Numera, ſi potes,
quæ accepiſti: Et numera, quæ accepturus es,
niſi ipſemet obſiſtas. An divina ipſius patien-
tia, qua hucusque toleravit nos, amoris mo-
dum dictabit? niſi prorſus Divina hæc fuiſſet,
tota funditus erat exhaurienda: Quantùm &
quoties illam, utùt imenſam, fatigavimus? Sed
qualem dilectionis menſuram præſcribet nobis
Ee e 3 ſipgu⸗

9

806 Perfectio Sacerdotalis

ſingularis charitas, qua per vocationem ſan-
ctiſſimam ad ſublime Sacerdotium tot aliis præ-
habiti ſumus? Veriſſimum itaque eſt, teneri

nos ad amandum ſine modo, & menſura, ubi

menſuram & ipſe non habet; nec modum er-
a nos ullum tenuit ampliſſima Ejus charitas.
Bilata cor meum, DEus ter Magne, cujus
Potentia limires ignorat! Da majorem te aman-
di virtutem: da facultatem diligendi amplio-
rem! Nunquam laltem permitte, ut vires
omnes amori tuo non impendam. Diligam te,
Domine, fortitudo mea.
Punctum II.
Nunquam in vitæ hujus exilio certâ ſcien-
tié compertum habemus, an DEum diligamus;
aut an ab ipſo diligi mereamur. Funeſta hæc
incertitudo graviter affligit animam, quæ ſa-
pienter intelligit, creatam ſe eſſe, ut Eum di-
ligat, & illius beata poſſeſſione ſalutem obti-
neat. Verúm indicia quædam funt, illius du-
bii horrorem mitigantia. Hæc ipfſa incerti-
tudo ſolatium præbeat, cùm te affligit; nam
quèò magis illa te cruciat, quéve ampliùs ti-
mes, ne DEum ſatis non diligas, tantò ſecu-
riuùs eredes, illum à te amari. Alterum tuæ
dilectionis argumentum eſt, ſi de DEO fre-
quenter cogitas; ubi enim theſaurus tuus eſt,
ibi & cor tuum erit: ſicut viciſſim ibi the-
ſaurus tuus latet, ubi verſatur cor tuum.
Tertium veræ dilectionis ſignum eſt obſerva-
tio mandatorum; ſic enim ipſe Dominus: Si

iligitis
* Pſal. 17. .

N.

, alii

arits wn
CALAS
rnn E

Pn eten ſi
en roncet:
ſehenemer
umne Cont
Keli ſii
ſeſto euif
En tus * (
on thirebt,
izun kilten
Glvemer kudoe
4 77 Iltima
Aim & Cre
Pnen awcihtis
glen tunet.
mmor u ſnckit
riN? (
Ki) krenp mi
lihniuts Toun
1alld al
n here celch
itite ſon
ünn wirnun
Knnr nenn
nns Dinine,
i lſleie
mi mun ,
ent leien
n AMeti 5

ll

1 —

niriit

ertotium
hm iundee
wid, Ue
Adeng dee 1
nhichmbe
N dr
N! Damurrn.
luten
en ſe
Ninhenta ,,
4

Gin l
huinschni⸗
Nns anlul
Verenmu ier
1ipt nmr
udbch
ſoſeltcrit⸗
gortn
r. Mriii
t, chnet,
cint, l .
on le⸗

Meditatio I. 807

diligitis me, mandata mea ſervate.* Quartdè, in-
dicium charitatis minimè obſcurum habet, qui
DElI gloriam ſedulò quærit, & intentione pu-
ra eidem ſervit: Qui amoris proprii cuncta
molimina eidem ſubſternit: Qui pro viribus
eandem promovet, quique neglectam à mul-
tis vehementer dolet, ita ut cum Propheta
regio amarè conqueratur: Tabeſcere me fecit
Zelus meus, quia obliti ſunt verba tua inimici mei.
Defectio tenuit me pro peccatoribus derelinquentibus
legem tuam. * Quinrum charitatis teſtimo-
nium tibi favebit, ſi fratrum curam geſſeris:
ſi animarum ſalutem quæſiêris, & oves paſce-
re diligenter ſtudueris. Amas me? Paſce oves
meas. *V* IItima Dilectionis probatio eſt, per
patientiam, & Crucis tolerantiam quotidie ad
imaginem crucifixi Servatoris propius accede-
re, in quem transformari omnes deſiderant,
quotquot ad ſanctitatem aſpirant. Quis mihi
nunc animus? Quanta ſperandi vel timendi
materia? Fateor, mi DEus, nondum hæc om-
nia Charitatis argumenta ſatis in me ſentio:
Verùm ſincere deſidero, ùt mihi quidem vi-
detur, obtinere ſingula; illisque, te adjuvan-
te, potiri tota virium contentione allaborabo:
Tibi dixit cor meum: exquiſivit te facies mea: fa-
ciem tuam, Domine, requiram. X
In ſancta deſideria pis excurrit voluntas: Deinde
ſpem inter & metum poſita, firmiter ſtatuit accendere
charitatem: queritur tandem cum Auguſtino: Ahb!
ſerò, ſerò te amavi! &c. .
Ee e 4 Lectio
*Toa. 14. *Pſal. 115. ***oa.21. *⅜fal.26.

Perfectio Sacerdotalis

Lectio I.
Evangelii S. Joannis Caput XVII.
De Chriſti erga Diſcipulo? Charitate.
Ec locutus eſt Elus: & ſublevatis oculis

in coœlum, dixit: Pater, venit hora, clari-
fica filium tuum, ut filius tuus clarificet te.

Sicut dediſti ei poteſtatem omnis carnis, ut

omne, quod dediſti ei, det eis vitam æter-
nam.
Hæc ell autem vita æterna, ut cognoſcant
te lolum DEum verum, &, quem miſiſti, JE-
ſum Chridlum. Ego te clariticavi ſuper ter-
ram; opus conſumavi, quod dediſti mihi, ut
faciam: Et nunc clarifica me tu, Pater, apud
temetipſum, claritate, quam habui, priusquam
mundus eſſet, apud te.
Manifeſtavi nomen tuum hominibus, quos
dediſti mihi de mundo: Tui erant, & mihi
eos dediſti: & ſermonem tuum ſervaverunt.
Nunc cognoverunt, quia omnia, quæ dediſti
mihi, abs te ſunt; Quia verba, quæ dediſti mi-
hi, dedi eis: & ipſi acceperunt, & cognove-
runt veré, quia à te exivi, & crediderunt, quia
tu me miſiſti.
Ego pro eis rogo: non pro mundo rogo,
ſed pro his, quos dediſti mihi, quia tui ſunt:
Et mea omnia tua ſunt, & clarifieatus ſum in
eis. Et jam non ſum in mundo, & hi in mun-
do ſunt, & ego ad te venio. Pater ſancte, fer-
vaà eos in nomine tuo, quos dediſti mihi, ut
ſint unum, ſicut & nos.
Cùm

Nncememne
ie to. C
mnotreiheli
Uifan nhlen
1ebre lon
dun meond
des Etmconen
Sdok, gun
end noulunt
Non weo te
lErtzelsi ni
ſon Aeo n
g in ſeliate. 5
Irtwidlineiin
undum. It h
1 utſail
ndoesaute
nicelitmn
1 Nomnes vonn
pönte, ut i
Uumunens, g
Ihem, Avam d
Lumm ſcut &
ies, En
ra & ono
klilgiſ
1 le guose⸗
lnn, gu
Minte conſtit
I ule, Mn
r agnof

luultii

10!]
is Cn W
Nlin gnn
1: Alilen
lenn enit
ütlin tupe
efiten niig
lei iii

in Nenu te
un G

n tuun ki
6o: Tni an
Onen mun en
Nin omniuf
i febbugrt
Atehenmln
lin Aedn

M WoNi
ſini an⸗
. 61

TLectio I. 80⁹

Cùm eſſem cum eis, ego ſervabam eos in
Nomine tuo. Quaos dediſti mihi, cuſtodivi:
& nemo ex eis periit, niſi Filius perditionis,
ut ſcriptura impleatur. Nunc autem ad te
venio: & hæc loquor in mundo, ut habeant
gaudium meum impletum in ſemetipſis. Ego
dedi eis ſermonem meum, & mundus eos o-
dio habuit, quia non ſunt de mundo, ſicut
& ego non ſum de mundo.
Non rogo te, ut tollas eos de mundo, ſed
ut ſerves eos à malo. De mundo non ſunt,
ſicut & ego non ſum ſe mundo. Sanctifica
eos in veritate. Sermo tuus veritas eſt. Si-
cut tu miſiſti me in mundum, & ego miſi eos
inmundum. Et pro eis ego ſanctifico meip-
ſum: ut ſint & ipſi ſanctificati in veritate.
Non pro eis autem rogo tantùͤm; ſed & pro
iis, qui credituri ſunt per Verbum eorum in
me: ut omnes unum ſint, ſicut tu Pater in me,
& ego inte, ut & ipſi in nobis unum ſint: ut
credat mundus, quia tu me miſiſti. Et ego
claritatem, quam dediſti mihi, dedi eis: ut
ſint unum, ſicut & nos unum ſumus.
Ego in eis, & tu in me: ut ſint conſumati
in unum: & cognoſcat mundus, quia tu me
miſiſti, & dilexiſti eos, ſicut & me dilexi-
ſti. Pater, quos dediſti mihi, volo, ut ubi
ſum ego, & illi ſint mecum: ut videant cla-
ritatem meam, quam dediſti mihi: quia dile-
xiſti me ante conſtitutionem mundi.
Pater juſte, mundus te non cognovit, ego
autem te cognovi: & hi cognoverunt, quia
Eeec 5 tu

810 Perfectio Sacerdotalis

tu me miſiſti. Et notum feci eis Nomen tuum,
S& notum faciam: ut dilectio, qua dilexiſti
me, in ipſis ſit, & ego in ipſis.

Examen I.
An & quantinm diligam?

I. Qualis apud me DEl notitia?

Nquamne ſatis intellexi ſenſum illius dicti
breviſſimi, cujus tamen ſenſus eſt profun-
diſſimus: Nöôſſe te, conſummata juſtitia eſt.“ Si
DEum per fidem vivam fſatis novi, perfectus
ſum. Unde omnis Clericorum infauſtus tepor?
Reſpondet incarnata Sapientia: Quia non nove-
runt Patrem, neque me. * Quiænam vita beata
Sacerdotis; Vita perfecta & ſancta? Hæc eſt
vita æterna. ut cognoſcant te ſolum DEum werum, &
quem miſiſti, 7Eſum Chriſtum. *X Utinam non
tangat Sacerdotum quamplurimos illa Domini
querela: Tanto tempore vobiſcum ſum, & non co-
gnoviſtis me! T†à Utinam & me non tangat!
Quot annos jam numero Sacerdotii mei? Quan-
tum interea profeci in cognitione DEI, & JE-
ſu Chriſti? Non ſum fortaſſe de illorum nume-
ro, quos DEI Filius redarguit: Medius veſtrùm
ſtetit, quem vos ignoratis. α Sciéne quis ille
ſit, quem ad Aras quotidie immolo, & mani-
bus teneo? Si ſcirem, contremiſcerem: nam
& Angeli, & Sancti omnes, quin & ipſi dæ-
mones in ejus præſentia tremunt. Sciéne,
quan-
* Sap. 25. 3. Joan. 16. 27. E* Joan. 17,3.
*VFoan. 14. 2. KV oan. 1. 26.

n Mietnen,

Aueri ſien

cemlenl
eſt, alum
ſe Cinſae
iAlednalt
a kards kne
mndrie In
Raelenobinn
ipurb n i
ſror I gui t
lheriebun,
II) Hen, untn
Sikolonbsioiti
1etimjinini
1e! Unehe
e n luipl
inwerita,
Mriore teſolue
1 giinner

lne aten .
Eluwignoren
tls, & exle
3l,Ee guben
UUun, pet i
U kulkus fn

uittagttintiit
S

lne.
e
Nn n

itir

Cecho, an,
a'd

nl.
4
in ölpen

inelut
äleiibin;
zumenlan
nſmnugii
fan l
letcorn
Nienin
* (vin
tſech Cn
rte ſinlan
fimmdnn
ſodcelin
Cngntor)
iuſeleünn
Cugri: A
itimn
Cnntüſeni
mnes, ut
in wemm.

16. D
ul

Examen I. 811

quantam Majeſtatem in precibus tam frequen-
ter alloquar? Si ſcirem, quomodo alloqui tam
irreverenter poſſem? Non ſcio revera, quan-
tus ille ſit, cui tam luridè ſervio: Sed quare
non ſcio? Quia ſcire non curo. Turpis igno-
rantia, quæ Sacerdotem cumprimis ſumméè de-
decet! Fatalis ignorantia, malorum omnium
peſſima origo! Cur non meditor attenteè, pro-
fundeè ac ſeriò Divinam Magnitudinem? Quare
ſcripturas non inſpicio? Gur Evangeljuts non
volvo? ut quid fidem non exerceo? ad quem
iſta pertinebunt, ſi ad Sacerdotem non perti-
nent? Heu, quantum à Sacerdotali perfectio-
ne diſto! cujus initium non habeo! Initium Sa-
pientiæ timor Domini.) Ubi timor in tanto lan-
guore? Unde languor, niſi quia non eſt ſcientia
in Excelſo? * In ipia ſublimitate ſtats ſanctiſ-
ſimi non invenitur, Eheu! Divina ſcientia: Et
deſolatione deſolata eſt ipſamet Sacerdotii Dig-
nitas, quia non eſt, qui recogitet corde. *Xn

Poſsitne autem Sacerdos ignorare DEUM?
Egéne hunc ignorem? Sed quid proderit ſcien-
tia ſterilis, & exſuceca? Non ignorarunt ſapi-
entes illi, de quibus Apoſtolus: Càm cognoviſ-
ſent DEum, non ùt DEum glorißcaverunt. X*X*
Sed quis fructus fuit aridæ cognitionis? Eva-
nuerunt in cogitationibus ſuis, & obſcuratum eſt inſipiens
cor eorum.*** (Qualis igitur mea ſcientia? An
DEum, ùt DEum glorifico? an glorifico utSacer-
dos?
*Pſhal. 11 0. Pſal. 72. X* ſerem. 12.
VYr Rom. I. 21. VV zyid.

812 Perfectio Sacerdotalis

dos? Mentitur, qui dicit ſe DEIIM diligere,
quem non glorificat. Nam probatio Dilectionis
exhibitio eſt operis. * Hæccine erit meæ Dile-
ctionis probatio, quòd luridiſſimè Divina tra-
cto? Quòôd ſine reverentia in conſpeétu DElI
ſto? Quòd preces celerrimè decurro, & velut
onus grave, quâàm citiſſimè poſſum, abjicio?
Forſan cogitationes meæ terrenæ, cor mun-
danum, & affectus humi repentes Dilectio-
nem probant? An DEUIM amo, quando ſen-
ſibus indulgeo; cùm ventri ſervio; commoda
& otium ſector? &c. Væ Sacerdoti, primum
& maximum mandatum non obſervanti, quod
tamen perfectiùs obſervare ex mille titulis te-
netur! Si Laicum in charitate remiſſum feriunt
illa verba terrifica: Qui non amat Dominum noſtrum
JEſum Chriſtum, ſit anathema! ** Quoties illa,
& quâm graviter Sacerdotem ferient? Si cha-
ritatem non habuero, nihil ſum. *FQuid ſi odium
& contemptum Majeſtatis æternæ opera mea
ſpirant? Sed quid remedii? ſeriò cogitandum;
ſeriò agendum; ſeriò ad orationem fugiendum;
ſeriò clamandum: Noverim me, Domine
Noverim te! Cum timore & tremore operan-
dum valde ſerio, quia res eſt quàm maximè

ſeria, DElIIM ita diligere, ut ſtatus Sacerdo-

talis poſtulat.
II. An DEum ita diligo, ùt amare tene-
tur quivis Laicus?
Quomodo ſervo DEl præcepta? Quantum
ab⸗
* 8. Greg. *K1. Cor. 16. KX1. Cor. 13.

u

inähiul
ptebrlhi
iglten Norum
ins, Komnoch
regime uunn
rChrkam ſe
S, wunſen
mi CMhione,
ONSLOC
Erurölllet
wors ſibls ⸗
ine Cornin
, ognot be
u, lnlanis,
zeſe enit dar
ronimn kbibit
l, lotr fret
Kegnals! i
erlalospen
unnr, uel
er enunt,
1 Clcen Iua
Encllne or
fümmannibose
D
Ugummine D⸗
Uyltniparenn
amntebit
unkmten, e
Pubmarimis 5
Etferilünsin

Arletg
etſe Dr

lun ſtohaſen
Loeine eri
lugifine)
teniin lbt
eripeenn
tiline Poln
Mer enenen

Ve et,
tum nor

inn atkin
Ahen

Cettoten ite
ſin

Orenimn te,6
nore Elenet⸗

1esl aunn
etel 4

Oo, Nu

Iacus,
rgn

Examen I. 813

abhorreo à venialibus? Vivéne piè, juſté, &
ſobriè in hoc ſæculo? Num contendo intrare
per anguſtam portam? An carnem crucifigo
cum vitiis, & concupiſcentiis? Quantum ab-
nego meipſum?: num reſcindo ſæcularia deſide-
ria? An Chriſtum ſequor? Sumne patiens,
humilis, manſuetus, ab omni avaritia valde
alienus? Capiéôéne, quid & quantum exigatur
à quovis Laico Chriſtum profeſſo? Diligere
tenetur DECIM ex toto corde, ex tota anima,
ex totis viribus &c. Ad minus aliquid forſan
obligabitur Sacerdos? Sanctos eſſe jubet Apo-
ſtolus, quotquot baptizati ſunt in Chriſto: Et
vanus, mundanus, ſæcularibûs ſtudiis impli-
citus eſſe poterit Sacerdos? O quàm terribile
purgatorium ſubibit Sacerdos, qui Sanctus
non eſt, licèt fuerit piiſſimo Laico in virtute
prorſus æqualis! Quid ſi multùm ſit inferior?
Sunt inter Laicos permulti; etiam inter fœmi-
nas non paucæ, quæ DEIIM prælentem in ani-
mo ſemper gerunt; illius mandatis plene ob-
ediunt; Crucem ſuam cum gaudio ferunt:
Qui devotiſſime orant; neminem lædunt;
benefacere omnibus ſtudent; utilia ſemper lo-
quuntur: Qui DEUM tenerrime diligunt, &
illi quàm maximèe placere per omnia ſatagunt,
nullique labori parcunt, ut ſemper magis pla-
ceant: Non pudebit me Sacerdotem in gradu
ſublimiori ſtantem, copioſo lumine circumfu-

ſum, gratiis maximis & innumeris præventum,

medis efficaciſſimis inſtructum; & ideò ad per-
fectio-

814 Perfectio Sacerdotalis

fectiora obligatum, ſequi à longè meliores
Laicos? . .

III. An DEum diligo ùt Sacerdos?

Quantam charitatem exigit Vocationis emi-
nentiſſima ſublimitas? Quos ardores poſtulat
Charitas DEl erga Sacerdotem adeo ſingularis,
& exquiſita, utr Fratris & amici locõ eundem
habeat, qui ſcriptum gerit in femore ſuo: Rex
Regum, & Dominus Dominantium? * Adjutorem,
Socium, Miniſtrum, & Diſpenſatorem bono-
rum ſuorum me conſtituit: animas ſibi chariſ-
ſimas mihi credidit: Corporis & ſanguinis ſui
Myſteria ſacroſancta mihi commiſit; Quid re-
tribuam pro tanta charitate? Legatione per-
quàâm glorioſa pro Chriſto fungor ad fidelem
populum: Mediatorem ago DEUM inter &
hominem: Sum Pater Fidelium: Verbô, per
gratiæ ſingularis privilegium ſanétiſſimi Sacer-
dotii gloriâ, ipſis Angelis venerand, ſum in-
ſignitus; Dignitate cœleſti Regibus & Princi-
pibus terræ antecello: Quam nunc Dile ctio-
nem volunt tanta nomina? Ezximiam, ſin-
gularem, exquiſitam. Sed ubi maximè lo⸗-
cum habebit Sacerdotalis in DElCIM charitas?
ubique ſplendeat: in omni loco ardeat, &
creſcat ſemper: Ardeat in templo, ad Aras,
in Cathedra, in Domo, ad Oratorium, ad pul-
pitum, in cubiculo, in foro, inter domeſti-
cos & extraneos. Ardeat charitas minimé
otioſa, ſed multùm laborioſa: prodat illa ſeſe
. in

* 1, Lim. 6.

.

wilen ivct
ktſentim
1lteknun:
tr neneken
Girunſermo ig
rlebencd
, in Cnrſil
1geore ae
e mea ctiis
nel. Quunen
leeetins)
cormeun rci
linm, cun
bunguitnon

I,ADu

eatoelnamt
itzeo? doe
l,Tinper
Doalteret, i
W ego: d
himr obpeee
Mnlra cor⸗
eiit, inel
Dlnltercoten
umimn, Palto
Auceilein

lircerio

ontemhn
Dntianco,

Wadi

Auetri

egl ne

nirden
en cigſtot
W ar,
erccten t
s E mile⸗
mbert idſan
Dinnmnink
, ADheir
litnit,
(
mibl nn e⸗

. Nin
tris n
ombor
ennn!
V,Aantd,
fro, Al
ter (nid
orol:

Examen I. 615

in omni ſacra functione per inſignem devotio-
nem, reverentiam, gravitatem, & applicatio-
nem valde ſeriam: Luceat illa coram homini-
bus vitæ irreprehenſibilis exemplò: Accendat
Proximum ſermo ignitus: peccata exterminet
Ardor ille Divinus, quem inter ſupernæ cha-
ritatis, in Chriſti corde flagrantis, incendia
toto pectore Sacerdos quotidie concipiat. Ta-
lisne mea charitas? Si minor eſt, Sacerdotalis
non eſt. Quantus in meditatione matutina ex-
ardeſcit ignis? Quantus in Divino Sacrificio?
Si cor meum tepidiſſimum pateret oculis ho-
minum, quanta foret erubeſcendi materia?
Sed numquid non patet oculis DElI?

IV. An DEum diligam ùt Sacerdos

5
Sanctus?
Sacerdos ſanctus fere ſemper cogitat de D EO:
Quoties ego? Sacerdos ſanctus charitate inſu-
erabili, & inſeparabili; inſatiabili & inſocia-
büi Deo adhæret: indefeſsè Dei Gloriam quæ-
rit. Quid ego? Sacerdos ſanctus vehemen-
ter affligitur ob peccata hominum: eapropter
gemit & plorat coram DEO: offenſas repa-
rare ſtudet; impedire conatur. Quid ego?
Sanctum Sacerdotem conſtanter occupant ani-
marum lucra, paſtorales curæ, preces ignitæ,
ampliſſima deſideria &c. Quæ mea occupa-
tio? Sancti Sacerdotis deliciæ ſunt Cruces, la-
bores, contemptus, rerum penuria, homi-
num ingratitudo, variæ perſecutiones &c.
Quid ego ad iſta? Sacerdos ſanctus orat cum
guſtu,

81r6 Perfectio Sacerdotalis

guſtu, cum ſtudio, ſumma cum reverentia:
Quomodo ego? Sacerdos ſanctus fibi durus
eſt, aliis benignus. Nénne apud me contra-
rium? Sacerdos ſanctus animum gerit à terre-
nis avullum, & totô mundò majorem: Ta-
lémne ego? Vir Apoſtolicus excellentem nu-
trit mortificationis, & pœnitentiæ ſpiritum,
qualis in Chriſto fuit. Quantus hic in me
piritus? Quis mihi ſenſus ad innumera mea,
& totius mundi peccata? Quomodo pro illis
ſatistacio? Sancti Sacerdotes, exemplô Chri-
ſti, ſunt humillimi; contemptu & vilipenſione
gaudent, ut ſuis opprobriis DEO gloriam pa-
riant. Quis ego? Viri ſancti ſuis viribus om-
nino diffini, generoſa in DEUM fiducia pleni
ſunt, ſéque totos in ejus Providentiæ ſinum
projiciunt, & imergunt: Quantum h¹c mihi
deeſt? Per ſumam animi manſuetudinem, pa-
tientiam & tranquillitatem Chriſtum illi ſe-
uuntur, nulli malum pro malo reddentes;
ſed vincentes in bono malum. Quid ego ad
iſta? In ſpiritu ſacrincii perpetui, & adoratio-
nis profundiſſimæ vivunt, & moriuntur, ni-
hilque optant vehementius, quàm diſſolvi, &
eſſe cum Chriſto. Heu! quâm grandis mihi
reſtat via! ſed quid me tandem fiet, ſi inter
tot media præſtantiſſima ſanctus non evado?
ſi vel unò Altaris ſacrificiò quotidie uti néſ-
em! .

