Gi837

Gi837 Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

Examen ordinandorum quadripartitum Sennyei, László N12511981678 021 UIIIINIIAIITIIIIII R U8 Tübingen e E X A ME N ORDINANDORIM QUADRIPARIITUM, Pro prima Tonſura, & Minoribus Ordinibus, Subdiaconatu, Diaco- natu, & Presbyteratu; FKmnr. 1r s Ae, Sp R A CT C Æ., AD HOS NON MODO ORDI- nes ritè exercendos, ſed RESOLUTIO- N'ESetiam, ad animarum Curatores ſci⸗ entiã praxique miniſterio ſuo mulg neceſſariâ inſtruendos utiliſt ; Ex probatiſſimi tum antiquis, ween 4 tibus Auctoribus collecta, — . . —3. . 2 . 4 8 6 PER TSAeE R. P. LADISI AM SENTNLE. Soc.] Esu, SS. Thologiæ Doctorem. — — COLONI £ AGRIPP/ N , Sumptib. JOANNIS SCHLEBUSCHI, propè aream Summi Templi, vulgò am Hoff/ 704. Cum Privil, Sac. Caſ. Majeſt. Seciali. Iluſtriſimo & Reverendiſ- ſimo Domino, D.JOANNIHENRICO d' ANETHA N, EPISCOPO HIERAPOLITANO, Suffraganeo Colonienſi, Sereniſl. & Reverendiſſ. Principis ac Domini, D. JOSEPHICLEMENIIS, Archiepi- ſcopi, ac Principis Electoris Coloni- enſis, Utriuſque Bavariæ Ducis Con- ſiliario Intimo, Vicario Generali, ei- demque Suæ Serenitati per Sanctiſſi- mum D. N. D. INNOCENT. XI. Pontificem Maximum, Deputato in Spiritualibus Coadminiſtratori, con- ſilii Eccleſiaſtici Præſidi, Metropoli- tanæ Electoralis, & Illuſtris D. Gereo- nis Eccleſiarum Coloniæ Canonico Capitulari, & reſpectivè Scholaſtico, Toparchæ in Densborg, Dhom, & c. 1 Xamen hocOrdinan- dorum vix à me typis Agrippinenſibus editum † 2 vel DEDICATIO. vel ſpontè, ſedcdemiſsè ta- men, imò jure Te fauto- rem, Ie Patronum, Præſul WMuſtrisſime, exam bit, quẽ Eccleſia Hildeſienſis, Ar- chiepiſcopatus Treviren- ſis & Colonienſis utrobi- que in rontificalibus Suf- fraganeum, &inspiritua- libus Vicarium Generalé, & nunc recens Sereniſſi- mi Principis Electoris Zo- ſephi Clementis à Sanctiſſi- mo D. N. Innocentio Xl. de- putatum in Spiritualibus Coadminiſtratorẽ ſuſpi- cimꝰ ac veneramur. Nec mirum, quia Labia tua di- vinam ſemper ſtoddie: net ci⸗ DEDICATIO. ſeientiam, & oré tus „veré ungelo Domini exercituum, (a) legem & vitam omnibus meritò ſacerdotibus imi- tandam dum requiſierũt, conſequi potuerunt. Py- agarieutn ,‚ait Doctor Eccleſiæ Ambroſ, man- datum in aliquorum ſcri- ptisprædicari invenimus, quo ille diſcipulos ſuos communem atque uſita- tam populo prohibuerit ingredi viam; ( ſed hoc unde aſſumpſerit, haud eſt incognitum; legerat præceptu Moyſi, ut mon- tem cum Sacerdotibus a- . 3 ſcen- Malach. 2.7. b) Lib. 1. 5. 6. asd Iren. DEDICATIO. ſcẽderet ; populus autem ſeorsũ ſtaret. Separavit i- gitur ſacerdotes àpopulo, & poſtea ipsũ Moyſen in- troire intra nubemprece- pit. Nihil minusllluſtriſſi- me Præſul feciſti, qui Sa- cerdotes à Te ordinandos in excelſioris viæmõtem tecum ſemper aſſumpſi- ſti, ac tuo docuiſti cxẽplo, ut nihil plebejum, nihil populare, nihil cõmune cum uſu & moribus in- condite multitudinis; ſed ſobriam à turbis gravita- tem, ſanctamque vitam ſectarentur; ut accedant ad altaris tribual ut Chri- DEDICATIO. ſtus, aſſiſtant ut Angeli, miniſtrentur Sancti, po- pulorum offerant ſacrifi- cia ut Pontifices, interpel- lent pro pace ut Mediato- res, pro ſe autem orent ut homines; (c) hæc, inquã, verbo & exemplo tuo ſa- cris initiandos Ordinibus docuiſti, & doces; & vel ideo cos balſamo bonæ famæ, oleoꝗ; claritatis, & cõſcientiæ nitore, ac pin- guedinespiritûs inungis, ut Chriſti bonus odor ſint ubi- que:de quonon incõgruè David: () Rcut unguentum in capite, Chriſto, quod de- 4 ſcex⸗ (c)] Laur. Iuſtin. ſerm. de Corp. Chriſti. (4d) Pſ. 17. V. 2. D EDICATIO. ſeendit in barbam, barbam Aaron, Le: uod deſcendit per ſacram Ordinatione inoram veſtimentiſacerdo- tum. Nihil igitur dubito, quin tot à Te ordinati Sa- cerdotes non in divino ſolùm incruentoq; Dei- hominis, ſed ſuffragabili etiam labiorum ſuorum ſacrificio, ccu vituliliba- mine dextrã fortitudinis & conſtantie armum, pe- ctorisque ſeuſpiritũs pin- guedinẽ ab omniinordi- nata paſſionc alienã, lege veteri ſolis Pontificibꝰ de- bita Tibi reſervarint, atq; à divino Numinc impe- 84- N WN. ne⸗ cel Un len 1 DEDICATIO. trârint, quà imperterritâ S&im Anethanis propemodũ hereditarià fortitudine & conſtantia Dei, & Eccleſie honorẽ, patriæ & Archie- iſcopatuùs Coloniẽſis ſa- laiem, Sel mperiikomani conſervationẽ queris, de- fendis, ac propugnas. Do- minus teum, Virorum Ffor- tiſime Oonfortare, & cſto ro- buſtus ſio enim faciet Domi- nus cundtis, e)utmodò vi.:b demus) qui ſe & fua, non queDei ſunt, querũt: For- titudo iliorum & potentia ut fawillaſtupa, &'opu ülorum quaſi ſtintillas(f'& accende- † 5 ar- Ie) Iudis, 7. (f Iaſue 10. 25. DEDICATIO. tur utrumque ſimul, & non erit qui extinguat, Tuſius au- tem quaſi Leo confidens abſoſe terrore erit, ait Sapiens; (g) Anethanus enim Leo vera genuinaq; virtute fortis, nec téemeré audet, nec in- conſultè timet. Proinde Praſulll’luſtrißime, Am bro- ſii ſecutꝰ videris conſiliũ, qui ait: (h) Nec Regis aut Principis eſtlibertatem dicen- di negare, nec ſacerdotisquod ſentiat, non dicere & agere. Quia igitur hiſce tempo- rum perturbationibus, & fatalibꝰ Germaniæ buſtis A ⸗ . . AX ca tuà invictaleoninaque con- g) Proverb. 27. (h) Augaſt. Epiſt: ad Hieron-. E = = = — = =ͥ —, — S= == R. CS= — = = — — — — — — = E — — — Uele Cuni DrPDICATIO. lng conſtantia & docuiſti mul- to., manns laſſas robord- ufln ſui, & vacillantes ſermones tghet tui confirmaverunt O ge- nunhi nua trementia confortſti. (i) nein Ecceinnocentiſſimus ille lum ſimul & vigilantiſſimus t I FEccleſiæ Noë& Innocentius m. XI. qui Eccleſiã, Orbemq; m recéins Chriſtianum, præ- VN ſentiſſimò Turcarũ libe- H ravit periculô, tuà motus Conſtanti fortitudine, tue virtutis doctrinæq; famà em pProvocatus, Apoſtolicum E Te Archidiœceſis Colo- H nienſis in ſpiritualibꝰ Co- e adminiſtratorem, dicã & † 6 Gon-= e 6) ee, DEDICATIO. conſervatorẽ, deputavit, ut prægrãdia Sereniſſimi Electoris Principis goſephi Clementis curarum onera conſiliò & induſtria, pie- tate & juſtitià ſuccolles, ſuſtincas, allevies, patri- amque Colonienſem no- ſtram inaudita Gallorum immanitate expilatã, ci- neribusq; ſcpultã erigas, priſtinæque gloriæ reſti. tuas. C fortart igitur, Præ- ſul conſtantiſſime, & non diſſol vantur manus tuay erit enimaliquanado merces operi tno magna nimis kAd quod haud parùm cõducit ſan- — (k) z2. Paral. 15. 7 IIe , 1Rrllr umd Nlln uhale nn⸗ n Uehlanmo. DEDICATIG: ca & pia Ordinandorum inſtitutio, qui inſtar Hur & Aaron precibus, ſacrifi- ciisq; ſuis manus operum & conſiliorum tuorum ſuſtentabunt, ut nunquam manus tuæ laſſentur uſq;, ad Occaſum dolis () vitæ tuæ. Suſcipe igitur hoc ORDINANDO- RUM EXAMEN & Inſtitutionem, & quà favore, quâ auctoritate, quâ etiam Imperiò refove, defende, ac promove, ut DEO immortali hono- ri Nomini, Tuisque Virtutibus lau- diz; mihi verò cedat emolumento. Ita optat & precatur C) Eod. 17, 1I2. Illuſirißimæa & Reverendiſime Dignitatis veſtræ Servus Joannes Schlebuſch. p7 Ffs-X.- 2 P R F 1TIO ADLECZOXAN E M UM in Univerſitate Græcenſi, ipſo anno jubilæo ejuſdem fun- datæ Cancellarii munere fungerer, ſi- mulque in Reverendiſſimo Conſiſto- rio Epiſcopali ad Ordinandorum E- xamen quarto jam anno adhiberer, ſæpiùs ab Ordinandis conſfultus, quoſnam Authores legendos ſuade- rem, quorum doctrinâ ad debitè ſub- eundum hoc Examen juvari poſſent, nec ad manus eſſent libelli iis typis aliquando vulgati, & hoc præcisé fine conſcripti, animum adjeci, ad quæ- ſtiones, numero, quâm hactenus à nonnullis evulgatæ ſunt, majore, in dicto Examine proponi ſolitas, ex probatiſſimis, Authoribus conſcri- bendas, ut privatos quoſpiam, qui avidiores forent doctrinæ ad dictos Ordines aut neceſſariæ, aut admo- dum utiles, comparandæ, non ſolùm conſiliò, ſed & auxilio ſublevarem. Has proinde, quas hoc Opuſculo exhibeo pro materiarum diverſitate, di- in ter) (W Mr blie Manle Nl Lna on lpmn Mln, Mhiin Miton uulnn l it 1III 10ll,. Verllunlae Ddilirole Ordinncen 111 e hancs cnne Sleenleu intadcthit eninen oln Vlbel un Waeſteigt HZꝗZõl 17 (wankrenu 4 an nt Nniſlig, Grba lir nrnin ie, nin n Vrln Gühuun dhe lrin Gℳ l Præfatio ad Leckorem. diverſis ex Authoribus, videlicet: Ti- berio, Marchantio, Tamburino, Go- bat, Bailio, Barboſa, Quarti, Gavanto, Paſqualigo, Criſtano, Theologiſque Scholaſticis non levi labore collegi. Admonitum veròo te volui, Amice Lector, ne exiſtimes, me quæſtionum hic propoſitarum Reſolutiones ha- beri velle omnes pro certis, & indi- ſputabilibus; Cùm enim Rerum Con- ditor tradiderit mundum diſputationi hominum, diverſos his à natura ipſa ſenſus inditos eſſe, ſatis experimur, ut quam veritatem tuetur unus, impu- gnet alter; & viciſſim, quam propu- gnat iſte, alter inficietur. Quæ cauſa erat, ut complura reſponſa notanter ſignarem, alia probabilia eſſe, alia probabiliora, alia ad unius, alia alte- rius Doctoris mentem. Fide autem jubere non vereor, neminem Exami- nandorumetſi ad quæſita has ſolum- modè reſolutiones reddiderit) ab Ordine, ad quem aſpirat, rejicien- dum tanquam non ſatis literatum, aut inſtructum, maximè ſi penetret etiam Ad Ledtorem. etiam ratlunculas; quas plurimis res ſponſis eo fine ad jeci, ut eo non tan- tùm velati lectiones memoriæ man- datæ recitarentur, ſed ut doctrinali- ter poſſiderentur. Inſerui præterea non paucas quæ- ſtiunculas ex Theologia Scholaſtica, non quòd THeologica doctrina ſin- gulis Ordinandis neceſſaria eſſet, ſed tum ut profectus eorum, qui Theolo- giæ Scholaſticæ operam navant, ali- qua etiam in Conſiſtorio Epiſcopali capi poſſet experientia, idque ad ip- ſorummet imprimis (ſi benè ſubſtite- rint) ommendationem, & non leve commodum, veluti quorum, tan- quam favore ſgecial dignorum, fu- turis temporibus in Beneficiorum diſtributione major erit ratio haben- da, tum quia in his Septentrionali- bus Regionibus ob mixturam variis hæreſibus infectorum cum Catholi- cis major aliqua eruditio in iis vel maxime, qui ſacris Ordinibus initiari poſtulant, neceſſaria eſt, ut dum oc- caſio tulerit, ſublimiori doctrinà in- Krudi tunme Toch, ſe ka cenrr den Lehngan ooe ntliec ( Den n etts Ahun ANn. 1netn a u N. d, inn aitii . Ad Lectorem. ſtructi inimici Crucis Chriſti ſidenter pectus opponere audeant, valeant- que. Sed & iis, qui nondum è& Phi- loſophicis difciplinis emerſerunt, perqum utile erit, ſacratiorem do- trinam extremis quaſi labris deli- bare, id, quod facile ex Opuſculo hoc aſſequentur, in quo fublimior etiam doctrina non Scholaſtica me- thodo, ſed plana, claraque latinita- te, ad cujuſque captum eſt propoſi- ta, eorumque ſolummodo mentio facta, quæ ad Doctrinam Fidei, mo- rumque magis elucidandam condu- centia videbantur, ſubtilita tibus aliis maximè, quæ in ſuppoſitionibus impoſſibilibus fundantur, fervori Scholaſticarum Exercitationum re- lictis. Hoc igitur Opuſculum „ Amice Lector, qui ad ſtatum Eccleſiaſticum DEOadofium pulſante aſpiras, ami- cum tibi reddito, & ſi ejus familiari- sate in aliquo te adjutum deprehen- deris, Deum lauda, & pro me - precare. , IN INDEX TITULORUIM „ Examinis Quadripartiti in Ordinandorum. sf PARTIS PRIM , an Examen pro prima Tonſura, & Mi- utt noribus Ordinibus. . C A P U 1I I. Dbln Ex Rudimentis Fidei, Fagind I Moin Chriſtianus quis dicendui, 2* 1 Iun Symbolum Apoſtolorum, 6 M Oratio Dominica, 9 i. Salutatis Angelica, I Præcepta Decalogi, 12 Præcepta Eccleſdie – 14 Sacramenta, 15 Indulgentie, 20⁰ m Peccata, 23 Virtutes, 26 CAPUT II. Uini De prima Tonſura. Ejus eſentialia, 27 mmm Ejus Offitium, & Efectu;, 29 mne Prærequiſita ad eam, 30 Mun Literatura ad eam requiſita, 31 hulel Finis illius ſuſcipienlca, 32 Tempora ejus conferendæ 33 Ulr luie Cleri- n II Cnn nn Tonian Cindus 11 Index Titulorum. Elericus quid? 33 Obligationes Tonſurati, 34 Habitus, & Tonſura, 3 5 Clericis prohibita, 37 Clericorum privilegia, 39 Pœnaæ indebitæ collationi, 40 CAP U T III.,. De Ordinibus in communi, 41 Materia & Forma eorum, 43 Effectus eorum, 45 Requiſita ad valorem, 47 Requiſita ad debitam ſuſceptionem, 49 Miniſter Ordinum, 52 Epiſcopus proprius quis, 1373 Dimiſſoriæ litera, 61 Ordinatio extra Diœceſim, 66 Examen Ordinandi. 68 CADUT IV. De Minoribus Ordinibus in communi, 72 Eorum natura, ibid. Prærequiſita ad eos, 73 Obligationes, 7 5 Pœnæ malæ Ordinationis. 76 CAPUTI V. De Minoribis Ordinibus: in ſecie. 79 Ooſtia⸗ 1/ / Index Titulorum. Oſtiariatas;, 79 Lectoratus, 81 Exorciſtatus, 82 Acolytatus, 83 PARTIS SECUND X, Examen pro majoribus Ordinibus, dS& Subdiaconatu, .CAPUT I. Majorum Ordinu natura in comvini, 85 Prærequiſita ad illos, 96 Tempora eorum conferendorum, 97 Interſtitia, 91 Titulus menſe, 23 Ordinum iteratio, 99 Obligationes Majorum Ordinum, 105 Obligatio ad caſtitatem, 10 5 Horæ Canonicaæ, HW III Cauſæ excuſantes ab Horis Canonicu, 125 CALPUT. II. De Suldiatonata, 131 CAPDPU T III. Xxæ doctrina Fidei pro Subdiaconit. 137 De Eeccleſia, 137 De Fide divina, 138 De Sanctiſima Trinitate, 140 Re Iucarnatione Verbi Divini, 141 De Mane drin Nri Prile Ph N ebl Delnt DeN 1 Ml G Miun Murri Di h Myi 4 7 ) ute n n . Index Titulorum. De Sacrament. 143 De Sacramentalibus. 116 CAPUT. IV. De Cenſuri & Irregularitate, 157 De iudem in genere, 157 tüuten De Excommunicatione, 19 nn De Suſpenſione, 160 I11 De Depoſitione & DPegradatione, 162 Guhianut Del nterdicto, 162 4 De Irregularitate, 164 d h PARITIIS TERTIX, 1 Examen pro Diaconatu. „,„ CAPUT I. D De Diaconatu, 173 1OEuen CAPLUTII. „ . De aſſſientia Diaconi Sacerdoti cũ Subdiac. 182 jbaihl Qusſtiones Miſcellanea pro Diacon. 193 Cuel De Fine ultimo hominis, 193 PI De Adlibus humanis. 195 5 De Pec calis. J 196 “ De Legibus & Praæcepti. 199 “ De Gratia divina, 201 iin De Virtatibus, 208⁸ De Virtutibus Theologicis, 209 De Virtutibus Cardinalibus, 213 R . CAPUT IV. S= De Baptiſmo, 218 1 De Inder Titulorum. De Baptiſmo triplici, 218 De Materia Remota Baptiſmi, 220 De Materia proxima Baptiſmi, 22 3 De Forma Baptißmi, 216 De lieratione Baptiſmi, 2 1 De Miniſtro Baptiſmi, 234 De Subjedto Baptiſmi, 237 De Cognatione ſpirituali ex Baptiſ. 243 PARTIS8 QUARTX, Examen pro Presbyteratu, Sacrificium ineraemtum, ſ 1 CALPUI I. De Materia, rma, Oficio, &re. Presbytera- tus, 2751 De Predytereis: in genere, 25 1 De Materia & Forma Presbyt. 23 De Epiſcopatu, 2759 De Veſiibus Sacerdotalibus, 260 ⸗ De Poteſtate ſimplicis Sacerdotis, 262 CAPUT II. De SS. Enchariſtia Sacramento, 265 Eius Natura & Eſſentia, 265 Materia Sacram. corhors Chriſte, 271 Matoeria Calicis. 273 Praſentia Materiæ. 276 Qeantitas Materig, 277 Determinatio Materia, 277 Neceſſitas utriuſque ſpeciei, 280 Forma Sacramenti Buchariſtia, 282 Adctio con verſiva, 284 Effectus Sacramenti Euchariſtia, 286 1 H Nli, V rM. N Giri Oniſ⸗ al Mughit ſv ſte Uſin Mv Diie i Wa De N M W Une ui liine⸗ An AMd ſe, ſuin, uin ie n . Index Titulorum. 4 C AP UT II I. De Miſja, & ad eam pertinentibus. 296 n Rubrica Miſſalui 296 1 Miſſa interruptio per ceſſationem, 302 Mriſſa interpolatio, 307 . Omiſſio partium in Miſſa, 310 Aaditio ad Miſſam, 315. let, Mutatio ritus in Miſſa, 318 VAnI Miſſæ votiva, 3 5 Kifen Mſſæ de Sanctis, 329 eh Miſs Reliquiarum, 330 II AMliſſa in Capellus, 332¾ 1o ;h. Miſa Deſunktorum, 333 Defectus Miſſe ſupplendi, 338 III Defectus ſubſtantialesſupplensi in materia, 339 „ VDefecdtus Vini, 342 Defectus Forma, 24 5 Defectus Intentionis, 347 le,. 10 Miſſa ab alio ſupplenda, 348 11 Miniſtrans celebranti, 353 NJempus Miſſæ dicenda, 356 4 4 Miſſa iteratio eodem die, 359 e n Hora Celebrandi, 366 Locus Miſſe celebranda, 370 4 Ecclefiarum pollutio;, 379 7 Altare, 380 5 Aliaru ornatu, 383 4 Apparatus pro Sacrificio; 338 4 Veſtes Sacræ, 395 4 Iejunio celebrandum. 399 8 Paria Su bope⸗ Sei 424280 Stipennium proſacrificio. 4 5 S 6 Se e: D S e E PRIVILEGIUM CS A4REUM. ke Facultas R. P. Provincialis. GO infraſcriptus Soc. ESu per pro- vinciam Rehnilnferiorisræpoſitus Pro- vineialis, poteſtate mihi à Patre Noſtro P. Thyrſo Gonzalez, Præpoſito Generali ad id facta, oanni Schlebuſch, Bibliopolæ Colo- nienſi, Facultatem conceda, recudendi Li- brum, à R P. Ladislao Sennyei, ejuſdem So- cietatis Sacerdote, ac SS. Theologiæ Doctore conſcriptum, legitimè antehac cenſum, pro- batumque, qui inſcribitur: Examen Qua- Aripartitum Ordinanderum prsprima Ten- ſurka, & Minoribus Ordinibus, Subdiaconatu, Diaconatu, & Presbyteratu, eidemque Jus Privilegii Cæſarei estenus indulgeo, ut ipſõ invitô Librum hune nemo deinceps recude- re; nemo intra S. Romani Imperii Enes, & Heæreditarias S. Cæſareæ Majeſtatis Provin- cias importare, aut vænum exponere au- deat. In cujus rei fidem has litteras manu propria ſubſcriptas, ac Officii mei Sigillo munitas dedi Coloniæ 14. Septembris, An. 1688⸗ . . (L.§. Fridericus Lamberti, m. p. ExA- 6e e 1ohlu: t l Sini zr , M/ unl9 r nn 3 Gn , F, nndk.— oe l⸗ moribiepor Nett, tacendl dhennſeeniten IThelypelud mmhenuin ⸗ ur: lura un npinn Iun io Ristenn aus Wng enuntengtot eiumitdl zinenl 2Mletetont d Alporete 11 helum uul Keire “ Eerntmh nben N M⸗ ( (1) l ORODINANDORUM. PARJS PRIMA, Pro prima Tonſura, & Mino- ribus Ordinibus. CAPUT I. Ex Rudimenti Fidei. VID petitu? H. Examinari pro prima Tonſura, & Minoribus Ordinibus. 2. Quid ſcire incumbit taliter initiari cis- bienti? g&. Ex Concil Trid. Seſſ. 23. cap. 42 de Reform. Prima Ienſurd non initientur, 2ui Eidei Radimenta edocti non fuerint, qui⸗ que legere & ſeribere neſciant. Et Cap. 11. Nee Minoribus Ordinibus, qui Latinam lin- guam ſaltem non intelligant. 3. An non pro Minoribus Ordinibus re- A 7niꝗq 2 Pars l. Caput 1. gqliiritur etiam notitia eorum, qua ad hoe munus pertinent? B. Utique Domine, quia cùm iis initiati, ſuum quilibet munus exer- cere debeant, notitiam ejus habere debent. 4. Potéſtne fœmina admitti ad primam Tonſuram. & minores Ordines? . Nonpot- eſt, quia ſicut Ordines ipſi, ita & prima ton- ſura, tanquam diſpoſitio ad Ordines, non pno fœminis, ſed pro maribus inſtituta ſunt. 5. An ergo mas infidelzs admitti poteſt; N. Negativè; quia per baptiſmum non eſt aggregatus numero Chriſtianorum. Chriſtianus quis? 6. Eccur baptiſmus prarequiritur? . Quia eſt tanquam janua ad reliqua Sacramenta. 7. Chm baptiſmus dicatur eſſe janua ad veliqua Sacramenta, an ergo reliqua omnis Sacramentainvalidè ſuſcipiantur ante ilums B. Sacramenta omnia præter Euchariſtiam invalidè ſuſcipi ante Baptiſmum Eucha- riſtiæ enim confectio, cùm à ſuſcipiente non dependeat, ea non invalidè, ſed ſolùm infructuosè, & quaſt materialiter ſumetur, ſeu ſuſcipietur. . 2. Qsid igitur eſt eſſe Chriſtianum R. Eſt perSaeramentum saptiſmi, Unctionis, Chri- Ri participem, ejuſque membrum effici. 9. Eſtne omnis Chriſtianus Catholicus?! B. Negativè. . 10. Quis ergo dicirur ver? Catholiszue? . Qui baptiſmi Sacramento initiatus, in Ec- 1, Zart acr. Hjui.) l cd lent 1 Ut En Eenlic ſunl e lynnt cr irü INe mnd iulrtl ile Mlur, (. D l . Jhunine Nn enbe Crtma D ſurt — — . cleſia chin Cien 4 emnn ſlii genn nlbenne meathe Anli ie 1Cyn phinln 0nge Nibutittiut, di inie erhgtſnung Cikumn. umiimk Beunlmmmenn. Z 6 ſnun anp Rhan wmumrut Ettlun 1 Ninle ⸗ mteiun m ofhul ittult agiu n Gniünzn. n G Ex Rudimentis Videi. 3 cleſia DEl veram Chriſti doctrinam pro- fitetur. 11. Harezici ſantne Chriſtiani, & Ca- eholici? G, Sunt Chriſtiani, ſi ſunt legitimè baptizati. Non ſunt Catholici, quia adhæ- renr ſectis & opinionibus ab Eccleſia Ca- tholica, ſeu univerfali alienis. 12. Suntne ſaltem capaces prima Ionſura & minorum ordinum? B. Eos validè qui- dem ſuſcipere poſſe, ſed non licitè. 13 Quod eſt ſignum Chriſtiani? B. Eſt ſignum ſanctæ Crucis. 14. Quomodo hoc ſignum formatur? E Formatur, ducendo tres tantùm, vel omnes quinque digitos extenſos manus dextræ, 3 fronte ad pectus, à pectore ad humerum ſi- niſtrum, & ab hoc ad dextrum, dicendo: In nomine Patris, & Filii, & Spirituùs Sancti. 1I5. Formando ſic Grucem, quando nomi- natur Pater, quando Filius, & quando Spiri tus Sancdtus? B. Digitos applicando fronti, no- minatur Pater, pectori Filius, utrique hu- mero Spiritus ſanctus. 16. Cur ad formandum ſignum Cruche manus dextra adhibetur? E. Ex luſtino M. lib. I. de Miſſa, c. 4 5. quia eſt dignior. Con- gruum autem eſt, ut ad obſequium Dei dig- niora membra corporis noſtri adhibeamus. 17. Cur tres digiti ad formandum boc fignam adhibenturi . Ad indi candam confeſſionem Trinitatis perſonarum in Unitate naturæ. 18. Cur autem, j. digiti? E. In memo- . 4 riamm — 4 Pars J. Caput J. riam & venerationem quinque Vulnerum Chriſti. 19. Cur nominatur Pater, quandotangi- tur frons à R. Datur intelligi, quòd ſicut ex capite in ſummo corporis noſtri locato vita ad reliquum corpus derivatur; ita Pa- trem rerum omnium principium eſſe agno- ſcamus. 20. Cur Filius nominatur, dum tangitur pectus? B. Significatur Filium non ſolùm ab æterno à Patre procedere, ſed etiam in tempore pro ſalute noſtra in utero Virginis conceptum, & tandem in viſceribns terræ fepultum eſſe. 21. Cur nominatur Spiritus ſandtus, dum uterque humerus tangitur? . Denotatur tanquam Amor divinus, à Patre & Filio tanquam uno Principio procedens, ejuſdem cum utroque naturæ. 22. An neſcis aliam etiam rationem? H. Scio, ad inſinuandum videlicet, quod Spiri- tus ſanctus per incarnationem Filii, nos, qtui à ſiniſtris filii iræ eramus, per gratiæ infuſio- nem ad dextram transferendo fecerit hære- des Regni DEI. 23. Formaturne ſignum Crucis alio etiam modo? B. Formari pollice & indice manus dextræ conjuncétis, ögnando ſe Crucis ſign⁵ in fronte, ore, & pectore, ſeu corde, dicendo ad ſignum frontis: In nomine Patris, ad ſig- num oris: Et Elii, ad ſignum pectoris ſeu cordis: Et Spirituùs Sandti, . 24‧Cur — 4 tu frnit, Pns,Di nherel niah ed ond Pgnutun 15,0 Zum eu utndn lhi n bin wn ſe gin Aenn ſwirfe niir ſgnnn 01,Ken nn Ugore unnn: iin 8 N Mace, n⸗ INuen ditn n ne i , , lle inele alt corort Weln PCeinmnhe mincpiunde rAin,, Uinet u Plumott õ Nrrinuen iet enniin Ginsſein n 7 Oonic 4 Inmn EI Z Aun /iiel llun ooln onrn hnt 8 egate inlle⸗ euch kert⸗ 1nbriiltis eKpdeeumn 1 cnnlegtel A ximkl 5 Ex Rudimentis Fidei. 5 24. Cur duo digiti eon wunéi in hoc ſigno ſormando aghibentur B. Significari duas naturas, Divinam & Humanam in Chriſto, contra hæreſim Monotelitarum, unam tan- tùm in Chriſto naturam agnoſcentium, & ideo umcòô tantùm digitô ſignéò Crucis ſe ſignantium. 25. Cur ad ſignum ſronti Pater, ad ſig- num oris Filius, ad ſignum pectoris Spiri- tus Sanctus nominatur? . Quia in fronmte ut ſuprà dictum eſt) Patrem rerum omni- um Principium, in ore Filium, Verbum ab ore Patris procedens, in corde amoris ſede Spiritum Sancum Amorem Divivum confitemur. 26. Cur ſigné⁶ hoc frontem, os, & pectus ſeu cor ſignamus? B Ex mente S. Auguſti- ni in Pſal. 30. Frontem verecundiæ ſedem ſignamus, ne nos pudeat ignominiæ Chriſti, os, & cor eodem veluti ſignaculo cuſtodi- tum volumus, ne quidquam aut ex corde, aut ex ore contra DEUM, vel proximum procedat. 27. Dicite adhuc aliam rationem, ſi oc- currat? E Significari etiam poſſe prompitu- dinem animi ad confitendum ſemper Crucis Myſterium. Cogitarione quæ in fronte reſi- det. Verbo, quod ab ore procedit, & opere, quod à cordis, ſeu amoris imperio guber- natur. 28. Cur autem dicitur: In nomine Pa- A 3 1XIse . 1 6⁶ Pars I. Caput I. tris, &c. & non in nominibus? B. Quia per nomen in fingulari denotatur Patris, & Frhi, Spiritûs S. trium perſonarum divinarum una natura. 229 Siintne ergo tres pPerſona Divinæ aquales inter ſe? B. Efle omninò æquales, ita, ut nec Una perfectior ſit alterâ, nec omnes tres perfectiores Unâ, quia omnes & ſingulæ ſunt unus DEUS. 30. Dicite etiam, quæ myſteria continean- gur in hot ſigno Cruci B. Contineri ſum- mam Fidei Chriſtianæ; quatenus per verba PDEUMtrinum & Unum, per ſignum Cru- cis verò paſſionem & mortem Chriſti, & per Fsm tedemptionem noſtram profitemur. Gmbolum Apoſtolorum. 31. Qot ſunt Articuli credendi à Ckri- ſtiano à . Duodecim, in Symbolo Apoſto- lorum contenit. 3 1. Cur vocatur Symbolum Apoſtolorum? . Quia eſt compoſitum ab Apoſtolis. 3 . Cupio illud mihi recitari: E. Credo in DEUM Patrem, &c. 34. Quomodo credi poteſt Filius DElI, & eus natus in tempore, paſſus, mortuus, & Jepultus? B. Secundùm Humanitatem. 35. Ad quos inferos deſcendite &. Non ad locum damnatorum, ſed ad Limbum, in quo Animæ ſanctæ Salvatorem ſuſpirabant. 36. Deſcenditne cum Anima & Corpore; — —————— —— — nin 69 Hun C M Un lulm emen lin le hiis Cnl nnen mnnka, Gnnndin mnndine n Pileri, letgrnn üonne din t tjinitanee 11, Catte n Junntft lnnxrhent munnCihg Kn ctn fens. uulladtce tt inhi nöho minikhi t e,in Ex Rudimentis Ridei. 7 &. Corpus re liquiſſe in ſepulchro, illudque poſtea tertio die glorioſum reaſſumpfiſſe. 37. Cur dicitur in plurali? Deſcendit ad inferos ? . Quia etiam ad Purgatorium de- ſcendit, indéque multas animas liberavit. 38. Cur dicitur Chriſtus in calus ſederes B. Signiſicatur quies poſt exantlatos labo- res, vel etiam poteſtas Judicis jam ei tributa. 39. Cur dicitur ſedere ad iextram Patris? Be. Quia ſupremam in cælis gloriam conſe- cutus eſt. 40. Quales vivos & mortuos jndicaturus eſt: q. Per vivos intelligi Electos, per mor- tuos vevò reprobos. 41. Cum quilibet particulariter poſt mortem judicetur, cur inſtitnetur judicium uni verſa⸗ leè ꝑ. Tum, ut omnis homo judicetur non ſo- lùm in anima, ſed in corpore; tum ut Chri- ſtus, qui fuit reprobatus ob omnibus, tunc agnoſcatur coram cælo, mundo, & inferis. 42. Quid eſt Eccleſia, in quam creditar? B. Eſt congregatio omnium Fidelium ſub uno capite Chriſto, & ejus in terris Vicario. 4 3˙. Eſtne Eccleſia una, & non plures E- Eſt una, unitate Fidei & Doctrinz. 44. Quare Eccleſia dicitur ſancta: B. Quia non niſi ſancta docet, & in Fide, & in mori- bus. Item; quia in ea ſunt ſanctificationis me- dia, uti Baptiſmus, & alia Sacramenta. Eb quia extra eam non poteſt ſanctitas reperiri, nec ſalus; in ea autem multi San Gi ſunt. 45.O Cur dicitur Catholica? B.. Quia exten- A * dit Pars I. Caput I. dit ſe ad omnes mundi partes, & ad omne tempus à temporibus Chriſti, proindéque eſt univerſalis. 46. Cur autem vocatur Apoſtolica? Bt. Quia ab Apoſtolis fundata & doctrina & ſanguine. 47. Cur denique Romana nuncupatur: Bz. (QAna Romana Mater eſt omnium Eccleſia- rum, cui Chriſtus primatum dedit. 48. Quid eſt Gommunio Sandorum? g. Quòd ſancti & juſti inter ſe communicatie- nem ſpecialem habent, tanquam membra unius corporis. Item quòd ſit in Eccleſia Dei communio rerum ſancarum. 49. Qu« ſunt res illa ſanéte, in quibus communicamus à Reſp. Sanguis redemptio- nis, Sacramenta, dona gratiæ, Verbum DEI. Item opera bona; cùm enim ſimus membra ejuſdem Corporis, dum quis orat, aut jeju- nat, non folúùm ſibi, ſed omnibus orat, je- junat. 50. Habéntne mali etiam fructum in hac comm unione Sandtoru m:; Reſp. Habent, tum quia boni ſuis precibus ſæpè illis impetrant gratiam, tum quia propter ſocietatem eum bonis ſæpè evadunt afflictiones, & vindi- ctam DEI. 51. An aliquem frubtum etiam Anim Purgatorii percipiunt: Reſp. Omninò, quia cùm ſint membra viva nobis conjuncta per eandem fidem, ſpem, charitatem juvantur ſatistactiomibus noſtris. 134 nik n ft ge ie — 6 Urfun oden 3 lenn lent ſted h ierie Einnn un ſg Oo,, 6le. naun n indn le Aen unnen mekonnint Eunttndt, vuni, uine terieaunmmun ” pokſenttil nn ſad, i puttem erilenmn D atnimunen r kuut uf 1,Konmduc,, nin frini 4 Nen Nueniu Gerlpnlee ans 4 nf udnnnink . iNun 4 6 Ex Rudimentis Fides 5 52. Mulia de credenau dicta ſunt & de ipſa Fide nihil; Qualis ergo eſt hdesz Reſp. Eſt prima virtus requiſita in Chriſtiano, do- númque DElI, quo firmiter aſſentimur illis, quæ revelata ſunt à DEO. 53: Süntne ea ſolum credenda, qua in Scriptura continentur; R. Etiam Traditiones Eccleſiæ credendas eſſe. 54. Quid eſt ſyes? R. Eſt prima poſt Fi= dem virtusin Chriſtiano requiſita, per quam certa cum fiducia, noſtræ ſalutis, & æternæ vitæ bona expectantur. 55. Quss eſt pracipuus actus ſpei: R. Eſt oratio, ſeu mentisad DEUM elevatio, quâ bona precamur, vel mala deprecamur, Vel PDEUM benedicimus. Oratio Dominica. 7 56. Qus eſt excellentißima omnium ora- tio? R. Oratio Dominica, ſic dicta, quia eam Dominus noſterEſus Chriſtusprimum Apoſtolos docuit. 7. Quot eapetitiones continet: . Septem. In quibus tamen, quidquid à DEO petere poſſumus, oomprehenditur. 54. Eſine eriam petitio: Pater noſter; qui es in cælis? R. Non, ſed præmittitur ad attentionem, & filialem fiduciam in no- bis erga DEum tanquam Patrem optimum, excitandam. . 59. Quid eſt: Sanclificetur Nomen tuum; R. Ut ſemper, ubjque, in omnibus, ab om- A 5 ni⸗ 7 6 Dars 1. CaAput 1. nibus, pro moveatur cognitio, timor, honor, & cultus divinus. 6 Qsale Regnum petitur advenire? g&. Inprimis Regnum gratiæ, quâà DEUS in viaregnat in nobis. Deinde Regnum æter- næ gloriæ, quod nobis ſervatur tanquam Piliis. 8et. Cur petitur voluntas Dei fieri ſicut in cælo? E. Ut & nos, ſicut Angeli, in- tegrè, perfectè, & conſtanter adimpleamus Eam. 6ai. Qualis panis petitur à . Non ſolùm cibus, & alla corporalia, ſed etiam panis ſpi- ritualis, ut ſunt Verbum Dei, oratio, inſpi- rationes, dona gratiæ, & principaliter panis Eucharifticus. 6⁶3. Cur petitur quotidianus? . Quia & quotidie necefſarius, & ſemperàſolo DEO expectandus. 64. An etiam panis Euthariſticus quoti- dianus? B. Ita, tum quia quotidie illum ſu- mebant fideles; tum quia quotidie decet, nos illum ſpiritualiter manducare. 6. Cur petienr hodie? B. Ne de craſtino foliciti ſimus; & ut quotidie ad Deum con- fugiamus 66. Qualia debita petimus dimitti à He. Peccata tam mortalia, quâm venialia. 67. Cur vocantur debita? N. Quia reos & debitores nos faciunt pœnæ æternæ, ſi mor- talia ſint; temporalis, ſi venialia. 68. Qrid ſt non induci in tentationem? HK. 1 uat uln Suhin “ lnpm u (ige) Bnnid im bnimmicre, Nenkeler ds lenn or Dei ei N, Hen inel9 Amnridn,er r. NN Cttin unf nen o 4 pirfiirzi Eund Cn ne dol lunſi nteln⸗ nitbri c. eN Nen Gteenge⸗ eu uei cpei/ tling umm ll 6eN Cmnnſ 8 Ex Rudimentis Fidei. 12 H. Non eſt non tentari; quia tentatio eſt vita hominis ſuper terram, & Chriſtus ipſe ten- tatus fuit, ſed eſt non ſuccumbere tenta- tioni. 69. Quid eſt liberari ab omni malo à h. Inprimis à malo dæmone; deinde à malis animæ, demùm à malis corporis. 6 Salutatio Angelica. vo. Salutatio Angelica unde ſic dicia à He. Non quòd ejus author ſit Angelus, ſed quòd primaria ejus pars Angeli ore primùm pro- nunciata fuit; deinde uſitata ab Eccleſia, di- Gata verò Angelo à Spiritu ſancto, ſeu ſan- Giſſima Trinitate. L 71. Quor partes habet Salutatio Angelica? B. Tres; Prima: Ave gratiäâ plena, Dominus ecum, ab Angelo pronunciata, 2. Benedicta Tu in mulieribus, & benedictus Fructus ven- eris tui, ab Eliſabeth Spiritu ſancto re- pleta dicta, 3. Ora pro nobis, addita ab Ec- Cleſia. „2 Qus eſt virtus maximè nereſſaria thri- Miane Be. Charitas, per quam DEUS propter ſe diligitur, proximus autem propter DEUM. . 73. Quo indicio ſe prodit charitas erga DEVM R. Obſervatione mandatorum ejus 3 Q i enim heébet mandata men, α Jervas za » ille , qui dsligit me. Irann. 14. . A 6 Tra- * Pars 1. Caput Ii Pracepta Decalogi⸗ e = ANS. 74. Qubt ſunt pracepta Decalogi: Reſp⸗- ul Decem à DEO nobis per Moyſen data, om - Cnc nibus obfervatu poſſibilia, & cum Divina am gratia facilia. e 7 ⁄ Quid pracipitur: Non habebis Deos eole alienas ceram me R. Deum adorare, & illi 1ll ſoli ſervire, cavere item infidelitatem, ma- r, Siss, divinationes, obſervationes fuperſti- S Uoſas, & quemeunque cultum impium. ð 76. Licétne tamen Sandtos etiam colere G invocare? R. Licet, ſed inferiore cultũs gra- aulen du, quàm Deum, videlicet tanquam DEI W amicos, & noſtros apud eum interceſſores “”ðÿ ac Patronos. èR 77. Licétne venerari imagines Chriſti & II San Aorum? R. Licet, non eas (ſicut Ethnici o faciunt) adorando, ſed in iis Chriſtum & len! Sanctos venerando. Gin . 78. Qui pezeant contra ſecundum pra- 1 ceptuem:R. Qui falsé, rem iilicitam, aut ſine ii neceſſitate jurant. Qui Deum, vel Sanctos üieh blaſphemant. Qui per Caput, per mor- n tem, per ſanguinem Chriſti jurant, qui ſem- per in ore LEUM, vel Diabolum habent, ep peſtem, vel mortem. Qui vota ſua non ad- Anin, implent. HM npen 79. Quid per Ssabbathum, auod ſangift- care jubemur, intelligitur? R. Dies Domi- i mienà temporibus Apoſtolorum; aigemn ug 5’⸗.70- , e Ex Rudimentis Fidei 1 S. Joannes dicit, ſe fuiſſe in ſpiritu in Domi- nica dche. S8. Cur Sabbathum mutatum eſt in Domi- nicam? Reſp. In memoriam Reſurrectio- nis Chriſti, quæ in Dominica facta eſt. Sed & alia mvſteria hæc dies habet, quia fuit dies Creationis, Nativitatis Chriſti, Pen- 7¹ Nn ,ain tecoſtes. Dieret igihergln er Men S Uemninnl 81. Cur dies Sabbathi eſt ſolennis Beata ninimn Virgini? R. Quia illo die manft in illa lumen mnE⅜ FEidei, aliis omnibus vacillantibus. nlanmin 2. Quomodo ſandtifcanda dies Domini- udtauin 1g ta? R. Audiendo Miſſam & Verbum DEI, atnaraligr. confitendo, communicando, orando, àſer- Imm vilibus laboribus abſtinendo. eamkndim 83. Per Patrem & Matrem, quos hono- nare jubemur, quid intelligitur R. Non ſo- eimunſi lum Parentes, ſed etiam bPatres ſpirituales; nre ſanltn ut ſunt Paſtores, Confeſſarii, ſacerdotes. AnisCkat Item Seniores, & Superiores tam ſpirituales, quàm temporales. 1G1 ln 84. Quid prohibetur per: Non occides? ronm ari R. Non ſolůùm Homicidium, &injuſta fan- Deun, Aluii guinis effuſio, ſed etiam rixæ & odia in pro- (nr, K ximum. im gil⸗ 8 . Quid per: Non mœchaberis? R. Om-⸗ fnn . . . Duclnta, ne peccatum immunditiei, ut: Ad- DN ulterium, Fornicatio, Inceſtus, ſtuprum, G ſacrilegium, raptus, peccatum contra na- eloſf turam. . aeer 86. Quid ter: Non furtum facies? Reſp. 1 iaden Furtum füimplex, ſeu occulta acceptio, ein Vah er, A 7 & de- 14 Par; 1. Caput IJ. & detentio rei alienæ. Rapina, ſeu violenta rei alienæ acceptio præſente Domino. Sa- crilegium, ſeu acceptio rei ſacræ, vel etiam rei non ſacræ de loco ſacro. Item omne in- juſtum lucrum, & injuſta negotiatio. 87. Quid per Non falſam teſtimonium di- ces ?à R. Præter teſtimonium falſum, etiam injuſta Judicum ſententia, Advocatorum, Procuratorum, Notariorum iniquitas. Item temerarium judicium, mendacium, ſuſurra- tio, adulatio, detractio, quam aliqui ad fur- tum, quatenus eſt oceulta famæ ſublatio, & ad occiſionem, quatenus fama vitæ compa- ratur, referunt. 88 Quis per non concupiſces ?à R. Omnes actus interni circa concupiſcibilia liberi, & voluntarii. Unde cogitationes & delectatio- nes non voluntariæ, peccaminoſæ non ſunt. P K £ CEPTA E CCLESI £. 89 Süs ne adhuc alia praceptaà Chriffia- no obſervanda? R. Sunt 5. præcepta Eccle- ſiæ: De diebus feſtivis celebrandis, de Miſſa reverenter audhenda die feſto, de obſervatio- ne jejunii, & abſtinentiæ, de confefſione an- nua, de communjione Paichali. 90. Satisfacitne pratspto de Miſſa, qui oto ꝛempore, vel majori parte Sacri garrit? R. Non, quia non audit reverenter, & mo- raliter. 91. Quid eſt jejunare? R. Eſt abſtinendo ab eſu carmum, ſemel in d' ecorpus cibore- Ricere. 2 9à. Qti WS En M 41 iechun Noihe U len ſne S e 4 Mi lndlt finhi gwor lhhur EGunne Il or 1 1 in enl gaki Aundag 9 ontn ien en ane; uſt u riunklinen Aden umintuth enetclnir unigict Aikmellrot utmnein⸗ Mmiſieil Otn giehltlten d ð unnderdin 1t0lAA puguiiͦ⸗ aenla Aernl, EeN elocecente⸗ anien⸗ AAd GN inn mnten Nlemt cucont⸗ . 4,0 Ex Rudimentis Fidei. 17 92. Qui sbligantur per ſe hot pracepto? R. Qũi vigeſimum primum ætatisannum com- pleverunt, & annum ſexageſimum ſuper- greſſi non ſunt. 93. An ſapins in die bibenſo violetur hoe praceptum: R. Non, quia tantuùm comeſtio prohibetur. S ACRAMEN T A. 92. Quid eft Sacramentum: R. Eſt inviſi- bilis gratiæ ſignum viſibile, ad noſtram ſan- Gificationem divinitùs inſtitutum. 9 5. Conferuntne omnia Sacramenta gra⸗ tiamè R. Sacramenta novæ legis omnia con- ferunt, quia ſunt ſigna praética gratiæ. 96. Quid autem eſt gratia? K. Eſt vera in- terna animæ ſanctitas & amititia cum Deo. 97. Quot ſunt Sacramenta noa Legis? R. Sunt 7. omnia à Chriſto Domino inſtitu- ta: Baptiſmus, Confirmatio;, Euchariſtig, Pœmientia. Extrema Uncétio, Ordo, Matri- monium., 3 98. Süäntne omnia Sacrawenta omnibus neceſſaria R. Negativè, ſed Ba ptiſmus om- nibus ad ſalutem neceſſarius eſt, Pœniten- tia relapſis in peccatum, Euchariſtia ex præ- cepto omnibus rationis uſum habentibus. Reliqua per ſe non ita neceſſaria ſunt ſingu- lis, quamvis Ordo & Matrimonium neceſſa- ria ſint toti Eccleſßæ. 99. Küntne iterabilia omnia Sacrawen- ta?: K Baptimmum, Conſirinationem, & Or- 16 Pars I. Caput 1. Ordinem non poſſe iterari. 100. Ax ergo baptixatus, confirmatut, erdinatus, ſi moriatur, & poſtea reſurgat, neque tunc poterit iterum recipere eadem Sacramenta à½ R. Nec debere, nec poſſe, quia manet in illis character prius impreſſus, ut- pdte indelebilis. 101. Siquidem ſemelbaptizatus nequit re- baptixari ob characterem acceptum, vide- tur nec poſſe confirmari, nec ordinari, cùm & per hac Sacramenta characterem acci- pere deberet? R. Magnam eſſe diverſita- tem, quia per hæc duo Sacramenta acei- pit characteres diverſæ rationis, & quidem cum charactere baptiſmi ad invicem ſub- ordinatos, in iteratione autem Baptiſmi deberet repeti idem character, qui foret ſu- perfluus. 102. Quid eſt aptiſimus?R. Eſt Sacramen- tum, quo ſpiritualiter renaſcimur, & pecca- rorum plenâ remiſſione perceptà, in Filios DEI adoptamur. 10 3³. Quid eſt plena peccatorum remiſ- ſio? G. Eſt originalis, & actualium tam quo- ad culpam, quam quoad totam pœnam deletio. 104 Säintne omnes homines Baptiſmi ca- paces? R. Omnes parvi & magni, Viri, & Fœminæ, ſicut enim ſalutis capaces funt, ita medii ad ſalutem unicè neceſſarii capa- ces eſſe debent. 10 5 Qeuid aſt confirmatio: Reſp. Eſt Bapti- — ———— U I ekcent a n aäaddn un. e . 1Johe⸗ nre gan nor oß „ nertn ſoen 4 unt c un A G inin Cue Cite Connn D ul e d Am mtinin n vat . 1,e inuni 1a dmachgn ii gnnn ſtt⸗ 1o Kenment A⸗ mini Epin iimnen. 1e en Mytim nien guihelſt m. euiimn dheer , Plu etant,ulle ulltnin tadulimmn⸗ t bun en Chometnn winichr. Ex Rudimentis Fidei. 17 Baptizatis collatum ab Epiſcopo Sacramen- tum, quò in Spiritu roboramur ad creden- dum, & nomen Domini, ubi opus erit, con- fitendum. 106. Qui ſunt capaces hujus Sacramenti? R. Omnes baptizati, & non alii, ſive fint in- fantes, Gve adultiecle cognatione ſpirituali, quæ ex hoc Sacramento naſcitur, par ferè eſt ratio ac in Baptiſmo, de quo agemus infra proprio capite. I107. Quid eſt Euchariſtia? R. Eſt Sacra- mentum Corporis, & ſanguinis Domini no- ſtri, verèê, realiter, & ſubſtantialiter ejus Cor- pus, & Sanguinem continens. 108. Mandtne pani & vinum in hoc Sa- cramento? R. Non, ſed convertitur in Cor- pus, & Sanguinem Chriſti, reli ctis ſolis ſpe- ciebus panis & vini. 109. Eſine totus Chriſtas ſub ſpsciebus panis? B. Eſt totus ſecundàùm Divinitatem & Humanitatem, ſecundùm Carnem & Sanguinem. 110. Quomodo ſecundum Sanguinem;chm Sacerdos tantùm dicat: Hoc eſt Corpus meum? HB. Quia eſt Corpus vivum, quale habuit Chriſtus, dum inſtituit hoc Sacramentum, Corpusautem vivum ſine ſanguine eſſe non poteſt. 111. Qualis adoratio debetur huic Sacra- mente? B. Eadem quæ Chriſto Domino, ac æterno DEO, quem illic præſentemag- noſcimus. 18 Pars J. Caput 1. 112. Quid requiritur, ut dignè ſumatur boc Sacramentum à . Status gratiæ; ac pro- inde conſcius peccati mortalis debet præ- mittere Confeſſionem. Qui euim manducat indignè, judicium ſibi manducat. II3. Peſſüntne Laici ſumere hoc Sacra- mentum ſub utraque ſpecie? B. Non: Fides enim docet, ſub qualibet totum Chriſtum contineri; & Eccleſia ob juſtas cauſas prehi- bet ſumi ſub utrâque ſpecie. 114. Eſtne Euchariſtia etiam ſacrificium? E. Eſt ſacrificium, quod nos Miſſlam vo⸗ camus. 115. Quid eſt pœnitentia ? E. Sacramen- tum, in quo lapſis poſt Baptiſmum à Sacer- dote venia peccatorum confertur. 11 6. Qot ſunt partes Pœnitentia, ex par- te pœnitentis requiſitæ à B. Tres, Contritio, ſeu dolor de peccatis commiſſis cum pro- poſito non peccandi de cætero: confeſſio peccatorum commiſlorum: & ſatisfactio⸗ quæ partes materialas vocantur. 117. Dolor quando debet elici à H. Sal- tem eliciatur ante abſolutionem Sacer- dotis IrS8. Dolor ex quo moti vo debet elici? Be: Vel ex motivo Bonitatis Divinæ offenſæ, & vocatur contritio perfecta; vel etiam ex metu gehennæ & pœnatum à DEO infli- gendarum, aut ex motivo turpitutidinis peccati, & vocatur contritio imperſecta, ſeu attritio. . 119. Cen-⸗ 1 on . wes a uun. 10.6 ſfuane zant ,u Nonu end lor ſhe llti funm (. W! tina hu ner iin Dol haa h ſhe omt onmen 144 nln rlilten Punlie uabtrn mmikkt DeA ſſem kee m eN Ktounc cn. itin inſtin NA Nlun 961 onn Htlnmiſce⸗ Ulan ütkirttz⸗ Iis,Cnn GmmaNN anden uctt , 1h 1 einen ℳ 0ANGii iancki, 1 am 40 ii. mhhit 0 Ex Rudimentis Fidei. 195 119. Confeſio qutd eſt? R. Eſt accuſatio integra peccatorum fada Sacerdoti in ordi- ne ad abſolutionem, virtute clavium obti- nendam. 120. Qua ſunt conditiones Confeſſionis ri- 1⅝faciendæ? H. I. Sit præmeditata, hoc eſt præmifiô diligenti examine. 2 Sit humi- lis, tanquam accuſatio coram Sacerdote., non ut homine, ſed ut judice DEl locò con- ſtitutò. 3. Sit pura & ſincers, propriorum ſci- licet peccatorum, non alienorum, reſciſſis ſuperfluis, prout ſunt in conſcientia, ſine ex- cuſationibus narratio. 4. Sit integra, quoad ſpeciem & numerum peccatorum cxpli- Eati0. 111. Examen conſcientiæ« quomodo fa- ciendum? E. I. Agendæ DEG gratiæ pro beneficiis acceptis. 2. Petendum lumen ad recognoſcenda ſua peccata. 3. Ipſa peccata inquirenda, quoad numerum, & ſpeciem. 4. Dolor eliciendus de peceastis commiſſis. 5. Propoſitum faciendum non peccandi de cætero. 122. Omittere voluntariè peccatum grave in sonfeſſione, éſtne peccatum mortale? H. Elle graviſſimum ſacrilegium, quia reddit Sacramentum invalidum. MM 123. Quando eſt obligstio confitendi? Be. In probabili periculo mortis. 2. Quando ſuſcipiendum eſ Sicramentum Euchariſtiæ, aut aliud Sacramentum; vel miniſtranda Sa- cramenta, ſi ſit conſcientia peccati mortalis. 3. Ad- 20 Pars IJ. Caput 1. . . —= 3. Adulti ſaltem ſemel in anno ex præcep- to Eccleſiæ confiteri debent. 124. Siintne etiam venialia peccata ne- ceſſariè confi enda ? B. Non quidem neceſ- ſariò, ſunt tamen materia ſufficiens, propter ingentes utilitates ſpirituales uſurpanda eo- rum confeſſio, maximè etiam, ut ſaltem in- direct abſolvamur à mortalibus, ſi quorum obliti eſſemus. 125. Qeid eſt ſatisfactio? B. Eſt pœni- tentia, quam imponit Confeſfarius pote⸗ ſtate elavium. 126. Eſtne obligatio eam implendi E. I127. Ad quid illa imponitur? R. Ad de- letionem pœnâ&αιQ⁄ temporalis remanentis poſt remiſſionem culpæ, & pœnæ æternæ. INDVLGENTIZ. 128. An non etiam fper indulgentias de- leri poteſt pœna temporalis? Reſp. Affrma- tive. 129. Quid eſt in du gentia? & Eſt relaxatio pœnæ peccatis debitæ ex theſauro Eccleſiæz Siquidem in Sacramento Pœnitentiæ non ſemper remittitur tota pœna peccatis debi- ta, ſed aliquid manet vel hic, vel in Purga- torio ſolvendum. 130. Quis iſte theſaurus Eccleſiæ? Reſp. Eſt rheſautus ſatisfactionum Chriſti, & Sanctorum: cujus theſauri clavem habet ſum⸗ R “ 11 auont A⸗ IN nem⸗ Gencne 1) 1 n umle ſr, ten Duruc ſyn⸗ 14 wuent 1 vn tlte /, 7 16 0 ihlont ſieen uln u Cin P M —.— el utae Nn. 1ilr, enuſihenn, De notuibcgian, ſideENAGe n (klnufe un iili ain 1 ℳ. inrnnaz enezeme, INIIE d,1 ,e ua eriit Ex Ru dimentis Fidei. 21 ſummus Pontifex à Chriſte ſibi per betrum datam I1 31. Quomodo heac peteſtas ſt clavis reg- ni calorum? R. Quia removet poœnæ obli- gationem, quæ erat impedimentum ingrez diendi regnum cælorum, 1 3 2. Potéſtne Pontifex pro libitu dare In- dulgentias? R. Non, ſed debet habere cau-⸗ ſam legitimam. I3 3. Cur ita ? g&. Quia eſt ſolàùm diſpen- ſator, & ideo debet diſpenſare juxta volun- tatem Domini, quæ eſt, ut relaxatio pœ- narum ex juſta cauſa detur, ne ſit potiùs diſ- ſipatio, quàm diſpenſatio. 134. An non ergo omnes indulgentis ſunt certæ ?à R. Non debemus judicare il- las incertas eſſe; quia debe mus judicare Pon- tificem non dare ſine juſta cauſa, nec in illis errare, 155. Quid requiritur ex parte noſtra ad lucrandas indulgentias à B. Ut adimplean- tur operaà injuncta, quæ plerumque ſolent eſſe Oratio, Jejunium, Eleemoſyna, & ſimilia. ⸗ 136. An ergo etiam puer jejunare debe= Bit: &. Quòd ſic, G vult lucrari Indulgen- tias, ſicut & Eleemoſynam dare debet, ſi illa injungatur quia ſunt conditiones, ſine qui- bus non, niſi ob cauſas juſtas diſpenſet Con- feſſarius. 137. Del'éhtne opera injuncta fieri in ſtatu gratia? Reſp. Non eſſe neceſſarium, eſſe za⸗ 2 2 Pars 1. Capnt k. tamen conſultiùs. Sufſicit autem ultimum opus fieri in ſtatu gratiæ. 158. ITIuaäntne indulgentis animas de- fundtorum: B. Quòd ſic, per modum ſuffra- gii, quatenus nos offerimus DEO de the- ſauro Eccleſiæ ſatisfactionem, ut is eis ſuf- fragetur. 139. Proſüntne autem infallibiliter? g. Omnino: quia promiſit Chriſtus accepta- tionem hujus ſatisfactionis. 140. Quid ſi anima pro qua oramus, non 6Es: in purgatorie? g&. Nec tunc fraudari nos merito, & applicationem fieri magis indi- genti animæ. 141. Quid eſt extrema Vnétio? M. Eſt 3a- cramentum per Unctionem olei ab Epiſco- po benedicti, & orationem Sacerdotis ægris applicandum ad ſalutem animæ, vel etiam corporis, à Chriſto inſtitutum. 142. Cur dicitur Extrema 'ndie? H. Quia Chrifſtianus in tribus Sacramentis un- gitur; in Baptiſmo per Chriſma in vertice, & per oleum ſacrum in ſcapulis & pectore; In Confirmatione in fronte; in hoc Sacra- mento in j. ſenſuum organis; deinde quia extremòô locê poſt omnia Sacramenta datur. 143. Quuseſt capax hujus Sacramenti? Bt. Omnis ſidelis infirmus gravi infirmitate, & periculosàâ. 144. Qui ſunt effectas hujus Sacramenti? H. Eſt primò auxilium & robur animæ æ- groti contra mortis difficultates. Secundò, reumil- 1 1 eecig ipnis i⸗ itini Uenet⸗ uundgt reſs cndine inenkr Munve . 4 110 N Z = E E =n “””M Enan ſe 6 E nil ce Dunn nunh ffun ſa r/ chul r unlin . SSõ Nennnllis bnn iie uen iſlin niſtChnkur dori 4 niNin/, Neme fuln Gnn iiiogtnl mNNie gen githie eſentige urN Meu er umst Niil dn Mlniti 4 (Eimnneti nſorlit etn, ſoor;nie M o ol nuſummnin rnuii fiitsn mnit ,tunnde d gin ut Ex Rudimentâ Fidei. 25 remiſſio peccatorum venialium. Tertiò, ſa- nitas corporis, ſi animæ expediat. 145 Quid eſt Ordo? k. Eſt Sacramentum, quo ſpiritualis poteſtas & officium con- fertur. 146. Quid eſt Matrimonium:; E Eſt Sa- cramentum, quò vir & mulier legitimè con- trahentes, individuam vitæ ſocietatem in- eunt, gratiamque recipiunt, tum ad ſ”obolem honeſtèê & Chriſtianè ſuſeipiendam, ac edu- candom; tum ut fœdæ libidinis, & incon- tinentiæ peccatum evitetur; tum ut onera Matrimonii debitè ſuſtineantur. 147. Quot ſunt eficia Iuſtitiæ Chriſtia- na«? R. Duo: Declina à malo, & ſac bo- num. . PEC C A TV M. 148. Quotuplex eſt peccatum in genere? B. Duplex: Originale: quod à primo paren- te commiſſum, per generationis viam tran- ſiit ad poſteros; & Perſonale, quod propri5 cujuſque voluntate fit. 149. Qotuplex eſt Perſonale? N. Duplex, Mortale, ſic d'tum, quòd mortem animæ præſentem adferat. Et veniale, quéd facilè veniaei tribuitur, ſine quo nec juſti quidem vivunt. 150. Cur fugiendian petcatum à R. Quia mortale Deum graviter offendit, æternam felicitatem eripit, & æternas pœnas affert peoca- 24 Pars J. Caput I. peccatori. Veniale peum leviter offendit, mi= nuit fervorem cheritatis, impedit augmen- tum virtutum, & gratiarum divinarum. 151 Weot ſunt peccata capitalia? B. Sep- tem: Superbia, Avaritia, Luxuria, Invidia; Gula, Ira, Acedia. 15 2. Cur votantur Capitalia? ; Quia ex illis veluti capitibus, & fontibus reliqua pro- ſiciſeuntur. 153. Weideſt Superbia, qua ejus filiæ? B. Eſt perverſæ celſitudinis inordinatus ag- petitus, Filiæ ejus ſunt: Vana gloria, ja- Gtantia, ambitio, hypocrifis, arrogantia, tumor, praſumptio, deſpectus aliorum, pertinacia, diſcordia, inobedientia, in- gratitudo. 154. Quid eſt Avaritia, quas habet filias? Be. Eſt inordinatus appetitus cxternorum bonorum. Filias habet: Immiſericordiam erga inopes, inquietudinem, neglectum Di- vinorum, fiduciam in rebus temporalibus, uſuram, fraudulentiam, mendacium, per- jurium, fraudulentam decimationem, fur- tum, rapinam, ſacrilegium, ſimoniam, op- preſſionem proximi. 156. Quid eſt Luxuria, quæ ejus filias? B. Eſt impuræ libidinis inordinatus appe- titus. Præter ſpecies perfectas in Decalogo enumeratas, habet imperfectas ſequentes: Aſpectus impudicos, turpiloquia, cantus lubricos, oſcula, contactus. 156. Quid eſt Invidis 24 ejus filias R⸗ — J — 1 1Urind wund d len iuin Punn,⸗ Pelngtuz, ftupetm wimio Upein aahurd autuyd Gtn men un , 1 Mtalntch dleeuuke at DInt re Rehfoende H Muyrn ſaie ſohine Inrni untu,lr Mloinenn En. un n le 1 Cl un keinii ras, Mun Ptiunndſinn ſeula giudeg Wrids Uumel 4 Z PAtnnbutler Gnlit ſtt ii Gwinn Nalnnu) güm:Pmzei peni, gr wo, Aptikln , üweleln, ctiguhbaſi eord We nmind Erlaentin 1 1 1 AEN eNpmeli . õ mtrimnann gen uumn , er Ge ni/41 tbolmnuſß eer Megr icr c(eN 69 “ i⸗ —R . Ex Rudimentis Fidei. 2 ½ r. Eſt triſtitia de bono alieno, tanquam diminutivo gloriæ propriæ. Filiæ ejus ſunt: Odium, ſuſurratio, detractio, judicium te- merarium, prava interpretatio, contentio, contemptus, conſpiratio „calumnia, con- vitium, improperium, exultatio in adverſis proximi, triſtitia in ejus proſperis. 157. Quid eſt Gula, guas eius flia? gi. Eſt appetitus inordinatus cibi & potus. Filiæ ejus ſunt: Rixæ, perjuria, homicidia, inepta lætitia, multiloquium, ſcurrillitas, immun- ditia, mentis hebetudo. Et quod potiſſi- mum, quorum Deus venter eſt. 1358. Quid eft Ira, qua eius Filiæ? B. Eſt immoderata cupiditas vindictæ vel punitie- nis. Filiæ ejus ſunt: Odium, indignatio, tu- mor, diſcordia, furor, crudelitas, clamores, minæ, contumeliæ, calumniæ, male dictio- nes, voces blaſphemæ. . 159. Quid eſt Acedia, qua ejus Filia? Re. Eſt torpor mentis, bona inchoare; vel pro- ſequi negligentis. Filiæ ejus ſunt: Dila- tio pœnitentiæ, odium DEI, deſperatio. rerum ſpiritualium averſio, tepiditas, pu- ſillanimitas, ſomnolentia, otioſitas, inde- votio, incuria, ignavia, tædium vitæ, dif- Kdentia. 160. Quæ« virtutes his peccatis opponun- tur? E. Humilitas, liberalitas, caſtitas, be- nignitas, temperantia, patientia, devotio, ſeu ſedula pietas. 161. Qet ſunt feccata in Spiritum San- B um⸗ 26⁶ Payrs 7. Gaput 1. um, guæ« &n irremiſſbilia veocantur? . Sex. Præſumptio de miſericordia Dei, vel de impunitate peccati; deſperatio, agnitæ veri- tatis impugnatio, fraternæ charitatis invi- dentia; obſtinatio, & impeænitentia. Sic di- cta, quòd ſuàâ malitia ſic divinam gratiam excludant, ut neque in hoc ſæculo, niſi ægre admodum, neque in futuro remittantur. 162. Qu« ſunt peccata in ecslum claman- zia ²à B. Heæc quatuor: Homicidium vo- luntarium, ſodomia, oppreſſio pauperum, viduarum, pupillorum, merccs operarionum defraudata. 163. Qot modis aliena peccala nobis impu- zantur? B. Novem: Conſilio, juſſione, conſenſu, irritatione, laudatione, ſeu adulatione, reticentiâ culpæ alienæz, conni- ventia, vel indulgentià, rei alienæ participa- tione, & pravà facti alieni defenſione. PIRTVTES. 164. Quor ſunt Pirtutes omnium præci- pua? BR. Sunt tres Theologicæ: Fides, Spes, Charitas. 16. Quot ſunt his proxima? E. Quatuor: Prudentia, Juſtitia, Temperantia, Fortitu- do. (Quæ Cardinales, ſeu quaſi fontes alia- rum dicuntur, omnem honeſtæ vitæ ratio- nem continentes. 166. Quæ« ſunt noviſſima hominis: g. Mors, Judicium, Infornus, & gloria cæleſtis. De N tgen: 1trnunrr 0 De ld GaA Feird Gumon GEn Utn leſ Algeeh in Ninmr⸗ etkuanc m e.t.. 7 Aut De prima Tonſura. 27 Jquibus Sapiens: Memorare noviſima tua; Uelklfee & in aternum non peccabis. CAPUIII. De Prima Zonſura. 1. Eſſentiknlia. den telen n . oNrlann nensoetnd VIDeſt rima Tonſuraiꝶ Eſt deputatid Q canendum in choro, ſeu Eccleſia, , Se ad ejus obſequium. =ð rlo, ne 2. Cur prima Tonfura ita voratur? „ Quia eſt prima habilitatio ad deferendam Tonſuram clericalem, augendam poſtmo- dum cum proportione ad augmentum gra- dus per reliquos Ordines. 3. Eſtne priwia Tonſura Ordo? B. Ne- . 7715 gativè. 4 Eſtne ſaltem Sacrawentum:; . Cuùmn Gwun ſub Sacramento Ordinis non comprehen- keltzge datur, nec ſub ullo alio ex Sacramentis; 6 non poterit eſſe Sacramentum. nlt C . Qu id ergè est:eà Eſt diſpoſitio ad Or- en dines. Ur. 6. Eecur non eſt Ordo E. Quia per illam irnn⸗ nec imprimitur character, nec ulla ſpiritua- lis poteſtas quidpiam agendi circa Eucha- minn riſtiam tribuitur, fed fit ſola ſegregatio à a6A ſtiatu ſæculari, deputatioque ad ſtatum cle- g B 2 rica⸗ 28 Pars J. Caput 1I. ricalem, ut eam ſuſcipiens ſiat capax or- dinum propriè dictorum, juriſdictionis Eccleſiaſticæ, Beneficiorum, & privile- giorum. 7. QWomodo ergo judicas ronſuratum ſe habere reſpebtu ordinatorum; Reſp. Eé ferè modéô, quôò Novitius reſpectu bamiliæ Re- ligioſæ. 8. An non ſaltem comprehendetur in Bullis, & Conciliis ſub nomine Ordinum? B Juxta communem comprehendi, ex- cepris fortè pœnalibus, tanquam odiofis. Unde quibus ſine limitatione vetitum eſt Ze ferre, vel recipere ordines, hôc ips I ſura etiam vetita eſt. 9. Habetne certam materiam & formam, per quam sonfertur? ́ Cùm Ordo, & Sa- cramentum non ſit, verâ materià & form non indiget, habet tamen quaſi materiam & fotmam. 10. Quam illam &. Loco materiæ habet abſciſſionem capillorum, loco formæ verba ab Epiſcopo & à tonſurando pronuncianda: Dominus parshareditati meæ, & calicis meie tu es qui reſtitues hareditatem meam mihi. Unde Marchinus exiſtimat etiam his omiſ- ſis, poſſe aliquem, quocunque alio modo ab Epiſcopo deputari ad prædicum Miniſte- rium Eccleſiæ. H 1I. An qui in capite totaliter cal vus eſt. poſſit ſuſcipere primam tonſuram, cum ne- gucat tenderi a ordinante? Reſp. Poſſe, quia ecil 1 Gomm vind vanma ulhder 1 A 1.Orhn duſo 1 4 ſniſſ⸗ Pord (Wn Aun — — Limi lule⸗ Ai Nennate rulet tinn ontn, Nen e mnann zull lrore n, Pliden uemn lente⸗ liu nnte “ nlyl orlalet min 0ind Crzetend , 1, Ne Nnuctectun4 ale, miudfnen ndicN Amrden Nngnintir lwymmentte⸗ nPmen Plpunncin el,lii un eiu il ninii De prima Tonſurs 25 quia cùm prima Tonſura non habeat veram materiam & formam, ſufficiet eandem ce- remoniam adhibere, quantum fieri poteſt, quæ adhibetur cum capillatis. I11. A quo poteſt conferri primn tonſura? B. Ordinariè, & per ſe à ſolo Epiſcopo; ab aliis ſolùm ex privilegio. I13. An autem à quocungue Epiſcopo con- ferri poſſit? G. Per ſe ſolùm à proprio, ſeu ab ordinario initiandi; eſt enim actus juriſ- dictionis, quam otdinariam non habet, niſi ordi narius. OFFICIV M. 14. Quid eſt Officium Toxſurati à N. Eſt canere in Eccleſia, ob quam cauſam Pfſalmiſta vocatur, & ei imponitur, ut ſemel recitet ſoptem Pſalmos pœnitentiales, cum Litaniis & precibus adjunctis. Item ſervire Eccleſiæ. EFFECTVS. 15. Quis eſt effectus Tonſura ? E. Eſt Cle- ricatus, qui complectitur dictam deputatio- nem ad Eccleſiæ ſervitium, capacitatem Be- neficiorum, & Privilegiorum Eccleſiaſtico- rum, & Ordinum ſuſcipiendorum. 16. Confertürne etiam gratia ſanciificans per primam tonſuram? B. Non; quia non eſt Sacramentum. B 3 PRE: 3 ⁰° Pars I. Caput II. P REÆ REAVISITA. 17. Qus prarequiruntur ex parte ſubiedti ad validè "eeipien lam primam tonſuram e. Præter ſexum maſculinum, & baptiſmum (de quibus Cap. 1. num 4, & 5. diximus) cquiritur in habentibus uſum rationis etiam, ut voluntarie, & non purè coactè initienaur, EX Cap. I. dAiſt., 74. 18. Qαα ριâ prarequiruntur ad licitam ejas ſeeſceptionem ?à gz, Conſirmationis Sa⸗ cramentum, legitima ætas, non efe irregu- larem, vel Gmili aliquo impedimente affe- ctum, ſufficiens literatura, intentio ſerviendi Deo, ita, ut non ſuſcipiatur tantuùm ex cauſa fugiendi forum ſæculare. 19. An non prarequiritur etiam ſRatus gratiæ; . Non prærequiri ſaltem ſub mor- tali; quia cùm tonſura non ſit Sacramentum, non ponitur obex gratiæ Per peccatum in ejus ſuſceptione. 20. An zonſurandus obligetur communi- care eé die, quo initiatur . Negativè, tum quia de nullo tali præcepto conftat, tum quia ſi quæ rubrica eſt, erit tantùm conſul- tiva; tum denique, quia tonſura etiam poſt prandium conferri peteſt. *1 Qui Sacramentum Confrmationis ne- gligie, an graviter beccet? B. Aliquos id ſentire, valde tamen probabile eſſe, quòd tantum venialiter, quia Trident. ſeſſ. 8. Cap. — N 4 . Nennn er 4 nt gaind⸗ 4 Oe S um 8 Ween! olinenut Eeulrmtn Pimnt et 1 rwiͤri lne n/ in Pienen WS A ſnn ln 160 NMur lufeee ſanence eltnur Aiten ic Anfaten bicel uen⸗ 11. RCunt den, Oyfe n ſetech 1 Nrines 4 are igtnun in Canlmuietg l eNN . ., en TEd wurined 5 . in iun , Nüintdenton .. ulchhh Altumn e N Muutni, ynummz Gil. Uher, gie,i nenl⸗ De prima Tonſura. 31 Ea5. 4. de reformat. non videtur id graviter præcipere. Eſt autem congruum,; ut is, qui proximè ad ordines diſponitut, ſit priùs 10- boratus in fide per Confirmationem. 22. Qus atas requiritur ad primam ton- ſuram: H. Dlerumque ſeptennium comple- tum, quia Trid. requirit, utinitiandus ſciat rudimenta fidei, legere, & ſeribere, quod an- te uſum rationis, qui annò ætatis ſeptimò primùm adeſle cenſetur, viæ reperiri in pue- 10 poteſt. ⸗ 23. Quid ß erge aliquis puer ante ſep- rennium ſciret rudimenia fiaei, legere, &n ſcribere, poſſetne recipere primam tenfſu- ram ? Refpondet Quintanadvenas, ta- lem habentem uſum rationis meritò initiarz poſſe. = 24. Cur ad primam tonſuram reqsiri- tur immunem eſſe ab irregularitate, cum ir- regularis ſolliim arceatur per ſacros Cano- nes ab Ordinibus, inter quos tonſura non numeratur? . Quia prima tonfura eſt ja- nua, & diſpoſitio ad ordines, per quam ton- ſuratus gaudet privilegiis Clericalibus, fit- que idoneus ad Eccleſiæ Benefcia, & Jurif- dictionem, ideo graviter peccat cum irre- gularitate eam ſuſcipiens, ſiquidem tentat Reri ad prædicta idoneus contra Eccleſiæ vo- luntatem. LI TE RATVRA. 25 ,Quantn Hrerary requiritur pro pri- 3 2 Pars I. Caput 11. ma tonſura ? R. 4 Conc. Trid requiri ſeſ. 2 3. cap. 4. ut ſciat legere, & ſcenbere, & ſidei rudimenta. Si 26. Deberne ſcire latinè ſeribere, & le- gere ge. Sufften, ſi ſciat nativà linguâ. FIN IS. 17. An peccet mortaliter, qui recipit ton- Iuram ex intentione tantkm fuegiendi forum Iaculare? le. Talem per ſe loquendo, à Gobat etiam à veniali excuſarizeò, quòd non videa- tur indecens, petese rem ſacram ob privile- Sium illi annexum; aliud eſſet, ſi fugeret fo- rinn ſæculare, ob crimen aliquod patratum, ſie enim non parùm incommodi adferre poſſet Eccleſiæ. Alii dicunt, fimpliciter pec- care faltem venialiter contra Tridentini fu- Pracit. præceptum. 28. Cur ergo s, qui Religionem ingre- ditur animo non manendi, peccat mortali- ter 2 &. Quia talis decipit Religionem gra- viter, dum ejus expenfis alitur contra Keli- gionis voluntatem. 29. An qui rezipit Tonſuram ob ſolam ſpem Beneficium Eccleſiaſticum acquirendi, Peecet mortaliter? Reſpondet Tamburinus, ² veniali non excuſari, quia eſt aliqua de- ordinatio ſpiritualibus uti, tanquam mediis ad temporalia. 30. An Tonſuratus peccet mortaliter, ſ. abſgue alla ſpeciali cauſa ducat axorem à Ken oß aubmn eniümen ſoitecelt Flonlme imſnt As Nofu ſobenm ece . — un fui yn ſn Eg M 6 hiee NNG ſeid Pun uiln un den inglar morte 1 Mel nn 4 eh lri Ceia: unlite, ufne tel. Ca h n kern, in, 1t luis 1 lamig malin giiuſes min Pautfn aendn ie⸗ Arkelmeun, eunnt Ahn nſnicttie wrlNenu 7 biyim us, Mur li tlehnonm Uerdemele, Numm H/ itan ſuni Grnd luhmg t euni li 1 e e 4— Wendit, De prim Tonſurd. 35 Reſpondet Tambnrinus, probabiliùs peceare ſolùm venialiter, non ratione inconflantiæ, ſed quia recedit à ſtatu, quem in ipſa recep- tione Tonſuræ, videfur aliquo tandem mo- do implicitè Eccleſiæ premiſiſſe. Cæterùm talis ipſo jure perdit Beneficium, aut pen- ſionem eccleſiaſticam, ſi quam habuit. T E M P OR A. 31. Süntne certa tempora ſtatuta pro con- ſerenda prima Tonſura; Reſp. Illam con- ferri poſſe quocunque die, ſive ſeſto, ſfive profeſto. 32. Potéſtne ſimul conſerri cum minori- bus Orginibus? Reſp. Poſſe, & plerumque ita fieri. 33. Fiene irregularis, qui recipit Tenſuram aliquaâ Cenſur irretitus? Reſp. Tonſura- tum, & minoribus initiatum, excipi ab hac irregularitate, etiam per eos Doctores, qui admittunt, incurri irregularitatem ab iis, qui majores ordines ſic ſuſcipiunt. Clericus quid 34. Siquidem dixifti, per Tonſuram depu- sari aliquem ad ſtatum Clericalem, expli- ca mihi, unde dicantur Clerici à Keſp. Cum Iſid. Clericus à Græco Klerès dicitur, Cle- ros autem latinè idem eſt ac ſors, vel hære- ditas, propteres ergo dicti ſunt Clerici, quia B 5 de . 34 Pars J. Caput II. de ſorte Domini ſunt, vel quia Domini paò⸗ tem habent, generaliterautem Clerici nun- cupantur, quia in Eccleſia DEl deſerviunt. 35. An ſit aliqua veſtis ſpecialis pro Cle- zico tonſurato Eccleſiæ inſerwienti ? R. Eſt ſuperpelliceum, quo ab Epiſcopo, tonſuram conferente induitur, ſic vocatum (teſte Ga- vanto]) quòd olim incui ſoleret ſuper tuni- cas pelliceas de pellibus animalium factas. 36. Cujus coloris eſi hac veſtis? Reſp. Eſt candidi, ad indicandam innocentiam ſu- pra peccatum Adæ, quem veſtiverat DEUS tunica pellicea. 3 7. Quid ſignificat amplitudo ſuperpel- Gcei ? . Signiſcare amplitudinem chari- tat s. Obligationes Tonſurati. 3 8. Quot obligationes habent Cleriti ton- Earati? S&. Si per ſe eſt aliqua ſpecialis, non eſt alia, quàm obligatio deferendi habitum, & tonſuram. 39. Hab'entne obligationem ſervandicaſti- ratem? B, Non habent, niſi communem ecum laicis in ordine ad ea, quæ præcepta ſunt. 40. Habentne obligationem orandi Ho- ra, Canonicas ?à M. Non, niſi habeant be- neficium, vel ſint Regulares choro ad- 41. Quid ſi habeant penſionem Eccleſia- ſti⸗ , n 1 Ren eurvunn ls. Kn ſfurt⸗ u ernma lenenert inchete 1 4 Nn cene NNter Md PeneprO Pntn Urlr 1 Kire,Ai 6 La 4 nhae Ulien uft lund , nnie⸗ un ei n lneruetn Rrdee Lecle 6 unitt gin unhed. cügdond in De prima Tonſura 3 5½ ſtienm inſya ſexaginta aureos ⁷ N. EoO caſu obligantur tantùm ad horas Beatæ Virginis recitan das. 41. An & quanta eſt obligatio perſolven= di preces, quas Epiſcopus ſolet injungere re- càn; initiato B. Cum Gobat, eſſe potiũs con- gruitatem quandam, quàm veram, & rigiz dam obligationem. . Habitus, & Tonſura. 4; Qualem tenfiram tenentur deſerre Clerici &. Conſuetudo obtinuit, ut in ſum- mo capite per modum coronæ tondeantur; olim tondebantur toto capite, relicto ex capillis circulo, ſicut nunc tondentur Mo- nachi. 44. Quantæ latitudinis debet eſſe coronaæ Glericala? . In Minoriſtis ſufficit, ſi ſit tan- ta, quanta eſt partieula communicantibus diſtribui folita; in aliis major, cum propor- tione gradũs eccleſiaſtici. 4 5˙. Quid ſigniſicat hac corona? Bt. Coro- nam ſpineam Chriſti, vel Regnum, quod Clerici à DEO expectant. H 46. Cur fit raſio in ſummo sapite? B. Ue intelligant amputandas ſibi ſuperfluas cogi- tationes, & temporales res contemnendas. 4 Qualis debet eſſe habitas Clericalis? B.. Juxta Eccleſiæ Decreta, talaris, ſaltem moraliter, ut ſit decenter longa, diſtinctiva Clericorum à ſæcularibus. Quoad colorem B 6⁶ ſer⸗ ervanda eft cujusque Provinciæ conſuetudo- Idem eſt de materia. 4⁸. An etiam pallium debeat eſſe talare N. Sufficefe, ſi toga ſit; ea enim ſola veſtes laicales tegit; & ſuſſicere videtur ad decen- tiam, Barboſa dicit, Wufficere pallium lon- . 49. Quanta eſt obligatio deferendi Habi- eum, & Tonſutam: Keſp. Tiberius habet, uòd Clerici benehcio, & penſione ſexa- ginta aureorum carentes, ſi animum habe- ant deſerendi ſtltatum, nec venialiter pec- cent, non deferendo Habitum, & Tonſu- ram. Si autem velint perſeverare, judi- cant aliqui, eos peccare venialiter, non de- ferendo; negant alii veriuùs, quia non con- ſtat de præcepto, Canones enim intelli- gendi ſunt de beneſiciatis, aut in ſacris con- Kirutis. 50. Ergo nunquam peccant mortaliter B., Tamburini doctrinam eſſe: Nullum Clericum per ſe peccare mortaliter, niſi qui aliunde obligatus eſt, ſi taliter non deferat, ut videatur non eſſe Clericus, ut ſi habi- tum Laicalem, & enſem ſine tonſura defer- ret, vel ſi adſit temeritas, contumacia, con- temptus. L 51. Quid igitur de Clericis benefficiatis, vel habentibuz penſionem ſexaginta aureo- rum 3 . Hos ſub mortali obligari deferre habitum, & tonſuram, quia id fub gravibus PNnis precipitur in Canonibus, & quidem V Pre⸗ Ufien ptumiß ſarddr Umu, deti lnnenet Pcinitwnn enſbur unt 7 6 4 Mtel Caunurer NNd ite tum Aahun rllen in tal mlle ln: eat DZ 1 usaiſ gu deie nle⸗ nln a tr Neh ietn , Lxntonhh ta,Auigund 1 er ſenlie 1m ,⸗ Gs mnin dl uniis ”c d Mln loetmiattet⸗. tnnc 5 Crsi n , Pr S lſn R 7. 1 , uNN re. De prima Tonſara. 77 probabiliùs, quoad utrumque ſimal. 52. An tamen hi aliquando exeuſentur? B. Excuſari, ſi ob cauſam rationabilem ha- bitum dimittunt, ut ad tuendam vitam, ho- norem, divitias, &c. Item, ſi aliquis ita pau- per ſit, ut careat decenti habitu. Katione in- firmitatis tonſuram relinquens, in itinere, in. villa veſtibus utens brevioribus, pariter ex- cuſatur, datur etiam parvitas materiæ. . Clericis prohibita. 13. Qus alia ſunt ſpecialirer prohibita Clerici? & Imprimis, ut mercaturam ſordi- dam non exerceant, nec ulla officia ſæcula- ria, nec conducant poſſeſſiones, nec ſæcula- ribus procurationibus ſe immiſceant. Non ſolàùm non dictent, vel proferant ſententiam ſanguinis, ſed neque ubi ſanguinis vindicta cxercetur, interſint. 54. Quid aliud? Reſp. Ut privilegiis ſuis non renuncient, cùm nec poſſunt, quare in manibus laici jurare non poſſunt, nec ſe ſub- jicere Judici laico, niſi cùm privilegium fori amiſerunt, vel ab Epiſcopo licentiam habe- ant, quam tamen dare non poteſt in crimi- nalibus. 65. Quidadhuc? g. Ne aleæ deſerviant, nee ludant ad aleas, nec interſint, utl nec mimis, hiſtrionibus, joculatoribus, tabernas evi- tent, niſi neceſſitatis causa, vel in itinere, 2 chorcis abſtineent. 886&& G ‚ „ 16. Dic „ „ poar, 1. Caput 11. 56. Die ampliks? . Ne arma ferant, neo annulum, niſi ratione dignitatis, nec comam laxent, nec barbam nutriant ſaltem in labio fuperiore, quoad mentum inferius eſt con- traria conſuetudo. 13 S7. Superéſtne adhur aliquid t. Aclamo- ſis venationibus abſtineant, & aucupiis, non cohabitent cum mulieribus, exceptäâ matre, amità, ſorore, imò nec cum his, ſi ſint ſuſpe- ctæ, & cum ſuſpecta nec fabulari, nec aliquò mo dô verſari debent. 18. Num adhuc aliquid à Bz. Debeht benedicere menſam in Pprincipio, & in fine gratias agere. Si lint Sacerdotes, dum com- municant, etiam in ægritudine ſtolam circa collum habeant. Servent rubricas Miſſæ, & horarum Canonicarum, aliarumque fun- ionun. 59. Quid demam? N. Non alienent patrimonium, ad cujus titulum ordinan- tur, ſine licentis Epifcopi, non pugnent etiam in bello juſto, non audiant leges, vel medicinam, non imcumbant publicè ſtu- dio Philoſophiæ, aut Pocſis ultra quin- quennium, juxta Concilium Lateranenſe. Non ſint fidejuſſores pro Laico. Sed in Officiis Eccleſiaſticis, & aliis bonis ſtu- diis diligenter ſe exerceant, non incidant Beneficiati in Bene ficiorum nundinatio- nem, vel pluralitatem prohibitam, vel eddituum Eccleſiaſticorum malam ſen De ſwen, npenn cee Nente e (u „„ fninles inmntel⸗ Cude fGe teeh Lolken Metr ( huihtee iſeukari VNm . ( Mr uper A, unetſad Euam RK Z Z hdn Deell Ga, N eMe 11 Mrdund . n. EInlnr. n 4 . (⸗ ve DVe prima Tonſurau. 39 ſumptionem, cupiditatémve, ſciantque non ſolàùm prædicta, ſed etiam alia, quæ quiſque Beneficiatus ratione ſui Beneficii ſcire debet. . Clericorum Privilegia 68. Qualia privilegis eenferuntur per primam Tynſuram? R. Privilegium fori, ca- nonis, & à tributis. 6⁶1t. Quid eſt Privileginm Fori? R. Eſt immunitas à juriſdictione, & foro ſæculari. 62. Gaudéntne Clerici ſimpliciter héc Privilegiéꝶ R. Non, niſi beneficium habe- ant, aut Cleri calem habitum, & tonſuram deferentes, ſuæ, vel alteri Eccleſiæ ex man- dato Epiſcopi ſerviant, vel in ſeminario Clericorum, vel in ſtudis de licentia Epi-- ſcopi verſentur. ”M 63. Quid ſi clerici ſint conjugati? . Hi prædictò privilegiòô non gaudent, niſi præ- ter ſupradicta obſervent etiam Conſtitu- tionem Bonifacii VIII. ut non fint Biga- mi, & tunc tantùm gaudent in crimina- libus. . 64. Quideſt privilegium Canonis? H. Eſt⸗ ut qui ſaadente diabolò eos percutiat, ſit ex- communicatus. 6 5. Porééttne Clericum percutere bParen:, aut Praceptor ad correctionem? B. Poteſt, quia non facit ſuadente diabolô. 66. Qui fruuntur hoòc privilegio? 5Ei l. 4 Par, J. Laput 11. Clerici conjugati, non Bigami, modò habi- tum, & tonſuram deferant, licèt reliqua non obſervent. Quamvis autem Clerici in mino- ribus habitum, & tonſuram non deferen- tes gaudeant hôc privilegi, ante trinam monitionem ab Epiſcopo factam, in multis tamen caſibus illud amittunt, quos vide apud DD. 67. Quig eſt immunitas à tributis? E. Eſt exemptio à gabellis, exactionibus, & c. au- thoritate laic4 impoſitis, etiam quoad bona patrimonialia, niſi ſint res, quas negotiandi causâ deferunt, eæque non Eccleſiæ, aut non neceſſitate ad negotiandum adhibitæ, 68. An clerici coniugati gandeant hoes privilegio? E. Non gaudent, licèt habitum deferant. Multi etiam hanc exemptionem negant Clericis, tonſurâ, & ſohs minoribus initiatis; niſi habitum, & tonſuram defe- rant, & reliqua à Tridentino ſeſſ.23. éa. 6. veform. requiſita obſervent. 14 Pœnæ indebita collationis, 69. Epiſcopus incurritne aliquam pœnam; indebitè conferens primam tonſuram ; . Fit ipfò jure ſuſpenſue à celebratione Miſſæ; ſi invito conferat tonſuram. Capiiul. Epiſe. 1. giſt 74. 70. Quande aliàs? F. Suſpenditur etiam per annum à collatione Clericalis tonſuræ Quntaxat, ſi illam infanti conferat. Cap alt. 1 )ff n egtgi hemum ontaſen, n tenl l. Aurt numich- Criocvte hetlnn KMuru ſehet „E Raltvr lic i (hengt, Wra fenit 64 M lne eſa “ Elieinnn 4 4 ginne Krone ne.. aum, in u lpheunz Näibu ler Mitntate, nuugint SS nd n M 6 ,oehpen A eNN AWunnnt n Aminsl⸗ i/ ,tt * 4 Mu 4 ueſugn 6 rt kir 1 0 4 De prima Tonſura 3 41 de Tymp. Ord. in 6. Infantis autem nomine intelligitur, quicunque non pervenit ad an- num ſeptimum ætatis; niſi fortè Keligio- nem intraret, oblatus à parentibus, quod olim fieri ſolebat. 