4

Medi-

AKeane Ee
t un m
heieDkins
Cetos Ai
An lumg
i Eartcn
ancam ien
eedhmg in
noelbentl
„,ſr mumen.

O euavelat

be oninn
Ponen tuun
DDells inon
bas löl Ae
cnos nenorss
pgeun)
llonls Cori
Uogünili eum
rin
ln lini;
ſeiſur ſche
Innn Mia
homimun
Wheeſſonis
uels et
dſinan

unltie

Umma Cun e
os knchng
Nnne APod
Wmninnge,
nntömeſnr
olcn enale
i. (mn
ſnlis dinr
cnt (ut
Nercoreh en
Cohtenpuhr
Mrobris Ann
indin;

in liar
es Man
um mmnnad
Huuen (in

unc, Ai
Ntis, gun
eu! n m
e tulten ieh
n lutn
gifcünencr

Aeditatio II. 21%

Meditatio I.
Affectiva de Beneficiis DEl.
Non ſecit taliter omni Nationi. Plal. 147.

Bneficiis Divinis, & ſingularibus gratiis ita
Sacerdos affluit, & vallatur, ut, ſi vel
mediam illorum partem intelligeret, præ cha-
ritatis & gratitudinis magnitudine cor ipſius li-
uandum foret, ſicut fluit cera à facie ignis.
Teceolamus in conſpectu DElI Beneficia, quæ
in nos liberaliſſimè contulit: I. ſunt maxima.
2. ſunt innumera. Hinc amor præcipuus me-
ritò exardeſcat. P

Punéttum I.

Domine Dominus noſter, quàm admirabile
eſt Nomen tuum in univerſa terra! Benedi-
ctus DElIS in donis ſuis, & ſanctus in omnibus
operibus ſuis! EÆterna Majeſtas! Quid eſt ho-
mo, quòd memor es ejus; aut Filius hominis,
quia reputas eum? Minuiſti eum paulèò minus
ab Angelis: Gloria & honore coronaſti eum,
& conſtituiſti eum ſuper opera manuum tua-
rum! Sunf quæ opera? Super Corpus & San-
uinem Filii tui; fuper familiam ſuam; ſuper
yſteria ſua; ſuper animas infinitò pretiò re-
demptas. Mira dignatio! Conſtituit me Rex
cœleſtis Dominum Domus ſuæ, & Principem
omnis poſſeſſionis ſuæ: poteſtatem dedit, quæ
nec Angelis eſt conceſſa! Poteſtatem dedit
prorſus divinam remittendi peccata, ulcera

R. P. Dufrine Exercitia. Fff ls-

218 Perfectio Sacerdotalis

lethalia ſanandi, morbos peſtiferos depellen-
di, ad vitam gratiæ mortuos reducendi. Ad-
mirandam poteſtatem dedit conficiendi quori-
die, offerendi, tractandi, ſumendi, ac diſ-
penſandi pretioſum Coxpus & Sanguinem JEiu
Chriſti Filii ſui dilectiſſmi. Hujus altiſſimæ
poteſtatis Divinum privilegium quis intelligit?
uis conſiderat? Quis æſtimat? Néônne po-
uiſti me, DEUS, excelſum præ Regibus tertæ? *
Quis enim Rex tanta utitur poteſtate? Quis
Principum hac pollet authoritate?
Te accedere, te alloqui, DEus Magne, in
horas ſingulas licet: negotia æternitatis gra-
viſſima tecum agere ſemper conceſſum eſt:
Theſauri tui omnes in manu mea ſunt: Ar-
cana tua omnia mihi patent: Sermo tuus pre-
tioſus mihi creditur: Ducem, Rectorem, &
Paſtorem populi tui me conſtituiſti: potuine
atnplias honorari? O quanta eſt meæ voca-
tionis eminentia; quæ Sanctitas! Quid retri-
buam Domino? In vocatione mea ſancta nihil
parvum; magna omnia: nil niſi cœleſte ac Di-
vinum; Divinus auctor, Divina media, Di-
vinus terminus: Majeſtatis hic plena omnia.
Quid Eccleſiâ Chriſti ſponſà vel ſanctius, vel
Auguſtius? Hujus non modò Filium, ſed &
Miniſtrum primi Ordinis eſſe, quanta in Do-
mino gloriandi materia! Quid Eccleſiæ Sacra-
mentis opulentius, aut magnificentius? Iſta
conficio & adminiſtro! Quid anima immorta-
li nobilius? Harum non unam, ſed plurimas
curan-

zle ignnm
len ſle
Acdn (wnaſt
hnelnetzd
türter des
Iniwun lech
tlli Garn
ium; mnume
8, molten,
1e eoum
Pohnntim, Uet
ſenoone i
tol HMio
ikrrorlum!
el benencti⸗
kkuckosadmin
narn Aeadie
Tqudicſe, m
celcero?
itsonnit
Eud Cucss M⸗
leten bonitt
1 Mmi (vit
Gütiene mmor
Mnmit in
1 muidit
ir teriun
futis int

n

e

eſikem
fönos ecen
dtcanfci
l, ſnent,
nRdn
lni inl
Pleriman
Wefinn,
nlin ſe i
authorne
lonni,De

iu: il intt
dr, Dfun
rs len
Cpoold e
nodili
ns ele, un
Glln
t uponend
Clniut
Uumm, 4

7

Meditatio II. 819

curandas, & ſalvandas habeo. Ilarum una-
quæque Regnum terrenum valore ſuperat:
Quot Regna ſuſcepi gubernanda!
Sed cù⅜m dondaſti mihi Filium tuum, Cle-
mentiſſime Pater; Et hunc tanquam Sacerdo-
ti fingulariter adeò donâſti, quid retribuam?
Tu animam dilectam pro me dediſti, æterne
Fili: tuliſti clavos, lanceam, multâmque igno-
miniam; innumeros dolores, ſudores, & ango-
res, ac mortem; & hæc propter me, ac pro
me peccatore! O Myſterium Crucis ſublime,
profundum, ineffabile! Quos hic theſauros
invenio pro me, pro mihi commiſſis, pro toto
mundo! Hujus Divini Gazophylacii Cuſtos, &
Adminiſtrator ſum! Crucis tuæ, quæ omnium
fons eſt benedictionum, omnium caulſa gratia-
rum, fructus admirabiles in menſura bona, &
conferta, & coagitata mihi Sacerdoti percipere
datur quotidie, modèò ipſe velim: Quid am-
pliùs deſidero? Quid ukeriùs dare infinita li-
beralitas poruit? Quid retribuam Domino ? In

hoc uno Crucis Myſterio theſauros ſapientiæ,

potentiæ ac Bonitatis exhauſiſti, 6 Divina Pie-
tas! Amoris divitias profudiſti! Quid ultra
debuit facere amor tuus, & non fecit? Quo-
modo non omnia cum Chriſto mihi donavit? * Dile-
xit me, & tradidit ſemetipſum pro me! W Gran-
de hoc Myſterium Crucis in manibus meis ad
Aras quotidie inſtauratur! Quid retribuam ?

F Rom. 5. 32. ** Gal. 2. 20

NK.

zien Core

Punlctum M. uliun

Maxima dediſti, & affectu maximo dediſti, „ ndeneil
æterna Bonitas! nunc tuæ pietatis multitudi- meris 1
nem qua ratione dinumerabo? Numera, Sacer- Innbum
dos, beneficia in te collata, ſi potes! faciliüs mWninemſen
arenam in littore Maris, & Oceani guttas nu- unmh; NI
merabis. Quot lumina, quot media, quot in- mum, unn .
ſtinctus? Quot mala depulſa, peccata remiſ- d tos mon
ſa, pericula ſubmota, Bona corporis & animnæ an Venores
donata! Ego Sacerdos multò magis quàm cæ- ſer,
teri hominum, beneficiis divinis, velut mari,;, „
totus innato: ſupra me nil niſi beneficia; infra h whſiire
me nil niſi gratiæ; ad dextram & ad lævam bo- (bkllldli⸗
norum cumuli. Ante me, & poſt me donorum slrgrini
copia. Quidquid video; quidquid audio; quid- lrivcelcon
quid tango; quidquid cogito, beneficium eſt. Mhülh
Naturæ dona quis intelligit? Gratiæ dona quis ndlene
in numerum colliget? Dona Gloriæ quis pro- Arnmle
ſpicit? Gratiæ mihi notæ calculum non ad- liy Euila
mittunt; ignotæ adhuc plures mentis aciem, MWre te on
quantumvis exporrectam, fugiunt. Gratia- lengungti
rum communium quæ multitudo! ſingularium
& perſonalium quæ affluentia! Amabilis, & Nucpnilis:
mirabilis DEl Providentia, quàm benigné vo- ahele
cäâſti! Quàm ſuaviter, & efficaciter duxiſti! ue
Et quò meò meritô? Imò cum quanto ſemper Ahgüer
demerito? Ingratum, iniquum, torpentem, te- Hißsnlexte
Pidum negligentem invitare, allicere, ſtimu-
are nunquam ceſſaſti! Operi manuum tua-
rum dexteram porrigere nunquam omiſiſti.
Quanta verô ſunt, quæ mihi paraveras, dii
9b⸗

82⁰° Perfectio Sacerdotalis.

gan,

n h

Aedr Wei
n inr etnin
umetia! Nn
eln, i
i,üUtie
tnind goote,
ell
n,lomemit
Cnsllitg,,
eſcis

1c; gölan
idcort kr
ueligtiat
4 Dondlun
iwrr dlunn
huc esrns
Cam, ihn

Ellindon.

benue¹
u tu,
cunt
Ndonngunnt
Pigunm upe
Ntre nt
Cxium
Ge ugtun 6

Mednatio I1. 3121

obſtitiſſem? Quoties gratiarum ſeriem inter-
cidi? Quæ Divina patientia, & longanimitas
tua, qua me tolerâſti! Quàm paternus, & in-
comprehenſbilis tui Divini cordis affectus!
Quid retribuam? Quæ charitatis incendia tan-
tam charitatem penſabunt? Etſi dedero corpus
& animam, vires omnes, & univerſam ſub-
ſtantiam, nihil dedi. Nam quid meus amor
eſt ad tuos amores? glacies & algor eſt, fe-
brium tremores. Sed quantumcéunque ſim
miſer,

Nolo, nolo vivere absque charitate: -
Stat DEUIM diligere cum alacritate.
Altis ſurgat ignibus puræ flama mentis;
Et horis, & ſingulis ardeat momentis!

Ardeo te millies meum Creatorem:
Millies, & millies meum Salvatorem.
Absque te pro nihilo, perditúsque forem?
Meum quantòô titulò vendicas amorem!

Dicam ergo millies: Amo te, Creator!
Millies, & millies, amo te, Salvator!
Amo te, quid extra te opto, vel requiro?
Ampliuùs nil extra te volo, nec ſuſpiro.

F ff 3 Die⸗

82² Perſectio Sacerdotalis
Dies II.
Præſentia DEl.

Conſideratio II.

Impedimenta, & adjumenta ſanctitatis
Sacerdotalis.

I. Impedimenta ſanctitatis.

Acerdos aut ſanctus erit, aut reprobus, ut
alibi dictum. Statůs Eminentia, in qua
* ſaper alios eveétus conſiſtit; rerum ſan-
tiſſimarum continua tractatio,; immane obli-
gationum pondus, Perierla & plurima & ma-
Xima ſanctitatem poſtulant: ſine hujus ſerio ad-
modum ſtudio non diu ſtabit in vocationis ſan-
tæ faſtigio; ſancta non tractabit ſancte; Onus
graviſſimum non portabit, & pericula non eva-
det. Excelſum animi robur exigit muneris al-
tiſſimi Celſitudo: egregiam puritatem ſibi vo-
lunt res ſanctiſſimæ, quibuscum Sacerdos fre-
quentiſſimè occupatur: gigantæos humeros
fequirit immenſa moles, quam portat: Vi-
gilanriam perpetuam adhibeat, neceſſe eſt, ut
pericula declinet. Nihil iſtorum habebit Sa-
cerdos non ſanctus; quare ſœæpe ſæpius gra-
virer impinget. Fundatur autem neceſſitas
ſanctitatis Sacerdotalis in illo Servatoris ora-

culo: Cui multum datum eſt, multum quæretur ab

eo: & cui commendaverunt multum, plus petent
. ab

lin

Donds ſo
Toiun
lerlll
Pllennc,
Aurn lönu
S ſeter
lncettucs d
Tine ert
eſenuimn ſe
Cndhihaten 7
Nen: Mamen
tonetoon;
erir Correnoren
Gea,vond
mminonent me
meoNcin,
inclie dcet⸗
rett iugne
6, u lbi mun
1 Nbimund
hrepioct;
Afinues conſtn
iniltam, N
Uoe eum,
etkitn
nCtihn DEll
nfet, a⸗
n uee reſpiet
miigi⸗
fümfuumn, un
Metotom in
rulee Hlon

lun, 49.

D.

ll

wens
ls
ſaiiti
, Mem
limh i

iip il⸗
lehnnte.

1

Ceniinse
ince, n
Deilnen
Nptounenz
ltkenſti.
Nertble⸗
trcs hune
nonn.
hlerkſecht
Vn hibent!
e iiß
AMten detd
Genmir.
lun ſis
Un, 5 1

sker

Conſideratio II. 823

ab eo.* Dicamus porro ad amuſſim, quod res
eſt, ne aut nimium à Sacerdote, aut nimis
parum poſtulemus. Nimium poſtularet, qui
ſanctitatem ſuis numeris ablolutam exigeret;
nimis parum peteret, qui Sacerdotem ad ſe-
rium ſanctitatis ſtudium non obligaret. Tene-
tur itaque Sacerdos ob ſiatú⅛s ſui eminentem
præcellentiam ſeriò tendere ad perfectionem,

ſeu ſanctitatem vocationis celſitudini compe-

tentem: ut autem ſeriò tendat, labore opus
eſt non mediocri; nam hinc impedimenta non
levia ſunt removenda; iſthinc adjumenta ope-
rosè advocanda. Verùm ut ordine debito in
ſummi momenti materia procedamus, viden-
dum ante omnia, quid ſit, & in quo conſi=
ſtat ſanctitas Sacerdotalis.
Hæc efſt itaque ſanéctitas & perfecéctio Sacer-
dotis, ut ſibi, mundéque mortuus, DEO vi-
vat. Sibi & mundo moritur, dum vitia con-
tinuò reſcindit; DEO autem vivit, cum ſoli-
das virtutes conſtanter exercet. Aliam ſan-
ctitatis Ildéam, Sacerdoti magis propriam, &
unctione plenam, ſi lubet, animô concipia-
mus: Sacerdos itaque ſanctus ille eſt, qui IE-
ſum Chriſtum DEIIM, ac Dominum ſuum ſin-
cerè quærit; qui ad illius commoda & Glo-
riam unicè reſpicit; Cujus cor motus alios
ignorat, niſi qui ad hunc Dominum, velut
ad finem ſuum, uniceè referantur. Quare no-
ſtra Sacerdotum ſanctitas eſt, in Illum perpe-
tuô tendere; Illum cogitare, æſtimare, dili-
Fff 4 gere;
* Lac. 12. 4.

1

824 Perfectio Sacerdotalis

ere, & operari propter ipſum univerſa: ſieræ
anctorum, & Beatorum Cœli Civium vita eſt
motus perpetuus circa Eſum Chriſtum DEUIM,
ac Dominum noſtrum: in ipſorum mente illius
pulchritudo eſt objectum cogitationum; Mag-
nitudo objectum admirationis; Bonitas amo-
ris; ſuavitas gaudii; præſentia felicitatis to-
tius objectum ineffabile: Chriſtus DElIS Bea-
titudo mentium; Chriſtus Homo Beatitudo
Corporum. Hanc Civium ſupernorum ſancti-
tatem Sacerdos egregièe imitabitur, ſi circa
Chriſtum DEIIM colendum, amandum, præ-
dicandaum, & in animabus formandum &c.
conſtanter occupetur. Aliam ſanétitatem igno-
ravit gentium Doctor: Hanc ſibi propriam fe-
cêre poſt S. Petrum omnes ſancti Sacerdotes,
qui amaverunt Chriſtum in vita ſua, imitati ſunt eum
in morte ſua, & ideò coronas triumphales meruerunt.*
Vide præclarum aſcetam R. P. Jacodum Nouet
S. J. Lectione in diem Lunæ poſt Dominicam
primam Quadrageſimæ. Nunc ad impedimen-
ta ſanctitatis Sacerdotalis examinanda gradum
faciamus.
Impedimentum I. Siniſter de vita, & ſtatu Sacer-
dotali conceptus. Nolumus intelligereé, quàm ſit
res admodùm ſeria, Sacerdotem agere; quàm
ſit res ardua, & perquàm difficilis. Concep-
tum noſtrum ad communem vivendi modum
formamus, quem plerique tenent; ad paucos,
qui ſancte vivunt, non reſpicimus: Quin po-
tiùs tanquam homines inviſi, ac ſingulares hi
ſœpe notantur; conteminuntur, & fugiuntur.
* Brewiay. Quæ

6

5 orinmn
inh
etletemdin
lcn,G
nmihin
Prlis Mddi
erbos ſum
concoonerun
1 Woltret, l⸗
1os hotſe nonen
anumnts efeit
in kolhruum
MMet, Marum
er e. V
Mrenn agere,
mocion at
P onere avere
etiſnt kecle
Uetorbastanta
tbmr otißs,
1Klun eerot
mwylinam con
n Dm Trban
Wkgterit,
ulnitocien
niges angn
Mkektite no
Hlrentin l.
Eeſunt Pin
t & Hitin

ußi Nn

ltiit

n Unir
e Gin
Mrunnte,
Otonn
lnng, honin
Abne i
Criendr,
hrn 1
ntpenmn

iihin ſe
n, Annn
hlinnin
NKinpind,
lli ate
st rn
imrunn
ſluale
ok Doninen
inpetner.
iuntigecen

i Hnde⸗
lirre, gint
Migeeiet
ols. 0n
Gendiot
en A,
ſone. C.
1 me⸗ .

Conſideratio II. 225

Quæ SS. Patres de vita Sacerdotum ſeribunt, au-
xeſes nominantur Quæ verò ab illis Eccleſia exi-
git, præſertim ut ſancte vivant, dudum exoleviſſe,
atque in deſuetudinem abüſſe creduntur: Ipſa
ſceriptura ſacra, quæ ſanctitatem exigit: Sancti
eſtote, quoniam ego ſanctus ſum, Dominus Deus veſter, **
ad ſenſus alios à Sacerdotibus detorquetur. Si

Sacerdos ſuam Miſſam utcunque legat, ſubin-

de concionetur, Catecheſin habeat, Sacramen-
ta miniſtret, Breviarium dicat &c. inter bo-
nos hodie numeratur, quamvis in omnibus
enarratis deficiat ſpiritus; quamvis cætero-
quin à ſæcularium moribus non differat, men-
ſas, amet, parum laboret, ſomno liberaliter
indulgeat &c. Veruùm ſi hoc tandem eſt Sa-
cerdotem agere, nulla erit in orbe vocatio
commodior, aut optatior: fruſtra & fine cau-
ſa ſub onere Sacerdotali gemuerunt tot ſancti:
decepti ſunt Eccleſiæ Doctores maximi, qui à
Sacerdotibus tanta poſtulârunt. Sed quare non
attendatur potiùs, qualem conceptum de vi-
ta & ſtatu Sacerdotali formet Sacerdos mo-
riens, ultimam confeſſionem peragens, & co-
ram Divino Tribunali ſtatim compariturus?
Quid proderit, quæſo, morti proximis Idéa
Sacerdotii hodierna, & peſſimè fundata? Imò
verô in quas anguſtias nos rediget, ſi regula
nunc eſt vitæ noſtræ falſſſima hæc Idéa?
Impedimentum II. Nimia rerum temporalium cu-
ra. Hæ ſunt ſpinæ, divinam ſementem ſuffo-
cantes, & ſpiritum extinguentes: Hinc mo-
“ Er 5 dicus,
* Pontißcale Rem. ** Lew. 11. 44.

826 Perfeétio Sacerdotalis

dicus, & fere nullus rerum ſpiritualium gu-
ſtus: Hinc (æcularis animus, cogitationes ter-
renæ, affectus mundani, ſolicitudines innu-
meræ, operûmque inanium multitudo, quæ
omnia cum ſanctitate Sacerdotali minime com-
ponuntur; Nam hæc animum excelſum re-
quirit, totò mundòô, & univerſis mundi bonis
ſuperiorem. Deinde, qua ratione Proximum
juvabit Sacerdos propter avaritiam, & ſordi-
tiem exoſus? Quomodo ſanctus erit, ſi vitiò
ſuò non fructificat? Ulterius malum eſt magna
luriditas in cultu Divino; Sacerdos enim pe-

Guniæ amator nihil ob ſorditiem ſuam ad or-

natum templi confert, unde tamen vivit.
Linteamina miſera in Altari ſubſternet Eſu
Chriſto, quæ in menlſa ſua ipſemet non pate-
retur.
Impedimentum III. Gula, & Vinum. Sancti
profectò non ſunt; imèò ad ſanctitatem pror-
ſus inepti, quorum DElIS venter eſt.“ Hinc re-
rum ſacrarum neglectus, faſtidium, & nauſea:
Hinc ſcandala in populo, & nulla Verbi Divi-
ni efficacia, quia meritò vilipenditur, & con-
temnitur Sacerdos guloſus, & bibulus, infra
Paae damn conditionem ſeipſum deprimens:

inc lapſus graviſſimi in abominanda carnis

peccata, ob quæ ipſamet ſanctiſſima Religio
apud Hæreticos, & malos Catholicos in con-
temptum abit. DEUM bonum! Sacerdos gu-
loſus, & bibulus, quàm monſtroſa combina-
zio! .