7I. Quando adhus à R. Suſpenditur per annum à collatione tonſuræ, ſi illam ill- terato conferat. Eod Capitul. ult. Sed hanc ſuſpenſionem nou eliſe in uſu, aſſerunt Sà&, & Bonacina apud Barboſam de Officie Epi- ſcopi, pag. 3. alleg. 3. a. Quo caſu zlteriâs ? B. Suſpenditas à collatione tonſuræ per annum, ſi eam conferat ali cui alienæ Diœcefis ſine licentia ſui Superioris, juxta dictum Capus ult. Vel ſi conferat conjugato, niſi is velit Keligio- nem ingredi, aut ad ſacros Ordines promo- veri. Eod. Cap. ult. CAPVUT III. De Ordinibus in communi. I. VM pag. 27. 7usſt. 1 5 A. dictam ſit, quèd Ordse ſit Sacramentum, qus ſbiri- zualis poteſias, & officium cenfertur, dicitoy qualis ſit hbas poteſta; à Reſp. Eſt poteſtas, quæ tribuitur viro'baptizato circa Euchari- ſtam, què conficiendam, quà miniſtrandam. 2. Baα 42² Pars 1. Caput 11 I. 2. Quando eſt Sacramentum Ordinis à EShriſto inſtitutumiz In ultima Cœna. Lue. 22. Hoc facite in meam commemorationem, Ex Trid ſeſſ.22. cap. 2. Quo tunc novi teſtamenti Sacerdotes inſtituehat. 3. Quot ſunt Ordines? Reſp. 2. Oſtia- viatus, Lectoratus, Exorciſtatus, Acolytatus, Subdiaconatus, Diaconatus, Presbyteratus, Trid ſeſſa3. cap. . 4. Epiſeopatus an non etiam Ordo eſt; N. Non eſſe diſtinctum erdinem, ſed com- plementum majoris perfectionis ſacerdotii; eô⅜ modo, quo in ſacerdotio poteſtas abſol- vendi à peccatis, complet poteſtatem conſi- eiendi Corpus Chriſti. S s. Cur tanta Ordinum multitudo?t. Id in- ſtitutum eſſe propter dignitatem ſacerdotii; & conſecrationis Euchariſtiæ „quæ cùm ſit excellentiſſima actio in Eccleſia, requirebat Pplures Miniſtros, qui illi inſervirent; nec de- cebat, ut homines e ſtatu Laicorum ſtatim ad Sacerdotii culmen aſcenderent, ſed po- tiùe congruum erat, ut primùm ſegregati à⁹ populo per tonſuram Clericalem, grada- tim per minores aſcenderent, ſicque ex offi- ciO Sacerdoti inſervient. 6⁶. Si ſunt ord, es 7. Quomodo eſt unum Sacramentum Orainu: Reſp. Eſt unum uni- tate finis, vel reſpectus ad Euchariſtiam, & ſacerdotium, utl & Epiſcopatus ad ordi- nandos Euchariſtiæ, & Sacramentorum mi- 74A8 T—=—— hle 4 ſten pſepc⸗ ee Odoe enmerein 4 Vs 6 lem 4 m un, Nordll, ſnemtn er, Cni ſuriun Can n ur Men Cnie 3e — iintte⸗ 1 D ull angts ln Klund atenen . Vuunen r. Amnſug nnn M 1 1 u iin uumKinnet upehkäintien Ketmmnn mitiil ”õ ii Ntnlinliulln ung enaeh⸗ lp ,,Nr n ſen ul. Rurtunid n of! 4 1. De Ordinibus in communi. 4 ½ 7. An ſinguli Ordines ſint Sacramentaz B. Probabihius eſſe, quia Trid. poſtquam definivit Ordinem eſſe Sacramentum, ſep⸗ tem enumeravit. Seſſ. 23. cap. 2, & 3. Maäteria, & Forma. 8. Qu« eſt materia & forma Ordinum in genere? E. Cûm duplex ſit materia, una proxima, altera remota. Materia re- mota eſt illud, per quod actus Ordinis de- ſignatur, & in cujus traditione ordo con- fertur; Concil. Florent, in inſtrucz, Arm. g. Jextum Sacramentum. Proxima efſt illius tra⸗ ditio, quæ Materia ex qua vocatur. For- ma autem ſunt verba Epiſcopi, poteſta- tem, quæ Ordinato confertur, ſignifi- cantia. 2. A quo debet fieri traditio materig re- motæ: B In majoribus Ordinibusab Epiſco- po, idque ex communi ſententia eſſentiali- ter. In minoribus, cùm de Acolyto conſtet, ab Archidiacono tradi poſſe Epiſcopi juſſu, probabile eſt monitum bontificalis non ob- ſare, quo minds, & in reliquis keri poſſit ab Archidiacono. I9, An phyſicè tangi debeat materia ab erdinando? B. Quamvis ſpeculativè id non requiri probabiliſſimum ſit, in praxi tamen neceſſarium eſſe phyſicè tangi, ſaltem ad evitandum periculum non recipiendi or- e II. An⸗ 44 Pars I. Caput I1I. 11. An, dum ſunt plures materis remo- a, ſingulas tangere ſiti neceſſarium? Reſp. In praxi tutiuùs eſſe ſingulas tangere; pro- babiliſſimum tamen eſt, ſuſſicere, tangere alterutram, dum per modum unius porri- guntur. 12. An ſit neceſſarius contactus imme- diatus? B. Certum eſſe, non requiri im- mediatum tactum omnium omninò mate- riarum neceſſarium; ſiquidem vinum in ca- liee exiſtens pertinet ad materiam neceſſa- riam Presbyterats, & tamen nulli unquam incidit, debere tangi phyſicè immediatè ab ordinando. 13. Qua ratio hujus dari poteſt: Reſp. Quia juxta communem uſum hominum, qui tangit continens, etiam contentum tan- gere cenſetur; ut patet in exemplo vini in calice. 14. An ergo etiam ſuſſcies tangere mate- riam manu obvoluta ſirophiolo, ſaperpel- lices, chirotheca Reſp. Id Bonacinæ videri ferè certum. Quia communiſſimè, & rectiſ- ſimè dicimur tangere hominem, & etiam palpare, ſi apprehendamus illum manu ob- volutâ Cchirotheca. 15. Requiritürne autem, ut materia utra- gue manu tangatur? B. Nequaquam, quia id nulla lex exigit; Sufficere igitur unicòô et- iam digitò tangere, quia hôc ips jam veri- ſicatur verus tactus. 16: ℳn und eh⸗ . inin ngonnd heridie aumvlgtr. . An un alſn n ſemmic DNutei 16 Acn ſele n, t uir III K iinge in ſteleri ſattl eulbeit ſlmn en 1 ſnn nir. Nr Mn, i n, 1 Cſtnin nu a ſhen 4 ſeruunine uuſin el tt Dodomnane. N Ug⸗ Gidn llln e, u Dnummni. Ggienfimnen d munmut Kuwenkllut Düriund 1e Nhn 1 n hommwn 1meruN. drte 7 1 . SPh, e uu Kannm 5 ustatiit ℳ 1 net⸗ ee De Ordinibus in esmmani. 4 16. An ergo ſafßcit stiam ſolòs ungue tan- gere? Reſp. Ungues, ſive ſint animati, ſive inanimati, ita ſunt manuum, & digitorum pars, ut quando manu vel digitis aliquid apprehendi debet, ſatis ſit, ſi unguibus digi- torum tangatur. 17. An contadius debeat ſimul eſſe cum prolatione formæ? B. Si ſint ſimul etiam ma- thematicè, laudabilius oeſt, ſufficit tamen ſi- multas moralis. 18. An invocatio SS. Trinitatis ſit de eſ- ſentia forma eujuslibet Sacramenti? . Ne- gativé, quia id nec in Pontificali, nec alibi præſcribitur, aut indicatur. EFFECTVS. 19. Quor ſunt effectus Ordinu? g. Pfæ- cipuè ſunt quatuor. 20. Quinam ſunt illi? E. Primò ſpiritualis poteſtas, & jus faciendi aliquid circa Eucha- riſtiam. Secundò, character, ſeu qulitas ſpiritualis indelebilis, impreſſa animæ. Ter- tid gratia ſanctifigans. Quartò, collatio in certo ſtatu, & gradu. . 21. Poſtiinene Ordines ritè ſuſcepti ite- rari? N. Negativè „quia imprimunt cha- racterem, qualitatem indelebilem. Ex Florent. 12. Conferturne à ſingulis Saeramentu Oraina zovuiss character? N. Affirmati- vè, imò ab habentibus duplicem partialem — 46 Pars J. Cafut 111. materiam, & formam, duplex etiam par⸗ tialis character imprimitur. 1;. Cur conferunt ünguli Ordines novum charadterem à B. Quia ſinguli ſunt Sacra- menta, & ab invicem diverſa, diverſæque poteſtatis collativa. Cuùm ergo Sacramen- tum Ordinis characterem producat, & cha- racter ſit ſignum, vel ipſorum Ordinum, vel poteſtatum, quæ per Ordines conferuntur, diverſi Ordines, diverſos characteres pro- ducere debebunt. 24. Quando eonfertur iſte charadzer? G. Tunc, dum materia applicata eſt, & forma completò prolata, ita, ut verum ſit di- cere: Nunc perfecta, & completa eſt formæ ſigni ficatio. . 25. Sacramentum Ordinis potéſène con- ſerre characterem, abſque eo, quèd confe- rat gratiam ſanctificantem? B. Quòôd poſ- ſit; quia poteſt validè ſuſcipi in ſtatu peccati mortalis; hôc ipfſô autem, quòd valide ſuſci- piatur, neceflariò cauſat characterem; gra- tiam verè ſanctificantem ob peccatum cau- ſare nequit. 26. Cur character poteſt ſtare eum pec- cato mortali, & graria ſanctificans non poſ- ſit? G&. Quia gratia eſt formalis ſanctitas animæ, & amicitia cum DEO; quæ proinde cum iniquitate, & inimicitia DElI incom- poſſibilis eſt; Character autem nihil horum haber. —.P—N——N— — —— 91 ons (rrun , e et ſent Genie Kel N , r G Krlewend, ſon when M mnn Mn ln e Epgnugte eumlal an ne 1 Nic e Uonge⸗ „ Ul Ae iſin dgun d ” un dtlſtt⸗ erchen zr GMI Renfuinde EEHAY ee EN* dun 3 . ℳ rnſe De Ordinibus in communi. 4 7 27. Cur Sacramentum Ordinis validè ſu- ſceptum, cauſat charabterem ſemper, non verò cauſat ſemper gratiam ſanctificanteme B. Quia ad infuſionem gratiæ in homine peccatore requiritur ſufficiens peccati re- tractatio, tanquam diſpoſitio nece ſſaria, quæ cùm poſſit abeſſe ſtante valore hujus Sacramenti, poterit eodem valore ſtante non conferri gratia. 2 Requiſita ad Valorem. 21238. Wuid ergo requiritur ad valorem Sa- eramenti Ordini ex parte miniſtri, ex ratio- ne Sacramenti à &, Ex Concil. Florent. re- quiri materiam, formam, & intentionem minmiſtri, quà miniſter eſt, ſaltem faciendi quod facit Eccleſia. Trid. Seſſ 7. Can. 11. 29. Qualis intentio requiritur, & ſußicit in miniſtro? ., Actualis eſt optima; virtualis ſuffioit; habitualis minimè, quia non poteſt influere in actionem, quæ tamen deberet ab illa procedere. 30. Quid ex parte ſuſcipientis requiritur ad valorem Ordinis? . Idipſum, quod di- ximus requiri ad primam Tonfuram pag. 30. nu. 17. videlicet: Primòô Baptiſmus, tan- quam janua ad reliqua Sacramenta. Secun- dô, ſexus maſculinus; quia turpe eſt, αιnhâ- nam gradum inter Eccleſiæ miniſtros ha- bere. Tertiò, intentio debita, id-eſt, ſaltem habitualis in adulto. S zt. 48 Pars 1. Caput 11 I. 31. Quid ſentis de Hermaphroditis? E. In quo fœmineus ſexus prævalet, eſt incapax; quia ſimpliciter pro fœmina habetur. Si virilis prævalct, eſt irregularis ratione inde- centiæ. 3 2. Quidergo erant apad antiquos voca- 224 Diaconiſſa, Prasbyteriſſe, Epiſecpiſſæ? B. Aliquæ fuerunt ſœminæ, virgines, vel vi- duæ ad inſerviendum aliis, & quibuſdam Miniſteriis deputatæ. Aliæ deputatæ fortè cum aliqua benedictione ad homilias in of- ſicio Monalium recitandas. Aliæ uxeres vi- rorum in Diaconos, Presbyteros, Epiſcopos ordinatorum, quæ ab illis diviſæ cælibem Vitam ducebant. 3;3. An omnes mares ſint omnium Ordi- zum, & eodem mods capaces? E. Negativè, Primò, Epiſcopatus ſoli Sacerdoti conferri poteſt, quia illius character ſupponit hujus characterem, & cum eo facit completum, & perfectum Sacerdotium. 34. Qu« eſt alia exceptio à h. Secun- dò ex communiori ſententia infantibus, & perpetud amentibus, Epiſcopatus confer- ri non poteſt, quia in Epiſcopatu fit ma- trimonium ſpirituale cum Eccleſia, quod requirit proprium conſenſum. Verius ta- men videtur contrarium, quia in Epiſco- patu imprimitur chara cter; ideo licèt infans non maneat obligatus Eccleſiæ, quoad cu- ram paſtoralem, recipiet tamen verum Sa- cramentum, 35. S⸗ wii eztuni eungfenmn Shnzdi as Eh mnmn AWlalhen Anhͤr (inetret snelnt ne Ginewueh i C Alu!gun Cmnun Uun A Nngtn e lrmn iire erln 1Co unſa In N Munmmn lſtßten ellz Ricine 4 4 utl Gmehlinn ene Airen 1 ſrn den f merntitene⸗ r hulniſtrt nnſi ſe nint, Kgul Ar ehnnt Hore Ahomiub neu. Merluin hetnenghſn SUidnta el Knzn 1. Guul Nuun KWadote Kriniupnince ierchein api /6 Nn Nrun dnntl ,lylaputonfl. n inn Ent an Mein erun eiltr dnAutn lrte vunnn — = = = = De Ordinibus in eemmunt. 45 31. Superéſtne adhist aliqua exceptio? H. Omninô, quamvis enim omnes Ordines validè conferantur infantibus, & perpetuò amentibus; quia cùm Ordinis matertia nou Gnt actus recipientium, eorum intentio- nem ſupplet Eccleſiæ intentio; in adultis tamen & amentibus, qui uſum rationis ali- quando habuerint, requiritur, ut etiam ali- quando habuerint voluntatem ſuſcipiendi ordines, nec eam revocaverint, quia conſen- ſus neceſſarius eſt in adultis ad omnia Sa- cramenta recipienda. Requiſita ad debitè ſuſcipiendos. 36. Quid requiritur ex parte ordinandi ad debitè ſuſcipiendes Ordines à¾ . Impri- mis requiri ſtatum gratiæ, ſiquidem judi- camus omnes ordines eſſe Sacramenta vivo- rum, quæ in ſtatu peccati mortalis ſuſcipi non poſſunt à ſciente, ſine novo peccato. 17. Quid aliud requiritur? N. Primam Tonſuram prærequiri ad omnes Ordines, & inferiores Ordines prærequiri ad ſuperiores, ita ut per ſaltum non accipiantur. 38. Qui Ordines minores act epit ſine pri- ma Tonſura, teneturne poſtes eam ſuſcipere? B. Minimeè, quia per primum minorem Ordinem eminenter accepit primam Ton- ſuram, & ſufficienter diſponitur ad reliquoe Ordines ſuſcipiendos; nec ullum incom- modum inde timeri poteſt. 70 2Arz. I. Caput 11I. nabitur ſuis locis. 40. Wias pro Ordinibus requiſita, an computetur à die Nativitatis, vel à die Con- ceptioni à E. Patet ex communi uſu, quòd die Nativitatiszimò dies conceptionis rarò ſciri poreſt. 41. An ſaßcist sompleri atatem requiß- zam und bor ante erdinatieonem à B. Me de hoc non dubitare, ſiquidem jam verè phy ſicè completus annus dicitur etiam quo- ad alias actiones humanas, imò aliqui judi- eant ſufficere, ſi momento uno prius com- pleatur. 412. An ad complendam atatem pro ordi- mibus requiſitam debea: computari dies biſ- ſexii la g. Probabile quidem eſſe, quòd non ſir com putandus; at veriùs computandum eſſe, & quidem ita, ut cum die antecedenti pro non numeretur, uti Eccleſia computatz; quia is dies requiritur ad complendum an- num naturalem, quo Sol zodiacum perlu- Grat, quod ab Eccleſia exigitur; aliàs Iiceret demere omnes dies biſſextiles, qui fuerunt per totam vitam ordinandi. 43. An gqui dubitat de completa legi tim atate, ordinari poſit ?2 E. Non poſſe, quis præceptum eſt in poſſeſſione. . 44. Quando atas computanda eſt, & tem- gus nats Vitati igneratur, Juamdiu ex- je- 39. Quid ualtra requiritur ? g Requiri certam ætatem, quæ pro ſingulis determi- Ohnt Gnru Sr minun ven en 9 lseptr md rte nget Vi ſetn Ponelin Cnrtbe ennia ſungh⸗ ur Neünur A dent holnnt nunl Muntt izelun 1 linin nni MMeummm hnlerſtn 4 4 4 i⸗ ⸗ uincl . kunſtlan Melgbern. „ inin ,, ntn lln. Z li ats ii, iriinn i 1, Hnine õ mu, iſlif nehunin MeAun u nmun du Angi 1wutmNN Yan Ae Neen Lelanp 1Aangennme A muan eil lagmliln lenh alem d bont Hin Nephei d . 1, gnd/4 1 De Ordinibus in Communi. 1 pedandum eſt, ut ſecutès protedatur in ſu- ſceptione ordinum? g. Si nativitatis hora ignoretur, integer dies expectandus erit. Si ignoretur dies, & ſciatur menſis, totus menſis expectandus; ſi menſis ignoretur, & anni notitia habeatur, expectetur annue integer. 45. Wid amplins requiritur ad ritè ſußi- piendos ordines? E. Requiri morum pro- bitatem Epiſcopi judiciò, de qua ordinandi bonum habere debent teſtimonium à quo, dicetur ſuis locis. 46. Quid adhue à g. Requiri fufficientem ſcientiam, qualis autem pro ſinguis, dicetut ſuis locis. 47. An adbuc aliquid requiritur? Reſp. Requiri ſtatuta tempora ab Eccleſia. Quæ illa, dicetur alibi. 48⁸. Quid ultrà:; . Requiri debita tem- porum interſtitia ſuis locis determinanda. 49. Quid adhuc ? &. Requiri, ut ordi- nandus non habeat ullum Canonicum im- pedimentum; ſcilicet, ut non ſit irregularis, cenſurâ, vel aliò præceptò detentus ab ordi- num ſuſceptione. Aliqui numerant intet impedimenta etiam Novitiatum Religio- nis; at contrarium verius eſt, quia id nullo jure prohiberi ſcitur; Capit. enim 6. Monaſte- rii 19. diſtin 3. verbo Tonſura, non loqui- tur de Tonſura Clericali, ſeu Monachali. Ex Gloſſ. 7. CG * 5o. Quia 52² Pars 1. Caput 111. 50. Quia tandem requiritar ?à . Re- quiri ſaltem pro majoribus Ordinibus, ut poſtea dicetur, ut Ordinandus habeat ſuf- Rcientem titulum. Antiqui Canones requi- rebant quidem etiam pro minoribus, ſed conſuetudine abrogatum; ſiquidem hi à ftatu clericali recedere poſſint, & Trid. ſo- lorum ſacrorum Ordinum, quoad hoc, mentionem faciat. Miniſter Ordinum. 51. Quu eſt ordinarius Miniſter Ordi- num, quantum ad valorem; g. Solus & omnis Epiſcopus Sacerdos, & conſccratus. Ex Concil. Flor. & Trid. ſeſſ. 27. cap. 4. 52. An ſaltem poſſit alicui non Epiſcopé delegari collatio Ordinum ?: g. Poſſe à ſolo Pontifice in ordine ad aliquot ordines, ut infrà dicetur. . 53. An à benis Angelu, DE! diſpenſatio- ne, conferri poſſint Ordines? B. Quamvis de lege ordinaria omnium Sacramentorum Miniſtri conſtituti ſint homines viatores, poſſunt tamen extraordinariè conſtitui à DEO diſpenſante in lege, etiam Angeli ſan- cti; quia ipſe DEUS neque Sacramentis, ne- que Eccleſiæ Miniſtris virtutem ſuam alli- gavit. 4. An eandem diſpenſationem facere peſ- ſei D EVScum anima Sancti alicujus ſeparata & corpore? . Poſſe, quia eadem ratio, quæ de Angelis. . 155. Diet 41 liaetn 3 ( bi uen ſcf Gelfndsr Papont urnd⸗ 4 . Ar i hinniu do,ne, uinmun Cczinta Ef ſur puki Pimmeln ten Ktd n ark n CNMair Ni nlr Dlle 44 Uelanr nnſt n unio Mean letrutn lrvlenne, geyn gu hnn lſthn Phalhne ull! ltfuntn Rldn l nnnCant. n S xlih r Anm, galk Drimn. danig Arfert uun k Nol 4, A u? amnlſ n MdN Clan Gned n Nl lhetr Nn/1 m Nar MANVNONN 1 onins fiunt Nlpee Gnliuil au uelli gegnmenhe⸗ immztud De Ordinibus in communi. 53 F5. An Epijcopus Saterdes, ſed qui nul- ium ordinem juſcepit, peſſit valide conferre reliquos ordines, quos ipſe non habet? Keſp. Poſſe; quia poteſtas conferendi non habetur ab his ordinib', ſed ab epiſeopali charactere. 56. An Epiſcopus depoſitus , degradatsss, irrega laru, excomm unicatus, ſuſbenſus, in- zerdidtus, hareticus, ſimoniacus, qui Epiſco- patui renuncia vit, poſſit ordinare à . Po ſſe validè, ſed non licitè. 57. Quis eſt ordinarius Miniſier Ordi- num, quoad licitam collationem? . Eſſe proprium ordinandi Epiſcopum; oppoſitum enim eſt Tiberio teſte, cap. 7. & jure Divino vetitum, & ab Eccleſia ſub pœna annuæ ſu⸗ ſpenſionis ab exercitio ordinandi prohibi- tum, ita ut ſic ordinatus maneat ſuſpenſus ad ſui Epiſcopi placitum, ab executione or- dinum ſuſceptorum; qua de cauſa Cap. 17. Concil. Nicani irrita dicitur hæc ordinatio, quaſi ita ſe habens quoad exercitium, ac ſi nulla eſſet. Similiter Titulares Epiſcopi⸗ etiam in loco exempte reſidentes, prohiben- tur ordinare ſub pœna annuæ ſuſpenſionis ab exercitio Pontificalium, non obſtante privilegiò ordinandi, ad ſe accedentes, etiam familiares, & coemmenſales, Trid ſaſſ.i4. aß. 2. Epiſcopus proprius quis eſt? W 58. Quis eſt proprius Epiſeopus, qui or- dinare poteſt ſubditum. Eſt Epiſcopus loci, vel originis, vel domicilii, vel beneficii. C 3 15· 94 Pars . Caput 111. 59. Qeis eſt Epiſcopus loci originis? . Quoad ordihes eſt is, in cujus Dicceſi Parentes ordines ſuſcipientis, dum iſte na- tus eſt, domicilium habebant; ex com- mani; quia ibi cenſetur fictione juris natus Klius, quamvis alibi natus. Aliqui tamen judicant probabile, quòd loeus originis diei poſſit, in quo quis natus eſt, etiam pex tranſennam. 60. An non etia m locus originis ordi- nandi tenſeri potrſzt, in quo eins pater fuit es ejuſäem aVo, illic domicilium habente TI 1Gι N. Affirmativé, quia domicihum otiginis paternæ eſt etiam domicilium ori- ginis filii, quamvis filius natus ſit in alio do= micilio, ad quod pater ſo tranſtulit. Ita deciſum eſſe a Congregat. Cardin. An. 1599⸗ 1628, 1629. refert Diana apud Gobat tra- tat. 8. n. 281. 561. At nunquid ſußfciet etiam locus ori- ginis Avi ordinaxdi 2 E. Non ſufficere, quia non ex avi, ſed ex patris origine dicitur quis originarius. Et ſi attenderetur avita origo, inquirendus eſſet ager Damaſcenus, ubi Adam creatus eſt. 6⁶. Kuſſicitne etiam locus originis ma- eris? Reſp. Non ſufficere, quia filius ſe- quitur originem patris non matris, ex L. 3. Codic. de Manic. & Orig. niſi fortè fi- lius eſſet illegitimus, quia talis ſilius quoad hoe ſequitur ventrem; & ſicut mater ille- . giti- 4 i Gmmehn Punckimm Augt ſchud⸗ (enbänum lnlend luoem e Pct ſ zuhindrr Rechle ,Nſ Pbenen Paedt Diumtrlet⸗ ſunn nire Unn gurte Ctrte ahi ,lin, 1lerhimn, len ene, Inellene⸗ nueſlipe E kk Mihr e ilhn euth ee tſun aend lrketr lertiagte (Wuatlei errz 1a uu niin ie nt le Anii an Ge, n gin ntin ”Ml uCrin ANl altel n t zuun AN 1 Milfen Ayimmngitell trnhrin i Uehhleich 1 gulen lu nu “ 16 . n uin unmle. N Bn , De Ordinibas in communi. SS8 gitimorum notior eſt quâm pater, ita & pa- tria illius notior eſt quàm iſtius. Cæterum ſi patria patris ignoratur, tunc etiam legitimi filii patria deſumetur à matris patria. 63. Quns eſt Epiſcopus domicilii 3 &. Eſt Epiſcopus Diœceſis, in qua ordinandus ſe- dem ſixit cum animo ibi perpetue habitan- di, nifſt eam deſerere cogatur, vel aliud me- lius occurrat. 64. Quot modis acquirizur domicilium guoad hunc effectum ordinationis? B. Tri- bus: Primòô, origine, de quo jam dictum eſt. Secundô, Lege; TLertio, Habitatione. . Quomodo acquiritur domicilium legef Reſp. Per Principis privilegium ſtatutums adeptionem dignitatis, aut Prælaturæ in loco, Monachatum, Clericatum, Lectu- ram, aut Profeſſuram publicam, Matrimo- nium, &c. Iord. vol. 3. lib. 1 3. zit. S. v. 230. te- ſtans, majorem partem quindecim modo- zum, quos recenſet, valere ad effectum pro ordinibus. 66. Ve domicilium habitatione acquira- eur à pubere, qua conditiones riquiruntur? B. Duæ: Primò, ut quit re ipſa verſetur in eo loco. Secundo, ut verſetur cum animo manendi ibi perpetuò: cenſetur autem quis manere velle perpetuò, ſi velit illic maneres donec aliquid inde eum avocet. 67. Petéſtne quu duplex domicilium ba- itatienu habere? Reſp. Poteſt, quando con- C 4 fn- 56 Pars 1. Caput I11. ſtanter, ita jam in hoc, jam in illo loco mo- ratur, ut cogitet totam vitam partim in hoc, Partim in illo loco tranſigere- 58. Quid ſi non habitet aqualiter in utro- 41⁄*⅝ . Juxta Gloſſam iu Cap. Cum nullus, de Temp. Ora in ſexto ibi eſſe ejus domicilium, ubi eſt major pars ejus bonorum. Imò juxta Jord quando quis parat domum, & cum ef- fectu habitat in ea, & in pluribus locis con- verſatur, præſumi, velle conſtituere plura domicilia, & poſſe à quolibet talium domi- cihiorum Epiſcopo ordi nari; ſecùs ſi abſque habitatione poſhderet bona in diverſis locis, aut ſine bonis aliquando alicubi verſaretur. Cæterùm ex Diana nec requiri, ut habens duo domicilia habitet in utroque æqualites mathematicè, ſed ſufficit, ſi habitet prope æ quiliter, ſeu moraliter. 569. Quando acgniritur domiciliam ha- bitatione? & Primé horæ quadrante, quò quis incipit habitare in aliquo loco manendi ad mortem. 70. Quid ſi aliquis maneat mulitis annis in loco, ſed non animé ibi manendi 2 E Tunc non contrahi domicilium quoad Ordines. 7 1. Quando quis non declara vit animum manendi in loco, unde probari poteſt hic ani- mies? B. Eſſe conjecturam receptiſlimam, ſi quis alicubi decem annis habitavit; præ- ſumitur enim in dubio, veluiſſe ibi figere ſedem perpetuam; talis enim contrahit fo- 4um civiliter, & criminalater. 72 — (undon⸗ ttnn lain 10, numin 15 Gn Gn petconn y Cfe⸗ ünfhud n gre Mundpel OrUrCl Uillaſt⸗ r cini t M 0 ean *7 Munnckn 1W fkeßmie Ulum, nrtan 1nnn 1 t Utftallern fainmofetn ſimnet Krber n ynamn ,c, nimi caul , Aihbe 1 wumufanle Nl n nulhll, ch nin Mronn N zummn but inhrbulin Caſtter leulumdn⸗ iſchla on rori A e In tiet aumetgulimn Atisdn . eiw imiden . == leuhunnt Busntliil 6 ami 1 Iu ungulin sdbenituind ruriſek un irch i inn ,. t , okiiiee H . e dne,dA De Ordinibus in esmmuni. 77 71. St udioſi morantes decem, vel duode- sim annis in Academia animé illic abſolvendi ſtudia, contrahuntne demicilium? F. Mi- nimè, quia clarum eſt, quòd non animo perpetuò commorandi ibi habitârint. 73. Cujns autem domicili cenſentur eſſe felii impuberes? B. Illos habere idem domi- cilium, quod pater, quia ii non poſſunt ſibã ullum eligere. Navar. lib. 3h Conſt. de temp. Ordin. Conſt 3 apud Gobat n. 299. 74. Quid autem de filis puberibus à N. Licèt ii poſſint facere electionèm domicilii, uti ſi ſint filifamilias, quamdiu tamen illam non faciunt, gaudent domicilié paternô. Na var. cit. apud Gobat. 75⁰. Quid ſi autem mater ſupervi vat? B. Si illa commigrat aliò, tunc filii, qui adhuce ſunt ſub poteſtate matris, ſertiuntur mater- num domicilium. 76. Quid Barones & Nobiles habent quo- ad hoc privilegii . Illos cenſeri Cives om- nium locorum, in quibus poſſident feuda, poſſuntque eorum filii illic ordinibus inſig- niri, eſto pater non inhabitet in loco illius feudi. Barboſ. alleg. 4. n. 32. 77. Quid de officialibus alieu jus loci 2 Ne. Si officia habeant perpetua, quamvis non efficiantur cives loci, acquirunt tamen do- micilium pro ſe, & filiis, Barb. n. 34. Aliud eſt, ſ officia ſint temporaria, hoc eſt lut Gobar interpretatur de Ordinibus tract. 8. n. 301.)K non ſolent velinquiad viam C; 788: — — 2 78 Par: I. Caput 1 1I. 7⁸. In dubio; quomodo probatur ani- mus ierpet ad manendi in aliquo loce? g. Primé, f per decem annos ibi habitavit, niſi moraliter conſtet, defuiſſe animutrm ibi perpetuò habitandi; ut ſi ibi fuit cauſâ ſiu- diorum, præfeckturæ non perpetuæ;, &c. Secundò cum omnia alienavit, quæ in pri- mo loco donncilii habebat, & emit in alio, ubi habitat. Tertiò, ſi quis à prineipio ſe dcclaravit, quòd ibi velit habitare. (Quar- tG ; ex aliis circumſtantiis prudentis ar- bitri6. . 229. Vbhi cenſentur Regulates habere Do- micilium? &. Ubi Prælaturam habent, vel ubi permanenter habitant. 80. Relegatas, an contrahat domicilium in loco relegationa Reſp. Cum is fiat irre- gularis, non debet eſſe ſolicitus, quoad ſe In otdine ad ſuſeipiendos ordines; an in loco telegationis contrahat domicilium. Quoa Fhos verò contrahit, ſi vel animum habuit ibi perpetuò habitandi, vel relegatio ſit perpetua; vel ſi ſit quidem temporalis, ma- orem tamen bonorum ſuorum partem ibi hapeat 3 in his enim ultimis duobus caſibus ptæſumitur domicilium. Unde ſi à priore domicilio perpetuò arceatur, ceſſat illud ttiam in ordine ad proles, ſecùs ſi non per- petuò . 81 Za⸗ eft Epiſcepus beneficii à Reſp. Eſt Epiſcopus Diœceſis, in qua quis Nabe 02 bfein D (alufſin (onetanh 1 ufii hin en ſine i ſlet Celtlc 1e i7t) lipn korarelr Mr egüſe Atinl D lii Ain tna ynnke Cn 10 4 Giunmhn Cnnneeft le 1 he . el m ee 4 lt 18 bi tlult mſerel unt ntn lr hwitre tuii nuen ern,an,h⸗ õ rln idlied Cinufan n l WlNAr tundhin n Selnmmkt elgti . Entumlutt tontenI niandal Ullyn in slalg De Ordinibus in commani. Eccleſiaſticum beneſicium, ſibi collatum, & poſſeſſum, licèt collatio illius ad alium Epiſcopum ſpeet. 82 Sufcitne ſola poſſeſſio, ſine collationes Reſpondet Tiberius, ſufficere, licèt non ſit titulus juſtus; collatio autem ſine poſ- ſe ſſione non ſuſficit. 83. Sufficiine Prabenda temperalis, v g. ratione Ledurag, vel Capellania non colla- tiva, licêt perpetua, vel penſio ?à &. Non ſufficere, quia hæc non ſunt beneficia Ec- cle ſiaſtica. 21. Requiriturne benefcium eum reſi- dentia à G. Non requiri; quia in Cap. 3⸗ de tempore Ord. Contradiſtinguitur ſubje- Gio ratione beneficii, à ſubje dione ratione domicilii. 8. Requiritürne, ut benefcium ſit ſußf- ciens ad ſuſtentatienem? B. Non requiri, quia aliud eſt, quòd ad illius titulum ordi- nari non poſſit, aliud, quòd ab Epiſcopo loci beneficii poſſit ordinari. 86. Ol'éſtine, ſi benefßc ium ſit manuale, ſve ad nutum amovibile? E. Nihil obeſſe, quia eſt verum beneſfieium. 87. Sufhcitne beneficinm habitum tan- tùm in Cammendam (ſed perpetuam) in ſui commodum? B. Sufficere; ſecùs, ſi Commenda fit temporalis in ce mmodum Eccleſiæ 38. Obéſtne, ſi benehi inm ſit seſlatum C6 in 5 Bars I. Capät l 1I. in aim finem, ut poſſit ordinari: ; Non ob- eſſe, quia non cenſetur fraus, ſicut nec fraus cenſetur; ſi quis eo ſine novum domi⸗ cilium contrahat. 89. A quo eſt ordinandus ; qui nullius eſt Diœceſit? E. Ab Epiſcopo viciniore, vel de ejus licentia,. 90. A qus ordinandas vagus? Keſp. Ab Epiſcopo originis, ſi etiam pater vagus fuit, dum natus eſt, ab Epiſcopo originis avi; ſi autem & avus vagus fuit, dum pater natug eſt, videtur ordinandus ab Epiſcopo loci, in quo invenitur tèmpore ordinationis, cùm enim omnibus locis carere ſupponatur, non magis eſt ſubjectus uni Epiſcopo, quàm al- teri; poterit proinde ſe, cui maluerit, fubji= cere, ſicut quoad Parochiam in ordine ad Sacramenta Pœnmitentiæ, Matrimomi- 91. Potéſtne tamen Epiſcopus ordinare alienos ſubditos, & quando à Potefſt cum licentia proprii Epiſcopi. Ex Tria. ſeſſ.23. de reformat. c. 8. 92. An poſſit aliquando etiam ſine li= ceniia proprii Epiſcopi à . poſſe in quatuor caſibus. Ex Trid ſeſſ. z 3. de reſorm. cap 9. Et quidem primò Epiſcopus acualis poteſt ordinare familiarem fſuum per triennium morahter continuum, etiam antequam ha- beret Epiſcopatum inchoatum, ſecum habi- tantem; non autem, ſi abſens ſerviat; quia tuno non poteſtallius mores oognolſcere. 93. Aan- ehun ſte Pruenn ene chon ,Wulln Gimorkn arwen ete Gthi, lloml Luu 5Mekrt tauth ſlein en Manal nliln Wrla neak Nbnenf Miinn Ron ninſiort Kerliete Cdnt U 4 gi . I llr, lrhi 4 ul lan S“ A ti,ule in atfft Cnpangeln⸗ u umner uöhlrt mnolruttdi rgunn, gunt tuttutich⸗ dim nondnt Mrmmmn. een niin 1 T usd'N DMitten mN, uh nn ſil NLENY 1, AWN16 garunne De Ordinibus in ommuni. 6x1 9 ³. Quando talem ordina!t Epiſe opus, ad quia obligatur? E. Debet ill. ftatim dum aliquod vacaverit beneficium conferre, ne mendicare cogatur; niſi fortè ob neceſſita- tem, vel utilitatem Eccleſiæ, ad titulum patrimonii, vel penſionis ordinaverit. Utili- tas autem cenſetur ſufficiens, ut meliùs ejus ſervitiòô uti poſſit. Hæc licentia negatur Epiſcopo Titulari à Trident. 94 Quando adhuc poteſt ordinare alienum ſubditum ſine litentia ordinarii? Reſp. Poteſt ſecundò, dum Epiſcopus ideo eſt publicè ſuſpenſus, quia alienos ſubditos ordinavit; hoc enim caſu licet illius fubditos ab aliis vicinis Epiſcopis, in propriis tamen Diœ- ceſibus, ordinari, ex Trid. 95 Qeando ulterik:? Keſp Poteſt tertiò, dum quis ordinaretur bona nide ſub ſpe rati- habitionis prudenter concepta, quia rati- habitio mandato comparatur. 96 Quandotzandem ultimè: Reſp. Poteſt quartò, dum quisà Sede Apoſtolica privile- gium habet à quolibet Epiſcopo ordines ſuſcipiendi, talis tamen debet habere teſti- monium fui ordinarii de vita & moribus, ſine quo & ipfe, & ordinans ſuſpenſionem in- currunt, Trid. ſeſſ. 21. c. 8. Dimiſſoriæ. 27. Si quis velit ab aliens Epiſzopo or- dinari, quibus litteris inſtrudtus eſſe debei? n. Dimuſloriis, quæ contineant licentiam, 7 42²¾ dars 1. Caput 11I. . ah alio ſuſcipiendi Ordines, cauſam dimit- tendi, diſpenſationem in interſtitiis, & de Jure communi teſtimonium de ſuſſicientia doctrinæ; quod tamen poſtremum rarò in uſu eſt in his partibus, propter diſtantiam ſæpe ordinandi à ſuo ordinario ob amplitu- dinem Epiſcopatuum. 98 QWos poſſunt ordinare, vel quibus licentiam dare Abbates, &n alii habentes Jac altatem conferendi Minores ² Reip. Ex Trid. ſeſſ. 23. c. 10. de reſormiat. poſſe ordi- nare tantùm Regulares ſui Ordinis Profeſ- ſos, ſibi ſubditos, abſque alia Epiſcoporum facultate. 99. An has ſacultas extendatur etiam ad No vities G. Negativèò, quia Religioſi non ſunt, nec ſuis Prælatis ſimpliciter ſubditi, ſed tantům in ordine ad experimentum, Tri- dentinum enim exigit abſolutam ſubjectio- nem. 100. Quid ß autem aliquu illorum ha- Sest pririlegium ſuſcipiendi erdines ² R. Ta- lem debere ordinari ab Epiſcopo, & veriùs poſſe ordinari ab Epiſcopo Diœceſis, in qua eſt Monaſterium, quia ex parte ſua animum habet perpetuò manendi in Religione, niſi Religionis aſperitatibus debilitetur, adeo- que ibi domicilium acquirit. 101. Quid Verèò, ſt Novitius habeat di- miſſorias à ſuo ordinario, ſumendi ordines à uocunque, vel ſecialiter à ſuo Abbatel Reſp. Nole Goluit ument Seüfnott Dñ 4. o chdrnb . i hl etegrte ſle cutn Elorr Li Mrmih nO , Ael ſPebn Rienaler Renche rüla⸗ ſßinln Mnmi icin lege Masz r 1 AM Mien 4 Unnnnt gun lkumere mntidn n. unnile nnn in erN , r in 3tduur, 1 Nut 7,6 ℳe Mane )N fſunu. Pler leiOdrulne 84 eühihne atMrAA Pilizclnen erſun muümenunyld Waummlhen i en 9 uitinſ lig Entit GoDend, zmiu ullgen Ulrernid Pi pe iind ſeAln . De Ordiaibus in communi,. 63 Reſp. Tunc Abbas ejus poterit eum ordinare; requiritur tamen Epiſcopi conſenſus, in cu- jus Diœce ſi fit ordinatio, licèt fiat in Mona- ſterio exempto. Ex Trid. ſeſſ. 6. e. 6. de re- ſormat. prohibente exercitium Pontifica- lium in aliena Diœceſi ſine licentia Ordi- narii. 102. An bralati Regulates poſſint ſuis ſub- ditu Regularibus dimiſſorins concedere? Reſp. Poſe, quia expreſſa habent privilegia, & Trid. non revocata, niſi in ordine ad Sæcu- lares, & Superiores Regularium, utpote habentes quaſi Epiſcopalem juriſdictionem, ſunt eorum Ordinarii. 103. Ad quem Epiſeepum tenentur eas di- miſſorias dare? Reſp. Ad Epiſcopum Dieæ- ceſis, in qua eſt Monaſterium, ſi præſens ſit, & habiturus ordinationem, ſin minùs; poſ- ſunt ad alium (expreſsâ tamen causd abſen- tiæ, vel ordinationis non habendæ, ſub pœna privationis officii, dignitatis, vocis, &c.) modò de induſtria non diſtulerint, ſed non eſt in uſu, Societas ES U poteſt dimiſſorias dare ad quoſcunque Epiſcopos, Ex Bulla Greg. XIII. cujus privilegium Clemens non tevocavit. 104 An bralati Regulares poſſint No- vitiis ſuis dare dimiſſorias? Reſp. Negat communis, quia non ſunt propriè ſubditi; probabile tamen eſt, poſſe Prælato⸗ haben- zes privilegium dandi dimiſſorjas ad quem- Ffunz 64 Pars I. Capuis 111. cunque Epiſcopum, quia probabile eſt, No- vitios gaudere privilegiis ſuæ Keligionis 10. An alii prater Epiſcopes, Abbates, & Prælatos Regularium poſſini dimiſſorias con- cedere? E. Poſſe: primò Legatum à larere, ex indulto illis concedi ſolito. 106. Quis adhuc? B. Vicarius Epiſcopi Generalis, vel de expreſſa Epiſcopi licentia, vel cùm epiſcopus eſt in remotis, hoc eſt, vel extra Provinciam, vel ultra unam, vel duas diætas, vel judicio prudentis. Veriâs, dum eſt extra Diæceſim, modò habeat manda- tum generale in forma, ut declaravit Con- gregatio. Vicarius autem, ñ ſit EprIſcopus, po⸗- teſt ipſe abſente zpiſcopò ordines conferre. 107. Qu’s alius 2 &. Capitulum, velipſius Vicarius, ſede vacante ultra annum; intra annum autem tantum tunc poteſt, cùm quis ratione beneficii obtenti, vel obtinendi ar- ctatur ad ordines ſuſcipiendos, Rid. ſeſſ. 7. sap. 10. Seſſ 13. cap. 10. de reform. Si non ar- ctatur, & tamen ordinetur, in Minoribus rivatur per ſententiam tamen) privilegiò Clerieali præſertim in crim inalibus; ſi verò in majoribus, eſt ipſo jure ſuſpenſus ab exe- cutiene ordinum ad beneplacitum futuri Prælati. Hanc prohibitionem aliqui exten- dunt ad primam Tonſuram, ſed ſine pœnæ incurſione. Cæteràùm Sede Apoſtolica va- cante, ejus Vicarius Generalis dat dimiſſo- tias ad omnes Epiſcopos. W Hog⸗ RNNe. Gifige linen lieert e, glone n den aicn Ehſen⸗ umcon unm ſon nnl Unks 4 Mn, mmiule (riar⸗ tend Nici Wluodn lennt dnin tinsnnn ſinm I10, ynupoirg n iſi mn utels lt r, Al n eN Vuge üllhernte nd igliur dhun onen. Cin ai mmnn, n WNN 1 Woedte aln Nl⸗ n ,d Mrodh nen nilez niuliſ en GGaubae⸗ letmſini Vrügient ueni Rehrc⸗ 81. De Ordinibus in communi. 6s 108. Proximè allegati Decretis prohibe- türne Capitulum, vel Vicarius etiam dare literas teſtimoniales de vita, & moribus ha- bentibus licentiam à Sede Apoſtslica; Reſp. Negativè, quia teſtimonium non ſunt di- miſſoriæ. Imô, ſi Capitulum ſubditos ha- beat, à ſubditis vacantis Sedis diverſos; poſ- ſe Epiſcopo externo exercitium Pontifca- lium concedere, pro ordinatiombus ſuo- rum, concedunt aliqui; uti etiam proordi- natione Religioſorum, quibus ſui Præ lati dimiſſorias dare poſſunt. 109. An valida ſint dimiſſoria, ſp vel con- sedens, vel cui conceduntur, ſint exxom- munisati? Reſp. Perimò, nunquam licere ex- communicato dare, vel accipere talem li- tentiam, quia nunquam fit ſine commu- nicatione, quæ eſt prohibita. Secundò, K ſolus ordinandus ſit excommunicatus, va- lent dimiſſoriæ, quia uſus licentiæ non eſt actus juriſdictionis. Tertiò, licent iam da- tam ab excommunicato non tolerato, nul- lam eſſe, quia eſt actus jurifdictionis, ſiquidem transfunditur ſua juriſdictio in alium. 110. An dimiſſoriæ re integrà expirent, per excommunicationem, mortem. ceſſætio-= nem offcii concedentis? Reſp. Negativêz quia gratiæ factæ non expirant morte con- cedentis. Ex cap. 30. i cui, de prebendis in S. 11. 66 Pars l. Caput 111. 11I. Poſſüntne tamen revocari à Succeſ- Jore? E. Poſſunt, quia omnes licentæ à quocunque Succeſſore, æqualem poteſtatem habente revocari poſſunt. Idem dicendum de dimiſſoriis à Capitulo datis Sede vacante, quæ Scde facdâ plend à novo Epiſcopo re- vocari poſunt 112. An ſi Epiſcopus, poftquam Aimiſſo- ias dedit, dicat, ne ab alis ordinetur, quia ipſe in ſecundu proximis ordinationum mm- boribus vult ordinare ,„cenſeatur dimiſſorias revocàſſe, & conſequenter ſi taliter dimiſſct; ab alio ordinetur, ſit ordinatus Iine dimiſſo- giis 2 H. Non videri, quia gratia conceſſa non cenſetur revocata, niſ expreſsè con- ſtet revocatio: per illa autem verba potiùs oſtenditur voluantas conferendi ordines, ꝗquàm revocandi dimiſſorias. Ordinatio exira Diœceſim. 1I3. An, & guomodo Etiſcopus poſſie extra ſuam Diœceſim ordinare ?à g. Polſe tantm cum licentia expreſſa Epiſcopi diœ- ceſani „ & tantùm perſonas eidem Ordi- nario ſubjectas. Ex Trid. ſeſſ. 6.cap. 5. de re- format. 114. An non ſußiciat licentia alicujus alteriu: Pralati, ſub enius juriſdictione eſt docus, ſaltem ſi ſit Patriarcha vel Epiſcopus sen habens Epiſcopatum, ſed tanidm Pra- Fad- NNhike 4 Pllit ahn Swh Cunhnen Ntlene emn lu eAn ute ihng Elimn Ile gun uh iſnithe deli l cler iulr 1Cen, Viene ſe llr m,ue l ale ———— hln. 1Alai üi gulll nmnent, N u len Nntn intn 1 igr. i Rging iiannt Gnſutn irß unſllyies nirun le uilug ichckan nnptnwnn 8tend Gn 1. lDeg Nlbſ / flu1. nuhine⸗ eep 1 deN⸗ ſ uru ſin Gnln 4 rſi. De Ordinibus in esmmuni. 67 poſituram, vel Abbatiam: G. Non ſufficere, quia hi non ſunt Epiſcopi Diœceſani, niſi fortè locus ſit nullius Diœceſis. Et in hac lege comprehendi etiam Archiepiſcopos, quando exercent Pontificalia ut Epiſcopi, tradunt aliqui. 115. Quid circa hoc declaravii ſacra Cons es/i B. Declaravit primô, non obſtare rident. quò minus talis Epiſcopus ordina- te poſſit proprios ſubditos. 116. Quia adhuc? Keſp. Quòd pofſit etiam ordinare alienas accedentes cum di- miſſoriis ſuorum Epiſcoporum, vel licentia Sedis Apoſtolicæ fſumendi ordines à quo- cunque Antiſtite, &c. continente cauſam, cur non ordinetur à proprio, & cum com- mendatitiis propriis, & nonmſi prævio dili- genti examine, juxta mentem Tridentini ſeſſ: 7: cap. 11. de reform. Idem poteſt de licen- tia Capituli, vel Vicarii Sede poſt annum vacante. . 117. An poſſit Epiſcopus extra ſaam Diœ- ceſim, ſaltem primam Tonſuram date ſuo ſubdito ? G. Id aliquos concedere. Liberio tamen non placet, nec mihi cum Barboſa, quia collatio Tonſuræ ſpectat ad exercitium Pontificalium, quod in aliena Diœceſi pro- hibitum eſt. 118. An licentia ſuſcipiendi ordines à non ſuo Epiſeopo, debeat neceſſariò dari ſeriptos . Poſſe dari etigm oretenus, quia Canc⸗ luN 68 Pars I. Caput 111. cilium requirit duntaxat conſenſum proprii Epiſcopi. Lamen ad majorem, faciliorem- que fidem faciendam ſolet expediri per li- teras patentes, quæ dimiſſoriæ vocantur. Examen Ordinandi. 1II9. Debétne examen pramitti ordinatie- ni: . Debet. Ex Tria. ſeſſ. 14. de reform. c. 3. 110. Quale debet hoc exzmen eſſe à Reſp. Debet eſſe diligens, ac rigoroſum, non au- tem perfunctorium, &, ut dicitur, tantùm pro forma. Ex Cap. Nihil, de Eleil. I21. Deßétne Epiſcopus intereßſe huic exa- mini, Keſp. Debet quidem ex diſpoſitione Trid ſeſſ. z 3. cap. 7. de reform. Mos tamen Germaniæ permittit, ut ejus Vicarius in hoc opere vices gerat. 122. Quus Epiſcopus hoc examen inſti- zubre debea: 2 Keſp. Proprius ordinandi, eæ sod. Trid 12;3 uid sutem in es caſu, in quo quù dimittitur à ſuo Ordinario? B. Ex lure Trid. Nullum dimitti debere, niſi priùs examina- tum; ac proinde dimittenti incumbere, ex- plorare fufficientiam dimittendi. I124. An dimittens non poſſit hoc examen zommittere alteri? Keſp. Poteſt; imprimis (ut dixi) ſuo Vicario; item Superioribus dimittendi; aliis, quos Epiſcopus deſignan- dos judicaverit. Similiter, & Epiſeope Npiite delummug eeGenmnn nmiun Mutil ( bummnn ne mnirmtih Werm ne ubmdenmme lis Rſil mnnil iN, Oimo'ht Alunin, Ceeen 1 en Mittven (onikn larfunnmt 1ii Kn finl ſnugnn unramet nea MNnid f eſe, nin, lunonn — —— cpul, anu n l, ilen 1 K, gul minn, 1Cinal 1 Kuntitie u jn uintn , küperlmnen uliam ee l u grangſii uadhiſien n. Mum eslicmunn a N mmnel . . meuCtn gbri ErnT De Ordinibus in communi ad quem dimittitur, quod hodie fit commu- niter in Germania, propter diſtantiam Or- dinandorum à ſuis Ordinariis ratione fu- diorum. Decidit Congreg. 12 §. Examinatum, & dimißſum à pro- prio Epiſcopo, teneturne Epiſcepus ordinani examinare: H. Non tenetur, quia nulla lex talis extat, habet tamen jus integrum, eum denuò examinandi. 126. Si quis Ordinandus, conſcius ſus ig- norantiæ., ſubftitueret loco ſui ad examen unum alium, peccaréine graviter? Reſp- Omninò; ſiquidem ſine diſpenſatione, aut declaratione, per tantam fraudem voluit ſuſcipere Ordines. 127. Potéſtne Epiſcopus remittere ali- quando hoc examen? Reſp. Poteſt iis, de quorum doctrina aliunde conſtat, quia ceſ- ſat finis examinis. 128. Süntne exempti Religioß ab hoc exa- mine? . Negativè, quia privilegia corum quoad hoc ſunt à Trid. revocata. 129. Quid ſi aliqui fimile privilegium ac- quiß verint poſt Tid. Reſp. Tales ab Epiſco- pis examinari non debere. Vide TLiberium cep. 8 pag. 172. 5§ Et addit ibidem, &c. Aut Pelli- zarium tr. 8& c:2. ſecd 3. nu. 16 9. 130. Epiſcopus, & Examinatores, pet- cãnine graviter, approbando ignorantem? Reſp. Peccare omninéò, maximè ad ordines ſacxos. BI. 7 Pers I. Caput 111. 131. An ſaliem cum aliquibus indulgen- tiis agi poſſit ? N. Poteſt cum KRegularibus, qui Choro tantùm inſervire debent, modò ſciant benè legere, & cantare; ſic enim ſunt ſuſficientes miniſtri Eccleſiæ, & ſux Reli- Sionis. 132. Potéſine illegitimus ſuſcipere ordines! V. Poſſe validè, ſed non licit, manereque irregularem, ut ſuſcipiat; ac proinde pro ſuſcipiendis ordi nibus debere eſſe inſtructum litteris natalitiis, legitimitatem teſtantibus; vel aliis inſtrumentis, quibus ſe legitimatum comprobet. 13 3. Tenetürne ordinans & ordin andus jeiunare pridie ordinationis à Reſp. Verbis Patris Gobat tract 8. nam. 37. Quis nec re- perio teæxtum in jure, qui id imperet, nec Do- &tores priis hoc lo-o nominati, neque Navar- ras, Bonacina, Filiuciu, Tan, Palaus, à me ultra prius citatos lecti, quidquam tale in- dicant iideo neque ordinaturus, neque ordi- nandus tenentur pramittere pridianum je- junium. 13 4. An excammunicatus, irregulari, furtivè accedens, validè ordinetur, esò, quoèd ante ordinationem Epiſcopus promulgari fa- ciat ſe nolle talem ordinare à Reſp. Cum Tamb. probabiliùs validè ordinari; tum quia poſt illam proteſtationem ſolet Epi- ſcopus abſolvere Ordinanos ab omni ex- communicatione ad effe cum ſoluùm illos 01- N Aunmen Mhler⸗ Enenlit urontn güdeniun gule ohmn irr, din, nt,n Cencdnm jet Aunran aNlotne zunecmmmn /Kriu innie WN Eetcatn Cmmrhſein Dolinira Tolinku ſenn i, fetgtanen llumnen Auglr lle e⸗ mtam 6 N Nure 1 nk tet un inien loret Wheh . u Kern iait latk i. iw lait,ne ſct nttf neleicht giinimen uin Rg innt , Ne n Ainnt ülmenu nud mai Mne is In iin , e 6 w,AeℳR 1sitt lan⸗ niu, 1an Ryhtr,liſ iſ⸗ fvrſeit ſenl ⸗ De Ordini bus in ceommunè. 71 ordines ſuſcipiendi; tum quia illam prote- ſtationem ad terrorem ſolum facit; habet autem animum etiam intruſos ordinandi; tum quia idem Epiſcopus, niſi oppoſitum conſtet, præſumitur, quando actu ordihat, voluntatem priorem, ſi quam contrariam habuit, mutare, velléque illum jam præ- ſentem ordinare. Cæterùm, ſi verè habe- ret actu contrariam voluntatem, nulla fie- ret ordinatio ob defectum intentionis, ex parte conferentis ordines efſentialiter re- quiſitæ. 13 5. Quo loco conſerendi ſunt ordines? B. Majores ordines; ſi publice conferan- tur, debent conferri in Eccleſia Cathedra- li, aut in alia ex dignioribus, præſentibus Canonicis & Clerico loci; privatim conferri poſſunt etiam in ſacello domeſtico. Prima Tonſura poteſt conferri, ſicut quovis anni tempore, & die, ita quovis loco; Mino- res ordines in quavis Eccleſia Epiſcopatus, ſed non extra diœceúm ſine licentia Diœ- ce ſani. 136. Qustuplices ſunt generatim ordines? Reſp. Duplices, Minores ſcilicer, qui ſa- cri non dicuntur, & majores, qui ſacri vocantur. Nunc agendum erit de priori- pus, poſtea de iſtis. CAP. IV. Pers J. Caput 1 V. CAYPUCTI IV. De minoribus Ordinibias in communi. Eorum natura. r. VR alii dicuntur Minores, alii Majores Ordines? Reſp. Quia Minores dicti, ſunt inſtituti in minori, & remotiori gradu ad Sacrificium Miſſæ; Majores verò pro- piuùs ad illud accedunt, & immediaté di- ſponunt ad actum aliquem, vel miniſterium circa Euchariſtiam, vel ejus materiam ex- hibendum. 2. Cur autem Minores nen vocantur ſacri, ſicut Majores? Reſp. Etiam Minores eſſe ſacros eo modo, quo omnia Sacramenta ſunt ſigna ſacra; majores tamen ſpeciali titu- lo ſacros eſſe, tum propter annexum vo- tum caſtitatis ſolenne, per quod ſuſcipientes illos ſpecialiter DEO conſecrantur, tum propter eam rationem, propter quam majo- res nuncupantur. 3. Quor & qui ſunt minores Ordines? N. Ede quatuor: Oſtiariatum, Lectoratum, Exorciſtatum, Acolytatum. Pra- lr o Nrn entt n aezlie brscolen e wrin Pionle un Mou 1 ſin inn nel ür Piberſhne, Arun kant ulrgilen in, an. 4Kaſen CNn. enn liananent Eing en Pnn Allummn inzulah Uilni dnatiule Cterl 4 lurnian elſn Ni nni 1 Mun Alue (en Mondh APmniny S Amelatd namnhee Aeunueum I tee’⸗ Hun net 9omm, Arnne gwn etilti nurmuun oltihen cvermmn conſ Gmtun, , i 2 . De Minor. Ordin. in ceommuni. 73 Prarequiſita. 4. Qu« prarequiruntur ad validam, & licicam ſuſceptionem Minorum Ordinun g. Hac ſatis colligi poſſe ex dictis pag 30. n. 17. & pag 47. à n. 28. 5· Quomode accedere debent ad recipien. dam Tonſnram, & omnes illi, aui Tenſu- ram, e& Oſtiariatum, ac alios Minores Ordi- nes ſuſcipere volunt B. Tonſurandi debent habere ſuperpelliceum ſuper brachium ſini- ſtrum, & candelam in manu dextra; ordi- nandi verò in Minoribus debent eſſe ab Exa- minatoribus approbati, habere veſtem tala- rem nigri coloris, eſſe ſuperpelliceò induti, habere Tonſuram, candelam offerendam, & ſufficientem præparationem ad Sacram Communionem. 6. An recepturas Minores ordines eblige- tur eo die commanicare à B Negativè ob eaſdem rationes, quæ allatæ ſunt de prima Tonſura, pag. 30. n. 20. 7. Qualis literatura requiritur pro Mine- ribus ordinibus . Præter eam, quam pag. 31. n. 25. diximus, requiri ad primam Tonſu- ram, requiritur à Concilio Trid. ſeſſ. 23. c. II. ut Ordinandus intelligat Latinum. 8. Qu« atas pro iiſdem eſt neceſſaria à N. Aliqui putant requiri annum decimum- quartum, aln exiftimant ſuſſicere, ſi ſit ſu- P Pra 74 Pars J. Caput ! V. pra ſeptimum, dummodo hebeat ea, quæ requirit Trident. nempe dictam literaturam. 9. Cenſeturne ſati litieratus pro Ordini- bus is, de quo eſt ſpes profeitus in Latina linguai H. Id probabiliſſimum aſſerià Tam- hurino. . 10. Luibus temporibus poſſint hi Ordines conferri; E. Primò, in ſex Sabbathis ſta- autis pro Majoribus ordinibus. Secundòô, Engulis Dominicis, & Feſtis ex præcepto. Tertiò, conſuetudo obtinuit, ut conferan- tur etiam in Veſperis feriæ ſextæ ante Sab- barhum generalis ordinationis omnes Mi- nores, & prima Tonſura; qui, ut ſit generalis ordinatio, ad illum diem reſervantur. I1I. An hi ordines debeant conferri cum interſtitiis ? E. A Trid. requiri intervallum inter ſingulos, non tamen determinari quan- tum; nihilominùs relinqui prudenti judicie Epiſcopi, ſi videatur meliùs ſimul conferre. Hodie in Germania praxis eſt, omnes ſimul eum prima Tonſura conferri. 2. Quid autem de intervallo inter Ata- lytatum, & Subdiaconatum à E. A Trid. requiri intervallum unius anni, niſi tamen legitima conſuetudo aliud alicubi intro- duxcrit. I13. Potéſtne tamen Epiſcopus in hoc in- ter vallo diſpenſare, etiam ubi non eſt con- ſuetudo g. Poteſt, ſi adſit cauſa, quia id ipſi non prohibetur. Si autem ſit conſuetu- do eerln hali,3 Sn ien An ul ſolie u GRontke nnnrt Coid 1) Men lrinti Atin in 1 ,. Wuni Clet Mnd jeſunflin Ktininze ſale ng muun hilii Anwi rwhig o⸗ lnss uiiten „ De Miner. Ordin. in esmmun. „ 5 do ſine intervallo conferendi, non requiri- tur ulla cauſa; quia Trid. non derogavit Gonſuetudini. Pariter ſentiendum de Mino- ribus ad invicem comparatis. 1 4. An collatio Minorum Ordinum poſ- ſit ſimplici Sacerdoti committi? B. Poſſe à ſolo Pontifice. Patet ex praxi, quia com- mittitur Cardinalibus, & Abbatibus Sacer- dotibus. 15. Debétne pro Minoribus exhiberi teſti- monium de moribus, & vita? Keſp. Debet, lelueree i uless ee ex diſpoſitione Concil. Trid. ſeſ. 23. c. 3, de un, ned Refſoerm. Sllem 16. A quo debet dari hoc teſtimonium? Enm. H Ex eadem diſpoſitione, à Parocho, & à ſn Magiſtro ſcholæ, in qua Ordinandi edu- Enimegle cantur. Lummn 17. Requiriturne ad minores ordines titu- nönike lus menſ«à B. Non requiri, quia Trident. requirit ſolùm pro ſacris Ordinibus; & con- ſtituti in minoribus, poſſunt redire ad ſtatum ſecularem. Obligationes. 1 8. Habéntne Mineres Ordines aliquam annexam obligationem? B. Nullam ſpe- cialem per ſe, niſi primò ad recitandos cer- Saben tos Pſalmos ſibi ab Epiſcopo in ordinatione “ impoſitos. Secundòô, ad habitum, & Tonſu- lcunn m, ſolùm ſi habeant dignitatem eccleſiaſti- D 3 cam; 7⁵ Pars J. Csat V. cam, vel beneficium, vel penſionem ſex⸗- ginta aurees de Camera excedentem. Ter- ti, ad horas Canonicas, ſi habeant Bene- ficium, vel ſint Regulares Choro addicti. Si penſionem habent infra ſexaginta aureos, tenentur tantùm ad horas Beatæ Virginis vextandas. Pœna mala ordinationi. 19. Quando, & qua ipνa obρoii ſunt malè conſerentes & ſaſcipientes Minores or- dines? &. Primòe, eum, qui accipit eos ab Epiſcopo excommunicato, ſuſpenſo, inter- dicto, ſchiſmatico, hæretico, ſuſpendi ab or- dine malè ſuſcepto. Cap. 1, & 2. de ſchiſm. & ord. ab ee. Debet autem Epiſcopus ex- communicatus eſſe ut talis denunciaus, vel excommunicatus per publicam Clerici per- cuſſionem, & quidem cum ordinato à ſchiſ- matieo, diſpenſat ſolus Papa. 20. Quande, & ualu pœna ſecundé 2 Ref. Ordinatus per ſimoniam manet ſu- ſpenſus ab ordinibus ſic ſuſceptis, & ordi- nans ſuſpenditur à collatione ordinum, à Pontificalibus, &ab ingreſſu Eccleſiæ, Ca- pit. ex multis. 1. 7. & alibi. Et cum ſcien- ter committente ſimoniam diſpenſat ſolus Pontifex, cum ignoranter incurremte, etiam Epiſcopus. 21. Qando &G Juslie pœna terti?? . 4 Ure keen Aemendt cu Auised Onlnun. Eneeſe hniſer 1 Ct ſumift 4lenber lobe tehrdent in N Noe 60 — he, llhhereo iſliek 1ſei luel ſer dan, a0 Pluninn Kitene adiiei. ilfeni rit zenn Mane tun lhin eihſielihd br leſch un ens⸗ Aadelnntas eMendne geunMlu 8 hyr s e Z nne ltimelnumn gllmis unkheiil tein h De Minor. Ordin. in commieni. 72 Qui hos ordines innodatus excommunica- tione ob Clerici percuſſienem recipit (ex- ceptâ tamen primà Tonſurà) uſpenditur, ſi ſit Clericus Regularis; ſi verò ſit Clericus Saæcularis, eſt deponendusà ſuſceptis, Capit. Chm illorum, de ſent. excom. Et cum hoc, ſi ordinens ſciens ſic ſaſcipiat, diſpenſat ſolus Pontifex. 22 ando, & gusklis t&a quaaντdds B. Qui hos ordines recipit ab Epiſcopo, quamvis proprio, exercente Pontificalia in aliena Diœceſi, abſque licentia ordinarii loci, ſuſpenditur, donec ſuo Prælato viſum fuerit. Irid ſeſſ. 6. c. 2. de reform. 23. Quando quintè à Be. Qui ordinatur per ſaltum, ſuſpenditur ab ordine ſic ſuf⸗ cepto, donec ſuſceperit ordinem ſic præter- miſſum, & accedente Epiſcopi diſpenſa- tione. Irid. ſeſſ. a3. &. I. de reform. Cap. 'nics & de Cleric, per ſaltum. 24. Quando ſext?? B. Qui ordinatus furtivè, ſuſpenditur arbitriò Epiſcepi, datãâ delinquenti pœnitentiâ pro meuſura deli- cti; ſi ejuſmodi ordinatus non fuit ad id pro- hibitus ſub excommunicatione. Capit. 1., de eo qui furtivè. 27. Qusndo ſeptimè à N. Qui hos ordi- nes culpabiliter recipit ab alieno Epiſcopo ſine licentia, ſeu dmiſſoriis, ſeu literis com- mendatitiis proprii ordinarii, ſuſpenditur ab ordine , quamdiu Epiſcopo proprio videbi- D 3 tut . 78 Pars 1. Capat! V. S tur cxpedire. Ipſe verò Epiſcopus ſcienter, uine⸗ vel malà fide ordinans, ſuſpenditur per an: Edd num à collatione ordinum, ſive omnium, nſe (ut Borboſa cum aliis putat) five ſolàm illo-. mud rum, quos malè confert. Tria. ſeſſ.2 3. 6. 8. de reform. cd. 26, Efine de VlItramentanu quoag hoc ali- gι+za ſpetials conſtitutum:; R. Eſß Decre- uib’ zum Prbani VIII. Secr. 1624. I. Decembp. ſnhlit nati ſunt ultra montes Alpium, quales Nnſ lunt Hiſpani, Luſitani, Galli, Germani, enis 4 &c. ut item, qui nati ſunt extra Italiam, ä (nſ velint ad ordines etiam minores, etiam pri- mam ronſuram intra Italiam promoveri,;, / debent ſub pœna ſuſpenſionis, aliiſque pæœ- nis in dicto Decreto inflictis, non ſolum „S ofſtendere dimiſſorias à ſuis propriis Epiſco: N pis ſibi conceſſas, ſed eaſdem inſuper reco- gnitas, probatas, & ſubſcriptas à Nuntio, ſeu collectoribus Apoſtolicis commorantibus in loco, unde ordinandi diſceſſerunt, & dein- de item recognitas à Vicario Generali Urbis Romaæ. Hoc tamen Decretum non afficere Religioſos, deciſum eſſe Florentiæ tenes Marchin. c. I n. 17. 27. FSi quis abſque dimiſſoriis proprii E- biſcopi petat ordinari ab alieno, ſed interim tempore, quéô is ordinatur, inveniatur E.ö Wu piſcopus proprius conceſſiſſe dimiſſorias, in- Mſulte currétne ſic ordinatus ſuſpenſionem? B. Ssi nme dimiſſoriæ ſint conceſſæ motu proprio, ve 1 ZZðõZ e N 7, Kl 1 N n ,hin ,ll bn el arne gtet tmennlan! Hne, AAN* un tügen , Mn pwähln Aerintheree 4 rst N abelkl Cein n⸗ oſen ende, „ 9 de . j, mut. / 4 , ne De Minor Ordin, in ommun. 795 ad inſtantiam alterius, quàm ipfſius Ordi- nandi, incurret; fiverô ad ipfius inſfiantiam fint datæ, v g. per Nuntium, vel per literas, non incurret, quia gratia priori modé con- ceſſa, non prodeſt ignoranti, fieut ſeeundo modo. . 28. Obligantüurne Minorifta exercere affi- ciunm: Bei. Trid. ſeſſ. 23. cap. 11. de re- ſorm. hoc ſolàm præſcribi; ut in unoquoque munere juxta praſcriptum Epiſcopi ſe exer- ceant, idque in ea, cui adicripti erunt, Eccle- Ea, niſi fortè in canſa ſtudiorum abſint. CAPUT v. De Minoribus Ordinibis in ſpecie. Oſtiariatus. VIS eſt primus inter Minores Ordinesz H. Eſt O ſtiariatus. 2. Quid eſt Oſtiariatus? B. Eſt ordo eccle- ſiaſticus, per quem datur poteſtas, clauden- di, aperiendi, & cuſtodiendi Ecclefiam. 3. Qus eſt materia huius Ordinis? Reſp. Remota ſunt claves Eccleſiæ; aliqui adduns Cymbalum; negant alii; proxima cſt tradi- tio carum. . D 4 4. Qis Pgr- I. Catat V. 1. Leid aitem pgnißicat, qusd oſtiarius debeat palſare zintinnabs lum Reſp. Signi- Kicat „ quòd etiam vocandi populum ad Eccleſiam poteſiatem habeat, vel pulſando id elevationem admonendi populum ad ſpecialem attentionem, & devotionem erga myſterium. = F. Si ordinsndo traderentur ela ves cella- rii, foréine validu, ordo? . Videri maté- riam dubiam, quamvis enim eadem clavis; quæ eit cellarii, facile pofſſit pro Eccleſia ad- hiberi, tamen ex forma hujus ordinis colligi videtur, debere effe actu clavim Eceleſiæ, cuùm dicantur, tradi curæ ordinandi ea, q„α his elavibus claugustur in præfenti. 6⁶. Quas eſt forma hujus ordina Keſp. Sunt verba Epiſcopi ad traditionem materiæ prolata ſequentia: Sic age, quaſi DEO ra- tionem ratditirus pro his rebus, qus bis cla⸗ ibus clauduntur. 7. uod eſt officium hujus ordina à Be. Eſt templum claudere, aperire, cuſtodire, tum ipſum, tum res, quæ in illo ſunt, admit- tere dignos, & excludere indignos, uti ſunt Apoſtatæ, hœretici, excommunicati, inter- dicti, infideles, Catechumeni poſt Evange- lium; item pulſare campanas, quod Caſpar Hurt. intelligit tempore ſacri ficii. Denique aperire librum ei, qui eſt prædicaturus, hoc tamen in uſu hodie non eſt. 8. Eſtne ofie ium oſtiarii expellere canes gℳ = — luned⸗ dn ſemen klerdi Untorkin 4 e fonlunitis i tenſing, ntp Cozlonte 10 edgen lbeamt ſele tn Agnet Wlnire iiyliniir blün eatineng 6 t⸗ uhin hun . ich kelen * W . . , ien nake ivn entle 1N M tnrecceni, Apolentil Wuartſane n M. WomNAn un N 1 3 dinn gket 1 Per eir alinle, nlelotat e ſour Emmnin ilf⸗ unbe⸗ . el De Minor. Ordin, in ſpecie. ex templo à B. Omninò canes morales, hoe eſt, homines indignos. Canes autem phy- ſicos expellere eſt munus ſacriſtæ, aut alte- rius ad id con ſtituti. 9. An CfKiarius non ſit ſuperfinas, cùm etiam Laici claudant, & aperiant Eccleſins & campanas pulſant, ad con vocandum po- pulum? E. Laicos hæc non facere ex offi- cio, ſicut faciunt Oſtiarii. 10. Quls est ſecundus Ordo Minor:? Keſp. Lectoratus. Ledoratus. 1II. Quid eſt Lectoratus? B. Eſt Ordo Ee- cle ſiaſticus, quo conceditur poteſtas, Pro- phetias, & Scripturas legendi in Eccleſia. 12. Qua ejus materia? . Remota eſt liber continens ſacras le Riones, id eſt, Epi- ſtolas, & Prophetias, ac etiam Hormilias & Sermones in Eccleſia Dei e Sanctis Pa- tribus legi ſolitos. Proxima eſt ejuſdem libri traditio. I 3: Si ordinando Ledtori pro materia tra- deretur Breviarium, forétne validè ordina- tus ? . Affirmative, quia in eo omnia præ- dicta continentur. . 14. Qu« elt forma hujus Ordinis2 Reſp. Effe verba Epiſcopi ad traditionem materiæ prolata, ſequentia: Accipe, & eſto Verbi DEI relater, hsbiturus, ſifid eliter, & vi⸗ 5 ⸗ 24 Pars 1. Gaput F. riliter officiu mtunm imple veru, partem eum iis, qui Verbum DEIl ab initio benèò miniſtra- Werunt., 15. Quid eſt oficium ſeu munus Ledtoris? B. Eſt legere prædictas Prophetias, & ſa- cras Scriptures, etiam Evangelium, ſed ex- tra Miſſam; item Catechumenis baptizan- dis kdei inſtrumenta tradere. Olim panes & fructus Lector benedicebat, minori tamen ſolennitate, quàm quæ convenit ordinatis in Sacriszhodie tamen id abrogatum eſſe teſta- tur Marchinus. 16. Quis eſt tertius Ordo Minor Reſp. Exorciftatut. Eorciftatts 17. Quid eft exorciſtatus? e. Eſt Ordo Eccleſiaſticus, conferens poteſtatem impo- nendi manus ſuper energumenos, legendr- que Exorcifmos ad Dæmones fugandos. 18 Qui ſunt energlmeni à R. Sunt illi, qui ſunt obfeſſi à demonibus. 19. Quæ exorciſtatuâs materia? G. Ma- teria ejus remota eſt liber Exorciſmorum, proxima, eſt ejuſdem libri traditio. 20. Quz ejus forma: Reſp. Efle verba Epiſcopi, ad traditionem materiæ prolata, ſequentia: Accipe, & commenda memoria, & habe poteſtatem imponendi manus ſuper energumenos, ve baptikates, ve Cate- stbumenos. uunonm Ylun. eit . SGart No ccNoene Dlo ud S Phlerote nntant Uperekrt 6 ggrr⸗ 4 M oſuu 4 Gith. Ern Anp unh 1 u Vrem V Pin An Mrenaa niſci ſlitn g⸗ lni toute umen; unnleni annebt aininß M H,R5 1 1 Pe emendd Etddt 8 n5 rl du 4. ,Eewor elyntum De Minor. Ord, in ſpeeie: 3; 21. Quod eſt officium, ſeu Munus Exor- ciſia ? & Eſt manus imponere ſuper energu- mends, atque exorciſmos legere, quod ho- die Sacerdotes peragunt. Item parare locum communicaturis. Olim edicebat Exorciſta opulo, ut qui non communicant, darent dum communicaturis, & aquam; quâ in miniſterio baptiſmi uſurus erat baptizans, infundebat. Sed hodie hæc ipſò non uſu ab- rogata eſſe teſtatur Marchinus. 22. Quis eſt quartus Ordo Minor? Reſp. Acolytatus. Acolytatus. 23. Quid eſt Acolytatus: Reſp. Eſt Ordo Eccleſiaſticus, quo datur poteſtas accen- dendi lumina, ceremque transferendi ad altare, porrigendi Subdiacono urceolos pro Sacro Miniſterio. 24. Hus eſt hujus Ordinis materia à .= Remotam eſſe duplicem, unam candela- brum enm cereo extincto, alteram urceo- los vacues. Horum traditio eſt materia proxima. 15. An ceroferarium, ſeu candelabrum ac etiampelvicula ſubiedla urceoli, ſint ma- teria neceſſaria hujus Ordinis? B. Videri quidem, quòd ceroferarium ſit materia ne- ceſſaria, ſiquidem exprimitur in forma hu- jus Sacramenti; probabile tamen eſt, eſſe tantùm quid aeceſſorium. De pelvicula au- tem, cùm nee fiat mentio, prorsùs non eris heceſlaris, 6° 26. — „. Pars 1. Caput V. 26. Requiritirne, ut tangatur ab ordi= nasx do aterque urceolus à &. Cum commu- ni apud Tambur. ſufficere, ſi unus tan= gatur. 27. Qua eſt forma hujus Ordinis: Keſp. Eſſe pariter duplicem, unam: Accipe cero- eræzrium eum ezereo, & ſcias, te ad accen- denda Eecleſiæ luminaria mantipari in no- rine Domini. Alteram: Accipe uréeolum, d ſuggerendum vinum & aqism in Eu- rhariſtiam ſanguinis Chriſti in nomine Do- zini. 26. Qus ex his materiis, & formis eft ada- quata, an utraque ſimul: H. Alii affir⸗ mant priorem;aliqui poſteriorem;alii deni= que utramque ſimul eſfe materiam, & for- mam adæquatam hujus ordinis, & per ipſas imprimi characterem. Ego ſentio cum ulti- mis; quia per utriuſque materiæ traditionem confertur aliqua poteſtas, & aſlignatur mi- niſterium ad hunc ordinem pertinens. 29. Qaoa eſt Offcium Acolyti? Et. Eſt Præparare lumina ad Sacrificium; cereum, ubt eſt legendum Evangelium ferre; Diaco-⸗ n0, & Subdiacono inſervire (nam inde dici- tur Acolytus, latinè ped; ſſequus] aquam, & vinum in urceolis miniſtrare, eoſdemque viv6 ,„ & aquâ plenos eidem Subdiacono porrigere. 30. Atolytus potéſine tangere Sacra Va- ℳ ½ Keſp. Cum Tamb. in opuſc. dAe ſacrif. NMiſer ln e. NE venſin ſben d 19 le Waonen 0 G ng, d u⸗ ie i h. launne. miicltn nn l, ſin, hli nuhr Aiupi Uie, mtin Pn nrin. A Hyas Ane AG¹ 4 14 Aak nummenidtnn Apte ere , unnel⸗ An Nn e edenee r n ntt. euen. Dee Minor. Ordin., in ſpecie. 5,5 Miſa, lib. I.c. 2. num 9. non ſolùm acolytum, ſed cæteros, quocumque ordine minore in-= ſignitos; imò, & ſolàm Tonſuratos poſle li- citè tangere ſacra vaſa, ſed in quibus non ſit ſanctiſſima Euchariſtia. 35 r e 6 35 1 35 216 e d e; PARS II. De Majoribus Ordinibus in communi, & in parti- culari de Subdla- conatu. CATPUI I. De is, quæ communia ſunt his Ordinibiss. Eorum natura. I. VR Majeres Ordines ita vocentur » & Sacri dicantur à B. ld dictum eſſe pag- 72. u. I, & 2, 7 2. Wors 86 Pfri. 11. Caput J. 2. Wot ſunt Majores Ordines ?à N. Tres: Subdiaconatus, Diaconatus, & Presbyte-= ratus, ad quem pertinet etiam Epiſcopatus, tanquam complementum ejus perfectivum. 3. Materia Ordinum Majorum à quo de- beant neteſſariò tradi ordinando? Be. (Quam- vis in collatione Minorum dixerimus, poſſe tradi eorum materias ab Archidiacono, ta- men in majoribus, juxta communem ſenſum & praxim, ſub peœna nullitatis debent tradi ab ipſo ordinante. 4 An ma jores Ordines validè con erantur Per ſaltum? N. Validè, præter Presbyte- ratum, quoad poteſtatem abſolvendi ſine poteſtate conſecrandi, & præter Epiſcopa- tum ſine Sacerdotio. . An ad hos ordines ſuſcipiendos requi- vatur etiam certa atas; B. Requiri, ſed non ad valorem; qualis autem requira- tur, determinabimus, dum de ſingulis agemus. 6. An ſit de fide, omnes majiores ordines eſe Sacramenta à B. De ſolo Sacerdotio & Epiſcopatu, quatenus Sacerdotium invol- vit, eſſe de de, quòd ſit Sacramentum, ſic enim ſalvatur fides docens, ordinem eſſe Sacramentum. Prarequiſita. 7. An dimiſſeria data generahiter ad omæ= nes Ordines etiam majores, comprehen- gere cenſeri debent etiam Preibyteratum: N. Atlu⸗ 4 ſ Plltnn ,H ham . erierha geſo 4 S d. owIm nteſl ong, drl n ſumnen 3 D ln tpe lbn 54,4. Atliuei Neing i . llfen f⸗ Dune deſohk ti uhtn S in 6H0mns A N uetmmnbenie lrisehenn aginkune NNNn 1 V, A El in aieN De uetonmn erzountt „2 M wel 4 1 9, t le ſnmn d e, De iu, qua eomm. ſunt maj. ord. 27 Affirmativè, quia qui dicit: Omne, nihil excipit, expreſſumque dicitur, tum quod ſub expreſſe continetur, apud Barboſ. axiom. 89. aum. j. tum quod ex natura verborum inducitur. Nec obeſt, quòd di- miſſoriæ judicentur eſle ſtrictæ interpreta- tionis, quia ad interpretationem ſtri am verba non debent impropriari, nec contzs ſuam naturam reſtringi. 8. Ordinandus in ſacru, à que debet has bere teſtimonium de vita, & moribus Bi. Ex Trid / ſeſſ. 23. 6. . de reform. à Parocho, vel ab alio, ab Epiſcopo deſtinato. Huc ſpe- Qat teſtimonium, quòd exercuerit Mino- res ordines. Tempora Ordinum. 9. Quibus temporibus hi ordines liciiè sonferri poſſint? Reſp. Sex tempora per an- num eſſe ſtatuta ab Eccleſia; videlicet, ma- ne Sabbathis quatuor temporum, Sabbathô aute Dominicam Paſſionis, & Sabbath ſanctò, niſi aliud ſit à Sede Apoſtolica ſpe- cialiter indultum. Excipitur Epiſcopatus, qui conferri ſolet die dominico, vel Apoſto- lorum, vel de ſpeciali Papæ indulto die fe- ſi, idque licèt priori Sabbatho t collatus Presbyteratus. 10. Eſine grave pezsatum extya hac tempora ordines eonferre, & ſuſcipere * Reſp. Omninò, ſi non adſt Pomtificia di=- ſpenſatio. 35 Pears I1I. Capue I. 11. An ergo nunquam licet aliis temport- bna, prater dicta, ſacros ordines conferre ſins diſpenſatione? B. Quando Epiſcopus nequit Sabbathò quatuor Temporum abfolvere to- tam ordinationem, poteſt partem differre in Dominicum diem, continuatô tamen Sabbathinò jejuniò. Capit. Litteras, de remp. ordinatt, 12. Cur autem non poſſet totam ordi- nationem facere illo die Dominico : B. Sà nequit inchoaro præcedenti Sabbatbô, vel ob infirmitatem, velob aliud impedimen- tum, poteſt totam differre ad diem Domi- nicum. Ita plures apud Gob. erac. 8. num. 467. dummodo continuet jejunium Sabba- thinum. 13.: Poſsétne autem Epiſcopus, fadha didzo modo dilatione ordinationis quoad partenmz ad diem Dominicum, conferre illi, v. g. Pres- byteratum die Dominic- eui contuliſſet Dia- carum die Sabbathi 1 . Non poſie, quia tunc dies Dominicus reputatur pro uno die cum Sabbatho propter jejupium continuaæ- tum, adeoque hoc ipſo conferret une die duos ſacros Ordines. 14. Oualis jejnnii contingatio intelligi- vur in dicye caſu Reſp. Meo judicio, ſpe- ctando jura, Capitul. Liitera⸗ de temp er- din, cap. I. Aiſi. 67. &² Capit. Quod à Patri- bues, diſt. 7 6. intell igi jejunium naturale, itzay Et, quemgdmodum Abbas ſentit in Ca- tid⸗ g IIN inenm ed 4 Gferon (Uceres Phaaſen ncrnm ige Cbenrie ctiemun Deneg Pfie lie,olt, utnan cdi 1rltſen beme⸗ lilltez, . uu dpei eteg Denge aüeſh Kl Mel „ 4 lumn ſah, MK D Ani, Wenni bnte SEnCendr. ,ui un, uzinmnie e ſiizei miſitel an Ne n n na0e 1 Mrpg, al Prar tud irimanni⸗ Uartmrlol ium 1i, Aepuunß⸗ s 69 4. i. aulh „ 6 . N, RiNete. De ig, qua comm. ſunt maf. ord. 89 pit ad Literas, Epiſcopus in Sabbatho nec abſolutionem deberet ſumere, quia alias non video, quomodo requireretur conti- nuatio jejunii Ecclefiaſtici, die Dominicô? niſi diceres, quòd Epiſcopus die Domimico deberet ſervare jejunium etiam poſt pera- ctam ordinationem, qued non videtur Ec- cleſia exigere: dicere autem, quòd exigatus obſervatio jejunii Ecclefiaſtici Sabbathini, etiam non eſt rati onabile, cum aliunde ſis obligatio gravis, quoad illum diem in tem- pori bus ordinationum. Cæteràm malo ſen- tire, quòd in praxi illi Canones quoad hoc punctum non obſerventur aliter, quàm quôd, ut ait Gobat traéct. 8. num. 356. ſerve- tur jejunium tale, quale ſolet aliis diebus Qaadrageſime. 15. Quis potefſt diſpenſare in tempori bus ordinationum? Bi. Solus Pentifex, & quibus ille concedit. 16. An von poßunt diſpenſare, etians Nuntii Apeſtoliciè . Communiter illis dari facultatem ad diſpenſandum cum iis, qui ſunt arctati beneſieio, hoc eſt, qui urgentur ad ſacros ordines ſuſeipiendos occaſtone bene- ſicii vel accepti, vel accipiendi. 17. Qua cauſa Aehert eſſe ad diſpen ſan dum extra iempora? R. Requiritur urgens cauſas uti dictum eſt Legatis dari facultatem proat- Gtatis beneficiò. 18. An in semporibas Ordinasionam Pof 90 Pays II. Caput I. poſſint eodem die ſuſcibi duo ſacri Ordines ⁸ R. Nalla ratione, ex Capit. Literas, Capit. Dileltus, de temp. cord. & Tria. ſeſſ. 23, c. 13. Caſſat quoad hoc omnia privilegia in con- trarium conceſſa. 19. An Religiofi habentes privilegium Oraines accipiendi , etiam majores extra tempora, etiam tribus diebus feſtivis, poſint ordinari diebus feſtivi ſolum chori, non autem ſoriè Reſp. Si in privilegio conceden- te ordinationem fieri diebus ſeſtivi;, non eſt inſerta clauſula de pracepto poſſe or- dines quoſcunque conferri in feſtis ſaltem duplicibus ſolius chori, probabile cenſent Barboſa de offieio, & poteſtate Epiſzopi. Fart. 2. alleg. 174num. 7. Rodriguez tom. 3. 7uaſt. Reg. quæ/t. 23. art. 5. Fn. Fagund. de pracept. Eccl. lib. I. c. 2. num. I2. Coroena de dignitate, & poteſtats Epiſcepi, tract. 2. c. 15. S. 9. num. I7. Pyrrhing. lib. 1. fit. 11. ſedi. 1. F. 9. nu m. 81. Engel. I. 1I. tzit. 6. §. 7. num. 18. Aſcanius Iamb. de Iure Abb. vol. 2. difp. 2. quaſt. 13. num. 7. Gobat in ultima editions Monac hii I681. Oper. moratl. tom. I. part 2. eratct. 8. caſu I2 à nu. 477. uſque ad 478. in- cluſivè, & num. 485. Palaus tract 27. punkct. 17- num. I13. fin. Eſcobar. Theol. moral, lib. 22. procl. 108. num. 423. Ubi teſtatur, homi- nes Societatis] Eſu, gaudentes dictéò privi- legiò, fuiſſe à non paucis accuratiſſimis Epi- ſcopis ordinatos feſtis duplicibus in ſolocho- V/⸗ eee rſc 1 Diad Gmüm Arhe. lul Pſrviſe e lareen ip nuu Diin I 1l,gi ſaldhan e UAoh⸗ MNalt iene onnt nrb⸗ 4 ul inh hfibe⸗ itrr, amnee zen . e a aihh 1 4 . 1 iſeen lien n H iſinh, 4 ur 4 irlegoenme ung: ln ureniin h etgehinc yiratn 6 eet nn N. Et Dffimäug G ! 4 „ Mut. anr M Zulltid the len9 De is, qua comm ſunt maj. ord. 94 10. Et (teſte Gobat) Alumnis Pontikeiis ea- dem gratia ſolet præſtari Auguſtæ Vindeli- corum. Dian. part. 5. zract 13. reſol. 97. hanc ſententiam tutam in praxi appellat, & con- cludit ſic: Vnde neſcio, quare quidam Epi- ſcopi Theologus, mn ipſe olim de bac opinione in praxi ſervanda nimidm ſerupulis agitare- tur, eſt enim epinio hac ſatis probabils, & ideo me conſulente, ne timeant Epiſcopiillam in praxim deducere. Hæc totidem verbis Diana. Fundamentum horum Authorum eſt, quia in jure, etiam dies illi, qui in ſolo choro ſub duplici celebrantur, ſimpli- citer dies feſti appellantur. Ex Clement. de Reliq. & Fener. SS. Addi poteſt: Privilegis in gratiam Religionis, aut piæ cauſæ con- ceſſa hêc ips favorabilia, proindeque amplè interpretanda eſſe, ex communi principio?: Summæa ratio eſft, quæ pro Religione facit L. Sunt Perſona, F. de Relig. & ſumdt. fun. Interſtitia., 20. Que interſtitia requiruntur ad ſuſci- piendos ſacres Ordines à B. In Trid. ſeſſ. 23. c. II, 13, 14. Integrum annum eccleſiaſticum exigi à tempore, quo ordo eſt ſuſceptus, ad idem tempus ſequentis anni, qui aliquando longior eſt, aliquando brevior, prout idem tempus ordinationum, vel tardiùs, vel ci⸗ 11. Quu „2 Pars I J. Capue I. 11. Quts pereit ditpenſare in interſiitia? S. Poſſe Epiſcopum quoad ſuos ſubditos, causà ſubſiſtente, non tamen ad duos (utl dictum eſt) ſacros Ordines eodem die ſuſci- piendos 22. Poſſänene Regulares Pralati in hoe cum Iſuis diſpenſare? B. Poſſe cum iis, quos ipſi ordinare poſſunt, non autem quoad ordines, quos conferre ſuis nequeunt. Ex Trid. revo- cante quoad hoc omnia privilegia: quamvis ſi Prælati teſtificentur ſubſiſtere diſpenſandi cauſam, & diſpenſationem ab Epiſcopo pe- tant, tenetur Epiſcopus abſque alia inquif- tione concedere. 23. Qua ſunt cauſa juſia dienſandi in interſtitiis? && Eas explicari in Trid. ſeſſ. 23. 