Im-
* Phil. 3.

e

luun 4
mlun, ei
un ol.
. Aten e
Nee
A1 deins,
ighimſege
Piss hedes
m Erocnrun
Seioſimn
0 Celinatum,
wenirnbs
wlele, hee A
ete eros
iK lrnc ſon
Eun, & abl
unrl
vlmmmn.
Mbencol,, goe
iil eberet en
Aguens heuni
Ahtla, ge
EEtnes, erum
luiftofigen
nlipto cl
iſni 9,
inz leriti
Mennt gacer
Ungs hoc
konnfcimus ea
enünckun

lin.

l

n hiint
5 Cdokadn
lotulin
imnulitus,
ihdinne
un elcet
Ohirisman,

untonehe
nuin,1
S

fiuciinetn.

luthen,
tininan.
N une n.
Eblene
otnnſs

n Ni
udiuenmn
Mor.
nn Cnudt:
MFetihi,.
DGtun Acon⸗
Dbola, Kn
mn dehrnten
riunt enr
ihw le
hoiccsne
nl Gdr
ron er

*

Gonßideratio II. 327

Impedimentum IV. Acedia, & otium, Gran-
de malum, & perfectioni Sacerdotali ſummè
inimicum torpor & languor in obſequio Di-
vino, ad quem otium, pulvinar diaboli, viam
ſternit. Sacerdote otioſo ac tepido nihil eſſe
poteſt abjectius, nihil peſtilentius; namque
apud ipſum ſcelera gregatim nidulantur. Quam
terribilis aſpectus, hominem ad omnia ſumma
natum & vocatum, ad infima deſcendere; tem-
pus pretioſiſſimum, grandi æternitatis nego-
tio deſtinatum, turpiſſimà ſomnolentiã, &
impertinentibus ſtudiis obligurire; nec ſibi
prodeſſe, nec aliis; ſed graviſſimè tantum
nocere! Sacerdos & aleæ, joci & luſus, pig-
ritia & ſtupida ſomnolentia, quàm portento-
sè iterum, & abſurdè in DEl Miniſtro com-
ponuntur! D=MWGW
Impedimentum V. Conſcientia impura, & calloſa.
Væ Sacerdoti, quem ſanctus DEI Timor de-
ſeruit! Deberet eſſe mundus inſtar Cryſtalli,
& eſt quavis lacunâ fœculentior. At non ſo-
lùm lethalia, quæ nec nominari debent inter
Sacerdotes; verùm & venialia ſunt nobis ſin-
gulari ſtudio fugienda, niſi à perfectione ſta-
ts noſtri totô cœlô aberrare volumus. Mun-
damini, qui ſertis vaſa Domini.* Sic olim Sacer-
dotibus, ac Levitis præcipiebatur, qui tenuis
umbra erant Sacerdotii noſtri. Credamus,
multò magis hoc præceptum ad nos pertinere,
qui conficimus, portamus, & ſumimus to-
ties ſacroſanctum Corpus Domini. Væ iterum

Sa-
* Lüai 72.

82⁸ Berfectio Sacerdotalis

Sacerdoti, cujus conſcientia infeliciter calloſa
jam obduruit! Quàm timendum, ne formi-
dandam peccatorum menſuram aut implerit,
aut proximè ſit impleturus. Seriò invigile-
mus, ne in conſuetudinem deſinant etiam ve-
nialia, quæ viam ſternunt ad mortalia. Sed
quem fructum in proximo faciet Sacerdos pec-
cator? Qui ſibi nequam, cui bonus? * Credaâm-
ne, ſapientiſſimum DEIIM gratias ſingulares
fructus Apoſtolici ante porcos projecturum?
Impedimentum VI. Superbia. Sacerdotes quâàm
maximéè tangit illud ſpiritůs ſancti oraculum:
DEus ſuperbis teſiſtit; humilibus autem dat gratiam.
*X Nihil ab humillimi Kedemptoris ſpiritu, &
perfectione magis alienum, quàâm ſuperbus
Clericus, ſui rerumque ſuarum inanis æſtima-
tor, & aliorum contemptor. Efferri & in-
flari ob metuendam, & periculi plenam Sacer-
dotii Dignitatem, quanta inſania! Efferri
ob ſcientiam quanta vanitas! Inflari ob
nummos, & rerum copiam, quæ ſtulta cœ-
citas! Hinc lapſus horrendi, & propudioſi fere
ſemper initium ferale ducunt, ſlumeéque luctuo-
fſum. Dilectus DEO, & hominibus Sacerdos
humilis: ibit de virtute in virtutem, & mira
operabitur. Inviſus DEO, & hoininibus Sa-
cerdos inaniter tumidus: ibit de vitio in vi-
tium; & nihil boni, ſed mali plurimum opera-
bitur. ðDèð
Impedimentum VII. Familiaritas, & liberior
oum altero ſexu converſatio. Quantumvis hæc
inno-
. Ecsli. 14. * Jac. 2.

uſtit ite
lntk e,
Ateonnn.
eitrriln.
ſund
woe, guc⸗
4. Klquld⸗
, Uumeni
rod zartin
Eerdr iuctciun,
lenntr ſe l
Eielagtur i
ercotoombi
M ſiſſrumn 1
ulſnomin
Sſeiu. Nun⸗
Allnre por
gnnſits conn
bart imm⸗
Negis nition
p onni auce
ripendtnr.
Uunnnlis, ie
MINNNN Nob
Pelanegens,
upltedi.
UMlgennn pre⸗
NCiridunt:
1Ir c fen
Mllenm.

A

fͤiſle,
enmm, 1
ſnun t 4
4 Neri⸗ 1
nteinntt,
N Anon,
heetdern,
inig
Agtirt
phneihn
ectz4
llug une
Punl,is
tenißrie
1 unſen
mminnselr
1 Mn I
Mene
ni N
6) Mi9
ge llor⸗
opoloſe
enelen.
bes Aentn
en, An
lhonindbus
le iio n
Wwimunos

6

Wunroxs
9

Conſideratio II. 829

innocua ſubin videri poſſit, & ſub ſpecie boni
quandoque velata, eſt nihilominus perfectio-
ni valde contraria. Temerariè agit Sacerdos
glutine hoc ſeſe implicans; Et qui amat pericu-

lum peribit in illo. Non es profectò Samſone

fortior; non Davide ſanctior, nec ſapientior
Salomone, quos omnes ſœminæ perverte-
runt. Sed quid Sacerdos fornicator, aut mœ-
chus, ſi tamen fieri poteſt, ut monſtrum hu-
jusmodi abortiat infelix mundus? Nulla hic
verba ſufficiunt, quibus ſpurcitiæ ipſi diabolo
execrandæ vel obiter adumbrentur. Horror
eſt vel cogitare infeliciſſimam hujus luti cum
Sacerdotio combinationem. Melius erat, ſi na-
tus non fuiſſet homo ille. ?* .
Impedimentum VIII. Modus agendi jocularis, &
parum ſerius. Nunquam vel ipſum perfectionis
limen ſalutare poterit Sacerdos Hiſtrio. De-
cens gravitas competit Eminentiæ ſtats no-
ſtri, & ſicut immaniter ſe proſtitueret Mini-
ſter Regius hiſtrionem agens; ita Sacerdos lu-

dicrus, omni auéctoritate ſeipſum exuens, me-

ritò vilipenditur. Clericus in popina, inter
conorum luſus, inter agricolas inepte garriens,
aut in menſis Nobilium paraſiti vel morionis
perſonam agens, nullius virtutis initium un-
quam poſſidebit. Hæc fere ſunt perfectionis
impedimenta præcipua, quæ à DEO & virtu-
te nos dividunt: Nunc adjumenta conſidere-
mus, quæ ad finem beatiſſimum diſponunt, &
manuducunt.
II. Ad-

*Eccli z3. * Matth. aés.

830 Perfectio Sacerdotalis

II. Adjumenta ſanctitatis.

Adjumentum IJ. Meditatio qnotidiana. Sine hac
impoſſibile eſt in virtute progredi. Eſt enim
Oratio mentalis, ſecundùm omnes vitæ ſpiri-
tualis Magiſtros, inſtrumentum ſanctitatis pri-
mum & univerſale, quod ex recenſitis illius
fructibus admirandis patebit. I. Iſtud Oratio-
nis genus rerum ſpecies vanas, inutiles, men-
daces, impuras & noxias ad unam omnes pau-
latim ex animo diſpellit. Sicut enim hæ in-
telle tum obnubilant, ita ſanctæ Meditationis
ſtudio, tanquam à ſole ſereniſſimo, hæ nubes
abſumuntur. 2. Mentalis Oratio animum à
terrenis affectibus purgat, & contra hoſtium
inſultus roborat. 3. Ingenerat magnum pec-
cati horrorem, & amorem virtutis minimè
vulgarem accendit. 4. Lapſuum frequentiam
prohibet. Quamvis autem Sacerdos quando-
que cadat, hujus orationis virtute mox erigi-
tur denuò, neque in peccati ſordibus compu-
treſcere permittetur. y. Mentalis Oratio mi-
nimos etiam defectus tollit, cùm pravas con-
ſuetudines, & propenſiones ad malum univer-
ſas ſenſim eliminat. 6. Sanctum, & genero-
ſum ſæculi contemptum gignit, & rerum om-
nium vanſtatem evidenter manifeſtat, cujus
inanes umbræ à via perfeéctionis frequenter ab-
ducunt. 7. Omnem in DEl obſequio tepo-
rem abigit, & mentem fervore ſanéto inflam-
mat. 8. Lumen pretioſum accendit, quo ad
virtutum omnium, in Chriſti vita expreſſa-
xum

M, ſnen 10
m. 90in
enin in Firt
g4s ihen
Eim. 10.
gento muͤn
Ges unguam
doquuunh
tgode gueft,
crammetiatin
ice kue lultl
ngt horis
ni urnnco inp
uöneneliohr
cheris
ynmnmn Il.
ne Nacelcd,
) colpos Do
Uikt, cefor⸗
mmunns luli
ramefin
morhen illu⸗
Ditponteste
nitetet: Ide
mtmnn gadi
Uriindltats
ihn Ataris
riputiin
de teſerinn
umn, 1obur
n, in

an
acitt

midine. 8
ogreci. E
monnes in
rnan
Nr kree
0. lut
nb,inni,
Alnmnone
Smane
irbleiini
riing kentt
Cri uun;
CinmtMin
Meonn 1*
1ünmns nu
S
Neetezun.
mreulen⸗
Nlhman.
lsCont.
ranasen⸗
Humuie
n, Km
Kermas

Pletet, .

Gbencemm
Cheſto⸗
ſe lndho.

Cencltt

Hinde

H

Conſideratio II. 3831

rum, inſignem notitiam & imitationem per-
venitur. 9. Oratio mentalis difficultates, &
laborem in via virtutis mitigat, robúrque in-
gens ad ſuperanda quævis impedimenta ſub-
miniſtrat. 10. Sinceram abnegationem fa-

czilem reddit, & amoœnam, liceèt appetitui

congenito maxime adverſetur &c. Nulla er-
go dies unquam prætereat, in qua Sacerdos
ad alloquium Divinæ Majeſtatis, & ſtats ſui
negotia graviſſima cum eâdem tractanda per
ſacram meditationem non anhelet: Detur quo-
tidie huic ſanctiſſimo Exercitio media horula,
cùm tot horas diurnas & nocturnas vel cor-
pori curando impendamus. Vide praxin Ora-
tionis mentalis pro Sacerdote ad initium hu-
jus operis.
Adjumentum II. SS. Miſſe Jacrificium. Qui⸗
cunque Sacerdos, præmiſſa ferventi medita-
tione, corpus Dominicum quotidie, quam-
diu valet, devote ſumpſerit, & imolarit, is
certò magnis paſſibus ad perfectionem ſtats
ſui propriam feſtinabie, Abſumet hic Ignis Di-
vinus omnem illius rubiginem: Diſpellet Sol
Divinus omnes tenebras, & beatum fervo-
rem accendet: Idem Sol benigniſſimus virtu-
tum omnium dabit opulentam fœcunditatem.
Omnis ſanctitatis fontem habemus in hoc
ſanctiſſimo Altaris Myſterio; ſoli negligentiæ
noſtræ imputabitur, niſi copiosa gratiarum do-
na inde referimus. En, Sacerdos, theſau-
rum tuum, robur tuum, aſylum tuum! En
Paradiſum, in quo deliciere! En munimen-
. 2 * tum

832 Perfectio Sacerdotalis

tum firmum, è quo cum inimicis tuis ſecu-
rus congrediare! Hic malis omnibus, ſeu
corpus illa, ſive animum afficiant; ſive teip-
ſum, ſive alios premant, medicinam omni-
potentem afferes: Hic bonorum omni-
um abundantiam procurabis; ideò namque in-
ſtitutum eſt admirabile, ſumméque amabile
Myſterium, ut omni benedictione cœleſti & gratia
repleamur. * Modèò non deſit accurata præpa-
ratio, diligens applicatio, & pia poſt ſacrum
exercitatio, plus etiam conſequemur boni,
quàm ſperare poſſimus, aut flagitare. Vide
Conſid. III. Tridui VII. de Miſſa, & totum
Triduum Euchariſticum.
Adjumentum III. Incenſa deſideria,; & magne pe-
titiones. Ingentibus gratiis ornari meruit Da-
niel Propheta, quia Vir deſideriorum fuit. Quid
piò deſideriò facilius? Et tamen ad fervorem
charitatis perpetuò fovendum nihil efficacius.
Sancta quidem deſideria, quantumvis videan-
tur facilia, nihilominus à DEO ſunt, & gra-
tiæ inſignis loacò habendum, ſi cor isdem æ-
ſtuet, quod mirè hinc dilatatur, & in he-
roicam denique magnitudinem aſſurgit. Ac-
cedant petitiones & multæ, & magnæ; ſed
frequentes; ſed ardentes, plenæque non mi-
nùs humili, quàm generosà fiducià. Fiant hæ
per Eſum Chriſtum, per Ejus merita, per
Crucem & bPaſſionem ſuam, per charitatem,
qua dilexit nos &c. Interceſſores adhibean-
tur cœli Regina, Beatorum ſpirituum chori, &
omnium ſanctorum Ordines electi; Nam quide
* Canon Miſſæ. i

4

zrintiunm
Dlbim
MN, Chrcs⸗
etecionord
ſeiont,

linemin .
mocKinterd
in bic Hilns
e DO hei
nis ml ni
ten bomivun,
hy; Mnmn ij
in,/ A, Due
SCooilaciu
pela ſuni,
Vtitam cont
SAllne wen
Keni ſedi:
Nlite oncit.
atoltz gli h
Mappenti eln
untere her he
Küntriicioeru
lirum No
W/Alnitmann
nine de
üen in aen
Püiblide trad
tpmenton.
uumm ) 0
a.

bufene en

l

Finieis e
kome
gint
neticnm
Mnorin,
izee
inneſt
ſen a,
inn.
Cuſgti
Goſeger
mntzie

Cmn dentl;
n i
gelad ene
Nhlehent
Muunns Re⸗
Din, d.
r ene
n, Kn be
adigt N
Angn, 4
Kdle s
Gct, hun
u neiii,
lercunnn
ſons e
☛

.

Conſideratio II. 833

guid petitritis Patrem in Nomine meo, dabit vobis. †
Unam DEI Gloriam, & animarum ſalutem hæc
deſideria, & preces habeant pro ſcopo, unâ-
que perfectionis propriæ continua incrementa,
nec fieri poterit, ut optato exitu deſtituan-
tur.
Adjumentum IV. Spiritus erga DEUM filialis.
Nemo eſt inter Eccleſiæ filios, cui magis com-
petat hic ſpiritus „ quàm Sacerdoti : is nam-
que à DEO ſpecialiter diligitur ùt filius, dum
gratiis ampliſſimis & innumeris, plusquam
cœteri hominum, prævenitur & cumulatur.
Miſit Dominus in corda noſtra ſpiritum filiorum cla-
mantem, Abba, Pater! * RNlihil hoc ſpiritu ad
perfectionis ſtadium alacriter decurrendum eſ-
ſe poteſt aut ſuavius aut efficacius, cùm ſan-
ctam lætitiam continuò pariat, quæ vocatio-
nis Celſiſſimæ arduos labores non tantùm mi-
rificè lenit, ſed & amœnitate quadam cœleſti
exquiſitè condit. Sed quàm pauci ſunt inter
Sacerdotes, qui ſpirits filialis dulcedinem &
robur experiri velint, quia nec mundi nugas
contemnere, nec habitare ſecum, & cum 5⁸
ſufficienter didicerunt! Hinc multùm ſæpe labo-
rant, & parum proficiunt: plurimùm fatigan-
tur, & ſuaviſſimam Divini ſpiritus conſolatio-
nem minime deguſtant. Vide Lectionem
ſpiritualem in Sacerdote aut ſancto, aut repro-
bo, ubi ſolidè tractatur hoc inſigne ſpiritũs fi⸗
lialis argumentum.
Adjumentum V. Ordinata vivendi methodus. Ha-
* Jvoan. 1 7. *Gal. 4. 6.

R. P. Dufrene Exercitia. Egg beat

„,
71

834 Perfectio Sacerdotalis.

beat Sacerdos, quantùm fieri poteſt, ſtatas ma-
nèe furgendi, orandi, meditandi, & ſtudendi
horas, quibus totum tempus antemeridianum
ſanctéè impendat: pomeridianum reſpirationi
modicæ, rebus domeſticis, externis, ſibique
commiſſorum variis neceſſitatibus ſerviat. Ve-
ſperi Matutinum & laudes præoccupet, ut
maneè ſequenti ſit liberior. Conſcientiam an-
te ſomnum diligenter inſpiciat, & rationes to-
tius diei à ſe exigat, ut vel emendet poſtero
die, quæ malè ſunt acta; vel perficiat, quæ
aſpirante Divinâ gratiâ, Vocationis eminen-
tiæ reſponderunt. Hic bonus Ordo miram la-
bori facilitatem, & ſaporem conciliat, pluri-
mumque proficit: ubi confuſio præter nau-
ſeam, ac tædium, magnam quoque laboris
ſterilitatem inducit.
Acdjumentum VI. Ewertitatio. Veriſſima eſt,
nec fallit unquam nota inter ſapientes paræ-
mia: Exercitium facit artem. Quare exerceri
Virtutes perpetuò convenit, ut matureſcant,

& ſuam denique perfectionem aſſequantur.

Actus frequentati, ùt Philoſophia, & expe-
rientia docet, habitum tandem generant.
Actus itaque virtutum præcipuarum tam in-
ternos, quâm externos cordi maximè habeat
DEI Miniſter ad ſui ſtatůs perfectionem aſpi-
rans. Exerceat ſedulèò virtutes imprimis Theo-
logicas; dein morales, humilitatem, patien-
tiam, manſuetudinem, & egregiam proximi
charitatem &c. Vincere ſeipſum in omnibus
ſingulariter ſtudeat; tantùm enim proficiet,
. justa

enm el
et in blen
1Dell ee
iNuin lſein
uiei en
emumek
zir eceni
SCeonie venet
fm mine.
t; mue bel
Scin, Entenn
Dlns geru
Einamet, Kon
Aunenun Fll.
in Mi ae
los Magnns l
tit Atunns
Wolumaran
9, E bumiſta
Iumoren inn
WDel,gu
müümnn, i
Cten! un
fGlnsinit
Khothneris
mplin lgen
ſuieſung
elniClrin
nun, fnnen

Ule )

4

Potchten
Nci, i
Benteni
nnd i
eternis
bihnklet
ewan,
nrſie
inni
denate;

„.1

Eletin
ctinseni
Glnnint
amir in

ſallu
ſpent e
Cueenxi
Vmumelm,
Aegnnrn,
Hig Cce
n Knmn
un tn,
unimne ber
ſcicnen
rnil
ten,
tgim n
mines
lnn ihinh

Conſideratio II. 83 5

juxta certam aurei aſcetæ regulam, quantam
ſibimet vim intulerit.“ Denique diffidat ſibi,

& in DEIIM generosè confidat; nam ſperan-
tem in Domino Miſericordia circumdabit.?** Conſci-
entiæ puritati eximieé ſtudeat, quæ baſis &
fundamentum eſt totius perfectionis: Horreat,
& fugiat peccata minima. Beatus erit, ſi eam

conſcientiæ teneritudinem nactus ſit, quæ vel

leviſſima animæ vulnera perquam acerbe ſen-
tiat; amaréè de illis doleat, eadémque humili
fiducia, & ardenti charitate mox iterum ſanet.
Inſignis gratia eſt hæc animi teneritudo, ſume
ælſtimanda, & omni ſedulirate fovenda.
Acdjumentum VII. Ardens amor in Chriſtum Dos
minum. Mihi credite, Fratres, ajebat olim
ad ſuos Magnus Eremi cultor Antonius, per-
timeſcit Satanas piorum vigilias, orationes, je-
junia, voluntariam paupertatem, milericor-
diam, & humilitatem; maximè verò arden-
tem amorem in Chriſtum Dominum. En, Sa-
cerdos DEl, adjumentum perfectionis uti præ-
ſtantiſſimum, ita & ſuaviſlimum! En medium
ſimul & finem! nam perfectus, & ſanctus tunc
eris, cùm ad imitationem 8. Martini, totis vil-
ceribus dilexeris Chriſtum Regem. Vide, an ra-
tiones Illum diligendi habeas, Qui dilexit te, &
tradidit ſemetipſum pro te. *?Qui ad ſublimem
Sacerdotii Gloriam vocavit te: Qui te ami-
cum ſuum, fratrem, ſocium & Miniſtrum di-
Xit: Qui ſe, ſuâque omnia tibi credidit: cum
quo, & circa quem conſtanter occuparis. &c.
gg 2 Si
. Lib. 1. ce j. Pſal. E 1. KKX Gal. £6.

836 Perfectio Sacerdotalis

Si nondum amas, illud fulmen horrificum ti-
me: Qui non amat Dominum noſtrum JEſum Chri-
ſtum, ſit anathema!

Meditatio II.
De Præſentia DEl.

Ecce ego vobiſcum ſum omnibus diebus usque ad con-
ſummationem ſæculi, Matth. 28.

S hæc ultima Chriſti apud nos in mundo
agentis verba, quæ in Cœlum aſcenſurus
ore Divino protulit, ut mœſtiſſima Diſcipulo-
rum corda erigeret. Fuit ille quidem gum
ipſis per ſuæ Divinitatis immenſitatem: Man-
Wrus quoque perpetuò cum ipſis erat per Hu-
manitatis ſuæ veram in Evchariſtia præſentiam:
ſpondet porro, ſe adfuturum ſemper ſpiritu
ac voluntate, auxilium Eccleſiæ ſuæ continu-
um præbendo.
Talem ipſe nobis indulget ſuæ præſentiæ
non modò æternam perpetuitatem, ſed & fal-
li neſciam certitudinem: Quid nos? Quo pa-
cto charitati tantæ relpondebimus? Aperiamus
oculos Fidei, ut imprimis videamus imenſam
Divinitatem, abſconſlam Humanitatem, &
ſpiritum Ipfus indeſinenter operantem. Inti-
me nobis præſens eſt ſua imenſitate: Proxi-
mus nobis adſtat ſanctiſſima Humanitate in
Aris præſente: Operatur ſemper in nobis,
quantùm ex ſe, per ſpiritum ſuum, & gratiam
Miniſterii, ad quod vocati ſumus. Deinde &
nos viciffim effe IIli præſentes allaboremus;

Et

ſekun ctalt
erill du
vehmnbllni
ri uhion.
eintes. C
ſemen rexel
Tls: cin
untures ul

(venmn elet,
elameenior, ſe
Worenie
urDne k
11 Me vot
abrum toler
morpalanch
mbid won N
riois Acid
bbrt, &
Pt o Ia
bilire
Wüluls mom
Miilkne, &
lulin celit
Naenomin
Ttt hngver
Emn tune a
Uteeecimm.
mimt: cl
moglen

Hlr

ven Uonie
n e

lll.
.

mir
Celnin.

inneet
mbrpefn
lelecnt.

le nren
ten Ett.
.
AMeiam
Ands iren
nnninten,
pnntn
ine:
Hhmamur!
er An

mn. l
le⸗ lim

Meditatio II. 837

Et primò quidem ambulemus coram ipſo, ſicut

Abraham credentium Pater ambulavit, & eri-
mus perfecti. Secundò, Ambulemus cum ipſo,
ùt Enoch ambulavit, & ſuſtollet nos ſuper al-
titudines nubium, faciétque creatâs omnibds
ſuperiores. Coram DEO ambulamus, cùm
præſentem reverenter, & pleni charitate ſpe-
Gamus: cum DEO ambulamus, quando illius
voluntates ſtudiosè exequimur.