6. I. de reform. Pro Subdiaconatu; niß aliud utilitas, vel neceſftas Eccleſia expoſcat; Pro Diaconatu, cap. 13. nißi aliud Epiſcopo videa- tur. Pro Sacerdotio, c, 17. ziſi ad Eccleſia stilitatem, ac neceæſitatem. 24. WQalis deber eſſe hæc etilitas, ac ne- ceſſitas? Hi. Relinquitur prudentiæ Epiſcopi judicanda, uihilominùs (ait Gobat) videtur geuerali conſuetudine Germaniæ plurimùm derogatum his Decretis, ita ut non putem, quenquam rejici, ſeu retardari, eâ ſolà de causâ, quòd non ſervet interſtitia. . 2 ſ. An Epiſopus poſſit diépenſare cum Iuo ſamiliari in interſtitiis, ſicus poteſt eum erdinare? B, Probabiliùsmihi videri, quòd pof⸗ N Fanen eaen 66 er Sin⸗ a.unkl 1 6N. Lehem. 1641 uunl ſolger eh Ana en Uengurn Nin 4 rnte Pente Aue gat ttinn. 4 4 e ant fii lg rltt lb mi Senhhliig ne lti edt AIA hpinigegt ſuckercheitl unhice⸗ telit Aißtln uinki n nin iht lhengineh Aaliſßepnig 1, Falug ℳ e Gis, K nunrliſci 1ton Mn e De iis, gqus eamm. ſunt maj. ord. 95 poſſit; cùm enim competat illi ordinatio, quæ eſt principalis, cur non competeret etiam hæc diſpenſatio ordinatione valde ac- ceſſoria, & deciſum eſſe refert à Sacra Con- greg. Tamb.I. S. de ord. c. 11. 5.2 nu. II. Quam⸗ vis num. priori referat etiam contrarium deciſum. Tiüulus menſe. 26. An ad ſacros Ordines ſnſcipiendos res guiratur aligus titielus? B. Requiri, & ad hos ſolos, ex Vid ſeſſ. 21 c.2. de referm. quia inde- cens eſt, Clericos mendicare, aut turpem quæſtum exercere. 17. Quoruplex eſt hic titulin? Be. Triplex. paupertatis pro Regularibus valideè profeſſis, poſt Conſtitutionem Pii V. & alioftum, Be- neſicii, & Patrirnonii. 28. Qualis debet eſſe titulus Beneftcii? NE. Debet eſſe Bene foii perpetui/certos habentis redditus, ad honeſtam fuſtentationem ſuf- ſicientes, judicio prudentum, habitàâ ratio- ne loci. caritatis, vel abundantiæ illius, & pacificè poſſeſſi, aliàs non eſt ſufficiens titu- lus, exceptàâ Capellanid temporali in Capella Papæ ex privilegio. L 19. Qralis debet eſſe tiulus Patrimonii, vel Penſionis? ge. Debere eſſe ſufficientis ad ſuſtentationem. Ad quem tamen ordinari non poſſit, niſi ob neceffitatem, vel com- 94 Pars 1 1. Coput I. moditatem Eccleſiæ Epiſcopus judicaverit ordinandum. 17 id. ſeſſ.2 t. cap. 2. Quæ tamen in doctis, & bonæ vitæ regulariter adeſt. Debet autem patrimonium pacificè & verè, ſaltem quoad partem ſnſſicientem poſſideri quoad dominium utile. 30. Tale beneſicium, Patrimonium, aut Penſio poſsuntne alienari? H. Nec alienari, nec extingui, nec remitti, nec reſignari poſſe ſine Epiſcopi licentia, hancque non dandam, niſi conſtet poſſe Clericum aliunde decen- ter & perpetuò ſuſtentari. Vide Trid. didta Ieſſ. 2I. C.2. * 3131 An in congrua ſuſtentationo defini- enda, ſit habenda ratio yerſonarum, ut es exigatur major, quò perſona dignior: Reſp. Negativê; quia ut titulus ſit ſufficiens, ſatis eſt, ſi Clericus ex eo poſſit honeſtè vivere, ut Clericus, ita, ut non cogatur mendicare, aut turpem quæſtum exercere, ex Trid. Et ita eſt praxis, dum idem pro omnibus patri- monium conſtituitur. 32. An ſußiciat, congruam ſuſtentationem compleri payrtim ex beneficio tenui, aut plu- ribus tenuioribus, partim ex patrimonio, par- tim ex penſione? &. Sufficere; quia habetur ſnis Concilii, ut reſpondit Sacra Congre- gatio. Non tamen ſufficeret, ſi ſmul cum eleemoſynis Miflarum, ſtipendiis, &c. compleretur ſuſtentatio, uti eadem Con- gtegatio declaravit. H 33. An ſ n AN Dnn N 4 luntn Kig ll⸗ 4 ſilie ſ fylhut I id Orbent Y iintnu tel l an, Munn uun /N. N min NMtin Limgnennen Aeicmntloneee Amni Mh ‚1 4 unti rhans A 1imin Me aigtuni, mter, ulNN snmmlſt gnsinlian Coi A 6sananit Cenkubl, Gmiehliß mkdere De in, quæ comm. ſunt maj ord. 95 33. An ſufßicit titulus Coadiutoriæ cum e futura ſucceſſionis, & aſſignatione con- gru ,& perpetua ſaſtentationt à Sz. Suffi- cere, quia tali non deeſt congrua ſuſtenta- tio. Aliud eſt, ſi Coadjutoria eſſet temporalis cum aſſignatione ſuſtentationis temporalis. 34. An neminatus, praſentatus, electus; poſtulatas ad beneſicium, poſſit ad illius ti- tulum promoveri? B. Contra aliquos nega- tivèe, quia Tridentinum requirit pacificam poſſeſſionem. Iis Sacra Congregatio. 35 An gui obtinet beneficium, ſed illius frudtus lucrari non poteſt, niſi poſt Sacerdo- tium, poſſit ordinari? Reſp. Poſſe, ſi interim habeat, unde vivat; quia impoſterum eſt titulus permanens. Ita Sacra Congregatio. 36. An ſit ſußiciens titulus Sewinarii , prabentu honeſtam ſuſtentationem?; Reſp. Eſſe, ſi eſt perpetuus, ſaltem durans, donec Ordinandas ſit aliunde proviſus. Secus, ſi non ſit permauens talis proviſio. 37. An ſuſſiciat titulus ſervitii, ſive de- putationis alicui Eecleſis, cui Ordinandus inſervire teneatur; eum ex ſtipendio Miſſa- rum, Officiorum, & alis eleemoſynis de- center vivere poſſit?; Reſp. Negativè contra nonnullos; quia talis adſcriptio non eſt de ſe perpetua, nec fructus certos, & perpetuos habet. 38. An ſuffciat titulus Literatura, & ſi ordinandus ſit Doctor Theologie, vel Ca-⸗ 25 Par: J. GCaput I. SD Canonum, vel Seripture? . Probabiliter ſufficere in viro inſigni doctrinꝗ, quia de- eſſe illi non poteſt, unde decenter vivat, contrarium tamen verius, & tutius in praxi eſt, quia is de facto non obtinet, unde de- center vivere poſſit. 39. An ſußiciat Patrimonium in cenſu renimibili? . Veriùs ſufficere, quia annui cenſus inter immobilia computantur: nec obeſt, quòd redimi poſſit, quia pretium pot- eſt, & debebit inveſtiri ad alium cenſum. 40. An ſit legitimus titulus in bonis mobi- libus conſiſtens? Reſp. Negativè, quia fru- Gtus permanentes reddere non poſſunt, niſi (Guxta Azor.] ſit pecunia parata ad cenſus, vel immobilia bona emenda. 41. An filius patris divitis ardinari poſit sd tizulum patriwonii, nullä facta aſſigna- gione à Patre? B Teneri patrem juxta re= ceptam conſuetudinem, cçerta bona fructife- ga aſſignare, donare, & tradere; quia aliud eſt jus habere ad patrimonium, aliud de facto illud obtinere, uti requirit Trident. Specu- lativè contraria etiam ſententia eſt probabi- lis, quia in tali von eſt periculum mendica- tionis, aut turpis quæſtũs. 42. Quagliter donatio patrimonii, vel premiſſie facta à divite, de praſtandis ordi- nando alimentis, ſit legitimus titulus à E. Veram & ſinceram denotationem fundi, aut juris exigendi congrua, & certa alimenta, luſti⸗ =— u⸗ Gencht s o Anaute V mnb mnhulmif remi kenz rompien nrmi ,An 6Anven llu, Aunß, l achii hulte dahlerde len ennungen Orüktntne lern liggtit lnat in Ilumn gen Mecnninn ſp,ln ;nnen . en Hen fucte K. 1iminiiniig ckan m N amuan bcuigrint Aidinnctn m iitlukſeie Non autr thrnlinſic . 4 eri dburi wſch Tuippenfm en Eethonſed Unimgfnliii 4 giin Aldi tliunrn intuiti,li⸗ emnplenit 44 wfnnt 4 Nebuc N gles Son en, . De iù, gqus comm. ſunt maj. ord 27 ſufſicientem eſſe; quia tunc acquiritur do- minium. Debet autem donatorſe, & ſuos ſucceſſores obligare legitimè ad non alie- nandum illum fundum. 5 43. An autem ſufficiat donatio luru exi- gendi certa & honeſia alimenta, fundati in omnibus bonus fructiferis donanti, nullà factä aſſignatione in parsiculari? B. Probabiliter ſufficere; quia eſt major certitudo alimen- torum, fundatorum in omnibus bonis, quàm in determinatis. 44. An etiam ſuſfciat ſola premiſſio alendi ordinatum, publicéô inſtrumeni in forma, valida fßrmata, cum obligatione omnium bonorum, & non alendi tot, quin remaneat debita Clerici ſuſtentatio?: B. Id quidem paſſim non ſufficere; quia talis promiſſio non dat jus in re, ſed tantùm adrem. Pro- babiliter tamen poſſe Epiſcopum ex juſta cauſa, v. g. ob penuriam Sacerdotum, con- tentum eſſe tali promiſſione; quia cum ea ordinatus tantam habet certitudinem ſuæ ſuſtentationis, quantam, ſi haberet cenſus, & penſiones in aliorum bonis. 45. An ſufficiat Patrimenium ab alio de- vatum ſub conditione, ut ceſſet fatim, ae oerdinando de ſuſtentatione proviſum erit 8 B. Sufficere; quia Patrimomium etiam ab- ſolutè datum renunciari poteſt de licentis Epiſcopi, ſi aliunde habeatur congrua ſu- ſtentatio; admittendo autem talem sondi- tio- 98 Pars 11. Caput 1J. Ergo. 46. An Patrimonia ab alio donata rejici poſſint ?à B. Quamvis rejici non poſſe de- elaraverit ſacra Congregatio, quia tamen ſæpè ſunt inania; cùm enim donator ſperet fore, quòd ordinatus non petet alimenta, ideoque ordinatus ne offendat, nihil audet exigere, unde ſæpè ad miſerum ſtatum de- volvi eum eſt neceſsè; ideo etſi talia patri- monia, dum omni ſuſpicione carent, reji- cienda non ſint, judicat tamen Tiberius, non ſemper acceptanda eſſe. 47. An ordinatus ad Diaconatum ſine ti- rulo, poſſit ulteriꝑs promoveri? g. Non poſſe; quia Jura in omni ſacro ordine id di- ſtributivs prohibent. Ita ſacra Congr. 48. An alienatio beneficii, penſionis, pa- rrimonii, poſt ordinationem ſine Epiſcopi licentia, valida ſit 2 Reſp. Reſignationem vel permutationem benefcii eſſe nullam, niſi tria concurrant. Primò, Epiſcopi licen- tia Secundò, mentio, quòd ad illius titu- lum ſit ordinatus. Tertiòô, aliunde certa, & decensſuſtentatio. Ex Trid. ſeſſ. 21. c. 2. de veform. Pariter renunciationem patrimo- nii, vel penſionis nullam eſſe, ſi ordinatus non habeat aliunde congruam ſuſtentatio- nem; ex Trigent. quamvis probabile ſit, dam tantùm prohiberi, & non irritari. Si verò aliunde habeatur ſuſtentatio, valebit alie⸗ tionem Epiſcopus, dat hòc ipsò licentiam. e mlin 36J. en giai Setcnn 4 guid üen e fnnnn , al Aut s unmin Fenke mnk en dele Klntet Ulundkeruk! Wmodr lr, gyr , Amnn ſus Nn A Nl rfltn Mire An G ini ng lfue iftei 4 l MA R ſebſenthe ) tmin be n lime eide De i, qua eomm ſunt mai. ord. 96 Allienatio, quia ſolùm irritatur in defectu ſuſtentationis. l . eie . . 2 nianrt. 49 Quid dicendum de iis, qui datä fide veddendi patrimonium donatum oαinan- tur, vel illud, poſtquam Subdiaconi facti l ſunt, renunciant? . Taliter ordinatos, EK aliunde non habeant decentem ſuſtentatio- lnn iau; nem, eſſe ſine patrimonio ordinatos, quia kraſtien⸗ eſt donatio ſicta. Contrarium tamen etiam probabile eſt, quia videtur vera donatio Crnecneit , uallene Kransferens ſuò modò, vel pactò domini- um in donatarium, & modus hic non ob- Nunuſgſet ligat » utpote contra Legem Tridentini n/ citat. alienationem prohibentis. Vide Ti- matnnd 7 i ſenſini . n ſie n neran Aorade lr, .. Dloylen Giitilutn Uinckemt, 9 Ordinum Iteratio. po. Unde ſolet oriri opinio, aut dubium de validitate ordina? Reſp. Generatim ori- tur vel ratione baptiſmi, vel ratione formæ, materiæ, aut miniſtri ordinis. 51. An ergo tenetur quis petere ſemper reiterari ordines ſuſceptos, quoties tenetur petere rebaptizatienem ratiene certitudinis„ Nr0⸗ .—„ . .. 7. . e probabilitatis, aut dubii de nullitate bap- era n⸗ tiſmi ? Reſp. Teheri petere iterationem miͤn, Presbyteratus, & Epiſcopatús, vel abſo- in lutè, vel conditionatò, prout baptiſmus n d vel abſoluté, vel conditionatè eſt ite- ratus ; ſi tamen velit in iis miniſtrare;, t le⸗ E 2 guin 1 100 PArs II. Caput I. quia ſicut Baptiſmus iteratur ob periculum animæ, ita ex nullitate horum ordinum, quæ ſequitur ex nullitate baptiſmi, multis ani- mabus periculum imminet, ac proinde ite- randi ſunt. 12. Sed cur addit: Si velit miniſtrare: He. Ideo, quia ſi baptiſmus iteratur ob certitu- dinem de nullitate illiaus, talem non fuiſſe legitimè ordinatum certum eſt; qui autem ordinatus non eſt, nullâ lege aut ratione ob- ligatur ad ordines. . 3: An ergo omnis orao repetend us eſt, quem oonſtat in validè eſſe collatum ?* pe. Si velis in iis miniſtrare, repetendos eſſe, quia par eſt ratio, miniſtrare cum ordine invalidè col- lato, ac miniſtrare ſine ordine, quod licirum non eſt. 54. An repetendi ſint ordines, quando uon quidem certum, ſed probabile eſi, illos invalid? ſuſceptos eſſe ? B. Presbyteratum, & Epiſcopatum repetendos eſſe, ſi velis in iis miniſtrare, quia in adminiſtratione Sa- cramentorum, tutiorem partem ſequi opor- tet, eò, quòd vel juſtitia ex tacito pacto ortaz, vel ſaltem charitas id exigat. Probabile ta- men eſt, teneri reiterare illos ordines, et- iam illum, qui nollet in illis miniſtrare, tum ad evitandum ſcandalum, tum ne chara- ter illorum ordinum, ſi fortè eum rece- Piſſet, inutilis maneret. 15. An non otinm reliquos ordines- . A= . 1 nnn yunrlt bhe, narn 4 1 eundni es Aomn ſe damu ſrn 10 non ſintone A pnſe⸗ Pinſtrin Meunk inunit (irn ninlin⸗ iüchte e le ut Pignnlin unlmeg, “”Z hiuen Eyydernie . u he N . Mitnun u, tlen u rgeaiuft lgus / iiſ talnek, liß 17 otieintcte Nire Nollint rintt ull Anmne,1 Debſenn, uael, Il 6naiktnone nmlegige 4 Mbltlet⸗ olve, Gunhun DEN ⸗ De is, qu eom m. ſuni maj. Ordin. 102 babiliter indalidè lJaſceptos iterare deberet 2 B. Probabile eſſe, quòd non teneatur itera- re; tum quia, ſi eſt Presbyter, habet in hoc ordine eminenter relhiquos, tum quia fun- Giones illorum ordinum nemini ſunt no- xiæ, etiam ſuppoſitâ invaliditate ordinum illorum. Optimè tamen fit, ſi in actuali or- dinatione animadverſus error ſubſtantialis ſtatim corrigatur. 76. An quando dubitatur de valore ordi- num ſuſteptorum, ſint iterandi: B. Si du- bium ſit rationabile de efſentialibus, Pres- byteratum, & Epiſcopatum debere iterari, ſi velit in iis miniſtrare. Eſt eadem ratio à for- tiori, quæ de probabiliterinvahdo. De aliis ordinibus, quamvis fortè idem dici poſſet, quod de probabiliter invalidis, tamen San- chez lib. 7. Conf. Woral. c. I. dub. 1 3. gene- tatim docet, ordines collatos cum dubia ma- teria eſfſe iterandos. 57. An ſit iterandus ordo Presbyteratüt, dum Epiſwopé in plurali ſuceeſivè ſapins proferente ſormam plures ordinandi, ſinguli ſuceeſſivò acceſſerunt ad tangen dam mate- riam? HB. Non eſſe neceſſarié iterandum, quia communiter docent, tune iteran dum non eſſe. Poſſe tamen ſub conditiong ite- rari; quia Cajetanus, & Navarrus docent-, iterandum eſſe. 58. An ſit itenandu⸗ Presbyteratus, quan- de tangienr materia pest ſermam plenè jam E3 bre= 702 Pars 1I. Caput J. prolatam ab Epiſcopo 2 G. De hoc caſu idem dicendum prorsùs, qued de priori; quia vix differunt. S 59. An repetenda Ordinatio Presbyteri, Aui phyſicè calicem non tetigit, vel pro cu- ics ordinatione aadhibitus eſt calixæ ſine vino? k. Kepetendameſſe, quia difputarur valor katriuſque. 6⁶. An etiam repetendas, dam ordinatus non attigit hoſtiam patenæ impeſitam, vel 9kis non iej aunus, aut à non iejiuno fuit crea- zus Pteibyter? B. Nullò modéô repetendam, quia non eſt rationabile dubium de valore. 61. An repetendus Presbyteratus collatus ab Ebpiſcopo, gÿ, habebatur Catholicus, α Pohtea deprehenſus eſt Juiſſe hareticus? Bi Repetendum ſub conditione, quia meritò dubitari potuit, tum de Epiſcopatu in il- lo, tum de prolatione veræ fſormæ „tum de intentione debita. . Pœha malæ ordinationis in Sacris. 67. Qaando, & quales ne incurrun- zur à malè ordinantibus, vel ordinatis in Sa- ιπιε . Præter ea, quæ minoribus ordi ni bus communia relata ſunt Pag. 76. à n. 19. Qui iens ordinatur in Sacris ab Epiſcopo, qui Epiſcopatui, & uſui hujus ordinis renuncia- Vit, acceptatâà ſummo Pontifice renuncia- tione, ſuſpenditur ab ordine ſuſcepto. Et hæc ſuſpenſio reſervatur Pontiſici cap. 2 de ordinatis ab Ebpi, copo. 63. Qaan⸗ owni uit pin nent lu eti nendunn hniu hontec ruittt Lauhod Cnlnn, Eurum (urgu ſiſſen inuhnk And 1, Nlitmtra a, ,I Urkontke Kllats rn 4 d . An Eiu al eftn 3 n ginſun nplinynl. alunceſis ageug r lu,0 Ai ne, guenn ehlmit NniNe, A inuir i. an iu Nrdrti, mmimatphu llon i Agsenunt, De ius, quæ comm. ſunt maj ord. 103 63. Qukr do aàdhucà B. Qui Ordines ſacros cum culpa ante legitimam ætatem ſuſcipit, ipſo jure ſuſpenditur à Pio II. tum ab ordine ſuſcepto, tum ab illis ordinib antè ſuſceptis. 44. Potéſtne autem baena fide ante legiti- mam atalem ad Sacerdotium promotus, errore poſtea cognito licitt celebrare, poſtquam legi- timam atatem attigerit, abſque eo, quòd irregularitatem ineurrat; &. Peſſe, quia cùm bona fide ſic ſuſceperit, in ſuſceptione non incurrit ſuſpenſionem; ac proinde, exer- cendo ordinem ſic ſuſceptum, non violat cenſuram, conſequenter irregularitatem metuere non poteſt. 65. At nunquid taliter bonâ fide prometus, poterit peſtea cognito errore licitè celebrare etiam ante completam atatem legitimam? H. Negativè; quia Trid. dum prohibuit ſuſce- ptionem ordinum ante legitimam ætatem, prohibuit etiam eorum uſum. 66. Quando adhuc incurritur pœ? H Qui cum culpa ordinatur in Sacris extra tempora à jure ſtatuta ſine diſpenſatione, ſuſpenditur à Pio II. 67. Quendo adhuc? N. Tom is, qui eodem die duos ſacros ordines ſuſcipit; um is, qui eos ſic confert, ſuſpenduur. Capit. Litteras, de Temp. Ord. & ſuſpenſio reſer- vatur Pontipci. Idem eſt ex textu, ſi Dia- conatus Sabbathé Quatuor Temporum, & Presbyteratus Dominic jmediatè ſequenti E 4 co9u⸗, re 4 Pars 1 I. Cayg: .. continuato jejumiò conferatur, quia ficione juris cenſetur idem & unus dies. 68. Weando ulteriks?; M. Qui durante mMatrimonio etiam rato, ſuſcipere præſum- fit Ordines ſacros, ſuſpenditur ab ordine e ſuſcepto, etiam poſt diſſolutum matri- monium; nec poteſt ad alios ordines aſcen- dere, nec admitti ad beneficium „vel offi- cium ERccleſiaſticum. Exera vag. Isan. NXII. de voto Et heœæc ſuſpenſio reſervatur Papæ, niſi ſic ordinatus in Religionem per Profeſ- ſfionem ingrediatur;tune enim poterit Epi- ſcopus diſpenſare. SC . ſii in Sacru, matrimonium rontrahit 69. An & u ſuſpen ſionem incurrat, 75 H. Negativè, ſed fubjacet pœnæ depoſi- rionis, & degradationis, & aliis ſeptem Päqs apud Bann. de ord. quaſt. 15. dab. 6. enumeratis. 70. Quanngo adbue incurritur fœnaà? g. Novitius, vel nulliter Profeſſus, qui ordina- tur ad tizulum Paupertatis, ſuſpenditur, & ſi exerceat ordinem ſuſceptum, ſit irre gula- ris. Ex Bulla Pii V. 71. Quagngo adhuc à g. Qui ordinatur in Sacris ſine titulo, vel patrimonii, vel be- neficii, vel paupertatis; idque cum pacto cum ordinante, de non petendo alimento ab ipſo, ſaſpenditur. 72. Quando adhuc à Be. Qui ordinatur in Sacris cum dimiſſoriis habitis à Ca bitulo = GHG. W Ii oni⸗ n. 3) un ſhes Ne ilenmn e,, in iNun (Wode Krdert cun ſun n lultn Cima de 4 golt iil fin Ulrnher lline ligile N de Nrdi, un N berue Toben zerkit tamſen n. mum, ,, Ridn ndel hen lend Käiin hpen tct nnnic en i „ ete an oE. liſengenr,4 n hingl Günh Ilhi nctirte 4 e et gt 1 iotatar lnhln / De i, gus tomm. ſant maj. osrd., 105 intrà primum annum Sedis vacahtis, niſi ratione benefiéii Gt, arctatus ad ordrnes ſuſ- cipiendos, ſuſpenditur ad beneplacitum Prælati futuri. Trident ſeſſ. 7. cap. 10. de referm. 73. Quando adhuc? R. Religioſus Kr. ſcipiens 8 Saerum ordinem in« apoſtaſia, ab eo ſuſpenditur, & reſervatur Fapæ;, Capit. ult. de Apeſtaiu. Obligationes majiorum Ordinum. 74. Siintne majoribus erdinibus annexa aliqua obligationes * M. Eſie tres principa- les: Primòô, ſervandi Caſtitatem. Secundò, recitandi horas Canonicas Tertiò, deferen- di habitum, & tonſuram. 75. Eſineg'ava obligatio deferen di habi- tum, & tonſuvam? HB. In Sacris eſt gravis, quia ſub gravibus pœnis præcipitur à Sacris Canonibus. Sunt tamen cauſæ excuſantes ab hac obligatione, quarum mentio faéta en Pag 37. N. 52⸗ Ad caſtitatem. 76. Qualis eſt ebligatio in Saeris ongi: euri an Caſtitatem ſervendem 2 Reſp. Eſt talis, ut teneatur non tantùm à Venereis ik. licitis abſtinere Jure Diviné, ſed etiam Jure Eccle ſlaſtico à licitis, uti à matrimonio, & P ejus 766 Pars 11. Caput 1. ejus uſu, ſi priùs cootractum eſt, & contra- hendum reddatut mullum in Eccleſia La- tina. 77. Our per ſacros ordines non diſſolvitur marrimenium ratum, & nan conſnimn matum, hieut diſſolvitur per profeſſionem Religioſams Bi., Qaia profeſſio Keligioſa eſt quædam mors eivilis, qua de cauia Profeſſus renun- ciat bona temporalia. Ordinatio autem in Sacris non cenſetur talis. 73. An ſaſeiptentes ſae rum Ordinem emit- zant votum caſtitats? B. Quôd emittant, indubitatum eſſe, & quidem ſolenne vo- sum. 70. In gquo eonſiſtis hac ſolennitas: t. Omnium optimè per hoc explicari, quòd rta liget, ut obligatio tollibilis non ſit, niſi per qiſpenſationem Pontificis. Effe am ve- r ſpecialem hunc habet, quòd reddat irri- tum matrimonium contrahendum. 890. Quomodo intelligendum eſt, quèd Innocent. III. & Vrbanu: VIII dicant, Sub- diazconatum olim non ſuiſſe Sacrum ordinem? Reſp. Cum Tiberio, vel quia in eo facilè diſbenſabatur , ut poſſint uxorem ducere, vel quia nondum habuit annexum votum caſtitatis. 8⁸ 1. Unde oritur hac obligatio emittendi votem caſtitati? R Ex Conſtitutione Ec- cleſiæ, volèntis, ordinandos in Sacris hanc promiſſionem facere. . . 82: Ds⸗ Nus enſe Sganen Aebeomk Gechti raint ewWwemd Horl Ppftunen uule flime len Nel ronten Utra l A, ſuibicen Unrud Urenn tntaf enſlett ſotheclt Aten⸗ NMan ge r i, untn⸗ iindaonn Fweamnte ine piugun 1, iitt ,. l hiane kig, o unteg 77 . eSanie 1 lgcl Wrolhie Oicdinnren ununritun Cann otn btar niu ). ranana Plurwaſttt ,NAklirt⸗ ” Hnn ,,l 1l, NO MN auenil mnakuete, emmenſonn, 4 ecleind (ohtt: le⸗ Grent ne De in, quæ eemm. ſant majer. Ord. 107 82. Debétne hoc votum extlicitè emitti? B. Sufficere implicitè, nempe hoc ipſo, quòd quis velit ſacorum Ordqdinem ſuſcipere, im- plicitè vult etiam omnes obligationes ſubire annexas ipſi Ordini, qualis eſt obligatio ad hoc votum, & ad horas recitandas. — 83. Oritiurne autem in ordinando obligatio perpetus eontinentia ex Conſtitutione Eccle- Iiaæ, vel verò ex voto? B. Probabilius eſſe, quò⅛d immediaté oriatur ex voto; ſiqui- dem Sacerdos ſolô etiam mternéô peccatô incontinentiæ ſacrilegè peccat; Eccle ſia autem actus purè internos præcipere non poteſt. 8 4. An non ſaltem mediatè eæx Conſtitu- tione Eccleſia oriatur? Reſp. Affirmativè, quatenùs Eccleſia ſacro Ordini annexuit hoc votum, ita, ut velit talis ordianis ſuſcep- tores hoc ipſo ſaltem implicitè hoc votum emittere; quod Eccleſiæ flatutum, emiſſo voto, ceſſat obligare, non emiſſo voto obli- gat ad emittendum, & interim ad conti- nendum. 85. Quotuplex peccatum committit ordi- natu in Sacris, ſi fornicetur? E. Duplex quoad malitiam ſpecificam, videlicet: For- nicationem contra caſtitatem, & ſacrile= gium contra religionem ratione voti. 86. Oriturne impedimeptum dirimens matrimonium contrabendum etiem ex voto immediatè ? &. Negativè, ut patet ex 18 Pars I1. Gaptt I. Trid ſeſ-. 24. Can. 9. Sed oritur immediatè ex Conſtitutione dicta Eccleſiæ hanc ſo- lennitatem illi annectente; neque votum ex ſe, quatenus eſt promiſſio DEO facta, irritare poteſt matrimoninm, ut patet ex voto ſimplici Caſtitatis, quod etiam eſt promiſſio. 8S7. An qui in validè ordinatur, oblige- tur ad Caftitatem à R. Negativè; quia nec votum emiſit, nec lex obligat, niſi vere ordinatum. 88. An infans, quamvis i liciiè, valiaè ta nen ordinatus in Satris, factas a dultus, obligetur voto Caſtitati ⁸ E. Taliter or- dinato, facto adulto relinqui opinionem a * Eccleſia, vel eligendi ſlatum Clericalem ſervatâ Caſtitate, quod cenſetur facere ſlatim, ac ſcienter ordinationem factam approbat „ aut Sacri ordinis actum exercet, ita ut non poſſit amplius retrocedere; vel eligendi ſtatum laicalem, & uxorem du- cendi; quia ad cœlibatum nec tenetur ex voto, cùm, qui non poteſt explicitè vovere, nec implicite voveat; nec obligatur ex le- ge Eccleiæ, quæ neminem obligat inde- pendenterà ſua voluntate, ſicut nec DEUS obligat. 89. An idem ſentiendum de puero imtu: bere, quod de infante ? Reſp Juxta San- e lib. 7. diſp. 30 à num. 8. probabiliter quidem dici poſſe, quòd impubes non te- 9 nes 4 eſ eniürnn Nteretu ſchhli eee unhüfndin Asdelng entsn, niſletin Ninionn lenßtn Panpnon lr uiet (eg wrnc VNLcvnde ſnf Eringien lMumla Ctmmumte endon delmn Aluuineten Uunſellene ucnn Ai A mli nn Sõ rann i ig, l⸗ nun i, 1 Nerne r et aNion, t. Nelt Nlonalt 0 . ummnilutt t aun de . eimt Cercle lelbelet,6 6, A umen , Peun Nel eneturdl N., S nml, . Rn G. ghe A M H ctteun benn Cren dor De iu, gus comm. ſunt maj. erd. 1e9 neatur ad caſtitatem ex voto ſolenni, niſi poſt pubertatem ordinationem ratificet; ſicuti nec tenetur ad Profeſſionem religio- ſam; probabilius tamen mihi videtur cum aliis, doli capacesteneri ad caſtitatem; eſt enim hujus diſpar ratio, quàm Profeſſionis religioſæ longè majores difficultates ſecum trahentis, ac proindè non ligantis ante an- nos pubertatis. 90. Quid dicendum de iis, qui invinci- biliter ignorant, Ordini ſacro annexum eſſe votum caſtitatis? N. Cum Tiberio, ſi ha- beant ignorantiamn poſitivam, ut, ſi videant paſſim conjugatos ordinari, uri fit apud Græcos, non videntur obligari; ſecus ſᷣ ha- beant ignorantiam negativam; quia illi vix poſſunt cenſeri habere ctiam promiſfionem implicitam, propter opinionem contrariam., ſicut poſſunt iſti. — 21. Qnid de ordinatis per metum caden- tem in conſtantem virum injußè inenſſaum, ad illas compellendosut erdinentur? R. Ad continentiam non teneri, tum quia fortè ordinationi non confenſerunt, tum quia licêt ordinationi conſenſerunt, ejus tamen obligationem non contrahunt, quia ex Ec- cleſßæ Conſtitutione talis metus injuſtè in- cuſſus, impedit voti obligationem: ſecus, ſi metus ſit juſtè incuſſus, vel levis, vel aliun- de conceptus. 92, An per didtum metum ordinatuts in E 7 Jaeritt 110 Pars 11. Caput k. ſatru, quamvis voto caſtitatis non oblige- eur, contrahat nihilominiss im pedimenium dirimens matrimonium ſubſequens: G. Cum Tamburino, probabiliùs contrahere, quia co caſu adhuc Ordo ſacer validè ſuſeipi- tur; cùm igitur Eccleſia illa annexuerit di- Gtum impedimentum, contrahetur & illud. Diſpenſari tamen poterit à ſummo Pon- tifice; quia idem metus dat juſiam cauſam diſpenfandi. . 923. At nunquid ex metu injuſto ſolem- niter profeſſus, probato metu, valid ton- rrahet matrimonium 2 Cur ergo idem non dicetur de ordinato in Sacris eæ ſimili metu ineuſſo? Diverſitatem hanc eſſe claram; quia taliter ordinatus verum ordinem ſuſci- Pit, contrahitque proinde id, quod ordini eſt annexum; at verò taliter profeſſus non eſt profefſus, ideoque nec obligatio- nem veræ profeſſioni annexam contrahere poteſt. 924. Nunquid autem infans ordinatus in Sasris, validè, quam vis illicitò orginatus eſt, & tamen non ligatur impedimento contra- hendi matrimonii; Cur erga deberet illo li- gari ordinatus per metum: Reſp. Infanti- bus, eò quòd nec ipſum ordinem voluntariè ſuſceperint, meritò ſpeciale privilegium conceſſit Ecele ſia, ut in ipſorum ſit arbitrio, adveniente uſu rationis. an velint ordimi ſta- s, & conſequenter deinseps obligati eſſe . VOtO nen GAn ſvrmien Gilolgiug (Aneedn zlodemlin Gntid. 3 Ur * lmieri Nininnin ehhliun ſinenmuiet ionit alen, EenAA un alis ix Perüln UInmi Olenmmr Euunlupen ntene Mulene llidl Aljwniporne Klariwen uuIIIan Hilien R 8 7 7 ia inu an ee ginbeen , rnn iiene cnnkni Geni ſunk Aritndi anin inſi i 4nen tuid i engiun lA Ae mnCnenilt et,Iwdonni NAuaklut n n int mnun n 1e ia uulyrru/ Mzu an Mhrril. W. elennn D l De iis, qua somm. ſunt maj. ord. 111 voto caſtitatis, vel certè nolint ordini ſtare, ſed ducere uxorem qualem declarationem non fecit Eccleſia quoad ordinatos ex metu, de poteſtate contrahendi matrimonium ſed tantům de nullitate voti caſtitatis tali ordi- ni annexi. 9 5. Eſtne tamen probabile, erdinatum in ſacris per dictum metum, poſſe contrahe- e matrimoniuv? Be. Id habere omninò robabilitatem; quia probabile eſt, Eccle- Rm conjunxiſſe impedimentum matrimo- nii ordimi ſacro ſuſcepto, modo ordinario, & conſueto, id eſt, cum annexione voti caſtitatis, aut ſaltem obligationis emittendi votum eaſtitatis. 96. Quid ſi aliquis velit ordinari, ſed poß tivè nalit emittere votum caſtitatis à . Talem non obligandum quidem voto, ſed obligatum manere ad emittendum illud, & tamdiu peecaturum voto, donec emittatz; non quidem ohligabitur, quia voto nemo nolens obligari poteſt. 97. An talis adhus validà contraheret ma- trimonium? G. Nulli ratione, quia valor matrimonii non pendet ab ipſius voluntate, ſed à conſtitutione Eccleſiæ, quæ impedi- mentum illud annexuit ordini validè & li- berè ſuſcepto. Horæ Canonicæ. 98. Qua« eſit obligatio conſtieutorum in ſacrii ad horas Canonicas recit andas e uam⸗=⸗ in Pars II. Caput I. 4 Quamyis in jure ſoli Presbyteri, & quidem Parochi expreſie videantur obligari „e Ca- pit I. de celebr. Miſſæ; Certum tamen eft ex antiquiſſima Eccleſiæ conſuetadine „ vim Præcepti habente, reneri omnes voluntarí liberè in Sacris ordinatos, etiam depoſitos, & degradatos ſub culpa mortali; ita, ut gub⸗ diaconi teneantur incipere ab hora reſpon- dente tempori, in quo fum ordinati, licèt prius eam recitdrint, quia non reeitärunt ut publici Miniſtri. . enuſſuam, teneatur ad horas Canonica; reci= zandas? BE. Non teneri, ni ſi metu poſito ra- tificet voluntatem, quam habuit de ſufeipi- endo ordine Sacso. 100. Qaortnplex eff ritus celebrandi Miſ- Jam aut horas Canonicas?: H. Eſt rniplex: videlicet ſab ritu duplici, ſemiduplici, aut ſimpliei. 101. Vade ſic iſti ritus vocantur: àͤ Dus plex principaliter dicitur ab horis Canoni- cis, in qunibus eo die duplicantur Antipbenæ Pfalmorum. Semiduplex, quia in pleriſque convenit cum duplici; diſcrepat tamen, vel maximè in hoe, quòd Antiphonæ non du- plicentur. Simplex verò ad diftinctionem ab utroque, quia habet ritum notabihter diverſum, maximè quòd in Matutino, & Veſperis Majori ex parte ſequatur ritum e 51a1l1S 2 9. An ordinatus io Sacris per metum sadentem in conſtantem virum inzue ſtè in- Al en. enluod⸗ Geren. DNilen a Mordun Ga dn achinn enn. V ſe lenel Conn ctud⸗ e Pui haigi ullltr 6 niu II R Alfmͤen U Rernn MEnſitert Ce r Ger S Aynr url Eieunr mie ulhin Ainee lin, leniebrr gloein 4 4 ,, ne Müirilgddis 7 ſr. uig ee Wionl a herähtn Koben Ndnt n ,n don Nit auns ou rn mn hhi Orlunie t, Guierglen lanttiſcen⸗ Zuidchnd min nn igti indhtil e Minc/E 0 rrt on. cuntinplon . 2 Nelhue (putn De iis, quà eomm. ſunt maj ord Tr3 rialis offici, quem Duplicia, & Semidapli- cia non ſervant. 10r. Qui dies celebrantur ritu duplici? R. IIli, quibus in Calendario additum eſt: Duplex: & Dominicæ quædam, quæ ex ſpeciali Rubrica, ſub ritu duplici celebrari jubentur. 103. Qui dies celebrantur ſub ritu Semidu- plici E. Pleræque Dominicæ, & Feſta San- Gtorum, quibus additur: Semidupexrx. 104. Qui tandem ſub ſimplici? Feriw, & Feſta Sanctorum, qui nec voee: Duplex, nec Semiduplex notantur, inter quæ eſt etiam Beata MARIA in Sabbatho. 105. Qaliter debent recitari hora Cano- nicaæ? N. Innocent III. in Capit. Dolentes de celebr. Miſſ. præcipit in virtute obedientiæ. & ſub pœna ſuſpenſionis obligatis, quantùm eis DEUS dederit, reeitare ſtudiosè pari- ter, & devotè. 106. Quid ſunt horæa Canonica à E. Eas preces ſic vocari, quæ ex ſacrorum Cano- num præſcripto certis horis recitantur. 107. Quot ſuzt hora Canonica? Reſp. Sunt Septem: nam Matutinum, & Laudes unam horam conſtituunt; cům ſub uno principio, & fine recitentur. Deinde ſunt: Prima, Tertia, Sexta, Nona, Veſperæ, & Completorium . S 108. An ergo nen eſt licitum dividere Matulinum à Laudibus? E. Dum officium Priva 1II4 rPeaxs. II. Caput 1. Privatim recitatur, licitum eſſe dividere, cùm & antiquitus diviſim recitaverint. 109. Wid eſt ſtudiosè recitare horas Ca- nonicas? H. Ut verba non omittantur, ſyncopentur, truncentur, vel mutilenturab- forbendo ſyllabas; utque officium recitetur ſine interruptione. & fimilia. 110. An ergo recitans ſyncopando, vel sorrumpendo verba, vel ante vertenao fi- nem Verſiculorum, quos dicit ſocius, peccet sontra integritatem; Reſp. Peccare ſaltem venialiter, & poſſent tot verba omitti, & corripi, ut eſfet mortale. Si autem corrup- tio oriatur ex defectu linguæ, habitu incor- rigibili, vel juſta feſtinatione, nec erit ve- Niale. 111. Qus vore ſunt hora privatim reci- tandæ? B. Licèêt de rigore, qui ſolus recitat. ſatis facere videatur, ſi voces ita formet, ut dici poſſit vocaliter orare, quamvis à ſe, vel ab alio non audiatur; quia cum Deo loqui- tur, qui audire poteſt: tamen moraliter vox tanta eſſe deberet, ut remotò impedimentê orans ſeipſum audire poſſit; vix enim for- mari poteſt vox, quæ ab ipſo loquente benè diſpoſito audiri non poſſt. · I 1I 2. Quid ſi oret cum Sociæ? E. Debet illum audire, aliàs non ſatisfacit. Et ſi ſo- cius ita ſit linguꝗ impeditâ, ut in magna par- te officii verba formare non poſſit, etiam non ſatisfacit. 3· La: muannſ ur un gummunfni pnm D eſt, umn Aealnah N alkraune zrichmtene een un, nglisfte 11ladhafs Gchrct 14 uly iur inr. An ni ouem Sd Glicibri 1 nnsdei. bden iaunßtieulr Tanti ianie Gliknlin Muknar linn 1Aieu hi,ſalnain niſre m n rn n Emummith unlieri⸗ 0 ahetn t i unh Aſernk. „. enni. eetdne Ltbl mtar hnſdi 1, Mame dnt Piii ſli t ch eenin rnhennt wele annan ale Anun n KtN 17 4 mlulfentimit un üunt 1 Wenlhne un, Cumnien Pemtan mnn wdle õ 6 Gun . De iù, qua comm ſunt maj. ord. 115 1I3. Qualiter peccet, & tleneatur retetere offcium interrumpens à Si faciat abſque cauſa, peceare tantm venialiter ſine obli- gatione repetendi, quia ſervatur ſubſtantia præcepti, cum non ſolùm finguli Pſalmi, ſed veré ſinguli verſus ſint veræ orationes, Ex cauſa autem etiam levi fit ſine culpa, & ex leviſſima licet Nocturnum à Nocturne ſe- jungere per horam, vel tres horas, quia antiquitùs ſeparabantur, ſeparatie Matuti- ni à Laudibus vacat omni culpa, ut ſupra dictum eſt. 114. Aaale teceatum eſt pervertere he- zarum ordinem inter ſe, ut: dicere Veſper zas ante primam? Bt. Si fiat ſine cauſa remo- 10 contemptu, eſſe ad ſummum veniale, quia eſt aliqua deordinatio, cum cauſa au- tem nec eſt veniale. 115. An iecitantes ofäcium teneantuy integrè omnes horas, & verſus recitare? Bt. Teneri, niſi cum ſocio alternatim recitent, qui neceſſarium non eſt, ut ſit obligatus. Non poſſunt tamen, niſi bini chori eſſe re- citantium. 116. An ſit peccatum mortale, ordinatis in Sacris, ſemel tantum, vel iterum decur- Iu anni, ſine cauſa omittete integrum offi- cium, heram, vel notabilem ejius partemè R. Cum communi: Eſſe. Quia recitationis horarum obligatio, cadit diſtributive ſu- pra quemlibet diem. 116 Pagaxrs 1 J. Caput 1. 117. Qua cenſetur par; notabild, ſufß- ciens ad peceatum mortale? B. Parva hora; quia ſivè ſecundùm ſe conſideretur, ſive in ordine ad officium, tanta, & non minor materia gravis videtur ratione deformitatis judicio prudentum II 8. Hora Canonica unde vocantur Bre- viarium, & orarium? E Breviarium, quia ſunt breve & admirabile compendium Sacræ Scripturæ, Orarium ab orando. . 119. Quasre vocantaur Hora Nodturyæ, & Diurna? &. Quia olim Nocturni recitaban- tur de nocte, & quidem horis diſtinctis;re- liqua de die. 120. An peccet graviter, qui ſuſcipit Subdiaconatum, ſi fit ignarus legen di latin?, vel rediè recitandi horas; B. Cum commu- ni affirmativè, niſi bonâ 6de exiſtimet ſe ſtatim comprehenfurum modum rectè e- randi eafdem horas, vel fſecurus ſt, de ſo= cio habendo, cum quo oret, donec orare ad- diſcar. W 121. An omittens onnes, vel plares ho- ras, unum aut plura peccata committat? E. Quoad actus internos, tot fieri peccata., quot erunt repetitæ voluntatas cum morali interruptione, unam, vel plures horas o- mittendi. Quoad actum ver externum committi unum tantúm peccatum; quia Præceptumunicum eſt, indiviſbiliter obli- gans ad totum, & omittens horam idce idede 4 ͤ . 1 aeeſt, “ hlunomn til⸗ An udnnu Cenenitkn einn elnelttingg Ederefcuncu⸗ Nicmn,Uen ereonetentfe iuslet tor hnit uin Nus Auh huſltu/ln lt Apir l lgin e⸗ ſuchn hien⸗ 11in, , htum 1,,1. SH 1 in ln lee⸗ Malunz nnin Villharet⸗ Aklrnnnmid Ul leni feut ml tenir nenr ſei n nrnt SS Benman Htonnluie d⸗ nihn Nrdnn, Numtette wrdtin in iſ nlile CunNN üle alle n nohnn eitt lam ,El Ges Aowrenett 1,10 H IAn 5 ien ſerei manil . Anugkene 1 NbAuN 7 I g en,o 1 e. 1 De iu quæ eomm. ſunt mai. ord. I117 ideo peccat, quòd diſtinctam præceptum transgreſlus Gt, ſed quòd notabilem partem hujus totius omiſerit. 122. An ordinatus in Sacris omittendohos= ras Canonicas committat duplex peccatum quoad malitiami z Committere duplex, ſi ſit bene ficiatus; unum contra legem Ecele- ſiaſticam, alterum contra juſtitiam; unde tenetur reſtituere fructus perceptos beneficii illius diei, in quantum correſpondent reci- tationi horarum Canonicarum, demptis aliis muniis pariter beneficialibus, 113. Qudà Horma eſt recitandum oficium Divinum! B. Ex Bulla Pii V. Breviario Ro- mano præfixa, & à Clemente, ac Vrbane PIII. confirmata, debere ab omnibus recitari jux- ta formulam Breviarii Romani, exceptis Caz pitulis & Monaſteriis, quæ à ducentis annis fuerunt uſa ali6. 124. An privatim recitans teneatur di⸗ eere Officium parvum Beata Virginis, De- fundtorum, Pſalmos fœnitentiales, & cate- ras Appendices, quæ in Rubricis pro terti temporibus ordinantur? Reſp. Negativè, ni- ſi quando ſpecialiter præcipitur, ut in die Commemorationis defunctorum, eorum officium, diebus Rogationum, & Sancti Marci, Litaniæ omnium Sanctorum, Quia Pius V. in Bulla, quæ eſt ante Breviarium, re- citantes Breviartium ab ipſe reformatum ab illis aliis deobligavit. 12 5. I8 daxrs 11. Captet 1. 12 5. Quale offcium tenentur recitaye ordinati ad titulum Patrimonii? B. Quam- vis probabile ſit, eos beneficio carentes poſſe juxta Calendarium Breviarii Romani eriam in loeo domicilii ſui recitare, quia nulli Ec- clefiæ ſunt addi di, & Romanæ Eccleſiæ, quæ omnium Mater eſt, tenentur deſervire: veriùs tamen videtur, quòd in ſua Patriate- neantur ſe conformare ſuæ Eccleſiæ, quia ſunt ſubditi illius, & ejus legibustenentur, ac talis eſt conſuetudo. 126. Ad quale tenetur beneficiatu? N. Teneri ad officium ſecundùm ritum bene- ficii loci, ubi reſidet, tum ut ſe conformet, tum ut ei Eccleſiæ ſerviat, de cujus altari vivit. Si verò alibi habet domicilium, habet Optionem. 127. At quid ſi in duobus locis habeat du- plex Beneficium: B. Vel reſidet in altero, & debet illius ritum fequi, vel in neutro, & debet recitare officium illius Eceleſiæ, in quam majorem hHabet gradum, & ſi utrobi- que ſit æqualis, officium Eccleſiæ dignio- ris, ſi & hæ ſint æquales, eliget, quod vo- lIuerit. 12 8. An non poſſet talis erare partem Breviariiunius Beneficii, & slteram partem alterius Benefcii à Reſpondet Bruno Neuſ- ſer affirmativè, apad Gobat tomo 1. tract.5. num. 599. Mihi tamen videretur id incon- veniens. M 129. giens,ten monon⸗ 7 6 elcge et Nronis 1 ene,ütti CtnnnK Tynbunnufmere n ctetzeler henemnlegu eſeiegoe⸗ Nanm4 tuun Ae inlent. i le unſrui 1rliede⸗ n g ,e ientn nuunger Gnnidnin nem Ae 1 Ulent 6 1iknmt 1 olitie nie keta e ginkgtne mun lenſient emdin une n usi ſiul Naririndro ,Nern, Muii mn 1 Unrt n altr mn⸗ e iß ul⸗ Avſ, Udrlrtec Kuinc 1 . , Ar Mr De ii, qus tomm. ſunt maj. ord. 115 129. Quale oßicium tenetur orare ordi- nat us in Sacris ſiholaris 2à N. In loco ſtudii, & extra locum originis, domicilii beneficii ha- bitans, poteſt eligere rieum loci, in quo de- git, vel loci originis, qomicihi, beneficii. 130. Quid de Clerico peregrine? . Tibe- rius tenet, quòd teneatur ſequi ritum ſuæ Eceleſiæ, originis, beneficii, domicilii; quia in actione hac, quæ privatim ſit, non tenetur ſe conformare moribus eorum, per quos tranſit, vel inter quos ad breve tempus vivit. Tamburinus tamen docet, ſæcularem Cleri- cum licitè ſe poſſe accommodare ritui loci, per quem tranſit: quia peregrinus poteſt ſe⸗ qui leges loci, in quo exiſtit. 131. Quem ritum adhibere debei Capel- lanus Epiſcopi in efficio recitando ecum eo- deme Reſp. Ex deciſione Sacr. Congreg. Ri- tuum, debet ſe conformare Epiſcopo, cui inſervit. 132. An obligatus ad Breviarium Roma- num, ſi careat illo, habeätque aliud, tenea- tzur uti hoc alio Reſp. Contra Buſenbaum, probabiliùs non teneri; tum quia nemo te- netur uti privilegiò; tum quia diverſitas Breviariorum iuducere poteſt in perturba- tionem; tum quia Pius V. in ſua Bulla dicit, non ſatisfieri obligationi, non utendo for- mulà à ſe præſcriptâ. Idem probabiliter dici poteſt de Religioſo carente Breviariô ſui Ordinis, quòd non teneatur ad Romanum reciI⸗ 10 Pare 1 J. Caput l. recitandum, Fundamento deſumptò ex Suan rez tem.2 de Relig lib. 4. cap. 23. numer. 2. ubi dicit: Unuſquiſque Clericus, qui ad ho- ras Canonicas privatim dicendas obligatus eſt, tenerur eas dicete (ſtando in jure com- muni) juxta Breviarium in ſua Diœceſi, vel Ordine approbatum, & receptum: & alio- qui ſuo muneri non ſatisfacit, ex Capitul. de iis, & cap.placuit, diſt II. ubi quamvis ſer- mo ſit de officio publico, & in choro, ta- men argumentum ſumit inde ad privatum, vel à paritate rationis, vel quia privata reci- tatio ſubrogatur publicæ in illis, qui choro non tenentur aflitere, aut non interſunt; maximè cùm in Clement. IlL de celebr, Miſſ. indulgeatur Clericis, & Religioſis commen- ſalibus Cardinpalium, & Epiſcoporum, ur poſſint illis conformari in officio: & Gloſſ. verbo, Indulgemus notet, abſque illo privi- legio id non licuiſſe. 133. An Clerici Religieſi cenviventes in eorum Domibus, ut in Seminariis fit;, licitè recitent officium de Sanitis illorum Religisſorum? Reſp. Cum Quintanad. affir- mativé, niſi ſit expreſsè limitatio ad Reli- . gioſos. HZ 1 1 4. An ſi die proprio alicujus Sandi non vecitaſti de eo offiium, poſſis lituè recitsre alio die? Reſp. Probabile quidem eſſe ex Tamburino, & Quintanad. poſſe id fieri; contrarium tamen eſt probabiliuùs; quia lun ſ ane afnunt ℳeun. ßfe Nngi n ſeneumte uKN ſickzcrammun elßfi laitſtuin ſinj liſrene Celin ulh, g4 ( o,kede⸗ rtanerir ann ſubten lyntis ni Ahrpudd um m ühlnurtfert ſun lhenr Mry nr⸗ Uninantr (Andkr lpngtnn tlnkentn al, Kim 1 . 4 U N . ſenlntel aunre, mnEil nn Antri Klintrt,ubza tin nani ln Lindhent inn tdeälpnn n en Pnine Aanlit gin 49 Bin, Mn eis Higthanne n Elrhoknn matked A e Alri Uiifumin 1,A Nii, , ud “ n N u De ii, qus eemm., ſunt maj.ord. 12½ quia nemo privatus habet poteſtatem tranſ- ferendi officium. 135. LQuid ſi per errorem heri recitäſti ef- Feium de Sancto, euius feſtum eſt hodie? g. Teneri te iterum hodie de eo recitare; quia error tuus non dat tibi jus invertendi Ku- bricas, contrarium tamen eſt probabile. 136. An gui pridie recitavit Matutinum. & Laudes ſequentis diei, v. gr. feriales, re- ſciens poſtes ſequenti die celebrari aliquem Sandtum, debeat reliquas horas dicere de Santto, vel de feria à B. Valde probabile eſſe, quòd debeat dicere de Sancto, quam- vis non repetat Matutinum; probabile et- iam eſt, poſſe continuare officium feriale inchoatum. . 137. An, & quantum peccatum fſit, cele- brare Miſſam ante recitationem Matutini & E. Si fiat ex gravi cauſa, nullum eſſe pecca- tum; imò etiam ex cauſa levi, quia Masu- tinum nec eſt neceſſaria diſpoſitio ad Miſ- ſam, nec habet cum ca neceſſariam conne- xionem, nec majorem habere poteſt quàm una hora cum altera; nec eſt ullum præcep- tum obligans; & conſuetudo imroducta; eſt ſolum ratione congrui; Rubrica verò Miſſalis præceptiva non eſt, ſed tantüm conſultiva, & directiva. Cæterùm fſi fiat ſine ulla cauſa, ad ſummum erit veniale. 138. Qus loco, & ſitu dicenda borz Ca- Senicæ? B. In privato poſle recitari quo- F cun- A1 Payrs 1 I. Capade I. . cunque locò decenti, & ſitu quocunque. Uude nec preces feriales debent neceſſariò dici flexis genibus, quia Rubrica eſt pro choro. 139. An ſatisſsciat obligationi, qui reci- zat offeium di vinum andiendo Miſſaen à B. Satisfacere;, quia per utrumque ſatisfit fini ebligationis, qui eſt cultus Divinus. 140. Qus“ tempore ſunt hora recitandæa? . . . 6 . H. In privato vitari peccatum mortale, quo- 6unque tempore à puncto mediæ noctis an- tecedentis, ad punctum mediæ noctis ſub- Cquentis recitentur. Si intra hoc tempus ne- gligitur, non ſatisfit præcepto, non tamen eſt obligatio compenſandi. “S 141. An poſſit quis ſine culpa totum manè, Vel totum veſperi recitare Reſp. Poſſe, ſi adſit cauſa etiam non gravis, etiam majoris devotionis. 142. An & quando poſſit Matutinum, & Laudes ſequentis diei pridie recitari? Reſp. Ex conſuetudine Romana ubique recepta poſſe ſemper pridie recitari, & quidem poſt tempus ſtatim Veſperarum, & Completo- rii publicè recitari ſolitarum, quod eſt ho- T4 quartàâ promeridian, aut etiam horâ ter- tiâ; aliqui dicunt, etiam horâ ſecundâ, ſed non approbo. 143. An peccet, qui non recitat Veſperas in Quadrageſima ante meridiem: Reſp. Non pecgare extra Chorum recjtanem, teen Pefer Nt gomagarl 4 feriit Aleenine auniereent Cpnn evand dd Gnms Wedne etdd 4lckett,te Ae unte Aube Ddertee in A ani inlftced, WIſen ſor Uerntd Kn Fünule 16s hürin fuege N) Cennicceer Kbin ſre 6 60 Al , l Nin ü Ahtanih unl ini⸗ hbenn, unn m onn, . * Intengt Nureln lsen itient Ad le,, runnpin ialiuDints u hen iel Kennnnonleer rinrelenhi, Fenlormut mnnn mnn gubictan nn n Ml Cmi eumniet lmüng vümim ) ugr m Cmen , grtiet ettnmete⸗ 1 1 „9 vlten/ M 4 gin le ſictech ſd 7 De is, qu« comm ſuns mæj. brd. 12 37 ſicut non peccat, non ſervando alias Rubri- cas pro Choro præſcriptas. 144. An requiratur intentio ad recitatio- nem ex obligatione horarum Canonicarum? Bi. Requiri ex communi omnium ſenſu, un- de olim etiam Breviarium Orarium ab o- rando vocatum eſt. Et lectio Breviarii ſine intentione, eſt acus purè indifferens, quem ab Eccleſia, & aliis tantopere exigendum eſſe incredibile omninò eſt. . 145 Qualu debeat eſe hac intentio? Bz. Debere eſſe deliberatam, ſaltem implici- tam aut confuſam voluntatem DEUM orandi, laudandi, &c. Unde non ſatisfacier; ſi animêò ſtudendi, aut recreandi legas to- tum officium. Non tamen requiritur in- tentio actualis, ſeu formalis, ſed ſufficit virtualis. 146. Requiritürne intentio ſatisfaciendi pracepto? Reſp. Non requiri, quia præ- cepto ſatisfit exequendoid, quod præcipi- tur, intentio autem ſatisfaciendi non præ- cipitur, ſed oratio. 147. Quid ſi quù oraret cum expreſe voluntate, nolendi per hanc orationem ſa- tisſßacere? Reſp. Adhuc ſatisfacere, quia talis volantas eſſet inefficax in ordine ad præcepti adimpletionem impediendam; hôc ipsò enim, quòd non impediret actum præceptum, non poſſet impedire præcepti empletionem. K 2 148. 114 grs 1 I. Caput 1. 148. Requiritüurne etiam ad ſatis ſatien- dum pracepte aliqua attentio? N. Kequiri; cùûm enim recitatio horarum debeat eſſe oratio, oratio verò vocalis debeat fieri per locutionem, & oratio ſit aſcenſio mentis in DEUM, neceſſariò aliquam attentio- nem requiret. . . . . 149 Quotuplex eſt attentie à . Genera- tim duplex, externa, & interna. 150. Quid eſt attentio externa? E. Quo- ad orationem conſiftit in externa corporis sompoſitione in modum orastis, abſtinen- do ab operibus externis, impellentibus in- ternam attentionem. 151. Qurd eſt attentio interna? . Eſt præſentia animi advertentis ad id, quod agitur. Eſtque vel actualis, vel virtualis. Primòô, ad verba, ut rectè, & integrè profe- gantur, Secundò, ad ſenſum literalem ver- borum. Tertiò, ad DEI, Chriſti, Beatæ Virginis, & Sanctorum præſentiam. Quartò, ad pium aliquod myſterium. 152. Qea attentio reguiritur ad pra- sepium recitandi Horas B. Certum eſſe, quòd requiratur ſaltem externa. Internam: verò quamvis probabile ſit ſub mortali non requiri, ſiquidem Eccleſia non judicat de internis, veriùs tamen eſt, requiri. Quia in Cap. Dolentes de Celebr. Miſſ. ex preſsè prœæ- sipitur, ut devotè recirentur, & præcipitur oratio, quæ eſt actus Religionis, & includit attentionem. 163. euln e Pienmd —K grNone rofenm N ſaqrä n hmn . Pecuketermn moletnei Gnbin eund erorer kr a⸗ ſndkinnt tl uit rgili H i eltereu Nbliſe Urdedrr ſ ntirudn Donim rutn Aiuulan 1 inennintrte ekndee⸗ M. DMens ne⸗ hilan dri 1Cer Dri, 1/60 lerinn Ahn “ tA tnl ſig ne egi, Nter e lor l Mi, Srat,ſte 1,Kimemn iſunmni i rin emmen Amnit mn imelant 1 mian El ne meri A, I . . rlk,WN nnd Kinreen Aümlrnlne Voll, Cni,Ne ,innin min⸗ uni 7 /2Cnn ann Inmn Punniitt e,1/9 4 7 1 De iis, qua comm. ſunt maj. ord. 125 153. An liceat efficium pro offieio dicere? Bt. Contra probabilem veriùs videri, quôd ex genere ſuo ſit peccatum mortale, maxi- mè dum officium notabiliter brevius dice- retur; quia qualitas officii videtur etiam ſpe- Gare ad ſubſtantiam officii. Deinde multa abſurda ſequerentur; ut, quòd liceret toto anno recitare officium Paſchale, die Domi- nico in Matutino tantàùm novem Pſalmos breviores dicere, & c. Poteſt tamen eſſe ve- niale. Primò, ex parvitate materiæ, ur ſi ſemel, bis, vel rarò fiat, vel ſi officium ſit ferà æquale. Secundé, ſi fiat ex inadvertentia et- ſam culpabili. Si autem fiat ex cauſa ratio- nabili, nihil peccabis. Si aliud Breviarium eres, quàm Pii V. per ſe loquendo pecca- bis mortaliter. 154. Excommunicatus Sacerdos obliga-= tus orare horas Canonicas, an poßit dicere: Dominus vobiſcum? Reſp. Non poſſe; & juxta Suarez, ſi ſciens & volens diceret, incurret irregularitatem, in 3. part. tom. 5 de Cexſ. diſp ia ſec;. 2. num. 13. Et idem ſestiendum de Diacono, quia uterque di- cendo: Dominus vobiſcum, gereret ſe in officio Divino ut publieus Miniſter, ae proinde loco: Dominus wobiſeum, debe- ret dicere: Domine exaudi orationem me- am, &. Cauſa excuſantes ab Horis Canonicis. 15y. Qus ſunt cauſa een ſantts à recita- F 3 14e 125 Pars 11. Caput . tione Breviarii2 Reip. Eſſe quatuor Impo- tentiam, Charitatem, Metum, & Diſpen- ſationem. . . 156 Aalis im potentia excuſat 2 Reip. Non tantùm Phyſica, ſed etiam moralis, ſi- ve oriatur ezg oblivione naturali, ſve ex infir- mMitate, ſive ex carentia Breviarii, five ex ig- uorantia, ſwe legis, fſive faéti. 157. Si quis non poteſt recitare Brevia- rium, an teneatur ad alias preces? Be. Ne- gativè, quia id nec lex ulla, nec ratio per- ſuadet. Z 158. An pravidens ſe impeditum iri pefles & recitatione Brewiarii teneatur pra venirs B:. Probabilius teneri, maximè ſi ab ipſo ſit Ponendum impedimentum, quia horarum ebligatio incipit cum initio diei ,„eſtque ſubſſantialiter in toto die „S& tantùm acci- dentaliter in certis diei horis, debet proinde aceidentalis obligatio cedere ſubſtantiali. 159. An ergois, qui præavidet, ſe ipsò die non habiturum tempus orandi Matutinum, c Laudes „ tegelier pridie orare? . Ne- gativè cum Gobat, quia pridie nullé modò urget præceptum, & alitunde purum pri vile- Zium eſt, poſſe ſatisfacere pridie præcepto cras obliganti, privilegio autem nemo te- netur uti. 160. Quia agendum illi, qui habet ex- berientiam ſe obliviſti, ſi hoi à conſuetä non acitet àQ Reſp. Adhibeat aliquod memoriæ Exc wen ſaun Dldenn n RKh eanſeeidl 1 lulnngmn in Mobin KArſäſhek, (onnmetn W ,glant ,Dpnin Cunmſtan una un ( eſann Mllatmi Wückamen GKmiäz Ai n, 1/1 Ulitilgun ierhrir Ruin n ſiſ nu n ille den tikeliten Fineumn Ar 1 De iu, qua comm. ſunt maj. ord. 27 lu excitativum, quo obligationis recordetur, v. gr. relinquat Breviarium apertum in lo⸗ ?́òèẽR in quo ferê totàâ die ſe detinere ſoler. nii 161. An teneatur recitare, qui dubitat, ſe haplit, recitſſe ? g. Si dubium non poteſt vincere unne, aliqua probabili ratione, tenetur recitare; emheint, quia poſſeſſio ſtat pro præcepto, à quo ped edh, dubium non ejicitur. uuß innt 162. Quid ſiſciat ſe recitâſſe, ſed dubi- A at, an bunc vel illum Pſalmum recitaverit? Alrdl,eo B. Deponat dubium, & credat ſe re eitàſſeʒ quia non præſumitur omifſfio ejus, quod in ia kinnitnii, ordinario curſu recitari ſolet- ru uup uini 163. Hui ſolas recitane non poteſt, pote ei nuntſofl amen cum ſocio, an ienentur eum requirere? unn Gnim M. Pprobabilius teneri, f vel antea ſolebat moli h uti ſoeio, vel facilè habere poſſit, quia tene- ule Aumdne tur Eccle ſiæ præcepta adimplere, dum potef Cahortteter ne Ofr dinar ià dili gentiã. . elr ölmil 164. At tecitare cum ſocio eſt privile- mmin i gium , erge ner admittere tenetur ſocium 2 2 rud Mauin multò minds quarere à R. Admittere, aue ihynm N quærere ſocium, non eſſe privilegium, ſed Ginidel potiùs conformitatem cum lege inſtituente taumunii⸗ chorum publicum. = 165. Tenetärne autem talis condurere twer ſice itg, . ur, nagt: imn e ſocium pre pecunia? Reſp. Teneri ſolum * eum, qui habet beneficium, dum habet 5, ℳ ſumptus inde ſufficientes, & poteſt condu- ann cere ſine gravi incommodo; quia beneh- M.n . . 4 . . awrni cium datur propter officium; at ex patzimo- , F 4 nio 12⁸ Pars 1 I. Caput J. nio non tenetur conducere, quamvis ad ejus ti tulum ſit ordinatus; quia non tenetur ſuis ſumptibus Eccleſiæ ſervire. 166. An Cœcns teneatur recitare Brewia- rium? gg. egulariter non teneri, niſ, memori ita teneat, ut vel per ſe, vel cum ſocio, quem commodè habere poſſit, reci- tare qdeat. Si autem memoriàâ non teneat, non tenetur; quia eſſet graviſſimum onus, ut altero præeunte alternatim recitaret; Ca- nonici autem ex declaratione Cardinalium tenentur ſie in Chore, vel extra „ dum ſine cauſa abſunt, recitare. Tiber. e. 14. F. Dico, in fine. 167. An etiam ſurdi obligentur? Reſp. Affirmative; quia poſſunt privatim recitare; hi autem non ſatisfaciunt alternatim cum ο recitando; quia ei non communicant; in Choro tamen ſatisfaciunt ſuam partem canendo; quia faciunt ſervitium Chori; nec intendit Eccleſza graviſſimam imponere obligationem repetendi. 16S.. An qui non potef recitare totum off- eium, seneatur ad partem, quam poteſt? Bæ. Ab Innocentio XI. damnatam eſſe hane pro- poſitionem: Qui non poteſit recitare Matuti- mum, & Eaudes, poteſi autem reliquas horne, ad nihil tenetur; quia major pars trahit ad ſe minorem. Ex quo videtur declaratum, orandum eſſe, quod orare potes, ſaltem ſi Gt aliqua pars notabilis. 169 A&Q 10 Glloln tWalne en ignet nhun Ob nimn om worirnc Lenn e Auienfiie enntetetn esene mnuin i NNKen Arwnce Frtn u ur ſde n haelere Unſietnen⸗ en 1 44 1Miberee umſälet Pnchennpe ſoiyeen Mi lie eſihun, al cu 4 indeen . Ant! Mdn nnenli agmlan Penuin kettet rnimnt (ahin n Kun i ert Me nidiem tii nemnannenn dun Menwen tn Aüuntonmunie emunz entin M nſinmn inid 4 Ahniumninß a, Aun 5 nusckine⸗ ſein ie⸗ usfiftt A4 1t/ / rkenm za ial 6. De iu, qua comm., ſuns maj. Ordin. 129 169. Qalis Charitas deobligat àrecita- tione officii? &. Charitas tam propria, quàm proximi, ſi ſcilicet non omittendo Brevia- rium vel totaliter, vel partialiter, cogaris ſubire aliquod grave incommodum, vel magnum opus charitatis negare proximo; ut, ſi paranda ſit ſubitò concio, ſi aſſiſten - dum moribundo, ſi ſit multitudo pœni- tentium, &e. 170. Qualis metus excuſat? B. Quando quis ex recitatione Breviarii timet probabi- liter notabile damnum in bonis propriis, aus alienis, vel qui ex metu cadente in conſtan- tem virum injuſtè incuſſo factus eſt Subdia- conus vel Religioſus; talis enim, ſicut non obligatur voto Caſtitatis, ita neque hoc præcepto. 171. Quis poteſt diſpenſare recitationem Breviarii? Reſp. Summus Pontifex, etiam cum Beneſiciato, qui tamen ut tutus ſit in conſcientia, caveat, ne ejus ſupplex libellus contineat allegationem cauſæ non ſubſi- ſtentem. 172. Potéſtne etiam Epiſcopus diſpenſare à R. Per ſe loquendo, non poteſt, quia infe- rior non poteſt perſe loquendo, relaxare le- gem Superioris; poteſt tamen fieri, ut alicubi fuerit per longum tempusacquiſitum jus di= ſpenſandi Et Tamburinus putat, jam ubique eſſe præſceriptum, ſi agatur de brevi tempo- re, cum ſit caſus valde frequenzs. E 5 1732 130 Pars 11. Caput 1J. 173. Quid poſſunt quoad hoc Prælati Re- galares à Reſp Qui profitentur Chorum, poſſunt diſpenſare cum Choriſtis. Alii quid poſſint, docebunt privilegia eorum, certum eſt-. totum poſſe reſpeéta ſuorum, quod Epiſcopi poſſunt reſpectu ſuorum ſubdite- rum in hac materia. 174. An exçommunicati, ſuſtenp, degra- dati deobligentur à recitatione offcii? M. Ne- gativèâ, quia talibus nec DEUS, nec Papa patrocinatur in hoc, imò nec damnatos ad triremes, exemptos eſſe, judicant aliqui, quamvis alii contrarium ſentiant. 17 5. An benefeiatus excuſari poſſit à reci- satione officii, ſi prikſquam omittat, pro- ponat reſtituere frudtus correſpondentes omiſ- ieni à Reſp Negativè, quia lex obligans ad reſtitutionem, eſt pœnalis, ergo ſupponit eulpam. 176. An non excuſentur benefſiciati, qui noendum habent poſſeſſionem beneficii, vel quia adepti ſunt beneficium italitigioſum, us Iit verè dubium, an ſint tauſam obtenturi, sec interim ullum frudkum percipiunt ; Br-. Cum communiaffirmativè. 177. An ercuſetur etiam novus Canoni- tus, ezæ conſuetndine ſui Capituli non reci= piens ullos fructus uno aut altero anno ? Hy. Excuſari. 1778. An excuſentar & ii, qui ob ſur- am, ſterilitatem angi, aq usrum inundatio- V 2 SB”*2 4 Pemtitrn enn ceCmdh (Khumndn MNmom e Gpn Donlcunt Aune = . laui , prun liflhin r Mnn tize Uien nueride PNlſeluc . 9 hi 4 leli, Alp eer lnnſnn di een fmlaſlle manſ zanlig Gechſon 1 it ne 1neDlIN ne ann che lnni minun aungincn,. San niit,t Nmn znlentitni⸗ nleoee geuipengſennr Aiur gtin 6 un iuſii, 9 Gaoinitien ruutniim, lreint /9, 4 urn . cei un . , aN,H Hpfn. ,wrini ] De i, qua comm. ſunt major. Ord. 131 nem, pruinam, grandinem, hoſtium incur- ſionem nihil percipiunt uno alteréve anno; vel ſi habeant ita tenue bentficium, ut non ſuppeditet bonam partem tenuis ſuſt entatio- nis Reſp. Cum communi affirmativè. Adde his & illum, qui eſt Capellanus Capellaniæ fundata cum expreſſa conditione, ut non ſit obligatus ratione Capellaniæ ad horas Ca- nonicss recitandas. Et hæc de Beneficiatis intelligenda ſunt, præciséô ſacro Ordine; aliunde ad horarum Canonicarum recitatio- nem obhligante. CAPUI II. De Subdiaconatu. I. VID eſt orde Subdiatonatus à Reſp- Q Tamburino: Eſt Orde ſacer Eccle- ſiaſticus, quo datur poteſtas aſiſiendi in Al- tari Presbytero ſacrificanti, miniſtrando ei calicem cum vino, & patenam cum hoſtia. Et item: Poteſtas ſolenniter legendi Epiſtolas in Miſſa. Alii definiunt, quòd ſit Sater Ordo, ſeu Ordinatio, per quam traditione calicis vacui, eum patena vacua, ſub praſceripta verborum ſorma, datur poteſtas ad inſer vien- adum Altari. E 6⁶ 2. Cur 532 Pars 11. Cagut II. 1 2. Cur in definitione à Tamburino dats ine additur: Miniſtrando cahcem cum vino, Ainad patenam cum hoſtia; ſiquidem hoc vi- (ruan detur botiks eſſe effcium Diaconi: B. Hanc mmum poſſe eſſe rationem, quòd Subdiaconus uparmng. miniſtret & calicem cum patena, & hoſtia, rm & vinum calici infundendum Diacono; a nlſil idecoque poteſt dici ſaltem mediante Dia- ne cono, miniſtrare Sacerdoti calicem cum vi- 4 leinin n0, & patenam cum hoſtia, prius ab ipſo 3. Quamodo ordinandus in Subdiaconum, An,, tui Rebet accedere ad ordinationem? Reſſ . D Debet accedere initiatus minoribus ordini- l bus, examinatus, approbatus ab Archidia- c(N Arnen cono, præſentatus Epiſcopo ordinanti, con- 4 randn venienter diſpoſitus ad ſacram Communio- nem, veſtibus ſacris, amictu, alba, cingulo c indutus, manipulum manu fſiniſirâ, cande- hrin lam offerendam dextrâ, tunicellam ſuper Vun nin finiſtrum brachium geſtans, habens tonſu- . ram patentem. 4. Quando ſunt plures Subdiaconi, aus r! Diacont ſimul ordinandi, requtriturne, ut lrnnis Binguli habeant ſuam tunicellam, aut Dal- lilen e maticam? g. Non requiri, ſed poſſe ex præ- ulllarie ſcripto Pontificalis, eandem ſucceſſivè om- nni nibus imponi; aliud videtur de Sacerdoti- bus dicendum, qui cùm celebrent Miſſam lulnm , cum ordinante, debent omnes eſſe induti Uin denn facris veſtibus. 12 ſmlihn EE ntiheir hchen i len 1 , dilcn aan bin niatu, D aniuin lliuen eduitig 3 mrenen. 6Acchice nCommunn ain, An trel nm iln . i, milni gim, Clnt⸗ n Mlumi,1 6, niint, nio/ 4 N. llectſe alaſuelteit Npenrcoe De Subdiaconatn. 13 §5. Qua eſt materis bajus Sacramensi? Reſp. Certum eſſe ex Concilio Florentine „ quòd calix vacuus cum patena ſuperpoſita ſit materia remota, ejuſque traditio ſit ma- teria proxima. 6. An non etiam liber Epiſtelarum, ejuſ- que traditio, eſt materia hujius Sacrawenti * H. Diſcrepare Authores, dici tamen pofſe materiam ſecundariam. 7. Quid ſentu de ampullis vel pelvicula & manutergio, qua etiam traduntur Sub- diaceno, ſub eadem formula verborum cum calice & patena à B. Hanc traditionem non elle materiam hujus Sacramenti, quia ea fit tantum ab Archidiacono. Materiæ autem majorum ordinum debent tradi ab Epicopo. 8. Qua« eſt ſorma hujus Sacramenti? B. Principalis, & eſſentialis eſt: Videte, zuluſ- modi miniſterium vobis tradatur, ideo Vos admoneo, ut ita vos exhibeatis, quòd DEO placere poſſitu. Secundaria ad librum Epiſto- larum eſt: Accipite librum Epiſtolarum, & habete poteſtatem legendi in Eccleſia ſana DEI tam pro vivis, quàm pro defandtis, in Nomine Patris, &c. Ad urceolos, & ampul- las nihil dieitur ſpecialiter. 92. Siintne omnia verba hac formæ eſſentia- lia? H. In prima forma, illa verba: Ides vos admoneo, &c. non eſſe eſſentialia, ſed tantüm adhortatoria. In ſecunda etiam: In vocatio SS, Trinitatis eſſentialis non eſt. H E 7 102 — 134 Pays 11. Caput 11. 10. Si traderetur ordinando ſolus caliæx; vel ſola patena, eſſetne validè ordinatus; m. Probabiliùs negativè; quia traditio illa refertur ad utramque partem Sacrificii, ſci- licet Corporis, & Sanguinis; ideo utriuſ- que vafa tradi debent. H 11. Süntne de neceſſitate vaſa conſecra- za ? h. In praxi debere efle conſecrata ex uſu Eccleſiæ; & docent aliqui, eſſe de neceſſita- te Sacramenti, quamvis oppoſitum ſit ve- rius ex ITamb. de Ord. I. 7. c. 3. F. 2. I2. Si Subdiacono tradatur calix ecum vino, & patena eum koſtia, eritne valida erdinatio? Bt. Erit, ita de Lugo; quia utile per inutile non vitiatur; ac proinde calix & patena, quæ ſunt vera materia hujus Sa- cramenti, non vitiantur per præſentiam vi- ni & hoſtiæ. Quia Epiſcopi intentio ſolùm eſt, tradere ſola vaſa ſine materia contenta in iis. 13. Quas conditiones requirit Eccleſia; uet quis ritèà ordinetur in Subdiaconum à Br. Ut receperit primam Tonſuram clericalem, & quatuor minores ordines, attigerit certos annos ætatis, habeat titulum legitimum, & teſtimonium bonum de vita & moribus, nullà ſit cenſurâ, & irregularitate irzetitus, intendat omnia Subdiaconi munia obire; ſit in ſtatu gratiæ; & ut examine probetur ſuſ- Kciens. 14. As ſunt veſte: Subdiaconi? N. Ami⸗ 4 ſ ntf. ue⸗ PAutm 4 unguu ſecomann P .) d t. Oud une 6nec Chukin Wauu, — — — Putan ian lnurls 16 E Uh zierrer inannee Clnc, AMnwt Anpmdn WAlrumaun Ueteen wrr Netcnne unel ada, 6. 1 ntiud 6 Nolhler, le he , leent wroppolnuntn hulinn 1n i, mimti velg aunt n rnnlcl vnmktin . n Nrtninmi. Hmmmmoſlu Wnnentnner MCuin ih r lvenin/1 Tutnmditen Am tnftten eimiamkgtmn, alinnig, nulrſntihi⸗ marzhrili. 4 ℳ N. e De Subdiacemnatu. 13 Amictus, alba, cingulum, manipulus, & tuni- cella: manipulus quidem eſt propria ipſius veſtis, aliæ communes Diacono. Ita Tibe- rius c 5. qaαιts’ 31. 15. Quiâ ſignificat Tunicella à &. Do- Grinam Chriſti, unde in veteri lege tintin- nabula ex tunica pendebant, vel ſignikcat lætitiam, & jucunditatem, quæ ſequitur perſeverantiam Caſtitatis. 16. Qusd eſt oficium Subdiaæconi? B. Ex Pontifcali ſunt ſequentia: Primè, a- quam ad miniſterium sltaris præparare. Se- cund, Diacono miniſtrare. Tertiò, pallas altaris, & corporalia abluere. Quartô, cali- cem, & patenam in uſum Sacri fieii Diacono offerre. Quintò, panem conſecrandum pro populo in altari ponere. Adde ex aliis Ku- bricis ſextò, crucem in ſupplicationibus geſtare. Septimò Epiſtolam in Miſſa ſolen- niter cantare. Octavò, olim Subdiaconus ad januam mulierum ſieut Diaconus ad januam virorufn, dum ii templa ingrediebantur, ad ſexus diſtinguendos aſſidebant. 17. Nunquid alii poſſunt legere Ejpiſto- lam, qui non ſunt Subdiaconi à E. Non poſſunt ſolenniter, hoc eſt, cum manipulo, & ex officio. 18. An poſſit ſimplici Sacerdoti commit- ti à Papa ordinatio Subdiaconi 2 Reſp. Valde probabiliter poſſe, quia id innuit Florent. hec ipſo enim, quòd doenie ordi-= 136 Pars II. Caput II. ordinarium miniſtrum eſſe Epiſcopum, in- nuere videtur, ex commiſſione poſſe eſſe Sa- cerdotem ſimplicem. Et dicitur Abbatibus Ciſtercienſ. datum eſſe hoe privilegium. 1 9. Qua atas requiritur ad Subgiacona- sum? H. Ex Trid. ſeſſ. 23. C. 12. annus 12. in- choatus. 20. Si dimiſſus à ſuo ardinario nen habe- at titulum menſa, potéſtne propter hot repel⸗ ſi ab ordinante à G. Non poſſe, quia onus hoc exquirendi incumbit Ordinario „ qui ſi negligat, obligatur illi dare alimenta, quando particulari dat dimiſſorias. Ex capit. E Epiſe. de prab. & dign. in 6. Aliud eſt, fortè ſi cimittens in dimiſſoriis onus imponat or- dinanti exquirendi à dimiſſo, an ſit inſtru- ctus omnibus neceſlſariis. . 21. Qualis ſcientia requiritur in Subdia- cono? E. In rigore Juris ex Concil. Trid. ſeſ. 23. c. 13 nihil aliud requiritur, quùmnm ut ſit in litteris, & in iis, quæ ad ordinem ſuum exercendum pertinent, inſtruus. II- lud addendum videtur, ut ſciat horas Cano- nicas ſaltem aliquò⁶ modé recitare. Cæte- rùm cùm pro minoribus ordinibus etiam re- quiratur inſtruſtum ege in rudimentis Fi- dei, utique in Subdiacono major horum no- titia requiretur. 2 2 Qualis literatura requ iritur in Sub- diacono? B De jure communi ſuſſciet, ſz Mbros communes latinos intelligat, ſeu ex gein Plmnzo 4 Mennteant olocſomdi lanecoſt⸗ (41 büns Mlrte 1. n 1 dcbt Nohemn, Denkuunr Cdi MuNrae, iahenen Gtumen⸗ inſznt ilſe ſia . lirin ytin ue Kenne luimns 8 17 neng S odtnini, Sennt, Nonpole, Uutn DDtOEnnd, An iue Ninlrul, 1 A itn SSZð n lrnhe 4 5 ginten unnCml N a eguinn, td i ae NN— vul. . nſitiaudin. eserune (⸗ önkueinmte⸗ nlnntb⸗ . Crichannn Ex Docfrina Fidei pro Ssubdiaconigs. 137 latino in vulgare idioma vertere poſfit. Go- bat exiſtimat, poſſe ordinari, etiamſi Rubri- cas Breviarii hequeat intelligere, dummodò habeat ſocium, à quo eas condiſcat, nec de- ſint alia requi ſita. CQXATPUT III. Ex dodkrina fädei pro Sub- Aaoaiaconm. De Eccleſia. 1 Votuplex eſt Eccleſia DEI quoaæd fa= Qr 2. Duplex: Militans, & Trium- phans. 2. Qaæ eſt Eceleſa Militan: 2 Eſt illa, quæ adhuc pugnat in terris adversùs ſalutis hoſtes; mundum, carnem, demonem, ha- betque mixtos malos bonis. 3. Qua eſt Triumphans? . Eſt cœtus bea- tarum animarum, atque etiam Angelorum in cælo cum pace regnantium, & Dei fa- ciem intuentium cum lætitia. 4. Fuitne ſamper ab initio mundi Erclefia militans? &. Fuit, eſt, & erituſque ad finem mundi, ſed ſecundùm diverſos ſtatus, præ- cepta, & ritus. 5. Quor & qui fuerunt ſtaim⸗ diverſß Ee- cleſia militantis? B. Tres: Primus vocabatus Legis naturæ. Secundus, Legis ſcriptæ. Ter- tius, Legis gratiæ. S. Quans: 138 Pars 1 1. Caput III. 6. Quando, & quamdiu durärunt bi ſtas sus? . Primus, ſerviebat DEO per præ- cepta legis naturalis ab Adam uſque ad Moy- ſem, per ſpatium circiter bis mille annorum. Secundus, legis ſcriptæ, per præcepta legis Moſaicæ, ufque ad Chriſtum, per ſpatium ferè bis mille annorum. Tertius à Chriſto conditus Eccle ſiam in ſtatu perfediori fun- dando, à quo cœpit illa Congregatio, quæ ſimpliciter Eccleſia vocatur. 7. Quid fecit Chriſtu ad fundandam hane Eccleſiam in meliori ſtatu? g. Primò, præcepta judicialia Veteris Legis abroga- vit. Secundò, ſimiliter præcepta cæremo- nialia, tanquam figuras tantum vitæ, & paſſionis ſuæ. Tertiò, præcepta ſidei aliquo modé auxit, quatenus plura diſtinctè, & expreſse credi voluit, quæ à Judæis implici- tè & obſcurè credebantur, uti ſunt: Myſte- rium Trinitatis, Incarnationis, Mortis, & Reſurrectionis ſuæ; præcepta etiam moralia Decalogi explicavit, & perfecit, additione conſiliorum Quartò. præcepta Sacramenta- lia de nove inſtituit. Fides Divina. N 8. Eſtne Fides divina neceſſaria ad ſalu- tem ½ E. In adultis eſſe neceſſariam, necefſi- tate tam medii, quàm præcepti, Matth. ult. Qui non crediderit, condemnabitur. Trid. ſeſſ. 6. cap. S. Fides eſt humane ſalutis initium, Ine qna impoſſibile eſt placers DEO. 9. Vid — — phiudl N 1 (Fhiſtu Aan Gaeram ſrertcun atntint Weignupe 1 G⸗ leſnius Plini l Uumd DAgt ilbunm lit eeulne/ WMunitun Gn Uueuun Cißaren⸗ ſtein leeg 4 is Uißtinn Etn D r luci⸗ 1 flhrin 1n 4 9 bern Nn unnte nlnptni, Cnprfun ſetur iA ſniun Ein ſunln n ltrulgric engtarn Min fe I uin Killen nhede ihlutmſe Wnn tinn anront Ranh urnutinl yeleer An chyi Manitt nin ulſni e ukiuiniet⸗ Drtmi ulnm 86 l Snn Ex Doctriaa Fidei pro Subdiaconis. 139 9. Quid est eſſe necefſarium neceſſitate medii, & neceſſitate pracepti ? R. Neceſſitas medii eſt in re, fine qua vel in re, vel in voto habita, etiam invincibiliter ignorata, fim- pliciter ſalus haberi nequit. Neceſſitas præ- cepti tantùm eſt in re, quæ vi obligationisex Superioris præcepto ortæ facienda eſt. 10. Quorum objectorum ades explicita 1 neceſſaria neceſfitate medii in Lege Gratia 7 . Prime, DEl ut Remuneratoris ſuper- naturalis, ad Hebr. 11. Accedentem ad DEVaA oportet credere, quia eſt, & inquiren- tibus ſe remunerator ſit. Ubi Apoſtolus lo- quitur de fide, quam definiverat, quò ſit: Sperandarum ſubſtantia rerum, aygu- mentum non apparentium; quæ utique ſunt ſupernaturalia. 11. Qua alis fides explicita neceſaria eßs neceſſitateæ medii? B. Fides Chriſti, & ſan- Giſſimæ Trinitatis, Joan. 3. Oportet exalta- ri Filium hominis, ut a, qui credit in ipfum non pereat, qui enim non credit, jam judicatus eſt, quia non credit in nomine Vnige niti Filii Dei. Myſterium verò Trinitatis connexum eſt intimè cum myſterio Incarnationis. IZ. Eſtne alind credere in DEVM, ere- dere DEVA, & sredere DEO? H. Credere DEO, eſt aſſentiri verum eſſe, quod DEUS dicit. Credere DEFPM, eſt Credere DEUM eſſe. Credere in DEVM, eſt amando cre- dere in ipſum 2 ſeu ire amore, credendo DEUM. X 200 Pars II. Caput 111. Sanbziſſima Irinitas. 13. Siq idem credis in Sanctiſimam Trinèi- zatem, dic quia ſit illa; B. Eſt unus, DE- Us in tribus perfonis, Patre, Filio, & Spiritu ſancto. 14. In quo conveniunt, & diferunt ha erſona? E Conveniunt in una natura, ſeu 2 eſſentia in omnabus abſolutis attrihutis „8Se in omni actione ad extra. Differunt autem in prædicatis relativis, Paternitatis, Filia- sionis, Spirationis. 15. An, & 4à qus producantur ba tres Perſona à Reſp. Pater eſt ingenitus, & im- productus. Filius à ſolo Patre producitus Per generationem. Spiritus ſanéctus proce- dit ab utroque tanquam uno principio, per umorem. 16. Aromodo in Symbols Pater vecatus Creator cali, & terra? B. Aliqua opera per appropriationem attribuuntur uni perſonæ potius, quâm alteri. Opersa ſcilicet, in qui- bus elucet maximè potentia, tribuuntur Pa- tri, quia eſt principium ſine principio; in quibus elucet maxima ſapientia, tribuuntur Filio, quia producitur per intelleum; in quibus elucet Dei amor, tribuuntur Spiritui ſancto, procedenti per amorem. 17. Car ſola tertia terſona vocatur Spi- vitus ſandtua, cům C& Pater, & Filius ſint Spiritus, & ſint ſanczi? g. Spirirum ſan- Rum non ideo vocari ſic, quia eſt ſubſtan- ti2 vend o in 4 1E etid 1 hoiſfl . cotoe d nget taenrd ſſo od ukin urtet 4 N.1 (cnke cunde — nr lat Kant K lbe⸗ ſinttt Au arceſin 4 lmnng n. le . . 1 un D ulmiiſi mnn ee untung Nüdinn, en Dn n keentti , ihgng,lec mitiztin i ib r nich eEHeNN mmfinigdN 3Peblluins vetr ANngtnf müamun e endle wemunitamuk: ulezinſiil nrtne g illimii 8 tanußi 4 7 n. Nrzraurß w,6 nlo. Se. N 63 ntinn . De. Ex Do Krina Videi pro Sabdiaconu, 142 tia ſpiritualis, & ſancta, hoc enim etiam re- liquæ perſonæ habent, ſed qued ſpeciali modo procedat per ſpirationem, ſeu amo- rem. 18. Qus« fides eſt neceſſaria neceſſitate præcepti ? G. Omnes Cbriſtianos per ſe lo- quendo obligari præceptéô Diviné ad ex- plicitè credendum omnes Articulos ſym- boli Apoſtolici ſecundùm ſubſtantiam ſpe- Gtatos. Et præter hos per ſe loquendo, & ra- tione præcisè cognitionis ex præcepto Di- vino, nihil credendum eſſe neceſſariò om- nibus & ſingulis. Primum patet, quia nulla certior regula videtur aſſignari poſſe univer- ſaliter credendorum ex præcepto Divino, quàm hæc. Secunda pars etiam pater, quia credibile non eſt, Apoſtolos, qui omnibus ad ſalatem credituneceſſaria in ſymbolo tra- diderunt, non tradidiſſe etiam ſufficientia. & aliquid eorum omiſiſſe, quod per ſe dire⸗ Gèe credi deberet. Incarnatio. 19. Quid eſt Inearnatio? E. Eſt unio Filii D El, ſeu Verbi Divini, aut ſecundæ Trinitatis perſonæ cum humanitate. Vel eſt aſſumptio humanitatis propriâ perſona- litate deſtitutæ, ad unionem cum perſona Verbi. 20. Quid eſt Chriſtus: B. Eſt Filius DEl Incarnatus, 21. 1² Pars 1. Capgt 111. 11. Quot natura, & perſona ſunt in Chriſto? E Naturas duas eſſe, humanam & divinam, petſonam unicam, verbi divini. 22. Habuitne Chriſtas animam rationa- lem, vel verbum Aivinum fuitne illi locè ani- mæ i B. Niſi animam rationalem habuiſſet, non fuiſſet verus, & perfectus homo. 3 3. Erathe Intarnatio neceſſaria ad ſal- vandos homines: Reſp. Simpliciter non fuir, ſed ſolùm ad ſatisfaciendum pro peccatis hominum. 24 Redemitne Chriſtus omnes homines? Reſp. Redemit omnes liberando ab impo- tentia ſalutis conſequendæ, non autem in actu ſecundo omnes juſtificando, & ſal- vando. 2 5. Cur non omnes redemit in acin ſe- eundo inftifcando, & ſalvando Reſp. Ex malitia ipſorum nolentium præceptis ob- temperare, & adhibere media ad ſalutem neceffaria. 26. Venturusne erat Chriſtess, ſi Adam non peccaſſet? . De facto redemptio hu- mani generis fuit inter principales fine: In- carnationis. Quid autem futurum fuiſſet in illa hypotheſi, diſputant Theologi. 27. Wuomodo eßt mortuu, Chriſtus? Reſp. Per ſeparationem animæ à corpore. 28. Vbi fuit tunc anima, corpus, & Di- vinitas Chrifti? Reſp. Anima deſcendit ad inferos, corpus manlſit in ſepulehro, Divi- nitas D bun 6en benmni eligcrit pinbulette ͦ Nun Pcentgnn inn. (eiigen Dedend e⸗ In on ee kn ſorihhn limuige un Alim rſen j nnmnci / inn etr, fannn 8 . be) 1 14 Sen⸗ ae nnn aie. nnſieng. ii Lpebäuhen nu, mſnl AMletem Kennn oent .V Diu me hinig Remi e, AN d A CN A NArinale, padtth Menn meeſth r nt i C/,e ſanenrolr ,iuplalte mleucn lti aliig ,muCſel niene ℳ, 4 N. 1, lruh. 77 iid ein Erantes. Ex doctrina fidei pro Subdiseons. 14 ½ nitas fuit unita utrique; quod enim ſemel aſ- ſumpſit, non dimiſit. 29. Wumodo ergo facka eſt Reſurrectio Chriſti? R. Der reuntonem animæ ad cor- pus, cum exitu de ſepulchro. 30. Quibus mediu operatur Chriſtus ſalus tem humani generu: Reſp. Maximè Sacra- mentis, quæ inſtituit ad conferendam ho- minibus ſanctitatem, Sacramenta. 31. In qux re conſiſtunt Sacramenta? B. In certa quadam ceremonia ſenſibili, quæ ſuò uſu ſubjecum OEO conſecrat, ſancti- tatemque aliquam tribuit, veramque ani- mæ Sanctitatem ſignificat. Hocque eſt com- mune Sacramentis, tam veteris, quàm novæ legis. 32. Per quid diferunt Saaramenta nova legis, à Sacramentis veteru legi B. Quòôd veteris legis Sactamenta non cauſabant gra- tiam in ſubjecto ſuſcipiente, ſicut Sacramen- ta novæ legis cauſant. 3 3. An Evangelium, Imagines Chriſti, Sanctorum, ſerpens æneus, arca fœæderia subes ſupra Chriſtum apparens, tranſitus maris rubri, ſint, vel fuerint Satrament, cam ſignificaverint aliquam ſanctitatem ² Reſp. Negativò, quia non fuerunt ſigna ſa- cra, ſeu ceremoniæ ſeipfis ſormaliter ſa- 34. A* 144 Par; 11. Capus III. 34. An ergo Profeſie Religioſa , prima tonſura, benedictio Abbatis, undio Regum, aſperſio aqua benedidta, abſolutis eb ev- communitatione, diſpenſatio in irregulari- tate, && c&m aligiam ſandtitatem homini- bus conferant, Sacramenta erunt? Reſp. Ne- gativè, quia non ſignificant veram ſancti- tatem internam, ſeu gratiam ſanctif- cantem. 3 5. An non ſaltem martyrium, Sacra- mentum erit, ſiquidem veram ſandtitatem anima infallibiliter confer: à Reſp. Non eſſe; quia nec eſt ceremonia ſacra exparte inferen- tis illud, nec ex parte ſuſtinentis. 36. An Sacrificium incruentum quâ tale Eit Sacramentum? Reſp. Non eſſe; quamvis enim ſit & ceremonia ſacra, & ſignificet rem ſacram, tamen non eſt ceremonia ſacra ad homines immediatè conſecrandos, nec ſignificat veram animæ ſanctitatem, ſicut Sacramenta, ſed eſt ceremonia immediatè tantùúm ad cultum DEI, & ejus dominium recognoſcendum, & ad ſignificandum ex- cellentiam DEI, cultumque ei debitum inſtituta. 3 3. Quibus perficiuntur Sacramenta no- vaæ legis? Reſp. Ex Concil. Florent. omnia perfici rebus, & verbis lato modo ſumptis, ſaltem reſpectu aliquorum Sacramento-⸗ rum; & quidem ita, ut res ſint tanquam mate- ria, verbatanquam forma. 8. Smlune rnecate enis n E neslunn tu cWnnnrle knti 4 ſibenmant meku ockinzu ANur orakum ſyntit enrti⸗ 5, udun 7 „ caniſetx. Cur 1 imen e d 41 Hun . Ale unaChnhen Geemmuraz, Uemmimn gruumin nr Mn elen imn Ur Mkllalte (A bn W,ulrh r nin i lebulir⸗ /77‧ en nfmnlue,, 6 41 Grr uz, di . D ſutle. n ahinge nummn l⸗ 1öent euis gin r 6 — en dhnin, n uin unmn ,itt mufrilch horc , ſ entlecum mrdtdtuddi tiNeaiN, ne okinn ſl Agemninnit , Keirdmnt hnlanfun alwncr ilin uin Mrmnih, Carl koenini⸗ eNwbE Suns kund⸗ ,rant⸗ ulet Aanin Ex DosHrina F'dei pro Subdiaeonie. 14 3 8. Cur. dixiſti. Rebus & verbis late mode ſumptis perfeci Saztramenta à B Tum quia matrimonium poteſt perfici etiam nutimbus, qui non funt verba formalia; tum quia actus Ppnitentis in Sacramento pœnitentiæ non omnes ſunt res per ſe ſenſibiles, quamvis reddantur tales per confeſſionem. 39. Eſtne etiam intentio miniſtri de eſſen- tia Sacramenti ?à B. Eſt, quia cuùm verba ſint de eſſentia, & verba, quà talia, ut à mi- niſtro Chriſti prolata eſſentialiter conſtitu- antur per intentionem, tanquam locutio formalis, erit etiam ipfa de eſſentia. 40. Qualis intentio tequiratar, & ſußfi- eciat in miniſtro? R. Actualis eſt optima 3 virtualis tamen ſufficit, habitualis minimè. quia non poteſt influere in ationem, quæ tamen deberet ab illa procedere. 41. Eſine materia & forma sacramento- rum à Chriſto determinata à g. Eſſe omnino determinatam, in quibuſdam qui dem de- terminatione ad ſpeciem infimam; in aliis ad genus proximum, in aliis tantùm ad genus aliquod re motum, relinquendo Eccleſiæ po- teſtatem intra illud genus determinandi hanc vel illam ſpeciem. 42. An materia & ferma Sacramente- rum, quatenus à Chriſto determinata, mu- tsri peſſiint ab Eccleßa * Reſp. Negativè, ex Tridentino ſeſſ. 2 I. c. 2. Hane poteſtat em terpetus in Eccleſia Fſe, ut in Sacramen- 16⸗ 146 Pars LI. Caput III. torum diſpenſatione, ſalvà eorum ſubſtan- tiâ, ea ſtatueret, vel mutaret, qua ſuſei- fientium utilitati, ſeu ipſorum Sacramen- rorum venerationi pro rerum, temporum, & locorum varietate, magis exbedire judi- caret. = 43. An non mutaverit Eeccleſia ſubſtan- tia m matri monii, dum ſtatuit clandeſtinum eſſe in validum, & ſubſtantiam ordinum, Rdum alias materias eorum conſtituit, quàm priks ſuerint à . Non mutâſſe ſubſtantia- liter, in quantùm à² Chriſto ſunt determi- natæ, ſed tantùm determinationem à Chriſte in genere factam de contractu civili valido in ordine ad matrimonium, & de ſigno po- teſtatis collativo in ordine ad ordines, ma- terialiter determinàſſe ad hanc ſpeciem con- rractus, vel ſigni. 44. Quando ergo fit mutatio ſubſtantialis in materia Sacramentorum? E. Quando materia adhibita vi mutationis non ampliùs continetur ſub ſignificato proprie, ſecun- dům communem intelligentiam illarum vocum, quibus Scriptura, Patres, & Concilia uſa ſunt, dum nobis materiam Sacramenti expreſſerunt. 4 5. Qus autem eſt variatio ſubſt antialis in ſormis Sacramentorum ? &. Omnis illa & ſola, quæ invertit ſenſum formæ à Chri- ſto ad nos per traditionem tranſmiſſæ, & ab Eccleſia receptæ, ac præſcriptæ, ita ut non Nhikt etern U lenlim nei Annd ℳſrnt ,rum. Jen sroes uſgainen Gen, A ne ſen 4 M — 4, Pin fei getk kCun/ 9 Gigi ilbaſeee == = Curleenn Dligen, lglin ilttate mmn, Knd Nrlicnmin ſeltulcnnene e Qunuplen D l 7 “ 1 eIDH 4 =ðð=M u i Aime mi Leleh. ſennain, Sentin gin dataßut, n 1mnle ſclſine⸗ Citolnlern. unhi 1 ztuaß l unhtendn nuui Aſaut nn 11 een rmiehin Gno,An Yun SS taneo vri trn 0 igeg. Ex Dodtrina F'dei pro Subdiaceni. 147 non ſignificetur illud, quod Chriſtus per formam àſe inſtitutam voluit ſigni ficari. 46. Quot modis poteſt fieri mutatio ſub- ſtantialu forma? H. Primô per additionem verborum. Secundò, per ſubſtitutionem unius vocis pro alia. Tertiò, per vocum tranſpoſitionem. Quartò, per corruptio- nem, ſeu pravam prolationem verborum formæ. Quintéô, per interruptionem. 47. An Sacramenta nowe legis cauſens gratiam ex opere operato? H. Affirmativè, eſt- que de fide definitum in Concil. Trid. ſeſſ. 7. plurib. Canonib. à Can. 4. 48. Quid eſt cauſare gratiam ex opere opez rato, & ex opere operantu: B. Caufare itas ut gratia non conferatur immediafè, attentâ ratione meriti, heneſtatis, & dignitatis ipſius operis, eſt cauſare ex opere operato. Cauſare verò intuitu meriti, & bonitatis moralis operis, eſt ex opere operantis. 49. Cauſdntne gratiam illam phyſicè, vel moraliter tantum? G. Secundùm quod Sa- eramenta dicunt res, & verba, non cauſant phyſicè gratiam; quia ex doctrina Patrum tota vis Sacramentorum conſiſtit in ſangui- ne, morte, reſurrectione Chriſti Domini, quæ utique tantùm moraliter ſunt iu rebus & verbis ſacramentalibus. 50. Quotuplicem gratiam econferunt Sa- cramenta * R. Duplicem; unam omni- bus Sacramentis communem, per quam 7X48 Pars ] J. Cafut 11I. ſumus formaliter amici DLDEI, & vocatur gratia habitualis, alteram Gngulis Sacra- mentis propriam, fini fpeciali ſngulorum Sacramentorum deſervientem, & hæc com- muniter conſiſtere dicitur in gratiis actuali- bus, & auxiliis Divinis, ſeu ill uſtrationibus, & piis aflectionibus ad exigentiam ſingulo- tum Sacramentorum collatis. I. aales ſunt ha gratiæ quoad Bapiif- mum, Cα⅓ Confrmationem 2 H. IIIe confert gratias ad pië & chriſtiané vivendum; hæc ad conſtanter, & fortiter profitendam fidem coram tyranno. 51. Quales confert Euchariſtia à H. Ad ſedandas & minuendas paſſiones iræ, invi- diæ, luxuriæ, &c. augendumque ſpeciale charitatis ergs DEUM incendium. 53. Quales FPænitentia &c& Ordo à Et. IIIa ad reſiſtendum peccato, & non peccandum de cætero, hic ad devotè, & piè exercen- dum miniſterium cults divini. 54 uales extrema V'ncdtio, & Matris monium? E. IIIa ad fortiter dimicandum in agone contra dæmonem, hoc ad viven- dum debito modo, muniaque matrimo- nium ſequentia debitè exequenda, ac ejus onera ferenda. 55. Differantne ha gratiæ Sazxramentæ- les à communi gratia virtutum, ſeu à non Sacramentalibus? R. Differre aliquo mo- do; quia⸗ aliàs non eſſet ratio formaliter di⸗ n D opfu 4 Dfen erlartd ℳN n to c ten hrhe⸗ 3 N ere l. 4 ſnln elg n⸗ tAu ae⸗ an e N cAas P ut l mn 6,en utfnenun; Monenelnka Nunßi EA Nule e Pümſen eOKI e, Keelell Ex doskfrina Pidei pro Subdiacenis. 149 diſtinguendi ipſa Saeramenta inter ſe, ſed tantunmv materialiter; ſiquidem communis eflet finis omnium Sacramentorum. 56. Differuntne ha gratiaæ phyſicd, vVol meraliter tantum? . Tantum moraliter, & non phyſicè, quia una gratia habitualis intendit alteram, quod non fit per qualita- tes diverſæ ſpeciei; gratiæ verô actuales ejufdem rationis, quæ per Sacramenta con- feruntur, poſſent conferri etiam ex alia eauſa- 77. Quomodo dißert meraliter gratia ha- bitualis Sacramentalis, à non Sacramen- tali; vel unius Saeramentià gratia alieriuz2 B. Per ordinem ad gratias actuales cuilibet Sacramento proprias ſuo tempore infalli- biliter dandas, quatenus ſcilicet gratia per Sacramentum data, fundat quaſñi jus aliquod ad tales gratias actuales, quod jus conſurgid ex promiſſione divina, per quam dum donas gratiam, ſimul ſe obligat dare ſuo tempore hæc auzxilia intuitu Sacramenti ſuſcepti. 58. Quomoao gratta actnales Sacramen- tales differunt moraliter ab aliis * B Dif- ferre, quatenus datæ ſunt intuitu Sacramen- torumad certum finem ordinatorum, & in- ſtitutorum, ac etiam ſecundùm exce ſfum, quatenus intuitu gratiæ habitualis per Sa- cramentum acquiſitæ, accipit quis gratias actuales abundantiores ad certas operatio- nes, quàm intuitu gratiæ habitualjsin codem gradu alia via acquiſitæ. ;“ 52 — 7 110 Pars I. Caput III. 129. Confertürne prima gratia per omnia Sacramenta ?* Bt. Per Sacramenta-vivorum Per ſe non conferri, ſed tantùm per Sacra- menta mortuorum. 6⁶0. Süntne ergo, & qus ſunt Sacramen- o alia mortuorum, alia vivoram: Reſp. Sunt; & quidem mortuorum ſunt; Baptiſ- mus & Pœnitentia. Reliqua quinque ſunt vivoôrum. ⁶. Quare vacantur vivorum, & quars ortnorum Keſp. Quia illa ſupponunt Bratiam, quæ vitaanimæ dicitur, in ſubje- cto ſuſcipiente; hæc tollunt mortem ani- , quam quis incurrit per peccatum maortale. 62. Quare vocatur gratia per Sacramen- Tum mortuerum sollata, prima gratia? Reſp. Quia per illum peccator, DEO per Peccatum in anima mortuus, reſurgit à morte ad vitam ſpiritualem. Secunda au- tem gratia vocatur, quæ confertur jam vi- ve vita ſpirituali, & eſt tantum augmentum gratiæ. 63. Ejuſdem ſpeciei Sacramenta confe- rünine ſemper ſubjectis « qualem gratiam 5 B. Si ſint etiam æqualiter diſpoſta ſubje- Gta, conferent æqualem; quia habitis omni- bus æqualibus, non eſt ratio, cur non ſit æ qualis effe ctus. , 64. Quid ſi autem ſubiecta ſint inaquali- ter aiſpoſita Reſp. Tunc juxta menſuram 14 — hiin⸗ zniſ MY guan r ceſ chemn⸗ 66,6 ſyur ton Pockrn Diupe hui an rne M N Sllunm) tlinentt Olnen ſngin en ea . 1 Mnn 6 1 Gatnne Ma N ſenumner Uleeh, anr cont Enen N lulrng nen, aun reRn. 1 9 monnu ahon Achoer gaae ulunga) rmumiy, n Wllyyen rint . ulmonnn. W — Mal iie enn 1 finn gil arrm Mn IIII, Mt en Nls annn ini uminapwenn onzi A ℳ uim 1 Gatduuſte 10/ li. Gn . . . Ex Dectrina Fideipro Sul diacenu. 1r diſpoſitionis majorem, vel minorem cau- ſabunt gratiam. Ex Trid. ſeſſ. 6. c. 7 Ubi in- quit: Nos jaſtifi cari, juſtitiam in nobis reci- pientes;, unuſquiſq ue ſuam, ſecundam menſu- ram » quam Spiritus ſandus partitur ſin- guli, prout vult „ & ſecundum propriam uniuſcujuſque diſpeſitionem, & cooορÿa- tionem. 6 ⅞,. At nunquid tunc exçeſſus gratiæ con- fereiur ex opere operantu? Keſp. Nullâ ra- tione, quia non confertur intuitu majoris honeſtatis in opere, ſed intuitu inſtiturionis Divinæ, volent is poſitâ hâc meliori diſpoſi- tione tanquam conditione majorem gra- ziam conterre. Poteſt autem etiam in- tuitu meriti augmentum proportionatum Keri. 66. Quu eſi ſceundarius effeitus Sacras mentorum ultra gratiam? E. A tribus Sa- cramentis, Baptiſmo, Corfirmatione, & Ordine conferri etiam characterem, id eſt ſignum ſpirituale indelebile acæteris diſtin- &&vum, collativum alicujus pote ſtatis. 67. Qua congruentia eſt ; ut bac tria Sacramenta conferant cheracterem? Reſp. Sieut in magni Regis Familia Domeſtici Milites, & Duces cxercitũs peculiaribus ſignis notantur, & deſignantur, ita in Chri- ſti Eccleſia, baptizati, tanquam ejus do- meſtici, eonfirmati tanquam Milites, ad defendendam fidem coram Tyranno, & 152 Pars I1. Capet 111. ordinati tanquam daces ad regendum po- pulum, conveniebat „ ut peculiari Chriſti notâ inſignirentur, quæ vocatur character. 68. A grο ſunt inſtituta 7. Sazramenta D- Legis? G. Omnia imme diatè à Chriſto Domine. Ita Trid. ſeſſ.. Can. I. Si quis dixe- rie, Saeramenta nova Legis non fuiſſe omnia ²⁹ Chrifto inſtituta, anathema ſit. Nec pot- eſt intelligi de mediata ſolùm inſtitutione, cùm ſeſſ. 31. c.2. neget ullam poteſtatem dari in Sacramenta in Eccle ſia, niſi ſalvâ eorum fubſtanti4. D 6⁶9. An ſolas Homo ſit Miniſier Sacramen- eoraum; B. De lege ordinaria ſolus Homo; quia in inſtitutione illorum ſolis homini- bus dedit Chriſtus hanc poteſtatem, ut con- ſi deranti patet. 70. An intentio Miniſtri debeat eſſe ſeria, vel ſuſſiciat etiam ſollzm jecoſa ? Keſp. De- bere eſſe ſeriam, ſaltem faciendi, quod facit Eccleſis. Ex Irid ſeſſ. 7. Gan II. Et hoc Ppaâ-= tet ex inſtitutione Chrifti de Baptiſmo: Baptizantes eos in Nomine Patris „ g. De Pœnitentia: Quorum remiſeritis, &. De Euchariſtia: Hoc facirte in meam commemo- rationem, . Ubi clarum eſt, exigi veram voluntatem conferendi gratiam, & effe ctum Sacramentorum. 7 1. An ſußiciat ad Sacramentum wolun- taAs, ſeu intentio conditionata B. Sub con- ditione de præſenti, vel Prœterito valet e Hi Ppe nn uuunt . rn g Ado 4 incchtd Rentahe Ulenn Mopgin Lleiek glerenl NNA1N Petalhe , pn n hrerize u, in ie vn; „ D P eN iuſn 60 tolie 1A Nlleet 1. e DAAN. , Mi, , ment,6..D 1niuin nin, ekn 4 mammui. ℳN Con⸗ mit 4 et it⸗ Ex Dodtrina Fidei pro Sabdiaconie, 155 fubſiſtente conditione, de futuro non velet, niſi in matrimonio ratione contratus, vel niſi conditio ſciatur certòô futura. 72. Pro quo ſunt inſtituta Saeramenla à Reſp. Pro ſolis homimbus viatornibus; cùm enim ſint remedia ſalutis obtinendœæ, jisto- lùm deſervite debebant, qui eſſent in via ad ſalutem. 731 Quid eſt eſſe viatorem: H. Eſt eſſe il-= lum, quinondum pervenit ad beatitudinem, ſed eſt in ſtatu tali, in quo poteſt, & tenetus tendere ad illam , qui vocatur ſtatus viæ. 74. Requiri lrne etiam in ſuſi ipiente in- tzentio ad ss lorem sacramenti à Reſp. Re- quiri in adultis libertate præditiszconvenie- Pat ſiquidem ut hi liberè ſe diſponerent ad gratiam, & gloriam. 75. In ſuſcipiente ſuſßeitne intentio habi- zuslis? Reſp. Sufficere, de Baptiſme clare atet ex Cont. Carthag III. Can.;4. Ubi ſic Pabetur :Si pro ſe reſpondere non paſſunt, cim voluntatis esrum reſtimeninm, ſi, qui ſui ſunt, dixerint baptixentur. Et in Arauſ. 1I. Can. Ie etiam de Pnitentia: : Obmute- ſcens baptizari, aut fæœnitentiam accipere poteſt, ſi voluntatis praterita teſtimonium Hleoraezn verbis habet. De aliis Sacramen- tis patet ab identitate zationis. Et ſiinten- tio virtualis ſufficit in Miniſtro, cur non habitualis in ſuſcipiente, qui ſe tantùm paſ- ſivè habet. G 5 76. 154 Par;s 11. Caput 112. 76. An ſuffciat etiam voluntas generalis & praſumpta in ſuſcipiente à B. Quoad ex- tremam Unctionem ſufficere, conſtat ex eonſaetudine Eccleſiæ, quàâ ſolet iis conferri, qui rationis uſu ſubitò deſtituuntur, quam- vis expreſse hoc Sacramentum non petie- rint. De Euchariſtia patet ex Catechiſmo Rom. ubi dicitur: Si, antequam in inſa- viam inciderint, piam ac religioſam animi voluntatem præ ſe tulerint, licebit ius in fine Vita, ex Concil. Carth. decrete, Euchariſtiam adminiſirare , mod nullum periculum ti- mendum ſit vomitionis, vel alterius ingigni- tatie. De Confirmatione etiam patet à pari- tate Euchariſtiæ, quæ ſi cum fructu poteſt conferri infantibus, & amentibus, cur non Confirmatio: 77. Quid de alis Sacramentis? Reſp. De Baptiſmo priùs dictum eſt, requiri volun- tatem poſitivamfaltem præteritam De Pœ- nitentia, ſpectat ad materiam de Presbyte- matu. Ordo autem & Matrimonium, cùm non ſint Sacramenta communia omnibus Chnſtianis, & penes utilitatem ſibi conjun- Kam, magna ſecum trahant onera & obli- gationes, ideo, non poteſt cenſeri illorum voluntas incluſa in intentione univerſfali chriſtianè vivendi, multò minus in voluntate ſervandi omnia præcepta. 78. Qualis diſpeſitio requiritur ex parte Juſcipientis ad efedtum primarium, id eſt: grar Ninn öt mtnnn Pehlin, gnn G güthe Kondnn iſte⸗ Wud l tie. . ANE * N 5 . lun ſurnt 9 ſiu⸗ al Mma 6 No Kunden tun Arnn * 1,4 , viafnte nle ſenmiätn nnieneen: nmn Petnenee * — * Kl un “ ſaufn ake. Men MeIE 1, meghinnie ) Piſinnme nt, Heahr ünn leune Lickuite ulin Milin , AIAGi, enmm ue/M. Hem wande Wds, W imti N ur Ge Wil, Rgunn ⸗ uncePebſt Da 1 Ex Dodtrina Fidei pro Subdiaconis. 1 5S5 gratiam ſanctißcantem, recipien dam per Sa- eramenta mortuorum ² Reſp. Ad effectum Baptiſmi in adulto, ſi nullum præceſſerit peccatum actuale mortale, ſolum actum Fi- dei requiri, quia de alia diſpoſitione nullum eſt fundamentum; ſi verò præceſſerit ali- quod peccatum perſonalę, requiritur ſaltem attritio. Idem eſt de Sacramento Pœni- tentiæ. 79. Qualu autem requiritur ad eſffettum Sacramentorum vivorum? N. Per ſe ſuffi- cit ſtatus gratiæ, quia hæc Sacramenta con- ferunt gratiam, ubi non inveniumt obicem. 80. An miniſter peccator, hareticus, in- Fdelis, validè adminiſtret Sacramentum t. Validé, ex Matthæi 23. Super Cathedram Moyſi ſedernnt Scriba, & Phariſai, &c. Quia Miniſter Sacramentorum operatur virtute, & authoritate divind. Joan. I. Hic eſt, qai baptizat in Spititu ſancto. Deus autem non aufert miniſtris hanc poteſtatem, propter peccatum, ſicut nec aufert alias gratias gratis datas, juriſdictionem, aut pofleſſionem bo- norum temporelium. 81. An pectet martaliter Miniſter erdi- parius, conficiens Sacramentum in ſtatu pee- cati mortalu? Reſp. Peccare, quia tam facram actionem nomine DEI faciendam, continentem paſſionem, & menita Chriſti, ordinatam ad ſanctificandos homines, in- digne exercet. Unde præmitti debet con- 6 t1= 7 16, =pays II. Gaput II I.. tritio ad minimum, & in volente ſacrif- care etiam confeſſio, ſi fieri poteſt, ex ſpe- ciali Præcepto, ratione communionis con- juncte&. 82. An etiam alii Clerici, v. g. Diaconi; e Sisbdiaconi Iua munia peragentes, vel etia m Presbyteri alia munia in ſtatu peccati mort alis exercentes, percent mortaliter 2 B. Negativè; quia hæ actiones non ſunt tam ſacræ, ſicut Sacramentales. 83. An ſit liritum, petere à miniſtro Sa- *rrementnm , quem ſcio in adminiſtratione eccatnram!: B. Licitum eſſe, ſi præcisè ex ſua malitia peccaturus eſt; quia quando ſubeſt juſta cauſa petendi, quod licité fieri poteſt, licèt prævideatur peccaminosè futu- Fum ex alterius malitia, Petenti non impu- tatur peccatum per accidens conjunctum cum effectu petitozmeum enim jus non de- bet Impediri per malitiam altérius, & tunc petens non habet ſc poſitivèe, ſed tantum permuſſivé ad peccatum. Sacramentalia. 84. Quid ſunt Sacramentalia ? B. Sunt res quædam ab Eccleſia inſtitutæ in eum f- nem, ut per eorum uſum venialium pecca- torum remiſſio obtineatur, idque virtute doloris, quem exercet is, qui eis utitur, qui dolor concipitur virtute Sratigrum excitan- deniſüin è fün Slnenu, Aurhrdn Aumh udurummnt eurton uNden uanmnl en enriutitn MgC hke. 14 ene! Eæ dodrina Fidei pro Subdiatond. ryg Rium, quas ſæpè ſæpius concedit Deus in de- voto Sacramentalium uſu propter Eccleſiæ preces & merita, quam ſæpè exaudit. 8 5. Quomodo erg? differunt Saeramen- ttalia à Sagramenta à BG. Primô: Sacramenta ſunt à Chriſto inſtituta, Sacramentalia ſo- lum ab Eceléſia. Secundo, illa conferunt gra= tiam ex opere operato, ex ſe ipſis, hæc non ex ſe ipſis, ſed tantùm virtute doloris, quan- do is exercetur. Tertiò, illa ſunt inſtituta etiam ad remiſſionem mortalium, hæc ad remiſſionem venialiam. Quartô, illa infal- libilem conſequuntur effe cum in non po- nentibus obicem; hæc non ita infalhibilem habent effectum, quia non eſt certum, ſem- per Eccleſiamexaudiri à Deo. Inter Sacra- mentalia autem numerantur: Aqua bene- dicta, panis benedictus, confeſſio generalis cumtunſione pectoris, benedictio Epiſcopi; & quædam alia. NAe anlrſot mulin 4 CAPUT IV. De ͤc(Cenſuris & Irregidaritate in genere. I. VID eſt Cenſura? B. Eſt pna ſpiri- tualis & medicinalis, per quam homini baptizato deliquenti & contumaci per po- G 7 5 se⸗ 8 Pr: 11. Caput 1V. teſtatem Eccleſiaſticam aufertur uſus quo- rundam bonerum ſpiritualium. 2. Quslibus bonis privatur quis per Cen- Juram? gi, Non privari bonis merè internis, uti ſunt character, & poteſtas ordinis, nec bonis propriis, & privatis, uti ſunt Fides, Charitas, & Gratia, &c. ſed quibuſdam ex- ternis, & publicis, ſive actionibus, quæ ha- bent ſpiritualem aliquem effectum, veleom- modum; uti ſunt, Sacrificium, officium divinum, beneficium, adminiſtratio, & ſuſceptio Sacramentorum, indulgentiæ, publica Eccleſiæ ſuffragia, quia hæc, & non illa ſubſunt diſpoſitioni Ecoleſiæ. 3. At nunquid per excommunicationem privatur quis etiam magnöb bonéb temporali, ut? est con victus humanus? &. Hanc pœnam eſſe tant m ſecundariam. 4. An ergo exilium, carcer, ſervitus, non ſunt Cenſura? E. Non eſſe, quia ſunt pα næ temporales. Unde etiam privatio bene- ficii, miſi adjunctam habeat ſuſpenſionem aliquam ſpiritualium actionum, cenſura non eſt. 5. Degradatio & depofitio ſüntne cenſura? H. Non eſſe, quia quamvis ſint pœna ſpiri- tualis, non tamen medicinalis, ſed perpe- tua, & ob peccatumpræteritum etiamemen- datum, poteſt inſſigi. „ 6. Ceſſatio à divinis éſtne Cenſura? Bt. Non efſe, quia non imponitur per mo- dum Pocnin gliruin ( nlin palnt eitut lennonect nmebmm Uarornng larne i⸗ Uktroun Aititien Gilare s 2 10 goſen Rnadvt otnenn 1 Gltn d her ung ee, / R R . Elſe, . mombu, ) ig De Cenfaris, & Irregularitate. 153 dum medicinæ ad tollendam contumaciam, Nu ſed ad propulſandam injuriam Eccleſia Pauid. fa ſam. nloreenene, D . rinntd 7. Irregularitas éſtne cenſura à N&. Non un eſt, ſve ſit ex de fectu, ſive ex delicto; prior quidem non, quia non eſt pœna, ſed tantum untin impedimentum Canonicum; nec poſterior, quia non irrogatur per modum pœnæ me- eftälmfi, dicinalis, ſed punitivæ, & ex ſe perpetuæ. Gteunn, iß Unde nec tollitur per abſolutionem, ſed per Annifttl diſpenſationem. nn lget 8. Quotuplex eſt cenſura? B. Eſſentiali gulni. . iviſione eſt triplex; Excommunicatio, Su- eH ſpenſio, Interdictum. umntiitinnd 9. Quotuplex eſt accidentaliter? H. Alia Pileitemm eſt à jure, alia ab homine; alia ſententiæ la- en Hucan tæ, alia ferendæ. . 10. Qui peſſunt ſerre cenſuram? d. Omnis ac ſolus Superior Eccleſiaſticus, habens in foro externo, ſeu contentioſo juriſdictio- nem, ſive ordinariam, ſive delegatam. II. In quos poteſt ferri cenſara? KReſp. In omnes, & fſolos ſubditos alicui Superiori cccle ſiaſtico, talem juriſdictionem habenti; GNhͤ. quia ſubjectio, & juriſdictio ſunt correla- thenh⸗ tiva. Excommunicatio. II. Quid eft Excommunicatio? B Eſt Cen- ſura, per quam quis privatur communione pA N. Eccleſiæ, id eſt, communibus Eccleſiæ bo- nd. nis, vel omnibus, vel aliquibus. n 13 1I6 Pars 1 J. Caput 1V. 13. AQuotuaplex eſt Excommunicatio? B. Duplex: Alia major, alia minor. IIIa privat? omnibus bonis communibus Eccleſiæ, hæc ſolùm participatione paſſiva Sacramento- rum. . R 14. Ob quam cauſam incurritur Exeom- miunicatio miner? Reſp. Ob unicam, eum quis communicat cum excommunicato ex- communicatione majori, denuntiato, vel- publico percuſſore Clerici. I15. Ob quam cauſam incurritur excom- tionis majoris haberi in Catalog. Excom- municationum, in Bulla Cœnæ, & Edictis Epiſcoporum. 16. Impedgitne utraque Exeommunica- tie ſuſeeptionem emnium Sacrawentorum? Keſp. Impedit. Primæ autem Tonſuræ ſu- ſceptionem, impedit ſola major, quæ etiam impedit adminiſtrationem in ordinibus jam ſuſceptis. Suſpenſio. 17. Qutid eſt ſuſpenſio? R. Eſt Cenſura, vel pœna eccleſiaſtica, quâ Clericus priva- tur uſu poteſtatis ei convenientis, aut ratio- ne officii Clericalis, aut ratione beneffcii, auf ratione utriuſque, & hœc ultima eſt ad= æquata, & plena ſuſpenſio. . 18. Qusnam Jaſbenſis eſt Cenſura, & q4 municatio majori . Cauſas excommunica- — ——,..,'ñjB0⁴E((v— rſol tſenm enumn, erk Ra ziecaidu 1. Vuh ercc 10. fin tn e cuh Waſ Are Srtwee 1ua alM, ter⸗ n liſc ud AN ummile⸗ rrgokore mlie e , Rnne , enſ 1 8 — ad ſuannmngte e 69,00 Ua 1 iumni in ee N n Benmnuve mn unwentmn nPNINENH or gretoe * De Cenſuris & Irregularitate. 161 qua pura pœna ² H. Eſt cenſura, ſi imponatur in medicinam, ut ſie fidelis reſipiſeat ab in- obedientia. Eſt verò pura perna, fi impona- tur in vindictam delicti commiſſi. 1 9. Wuis peteſt ſic ſupendi? Reſp. Solus Clericus. 20. Quavdo impedit ſuſpenſio ſuſceptis- nem oräinum, vel miniftrationem in iis à Reſp. Quando eſt ſuſpenſio ab ordine, vel quando eſt ſuſpenſio totalis. Eundem effectum habet à fortiori degradatio, & depo ſitio. 5 2 1. An propter saliguod delidum ſuſpen“ Ius per menſem Febrnarii anni biſſe xtilis, peſſit celebrare Miſſam ualtimä die ejuſdenm menſis anni biſextiliz ?à Reſp. In favorem ſuſpenfi dici poſſe, quòd menſis Februa- rius à jure determinatus intelligatur ſine die biſſextili; ac proinde elapſis tot diebus; quot alias habet Februarius, cefſet pœna menſi alligats. . 22. An Sacerdos ſuſpenſus ob id, quèd vel ante atatem , vel extra zempornz pro- motus ſit ad Sacerdstium, fi in ordinatione cum Epiſcopo ordinante conſeeret, fat ir- regularis ? R. Probabile eſſe, quòd non ſiat; quia moraliter loquendo, hic actus non ex- ercetur poſtordinationem cùm ordinatio moraliter ante finem Miſſæ non habeatur pro finita. . Depe- 162 Ppzzs 1IJ. Caput 1V. Depéſttio, & Degradatio. 23. Quia eft depoſitio, & degradatio? H. Depoſitionem genericè acceptam per mhil aliud differre à degradatione, quàm quòd illa latius pateat, quàm hæc; & ſi ſit verba- lis. vocatur ſimpliciter depo fitio; ſi ſit rea- lis, vocatur degradatio. 24. Quid ergè eſt degradatio? Reſp. Eſi privatio executionis officiorum, & benefi- ciorum ſimpliciter, & in toto, abſque ſpe re- Kitutionis, facta cum certa ſolennitate, & Erir aione Clericalis privilegii, ita, ut ſæcu- ali Curiæ ſubjiciatur. 24. Quid aueem eſt depoſitie verbalis? t. Eſt fimilis privatio, ſed ſine dicta ſolenni- tate, vel relicto utroque privilegio Cano- nis, & fori. 26. Qomedo differunt depoſitio & degra- datio à ſaſpenſione? E. Quòd illæ auferant ip- ſum jus radicale, & titulum beneficii, idque in perpetuum; ſuſpenſio non item, ſed ſolum fructum & uſum. Interdictum. 17. Quid eſt Interdickum: Reſp. Regula- riter eſt cenſura, prohibens fidelibus oficio- rum Divinorum celebrarionem, Sacramen- torum Euchariſtiæ, extremæ Unctionis, & Ordinum tam uiniſtrationem, quàm ſuſcep- tionem, & ſepulturam Eccleſiaſticam, 28. Cur dixſti: Regulariter: Reſp. Quia ſicut ſuſpenſio poteſt ferri, & ut Een⸗ V 162 yiri, renſ ulinAin eVNäl rledn 9. Vlußt orde,An Kyreie SdtNn Cilutn nnknſe Nutneiun Llger Vlgatn itettimn. dalil igzeker 11 Alsele C nretee tennmnet HH foynheindu We ll 7 Lunch, Wlin /9 hiſe 4 1 19 h⸗ De Cenſuris, & Irregularitate. 161 ſura, & ut mera pœna in vindictam peccati commiſſi, ita & interdictum; quiàâ autem in- terdictum vix unquam imponi ſolet ut me- ra pœna, ideo additum eſt regulariter. 29. Weotuplex eſt interdiétum? B Aliud eſt locale, aliud perſonale: Utrumque vel eſt generale, vel ſpeciale. 30. Quid eſt locale generale? E. Cùm in- 0 add äemn iu terdicitur tota Provincia, Regnum, Civitas, lungiſuiß Caſtellum, & tunc nemo ibi ordinari, vei aenlmin miniſtrare poteſt. Prliſtr 3 I. Quid eſt interdictum locale ſpecialo⸗ Bt. Cûm interdicitur tantùm una, vel plures AGhÿ Eccleſiæ unius loci, non omnes; Intelligun- Alulitſlea ezur autem etiam Capellæ. eien 32. Quid eſt interdictuen perſonale ſpecia- le? ge. Cům aliqui vel una tantuùm perfone rminiibe⸗ interdieitur. Olente 33. Quid eſt interdibum perſonale gene- nledn vale? E. Quando omnes Perſonæ alicujus huntm loci interdicuntur. 34. Quomodo differt interdidtum ab Ex- o4à& com municatione? R. Per hoc, quòd Excom- eNA municatio privet quidem iiſdem & aliis re- ltnckoi⸗ bus, quibus Interdi ctum, ſed præœcisè, ut res ſunt communes aliis Fidelibus; Interdictum verò privet rebus ſacris in jure expreſſis, ut ſacræ ſunt. 3 57 Quomado rursks differt Interdictum à Iuſpenſione à R. Per hoc, quòd quam- yvis ſuſpenſio iiſdem privet ex parte, u⸗ As „ 264 Paxys 1 J. Captet TV. bas Interdiétum, tamen ſuſpenſio privat iis, prout ſunt propriæ ipfi ſuſpenſo. Interdi- tum vere privat iis, prout ſunt communes. Ita Soarius diip. 3 2, ſedt. 4. Irrega laritas. 36. Mleuid eſt irregularitas? Reſp. Eſt im- pedimentum Canonicum, primari6 & dire- ctè impediens Fideles à ſuſceptione ordi- num; ſecundariò autem, & indirectè im- Pediens ordinatum ab ejus uſu, & impedi- ens item eoſdem à beneſiciis, jurisdiéione- que eccleſiaſtica. 37. Kuoa eſit ſubjelézum Irregalaritatis capax: Reſp. Imprimis debet eſſe capax or- dinis; deinde debet eſſe Juri Canonico ſub- jectus. Hinc non baptizatus, fœmina, per- petuò amens, tanquam Ordinum incapaces, ſunt etiam incapaces Irre gularitatis. Et Pon- tifex, quia non eit ſubditus Juri Canonico, pariter capax non eſt. 3 3. Wioruplex eſt Irregularitas? R. Du- plex Una ex delicto, altera ex defectu. 39. ualis actus reqniritur in ſubjiecto ad Irregilaritatem ex delidkto ineurrendam? Reſp. Requiri actum externum, opere con- ſummatum, deliberatum, peccaminofum, cognitum in ratione pœnæ. 40. An adas externus occultiſimus ſit ca- pax lrregularitatis? Reſp. Effe, quisa hoc ip- ſo eſt de ſe ſubjectus judicio Rcecleſiæ. Con= trarium tenent aliqui. 4 U n 7 (Selu e G N G 6,1 pron ℳN e ael⸗ uintiſgeen u 1 4 4 rkir uriu win ununs tlhentttekee⸗ ſo ſueſber neili an G, Al, rinie faranl amtes Kive imthen er tez, Ma nicninuni ele (An liiur e. (Auunn Argrine ulkn illiinn) 1,Kinceks Kin ite ün iA rdurt. nu N MIerdekech, AYKANAN , iuGl in m Ceeen etckini, De Cenſaris, & Irregularitate. 16 41. Si quis lethale vulnus inflixit, ſed mors ſectita non est, cenſetirne opere con- ſummäſßſe, ae proinde incurriſſe irregnlarits- tem ex delido?. Non cenſeri, quia non eſt actus in eâ ſpecie , ſub qua prohibetur, per- fecdtus. . 4 27 An qui tampore ebrietatis ſolitus oc- cidere bibit ad ehbriesatem, & in ea octidit, cenſestur ſatis deliberatè occidiſſe, ut ineur- rat irregularitatem? Reſp. Affirmative, ſi tunc prævidit ſe occiſurum; quia fuit occi-= ſo ſatis deliberata; Negative verô, ſi non prævidit, ex oppolita ratione. 4 3. Antetians impubes occidens ineurrat irregularitatem? Reſp. Ex plurium ſenten- tia, apud & cum Lamb. probabiliůùs nonin- currere, qui docent univerſaltter, pueros impuberes, quamvis rationis uſum haben- tes, nullà Cenſurâ aut pœnâ (Excommu⸗- nicationem aliqui excipiunt] affici ab Eo- cleſia. = 44. An ad incurrendam irregularieatem ex delido requiratur adhes: mort alit er pecca- mineſus à Bz. Probabiliùs requiritur. Viade Tamb. de irregul. c. 4. §. 4. 4 5. Quas ſunt irregularitates ex Aelicto? R. Una eſt, ob iteratum Baptiſmum ſeriò, & ſcienter. . 16. Quis incurrit hanc irregularitatem Reſp. Et rebaptizatus, & rebaptizans; iſte tamen ſi fit Elericus, tantùm partialiter in- 166 par: 11. Caput 1. incurrit, quatenus ad altiorem ordinem a⸗ ſcendere nequit, & ſi occultè rebaptizat;, peccat quidem graviter, ſed irregularitatem non incurrit, niſi ſolenniter baptizaverit; non Sacerdos. Ex Cap. I. & 2. de Cler. non ord. 47. Qus eſt ſecunda Irregularitas ex de- lido? & Ex Ordinum abuſu. 48. Quot modis bac Irregularitas incur- ritur? R. Tribus modis: Primòô, qui furtivè juxta aliquos, vel qui matrimonio (quam- vis ſoluùm ratò) junctus ſuſcipit ordines ex- tra caſus jure expreſſos. Secundò, ſi quis Clericus carens ordine aliquê, atum ejus or- dinis ſeriò, & ſcienter ſolenniter exercet. Tertiò, ſi quis Clericus violet Cenſuram, id eſt, cùm ſit excommunicatus vel ſuſpenſus, vel interdictus, exercet culpabihiter adus proprios ordinum majorum. 49. Qua« eſt tertia Irregularitas ex de- Rcdio; Reſp. Propter enormia crimina, ſi ſint notoria & publica, v. g. quæ à jure ha- bent annexam infamiam, ut : Adulte rium, Raptus, Inceſtus. Perjurium in ju- dicio. 50. Qua est quarta Irregularitas ex deli- G&ιο tReſp. Ex injuſta mutilatione, vel ho- micidio etiam indirect tantùm voluntario;, extenditurque ad omnes, qui ad alterutrum, ſive in bello injuſto, ſive extra illud, injuſte concurrunt conſulendo, mandando. Mu- tilatio hnt Anll meemun 4 4 lu. u . Num . Inmmn lchgliunn Putheirtin Uurlkäile Cokiurcc bennt Kane nnfniun hrnſek ſenun commnnn! C)i 1er C/ 9 t Meleo r run nn ſnte II A. l⸗ antſedt nien uen AN hie yyulten, ntiti ul. gtlatunn tmd giin nmorie ae ntod lumd,igi mmiereger eClumwi Wllnei kii t .. latut ni aimn,1 erel 1te e. (AX/, . Ae Mivun in⸗ , N Amiun 4 en, n – De Cenſuri & Irregularitate. 16 5 tatio autem hic intelligitur, quando à corpore ſeparatur membrum aliquod prin- cipale, id eſt, pars corporis, quæ officium per ſe diſtinctum habet, ut: pes, manus, oculus. 51. Qus ſunt Irregularitates ex defectut Reſp. Prima eſt ex defectu animæ, ut: ſi ſint amentes, phrænectici, arreptitii, epilep- tici, qui tamen ſi ordinati ſunt, & intra an- num eo morbo non laborârunt, præſumun- tur liberati, Item illiterati, qui non habent do&rinam ſufficientem. Denique Neophy- ti, ſeu recenter converſi, donec ab Epiſcopo judicentaur ſufficientes. 52., An amentes, epileptici, &r. ſi ſemel tantim fuerint correpti amentia, epilepſia, c. hoc ipſo ſint papetuò irregulares quoad Juſcipienados ordines? Reſp. Affirmativè cum communi ex Cap. Maritum, diſt. 331 ſi hoc Cap. ſit uſu receptum, uti ſupponit Sua- rez de Cenf. ditp. 51. ſect. 1. num. 4. tales proinde (ut idem ait) meritò non admit- tuntur ad ordines, vel ſaltem deſideratur Prælati approbatio. Imô n. y. ſimpliciter aſ- ſerit cum Navarro, ordinari non poſſe ſine Papæ diſpenſatione 53. Qe« eſt ſecunda irregularitas ex de- fectu? Reſp Ex defectin corporis, ut ſi pro- pter eum ineptus ſit ad exercitium ordinis, cœcus, ſurdus, claudus, ita ut ſine baculo nequeat ire ad Altare, careat manu, polli- 163 Pars 11. Caßtit 1V. pollice, indice, oculo ſiniſtrôò. Si ordinem nequit exercere ſine horrore, offenhone, aut ſeandalo aliorum, ut carens auribus, naſo, notabiliter gibboſus, leproſus, paralyticus. Si ſit hermaphroditus, monſtroſus, gigas, pigmæus, æthiopsinter Europæos. 54. Qus eſè tertia irregularitas ex defedtu? Be. Ex defectu natalium, quales ſunt omnes illegitimi, eò, quéêd ratione originis repu- tentur viles. 5. Qus eſt quarta Irregularitas ex deſe- du? Bt. Ex defectu ætatis ad ordines, de qua alibi dictum. 5 6. Qua eſt quinta irregularitas ex de- Jedtu? Reſp. Ex defectu Sacramenti, ſive ſignificationis Matrimonii ratione Biga- miæ; Bigamia autem contrahitur, vel dum quis vivente, aut mortuâ primâà Uxore co- gnitâ, ſecundam cognoſcit, etſi Matrimo- nium ſit invalidum. Vel qui viduam non virginem ducit, & cognoſcit. Vel qui ducit uxorem, priùs ab alio quomodocunque co- gnitam& ipſe cognoſcit. Vel qui propriam Uxorem cognoſcit, poſtquam ab alio per adulterium cognita fuit. Vel demùm, qui poſt ſolenne votum Caſtitatis de facto Ma- trimonium contrahit, & conſummat illud cum Virgine. 57. Qus eſt ſexta irregularitas ex defe- du: Refp. Ex infamia, five juris quæ ex de- licto proprio, vel Parentum, vel vili car⸗ , 1. M 1 inn 4 Ndrct enheun 1 (Hor elen erah Elm. 1 dr lru⸗ ennnafnie ſ ui adu eunde NN mnn Voen lCane Rgeltie eAer henn Kain r ſelalenin di Agend. Ggnhummel er W NWWen unerbuikartn Eginmd I on kiag Llenngrlrta 4 A, len l nlardese Clliie n 8 4 (ühe unhodke 1 SMGn 1.121 ſatm Dn terſnnn.. ontttin etlunne gnegenin nglniarn iuindn e Uingalict 4 1KratG mi ien e pmied NEtaed un⸗ „ a giflan guli i uNrN 8 GNenpone Nun 44 n u ſgunin, ai eKo⸗ ünmt . cn⸗ . De Cenſuris, & lrregilaritate. 169 ditione perſone naſcitur, ſive facti, mo- dò crimen publicum ſit; ex occulto emm non oritur, ſi Homicidium, & Cenſuræ violationem excipias;: juxta aliquorum ſen- bentiam. 3. Qu« eſt ſeptima Irregularitas ex de- fedta? R. Ex defectu libertatis, quem ha- bent omnes ſervi propriè dti, donec con- ſequantur plenam libertatem. Item conju- gati, niſi uxores conſentiant, &caſtitatem voveant. Et Curiales, id eſt, curiæ ſæcu- lari obligati facò juramentò, vel ſtipendiò, vel Judices, Advocati, & c. quamdiu talia officia habent. Excipiunturilli, qui habent ſpecçialem diſpenſationem Papæ pro talibus officiis, uti quidam Clerici in aulis Prin- cipum. Item hunc defectum libertatis ha- bent milites, ſaltem quamdiu juramentòô tenentur, theſaurarii, & depoſitarii publici; & qui rempub. adminiſtrant, uni etiam ap- paritores, & ſimiles, qui ſæva, turpia exer- cuerunt, vel in cauſa ſanguinis miniſträrune. 59. Qua eſt ocavn Irregularitas ex de- fectu? KReſp. Ex defectu Lenitatis, ſcilicet ex licita mutilatione, vel Homicidio in bello juſto, vel judicio. Er requiritur, ut oc- ciſio, vel mutilatio de facto ſequatur. 60. Cur hac lenitas reguiritur ab Eccle- Sa ? Reſp. Quia Sacerdos gerit Perſonam Chriſti, qui, utpotè leniſſimus, neminem unquam læßt. H . 176 Pgr, J. Eaput 1V. 61. Incurritne hanc Irregularitatem; gqui mutilat, vel ogeidit in defenſionem inculpa- zam honoris, vita, caſtitatis, &c. N. Ne- gativè, quia in Jure non ſtatuitur Irregula- ritas hœæc, niſi ob homicidium in bello juſto, vel judicio. 62. Qui incurrunt banc Irregularitatem in bello juſto ?2 &. Qui mutilat, vel occidit proprià manu, non autem Clericus adhor- tans ad fortiter pugnandum in bello juſto, (ſecàùs tamen, ſi ad occidendum hunc vel illum in particulari.) Idem eſt de Duce exercitus, Tubicine, &c. 63. Qui incurrunt illam in judicio à N. Qui ad mortem, vel mutilationem coo- perantur, ativè, & efficaciter, & proxi- mè per adlionem eæ natura ſun ad id erdi- natam. 64. Qui cenſentur hi ceeperateres? H. Juder ferens ſententiam, Notarius eam ſcri- bens, miniſtri exequentes, teſtes, &c. 6s. Cur additur: Adivè:g. Id eſt ex parte occidentium, quia non fit irregularis, qui ſe habet tantùm paſſivè, & ex parte ejus, qui occiditur, ut Confeſſarius hortans ad faten- dum veritatem, velacquieſcendum ſenten- eiæ juſtæ, quam non poteſt differre, niſi ap- ellatione injuſtàâ. . 66. Cur additur: Efficaciter? R. Quia adjuvans, v. g. ferens ligna, ut comburatur antè jam ſuffocatus, non fit irregularis, nec affi⸗ .U Len, TII . gicttur 1 P RW iumndmn Fu G u⸗ lelcnor ee ancrnpeuk Wladan 6 let, Uunnun llcultrt Aaderuktn nnng. S l Gluintut, ſnin Aeu m 4 Uulclnlert,n Durthſtdnt 45 eruir fuuenti ſnjunnizd⸗ leliin e⸗ Aa Eienr c Uunline men 8 linng iſunchiß, Enes rler) leen Mimult And lutente nundui hlen Poerknn hnn Inck o edr,i SZ uien,& enn ſe itt Bupunyr mweruent iNckezt Alnicl⸗ anur in Penmlrt⸗ Celghkett⸗ ben , 9 4 0N i GeWAu elh,Ne fimn . . De Cenſuri, & Irregularitate. 171t aſſiſtens ſupplicio, ſi ſuâ præſentiâ in illud non influt.“ 67. Cur dicitur: Proximè: . Quia qui remotè tantùm influunt, non funt irregu- lares; ut qui gladios faciunt, aut venduntz; Legislator, leges capitales condens; Con- cionator in genere dicens, puniendos eſſe malefactores; Confeſſarius interrogatus de ree, an mortem mereatur, ſi reſpondeat, Judicem ſine acceptione perſonarum fungi debere ſuo officio. Quia hi omnes ſunt tan- tùm cauſa remota. 68. At, quid ſi aliquid facerent, aut di⸗= cerent in particulari, ex quo mors alicupus ſequeretur, aut acceleraretur à &. Hos fu- turos proximè cooperatores, proindequs irregulares; ut ſi quis efficaciter urgeret reum, ut ſcalam aſcendat, vel ad hoc illum juva- ret; Vel ſi Judici in particulari reſponderet, hunc eſſe plectendum. 69. Poſsüntne ramen proximè cooperantes. aliquando excuſari ab irregularitate ? Be. Poſſunt, ſi fiat cum indeliberatione, aut cum femiplena tantùm advertentia, v. gr. ſi di- cat Confeſſarius: Properemus, aut inſtiget jumentum, quo reus vehitur. Item, ſi coo- peratio ſit valde exigua; ut ſi jubeat reum adhuc unum gradum conſcendere, quia minimum reputatur pro nihilo. 70. Quig tamen eſt in hac cauſa proba- bilisstis favorabilis ? B. Suarez, Regin. H 2z Laym. 172 Bars 1J. Caput 1V. Laym. Turr. Hurt. Banny, cenſent, ex ho- micidio neminem fieri irregularem ex de- fectu, niſi concurrat ut publicus miniſter Juſtitiæ, ſive ad cauſæ probationem „ſive executionem; vel ut privatus injuſteè, & cum peccato. 71. Cur tandem dicitur n. 63. per adlio- mem ex natara ſua erainatam? Reſp. Ideo, quia per accidens ſecutus effectus, non imputatur danti operam rei, per ſe licitæ. Hinc non ſit irregularis, dicens Carnifici: Nemo te impedit facere tuum officium, ego meum feci. Nec Judices Eccleſiaſtici, degradatum tradentes brachio ſoculari; nec Clerici, accuſantes aliquem in cauſa eti- minali, modò expreſè proteſtentur, ſe non intendere, ut puniatur pœnâ ſanguinis, ſed santùm ut AKbi vel ſuis ſatisſiat; vel im- pediantur mala, ſibi & aliis impendentia. PARS nietalen) dl alnin ,u, in 4 4. nnna⸗ D 1. umſulr n, niſes Ceim ſukllenn 4 B 19 ſie vnumn lirl kann elih ntei herbelt i,NrenCint Eeen Wnochein eſule ahatt arlilhli, unnel e, yneſenun enn monlagungk uſugr; Ar , kii Want :( 173).0 PARSIII. De Diaconatu, & ad eum pertinentibus. CAPVUT I. De Diaconatu. I. D eh Dincenatus ? Reſp. Eſt. Ordò ſacer Eccleſiaſticus, quò⅛ confertur poteſtas proximè afliſtendi, Presbyteroin miniſterio Altaris, legendique Evangelium zn Miſſa. 2. Quomodo ordinandus in Diaconum debet accedere ordinationem? Reſp. De- bet eſſe initiatus Minoribus Ordinibus, & Subdiaconatu examinatus, & approbatus pro Diaconatu, benè diſpoſitus ad ſacram Communionem, indutus am ctu, alba, cin- gulò, & Manipulé, Dalmaticam ſuper bra- chium ſiniſtrum, & ſtolam manu finiſtra; dextra verò candelam offerendam Epiſco-= Po geſtans, & habens tonſuram patentem. H 3 3. W 174 Pars III. Caput I. 3. L« eſt materia Diaconatus 2 . Ve- rius, efſe duplicem partialem materiam. Unam e Decrete fidei, ab Engenio in Conc. Ror fado, traditionem libri Evangeliorum. Alteram ex Conc. Carthaginen. 4. c. 4. Im- poſitionem manus dextre ab Epiſcope fa- Ram ſuper caput Ordinandi. 4. Weie eſt forma ad traditionem libri Evangeliorum proferenda ab Epiſcopo? Ht. Eſt hec: Accipepoteſtatem legendi Evange- lin m in Eccleſia, tam pro vivis, gquàm pro defuntlis in nomine Domini. 5: Qus eſt altera forma? B. Hæc: Accipe Spiritum Sandtum, adrobur, & ad reſiſten- dum diabolo, & tentatioxibus ejus in nomine Domini. J 6. An ſit valida ordinatio Diaconi, ſi non tradatur illi liber Miſſalis (utz ſolet) ſed alius continens Evangelia? E. Eſſe, quia adſunt Evangelia. 7. Quid ſi tradatur alius liber, v. gr. Exorciſmorum, vel Conecilium Tridentinum? Bi. Non fore validam; ob defectum enim Evangeliorum non verikcaretur forma. 3. Quid ſi tota ſacra Scriptura tradere- tur? G. Validam futuram, quia adſunt Evangelia. 9. Quid ſi autem ſolzum vetus Teſta- mentum traderetur ? Reſp. Non fore validam, quia in co non ſunt Evan- elia. 10. Qid 1 Da Bpntmt . Pm. 6ethem,An enrnütn ) . ſdalhns wenhunbiee as ru un De e ninnn jl⸗ ſ,eeze dſturiz zyilſcpten Cthelale, n⸗ Ctanun dite 4 „ lun N Apoitltorlrr un Diater Aemewalen ul. 11. / 1 (lonte lengr ſleenmni, Ultn aee. MA . . A ilinn, un enid kin eid gt N n Ner A ,SSn 7 algutrnenn iuti Duni ſ 11.,1.11 ei Ar I giluo itte dunen un, brin⸗ un En, ſule) 1 , e De Diaconatu. 175 10. Quid ſitraderetur liber, continens ſo- Iam Adla Apoſtolorum, Epiſtolas, Apo⸗ calypſin?: E. Cum Tamb. dubiam fore erdinationem, & ſub conditione fepeten- dam; quafnvis enim in Actibus, aliiſque prædictis libris adſit doctrina Evangelii, non tamenſunt Evangelia. Z 11. Quomodo liber Evangeliorum poteſt eſſe materia remota hujus ordinis, cum tem- poribus Apoſtolorum talis liber non fuerit, & ramen fusrint Diaconi ordinati, uti fuit S. Stephanus ? E. Chriſtum non determinâſſe in individue materias ſingulorum ordinum, ſed aliquorum tantùm in genere; mandan- do Apoſtolis, ut in particulari uſurparent Cæremoniam exteriorem, quàâ pro diver- ſitate temporum ſignificarent munus, atque officium cujuſcunque ordinis. Ac proinde Apoſoli contulerunt ab imtio Subdiacona- tum, & Diaconatum cum materia nobis qui- dem ignota, ſed pro tunc ſigniſcante can- dem poteſtatem, quæ de facto ſignihcatur. 12. Quod eſt offeium Diaconi? Reſp. Imprimis: Eſt Sacerdoti Sacriſßcanti imme- diatè aſliſtere, miniſtrare illi Hoſtiam in pa- tena, & Vinum in calice tradendo, eumque adjuvare, portando etiam Corpus Chriſti, ſi opus ſit. 13. Quod eſt oficium ulterihs? B. Cane- re ſolenniter Evangelium in Miſſa, id eſt; cum veſte propria, & ex officio. H 4 14. 1765 Pars 1I1. Capæt I. 14. Qod alind eſt Diaconi offeium: Bt. Eſt Corpus & Sanguinem Chrifſti, ex com- miſſione Sacerdotis ſeu Epiſcopi Fidelibus miniſtrare, ſeu diſpenſare, quod quidem hodie in uſu non eſt, niſi in maxima necef- ſitate, cùm ſit copia Sacerdotum. 15. Quid adbuc; Reſp. Solenniter bap- tizare ex commiſſione Epiſcopi, vel Sacer- AotIs. 16. Qid ultra? Reſp. Ex commiſſione Sacerdotis, vel in neceſfſitate fſolenniter Prædicare. 17. Quid denique? B. Sunt & alia ejus officia ex Eccleſiæ conſtitutione, ur: Bapti- zandos inſtruere, purgare, veſtibus exſpolia- re, Epiſcopo prædicanti aſſiſtere, eumque cuſtodire, & tanquam ejus oculum populi mores perveſtigare, eique, ut eos perficiat, vel cotrigat, referre; Bona Eceleſiæ diſpen- ſare, eleemofynas diſtribucse. 18. An Diaconus poſſit etiam miniftrars Extremam Pntionem, ex com miſſione Pa- rochi; Reſp. Non poſſe, quia id nullé jure ipſi conceditur. L 19. An Diacone liceat deferre Pyxicem, in qua ſunt ſarre particula, de uno altari ad alterum 2 Reſp. Cum Tamb. ex §. Thoma, licere „ quia Diaconus debet habere pote- ſtatem ſuper Chriſti Corpus in ſacris vaſis contentum, & ex quotidiana praxi Diaco- us pro ſolenni Proceſſiene vel expoſitione. PYX ſerdeler 1 i faimm eehockinl Gnn M nin M . 4 Wedin 11. Cuk, uraduktm An Anghi hnrluſtn ul r 1 . wiluan 1 Relhn er Honmemtte ipedh Alicktinni 18 glrie 4 AMts/ ,4 Mee , Frlkiuree relle gann Dmn 7 . ſe Acden Al kar. „* uehhlni rummi 1elre hhene n kiter In nitnenflr mitülee eunde euRelin lnl er ut elcs 4 ⸗ erMuſſin gutulein ,en,ntn, gelenil nk rt OH 1 9. 4 nn . HMZ aeeſ. De Piaconatu. 197 pyxidem, ſeu lunulam, in quibus eſt Eu- chariſtia, educit à ſacrario, vel à ſublimi loco ſumit, adducitque in manus Sacer- dotis. 20. Quid eft ſolenniter eanere Evange- lium in Miſſa: Reſp. Eſt canece cum propris veſte Diaconi. 21. Qua eff illa propria veſtu? Reſp. Eſt Kola à ſimſtro humero per pectus, & deon- fum ad latus dextrum, fſub brachio dextre ducécta. V 22. An ergo Subdiacenus non poteſt canere ſolenniter Evangelium in Miſſa 2 Reſp Non poſſe cum tali ſolennitate, hoc eſt, cum veſte propria Diaconi. 23. Potéſtne Diacenus abſente Parocho, quamwvius non committente, diſpenſare Eu- chariſtiam in caſu neceſſitatis ? Reſp. Poſſe, quia eſt tacita voluntas. 14. Qualis antem hedie requiritur neceſ- Iſitas as hoc munus sbeundum? Keſp Suffi- cere neceſſitatem agonizantis. Quintanad. extendit etiam ad majora Feſta abſente Sacerdote. 15. An Diaconus peſſit wanu propriz por- rigere Euchariſtiam Ssacerdoti inſirmo ? Keſp. Ipſum Sacerdotem debere Euchariſliam de pyxide accipere, ſi poſſit, & ſumere, cùm ſit Sacerdos. Si autem non poſſit, porriga illi Diz conus. 26. Quid eit ſolenniter baptixare? Reſp. 5 Eſt 17⁸ Pars 11I. Catut J. Eſt baptizare cumſolennitatibus, & Cære- moniis ab Eccleſia præſcriptis in Kituali. 27. An poſſit Parochus pro libitu com- mititere Baptiſmum piacene * Reſp. Aliqui putant, ſolùm in caſu extremæ neceſfſitatis; judico tamen, verius eſſe, quòd poſſit ex alia cauſa rationabili, & quidem hac ætate; aliàs olim erat facilior hæc commiſſio ob defectum Sacerdotum, quorum numerus hodie crevit. 28. Potéſtne Diaconus etiam ſine commiſ- Iizne baptizare ſolenniter Parocho abſente? K. Probabile eſſe, quòd poſſit proprio jure, etiamſi non ſit extrema neceſſitas, dum- modo ſit non levis. L 29. Tuid, ſi Diaconus conſtituatur Pa- rochus, potéſtne ſine ulteriori commiſſione Juos Parochianos ſolenniter baptizare? Keſp. Videri in tali majorêm poteſtatem agno- ſcendam, quâm in ſimplici Diacono; ac proinde hanc poteſtatemilli negandam non eſſe, ſicut tunc poteſt ſolenniter prædicare ex officio. 30. Si Diaconus extra caſus dictos, ſine commiſſione Sacerdotis, vel Epiſcopi bapti- zet ſolenniter, incurritne aliquam t&nαnπ: Incurrere Irre gularitatem. Ex Cap 1I de Cler. non ord. mini. 11. Per quam maleriam & formam confertur Diacono hac poteſtas diſpenſandi BEushariſtiam, ſolenniter baptizandi ex Sa- cer⸗ e ,emnin . Htdam Cm. ne lun 6 duruminen⸗ fmuknuh l Pnpl ſ 1 Oaddt 4 5 5 ve ualygele M Neng Eunar ſ lulte Allter i⸗ linebre ahemäleee ſd Mhrr mtimmnizrge⸗ al, u . ler conmih Ounmonm S ℳ. nſctuantkr arten nnſſten “ tubuzndent! N untreten tr,h or. 6 1 Rpete N. gdin ind c , PelE. er De Diaconatu. 175 terdotis deputatione, & ſacrißcanti mini- ſtrandi? B., Per manus impofitionem, & ejus formam. zz2. Quibus veſtibus debet eſſe indutus Diaconus, dum ſolenniter baptizat, aut de- fert Sacramentaum Euchariſtiæ ex commiſ- ſione Parochi? Reſp. Aliquos judicare, quod ſuperpelliceo, & ſtola per tranſverſum po- ſita ad diſtrnctionem à Sacerdote, aliàs eva- ſurum illum irregularem, ſi ſtolam geſtaret, ſicut Saaerdos. 33. Quid eſt ſolenniter pradicare? . Cum ſtola & ſuperpelliceo ex Cathedra. 34. Eſtne hoc munus wagis proprium Dia- coni, quùm Subdiaconi? Reſp. Ita mihi videri cum Tamb. neque enim putandum eſt, tradi illi Evangelii librum, ut eum ſo- luùm legat, verùm etiam, ut, ſi aliàs eſt ido- neus, illud fidelibus evulget. 35. Fortè tantkm licebit id in penuria Sa- cerdotum , quæ hodie rarò actidit ?à Keſp. Tamburino durum videtur, Eccleſiam velle prohibere illis officium, quod ex propria ordinatione ipſis competit. . 36. Quid eſt Evangelinm? H. Eſt hiſtoria vitæ, &mortis Domini noſtri JESUChriſti, conſcriptaper Evangeliſtas, Canonieos, & probatos ab Eccleſia. 37, Potéſine Diaconus etiam aſiſtere matrimonio ex commiſſione Parochi? Reſp. Non poſſe, quia Trident. ſeſſ. 24. a;. 1. H 6⁶ de e Daz,; 111. Caput I. de Reform. hoc munuscommittit folàùm Paæ. rocho, vel alteri Sacerdoti, de ipſius Parochi⸗ ſeu Ordinarii licentia. 18. Si erge Diaconus ſit Parochus;, pots- zitne ex officio aſiſtere watrimsnio g. In eo caſu poſſe, quia verè erit Parochus. 39. An ſaltem eo caſu poſſit Diacono Para- tho com mitti aſſiſtentia hac? Ht. Non poſſe, quia Trident. cit. commifſſionem vult fieri Sacerdoti. 410. An peſſit Pentifex ordinationem pia- soni delegare ſimplici Sacerdoti? Reſp. Juxta communem apud Tiberium, non poſſe: quia nunquam legitur, hanc facultatem delega- tam eſſe. Quamvis Vafquez, & alii dicant, privilegium datum eſſe Abbatibus Ciſerci- euſibus, de quo dubitat Cosinck. 41. Qus atas requtritur ad Diaconatum? H. Annus vigeſimus-tertius inckoatus, e& Trid. jeſſ 2. c. 12. de reform. 41. Habétne Diaconus ſpecialem aliqunpm obligationem fibi propriam ? Reſp. Nullam ultra eas, quas habet Subdiaconus, videlicet ad caſtitatem, Horas canonicas, habitum & Tonſuram. 43. Si quis Subdiaconatu invalidè ſuſcep-⸗ ſo, ſiat Dizeenus, obligatärne voto taſtitatu 5 R. Obligari, quia illud eſtannexum ſingulis ſacris Ordinibus. 44. Lui ergo eſt Religioſus Subdiate- hus, & Diaconus, peccatque contra cafſti- 64- ded Aleun ,/eenorin rvon ein lmnn Olten ien, i⸗ un uſmn 1 Muunnn mti keiKer l giu ſageweis 47 AAntut Sindigzii. ean 4 iatinbenr Aurrt uNd. G kluk filſutte , ℳ 6 DMai Peiehettin llAnyn 4 Cumirt lignan NiNlei erelen 1 A Diun anſ leci lllag, era t iie n d SS in 4 „ ertn Aiſton i1N nmioenſit rrlurenn uriti eſ ienm malet uluen Ele 1,Adien Ardulen⸗ 1CGRint wimiliuttnie iu nehhrb,4 r iulg /,n Atruerg neeſee nun, in Aniiſ e Pntttſſ Aruhmm4 AMe. 7 raſ Se ,. De Diacons. 128 atem, peceabitne triplici geccato? . Pecca- bit uno peccato, triplici titule vetito; quia ſingula vota eandem afſtionem ex codem Rcligioni motrvo prohibent. 47. Obligaturne Diaeonus exercere ſuum offiein m è&, Non videri eſſe ſpecialem obli- gationem, niſi fortè alicui Ecclehæ adicri- batur, ut inſerviat. 46. Peccatne mortaliter, ſi exercet ſuum munus in ſtatu peccati mortalu? N. Non pec- eare, quia hæ actiones non ſunt tam ſacræ, Kcut Sacramentales. 47. Anne hoct verum eſt etiam de diſpen- ſatione Euchariſtia? B. Etiam, ex communi opinione. S 4S Quid habet plus poteſtatis Diaconus in recitatione Breviarii,quàm Subdiaconus B Hoc, quòd ante orationes dicat, Domi- nus Vobiſoum. 49. bPotéſtne hunc verſum dicere, etia m praſenie Sacerdote? &. Juxta Rubricas non poſſe, niſi de Sacerdotis licentia. 50. Deben:ne etiam Diaconi habere teſti- moniumb'enævita? E& Debent. Ex Trid. ſeſ. 23 6sρ. I 5. de reſorm. . 1. Quantutm interſtitium requiritur in- ter ſuſceptionem Subdiaconatus, & Diaco- natus? B. Requiriex Trid. cit inte grum an= aum eccle ſiaſticum. J1. An Diaceonus habens dus doemicilis in di verfis Diæceſibus, poſſit Disconatum II 7 acci⸗ 182 Pare 111. Caput I. accipere ab altero Efiſcopo, quàm Subdiaco- natum acceperit 2 &. Poſſe, quia utrobique ordinatur à proprio Epiſcopo. 53. Si quis titulum, quem pro Subdin- conaiu habuit, perdidiſſet, deberétne alium procurare pro Diaconatu? B. Deberet provi- dere de alio, quia aliàs ordinaretur in ſacris ſine titulo contra Tridentinum. di 54. Quæg ſcientia requiritur in Diacono? N Ex diſpoſitione Tridentini in genere ea- dem, quæ in Subdiacono, ut ſitin litteris, & iis, quæ ad Ordinem ſuum exercendum per- tinent, inſtructus. Iun ſpecie tamen manife- ſtum videtur, plus ſcientiæ requiri in Dia- cono, ſiquidem ejus munia etiam ad proxi- mum juvandum extenduntur. Et poteſt exa- minarietiam de recitatione officii divini. CAPUT ILII. De aſſſtentia Diaconi Sacerdoti Mihſam celebranti cum Ssub- diacono. 1. Vibus veſtibus debet eſſe induins Dia- conus, dum dacerdoti ſacrifkcanti mini- ſtrat ?R. Amictu, Albâ; Cingulô, Manipulé, Stola à ſniſtro humeroad latus dextrum du- Eai, & Dalmatiea. 2. Quis ſignikcat Dalmatica à B Signi- ſicat erga proximum lætitiam, & charita- tem. 3. Dia⸗ NRN Natn 4 ℳCcentn CGN. uunthn Wmn eetnznet uechened udkſuit ſbue;ae ſtige⸗ ſln , MN ſiſtun / Uenoancul Ama buud Guce 6 Ouedh „7 7 Lai um , hl A I dam te⸗ hgſar, ſig llee lrane H an⸗ mili. llitn uelnnen en. unny i1 0n Ueotar ſrbent ufüoltengt ü kinittn uden. ” and. ℳ. 7 4 DMsMe. lieininn-. Cenoug, yelanne , aerd.e⸗ K 4 e uih Da Aſiſt. Diac. Sac. Miſſ. celeb. cum Sub. 183 3. Diaconus du m Stolam induit, debétne oſculari Crucem in medio poſitam? N. Debet, ex Gavanto. 4. Quomodo procedit Diaconus ad Al- tare cum Sacerdote ad ſacrificandum Reſp. præcedente Subdiacono, ſequitur Diaco- nus uterque coopertòê capite, & junctis ma- nibus; ac deinde Sacerdos; niſi hic oluviali ſit indutus, ad aſperſionem aquæ benediéctæ faciendam, tunc enim pares procedunt cum celebrante; tenentes utrinque alas plu- vialis. 5. Vbi ſtat Dinconus, dum celebrans fa- eit confeſſionem à G. Penes celebrantem à dextris, cum quo dicit alternatim poſt An- tiphonam : Introibo, Pſalmum: Indica; & poſtea Confeſſionem correſpondente Sub- diacono. 6. Qumodo dicitur Confeſſie à Diacono ſimul & Subdiacono; B. Corpore antrorſum inclinatò, dumque dicunt: Tibi Pater, & te Pater, aliquantum convertuntur ad cele- brantem. Tenebunt autem manus ſemper junctas ante pectus, niſi quande pectus per- cutient alias Ggna Crucis ſemper facient ſi- mal cum celebrante. 7. Quomodo aſcendunt ſada Conf ſione Diaconus & Subdiaconus cum Saceräote 4 Altare ⁸ H. IIHe vadit à dextris;, hic à ſi- niſtris; IIlo ſiniſtra manu, hoc dextra ve- ſtem, & albam anteriorem celebrantis pau- lulùm elevante. 8.0 60. 1984 Par: 1II. Cagut II. * 2. Oſculantrne Altare ſimul cum Sacer⸗ dotei Keſp. Non, neque tangunt Altare, ſed ſuo quiſque loco genufe ctit, & ſtatim ſur- git, idque ſemper obſervandum. 9. Quid peoſt eſculum primum Altaris agit Diaconus & Subdiaconus? N. Subdia- conòô ſtante à ſimiſtris Celebrantis, Diaco- nus miniſtrans Celebranti, naviculam aper- tam, parùm inclinatus versuùs Celebrantem, dicit: Beneditite Pater Reverende, & oſcu- latur cochlear, & manum Celebrantis, ante & poſt. Poſtea Diaconus dimiſsa navicula, accipit tharibulum à thuriferario, & dat celebranti, oſculata priùs catenularum ſum- mitate, & manu illius dextra. Diaconus & Subdiaconus hinc inde affiſtunt celebranti, dum incenſat; & cùm tranſeunt ame crucemy, ſemper genuſſectunt, quamvis nomadſit ta- bernucuſum ex mente Gavanti. Et f̊nita incenſatione ad Cornu Epiſtolæ, celebrans reddit thuribulum Diacono, à quo ipſe ſo⸗ lus incenſatur. 10. Poſt hane Incenfationem „ quome- do inſerviunt Diacenu & Subdiaconuss E. Cùm Celebrans legit Introirum, & Kyris eleyfon, Diaconus ſtat à dextris Celebrantis, & Subdiaconus à dextris Diaconi in Cornu Epiſtolæ. 11. Quid dum Gloria intonatwr? E. Dia- conus, & Subdiaconus, unus poſt alium ſtant à tergo Celebrantis; poſtea aſcendunt ad Alta- 1 EMMn Uuteche I1 ℳd 0ie u, Mrmul hrente⸗ Pne Mx / Saſſe aiſ Caehun Un du Ann 140 Crenihen munbulan Unſonpr, Deſnntcs cd un Nnen N Eegumirte uhinmaxn nſegen, 1Cdu ien ſaien Wlentn. NNN n ſnle Aeu Cekeniuk. ni, uklrn, ndCAhern lamiits,A nClehentgn nlanni mtend, 44 Vanmuni m Dunu ſgencter, nfi mbun eEnmt un llnn, dnn , nile hnm, ll lantul N Giulnig Dewmalen De aſiſt. Diaue. Sac. Miſſ. eeleb. cum Subq, 13 5 Altare, & hinc inde Diaconus à dextris, Sub- diaconus à ſiniſtris cum celebrante Hym- num ſubmiſſa voce proſequuntur uſque ad fi- nem. Quod etiam ſervatur, cùm dicitur Crego. Et cùm dicitur: Deminus vobiſcum., Oratio, Prafatio, & Pater noſter, Diaco- nus, & Subdiaconus ſtant unus poſt alterum ätergo celebrantis. 12. Si dicendum eft: Fledamus genua, quis illad dicis? R. Dicto à Celebrante: Ore- mus, Diaconus dicit: Hestamus genua, & Subdiaconus: Levate. Illo primum genu- fle ente, hoc primùm ſurgente. 13. Qrid poſt orationes didtas agit Diaca- nas? R Celebranti ſubm ſſia voce legenti E- piſtolam. Graduale, Tractum, S&c. affiſtit ad dextram 14. Qaid ver Subdiazonus? R. Ille cir- ca ſinem ultimæ orationis, accipit ambabus manibus librum Epiſtolarum, deferens I1- lum ſupra pectus, & facta Altari genuflexio- ne in medio, vadit ad partem Epiſtolæ con- tra Aluare, & cantat Rpiſtolam, qua decanta- ta facta irerum genuflexione in medio, re- dit ad celebrantem, & genuflectens oſcula- tur ejus manum, & ab eo benedicitur, præ- terquam in Miſſis defunctorum, in quibus Miniſtri nunquam oſculanturSacerdotis ma- num, neque rem, quæ porrigitur. 15. Quid agunt poſt Epiſtelam? R. Sub- diaconus accipit milſale Celebrantis de⸗ exrtz 186 FPars III. Capus 1I. fert ad cornu Evangelii in Altare, & ibi mi- niſtrat celebranti legenti Evangelium, ma- nente Diacono ad Cornu Epiſtolæ. 16. Quid poſt leltum à Celebrante Evan- gelium: Reſp. Celebrans delato per Diaco- num librô Evangeliorum ad Altare, impo- nit incenſum ad thuribulum, ſicut priùs. Po- ſtea Diaconus genuflexus ante Altare di- cit: Munda cor meum, &c. & accipiens li- brum Evangeliorum de Altari, petit Bene- dictionem à Celebrante, ſimiliter genufe- aus in ſuperiori gradu Altaris, oſculatâ ejus manu, exceptâà Miſsâ de Requiem, in qua & alia certa puncta cxcepta habentur in Miſſali. 17. Quomodo vadit sad 4antandam E- vangelium à⁸ R. Piæcedentibus thuri ferariis, & duobus Acolythis cum candelis accen ſis de Credentia ſumptis, procedit cum Subdia- cono à finiſtris ad locum Evangelii centra Altare, verſùs populum. 18. Quo riiu cantat Evangelium? Reſp. Ibi Subdiacono librum tenente medio inter duos Acolytos tenentes candelabra accen- ſa, dicit: Dominut vobiſcum, junctis mani- bus. Cùm dicit; Sequentis, ſignat librum in principio Evangelii, frontem os, & pectus, poſtea ter IIbrum incenſat hoc eſt, in medio, à dextris, & à ſiniſtris, & proſequitur Evangelium, junctis mani- bus. 19 0u8 pln vlin hen ueitii NK. 1. is 4 edn Crelenn, 4 Ci 11 Mie NCMN Her A. 1 Auptet Demucle n Wr mnn lennn n D 1 e ——— al Alrfin ne n ilheen. ugel. RnIINRY. af, nl ine Ase ℳ. Cirhe Ari zeitkn inltegen Uri Kluige eletn 1 pe uar 2 4 1 Aiotetan t ulnteni Nin aeesnt raln nen . uleglian lungunili ia ine⸗ emuemeloin De Aſſiſt. Diac. Sac. Miſſ. cel. cum Subd. 187 19. Quid finito Evangelio?! E. Subdiaco-= nus defert Evangelium oſculandum cele- branti, qui fant libri oſculò, à Diacono in- cenſatur. 20. Quid ſub Credo ? g. Idem ſervan- dum, quod ſub Gloria dictum Et poſiquam cantatum fuit: & incarnatus eſt, Diaconus acceptâ Bursâ de Credentia;, ambabus ma⸗- nibus eam defert elevatam, cum ſolitis re- verentiis ad medium Altaris, in quo expli- cat Corporale, & revertitur ad Celebrantem. Dum verò non dicitur Credo, Subdiaco- nus defert Burſam ſimul cum Calice, uti dicetur. 21. Peſt Credo dids Oremus, quid agi- zur:? B. Diaconus & Subdiaconus accedunt ad Altare in cornn Epiſtolæ, Diaconus a- movet Cali cem, ſi eſt in Alvari; vel ſi eſt in Credentia, accipit eum de manu Subdia- coni. 12. Subdiacaenus quomedo defert Cali- sem de Credentia ad Altare? gt. Defert Ca- licem cum patena & hoſtia, coopertum pal- là, & velo à collo ſibi pendente, manu ſi- niſtrd tenens, & alteram manum ſuperpo- nens velo, ne aliquid decidat. 138. Accepto calice quid agitur à Reſp. Diaconus calicem detegit, & dat patenam cum Hobßia Celebranti, oſculando ejus manum dextram. Subdiaconus extergis Calicem pugificatoriô. Diaconus accept an=- 182 Pars 111. Caput II. ampulla vini de manu Subdiaconi, imponit vinum in calice. Subdiaconus interim, am- pullam aquæ oſtendens celebranti, dicit; Be- wedicite Pater reverendet. Et inrerim, dum oelebrans benedicit, infandit paulùm aquæ in calioem; Diaconus illum celebranti dat, & pedem calicis tangens, ſeu brachium dex- rum celebrantis ſuſtentans, cum co dicit: Offerimus tibi Domine, & . Quem poſteà po- ſitum in Altari ut ſupra, pallà cooperit. 24. Quid ultra bic agit Discenus ² R. Subdiacono ſtanti in cornu Epiſtolæ, ponit in dextra manu patenam, quam cooperit ex- tremitate veli, ab ejus humero pendentis,; qui vadit poſt celebrantem ante mediumal- taris, & factâ genuflexione, ibi ſtat, ſuſtinens cam elevatam uſque ad finem orationis do- minicæ. Excipitur Miſſa Defunctorum, & dies Paraſceves. 2 . Peradt Offertoris, Diaconus quid a- zit; Keſp. Dicto Veni Sanktißcator, &c. Diaconus miniſtrat, ut ſupra naviculam, di- cendo Benedicite. Dum celebrans oblatain- cenſat, ille tenet pedem ealicis manu dextra. In incenſatione etiam ſemper aſſiſtit Diaco- nus. Et dum incenfatur Crux, amovet cali- cem ad partem Epiſtoiæ, rurſuſque reponit; ac finita incenſatione à celebrante, Diaconus illum incenſat in cormu Epiſto læ, ac poſteâ Subdiaconum patenam tenentem: ipſe verò Diaconus incenſatut à thuriferario. 26. Qi4 r 7 ui gedenl gilrens et unrl nnnhicen Maken Cerbehe,t Urhrt den 4 8 n Dererlt ſphnan zinpekre luen 4 ihen tten lusd licerad Den mnmküii ſern, aur Miamſieen igenken Cunedr lelet hrzian Entnn A (lcnonn unn lyfaie ſoeit 5 lenl ug in . a. uln i un an 2 Wahen ,ene, 1 Genpt eelanzet int Dieſnu,1 mnhüde e n pntcent nurun Ain Ulu ſcheen rft W e iuctwn 6, Muuuſilt laii , 6 nex⸗ oNni⸗ n dum me mi. ai 1 „. De Aſiſ. Diar. Sat. Miſſ. cel. eum Subd. 189 2 6. QaigAdâ Orate Fratres? Reſp. Diaco- nus in ſupreme altaris gradu cum Subdiaco- no flectit, & reſpondent: Suſcipiat, &c. vel occupato Diacono ſolus Subdiaconus: 27. Quid ſub Praſatione à Reſp. Stant re- trò poſt celebrantem, & paulò ante quàm dicatur Sandius, accedunt 24 altare, ubi cum celebrante hinc inde ſtantes dicunt: San- Gus, Gc. uſque ad Canonem. 28⁸. Quid dum Canon dicitur * R. Tunc Diaconus accedit ad ſiniſtram celebrantis, aſ=- ſiſtens illi, niſi alius adſit Sacerdos; tunc e- nim ipſe ſtabit ad dextram aliquantum poſt celebrantem. Subdiaconus verò redit ad fu⸗ am priorem ſtationem. 19. Kaid dum Celebrans dicie Quamob- lationem/ R. Diaconus accedit ad ejus dex- tram, & ibi in ſuperiori gradu Altaris genu- flexus, cùm Sacramentum elevatur, m- briam planetæ elevat; & quando opus eſt, ſe erigens ealicem diſcooperit, & coeperit, & cum celebrante genu fle ctit, Subdiaconéô in loco ſuo genuſectente. Repoſitd galice à ce- lebrante poſt elevationem, Diaconus redit ad librum, niſi alius aſſiſtat. 30. Wid dum celebrans dicit; Per quem hæc omnia, & c 2 Reſp. Tunc Diaconus fa- Eta Sacramento genuflexione, accedit ad dextram celebrantis, & quzando opus eſt, diſcooperit calicem, cum celebrante ado- rae, cooperit, & erum genuſſectit. 31, Quid 190 Payt II. PCapu! 1I. 31. Quid, dum dicitur Pater noſter? R. Dum illud incipit, Diaconus vadit retrò poſt celebrantem, factà priùs Sacrameuto genuflexione, ſtatque ibi, donec dicitur O- ratio Dominica. 32. Quid circa finem Orationis Domini- caà . Dum dicitur: Et dimitte nobu debita noſtra. Diaconns factàâ, ubi ſietit, genu- flexione, vadit ad dextram celebrantis, & Subdiaconus circa finem orationis Domini- cæ, factàâ item genuflexione, revertitur ad Altare, & ſtans in cornu Epiſtolæ, porrigit patenam Diacono, qui eam diſoooperit, & purificatoriò abſtergens, dat celebranti, manum ejus oſculando, & quando opus eſt, diſcooperit, & cooperit calicem, & cum celebrante adorat. 33. Subdiaconus redditä patend qaè va-= dit? Reſp. Depoſitò etiam velo genuflectit. & deſcendit retrò poſt celebrantem, & cùm dicitur Pax Domini, &. iterum genufle- Gens accedit ad ſiniſtram celebrantis, & fi- muldicunt: Agnus DEI, deinde factâ ibi- dem Sacramento genuflexione, redit poſt celebrantem. 