Pundtum I.

Quænam exercitatio poſſit accidere nobis
vel amœnior, vel utilior, quàm præſentem
DEIIM intueri? Quis cogitare auſit, hoc Præ-
ſentiæ Divinæ ſtudium piis laboribus obfutu-

rum? Noônne potiús illuminabit nos, & ſive

ad malorum tolerantiam, ſive ad operum bo-
norum praxin ſanctiſſimam potenter adjuvabit?
Numquid non Moyſes populi Dux, negotii
gravioris aliquid ſuſcepturus, Tabernaculum
aſſiduò ſubibat, & os Domini fideliter inter-
rogabat? Nos Tabernaculum quaſi domeſti-
cum, & familiare circumferimus, cujus bene-
ficiò ſingulis momentis DEO intra nos præ-
ſenti aſſiſtere, & eundem alloqui ſemper licet.
Tunc ſolùm ceſpitamus, & peccamus, cùm
ræſentem Dominum non intuemur: tunc ſo-
ùm tepidi languemus, cùm DEl noſtri obli-
viſcimur: tunc ab officio diſcedimus, cùm à
DEO recedimus: tune ad mundum iniquè

convertimur: cùm à DEO præſente averti-

mur: tunc ad ſenſibilia, & externa dilabimur,
Sgg 3 quan-

838 Perfectio Sacerdotalis

quando DEum intra nos habitantem deſerimus,
Aquc ſimulacra inania ſubſtituimus, quæ ſen-
ſus noſtros magis feriunt, quam ipſe DEus; Et
Præ Illo, velut idola quædam, obſervantur.
Diſcamus DEUIM præſentem cernere, quo
præpotente conſpectu hoſtes ad unum omnes
profligabimus, & virtutum omnium validiſſimò
coronà ſtipabimur. DEl conſpectus hinc arcet
mala omnia; iſthinc replet bonis omnibus.
Experiamur hujus rei veritatem Miniſtri Domi-
ni, & ſumi Kegis legati, quos muneris noſtri
celſa Dignitas IIlius præſentiæ aliâs frequen-
ter admovet. Nunquam, ſi fieri poteſt, ab
Ejus conſpectu recedamus, quo facto ſucce-
dent nobis ad votum omnia; benedicentur la-
bores noſtri, & quàm velociſſimè ad perfectio-
nis metam feſtinabimus: Ambula coram me, &
eſto perfectus.
Pundktum III.
Ambulare cum DEO idem eſt, quod illi af-
ſentiri, & operari cum ipſo. It ad hujus api-
cem felicitatis pertingas, exequi te oportet,
quidquid juſſerit, & adimplere, quidquid pla-
citum illi fuerit: Si reſiſtis, à ſummo Bono te
ſeparas, & pacem amittis; Nam quis ei reſtitit,
& pacem habuit? ** Quæcunque DEus vult, præ-
cepta, conſilia, ſuperiorum juſſa, & arcanæ
inſpirationes notum faciunt. Si voci Divinæ,
his quatuor modis loquenti, & voluntates ſuas
manifeſtanti, auſcultare liberet, nulla foret
actio; imò nullum foret totius vitæ momen-
tum, quod ejus beneplacito egregiè non reſpon-
Gen.17. ** 0 n.. deret;

t mnin
idi iun e⸗
in Mufe
3 Donn 1
ene, laf
Anteſponl
5 Uhübndi
ſeete cum
EEl Bor en
Mens enſin
enshrgror e
lnperull in
Geconorwae;
m me n
irgumgbin
ens, 1d g
unen eroln
aſervm cot
inndan beſ
i lgonsDo
Mergulent,
erhnenitl 4
Bn miDne!
rünl Dha
ummraen
imum;
Ium, uo t.
rimalge
Untoll mei n
Witer ien
enr & 11
iſeloeiae

ſl,

brntenie,
ftim J
Avaniſen
n, CNen
en cenne
Se
orinne
ſlſeint
r oit
Uaten ning
Nenen
ſei ſ
ihimrk,
. ma e,

ielcenn
Nlnti.
al mun,

1
eh M
Itanhoigeg
ſo te oſonk
t dithitt⸗
nnooe
mngraiſ
eDts,
Xchrus
bert, M
us fienetr
phente

67.

edicatio III. 839

deret; atque hinc ſacratiſſimò vinculôò Eidem
adſtricti, toto peregrinationis hujus tempore
à Divina illius præſentia nunquam diſcedere-
mus. Domino identidem nos erudiente ac
monente; Vitàâ verô noſtrâ monitis Divinis ad
amuſſim reſpondente, nihil foret nobis bea-
tius; nihil ſanctius.
Sic verée cum DEO ambulares, Sacerdos ter
felix! Hoc demum pacto nec proprii amoris
impetus curſum plus æquo acceleraret, nee
iners languor eundem inhiberet: ſed æquali
ſemper paſſu incedens, divino ductui te inte-
rê conformares. DEus ille fortis potentiam
uam tuæ infirmitati commenſuraret: tu
verò, quamvis infirmus; gratiæ tamen robore
firmatus, ad quamlibet Divinæ voluntatis al-
titudinem evolares. O ſortem beatiſſimam,
cùm ſervus conſtanter audit Dominum ſuum,
continuè ad ſe loquentem! Dignatio mirifica,
quèòd Magnus Dominus ſervum ſuum erudire
ſemper gaudeat, quia docilem & obedientem
ſemper invenit! Ad hujus gratiæ ſublimitatem
aſpiro, mi DEus! Tu auxilio præpotenti me
confirma! Da ſapienter intelligere, hinc nul-
lum cemporis punctum mihi, teordinante, res
linqui vacuum; & nullum eſſe iſthinc vitæ mo-
mentum, quo tu aliquid non jubeas, quéve
imperium aliquod explendum ego non habeam.
Sint oculi mei tuis manibus ſemper affixi, ut
fidelis inſtar ſervi quoscunque nutus tuos ob-

ſervem, & ad manuum ſigna quælibet obſe-

quenti velocitate curram. Sicut oculi ſervorum
Egsg 4 in

840 Perfſectio Sacerdotalis

in manibus Dominorum ſuorum; ita oculi noſtri ad Do-
minum DEum noſtrum.*

Lectio II.

De Imitatione Chriſti.
Lib. I. cap. XV.
De operibus ex charitate factis.

PRo nulla re mundi, & pro nullius hominis
1 dilectione, aliquod malum eſt faciendum:
ſed pro utilitate tamen indigentis, opus bo-
num liberè aliquando intermittendum eſt, aut
etiam pro meliori mutandum. Hoc enim fa-
cto bonum non deſtruitur, ſed in melius com-
mutatur:
sine charitate opus externum nihil prodeſt:
quidquid autem ex charitate agitur, quan-
tumcunque etiam parvum ſit, & deſpectum,
totum eſſicitur fructuoſum. Magis ſiquidem
DEus penſat, ex quanto quis deſiderio & amo-
re opus agit, quàâm quantum facit.
Multum facit, qui multum diligit: multuùm
facit, qui rem bene facit: Bene facit, qui
communicat magis, quàm ſuæ voluntati ſer-
vit. Sæpe videtur eſſe charitas, & eſt magis car-
nalitas: quia naturalis inclinatio, propria vo-
luntas, ſpes retributionis, affectus commodi-
tatis, rarò abeſſe volunt.
Qui veram, & perfectam charitatem habet,
in nulla re ſeipſum quærit; ſed DEl ſolummo-
dò gloriam in omnibus fieri deſiderat. Nulli
etiam

Pſal. 122.

Sumnit
nn Neenth
oiihont
Nenni crit
N telert
nt, nc
Eteſcunt.
rtuis P⸗
ſena e ſul

mundn
htein;
guit mihi
Ioctene,
inn eoneepe
guo ſoode
unſum, go⸗
ertſo nid mihi
Age cunve
1lscor,
ms nila ri⸗
Akis ſan
Mrſter ſrin
nan ehn
Eetd etiam
fuſruſle n⸗
imn memoti
Käüne telen
um, honelie
oltit ne

uuleg

.
Dit
Ni

iarſch
o Ullut
inel e
geni,
Nlain 4
anz;
in
niklene
e,
Agbs p
.
t
Pt,nlim
Vlri, g
ſolumüͤle⸗
Atmgs
Nronuin
Wsconme

iarnn,
Ni⸗
tn 1

4

Examen II. 841

etiam invidet, quia nullum privatum gaudium
amat: nec in ſeipſo vult gaudere; ſed in DEO,
ſuper omnia bona, optat beatificari. .
Nemini aliquid boni attribuit; ſed totaliter
ad DEIIM refert, à quo fontaliter omnia pro-
cedunt; in quo finaliter omnes Sancti fruibili-
ter quieſcunt. O qui ſcintillam haberet veræ
charitatis! profectò omnia terrena ſentiret
plena fore vanitatibus.

Examen II.
Qualis ſim coram DEO?

E mundus velut optimum Sacerdotem me
ſuſpiciat; Si autem talis coram DEO non
ſum, quid mihi prodeſt? Quamvis ego mihi-
met blandiens, Ponam de actibus meis opi-
nionem concepero; ſi tamen DEus aliter judi-
cârit, quò locò erunt res meæ? Si talis reve-
ra non ſlum, qualis appareo, cuinam deceptio
nocebhit, niſi mihi ſoli? Fatalis error, ſi ad mor-
tem usque duraverit!
I. Qualis coram DEO mea memoria? Quas
imagines in illa videt oculus Divinus? terrenas,
an cœleſtes? ſanctas, aut profanas? utinam
non videat ſæpius abominandas! éſtne mea
memoria objectum complacentiæ, vel diſpli-
centiæ, aut etiam horroris coram DEO? An
plena fortaſſe nugis? Quas imagines referre
deberet memoria Sacerdotalis? Et quasnam
actu in me refert, ſpectante DEO? Nil niſi
ſanétum, honeſtum, proficuum, virtuti con-
ſonum volvit memoria Sacerdotis ad perfectio-

Sgg 5 nem

84²2 Perfectio Sacerdotalis

nem aſpirantis: Quid ego? Numquid non ſæ-
pius erubeſcendum foret, ſi vel homines vide-
rent, quæ volvo? Et coram DEO non erubel-
co? DEl beneficia, Creatoris magnitudo, Re-
demptoris charitas, vita & virtutes JEstI
Chriſti, altiſſima illius Myſteria, ſanctorum
exempla, DEl Gloria, animarum ſalus, æter-
nitatis negotia feliciter occupant memoriam
boni Sacerdotis: Quàm pretiosé hilſce pingi-
tur imaginibus nobilifſfimis! Quales meam pin-
gunt? numquid lances; pocula, joci, aleæ,
argentum & aurum, mille vanitates? Quid ſi
DEus videat memoriam meam plerumque ſta-
bula & horrea, popinas & menſas, conventi-
cula & Idola neſcio quæ obeuntem, & perva-
gantem? Quid ſi fumòô exiſtimationis propriæ
infectam? Quid ſi monſtris habitatam depre-
hendat? Quomodo purganda, & ornanda me-
moria, ut puriſſimos Dei oculos nonoffendat,
ſed recreet? .
III. Qualis coram DEO meus intellectus?
An Sacerdotis ad perfectionem ſeriò tendentis?
Cui bono, ſi in oculis mundi ſum bonus
Theologus, inſignis Oeconomus, homo face-
tus &c. & in oculis DEI malus Sacerdos?
Quid juvabit intellexiſſe omnia, ſi DEIM, me-
ipium, Sacerdotalis officii gravitatem non in-
telligo? Quid proderit inanis perſpicacia, ſi
DEus in lege ſua, in ſcripturis, in ſcientia
ſanctorum me rudem novit, & ignorantem?
Quales ergo ſunt coram DEO meæ notitiæ, mea
ratiocinia, mei diſcurſus? Quò tendunt? Quid
cons

Hellgone e
Aode indd,
Alwzefe
Fen Iien
Coens antun
ium, Ao
Chns, Psl
bulgete, g
Uercoti pont
1, Ciorrient
15; glum he
Unlncti) lor
ue, cluritre
onhGbri⸗
Plectonsarce
Peun fund
Ur,Khnct
Utrn ſore
enlhterlt
Uniinis, 0
lNaximas
uk reltint
Adls meds:
Eig ertore
une, ite

☛

4 e

jlnat

onoke
As Ment
ID⸗
Gituenn

erſies
Ai
ger NN
—

„*
2

Examen HI. 343

concludunt? Sciòne, quantùm exigatur ab in-
tellecta Sacerdotis? Quidſi nec ùt homo ra-
tione utens, nec ut Chriſtianus intelligo? An
intelligo finis & vocationis Sacerdotalis emi-

nentiam, & obligationem ſtrictam ad virtu-

tem non vulgarem? Intelligéne Mediorum
huc facientium multitudinem, ac præſtantiamꝰ?

Intelligéne peccati Sacerdotalis, quod eſt

grandé nimis, imanem gravitatem? Num ca-
pio illius effectus peſtilentes, & graviſſima pe-
ricula? Intellexine unquam pœnitentiæ Sacer-
dotalis ſumam neceſſitatem, & modum ge-
nuinum? An ſapienter proſpicio noviſſima Sa-
cerdotis, plusquam dici queat, formidanda?
Intelligéne, quàm ſit amara, & terribilis mors
Sacerdotis non ſancti? Quàm terribile judici-
um, & intricatæ rationes; quàm dubia æter-
nitas; quàm horrendus infernus Sacerdotis
non ſancti? Intelligéne, qua puritate, humi-
litate, charitate ornatus eſſe debeat Sacerdos?
Quo zelo Gloriæ DEl, ſalutis proximi, & ſuæ
perfectionis ardere debeat? Num ſatis habeo
perſpectam functionum Sacerdotalium gravi-
tatem, & ſanctitatem? An intelligo, me Sa-
cerdotem fore aut ſanctum, aut reprobum;
idque propter ſtatůs eminentiam, obligationes
graviſſimas, occaſiones fructificandi, aut no-
cendi maximas & innumeras; ob media pluri-
ma & præſtantiſſima? Væ! ſi coram DEO in-
tellectus meus apparet inanis, perverſus, de-
ceptus, erroneus, turpiter illuſus! Da mihi,
Domine, intelletum, ut ſciam teſtimonia

844 Perfectio Sacerdotalis

tua! Da Intelligere vias tuas, & judicia tua!
utinam aliud non ſcirem coram te, niſi Eſum
Chriſtum, & hunc Crucifixum; Quàm eximiè,
ac citò ſanctus forem!
III. Qualis coram DEO mea voluntas? An

ſincera & ſeria? an duplex, & doloſa? an in-

conſtans & ambulatoria, aut firma? Num
fervens, aut languida? integra, vel mutila?
Quæ mea deſideria coram DEO? Quid quæ-
ro; quid ſpero; quid amo; quid odi; quid
timeo? Quò tendunt mea gaudia? Quinam
dolores mei? Quidnam DEus videt in conſcien-
tia mea? an dignam Sacerdote puritatem? Quas
virtutes oculus ille Divinus in me conſpicit, cui
omne cor patet, cuique omnis voluntas loquitur?
Quæ meæ intentiones? an rectæ, puræ, ſimpli-
ces? an terrenæ, diſtortæ, carnem ſapientes,
doloſæ? Quantus reverà in DEUIMamor; Quæ
proximi charitas? Quid loquuntur opera mea?
Quantus in me coram DEO fervor devotionis?
Quis timor DEl? Quale odium peccati? quis-
nam ſpiritus pœnitentiæ? quantus dolor ob mea,
& totius mundi peccata? Quæ imitatio Chri-
ſti in patientia, laboribus, humilitate, man-
ſuetudine, orationis ſtudio? Qualem Deus in
me videt circa Sacrificium auguſtiſſimum dignè
peragendum ſolertiam? Quem virtutis, &
ſanctitatis gradum in Dei conſpectu teneo?
Quos habitus bonos contrazi? Quantam in
bono firmitatem acquiſivi? Quid juvat bona
opinio demeipſo, qua vel ego meipfſum fal-
lo, aut alii me decipiunt, ſi Divinum de meis

rebus

s tcm 1
ncreli htl
N!
ſEr nin
rauſnni
uſem! Gl
67 Oera In
1 Toin
ete detcdl
jamde heſet
or Dunmns
lentl, &
Cit pottttel
1e eelent!
nclſes Ein
Els izu lor
PTeclete Mn
legrtis nll
elalet, inl
E Merun rebt
keſte oprad
iincontormit
munMoN acbo
ftine: on
aind Fat
mmciururnn
Eaeln, ſ
blle cedeol
A vel .
Wuni annorum
Proztorium
er nbas

6

iia
te f

aolune
ACo⸗
Nr em
gn, ſen
Ut, n
itd,
Eul u
ntnante
MMhnnſern

Argnm
bne
nnlhirs
MnorC
Wmdpenpel
PEeſotini-
un a⸗
Corebwen
iuno Cn.
lure, n.
enent
Enumcr
Ffiruts,
htr
Cne!
naen
nehtet

unneNe

Gt

Examen I. 84 5

rebus judicium non reſpondet? Sed quæ mi-

ſera cœcitas foret, ſi meipſum penitus igno-
rarem?
IV. Quæ mea opera in conſpectu DEI?
an plena ſunt? Num ad ſanctuarii pondus ex-
acta ſunt? Quid ſi DEus inanes virtutum lar-
vas; opera ſine ſpirita; paleas ſine tritico,
folia ſine fructu in me viderit? Si lateat ſub
veſte clericali animus ſæcularis, quale judi-
cium de me feret cordium, & renum ſcruta-
tor Dominus? Quid ſi opera etiam prava,
ſcandala, & abominationes in me reperiat?
Quid proderit æſtimatio hominum, ubi Deus
me deſpexerit? Quid oberunt ſtultæ homi-
num criſes, & inepta judicia, ſi DEO placeam?
Qualis igitur coram DEO ſum Sacerdos, Pa-
ſtor, Eceleſiæ Miniſter, Doctor irreprehenſi-
lis, Legatus fidelis, Orator potens? Num ca-
ro prævalet, an ſpiritus? quæ mea dictamina;
quæ operum regulæ? An laboro æternitati?
Quid feciſſe optabo in morte? Quæ mea cum
Chriſto conformitas, ſine qua hæreditatem æ-
ternam non adibo? Num Chriſtus, an mundus
vivit in me? Qualis ſum Chriſti adjutor, Mini-
ſter, amicus, Frater? Opera loquantur! Quàm
acerbum, diuturnum, & terribile purgatorium
me expeétat, ſi talis coram DEO non ſum,

qualis eſſe debeo! Quid ſtultius, quàm anno-

rum 30. vel 40. remiſſò & inerti Sacerdotiò
mercari annorum 300. aut 400. intenſum &
acre purgatorium? Quid luctuoſius, quâàm vi-
tam inter nugas decoquere; Hic umbris, &
. aeëre

246 Perfectio Sacerdotalis

aére paſci; ibi verò ſuppliciis ſaturari, cùm
tamen felicitatis & præſentis & futuræ ſit plena
eopia? Proba me Deus, & ſcito cor meum: interroga
me, & cognoſce ſemitas meas, & vide, ſi via iniqui-
tatis in me eſt: & deduc me in via eterna.*“ Argue
me, & ſtatue contra faciem meam, ut meipſum
erubeſcens, ad meliora gradum faciam.

Meditatio IWW.

Affectiva de Præſentia DEI.
Oculi mei ſemper ad Dominum. Pſal. 24.
Uaàm frequens Sacerdos in conſpectu Domi-
Qnal ſolùm tanquam ſervus, quod unum
gloriæ ingentis locò foret: ſed etiam ùt lega-
tus, Mediator, & amicus. Jam non dicam os
ſervos, ſed amicos.** Stat igitur Sacerdos in con-
ſpectu DEI, cum ſacrificat, orat, meditatur,
Sacramenta miniſtrat, Verbum Divinum præ-
dicat, Volumina ſancta luſtrat, ſtudio ſacro
vacat &c. Ut ſtet cum guſtu, & fructu, præ-
ſens efficiet meditatio. 1. Habemus Dominum
bonum. 2. Habemus amicum potentem, in cu-
jus præſentia continuò verſamur; cum quo, &
circa quem conſtanter occupamur: guſtemus
præſentiæ dulcedinem; colligamus occupatio-
nis fructum.
. Punlt um I.
O ſi Te homines nôſſent, æterna Bonitas; Bo-
norum omnium plena Majeſtas! O ſi te nòôſſent
Sacerdotes tui, qui ſtant coram te omni tempore! X
. . Fata-
+Pſal. 135˙. †X* Joan. 1J. *X 3, Reg. 10.

s wwonta
Uurr Dyne d
getbe hmni
normtd
vt, 8
enioes
vee ledi,
i, kwordn
6SCumulant!
SS wr Ponſat

iommonm

Iun orun
lmj 0 mohro
mmim G
i, olmteign
En Cientin be
uen bonum
ggepd tlib
chen baſon
ilin mari
Cdig? I ha
p elo age
Aüſbmerf
Külkefuge
en bafeſis,
drneuncsb
ſtel Erſo
detode
Mrirelits: N
lin non hahe

aimn niae

dh

GH

6 D
Cünmt
Gr Menr
ent4
nen NN
nktin

1.

ü N
lin

nunpech.

Ma‚h
PdNU—

ſan 14 ian
Netiner
In, netun
Dennnn
t, Kdoln
fiuch, .
Uuhoniun
nen nor.
Cungloel
. gliens
00

1Nonts!
Clen⸗
niunt

7Nyn

Mecditatio IV. 947

Fatalis ignorantia, malorum omnium infelix
Mater! Divine Salomon! æterne Pontifex!
ſpecioſe ſormâ præ filiis hominum! JEſu Re-
demptor amabilis nimis, & decore! ignorare
te poſſint, & quod peſjus eſt, ignorare te ve-
lint Sacerdotes tui, tot gratis præventi, tan-
topere dilecti, nimiùm honorati, præ millibus
electi, favoribus imenſis ornati, bonis omni-
bus cumulati? Vah turpis ignorantia! Divi-
tias tuæ Bonitatis ignorent Miniſtri tui, mira-
biliumtuorum ſpectatores continui, & bono-
rum tuorum poſſeſſores perpetui! O lugen-
dam; O probroſam; O ſume pernicioſam
ignorantiam! Quis in Podule tui ſcientiam ha-
bebit, cùm teignorat Sacerdos, à quo manare
debet ſcientia beatiſſima? Heu! te fugiunt
Paſtorem bonum infelices oviculæ, quia te fu-
iunt gregis tui Paſtores duplò infelices! Cur
Principem Paſtorum fugitis, Paſtores miſeri?
Quid illius amabili præſentia optabilius; quid
jucundius? In hac dulci præſentia unà cum
grege veſtro agetis ſecuri, vivetis contenti,
exultabitis magnificè opulenti; Et fugam ca-
peſſitis! Et fugæ peſſimæ cauſa eſtis Gregi mi-
ſero! Heu fugitis, Dominum bonum, & veré

bonum, & unice bonum, & infinitè bonum, ſer-

vi infideles! Et ſoli non fugitis; ſed numeroſos
ovium pretiosè emptarum greges à ſumo Pa-
ſtore divellitis? Neſeitis, miſerè decepti Paſto-
res, quia non habet amaritudinem conwverſatio illius,
nec tædium convictus ipſius, ſed lætitiam, & gaudium? *
* Sap. 5.

848 . Perfectio Sacerdotalis

Audite, Paſtores, voceêm dulciſſimam Boni Pa-
ſtoris, & ovili annuntiate gaudentes: Venite ad
me omnes, qui laboratis, & onerati eſtis, & ego reficiam
vos! * Venite Paſtores, guſtate & videte, quam
ſuavis ſit Vominus! ** Adeſto grex dilecte: con-
gregare ad fontem vitæ! Hic paſcua inveniæs;

nam paſceris in Diwitiis Ejus. X Venite omnes

puſilli, & magni! Vos primi venite, Paſtores in
populo & Sacerdotes inter primos electi! tolli-
te jugum ſuave, & onus leve: ſic invenietis re-
uiem animabus veſtris! X Ambulate coram
PEO „& eſtote perfecti! Hanc Domini Boni
præſentiam quærite, amate, cuſtodite; quæ-
rere, & amare commiſlum gregem docete!
Dulcis præſentia! Dives præſentia! Honorifica
præſentia! Salutaris præſentia Domini Boni!
Quis te melior, & quis Major? Quis te glo-
rioſior, & quis liberalior, Rex Magnifice!
Principum optime! Servus tuus ſum ego per
ratiæ ſingularis privilegium, & fugere velim
ominum bonum? Nam quid juvat præſen-
tia corporis, ſi deeſt præſentia cordis? Ar-
cana tua omnia, & theſauros omnes credidi-
ſti mihi, 6 Domine ſuper omnem intellectum
mirabiliter bone! Et ego fugere auſim
amabilem præſentiam, non ignarus, quôd
venient mihi omnia bona pariter cum il-

la? ** Contrà quij elongant ſe à te, peri-

bunt. X XXYR

Tihi⸗
* Matth. 11. * Pfſalm. 33. *R Pfſalm. 36.
*RX Matth.11. AN SAp.7. *NN Pal. 72

en Venrolt
1, corp
enmus ionni,
muln! Qer
Dtimn! Il
utn keili an
Yeum miamen

(ünclce
wreenta!
Gaſonce h
Gnnm optin
ti celele n
hj nle linie
Mlnng erfotu
Werecun es
WMorini rer
len uis d

rmndd

Utaiin,
1 Jume
hnd eadhe
Einis: Tun
in Polonta
lit Nn

D
t En
wercle
leplemin
ennn
erie N
peinpte
ſer lene
en
Hw Mi

1
Hen

uneK
Cpneſen
jint gre⸗

Crcs) A⸗
Ones gedi
nintlecn
er l
Gurcg,
Ter en
n

4
M
EMrtien

Meditatio Il. 849

Tibi, Domine, dixit cor meum: exquiſivit te fa-
cies mea: faciem tuam requiram. DEus, ne elon-
geris à me! ** Sicut deſiderat cervus ad ſontes aqua-
rum, ita deſiderat anima mea ad te, DEus! *Y A.-
deſto cor meum! huc oculi mei! adeſto me-
moria: præſentem te ſiſte intellectus: Noli
fugere, mea voluntas! Potentiæ omnes animæ
mex, & corporis mei, venite, adoremus! A-
doremus infinité Magnum: diligamus infinite
bonum! Quæramus divitem, & amabilem præ-
ſentiam! Tu, DEus Magne; DEus Bone, qui
tanta feciſti animæ meæ, largire ſupplicanti
plenam tui amoris reverentiam!

Punctum II.

Quàm dulce alloquium amici intimi! Quàâm
ſuavis præſentia! Horæ integræ, dies & noctes
quàm jucunde hic fluunt! Deliciæ tuæ ſunt,
Amicorum optime, eſſe cum filiis hominum:
Quidni deliciæ noſtræ ſint eſſe tecum? Non
timebo mala, quoniam tu mecum es, *Xv fidenter
exclamat ſervorum tuorum nonnemo. Fili, tu
ſemper mecum es, & omnia mea tua ſunt, Pa-
rentis optimi verba ſunt ad fratrem prodigi:
idem prorſus diverbium ſolatiò plenum Sa-
cerdos æternus ad Sacerdotem, & ſervum fi-
delem, tu metum, & Ego tecum. Tu mecum, ſer-
ve bone! Tu mecum ad Aras, in Oratorio, in
templo, in cathedra, in Muſæo, in cubili, Do⸗
mi & foris: Tu mecum cogitatione, intellectu,
affectu, voluntate, pia operatione, deſideriéô,
Pſal. 26. ** Pfſal.7o. X* Pſal. 41. EXXPſal. 22.
R. P. Dufrene Exercitaa. Hh h cChari-=

8950 Perfectio Sacerdotalis.

charitate: Zu ſemper mecum es. O ſemper! O
mecum! Ego tecum Providentia ſpeciali, com-
placentia ſingulari; auxiliò, Protectione po-
tenti. O felix mecum O ineffabile tecum! Quis
mecum, ſi Sacerdotem ago Divinæ præſentiæ
amantem, & obſervantem? Tu mecum es, po-
tentiſſime, & omnia tua mea ſunt: Tu mecum
es, DEus exercituum; & Charitate mirabili,
Bonitate inſeparabili mecum es! Quis Tu?
Quis ego? Tu Maximus, ego minimus: Tu
Dominus, ego ſervus: O qualis Dominus!
qualis ſervus! Tu ipſa ſanctitas, ego mera ini-
quitas: Tu inexhauſta opulentia, ego pauper-
rima indigentia &c. Et meeum es bona vo-
luntate, ſi homo ſum bonæ voluntatis: Et a-
mica unione mecum es, ſi tecum libenter ago;
ſi præſentiam tnam diligo, & reverenter ob-
ſervo! Semper & ubique mecum es, ſi ſemper
& ubique tecum eſſe volo! Quæ tua pietas!
quæ mea felicitas! .
Ego tecum? 6 DEus! 6 Pater! Frater!
6⁶ Amice! Domine! 6 Majeſtas plena Boni-
tate! 6 Bonitas plena Majeſtate! Igitur te li-
cet alloqui, tecum verlſari, in te confidere, ti-
bi placere? In conſpeétu tuo ſtare conceſſum
eſt in horas ſingulas, Rex æterne, amicorum
optime! Te datur invocare, qui abundantia
pietatis tuæ & merita ſupplicum excedis, &
vota! Qui plus etiam tribuis, quàm poſtule-
tur! Coram te licet effundere corda noſtra,
& intimos animi receſſus pandere? Patrem a-
gis Clementiſſimum, ſi filius eſſe vola; Pro-
tectorem

4

Agten pi
1 un i
15 ol Nas
e it
1 6en
vuN 1l
uiWan
in ele el
Filmi, ſor
idyed mien
leo Olrd
ex Ort N
iclecto, p
Wkronumiche
MWre ingun
Aits wer umn
n mo: 0
Eahene zgen
me bann Dt
nnc, gw⸗
1Nrtes:
nbondo nn
i aſlrin
InMltnd den

Werl
DMunncor
tie m,
rilis e

ni 4.

.

4. Dln
aſrii
1 R
blletn
ſine
nern,
Cnri.
ne S
eN Nnne
Oh
genn
ene
lan

R

—

4
nhheng,
Amenne’
lncgene

Enten

0Kuel

sgenbho⸗

lin el

Chliete,!
e eſt
nte mon
i n
ectih
Jun N
n
e! enr

e kr.

Mer

Meditatio IV. 8571

tectorem potentiſſimum, ſi cliens eſſe deſide-
ro; amicum ſinceriſſimum, ſi amicitiam non
reſpuo! O Pater! O Protector! O Amice!
Heu, quid feci, cùm à te receſſi? Quid ago,
quando te deſero? O Charitas! O Bonitas!
me nunquam à te ſeparari permittas! O ſæcu-
li vanitas, tuum ego Sacerdos milſerabile man-
cipium eſſe velim, qui Regis æterni, piiſſimi,
ſuaviſſimi, potentiſſimi, non modò ſervus ter
felix, ſed amicus etiam Diviniſſimi Cordis eſſe
valeo? O ſanctum ſacrificium. Horæ Cano-
nicæ, Oratio, Meditatio, ſacrum ſtudium, ani-
mi collectio, pia converſatio, labor Apoſtoli-
cus, Proximi charitas, quàm ſuaviter & facile
DEO me jungunt, ſi volo! Cur nolim beati-
tudinis meæ ſummam? Hæc omnia exigit ſta-
tůs mei ratio: Quare pœnas incurrere malim
negligenter agendo, quâm fructum centeſi-
mum é beata DEl præſentia colligere ſolerter
elaborando, quod aliàs omittere non licet?
Eja Sacerdos à DEO electe! nunc libenter
cum Domino ſimus, & ibi ſemper cum Domino
erimus: conſolemur invicem in verbis iſtis! * Dicamus
cum mellifluo Bernardo:

1. JESU dulcis memoria,
Dans vera cordis gaudia,
Sed ſuper mel, & omnia,
Ejus dulcis præſentia.

. Hh h 2 2. Nil

352 Pperſectio Sacerdotali?
2. Nil canitur ſuavius, lalumm⸗
Nil auditur jucundius, . lon ti
Nil cogitatur dulcius, . nin
Quàâm JEſus DEl Filius. N
ruen eſus,
3. JESU ſpes pœnitentibus, iiin Wed
Quàâm pius es petentibus, Crtendo i
Quãim bonus te quærentibus,
l 9.n de
Sed quid invenientibus?
lnaue cule
4. Nec lingua valet dicere, Hoenmelni
Nec littera exprimere; Rcoce de⸗
Eyxpertus poteſt credere, .
Quid ſit Eſum diligere. 1 Cite
. üikbont, a
S. JESII Rex admirabilis, Dalkrre ne
Et Triumphator nobilis, un
Dulcedo ineffabilis,
Totus deſiderabilis! IE
. aſlhiruts
Tunc lucet ei veritas,; Panr nen
Mundi vileſcit vanitas,
Et intus fervet charitas. 1 Mne n
. lmileſtr
7. JEſu dulcedo cordium, Mre in
Fons vivus, lumen mentium, dakt
nm ne

Exce-

ſ⸗

Meditatio IV. 8573

Excedlens omne gaudium,
Et omne deſiderium.

3. JEſum omnes agnoſcite,
Amorem ejus poſcite,
JEſum ardenter quærite,
Quærendo inardeſcite.

9. JEſu decus Angelicum,
In aure dulce canticum,
In ore mel mirificum,
In corde nectar cœlicum.

10. Qui te guſtant, eſuriunt,
Qui bibunt, adhuc ſitiunt,

Deſiderare neſciunt,
Niſi Eſum, quem diligunt.

II. O Eſu mi dulciſſime,

Spes ſuſpirantis animæ,
Te quærunt piæ lacrymæ,
Te clamor mentis intimæ.

12. Mane nobiſcum, Domine,
Et nos illuſtra lumine,
Pulſa mentis caligine,
Mundum reple dulcedine.

Hh h 3 I3. Sis

254 Perfelctio Sacerdotalis

13. Sis JEſu noſtrum gaudium,
Qui es futurus præmium,
Sit noſtra in te gloria,
Per cuncta ſemper ſæcula.

14. Te noſtra, JEſu, vox ſonet,
Noſtri te mores exprimant,
Te corda noſtra diligant,
Et nunc, & in perperuum. Amen.

Dies II.

Profectus quotidianus in virtute.

Conſideratio III.
De Perſeverantia.

Ala noſtra, quibus intus affligimur, ſunt
plurima, & illorum quodlibet multi-
plici e fonte ſæpius originem ducit.
Verùm ſcaturigo morborum animæ frequen-
tiftima, & vel ideò ſummè noxia, defectus per-
ſeverantiæ eſt, & in bono verlatilis inconſtan-
tia. .
Viz ullus noſtrm erit, cui ſæpius in vita
lumen cœleſte non affulſerit, quo irradiante
hinc mala fugienda, iſtine bona inquirenda non
viderimus: obedire fſolûm huic luci oportuit,
& abſoluta erat beatipudo noſtra. Nedne

—

rilan
rjle ro
Noeriniats
(NinNN eut⸗
ini fnnel
m Ad bons
nt: ee
jotn Leco
Ueäftutondbn
0 bone obvi
1 Pelont, guc
ninos
Hlengeeret
uni cum
in in bene
Uiscunor
getenanot
jeloii aſtu⸗
l, um t
tin ſunt
ſuin ſtmiati
ð Am,
1 mnin

iim n
Emmm,
iitt rerit
ntiſpecie
ilan wie
un m ejuscl
inle ſerio

c 3

Meditatio IV. 8 5
S diffiteri poſſumus, crebrò nos bene quidem
cœocepiſſe; at mox iterum reſilüiſſe: Quæ cauſa
modicæ firmitatis? Currebatis bene; Quis vos faſ-
1 cinavit non obedire veritati*? Inconſtantiam to-
tiuius mali funeſtam originem audacter dica-
ſe; mus. Ad hunc ſcopulum pia propoſita fran-
„ Luntur: hæc pruina bonam voluntatem ipſo
m ortu decoquit, & omnem fructum è ſacris
meditationibus collectum perdit. Huic inimi-
n co nunc obviam eundum, ne ſemper diſſipa-

tuimus. „. .
Hucusque veritatem agnovimus; bonæ vo-
luntati locum dedimus; ſæpe inchoavimus;:
El . verù⅛m in bene cœptis minime perreximus:
En his quatuor verbis abſolutam vitæ ad hanc

re pergat, quæ Divino ſpiritu adjuvante ſta-

usque diem à nobis actæ hiſtoriam! Faxit DEus,
ne ſimili paſſu deinceps incedamus, & claudi-
cando ipſam æternitatem adeamus. Iſtud ne

fiat, tria ſunt nobis hic ſeriò conſideranda:

rm in primum, firmitatis & conſtantiæ ſumma neceſ-
e itas. Alterum, illius ad objecta varia exten-
a ſio. Tertium, ejusdem acquirendæ modus.
teff, Amicitiam, quæ finiri potuit, nunquam fuiſ-
n ſe genuinam, antiqui ſapientes edixêre; ſed
abludit à veritate hoc effatum, licet prima
iſnintn fronte in ſpeciem veridicum. Quis enim ne-
don, ſcit, iſtam viciſſitudinem eſſe homini conge-
nitam, ut ejusdem rei nunc odiéò, nunc amore
ien utrinque ſerio teneatur. Si quis autem in-
An oece Hh h 4 terroga⸗

856 Perfectio Sacerdotalis

terrogare, vel dubitare auſit, utrùm in cœp-
to DEl amore ſit pergendum, tutò adversùs
illum pronuntiabimus, eum nunquam adhue
veré DEum dilexiſſe. Cùm ergo ad momen-
ta rationum, quæ firmitatem ſuadent, ponde-
randa hic invitamur, confuſionem propriam
hinc botiùs eruere licebit, quòd in re ſummè
neceſſaria deficimus, quâm ut clariſſimæ veri-
tati lucem affundere velle cogitemus.
Omnimodis meretur DEus, ut nos illi, quàm
aréctiſſime fieri poſſit, adſtringamur, & nun-
quam deinceps ab eodem dilcedamus, poſt-
quam felici vinculo ipſi fuerimus aliquando
uniti. Eum in finem illis Apoſtoli verbis in-
hærentes, firmitati conſulamus: OQuis nos ſe-
parabit à charitate DEI, quæ eſt in Chriſto 7ESII
Domino noſtro? * Qui peccat, DEum non novit, **
teſte Diſcipulo, quem diligebat Eſus. Qui
verò DEum, poſtquam ipſi aliquamdiu famu-
latus eſt, petulanter iterum derelinquit, non
modèò ſtupidum ſe probat, & ignorantem;
ſed & protervum æternæ Majeſtatis contem-
ptorem. =
DEus noſter non mutatur: ſunt eædem
ſemper illius perfectiones, perpetuò immuta-
biles; æquum igitur eſt, ut obſequium ſervi-
tutis noſiræ pariter ſit perpetuum. Ubi pec-
catorum veniam nobis largitus eſt: Cùͤm ſuæ
nos amicitiæ participes effecit, & ſuis mune-
ribus cumulavit, generosé id egit; ſtabilita-
tem, excluſa pœnitudine, adjecit: Sine pœni-
tentia
* Rom. 5. * 1, Joan. 2.

ſad Nin

6
ivtenumn
tgmritfe
nr Aufen u
ſnienn,
ine leydos
n blnden d
Pe coſtan
ente ſdeitis
Ctwi mninh
cerCoten
tet lo etiam
Cuns mer I
1nl neloc
uDel Elis,
latſeunte e
u* Neet
Pünt ant
malhere o
Mun kurimi
Attent ence
unm proil
iE manet
kal
En conſta
Cite n Chri
npenitenti
Nr ropt
Wn kecol
eth zafmnd
Derlisfuerit

Mn.l.

iit

unin
hy tutd 1
nngben
o a
ſutent,
loden 1
idnn,
nchnin
Crienn,
ourmni
nen !

Etügi,un
CAhwnmen
ekiune

an
Neimnr
Nepüonkn
n U

Conſideratio III. 857

tentia enim ſunt dona DEI. * Quæcunque ſta-
tuit, exequitur fortiter; quæcunque promilſit,
largitur fideliter. Non titubat ipſius charitas:
non claudicat unquam illius pietas: fœdera
ſempiterna, quantùm ex ſe, nobiscum ſtatuit,
ſuisque legibus, noſtri causàâ piiſſime ſancitis,
non minori firmitate, quàm exaétiſſima ſedu-
litate conſtanter inhæret. Tanta in Omnipo-
tente fidelitas quid aliud exigit, niſi mutuam
ſervi minimi, æternâmque fidelitatem?
Sacerdotem præ cæteris fidelem eſſe opor-
tet illo etiam ex capite, quia teſtis eſt quoti-
dianus miræ illius fidelitatis, qua præſentem
in ara ſe velociſſimè nunquam non ſiſtit æter-
nus DElI Filius, quamprimùm tribus voculis
à ſacrificante vocatur: Obediente DEO voci ho-
minis. * Nec ulla unquam hominum vel in-
gratitudo, aut irreverentia, aut impietas il-
Ium cohibere poterunt, quin ſuam nobis præ-
ſentiam ſtatim indulgeat, quamvis cauſas mil-
le haberet eandem ſubtrahendi. Dixit, ſe ad-
futurum: promiſit, ſe manſurum. Adeſt enim-
verò⅛, & manet usque ad conſummationem
ſæculi. L
Aliud conſtantiſſimæ fidelitatis exemplum
quotidie in Chriſto ſpectamus, cuͤm ſacroſan-
ctum pœnitentiæ Tribunal ſubimus. Dudum
edixit per Prophetas ſuos, peccatorum ſe am-
plius non recordaturum, in quacunque die
ſinceré animô peccator à viis ſuis peſſimis
converſus fuerit. Dein Apoſtolis iteratò pro-
Hh hf milit⸗
* Rom. 11. ** Joſue 10.

858 Perfectio Sacerdotalis

miſit, ſoluturum ſe in cœlis, quidquid ipſi ſol-
viſſent in terris; séque dimiſſurum peccata,
quæ ipſi remiſiſſent. Unquâmne verbo ſuo
defuit? aut fallere unquam poterit fidele pro-
miſſum? Certè non fallit, quamvis iterent
vias ſuas: licèt ad vomitum ſint paulò poôſt
redituri: etiamſi per ſumam ingratitudinem
rebelles fiant lumini; cůmque relapſus mon-
ſtroſi, & propudioſa crimina nosmetipſos, in
Tribunali ſacro jus dicentes, ad indignatio-
nem movent, enormi gravitate opprimunt,
& patientiam elidunt, mitior & indulgentior
ſervis ſuis Dominus in gratiam denuèò recipit
peccatores inveteratos, modo ſincerè agant:
ad ſuam illos amicitiam rurſum admittit; ſto-
lam & annulum reddit; quédque benignus
Prodigi Parens nonniſi ſemel præſtitit, benig-
niſſimus Dominus noſter usque ſeptuagies ſepties
ſeeunduùm verbum ſuum propitiando iterare
non laſſatur. .

Sed forſan hæc ipſa Bonitas adeo ſtupenda
occaſionem & nobis præbet negligentias accu-
mulandi? Noli, Domine; ah! concedere noli,
ut infandis relapſuum ſordibus ipſi maculemur,
quas in aliis tam prolixè damnamus. Abſit
à nobis Miniſtris tuis grande hoc malum, ut
nequam ſit animus noſter, quia tu bonus es!
Quanta hæc in Sacerdote malitia foret, ſi pie-
tate nimia ſui Domini abuſus, ea patraret, quæ
in mentem nunquam veniſſent, ſi gravior vin-
dicta cuivis delicto mox imineret.

Iſtud

pii
Arodnn
eire n
len rch
zis bico
ee dennd
UII, dvon
aos idones
lemn ercuitbl
homnne matun
le Nhue in
ſun eke eſe
camnande
fin At comn
Nunnizdowina

ipnüntem

Aumenpnn
let, oo
meſs emo
mun perlepe
eiut idoe
Uied infmi ſ
Ien Don
Ulhumninm
Ra!

Namds n
acgnls n
nr de⸗
Anisi

ii

gwcgri
ſmnn
mne ſen
MMetſtſt
umri)
n “
in
lenyſ
i Ueeiz
Gntite
lut GN
e⸗
ntn⸗
Gheu.
Mrittt.
S”
Nriti, la⸗
Mimhiene

]

6 ſopend
geniss ar
Mmecerel
imelkn
tumd
e eon!
ubongt
1 enl⸗
1 Nm

IGmi-

e
1

Confideratio III. 89

Iſtud potiùs firmiter teneamus, quod ſeriò
admodùm Dominus inculcavit: Qui perſevera-
verit usque in finem, hic ſalvus erit. Nihil certe pro-
derunt quæcunque virtutis, imò & ſanctitatis
initia, ubi continuata in bono ſeries defecerit:
Sique nemo ſervorum mittens manum ad a-
ratrum, & reſpiciens retrò aptus eſt regno
DEI, quomodo Sacerdos infidelis & incon-
ſtans idoneus eſſe poterit? Sit in puero tan-
dem excuſabilis levitas, & inconſtantia; in
homine maturo certé eſt intolerabilis; maglis-
que adhuc in ſene, qualis ſecundum Nomen
ſuum eſſe revera debet Presbyter Eſu Chri-
ſti, damnanda erit puerilis turpitudo. Iſtud

etiam altè combibamus, nihil eſſe apud DEum

majori abominatione dignum, quàm hujusmo-
di petulantem in Sacerdote levitatem, quia
vel contemptum ſpirat, vel magnum frigus
indicat, quod utrumque oppidò grande ma-
um eſſe, nemo non videt. Nos equidem in-
firmitati perſæpe tribuimus, quod audaciæ ac
temeritati tribuendum foret: Sed quare tam
miſere infirmi ſubire auſi ſumus, & aſcendere
in montem Domini excelſum, quos cum tur-
ba languentium hærere in inferioribus opor-
tebat?
II.