34. Quid autem tune Diacenus? R. Is 2 dextris geuuflexus expectat pacem, & cùm celebrans oſculatur Altare, ipſe ſe erigens, ſimul oſculatur illud extra Corporale, & 2 celebrante dicente: Pax zeam, comple- zus accipit pacem, ſiniſtris genis ſibi invi- cem e Grptul Vmnßna DMen,k 6 e, StleN nen,E wrem. 66 leoylpe Pllentwe Cren t OrOrilgten 3 nnu kren e,Anr onſcirn Wkne Ounnc ten, ane der Clintini pliiie 3 ee Giutn unliglin nNinenn Kenonle, nflert ſaherin 4 De aſſif. Diac. Sac. Miſſ.eeleb. eum Sabd. 191 lan . teum appropinquantibus, & ei reſpondet: RM eDH Et sum ſpiritu tuo. 35. Diaconus cui dicit pacem? Reſp. Ac- ceptà pace, iterum adorato Sacramento, ſuen vertit ſe ad Ssubdiaconum, retrò poſt cele- brantem, dat ei pacem, & ſtatim vadit ad en Ujbrum. e. subligconus guibus det pacem ² R. enntnn Acceptâ pace à Diacono, & factâ Altari ge- Anniailnt nuſlexione, comitatus ab Acolyto, vadit ad Chorum, & dat pacem priméò cujuslibet lun ordinis dignioribus priùs, deinde minùs di- aliutti gnis, & reverſus ad Altare, factàâ genuflexio- A ne, dat pacem Acolyto, & iſte reliquis. lentn Tum Subdiaconus vadit ad dextram cele- midlen A brantis, & quando opus eſt, diſcooperit cali- cem, accipit ampullam vini, & infundit, Nten quando celebrans vult purificare. Priùs au- an Anentil tem, dum celebrans communicat, ſtat ibi- gindnmer kan dem, & Diaconus ad librum, profundè in- iunnped clinati verſùs Altare. indlmit 3 7. Quid agit Piaconus peradà Com- i munione? Reſp. Defert librum Miſſalis/acd S” cornu Epiſtolæ, deinde vadit retrô poſt celebrantem. lumu hli 3 8. Quid autem Subdiazsonus; R. Vadit ad Ae Am cornu Evangelii, ubi calicem mundat, aptat ln gete ecum purifſicatorio, patenàâ & pallâ cooperit. eNG plicat corporale, reponit in Burſam, & GAe. Nillam ponit ſuper Calicem coopertum velò, N. Juam collocat ſuper Altare, vel Creden- an . tia, 146 Pars 1II. Caput II. tia, ut priùs; poſtea redit ad locum ſuum re- tr6 poſt Diaconum. 39. In Qusadragefima quis dicit: Humi- liate capita veſtra D EO: R. Poſtquam Ce- lebrans dixit: Oremus, Diaconus vertens ſe ad populum junctis manibus dicit: Humi- liate, &c. 40. Quomodo dicitur: Ite Miſſa eſt? R. Poſtquam Celebrans vertit ſe ad Populum, Diaconus cum eo verſus ad Populum cantat: Ite Miſſa ent, dum Gloria dictum eſt in Miſ- ſa, vel Benedicamus Domino, facie ad Altare verſa. . —= 41. Eſtne certa aliqua Regula, quando di⸗ cendum ſit Gloria ix Miſſa correſpendente Bres viario à Reſp. Quandocunque in horis ca- nenicis dicitur: Te Deum laudamus, tune in Miſſa correſpondente officio dicitur; Glo- ria, excepta Feria quinta Cœnæ Domini, S& Sab batho ſancto, in quibus in Miſſa dicitur: Gloris, quamvis in Officio non dicatur. Te DEVM. 41. Quid peſt: Ite Miſſa eſt, aut Benedis camus Domino: R. Subdiagçonus miniſtrat librum Celebranti pro Evangelio, ſi opus eſt, quo finito; diſcedunt ſimul ab altari ad Sacriſtiam eodem ordi- ae, quo exiverant, 80 unte⸗ Coteunten 1 nn . 1Y Ii Borlinken ian gon nunl u g liy in gli Reielen Porktenn lhln⸗ r/4 D d 4 1.. lniun Nernunt tonie ltee lentn 4 1 nn Quaſtiones Miſeelanea pro Diacenâ. 198 lant QMuaæſtiones Miſcellaneæ pro n. Diaconis. uiw'eid d. . I. l VID eſt Pradieatie? g. Eſt Ars, quài Præ- einatoellenent dicator populum informat ad haben- Amutnn dos bonos mores, & ad cvitandos malos. Minn itti 2. Quä ratione informandus eſt ſie popu- Iu: N. Excitando potiſfimùm adamorem in eA Knis ultimi, & mediorum, quæ ad eum con- n n ducunt, prout traduntur in Theologis Driemnene practica morali. 4 Dan uutince, ”ð Finis ultimus Homini. SiGmCAERDAn . B . . S ehmi lten 3.‧ Leis eſt ultimiss fnis hominis, prop- umdn eey quem creatus eſt? &. Videre DEUM facie ad faciem, cum ejuſdem amore, a0 NeNν Llorificatione. umenr miitt 4. Conſifliene in hee Kne beatitude ho- lnglo ifn minis 5 H. Omninò, quia ecò adept⁵ „ Vere ainin beet us eſt. . — 5‧ An erge nallum objedtum ereatum min Seare bominem poteſt ?à . Null ratione, wunm — quia Beatitudo ſatiativa eſſe debet apperxi- ts rationalis, qualis nulla crexura ee (l. 2 1 ln 1194 Piar, 111. Caput 111. 8s. In quo conſiſtit beatitudo formalis? gi. Quoad eſſentialem diſerepant inter ſe Theo- logi, aliis eam in ſola viſione Dei, aliis in ſolo amore, aliis in utzoque conſtituentibus. II- lud certum eſt apud omnes, unum ſine al- tero dari non poſlſe. 7. Debeétne Beatitado neceſſaria pertetua eſe ? G. Naſi perpetna ſit, non poteſt quie- tare animum, haberetque hoc ipſo aiiquid mali admixtum, adeoque non bearet. 8. Eſtne vißio beatißcanz omnium perfe- Kiionum divinarum, vel ſußiseret etiam anius? . Eſſe viſionem Dei, ſicut eſt in ſe. sitamen dari poteſt viſio intuitiva præciſi- va, non mihi perſuadeo, non ſuffecturam; etiam unius perfectionis viſionem. 9. Eſtne viſio beatifica Dei intelledtu alis, vel corporea? E. Oculum corporeum nullâ vi elevari poſſe ad videndum Deum, debet proinde eſſe intellectualis. do. Eſtne Viſio hat intellectunalis natura- Iis: Reſp. Eſſe in ſubſtantiaſupernaturalem, ad quam intellectus elevatur per lumen glo- riæ ſibi infuſum. 1I. Eſtne hac Beatitudo aqualu in omni- bus Beatis? E. Eſſe inæqualem pro inæqua- litate meritorum. 12. Eſtne viſis, & amor Dei tota hominis beatitudo ? N. Præter hanc beatitudinem Animæ, dari etiam Beatitudinem Cor- poris. 13. . fe R 9 V tul il⸗ zscsgti n; nd⸗ ſenut⸗ auiCon rbu leltunis⸗ eſotune⸗ tingguft goligeren un enjuiine Puut eluue 1Aütautgens RNſtn E 1 ſPiſta ie inerzul ofiuir ſpnr 4 a ttlbnn Diitſekn 1 Mriie gimmi,5 gen ulzni uue u uthtonfeiee, enrigephtz enmnden, 6ſen onen) alchen 6 enDlarkt tpinnien mite uIiſmen. hea dwelch mtmngeunn u NAldtten pema . rrſetlmg MMAalr n aan 0 GrNMM urMeulenN C. W. Quseſtiones Miſcellanes pro Diaconi. 15 13. Qus eſt illa Beatitudo Corpors à Be. Eſt concurſus quatuor nobiliſſimarum qua- litatum, quæ dotes corporis glorioſi nun- cupantur. 14. Qua« funt illa dotes? R. Eſt Impaſibi- litas, quàâ Corpus redditur expers omnis pœ- næ & doloris. Claritas, quâ fulgebit ſicut Sol. Agilitas quàâ movebitur celerrimè pro bene- placito Animæ. Subtilitas, quàâ poterit pene- trare quæcunque alia corpora, fſicut radius Solis penetrat corpora perlucidada. 15. Quibus mediis aſſequuntur homines banc beatitudinem? B. Aliqui ſolius Chriſti meritis, ut Infantes baptizati; alii inſuper mediis bonis operibus, juxta Matthai Cap. 9. Si vi sd vitam ingredi, ſerva wan- data. . 16. Cur exigit DEVS epera bona ad cen- ſequendam ſalutem? Keſp. Quia conve- niens erat, ut home libertate præditus, per proprias humanas actiones, ie ad eam di- poneret. Adtus Humani. 17. Quid eſt adtus humanus? . Eſt actis voluntatis liberæ ex deliberato judicio ho- minis procedens. . 18. Eſine aliqua dißerentia inter adlis- nem bominis, & actionem kumanam ? g. Eſt omninò, quia actio hominis eſt, quæ- cunque aftio ab homine procedens, fRve . = I 2 libe- „ —⸗ ws dar: 111. Caput I11. libera ſit, ſive neceſſaria, ſive cum, ſive ffne deliberatione procedens. Actio verò huma- ua illa ſola dicitur, quæ ſeienter, & volenter ab homine procedit. 19. Quotuplices ſunt adliones humana in genere? F. Sunt velbonæ, vel malæ, & ab aliquibus valde probabiliter admittuntut etiam in individuo indifferentes, quæ nec bonæ, nec malæ ſunt. 20. Vnde habetur bonitas, vel malitia alziuum bamanorum? N. Bona ſunt quæ ſunt conformes naturæ rationali, qua tali; wale „quæ ſunt eidem difformes. .Conducitne Tuttee actus bonus .₰ viratn aternam:; B. Cùm beatitudo noſtra ſit ſupernaturalis, neceſſarium eſt, actum ejus meritorium etiam eſſe ſupernaturalem; ſiquidem ex doctrina Fidei, nihil conducens ad vitam æternam, poſſumus viribus pro- priis ſolisagere, ac proinde actus naturales, quamvis konefſti, conducere ad eam non poſfunt. Peccatum. 22. Quia eſt peceatum? M. zurta re rece⸗ ptam Augaſtini degnitionem; eſt dictum, Hadtum., vel cencupitum conwa legem ater- nam 00. Qus NS differentia peceati Theolo- tiei 4 enmkehzbic, 3 Reſp. Theologicum v0- 83* M i in bngi Un zyu ens heis cunn Snn R eig 4 rrdit, Crutn ſume Nlenfemm lunir ſuinchſec AaNi Cite 6pnlkC Pilun Wobg 4 lg Putdl canl lgeh zertte it itt lsun gen in NN timntanne, efnunn. Gimhl Ulelenn al lunt enn,1 eran. Rlin en deg 1 ne, hlier iu Dñ . Heiu, A nin uluti tmmmligl nkume üfr AM,N1 Cindaricnt Mlrene, un achſhenmule ahleeihlcondee 1, üm tibuſ⸗ chiinnu crigle 1 eu ℳ Gll ün mn dii, Rotung. 9 S g N en n ſe 4 Qus ſtiones Miſcellaneæ pro Diaconis. 192 catut, quod committitur cum notitia DHI. & diſconvenientiæ actionis cum lege DEI, prohrbente; Philoſophicum verô, quod com- mittitur præcisé cum advertentia difformi- tatis operis cum natura rationali, quamvis DEUsS ignoraretur. 24. Quid eſt peccatum originale ? Quid Perſonale? Reſp. Originale eſt prævaricatio legis divinæ de non guſtando fructu arboris ſcientiæ boni & mali facta ab Adamo, & in oſteros per transfuſionem noſtrarum vo- iruatum in ejus voluntatem derivata. Per- Pnale eſt, quod propria cujuſqus voluntate commiititur. 2 ½. Quid eſt peceatum sommiſſionis? Quid omiſſionis? H. Commiſſionis eſt, quò poſi- tive aliquid agitur contra Legem divinam prohibentem. Omiſfionis, quô omittitus actie Lege divinâ præcepta. 26. Qrid eſt peccatum actuale à Quid ha- bituale ?à Reſp. Actuale eſt ipſa actio mala, contra Legem DEI; habituale vero eſt ipſa hæc actio phyſicè præterita, prout per nega- tionem condonationis divina, aut condignæ ſatisfactionis moraliter perſeverat. 27. Quid eſt peccatum mortale? Quid ve- niale à B. Mortale eſt gravis offenſa DEI, privans hominem gratiâ & amiciti4 DEI, quæ eſt vitaanimæ; veniale levis DEl of- fenſa, gratiam DEl non expellens, ſed ſo- lùm minuens fervorem Charitatis. .= I 3 28. 198 P’krs III. Caput 111. 28. Contrahbtintne omnes homines petra⸗ tum originale? è. Omnes, qui per viam generationis ab Adamo deſcendunt, quam- primùm animantur, illud contrahere; ex- ceptà Beatiſſimâ Virgine Dei Matre fpeciali Privilegiò exempta. 19. ariſunt pracipui effectus peccati? R Sunt duo, Keatus, videlicet eu'pæ, & reatus Pœnæ. Ille vocatur communiter macula, emanétque etiam, poſtquam actus peceami- noſus phvſicè præteriit, donec condonetur, conſtituitque peccatum habituale. 39. Sublatä maculd, tollitürne boc ipſo etiam reatus pœna? B. Quamvis ſimpliciter tolli pofſet reatus culpz, remanente toto catu pœnæ, tamen in hac Providentia, reatu culpæ ſublato, tollitur hoc ipſo etiam reatus Pœnæzternæ, remanente nihilominus reatu Pœ næ alicujus temporalis. 31. Potéſtne condonari pececstum mor- tale per puram condonationem DElI extrin- ſexam: KReſp. In hac providentia quidem condonatur ſemper per infuſionem gratiæ ſanctificantis, quæ eſt unica cauſa formalis noſtræ Juſtificationis, abſolutè tamen por- eſt etiam per puram extrinſecam condona- tionem condonari. 3 2. Facta zali condenatione extrinſera, Kerétne qui Amica DEI à . Si voluntas foret purè condonativa, fieret tantüm non znimicus. 2 S (adolefi ehum nanin ononkinmnt orunte⸗ Cun eeBen onen1 ain us (iele womun R hutn nn “ Rhen ßen Nul Cetimm u Dulinan Aliugtarre an A mn ., , Ggki EcramDh n heeeſcnun Ulbetiuci gt tn lnt M in lnn, znegi, aeln nmmntann emäuzen imtain nlecke , ihn leß umiſtplann ,Mnleibt Aunen iſotiumten wrihlamtünn ai Cani lN N õõ orceni it mAnen gtn aimn 6eemenz. em arten⸗ V ien min Quaſtiones Miſeellanes pro Diaconù. 199 33. Potéſtne unum pecentum mortale de- leri, ſine altero in eedem ſabjedto? Keſp. Siquidem de facto deletio peccati mortalis t per gratiam ſancificantem, quæ cum omni mortali pecéato incompoflibilis eſt, non poteſt unum deleri ſine altero; poſſet verò per condonationem DEl purè extrin- tecam. 1 34. Qua ſunt principia exierna adienum humanarum E. Efle leges, & præcepta Superiorum. Lege: & Pracapta. 3 ⁄. Quid ſunt Leges, gquid Pracepts! M. Leges ſunt communitati ſtabiliter præſcri= ptæ. Præcepta veréò particularibus tantùm dantur. 36. Lex gquotuplex eſt? M. In genere duplex: Divina, & humana. Divina rurss duplex; naturalis, & pofitiva. 37. Quid eſt lex divina naturali B. Eft naturale dictamen ratienis, quò per lumen- rationis nobis impreſſum, naturaliter cog- noſcimus evidenter recta & facienda; tur- pia autem, & ratione diſcongrua, vi- tanda. S 318. Quideſt lex divina poſitiva à Kelp. Eſt decretum DEl, hominibus præſcribens modum neceſſarium, ut apté pervenire poſſint ad beatitudinem ſupernaturalem. 1 4 39. 40 Pars 11I. Capsx: 111. 39. Quid eſt Lex bhamana? Reſp. Eſt rectum rationis Decretum, per rationem aliquam probabilem ab habente publicam auctoritatem ſancitum, præſcribens aliquid à fubditis ſervandum, legique naturali con- veniens. 40. Quotaplex eſt Lex humana à Reſp. Duplex; alia ſæcularis, quæ fertur à ſecu- lari poteſtate ad ſinem naturalem, videhicet tranquillitatem Reipubl. Alia Eccleſiaſtica, ſeu Canonica, quæ fertur ab habente pote- ſtatem ſpiritualem, ad finem ſupernaturalem beatitudinis eonſequendam. 41. Quoſnam obligat Lex hamana? Reſp. Omnes poteſtati Legislatoris ſubditos, quos intendit Legislator obligare. 4² Qando obligat Lex humana: Reſp. Quando promulgata eſt ſufficienter, cog⸗ nita, & acceptata à ſubditis, ſaltem à ma- jori parte eorum. 43. Obligäne ſub pœna peccati à Reſp. Omninò, ex mente Apoſioli ad Rom. 1 3. OQui poteſtati reſiſtit, DE! ordinationi re- Kiſtie. 44. Qua ratione eximitur quis ab obli- gatione Legi humana? Reſp. Primò, per privilegium, ſi quis ex intentionme Le gisla- toris in Lege nov fuerit incluſus. Secundò, per diſpenſationem, quâ quis Legi obliga- tus, eximitur ab ejus obſervatione per eum, ꝗqui poteſtatem habet. Tęrtiò, per epienlam, ne d⸗ entigen hſtbci Gcrlidh Seenrik ene. Qomd lem Cvenn (Arcibnn i⸗ (e Dnngl Ptt eͤe 1 * Peenalb e tthri Punk nud Uetklmd 11 CNidtr SCengtns iefed, lulnlrr 9 Out Spe ſulelrn lulanton lentcte . ulgl Abuh Nen tgi I nlchn. lezmnſt gunler, e lerhcte nibeneſe nnunmn Uhuuſſih nilinee n lunti li dichcene, g ut, Genin ihenftle ℳARNH TE, mimmleſt — Qusſtiones Miſtellanez pre Diaesnie. 20 & interpretationem Legis, quæ judidatur in aliquo caſs particulari non obligare, quia non potuit Legislator omnes caſus compre- hendere, & præſagire, nec voluit in ommbus obligare. Quarte; per eontrariam conſue- tudinem, quæ introducta eſt videntibus Le- gislatoribus, nec contradicentibus efficaci- ter. Quintòô, per Legis abrogationem ab ha- bente poteſtatem. 4 ⁄. Qua ſunt principia interna adtionum humsnarum? B. Gratis, & virtutes Theo- logicæ. Gratia divina. 46. Quid eſt Gratia? &. Eſt douum ſu- pernaturale, nobis à Deo gratuitò infuſum ad beatitudinem conſequendam. 47. Cur gicitur deonum nobis infuſum? Bt. Ad differentiam à gratiis non inhærentibus, uti ſunt Incarnatio, & Sacramenta, quæ ſunt gratiæ divinæ, ſi nomen gratiæ latius ſu- matur. 48. Quomedo dividitur gratia; E. Pri- ma diviſione generali, dividitur in gratiam gratis datam, & gratum facientem. 349. Quid eſt gratia gratls data? R. Quæ ex ſola DElI voluntate & extraordinariè da- tur quibuſdam hominibus ad aliorum utili- tatem, & beatitudinem procurandam. 14 10. a5 1 DPar, 11 h Gaput 111: 12. Alii per Spirikum Aatur ſermo ſapien am; alteri fides in eddem Spiritu; alii g aemn: multas gratum facientes gratias. 11 Quid eſi gratia gratum faciens . eatitudinem conſequendam. tus aliquis in anima divinitůs excitatus, vitans eam ad actiones vittutum. ptis in intellectu, & voluntate. elieiantur ſine nobis libere operantibus. 10. Quoi ſani ha gratiaâ grans data ?5 Fi. Novem numerantut aß Apoſtolo, 1i. Cor. tia3 alii ſermo ſcientia ſecundum eundam Spiri= ra* . sis ſanitatam 3 alii operatie virtutum; a- . bii grophetia 3 alii diſeretio ſpirituum 5 alis genera linguarum ; kiis interpretatio ſermo- 51. Quare ha gratia dicuntur gratis data? . Quia ita dantur ex mero Dei beneplaeito, at nullum ab eo ſit inſtitutum medium ad eas Ohtinendas,; ſicut eſt ad obtinendas Fenti⸗ „quæ datur hominibus ad propriam 53. Quotuplex eſt gratia gratum ſaciens? 14. Quid eſt gratia adinalis? B. Eſt mo- in⸗ 57. In quoonſiſtit ille motus, & ubi recipè- eny; g. Confſiſtit, ex communi ſenſu Docto⸗ rum; in illuſtratronibus intelleétûs, & piis afle iombus voluntatis indeliberatis, rect- 16. (Quomodo dicuntur fieri bi motus in gebu ſine nobis? g. Non héc ſenſu, quòd à nobis phy ficè non producantur, ſed quòd 57 4 4 pend 14 efenen Eictn e penu ceoigemen geichit,Ne Reni Nn ku Mandrirt nurmn. AMſd S G N— Drtniade 1 nac ln A lecii ertktit (omth irn 3 liui e e, aeee aiſi Grhten GAnnine Durti N knnr ih,e ideine en Lo 4 uig ii n ingun ſn 4 1 Alh ,N. ſeryahele t GNr mnlenooſe⸗ yi , ſecte Mt 1 4 Asenr I Quaſliones Mlſcellanes pro Diatonk. 209 7 Quomodo dividitur gratia adtnalis? B. In prævenientem, quatenus in au primo trahit, & allicit voluntatem ad conſenſum, &ͤ hæc eatenus vocatur etiam excitans 3 Concomitantem, quatenus unà cum volun- sate influit, ſive moraliter, ſive phyſicè, in actum, vocaturque ctiam cooperans & effi- cax. Subſequentem, quatenus conſummat, & roborat voluntatem ad perſeverandum in illo bono affe cu, quem cum illa ope- ratur; & in hac diviſione comprehendi- tur etiam diviſio in effieacem, & ſufficien- tem tantùm. 58. Nunquid omni Gratia efficax eſt ſuffi- ciencur ergo hac membra dividentia ponun- zur à B. Eſſe quidem omnem Gratiam efficacem ſufficientem, ſed non vieiſſim omnem ſufficientem eſſe efſicacem. 59. Quid ergo eft Gratia eficax , gnid ſußien: 2 Resp Efficax vocatur illa, quæ infallibiliter infert operationem; ſufficiens ver, quæ complet actum primum liberta- tis ad operandum, ſive ſequatur actio, ſve Ron. 6ο. Vnde colligi poteſt, quèd Gratia effcax lſi ſimu! ſuffciens Be. Apoſtolo Paulo, qui habuit Gratiam efficacem, dicit Dominus 2. Cor. 12. Suficit tibi gratis mea. Id eſt, gra- tia mea eſt tibi ſuſſiciens. 6&. Quomodo ergo gratia eficex, ſ esfz Eimul ſufficiens, nen tollit libertatem; ſiqui- 1 6 depe 64 Pars 1II. Caput 111. Aem boc ipſo debet ſe tenere ex parte adlas primi, guatenhs ſufficiens eſt, & quatenus eſfeaxeſt, infallibiliter infert tonſenſum? H. Non tollere libertatem, quia quatenús- efficax eſt, ſupponit conſenſum ſub condi- tione futurum, proindeque hoc ipſo tantùm nece ſſitate & infallibilitate conſequente in- Ert conſenſum. 62 Datürne omnibus hominibue gratis ſuffcieng? . Dari cam omnibus adultis; Joan. I. Qui illuminat omnem hominem, Tenientem in hunc mundum I, ad Timoth. 2. Qus vult om nes homines ſal Vos fieri. Apoc. 3. Ego ſto ad oſtium, & pulſo, &Gc. 63 Quid eſt gratia habitualis? Reſp. Ex Tiid. ſeſſ. 6. c. 7. Eit unica cauſa ſormalis no- Rre juſtiſieationis; gquæz juſtißcatio ibid. in init. non eſt ſola peccatorum remiſſio, ſed & Janitificatio, & reno vatio interioris hominis per volantariam ſuſceptionem gratia, & do-= orum. 64. Qzotuplex eſt gratia habitualis? N. Duplex. Alia eſt prima, alia ſecunda; IIla eſt, quæ datur eam priuùs non habenti, pee- eatori videlicet, dum pœnituit; hæc, quæ eſt augmentum gratiæ priùs habitæ. 6⁶5. Diſtinguitürne gratia habituali 4. charitate? E. Probabiliùs diſtingui; quia Trid. ubi dicit: Iafſtißiationem fieri per ſu= ſteptienem gratiæ & daonornm. Dona con- tradiſtinguit à gratia 1 inter dona autem . ponis d 4 ginlr oen ükrch v ( Quſene ſhemmleß (NAni Eekunu, npl um fpnlnpe ſylfohut iMi Aen Mültntenn (NNln iy⸗ npnznfern ami Mun ptirſi 1 .. 1 ſanginund (lmnme n Punctahd (ANn Mn eis, n nhikflne Qaaſtione: Miſcellaneapre Diaconu. 205 n Ponit Fidem, Spem, & Charitatem. Aliunde an P nen⸗ habet ſe per modum naturæ in ofdine . M upernaturali. Virtutes autem per modum pateltiatum ad operationem ordinata- ennu 66. Qui ſunt effectus prazipui gratia ja- ualeh ſtificantis? Reſp. Ex docrina Tridentiniſeſſ. MMUƷ 6. c. 7. ſunt duo, videlicet: Non eſt ſola re- ben t i miſio peccatorum, ſea & ſanctificatio, & imniu ie reno vatio interieris hominis: unde homo ex unn nnn in juſto fit jaſtus, ex ini mico amicas, ut ſis I hare, ſecundim ſpem vita aterna. a huſeit 67. Infunduntärne omnes virtutes juper= ℳ. vaturales homini cum gratia ſandtificante ¹ nli tl Reſp. Infundi omnes, quia gratia tanquam ind. natura in ordine ſupernaturali exigit illas n tanquam proprietates. nnnße 68. An non aliquz priles infundantur, unid guam gratia ſanklificans? Reſp. In adultis ns ui,90 ſæpè priùs infunditur habitus Fidei & Spei: Cuüm enim antequam ab iis ponatur ultima H diſpoßtio ad juſtificationem, (quæ eſt dile- Akund;Iu ctio Dei ſuper omnia, vel contritio perfe- ien N. ta, vel ſuſceptio Sacramenti) elici debeant iut tre,gu actus Fidei & Spei, qui actusſunt ſufficiens “ diſpoſitio ad habitum Fidei & Spei, con- n pe dGatn gruum eſt, ut hi habitus poſitâ tali diſpoſitio- nej, infundantur ante infuſionem gratiæ. Alhe 69. Poréſtne gratia ſancd ficans ſtars eum peccato ſimul in eodem ſubiccto? Reſp. Satis manifeſtum eſſe, quòd cum peceato . I . 1 7 habi- ere /⸗ !) 4 5 Pars 1. Cagai à2 fFk. habituali mortali; non peſſit ſimul ſtare; ſi ehim juxta communem) hujus perſeveran- tia moralis conſiſtit in negatione condona- tionis divinæ ; gratia autem eſt eauſa for- malis condonationis, contradictoria con- jungi deberent. 70. Quid autem de peccato actuali? Keſp. Sicut probabile eſt, condonari poſſe pecca- tumper condonationem extrinſecam, dum actu ſit, ita probabile eſt, gratiam ſtare poſte cum actu peccaminoſo, dum fit. 71. Quem ergo effectum tunc haberent gratis & pertatum? Reſp. Gratia faceret juſtum, ſanctum, Amicum Dei, tanquam unica cauſa formalis juſtificationis; pecca- tum verò denominatet peccatorem quoad quid facti, non autem quoad quid juris; hoo eſt, fundaret quidem jus in Deoad rationa- biliter habendum peccatorem pro inims- co, in actu tamen ſecundo, non redderet formaliter inimicum; quia Deus non ac- ceptaret jus illud ad odio habendum, hoc ipſo quòd infunderet gratiam, quæ eſt forma- lis ceſſio hujus juris. 7 ². Qusm asdhuc ſpecialem effektum ha- bet ſanctißcatio bominu per gratiam ? Keſp. Quôd opera ejus bona reddat condigne meritoria vitæz æternæ, exigatque quaſi ſecundàùm aliquem modum juſtitiæ eom- penfari. 7 3 Quoszede t ber eperum digni- Rcs⸗ eee n d, vlmAd bletni lobit (Irnd 1 gernnl ſ,udinnlen Ebladt lten. 3 G fnhalrſem klannnte 5 nenmnt iſcrch⸗ Uiegnate Nn Renuth n ſr tne ſmud lengeltr⸗ Ule rte Ulnchtene (ier ) aͤtien phng. an. ni 6 4. rriigg. Cic,illl untfthe enttitinn numnmnt ntt in un i cn biitlent unll,man unmen ld Acbltze men n nhb, Nrtle Deuton Kun 0bendun, ie ngre,hunt otſn 6 rein N⸗ Atn Unler ſ üftteſ ⸗ Quaſtiones Miſcellanea prs Diatonit. 25 7 Keatio? . Fieri hoe modo 5 quoòd per gis⸗ tiam Perſona operans feddatur digna tan- quam Amica & Filia adoptiva DEI, quia autem opera hominis æſtimabilitatem com- enſabilem accipiunt à dignitate operantisg ideo dignitas Perſonæ, cùm ſGt ſupernatu= ralis, reddet opera ejus bona digna præmie ſupernaturali. 2„4. Qua conditiones teguiruntur ad me- eitnam condignum à N. Hæ 5. ut opus ſit ex ſe bonum, ut ſit factum in ſtatu gratiæ, ut Gat liberè ſine coactione, & neceſſitate, ut ſie factum in ſlatu viæ, & ut aliquo modo teferatur ad Deum, ex quo habeat ſuperna= turalitatem. 77. Quid potefſt bome de condigno me- ryeri merito ſupernaturali apud DEVM: E. Augmentum gratiæ ſanctificantis, gloriam æternam pro ſe tantum, & non pto aliis, quia ſolius Chriſti Privilegium eſt, mereri Alus ęratiam & gloriam, eò quòd vi Unionis hypoſtaticæ, habeat plenitudinem gratiæ Sc gloriæ. 76. Nunquid Sandi obtinent nobis gras tiam à M. Eos obtinere vi impetratio- nis, orando DEUM, qui eorum precesex- audiens, ex liberalitate concedit quibuſdamm auxilia gratiæ, & conſequenter ipſam gra⸗ tiam fanctißcantem. Viâ autem meriti mi- hil obtinent- Vir- Pari 11I. Oesut 11I. Virtutess 7y. Quid eit virtus à . Eſt habitus ali- quo modo potentiam hominis rationalem afficiens ad elieciendam operationem ejus naturæ conſentaneam. 7 ⅞. Qaare virtutes aliqus dicuntur in medio conſiſtere:? . Quia ita attingunt ſuum objectum, convenienter regulæ rectitudinis ſuæ, ut neque illam excedant; neque ab illa de ficiant. 79. Quomedo dividitur generatim vir- tus 5 R. Kelativè ad potentias, ad quas ſpe⸗ Ktant, aliæ ſunt intelle Quales, aliæ voluntatis. 80. Quid eit virtus intellectualis“ Keſp. Eñ virtus affieiens intelleétum, & inchnans ad aſſenſum verum, & judicium rectum: ut, ars, ſcientia, prudentia, fapientis, intelle- Kus. 1. Quiden virtus voluntatu: Reſp. Eſt virtus afficiens potentiam appetitivam ad obje tam reéëtæ rationi conientaneum atr- tingendum. 82a. Qus eſt alia divifßo virtutis? Reſp. In acquiſitam; & infulam, illa bonis actibus acquiritur, hæc perſe à DEO infunditur, ut inſerviat directè ad beat tudinem ſuperna- turalem per opera ſalutaria acquirendam. 8 3. Qua adhuc eſt virtutis divifio? Réſp. In Theologicas & morales. Illæ inelinant P0⸗ ll n ſone zluen ziteortuet enlo. 1 kinn1 rererkent Pecſtumumn weninnn eoeken etaen Nien Gn ℳ,6 Pulnank Teccgeueui unſeguanne Dön grden elmmetla dind. lelirtuir ilea Cuger⸗ D H Inu Kl⸗ Gnin eih⸗ (ultiot viliſi r. WKWRr H ln SGu Ener Nigleiti uds,Ek n unuin eN An, bhdan Sðõ Gui ind ,nlaus en n getiint 6nuslttttun 4 emni Lp. aAleuſttu N einltun Atlanhe Queſtiones Miſeellane« pro Diaconi. 209 potentiim immediaté ad Deum attingen- dum, hæ ad media, quibus Deus acquiritur; in iis honeſtatem ad Deum ordinatam am- plectendo. 84 Eſtne adhuc alia diwiſie Reſp. Eſt in habituabem & a dualem: illa eſt, qualitas facilitans aut inclinans hominem ad bonum potentiæ, permanens in homine etiam ni- hil agente, & dormiente. Hac eſt ipſe actus ex hac facilitate, aut inclinatione prove- niens. Virtutes Theologicæ. 8 ½. Quigd eßl, & in quo genere virtutum eſt fides divina? R. Eſt virtus intelle cualis Theologica, qua inclinamur ad aſſentien- dum ſuper omnia, quamvis inevidenter om- nibus, quæ Deus revelavit, & nobis per Ec- cleſiam credenda propoſuit. 86. Quare additur: Et nobis per Ecclefi- am, Sc. Reſp. Quia non tencmur credere revelationtbus aliarum privatarum perſona- rum, niſi Eccle ſia eas à Deocſe dixerit. 87. Quotuplex eſt adtus fidei? Reſp. In- ternus & externus; ille eſt aſſenſus mentis firmus, ſed obſcurus, innixus revelationi divinæ: iſte eſt aſſenſus verbalis ſeu pro- feſſio fidei ore facta: Ad Rom. I0. Corde cre- ditur ad iuſtitiam, ore autem confeſſio Ht ad Jalutem. 88. Eſ a9“5 Far: 111I. Caput II1I. 8 8%. Eſtne ad ſalxtem neceſſarinm smnia eredere, qus ſunt à DEO revelata ⁸ R. Ne- ceſſe efſe omnia credere fide implicit4, ſed non eſt neceſſè omnia credere fide exphicitâ. 2 32. Quid eft credert fide explicitä, &α guig fide implicita! R. Habere aſlenſum cir- ca illud directe, quod creditur; eſt credere ſide explicita: habere autem aſſenſum non terminatum adid, quod creditur, ſed ada- liud, in quo continetur id, quod creditur; eſt credere fide implicità. 90. Monſtretter hoc in exemplo? R. Cre- dendo vera eſſe, quæ credit Eccleſia; nihil cogitando de die judicii, credit quis impli- eitè diem judicii, quia illum etiam Eccleſia credir. 91. Quid neceſſarium eſt credere fids ex- plicitü? R. Vulgaribus ſatis eſt, ſi ergdant ex- plicitè arti culosſymboli Apoſtolorumſaltem quoad ſubſtantiam: at ſacerdotibus & recto- ribus Eccleſiarum eò plura alia ſunt creden- da, quò præſtantius exercent officium. 92. Creduntne infantes baptizati à Reſp. Illos recipere in Baptiſmo ſidem habitualem ſimul cum gratia ſanctificante, & hâc fide credunt non actu, ſed habitu; ficut habent animam rationalem, quàâ ſunt ratio nales, li- cèù non ratiocinentur. 93³. Qu« ſunt vitia oppoſita fidei divinaz Reſp. Sunt in fidelitatis negativa. & pofitiva, Paganiſmus, Judafmus, apoſtaſia, hæreſis. . 94 ſuenzcui etnn. ig aalrtoini eKanmee ar Mnyr Urletegu niuniin ſelumii en eun G Alhnnam ufren Metinruhhn Dicnurzuene ſieni gun lrſint l hintten Aine Ale ſon Geun unekninn oul ieciin , 4 . S=S rulec atteli d tunnlan Nendin Ate? i guimti aimeſolhC. antlalräl Aninlc olelb. nRaadn. ”ü Vhuttien MicoN thsnttt r., ” 1 1 niten S loenmaler ten Ea Viueen Queſtiones Miſcellanez pre Diaconis. 211. 94. Quid eſt infidelitas negati Va, quidper ſitiva? R. IIla eſt privatio fidei in eo, qui de ea nihil audivit: Hæc eſt renitentia con- tra fidem, quâà quis eam negat, refpuit, vel contemuit. 95. Qaideſt Paganiſmus? R Eſt Infideli- tas, quæ contrariatur fidei nunquam recep- tæ, & comprehendit etiam Lurciſmum. 96. Quia eſt Iudaiſmus R. Eft Inſidelitas; quæ fidei receptæ contrariatur tantùm in umbra & figura;, ſiquidem Judæi recepe- runt fidem tamùm in umbraa. 97. Quid eſt Apoſtaſia; R. Eſt inſidelitas; quæ contraristur fidei receptæ, in rei veri- tate, eam penitùs reſpuendo-. 3 98. Qiid eſt harzſis? R. Eſt inſidelitas quà roſiſtitur non toti ſidei, ſed tantum parti deſiniturque eſſe error in intelledu cum pertinacia, afſertus ab eo, qui fidem recepit, Dicitur autem cum pertinacia, id eſt, cum ſcientia, quòd repugnet fidei Eceleſiæ Ce- tholicæ, cui nolit quis eſſe ſubditus. 99. Quid eſt ſpes Divina? R. Eſt virtus Theologica, quâ voluntas fertur in Deum, ſeu in beatitudinem; quatenus auxiliis gra- tiæ divinæ, & bonis operibus acquiribi- lem. 100. Quotutlex eft objedtam ſpei? Reſp. Alterum eſt primarium, alterum ſecunda- rium, illud eſt DEus ipſe, quà auxilia- tor, quatenus nobis illum volumus, 212 Pars 1II. Caput 11k. quatenus bonum noſtrum ac Peatitudo no- Ktra eſt, illud complectitur omnia beatitua dinis accidentia, ac etiam media ad eam eon- ſequendam neceſtaria. 101. Qua ſunt teccata ſpei oppeſita? Refſp. Duo; deſperatio, & præſumptio. 102. Quid eſt deſperatio à*R. Eſt motus voluntatis, quo deſiſtit à procuratione Bea- titudinis, & ab es avertitur, tanquam ſibi eſ- ſet impoſſibilis 103. Quid eſt praſumptio? R. Eſt motus voluntatis, quo illa intendit propriæ virtuti innixa id, quod eft ſupra illius vires, v. g. Na- turæ viribus conſequi beatitudinem. Vel que intendit Beatitudinem ſine mediis à Deoin- Kitutis eonſequi, v. g ſperande Beatitudi- nem ſine pœnitentia. 104. Timer ne ſpei oppoſitus? Reſp. Minime; quia ex parte noſtra timemus De- um propter noſtram infirmitatem, ex parte autem Dei, ſpersmus propter auxilia gratiæ, quæ confert, & quibus infirmitatem no- ſiram ſublevat. 106. Quid eſt timeor ſervilis, flialis, initia- lis? &K - Servilis procedit ex anetu pœnarum Præcisèé, fülialis ex horrore culpæ, quia DEI ſummi boni offenGva eſt; initialis eſt mixtus ex utroque, proceditque ita ex horrore cul- Pæ ut Dei offenſivæ, ut habeat ſimul conjun- Rum metum pœnarum. 106. Qutd eſt Charitas? Reip Eſt nreut Fheo-⸗ uil 4 DerArR Rlaldeux Penehen ſſnna g Daiu n kiut ilufi e n Wwrgugnan uAukani Inn Jm⸗ Qisleunlem noraighonie Ouien Rnrtchlann umintaen rftnti, nlarliz bm a Nhulhr ſfünepene lunlctize nghinmn, lluctbnn unimunt GeeNN damuſft n mulungzee PPrntan / lrtiln polebeind i4 tmetuintnent minnh Ai l Pr alinitn . wl N ie rucrn NNII hr auli Pednen , , Rnnt U 1 Queſtiones Miſcellaves pre Diaconâ. Arz Theologica, quàâà voluntas amat DEUM ut ſummè bonum, & reliqua propter ipſum- 107. Quid e amare DEVAI2 R. Eſt velle bonum DKEl, ut ipſi DEO bonum eſt. 108. Quid efſt smare proximum proptes DEVM:? R Eſt amare eum, ut eſt Creatura DEIad DEUM pertinens, & capax eum glo- rifkicare in æternum. pirtutes Cardinales. 109. Dantürue etiam virtutes Cardinales? R. Dantur, & ſunt: Prudentia, juſtitia, tem- perantia, & fortitude. 110. Quid ſunt virtutes Cardinales? R. Sunt virtutes morales, reliquis præcellentio- res, & ad quas reliquæ reducuntur. . III Quare dicuntur Cardinales? Reſp- Quia ſicut oſtium circa cardinem, ita tots moralis honeſtas circa illas verſatur. II2. Qua in re pracellunt ha virtutes! R. In juvando hominem contra majora virtu- tum impedimenta, qualia ſunt, vel agenda- rum ignorantia, vel dele dabrlia, vel terri=- bilia, vel amor ſui ipſius inordinatus. 113. Contra qua ex his impedimentis ſuant ſingula illa virtsztes à R. Contra igno- rantiam eſt prudentia, quæ agenda oſtendit. Contra dele ctabilia eſt temperantia, quæ eſt virtus delectationum moderativa. Contra terribilia eſt fortitudo, quæ eſt virtus cor- zebo- 14 Dar, III. Capa: I7h —D e N 6 roborans animum, ne terroribus ſuceum- R ind bat. Contra amorem inordinatum ſui ipſus Aili eſt Juſtitia, inclinans rectè ſe ad akterum rnnche habere. “ . 114. Ad quam virtutem Cardinalem rer. in Lu⸗ ducitur Religio ?à R. Ad juſtitiam, quia Deo Lenud reddit, quæ DEl ſunt. . ennu IIS. Quid eſt Religio? R. Eſt virtus mora- nmſim lis, quæ hominem inclinat, ut DEO debi- iun tum cultum, & honorem exhibeat, tan- uikin quam omnium Creatori, & Domino. lfi 11 6. Quu eſt ille culias, honor? R. ſuuiiin Sunt a cus tum interni, tum externi, ſti⸗ (nin grinn ficantes Divinam excellentiam, & Majeſta-⸗ gcnuin ber cnbenlnt 1I7. Qui ſunt adus inii rni Religionis? R. (WiMnärn Devotio, & oratio. Illa eſt voluntas promp- MMalm e& tradendi ſe ad ea, quæ pertinent ad Deum, a. hæc eſt petitio decentium à Deo. DAr 118, Poteſtne quis odis habens proximur ſ. All ſine wendacie retitare erationem dominicam pinzen R. Poteſt, quia ea recitatur in perſonatotius 1i, n Eccleſiæ, quæ odium non habet. len, lui 119. Qui ſunt adflus externi Religiona? R. Aiuennen Sunt- Adoratio, Sacrificium, oblatio, priea blauct, mitiæ, decimæ, votum, jusjurandum. Dunſintng 120. Quid eſt sdoratie? Reſp. Eſt actus e- elin cternus Religionis, quo per convenientem fun nan aliquem corporis geſtum proteſtamur no- geltkenr Gram ſubjectionem erga DElIM, tanquiam gigen ſummum Dominum. ſ ſin 121. di en un lle n natnine. lhi linn 1 1 W Kln, urt wenetibet A ni ADomn. Hdin ClenI mi menn t e afn tren HAN Murnicen i,ite euGNni ümmielnid wgine. um lin r,dtid 1 iunin Gahhn Ps ſet wun Hgnun o⸗ ene 11 Queſtiones Miſcellanea pro Diacenit. 215 121. An non poteſt feri adoratio abtu inter- no? R. Poteſt quidem, ſed imperfecta, niſi nos Deo integrè ſecundùm animam, & cor- pus ſubji eiamus. I22, Quid eſt ſacrifitium? R. Eſt actus externus Dengiens. quoad Divinam Ma- jelſtatem recognoſcendam, & noſtram erga eum ſervitutem proteſtandam, res aliqua certò ritu, aut cæremoniaà ei offertur immu- tatur, ſeu deſtruitur. 113. Ad quid prodeſt immusatio, ſen d= ſtrudiio rei oblata in ſacrificio? R. Ad teſtifi- candum, creaturam coram Deo infſinito eſ- ſe veluti nihilum quoddam: hàc enim teſtiſi- catione Deus ſummè honoratuùr, dum crea- tura ſui deſtructione coram ipſius magnitu- dine humiliatur. 24. Qluid eſt votum à½ R. Eſt promiſſio Deo facta de meliori bono. uf. Quid eſt luramentum R. Eſt actus Religionis, quo quis aſſumit Deum in teſtem. 116. Aid prodeſt aſſumere DEVMein te- em, cꝶm non reddat eeſtimonium * Reſp. Adhibebit pro certo teſtimonium in futuro; quando illaminabit abſcondita tenebrarum, &r manifeſtabit conſilia cordium, I. ad Co- rinth. 4. & illud teſtimonium nulli juranti deficiet vel pro eo, vel contra eum. D. Thom. 2. 2. quaſt. 89. art. 2. 127. Woa peccatum opponitur ire? Re- Gigioni? R. Mazximéè ſuperſtit, quæ eanf⸗ et 216 Pars III. Caput III. bet cultum divinum, vel cui non debed, vel eò modé, quò non debet. 118. Quotuplex eſt ſuferſtitio ? Reſp. Du- plex; una, quæ vocatur ſuperſtitio indebiti eultú⁴s, quæ exhibet cultum vemo Deo, ſed indebito modo, ut ſi quis bovem ſacrificaret in honorem Dei. Altera eſt ſuperſtitio falſi eultus, quæ exhibet divinum cultum ei,cui non debet; ut idololati ia, quâ adorantur fak ſi dii, & dæmones. . 119. Qsotuplex eſt ſuperftitio falß cul- tus? Reſp. Triplex, ſecundùm qued cultus Deo debitus reddi peteſt dæmoni proptes tres fines. 13 O. Qus« eß prima Reſp. Eſt ex fine re- verentiæ dæmoni exhibendæ ſimpliciter, eſtque ido lolatria. 1311. Qua eſt altera à Reſp. Eſt ex fine re- cipiendæ à dæmone alicujus do crinæ & in- ſtructionis, & hæc vocatur divinatio, quàâ conſuluntur dæmones, exhibendo illius re- verentiam ad aliquid cognoſcendum. 13 2 Qua eſt tertia ? Reſp. Eſt ox fine re- cipiendæ directionis aduum ſuorum à dæ- mone, ut nempe fiant ex ejus præſcriptos & eſt ſuperſtitio obſervatisnum ; qualis re- peritur in maleficis, qui in pacto inito ex- preſsè, vel tacité cum dæmone, ex ejus præſcripto actiones ſuas dirigunt ad nocen- dum preximo. 133. Quetuplex eſi maleßicium / Reſp. Duꝑlex: eli⸗ lumn Lige (Morkentut dAnmmmKun . Wig clorur in Peruhuiin AONN/ ,llzingin ſletrbendin luiohirde Cundudn. Gelrg igerenkule We lkele Danhmzme nun irenlein Nonrionen Kkin uutäwſegi 9 e Ullnelnirc;, nnin lſahe ienmineil alchal tind unt, Aülnt eiinlräſne nin lhenn Nnmie e anlie 1 eſg). nr igi Nangſ ing un ſnn NAniunadnnid õ 1 4 Kalngiain Apdliming ali latie ubnh inlen nnaeDonut⸗ wmelnintonilt rmninin me Alelli⸗ alapnlnn⸗ li Meiut aunumni1 gatutit cminn fllir Knſchüre⸗ an und N vliſsl. 61 leſt ſ Mer AQuaftiones Afiſcellanes pro Diaconic. 217 Duplex: Alterum amatorium, alterum veneficium. 134. Quis eſt malefcium amatorium:? ge. Quod ordinatur ad amorem carnalem ma- le inflammandum, velextinguendum. 135. Quid eſt venefcFium: Refp. Quod ordinatur ad damnum inferendum in cor- pore, vita, bonis fortunæ, & c. ope dæmonis. 1 36. Opponiturne cultu,; Jui Sancta reddi- tur, Religieni, & divino honori? . Minimè, ſi debitè fiat ſecundàùm doctrinam Eccleſia; alia enim ſpecies Religionisredditur DEO, quàm Sanctis. 137. Qotuplex eſt erge cultus Religionaks B. Triplex; cultus latriæ, cultus duliæ, 8&& hyperduliæ. . 138. Qrid eſt cultus latriæ? G. Eſt cultus Deo debitus propter infinitam, & increa- tam ejusexcellentiam, qui maximéè fit per adorationem, & ſacrificium, quod eſt præci- puus actus Religionis. 139. Weid eſt eultus dulie? .. Eſt cultus, qui redditur Sanctis, propter eorum excel- lentiam, & ſanctitatem communem, S quaſi vulgarem inter illos. 140. Quid eft cultas hyperdalia à B. Eſt eultus, qui etiam Sanctis redditur, ſed iis duntaxat, qui ſunt præcipui, & eminen- tiores in ſnſtitate & gloria, uti eſt Beatiſſi- ma Virgo, ſupremus Ange lus, & Sancti qui= dam maxime inſigpes. — 218 Parys 1II. Caput 1V. CAPUT IV. De Baptiſino. Baptiſmus triplex. S I. PM Diaconus ex officis poſſit miniſtrare Baptiſmum, ſi ipſRi committatur, uti- gie inſt ructus eſſe debebit in hujus Sacta- menti adminiſtratione Quotuplex igifter Bap- tifmus? g. Triplicemeſſe; fluminis, flaminis, & ſanguinis. == 2. Explicetur hice triplex Baptiſmus ² e. Baptiſmum Flu minis eſſe illum ipſum ſacra- mentalem à Chriſto Domino inſtitutum, collatum in aqua elementari. Flaminu eſt deſiderium ſeu votum Baptiſmi ſacramen- talis, in contritione perfecta peccatorum, velamore Dei ſuper omnia incluſum. San- guinis et martyrium, ſupplens vicem Bapti- ſmi, & ex ſpeciali privilegio delens peccata omnia. 3. Cur vocantur Fluminis, Flawminis, Sangainis à R. Fluminis vocatur, quòd fiar cum aqua elementari, quæ ut plurimùm eſt ex flumine, & ipſe Chriſtus in flumine bapti zatus eſtzquamvis & ex mari, fontibus, nubibus, puteis, lacubus, ſtagnisadhiberi poſſit. 1 6 mrni D Hunl ebnuüng 4 nut tzmir) rund⸗ uFIKk N Aiſh ſorſen Glrſemiee 4 Dahhes Kus priſar Pocler in Tn gnie giege⸗ oethne 6alen herlain D pkrd niheruſle⸗ ui ſummn un knnn illlenin 1 Peheital. Duonkn hein abytlnkanmt Gtech entan * . 5 2 11 4 fnus ſau 3 ſotn d/ , NN De Battiſmo. 215 poſſit. Faminis denomiuatur à flitu, ſeu ſpiratione, & ſuſpirio, deſiderium magnum rei cujuſpiam indicante. Sanguini ab effu- ſione ſanguinis fieri ſolita in Martyrio. 4. Quomodo includit contritio per feca aut amor DE! ſuper omnia votum, ſeu deſi- derium Baptiſmi Sacramentalis à F. Quate- nus hi actus ſunt virtualis voluntas adim- plendi omnia præcepta Divina, ſuppoſitâ corum notitiâ, & negatione impedimenti, inter quæ præcepta comprehenditur etiam ſuſceptio baptiſmi ſacramentalis. 5. Poteſtne Diaconus quemlibet ex his baptiſmu miniſtrare 2 Reſp. Primum poteſt etiam ſolenniter, ex commifſione, aut in neceſſitate. Secundum alteri phyſicè non poteſt, ſiquidem alienum actum voluntatis producere nequit. Tertium activè mini- ſtrare graviter vetitum eſt quinto Deca- logi præceptêë; paſſivè ſubire, & laudabiles & glorioſum eſt. . 6. Eſtne qualecunque votam baptiſmi, baptiſmus flaminis hominem juſtificans ? Be. Soli actui Charitatis divinæ, aut contri- tioni petfectæ talem charitaris adum inclu- denti hoc privilegium conceſſum eſſe, ut extra Sacramentum juſtificent; ac proinde nullum paptiſmi votum erit bapuſmus fla- minis juſtificativus, niſi incluſum in dictis actibus, — . K 2 Mate- 2 0 Pgrs 11I. Caput IV. Materia remota Baptiſmi. 7. Qus« eſt materia remeta, certèò ſußß- siens baptiſmi fluminis ?à . Omnis aqua gertò elementaris, ſeu naturalis, ex Decreto Eugenii I . in Conc. Florent. poſt ſeſſ. ult, ut: aqua maris, flumiuis, fontis, ſtagni, putci ci- GKernz, pluviæ, roris, pruinæ non concretæ, vaporum in hyeme ex parietibus exſudan- tium, vel tegumentis ollarum, dum ignis ſubjicitur, adhærentium, nivis, glaciei, gran- dinis lique factarum, balnei, quamvis odoris ſulphurei, aqua ex luto exprefla, & hæ aquæ ſive calidæ, ſive frigidæ, ſive naturaliter odo- ratæ, ſive aliquantum ſpiſſieres, & pauco luto immixtæ, dummodo aqua ſint, quia hæ aquæ omnes ſunt naturales, & Joan. 5. dicitur: Niſi quu renatus fuerit ex aqus & Spiritu Sancio, non poteſt ineroire in Regnum 2. An ſit de fde, non nißi aquam natura- lem ebere adhiberi ad validè miniſtrandum Baptiſmum? Reſp. Idefſe defimtum in Trid. ſeſſ. 7. Can. de Bapti ſmo: Si quis dixerit, aqua mm wveram & naturalem non eſſe de neceſſitate Baptiſmi, anathema ſit. 9. An etiam aqua à latere Cbriſti profla- ens fuiſſet certa materia Bapi iſmi? Reſp. Eam aquam naturalem fuiſſe, cenſuerunt ſaocti Patres; ac proinde dubitandum non eſt, fu= suram ſuſſicjentem, 10. A4 N. . Avlerm „ ,Anmn gaſect Phcenns elrhhm ſtehergme, lenunnie Ne. Mrn, Cenrdnt Putuntnn Hirtaus Uean Nen lenimn, Cuiz ima Ctii 4 Aalengnn, 1 Vnn mli⸗ Ulcbun Popolen leretetgr⸗ — INlnbeltnl mrm doh „ P epleſttitz: Nerzpunn Nnro, an Ulener (oNn nben mtle 1 u n luunr , . nn iniinit ne nenn ker mitii,e mualnmn, Enf niin eſ An, umten lwennhlleg eumnelt d⸗ lirt Kunn nmhnuln i Kummi Kn R e gu finct iert mizihun idinſhuti AEEinum Dmieni i 164 iſ 4. R Nn Geict etseAn AℳR. aun ekte. P De Baptiſmo. 221 10. Qus materia remota eſt certè inſuf- Eciens ad Sacramentum Baptiſmi: B. Omnet liquores ſpecie differentes ab aqua naturali eſie inſufficientes, ut ſunt: Vinum, lac, eereviſia ſpiſſa, mel, oleum crematum, urina, ſaliva, lacrymæ, pituita, ſudores, humor ſtillans ex vitibus, cucumeribus, peponibus, &c. Aqua item ita alterata, vel aliò cor- pore ita miſta, ut aquæ denominationem & naturam amittat;ut lixivium forte, brodium Znm & valde carnibus, vel alia materia ecoctum, aqua multò vinò mixta, & ſimi- les aliæ mixturæ, nix, glacies, gelu, lutum denſum, ſuccus ex herbis, & fruétibus ex- preſſus; quia hi omnes liquores non ſunt aquæ elementares, & naturales, aut imme- diatè ad abluendum aptæ. II. Qus materia remeta hujus Sacramenti eſt dubia à Reſp. Aquæ ex herbis, floribus, radicibus vi ignis diſtillatæz, ex arboribus pro potu humano, & animalium naturali- ter deflae ntes, aqua ex vino priùs diluto ex- tracta, cùm incertum ſit, an non ſint par- tes puriores ipſius vini; brodium non ad- modum ſpiſſum, ſeu coctum, lutum non admodum denſum, lixivium leve, atramen- tum non adeò ſpiſſum ex aqua confe ctum, cereviſia tenuis, aqua reſoluta ex ſale con- creto ex aqua marina; & multò magis ex ſa- le montane, cùm utraque multum exhala- tionis terreæ contineat, aqua exiſtens in MM K 3 lin- 222 Pars III. Caput II. linteo, & digito, niſi exprimatur, cùm non videatutapta ad abluendum, ſed potis ad abſtergendum. Et ratio horum omnium eſt, quia harum materiarum aptitudo diſputatur ab Authoribus, proindeque hoc ipſo du- bia eſt. B 12. Qualis materia remota u ſuss eſt licisus? E. Secluſa neceſſitate ſub Ppeccato adhiben- dam eſſe matetiam certam de ſacro fonte benedicto, ſervatéô ritu, & conſuetudine ſuæ Eccleſiæ; ita quidem, ut materiam certam ſub gravi peccato adhibere teneatur. In caſu autem necéſſitatis, poteſt, & debet adhiberi materia, etiam dubia, ita tamen 5 ut Buptiſmus fiat ſub hac conditione ſaltem mente concepta: Si materia hac idonea eſt asx baptizanaum, ego te, &. 13. An ſolenniter baptizans, ſi in hyeme aquam ſacri fonnis caleſteri cduret, vel adhi-= beat aquam calidam nen benedidam, peccs mortaliter? B. Si primum fiat, TLamburi- nus non audert vocare gravem irreveren- tiam. Si autem fiat ſecundum, Bonacina judicat eſſe grave peccatum, utpotè in re gravi contfa Eccleſiæ conſuetudinem; negat Quintanad. quia vel non eſt ullum præcep- tum, vel ſi eſt, eſt de re non ſubſtantiali. 14 MQuiin neceſſitate baptizavit, adhi- kits materia dubia ſub conditione, an & quo- godo deb'et poſteâ rebhablikare à B1 Debet ebaptizare, & quidem ſub conditione, Paa M 1 7 e. N ) 6 Aert Münne n N 16 Ae * Nnnd Sasknr ,A S 0e anfet . ar N Gelendie gelon Olner CNN tiin iugeen ſoſr/riin ,a eniketnine Ghl Molnum Nen . N nulnin heridnner 1 lP, w, . D ulndn e . 1 nit, T. eN ſenl De Baptiſmo. 22 3 pariter mente ſaltem concepta, ſed diverſa àpriori, nethpe hac: Si gen es baptixatas, ge te ba ptizo, &. Materia proxima Baptiſmi. 15. Qus eſt materia prexima Baptiſmi5² Pe. Eſt ablutio baptizandi. . 16. Quot modis poteſiè feri certè hac ablu- tio à . Tribus modis: Infuſione, immer- Bione, & notabili aſperſione. 4 . 17. Qui modus ex his tribus ſervandus eſt? . Servandam efſe praxim diverfarum Eccleſiarum. . 18. An & quantum peccet per affuſione is, in cujus Diæceſi praſcribitur immerſiex vel à contra? Be. Probabiliùs videri, quòd peccet tantum venialiter; ſiquidem in Ri- tualibus non habentur verba ſignificantia gravem obligationem. E 19. RégιiιναοRe*ſariò trina imm erſeo? B. Olim eam præceptam fuiſſe, ſed hodie uon exigi;, juxta Palaurn. J 20. An dum trinaablutione fit Baptiſmus, & forma ante tertiam ablutienem proſertur, jam tune conkciatur Baptiſmus ? H. Perfci omninéô, niſi intentio ſit alligata tertiæ etiam ablutioni, quia jam tunc habentur omnia eſſentialia Sacramenti. 21I. Qaalis ablutio eſt certdò ſuſpiciens ad valorem Baptiſmi à Reſp. Si abluatur bapti- zandus in aliqua parte corporis prinei pali⸗ V.: ge 224 Pars 111. Caput IV. v. g. Capite, pectore, ſcapulis, etiam in ute- ro matris ab obſtetrice; ſi linteum aquâ in- bibitum, aut lutum exprimatur in partem aliquam principalem corporis; ſi veſtitus its immergatur, & emergatur, vel perfun- dasur, ut aqua ad corpus ipſum penetret; ſi inqdam heæc fant abipſo/pronunciante for- mam, certus eſt Baptiſmus, quia his omni- bus modis cenſetur quisà baptizante ablui. 22. Qua ablutio eſt certè in ſuficiens ² Refp. Si abluantur ſolæ veſtes, aut lintea, quibus eſt nvolutus baptizandus, ſi ipſe in aquam infſiliat, & alter pronunciet verba; vel etiam, ſi cadat ipſe non projectus in a- quam ſi alter affundat, & tu pronuncies ver- ba; ſi ſubmittatur homo ad originem fontis uteunque diſtantis per canalem fluentis, ut eum fluere faciat; eique baptizare volens ſubjiciat baptizandum, tam remotè ſe ha- bens ad ablutionem, quia his eaſibus non cenſetur ille abluere, ac proinde formam ſalſiſicat. 23. Qua ablutio eſt dubiè ſuficien:? Reſp. poſſe eſſe dubiam ex triplici capite, videlicet: Ex parte baptizantis, ex parte baptizandi, & ex parte aquæ. B 24. Que eſt dabia ex parte baptizantis? H. Si baptizandum ſubmittat ſub canalem, vel alium lecum, unde aqua per ſe actu delabitur; videtur enim nimis lat6 modô, & remotè concurrere ad ablutionem. 2. “ )1 n ARhtn NNN, 6Sans cämn Heiehun n Kohaten (mimnin — on aru ihrr girltu in 1Cde 1uic⸗ e luunt rlinun ſatrnuuſ, nn utet Grn ilinnt 1lherkener Myndner gunzren lu mi⸗ heitcn Pieknvu Vollemmn c raet kklemmn 14 ſiit, *. Tynumn ſlk nhin niet melne, untei ien er Morle ſeite Etm,peglfn. Erpmunttſe. Aaigteniant wulemten, nMinnſ 1 umtenett utlialuin pnixe ana cinhe, epencen ne toch erltine, uinſtnn nidr Gln 4 4 2 De Baptiſmo. 21 5 2 5. Qu« ablutio eſt dubia ex parte bapti- Zzandi? B. Si quis in capillis tantùm, infans in ſecundina, in digito tantùm, in ſola manu, ſolo pede abluatur, de his enim controver- tunt Authores; ſicut etiam, ſi linteum ma- didum imprimatur baptizando; ſ6 immit- ratur in aquam, & inde non extrahatur, ſi madefiat per alperſionem abſque eo, quod aqua diffluat. S . 26. Qua ablutio eſt dubigæ ex parte aquæ? g. Si una, vel akera, vel etiam tertia gutta aquæ, quamvis ſucceſſivè corpus tangat, nonnullis non videtur propriè ablutio elſe, ſicut nec tunc (ut priùs dictum) dum linteo, aut manu made factâ corpus baptizandi con- tingeroetrr. 27. Qu eſt materia proxima Baptiſmi quoas licitum uſumi B. De hoc proportio- naliter ſentiendum, ac de materia remota. Notandum tamen, tam pro materia remota, quàm pro proxima, ac etiam pro forma:⸗ aliquas, quæ à nonnullis Authoribus certò fufficientes judicantur, haberi ab aliis pre dubiis, & quæ à nonnullis pro dubiis haben- tur, haberi ab aliis pro certò inſufficientibus, & viciſſim, ut adeò, ſi aliquæ ab uno vel al- tero habeantur pro dubiis, vel ſuſficientibus, in caſu neceſſitatis adhibendæ ſint, etſi ab aliis habeantur pro certò nullis. 28. An qui inſantem jam jam moriturum in putenm projiceret baptizandum, pro- K 5 nun⸗ * 226 Pars III. Casas I V. nuneiaza legitimè, forma, validè baßtiza⸗ rer & Itacommunner docerr; quia tamen aliqui negsnt;, ideo, pro dubio Baptiſmo habendus effet. 19. An autem taliter baptixans pececatu- 2s eſete,asceleranäe morteminfantis ob ßnem a n Taluatarem:; H. Affirmativé; ficut is, qui . DecaNdWι aperirct uterum matris animama- —* ent factenda mala, ut eveniant bona. 39. An etiaz itse urreret irregnlaritatem ex delito? Bt. Incurſutum, ſi peccaminosè; & non bound fide ageret. 31. An & ile malè operzturus eſſet, qui battiz aret ita infirmis m, uz mors illi aceele- zanda iasdicaretur ter modica etia aqu ad Bapeiſcn uns neceſſaria infnſionem! Reſp. Cum Ceninck, Hurtado, Diana, Paſq;'zaligez T mburinoe, hunc caſum eſſe ferè moraliter im poffibilem, nec poſſe tam modicam, & ferè inſenſlbilem mortis accelerationem hümang ackione cauſatam, reputari pecea- minoſam, & contra ratzonem ob ſalutenz æternam alterius, neque ex ſe eſſe cauſam mortis, ficut altera projectio vera illius cauſa eſt. . Forma Baptiſmi. 52 OQus ess forma neceſſariz Baptiſmiz Keſp. Hæc: Ego te baptizo in nomine Patris, & Filu, & Spiritus ſanézi, Maith z8. à Chnſto Domino determinata, & ab hac non diß⸗ ge ntis ad infantem baptizandum; non enim N Plnn 4 Ehmcnat e, 4 Dite Purictn lier unnto ſuſzmin De Baptiſmo.,. 217 differt fubſtantialiter forma Græcorum: Baptizetur ſer vus Chriſti in nomine Patrix, & Filii, & Spiritks Sankéti. 3. Quid ergo debet ſig nißcari per ſormam Baptiſmi: H. 1I. Periona baptizantis ſaltem implicitò; urpeté à qua ipfa a tio bapti- zandr procedere debet. 2. Ipſe aftus bapti- zandi; ſiquidem aliaâs forma non connecte= getur cum materia, neque hanc determina- set ad rationem ſacramentalem. 3 Perſona baptizandi; ſiquidem ſicut ipſa ablutio, ita & forma cirea certam perſonam verſari de- bet. 4. Unitas naturæ divinæ. 5. Trinitas perſonarum divinarum exphcité & diſtin &&E vulgaribus vocabulis. 34. Eſtne vox Amen etiam de neceſſitates . Minime, ſicut nec vox: Ego; quia ſine illa habetur tota formæ ſigni fieatio; iſta verò ſatis ſigni ficatur per verbum: Baptizo, fimi- Iiter particula l, & conjunctie E, non ha- bentur pro eſſentialibus. 35. An id verum ſit de partiecula: In, & particula: Ego, in quacunque lingua? H. In Latina verum eſſe;in aliis quibuſdam linguis falſum eſle, probat Gobat, quia inquit: In Germanica, Gallicave, ſi omittatur Ego, nul= Ius efficietur ſenſus. In iiſdem & talica; Hifpanica, Græca, ſi deſit propoſitio In, orietur confuſio. 36. At etiam in ſorma Gracorum non vi-= Natur ſigniſssari perſona baptixans? N. Satis V AIK 5 cam 2 % Paryz; 1II. Cazus 1V. eam ſigniſcari per verbum Baptizetur; quod idem ſignifcat „ ac Baptizatur rs. 37. Quem ſenſum habent votes: In No- mine 7 Reſp. Juxts aliquos eundem, ac in in vocationt. Juxta alios: In Fde. Alios: In virtufe ; id eſt: In autkorstate, & pote- ſater. 38. Qua formaæ saptiſmi ſunt cerièò ſaf= Kcientes? Reſp. Præter ſupra relatam ha- bentur communiter ſequentes pro certò ſuſſicientibus: Egote baptizo, In Nomine DEI Patris, DEI Filiis, vel Chriſti DEI Filii, & Spiritâs ſantti: Vel: Si i2 Nomine repetatur ad ſingulas perſonas; Vel: Si par- ticula E ubique interponatur, quia ſie pluralitas tantum perſonarum explicatur; non naturarum. Item : Ego te baptiz, in Nomine Dei Patris emnipotentis, Frlii ſabie tis, & Spiritüus Sandtiboni, vel Para- eliti. Vel: Viriute Patris, &c Velſi & ubique omittatur, Item: Baptizote, &c. vel Bapti- 2 hunc, &c. Vecl: Egote abluo. Vel: Lave in Nomine, . Vel: Ego Sacerdos, ego Petrus te b :ptizo, Gec. Vel: Baptizetur ſer- vus Chriſti. Vel: Baptizeris, vel baptizetur hic in nemine, Cc. Item: Ego in Namine Patris, & Filit, & Spiritüs Sangi baptizo re. Vel fiad ſingulas perſonas divinas adda- tur: Ege te baptizo in Nomine. Vel G au- Goritatis gratiâ dicatur; Nos te baptizamus, Ooc. dN Nipven „ uf GGrbur 50t DMibahtun EvN guhen,u GIMe den g ſi elth n NAhuntr Men it dm , ſemnmn, Or:ſpenk i lRnntdane DyiKhh nimi, bh uni &i Ir hoe Hicknis NT MIndeurn ſann N liſru l, Eei 8 len; Halſluit, Gen m Br ineent bung o dn ltegnn l MnN D,NCGNN 1, l iir hn n S 4 nedm n ur te inmmahſent mn lp eligct erſeni 014 lai a,,ſ ne ,G06NEi GMalhe NeliA n Uybend, l mwriuurir. 6 1 lrec ra Nen 4 r . unte Ge⸗ 1 e eENRN , De Baptiſmo. 22⁹ Gr. Vel: Ego ves, aut veſtram Dominatio- nem, Aut: veſtram Excellentiam baptizo; &c. Vel: Ego baptizo ſer vum Chriſti, ducem galem, &. Vel : Petrum &c. Item, ſi dum multi baptizandi ſunt, in neceſſitate, dica- tur: Ego vos haptize, &c. quia ly ves, idem ſignificat, ac te, te, ze. 39. Qus forma ſunt certèà non ſufficien- tes? H. Sequentes communiter pro talibus habentur; Ego te baptize in Nomizibus Pa- tru, &c. quia ſigni ficatur pluralitas Dee- rum, Veli In nowine Chriſti, Amen. Vel: In Nomine Dei, Amen. Vel: In Nomine Trini- tatis, Amen. Vel: In Nomine trium divina- rum perſonarum, Amen. vel: in Nomivs Omnipotentis, Sapientu, & Boni. Vel: In Nomine Genitoris, & imaginis ejas, *. Doni. vel: In Nomine Patrs majoris, FEilii minoris, & Spiritus ſancti. Vel: in Nomine Patris, & PFilii, & gratiæ Spiritüus ſancti, Vel: In Nomine Sandtiſſime lirginis, & Sanctorum, Amen. Vel: in Nomine Patra;, & Filii, e Spiritäâs ſanckti, at beatiſſima Firgini: & Sanbtorum, ſi ſcilicet ſit inten- tio bapt zandi indiviſibiliter etiam in No- mine B. V. & Sanctorum, aliud eſt, ſi tan- tùm invoceturauxilium B. V. & 88. Item ſi dicatur: Battizatur à Chriſto, vel à Dee talis ſervus Chriſti, Amen. Vel: Baptize- tur, deprecativè intelligendo, & nonautho- titativè. Item : Ego baptizo in te Nomine: K 7 See. 2 30 Pars III. Caput IV. &e. quia per hanc tranſpoſitionem mutatur ſenſus formæ. Item: Baptiza Petrum, &. quia nec implicitè ſignificatur perſona bap- tizans. Item: Ego me baptizo &t. quia bapti- zans à baptizante diſtinctus ſigni ficari debet. 40. Si duo ſimul eundem baptizent, uter- “ pronunciando formam, an, & cujus baptiſmus Valebit? g. Si alter independen- ter ab altero baptizet, valebit Baptiſmus, & quidem ab illo collatus, qui factâ ablutione priùs formam pronunciaverit; ſi autem ſi- mul uterque pronunciaset formam, uterque ſimul baptizaret eo modo, quo in ordina- tione Sacerdotum omnes ordinati, qui cum ordinante ſimul formam pronunciant, ſimul conſecrant. 4 6. Qus forme Baptiſmi ſunt dubiæ à Be. Sequentes, ſi verbis Ego te aptiza, addantur ſequentia: In nomine Geniteris; & Genitiz & bProcedentis ab stroque. Vel: In nemine ungentis, ancti, & qus undzus eft. Vel: in nomine F'atris, & leſu Chriſti, & Spiritss ſandi. Vel: In nomine Patris, & Filii, * Spiritus Cûm enim etiam Angelus ſit ſpi- ritus, non videtur ſuſſicienter explicitè ſig- nificari Spiritus divinus. Vel: In nomine Pa- rris, & Verbi, &c. Vel: Cum nomine. Vele Sub nomine Patris, &c. Vel: Gum Patre, Eiio, & Spiritu ſandio. Vel: In DEO Pa- tre, &t. Vel: Iin eſſintia Patris. Vel: In uno DEObaere, &c. Vel: In Patre, &, Comin 18 — N Pwtemi 10 1e ERem „ 4 mr ! D lehrun 4 t Cn itene, uim, ikunne ſient, , nt t NM yr Uel ial, De Baptiſm. 21 pis non videatur id totum ſigniſicari, quod in nomine. Idem eſt de his: In aunum Deum Patrem, &t. Vel: Per unnm Deum Patrem, &. Vel: In virtute, aucritate, & fide Pa- tris, &c. Quia hæ voces videntur minus ſig=- nificare, quàm: in nomine: Item: In nomine Filii, Patris, & Spiritas ſankfi. Vel: in nomi- ne Spiritũs ſancti, Filii, & Patvis; quja per priorem non explicatur proceſſio Filii à Pa- tre, & per ſecundum, cjufdem Filiià Patre, & Spiritus ſancti ab utroque. Item: In no- men Patris, & quia videtur, in nomen, non habere certò eandem fignificationem, quam in nomine. Item: Ego te tingo, intingo, mergo, immergo, acerge, aquam infundor balnes, conjicio in aquam 'n nomine, &c. Dubia ſunt Tamburino. Item: Baptizats vel: baptizet te DEVS, vel: Chriſtus in no- mine, Gc. Aut, baptizaris, vel, baptizeris à n ſerpupu DEO, vel: à Chriſto, & c quia non explica= ,niu, tur ip ſius Miniſtri actio. s, Iteratio Baptiſmi. 42. Dantürne aliquaà regula ad deter- minandum, quando ſit iterandi: Baptiſenus! Reſp. Dantur tres Regulæ apud Tamburi- Druun. O 4 3³. Qna es; prima Regula? Bz. Quando- br cunque Baptiſmus collatus eſt aliquo/ modo ex dubiè ſuffcientibus, iterandus erit ſub conditione; 6 autem collatus eſt modo cer- 16 zulufſicienti, iterandus abſolutè. 44. S 32 Pars 11I. Eaput 1V. 44. Qus eſi ſecunds Regala? Br. Si quis habet probabilem opinionem fſive ex jure, ſive ex facto, quòd non ſit baptizatus: pote- rit ſub conditione repabtizari: quia habee hkoc ipſo prudentem, & rationabilem timo- rem, de nullo Baptiſmo ſuſcepto. 4 7. Obligatäúrne talis zetere iterationem Baptiſmi, . Obligari, quia ubi agitur de va- lore Sacramentorum, maximè ad ſalutem neceſſariorum, eſt obligatio ſequendi id, quod tutiùs eſt. 46. Qu« eſt tertia Regala ? . Quoties quis moralitercertus eſt ſe eſſe baptizatum, quamvis aliquem levem ſcrupulum, vel ſu- ſpicionem habeat de nullitate Baptiſmi, non poteſt etiam ſub conditione rebaptizari, quis ageretur hoc ipſo imprudenter. 47. Vnde poteit haberi moraliz certituds de ſuſcepto validè Baptiſmo? gr. Sequentes Regulas dari ab Authoribus. Primo zRſi ſit matus inter fideles, aut etiam inter hæreti-= cos, de quibus certum eſt quòd & accuratè, & bene adminiſtrent Sacramentum Bapti- ſmi. Secunds ſi unicus teſtis ſde dignus aſ⸗ ſerat, te eſſe ritè haptizatum Tertiò, ex li- bro Parochi, in quem baptizati inſcribun- tur. Quartò, ſi expoſiti infantes ſchedulam appoſitam habeant, teſtifßcatoriam Baptiſ-= mi, quamvis de hoc multi op poſitum ſen- tiant, eò, quòd non ſit teſtimonium magn ſide dignum. Quinto, ſi in neceſſfitate pe- ritis 5 Aenthen idehie tenkeenu L h Perali elidunze ſeruvnekeun un enn rRen Huttls ſlelal, pkrnent elutelic. innntin futn Adre ſnteeth)t itatnti ſilmmlbnmi ln ntmnt r eRenmt ecvnnſtpte 1Enlulgebriüen 1) Mn ſun , uct 4 riliaumutn iaktulen Rſeniſchar Aukatimail 1ihleltgien laulntemd Mheſtennon pliln bhriti Cunthiutnln RuiNli grobenend lnilpng Se 7 Reelyineg yln, . mrln Gie Serde leke ,dlnnte Nmmnnn Nt⸗ ileznut⸗ n Idall Gemiter. De Bapti/mo. 13 5 ritis obſtetricibus, vel à parentibes baptize: tur: aliud eſt, ſi in aliqua regione obſtetrices deprehenderentur frequenter errare. 48. Qei adultus rebaptizaretur conſcius libipeecati mortalu, an obligaretur prin; con- hieri didum peccatum? R Si ante Baptiſmum iteratum eſt confefſus legitimo Sacerdoti di- Gum peecatum, prorſus non debere iterari ejus conteſſionem; quia ſi primus baptiſmus fuit validus, eſt abſolutus ab eo in Sacra- mento Pœnitentiæ; ſi verò primus baptif- mus fuit invalidus, remittetur illi dictum peccatum per ſecundum baptiſmum. Quòd fiautem dictum peccatum non fuit confeſ- ſus, dico neque eò caſu ad confitendum ob- ligari; ſiquidem hòe ipſò probabile foret, quòd non fit materia Sacramenti Pœniten- tiæ: ne tamen effectus Baptiſmi impedire- tur, obligaretur elicere ſaltem attritionem de commiſſis peccatis perſonalibus, quæ non remittuntur, niſi retractentur. 4⁹. Poſſetne autem confiteri ante Baptiſ- mum illa peceata, cuùm viderentur eſſe ſal- zem dubia materia Sacramenti Pœnitentiæ R. Id facilè admiſluros eos, qui etiam ſola du- bia peccata judicant eſſe materiam ſufficien- tem Sacramenti Pœnitentiæ: quo tamen ca- ſu abſolutio fieri deberet ſub conditione. Cæteràùm nemo inficiabitur dictum pecca- tum ante iterationem Baptiſmi commiſſum. poſſe poſt illum ſuſceptum ſimul cum aliis poſt 234 Pars III. Capat 1 V. poſt talem Baptiſmmum commiſſis clavibus ſubjici, ut nimirum, ſi caſu, quo primus baptiſmus valuiſſet, abſolvatur directe ab hoc peccato. 50. Quo loco, quomodo, & à quo debet znlis Baptiſmus ſub conditione miniſtrari? Be. Poſſe in quocunque loco etiam occultiſſi⸗ mo, idque confultis ad evitandum fcandaz lum, niſi res ſit publica. Item à quocunque etiam laico, dummodo perito, etſi Sacerdos haberi poſſet; ſicut etiam ſine patrinis, & teliquis ſolennitatibus; quia hæ omnes cir⸗ cumſtantiæ, & ſolennitates, inſtitutæ ſo- lùm ſunt pro Baptiſmo abſoluto, aut ſolen- ni, non autem pro conditionato. Miniſter Baptiſmi. SFlI. Weis eft Miniſter ordinarius Bapriſmi? B. Eſſe Saçerdotem, & quidem proprium; id eſt, Parochun.“ . 52. An erge alius baptizans peccet, & quali peccato? Ee.’ Si extra neceſſitatem ſine licentia Parochi, aut Epiſcopi tanquam ſu- premi Parochi, baptizet, peccare omnin, & quidem peceato ex genere ſuo mortali contra juſtitiam; ſiquidem agiturcontra of- ficjum alterius, niſi excufſetur per licentiam præſumptam Paroechi. 53. In veceſſitate poréſine alius stiam bap- tixare à ꝑ. Poteſt quilihet, nemine excepto, Qquemlibet licitè. . 1 54. An 9 vrtuen Ptartgs Seochontt Gewwiden e izuun t. MWon n urds Mlon ENXN tLI . De Bapiiſmo. 23 e 54. An non tamen aliquis ordo inter Prar Pfupin ſentes ſer vVandus in tali neceſſitate? R. Ab- ſente arocho, adminiſtrer Sacerdos quicunz que, hoc abſente, Diaconus, tutr Subdia- conus; tum Acolytus; tum Exorciſta, tum Lector, tum Oſtiarius, dum demum Ton- ſuratus. Nullo horum præſente adminiſtret vit Laicus; tam fœmina; ultimo heæreticus, infidelis, apoſtata:. 5S. An hunc ordinem invertere fit tecca- Dienind tum grave, R. Non eſſe grave præci,4 alià inncohvenienti, ut ſi v. g. Hæreticus Catho- . lico, vel laicus Sacerdoti, aut Diacono vo- lenti miniſtrare præferretur; tunc enim juxta communem peccatur mortaliter. 66. An non ſaltem Sacerdetiexcommunicar rteo praſerri poſſet laicus non excommunicatus vlnmalpi R Cum communiori non poſſe; quia pro Reuknger tali articulo cſt æquè miniſter is, qui eſt ex- ““ communicatus, ac qui non eſt excommuni- catus, ſimiliter mulier in gratia exiſtens, e præ ferri non deberet viro, aut Sacerdoti in „peccato exiſtenti, cùm enim in mortalt pri- Anrie vatim & ſine ſolennitzte hoc Sacramentum pnor miniſtrare non ſit mortale peccatum, (ut ſupponitur) non eſſlet ratio hunc ordinem in- vertendi. 217. Qiuid ſi autem inferior eſſet peritior ad baptizandum etiam Sacerdote ? R, Hoc caſu non tantùm poteſt, ſed debet fuperior esdere inferiori, ut nimirum ſeçuriùs con-z 641 fera⸗ 236 Pars 1II. Caput V. feratur Sacramentum adeo neceſſarium. 58. An ꝗqgi baptizat in neceſſitate, con- erahat etiam cegnationem ſpiritnalem, eum baptizato, & ejus Parentibus? Cùm talis verè baptizet, omninò contrahit cognatio- nem, excipitur Parens in neceſſitate bapti- Zzans filum ſuum legitimum, tunc enim non contrahit cognationem dictam cum uxore ſua, nec impeditur à petendo debito ex Cap. ad Limin. 30. quaſt. I. . 59. Quid ſi pater, aut mater baptizent preprium filium, vel filium legitimum alter- utrius extra neceſſitatem, privanturne jure petendi debitum conjugale à R. Cum Hurta- do, quamvis graviter peceent contra Cane- nes agendo, probabile tamen eſſe, quòd non priventur: quia vel nullus Canon impedi- mentum inducens extat, vel ſi quis fuit, cor- recus eſt per Canones poſteriores. 60. Obligatürne miniſter ad ſolen nitates Bapliſmi ſervandus K. Quando baptizat ex- tra necefſitatem, obligari ſub mortali. Exæ Clement. unit. de Bapt. ſolennitates autem quæ ſint, videantur in Rituali. 6 1. Qus loro debet fieri Baptiſmus ſolen- ne ?* R. Qui ſine neceſſitate baptizat extra Eccleſiam, domi, vel alibi, peccat mortali- ter ex communiori ſententia Solis enim li- beris Regum, aut Principum ex Jure conce- ditur, ut in domibus (ex mente Soarii ine⸗ tfatoriis privatis) baptizentur. 62. § N an. ,tunnut vdRlo 60 ermun nin un bee⸗ Polrkeytſen Mlitytnm Rußet gyurbn ri, liunt, ai Uolen ſuſeru aunt Unnfub d Gumn lgn Rpluunert Uumintun, ene nuin ſe Gihueate en ateae lekie mlinde lllent umndimnne ie n ſnt, en ſizius , nlin ugit , fuls ,n arn Mekhn. nlken dmanen ulkinent wuurliun ulſininiin⸗ ſmmunee AAe. Wn. Nim aCumte Ahrtchſe Nlrn. Glradrtin ,hirtt. ünond Gerurutradtn De haptiſmo. 237 g. Si peregrina pariat in loco alienæ Pa- rochiæ, puteritne parochus loti illius prolem bapiizare? R. Poteſt, & Barboſa abſolutè di- cit, peregrinum poſſe eligere ſibi locum Baptiſmi, ubi valt. Subjectum Baptiſmi. 65. Quod eſt ſubjedtum capasæ Baptiſmi? R. Solus homo vivens, ab Adamo deſcendens nondum baptizatus. 64. Si infas; inter baptizandum moria⸗ tur nondum finitä forma, ſine baptizatus 8 R. Minimè, quia Baptiſmus nondum eſt completus. = 65. Qui baptiz atum abſolut) rebaptizat, qua tœnzs ineutrit? R. Qui abſolutè bapti- Zatum validè, abſolutè rebaptizat, præter- quam quòd graviſſimè peccet, & nullum Baptiſmum conficiat, & ipſe, & baptizatus fiunt irregulares, & jure Civili ſubjacent pœnæ mortis Siautem rebaptizet ſub con- ditione etiam ſine juſta cauſa, has poœnas non incurrit, quia eæ intelliguntur de Baptiſmo abſolutê dato. 6⁶6. An nondum perfedt natus baptizari poſſet? R. Si ſit periculum, debere baptizari, dammodo aliqua pars corporis ablui poſſit: quia eſt homo vivus, nec certò conſtat eſſe incapacem. L 67. Qia 6 dubium ſit, an infan, vivat? 2538 pgays 17J. Caput! V. R. Baptizandum eſſe ſub condwtione; ne for-= tê, Givivus foret, permitteretur ſine reme- dioſalutis. 68 Si baptizans infant em, putet eſſe pro- lem Petri, & reipſa eſt loannis; aut puter eſſe maſculum, qui eſt puella, an valiaè bapti- X‿t* R. Validè; quia intentio fertur in præ- ſentem, aliter quàm in matrimonéo, in quo fertur in perſonam exiſtimatam. 69. Monſtrum ab homine natum an bapti- ari poſſit? R. Si capite, & pectore formam hominis refert, bapt izandum eſſe; ſecùs, ſi referat beſtiam. 70. Quid ſi ſollm caput ſit ferinum R. A- liquos putare, quòd ſit baptizandum, alios judicare differendum baptiſmum ad melio- rem notitiam acquirendam, vel ſi ſit pericu- lum, baptizandum ſub conditione: Stes ca- pax ego te baptizo. 71. Quomodo infans battizandus, cum geminatis membris humanis, ſe dubitetur, an ſit unus homo, vel duo? R. Duplicem Baptiſmum conferendum eſſe, unum abſo- lutê, alterum ſub conditione pro illa parte, quæ eſt imperfectior. 72. An Baßptiſmus infantis diu differri poſ- ſit, quando non eſt periculum mortis à R. Ex receptiſſima, & gravi Eccleſiæ conſuetudi- ne, ſub mortali diu differri non debere, ita ut ad r5, vel ſummum 20. dies ſine urgenti cauſa differre fit mortale. J 73. An VyNRde 6 AI ſukuie RNtuere 4 ſltnete Mlznnleert 1 Elau⸗ 6 , e⸗ eßs mnis tnolon nihelſne onmted Pürnha . n er, 0 gyni De Bazri mae 239„ 73. An alnne ſimul haptixari poſſini ab no, anic aà m Frmam pronunciando: . Ego vos baptizo, & c R. Validè poſſe, ſed il llicitè extra caſum neceſſitatis. 74. Infantes infidelinm poſſuntne baptiæa- ti: K. Validè poſſe, ſed non licitè, repugnan- te utroque parente: quia vel aufferrenturil- lis, & fieret illis injuria, niſiſpecialis titulus adſit: vel relinquerentur illis, & fieret inju- ria Sacramento, ob irreverentiam, quæori- retur ex educatione eorum in inſidelitate. 27 ſ. Quid ſi autem barentes ſint manci- pia Chriſtianorum ? R. Eò caſu poſſe infan⸗ tes eorum baptizari etiam iis invitis, quia tanquam ſervi, magis ſub cura Domini ſunt, quàm cura parentum: Aliud eſt, ſi parentes ſint tantùm civiliter ſubjecti. Eæ Cap. Ma- jores de Bapt. 76. An ergo nec infantes infidelium mo- riba ndi baptiz andi ſunt in vitis parentibus? R. Tales baptizari poſſe; quia non eſt mora- le periculum, quòd ſint per parentes à fide revocandi, & ſupponitur, inde non ſecutu- rum grave incommodum baptizanti, ſi id cautè fiat. 77. Quiaßſt unus parentum conſenſit etiam ext ra perioulum mortis infantis? R. Etiam tunc debere baptizari, debereque tradi curæ parentis conſentientis. Cap. 2. de con v. in fid. quia religionis & fidei bonum præferendum eſ juri, quo parens potitur in filium. 78. An 240 Pars 1 11. Capgt 1 V. 78. An infantes infdelium longè à pas rentibus diſtantes, nec illa ampliuès emitten- di, baptixæari poſſint illis inviti? R. Poſſie, quia cefſat periculam perverſionis à fide, nec fir injuria parentibus, cùm ſupponantur sliunde ad eos etiam propter diſtantiam non tedituri. 79. An infantes infidelium parentibus or- bati, poſſint in vitis tutoribus baptizari? R. Zi tutores ſint infideles à patre congiruti, non poſſe, quia ex jure naturali tutor es ſue- cedunt patri, quando cos pater conſtituit. Si autem tutores ſint conſtituti jure civili, & ſint ſubjecti Principi Chriſtiano, poſſunt eo- tum pupilli baptizari iis invitis, quia tunc Princeps poſſet privare poteſtate illos tuto- res, eamque ſibi ſervare, vel alteri Chriſtia- no tutori dare, conſequenter baptizari fa- cere. 80. An infantes talium infidelium, vel ha- geticorum prius aliquando baptizatorum, aus ſaltem alterutrius illorum baptizgti poſ⸗= ſint iu invitis baptizari? R. Poſſe; quia eo= cum parentes utpote per baptiſmum Eccle- ſiæ ſubjecti, poſſunt cogi ad ſervanda om- nia præcepta naturalia, divina, & eccle- Caſtica. 21. As in didis caſibm, guibus infantes nfidelium baptizari poſſunt, ſit obligatio eos Saptizandi? R. Omnino eſſe, per ſe loquen- do, ſic di tante charitate, vel miſericordia. Aligd N Miunid rltſeiul, 4 nchlgt. Aeier pi WNI ſeune e atbut. Nagtnngii 1 Liltum G lu Lisl (Pennnt dter hentocende ſuntentheinm unirentntn 1bnmemne, 1. ium ont u ſn 1. 5 ℳ Kng i Viri eng rliaech e Aenkun nyen n n uginnn tani Aiet ln len lemzie. . 0 niſut iifinn nin nlin ſ nlung itn Nln guflin ltun ubelete, re N. 8 4 un ite Khntäzn a ilingzenine niu gang llhen alln, mmurnlituoret abinen etil amim uni, PCuteynine ini, N nvenllotr. Klnidele⸗ uem Nfniſr Gllhrizhile put iironi gelnn gief e Me,gie elimtinnten Uc Anmhie lin kege⸗ de e en Yt ſe Men. e ſeet, P , NRend . 4 De Bap'iſmo. 24 Aliud eſt, ſi ex tali Baptiſmo grave incom- modum timeretur, cum quali incommodo charitas non obligat. . 82. Si puer infhdelu habens uſum rationie peteret baptizari, forétne baptizandus in vitis parentibus? E. Affirmativè, quia in nego- tio Religionis eſt ſui juris . 8 3. Qr= id ſi dubitetur, an puer uſum ratio-= nis habeat à B. Cum Laym. & aliis, ſi Bap- tiſmus differri non poſſit, ad capiendam cer- tiorem notitiam, debere baptizari; quia in dubio in favorem fidei, & animæ ſalutis in- clinandum eſt; cùm major videatur fieri in- jusia tali petenti remedium ſalutis, ſi nege- tur, quàm parentibus, ſi à poteſtate eorum Kflius abſtrahatur. 