Videamus nunc, quèò extendere ſe debeat
Sacerdotalis firmitas. Dico igitur, in omni
bono hanc à Sacerdote poſtulari: ſit firmus &
fidelis in piis inſpirationibus, & guſtibus à Di-
vina

860 Perfectio Sacerdotalis

vina largitate cum fructu recipiendis: bonis
propoſitis, maturò conſilié piè conceptis, fide-
liter inhæreat: bono ordine, & cum ſapienti
horarum diſtributione cuncta peragat: praxes
in ſpeciem tenues, unde nihilominus fervor
& ſpiritůs robur cum profeétu pendet, con-
ſtanter obſervet: ſuos defectus generosâ &
ſanctâà pertinaciâ ſemper impugnet: Vocatio-
nem peculiarem ad hoc vel illud opus pium,
unde boni plurimum manare poteſt, nunquam
dimittat, quamvis longâ patientià opus fuerit.
Hæc omnia ſeriò ponderemus; nam ſola in
modòô enumeratis negligentia totius inſtabili-
tatis, & miſêériæ noſtræ mater eſt.
Ecce Agricola, inquit D. Jacobus *, expectat
pretioſum fructum terræ, patienter ferens, donec acci=
piat temporaneum, & ſerotinum. Ita & nos cum
perievcranti inſiſtamus labori, & patienter
ominum exſpectemus. Sæpe in oratione, ac
meditatione illa in memoriam reducamus, quæ
affectum & voluntatem aliquando moverunt,
uti ſunt lumina Fidei, & ſanctitatis regulæ,
quibus non à mundo tantum, verùm etiam
à Clero mundi ſectatore contradicitur. Hæc,
inquam, pia lumina, quæ aut magis feriunt,
aut guſtum ſapidiorem præbent, atque hinc
ſtimulis validioribus urgent, identidem volva-
mus, & ruminemus.
Bona propoſita, quæ concipimus, ſolari for-
tè nos quandoque poſſent, modèò ſinceritas &
efficacia non deeſſet. Cogitare hic parumper
juvat,

*Jatc. F.

tsmn
rnendal
ftie non A⸗
0 Maje
ememimn
ſocer pon
Ainns an
1en Cluton
ö is enſt
e Uon bece
lebtum
rumecrſocin
Mrren pr
Pun Eli re
Dcl keoe wea
eh, orxam e
houn ſunnei
Crlucir & e⸗
nen nghum
Gnen gea
Cnunns,
giiden
Elleste an
gollbenan
ninnn
lke ſi, gt
hi e

7 een, 3

4

ihielie
Lconetni
Conmt
eregnn
Hlhmimn:
rene.
ecnn ger
Doonet. .
ehaehe
ii
n,u
biilti
us ne
n ure
KN
bCtent
Pontinp⸗r
Cnne
Docjentt
ns eele
ſktun etin
ſinn.
us kin
ngleht
lten n

G
Oſnonil

Neſeff

Confſideratio III. 861

juvat, quàm ſæpe ſtatuerimus meliora, & quàm
rarò in opus illa deduxerimus: inveniemus
hic profeétò copioſam erubeſcendi materiam.
Si toties hominibus fracta eſſet à nobis fides,
quoties illam DEO fregimus, tanquam illuſo-
res, ac mendaces ſine dedecore illorum faciem
ſubire non auderemus: Et qua fronte coram
DEO Majeſtatis comparebimus, cui tam ſæ-
pe mentimur? Sed quæ mali cauſa? firma, &
ſincera non ſunt, quæ ſtatuimus: ſeriò non
agimus; atque hinc remiſſus animus in tepo-
rem ſolvitur, qui DEO vehementer diſplicet,
eòô quòôd fœdifraga levitate, absque ulla ratio-
ne, illum deſerimus, & animi decreta, licèt
conſcientiam ſub peccato ſtricte non ligent,
minimè cuſtodimus. Quid veròô ſubſtituimus?
Voluntatem propriam, ſenſum & guſtum pro-
prium, genii repugnantiam, animi languorem;
modèò hunc, modé illum inanem prætextum,
id eſt, noxam evidentem in propoſiti fatiſcen-
tis locum ſufficimus. Ne verò clamorem e-
dat ſaucia & rea conſcientia, propoſiti viola-
tionem tanquam rem levis momenti, cum per-
ſeverantiæ graviſſimo diſpendio, non admo-
dùúm curamus. .
Scio equidem, non eſſe natos Domini Sa-
cerdotes de ancilla, ſed de libera; & nihil eſ-
ſe, quod libertatem illam pretioſam, qua Chri-
ſtus nos donavit, vel tollere debeat, vel mi-
nuere: ſcio, quid Paulus dicat *, ubi ſpiritus
DEI, ibi libertas. Verùm nolimus hallucinari.
Liber-
2. Cor. 3.

3862 Perfeltio Sacerdotalis

Libertas hæc ſancta, quam hic laudamus, ne-
mini poteſtatem facit, relictòβ DEl beneplacitô,
voluntati propriæ inhærendi, aut ab ordine
recto diſcedendi, aut mious bonum præ alio
majore deligendi. Poſſe facere malum, & ad
illud ſe actu extendere, perfectio libertatis ne
nominetur; ſed imperfectio, & grandis miſe-
ria. Illum potiùs hominem liberum dicamus
in Chriſto Eſu, cujus voluntas ita reſpondet
hujus Domini ſanctiſſimæ voluntati, ut cum
Paulo eximiè glorietur: Vivo ego, jam non ego;
vivit verò in me Chriſtus. Abſit contradictio;
abſit repugnantia, illa ſaltem, cui auſcultetur,
& quæ ociùs non ſuperetur: abſit quæeunque
diverſitas, & ſuccedat unus, idémque ſpiritus.
ui adhæret Domino, unus ſpiritus eſt.
Sic ordine debito, ſecundum DEl benepla-
citum, dies una ſuccedit alteri: Sic omnis la-
bor ad voluntatis ſupremæ normam ſanctè ab-
ſolvitur, & illud Davidicum impletur: Ordi-
natione tua perſeverat dies, quoniam omnia ſerviunt
tibi. * Hac ratione DEl ſervus nulla tene-
tur captivitate, & bene cuncta exequitur: ſic
nullis creatorum nexibus irretitur, & mira in
omnibus fidelitate operatur: univerſam legem
adimplet, quàâmvis hoc aut illud ſubinde omit-

tat, quia DEl voluntas, quæ ſupremæ legis

rationem obtinet, modô nobili, ac præcellen-
ti omnia ſupplere cernitur. Verùm ne abu-
tamur hac regula, ſpiritu recto, & corde ab

humanis affectibus libero eſſe præditos opor-

Lt:
* 1. Cor. 6. * Pſ/al. 115.

t n i
ſenmzuin
DHZZ el
Fennel
e
aueuleu
uulm N⸗
Etetent,
ncſter
ilrr hni
tlamn Oocon
Minrn, 6
Olin keinn
chris boni
Eplun il
n l ſen⸗
w tenwent
ln hnn en
I idnn te
nrb ne
Pmno omt
Uflphin
Mrries ene
nmhenatur
Un,
iutenobi
1n ſtn arr
nzmn lon⸗
n dos eot
onm rnpns
ir thto
Gielne ce

Uö,
D
ihian
dainin,
e
hrn

ker.
Pemb
unlnds⸗
Wen t.
gitie
nll tene.
lelidrl
Cnini
tim g
ſbinceon.
Nene .
1 Mecte
un den
CCN

dtort⸗

Conſideratio III. 863

tet: ita potiùs dominetur nobis gratia, & ſa-
pientia, ut nunquam DElI voluntatem finga-
mus, ubi non eſt, aut illam non videamus, ubi
revera eſt.
Atque hinc naſcitur obligatio Sacerdotum
DEO auſceultandi ſemper, ut Ejus voluntati
ad amuſſim pareant, ne aliud agendo aérem
verberent, & tempus ſuum nimis pretioſum

inutiliter abſlumant. Quare diſeretionis ex-

quiſitæ ſpiritum habeant, ut in concurſu plu-
rium occupationum eligere ſapienter nôrint
potiorem, & utiliorem; nihil enim facilius,
quàâm hac in re decipi, quando amor hominis
proprius boni ſpeciem, & voluntatis Divinæ
regulam falsô effingit, ubi neutiquam inveni-
tur. Et verô deceptio quantumvis modica
plus detrimenti afferre ſoler, quàm cogitari
poſſit; hinc enim fluit malorum ingens nume-
rus, jactura temporis, labor inutilis, Divinæ
voluntatis neglectus, plurium obligationum
pernicioſa omiſſio; unde demum errores craſ-
ſi, falſa pax, inane gaudium, & ſpirits divitiæ
umbratiles enaſcuntur; cumque deceptio
non advertatur, errorum longa ſeries conte-
Xitur.
Vitandæ nobis etiam ſunt occupationes, ge-
nioc iolùm arridentes, & minus proficuæ.
Sunt, qui longo temporis tractu parum effi-
ciunt: alios contrâà invenire eſt, qui intra mo-
dicum tempus permultúm laborant, quôd hi
ordine debito cum applicatione ſeria, illi con-
fuse, ac ſine delectu procedunt.
Vacuum

964 Perfeltio Sacerdotalis

Vacuum diſſeminatum, quod olim Philoſo-
phi quidam admisére, ut motus & agitatio
corporum continua locum haberet, in genere
morum negari non poteſt. Namque pars ho-
minum major, ipsique etiam Clerici permulti
vacuitatibus innumeris vitam ſuam interſe-
cant, hâsque utt modicas inanitates occu-
pationibus maxime ſeriis paſſim admiſcent,
unde fit, ut hæ aut in longum protrahantur,
aut abrumpantur; quin etiam ſubinde peni-
tus elidantur. Oculos attolle, Sacerdos DElII
Et quod in mundo elementari ob vis¹s hebe-
tudinem videre non vales, in vitæ tuæ dili-
genti examine deprehendes, nempe vacuum
ubique & ſemper diſſeminatum. Atque uti-
nam haſce inutilitates, quæ tibi pretioſi tem-
poris particulas innumerabiles ſuffurantur, ne-
ceſſariam reſpirationem vocitare in mentem
tibi nunquam veniat! Sic enim aſſuetudo fa-
ciet, ut ante cœptum laborem reſpirare ſæ-
penumero jam velis, non ſine gravi & maxi-
méè dolendo Sacerdotalium occupationum de-
trimento.
Aliud malum eſt huic non abſimile, cùm in
unum congregati Clerici, Viri authoritate con-
ſpicui, per plurimas verborum ambages, aut
varia proferendo ad rem parum facientia, no-
bile tempus tractandis rebus maximeè ſeriis de-
putatum inutiliter ablumunt.
Meminerit Sacerdos DEl Miniſtrum ſe eſſe,
cujus maximeè interſit horas omnes, quovis
pretio ſuperiores, accurate colligere, ut in o-
pere

e loouin
iwtgane

n,l at
Mchfen
zute operd
rtclia,
mlero: din
Iin Dalobe
161. Qlis ho
ono Mantin
Hlee Heeil
ſpontmgs
Plunyrtinmne
Ten foenionie
fümng He
Uu liumgtin
zundtt.
Eemhonup,it
tle onum;
hb ueſe
UnnsDel
atei diad
ſeniten
t er
Urynkhs
ninnemen
lumdhue
nbmn kuum
nlhnesm
ſelin tantl
n,/,.

1nAfen

Cln.
nou ,.
le
iceie
fum
6 uiure
Mln:
n
an ſbir
le Krte
nichi
enei
Ehr u
n gen.
lir
lürmns
nkin nen
N Aencnt
epineli.
Ani.
Monumts

nle,ewi
toriutecr⸗
Abepey
cenuu
Une kit

tunke⸗
les,
leeylir
6

4

Conſideratio III. 86 5
pere Divino, & grandibus negotis æternitatis
rite collocentur. Quis Miniſtrum regium non
vilipendat, muſcas capientem, cùm Provincia-
rum, & populorum ſaluti proſpicere oporte-
ret? Modè velim, ad multa & magna tempus
abunde ſuppetet; præſertim ſi conſueta pieta-
tis exercitia, quamvis arbitraria, nunquam in-
termiſero: hinc enim univerſum animæ robur,
& in DEl obſequio firmitas ùt plurimùm pen-
det. Quis hominum, lioèt vehementer occu-
patus, prandium vel cœnam negliget?
Hæc ſpecialis in pietate firmitas aliam præ⸗-
ſupponit magis generalem, cujus hoc eſt pro-
prium, ut in majoris momenti negotiis ad ſubli-
mem vocationis noſtræ ſcopum identidem re-
ſpiciamus. Inconſtantiæ illud Paulinum oppo-
natur: Unusquisque in qua Vocatione vocatus eſt,
in ea permaneat. † Dum tempus habemus, ope-
remur bonum, idque ſecundúm vocationis præ-
celſæ ſpiritum; ſecundùm menſuram gratiæ
nobis conceſſæ, & prout occaſiones fructifican-
di varias DEl Providentia cuique noſtrüm di-
ſpertiêrit, ubi ad Apoſtoli monitum Operarius
bonus identidem reſpiciet: Omnia veſtra in cha-
ritate fiant. Hinc ſtabilitas in omni bono;
Hinc profectus in virture continuus, & perfe-
ctionis incrementa quotidiana.
Unum adhuc ſcopulum fugiamus, ad quem
cymbam ſuam nonnulli frequenter allidunt,
cùm labores magis arduos ſtudiosè amoliuntur;,
& faciliora tantum ſectantur. Hi vel nomen
* 17. Cor. 7. *X 1. Cor. 716.

R. P. Dufréne Exercitia. Ii i diffi⸗

866 Perfectio Sacerdotalis

difficultatis horrent, & cuivis obſtaculo ce-

dunt: pedem referunt, ubi fructus non reſpon-

det; ubi contradicunt alii, & æmuli adverſan-
tur; ubi calumniæ, perſecutiones, invidiæ, cri-
ſes acerbeæ non minús quàâm ineptæ laborem
excipiunt. Retrocedet hic Operarius inſtabilis
& infirmus, ubi contrà generoſus animus ru-
pis in modum perdurabit: Nos igitur, quæ-
cunque immineat,; vel actu ſæviat tempeſtas,
in DEum confiſi, & opem illius humiliter im-
plorantes adverſa omnia fortiter vincamus;
neque enim coronabitur, niſi qui legitimè tertave-
rit.* Dein certamen forte Heroëm probat, &
difficultatum horror ad fœminas, non ad vi-
ros pertinet. Quid ſi autem pla fœmina, lubin
Operariò longè cordatior, obices frangat, num
Sacerdotem inertiæ tne non pudebit?
II.
Robur & firmitatem inde petamus, ubi fa-
cile reperitur, videlicet in oratione, ſanctâque
cum DEO unione. Primum ac præcipuum
iſtud perſeverantiæ adjumentum eſt, ſine quo
cætera omnia minime ſufficient; quin potiùs
velut arundo manum illius perforabunt, qui
fulcro fragili nixus, ab illius petræ ſoliditate

diſceſſerit. Guſtum præbeant verba illa quo-

tidiana, dicenda cum reflexione: Rerum DEus
tenax vigor, inmotus in te permanens, lutis diurnæ
tempora ſucczidas determinans &c. Tu, qui mo-
tum nullo non tempore conſtanter tribuis, &
immotus perſeveras: Qui mutas omnia, & non
muta-
* 2. Tim. 2.

Itrs Gen
1,relgln in
nenxjkgre
Letanimm ne⸗
Mein untn
Cmeumon
ues, Ur in
ilumus in
t; Fetbun
m. zalud
Grimn,erili
Ui ktendn
ftemor.
ſtoconie
4 Nopo
Alu, kül
ümiore,
honmt ibſie⸗
Cuunm ft
n Cltetone
lrrrolrue
lligens d
1 Uinin e0

föſtunmp

fetm nlh
öhnrponatn
Nehohutn
in At kac
nneanam
ns o
erl 000 g
E Mroniſa

inn

Eninig, An

s dne
epon
eh leegen
gen on
Cridant,
nn ſolt
ttba rce
Lul
n luf
yll,
gerutet
Scona

l.

Conſideratio III. 867

mutaris: Qui, dum continuò agitantur in mun-
do reliqua, ſolus in teipſo ſtabili tranquillitate
frueris, largire lumen & robur, cuͤm noctes
tentationum ingruunt, quò wita nuſquam decidat;
ſed præmium mortis ſacræ cœleſtis inſtet gloria.
Convertamur deinde ad immobiles Fidei
veritates, ut inter mundanas varietates & ipſi
perſiſtamus immoti. Cœlum & terra tranſi-
bunt; Verbum autem Domini manet in æter-
num. JEſus Chriſtus heri & hodie: Ipſius do-
ctrina, vitæ illius exempla, promiſſa ipſius om-
nia æternùm durabunt, quibus ſolidiſſimè in-
nitemur.
Scriptò conſignemus pia lumina, motus pios,
& ſancta propoſita, ut legendo iterata & in-
culcata, ſtabilitatem otineant. Cuúmque ini-
mici mutationem ſuggeſſerint, illud Pilati op-
portunè ſubjiciamus: Quod ſeripſi, ſcripſi.
Quartum firmitatis adjumentum vota ſunt
cum diſcretione & conſilio edita. Eccleſia
Mater noſtra, quin & ipſe ſpiritus Divinus hoc
auxilii genus dudum probavit: Vovete, & red-
dite Domino Dé veſtro.* Ubi non Iufficit cen-
ties iteratum propoſitum, quod centies iterum

frangitur, validior voti Religio, ſaltem ad tem-

pus interponatur. Vel hanc tibimet legem
dicta: Aut faciam hoc bonum, aut hanc il-

lâmve pœnam certè ſubibo.

Inertes nos & miſeri trepidamus, nec pol-
liceri DEO quidquam audemus, quia volun-

tate promiſſa implendi deſtituimur. Dum in-

Iiiz terim
* P/. 75.

268 Perfeltio Sacerdotalis
terim Virgo generoſa, D. Thereſia, votô ſurmmè
arduòô perfectiora ſemper eligendi, obſtringere
ſe in perpertuum non dubitat. Propheta re-
gius neque grandi regiminis mole præpeditus,
nec infirmitatis propriæ funeſtâ experientiaâ
territus, ut inconſtantiam figat, jurisjurandi
vinculum ſacratiſſimum accerſit: Juravi & ſta-
tui cuſtodire judicia Juſtitiæ tuæ. *

Meditatio V.

De continuo in virtute progreſſu, Sacerdo-
tum proprio.
Qug quidem retrò ſunt, obliviſcene, ad ea verò quæ
Junt priora, extendens meipſum. Phil. 3.

INter præterita noſtra duo ſunt, quorum uni
memoriam; alteri oblivionem debemus. Pec-
cata noſtra ſint ſemper in conſpectu noſtro,
ut ea pœnitendo eluamus: DEl beneficia nun-
quam ex animo diſcedant, ut gratias conſtan-
ter agamus: bona Rroßoſſtn oculis indeſinen-
ter obverſentur, ut illa ſanctè cuſtodiamus.
Contrà obliviſci nos convenit bonorum ope-
rum, laborum, & virtutum, ſi quas obtinuimus,
ne aut inani gloriæ, aut vanæ complacentiæ,
aut quietis præmaturæ cupidini locum demus.

⁶

En! omni virtutum genere ornatiſſimus, &

meritorum copiâ inſtructus Doctor gentium,
poſt Evangelicæ prædicationis innumeros la-
bores, ad bona ſua miniméè reſpicit; præteri-
ta non ampliùs cogitat; ſed quantum ſibi viæ
ſuperſit

*Bſal. 115.

et ant⸗
e Nen
ter Neunts
8 cchoe
Gelemnd occu⸗
Arenigeeon
ipe ecutet
lennd ſutan
nnigeeſelin
atengvott
noc& Wii⸗

Nuhers ſin
Eum roni h
es ume itt,
N mni pe
AAntlnkum
mbamne lee
Uurnis on
Clereümng.

pent, ol

ienmior eh
nmor: ſor
Pgel. lr oti
Uieninmn tar
is, dad
ndünnosl
melamn
r honn
W pereveran

4
1C, .

Iuu
lenuk,
tlſech nen
Ueee

CsOe. e

lotadn
MnNN.
GChennune
Cnharenk
loun em
uttlng!
Nor er
nument
het .
Gun

Meditatio V. 869

ſuperſit conficiendum, unicè advertit. Quid
verò nos virtutum, & meritorum inopiaâ gra-
viter laborantes, gui perfectionis ſtadium vix
ingreſſi, adhuc in limine hæremus? Qui ſolis
deſideriis occupamur, & nonniſi opera quæ-
dam ſemiplena numeramus? Eja, veternum de-
nique excutere juvat! refecti pane fortium,
ſtrenuè ſurgamus, & ad montem DEl Horeb
impigrè feſtinemus. Inſpiciamus primò neceſ-
ſitatem quotidie proficiendi: ſecundò profectůs
modos & vias inveſtigemus.

Punblunm I.

Pauperes ſumus, & magna bonorum cœle-
ſtium inopia laboramus. Nunc tempus accepta⸗
bile; nunc dies ſalutis. * Ingentes theſauros
DEus nobis aperit: quin & invitat, & urget
ad diteſcendum. E Divino gazophylacio tan-
tum haurire licet, quantum libuerit: tota ve-
rò æternitas plus non dabit, niſi quæ in vita
collegerimus. Hujus porro tempus breve eſt. **
Properat, volat irrevocabile tempus: pars
vitæ major effluxit; magna rapiditate fluit
pars minor: fors modiciſſima illius portio ſu-
bpereſt. Et otiamur? Et ſtertimus? Et poſt
miſerrimam tarditatem non feſtinamus? Væ
nobis, ſi ad metam nos perveniſſe putamus;3
ſi multuͤm nos laborâſſe credimus; ſi ad quie-
tem anhelamus, & coronam juſtitiæ prenſa-
mus, quæ nonniſi vigilantibus, & usque in fi-
nem perſeverantibus Operariis promiſſa eſt.
1iiz3 Nulline
E 2. Cor. 6. X 1. Cor. 7.

870 Perfectio Sacerdotalis
Nulline ſuperſunt nobis affectus domandi; vi-
tia eradicanda, vincendi hoſtes, tentationes
ſuperandæ? Nullæne virtutes aquirendæ, bo-
na opera exercenda, merita pro æternitate pa-
randa? Nihilne adjiciendum ampliùs humili-
tati, vigilantiæ, manſuetudini, charitati? Quàm
timendum, ne longiſſimè diſtemus à meta; ne
terreat nos potius reſidui laboris multitudo!
Sed quid? forte noſtris viribus tanti negotii
magnitudinem abſolvere cogitamus? Cur po-
tentis gratiæ auxilia non quærimus? Jurge, co-
mede; grandis enim tibi reſtat via, *

Punctum II.