84. Quid ſi autem Parentes infi delium con- Jentiant, puer autem, de quo dubitatur, an habeast uſum rationis, relultetur: B Urgente mortis periculé, talem puerum baptizan- dum ſub conditione ob bonum puert; tali autem periculo non urgente, differendum, donec perfectum uſum rationis nanciſca- tur, ut ſcilicet evitetur periculum nullita- tis Sacramenti, & apoſtaſiæ in ipſo pue- ro, quod ex illa pueri reluctantia timeri prudenter poſſet. 85. An Principes Chriſtisgni baptizare poſſint infantes Iurcarum, quamvis paren- tes nondum ſnt mancipia à . Sicut adver- susillos juſtum bellum gerere, eoſdem occi- dere, bonis ſpoliare, ita eorundem ſilios ab 5 242 BPays III. Capit ITV. iis avellere (uti poſt Baptilmum fieri, & in ſide educari oportet) polſunt. 86. Poſitentne autem ſilii eorum illis non- dum baptizati reſtitai? H. Ad evitanda gra- via incommoda (maximè ne & ipfſi recuſent veſtituere filios Chriſtianorum)]) poſſe reſti- tui, judicat Tamburinus cumaliis. 87. Poſsiuntne amentes baptizari ? g&. Qui perpetuò amentes fuerunt, baptizandi ſunt ſicut infantes; ſi autem ante amentiam ha- buerunt uſum rationis, baptizandi non ſunt, niſi aliquando habuerint voluntatem ſuſci- piendi Baptiſmum. 88. Quid requiritur in Adulto ex parte Eras ad ritè & valide ſuſcipiendum Baptiſ- mum à . Ad validè ſuſcipiendum requiri ſaltem habitualem intentionem, hoc eſt, quæ aliquando fuit actualis, non retracta- tam. Ad ritè autem ſuſcipiendum requiri etiam ad minimùm attritionem de peccatis perſonalibus commiſſis, cognitionem my- ſteriorum fidei, & præceptorumà ſe dein- ceps ſervandorum. 89. Qluid ſi hac omitterentur, an pecca- retur in adminiſtratiene Sacramenti? . De primo nullum eſt dubium, ſiquidem invali-= dum foret Sacramentum; de ſecundo etiam dubitari nequit, ſiquidem impediretur gra- tia Baptiſmalis, eò, quòd peccata perſonalia non dimittantur, niſi retractata; de tertio etiam certum eſt, extra mortis periculum, 7 / 5 . orri iOtn gamnein ronnt 6onnneu “ V Ptuni nun Unnzmn CiHAun Nerlet zuplkn Gethe Nn lylnnl. Ctinnuen Gunm MInau Puepen elies l ronel ſentun mn 0 ng Ailmnte ri N Ca y/h whar i remm amn s 1 41 ulmn. ne ri mug hen u n iütne ann Cntonen e grtunn⸗ rzmmittr rr, A4 umm1. N iglin nel⸗ 1 Eonn Ninc ) S lemtüli . De Bapti/mo. 24 ⅓ cum credere debeat, juxta illud Matt. II. Qu⸗ erediderit & bhapt iXam us fuerizehic ſa! Vass eris, De quarto etiam extra mortis periculum, pa- riter certum eſt; cùm enim obſervare ea obli- gabitur, utiquenotitiã eorum habere debebit. 90. Qu« debet ſcire credenda, & credere baptizanadus Adulius? Bt. DEUMunum & trinum, D EI filium pro noſtra ſalute incar- natum, mortuum, relurrexiſſe, aſcendiſſe in Cælos, venturum judicare, & remunerara bonos vità æternàâ, punire malos pœnis æternis, ad beatitudinem perveniti non poſſie ſine ſide, & obſervatione præceptorum, per Baptiſmum ſe obtenturum gratiam & ami- citiam divinam. 91. Qaorum praceptorum tognitionem habere debet adualtus baptizandus? B. Tum præceptorum Decalogi, tum præceptorum Eccleſiæ, quia ad horum omnium obſervan- tiam obligabitur. Præter hœæc, quæ pro Bap- tiſmo rite ſaſcipiendo neceſſaria ſunt, in- ſtruendus etiam eſt, ut ſciat Symbolum Apo- Rolorum, Orationem Dominicam, Saluta- tionem Angelicam, decem præcepta, & alia, quæ de preceptæ ſciendaſunt, & onumeran- tur à Sanchez lib. 2. Decal. c. 3 n. 24. in. Cognatio ſpiritualis ex Baptiſmo. 92. Contrahitürne aliqua cognatio in Bap siſmo à E. Contrahi cognationem ſpiritua- lem, ſicut & in confirmatione, eſtque ills impedimentum dirimens matrimonium in⸗ ter taliter cognatos. L a 8 . 244 Pers 1II. Caput 1 V. 93: Inter quas Perſonas naſcitur hac cog- n itio ſpiritualis in Baptiſmot Novo jure Irid. ſeſſ. 24. c. 2. de ref., matrim. enaſcitur inter baptizatum, & baptizantem, baptizatum, & Patrinum, vel matrinam, vocatúrque hæc utraque cognatio Paternitas Item inter patrinum, vel matrinam, & patrem, matrem- que baptizati, & inter baptizantem cum Patre, matreque baptizati, vocanturque hæ duæ cognationes Cempaternitas. 94. Quid eſt eſſe pätrinam vel matrinam; B. Qui, vel quæ, vep tenendo baptizatum, cùm Baptiſmus admimiſtratur, vel ſuſcipien- do de manibus baptizantis, immediaté poſt Baptiſmum ſpondet, ſaltem tacitè, ſe habitu- rum curam ſpiritualem ejus, qui baptizatur, in inſtractione rerum fidei is patrinus vel matrina cenſetur. . 9 5. Eſtne neceſfarinm ad Baptiſmum, ad- bibere patrinum, vel matrinam: . Pro- babiliùs eſſe mortale, in ſolenni Baptiſ- mo non adhibere patrinum, vel matrinam, ſiquidem fit in re gravi contra præceptum Eecleſiæ. 96. Quæ perſona poteſt agere patrinum. vel matrinam in Baptiſmo? E. Requiri impri- mis, ut fit rationis compos, quamvis ſit ju- nior baptizando, ut ſcilicet poſſit volun- tarié facere id, quod Eccleſia inſtituit, vide- licet intentionem habere exercendi munus ſuſceptotis, & non tantùm materialiter ſe habere in ſuſcipiendo, = 97. De- N8 Ninun pennno Gpnocre Md cunlmfn eint MMerk⸗ lnwatcunt (eſtli 4 ME Gure rA 1 calCatnu (hekecpendoren eut 4 un haer ind pt. Go e lN u Druunir j iluin lberſicez llenen l ſeſlen nn Wland nKymmn Mpiunan un, wunmg nutiis ummn ienie. Eberun unmmſtliſn Lag nmd Een nantſttten⸗ nes gibinun, aibisſnnu mliltſen 4. Mawynis - 1 nbbm Mn eun ſe ninnn aun riin n en. n Namnmt unſb Sle Mintr De Bapti no. 245 97. Debétne patrinus eſte baptizatss? E. Debet omnino , aliàs quamvis intentionem quamcumque habeat, imò etſi debité bapti- zZet, nullam prorsùs cognationem contrahet, etiamſi poſtea Baptiſmum ſuſciperet; Lex enim hæc cùm ſit pure Eccleſiaſtica, non ſe extendit ad alies, quàm qui per Baptiſmum Eccleſiæ ſubjecti ſunt. 98. Potéſtne bareticus Patrinus admitti? B. Non poſſe perſe, ſine gravi culpa; quia non eſt aptus ad inſtruendum puerum in vera fide. Cæterùm quia baptizatus eſt, con- traheret cognationem ſpiritualem, ſi admit- teretur. 99. Quid ſi autem alius patrinus habers non poſſet, quàùm hareticas à Be Meliùs tunc fore, Baptiſmum ſolemnem ſine Patrino peragere. 100. Quot poſſunt Patrini adhiberi à Be. EFX Trid. ſeſſ. 24. c. 2. de Reform. Matrim. Unus tantûm, ſve vir, Kve mulier, vel ad ſummm unus & una, idque aliqui putant ſub mortali, alii ſub veniali tantùm. Cæte- ràùm addit idem Trid. ut ſi alii ulera deſgna- tos tenuerint baptizandum, cognationem non contrahant. 101. An duo conjuges peſſint ſuſciperé eæ Baptiſmo alienam prelem ? Quamvis id prohibere videatur Urbanus II. ſub veniali, probabiliùs tamen eſt, vel non eſſe prohibi- tionem, vel ſaltem Conſtitutionem illam non eſſe uſu receptam. . 3 103. 246 Pars III. Catut 1V. 102. An poſſit quis ſe intru dere ad munus Patrini obeundum? B. Ex Trid. cit. debere eſſe deſignatum. 103. Ad quem pertinet eum deſignare? Bz. Drimariò ad parentes, vel ad eos, quibus in- cumbit curare, ut quis baptizetur, in horum defectu ad Parochum. 104. An ſi hac deſignatioprorsus omista- zur, ſuſcipien; contrahat cognationem? BZ. Poſt Trid. probabiliùs non contrahere, juxta Sanchez, ſiquidem hanc deſignationem vi- detur Tridentinum de forma ſubſtantiali requireread munus patrini. 105. Quid ſi plures ſimul deſignarentur quàm unus & ung, contraherénine omnes cognationem à &. Cum Tambur. probabi- liùs videri, nullum contracturum; quia deſfi- Cit alia conditio, quæ etiam eſt ſubſtantialis, quàâ Trid. voluit, unum, vel unam tantuùm, vel ad ſummum unum, & unam deſignari; ſiquidem fſinis Tridentini erat, has cognatio- nes ſpirituales valde diminuere. 106. Si quis ſe ad hoc munus ingerat, & 4 barentibus, aut Parocho nen rejiciatur, an habendus hoc ipſo pro deſignato, ac proinde ipro vere patrino à G. Aliquos id affirmare ſimpliciter, alios ſentire tantùm, tunc id ve- rum eſſe, quando talis facilè rejici poſſet, & non rejicitur; tunc enim valet Regula illa Juris: Qui tacet, conſentire videtur. 107. Pater, vel mater, potéſtne eſſe Patri- vswαν ve Matrina prepria prolu in aeN ℳ 4 Wrntkhun Del ,thniciun gentſectun ob llegda isbonſe buuten n nuite 4 Kammlumtn leheze 1cuneorrt 4 idntapen A h RNenN Eton b tbaſgte Nlllnletrer hl . K 4 1 uuungfin 1l Ahniu müßerze intzan ln unemne l⸗ liiig uee ut Wr. elaegg d eri eyrrrte 5 UIe vieren etiteren mtnnttenun bm Wnn D lelhumnm urigitar inne alnſe Mdr⸗ eumiltchmi nA muntndn, Rinnhſen; 6sauner e/ n. nunit,i9 Nilinter, 11 n,1 d orſlcktwne De Baptiſmo. 274 mo? . Extra caſum neceſſitatis non poſſe, abſque gravi peccato; quia in re gravi diſce- derent à Legibus Eccleſiæ; in caſu tamen neceſſitatis non peccabunt. 108. An autem tunc contrahant cognatis- nem ſpiritualem, & conſequenter briventur Iure petendi delitam ? B. Probabile eſſe, quòd non contrahant, ex eadem ratione, quam ſupra attulimus pro patre, & matre baptizante proprium filum; Eccleſia enim annexuit cognationem hanc legitimæ ſuſce- ptioni, cùm ergo hæc ſuſceptio ſit illegitima, & contra Legem eodem modo loquentem per verba: Non poteſt, ac de non baptizatis, non inducet cognationem. 109. An Religioſi poſſint agere Patrinos in Baptiſmo? R. Nec Religioſum, nec Re- ligioſam poſſe, ex cap Non licer, de Conſecr. diſt z. ſi tamen ſint Patrini, contrahent co- gnationem. Et Quintanad, exiſtimat, id prohiberi ſolis Monachis, & quidem non- niG ſub leviſſimo veniali, à quo excuſat quæ- libet cauſa. 110. An frater, vel ſoror peſſint ſaſt ibers fratrem, vel ſororem in Baptiſmo? Bl Poſſe, quia id nulla Lege invenitur prohibitum, eoſque in caſu occurrente contrakere cog- nationem ſpiritualem. III. Ad quid obligatur patrinus? E. Obli- gatur inſtruere baptizatũ in fide, & moribus Chriſtianis, quæ tamen obligatio non urget, diſi in tempore neceſſitatis; quæ vix occurrit L. 4 in-= 248 Pars 1II. Caput 11. inter Chriſtianos, cùm communiter hæcin- Kruct,o fiat per parentes & Parochos. ¹IE. In gquali saaminiſtratione Baptiſmi oνa5tnr cog natio Piritualis à ſuſe ißiente ſea levaniei e. Probabilius vidert „ quòd in ſola ſolenni, non autem privata, ſi adhi- beatur ſuſcipiens; quia jura hanc cognatio- nemindacentiain ſuſcipientem, ſolùm lo- quuntur de ſuſcipiente in Baptiſmo ſolenniʒ proinde extendenda non eſt hæc cognatio ad ſuſcipientem in privato. 113. At nanquid Baptizxansetiam in pri- Vato contrahit hanc cognationem .; cur non ergo etiam ſuſcipien, ? B. Diverſitatem eſſe, quòd jura loquantur de baptizante ſimpli- citer, etiam de ſœmina; at cognationem Tatrinorum annectunt ſuſcipienti ex inſti- tuto Eccleſiæ, qualiter non ſuſcipit, qui in Privato ſuſcipit. 114. An 2ui ſaſcipitinfantem., quando in Eceleſia ſolm ſupplentur ſolennitates Baptiſf- mi, pri vatim collati ob neceſſitatem, ſit verus Patrinus? B. Non eſſe, quia verè non ſuſci- pit in Baptiſmo. II5. Qualis acfio requiritur in ſuſcipiente, ad contrahendam hant cognationem? Be. Requiri, ut vel teneat baptizandum, dum baptizatur, vel illum immediate accipiat à baptizante poſt Baptiſmum; quia jura utun- tur his terminis: TIungendi, le vandi, tenendi; Iuſcipiendi, &c. Requiritur etiam intentio exercendi munus Patrini, quæ ſuſſicit, ſi ſit im⸗ 8 A nrebent ſrin ftun in “ Iislincnn ſetcnenrun Tlrtpumnnr Ati ltadkue 8* ſi ulnte secke geftes gal NN Uekenkenm N Amr i an dinra „7 1 Uinenih Unleilzeete tnonniCe ulhlatei ieſen hun uinnir. 4 fingimi. õ 1Dekinne, Ltpuneint. N gninen eman. Nm egt dun 1 nifun, lin enubles. eun niunrin Alne iriſſin llN.. Remnaklor de vmmn iet Uerlponitl De Baptiſmo. 249 implicita, v. g. faciendi quod alii faciunt, vel quod Eccleſia inſtituit. 116. An qui baberet expreſſum animum non contrahendi cognazionem ſpiritualem, Jſuſcipiendo baptizandum, nihilominus con- rraheret? . Si tantúm materialiter bapti- gandum ſuſcipiat, nolendo poſitivè munus patrini obire, non contracturum, quia hoc ipſo non fit patrinus. Si autem velit munus patrini obire, contrahetcognationem, quam- vis nollet illam contrahere, quia hæc cogna- tio eſt annexa muneri patrini, nec dependes amplius à patrini voluntate, poſtquam patri=- nus eſſe voluit. 117. Si quus in Babtiſmo ſuſcipiat Titium pu= tans & intendens ſuſcipere Cajum, an contra- hat cognatienem cum Titio à B. Probabiliùs videri, quòd non contrahat, quia non vo= luit fieri Patrinus Titii, ſed Caji. 118. At nunquid baptizxans validè bapti- z at cum tali errore circa perſonam, cur erge sum ſimili errore ſuſcipiens baptiz andum, non contraheret cognazionemi B. Baptizans habet, &chabere debetintentionem baptizandi præ- ſentem, quicunque is ſit, ac proinde error prædictus non in fluit in ejus actionem; ac ſuſcipiens poteſt verè fieri unius patrinus, & non alterius, ac proinde poteſt alligare ſuam intentionem ad perſonam, quam eſſe putat, Kicut id ipſum ſt in matrimonio. II9. Potéſtne levari baptizxandus etiam per Precurazorem &. Poſſe per legitimè ab E 3 ipſo 5 Saxt 111. Casut! V. ipſo Principali conſtitutum, ut praxi quotidiana. ie patet ea 120. Quns es caſu contrahet cognationem ſiritualem, Principalu, an Procurator? g. De Procurarore deciſum eſſe à ſacra Congr. quòd non contrahat;, uti refert Barboſa de ofe. Paroch. c. I8. n. i5. De Principali autem negat Sanchez cum innumeris Jur quia non implet conditionem requiſitam, cùm ipſe non tangat baptizandum; veriùs affirmant alii, quia incre dibile eſt; quòd Ec- cleſia pæcipiens, & quidem ſub gravi culpa, adhiberi patrinum in ſolenni Baptiſmo, con- cedat , ut toties non adhibeatur patrinus, quoties levatur baptizandus per Procurato- rem; ſiquidem eo caſu, qui eſt valde fre- quens, nullus foret patrinus. 121. Cur adhibetur patrinus in Baptiſmo? Ee. Ex mente D T.in 3, p. q.67. art. 7 in corp. quia pattinus aſſimilatur quodam modo ge- nerationi carnali; ſicut ergo Parvulus nupet natus indiget nutrice & pædagogoßitain Ba- ptiſmo requiritur aliquis, qui fungatur vice nutricis, & pæœdagogi, informando & ijuſtru- endo eum, quaſi novitium inſfide, de his, quæ pertinent ad fidem, & vitam Chriſtianam. Ia1. Potéſtne ſollum mas ſæœæminam, vel ſola fæ wmina marem levareigꝶ. Quamvis idvetue- Ü rit Concil. Nic. 4. apud Soar. dic. qu. 67. art. 7. tamen juxta eundem Soarium id hodie non obſervati; cùm Trid. clarè dicat: Sive vir, ſivemulier. Servanda autem eſt eon ſuetudo. PARS — . kishe 6 ndr unltlarr 1 Mane Enn urer kibgin e Drnrn Rupr Weyvunen PPon Blyunc rple eAene len inmn lln udun ent keiguitk, 4 Grimſulgie ſ el,t lnpntk giünunn nutlditn⸗ NrCrfiam, 1 1 93 —— 4 r do⸗ J:( 151 ).( P A K'S IV. De Presbyteratu. CAPUI I. De Materia, Forma, Olkcio E& c. Presbyteratis in genere. I. NyID eſt sacerdotium ²⁸ B. Eſt poteſtas Q conſficiendum corpus & ſangumnem Chriſti, & ad remittendum peccata per ad- miniſtrationem Sacramentorum, Baptiſmi, Pœnitentiæ, Extremæ Unctionis. 2. Quid eſt Preshyteratus ² B. Eſt ordina- tio (quâ traditur poteſtas ad conficiendum corpus & ſanguinem Chriſti, & ad remitten- dum peccata] facta ab Epiſcopo, certa verba proferente, & cum intentione debita. 3. Quare vocatur ordinatio potius, quàm orde?: B. Nomen ordinationis ſignificare actionem; nomen verò ordinis ſignificare meliùs gradum, qui acquiritur per Sacra- mentum. Presbyveratus autem, quamvis hodie pro utroque uſurpetur, tamen magis proprie eſt illa actio, ſeu cæremonia ſacra, quà Epiſcopus ordinat aliquem in Presbyte- rum, ideo aptiue Ordinatio vocatur, quàm Ordo, ex mente Theologorum. L 6 4. Quo- à 7 2 Pars 1V., Caput k. 4. Qucmodo debet comparere osdinandas in Preshpytern manordinatibnem!? Keſp. In reliquis convenit cum Diacono; niſi quod præter ammi am, albam, eingulum, deber eſe manipulò & ſtolâ per tranéverſum mors Diaconi isdutus, & caſalamn ſeii planetam ſuper brachium Gniſtrum complicatam, can- delam, & mapßnlam albam pro mamibus ligandis manu geſtans. 5. eotuplex potrſtns confertur per ordi= nationen: "resbyt eratis? B. Dauplex, uns in corpus Chriftiverum ad illud conficiendum; alteia in corpus Chrſti myſticum, adabſol- vendum alios à peccatis. 6. ubtuplex clavis tonſertur Presby- zeroο? E. Duplex: Clavispoteftatis, & clavis cientiz. 7. Qus eſt clavis poteſtatis? . Eſt poteſtas, quam habet Sacerdos ad ferendam fenten- tiam ſuperpœnitentes, feu abſolvendo, ſeu acgando abſolutionem, ſeu eam differendo e juſtitia; cûm res ita poſtalaverit. 8. Qug eſt clavis ſcientiæ à H. Eſt po- teſtas, quain recipit Sacerdos ad inquifen- dum , examnandum, & cognoſcendum more Judicis ea, quæ ſpectant ad peccata pαtentium;, anteq m ferat ſententi- am, vel abſolvendo, vel remittendo, aut differendo abſolutionem. Neque enim ju- ſtè exequi poſſet ea, quæ ſunt poteſtatis, niſi præcederet debita informatio & co- ghitio. 9. An . eßen unun ennn 1 Rucluntin Z Recrec tlahchennnc Rezuenm ſr Neu 1 Gu ebbigtl el inecllen eronaunn 39 56 . GNrNA X cmI yunenn, Ands urn cront N Acrkee inhltn Lent 4 erlnnſin Weluline 4 himet unn urh 8 llennbug . a p,. / Mo. . Otorir. rrNA n⅓⅝ . eer ä . 00 De materia: forma. officio, &t. Prerbyt. 257 8. An Sacerdotes magis docti cellant aliis èn claviſcientia à . Non exccllere, fieut non excellunt in clavi poteſtatis, ſiquidem omnes habent æqualiter poteſtatem inqui= rendi, & examinandi pœnitentes. 10. Quid tamen habent praellentia quo- ad hanc z-lavim? H. Hoc, quòd illi melius poſſint uti illi clavi ſerentiæ, quàm indi- ctiores, in quantùm poflunt magis diſcreètè ea in quirere, quæ ſunt magis necefſaria, ab⸗ ſtinendo ab inquiſitione ſuperfluorum; cùm & contra indocti ſæpeè hac clavi abutantur, negligendo inquirenda, & inquirendo ne- gligenda. 11. Quare vocatur clavis dup lex ha? po- teſtas ?à . Quia quemadmodum clavis in- ſtrumentum eſt, quo aperitur, vel clauditus janua: ita duplex hæc poteſtas eſt inſtar in- ſtrumenti, Sacerdotibus ad aperiendam ja- nuam cælornm pœmitentibus abſolvendo: vel claudendam, iis abſolutionem negando. ſi opus fuerit, perſpectà prius corum con- ſcientiàâ. Materia, & forma. 12. Qua eſt materia Presbyteratts? . Eſſe duplicem partialem: prior eſt calix cum vi- no, & patena cum hoftia, eorumque tradi- tio, eæ Florent.ſextum Sarramentum Poſte- rior eſt ullima manuum impoſitio, ab ipſo ſolo Epiſcopo facta ipſi Sacerdoti; non au- tem prima, quæ fit ab Epifcopo ſimul cum alis ſaltem tribus Sacerdotibus. L 7 13. Qe l 451 Part 1V. Caput I. 13. Qus eſt ſorma hujus ordinationu, ge Eſſe pariter duplicem partialem. Prior eſi: Accibe poteſtatem offerendi ſasrißcium DEO, Miſſasque celebrandi, tam pro vivis, quâm pre defuncti in nomine Domini. Poſterior eſt: Accise Spiritum ſanctum, quorum remi- Teri peccata, remittuntur ei, & quorum retinneris, retenta ſunt, 14. Anſi Epiſcopus in ordinatione Presby- zeri diceret: Accipe poteſtatem offerendi Sa- crificium pro vivis, omiſſo: & pro defun- Gtis: Poſſet nihilominus ſis erdinatus celebra- re pro defundtis? B. Quòd poſſet; quia habet poteſtatem conficiendi corpus, & ſanguinem Chriſti, quod eſt principale; alterum verôò., offerre pro vivis, aut defunctis, eſt tantm ſecundarium, & acceſſorium. I15. Quare ultima impeſitio manuùs eſt ma- teria hujus ordinis, & non prima: . Quia il- la habet ſibi annexam formam poteſtatis ſa- cerdotalis collativam, non verò hæc. 16. Conferüntne ha duæ partiales mate- viæ & forma ſacramentales diſtinciss gratia/, & charackeres à &. Conferre, cùm onimha- beant omnia requiſita ad ponendum effe- cum, ponent eum. 17. Si ha ſunt materie & ſorma hujus ſa- cri ordinis, quomodo ergo in Eceleſia Graca poteſt legitima ordinatio fieri per ſolam im- Poſitionem manuum, && hac verba: Diviha gatia, quæ ſemper infirma ſanat, & quæ de- ſunt ſupplet, creat, ſeu promoret, N. Venera- bilem l 6e Grendnf bKemimd Giſreriign W ſeideol D lant ſceuttorfre NA 1AAius 4 leCrfum uran 1id uliflln leumpotinrri NKireliteun lodtännndn ſtmanhlee femcthkm ſets dt Ulet Aulin nt rlirſrn unia.erigek⸗ engneſert, N iget a .„ . e miateròa, forma, oſſicia Presbyt. 25 bilem diaconum, in presbyterum? . di ctum e eſſe alibi determinationem materiæ, & for- mæ in ſpecie aliquorumsacramentorum, fe- lictam eſſe à Deo Eccleſiæ; cùm ergo apud Græcos per dictam materiam & formam ſig- nificetur tota poteſtaspresbytero conferendas; nnhn ſet per eam legitima ordinatio; apud latinos äl veròô, quia per quamlibet materiam & forma insſctehlh non niſi partialis poteſtas ſigni ſicatur, ordi- ſlß⸗ natio adæquata non fiet, niſi per utram que, oin 18. An ordinatus accepta primd poteſtate in corpus Chriſti verum, antequam avcipiat ſecundam, validò conficiat corpus & ſangui- nem Chriſti? G. Omninô, quia jam tunc ha- bet plenam poteſtatem in corpus Chriſti ve- rum, & juxta Tridentinum, eſt verè ſacer- os Imò defaco in ordinatione ſemper con- ſecrant eum Epiſcopo ante ſecundam pote- ftatem collatam. 19. An viciſſim, ſi quis per errorem accipe- ret ſecundam poteſtatem ſine prima, validè abſol veret à peccatis? . Minimè, quia pote- Min Aiudg ſtas in corpus Chriſti my ſticum eſſentialiter n arenink. ſupponit poteſtatem in corpus Chriſti ve- lennch⸗ rum; ſiquidem per hanc propriè fit quis ſacerdos: & ſecunda poteſtas dari nequit; Peree, niſi ſacerdoti. . 20. An autem poſſit abſol vere à peccatis, cui tradita eſt ſola poteſtas in cerpus Chriſti werumig. Verius eſſe; quòd non; quia ſunt diſtinctæ poteſtates, quæ non conferuntur; niſi adhibitis debitis materiâ & formâ. èů 21. d* 276 Pars 1 V. Caput J. 2 1. An ad valorem hujus ordinationis ae- eeſſarium ſit „tangere immediatè ipſam heſti- am? Bt. Vix dubitari poſſe, quòd ſufficiat cum calice ſolam patenam, in qua ſit ho ſtia, tangere; lufficienter enim intelligitur quis acceptare hoſttam, ſi acceptet vas, in quo eſt ko ſtia, ſicut de facto vinum non tangitur, ſed calix, in quo illud continetur 21. An valida foret ordinatio, ſi haſtia im- mediatò zraderetur in manus ordinandi? Be. Efſſet valida, qua jam traderetur id, quod per ſe, & de eſſentia requiritur; ealix enim & patena, ſolum ob congruentiam ex præ- cepto Eccleſiæ uſurpatur. . 2 3. Quaid ſi traderetur Hoſtia & Vinum ſimul commæta in calice 2 &. Et tunc fore validam, quia traderetur tota ſubftantia re- quiſita, quamvis modo indebito. 24. An ſußiceret contactus ſolius calieis continentis vinum & ſuperim poßitam pa- zenam cum Hoſtia habentis à B. Cum plu- ribus apud Tambur. omninò ſuſſicere, quis calix & patena calici ſuperpoſita, videntur facere quid unum, & per modum unius por- rigi, ſufficiet proinde tangere partem ut di- catur tangi totum. Et ſcut ad tangendum moraliter & humano modo vinum in cali- ce, ſuùfficit tangere pſum calicem, ita ad tangendam moraliter patenam ſufficiet tan- ere calicem, ipſam ſupra ſe continentem. k praxi tamen & ex præcepto tangendum eſt utrumque. . 1 5. Frs⸗ 4 Goe Put eltt⸗ iun panitcüſen ,eicuten Golunamhet Kamn Puek arrdn uner 1 Nen ſt a eit in elmau Rutfintnn ſlut⸗ A NNdmin . Alitonſenton Anſemhunenn 170atn,, rum e uluun k Kpiileinatn Anhd 4 Alluin Aſeel ð nibicehe ſein N Armirtlate, auli li ene Tunnnat un Clen nn E ME . lt⸗ 1 e et. Wiw De materia, ſorma, ofſcio, &c. Preshbyt 2157 25. Foretne valiada ordinatio, ſi aut vinum in calice, aut hoſtia in patena deeſſet? Reſp. Speeulztivè quidem loquendo, validam vi= deri; ſiquidem dum datur poteſtas conſe- crandi unam ſpeciem, indiviſibiliter datuùr etiam poteſtas conſecrandi alteram; in praxi tamen dubiam futuram ordinatio- nem propter probabilitatem contrariæ ſen- tentiæ ; ac proinde iterandam ſaltem ſub conditione. 26. Quid ſi in calice fit ſolum vinum ſine aqua? R. Validam fore ſine omni dubio, ſi⸗ cut & conſecratio valida foret; aqua enim admiſcetur ſolùm ex præcepto. 27. Quia autew, ſi vinum eſſet multa aqua dilutum! B. P. Gobat videri ſuficere, quantumcunque aquæ ſit in fuſum, modò permaneat ſubſtantia vini, etſi nullo ſenſa percipi poſſit. Putat autem certum eſſe, quòd dummodò percipi poſſit ſenſu aliqua vinoſitas, nihil prorſus ſcrupuli habendum fit; etſi ſciatur, fuiſſe in calice plus aquæ, quàm vini; quia per hanc qualem qualem vini ſubſtantiam ſufſicienter judicari poteſt conſecrandi poteſtas. Tamburinus tamen judicat, ſaltem dubiam fore ordinationem, ac proinde iterandam ſub conditione. 28. An calix & patena debeant eſſe conſe=- crata à An debeat intercedere contactus phy- ſicus? An ſimul ecum prolatione forma? Et. Me jam alibi de his dixiſſe 29. An ſufficiat tangere exteriorem ecuappa calicæ 28 Pars I F. Caput I. salicis argenteam inveſtienram, qua perſa- pè calicibus pro ornatu adnedlitur? R. Sine dubio ſufficit; quia verè talis cenſetur huma- no modo cuppamtangere; Er res annexa re- cipit naturam principalis. Dignius etiam tra- hit ad ſe minds dignum. 3 0. An ſufficiat ordinatio facta per impo- ſitionem manus Epiſoopalis tecta Chirothecaz R. Omninò fufficere; ſic enim Græci ordi- nant imponendo manus interjecto pallio. Es ex can. ſi quis; incurrit ex communicatio- nem, qui manus etiam Chirothecâ tedas ſnjuriosé injicit in ſacerdotem. 31. An ordinatio foret valida ſi unus Epi- ſcot us traderet materiam, & alter pronun- giaret ſormam: R. Minimè, ſed idem utrum- que præſtare debet. 32. Quomodo ſacerdotes noviſe gerere de= bent in ordinatione, quando celebrant cum Epiſcopo à R. Ad vitanda omnia pericula & perplexitates: I. Intendant formam recitare eo meliori modo, quem iniendit Ecclefia. 2. Nullo modo præveniant Epiſcopum in prolatione verborum conſecrationis, ſed curent cum eo ſimal abſolvere. 3j. Habeãt in- tentionem conſecrandi eandem hoſtiam, ſi fimul cum Epiſcopo abſolvant formam, al iàs proferendi verba ſaltem materialiter, in ſig- num poteſtatis ſibi conceſſæ. , 3z 3. Wiod eſt officium Sacerdotis? R. Eſt duplex: primòô, conſecrare, & offerre cor- pus & ſanguinem Chriſti. Secundò, â peeca- Z cLi6 rin ,Srekemds 4 Colannt mrlſtunen enintenm mmtunn refluktil ipe UAli Kkfein 7 „ 1. Guntatunn Chendn lmitr en nunm N deed „ Denrlegemmer rfgel Nuende ulan Condhne Renece Crlntommnpune Unne 1. Qubniune Ird lelale tomne (ad Telwämencte n AEnüiruun ſercken uin n ult. eiren . luc⸗ D eudn . Kenn Ceelee fuinſonllti Nmonmunce;, CNdd nn — — De materia, forma, oſicio, &. Presbyt. 259 tis abſolvere, aliaque Sacramenta excepto or- dine, & Confirmatione populo miniſtrare ſuo modo, illumqde doctrina, ac bonitate ad virtutem inflammare, & prædicatione ex E- piſcopi commilſſione inſtruere populum, & terræ fructus benedicere. 34. Poteſtne Papa delegare ordinationem Sacerdotis? R Non poſſe non Epiſcopo, vel Epiſcopononsacerdoti quia id nunquam le- gitur factum, & ideo videtur non delegabile. 3 6. Qu« atas requiritur ad Sacerdorium? R. Requtri annum vigeſimum quintum in- choatum. 36. An non ſaltem Regulares poßſent er mo veri ad hunc ordinem anno atatis XXII. R. De privilegio vivæ vocis oraculo dato à Pio V (quod prætenditur) quoad hoc non conſtare aliunde Gregor. XII. & XV. revo- carunt omnia privilegia vivæ vocis oraculo data, nec conſtat hoc confkrmatum eſſe. 3 7. Quag ſcientia reguiritur pro Sacerdo- tio?; R A Frid. Concilio requiri, ut idonei comprobentur diligenti examine ad popu- lum docendum neceſſaria ad ſalutem, & ad miniſtranda Sacramenta, titè celebrandum, &c. Impedimenta Canonica ad celebran- dum, & miniſtranda Sacramenta etiam ita noſcere debent, ut ſaltem aliquo modo du- bitare poſſint. Epiſcopatus. 38. Qu«est materia, & forma Epiſcopatuib? K. Materiam eſſe, manuum impoſi kloner Ord⸗ 260 Pars I V. Capat J. ordinarièâ tribus Epiſcopis factam; formam veròô: Accipe Spiritum ſanctum. 3 9. Quod eſt offcium Epiſcoti? K. Præ- ter ea, quæ ſunt Sacerdotis, eſt miniſtrare Sacramentum Ordinis, & Confirmationis, Baſilicas, A ltaria, Veſtes, Vaſa, Chriſma, Vir- gines conſecrare approbare ad Confeſſiones, & Concionces, jarisdictionem ad minſtrand Sacramenta delegare, & c. 40. Quis eſt Miniſter Epiſcopatuss R Or- dinariè eſſe tres Epiſcopos conſecratos, Ex delegatione tamen Papæ poteſt unicus con- ſecrare, & factum aliquando legitur. 41. Qu« atas requiritur ad Epiſcopatums R. Trigeſimus ætatis annus completus. 4 2. Qua ſcientia requiritur in Epiſcopo 7 R. Ut ſit in Theologia, vel Canonibus Do- Kor. Veſtes Sacerdotales. 41. Qua & quot ſunt veſtes Sacerdotales? R. Eſſe fex fequentes: Amictus, Alba, Cin- gulum, Manipulus, Stola per Crucem ante pectus, vel utrinque æ qualiter deorſum pen- dens, Caſula. 44. Weande Sacerdas aptat Stolam in mo- Rum Crucis à guo latere debet incipere du- cere pa rtem Stolæ; R. Debet incipere ducere à ſiniſtro ad dextrum, quia prius fuit Diaco⸗ ugge poſtea Sacerdos. Quod Brachium priks veſtit Sacer- des ſm mait Albam? R. Dextrum, tum quia h. Annii lle rn Cnn Cigmi uat C Pre N N giores M muon 6 Vnenmul⸗ nin 1) Me tgen N mn l e hutp kormnmra HuunWiN Iuunnſeim Ute imntan » Erlnle anh Alisnigent Aſer aitert ſuntin , Mpor Me oopersce ffl nChrin nr ilal li⸗ Cnng I Url,o fün i ckntare anupe Rſgan, — ? unmi ienel ę . 1 Wne lunhhttke , NYRNiN N, Cucrnt Aeng utlinne⸗ enpnk ℳ De materii, forma, oficio, Prebyt. 26f quia id connaturalius eſt, tum quia creditus manus dextra Chriſti priùs fuiſſe cruci afhxa clavò, quam liniſtra. 46. Qort, & qa« ſunt ex his majores, aut minores? R. communiter tres cenſentur majores: Alba, Stola, Caſula ſeu Planeta. tres minores: Amictus, Manipulus, Cingu- lumæinter quas Cingulum infimi gradus eſſe cenſetur. 17. Habentne ha veſtes aliquam Myſti- cam ſigniſicationem? R. Habent triplicem-: Tropologicam, Allegoricam, Anagogi- cam. 48. Qu« est horum ſenſau m diverſitas? R. Significatio Tropologica, ſeu moralis refer- tur ad formationem, ſeu reformationem vi- tæ aut morum. Allegorica exprimit aliquod ſacrum myſterium ſub figura vel metapho- ra rei ſignificatæ per voces. Anagogica ro- ferturad ea, quæ ſunt æternæ felicitatis. 49. Qu« eſt gn iſßi catio Tropologiea harum veſtiam Reſp. Ami ctus ſigni fcat fiduciam aut ſpem, quâ Sacerdos debet accedere hoc ſaerifiocinm. Alba puritatem & munditiam mentis & oorporis cum ſplendore omnium virtutum. Cingulum, continentiam & caſti- tatem. Manipulus Cordis eompunctionem, quaſi ſadarium geſtaretur ad abſtergendas la- crymas. Stola, obedientiam, quæ eſt jugum Chriſti ſuave Caſula, ex omni parte rotunda & aperta, charitatem, quæ excellit omnes virtutes, easque protegit. 50. 262 Pars! V. Caput JI. . 50. Qus eſt allegoriea ſignificatio de Paſ- ſione Chriſti? R. Amictus denotat lintenum, quò facies Chriſti velata fuit, Alba veſtem candidam, quà illuſus fuit; Cingulum Fla- gellum vel funes, Manipulus funem, quòô captus eſt Chriſtus, Stola ligaturam ad co- lumnam, vel crucem, Caſula veſtem purpu- ream, quàâ indutus fuit in domo Pilati. 51. Quxeſt Anagogicaſignificatio de Chri- ſio Salvatere à R. Amictus ſignificat latibu- lum capitis, id eſt: Divinitatis in Chriſto. Alba Reſurrectionis gloriam, vel novitatem, aut munditiam vitæ in Chriſto. Cingulum Charitatem Chriſti, cujus extremitates duæ ſunt: Fecit & docuit Manipulus in leva bea= titudinem Chriſti, qui viator & eomprehen- ſor erat. Stola obedientiam Chriſti, Caſula Eccleſiam univerſalem, Chriſti veſtem po- ſteriorem quidem partem antiqui teſtamen- ti, anteriorem novi. . 11. An ſimplex Sacerdos poſſit deſerre an- nu lum? R. Id eſſe contra Canones c. de vita & Hon. Cleric. Poteſtas ſacerdotis ſimplicis. 13. Daturne Sacerdoti in ordinatione plenæ poteſtas in corpus Chriſti myſticum? R. Datur plena poteſtas ordinis, non autem plena po- teſtas jurisdi ctionis. 54. Diſtinguitirzne ergo in Sacerdote pote- ſtas ordinis, à poteſtate Iurisdicttoni ? R. ſive dicas eſſe diſtinctam, ſive eandem quoad as um primum, ſed impedibilem quond a- 6 1 ant pyaimd . . wel unmotn e Urgndi Henibren themvdn 6elwerei NztP Mir 1lkeiem amlNit rütnreint⸗ enniertt 6 yehei Ii nii! rechmten Guwien Werdwnn gunertt 57. 4 hlr ton zeeeſte,Nl CNN, / ni ad hlliin. ml ſantne Wnnoriene inorete, ilſ „ „A ec sfannhl 1 ntangtn. unhn ertCnNN 6e S rlunill onnlDtu nii ſli nin e in eile 3 . ben e tafelt 42 6 Be materia, forma, officio, &c. Presbyt. 26 Gtum ſecundum ab Eccleſia, parum refert; cùm variæ ſint in hac re Doctorum ſenten- tiæ, dummodo ſentias cum Tridentino pote= ſtatem Jurisdi ciοnis eſſe neceſſariam ad va- lorem abſolutionis Sacramentalis, quæ cum fiat per modum judicij, neceſſariò requirit ad valorem juriſdi cionem. Trid. ſeſſ. 14 c. 7. 55. Poteſtne tamen ſimplex Sacerdos ab- ſolvere ab aliquibus pecentis? R. Poſſe à ve- nialibus, & mortalibus jam priùs confeſſis ex praxi Eccleſiæ: cùm enim hæc peccata non ſint materia neceſlaria, non eſt cur ne- getur in eo poteſtas. 16. Hacpoteſtasin veniklia eſtne luris Di- vini, vel Pentifcii? R. Probabiliùs eſſe ſo- lùm juris Pontificii; ſi enim Juris Divini fo- ret, non poſſet tolli à Pontifice in Excom- municato non tolerato, & degradato, in qui= bus tamen tollitur. 717. An ſaltem in articulo mortis poſſt Iimplex Sacerdos abſol vere à quibuse unqus peccatis à R. Poſfe, ficut poteſt etiam Ex- communicatus, ſuſpenſus, degradatus, et- iam Heæreticus remoto periculo ſcandali. Ex Trid. ſeſſ. 4. c. 7. In mortis articulo nulla eſt reſervatio. 2 18. Simplex Sacerdes abſolvens in articu- lo mortis à& reſervatis, an debeat ad ali quid ebligare pœnitentem? R. Si non ſit annexa excommunicatio reſervata, non debet ullum onus imponere, præter debitam ſatisfactio- nem parti læſæ; ſi autem baheat conjunctam 264 Pars I V. Caput 1J. excommunicationem reſervatam, tenetur imponere ei onus præſentandi ſe (ſi fieri po- teſt ei, cui facta eſt reſervatio, dum primuùm commodé poterit, niſi puer ſit, aut habeat impedimentum perpetuum, Cap 22. coεgu de ſent. Excom in 6. Putant quidem aliqui, quòd ſi convaleſcat, & parti læſæ ſatis faciat, ceſſet obligatio ſe præſentandi. Verius ta- men videtur contrarium, quia finis Canonis non eſt, ut abſolvatur, vel ſatisfaciat parti, ſed ut pœnam ſubeat ut fiat cautior. 59. Anpræſente Sacerdote habente ordina- riam vel delegatam jurisdictionem, poſſit ſimplex Sacerdos abſelvere moribungum 3 Reſp. Non poſſe, uti nec poteſt non toleratus, ſi ad ſit ſimplex Sacerdos; quia hæc facultas datur ratione neceſſitatis, ad ſubveniendum animarum periculis, quæ ceſſat, dum habens jurisdictionem adeſt: probabile nihilomi- nuseſt contrarium, quia ſimpliciter nulla eſt reſervatio. 60. Simplex Sacerdos debet ſcire formam abſolutionis, quæ ergo eſt illa à2 R. Ad eſſen- tiam eſſe requiſita hæc verba : Abſol vo te. Addenda tamen ſunt ex Eccleſiæ conſuetu- dine: Apeccatis tuis, &c. Reliqua quæ præ- mittuntur, & ſubſequuntur, ſunt tantùm ad congruitatem. 61. Qua ſunt materia abſolutioni? Reſp. Materiam remotam eſſe, peccata poſt Bap- eiſmmum commiſſa: Mortalia quidem neceſ- ſatiam, utlue enlunngt un. G N . Neuteniet Gegi n Alug/ ſuuitt liglmn 3cnkecanede erlelekinonnt Huihrimn: R DWüß⸗ uunm yuen NN nhde UHn. Mu etn miheſe llcctni henn ) lumene ucn ſ rlen n, Uen n gutign Alnifcinni umn. urlenkdinge e n mis un e. zvhl 4 . iinlini 4 ℳ0. ſnte e Gu,i ir enit: iimau alakle Ee llell. vmmnee + De materis, forma. ofßicie &. Preshbyt. 265 ſariam, venialia verò, aut morrtalia confeſſa ſaineentemn⸗ Qus ſunt materix proxima; F. Sunt aus Ponitentis: Dolor, confeſſio, & bro⸗ poſitum. 63: An non ſatäafaktio etiam eſt materia Pæœnitentia? Bt. Illam eſſe tantùm partem integralem, non eſſentialem. 64. Conſtitutus in articule mortis adedie ſigna Pœnitentis, vel Confeſſarium petiit, debéine ſab conditione abſolvi 2 G. Debere abſolvi ſine conditione, dummodo ſaltem pPer unius teſtimonium conſter, cum dediſſe ſigna Pœnitentiæ. CATPU T II. De Sanctiſimo Eucharißiæ Sacramento. Ejis natura & eſentit. I. Stene Euchariſtia verum Sacramentum? B. Quòd ſit. Eſſo de finitum in Flor. F. 5. Tiid ſeſſ.. c. I. Carthag. Later. &c. Ejus in- ſtitutio habetur apud Matthæum, Mareum, Lucam. 2. Eſtne hoc Sacramentum à reliquis di- verſum, B. De hoc dubitari non poſſe, tum ex Coneiliis ci citatis z tum quia non ſolùm Par⸗ 266 Pars 1 V. Caput 11. partes eſſentiales; ſed etiam ſinem inſtitu⸗ tionis diverſum habet à reliquis. 3. Eſine hoc Sacramentum reliquis excel- lextius? B. Eſſe, tum quia non tantùm ſigni- ſKicat, & cauſat ſanctitatem Animæ creatam, ſed continet in ſe ipſum ſanctitatis autho- rem, tum quia eſt Sacramentum permanent, ac proinde etiam ante uſum continet in ſe virtutem ſanctitatit cauſativam. 4. Quid eſt Sferameneum Euchariſtis? ge. Eſt Sacramentum corporis & ſanguinis Chriſti veraciter contenti ſub ſpeciebus pa- nis & vini, vi conſecrationis factæ à Sacer- dote, ſub verbis certis, cum debita intentione prolatis ſupra panem & vinum, ex inſtitutio- ne divina veraciter ſignifieans corpus Chri- Ki, & ſanguinem ſub ſpeciebus eorum rea- liter contineri, per modum cibi & potũs ſpi- ritualis, exhibiti in alimentum ſpirituale vitæ ſpiritualis corpori Chriſti myſtico mandu- canti, hoc eſt, Eccleſiæ. . VUerba oonſecrationu ſuntne pars eſſens rialis huizs Sacramenti à E. Sunt; quia ex Flor. & Trid. ſunt forma hujus Sacramenti; forma autem ex iſſdem Conciliis eſt de ſub- ſtantia Sacramentorum, aliunde ſpecies ſo- læ ſine verbis, nec præſentiam corporis Chriſti, nec gratiam dandam ſufficienter ſignificant, ac proinde non poſſunt habere rationem integram Sacramenti. 6. As nunquid Trid. agneſeit hec Saera- S= m ghe ſar ln 7 l e nfan romſerntn indrrli cumen ufus 1 o ſelkunet ore mumlnut Vend iinn nlinrin orujn ,n Muhu lmmiui CNbegule cKGNnn nſprnd Auhzenhi Pr nil i alil aue )es e ahlrunn ilnen ngrce atinm Mnwhadten c Chingen ſen tenmn hhykil en. un boſi mhmnſngit midhetbunn . teizinenin Hnunerilier⸗ Kunnudi⸗ Phourhmer Anchkgic⸗ Crünpinns unn 11 M; Knnen Celieeit⸗ Armn Me riulketn e Dãül 4 Muri N. Ds gan difims Exchariſt. Satramento. 26 mentum conſiſtere in ſeciebus conſecratis ; Sußicienter anutem videntur intelligi conſe- erata per sorpus & ſangninem Chriſti à g. Hanc conſecrationem eſſe diverſam ab illa⸗ quam Concilia dicunt eſſe formam hujus Sa- cramenti, & quam in verbis conſtituunt, 7. Womode verba tranſeuntia poſſant sonſtituere Sacramentum permanen: à Reſp- Quamvis verba phyſicè tranſeant, manent tamen moraliter tum in effectu, tum etiam quatenus ex inſtitutione Divina ſunt irre- vocabilia, quoad prolatiouem Saeramenti oOperativam, ſemel factam. 8. Speciss panis & Vini ſunene etiam de sj/= ſentia Sacramenti Euchariſitia? g. Affrma- tivè, Cap. hoc eſt, de Conſecr. diſt. 2. dicitur ſa= crificium noſtrum conſtare viſibili Elemen- torum ſpecie, & inviſibili jeſu Chriſti earne. Aliunde cùm ſit Sacramentum permanens, per nihil aliud poteſt reddi permanenten ſenſibile, quàm per ipſas ſpecies. 9. Corpas & fangnis Chriſti ſuntne con- Rtituti va hujus Sacramentis H. Sunt quia im Capit. Ego Berengarias 42. diſt. 2. anatemati- ⁊atur hæreſis, quæ aſſere bat, puénem & vinum, quæ in altari ponuntur poſt conſecrationem, ſolummodò eſſe Sacramentum, & non eſſe verum corpus, & ſanguinem Domini noſiri Jeſu Chriſti. 10 Quomodo corpas & ſasguss Chriſti paſ=- ſunt eſe par:i Saeramenti, cum non ſini ſgna M z Jen⸗ 268 Pars 1 V. Caput II. . ſenſibilia gratia dande? G. Dici poſſe, quòd vel reddantur ſenſibilia per ſpecies affectas verbis conſecrationis; vel quòd ſint pars Sa- cramenti, non quidem tanquam ſigna ſenſi- bilia gratiæ, ſed tanquam ipfſa virtus cauſa- tiva gratiæ, cùm ctiam hæc ſit de eſſentis Sacramentorum novæ Legis. I I. An non ſubſtantia panis & vini, ſaltem st terminus tranſiens, fit etiam de eſſentia hujus Sacramentizg. Non eſſe, quia nec tenet ſe ex parte materiæ, nec ex parte formæ, nec ex parte corporis & ſanguinis Domini; aliunde etiam in aliis Sacramentis materia remota non eſt de eſſentiaeorum. I2. At nunquid Florentinum docet, mate- iam Sacramenti huj us eſſe danem, & Vinumz B. Concilium enumerare materias etiam remotas Sacramentorum, quæ de eorum eſſentia non ſunt. 13. Eſine etiam quafß unio corperis Chri- Iſii cum ſpeciebas de eſſentia huius Sacra- menti à &. Eſt, quia hoc Sacramentum non eſtſolùm corpus & ſanguis Chriſti, quomo- docunque, ſed ut contenta ſub ſpeciebus, Auod habetur formaliter per dictam quaſi unionem. . 14. An ergo etiam actio tranſſubgantiaz sig'a de ejus eſſentia erit ? . Omninòô; quia hoc Sacramentumprout de facto inſtitutum, non eſt corpus Chriſti quomodocunque unitum ſpeciebus, ſed prout unitum vi Erz hl ſhruni ,Erehain iercn lan⸗ GeNTe 1 6Gktrone Gnfu⸗ Griix M mihtnm, ANRCtifri Utr uttn wiliin. 6 Bin hr ſ Wimnir, /N ruil t⸗ (nra i Krgirhtint Ulagtrin Agl ſlinſſnie itſeuni Net, ltur (Mhonlinve hianſente e in n mli nmeledn mlikele zv⸗ De Sandtiſſimo Euc hariſt. Sacramento. 269 borum; hoc autem formaliter dicit unio- nem eſſe vi verborum productam, ſicut aug- nem novam, ſed dicit unionem produétam vi activitatis formæ. ſui 15. Sumptio éſtne de eſſentia hujus Sacra- menti à &. Non eſſe, quia hoc Sacramen- tum eſt permanens per modum cibi inſtitu- 1. 1 aniſin, eun t tum, conſiciturque à ſolo Presbytero, cibum wtlglinnt autem permanentem ſumptio non conſti- unh tuit in eſſe cibi. ligrun 16. An non ſaltem ſumptio erit ſpecials inminn Saeramentum, ſiquidem illa poſitäâ confer- Dan tur gratia? E. Non eſſe, quia nec habet pro- imili priam formam, nec effectum diſtin Rum ab Ctunrnmn effe cu ipſius Euchariſtiæ, cui fada eſt pro- en Mutm miſſio gratiæ: Qi manAucar me, ipſe vi ver n abin propter me. 17. An ergo boc Sacramentum oferaretnry uini ilt gratiam, ſi fine ſumptione miraculosè penere- ſoiriu tur in ſtomacho? N. Quid inde, ſi hoc con- elcmmenmnn cedatur; Sicut cibus naturalis natrirer, li cèt C, ſine ſumptione poneretur in ſtomacho. Un- uloſtiin, de videtur ſumptio de lege tantùm ordina- üüng ria requiri. Vel etiam dici poteſt, quod ſit de facto conditio neceſſariò requiſita. PreſeH 18. Ses eur ſamptio futura non poteſt eſſen- nest , ialiter conſtiiuere hoc Sacram enthm. Ni- quidem verba praterita ilud conſtituunt? 4snune M. Magnam eſſe diverſitatem; quia poſitâ re wruit. præteritä facilé poteſt intelligi Sacramen- M 3 tum * mentatio non dicit quomodocunque unio- * a70 Pars 1 V. Caput 11. tum habere omnes partes ſaltem moraliter exiſtentes; at verò nondum poſitis omnibus partibus non potelſt intelligi poſitum totum. 19. An non ſumptio ſaltempaxs integralis dici poſſit hujus Sacramenti H. Negativè, ſicut ſumptio cibi corporalis non eſt pars in- tegralis illius; Nec eſt ullum fundamentum ex Conciliis & Patribus hoc aſſerendi. 20,. Sacramentum Enchariſtia contentum ſub straqze ſpecie éſine unum Sacramen- sum, vel duo? Prout ſic eſt unum Sacra- mentum, unitate ſpeciſcâ, ac etiam indivi- duali morali totali integraliter, quia Con- cilia vocant Sacramentum in ſingulari, ali- unde eſt inſtitutum ut alimonia „ convivi- um, &G refectio, ex pane & vino conſtans» qualis refectio cenſetur una ſimplex totali- kate morali integrali. 21. An non ſint ſaltem partialiter diſßtinds Sacramenta? B. Omninéô, quia ſunt realiter ab invicem ſeparabilia, cùm de fao priùs conſecretur panis, quàm vinum. 12. An ſint etiam ſpesie incompleta diſtin- &a partialis Sacramenta B. Sunt, non tantùm materialiter, ſed etiam formaliter; quiaetiam quoad Symbolicam ſupernatura- lem ſigniſicationem ſpecies vini ſigniſcat formaliter præſentiam Chriſti tanquam po- tus ſubſtantialis reſtinguentis concupiſcen- tiam, & ſpecies panis, tanquam cibi ſubſtan- tialis roborantis animam, quæ eſt omninò Qiverſa ſymbolica ſignificatio. *52 „ ymunmnln Gemulin prethia Gnndk, ⸗ imain S u uoNeℳ leſenpi Phetnmum elcemumun lbnennik (lndr gütenn Neuugmizt 1Mmmenannt Gelciriinuſar Ncezs Irireinjne Eierlarcen eſendln Crliinenu Düvneul ſkennerin yhomuelker⸗ undad 1 Uueten ſin iu⸗ pretle limn onſekee Moitu 8 g u . el ngineſnd kkioſſt anln un nnn ihnn nekAunin eiinin, upiin gade⸗ urgülzli BIni, iti⸗ zulfwtnln, S an ztilitr i õ ankichen fan inn Pr i. 11 e, O. glanſimii denſgnair esfi⸗ r Onnnd. De ſanliſimo Euchariſt. Sacramente. 371 2;. Quomodo ergo Laici ſub una ſpecie e: eum Saeramentum recipiunt? &. Kecipi- unt totum quoad ſubſtantiarn; quia ſub qua- libet ſpecie eſt totus Chriſtus ſaltem con- comitanter, etiamſi nou recipiant totum uoad modum. L 14. Unde deſamenda eſt unitas vel pixra- liim numerica hujius Saeramenti? H. Quia hæc quæſtio tangit modum loquendi, ideo ſi hoc Sacramentum accipiatur pro eo, quod eſt Sacramentum tantùm, ſcilicet pro ſpecie= bus, totidem erunt Sacramenta, quot ſpecies diſtinẽæ, quia concreta accidentalis multi- plicantur ad multiplicationem ſubje ctorum; in Sacramento autem ſic accepto ſubje ctum denominationis ſunt accidentia. Si verò aecipiatur pro eo, quod eſt dignius in hoc Sacramento, tune ſub omnibus ſpeciebus debet dici eſſe unum tantùm Sacramentum, quia ſecundùm hanc acceptionem corpus Chriſti importatur in recto in hoc Sacra- mento tanquam loco ſubſtantiæ panis, quaſt ſuſtentans accidentia; cùm igitur rectum in hoc Sacramento ſic accepto non multiplice- gut, unum dici debebie Sacramentum. 2 5. Eſtne hoc Sac ramentunm nereſſarium, neceſſitate medii ad ſalutem à . Negativé, quia per ſe inſtitutum non eſt ad primam gratiam conferendam. =è Materia gacramenti Corpori. 26. Qua efß mwateris Sarramemti Corpers M4 . 2 Pars I V. Caput 11. 7endo de materia remota! Bt. Ex Flor. in decreto Eugenii, §. tertium, eſt triticeus, quia Chriſtus con pane, ſine add qualis ſolus triticeus 27. An debeat eſſe panis azymus, Vel fer- mentatus Be. Utrumque eſſe materiam cer- tam; at Eccle ſia Latina ex præceptoſolùm azymum, Græcaſolum fermentatum co 28. ui conſecrationem panis fſatere in- tendit, juxts wentem Eeccleſig, an conſecret ber errorem appoſitum, at Latinis illum eonſe- quia Eccleſia pro- ſecrare, non autem Panem fermentatum cùm Eccleſia prohile «rare? g. Affirmativè, hiber, illum ſcienter con irritat conſecrationem e 29. Maßſa cruda eſine materia ſußiciens? N. Non eſſe, quia quamvis ſubſtantialiter Pane cocto, tamen panis uſua- »nec vocatur propriè panis. An haniu ma defactus vino, vel aquA B. Eſſe, quia adhuc rema- 3I. An eti am pam is: qui bis coctus vocaturs Be. Et ille eſt, quia iterata coct extrahit ab uſuali pane. 32. Pgnis ex hordeo, avens amygdalis, piſis, lentibus &. Eſtine materia ſußßci „eaſtaneis, cicere, ens à BI. Nullo ſunt panis ſimpli citer ſrtbel gei A Arlich. ntrſic le igllent nrſeein 4 17 ſen 4 ns ſohſefe 11. er 1 uen iſli⸗ Neta, 4 peactmiſan lltnenlnſe Sehtentnn Munni ,—11 eektareinme Dtion Wn. Durimn en ſeo dinnfu Penun. e Aman mu hiiftiͤ h⸗ (olibtizne efnlken: end Ulnmn InEnhd 6 Prhnnii x n . N U ulierithi Ebuntion s „Unlenie, a N rktſenn : Nngti Ralewenunnig ann zai N. nlgt, Uigon ennn in elen, ihe g,. n muletetgn. tanlernn minnn Auf ln nni in õ ach ne ilt⸗ ynr nin guadir ,n. 1 Rdrden, Oõ rmn /hi ee 6 De Sandtiſſimo Euchariſt. Sacramento. 275 uſualis, & per ſe, ſed tantüm in defectu veri Panis ex tritico. 33. Panu eriticeus aquâ voſacei, butyréô, melle, alioque artificiali liquore confectus, ſine ſußiciens? R. Non eſſc, quia non eſt panis ſimpliciter, & uſualis. 34. An panis triticeus tindtus colore ru- bro, qualu adhibetur proobſignandu literi, ſir ſuſiciens? . Eſſe materiam ad ſummum tantùm dubiam, quia etiamſi phyſicè tan-= tům accidentaliter mutetur, quia tamen uſualis vix cenſeri poteſt, ideo moraliter vi- detur ſubſtantiahter mutari. 35. Quid autem de pane ſiligineo ?à Bt. Es hunc eſſe materiam dubiam propter diverſas opiniones Authorum, aliquorum exiſti= mantium, fſiligineum ſpecie differre à tri- ticeo; aliorum vix illum à triticeo diftin-= guentium. 36. Fi pani triticeo ſit immiixts alterius HSeciei farina, eſtne conſecrabilu? H Si mix- tio ita ſit facta, ut adhuc maneat panis triti- eeus, conſecrabilem eſſe, ſecùs non. Materia Calicis. 37. Qus eſt materia remota Calici? B. Exeodem Flor. & Trident. vinum de vite. 38. Eſtnepar ratio, ſive ſit rubrum, ſi ve ſis album: N. Eſſe omninò parem rationem; quia etſi ſpecie phyſica differant, ſpecie ta- men morali non differunt; quia utrumque eſt vinum de vite. è M 5 39· A 474 Par,! . Capus 11. Eſt, quia in ſubſtantiaeſt vinum, & quidem potabile, quamvis non ſt plenè purgatum, & decoctum. 40: Vinsm alin cohgelatum?ſine materiæ ſuſſirien:? e. Eſt ex mente Lamburini, quia ex ſe, & natura ſua eſt potabile. 411:. An ztiam vianm miraculosè ereatum? . Eſſe & illud, quia eſt uſuale, & ſaltem in actu primo de vite. 2. Quid de vino ex poma, Vel aliis rebus expreſſin z Eſſe materiam ſimpliciter inep= tam, quia nec ſunt vinum, nec potus uſualis. 43. An ſuttas adhut in as vu exiſtens pre= babiliter indiſtincius ſpecie muſto ? . Non eſie ſuſſicientem materiam; quia in hominũ æſtimatione potiùs cibus, quàm potus eſt. 44. Vinamimbibitum in panr, an ſit ſuſſi= eitns materia! B. Eſt valde dubia, quia non orel de illo abſolutè dici, hoc eſt vinum, ed potis, hic eſt panitr, habetque ſimilitu- dinem eum muſto in uva exiſtente. 4. An ſutcns ex aDis paſſis expreſſus ſis smaleyia Jußßriens B. Cum Tamburino, pro- babilis non eſſe; quia adeo ſuccut & deco- Gus eſt, ut nullam vini, vel muſti potabili= datem ſervet. 46 Quid ſentiendum de vino aromati! us eendito e Niſi ſat valdè modica mixtio, eſſe prorſu dubià materiam; quia dubi eſt, en nongmittat denominationem vini uſualis. 47 KRrid 39. An muſtam ſit materia ſußfeien, ? ge NuNm Pecuniun E mlake (ehnnde Crlimurun 1 Unlunnn mde uck, flbinna llCrfuan Periſfiruif enrtſatrt (iberken un Plrannizm nen di Punmmimt Mlan fiſlltanen (ummibetn N Rhun Hitinn , enſemtkite lnſſennnee Alm Cn Aamni af, De San tiſim Eurharift. Sacramento.,. 27½ ia 4 17. Quia autem de vino, qued jam aceſ= e oie? N. Pariter dubiam rateriam eſſe, quis ut dubitari poteſt, an non prorsùs ſit vinum orraptum, & in acevum tranſierit. nei . . . . 1nfus⸗ 48. Auid de vine ex agreſta &α vus imma- nii zuris expreſſo, de vino aduſto „»vanppã Lorit te H. Non eſſe materiam ſufſcientem, quis atu 34 haæc omnia non ſunt vinum. Kfatle,Ailtu 49. Debetne vino con ecrando aqua miſ- a ln tceri? m. Debet exæ Flor. & Trid. Quia & de 4 6 Chriſto Domino habetur per traditionem, nnſtnt uòd in ultima cœna vinum aquâ miſcuerit. ”ZM 50. Eſtne hat mixtio de neceſſit ate Sacra- innen gen,i à Be. Non eſſe, patet ex modo lo- lalsn quendi dictorum Conciliorum. min ſullmi 51. As Chriſtus miætum aqu vinum con- ufngu ſecravit, igitur ita infitnit, & feri pracepirs u6 JdJam diziz: Hoc facite ? . Non omne, quod abllufin Chriſtus fecit, inſtituit; Conſecravit etiam l kelin poſtecœnam in paneazymo, in vino albo, & lurfrin⸗ tamen non inſtituit; dicendo autem: hec fa- inaiien eite. præcepit ſubſtantiam actionis, non verò eornescircumſtantias, quas ipſe adhibuit. lalmmingt⸗ 52. Vnde ergo habetur hæt neceſitas wix= ntiniiiit⸗ gionis à Be. Ex ſolo præcepto Eccleſiæ, isque Arüſttl auſt communis Eccleſiæ ſenſus. 13. An ſit pecratum grave vwiitere banet ablo mixtionem à H. Efſe, quia licèt quantitas Arditt aquæ miſcendæ ſit levis, ejus tamen ſi gnifica- eAH Lio & my ſterium eſt grave, cùm repræſentes mlb aquam àlatere Chriſi fluentem, & unionera Eecleſæ eum Cheiſto. MAI 4 S Paps 1py. Oaput 11. * = 54. Gon vertitürne aqua vine mixta im- me iatdin ſangninem Chriſit? Reſp. Affir- mative; quia de totoeo, quod eſt in Calices & conſtituit :num uſuale, dicitur: Hic est Jangnis mkens: Totum igitur debet vi verbo- rum converti in ſanguinem. 8 Praſentia Materiæ. 1. Qualis praſentia Materie tonſecrands Vequiritur ad validam ejiss tonſecrationem? . Lalis, ut per Pronomen: Hos, vel Hic, independenter à difcurſu, vel nutibus, juxta genuinpam ejus ſignificationem, cum veritate demonſtrari poſſit. 6. An ergo panis & vinum diſtantia à Sacerdote interj elis pariete, aut poſt tergum ex'ſtentia, vel in ſacrario recluſa. vel repoſita sa proximam menſulam. hoſtia ſub mappa, ſab corporali, in Miſſali exiſtens, validè con- Ieerentur? Z. Futuram ſaltem dubiam conſe- crationem ob contrarias opiniones Autho- rum, ac proinde prersùs illicitam ; quia dubium eſt, an per pronomen hoc, vel his genuinè demonſtrari poſſint. = 77. An hoſtia in ciberio elauſo, & vinum in calice ceof erto valia? conſetrari poſſit? B. olle, quia ſecundum communem uſum loquendi, ſolet res contenta per immediatò sontinentem ſigniſicari. 18. An Hoſtia ſub altera exiſtens, quæ non vigenr, conſecrari poſſit? F. Poteſt; quia ex communi uſu adhuc cum veritate demon- Aatur per pronomen Roc, vel Hice. Aan. oin Eum⸗ Ciuna ſuninn ufli, eagtaiiiid ui nmn Vnpntenra e l lin Ml ,Dlunkeun rindts ) Me ntin,dsa Nronuir Meneud GNuin mün ſe onllezuſrn Gttiiienien unmindnz letnent eſlla min fuhnin, lninnit, Auflen ( Planht einnmn iueng Syft ſon mnnane ) Munitelnin etr, 1 SZ Ani, ſeulugtten 1 wtn e,ſell èõ õ †·. ◻ nns anl Ann, ulfehen pmniitlnt vln Miſi uſ Aämin tiid n. Bean ltsnn. ð u milcin 1 rpumll 9, NO xi GaniA AnefnnſßN GaGHNI 4 mgiit Aunete t unfe rnerNr. An De ſandtiſimo Euehariſtia Satramenio, 477 Auaäntätas materia. 59. Quavtitas materia zam magna, 5 danihm ſecundhm aliquam ſui partem ſis præſens Sacerdoti, v g. vinum in magno ds- lio, an teta conſetrari poſſit? Reſp. Quanta- cunque ſit materiæ quantitas continuata, dummodo juxta communem uſum totage- nuine demonſtrari poſſit pronomine hes vel hie, conſecrari poterit, ſi ſecunduùm par⸗ tem ſit præſens, 60. Debetne materia conſecranda eſſe de- terminata à Reſp. Debet etiam ex inten- tione miniſtri, alias hoc ipſo non cum veri-= tate illam demonſtraret per pronomen Hos vel bic. Determinatio materie. 61. Sé gquis mediam partem boſtiæ, vel ina per plures hoſtias ſex tanizàm velit conſecrare, an validè ſit conſecraturus? B. Si intentio fe- ratur in dimidiam partem determinatam, vel in ſex determinatas & deſignatas hoſtias; fore validam;, non fore autem, ſi fersturin illas indeterminatà , quia in priori caſu cum veritate poteſt per pronomen Hot de- monſtrari materia non autem poteſt in caſu poſteriori. S 62. Si Sarerdes patans ſe unam boſtiam bhabere in mans, habeat duas vel tres ton- glutinatas, proſorat verba conſecratienis; an conſevret emnestres? N. Si habeat in- tentionem abſolutam conſecrandi id, quod M 7 mMmani- * V8 Pert y. Caput .. manibut tenet, conſecrabit omnes, quia ee fecus conſecranonis ſequitur intentionem, non verò cxiſtimationem conſecrantis. A- liud eſſet ſi intenderet tantùm unam, quam vVidet conſecrare. 63: Sacergos intenderet in Hoſtis pri- mam partem, aur altimam partem propor- isnalem, primam auz ultimasm dimidinm tenſecrare, an aliquusd conſecraret? E. Nihil conſecraturum ſuppoſitâ divſibilitate con- tinui in ingnitum; quia vi talis intentie- nis nulla fieret determinatio partis conſa- Erandæ. 6⁶4 Qui intenderet tonſectrars Hoſtianm iHam ex plaribus, quam DEvS conſecratam vult, an sliquid conſecrareti h. Nihil conſe- raturum, quamvis DEUS revelaret, quam deſi gnet; quia vi talis iutentionis præcisè nenpoſſet Sacerdos dererminatè demonſtra- ve hoſtiam confecratam. ⁶1. Si Hoſtiam asnam von conſecratam , immixtam pluribus Hoftiis priᷣ: canſteratis Vellet quis cov ſeerare, ſußicerétnstals inzen- F'e, qluAaâ diteret? Volo con ſecrare illam, gu vpæ eit conſecrara? . Probabiliùs non ſuffi- ceret, quia viillius intentionis nulla deter- minate demonſtraretur. 66 Qualus ergs tune intentio deberet baz eri: à Talis: volo has omnes conſecrar ſubconditione ſi non ſunt conſecratæ. 67 Foréine antens nese ſarium omnss ſud Sen- lenl mgiufuil un N mitn. i atuſde n ſar CMretf Frmontitreke enlum ((Auhen un Imnu//ue 0Mtalmlk CA ,uts iome are Gihentuind hurum ,e vluritgii n Gul nguer e Eru danmend, Nennetnin finnfnnn fr (ungm e⸗ gpin cfun Cnim gunt finim munRmnirmn Wn fb uia h endinh ll miiziin NAannmn ß/ one . 1inen nis nſeng 1. N üſßline n AO r min,ig PeNMldne unKltn. NNN skrmienk nu , Min viiu,cnin Stnli Gunmlmn, ,1 riatitmi⸗ mmnnlilt min h Huemaln i ,e . Be ſanRtiſſims Euehariſt. geraments. 275 ab n ditione conſeerare propter una m non con- ſecratam 7 Ne. Si ſacerdos ſeiens unam eſſe immixtam, haberet tot communicantes ut binas cullibet dando poſſet omnes diſtri- bucere, deberet potiùs ſic diſtribuere facts præmonitione, quòd licitum ſit, duas ſimul ſumere; & ut non intendant abſolutètotum id aderare, ſed tantùm quod reipſa conſe- eratum eſt) quàm de novo ſub conditione omnes conſecrare. 68. Quid ſi autem plures non conſecraia forent immix'a conſecratis? N. Tunc om- nes ſub conditione conſecrandas eſe, quia ex una parte non poſſent ſine magna incom- moditate ſingulis communicantibus plures ſmul porrigi, ex altera parte aliqui frauda- rentur Sacramentò, & adorarent Hoſtiam non conſecratam. 69. Ae nunquid ſacernos poteſt offerre ſa- erificium pro es, guem DEVS deſignaverit 7 Cur ergo non poſſet conſecrare Hoſtiam, quam D Eus deſignaverit? H. Magnam eſſe diverſitatem, quia in conſecratione vi modi ſigniſcandi formæ, debet poſſe materia de- terminata demonſtrari, quod non requiritur in oblatione- 70. Si quiz ex Hoſtiis imparibas veliz ſo= lam mediam Haſtiam tonſecrare, neſtiens qaa ſe Ua, an aliquid conſecrabit à e. Prorſus hnihil ex ratione ſæpius repetita. 7I. Car erge peteſt ſaserdes abſolvert. en n 1488 SPayy I y. Capuz IJI. tam intentione tendente ſolum in illa secege ea ex plaribus confeſſis, de quibus dolei pPœ- niten: Reſp. Quia in Sacramento Pœni- tentiæ per formam non ipſa peccata, ſed perſona determinatè ſignificatur. In peecatis 1. itut ſufſicit quæcunque deſignatio eorum ſEb aliqun prædicato, quod reipſa illis ineſt, quamvis miniſtro non fit notum. 7 2. An Panis & Vinum ſint conſecrabilia èͦn quacungque minima 7uantitnte? Keſp. Poſ- . ſe conſecrari in quacunque minima, dum- modo ſit naturaliter perceptibilis; quia eſt demonſtrabilis: ſecus ſi non ſit perceptibilis naturaliter 3 ex oppoſita ratione. 3. Cur ergo ex Hoſtia eonſecrata, ſi par=- ticula nullo etiam ſenſu perceptibilis deci- KAae, adhuc conſecrata manet ⁵ Reſp. Quia Tiid ſeſſ rʒ. can. 3. Anathema dicit ill: „qui negaverit ſub ſingulis cujuccunque ſpeciei partibus, ſeparatione factâ, totum Chnſtum contineri. Neque requiritur in Hoſtia jam conſecrata demonſtrabilitas ſicut requiri= tur in conſecratione ob veritatem verbo- um. L Neceßitas utriusgne ſperiei. 74. Eſtne de nereſſitate Sacramenti Eu- chariſtiæ, us reipſa conſrereturutraque ſpoe= cies? E. Negativè; quià verba conſe cratio- nis panis habent ſuum effectum ante conſe- crationem vini, & flatim adoratur panis onſecratus. Cap. ſanò decelebr. maſj. 7. A* eh ,Uln Vn 4 t arii⸗ mn tnneu gemiman ſder Dit, 36 A M prenms 7 rhhlne ci,riatin C Nl 1 n, tu zrialii i MAN, in: iad llnſed iniien AtN Nnd llün anndn r ten, pien fpi hunm kintgitirutg Uun dndntern Elulnnenen, n 4 ſili⸗ Uiluntnd an linl hnae iNepleng im Shnnart, en, gun heſtrirne De ſanctiſfjmo Euchariſt. Sacramento. 281 75. An eadem conſecratio utrinſque ſpe- ciei ſit ſaltem de neceſſitate ſacrifitii? Reſp. Eſt; quia aliàs non haberetur explicita re- præſentatio cruenti ſacrificii per effuſionem ſeu ſeparationem ſanguinis à corpore Chriſti facta, Trid. ſeſ-. 22. c, I. M inliig 76. An non ſaltem per Papæ giſpenſatio- tmn. nem poſſes fieri ſacrificium per conſecrat ionem rateni unius ſpzeiei ? Reſp. Negativè, quia eſt in- wineeg diſpenſabile, ut ſine eo, quod eſt de eſſentia em e eriſicii, ſat ſacrificium. , i 77. Cur nequit dici, quèd Chriſtus inſti- e H. tnerit dus partialia ſacrifieia ſicut duo par- e tialia Sacramenta Euchariſtis; ac proinde Iirut poterit aliquando Sacramentum par- tiale confzi, ita fieri etiam ſacrifßeium par- tiale? Reſp. Nullum eſſe veſtigium talis in- ſtitutionis, quia Chriſtus ſacrificium hoc voluit fieri, per explicitam myſticam cor- poris & ſanguinis ſui ſeparationem, quæ Heri nequit ſine utraque ſpecie. Sacramen- nte ſſ ſclrie ug MN Dwrie Hoht kinin tum verò inſtituit per modum alimenti ſpi- menti riruali⸗ utraque autem pars habet rationem 1menti. 78. At nunquid ſußſcienter exprimiturſe- Puenb paratio corpor & ſangtiinis, i vi verborum nd ponatur vel ſolum corpus, vel ſolus ſangteis rd Chriſtià Reſp. Fore quidem aliquam expreſ- uint ſionem ſeparationis, non tamen illam ex- Saunn. plicitam, quam Chriſtus fieri voluit, dum lu dixit: Hoæc fatite in meata co miemoerationem. 49 79. An 1 21⁸2 Pars IV. Capus 11. 79. Ad conficiendan Euchariſtiam n5 Sacrameninm eſt, reqniritärne ſalsem impli= cita voluntas saxſecrandi utramque ſpeciemt Ne. Mihi verius videri, quòd requiratur; quia Chriſtus hoc Sacramentum ita inſtituit, ut sjus confe ctio indiviſibiliter eſſet ſacrifica- tio, ſiquidem voluit ita ſieri, ſicut ipſe fecit: cùm igitur ſacriſicatio fieri nequeat ſine utra- que ſpecie, neque voluntas ſacriſfi candi erit ſuſticiens, niſi ſit voluntas conficiendi ſub uiraque ſpecie, conſequenter etiam volun- sas conficiendi hoc Sacramentum debebit eſſe de conſecranda utraque ſpecie. Forma Sacramenti Euchariſtiæ. 80. An verba illa: Qui pridiè quàâm pa- teretur, & c. ſint de neceſſizate Saoramenti Eu- ehariſtiæ 2 &. Non eſſe, quia Concilia, & Pa- tres docent, hoc Sacramentum confici per verba Chriſti, qualia non ſunt verba illa. 81. An illa verba: Accipite & manducate, pertineant ad ſormam hujus Sacramenti? B. Non pertinere, tum quia apud Lucam nee habentur, tum quia à Concilio Flor. & Irid. nonponuntur pro forma, tum quia ſunt tan- tùm præceptiva ſumptionis. 8 2. An particula, enim, ſit de hujus for- ma eſentia ? R. Negativè, tum quia nec Luca, nec à Paulo ponitur; tum quia eſt par- ticula tantùm oonnectens ſubſequentis cum Antecedentibus, mmunntt Gmennez iuminui ſuein. 1e Vuch ninnic⸗ (Ple Nisinun Ku ℳ1ned unſim lu⸗ t eleuune ic illin inel hractritlahen eOrbunnte fntin ,atinnſe ſrſenimeſße ſellenilimt ul kernt ounſeguu Denwihenmen Gelelh: np enſiqn Ppumrin h Vügerg imni R Eihummnli hummt wlpuimen lee E Ahereeet ſgitta thlnen luurſen⸗ uuſtenie autinfonn umnie ehe⸗ — lſt ühr Annaſd ndlnr Lumntid grrſeul ekonnemm 6bnummi1 IuenE pNrS milinin. 4 5 uniul nan⸗ penan we De ſandiſimo Enchariſt. Sarramento. 223 38 3. Suntne verba: Quod pro vobis trade- tur, de eſſentia Forma? R. Non eſſe; tum quia non omnes Evangeliſtæ habent; tum quia conſtat ex uſu eccleſiæ non adhibentis äilla verba. 84. Qus ergo eſt Forma eſſentialis Sacra= menti Corpori Chriſti? R. Hæc ſola Verba: Hoc eſt Corpuas meum, eæ Flor. ſapè citato? E? Tridentinum ex veritate illorum verborum colligit præſentiam Corporis Chriſti. 8 . Qua eft eſſentialis FPrma ſangninis Chriſti? Hanc eſſe: Hic eſt ſanguis meis; tum quia variæ liturgiæ omnes habent hæc verba. In reliquis verò verbis variant; tum quia ex iſtis ſatis intelligitur præſentia ſan- uinis Chriſti ſub ſpeciebus. 86. Cm Euchariſtia non ſilum ſit Sacra= mentum, ſed etiam ſaerificium; videntur ad ſignißic anda meffuſionem ſanguinis neceſſaria eſſe ſaltem illa verba: Qui pro vobis effun- detur à R. Hæc verba ſignificareſolàùm effu- ſionem ſanguinis Chridiin Paſſione:efluſio⸗ nem verò Sacramentalem ſufficienter ſigni= ſicant illa verba: Hic eſt ſanguis meus, vi quorum, hòc ipſò quòd formaliter ſolus ſan- guis ponatur, intelligitur ſeparatus à corpore. 87. Quis eſt ſenſus verborum Forma huites Saecramenti? &. Hunc eſſe, hoc edulium eſt corpus meum, hic potus eſt ſanguis meus, vel hoc coatentum ſub ſpeceiebus eſt corpus meum, ſanguis meus. 88, Act* D 1824 Paxrs I V. Capur II. ie Altio Converſiya. d 388. Fitne in Sacramento Euchariſtia vera dnd eon verſio panis & vini, in corpus & ſangni- ke⸗ nem Chriſti àε R. Fieri ex definitione Concilii n Trid. ſeſſ. 13. 7. 4. & Can. 2. cam que tranſſub- 8 * ſtantiationem vocari. dbin . 39. Qualis eſt hac aftio converſiva, ſeu des sranſſubſtantiativa? R. Eſſe conſervativam ſil, acci dentium ſine ſubje co & ſimulalligati- o emnd egMANNG vam, vel quaſi unitivam accidentium cum copore aut ſanguine Chriſti: ſic enimoptimè ſalvatur, quomodo fiat tranſitus totius fub- ſtantiæ in aliam ſubſtantiam, remanente ter- tio communi utrique ſubſtantiæ; & quomo- do corpus Chriſti ſuecedat ſubſtantiæ panis ntwuttung Cinrkanmi. 16 Gnd , Ammmln in munere ſuſtentandi accidentia. kmiͤmnſen 90. Quid eſ in hot myſterio, ſubſtare atc- ndnliſtl cidentibus: B.ld in duobus conſiſtere: nimi- ummuinn⸗ rum in allegatione, & quaſi unione corporis Uln. Chriſti ad accidentia; & ſimul in cauſalitate . baial morali corporis Chriſti in endem accidentia ihlnint conſervanda ſine ſubjecto. nignuitun 9 1. ealis es has quaſi unio ſen alliga! ioꝛ Kirani Reſp. Dici poſſe, quòd ſit ipſa actio conſer- aimmd vativa accidentium, ex natura ſua exigens, Un kianmefe⸗ ut ubicunque ponantur accidentia, ibi pona- Nmunu tur Corpus Chriſti. N Püznien 2. Deſinitne tota ſubſtansia panis & Vi- Mnmi dih ni ſub ſpeciebus conſecratis? R. Etle de Fide, ihleſtton quòd deſinat. O=Wð ſeiunm, uon 9. An poſt conſecrationem panis & vini Al wtin 76K6 * N N N NrE 8NAemene e I elnnl 4 ſeneril giermunen 4 1 . EEU. cidentali, aut etiam ſubſtantiali, ſive per Be ſandtiſſi mo Eue hariſt, Saeramento, 285 vtaliter ſis totus Ohriſtas praſens ſub ſpecie- bus panis & vini? Reſp. Omaianò eſſe, idque deſinitum eſt in Trid. ſeſſ. 13. Can. I. contra Heæreticos. 94. An ſit totus Chriſtus etiam ſub quali- bet ſpecie? Reſp. Nec de hoc dubitari poſſe ſalvâà ſide. S . 5. Ponityrne autem totus Chriſtus ſub qualibet ſpecie vi verborum conſecrationis? Reſp. Vi verborum formaliter ſub ſpeciebus panis ponitur ſolum corpus, & ſub ſpeciebus vini ſolus ſanguis, utpote quæ ſola ſignifi- cantur formaliter. H 9 6. Quomodo ergo penuntur reliqua 2 Reſp. Ponuntur ſolùm concomitanter, qua- liter ſub utravis ſpecie ponitur, quidquid cum corpore, vel ſanguine Chriſti habet, aus unionem phyſicam, aut connexionem natu- ralen. 97. In qao Jundatur hac toncemitantias Reſp. Eam fundari, vel in unione phyſica, vel in connexiene naturali. Ex Trid. eit-.Unionis ſiquidem natura eſt, ita connectere extrema, ut ea durame neceſſe ſit quodlibet extre- mum, ubicunque ponatur, trahere ſecum alterum extremum. 9⁸. Quid ſignificatur per ly corpus in hoc Ssçeramento? Reſp. Conformiter ad docri- nam Philoſophorum ñignificari materiam eorganivatam, aut organizatione tantùm ac- ani- 236 Pars I V. Caput II. animam rationalem, ſive per formam cadæ- vereitatis indeterminatè. 99. Quomodo exiſtit Chriſtus ſub his ſpe- cieba? R. Non exiſtere circumſcriptive, ita ut ſingulæ partes ſint extra ſe invicem po- ſitæ, & ſingulæ diſtinctum ſpatium occu- pent; ſed deſnitivè hoc ſenſu, quòd totus ſit ſub tota Hoſtia, & totus ſub qualibet parte Hoſtiæ, ſive diviſæ, ſive conjunctæ. Effectus hujus Sacramenti. 100. Requiritärne ad effectum hujus Sacra- menti conſequendum aliqua adluslis de votio? R. Non requiri: quia Sacramenta conferunt gratiam non ponentibus obicem, ſuppoſito autem ſtatu gratiæ privatio devotio nis non eſt obex. 101. An hor Sacramentum sauſet gratiam, quamdiu in fſiomacho perſeveras ?à R. Om- ninò cauſare, ſi adſit augmentum novæ di- ſpoſitionis: cùm enim inſtitutum ſit per mo- dum cibi corporalis, & maneat in eo virtus prior; ſicut cibus corporalis operatur quam- diu eſt in ſtomacho, ita & hoc Sacramen- tum. 102. Sed eur reguiritur neva dißeßtio? R. Quia ex do drina Tridentini Sacramenta conferunt gratiam ſecundùm cujusque di- ſpoſitionem; cùm igitur nova diſpoſitione non accedente, non ad ſit nova determinatio Sacramenti ad novum effeétum producen- dum, eum non producer, 1037 l o zrihtnm jnetN Peeneenume ſennitzin cltint, ſeamunen Uimirug 1007 ſo nlin yin tfn SNOuun) Nigynwierut rginter⸗ hitmolg Uan knß W. Nj. Cpnn in fiminien nltvn in lle ee Dinngi wr ſenunnkmt⸗ Ablumil ſennne t, guii Güi pun 1riſieri⸗ 1 nulfulteg Ntcongpctz, ingn, Afhnkan inu ltnd unmenalnn Wlen hl tnndoniner wnioſun, enur D. Nehent Kunummnt gkimmmiee Loemenhennt znovln NMe AIme vN ii Pünm tatun 1 1. n dufe bemand tun. 6 N Be ſandli ſimo Euehariſt. Sseramento. 237 103. Si hoc Sacramentum operatur per modam cibi corporalie, ergo ſicut eibus, ita illud operaæbitur prim?, poſtquam corra- ptum eff R. Eſſe hane diverſitatem inter cibum Sacramentalem, & corporalem, quòd iſte proſit per ſui converſionem in alitum, quaſi patiendo, ille verò proſit agendo, & in ſe convertendo alitum, adeoque aget, quimprimum applicatur. 104. Cur autem requiritur pro ſequens tibus inſtantibut nova diſpoſitio, ſiquidem pro primo inſtanti nul'a adlualis neceſaria eſt ? R. Quia in primo inſtanti non habitò obice, producit totum effectum, quem pot- eſt; ut igitur in ſequentibus inſtantibus plus aliquid agat, indigebit novâ aliquâ determi- natione, quæ fit per novam diſpoſitionem fubjedi. 10 . Cur non poſſet dici, quèòd ioſa gratia in primo inſtanti data, ſit di ſpoſitio ad aug- mentum gratia in ſequenti inſtanii danda? R. Ideo, qued id, quod datur intuitu hujus Sacramenti, non poſſit eſſe diſpoſitio ad efte- ctum ejusdem. Sicut id, quod datur in præ= mium meriti, non poteſt eſſe diſpoſitio ad præmium intuitu ejuſdem meriti dandum. 106. At nunquid, ſi quis kodie ſumptam Eu-= chariſtiam reiiceret, eandemq; eras iterum ſumerat, gratia per illam hodie data, fores diſpoſitio ad gratiam eras dandam per ean- demm ? eur igitur igem dici nequliret in priori ſa 288 Par; V. Eapzt 11. caſu? Reſp. Eſſe hanc diverſitatem, quòd in priore caſu foret nova manducatio & appli- catio, adeoque & novus effectus, in altero autem nova applicatio non eſſet. 107. Si hec Sacramentum producit effe- dtum quamdin durat in ſtomacho, utiliue égitur erit, illud in majori quantiate ſume- re, quàm in minori? Reſp Fritutiliùs per ao- cidens, quatenus plures diſpoſitiones ſung ponibijiles; non autem per ſe præcise propter diutarniorem durationem. 108. An haec Sacramentnen ficiè ſuſcep- tum reviviſcat ſublaté́ obice an ponendum ſaum effectum? Reſp. Reviviſcere; ſi enim Baptiſmus reviviſcit, cur non etiam hoc re- viviſceret. 109. An reviviſcat etiam, poſtquam ſpe- cies corrupta ſunt? Reſp. Probabiliùs non reviviſcere, niſi durantibus adhuc in ſtoma- cho ſpeciebus; cùm enim Sacramentum hoe permanens ſit, poſſitque tolli obex adhue durantibus ſpeciebus, non videtur fuiſſe tanta neceſſitas aut congruentia illud ita in- ſtituendi, ut reviviſceret etiam poſtquam phy ſicè pertranſiit, ſicut in aliis Sacramentis, quæ in actione tranſeunte conſiſtunt. Et id conformiùsetiam eſt, ad naturam Extremæ Unctionis, & Matrimonii, quorum illa non reviviſcit, juxta communem, niſi durante eodem morbò, hoc verò durante eodem matrimonio. j 110, Nheht 17 dent ghuln ſoi juridl ſeanr erdh zrmn,zixn eſognenol Cnuht. 1 lbtge,cntnt, En nnmht l hhſedunn Dlr inmmaddlan zrumunet Tenumemhnirn Dlindcorentmr Il. Nipnus ubuſuhame Ulaconeterin Merninedlad Crſeuiini Cnguinin. 1Anlatme iſengſennnn ikrigrmrirt Nluikennand enppeltn Wumodouni Nlent n Mr onde . „ WAAY/AKNE. ainſiune⸗ Wrn runidte Cgeblcel mr tien ie atemiilit e in w,l tliſtnnen Gutnifenb Aumuminunt 4 AN ween N 110 De ſandtiſime Enchariſt. Saeramento. 