Experimur ſubinde magnas in melius conver-
ſiones: redeunt quandoque poſt vitam peſſi-
mé actam graves peccatores; ſed quot illo-
rum numerabimus, qui relicta iniquitate, ſe-
riò ad virtutis ſtudium convertantur? Vix-
dum èe ſordibus emerſi, totum ſe confeciſſe
exiſtimant; à primo paſſu languent mox om-
nia: multum præſtare ſibi videtur, qui ad vo-
mitum non rediêrit. Rari admodum ſunt,
ait S. Bernardus, qui à ſtatu bono ad meliorem
tranſeant: pauciſſimi ad integram vitæ, ac mo-
rum emendationem contendunt: plerique ſe-
curim ad radicem ponere nolunt, vitia non
exſcindunt; quod in ipis humanum eſt, non
corrigunt, quia mediis à Divina largitate con-
ceſsis non utuntur; Orationis juge ſtudium;
vigilantia perpetua; hujus, illiusve compedis
animoſa ſolutio, vel occaſionis pravæ conſtans
X 3. Reg. 79. remo-

CreAm
breint,
rſhin i.
r Cndn
1o, rüt
ohokt le
ſeuter guot
len &warin
Ghmin onn
ſCun, Pre
tnten ent
Miline
1 lrun deb
Uiſetfcere
1 Uoſfmm
enctin eny
iiMoxin
l ninz e

lec
lunlim

Rer berlele
Uers gon
ieziſta le
Ullain hinc
uhyetonem
Maunndimn

lnbenn

Unkanten
Munm n
n N
Crocdun f⸗
o elar
ni
Neige
nn Nr
nncunth
uliur
eſu⸗
gfe cin
ſetns

9

Mecditatio V. 371

temotio; Sancta in vitii dominantis extermi-
nio, & inſuperabilis pertinacia; abnegatio, &
victoria ſui magnanima, quæ certa eſt profe-
Ctûs menſura, juxta illud Aſcetæ aurei: Tan-
tum proſicies, quantùm tibi ipſi vim intuleris.* A-
lienæ voluntatis facilior in cauſis juſtis accep-
tio, & arbitrii propri depreſtio: ac demum
propoſita ſerid concepta, ſolide nutrita, fer-
venter quotidie innovata: contra inſtabilita-
tem, & varias tentationes egregiè munita, ſan-
ctam in bono perſeverantiam, inſignem pro-
fectum, ipsamque ſanétitatem, gratia Duce,
tandem certò evincunt.
Piiſſime DEus, cujus Bonitati velle præſens
ac ſerium debeo, da conſtanter, ea quæ ſta-
tui, perficere! Non pereant tot lumina, ne-
que incaſſum recidant tot auxilia! Nunquam
& memoria excidat, quantum tibi, vocationi,
mihi & Proximo debeam? Confirma hoc, DEus,
quod operatus es in nobis.

Lectio III. Hiſtorica.
S. Auguſtinus Hipponenſis Epiſcopus, Ec-

cleſiæ Doctor.
I[Nter Eccleſiæ hiſtorias celebriorem vix in-
veneris, quàm eam, quæ de hoc Sancto eſt;
Quoties iſta legitur, toties nova ædificationis
materia hinc eruitur. Nos omiſſis iis, quæ
converſionem tanti viri præceſsére, ad illa ſo-

lùm attendimus, quæ abſolutum FEccleſiaſticæ

Ii i 4 perfe-
*V. 1. C. 2 5. * Pſal. 62.

872 Perfectio Sacerdotalis

perfectionis Exemplar in ipſo nobis cum ad-
miratione ſpectandum repræſentant.
Annum ætatis agebat ſecundum ſupra trige-
ſimum D. Auguſtinus“, cum ſacris Baptiſini
undis eſt ablutus: acceſſerant menſes quinque,
dies undecim. Hoc primo ſancéckitatis remedio
vix percepto, cogitare ſolitudinem cœpit, in
qua DEO unicè vacaret: Africa omnem datu-
ra opportunitatem videbatur conſilio huic in
opus deducendo. Paucis poſt diebes Medio-
lanòô diſceſſit unà cum Matre, läsane nonnul-
lis, inter quos fuit Evodius Tagaſtinus, juve-
nis egregius, qui & ipſe, relictà Cæſaris aula, in
Eremo vitam ſanctiorem meditabatur. Ad oſtia
Tiberina delati, ex itinere longinquo nonni-
hil reſpirandum cenſuêre, dum pavigii in Afri-
cam tranſmiſſuri occaſionem expectarent. Hic
D. Monica & Filius die quadam in cubiculo ſoli,
ad feneſtram horto domeſtico iminentem, col-
loquium non ſuave minus, quàâàm ſublime de cœ-
li gaudiis conſeruéêre. „Cum ſermo nobis eſ-
5) ſet, inquit, de vitæ illius felicitate, ſuccenſi
35 ejus deſideriò, guſtare ad momentum tantæ
55 beatitudinis initia quædam cœpmus. Verùm
, ſubtracto mox iterum cœleſti lumine, & ad
„ nos reverſi, eandem ſuſpirare unà perrexi-
„„ mus, quia fruitio continua necdum permit-
„tebatur. * „ Quinto, aut ſexto abhinc die
n febrim incidit S. Monica, diéque nono ex eâ-
dem obitt.
Durante morbo ſanctæ fœminæ, quidquid ob-
ſequio-
x 24. Apt. anni 357. ** Confeſſ. l. 9. C. 11.

2
i

troun ſn
liii⸗
Eblunet
ouſer.
nvrdend
Grenin ene⸗
iEediprloen
lars leſin
iien,n
orunecidt
ls nreket
is nton e
ernotolore

lmn & 60
n letoland
nOken,
Heniemni 399
ene⸗pudln

leniſentid
hunncarn
Unh roc
lbdolin
opopti⸗
Umn: ſeen
ummn igve

nngren

UIgneomnin
nedan

1

Nobis
.
um hr e
irtize
elſezr
ntis
Chenn
donnen
olſio k
echeel

C.
nelelk⸗
rhhel
oend
Untune
Nn
ſerl
zerii
npeme
Phnet
Mbere-

elch.
aglio⸗
11

Ledtio III. 3

ſequiorum poterat, Auguſtinus deſerebat, quem.
illa bonum ſuum filium affectu materno appel-
labat, teſtari nil dubitans, nunquam ſe vel unum
verbulum ex ore ipſius auduſſe, quod ſibi diſ-

plicuiſſet.

Mortuæ oculos clauſit, ſimuùlque doloris ve-
hementiâ correptus, lacrymarum vim pio fune-
ri dedit, plorare ſe poſſe ac debere Matrem ju-
dicans, quæ ipſum tamdiu ploraâſſet. Sentiebat
equidem, illam nec miſerè, nec omninò eſſe
mortuam, quòd ſecundùm partem ſui meliorem
in cœlis viveret: quia tamen converlſatione
illius optima cariturum ſe poſthac videbat,
acerrimo dolore conficiebatur.
Juſtâs Matri perſolutis Romam Auguſtinus
petit, ubi variè diſtentus, annum integrum,
& menſes quatuor exegit. Tum denique in
Sodalium & Gentilium ſuorum corona, qui
eum Mediolanòô diſeedentem comitati fuerant,
portu Oſtienſi ſolvit, & Africam ſub exitum
hyemis anni 389. feliciter tennit. Mox Car-
thagine apud Innocentium egregia pietate No-
bilem divertit, qui, ſpectante Auguſtino ad pre-
ces quorumdam Sacerdotum èê gravi morbo re-
penté, ac prodigiosè convaluit. .
Paulò pôſt in Numidiam ſe contulit, ibique
in agro proprio unà cum ſocis conſedit, vitam
acturus à ſæeuli curis omnino liberam. Pri-
morum itaque fidelium inſiſtens tramiti Reli-
gioſa Congregatio, bonis utebatur comunibus,
erâtque omnium cor unum, & anima una: per-
ſeverabant quoque unanimiter in jejuniis, ora-
Ii i 5 tionibus,

874 Perfectio Saterdotalis

tionibus, & operum piorum exercitio. Præ-
ſertim Augauſtinus in lege Domini meditabatur
die, ac nocte, cæterésque iis luminibus, quæ in
fancta meditatione haulerat, erudire non deſi-
nebat.
Inter has ſacræ ſolitudinis delicias tranſactò
ferme triennié, Hipponem ab amico Nobili,
quem vitæ ſanéctioris deſiderium tenebat, evo-
catus eſt, ut eum ſalutaribus præceptis ad pu-
riorem DEl cultum erudiret. Statim advola-
vit Auguſtinus, hunc amicum à ſæculo ad Chri-
ſtum plenè traduécturus. Erat Hippon Urbs
maritima Numidiæ, ſatis munita, ut quæ men-
ſium quatuordecim obſidionem adversùm Van-
dalos ſuſtinuit. Nomen illius portum ſonat,
éſtque hodiedum obEccleſiæ lumen clariſſimum
Auguſtinum, quem Epiſcopum habuit; celeber-
rima: ſita nunc eſt in Regno Algerienſi, & Bona
vocatur.
Valerius ætate grandævus, illi Ecoleſiæ tunc
præerat, qui virtutem atque doéctrinam præſen-
tis Auguſtini ſuſpiciens, ad ſacrum Presbytera-
ts Ordinem promovere illum ſtatuit eo fine,
ut in Epiſcopali munere haberet Adjutorem.
Hujus itaque rei neceſſitatem dum unjiverſo
populo exponit, voce omnes unanimi Sacer-
dotem Auguſtinum depoſcunt, qui lacrymas
ob eventum adeòô inopinatum continere non
potuit; ab omni quippe in Eccleſia Dignitate
plurimuùm abhorrebat. Retentus igitur Hip-
pone, quamvis mutatô domiciliô, amorem ſo⸗
litudinis non mutavit? Quare Monaſterium,

abien
TRn Faenia
ru Mi at
ſ Ul e
mnnni 1
mi Lebe
Lenent, Iir
gbus iohere
evantz le
Docdum
horinen ſbi
run; en
is negauu
ionsoffcio
Adunſeer
umt0 ee
Pdlaceprr
Niiuopgete
MMochiſtun
leis Alicx
1e keflere
Nernshorn
ℳliati e⸗
1 Diene Pr⸗
Tuun nrcie⸗
ſeumn Aug
Pult ut mn
künlresdr
Uundhetile
illſzer
ienie hon

S
N

ern 1

dleltth
ni, Deltte⸗

leigt
mian
n terce
Mumi
Nnua
ltalbn
tliyn!
,Ralee;
Genmnt

77

Pelete

oen

e.

Tentne
ogen⸗
unner
nigee.
ayn
ſete dr
neke

Monere
rl,⸗
enlo⸗
Akinmn
1

Lectio III. 375

in quo habitaret, elegit. Ut verò pium pro=
poſitum Valerius, quo poſſet modo, fulciret,
hortum illi attribuit, & habitationem, in qua
plures DEI ſervi Auguſtino ſe adjunxgerunrt,
paupertatis ac pœnitentiæ ſtudio unà ſeſe de-
dituri. Labore manuum, ne cui moleſtiam
inferrent, vitam tolerabant, & A poſtolorum
legibus inhærentes, nihil proprium ſinguli poſ-
ſidebant; ſed bonis comunibus utebantur.
Dudum Valerius Præſul DEum rogarat, ut
hominem ſibi mitteret, quocum labores parti-
retur; Ipſe enim gente Græcus, & latini ſermo-
nis nequaquam ufficienter gnarus, prædica-
tionis officio minùs idoneum ſe noverat. Ex-
auditum ſe cenſuit, cùm Eccleſiæ ſuæ Auguſti-
num à DEO conceſſum vidit, quod beneficium
publicè deprædicabat. Ergo ſacris Ordinibus
initiato, poteſtatem fecit Evangelii coram ſe po-
pulo Chriſtiano explicandi, quod munus in Ec-
eleſiis Africæ ſolis Epiſcopis competebat;
nec defuêre, qui novitatem carperent. Sed
Valerius horum querelas nihil moratus, publi-
cæ utilitati confulere maluit, præſertim cùm
in Oriente Presbyteri jam paſſim Verbum Di-
vinum prædicarent.
Verùm Auguſtinus perſuaderi tam citò non
potuit, ut munus adeò ſublime admitteret.*
Factus Presbyter ſub finem anni 391. rogavit
ſuum Præſulem, ut ſibi moram usque ad Pa-
ſcha indulgeret, quò precum aſſiduitate, ac pœ-
nitentiæ rigoribus gratiam à DEO poſtulare
interim
* Ep. 21, nov. edit.

276 Perfectio Sacerdotalis
interim poſſet, tantum Miniſterium ritè ſuſci-
piendi, qua de re ad Valerium epiſtolam de-
dit plenam ſpiritu, & Neo-Clericis legentibus
mire profuturam. Tandem è ſolitudine ſua
prodiens, velut novus Baptiſta, eo fructu ac
fervore circa Paſchale tempus anni 392. præ-
dicationis initium fecit, ut Valerii exemplo
cæteri per Africam Epiſcopi hoc munus & ipſi
Presbyteris comittendum ducerent, quod aliæ
per orbem Eocleſiæ jam paſſim obſervabant.
Haud multoô pòſt, cum Valerius timeret, ne
ab Eccleſiis exteris Auguſtinus Epiſcopus de-
poſceretur, illum ſibi Adjutorem, licèt maximé
invitum, adſciſcere decrevit. Annum ætatis
agebat ſecundum ſupra quadrageſimum Vir ſan-
ctus, quando Epiſcopatůs Ordinem ſuſcepit,
ex quo tempore magis adhuc in propriæ non
minus, quâm alienæ perfectionis ſtudium exar-
ſit: Quantùm verò in hac cœleſti ſcientia pro-
fecerit, ipſemet nobis exponat. „„Teſtis mi-

,» hi eſt conſcientia mea, inquit, * DEus meus!

„ quòd ſincerè te diligam. Verbum tuum vi
⸗ ſua ignitâ vulneravit cor meum, ex quo
.; amnare te nec momentô diſtuli. Cœlum &
„) terra, & omnia quæ in eis ſunt, mutô elo-
, quiò ſemper clamant, ut te diligam, quod
„ idem toti hominum univerſitati nuntiant, ut
„ nemo ſit excuſabilis, ubi huic debito ſibi
„ Congenito malè defuerit. Sed nova & am-
„ pliore Miſericordia indigent, quorum miſe-
5 reris, ne in vanum laudes tuas Cœli & ter-
„ Fa

* Serm., 125.

11 nunng
,Rlent,
Gnt: —
amſmmce
ummin
1 Mihiat
,ooarut ¹
„ten ſeni
„ den infel
„Cenuminy
Pieemde
t, nicum
Alui, ſer
Eriun ſe con
Eebnlin
ti,gan
is tglem
linng inma
,le hbeo i
9ſiortos n
Olehheiun.
uleo cil
luter tar⸗
In ſeerd
,e dene h
„Mune
9Par 4
4 In ee⸗,
M hee

i,

tümtit
eillk
les luni
ſiltuin
1eo fn
i,
leti
Nemunnst,
lend (lo!
S
fistnen
S
tumm
en l

Gnen

I

WonfI
Cond
d eo⸗
N
m
Mo
n R⸗
ller.

E

Lectio III. 877

„ ra promulgent; ſurdis enim ſine te loque-
22 rentur. . *
Diu pòſt hæc ad populum ſuum effari non
dubitavit: *„Poſtquam in bello adversuùs pec-
„ catum jam conſenuimus, hoſtes non ampliùs
„ patimur adeò feroces; ſed nonnullos tamen
„ patimur: Longis annorum ſpatiis fracti, ſe-
„ quuntur à longe; Verùm utuͤt viribus de-
5 ſtiruti, movent ſe nihilominus, & noſtri quie-
„ tem ſenii quandoque turbant. Haud equi-
„ dem inficias ivero, duriora eſſe juvenum
„ Certamina, quod uſu ipſo pridem didicimus.
Valetudine fuit infirma, utà omnes nove-
rant, qui cum ipſo agebant. Hinc dicere eſt
auditus, per corporis ſui languores diu ante
ſenium ſe conſenuiſſe. Rarò tamen in epiſto-
lis ad familiares de morbis ſuis mentionem
ingerit; qua verò patientia, & perfectione vir-
tutis eosdem tulerit, ex epiſtola quadam col-
ligimus, in morbo difficili exarara. “„Sat be-
„ ne habeo, inquit,“ ſecundùm ſpiritum, cui
„ vigor ſuus manet integer juxta Domini be-
„ neplacitum: Corpore autem malè affectus,
„ in lecto diſtineor; doloris enim vehemen-
„ tia nec ſtare me ſinit, nec ſedere, nec ambu-
„ lare. Verùm hoc ipſo in ſtatu fateri cogor,
„ mé bene habere, quia talis ſum, qualem
„ DEus me vult. Cum enim aliud volumus,
„ Præter id, quòd ipſe imittit, nos aberram as5
„ non ipſe, qui niſi rectum velle non poreſt.
„ Nôſti hæc omnia: ſed alter ego cuùm ſis,
lubens
Ep. 149.

878 Perfectio Sacerdotalis.

„ lubens tibi aperio, quæ mihimet dico. Tuis
„ ergo ad DEum precibus noctes, diésque
„ meos comendo; noctes, ut patienter dolo-
„ res meos feram: dies, ne ſolatiis abutar,
„ quibus indiget præſens infirmitas. Domi-
„ num ora, ut mecum ſit, & mala non timeam
„ in hac mortis umbra, cujus medium vivus
„ perambulo. .
Exrerior ipſius habitus ad modeſtiam fuit
compoſitus; nec enim quidquam in veſtitu, &
omni ſuppellectile habuit, quod aut faſtum ſa-
peret, aut nimis abjectum goid præferret: un-
de juſtam in omnibus mediocritatem dilige-
bat. Tales, inquit, veſtes cupio, quas elar-
„giri poſſim egenis fratribus: alias nolo, niſi
„ quibus Presbyter, Diaconus, vel Subdia-
„ conus uti quéat. Si oblatis indui oportet,
„ hujusmodi ſint, ut in ruborem non agar3
„ vos enim latere nolim, abhorrere me veſti-
„ mentum pretioſum, quod cum prædicatio-
„ nis munere, cum fracto corpore, iſtâque
„ mMei capitis annoſa canitie non cohæreat.“*
Frugalis, & ſimplex erat illius menſa, in qua
hoſpitibus & infirmis carnes quandoque appo-
nebantur, ipſo leguminibus fere contento. Sola
cochlearia ex argento fuêre; ſuppellex au-
tem cætera, quæ ad menſam ſerviret, teſta-
cea, lignea, vel marmorea fuit; non quèd me-
liorem habere non poſſet; verum quia mo-
deſtiæ, ac paupertatis amore ſœæcularem faſtum,
& quamlibet ejus umbram à ſe amotam vo-
luit.
* Serm. 36.

1 llkn
n b de
s el ſel
henin ſen
(Mnvuine 0
min ceenact
in coinen

iqus mi
Pane nell

Molo tenpe
Eigenchenm p⸗
t, lelbe 4
kiun lol
oonerſone
plett en
Weftter
Mentliteles
Polteent,
D
Nlyicepe
Purſet
leng,
a niine
Ahhin ert
9Aaiguns
1Crer ſeeun
9 Ad don
Natnnſrar
Punſedi
Mem. „
Ninniunet

Ledtio III. 879

tn IIuit. Menſæ ſuæ hoſpites cum gaudio admit-
tebat: ſed ne ſermonibus otioſis, aut noxiis
e locus eſſet, vel pia prælegi curabat, vel quæ-
Ulris z i
ſtio erudita ventilabatur. Detractiones verò
Nites.

cùm maximè odiſſet, hunc geminum verſicu-
Umi lum in cœnaculo ſeribi mandavit, ùt Ven.
nekirs Beda in comentariis teſtatur.

nte,. Quisquis amat dictis alienam rodere famam,
ieti Hane menſam vetitam noverit eſſe ſibi.
ril Multo tempore, antequam Epiſcopus fieret,
em divencditum patrimonium in pauperes erogâ-
tlen 6, rat; neque illi agro Tagaſtino pepercit, in
nu. quo vitam ſolitariam unà cum amicis ſtatim
à converſione ſua egerat. Sed cùm admiran-
da polleret animi rectitudine, Pelagianos ar-
tinen, guere fortiter non ceſſabat, quòd erroris dani-
narent Fideles univerſos, qui proprium aliquid
neſ⸗ Ppoſſiderent, nec bonis ſuis omnibus renun-
e Liaſſent.

Ad Epiſcopatum evectus, multò adhuc ma-
“ gis patefecit, quantùm ab omni cupiditate fo-
i ret alienus, quamvis in iſto gradu bonorum

e
en copia minimè deeſſet, quorum adminiſtratio

1 N ad ipſum pertinebat. ιDEum teſtor, auditus
dan. „ eſt aliquando dicere, cuùm ſuſpicio quædam
el „ circa pecuniæ amorem in eum cecidiſſet,
e10) Ell

.
Nn „» quôd non modè ex hac Ecoleſiæ bonorum
“ „»„ adminiſtratione voluptatis nihil omnino ca-
ſen⸗ „ Piam, ſed illa potiùs oneri ſit, méeque graviter
n „ premat. ,„ Hinc ſæpius Urbem Hipponen-
i ſſeem invitarat, ut adminiſtranda Eccleliæ bona

880 Derfectio Sacerdotalis

in ſe ſuſeiperet, ſibique, Clero, & pauperibus,
quorum Pater eſſet, neceſſaria tantùm exinde
ſuppeditaret. Cæterùm temporales curas ipſe
conſtanter abdicavit, hoc ſolo contentus, ut
fideles Oeconomos deligeret, à quibus ratio-
nes annuas diligenter expetebat.
Sæpius donationes & pia legata non admi-
ſit, cùm aliquid incommodi paſſuras inde fami-
lias proſpiciebat, vel cuùm ex inſtinctu non ſa-
tis Chriſtiano donari Eccleſiæ quidpiam depre-
hendit. Sic hæreditatem aliquando repudia-
vit, quam iratus Pater, & morti proximus fi-
lio ademerat. “ Si ſuperſtes foret hic teſta-
„tor, ad populum ſuum hac de re dixit, num-
„ quid non meum eſſet, Patrem cum filio

„ reconciliare? Sed quomodo pacem inter

33
„ hiarem? Non itaque perperam egiſſe me
„ credo, cùm bona paterna filio reſtitui, qui-
„ bus eum parens indignabundus ante mor-
„ tem privârat.*

Homo dives Eceleſiæ Hipponenſi agrum do-

nârat, cujus tamen fructum ipſe, quamdiu
ſupereſſet vita, perciperet. Poſt annorum ali-
quot ſpatium facti ponitens, filium à ſancto
Præſule donationis inſtrumentum repetere juſ-
ſit, oblatis in vicem auri numis omnino cen-
tum, quos inter pauperes Epiſcopalis manus di-
ſtribueret. Senſit Auguſtinus, quòôd vel ſincera
donatio non fuerit, vel donatorem illius pœ-
nituerit: ut ergo is intelligeret, quo Eecleſia
ſpiritu ageretur, & inſtrumentum, & aurum
* Lerm. 357. ſimul

utrumque ſancire poſſem, ſi hæreditati in-

tumtohn
n hertl⸗
urumine
lenn/ luftd
Giangce
lesidc⸗
Eatetnet
N Kanſe
drer duos
n iner ul
atrumbeveſti
altheyvern
ndlun inet
mtum mino
in gert
Gimdenn
Tceroonoun
ehernb
6umtenporal
En ceceb
Uiniconnri
Kärhunr gt
meſ offe
lichnherer
ſk aen ln
Ntenini eoro
lls nineban
itret Undo
tins Medt
RAnhoCo
Sgurcun
üeel

ne
tanlinei
Mlezeng
nen
igubbuun
1

Pludone
irpi⸗
lrar
lunco n
ipmnm
fnerhitt

ichinn R

kllti m.

Wand

Moni

Meltuin.
nglene
licz.
e

und
Nuntil
Nmd.
n
ger i
Nnocer⸗
Nunne⸗
elloeen

. Lettio II. 881

ſimul remiſit, minimè decere arbitratus, ut ab-
ſurda donatio inter ſacratiora Eccleſiæ bona lo-
cum haberet.
Arbitrum inter diſſidentes agere ſemper con-
ſuevit, ſeu fideles illi forent, ſeu infideles, &
cujuscunque demum conditionis eſſent, qui
ſuas lites ipſi componendas offerebant. Male-
bat autem extraneos & ignotos judicare, quàm
notos & amicos, feſtivè ſatis inſinuans, poſſe
ſe inter duos ignotos unius amicitiam lucrari,
dum inter duos amicos judicium ferens, alter-
utrum neceſſariò amitteret. Hæc illum nego-
tia ſat frequenter usque ad prandium, & non-
nunquam integro die occupabant, inter quæ
partium animos prudenter explorabat, & pia
monita ſuggerebat; incredulos autem ſanctæ
Fidei rudimentis imbuebat. .
Licèt nonnunquam litteras commendatitias
dare petentibus non abnueret, cùm de rebus
etiam temporalibus ageretur, ſobriè tamen eas-
dem concedebat, ea ſemper lege, ut nihil æ-
quitati contrarium fieret. Has ignoti faciliùs
obtinebant, quàm noti & familiares, ne aut
famæ ſuæ officeret, aut Magnatum gratiis ob-
ſtrictus viveret. Quempiam comendans, mo-
deſtè adeò, ſapienter, ac diſcretè id præſtabat,
ut nemini eorum eſſet incomodus, ad quos epi-
ſtolas mittebat; ſed admirationem potiùs ex-
citaret. Importunè urgebat nunquam, ſolas
rationes petiti ſolide expoſuiſſe contentus.
A S. Ambroſio didicerat, nemini apud Princi=
pes ad quæcunque officia ſeu bellica, ſeu ci-
R. B. Dufrène Exercitia. Kkk vi-

882 Perfectio Sacerdotalis

vilia viam ſternere; conviviis nunquam inter-
eſſe; epulas domi ſuæ nunquam inſtruere, ſo-
la hoſpitalitate retenta, quam charitas juberet;
matrimonia nunquam conciliare. Nec tamen
improbabat, ſi quando Epiſcopus ad illorum
reces, qui matrimonia contraxiſſent, ſuam
ipſis præſentiam indulgeret, ſive ad firmanda
illorum foœdera, ſive ad benedictionem illis
impertiendam.
Inde à ſuſcepto Baptiſimo, & maximè à Sa⸗-
cerdotio fœminarum conſortium ſingulariter
abhorruit. Earum nullam in ædibus ſuis ha-
bitare unquam eſt paſſus: Quin & ſororem, &
neptes, & patrueles ab iisdem conſtanter ex-
cluſit, quamvis juxta Canones forent privi-
legiatæ, miniméque ſuſpectæ, quòd illæ ſal-
tem, quæ ad ipſas ventitarent, occaſio ſcan-
dali eſſe poſſent. Mulieres, niſi teſtem ſecum
haberet, nunquam ſolus alloquebatur: imò nec
Virginum aſceteria, niſi ſuma neceſſitate com-
pulius, adibat, licèt ipſius conſiliis & authori-
tate illa regerentur.
Solius officii, & urbanitatis eausâ neminem
adibat: ſolos autem pauperes, viduas, & Or-
phanos in tribulatione poſitos, magna charitate
viſebat. Cùm ad ægros vocaretur, promptus ſem-

per accurrit, nulla negotiorum gravitate, aut

multitudine retineri ſe unquam paſſus. Impenſa
verò illis benedictione, adhibito ſolatio, & poſt
ſuggeſta ſalutis monita, ſtatim ad ſuas ædes re-
Vertebatur.
Ut cognatos, & propinquos ad pinguiorem
. tor-

mmdris
Ncorteret:
Damenta, G
Cictt gol
munbls tie
Denroᷣ hl
umifugt,
ſoaom her⸗
ſgeimunere
Ahnerioos
Horuun kan
bekebt ura,
iarharum
Hewem alc
Ggeiscee
efodipin
ranntbi
CNperium
r, ut
Er aüdlui
Cenlun hu
tancun.
Mean n
derait H
un baton

n in
Mn
l
uiſen, .
eid i
wiicher,
n e
lbigii
an
Glltnei

ualnte.
lenken
inde
e .
nt:

Eniem
ACr.
ChNete
Mneſr⸗
e, A
lpet
o
Ahe⸗

Ucken
r

* Lesdtio III. 883

fortunam eveheret, illi nunquam in mentem
venit; Ab iisdem ex, Eccleſiæ theſauro ditandis
longiſſime abfuit, qui acceptam à Parentibus
hæreditatem diſtribuere inter egenos maluit,
quam ſuis eandem elargiri. Exhauſtis verò in
pauperum ſolatia Eccleſiæ proventibus, & pio-
rum oblationibus, apud amicos & fortunæz
pinguioris cives auxilia conquirebat, ut egenis
ſuccurreret: eandem ob cauſam Eccleſiæ or-
namenta, & altarium vaſa quandoque diven-
didit; quod idem ad liberandos é Barbarorum
manibus fideles præſtitiſſe aliquando eſt viſus.
Silentiò hic præterimus labores immenſos
Magni Auguſtini, quos illi ſuum in Eccleſiam
ſtudium perpetuò imperavit, cùm aut libros
fere innumeros ſcripſit, aut Conciliis adfuit,
vel hæreticos domuit, vel prodeſſe cuieunque
hominum ſtatui, & conditioni pro viribus in-
defeſse curavit. Accedebant graviſſimæ Hæ-
reſiarcharum perſecutiones, quibus hi tantum
Heroëm aſſiduò impetebant. Tot ergo factis
egregiis celeberrimum, ſanctitatis, ac ſcien-
tiæ prodigium univerſa poſteritas meritò ſem-
per admirabitur. Iſtud porro virtutum illius
compendium, quod hic dedimus, aliò non ſpe-
Gat, niſi ut Eccleſiaſticæ perfectionis Exem-
plar abſolutiſſimum Sacerdotes Domini ſuſpi-
ciendum habeant, & pro menſura gratiæ imi-
tandum. =
Menſe Junio anni 430. Vandalorum potens
exercitus Hipponem obſedit, qua occaſione
pium Paſtorem ſe exhibuit ſanctus Præſul, cùm
Kkk z gregi

884 Perfectio Sacerdotalis

gregi ſuo adfuturus, in urbe manſt, ut vi.
delicet in tanto periculo ad ſervandam DEO
fidelitatem ſuos animaret. Junxerunt ſe Ma-
giſtro ſuo quidam Epiſcopi, ejus olim Diſcipuli,
quos inter Alipius & Poſſidius fuêre, labores
& pericula cum ipſo partituri. Durante igitur
oblidione, adeò vehemens in dicendo ad po-
pulum fuit, ut mirum eſſet, virum ætate fra-
tum ardore tanto prædicare: Cuùm verò tem-
poris tractu publicæ calamitates in urbe ob-
ieſſa plurimùm augerentur, paternæ Providen-
tiæ curas & ipſe auxit, ſibique ad vitam neceſ-
ſaria ſubtrahere non dubitavit, ut egentibus
ſuccurreret. Neque minori ſtudio animarum
neceſſitatibus providebat, quibus auxiliô, ſo-
latié, & indefeſſa charitate ſemper adfuit.
Eam in vultu ſerenitatem conſtanter hæc inter
nubila retinuit, ut intuentes recrearet: Ser-
mones illius pleni virtute animos timidorum
erigebant; Et vix illum audiêérant etiam diſco-
li, cùm ſubitò ad fidem Chriſto ſervandam ac-
cendebantur.
lpſe veròô non ſine acerbo animi ſenſu mala
ſecutura prævidit, quibus Barbari Eccleſiam,
Clerum, Monachos, ſacras DEO Virgines, &
omnem populum erant afflicturi. Ingens ho-
rum numerus ad fugam compullſus, fame in ſyl-
vis & montium cavernis perüt: Alü, quod
magis deplorandum, ut vitam & bona ſerva-
rent, à Chriſti Fide receſſerunt. Amor itaque
tenerrimus, quo Eccleſiam Eſu Chriſti Spon-
ſam proſequebatur, imenſo dolore ipſius ani-
mum

rpheut
ihnemen!
ſe Tuivamn
Maryine
mas l
inn ſul
ien 10
n worer
, tot
Aogtbenl
oletuii⸗
Ceoct, mon
ſlcezt, guo

Ppumg Ne

nonerib
nſelent
isdglorr
leſtent
ordelonri
Uifetl, V⸗
iorie
Hun Nen
ite lep
Pelhs rer,
feel, i
Mere, n
Cnenet. I
1enſt,
cun Necie⸗
uteign
Kons wer
Uis ano⸗

Ledtio III. 38
maſt ,
nu mwum implevit, uòèòd agrum Dominicum exi-
eumIn Wi florentem vaſtatum iri, & Eccleſiarum in
oin Africa ruinam præſentiret: Quare diu noctuù-
r gue in lacrymas effuſus, DElIM orabat, ut
Anng graviſſimas Calamitates averteret, ſeipſum in
RK5K victimam Juſtitiæ ipſius offerendo. Iſtud por-
en ro efllictim rogabat, ut, ſi ſtatuta cœleſti con-

un ſilio foret urbis in manus Barbarorum tradi⸗-
R tio, ipſe tot mala inde oritura non videret.
*R“ Audivit benignum Numen ſervi ſui preces, im-
i 4miſſô lethali morbô: ut primùm ergo in lectum
ium decidit, mortem illo ſpiriru &à manu Domini
. Wfulcepit, quo cœtera omnia dudum fuerat am-
Dn plexatus. Neque tamen exantlati pro Ecoleſia
u innumeri labores ſecurum adeò reddidére, ut
Uer a non peccata juventutis pœnitenti animo po-
tee tius deploraret, quàm ad laudabiliter acta
tt reſpiceret. Quare in ſpiritu humilitatis, &
nuin corde contrito morbi dolores, & incommoda
N univerſa, velut juſtam peccatorum pœnam
ng ſuſtinuit.
Hunc pœnitentiæ fpiritum ut ampliùs nu-
m triret, è ſeptem pſalmis, qui huc pertinent,
Gain, ſelectos verſus per cubiculi ambitum deſcribi
A fecit, ut isdem oculos & mentem continuò
en, paſceret, mortique inſigniter compunctus oc-
en,. curerret. Ultimis decem vitæ diebus impensèe
rogavit, ne quis ad ſe ulteriùs veniret, niſi
1ln cum Medico ſub horam prandii, ut omne tem-
un. pus reliquum DEO impenderet. Tandem ob-
. ſidionis menſe tertio, 28. Auguſti anni 430. æ-
Gan. tatis anno 76. inter Diſcipulorum manus ſan-
Cun Kkkk 3 tiſ⸗

886 Perfectio Sacerdotalis

ctiſſimè expiravit, Epiſcopatûs annò 34. Sa-
cerdotii trigeſimò nonô.
Teſtamentum condere noluit, quòd pau-
pertatem Evangelicam profeſſus, nihil poſſide-
ret. At verò bona quocunque pretio ſupe-
riora, virtutum ſuarum videlicet ampliſſimos
theſauros, & ſcripta inſignia Eccleſæ reliquit,
cui fideliſſimè ſerviérat, & ùt ESII Chriſti
ſponſam tenerrimè dilexerat. Habebit omnis
poſteritas, quod in Doctore tanto ſemper ad-
miretur ſtupendum ingenium, prudentiam ex-
quiſitam, ſcientiæ fundum inexhauſtum; præ-
cipuè verò humilitatis, & Charitatis imenſa de-
cora, quibus Eccleſiam ſumopere illuſtravit.

Examen III.
Aun proficiam?
non proficio, deficio: retrocedo, ſi non
Droced;n quæ Aſcetarum omnium conſtans
doctrina eſt. Lucrum in dies ſingulos augere
ſatagit vigilans mercator: Ego forlan detrimen-
ta ſolùm augebo? ſolos defectus accumulabo?
Hæccine Sacerdotalis prudentia? Malus Oeco-
nomus utique ſum, ſi lueri nil appono. Qua-
re peculium tam ſolerter augeo, & lucra æter-
nitatis negligo? Quid hinc expectandum, niſi
turpis egeſtas?
Quantum pro ficio in æſtimatione ſtatus mei
ſublimis, & vocationis ſanctiſſimæ? Quantum
in ſedulo gratiarum uſu, & mediorum Sacer-
dotalium applioatione ſeria? Horùmne inſignem
præ-

Auntame
e Ginit l
breninte
oontemnd.
sNe⸗
Nun creſen
romtregoe
Eesditgtotn
ſito:
tu Codn
Liſcon:
id en
Unmneruur
Moelorh
Geittes
lnmap
adub
uNtmat
nis guun
tmmmmer
Kahwinlan
ſcrfei
Uilhneidl
ſteihei,
uborinie
lgio! N
ioſen
lioogiio
nnen
dus nie
Cbuun

an,
t, gliln
il
e Pretit
hehr
Hio ſapr
lnn
lſinen
ſiiels,

l
lllnn
ler
Nier.
ldo
ed⸗
nere

ri
tum
Cel⸗
mnen
Nre⸗

„

Examen III. 387

præſtantiam, efficaciam, & multitudinem quo-
tidie clariùs intelligo? An rerum caducarum
vanitatem indies palpabiliùs video, & animo-
ſiùs contemno? Num bona ſpiritualia ſemper
magis appeto, & diligentiùs quæro?
um creſcit quotidie horror, odium, fuga
peecati? An minuitur defectuum, & negligen-
tiarum frequentia? Num affectus animi ſequio-
res mitigantur? Quis pœnitentiæ ſpiritus? Quæ
ſatisfactio? Quantus peccata impediendi cona-
tus? Quodnam illa reparandi, ſeu compenſan-
di ſtudium? Quis animi dolor ob delicta po-
puli? Quænam ſacrificandi ratio indies melior,
ut auferatur peccatum?
An melior ſemper evadit meus intellectus cir-
ca veritates æternas? Magisne vivida, & actu-
Oſa illarum apprehenſio? Num augetur in me
ſanctus DEl timor? Quænam virtutum ſolida-
rum æſtimatio, deſideria & incrementa? An
majus, quâm antehae, puritatis ſtudium „ &
erratorum etiam minimorum fuga? Quis pro-
fectus in ſancto Orationis ſtudio, quod unum
ſi defuerit, certò claudicabit profectus: unum
ſi adfuerit, bene habebunt omnia. Quodnam
Fidei, ſpei, & charitatis augmentum? Quan-
ta Proximi charitas? Quis fervor in DEl ob-
ſequio? Num altas radices agit humilitas?

Majôrne ſemper, & clarior DEI, & Eſu Chri-

ſti cognitio, æſtimatio, charitas, reverentia?
Quæ incrementa ſumunt habitus boni? Anfa-
cilitas major in exercitio virtutum? .
Quibusnam gradibus aſcendit Gloriæ Divinæ
Kkk 4 zZelus

888 Perfectio Sacerdotalis

zelus ardens? Quomodo creſcunt unà cum la-
bore quotidiano ignita deſideria? An remittit,
vel acuitur zelus perfectionis propriæ? Qui-
bus augmentis roboratur zelus ſalutis alienæ?
Plusne, aut minùs præſto, quàm antehac; Et
quo ſpiritu? Quanta mutatio in meliuùs circa
functiones Sacerdotales? An major æſtimatio,
diligentia, fervor, & devotio in celebrando
Auguſtiſſimo ſacrificio? An ſedulitas amplior
in docendo publicè, & privatim? An proxi-=
mum ſemper magis ædifico? Quæ ſobrietatis,
manſuetudinis, patientiæ, pietatis inccementa?

Num augentur quoad intenſionem dona ſpi-
ritus ſancti? An pax interna ſtabilior? Magis-
ne ſapiunt Divina? An cordis gaudium defoœ-
catius? An vires in ferendis Crucibus amplio-
res? Quousque jam pertigit maæ voluntatis
cum Divina conjunctio? Quale meum gau-
dium de DEO, cum DEO, in DEO? Quanta
conformitas cum Eſu Chriſto? Quæ deſide-
ria vitæ æternæ? &c. .

Meditatio VI.
Ad JEſum Evchariſticum affectiva.

Sanctifica eos in veritate. Joan. 17. V. 17.
D omnis ſanctitatis fontem convertamur,
ut aquam ſapientiæ ſalutaris, unãque ſa-
cros ignes haurire abundanter liceat. In Vo-
ta potiſſimùm & preces, ùt ipſemet Servator

paulò ante mortem exemplum dedit, cum pro
Diſci-

centſinum
en nini,
eon⸗

Pleelurie
itmi
olCNmi
ſuin t
lekhu⸗
mmmeg
Lömtilia:
Mennr dobis
Ne NAe
Clegnünt:
Eis iorteſe
ti baker
Iun, kre
Erchaus,
ncdmmt 1
Pencſclles!
e A mn.
ne niru
en.

ntnlen
Amt
roprir
bllis 1
mantelu
Nlie
reir
iraelt
Uis 1
A
Elren
ent

nnß
eH
n eS
ami⸗
rcdh
Ung
(uu
ce⸗

Meditatio VI. 889

Diſcipulis Sacerdotibus oravit, nos Me toti
abeamus. Parum poſſunt vires noſtræ; deſi-
deria ſaltem ampliſſima fſubſtituamus:
ſuppleat affectus, quod non præſtat ef-
fectus. Effundamus coram ipſo corda noſtra;
Et primò quidem luctuoſam in mundo rerum fa-
ciem: ſecundò remedium adversùs mala omnia
potentiſſimum, Sacerdotii ſanctitatem, Evcha-
riſtico Numini, ſacra inter ſuſpiria, comen-

demus.
Punbtum I.

En Evchariſtice Eſu! Deſolatione deſolata eff
omnis terra. * Ubique contritio; ubique affli-
ctio! Calamitatibus undique premimur: Com-
prehenderunt nos mala, quorum non eſt numerus. X
Hinc bella urgent, vaſtantur Provinciæ, ad
miſerrimam egeſtatem rediguntur innumera ho-
minum millia: ſævit mortalitas pecorum; in-
tentatur nobis ſterilitas terræ: utinam dira fa-
mes tot mala non excipiat! Minima hæc ſunt,
quæ patimur: feroces inter belli tumultus po-
tens invaleſcit hæreſis, fluctuat navicula Pe-
tri, Eccleſiæ periclitantur. Sed, quod peſſi-
mum, languet in populo chriſtiano pietas, fri-
get charitas, deficit lumen Fidei, peccata in-
undârunt. In puſillo Fidelium grege quàm
pauci fideles! Noneſt, qui faciat bonum; non eſt us-
que ad unum. **X* Turmatim pereunt animæ:
Non eſt utilitas in ſanguine tuo, dum deſcendis in corrup-
tionem. * d In vanum laboraſti: ſine fructu ſüù-
dãàſti!
RJerem. 12. 1 . * Pſ. 39. 1 3. KNX P/,13.
X⅜* Pfſ. 29.

89⁰ Perfeltio Sacerdotalit

däſti! Eacilè poſſet, Te adjuvante; Te gubernante; Te
invitante, ubique cum Iætitia florere ſanctitas: Et latè do-
minatur iniquiras! Heu! tragica rerum facies ſiccis oculis
ſpectari qucat! Neminem tangunt honoris tui detrimenta,
jacturæ immanes, injuriæ tam graves? Evchariſtice )Eſu!
quid ad hæc ſervi tui? An ſilere poterunt? Non lugebunt
ſaltem? non clamabunt? non orabunt?
Punctum II.
VUnum eſt, Domine, adversús tanta mala remedium, ut
nempe Sacerdotes tui induantur Juſtitiam. Mitte, Domine,
mitte Operarios in meſſem tuam! ſuſcita tibi Sacerdotes fi-
deles, qui zelò tuæ gloriæ pleni, moncant, urgeant, labori
non parcant. O ſi arderent omnes Minifſtri tui, quàm læta
ſanctitatis germina ubique pullularent! O ſi vigilarent Pa-
ſtores, quàm ſecurum forgt ovile! Eccleſiam ſponſam tuam
rcſpice, ſub malorum pondere gementem! Da illi Adjuto-
res magnanimos, fidos, induſtrios, indefeſſos, qui
perdita requirant, fracta reſtaurent, infirma conſolident,
tenebroſa illumincnt, dura emolliant, depravata emendent,
& ſacros ignes ubique accendant! Stet erecta & invicta rega-
lis Sacerdotii Majeſtas, quæ ſanéto vigore cuncta ſuſtineat!
Da columnas Eccleſiæ tuæx; da Cuſtodes, Propugnatores,
Defenſores! Mitte Bonifacios, Magnos. Fridolinos, Gamel-
bertos, Burchardos, Sarcandros, qui animam ponant pro
ovibus fuis! Stent ſervi tui coram te omni tempore, ut ſibi
commiſſæ plebis neceſſitates tuæ Bonitati exponant; ut fide-
liter petant, & efficaciter impetrent; ut puras manus ad te
ſemper tollant! Poſtulent in fide; petant in Nomine tuo,
omnique Benedictione cœleſti, & gratia repleantur ! Da Ec-
cleſiæ tuæ Doctores, Paſtores, Mediatores, zelo doctrina, vir-
tute conſpicuos; operis tui Vicarios non minus fideles, quàm
in Verbo tuo potentes! Evchariſtice) Eſu! da præſertimAltari-
bus tuis Miniſtros charitate ferventes, qui pro ſua & totius
mundi ſalute ſanctum ſacrificium, imaculatam Hoſtiam dignè
offerant, ut & ipſi in Te, ſanctitatis fonte, ſuam perfectionem
Bauriant; mala omnia & calamitates propellant, bona omnia
potenter obtineant; Ipsique in Veritate ſanRtificati, ùt præ-
celſa Vocatio poſtulat, tuam in Fidelibus ſibi comiſſis imagi
nem, ad Nominis tui majorem gloriam., feliciter valeant
efſormarc. In-

lem .

Dlie D.

egundt
ſi han
iuchan

0luncil

ſiniel

itlann⸗

Ne

Index Materiaum. 391

Index
Materiarum
Tridui octavi.
Dies I.
Amor DElI.
Conſideratio I. .
SS. Patrum, & Conciliorum ſenſa de perfectione Sacerdo=
tali. .. 791
Meditatio I.
De charitate DEI. 804
Lectio I.
Ewangelii Joannis Caput XVII. 7Eſu hnge erg Di-
ſcipulos charitas. 808
Examen I. .
An DEum diligam? 810
Meditatio II,.
Afßfectiva de Beneficis DEI. 817

Dies II.
Præſentia DEI.

Conſideratio II.
Impedunenta, & adjumenta ſanctitatis Sacerdotalis. 822

Meditatio III.

De Praſentia DEI. 936

Lectio

892 Index Materiarum.

Lectio II.
Thomæz à Kemp. L. I. C. XV. de operibus ex charitate
factis. 840⁰
Examen II.
Qualis ſim coram DEO? 841
Meditatio IV.
Affectiva de Præſentia DEI. 846
Dies III.
Profectus quotidianus in virtute.
Conſideratio III.
De perſeverantia. 854
Meditatio V.
De continuo profectu in Virtute. 868
Lectio III. Hiſtorica.
S. Auguſtinus. 871
Examen III.
An proficiam 886
. Meditatio VI.
Afectiva ad 7 Eſum Evchariſticum. 288

O. A. M. D. G.

(°)

G

EXERCITIA SPIRITVALI

SACERDOTV
TRIDVANA

OCTIDVANA

QvVE

ANTEHAC VARIE TRADIDI/
ET CONSCRIPSIT

P. MAXIMILIANVS DVFRE

SOCIETATIS JESU SACERDOS,

AUGUSTISSIMX£ IMPERATRICIS MARI
AMALINX CONFESSARIUS.

EDITIO SECVNDA.

CUM PRIVILEGIO ET FACULTATE SUPERIORCH

19 20 21
2

X

18 19 W
VierFarbSelector Standard*- Euroskala Offset

14 15 16 17 18

IIIII

16

13

12

ocus alance
17

ETI U ſ I
9 10 11

TIITEIIT

8

7

ThII
6
6

5
E
F
6

4
E
5

Aauguſtæ Vind. & Oeniponti

3
D
4

C
3

TNNWWNE Ctnnnvr Imnnn 2
1 2 3 5 6 7 8 9 1

4

n I

2

£☚W Copyright 4/1999 VXMaster Gmbh wwwW.VXymaster. com

A
1