199 10. Conferturns per urramque pecienm centinuatim ſumptam, major g'atiια, gquadm ber unam tanihm E Cum communi nega- tivè, ſicut nec duæ Hoſtiæ, ſi continuatim ſumantur, plus gratiæ conferunt, quàm uns per ſe loquendo. Et certê, cùm æqueè ſit to- tus Chriſtus ſub una ſpecie, ac fub altera, & in ſcriptura uni ſpeciei idem effectus tribua- tur, qui usrique, v. g. vita aterna, manſio 18 Chriſio, &c. non eſt ratio dicendi, quod utraque plus conferat, qum una. III. Eſtne vemiſſio peccatorum venialium effectas hujus Sacramenti B. Eſt, quia Trid. ſeſſ. 1I 3. c. 3. dicit, per illud conaonari leviora peccata. Et cùm ſumatur per modum alimenti ſpiritualis, reſtaurabit utique ruinas quotidianarum imperfectionum; ſicut ali- mentum corporale reparat id, quod calore nativô conſumitur. 111. Praſervatio à mortalibus ſtne effe- tus hujus Sacramenti ?à B. Omninô, ex Trid. quja confert gratiam abundantiorem, re- plet animam dulcedine, fugat dæemones, dat ſpecialia lumina, diminuit fomitem, 8& concupiſcentiam. II3. An per hoc Sacramentum remittatur ex pre operato pœna temporalu à Rt. Negative; quia hujus virtutis nullum eſt indicium; & cùm ſacri ficium ordinetur ad remiſſonem Pne temporalis, nonerat neceſsè ad eundem effectum ordinari ſub nomine Sacramenti. ☛ 1I4. An 296 Pare l V. Caput 11. 114. An adeptio glo-iæ ſit effektus hirjges Sacramenti? . Eſſe aliquò modo, juxta illud: ui manducat hunt panem, vivet in ater- i m. Uti & dulcedo actualis: Pſ. 67. Paraſti in dulcedine tus pauperi DEVS. Et reſurre-= ctio corporum, &c. Sac riſicium. 11p. Sacramentum Euchariſtiæ habétne Hmul rat ion em ſacrifcii? e Eſſe de fide, quòd habeat, inde vocatur Sacriſicium Miſſæ, in qua conficitur hoc Sacramentum. 116. In quορaä⁄ſ6ſeDt eſſentia Sacrificii Miſſa? Ze. Verius in ſola conſecratione utriuſque ſpecie cùm illi ſufficienter conveniant om- nia, quæ requiruntur ad verum ſacrificium; etiamſi non phyſicè deſtruatur res oblata, ſed tantùm moraliter, quatenus fit cibus & potus ſpiritualis ex corpore & ſanguine Chri- ſti. Sicut etiam manducatio victimarum non pertinebat ad rationem ſacrificii. 117. Luale eſt hoc ſacrificium, Juanium ad fines, ob quos offertur? . Eſſe Latreuti- eum, ſive laudis: Euchariſticum, ſive gra- tiarum actorium: Propitiatorium, ſatisfa⸗= dorium, Impetratorium, denique comple- Gtitur perfectiones omnium ſacrificiorum Veteris Legis. Ex Trid. ſeſſ. 22. «ap. 1. Can. 3. 118. An ergo hoc ſacrificium erit imme-= dist? deletivum peceatorum mortalium ? 8gt. Tantùm mediatè, impetrando auxilis ad aRu Afen gtecre , zwin Anul enmtluiut H ſiing eltentis (cW1ttaſ ift, Alcnn Aumn rſtcunmnm lum 1u ſ ievAr 4 , fnini 1 gin Mennclche ummms Ptlgun ke ntnte 10 Aml Amiwihnbe ment c(cun li ; 1e mnpnmi culmert n hnitn ſzenteſnen hahrſen uungiün utyinninn in An 6 1G icet ℳ hen ſi Welhe R ni ſeinien. ſin unt. 14 aſegt ntoann ſe wurerr Rmeun. 4 4—2 ſemndunifnih aruſi ronnnr Eunnntin, iun dln⸗ Wrnu imiNdi Ktondm. nid ,„ oitiun, r . V1½ elH vyiun left Mmnus 1 / Enſeam an ilemn , H . Au en n: um Mn i win De ſandiffimo Euchariſt. Sacramente. 29 actum pœnitentiæ, per quem peccator dh- ſponitur ad remifſionem peccatorum. Tri- deni. enim citatum c. 2. ait: Huju: quitpe ob- latione placatus Dominus, gratiam, & de- num Pœnitentia concedens, crimina & peo= cata etiam ingentia dimittit. Nec multàm valeret Sacramentum pœnitentiæ, ſi hoc ſaerificium immediatè ex opere operato de- leret mortalia. 119. Si koc ſaerißcium per vim impitrato- riâm auxilii delet peccata, quomodo ergo eſt propitiatorium B. Per vim impetratoriam movet quidem liberalitatem Divinam ad eonferenda dicta auxilia, at per vim propi- tiatoriam movet clementiam DEl, ut (ſicut Trid. loquitur) hâc oblatione placatus Do=- minus det ex liberalitate dicta auxilia. 110. Qsomodo fit hac placatio Divinæ elementia per hoc ſacrificium? H. Quatenus repræſentat DEO ſacrificium Crucis appli- catum illi, pro quo ſacriſicium Miſſæ offer- tur; atque adeò etiam ſanguinem Chriſti fuſum pro remiſſione peccatorum ipſius, & proinde exigentem remiſſionem peccato- rum, & præviè& neceſſaria auxilia, & donum pœnitentiæ proeo, pro quooffertur. 121. An hoc ſacrificium conferat etiam aug- mentum gratiæ ex opere operato? . Minime, quia hujus virtutis nullum eſt indic ium, hic- que effectus eſt proprius Sacramentorum; & alias poſſet etiam primam gratiam ſaltem N 2 per 192 pays 1V. Caput! 11. per accidens conferre; poſſetque utiliter of- fterri bro infantibus, pro augmento gratiæ. 122. ℳ2 & quomod⸗ Venialia debeat 2 Be. Delere etiam illa tantum mediatè, ſquidem Tridentinum nullam diverlitatem ſacit inter mortalia, & venialia reſpectu hujus Sacrificii. 123. Conſertärus vi hujus ſacrißeii auxi- lin m aé6faate ad pœnitendum inſsllibiliter: G. Omninòôz; ſi emm ſacrificia expiatoria Ve- teris Legis habucruntinfallibilem effectum, quantôò magis iſtud; quod aliunde deletio- nem pœnæ etiam infallipiiter infert, ut mox dicemus. 124 At nunquid hor auxilium ſomper eſt efcax ½ B. Experientid nos doceri, quôd n0n ſemper; & aliunde ſi foret ſemper effi- cax, jam donum perſeverantiæ finalis habe- retur ex Lege DEI infallibili oblatò hêr ſacri ſicie. 12 5. An etiam emif⸗ pœn« temporalis debita ob rulpas remiſſas ſit effectus hujus ſa- erifiecii? H. Quòd ſit; ſiquidem Tridenti- num alſerit, illud prodeſie vivis & defunctis; defunctis autem nen poteſt prodeſſe, niſi quoad remiſſionem pœnarum. Aliunde idem Concilium expreſsè pcœnarum dele- tionem ponit inter effectus. 126. An hac pœna remiſßio ſit immedia- eus infallibilis efectus ?à g. Id omninò ſentiendum, cùm etiam Veteris Legis ſacrif- Cc1 en 4 geliſl 8 Dont S ſe l lancril ler,Ninn umi liiſurſie ſfunſi S 6 Ainetar n (n. laſiaf in nii he alen u in W N ank 8 6 ſae 1 Morlrdi In ſen 6 u 4 Iimmdin Yunnd, ſi inten 7 RAMN 13 lntan eſahtie 7 4 Ain Kne aühe⸗ unun iitr 4 Cen tnet 6Gie⸗ Een Litn. . Cere ocll,N wunn e⸗ unspent. 1 Nownneo aCet. A OANde De Sanfiſſime Euchatiſt. Sacramento. 293 cia habuerint vim immediatam & infallibi- lem purgandi à ſordibus. 127 Quomodo ergo non babet vim immæe- diaiè delendi etiam ipſa peccata? . Con- cihium quoad deletionem peccatorum claré dicit, illam vi ſacrificii fieri ſolm median- tibus auxiliis. 128. An ſacrificium prout imtetratorium bonorum temporalium, vel aliorum bonorum ſpiritunalium habeat in fallibilem effectums R. Negativè, id, quod experimur quotidie; aliunde hæc bona ſæpè non conducunt ad ſalutem. 129. Particitâäntne aliquem frudlum hbu⸗= jus ſacrificii ex opere operato omnes, quà aliquo modo illud offerunt, v. g. Miniſtrans, audiens, dans Eleemoſynas, &. Be. Id eſſe valde probabile; cùm enim oblatio ſacrifi- cii fructuoſa ſit, veroſimile eſt, quòd omnes moraliter ad illud concurrentes fructum ejus participent; idque eſt pro dignitate hujus facrificit. Durumetiam eſſe videtur, at au- diens Miſſam non plus fructus participet ex opere operato, quàm non audiens , dum ſacerdos illam pro utroque offert. 130. An paſßt ſacrifcium offerii pro infi- delibus nan baptizati: H. Per modum im- petrationis poſſe; quia impetratio non re- Ipicit immediatè perſonam, cui confertur res impetrata, ſed illam, quæ poſtulat. Et ſi poteſt ſacrificium per modum impetratio- 294 Pars l V. Capaut II. nis offerri pro rebus inanimatis, uti pluvia, &c. cur non pro inſidelibus? 131I. An poſſit offerripro excommunicatis? N. Pro non vitandis poſſe; quia Conc. Conſt. concedit communicationem cum excom- mnicatis toleratis in quibuſcunque Divinis. Oppoſitum ſentiendum de non toleratis. I32. An pro ani mabus Purgatoriii g. Quòôd poſſit, ſatis clarum eſſe ex Trid. quod vult offerri pro vivis & defunctis. 13 3. An etiam pro damnatis, aut Sanctuß B. Pro illis nec utiliter, nec licitè offerri poſſe; quia in inferno nulla redemptioʒ Sancti verò non indigent. Cæterùm in honorem Sanctorum offerri conſuetum eſt in Eccleſia D EI. 134. Ad percipiendum fruktum ſacrificii an requiratur in eo, pro quo offertur, ſpecialis deVotio à M. Negativè; quia talis habet ſe purè paſſivé, & non adtive. I13 5. An tamen ex meliori diſpeſitione illius, bpro quo offertur, creſeat eſſectus remiſionu Jœnæ H. Affirmativè, maximéè à paritate Sacramentorum pro menſura diſpoſitionis gratiam conferentium. 136. Eſtne neceſſarium ad percipiendum frultum ſacrificii ab altero, ur fiat eius appli- satio à Sacerdote?: E Id omninò neceſſa- rium eſſe; quia ſacrificium de ſe eſt indiſte- rens, ut huic, vel alteri proſit; debet igitur Geterminari per applicationem. 117: lumekechnie etunkſent ſund/ 4 17 S abedr GCANu —= bakealurchn liconntene Oraatnbe, fyle itn ( mnſe ““ ſpu Funt v N 4 etoftchenet alberiezkete Petrinunn Mronnuenu n genaßh hluglune ejgulhein ligroze lnle 1 de, Wce 4—— lnzamig) aid i lemrit 1n ort lelcktckn Utnkedik nn irhonme Curmanleedt un uiln ufe Pntßnn hei nin anckee lce iſßfiuh 4 ſce nſil 8 nnimneimi D peſinl ) irzvire winndl⸗ lllltr Atu De ſanctiſimo Euc bariſt. Sacramento. 295 137. An ſacrificium tantu ndem proſit ſin- galis, dumpropluribus ofertur, quàm ſi pro uno tantum offeratur? E. Negativé; quia ex uſu Eccleſiæ uni defuncto una Miſſa appli- catur; Aliàs unico ſacro, poſſet totum Purga- torium evacuari; & pro unico ſacro etiam centum ſtipendia accipi. 138. At nunquid hoc ſacrifiium eſt valo- ru infiniti? Non eſſe; quia cùm Chriſtus voluerit hoc ſacrificium ſæprùs iterari, con- gruum erat, ut non tribueret illi vim infini- tam; ſecùs, ac habuerit ſacrificium Crucis; quod non amplis emt iterandum, quod proinde debuit eſſe per modum cauſæ uni- verſalis ad omnes effectus. “ò 139. Cur autem hoc ſacrifieium, ſi ſimul à pluribus oferatur, ſingulis aqualiter prods- rie; non autem pluribus, pro quibus ſimul effertur? . Quia quilibet Sacerdos cum altero ita offert, ac ſi ſolus offerret; proinde cuilibet ita proderit, ac ſi ſolus offerret; re- ſpectu autem eorum, pro quibus offertur, habet ſe per modum unius adtionis pluribus terminis applicatæ, ideoque fructum diviſi- bilem communicantis. 140. Quaare ergo Sacramentum idem, ſs pinribus apflicari peſſet, 4qualiter ſingulus prod ſſet, ac ſi uni tantum applicaretur Be. Ideo; quia Chriſtus inſtituit, & applica- tio, ſeu ſuſceptio Sacramenti in ſingulis ſem- per diverſa eſt. N 4 141 .n 296 Pars IV. Caput 1. KNs9 141. Si ſacrifcium, quande bluribiss ap- eent . . . „. . . 6 Plicatur particilari inie Mione, non zanips Wal . 4 prodeſt ſingulu, guantm ſi uni tanthm ap- AEmmon pligarstur; ergo idem dicenäum erit in caſu; g“ο generali intentione pluribis apphlicaretu, S, Ita omnine ſentiendum; ſiquidem in Concil. Conſtant., damnatsa eſt propoſitio Wiclefi, quòd Speciales orationes applicata ani hperſona, non plus profins, quàm generales. CAPTUTIII., - Ea . Ehllllen we ſeeinntonnet De Miſa, & ad eam perti- nentilius. ſne unencud⸗ Rubricæ Miſſalu, 38 4 . ſonne I. uſgenin 6 Lger VID eß Rubrica Miſſalis? . Eſt Regu- ent Q communis, continens Ritus in ceie- bratione Miſſarum obſervandos. 2. Cur Voratur Rubricasꝑ Quia plerum- que rubro colore ſcribi ſolet. 3 4 Waotuplex eii generatim Rubrica? Bt. ſogederdll uplex: Alia eſt præceptiva, obligans in iuthenet conſcientia ad ſervandos ritus in ea præſcri- ) Aunſir Ptos. Alia direétiva tantàm „proponens per lpkn lnnt modum conſilii & inſtructionis, quid ſit ec i agendum. SS Manmmte 4. Riz L De Miſſa, & ad eam pertinentibaz. 1597 4. Rirnum nomine quid intelligitur Rt Omnes circumſtantiæ requiſitæ ad Miffæ celebrationem & ſolennitatem, ſive ſint ver= ba, ſve actiones, ſeu veſtes, ſou vaſa. 7. Rirus in genere qtouρ£ices ſunt! R. Alios eſſe eſſentiales, qui funt de neceflitate ſacrificii & Saeramenti. Ahos accidentales, qui pertinent ad ornatum tantùm, poſſunt- que eſſe de nece fitate præcepti, non verò de neceflitate Sacrifieii, vel Sacramenti. 6. Qui ſunt eſſentiales, & qui accidentalesè . Eſientiales conſiſtunt in eonſecratione, angt vel etiam commumone. Accidentales verò 7 in actiomibus, precibus, aliiſque circum- . ſtantnis ab Eccleſia adjunéctis, quæ dicuntus Sacramentalia, & Cæremoniæ. . 7. Qus eſt cansſa formali Rubricarum * Reſp. Eſt ſigni ficatio verborum certos ritus 1 Praleribentlum. 8. Qort us ex eſz hac ſignificatio à M. Eſt lun Nl du plex: Alia literalis, quam voces immedia- iud 1 Bgnigcunt. Alia myſtica, quæ ſub rebus dng. . ſgniſicatis per verba, quaſi ſub velamine & Gn egent. gura conc luſa eſt. Dieiturque myſtiea 1G eſt arcana & recondita. Vocatur etiam ſpi- ee itualis, e, quòd lateat ſub rebus, Juaſ 1 ſpi⸗ inn Gemi ritus ſub corpore. Gaint 9. Quotuplex eſt myſtica ſigniſicatig? Be. pei⸗ Triplex: Tropologica, Allegorica, S& Ana- gogica, pag. 261. D. 49. ex plicatæ, hisque verſibus comprehenſæ: M N5 Lite- — 298 Pars I V. Caput 1III. Litera geſta docet, 7uid credas Allegoria; Moralis quid agas, quò tendas Anagogia, 10. Oſtendatur id in exemplo R. Kubrica de oſculando Altari in ſenſu literali ſignifi- cat actum oſculandi Altare, in quo fit ſacri- ſicium. Quod oſculum in ſenſu myſtico tro- pologico ſi ſignihicat conſenſum animorum inter fideles. In allegorico deſponſationem Chriſti cum Eccleſia. In anagogico delecta- tionem, & gaudium futuræ gloriæ. 11. Quæz eſt cauſa effitiens Kubricarum Miſſala? q Summus Pontifex, à quo tan- quam ab habente poteſtatem in totam Ec- sleſiam, debuit talis lez univerſalis ferri. Primusautem earum author creditur fuiſſe Dizas Petrus. Piusautem V. vel maximè ſo- ldavit, edito Miſſali Romano, quo nunc utimur, poſtea roborato per Clementem VIII. & Urbanum VIII. 12 Süun:ne ergo Rubries tantum juris hu- mani & non divin/à . Eſſe tantùm juris hu- mani, poſſeque proinde ſimphiciter mutari à Ponrifice, id tamen non fieri, niſi caus4 uti-⸗ litatis, vel neceſſitatis. I 1. Haböntne etiam Eyiſtozi noieſtaten condendi Rubricas, & ritus Miſſarum? H. Illos quidem habere ex poteſtate ordineria pro ſuis Eccleſiis; ad vitandam tamen con- fuſionem, & diſonantiam ‚ limitatam eſſe hanc eorum facultatem à Pio V. in Bulla initio Miſſalis appoſita. 14. Q ⸗ P duin 6 un tlan etldel Lin N Nfepl atencenne rs ſn HiI ai 1.C Flnrtenza mrniu ſN Crhbihnts e; guln Gundid⸗ 1 hrpin n Ale Dlgtonnn 4 edd⸗ ucde 4 ſonne Ad iup hil 10inl n Muan 4 Vin uüeui . auenum 0elſtnn uuni , iuh n dh De Miſſæ, & ad eam pertinentibaut. 16 khul, 14. Qua eſi cauſa ſinalis Rubricarum Miſ- ulge ſalis? B. Eſt DEl cultus, & utilitas ſpiri- nhin⸗ tualis ſide lium. Ex Tria ſeſſ. 7. can. 13. & ſeſſ. 212. c. . & Bullis Pontifcum Miſſali præſfixis. 1 7. Quam vim obliganat habeni Rubrica Miſſalis ? Be. Illas ſolas obl;gare ſub mortali, S (niſi excuſet parvitas mater æ, aut alia cauſa) kſten quæ ſunt præceptivæ, directivæ autem ſunt Unentig⸗ tantùm Conſilia & Inſtructiones, neque ſine eee. claro fundamento vis obligandi ſub pecca- n Ulricnes 0 aſtruendaeſt. lanticn. 16. AWa ergo ſunt praceptivæ: & 346 thempnt⸗ directi va tantum? H. Veriùs ſolas illas eſſe mnetlte præceptivas, quæ præſcribunt ritus ſervan- Urocttch dos in ipſo actu celebrationis Miſſæ à Sacer- aluiut. dote; quia ſuper Hos ſolos ritus cadit præ- ceptum Pii V. N e. tus iſ ſius celebrationis npbar 17. An ergo omnes ri . ſunt ſub obligarione percati Reſp. Hanc Maubſn obligationem videri cadere ſolùm ſupra ver- leuneit⸗ ba & actiones celebrantis z ita enim videtur . Senletamm ſonare Bulla Pii V. Mandanties . & ſtridq nnculu omnibus & ſingulis pracipientes in virtute §. Obedientia, ut Miſſam juxta ritum, mo- iitehen Aum ı normam in Miſſali praſcriptam de Sulnnlt N cantent; ais! legant. Neque in Miſſ⸗ * telebra- ee gione alias ceremonias ant preces addere, vel aen yeeitare praſumant. nnlad 18. At nunquidetiam nſus Pava mentorum; & ſimilium ad ſacrificium ſub obligat ione neceſarius eſt, quam vis nec ſint adio, nes 6 Parz: 1 Y. Caput 111. 2 recitatio Be. Id quidem verum eſſe, ſed hac obligatio nen eritur ex vi Rubricarum, ſed aliunde vi ſacrorum canonum, graviter ſi- Milia præcipientium. 19. Rasbzicg praſcribentes cranda; aus igenda antè ve! peſt Miſſam, obligantne ſuß beccats? g. Eas non obligare per ſe, ſed eſſe tantùm directivas, niſi aliunde ex ſacris ca= onibus præceptum acceſſerit. 20. Rabricæ de ritibus, qui vel à& mini-= Eſirante, vel ab alias ſer vandi ſunt, directi va ne, an fPraäceptivsg cenſeni debeant? Be. Eſſe santäm directivas; præciſo ſcandalo, velaliâ onſuetudine obligante. 21. An idem ſentiendum de Rubricit de- lIedkta um Miſſs, B. Et has ſecundùm ſe ſolùm dire ctivas eſſe; ſunt enim doctrinales, quas Eccleſia non definit, ſed ſolùm proponit, & ſuæ naturæ relinquit. —W 22. Qra canuſa eſt, quèd Rubrica de ritibus horarum Canonicarum, zontantopere ebli- gene ac de ritibus M/ſſai N. Quia ritus hora- zum Canonicarum in actione conſiſtentes, non habent ſublimem ſignificationem, aut grande myſterium ficut in Miſſa; ĩideo quo- ad hos ſunt Kubricæ purè directivæ, & præ- ceptivæ, in rigore ſolùm verſantur cires pſam recitationem. 2; An & qua ſunt cauſs eæxcuſantes à pec= cas in tranſgreſſione Rubricarum Miſſalis? F. Vix dubitari poſſe, quòd ſicut in aliis ma- . terIIS li⸗ enen ͤ GA; 4 Seelenß ntemten Aellcknit Ctuie 1 Aun Ilunl Hiadiſnn 1 Cetuur I Dn (nyiten ,entn Delien, Kloe (ohntonimn,6 eline . 8 4 4 elaten An (lnr Ute WCen, Initnen Vrſe n l . AeAlnnAGnH 4 u, Mln zolie⸗ leggnt⸗ elemneane⸗ ga inmeni 4 Ams 4 Pnr. ſuig 5 61 Curtuln De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 301 tetiis ex genere ſuo ſub mortali obliganti- bus, excuſari poteſt quis à mortalt, aut ex parvitate materiæ, aut ex defe cu adverten- tiæ ſufficientis, ꝛta & in hac. 24. Quomode in particulari diſaernen da Ie vitas, vel gravitas materia in Miſſa?k. Gg- neralem regulam hanc tradi à Doctoribus: quòd illa ſit materia gravis, quæ conſiderato fine præcepti, multùm conducit ad finem le- gis talis; proinde præcepti tranſgreſſio gra- vis eſſe debebit. Diſcernere autem hoc ipſum in particularirequiritjudicium prudené-Un- de par quantitas phy ſica in una parte Miſlæ, poteſt eſſe levis quoad obligationem, quæ in altera erit gravis. 2 5. Oſtendatur id in exemplo? Reſp. Unam vel alteram v.g orationem ex iis, quæ ante Epiſtolam, vel in ſecretis dicuntur emittere, erit materia levis: at in canone mediam, vel quartam partem integræ ora- tionis omittere, ab omnibus materia gra⸗ Vis cenſetur. . 16. Cur hec? g. Quia cùm finis illarum precum, ex quibus miſſa componitur, ſit or- natus ſacrificii, & cultus divinus, magis con- ducunt ad hunc finem preces canonis, utpo- te ſacratiores, & proximiores ſacrificio „& ſublimiora myſteria continentes, quàm aliæ extra canonem. 17. An materia gravis vel levis in tel'bra= vioge miſſæa non poſt penſari eis iisdem re- 7 gulis 302 Pars IV. Casut 111. gulu, guibus metimur materiam in pratepis audiendi Miſſæm, vel recitandi hora, ?à B. Ne- gativè, quia audientes Miſſam ex eo, quòd omittant aliquam partem, non mutilant Miſſam, quæ componitur ex verbis & actio- nibus celebrantis, non autem audientium. Mitla etiam eſt opus longè ſacratius & divi- Rius officio divino, &ideò in illa faciliùs de- venitur ad materiam gravem, quàm in hoc. 28. An leves tranſgreſſiones Rubricarums poſſint fieri gra ves ex accidenti? Reſp Poſ- ſe: Primòô, per intentionem finis graviter peccaminoſi, ut ſi ex Ene turpiter placendi fœminazvel inducendi novum ritum, breve Sacrum legat, &c. Secundò ratione contem- ptús. Tertiò, ratione ſcandali 29. An Sacerdos teneatier ſub mortali ce- lebrare ter vel quater in anno? Reſp. Ita ſen= tire Soarium, niſi legitimè excuſetur, quia ad id ex officio obligari videtur. Miſſæ interruptio per ceſſationem. 30. An & quale peccatum ſit, cœptam Miſſam non complere? Reſp. Certum eſſe, quòd ſit peccatum grave, ſi inchoatâ conſe- ereatione non compleatur Miſſa, dum po- teſt uſque ad ſumptionem incluſvè. Nam conſe cratio eſt de ſubſtantia ſacrificii; ſum- ptio verò de ejuſdem integritate: ſacrilegium proinde grave foret, relinquere quoad hæe imperfectum ſacrificium. 31. An ab inchoata Miſſs esiam ante tans= ns& viſnhen (, Gt atatete,n 11, micſe cestnuni Pihnfnhe ſhun 14 M 4 „ ſe 00 Uchl nrulnſ Contenennuele ſleukumnhl lmn getc einle nut enintzen 6enngelcalantn atusdien. ettenmilr⸗ Gireceſulenen lenhun Anr oe Gun N 6,Mle lhi Wücnr ne 1,lpſene ininn 4, lin, unriyen l , un De Miſa, & ad eam pertinentibas. 303 em ceſſare ſitpeccatum grave ? Reſp Eſſe, juxta commumiorem per ſe loquendo. Ex Cap. Nihil 7. quæſt. 5. ibi. Nullus abque pra- veutu patentis moleſtia Miniſter, vel ſacer- dos, cùm eœperit, imperfecta officia praſu- mat omninò relinquere. Si quis hac temerare praſumpſerit, excommunicationis ſententiam ſuſtinebit. 32. An id verum ſit inchoatâ qualitercun- que Milsâ ?à Reſp. Ita eſſe, putat Paſqualigus ex dicto Cap. Nihil. Et ex Cap. Nullus Epi- ſcopus de conſecr. diſt. I. Aliunde gravis in- convenientia eſt, ut quis inchoando Miſſam ſiſtens ſe coram DEO ad ſacrificium offe- rendum, ipſoque facto ad id ſe obligans, te⸗= merè inde recedat. 33. Sic relinquens Miſſam, ineurritne ex- commanicationem: Reſp Negativè; quia textus dicti Cap. Ni hil, excommunicationie Puagglmniris. Prliele Lenmn guni “ Mun uhian .. 8 ute ſententiam ſuſtinebit; per ly ſaſtinebit. ſatis Nen. clarè de ſola ſententia ferenda in contuma- A unn ſ, n cem loquitur. Als lennt, 34. An non ſaltem ſuſpenſionem incurrat, m iircdule l⸗ & qualem? x. Suſpenſionem incurrere. Ex . õ Cap Nullu, Epiſcopus de conſecr diſt. 1. Ubi in wrili N Kne ſic dicitur: tιαaα veròpraſumpſerit, pra= Amiult ter quod poſuimus agere, à ſacro corpore, & ir lJanguine Domini N. Ieſu Chriſti ſit ſn ſpen ſus. . An taliter ſuſpenfuas poſſit ſaltem com- 1 municare more LVaicorum 3 k. Probabihùs ſesiue non poſſe; quia non ſuſpenditur ſolůùm 2 d5 2 modo 904 SDars 1V. Capuft III. modo participandi Euchariſtiam, tanquami ſecerdos, ſed ab ipſo corpore, & ſanguine Chrifſti, quocaunque tandem modé. 36. An ob imminens periculum mortis, eſſit Miſſa ita imperfelta relinqui * Be. Si tale periculum immineat ahte conſecratio- nem, non folùm poſſe, ſed debere relinqui Miſiam; quia ſacerdos non ſolùm ſe, ſed etiam Euchariſtiam periculo exponeret te- meré. 377 Quid autem ana ſpecier jam fores conſecrata à N. Eo caſu ſacerdos (ſi fieri poſ- ſet) deberet ſtatim conſeerare, & alteram ſpeciem utramque ſumere, & abire; ad alias enim cæremomas non eſt obligatio in tali pericul'o. ” 39. Sed quid ſi nec hoc fieri poſſet? g. Mi-= hi probabilis videri cum Paſqualigo, eg caſu poſſe abire Sacerdotem relicto ſacrificio imperfecto; quamvis enmmn ſit præceptum Divinum complere ſaeriſicium, videtur ta- men hoc caſu non obligare, eò quòd redda- tur obſervatio moraliter impoſſibili⸗ 39. Boteſtne etiam ex alia quapiam canuſa gelinqui imperfedtum ſacrificium, quoad ſubſtantiam:? g. Cùm dixerimus, Pontif- cem non poſſe diſpenſare in hoc, ut ſacriſi- cium fiatinunica tantùm ſpecie, videturob nullam aliam, quantumvis gravem cauſsem poſſe taliter relinqui ſubſtantialiter imperfe= Kumſacrificium, 48. An 60 1 ſent aueh an lhinbn mendtin creenfen Gmnnchonen loolſinnte ulurene ſcuglantomn 4,ültnſal 4 1 eermttd ſetittentun 4 erotemcnnen Gümliz dnate⸗ timmihr Vunuucketn eI n ggleſſwesl Iezaſlk 4 Raliuin nllttiestk itn Weynn Ke UUltcecer De Miſſa, & ad eam pertinentibus., 305 40. An ſi Sacerdos celebran: incipiat du- bitare de valore ſua erdinationu, poſſit groſe⸗ qui Miſſam inchoatam? B. Ante conſecra- tionem, ſi dubium vincere non poſſit, deben relinquere, prętexendoaliquam cauſam, mmiſ- ſam inchoatam. Si/verò dubium ſuperve niat . poſt conſecrationem unius ſpeciei „quamvis illud deponere nequeat, debet miſſam pro- ſequi, quia ſacri ficium jam quoad fubſtantiam inchoatum eſt in poſſeſſione. 41. An autem talis poſſit stiam poſtea aliis vicibus celebrare h. Non poſſe, donec vin- cat dubium; quia exponeret ſe perigçulo non conficiendi ſacrinciim, & Sacramentum, & adorandi panem & vinum. 422. §Si duranis celebratione Miſſaæ ſuper- venist interdicdum, petsftne relingui Miſſa inchoata? g. Si interchſtum ſuperveniat an- te inchoatam conſecrationem, debet relin- qui miſſa; ſi poſi conſecrationem, debean continuari uſque ad ſumptionem incluſive: quia miſſs ante conſecrationem confidera- tur tanquam officium divinum, quod cede: re debet jeri eccleſtaſtico: poſt conſeeratio- nem autein conſideratur tanquam ſacrifi- cium, quod eſt juris divini, & quoad integri- tatem prævalet eccleſiaſtico. L 4 3. Si celebrationi Mißſæ ſuperveniat ex- communicatus vitandus, an poſſit relinquè Miſſa cœpta? G. Si excommunicatus monitus nen velit recedere , ante conſecrationem . debes 306 Ppars IV. Caput III. debet Miſſa relinqui; ſi autem cœpta ſir conſecratio, debet continuari ad ſumptio- nem incluſivè, quia prævalet præceptum de integritate ſacrificii. 44. Si adtu celebrans infirmetur, an poſſit ceſſare à . In dicto Cap. Nullus Epiſcopus, dicitur : Non eſſe inehoatam Miſſam relin- quendam, niſi paſſio aliqua (ſeu infirmitas) èntervenerit. Sciendum tamen, quod major infirmitas requiratur ad relinquendam Miſ- ſam, cœptâ jam conſecratione, quàm ante conſecrationem. 45. Quid ſi dum celebratur Miſſa, poluatur Eccleſia? Reſp. Si canon non ſit inceptus, re- linquenda eſt Miſſa; complenda, ſi inceptus ſit. Ex Rubr. Miſſ. de defect. S. 10. n. 2. 46. Si celebranti occurrat aliquod jurit èmpedimentum, an poſſit Miſſa m proſequi? Be- Si cœpta ſit conſecratio, debet proſequi Miſ- ſam; quia omnibus his impedimentis præva= let integritas ſacrificii. 47. Quig ſi autem celebrans ante conſe- erationem recordetur alicuius talis impedi- menti? ; Tunc poſſe eum præamiſſo actu con- tritionis ſi adſit conſcientia peccati mortalis, proſequi Miſſam, ſi timeat infamiã aut ſcan- dalũ: quia tunc prævalet jus famæ obligationi præcepti, in quo fundatur impeèdimentum. 18. Quid ſi autem non timeatur ſeanda- lum aut infamia: . Si publicè celebretur co- gam multitudine, gunquam non poſſe pru- . denter „ 7 — eunel. nd kkene n 4 E 1 zilrtchen leholci aier Feenton elinent, e, N,Ari niel Petipunrin uVenciurinn Llbn (yebhrommunctn loyneltts DuNizKen ni Mſin l liams lfimi mnkekſrt eikenerſkieuia reſorentene orthkonn, A1 ntu, ricß iat 1 l itäcen r nolfer npe Urnlten. ſirſtelufn ſatzmumi Winunnerrſin ieſen oon Kliuguire hlnenzene iuhdann e Niimn, n 1, Nae Nalgn fnen Au lilte Vnn gnf Ananenenk nn u — mnlehiann EI! AeNe ,Alhik t ru ul i emnloer euironts Mſ 1 einrdlgt De Miſæ, & ad eam pertinentibu. 307 denter timeri ſcandalum, & infamiam, ac proinde ſemper continuari poſſe. 49. Quid ergo in caſu pri vata celebratis- nis . Sacerdotem inceptam priùs Miſſam poſſe proſequi ſemper, etſi recordetur ali- cujus peccati non confeſſi, aut alkrerius im- pedimenti à jure, præmiſſôò actu contritio- ni,, quando impedimentum id requirit. Et licèt Rubrica præſcribat contrarium, in hoc tamen eſt tantùm directiva, non præceptiva. 50. Qua ſunt dicta juris impedimenta R. Sunt: Excommunicatio interdictum, ſuſpen- ſio, irregularitas, violatio jejunii naturalis, memoria peccati mortalis &c. Miſſæ interpolati. 51. Eicetne Miſſam interrumpere? R. Sine eauſa non poſſe ob ſacrificii Majeſtatem; poſ- ſe autem ex juſta cauſa, uti practicat Eccle- ſia, interponendo concionem, promulgatio- nes, ordinationem, &c. (2. An infirmitas, alteratio ſtomachi, aus wentris ſit ſußficiens cauſa interpolandi Miſ- ſam? R. Eſſe ſufſicientem, quia ſimilia red- dunt moraliter impoſſibilem Miſſam ſine interpolatione. .D 5. in poſſi: Miſſa int errumpi pro ſpirituali neceſſitate proximi: R. Poſſe ad remedium ne- ceſſarium neceſſitate medii, ſive per ſe, ſive per accidens, pro moribundo interrumpi, ſi deſit alius, qui juvet, idque etiam poſt conſe- crationem, agitur enim de ſalute proximi, ac Ge vitando damno irreparabui. 54. A 1 —– 508 Pars 1V. Capat I1tI. 54. An peſſit etiam interrumpi ad dan- dum uiaticum moribundo urgente neceſſi- tate? N. Licere ante confecrationem; quia viaticum vel miniſtrandum eſt ex officio, vel ex Charitate; utriuſque autem obliga- tio, prævalet obligationi non interrum- pendi Miſſam. I5.⸗ An poſſit interrumpi etiam pro mini- ſtranda extrema undlione, moribundo refe- Ro jam sliis Sacramentis? B. Poſſe ante con- ſecrationem ex eadem ratione, quæ pro priori reſponſione allata eſt. 56. Quid’ moribandus ſit intra Ecclef- am? Reſp. Tunc poſſe etiam poſt conſecra- tionem interrumpi Miſſam ad miniſtran- dum viaticum, aut extremam unctionem, quia tunc noneſt opus exuere ſacras Veſtes, ideoque non eſt totalis inter ruptio facrificii: aliunde non erit valdé notabilis, ut potiùs pauſa dici poimkit. 57. Quando ſacrificium interrumpituz peſt conſzcrationem, quomedè interim ca- vendum ſit ſpeciebus conſscratis à W. Con- ſtituendum eſſe aliquem ad cuſtodiam ea- rum, vel, ſi nullus adſit, reponendas ad ſa- crarium. . 58. Si dum Miſſa interrumpitur ad abſol- wendam moribin dszm, confefſio ſutura eſſes donga, poteſtne tunc dimidiari confeſſio à z. Porteſt, ſiquidem etiam ob minores cauſas Micet relinquere integritatem materialem. Sil gynunen 17 giſrnt Nielt zn . zolen N on colun ſe tannſeum l ui ir Mget 1 Gitenn lichrrone ,elhnren ſle .Kulſit ſrrſrnigine Rigruleden Gep tecelnd, Cekrtlenn ſetonnitan 61 ituen Giltemfni lrkuedie (mie 5 ſiln⸗ 1 ünffimin Eennt eti Armm wnech ukſiheeriend AN eAunßnd , niat d rbahhneen pPin lNi 1 6 7 ”” De Miſſa, &G ad eaz; pertinentibus. 30 5 5 9. St Sacerdos interraumpakz Mißſam poſt conſe rationem ad miniſt randum Sacramen- tum P&nιειſwia moribando, poteſtns ſimul miniſtrare viaticum, & extremam unctio- nem R. Poſſe, quia ſi ſemellegitimè inter- ruptâ Miſſa, moratrahatur parùm longior, non multum refert maximè ob tantam uti- litatem proximi 60: Si t miniſtrandum viaticum, ner ad- eſt alia Hoſtia, niſi qua in i lo ſacrincio non- dum completo eſt eonſecrata, toteſine de ipla mi niſtrari viaticum: Reſp. Lofle, quia in tali caſu non eſt inconveniens, quòd mo- ribun dus priàs participet de ſacriſicio, quàm ſacerdos. 61. An ad ſub veniendum moribundo te- neatur ſacerdos interrumpere Miſſaz? Reſp. Si agitur de Sacramento per ſe, vel per acci- dens neceffariò, omnino teneri, quia cauſa quæ facit licitam interruptionem, obligas ſacerdotem ad miniſtrandum. 61. Qutd autem ſi agatur de Sarramento eninus neceſſarid? R. Non teneri, niſi aliunde vel ex officie obligaretur miniſtrare, velex Charitate. 63. An poſſit Miſſa interrumpi ob corpora⸗ lem etiam proximi neceſſitatem à Reſp. Si ea ſit gravis, nec alius ſuccurrere poſſit, niſi Celebrans, tunc Charitas obligabit celebran- temad ſubveniendum. 64. An Miſſa poſſit interrumpi, ut repeta- 56* 910 Par: L V. Caput 111. ar ab initis ob adventum Principi g. Epi- copi: & c. R. Mihi veriùs videri, quod non poſſit. Quia talis repetitionis nulla prorſus neceſſitas videtur, aliunde ſi ad offertorium veniatur, poteſt adhuc audiri Miſſa quoad ſubſtantiam; ſi poſt offertorium, repeti am- plius in gratiam nullius poteſt. Omiſſio partium Miſſæ. 6 . Quale peccatum ei omittere partes mobiles, quæ non ſemper aahibentur, ut: Gleria, Credo, plures ledtiones, in Commu- nicantes certia verba? &c, R. Mortale non eſſe; quia has partes omittendo propriè non mutilatur Miſſa. Erit tamen veniale: quia privatur Miſſa majori ornatu fuperaddnéô. Cæterùm etiam is, qui hæc omnia ſimulo- mitteret, tantùm venialiter peccaret; quia adhuc Miſſa maneret ſimpliciter integra. 65“ Quale peccatum eft omittere partes ver- bales Miſſæ ordinarias uſque ad canonem? R. Ex genere ſuo eſſe peceatum mortale; quia directe & per ſe opponitur præcepto Pii V. ac proinde partem notabilem &principalem omittens, peccaret mortaliter. 67. Que« cenſentur ha partes notabiles, & principales uſque ad canonem ⁹ R. I. Initium Miſſæ videlicet pſalmus: ludica, Confeſſio, & preces, quæ dicuntur ante gradus Altaris, 2. Epiſtola. z. Evangelium. 4. Oblatio tum ho- ſtiæ, tum calicis, quælibet cum ſua forma '. Præfatio, Reliquæ uti: Tractus, Kyrie li O0N Me enii ,ptuſihifl Ateni lml ni lynidl onſiniü reſlmnigt 6 un ſelgig⸗ Pinche An cInmie Iehine Cmunmmmun znnyind- Gaunnfrt 1 guleſan OAnwoneni,r miegrentun ſaleonihin 11. Aejſeu, itteturt u Citunnnhn Uen, Mnenrie ſrmptei aie Cunßhmſinw emunhei nneianone ) Dubnuntn lennil el.) ünnithei S teer Rrne,, Nn Anihnſet eihinn Gu iCe deAnn NRnNAARꝭn Limn nuie d ririlt Blunmmtlt . ũ amur Gndisunhundh alful mef ”äü ” glrhyint uan llniil, uanili m ia i mrnigttAn n Muce G lu ſ lun De ifa ,& ad eam pertinentibur. 315 ſon. Orationes & ſimilia cenſentur eſſe par= tes minus principales. 68. An non tamen peccaret mortaliter, qus plures partes minus principe les omitteret eæ ordinarii? R. Quòd ſc, quia ex talibus ſimul ſumptis reſultat notabilis deformitas contra præceptum integrèrecitandi Miſſam. 6⁶9. Quale peccatum eſt omiſſio in cano⸗ ne Miſſs ſecluſa conſecrationeèà R Nullum du- bium eſſe, quòd omiſſio partis notabilis, ſit peccatum mortale. 70. Vbi eſt initium & finu canonis: Reſp. Juxta communiorem, initium eſſe ab illis Verbis: Te igitur Clementiſſimei, & . Finem verò ad Pater noſter excluſivèê. 71. Qus eſt pars notabilis in canone? R. Cum communi, quamlibet orationem Ca- nonis, partem ejus notabilem eſſe;ac proinde eujuslibetomiſſionẽ eſſe peccatum mortale. 71. An ergo non pecc atur mortaliter, ſi non omittatur tota oratio? Reſp. Si tot verba o- mmittantur, ut deſtruatur, vel notabiliter mu- tetur, vel minatur ſignificatio, aut repræ- ſentatio myſterii cujuslibet ex orationibus canonis, quamvis paucula verba omiſſa ſint:, fore certò mortale, quia tantundem eſt mo- raliter, ac ſi tota oratio omiſſa foret. 73. Datierne tamen in hac omiſſione par- vitas materia? Reſp. Veriùs eſſe quòd detur, ſicut in materia Religionis, voti, &c. 74. Qua cenſeri poteſt parvs materia à R- 7 58 312 Pars V. Caput 111. Si ſenſus orationis non deſtruatur. Aliqui cum Suarez dicunt, duas voces eſſe, levem materiam Alii cum Bernallocto vel decem nomina Sanctorum. Aln probabiliùs cum Garzia: quatuor vel quinque ad ſummum. Illud commune eſt, omittere ca quæ in cer- tis feſtis ſuperaddi ſolent in: Communican- tes, & Hanc igitur oblatienem, non excedere veniale, quia non ſunt partes ordinariæ, & Gine iis manet integritas miſſæ. 75. Quale peccatum eſt, omittere aliquid in formis conſecrationu? R. In his longéè fa- cibiùs peccari poſſe mortaliter, quàm in ulla alia parte Miſſæ. 76. An omittere particulam: ENIM , ſit mortale? R. Probabile eſſe, quòd ſit tantùm veniale: quia non pertinet ad ſignificatio- nem formæ. 77. An aliquod aliund verbum emittere in formis his, ſit etiam tant im veniale? R. Eſſe mortale, etiam in forma conſueta ſanguinis; tum quia diſputatur, an non tota illa forma ſit eſſentialis; tum quia ſingula verba ſunt de neceſſitate præcepti. 78. An, & quale peccatum eſt, omittere aliquam ultiman, litteram verborum conſe- grations à R. Eſſe veniale, ſi omiſſio fiat ex negligentia; ſi autem ex alia cauſa, nec ve- niale quidem, ſupponitur enim per hoc, non turbari ſenſum verborum. B 79. ale peccatum eit emiſſio ab ora- tione uvimunid cgnteiigun * . . mnſtet,lced Mnuc utnnein gin bei lheent,un lolegttu let 8,utmnlnah u/um mmui Ntigui Cuinun Ennchenallhe. R,AluntuCH/n. ipuut a nn Vrven; Auumen d Uuglun entn i hnglerntc rlunlinakn ntlerile it un Altirtenie enitu glumn ,⸗ Eunglninani innzi nih Bdn Alalinnern 4 ipnunt 1 nlmnſinnglx Unle,Nnee enmmhiwm Aunmnier weri Uunietmomet. eee Kmn Kinmneen. enp COmi. Kamg onelee NuCCNNeA aniſmifrt il nau, ê“ enireirt 1AAMue mungti ,Er coltufn ͦ”lõ aigteiin „. 2 , uus , hnn t⸗ t Lnnlnun uuliti ar,,ℳ0 De Miſſa, & ad ezm pertinentibus. 313 ione Dominica uſque ad vommunionem * . Eſſe mortale aliquam integram partem illo- rum omittere, v. g. Orationem Dominicam; Libera nosi hac ecommixtio; Agnus DEI. Do- mine non ſum, & quja quamvisad Canonem non ſpectent, ei tamen ferè æquiparantur. 80. Quia de emiſſione partium poſt com- munionem; Rt. De his idem ſentiendum, quod de partibus Miſſæ ante Canonem. 8 1. An emittere EVangelium S. Ioannu in fine ſit peccatum mortale % B. Probabilids non eſſe plus, quàm veniale; ſiquidem non videtur eſſe pars Miſſæ, nam in Capit. Cum a d celebrandas, de Con ſecrat diſt. 1. pracipitur. ne populus diſcedat ante completam Miſſæ ſo- lennitatem; & tamen dimittitur ante hoe Evangelium, dicendo: Ize Miſſa eſt; quod eſt ſignum, quòd etiam factâ introductione hu- jue Evangelii non ſit inſtitutum tanquam pars eſſentialis Miſſæ. 82. Andum Sacerdes cantat Miſſam, aſſi= ſtentibus Subdiacono Epiſtolam, & Diacono Evangelium cantantibus, teneatur & ipſe utrumque legere? B. Sub peccato non teneri; quia id nullòͤ jure præcipitur. 33. Qualepescatum eſi omittere ritus Miſſæz in adtione cenſiſtentes? g. Eſſe ex genere ſuo mortale, ut patet ex præcepto Pii V. pro- ende omittendo ritus majoris momenti, pec= cabitur mortaliter, venialiter verò, omit- tendo minoris momenti. 2 84. Q*% 3114 Par: 1 V. Caput I1II. 1. 84. Qi ſunt ritus majoris momenti g. Eſſe ſequentes: Miſtio aquæ cum vino; Ele- vatio utriuſque ſpecici, fractie Hoſtiæ, & miſtio particulæ cum ſanguine, purificatio patenæ & calicis. s5. Qui ritus ſunt minori mamenti ? &. Benedictiones, Cruces, Deofculationes, In- clinationes, Genuflexiones, &c. 86. An purificatio poſt Communionem fieri poſit in ſola aqua? E. Primam debere fieri in vino ſub peccato veniali, ſecundam fieri poſſe in ſola aqua; ſiquidem conſuetudo recepta etiam apud pios & doctos interpre- tata eſt, Rubricam illam non eſſe præcep- tivam. 87. Quale peccatum eſt omiſſio rituum Miſ- Ja ſolennai;. Kitus Miſſæ ſolennis commu- nes Miſſis privatis obligant ex genere ſuo ſub mortali, & quidem magis, quàm in pri- vatis, uee niſ ratione parvitatis materiæ ob- ligant ſub veniali tantum. 38. Quid autem de ritibus propriis ſolen- nis Miſſæ ? H. Probabile eſſe, ſecluſo ſcan- dalo, omiſſionem eorum non excedere ve- niale peccatum; quia non ſunt partes ne- ceſſariæ Miſſæ, nec ſpectant ſimpliciter ad ejus integritatem, ſed adduntur ad majorem ornatum. 89. An ex cauſs neceſſitatis liseat omitte- re partem notabilem Miſa: H. Licere, ſi ſt neceſſitas gravis, v. S. miniſtrandi viati- zum. VYA Veavetrad Claner 4 Age 4 ſentnn nln odNen ktrerelemn⸗ Neensl rtcher e⸗ iariaait 34iicel 6,urnn, Nze niſihnin . 6nn thoei Nore cndlen ,hen. A. Ntſmau isürakltuf 6 1 o enene A/ K 1 7 1 in,enun elns⸗ ucllnnun Me ( Ln miline iftiglit 6 Pnnninpt hinm henii Webnk. 3 1 l, cliſt gutelelleſ ni e,H ulnari Aundluet agniueͤt GCrVee . guli N De Miſſa, & ad eam pertinentibus. z15 cum, aut conſumend' ſacriſicium, ut aliàs dictum. Addere aliquid Miſſæ. 90. Quale peceatum eſt, addere Miſſæ no- as preces? . Eſſe mortale vel veniale, juxte gravitatem vel levitatem materiæ. Ex Bulla Pii . ibi: Neque in Miſſzæ celebratione alias ceremonias, vel preces, quàm qua hot Miſſali continentur, addere, vel recitare præaſumat. 9 1. An ut talis additio ſit graviter teccaz minoſa, requiratur, ut ſiat animo inducendò no ritum? . Non requiri, quia nec Pius V. talem animum requitit, nec Miſſæ de- formitas ex talianimo conſurgit, ſed ex ipſa reali additione. 92. Unde diſcernenda eſt gravitas vel le- vitas materiaæ quoad hoc pundtum ? . Non aliunde, quàm ex quantitate; cùm enim illæ preces non ſint ad Miſſam pertinentes, non poteſt oſtendi in illis principalitas, aut alia ratio, à qua proveniat gravitas, vel ceſſet. 93. An ergo qui plures collectas recitas quàm preſcribatur, peccabit? B. Negativèz ſi adhibeat eas, quæ in Miſſali poſitæ ſunt, maximè ſi adſit caufa rationabilis; quia nec- Miſſa deformatur, nec fit contra prohibitio- nem Pii V. quamvis enimillæ orationes pro tali Miſſa non præſcribantur, ſunt tamen ſecundùm ritum Miſſalis. 94. Qot orationes poſſunt dici in Miſſa privata, non duplicis . Aut tres, aut quinque, 2 aus 316 Pays V. Caput 11I. cehnennn aut ad libitum ſeptem; Ternario ſignĩ fican⸗ ſantl te myſterium Trinitatis; Qurnario Paſſio 4geruant nem Chriſti, & quinque Vulnera. Septena- n eecorne rio ſeptem Petitiones in Oratione Domini- aiſen ca contentas. . fn 8,Connen 9 . An addere quid modicum quoad pre- ncthantt ces animo inducendinovum ritum, ſit pec- 4 win 4 catum mortale . Eſſe, quia materia pec- zn cati hic non eſt illa oratio, ſed ritus, qui ad- vir ſſ ditur „qui cüm puhlieus ſit,, ku bropri (anduti diſpoſitioni fubjicere, atque adeò uſurpare lomim if juriſdictionem circa ipſum, ratione publi eun citatis res gravis eſt. N giſe, 86. An peccetur etiam, ſi ſecrerè aliqugaege * preces addantur ex devotione? B. Peccari ſe umti venialiter, niſi ſit brevis oratio jaculatoria ta devotionem fovens; quia aliàs eſt devotio e indiſcreta. noſcſch, . ttnnuten 97. An nomen alicujus Sandti interponere in precibus ſit peecatum? B. In canone in- terponere, eſſe veniale ob parvitatem mate- riæ. In Confeſſione, & in à cundta conſue- tudo, bonâ fide introducta, excuſat etiam ,. NN lleruklret à veniali. 98. An licitum ſit aliquam orationem Mdkürkltn Wynenun. mentalem, v. g ante ſamptionen inxterpone- ve? B. Probabilius eſſe licitum, ſi ſit brevis, quia ex una parte excitat devotionem, ex altera non eſt directè contra Rubricas; ſi- quidem Eccleſia nec prohibet directè actus internos. rrin innnnee igunin 1 ſrane l 99. ierer aelten es hi ſhe a iecuctne⸗ De Miſſa,. & ad eam pertinentibus. 317 99. Qusle peceatum eſt addere aliquid for- ma conſecrationis? F. Addere aliquid, quò mutatur fenſus formæ, eſt graviſſimum ſacri- egium, nec conficitur Sacramentum. 100. Quia ſi autem ſenſus forma non mute- tur? B. Contraritum Eccleſiæ in re tam ſa⸗ croſancta etiam verbum unum addere, eſtin- gens temeritas, adeoque grave peccatum. 101. Quale peccatum eſt repetitio verbe- rum formaz, quaæ eſt qaadam additio ? Reſp. Certum eſſe, quòd fi repetantur ſupra ean- dem materiam, ſit grave ſacrilegium, quia verba falſificantur. 102. Quid ſi pars forma ſol em repetatur, v. g. hoc, hoe és, & c. BE. Ad ſummum eſſe veniale; quia nee eſt periculum irritationis Sacramenti, nec mutatur ſignificatio verbo- rum; imò vix vemale erit, niſi ob nimiam anxietatem, ex qua talis repetitio oriri ſoler. 103. Si poſt factam conſecrstionem pro- babiliter dubitet celebrans, an risè prolata ſit forma , poteritne repetere illam? H. Te- nebitur repetere ſub conditione ſaltemmen- te concepta; quia jure divino tenetur ſup- plere defe ctus ſubſtantiales, ne irritum ſit Sacramentum. 104. Si Sacerdes ritè protulit ſormam ſu- per unam materiam, an poſſit in eadem Miſ- ſa repetere sandem formam ſuper aliam ma- teriam? Bi. Non poſſe, quia ſecunda prola- tio formnæ nec poſſet pertinere ad idem ſa⸗ ; crxi⸗ 318 Pars IV. Caput 111. crificium; ſiquidem unum ſaerificium unam formam habet; nec ad diſtintum, quia de- beret etiam novus calix conſecrari; aliunde etiam non licet ſub iiſdem ritibus plura ſa- crificia conficere. Mutatio Ritus Miſſæ. 05. An Miſſæ non boſitæ in Miſſali Ro- mano, lieitè dici poſſin:? . Negative, niſi à Congregatione rituum ſint approbatæ. No- minatim autem prohibentur Miflæ S. Gre- Sorii pro vivis & defunctis, quindecim Au- Xiliatorum, & de Patre æterno. 26. Suntne ha Mißa abſolutè prohibita? E. Negativè, ſed ſolùm illæ, quæ circumfe- zc bantur extra Miſſale Romanum. 107. An in forma Conſocrationis mutatio etiam accidentalis ſie gra ve beccatum? . Eſſe grave ex genere ſuo, quia in re tam ſacra recedere à ritu Eccleſiæ, eſt gravis de- ordinatio. Unde vel unum verbum immu- tare veriùseſt, quòd ſit mortale. 108. Quid in aliis partibus Miſſa ?à B. Si mutatio verbalis v. g. in precibus fiat cum no- tabili deformitate, erit mortale; ſecus autem veniale. Hæc autem deformitas deſumi de bet ab oppoſitione cum fine præcepti miſſalis. 109. Quale erit pecsatum, ſi fiat mutatio ynonimi in ſynonimum: B. Efle tantum veniale, ſi ſit ejuſdem idiomatis; ſi autem ſit iverſi, erit mortale propter prohihitionem,; Trid. ſeſſ. 22. c. 8, & Can. 9. 110 mnb entUnte, eltumf, 4 lunfmieny utlinkuel cre lt i MN uifun even i, ljmin SrpAlisn ndhnr i,k “ nr S cnNi Nikind Uüimeilt Erfenilre. l ulhen rtenlr, 10 llnnii uluttt ulnn lir Kendnnent⸗ atehd ipen onine liitan mnmine! Wain4 30 14 ½ Athirck le,aegnt . aenn Knt a 3 SAniund e ueugn . grga el nn⸗ 5 1 UIENNEN⸗ * de, ANAN1N rrbuktande / 4 , Uine ſ, E. De Miſa, & ad eam pertinentibus. 319 116. Quid ſi ita fiat ma tatio, ut mutetur ſenſus precum & orationu m B. Talem mu- tationem futuram peccaminoſammortaliter. 1I1. Si autem fia mutatio unius part is Miſſa in aliam partem ſimilem alterius Miſſa, V. g. äVangelii in Evangeliums zuturum tantùm veniale, niſi eſſet nimisoppoſita muratio. 112. Matatio Rituum in actione con ſiſten- zium quale pectatum eſt? H. Eſſe mortale ex genere ſuo. Ex Bulla Pii F. . 11 3. Quid ſi mutatie horum rituum ſii tan⸗ tùm quoad modum, ut: Si crux compendio- ſior fFat? &c. B. Fore tantüm veniale cùm ſubſtantia ſervetur. j 114. Potéſine Sacerdos licit am muta- tionem fatere in materia conſeeranda, dum non habet majorem heſtiam, conſecrer parvam? B. Poteſt, imò die feſto debet, ſi populus aliam Miſſam non habeat. Et ſi ha- bitâ majori hoſti id faceret, tantùm peccan ret venialiter. 115. Quale peccatum eſt conſecrare hoſtiam non rotundam, vel non ſatis mundam, gzandidam, vel non integram, vel ſine ima- gine Crucifxi, vel adjiunctu imagivibus etiam alierum Sandorumè g. Ex genere ſua eſſe tantùm veniale; quia non conſtat de præcepto rigorolo, nec ſunt aggravandæ obligationes. II6. Licitiämne ef pro Communicantilus cenſecrare majiores hoſiias, vel aa libitum D . 4 pre 320 Pars 1 V. Caput 111. prabere plures parvas? M. Eſſe gravem abu- ſum juxta communem Doctorum; & contra tales meritô procedere Inqui ſitores fidei ob ſuſpicionem erroris, quaſi quid plus detur in majori vel pluribus Hoſtiis, quàm in una pParva. 117. Quid de wutatione Rituum quond circumſtantias loci & temporisz, V. g. i reci- vetnr in cornu Altaris, quod dici deberer in wedio à . Eſſe veniale ex genere ſuo, quia eſt tantùm contra circumſtantias accidenta- les præcepti. 118. Quid de matatione per tran ſpoſitio- Sem partium Miſſa, v. g. intipere Miſſam ab *ιvangelio, vel dicere introitum post Epiſto- ame g. Talem mutationem eſſe ex genere ſuo mortale. Et quoad particularia diſcur- gendum eſt de ea proportionaliter ad id, quod diximus de omiſſione, conſiderando Partes, quæ tranſponuntur, an ſint nobilio- res, an homogeneæ, an ignobiliores, an he- kerogeneæ. 119. An genuflexis mutari poſſit in Miſſa n inturvatienem g. Poſſe ex cauſa impo- sentiæ, maximè ſi in curvatio aliqualiter ac- cedat ad genuflexionem; quia etiam iucur- vatio eſt ſignum adorationis, ad quod genu-⸗ ſexiones ſunt inſtitutæ. I20. An genuflexiones debeant fieri utroque zenu uſque ad terram? gi. Utroque genu fle- Gere in Miſſa, non eſſe in uſu, niſi in raris ca- E in MIHa, non clei Meneitker /aL vul (umuͤten Ne Aon lenm iihe 11,4 ett et N nlnmmd enn ,ee unind n * S . I11 lr mun k, uartlzena, hul lifn Vr Al tttet ul ninii⸗ Niem. Abtun uiretekiu fore ri toti Gincrutent ebonmkonxlr Uiun 1, Oulbpnr ilati ie Mlc in ies nrt Ailn Aennſto t, Alutier. tennizi alnd inl. udki .e E Aee d. W UIA⸗ ,Apnodlgſkyee- unſl Eucul in, ulſene. 1 twteinr au⸗ rAeAn De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 321 ſbus; & unius genuflexio, eſt etiam genu- flexio. Nec eſt obligatio, eam fieri uſque ad terram, ſufficit Keri versůs terram. 121. An Sacerdos dum celebrat, ſegere poſſit à g&. Sacerdotem peccaturum mortali- ter, ſi cum notabili ſeſſione aliquam partem Miſſæ recitaret, quia ſeſſio excluditur, non tantùm eb reverentiam, ſed etiam ob fun- Kiones varias in celebratione præſcriptas. I22. Quanto tempore durare debet Miſſa5 ut congruè celebretur? B. Id vix deter- minari poſſe, cùm aliqui expeditiores ſint decenter legendo, quàm alii indecenter properando. Exiſtimarem, horæ dimidium non facilè excedendum, ne moroſitate legendi, tædio afficia audientes contra Rubricam. . 123. An, & quale ſit teccatum, nimia cele- ritas in celebranda Miſſa ?à N. Si ex feſtina- tione oritur notabilis indecentia, aut omit- tatur notabilis pars Miſſæ, erit mortale. Si autem ſervetur decentia, & omnis ritus, nec quidquam omittatur, nec erit veniale. 124. Quale peccatum eſt, ſecreta in Miſſs altâ voze recitare? E. Ex genere ſue eſſe mortale, quia eſt inter ritus principales, ob verborum ſacro-ſanctorum reverentiam ſie inſtitutus. 12 5. Quale peccatum eſt, ea, qua altà vo- ce dici debent in Miſſa, depreſsâ voce reci- are? . Nullum eſſe, dummodoâ miniſiro * 32² Pars 1 V. Caput 111. audiri poſſit; jam enim cenſetur altàâ, hoe eft, non ſecretâà voce loqui. Clamare certè de- beret in magna Eccleſia, ſi à toto populo audiri deberet. 126. Qale peccatum eſt, ita ſubmiſsâ vo- ce recitare Miſſam, ut celebrans aliunde non impeditua, nec ipſe ſe audire poſſit: N. Eſſe ex genere ſuo mortale, etiam quoad ea, quæ ſecretò dici debent, juxta multorum opi- nionem, quamvis plures fere accedant ad ſententiam contrariam. 127. Quale peccatum eſt, in Miſſa dimi- diare verba, vel etiam totaliter comprimere? r. Si id fiat in notabili, aut in principali aliqua parte Miſſe, non poſſe excuſari à mortali, niſi per phyſicam alicujus balbu- tientis impotentiam. . 12,8. An ſecreta in Miſſa mentaliter reci= rari poſſint, ſaltem juxta privilegium Fra- trum Minorum à Leone X. conceſſum quead horas canonicas? B. Hoc privilegium, cum reliquis vivæ vocis oraculis revocatum eſſe; & quamvis extaret, extendendum non eſſet ad Miſſam, in qua Pius V. vocalem recita- tionem præcipit, non obſtantibus quibuſ- cunque privilegiis. 129. Eſtne licita Miſſa, quam ſiccam vo- eant: . Hoc tempore licitam non eſſe, cùm nullum ſit ejus veftigium; videturque po- tius eſſe ſuperſtitioſa devotio, & continere abuſum tum poteſtatis ſacerdotalis . tum acra⸗ ei i MAbe ſekunn Colandir fuu ſv mun wr mri Ntorn. 4 Unt anit ſke Mup al S IErA n ,r 6 69, 4 ta Nlten , ii Krgal e Atn u mä ileſlentn Clethlnei N ole, uuc ihginucllts Pchenngrenn gen De Miſſaæ, & ad eam pertinentibus. 3 23 „N wd . . . . . aurlletg Cacrarum veſtium pro ſacrifcio inſtituta- d. ” m. 130. Qualus eſt hac fcca Miſſæ 2 . IIlam P dici, in qua non offertur ſacri ficium, ſed tan- ungiih tùm recitantur preces, quæ in Miſſa ſolent Puknititk recitari, & fuit introducta ex devotione fi- uuntgl delium, quando non erat locus oblationi enfte ſacrificii, diciturque contineriin ſacerdotali InMonmee Romano, à Leone X. approbato, id quod ieigeent negat Paſqual. aut dicit illam ſubreptitiè d eſſe intruſam in dictum ſacerdotale. i alher. 131. Quale peccatum eſt adhibere Litur- ruuntnii giam on approbatam a b Eecleſia 2½ HE. Eſſe ulziz mortale; quia eſt in re gravi contra Prohi- bitionem. unbisie 132. An Liturgia antiquæ, qua slim . fuerunt in uſu, peſſint nunc adhiberi? Reſp. Eiatunli Non poſſe, ex Bulla Pii V. præfixa Midſiah. mmiifutr pbi. Ex aliis verò omnibus Eccleſiis prafa- lmel tu, &c. ieů. 13 7. An Miſſa conceſſa ſpecialiter alieus Religioni, ut eſt Miſſa Roſarii, poſſit retitari abaliis? . Non poſſe, ita declarante Saer. dentert⸗ Congreg. die 2. Iunii 1622. W Apr. 1628. iinlril⸗ 134. An ſaltem tales Miſſa celebrari poſ- Iini ab ex erni in talium Religioſerum Ec- ZMB cleſiu in die ſolennitatu iyſius? Reſp. Niſi conſuetudine ſit facta interpretatio legis; D non poſſe, quia decretum negativum reſpi⸗ cit perſonas diſtinctas à talibus Religioſis, “ ergo quocunque in loco. . 0°* 1352 11 Dean, 1 Caput 11g 13 5. Quid ſi quis obligaretur aut ex Vots . ant ratione ſtipendii, aut ratione legati ſeu ſundatiekis talem Miſſam celebrare à Reſp. Eum ſatisfacturum, celebrando aliquam ſi- milem Milſam ex iis, que ſunt in Miſſali. Ita declaravit Sacra Congr.6. Maij 162 3. de Miſſz Roſarii, & S. Aprel 1623 de Miſſa B. Mariaæ de Carmelo. 136. An gualitas Miſſæ cadat ſub obliga- tionem à . Qualitatem Miſſæ Conventua- lis in Eccleſiis Cathedralibus & Collegiati«, cadere ſub obligatione gravi; Eæ cap. Carw *reatura. dAe relebr. Miſſa. Ubi Pontifex uti- tur verbo Mandamus; Cùm ſit in materia grävi, utpote ex fſine perfectæ obſervationis KRitus Eccleſiaſtici. 137. Quid autem ſentiendum de Miſis privatua à G&. Etiam in his videri obligatio- nem gravem in feſtis folennibus (niſi adſit urgens cauſa celebrandi alteram Miſſam) & ſi in Eccleſia celebretur; quia hi dies, quò majores ſunt, eò majorem ſolennitatem exigunt. 138. Sed quid præciſis diétis circumſtantiis? 4. Kubricam de qualitate Miſſæ præcisè loquendo, non obligare ſub mortali, ſed ad ſummum ſub veniali, eò, quòd quamvis ſit aliqua deformitas, non tamen videatur eſſe magna, ut hæc potiùs, quàm alia Miſſa Milialis dicatur. Miſæ votiya. 1392 H o ,,) K 5 vintleih⸗ . entonſoleu 10Auen leetcet Kell⸗ 16o AN — Crttaro M iu ſiſinnliunt AACAXʒEI Nenimfeiuni irorport wrei I. ſNniitune llire, N i S AClant le⸗ Gerlinßetün (lirolcen, 4 eipeſor . ſiütlinurl nng uennnaumntn 166 Ariui ſſenmiu let 4 Aſtndogn 1d e 4 ,„ 1 6 ull ſl ah MM Cee 7 en hlemtn Ne enit Nl nunet — De Miſſs „ & ad eam pertinentibus. 32 5 139. An miſſa votivæ celebrari poſſint in gquocunque die? H. Etiam miſſas privatas ce- lebrari non poſſe in feſtis duplicibus ſub ve- niali. Si autem fieret ex rationabili cauſa, nec foret veniale. 140. An ergo liceat ad libitum celebrare miſſas votivn, diebus à Rubrica bermiſſis? Bi. Etiam his diebus celebrare ſine rationabi- li cauſa Miſſam votivam, erit veniale; quias eſt aliqua deordinatio ſine, cauſa præterire conformitatem Miſſæ cum officio diei. 141. Qualis cauſa rationabilis ſufficit ad miſſam votivam celebrandam! B. Ad legen- dam diebus permiſſis à Rubrica, ſufficere quemcunque finem honeſtum; talis enim ſinis non poteſt non eſſe cauſa rationabilis. 142. An votivum dici peſſitin feriis pri- Vilegiatis, vel infra octavas exsludentibus jeſta duplicia? Reſp. Negative; quia cùm hi dies ſunt ſpecialiter privilegiati, ſunt ſpe- ciali notâ digni, adeoque indigent ſpeciali expreſſione, ut in illis poſſit alia Miſſa legi. 143. An votivum & de requtem dici peſ- ſit infra octavam Corporis Chriſti?d, Negati- ve, id enim prohibetur decreto Clementis X. 21. Junii1670. edito, arque in miſſalibus re- centioribus impreſſo. 144. Anin duplici ad libitumi, poſßt legi miſſa votiva? Reſp. Poſſe, quia recitare in tali die de duplici, eſt privilegium reſpiciens a cus diſtinctos, videlicet Miſſlam, & Officiũ; O7/ PteR z2 8‧ Par IV. Caput 111. poteſt autem privilegium acceptari quoad unumactum, non aeceptari quoad alterum. 14 Ergo tali die poterit etiam Officium eurrens reoitari, & Miſſæ dici de duplici? Ge. Id omninò poſſe ex præ dicta ratione. 146. Suffic iine finis honeſtus temporalis ad legendum votivum die, quo conceditur: E. Sufficere, ſicuti ſufficit ipſum ſacriſieium Offerre pro re temporali obtinenda. 147. An fußßi Sciat, ur fnis iſie honeſtus tem- poralis ſit Mißs extrinſecus, ſitque itſius ſo- lius operantis? Reſp. Sufficere, ſicut ſufficit talis finis, ut actionem operantis re ctificet. 148. An ſufficiat honeſtas intrinſeca ipſius Miſſæ? &. Sufficere, quia hoc ipſo exercetur actus Religionis. 1349. An ſufſiciat devotio celebrantis; ve- luntas Teſiatorum & ſundatorum; inſtantia petentis; obligatio ex quocunque titulo; in- gommodum ex celebratione Miſſa currentis: difficultas legen di Miſſam currentem ignotam, carentia Miſſalis continentis Miſſam curren- rem, ad voti vam legendam? B. Has & ſimi= les cauſas omnes ſufficere. 156. An Miſſa votiva ſolennis celebrari poſſit in duplicibus, &- feſtis de pracepto? E. Poſſe ex cauſa rationabili; quia Rubricæ ve- tanteshis diebus Miſſam votivam, non lo- quuntur de ſolennibus, ſed de privatis. 151. An etiam in feſtis prime Taſſis * H. Poſſe etiam in iis pro ſe gravi; quia cùm Miſ- ſa ſo⸗ 4 f rlnn patiki u . ittn aie mli 0 conmnt e r unctenm. if e 61 ion win ll u l limn Attonnd in u, gar c, els nd 4T Cltuſtlſ⸗ ſruwet NN R In M zie u eh 6 n e1, 1 frum zeken gaulßn lunfn 1 Vun 13 uuiEini han, urRe⸗ Dh I ne wim en ihe WP 1 e /4 apul GFlatien Dliſeek⸗ alunm fnh ſtenrttt,he. e NAtid . . 1 uNen ENA 7 d enar⸗ rHudl. 1u el/ nten⸗ fuelk De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 327 ſa ſolennis votiva concedatur pro re gravi, ſtante eodem fſine in feſto primæ claſſis, ſta- bit conceſſio. 152. Qu« cenſetur res gravis? Reſp. Cauſæ publicæ, pro Principe terræ, pro Antiſtite, pro communitatibus, pro victoria publica, & ſimilibus, quæ bonum alicujus commu- nitatis concernunt. 153. An non poſſit in Pominicis feriis privilegiatis, feſtis duplicibus de pracepte⸗ etiam miſſa votivapri vata celebrari? Reſp. Poſſe ex cauſa rationabili, quia Rubricæ præſcribunt id, quod regulariter ſervandum relinquunt; ergò caſus extraordinarios re- gulandos regulis prudentiæ. 154. Qua cauſa eſt ſafitiens ad talem ce- lebrationem ⁹ B. Si alias Miſſa currens, aut ſimpliciter, aut ſine incommodo dici non poſſet, ut ſi convaleſcenti eſſet mimis longa Miſſa diei, vel debilem viſum habenti, diffi- cilè foret, paſſionem legere. 15. An exteri debeant, velpoſſint ſe in ces lebranda M'ſa conformare Eccleſiæ, in qua celebrani? g. Poſſe, ſed non teneri, niſi ti⸗ meretur ſcandalum; quiahabent ſe per mo- dum advenarum, qui non tenentur ſe accom- modare legibus loci, in quoreperiuntur. 156. Qualem miſſam celebrare debent Ca- pellani Moni⸗liam, nan utentiun: Breviario Romano? Reſp Debent ex Miſſali Romano celebrare miſſam conformem breviario monialium vel certè ſaltem ffinem illi, ſi non habeatur planè conformis. 1572 3² ⁸ Pars I V. Caput 1110 17. An qui accepto ſtipendio promiſis miſſam votivam peculiarem, ſatizfaciat di- cendo miſſam currentem? Reſp. Die prohi- bitò ſatisſteri per Miſſam currentem, quia cex una parte agere contra Kubricas, repre- henſibile eſt, præcisé propter alicujus laici devotionem, ex Capit. quidam laicorum, de celebr. miſſ. Ex altera parte non violaturx promiſſio formaliter, quia ſatisſit re ctœ in- tentioni petentis, juxta regulas rectæ ra- tionis. 158. Quomodo hoc ualtimam declaraturs KReſp. Quia & DEO, & Sanctis magis placee cultus rationabilis, ſecundùm Eccleſiæ in- ſtitutionem, quàm juxta privatamaliorum intentionem Et fructus ſatisfactionis æqua- liter procedit à quacunque miſta. Et fructus impetrationis Pprincipalirer habetur ratione vei oblatæ. Fructus vero correſpondens ora- tiomibus propriis miſiæ petitæ, ſatis com- penſatur per devotionem Sacerdotis Eccle- ſiæ præſcriptum ſequentis. 159 Quid autem de diebus permiſſiss E. Peccare Sacerdotem; ſi in iis non faeiat Sa- crum promiſſlum, quia agit contra ſidelita- tem;, vix tamen excedet veniale, quia vix ullum detrimentum ſequitur. 160. Qluid ſi in iis diebus ex rationabili cauſa aliam miſſam dicat? Reſp. Tunc nec peccabit venialiter; tum quia dat quiva- lens, tum quia promiſiſio naber imbihiremn condi- 7 4 9en Mnnil 4 (E1. 41 Gn⸗ 10 ſii, fimchemc erſnn Cethenleſees Obenru SS Donimn cden ,. Mmele naAſAud⸗ Pelceuntdn in⸗ Dllekgzweer ereeroekli Cntleretunemn, ela. Ma 16, Aubunm Nenlendmet unätennehn Clnchinng elhunm tehk fſoncerogen⸗ 4, 5 D uge 1. le tt De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 329 conditionem; niſi recta ratio aliud di ctaverit. Videtur autem ſatis rationabrliscauſa etiam ipia conformitas Miſſæ cum Officio diei, quam Eecleſia multùm commendat. 16 1. An jura wentum aus votum factum DEO de votivis pro diebus, in quibus ab Ec- cleſia non permittuntur, obliges? R. Non obli= gare per ſe, quia in his diebus vel non poſſunt celebrari ſine peccato veniali, vel ſaltem obſervantiam cults quoad qualitatem pro illo die ab Eccleſia inſtituti impediunt, quod Deo zelanti obſervantiam rituum Eccleſiæ acceptum eſſe non poteſt. 162. Tres Miſſæ sb ordinante impoſita ordinato legendæ poſt primam miſam, in erdine, ad quos dies obligant? Reſp. In ordi- ne ad dies tantùm, in quibus vi Rubricarum miſſalis legi votivæ poſſunt, quia ea ſemper interpretatio eſt ſumenda, per quam legum contrarietas vitetur, E. Pracipiwus, Cod. 4ds Appellat. . Iiiſſe de Sanctis. 16 3. An de Patronis celebranda ſit Miſſa? Reſp. Celebrandam eſſe tam de principalio- ribus, quàm de minùs principalibus, quam- vis non ſint expreſſi in Breviario, ſeu miſſali, quia Rubrica generalis præſcribit officium de Patrono; alia Rubrica vult miſſam cor- reſpondere officio, ergo & Miſſa dicenda eſt. 164. An de Fundazoribus Religionum X 370 Pars 1 V. Caput 711. ⸗ hoſſit Miſſa celebrari? H. Poſſe à Keligioſis illius Ordinis, five Fundatores fint Cano- nizati, ſive tantùm beatificati; quia funt Pa- troni Religionum. 16 5. Qto ritu debet Miſſa de Fundatori- bus celzbrari?z R. Si ſint Canonizati, certum eſſe, quòd ſub ritu duplici cum octava, ſi au- tem ſint tantùm beatifcati; pro babiliuseſſe quòd etiam cum octava; quia cùm Miſſa ſit conceſſa, & aliunde rubrica præſcribat octa- vam pro Patronis principalioribus, quales ſunt Fundatores, ita ſervandum erit. Miſſa reliquiarum. 166. An de Sandis, quorum habentur Re- liquia in Eccleſia, poſſit celebrari Miſſa? K. Juxta Rubricam, ſi ſint Reliquiæ inſignes, po- teſt in illa ſelùm Eccleſia, in qua ſunt. Quæ autem cenſeantur Reliquiæ inſignes, habe- tur deciſum à Sacra Congregat. B 167. Si in Cathedrali Eccieſia ſit Reliquia inſignis unius Sancti, propter quam in die Commemorationis ejus Sancti conceſſum ed& officium pro tota Civitate, & in eandem ditm incidat tommemoratio alterius Sancti, cu- jas Reliquia inſignes ſunt in Ecclefia particu- lari einſdem Civitatis, an de hoc Sandto poſ- ſit celebrari in hac Eccleſiæ particulari? R. Poſſe. & alterius Sanéti officium debere in ea transferri; quia reſpectu hujus Eccle ſiæ prævalet cultus hujus Sancti. 168. ,itzu rblmuun minliifin ſien uian uuotmmd iciiſuruli tunlere⸗ uluftſdn lejkrutd Phwtclgnun, inini GCaarn uäl , Guli luide ſu ſoßthiunif earnhtkris diafe minufgilin vhtiſekiubnn ,leun nitin Negnierin Ktpniinie upcandkongvoen Crtlint 60 Annſru Drrindidihmun ee d iutekinn eini il,guleenir gegker, enleckutn nNtn TS 4 No R 1 3 1 iclnked unehket 4 lrianh ur illll nii g, n9 4 eurtnni Sen uch, gelllirice U 7 guſir De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 331 16 8. Si ſint plures Reliquiæ inſignes diver- ſorum Sandlorum in eadem Eccleſia, quorum commemoratio in eundem diem incidit, qua- le oficium recitandum; Reſp. Poſſe recitarà de uno tantùm ex illis, & quidem de dig- niori; ſi autem ſint æquales, electio eſt ad libitum. De reliquis ſingulis fiet officiorum translatio: quia juxta Decretum ſacræ Con- regationis, quilibet illorum Santorum ha- her jus ſpeciale ad ſui eultum in hac Eccleſia. Et hoc intelligendum, etſi Sancti illi ſint e- juſdem Ordinis, & ab Eccle ſia eôdem die celebrentur, ut S. Urſulæ. 169. Si in Eccleſia Cathedrali ſit inſignis Reliquia alicujus Sancti, prepter quam con- ceſſum eſt officvium toti Vrbi, aut Diœceſi, & in eadem Vrbe in alia partienlari Eccleſia ſit pariter inſignis Reliquia ejuſdem Sancti, an in has poſſit bis celebrari offieinm de illo San- Eto, duplicium videlicet reliquiarum titulo ? R Negativè; ſicut ſi in eadem Eccleſia eſſet duplex inſignis Reliquia ejuſdem Sanéti⸗ quia duplex Reliquia eſt tantùm duplex mo- tivum conceſſionis; non autem ratio duplicis conceſſionis 170. An nereſſaria ſit ſperialis litentia Or- dinarii ad celebrandum Officium de Sancto, eujus habetur inſignis Reliquia? R. Non re- quirit, quia licentia jam eft conceſſa à Sac. Congregatione. Approbatio tamen Reli- quiæ, neceſſe eſt, ut fiat ab Ordinario.- Miſſas 33² Pars 1 V. Caput III. Miſſa in Capellis. 171. De Titulari Capella an poſſit cele- brari Miſſa, & Oſfctum? Reſp. Cum Quarti, ſi Capella ſit per ſe ſians, poſſe, quia eſt ma- teria favorabilis: ac proinde ſecundúm la- tam interpretationem ſub nomine Eccleſiæ comprehendi poteſt Si autem Capella ſit pars Eccleſiæ, non poterit celebrari, quia tunc ſub nomine Eccleſiæ comprehendi non poteſt. 172. An erge intali Capella Bcelaſiſ »jun- &a nihil celebritatis feri poterit à R. Pofle Miſſam votivam cum gloria dici: cultus e- nim ſpecialis Sancti erit cauſa ſufficiens ad tecitapdum Gloria, ſicut ſolennitas Miſſæ sſt cauſa ſufficiens. 173. An de quolibet Sanda Canonizxato poſſit dizi Miſſa votiva? R. Poſſe, etſi non deſcriptus in Calendario: quia e âpſo, qud ſit canonizatus, declaratus eſt dignus cultu miſſæ. Cùmergò Rubricæ non limitent Miſ-= ſarum votivarum celebrationem ad Sanctos Calendarti, poterunt celebrari de iis, qui non ſunt in Calendario. 174. An Dedicatio Eccleſiæ cel! irmigafei cam Offcio & Miſſa, quamvis non ſit econſe- ecrata? Reſp Probabilius non poſſe, quia Ec- cleſia non conſecrata, non vocatur propriè dedicata, ſed tantùm benedicta. 176. An abſens poſſit celebrars fſta ſus Diæ ceſi 75 R. Poſſeé, quamvas diu abſit, quia adhgs N6 NY e et Nend mt tuf⸗ E Ne n e nden 4 Notel Kune 1. 4645 Hann ckttiehanin r. A Men N in aen mn atnnig t Vnn in he i laſeten n Aunninu Me, niciert ail, mtlun ſanizelaen wA Cfeinntin,en etin Mbei n Auß “ 4 ig⸗ lun iumiie enliodten ſng nnbed Erit aii Hütnzi le ond . urnſl 6 9 1 ren De Miſſa, & ad eam pertinentibut. 3 33 adhuc manet membrum illius Eccleſiæ. Po- teſt autem etiam ſe accommodare loco, in quo reperitur, juxta communem, & gerere ſe, tanquam ſi eſſet incorporatus. Idem di- cendum de habentibus benefieium in una Diœcefi, & domicilium in altera. 176. An de Beatis nondum canonizatis poſſit celebrari Miſſa votiva? R. Cùm Paſ- qual. poſſe, quando aliunde conceditur de eo in die anniverſario fieri Miſſa, uti fuppo- nitur: quia hoc ipſo videtur cuilibet dari fa- cultas huic Beato hunc honorem exhibendi. 177. An Regulares poſſint extra ſuas Ec- cleſias Miſſam celebrare de ſuis Beatas? Be Poſle, quia eſt privilegium perſonale. 178. Utrum dies Beati incidens in diem, in quo de eo propter impedimentum Canoni- cum celebrari nequeat, poſſit tran erri? N- Peſſe, quia de Beatis conceditur Miſſa cum clauſula, juxta Rubricas Miſſalis, & Bre- viarii; cùm ergò Rubrica velit transferrri Officia impedita, etiam hæc transferenda erunt. Miſſæ Defunctorum. 179. An Miſſe Befundiorum quowis dis celebrari poſſint? R. Certum eſſe, quòd poſ- ſint omnibus diebus, quibus votivæ dici poſ- ſunt, niſi obſtet aliqua deelaratio S. Congre- Sationis, & probabiliùs etiamin feriisprivi- legiatis; quia Rubrica non excipit, niſi feſta duplicia & Dominicas; & animæ purganre; viden- 531 Pars 1V. Caput II. videntur majorem favorem exigere, quâm cauſa Miſſarum votivarum. 180. An aliquando etiam in duplicibus fe- ſtu? R. Si ſint Chori tantùm, poſſe & in his pro implenda voluntate teſtatoris, ſeu fun- datoris, quia hæc voluntas eſt privilegiata, ſuperans Rubricam. 181. An quando ſolenne Requiem dicipot- eſt in duplici ſeſto Chori, ut in die Depoſitio- nis, tertio, ſeptimo, trigeſimo, dici etiam poſſin: pri vata Miſſæ de requiem? Reſp. Probabiliter poſſe; cùm hi dies ſpecialiter ſint ab Eccle ſia inftituti ad ſuffragandum defunctis; ac pro- inde videntur Rubricæ cedere debere huic Eccleſiæ inſtitutioni, ne inducatur in legem contrarietas 182. An in feſtis de pracepto, celebrari poſ- ſint in Exequiis Miſſæ pri vata de requiem? R. Probabiliùs poſſe ſaltem ſub ipſis Exequi- is, cùm eò tempore ſolennitas diei cedere debeat, & ſi ſolennis Miſſa conceditur, cue non privata, quæ eſt quaſi pars illius. 183. An in feſto fori poſſit celebrari Requi- sm de die Anni verſario, tertio, ſeptimo, & & o⸗ lenniter ? Refp. Non poſſe, ſed debere anti- cipari, aut transferri: quia dies hi non præ- ponderant celebritati dieitalis, ad quem præ- cipitur communis populi concurſus. 184. An ſaltem ſi ſit dies obitus? R. Poſſe, etiam in feſtis primæ claſſis (ſi non ſint ex majoribus ) eelebrari Requiem in die obitus- quia alim 4,occnin Mi⸗ nſepenzlit 1 Anſfi⸗ Calultta ,1. hu enin e lnfnit MArm). 1 uunt, iliginel ſeatinennucr⸗ Qreeentenn chetairüe Mmidlbian. I, AM nihzlirilzeu Nierleſemt denhunenin tornelcehnn mitnnn Eice Keunlrärideo Nlaſllrun in Anſhei Uuſalene, nnlnd Mnie ar ennige 1 „ es , N..,, n M De 4 77 areleseel⸗ „“ A punechiife Gfnutugn Aetütltünte uanednſ H”õü SAANs n nn AAeemnt⸗ andchinne⸗ lenunng 1 n u Gelos⸗ Wufr m De Miſſa, & ad eam pertinent'bus. 33 5 guia ex declaratione S. Congreg habent DD. quòd ſi dies obitus incidat in diem Reſurre- ctionis, Miſſa debeat differri in ſequentem diem; ſequens autem dies eſt primæ claſſis. 185. An feriâguintà majoris hebdomadæ, vel Sabbatho Sancto dicipoſſit Requiem in die obitus ſolenniter? R. Poſſe: quiahi dies, quam- vis privilegiati ſint, non tamen cenſentus vValde ſolennes, & aliunde admittunt plures Miſſas. Rubrica autem à tali Requiem ſolùm excipit magnam die ſolennitatem. 18 6. Qus tempore deberet hac Miſſa his die- bus celebrari? R. Feriã quintâ ante, Sab⸗ batho antè, vel poſt Miſſam ſolennem diei. Quia feria quinta per Miſſam ſolennem qua- ſi clauditur tempus celebrandi, tam pro illo, quàm ſequenti die. Sabbatho verô, cùm non habeatur ſimilis ſpecialis ratio, poterit cele- brari ad libitum. 187. An Miſſa de requiem plus proſit des Fundto, quàm alia quælibet? R. Cum commu- ni per ſe plus omninò prodeſſe propter ſpe- cialem fructum conſurgentem ex precibuse toto ritu ab Eccleſia pro ſuffragio Defuncto- rum inſtitutis, & à celebrante nomine Ec- cleſiæ tam ſanctæ à DEO acceptæ offerentis, quod aliæ Miſſæ non habent. 188. An in feſto dupliti Miſſa de Requiem aliquando celebrari poſſit adinſtantiam peten- eium R. Cumbpaſq probabiliùs poſſe in dupli- eibus Chori; quia quamvis ob Rubricam hæ Miſſæ 56 PArs LV. Capzt 1. W Miſſæ dici nequeant ordinariè in duplicibus; tamen ob juſtam cauſam conceduntur, v. g. in anniverſario, tertio, ſeptimo, & c. Videtur autem etiam petitio ex devotione erga de- functos eſſe cauſa juſta, maximè ſi petens valde turbaretur, dum ei negaretur. 189, An Miſſa de Rr quiem celebrari poſ- ſint pro vi ventibu à R. Non poſſe: quia Pius V, præcipit ſtrictè ſervari ritum Miſſalis Ro- mani in celebratione Miſſarum. & itus autem ille eſt pro defunctis, & non pro vivis, in ordine ad requiem celebrandum præſcrip- tus. 190. An in die animarum (idem eſt de Con ventualibus defundlorum) ſit obligatio appliecandi Miſſam generaliter pro omnibas animabus à R. Probabiliùs non efſe, ſed poſſe applicari ad libitum: quia Eccloſia non Ppræcipit applicationem fructus ſpecialis, ſcilicet ſatisfactionis, ſed ſolum fructus generalis impetrationis, quatenus offertur nomine Eccleſiæ. 19 1. An omittens Sequentiam, Dies Iræ, in Miſſa Defandtorum, peccet mortaliter, cùm videatur pars natabilis? R. Pro babilius peccare ſolùm venialiter: cùm enim non ſid Pars integralis miſſæ ſimpliciter, per ejus omiſſionem propriè non mutilatur Miſſa. 192. An obligatus celebrare pro Defundis in Altari privilegiato ſatisfaciat celebrando alibi cum applicatione Indulgentiarum? R. Pro⸗ banin ummm upſhegn Mhaßiullie Aprün gen ſann e 14 ul unſſihun mfutn ue ieſzuliuen iullßoni⸗ malitn nam Miun rlntir Gißcnn Cirapiin dinANemnn) nimnkiim Vplenngilurſi Ttlilugneen Albenminamm l hus ind⸗ mi Ainpnt nirtzemin, er mgud tpiakkübriin ilennihenn Aunihnnman itckem ttoremmm. AmpoI nir iß, aame 1 ,-⅓ im Arir M AM . eir lnun Den Sn e 1ul Nhrili e Cnentont imiane . . ,NNN Me, De niſſa, & alflt eam pertinen?ibus By Probabiliùs negativè; quia Indulgentia vu- miſmatis communiter non eſt ita certa, ſicut Altaris privilegiati. 193. An obsliigatas ditere Miſſampro De- fuanéto ixæ pri vilegiato teneatur dicere requiem, R. Si privilegium Altaris ſit tantùm de Re quiem, eertum eſt obligari ad Requiem. 194. An celebrans in Altari privilegiata Requiem poſſit applicare uni defundo ſructum Iacrificii, alteri Indulgentiam? e. Si tenor pri- vilegii quoad Indulge ntiam ſit talis: Sacerdos dicen do Miſſam pro de funde liberat ejus ani- mam ex Purgatorio; tunc Indulgentia non ſuffragatur, niſi animæ, pro qua celebrans offert ſacriſicium. 195. Quidſi ergo tenor privilegii fit talu; Quoties Miſſam quu dixerit in tali Altariito- ties liberat animam ex Pargatorio? &. Tuno poterit uni ſacrificinm, alteri Indulgentis applicari, quia tunc ſufſicit Miſſam celebrare in tali Altari, tanquam opus pium injuncum ad liberandam animam. 196. Vernm defunda magis proſit Miſſa belennis, qudâm privata? R. Saltem quoad fructum impetrationis, magis prodeſſe ſo- lennemn; tum quia celebratur cum majori attentione, & devotionc; tum quia cum ma- jori decentia & ornatu, ex quo major DE cultus reſultat; tum quia ad illam plures Mi- hiſtri, & offerentes ſive ad Ahare, ſive in Choro concurrunt. P 74 332 Pars 1 V. Caput 11. 197. An non plus prodeſſe poſſit etiam uoααααα ſatefackionu? B. Poſſe; quia præter fructum ſatisfactionis principalem, provenit probabiliter ex ſacrificio ſingulis adſtantibus & offerentibus cum Sacerdote frutus ſpecialiſſimus ex opere operato, quem licèt aſſiſtentesin Choro, & in Eccleſia non e ne antur offerre pro defunctis, facilè tamen contingit, ut plures applicent ſimul cum ſrudu impetrationis. Defectus Miſſe ſupplendi. 1298. As defedus Miſſæ ſupplendi ſint Br. Aliquos eſſe ſupplendos, aliquos non, pro sorum diverſitate. 199. Qotuplices ſunt generatim Miſe deſectua: R. Alios eſſe fubſtantiales, coſque vel eſſentiales, vel ſoluùm integrales; alios accidentales, eoſque vel circa partes eſſen- tiales, vel circa integrales, vel circa acciden- nales principaliores, vel minùs principales. 200. Ex juibus eapitibus poteſt oriri de- fectus ſubſtantialis? B. Ex materia, forma, & intentione Miniſtri. 201. Debénene ſuppleri defedtus ſubſtantia- les Miſſz; . Debent, ſive ſint eſſfentiales, ſive tantùm integrales; quia vel nullum fie- ret ſacriſicium, vel imperfectum. 202. Q f obligatio pra cavendi defeitus accidentales Miſſa: E. Eſſe vel ſub mortali, vel ſub veniali, juxta materiæ quantitatem, a03. Soztne defedtus accidentales Miſſe Iaup⸗ cb E wngluſe akh 15 (Nlr, id Ienne u⸗ ſ 4 es eemi Goemmmndn Ptngiken tſeunen Fagauen , NMnm ſtcfus uirt etuim ) ntmnfat lnhaderhe⸗ Spelit d Kimitunna beih ſeulntder⸗ tirgen ſe uulirtlng rimatn ⸗ un inunn ulrynte Micztſetonk ainene 1 D De Miſa, & as eam pertinentibus 3 eOS applendi?t Non eſſe ſupplendos, niſi quan- * do ſuppleri poſſunt abſque eo, quòd inver- t tatur ordo Miſſæ. Si enim eſſet invertendus ordo Miſſæ, major difformitas oriretur er ſuppletione, quàm ex ipſo defectu . ð Defectus ſubſtantiales ſupplendi in WRürHr W materiæz. õñůõ 204. Womodo ſupplendi ſunt defectus eninln . . Jubſtantiales materia? . Si defectus ante conſecrationem advertatur, nec poſſit haberi materia apta, debet relinqui Miſſa, in quo- ietaie cunque ſtatu reperiatur, ad evitandum ſacri- tnn legium per conſecrationem materiæ ineptæ. 206. Debétne etiam relinqui Miſſa,ß ante i conſecrationem ad vertatur defectus ſumptio- bngte nis ſub ſecuturus à &. Debet relinqui, cùm e enim conſumptio ad integritatem ſubſtan- inpri tialem ſacri fcii ſpectet ex jure Divino, qui 8Nonmol eſt inhabilis ad conſumendum, cenſetus anii etiam inhabilis ad ſacriſicandum. ſne . 206. Si poſt eanſecrationem advertatur Innm inn defectus ſubſtantialis alicujus materia, quid agendumt B. Debere conſecrari novam ma- iguir teriam aptam, ſive advertatur poſt ſumptio- erden nem, ſive ante illam; quia ad eſſentiam ſacri- helrlin. ſicii requiritur conſecratio utriuſque ſpeciei. n. . 207. Quig ſi autem in dido proximè saſis Pumi, non poſſit inveniri nova materia apta ad con- elen Ieerandum . Tunc proſequendã eſſe Miſſam gipen. more conſueto, omiſſis cære moniis ſupradi- ſtam ſpeciem concernentibus; quia cœptum *. 2 ſacri- 346 Pars 1 V. Caputt 121. ſacrificium debet perfici eo melioti modo, quo poteſt. 108. Quid agendum, ſi ſumpta und ſtzæis deprihendstur defeltus ſubſſtantialis alterius? Keſp. Illam tantùm ſpeciem eſſe de novo conſecrandam, quæ deprehenſa eſt, non eſſe conſecrata, quia ſicut in Sacramentis, ita & hic illud tantùm ſupplendum quod de- fuit; nec curanda eſt quoad hoc Rubrica contrarium præſcribens, quia eſt tantuùm directiva, juxta opinionem Doctorum il- Hus temporis. 109. Wid agendu m,ſi in utraque ſpecie adg- vertatur defecdtus ſubſtantialis ?à E. Proba- bilias eſſe ſupplendum, ſi advertatur poſt conſecrationem; & haberi poſſit brevi tem- Bore materia apta; & probabiliter etiam ſi advertatur poſt ſumptionem; quia alias cul- mille Kitualis Miſſæ ex ſui inſtitutione ad Rerifßcium ordinatus remanered vacuus 110. Quid amtem, ſi poſi Conſecrationem ceſciat aliqua ſpecies, ut, vels vaneſcat, vel à vento, Vel ab animali rapiatur, effunda⸗ Sa,à &c. &. Cum communi de novo conſe- arandam illam ſpeciem, quæ defecit, ut ſit Herificium etiam integraliter perfectum. alI. Qeid agendam, ſi saliqus ex ſpeciebies sonſecrätis mitetur miracslosè in aliam for- mam Keip. Cum communiori, ſive utraque ſpecies ſic immuteturs, ſive una tantum, nihiid eſſe „ ean D ſrmtpcrin genio Cokeühtk ctinatfn urirn! elipiß ern irße ſiintuuen enum chlſannt nnrauni heeunn Patnie 1 ſeſt trmng cpden n ſnun Unainest zteieſin 1. 4 Ufelren Prſllmnde MMehariti 6 er 7 4 nehertler AW aue 4 . ee K ummn 4 un g Mie N Sl Aan Monn. eniglhee. 1NM. .,71 aenm lener. uum m Nogoten MA , Ee Ennal. dbrt t m ſun i anß Vuge 4 De niſſa, & ad eam pertinentibus. 341 eſſe de novo conſecrandum, ſed in ſecundo caſu illa ſpecies conſumenda eſſet, quæ non eſt mutata; quia in primo caſu, ſi nova fieret conſecratio, novum fieret Sacrificium; ac proinde nihil ſuppleretur, quia alterum ma- neret inconſumptum. In fecundo verò caſu extaret totum ſacrificium efentialiter, zc proinde ſi nova ſpecies conſecraretur, & ſu- meretur, hoc ipſo partialiter novum ſacri⸗ ficium conſumeretur. 212. Quid ſi aliqus ex ſpeciebus venene inſeita reperiataær 2 . De hoc caſu eodem modo diſcurrendum, ſicut de proximo prio- rizparùm enim refert, five ex uno, ſive ex alio capite reddatur impoſſibilis ſumptio ſaeri- Keii eſſentialiter perfecti. 213. Si poſt ſumptionem ad vertatar, Setiei Juiſſe veneno infectaa, quid agendum 3 He. Poſſe quodcunque remedium adhiberi, et- jam vomitus procurari ex communi Docto- rum, càùm enim ſactæ ſpecies potuiſſent non ſumi, ſi iĩ larum infectio nota fuiſſet, pote- runt etiam ejici tanquam malè ſumptæa, 5214. Ax poſſit Hoſtia fracta adhiberi r - erificium? M. Juxta Rubricam, ſi advertatur fracta ante oblationem, debet alia accipi præœciſo ſcandalo, poſt oblationem veroô de- bet eadem conſe crari, niſi fractura eviden- ter appareat populo; & ſi timeatur ſcanda- jum, debet alia accipi, offerri, & conſecrari; & prior oblata ſumi, poſt ſumptionem fa- Eriſicii. P* 3 le 342 Fat IV. Capus 1I. 215. Auale⸗ pecsatum ſoret, adhibere Ro- Kiam ſractam? . Si ad huc ſit aptaad ſervan- dos ritus præſcriptos, none eplus, quèm veniale, quia foret potius tantùm contra ac- cidentalem perfectienem, & majorem pul- chritudinem, quàm contra aliquid neceſſa- rium. . 116. Quid ſi peſt conſecratienem Hoſtia Langeretur zotaliter ad duas partes? Reſp. Tunc adhibendam majorem partem ad ritus peragendos. 217: Qrale peccatum foret, adhibere ho= Kia m maculatam; E. Si leviter foret macu- lata, eſſet venjiale; ſi graviter, mortale; quia ecſtet gravis irreverentia. . 218. Forétne peccatum, ſi hoſtia oblata qui- dem, ſed non conſacrata ob fradturam, non Iu mersi ur poſt ſamptionem ſacrißitii à Reſp. Nallum foret, dummodo aliunde revereu- ter tractaretur, quia Rubrica illa eſt tantàùm directiva, & non Præceptiva. 219 OQiid faciendum, ſi hoſiia sonſecrata incidat in Calicem? g. Ex Rubrica, ad ritus peragendosadhibendam eſſe partemejus nou made ſactam. Si autem tota madeßeret re- citanda ſunt ommia conſueta, omiſſis ſignis & cæœteris ritibus, ſimulque ſumenda utra- que ſpecies, dicendo: Corpus & ſanguis, & Defectus Vini. *0. Quid agendum. ſi advertatur, aquasme nyn fuiſſe mixtam vino 3 . Miſcendam, ſi ande . e ß aingie⸗ laeteliun il S . ighnmmt Aulur / ,tlele⸗ n gnn ſechte wonten areu ummment I,lonmtan, Hunreſanm . Wunrtr 19 Lnebß 0Ne Knn Uettontu Oo nien liuſſtggfuln Mlranne iee tſr en inet⸗ funn lſhuen iſfihunn pulinpen lennn nar lim 4 gmnin; Aunl nzunt n ſt li Ann zle ,Z ſctu tun rnn u nn wgil i ehinb it . ulden Nen. ,nat ullhna Kdin lyreneiult uelet, A4 en onichſent eiwelut llgin 41 Tureng Pluu De Miſſa, & ad enm pertinensibm. 34 ante conſecrationem advertatur; ſecùs 6 oſt illam, quia jam erit mixtio inutilis. 21. Quia ſs dum eſt inchoata sonſecratio Calicis, aa vertatur non eſſe mixt am a quam s B. Inceptis illis verbis: Simili mode, & . non amplius eſſe locum mixtioni; quia conſecra- tio jam eſt cœpta, ideoque exigit perfici ex vi inſtitutionis facrificii. 222. An vinum songelatum coenſecrare ſit licitum? B. Cum Paſq aſſumere quidem vi- num congelatum pro conſecrando ſeclusâ neceſſitate non cariturum venisli ob defe- Gum diligentiœ requiſitæ. Atin Calice con- ge latum conſecrare nullum vi deri peccatum; quia eſt materia certa, nec conſtat de prohi- bitione; nec foret irreverentis, cùm congela- tio non reddat materiam deteriorem. 223. Quomodo ſumenda ſpecies pyſt eonſe- eralionem congelata? . Pannis Cslidis, vel immerſione calicis in aqquam calidam, vel alio modo reſolvendam glaciem; ſi autema diueſſet expectandum, judicarem potiùs cum Paſq. ſumendum in os ſanguinem congela- tum, ibique reſolutum glutiendum; vide- tur enim ſufficere ad potum, ut in ore ſiat proximè potabilis. 224. An ſit peccatum. uti aquâ ve] vine ni- ve infrigidatopro tonſeerationel';. Cum paſq. per ſe nullum peccatum videri; quia quam- vis alteretnr, non tamen alteratur ad deſtru- Gionem. Idem dicendum, ſi hyeme perfri- 344 Pęrs 1V. Caput 111. gidi utaris aquâ, vel viné aliquantum cale- Ra&ο, ne tam citò congeletur. DWMD 22. Si Hoſtia conſecrata labatur aliquè, gei agendam ? B. Rubrica jubet terram gadiy ſi labatur in eam, mundari, & raſuram in Sacrarium projici; ſi in mappam, vel linteum ult illa diligenter lavari, & lotionem in Sa- crarium effundi. i 2126. Quià ſi ſanguis Tsrree * B. Ex RKubries terram debere lambi à Sacerdote; E& lapide altaris debere ſorberi ab eodem; Rntea debere ter ablui; corporale & veſte: Racerdotales pariterablui; Bannum vel tape- dem ctiam ablui. Raſurâ etiam combuſiꝭ, ablutiones in ſacrarium projici. 227. Lomodo peccatur, ſi omittantur *a 7 Praſeribuntur agenda, dum ſpecier zonſeerata labuntur in terram, velalis H. Si in caſu lapſus ſangainis omittantur ſub- Rtantialia, quæ præſcribuntur, fore peccatum mortale; veniale verò, ſi aliquid leve omit- Satur, ob irreverentiam, quæ committeretur. 22 8. Quid autem dum laberetur Corpus Chriſti ? &. Futurum tantùm peceatum ve- Piale; quia circa corpus Chriſti nec tantæ diligentiæ præſcribuntur in jure, nec tantum Periculum eſt irreverentiæ, quantùm circa ſanguinem, qui imbibitur in materia, ſupra quam cadit. 4 229. Quia agendum, ſi ſanguu cadat ſutra Barbam Celebrantu: B. Illam non 4 Eaden= ler iu uhn tgeiemmt orokun eapulen Uig1 Ulen ihwnidend ,Am t ttet ſneur ſwanertu⸗ .nn cuen Cnlmnmnſek „ emmntrent s hen fuilſen e⸗ niinllecnr petln et⸗ edchnman Phiaſuuh Gewini⸗ ne nnn anonſenifan i De Miſſa ;: & ad eam periinentibus. 14 radendam, ſed ſolùm lavandam; quia raſura l Barbæ nec à jure, nec à Kubrica injungitur. e 30. An pœn impeßi: a pro eſuſiene ſan- ” guinu in Capit. ſi per neglig. de Conſ. a ſt. 4. hodie ſint in uſu? N. Non eſſe; quia wll abierunt in deſuetudinem, tanquam nimis H ſeveræ. ſnt 5 13 1. Quid agendum, ſi particula detidat ien inira pectus rommunicantu? Be. Si ſit muhier, as e committendum eſſe ipſi, aut alteri mulieri, e ad ut excipiat & lavetzquia minor erit indecen- umrblm tia tangi à muliere Sacramentum, quàm unti mulierem à Sacerdote. anmni 2132. Quid ſaciendum de particula reperta aſu irca Altzre ² . Si dubitetur, an non ſis r niſe conſecrata, ſumendam eſſe ſtatim poſt ſum- gl beree ptionem ſanguinis; vel fi Sacerdos horreat nntdſ ſumere, conſervet in Tabernaeculo, donec rutir; corrumpatur, poſtea combuſtæ cineres pro- enegln jiciantur in ſacrarium. igine 4 Defectu Forme. Ceemnnien 233. Quando eſt ſuptlendus defedtus ſub- summ Nantiala Jorma: Reſp. Si certò conſtet eſſe Kün eldlnn commiſſum defe cum ſubſtantialem, ſem- Ckitee per repetendam eſſe formam;aliàâs non con- ufnoktuun . fceretur Sacramentum. n Amnutn 234. An tunc teta forma ſit repetenda, vel an S ſufſßßcit verbum omiſſum pronunciare Reſp. Z Totam eſſe repetendam; quia ſolum ver- bum non ſigniſicaret cum cæteris pro priori IeN prolatis. “ P5 a31. 246 Pars 1 V. Caput 1I11. 23 5: Quid in dubie, an ſit forma repeten- dai H. Si ſit negativum ex co, quòd non re- cordetur, aut non habeat poſitivum funda- mentum ſe conſecrâſſe, nihil ſupplendum, quia præſumendum eſt de validitatezniſi ſal- tem probabiliter conſtet de oppoſito. 236. Qtia ſi autem dubium fundetur in Argimentu valde probabilibust E. Tunc re- petendam eſſe formam ſub conditione. Re- petendam, ut certificetur conſecratio; ſub conditione verò, ne ſit periculum inutilis prolationis verborum. 2 57. Quia ſi probabile ſit, defedtum com- miſſum eſſe. ac etiam probabile, non eſſ- com- miſſum H. In eo caſu, ſi certum eſt defe cum illum eſſe ſubſtaotialem, debete repeti con- ſecrationem; quia alids ſacriſicium expo- nitur periculo nullitatis. 28. An defectus forma ex omiſſione ver- borum, qua ſeeundum aliques ſunt ſabſtan- tialia, ſezundum alios nen ſunt, ſit ſupplen- dies repetitione totius formai &. Cum Quarti;, & Paſqual. non eſſe ſupplenéum; quia ſian- te opinionum conflictu, verba, de quibus eſt controverũa, non acceptantur ab Eccle ſia tanquam eſſentialia ;3 aliàâs ſi aeceptarentur; hoc ipſo prohiberet opinionem negantem eſſe ſubſtantialia. 239. An ſi contingat deſectus ſultantialis atriu’que forma, ſit repeten da conſecratio? &- Si id advertatur ante ſumptionem, eſſe epe I 4 6 tnfein echhli ſn Genenl N 1 1 W em S ℳN cmmmli⸗ rieften rtinie⸗ Apame mtſpeer NN1 rde Penitlemnt llnent⸗ Cilfſauf ftelerotn n⸗ atugumtir ſtſennntann ſenteeriemer Mihutng M ( ulg ſe ſulndgeer ntzaninn 1Kenmennie Glneelre ulin un eg . . itan n eg I, 4 Ganſecne l. õ alnlug cfenen ga nwe n Cergeien Aüme⸗ 4 munſein ſeſfe merl ,e⸗ aCnC eln ait⸗ et Eegll grullcbt⸗ Ulupten, inktitnn ol gel,flii, ſ⸗ 7 ] De Miſſa, & ad eam poertinentibus. 347 tepetendam, ut ſcilicet compleatur, non uidem ſacrificium inchoatum, ſed cultus inchoatus celebrationis Miſſæ, quo ſe cele- Prans obligavit DEO ad munus perficien- dum. 140. LQuid ſi id advertatur primè poſt ſumptionem: H. Judicat Paſqual. probabile, uòd poſſit repeti conſecratio, ne cultus, qui exhiberetur D EO in Miſſa, remaheat vacuus contra virtutem Religionis, quæ videtur rævalere paſſe contra præceptum de jeju- nio juris ſolùm Eccleſiaſtici. 241. An ſi ex errore preferatur forma ſan- guinu ſupta panem, ſir talix iterum conſe- erandus à B. Si conſecrationem celebrang, direxit nihilomins ad calicem, malitiose quidem egit, ſed calix manet conſecratus, quia ſupponitur fuiſſe præſens. Si verò dixe- rit per errorem ad panem, calix non eſt con- ſecratus, quamvis fuerit præſens; quia præter præſentiam re quiritur, ut Forma debita pro- feratur ſupra materiam, ac per intentionem Miniſtri ad eam dirigatur. Defectus Intentionu. 242. Qualiter ſupplendis defedus inten- tionu? . Supplendum eſſe repetitione ĩpſus Formæ; quia ſine intentione non fuit For- ma Sacramentalis. Notandum autem, vix poſſibilem eſſe Intentionis defectum; cùm enim ſufficiat virtualis, hoe ipſo, quod fun- L*e die⸗ 445 pays 1 , 6aApst 111. . Giones Miſſæ exerceantur voluntariè, adeſ+ Virtualis intentio eonfciendi ſacri fieium. . 243. Vnse incipievda eſt repetitie conſes crazionis ¾ Fe. A verbi?! Qui pridie. Vel: Simili modo; & quidem probabihuùsſub pes- cato mortali, quia verba hæe ſunt determi- nativa ſen ſibili modo, ut Forma Proferatur in Perſena Chriſti; ac proinde omittende zlla, videtur aliquid netabile detrahendum ormæ. Miſſa ab alio ſupplenda. 244. An &α usdo ſit ſupplenda Miſſa ab & inchoata per alium Sarerdotem? R. Si celebrans deficiat conſumptâ utraque ſpe-= cie, uihil ſupplendum eſſe, quia eſt defectus Solùm accidentalis. 4 24. Quid ſi deficiat anze cœptum Cano- vem &. Etiam non eſſe ſupplendum, quia fa- criſicium nondum inchoatum eſt ſed tan- tum ritus præparatorii pro lacrifieio. 246. Qumd autem ſi Canon jam erat in- choatas » G. Cum Paſqual. Nec tunc eſſe ſupplendum: quia id nec à jure exigitur; cùm nondum ſit propriè ſacrificium incheatum, ſcilicet quoad ſubſtantiam; nec exigitur ex natura rei; quia orationes unius non exigunt sompleri ab alio. 24.7. Erge nec erit ſupplendum, quanad? eelebrans deficerel dimidia parte Forma ton- ſecrationi panis prolata? Refp Conceden- dototum; quia nec tunc adhuc eſſet ſacrif- ium ciriring naßtiluct⸗ Nun/fümin nutaakunn Grtſigſiotnut AEINNNNen lheegtüene 1ſo⸗ Vitzrn Hintinuugden Cnkiglpte lutmen inh tillmnunie lrueden luuigkem Gurgtnmu luhnpin 4 Mpntena I. N A rifin inten ſ üits rnn enuenit Aerhae 4 ule erlin NN ianſ: ailleitn Amuunlſ e Mumnet An Binn as iu MeneO& Ainengint Winichann 1 miel utunnem — Kute “ litor lsbet uuiͤ De Miſſa, & ad eam pertinentibiu. 34 ½ gium incheatum ſubſtantialiter, eùm verba formæ nen habeant ſuam ſignificationem Sacramentalem, niſi dum complentur. 248. Si Pane conſecrato deficeret celebrane, deberétne ſapplens de no vo conſecrare Panemè & Minimé, ſed ſolùm calicem, quia aliàâs non ſuppleret defectum prions ſacrificii; ſed in- ſtitueret novum ſacrificium. 249. An ſi celebrans conſumpt ſoli ſpe- cie Panis deficeret, t per alium ſupplendims deſ-ſdus? B. Quamvis hoc non ſit am cer- eum, quàm ſi neutra ſpecies eſſet ſumpta, ta- men probabiliàs eſſe, etiam tunc eſſe fup- plendum ; quia etiam unius ſpeciei ſumptio Pertinet ad integritatem ſacri fieii. Nec ſuffi- ceret illam ſpeciem in alia Miſſa ſumere, quia ber hoc non compleretur ſacrificium, in que dicta ſpecies fuit conſecrata. 250. Quidagendumßfi ſit dubium, an tele- brans defftciens conſecraverit Hoſtiam? KReſp. Cum P'aſqual. quia hoc ipſo dubium eſt, an t ſubſtantialiter inchoatum ſacrificium, erit ad libitum ſupplere: & ſi ſuppleatur, cenſecranda eadem Hoſtia ſub conditione: non ſuppleatur, tunc Hoſtia dubiè con- ſecrata erit ſumenda ab alio ſacerdote poſi ſumptum proprium ſacrifcium ante ſum- ptam purikcationem. 251. Vnde debrt ſaterdos allerius defe- &um ſupplens inchoare Miſſam ? G. Ibi, ubi Geſtit prior ſacerdos, hoc euim exigit ratio è ſup⸗ ℳ00 30 Pars IV. Caput III. in ſupplementi. Aliud eſt ſi forma ſuppleri de- 4 * beat, tune enim jam dictum eſt, jncipiendum un 4 eſſe à verbis: Qui pridie, vel ſimili modo poſt- niin “ àmcœnatum eſt, Gc. . 5 ibeil 1 52. Si cenſtet conſecraſſe utramque ſpe- itenk uu ciem, ſed non, in qua parte ſubſequente de- ſenmdn fecerit, ubi tune ſuppletio inchoanda? Reſp. e Cum commun,,, ſi per nullam conje cturam ſeen poſſit prudenter judicari, ſopplentem in- ibnn cipere debere ab illis verbis: Vnde & me- mutmmn mwores &. anſu 153. Quamdin differri poſſit ſupplemen- ſſen. tum ſacrifß tit? . Cum Paſqual. Quamvis ghe aliqui exiſtiment, poſſe compleri etiam ſe- hin mmn quenti die; probabiliùs tamen videri, non Eliemin Eoci ſuppleri, niſi in eodem tempore mora- ummlinciſc⸗ i; quia in iis, quæ conſtant partibus ſucceſ- malgiun ſivis, requiritur continuatio, ad hoc ut E faciant unum, adeoque illa ſaltem moralis lehe Mun ekelle debet. Pilteſ henn 2 54. Quid agendum, ſi nan adſit Sacer dos; Koxu, qui compleat ſacrificium B. Servandas eſſe rgan, ſpecies, donec habeatur ſacerdos, qui eas ſu= Nli mat, & ſi periculum eſſet corruptionis, com- Miez munis opinio eſt, in defecu Sacerdotis po- ib leei tiùs permittendas eſſe ſumi à Laico , quàm biſrrerle corrumpi, ſiquidem videtur minor incon- AK hiſan venientia in tali caſu ſumi à Laico, quàm ei/hann corrumpi. urultarsl 255. An adſit obligatio ſupplend: Iacrifi- wfuſn sium incompleium &. Probabzliùs adeſſe; 2 quis . e age de gafdſ liies Mwinitrſeg ,ſetns — Wutheg ale Kamglieint⸗ Iluntit,,n Cringernt Aurhcck. “” Aelümunt tſibti u I N Nintnsi lit Eumpangan. Girtledupr. lun n 6leruriud- — – . . rcer e De Miſſa. & ad esam pertinentibus. 3 51 quia ex natura rei videntur omnes Sacerdo- tes eſſe obligati ad cultum exhibendum Deo per ſacrificium, ac proinde deſicientibus cæ- teris, quilibet ahus manet obligatus; Igitus deſiciente uno in ſacrificio, obligatio ſup- plendi tranſibit ad cæteros. 256. Si plures adſint, quis ex illis tene- eur ſupplere? Reſp. Si adſit ſpes, quòd ipſe deficiens ſit brevi recuperaturus vires, tunc completionem relinquendam eſſe ip- ; ſiquidem principalis obligatio eſt pe- nes ipſum. 267. Quid autem ſi hac ſpes non adſit? &. Primo loco omnes illos teneri ſuppleri, qui adſunt præſentes; quia hi habent prio- gem notitiam reliquis, ideoque etiam prio- tem obligationem. 28 Quid ſi praſentes ſint impediti 2 Reſpon Abſentem potentem accurreree priùs eſſe obligatum, quàm præſentem. 6 ſit impeditus ; quia obligatio afficie ſupplere potentes, quales non ſunt im- pediti. 259. An stiam non jeiunus teneatur ſup- plere; . Teneri, quia prævalet integritas ſaeriſicii præcepto Eccleſiaſtico. 260. An abſens teneatur abſolut actus rere ad ſupplendum? Reſp. Non teneri, ſi non poſſit accedere ſine notabih difficul- tate; quia difficultas æquiparatur impoſſi- bilitati. 261 J3Jj2 4 1 . Capgt II. 151. An exiſtens in petsato mortalitenede pur ſupplere Sacrif in mi N. Teneri; etzamſi non habeat côpiam confeflarii, teneriqus roinde elieere contritionem; quia hæc ob⸗ Tigatto oritur ex ratione muneris ſscerdota= lis, ideoque debet ſe reddere habilem ad 1G. 261. An = canonicè per senſuras apus irregalaritatem tenentur ſupplere à - Teneri in defectu aliorum 3 quia obligatio ſupplendi ſacrifieium eſt altioris juris, quùm hæ Cenſuræ. 263. An ſupplens Aeſ-ltum Sacrißicii te- peatär dare partem Hoſtis conſecrata defis ciensi? &. Probabiliùs non teneri, niſi pro viatico nulla alia partieula adeſtet; quia deficiens vel habet jus ad ſumendum illud ſacrifcium, vel non habet. Si habet, de-= beretipſi dari ſub utraque ſpecie; ſi non ha- bet;, non erit obligatio ipfi miniſtrandi ex adem Hoſtia: 268. An ſi poſt oblatioenem ſactam adfe⸗ zantur partienla tonſeserandæ, acreptari poſ⸗= ſint. & ſuppleri defedtus? Reſp. Novam ma-= teriam non oblatam ſuo loco, noenh debere aeceptati, niſi ex valde gravi cauſa, & tunc illam eſſe ſpecialiter offerendam ſaltem mentaliter; quia cùm oblatio ſit pars prin- cipalis;, omittenda non eſt; & cum poſlit ſecienter redal ſenfibilis per oblationem factam principalis Hoſtiæ, ſufſicit mentalis oblatio⸗ 1265. cunüinnn zurndthon lecclbi⸗ ung ſeliuß, 0etianten uitlceit Ntlul inint inicſenn glcvenbn n Min 6,40 nt, Pulliiit ſebnſerto Ulcenlaten labeillcs hed rifn ſhin ODncalekm tet Ho⸗ Conmn öuniret Eymuin 1 Kfiſer n nrſmen. Nellinemniäl 1 glieſure⸗ leſtärtenn ial u ſgitchttl —— ſ eſi0 Matn N in⸗ he ach Amnin iih MeN Giwehrd Winafal, at li õ Menn , Noneet netl,u Geln Went Urotfurt⸗ Glte De Miſa;, & adeam pertinentibus. 353 26 5. Wu« zanſa poſſit eſſe ſufßciens ad con- Ieerandns tales Hoſtias? N. Si forent neceſſa- riæ ad miniſtrandum viaticum, vel pro com- municandis hominibus in magno concurſu, & die celebri. 7 266. Quo tempore poſſunt adhus tales par- ticulæ acceptari?: . Inchoato canone nullo modo ampliùs eſſe acceptandas; quia cum canone jam inchoataur ritus ſacrificii, qui perturbari non debet. Et tunc pro viatico miniſtrando ſatiùs efſet, partem Hoſtiæ majoris conſecratæ ſervare, quàm aliam conſecrandam acceptare. Miniſtrans celebranti. 267. An & quojure eſt miniſirans netgf- Jarius celeòranti Miſamè q; Non eſſe neceſ- ſarium jure divino, utpotè non ſpectantem ad ſubſtantialia ſacrificii, ſed tantùm jure Eccleſiaſtico. Ex Capit. Hoc quoque de con- Jecr. diſt. 1. 168 An ſuſßciat unus miniſtrans? . Olim debuiſſe eſſe minimum duos. Ex Capia. Hoc quoque cit. Hodie ſufficere unicum ex communi, & univerſali praxi Eccleſiæ quo- ad privatas Miſſas *“ 269. An ſit peccatum, celebrare Miſſam Sine miniſtrante? . Cum Paſqual. ſeclusâ he ceſſitate probabiliùs eſſe peccatum mor- tale, quia de jure communi requiritur, nec illud jus abr ogatum eſt per conſuetudinem, niſi quoad pluralitatem miniſtrantium. Si MeN 354 Pars I V. CApae III.. tamen in Germania Parochi celebrent ſine minifſtro, faciunt vel ex aliqua neceiſitate, vel quia forté conſuetudo introducta abro- gavit legem. 170. An ex eau ſa neceſſitatis lireat cels- brare Mifam ſine miniſtrante? R. Licere ob quamcunque gravem heceffitatem; quia adhibere miniſtrum, eſt ſolum juris Eccle- ſiaſtici, idque tantum quosd decentiam, cui juri videtur prævalere neceſſitas facrifi- candi 271. Quæ cauſa poſſunt eſſe celezbeandi ſine miniſtrante? B. Nece ſſitatem dandi viaticum, audiendi Miſſam die feſto, ſatisfa- ciendtobligationt legendi ſacrum ob bene- ücium, aut alium titulum juſtitiæ, conti- nuanda etiam eſt Miſſa, ſi ea inchoatà mi- niſter recedat; ſi ſacerdos non habeat, unde ſe ſuſtentet, accepitque, vel offertur illi ſti- pendium pro Miſſa, uti etiam tempore pe- ſtilentiæ ad vitandum periculum infectio- 272. An ſœmina poſſit miniſtrare cele- branti Miſſami M. Cum communi non poſ- ſe; quia per canones omninò excluduntur à miniſterio circa Altare. Et multi exiſti- mant peccaturum mortaliter, qui fœ& minam ad hiberet. 273. uomodo ergo Moniales reſpon- dent Miſſam cantantibus, B Hoc prohibi- tum non cſſe, remotè ex Choro reſponde- 7 mmil 7 3 , un muininn ſe niilin, n gluctn Gerinhira⸗ brendt, 1 upmmif ſenlugit 3,4 elnfunn Pilctint tnelis, u Otintrni GVI. 11e. L 4 ſi hinluilr N Nltnunlnn Penleeur hin Pumbamngt tlertterd, ors Inn ilenn 11 4 u Gifin gins⸗ ltinn ir Gkunnonttnnnn Ultunminatie onnuncumn De Miſſa, & ad eam pertinentibur. 355 W re, quia non eſt proprie miniſterium circa nene Altare. n 2174. An ſaltem in caſu neceſitatis poſie ſæœmina miniſtrare? H. Potis celebrandum ut . fine miniſtro, quàm fœminam admitten- wemſie dam; quia eſt minor indecentia, & tum pfe thhing Sacerdos ſibi reſpondere poterit, vel fœmina ain me à longè reſpondere; pro urceolis autem por- acgteng rigendis poterit aliquis conſtitui, qui re- Nenſnn ſpondere nefciar. .V 275. An in Miſſaæ ſolenni ſint neceſſarii ſſeiahei plures Miniſtri? R. Eſſe plures neceſſarios ex Neben d praxi Eccleſiæ, & ſecundùm quidex inſtitu- ”õ tione Diuina, quatenus conſtat ſaltem Dia- lmnnglae conatum originem traxifle ex Ihſtitatione e Chriſti. iünr 276. QLus eſt obligatio miniſtrantis cele- RK branti Miſſat, à B. Sacerdotem peccare pre- ahnl babilidsmortaluer, ſi ſpont adhibeat mini- ſtros omninò ignaros: quia cooperatur ma- gnæ indecentiæ. Ipſum verò mionſtrum exi- ſtimant Doctores regulariter excuſarià mer- Aenonenf⸗ õ aiſſen l tali, niſi ſit cauſa „quòd committatur gravis umminil error, idque ſcienter. mialini- 277 An in neceſſitate adbiberi pſie * miniſtrans exeo mmunicatus 3 Reſp. Poſſe * agdhiberi in gravi neceſſitate excommuni- S catum non vitandum; quia cum illo eſt per- “ miſſa communicatio etiam causâ utilitatis. 1e. Excommunicatum verò denunciatum ,„ dis tn, ne⸗ Gbpe 6 4: aullo modo poſſe adhiberi, ſed poride cele- 1 2ars 1V. Caput III. eelebrandum ſine miniſiro; quia præva- lei præceptum de non communicando cum 17 8. Viràm filius poſt parenti celobranti eniniſtrare? R. Si fit Filiss legitimus, nihil prorss obſtare; illegitimus autem graviter pꝓrohibetur ob indecentiam. Capit. Cäm de- corum, de filiu presbytererum. Aliud eſt ſen- tiendum, ſi ſit ignotum, quòd ſit filius illius. Ex Cap. Cenquerente, de filiis Presbyteroram, quia tunc ceſſat indecentia. Tempus Miſſæ dicendæ. 279. An diebus omnibus liceat ſacrifeinte afferre? R Per ſe eſſe licitum, proptermyfileria autem exeipiuntur aliqui dies Hebdomadæ Majorit, de quibus infra videbimus. 280. An in ſeria guinta Majoris hebdo- mada liceat privatas Miſſas celebrare? Reſp. Cum communi, poſſe & privatim, & publi- cè, idque teſte Paſqual. etiam Romæ in pluri- bus Eccleſiis practicatur. Ne que ubi contrari- um ſiericonſuetum eſt, introdu ctaeſteonſue- tudo animò ſe obligandi, maximè cũ omnes ferè Doctores ita ſentiant, &, ut dixi, in mul- eis etiam Eccleſiis contrarium practicatur. 28 1. An ha Miſſa eelebrari poſſint etiam poſt Miſſam ſolennem à R. Non poſſe; quia jam tunc incipit temꝑus Paraſceves, in quo non licet celebrare, ideo & altaria denu- dantur. , 282u. An Epiſcopi & Pralazi peccent, per- Mitr hiin mn 6 M Ner in Cnmnun alaecommn Mrütgunt, font futſta, ſaleranl Aunibikſeeeß ennncetdr Watenre 1he Ale ipllelahi nlcrCgi uelidnnge Arahundn Aſi/ ntſn ind⸗ Unſin git Driurltii irg, Ahulur, luſltnl in titai Kſeniten ni de⸗ , rnn N Omeun pinm . nin in unne lel n ſliefin lstluſn Ahuhng gi olul tſinn „ N ehren kin enhie thrdbekh. Aynunh. laſtuiii Etihtit etclisie õ 4 Kuir Urt 1 nunie ch. h n 1 1eſte n ni H . G De M'a. & a eam pertintntibus. 157 mitten do illa die omnes Sacerdotes legere a⸗ erum, ita, ut non habeatur communis Cle- ri? R, Non peccare, quia adhuc Clerus in- ferior communicare poteſt. Et quamvis nullus communicaret, nilil obeſt: quis non eſt Ritus gravis, nee eſt obligat io commu- nicandi. 5 283. An Sacardostane ſ ine Siolscnmmant cans, peccet graviter à R. Non peocare: quia licet Concilium Bracharenſe id ſub excom- manicatione præcipiat, illud tamen tantum fuit Provinciale, nee putaturillud præcep- tum hodie in vigore eſſe. 2184. An dicä feriâ quintaà poſſit cele 3uni is qralibet Eccleſia; R. Eſſe aliquod Decxe- tum Sacræ Congr. in contrarium Scd Paſq. Putat, illéò ſolàm prohiberi illas ſolennita- ten quaia Parochialibus fieri ſolent. 485. An feriä ſexta Majoris Hebdomada licest offerre ſacriß tium Reſp. Peocaturum mortaliter, qui illò die ſacrificaret, propter gravitatem Myſterii, Ex Capit. Sabbarho, ie Conſecr. diſt. 3. 286. An non liceat ſaltem pre miniftrand Matico Reſp: Cum Paſqual. videtur ſecretò celebrari poſſe, ſiquidem quæ nonlicant pu⸗ blicè, ſecretò fieri poſſunt. Camr. Tua ſra⸗ nmrnitaeu, de GCler peregr. 287 Qualis autem tune iſa telesyandn eGe⸗ *R. Omnium optiméè votiva de Paſ- Hone, utpotè tempori maximè conveniens. 288. 8 Bars W. Caput 11.. 288. Picetne ſerid ſeæxtâ Paraſceves com- municare? R. Per ſe non videntur licere. Ex Capit. Sabb. cit. ubi dicitur: Sacramenta penitus non celebrari. Vox autem: penitus, ſigni ficat: in totum, ſeu totaliter, ſi tamen ſit contraria conſuetudo, ſcrupulus haben- dus non eſt. 289. An in Sabbatho Sancdio liceat priva- tas Miſſas celebrare? R. Licere quoad Miſ- ſas privatas ſive ſecretò, ſive publicè: quia ceſſavit prohibitio quoad hoe. Ex Capit. Sab- batho, de conſec. Aiſt. 3. Utpote cujus finis ceſſavit, qui erat, ut celebretur Dominica paſſio in meœſtitia: ſiquidem jam Eccleſia ce- lebrat lætitiam Reſurrectionis. 2190. An ſi in Sabbatho Sandio incidas Feſtum Annunciationis B. V. poſſint cele- brari Miſſa ? R. Poſſe publicè celebrari tune Miſſas privatas; quia adeſt ſufficiens cauſa, ratione cujus ceſare poteſt admiratio po- puli, quæ aliàs difficilem redderet celebra- tionem in illa die, niſ populus prius inſtrue- retur. 2291. Qeanam Miſſa tunc privatim tele- Eranda eſſet? R. Probabiliùs non votivam, ſed diei Miſſam celebrandam eſſe; quia eſt dies maximè privilegiata. 292. Ae Miſſa illius diei caret introitu? R. Cum non habeat, omittatur: ſiceque ſerva- bitur ritus præſcriptu;: ac proinde fad4 confeſſtone, dicatur Kyrie eleiſon: & ita ſer- VTA *“ Ple Mhai ,) le Alim 1 aeſid nlenmn/ en tut⸗ e, 4 5 n 16 luſe do ledeinn ſme pcecunt ih Ciif ißen ien N henin nii/ clhe ſunlztſoms Mebſuneite uniiulir trſintitin Naneein lel i lan len linſendſſll llirlten uunſteui adlut laegnili — etlekde AunCe win ” lach uee NNRAhN Gulidn PGtidun belſele Gr,gnin Gneinie turtmin alnheſente . H uunl zm yht id 1 Ptte e ⸗ De Miga, & ad e4m pertinentibus. 359 vari Romæ in Eccleſia S. Marthæ, ſcribit Palqualigus. 293. Quo tempore poteſt in Sabbathe Sancto celebrari Miſſa privata? R. Aliquos docere, quòd poſſit celebrarietiam ante Miſ- ſam ſolennem, alios negare. In praxi judi- carem pociùs celebrandum inchoatâ Miſs4 ſolenni, vel poſt. Miſſæ iteratio eodem die. 294. An liceat pluries in die sofferre jacrif⸗ eium Miſæa? R. De jure Eccleſiaſtico, ſe- clusò die Nativitatis Domini, non licet niſi ſemel in die offerre ſacriſicium regulariter loquendo. Ex Cap. Sußßcit, de conſecr. diſt. I. Cap. Conſuluifti de celebr. Miſſarnm. Et Ca- pit. Te reſerente, de celebr. Miſj. 29 5. An ordinatus in die Nati vitatis Do- mini, peſſit celebrare duas alins Miſſas? R. Tam Epiſcopum eò die conſecratum quàm Preebyteros eò die ordinatospoſſe celebrare duas reſiduas Miſſas: quia ii concelebrant, 8& coofferunt ſacrificium cum conſecrante, 8e ordinante, neque communicant laico moco ſed Sacerdotali, videlicet ſpecies à fe etiam conſceratas. 296. Quid ſi autem ordinatio fieret ſub ultimo ſaero diei? R. Cùm Paſq. probabile eſt, quòd adhuc poſſent etiam reliquas priores duas Miſſas celebrare: quia ordo ille Miſſa- tum non videtur ita neceflſarius, ut ex ratio- nabil;⸗ 96, z66 Pays 1 V. Capt 1 7. nabili cauſa non poſſit inverti, ſicut com- Ar . muniter docetur de ordine Breviari. 2197. Cur ergo, ſi quus illo die laico mode ntan communicaret „ non peſſe: amplin: Miſſam uqunlonn celebrare à R. Quia in die Nativitatis com- (M s, ceditur tantùm terna celebratio: ac proin- lſkinn de ter intra ſacrificium, & nullò modõ ex- iidh aK tra ſacriſicium communicars, ſuppoſitaâ Midgil. 29 8. An liceat nodie Nativitatis Domins omnes tres Miſſas celebrare? R. Cum Quarti, uuſun poſſe abſque omni ſcrupulo, & eſt in uſu, uſuinn etiam Romæ ; Rubrica autem videtur eſſe wmte ſolùm pro Miſſis ſolennibus. sl 2a9 9. An ſacerdo; in die Nativitati Panti- lonn tun ſcani, dum ſub dimidiats ſacro habetur con- MEl cio, poſſit grivatim legere ſacerum, alterum iudlnfe eiuſdem diei R. Videri, quòd non poſſiir, ungkam quia inchoate Miſſa videtur exigere, ut non 9 Almi interponatur aliquid, quod poſſes turbars jininuil ordinem Mifſlæ: Miſſa autem interpoſts (ulgeliikt poſlet turbare, quia illa inchoatio duplen llin ae poſſet ſpectare ad utrumque ſacriſicium. Es misltgn, quo apparet diſparitas, quare in dicto caſu Mugmmmhi aliæ actiones ſint licitæ, ſiquidem hæ non Aſnn ſpectant ad Miſſam, & ideo non ſunt aptæ aäd ( Mnn novum ritum inducendum. Nugte ent⸗ 100. An in die ane ab eodem celebrazs uifiihnnn poſſit ana Miſſa de die, altera pro defunde? Ufetin gin R. Hoc tempore non poſle, quia non judica- ſr dur eſfe tanta neceſſitas iterandi ſacrificium. allktin 301. 4 3 ellie ſin n. Whhhi huitiatren uillCn d ſi delnii, Aiautn nk l G Nin di uſnliilhit rr ons uins eiAuſ Ankmughlit 8l eliin l mtn untt “ ſeniinh alrin inn 6: Pgilnlli bemtues unDn aNn 4 Mud anicr inc. u . De uiſſa, & ad eam pertinentibus. 361 301. Quakus debent eſſe neceſſitas, ut poſ- ſit eodem die iterati Sacrificium? E. Debere eſſe ſtrictam neceſſitatem ſaltem moralem; quia quando Innoc. III. in Cap. Conſuluiſti, dicit: N ſi cauſa neceſſitatis ſuadeat, &c. diupenſat in lege prohibente iterationem ſacriſicii, diſpenſatio autem requirit veram neceſſitatem. 302. An quando in Cathedralibus, vel Collegiatis Eccleſiu celebranda eßſent duez Miſſæ, & ut antiem adeſt Sacerdos, ſit ſuf- ficiens neteſſitas iterandi ſacrificium? Reſp. Probabilius non eſſe; quia juxta Paſq. obli- gatio cantandi duas Miſſas conventuales, eſt poſterior obligatione tantum ſemel cele- brandi de die; ac proinde illa obligatio im- poſita eſt ſalvo jure, & quando ſecundùm ritum Eccleſiæ impleri poteſt. 30 3. An Benedictio Nuptiarum ſit cauſa ſußſicien: iterandi Sacrificium à &. Nonefſe, quia benedictio fieri poteſt abſque celebra- tione Miſſæ; conſuetudo autem celebrandi non eſt obligatoria, ideoque cedere debet præcepto vetanti bis celebrare. 304. An ſuperveniente Epiſcopo „ Prin- cipe, Magnate, poſſit iterari ſacrificium R. Non poſſe, etiam die feſto (quamvis multi Antiqui contrariumtenuerint, non ſumptâ purificatione] quia in Catit. Conſuluiſti, de Celebr. Miſſar. non licet celebrare iteratò o adulatione ſæcularium; videtur enim Q habersg 661 Pars 1 V. Caput III. habere locum adulatio, dum iteratur Miſſa, in obſequium ſæcularium, & intuitu quali⸗ tatis Perſonæ. An autem fieri poſſet iteratio, ſi haberent hi fecùm magnum numerum Perſonarum, paulô poſt dicetur. 30. An sacerdss, jai celebravit pro Epi- ſespo, vel Principe, poſſit deènud celsbrareprs populo? B. Si Sacerdes ſit obligatus legere utrique parti, & Epiſcopus nec ipſe poſſit legere, nec alium habeat, nec poſſit expecta- re Miſam ordinariam, poterit iterari, ſeu bis lIegi Miſſa: quia cùm Sacerdos die fe ſtò qua- lis eſſe ſupponitur) teneatur & Epiſcopo, & populo impendere ſuum officium, & non poſſit per eandem Miſſam, erit ſufficiens ne- ceſſitas celebrandi duas Miſſas. 306. An die feſto, ſi ſuper veniat notabilis multitudo itinerantium, poſſit iterari tele- bratzio Miſſæi Reſp. Non poſſe, quia non eſt ſufficiens neceſſitas; nam vel ratione itineris excuſantur ab audienda Miſſa, & tunc ceſſat neceſſitas; vel non excuſantur, & tunc ſi ſunt culpabiles, jam fruſtra illislegeretur ſacrum; ſi verò non ſunt culpabiles, hoc ipſo ceſſat obligatio præcepti. 307. An paapertas Sacerdotis, vel Eccleſiæ eſt ca uſa ſitfficiens iterandi Miſſam à . Non eſſe ſufficientem, ex Capit ſufficit, de conſecr. diſt. I ibi: Qui verò pro pecuniis una die pra- ſumunt plures fatere Miſſas, non aſitimo eva- ders damnationem. 3082 , On gumce hn unn l 14 lfun 4 ſeien Clotorktere 4 . 7 . ,erbir GCrun ,e SANRN c tNethe 14 ,uentau 173 Sni muum ui/ R Gnnnt gumn Urſch ſegan He e ſe i ſlr lmhenete ſuuinn n Ganelien, Uinu lte (Ka Anent anaten ntſeree Iuulnur lg udehan, A tlckhenne llle emuit ui 1 EANN. 6 nret 1 AKuc 1,Ntunekiar Gerrtiurtoeß „„ ir pbalt 1 rbbelbti eN et nmii Ne. GN N 4 H De Miſſa, & ad eam pertinentibut. 36 308. An ſi in aliqua Eccleſia die feſib ſit sonſuetudo celebrandi duas Miſſas ob eom- moditat em populi, & conſtitntus pro ſecun- da Miſſa deficiat viribus, poſſit unus itera- re M ſim?; Reſp. Non poſſe, quia conſue- tudo non facit neceſſitatem celebrandi duas Miſſas, maxime cùm hæ ſerviant tantùm commoditati. 309. An quando multitudo populi non poteſt capi ab Eccleſia, & adeſt aunus ſolum Sacerdos, poſſit iterare Miſſam? Reſp. Poſſe, ex Capit Neceſſe eſt, de Conſecr. diſt. 1. ibi: Illud quoque volumus cuſtodire, at cum ſolen ior feſtivitas con ventum populi nume, ofioris in- dixerit, & pùm tanta fidelium multitudo eonvenerit, quam recipere Baſilica ſimul una non poſſit, ſacrificii oblatio indubitanter ite- retur, &. 310. Quid ſi autem pro eo die non eſſet auditio Miſſæ de præcepto? . Adhuc poſſe uiſſam iterarizquia canõ univerſaliter loqui- tur: Quando feſti vitas ſolennier inauci: fre- quentioris populi concurſum; ne Eccle ſia vi- deatur eos illudere, dum ratione feſtivita- tis invitat, & poſtea non recipit intra Ec- cleſiam. 311. An pro miniſtrando viatiro poſſt ite- rari Miſſa?: B. Cum communi poſſe in tali caſu, quo celebrant: poſt ſumptas ſpecies pa- nisinnoteſceret, infirmum probabiliter non perventurum ad ſequentem diem; quia via- . Q 2 tiecum 364 Pars 1V Caput 111. tieum eſt utcunque neceſſarium in articulo mortis, vel ex præccpto, vel ex natura rei ad conſervationem vitæ ſpiritualis. 312. An Secerdos, qui habet duas Paro- chias, poſſit eo.dem die prihs in una, poſteâ in altera selebrare? E Poſſe, ſervato je- junio (quod etiam in prioribus caſibus ſup- ponitur] ſi ob paupertatem non poſſit ha- bere alium Sacerdotem; quia Parochus tatione muneris debet paſcere oves ſuas, inter reliqua autem, quibus paſcuntur, eſt ſacrihcium Miſſæ; aliunde etiam ab Eccleſia præceptum, ut hic ſupponitur, Ergo. Imô tali caſu non tantùm poterit, ſed tenebitur iterare, ſi al ium non poſſit ſub- ſtituere. 313. An habens duas Parochias, poſſit iterare Miſſam etiam ix diebus profeſtis? Bt, — Non poſſe, niſi ſint tales dies, quos populus per modum feſtorum colit; quia aliis diebus Parochus ratione muneris ſui non tenetur cele brare. 314. An Parochus babens tres Parochias. poſſit in ſingula celebrare die feſto? KReſp. Poſſe; quia facultas iterandi Miſſam funda- tur in cauſa neceſſitatis; multiplicatà igitur neceſſitate, multiplicabitur, ſeu extendetur facultas. 315: An Parschus, poſiquam celebra vis n propria Parochia, poſſit etiam in aliena celebrare deficiente Pareche loci ? N. Poſſe in Penas Cliene nriclet Cngeknie n. t,AMN/ X* ziien nel Neni 1l) Afetn Gohlen rie Mnanr bdtn 1Amiun du S ihen! el oin, ANN hen limmn gr lu lorl anüle iten ner Peutdili A mir Mtt rlMNndrd. mInlgin Kufammlm elint KCeubns A De Miſſa. & ad eam pertinentibus. 367 in diebus feſtis; quia quamvis per ſe in alie- na non teneatur ſervire, tamen Parochus loci habet poteſtatem ſubſtituendi, & tunc ſubſtitutus conſentiens in ſubſtitutionem, aſſumit in ſe obligationem ſubſtituentis, te- neturque ſervire, ſicut in propria. 316. An habens plures Parochins, poſis ſeriâ quintäâ majoris hebdemada ſervare in Jſingulis Euchariſtiam ſequenii die conſumen- dag,: . Quamvis die Jovis S. debeat cele- brare in ſingulis Parochiis, tamen juxta communem ſententiam, debet conſervare Euchariſtiam tantùm in Parochia principa- liori; quia in Paraſceve ſecundò celebrans, Euchariſtiam deberet ſumere non jejunus, cùm in prima celebratione debeat ſumere vimum, cu miſcetur pars Hoſtiæ; non eſt autem diſpenſatio pro hoc caſu non jejuno celebrandi. 317. An quande occurrit caſus iterandi telebratienem Miſſe ſit neceſſarin licentia Etiſretti 3 N. Quando patet recurſus ad Epiſcopum, ipfius erit examinare cauſam neceſſitatis iterandi Mifſſam; quia quam- vis licentia ſit à jure, uſus tamen licentiæ tequirit maturam deliberationem; & qui- dem Epiſcopi, cui incumbit invigilare, ne committatur abuſus in celebratione Miſſa- rum. 118. An etiam Religiofi debeant recurrere in hec ad Epiſcopum ? R. Illis ſufficere li- QC 3 Sn- Nede 366 *Paxs 1V. Caput 11I. e ne hlell ctentiam Superiorum ſuoram; quia hi reſpe- ſeidn ctu illorum ſunt quaſi Epiſcopi. ate 4 Hora celebrandi. 1 unſaſt 319. Qud horä diei liceat incipere celebra- nmm⸗ tionem à h. Juxta RKubricam, Miſſam priva- al,l tam poſſſe fieri ab aurora uſque ad meridiem; vre & eſt communis Eccleſiæ praxis. naan 320. Quid his intelligitur nomine Auroera? . ien n B. Intelligi tempus, quo primò incipit u clareſcere poſt noctem, accipiendo illud Kii non mathematicè & indiviſibiliter, ſed orpen niſe moraliter. lfnuin 321. An ſit expectandum initium aurose – pro Miſſa inchoanda g. Sufficere, ſi Miſſa ad- 1utk niel luc duret, dum eſt initium auroræ; quia hoc emdtmat ipſo, quòs Miſſa ſecundùm ſubſtantiam ſu- ſden winn crificii, v. g. ante ſumptionem attingat ini- Alng . tium auroræ, dicitur feri in aurora. . , Enllni 322. An detur parvitas materis in antici. falhnus batione temporis debiti pro celebratiene Miſ- vwelſinn a . Debere dari, cùm agatur de tempore, niſan d! quod habet ſuam extenſionem quantitativam Ikhucden majorem, vel minorem. INnnnmen 323. An, & quantum zempus ft aſſignan- hlenn. dum ante Solis ortum, in quo liceat incipere Crndnn Miſſam? B. Inter plures opiniones, maximè Dlenin ue congruam videri illam, quæ aſſignat ſeſqui Ginmmin horam, ante Solis ortum-. 324. An ratiene conſuetudinis poſſit nota- biliter ante auroram celesrari à g. Poſſe, ſi Kß . lhmtcgnie⸗ ſelurmen nlg n me . Wnſe⸗ 4 a a WM An 1d n ziit B iüler inlin izun Rgcent ſei⸗ mnant le tmdaſilnmnſ. tmeniI. minon ns auigl, walmuterh⸗ Tglhteton GrN,uniIm Gelir. tula e, eIN R De Miſſa. & ad eam pertinentibus 367 ſt rationabilis conſuetudo, quia juri poſi- tivo, aut conſuetudini poteſt prævealere con- traria conſuetudo. L 32 5. An in partibus Septentrionalibus, ubi in hyeme eſt valde longa nox, ſit rationabilis cauſa anticipandi auroram? H. Eſſe; cùm enim manè ſit valde breve, videtur poſſe ompenſari, conjungendo eum ipſo aliquam noctis partem, maximè cùm hoc tempore multùm creverit numerus Miſſarum. 126. An ubi artifices ſolent notabiliter ante auroram intipere ſua exercitia, priuſ- que Miſſam audire, poſſit celebrari Miſſa no- abiliter ante auroram: Reſp. Poſſe; meliùs enim eſt, ut artifices Miſſam audiant, quàm Cenſuetudo non celebrandi ante auroram, idque vel maximè in hyeme, dum nox eſt valde longa. 6 327. An in aliqua Eceleſia,ſi ob ſolennitay tem ſit celebrandus magnus Miſſarum nume- rus, ſit ſufficiens canſa auroram notabiliter anticipandi? He. Eſſe ſufficientem, quia plus redundat in cultum DEI, & Eccleſiæ ex tan- to Miſſarum numero, quàm ſi aurora non ita anticiparetur. 328. Quomodo regulanda Miſſa celebratie in Regionibus, in quibus nox durat per me- dium annum? R. Regulandum ſecundùm Regionis capacitatem, ita, ut habeatur pro die illud tempus, quod ſolet impendi ope- rationibus, pro nocte illud, quod impendi- QQ 4 tuxr . 368 Pars 1 V. Caput 111. tur quieti, attendendo ad id, quod commu- niter fit. . 329. An in nodte Nativitati Domini ſer expectanda media nox, ur poſſit Miſſæ cele- orari? N. Probabilis expectandam efſe; quia conceſſio celebrandi tres Miſſas, eſt facta pro die Nativitatis Domini; qui inci- pit à media nocte, à qua inchoatur etiam jejunium naturale, requiſitum ad celebra- tionem Miſſæz. 316. An pro dando vistico liceat celebrari *nte antsram, & quantòcitins ?à m. Licert ſtatim poſt mediam nectem; quia prohibi- tio anticipationis auroræ non eſt ſtrictiot Pro ana parte noctis; quèm pro altera; æ proinde ſi licet anticipare in tali caſu fummo mane, licebit ſtatim poſt mediam noctem. 331. An ob prepriam Sacerdotis neceſſita- ſem, v. g itineris, poſſit antieipari celebrate Miſſæ notabiliter ante auroramz; . Die ſeſto poſſe, ſi aliàs non poſſet celebrare, qujia præ- valet præceptum audiendi Miſſam alio au- tem die non poſſe, quia non eſt obligatio Miſſam audiendi. 332. An poſſit anticipari, ſi aliàs non villes ynis audire die ſeſto Sacrum, niſi anticipatum .. Ex hac cauſa non poſſe; quia talis antici= Fatio reduceretur in cauſam voluntariam, V. g. venationem, aut quid ſimile impeditr- Yum obſervationis præcepti. Hinc autem queretur, quoòd ſemper, dum quis vellet exer⸗ bu ,En ve cern nn nne na el lan un. It. l rer,um S AN Nerzen ormebidnn Annoinn on M, NN. /Amie lir tHemin diun mn Uetken old . wnn te Unlie, g ar lar A nunden chunaterd, elſhenerden: ſcle nien Ukndt d n 1 ( lin cir lthen Kln iin n n wnn Unnin iſlicnſten inntae Minlonr 4 lun n - ialiunteln miiialb lien wirn uphi⸗ un Mi f, unlaulenn Dnhnn ahentſlnue Gainzmili Nmnm eſ, Eets Gir n Arn. n kollee NNH rſmieen tünlirce min mun oin De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 36 9 Exeréere atum incompoſlibilem cum ob- ſervantia legis, ceſſaret obligatio legis , 11- cêt nulla adeſſet neceſſitas exercendi talem aRum. 333. Qud hor terminanda ſit celebratio Miſſæ à . Ex communi praxi ab Eceleſia approbata, ultimum terminum celebratio- nis Miſſarum de lege ordinaria eſſe meridlem cum latitudine temporis ſumptam; ita ut ex communi Doctorum, nec ſit peccatum ve- iale, dummodo ante horam primam in- choetur Miſſa, quamvis poſt illam fi- niatut. 334. An pro winiſirando viaticolicezt no- zabiliter poſt meridiem celebrare à E. Poſſe uſque ad horam nonam, ſeu tertiem pofſt meridiem. Imò Paſqual. judicat, à jejunis poſſe per totum diem celebrari ſuppoſit neceſſitate; quia conſuetudini introductæ uſque ad meridiem cefehrandi prævalet neceſſitas moribundi, & obligati0 Paſto- tis ad ſubveniendum animabus. Pii autem V. prohibitio, ne fiant Miſſæ veſpertinæ, non ſe extendit ad talem caſum nece ſfi- tatis. . 335. An ix celebritatibus Eccleſiarum li- eeat protrahere Miſſam ſolennem longè 1 meridiem à B. Cum communi poſſe uſque ad horam nonam, ſeu tertiam promeridia- nam, quia conſuetudo reſtringens Miſſas ad meridiem, nonſe extenditad ſimilem caſum 27 mignæ 7%.v Pars 1V. Caput I11. magnæ ſolennitatis. Idem dicendum eſt de funeribus, aut inaugurationibus Princi- pum;, &c. 338,., An durare poſſint tamdia Miſſa pri- vatæ, quamdiu durat Miſſa ſolennis? H. IIIà licitè darante, ſemper poſſe durare etiam privatas uſque ad horam tertiam poſt meri- diem; quia protractâ Miſsâ prinscipali, pro- trahuntur privatæ tanquam illam conſe- quentes; cùm cadem cauſa juſtificare poſſit Privatas. 3;7. An X pri vata cat ſa poſſit quts cele- brare peſt meridiem? Reſp. Causd itineris, & ſimiliam, nullum dubium eſt poſſe die feſto uſque ad horam primam & ultra celebrare; qutlineredibile eſt, hunc caſum conſuetu- dine comprchendi. Imô Paſqual. judicat ex ſimili cauſa licere etiam die profeſto; quia cùm meridies latitudinem admittat, non tim ad ipſum tempus attendendum eſt, quam ad convenientiam celebrationis tali. vel tali tempore faciendæ. Locus Miſſæ celebrandæ. 338. er„ loco ſit licitum celebrare Miſſam? B. Jure communi antiquo, non furſſe lici- tum celebrare, niſi in Eccleſiis conſecratis ab Epiſcopo extra caſum necefſitatis. Ex Cap'e. Nullus. de conſecr. diſt. 2. 3. Quidautem bedie à R. Hodie poſſe regulariter offerri ſacrificium etiam in Ec- cleſtis, aut oratoriistantùm benedictis, aut etiam Arſifin ,ihnſteug 1 Cnmvdl ernetntu ,1 4 4 A uvlA e⸗ aAruſt N telſen a Amnwuft ylnh 1 oncennalir N; Nt ſoipor eitcercknie 4,4Gdi w. IAM N lein lann Rochem un P Bnncck int lmn Cent nninent Atnerenne lecduti en ag ir len 1 RäU rol . G 4 ut, / wC 1 Be Miſſa, & ad eam , penineniilas 37 etiam non benedicétis, deputatis tamen tan- tùm cultui divino. Trid. ſeſſ.22. Decret: de ſer- vand. & vit, in Celebr. Miſſ. 340. An ſit peccatum mortale, offerre ſa- crificium ſine neceſſitate extra loca deputaia? B Cum communi, eſſe peccatum mertale ob graves prohibitiones. 341. An ſit aliqua pœna ipſo facto incur- renda de jure impeoſita celebrantibus extra loca deputata à B. Non eſſe; quia nullum jus extat de tali pœna. 342. Anpro miniſtrando viatico celebrari poſſit in domoprivata à e. Paſqual. cum aliis affirmativè, quia coneurrunt duo præcepta; nnum de non celebrando in tali loco, alte- rum de viatico; hoc poſtremum autem eſt altioris ordinis, cui proinde in tali neceſſi- tate debet cedere alterum. 343. An in caſu nereſſitatis licitum ſit ee- lebrare extra loca deputata, in loco tamen publico 2 Reſp. Licitum eſe, tum quia jura antiqua prohibentia Miſſam dici extra lo- cum deputatum, excipiunt expreſse caſum neceſiraris; ; tum quia aliæ etiam leges ec- cleſiaſticæ non extendunt ſe ad caſus ne- ceſſitatis. 544. An in defedtn Eccleſis liceat extra lor ca deputata celebrare; B. Licere in loco decenti, maximè ad hoc, ut populus imple- re poſſit bræceprum de audienda M/ſla: tum quia hic caſus eſt expreſſus in jure, tum Q6 quia . . . 4 y77 Pays à V. Capat 111. quia obligatio legendi in Etcleſia ſupponit ne Eccleſiam elle; ſi ergo non ſit; ceſſat obli= t uen . eeecond gatio:. II e 347. An ratione ifintris poſit eætra loca onme t deputata zelebrari ?à . Cum communi, li= mn gunn citum eſle in defectu locorum deputatorumg ngimen quia in tali caſu ceſſat obligatio ob defe= um Eccleſiæ: . 346. Quaande litzt ratione itineri ckle= brare exera locs deputata ? E: Cum Paſq; 1 in Regionibus, in quibus adſunt quidem Ec- ſogenbin cleſiæ aut oratoria ſed in itinere non occur- un rtind runt, poſſe celebrari fingulis debus, quibus 1 l ſen urget præceptum audiendi Miſſam; quia enteli cuùm in hae materia attendatur neceſſitas uni kinis ſerundúm quid, ſufficiens crit neceſſitas n gtlmnmmn urgentis præcepti: B nnlimmif 347. Quid autem in Repionibus; in quibus non ſunt loca deputata ſacriſtcii? G. Cum eo= tetrutmeln dem bPaſqual: videri, quòd liceat legere Aunn Miſſam toties, quoties placuerit in loco de- ſhommin centi; quia diſpoſitio legis non videtur ha- Muntmerhi bere locum, niſi adſit id, quod lex præſuppo= lecenien mit; cuùm ergo lex de non celebrando extra alc loca deputata ſupponat dicta loeag, non ha- anhni b bit locum, miſi eadem loca exiſtant. Wlm amien 348. An tempore peſtilentiæ poßit celebrars (ühnllief Miſſa ext ra lora deputataè . Omnin poſie; Glnmin, ob periculum conttahendæ peſtilentiæ, ſi iniſeninly, Eccle ſia àdeatur. onleriven 349. As quando confluentem ſieiſfei . Sen= kinde Uin inn gl 11(uN N . . Eutn eſi Ruidt ette . hnftn Nſii . Ed e ee po in . S Pe uiſs; & ad eam pertinentibus. 37 Eccleſtz non capit; liceaz extra illam cele- brare . Cum communi licere; quia eùm Eccleſia confluentem populum non caprat; eodem modo ſe habet, ac ſi ipſa non adeſſetʒ cùm igitur in defectu Eccleſiæ liceat quo- cunque loco decenti celebrare, licebit & in hoc caſu· 3 50. An in Caſiru mililum oferri poſſie Jacrifieium ? . Poſſe, ut ſatisſiat præcepto de audienda Miſſa; quia acceſſus ad Eccle- ſiam eſt impoſſibilis exercitui, ideoque ita ſe habet, ac ſi non eſſet Eccleſia. 35I. An pofßit in caſtris celebrari etiam in diebus profeſtis ? G. Poſſe pro Generalibus, & primariis ductoribus militum in eorum ten- toriis, quia ſacrificium eſi medium omnium potentiſhmum ad placandum DEUM, & impettandum, quo carere vel maximè duces exercitus grave forets 371. An non etiam pro militibus gregariu? H. Poſſet omminò, ſi verè chriſtianè viverent: quia nunquam deeſſent, qui communicare vellent ob periculumimminens ab hoſtibus, quæ eſſet cauſa ſaſſiciens celebrandi. 3 ½3. An guandoe ratione noteſſitatis eſt ce- lehrandum extra lora deputata, ſit neciſſa- ria liætntia Epiſcepi? . Si neceſſtas ſit evi= dens & noteria, ſmpliciter non eſſe neceſſa= riam licentiom Epiſcopi ad celebrandum in leco publico; quia univerſaliter urgenre ne- ceſſitate, obligatio legum veſſat. 7 354A48 1774 Pars I V. Caput 11I. 354, An idem ſentienduim quoad Domoes privatas? Reſp. Quoad has neceſſariam eſſe licentiam excepte caſu, quo articulus mor- tis & indigentia viatici urgens, aliter ſieri non patitur; quia priyatæ domus ſuntſpecia- liter prohibitæ, nec ſunt conformes naturæ ſaeriſicii, quod tanquam publicum publico modo exigit offerri. 35 5 An quahdo neceſſiras non eſt evi- dens, ſit neceſſaria licentia Epiſcopi etiam quoad publicum à Reſp. Eſſe neceſſarium; quia tunc tanquam res diſputabilis indiget judicio & authoritate ſuperioris, ut deter- minetur. J 356 An in mari liceat telebrare Miſſam 2 B. Poſſe celebrari, ſi ſit neceſſitas in navigiis magnis & mari tranquillo, quia de navi- antibus eſtalias par ratio, ac de itineranti- da, niſi quòd in navi videatur eſſe pericu- lum effuſionis ſanguinis, tradunt autem pe- riti navigationis, quòd tunc non adſit peri- culum, quibus proinde credendum eſt. Et ita conceſſiſſe referuntur Clemens VIII. & Paulus V. 357. lsanno licet celebrare in mari k. Li- cere non ſolùm dum urget præceptum au- diendi Miſſam, aut ſumendi viaticum, de quibus caſibus dubium noneſt, ſed etiam aliis die bus, quibus non eſt periculum, qu'a navigantes ſunt inter illos, qui non habent Eccleſiam, proindeque ſuper illos non cadit lex illa prohibens. 3 51 8 Ge 6 rtantt ſonalrt⸗ mmmnnelin⸗ enocintil Zl 1 lunnn llhorcann A Küti cen u ſextinnlilſ eetneeha arohetoo 1 renanenn 1 ſe,wnimninmn sM 0 ſeaua Aritcn run In 6 Ou ink XN, , Mſpchum berg, AAd 4 N . se 6 Ererunße lliigin MniinkCinen ülilireſe e⸗ ulein lecetr 1Gurlſ, Wut mii⸗ TNöer⸗ 4 rnr le . NAeN eeun. AWeCDKlel⸗ EChren TIE ylnnikl entcgund Eſtäünce 1 n, De Miſa, & ad eam pertinentibus, 375 358. An liceat celebrare in flumine à B. Vix poſſe occurrere caſum neceſſitatis. cùm ſlumina non ſint tam magna, ut facilè ad ri- pam non poſſit excendi, ibique celebrari, ſi tamen occurreret caſus, ubi excendi non poſ- ſet, & urgeret neceſſitas viatici, judico cum Paſq. tunc celebrari poſſe. 359. An in oratoriu Regularium intra ſet- ta illorum, aut in Grangiis eorum erectu poſ- ſint qu ilibet ſacerdotes ſaculares celebrare? B. Poſſe; quia hoc ipſo vi privilegii ſunt depu- tata pro ſacriſicio, & quidem ſine limita- tione ad numerum Miſſlarum, qualis ſolet ſieri pro oratoriis privatis ſæcularium. 3160. Quale peccatum eſt celebrare in Ec- eleſia polluta? Reſp. Eſſe peccatum grave; quia eſt contra prohibitionem in materia gravi. 361. Quid fatiendum, fi dum celebratur Miſſa, polluatur Eccleſia? N. Relinquenda eſt Miſſa ſi Canon non eſt inceptus; ſi autem inceptus ſit, erit complenda; cùmenim in Canone inchoetur ſacrificium faltem ritua- liter, prævalet præceptum de perficiendo ſacrificio, præcepto de non celebrando in Eccleſia polluta. . 362. Urgente neceſitate, an extra loca de- patata potiks qudàm in Eccleſia polluts cele- brandum: B. Cum communi apud Paſqual. probabiliüs eſſe, quòd potius celebran- dum ſit in Eccleſia polluta, quàm extra locs 376 Pars! V. Caput 771. loca deputata; quia communiter concedê eur, quòd urgente neceſſitate ſaltem de li- centis Epiſcopt celebrari pofſit in Eccleſia polluta; quod admitti non poſſet; ſi potiùs celebrandum eſſet extra loca deputata : ſi- quidem fſemper adeflet aliquis talis locus de- cens. Aliunde autem Eccle ſßa polluta haber ſaltem in actu primo habilitatem ad ſacrifi= candumin eg, quam loeus non deputatuæ non habet, & inhabilitatem in acu ſecundo poteſt ſupplere nece ſſiras urgens. 363. Al aliguande de yure liceat telebra⸗ re Miſſam in Eccleſia polluta? g. Quando in tali Ecele ſia ſolet aſſervari Euchar flia ad miniſtrandum viaticum, poſſe in ea ſingulis ſeptimanis celebrari Miflam ad fenovan- dam Eucharifliam; quia quanꝗgo concedi⸗ tur finis, hoc ipſo concedunturmedia necef- ſaria ad finem. Ex quo capite etiam tem- pore interdicti in hune finem conceditur ſe- melin hebdomada celebratio, quæ tamen debet fieri januis clauſs 3 quia non conce- ditur; miſi in quantum ad änem neceſla- rium eſt. 464. An exr canſa neceſſitatis cohtedere poſſit Epiſcopus, ur celebretur in Ecrleſia pol= Iinta? B. Poſſe; quia in caſu neceſſitatit Poteſt Epiſcopus diſpenſare in ſacris Ca- nonibus, quando diſpeniatio non eſt pro⸗=⸗ hibita, aut reſervata à Jure vel conſue- tudine. enn /Alfin ve d lfnenline eſtgeelunt mutliſcen einfit ſnſßlunt ⸗ Genixlennn dulieg⸗ irulet hmn ilttſeplen l ogen Mnune itee NNnminfe rEeinuen ole aue Gaeine zulin umn Cin pChentnm hanii Drti teut menti ſeecſariabi Mfgitineim AAeinnen ien ecoralnint, N AGſilinn “ 1 di AkN kingt Wnilene . — We Eennnf . niirlen, m Wee Munmi n dend und Ern, Al uNN 4. Atenn heelke⸗ aßui Dton. enalniſiſe⸗ Anabet De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 377 36 5. An aliquando ſine licentia Epiſcopi Riceat in Eccleſia polluta celebrare? Reſp. Li- cere, ſi ſit neceſſitas, quæ de ſe ſolvat obliga- tionem, ſitque ita urgens, ut non poſſit re=- curri ad Epiſcopumztunc enim habet locum Epychia, quàâ reſpiciendo admentem ſupe= rioris judicamus, quòd Epiſcopus non erat negatumis licentiam, eò quòd judicaſſet ca- ſum non comprehendi in lege. 566. Quanta debet eſſe neceſitas., ut Epi- ſcopus poſsit dare licentiam ad celebrandum in Eccleſia polluta: R. Requiri quidem cau- ſam gravem, nontamen ita gravem, ut non ſuſhcist ordmaria in genere gravi; quia agi- tur de diſpenſatione in lege puré Eccleſia- ſtica, & quæ non eſt de reſervatis, ſed ſo- lùm de conſuetudine commiſſa eſt Epiſco- pis; Igitur non requiretur cauſa gravior, qum in diſpenſatiose in cæteris legibus ordinariis. 367. An ſi contingat, in Eceleſia peUuts telebrari, maneat reconcilia a RE. Remanefe reconciliatam ſfubſtantialiter: quia reſtitui- tur illi id, quod erat ablatum quoad ſub- ſtantiam, ſcilicet oblatio ſactificii, quæ ali- unde requiritur etiam ad reconciliandam Eccleſiam, tanquam ultimum complemen- tum reconciliationis. 368. An non ſaltem requiratur ettam re- conciliatio ritualis ? B Requiyi & illam, ut t perfecte & integrè reconciliata; quia quane⸗ 378 pars IV. Capat III. quando Eccleſia præſcribit alrquid facien- dum ſub certis ritibus, ſi Hiat ſine ip ſis, debent poſtea ſuppleri, ut patet de ſolennitatibus Baptiſm, & Matrimonii. 369. An conſecratio Eccleſia poſſit com- mitti ſi mpliei Sacerdoti? &. Poſſe à ſummo Pontifice, quia non eſt attus ordinis Epi- Kcopalis ex inſtitutione divina, ſed ex inſti- tutione Eccleſiæ tantùm. 370. An ſi in Eecleſia nondum conſecra- sa offeratur ſacrifcium , remaneat cenſe- crata? B. Negativè; quia in facrificio, nul- la exercetur in ipſam Eccleſiam tanquam Hubjectum ſanctificandum actio: & aliâs omnis locus, in quo celebratur, conſe=- craretur. Quòd verò Eccleſia polluta re- concilietur, eſt diſpar ratio, quia illa non amittit conſecrationem, ſed tantùm pol- Iuitur, non in ſe, ſedin hominum opinio- ne, & ideo pro teconciliatione quoad ſub- ſtantiam non requiritur aliqua actio, quæ in ipſam inducat aliquam ſanctitatem, ſed ſufficit talis, quæ illam reſtituat opinioni hominum. 371. Quando amittit Eccleſia conſecratio-= nem, ut de novo conſecrari debeat? Reſp. Tunc, quando vel in totum, vel majori ex arte ſimul deſtruitur, quocunque modo fiat æc deſtructio: quia deſtruitur ſubjectum conſecrationis, quo deſtructo non poteſt manere conſecratio. Ecels⸗ Ceuu lhun 1 eniin lahuſit Henicdne nzeklientt inm munt Non. eteEe NiddAnſKaai ruridenden Neüggenno, . Ineun, er . Aus ust. 1 Hu eAngtnn he tee Mi le uftmnis, gein 4 Dichelmtern n aheneile⸗ —— Munce 1 mulin olill Mnneet a Miauen dNd 160NA m,. renatlh ErANNN Ran Krdhuitn artiur n „ aſe ilhn N, del ANVE euußt e. äl De Miſſa, & ad eam pertinentibus, 379 Eccleſiarum pollutio. . 372. Qot modu polluuntur Eccleſia con- ſecrata aut be nedicta? . Quatuor modis: Per Homicidium; effuſionem ſanguinis hu- mani; effuſionem ſenmunis humani; & ſe- pulturam excommunicatorum, aut Infi- delium. 373. Quale Homicidium debeteſſe, ut pol- luat Eccleſiawm ? B. Debere eſſe opere 1pſo commiſſum, libere volitum, graviter pecca- minoſum, & injurioſum ſaltem ipſi Eceleſiæ, quatenùs etiam per Judicis ſententiam in Eccleſia occiſio facta Eccleſiam polluit. 374. Qusg lis effuſio ſanguint polluit Eccle-= ſam à ꝑ. Debere eſſe effuſionem ſanguinis ſolius hominis, ejuſque vivi, mortaliter pec- caminoſam, eamque ex vulnere gravi. 375. Quals effiuſio ſemin u polluit Eccleſiamè Br. Solam effuſionem ſeminis humani in ſe directè voluntariam, & mortaliter pec- caminoſam, & quidem in eſſe externo, ſeu ex opere aljquo externo, non ſolùm ex cogi- tatione interna ſecutam, eamque abundan- tem. L 376. Qualis ſepultura Excommunicato- ru m, vel Infideli um polluit Eccleſiam! g Se- pultura debet eſſe completa, aut ſaltem per modum depoſiti; debuit fuiſſe excommu- nicatus vitandus, vel inſidelis, quamvisin- fans tantùm fuerit, niſi fit natus ex alterutro ſaltem Parente fidele. 2777 . 4 3⁸0 Pars 1 V. Caput 111. 377. An reqiratur zublicitas adlionum polluti varum, ut Eccleſia cenſeatur pellutas R. Requiri, Ex Cap. S'gnißtaſti Adult. Quia pollutio Eccleſiæ eſt maculatio fanctitatis quam habet Eccleßa ex Benedidione, vel conſecratione; maculatio inquam non in ſe, ſed in hominum opinione; ad hoc autem publicitas necefaria eſt. 37 8. An Eccleſie pollusa reconciliatio peſ- ſit fieri à ſimplici Sacerdote à R. Si fuit tan- tùm benedicta, poteſt ex communi ſenten- tia, d ſimplici Sacerdote reconeihiari: ſi ve- 185 fuit confecrata, à ſolo Epiſcopo, vel ex commiſſione folius Pontificie ab in feriozi Sacerdote. Altare. 379. An altare ſi, neceſſarinm ad telebra- zionem Miſſa ?à R Eſſe næce ſflarium ex gravi Eccleſiæ præcepto. 10. Qaale debet eſſe Altare? R. Debere effe lapideum, & ex uno lapide; poſſe autem eſſe vel fxum, vel mobile ſeu ut vocant por- tatile aut viaticum, quodlibet ab Epifcopo conſecratum. 381. An ſtante par vitate men ſa altaris ad- hiberi poſſit ad conſecrationem parva hoſtiaz R. Poſſe; quia quantitas panis confecrandi; non eſt determinata à jure, & formæ etiam in eadem civitate ſunt inæquales: cur igitur ex occaſione minoris Altaris non poſſit mi- Sor hoſtia adhibcri? 382⸗. 1 6 4 N . ,Alrg rcnmanrd ſenoct . 1 lsdcmmel Prethl ahm⸗ t 47 tun Au Cenlier nil Nirdeis eetes (wo, Unltinn fe l 11, 4. N/ em,muunh enl Mrtaei urtinani lenten Ee⸗ ittdnnare⸗ liat mu ſiunfatumim Pnkhltnn lii WMelNe 4 iktelloane ln, Nar aroſenmg ,K Ma 1 8 Anumninze. . ,,7. l lilig. annumine n wlubetbig tlhe⸗ Emimuaßn An WMölt „ erſonili —— „ ttond, ͤZ — De Miſſa, & ad eam pertinentibut. 3 8r 382. An Reliqu arur ſanctarum repoſitio in Altæri, ſit de ſubſtantis conſecxatisna? R. Cum communi, non eſſe, quia in jure ubi fit mentio de Conſecratione Altarium, bihil prorſus dicitur de Reliquiis, nec ullius talis præcepti veſtigium eſt. 3 8 3. An ſi celebtetur in altari non cenſe- crato, remantat conſecratum? R. Non re- manere, quia harum rerum legalis, vel ri- tualis ſacratio pendetà voluntate inſtituen- tls, has vel ilias cæremonias, per quas red- dantur ſacræ, inter quas non eſt celebratie Miſtæ. 384. Quomogo amittit sltare conſecratio- neme R. Ex jure duobus tantùm modis amit- tere, nemps ſi motum, aut enormiter fra- ſtum fuerit, Capit. quod in dubiis de conſecr. Eccl. 385. An Sacerdes celebraturus, teneatus explorare, an altare ſit conſecratum, vel inz tegrum R. Non teneri: ſed ſuſſicere, quòd ſit expoſitumcelebtationi, hõc ipſò enim, quòd ſit ſic expoſitum, debet præſumi habere ne- Celſaria ad celebrationem. 386. An ratione neceſſitatis liceat offerre ſaerifh ium ſine altari conſecrato, ubi non ſ liberum exercitium Religioni Catholic« 2 R. Cum Paſqual. Poſſe, quia in tali loco lex de altari adhibendo cenſetur impoſſibilis, cùm ſupponatur, Altare non poſſe facilè haberi, lex autem obſervatu impoſſibilis non obli- Sat. 387. 382 Bars Ty. Caput 11I. 387. An ratione neceſſitatis poſſit oferri ſacrificium ſine Altari etiam ubi eſt liberum exercitium Religionis Catholieä R. Cum Paſ- qual. valde probabile eſſe, quòd neceſſitas miniſtrandi viaticum moribundo, ſi ſuffici- ens cauſa ad celebrandum ſine altari; quia adminiſtratio viatici fundatur in lege divi- na: altera autem eſt purè humana, ergo illa prævalere poteſt 38 8. An in Altari fixo, conſecrato, inte- gra etiam extra Eccleſiam poſito, liceat celebra- re ſine ulteriori licentia: R. Licere, quia Altare fixum acquirit jus unctione conſecrationis, ut ſuper ipſo in illo loco celebrari poſſit, quò jure ſtante, hêc ipſo conſurgit in unoquoque facultas celebrandi ibidem. 3 39. Ar nunquid ſacri Canones prohibens celebrari extra Eceleſiam conſecratam, aut benedictum? R. Hodie ſuſſicere, quòd locus fit deputatus tantùm ad divinum cultum, quod habet Altare conſecratum Deinde ca- nones illi intendunt tantum, ut non celebre- tur in locis prophanis, quod hic maneret ad- huc integrum. 390. An in quacunque Eccleſia celebrari poſſit à quocunque ſacerdote ſuper Altari por- tatili? R. His temporibus poſſe etiam in ora- toriis deputatis, uti conffat ex praxi quoti- diana, nec eſt ulla prohibitio ut non celebre- cur in altari portatili, ſed ſolùm ut non cele- bretur extra Eccleſiam. . Al- ne i0 , Met in. MHunpdn 4 uonkiuen Aiunſnt,t NW. urmt Or 0. tleknca n gümen⸗ li Wngrigna cenet ) iulntrin 1Pel rttke Ienalemn er 6 er il Aalnni Mwt ikluu ompatttn 1 . (Ara . 1 1 GI Ilttiftmin⸗ Ukr, undn Eetro. De Miſſa, & zd eam pertinentibus. 3 85 Altaiis Ornatus. 391. Sunthe mappæ ſeu tsbales neceſſariæ ad Altare pro Sacrifitio Miſja?R. Eſſe neceſſa- rias ex conſtitutione Eccleſiæ, Cap. Altaris balla, de conſecr. diſt. I. 39 2. Wust requiruntur mappæ ſeu toba- lea? R. Juxta Rubricam ex Cap. ſi per ne- gligentiam, de conſecr. diſt. 1, debent eſſe tres: poteſt tamen unica duplicata, ſi acce- dat altera, aut una ſola triplicata eſſe fuffi- ciens: imò ſufficiet, ſi in medio Altaris, ubi calix & hoſtia ſubſiſtunt, triplicetur. Aliqui judicant, ſufficere etiam duastanruùm map- pas & quòd rubrica dicat, umam debere pro- tendi utrinque uſque ad terram, eſt tantùm pro decentia. 393. Ex qua materia conſtare debent ha mappæ? R. Debere eſſe ex linteo lineo, non autem ex laneo vel ſericeo. Vix dubium eſt, poſſe eſſe etiam ex canabe, cùm ſit ſpecics lini, & ad eoſdem uſus à natura inſtituta. Probabile etiam eſt, poſſe eſſe ex goſſipio⸗ quia à Plinio computatur etiam inter lini ſpecies. 394. An maßya Altaris debeant benedici? Reſp Vi rubricæ benedicendas eſſe, poſſe ta- men ſine peccato adhiberi non benedictas, quia Rubrica eſt tantùm directiva, nec extat ulla alia lex, quæ induceret obligationem ſub peccato. 395. An aahibita mappa prophana poſins re- 84 bars V. Caput I11. eſtitui uſibus priotibus; R. Poſſe, quia non hoc ipſo acquirit Eccleſiaearum dominium, nec deputantur in uſum ſacrum, ſed conce- duntur ad tempus. 396. An, && quale teccatum ſit, uti map- pis immundis aut laceris, Reſp. Eſſe vel venia- le, vel mortale, pro quantitate defects, quis eſt contra reverentiam debitam ſancto Sa- criſicio, & cultui divino. 397. In, & guale peccatum'ſit ſine m afpis celebrare à Reſp. Si id fiat ſine nece ſſirate, juxta omnes eſſe peccatum mortale, non quòd fiat contra aliquod ſpeciale præacep- tum, ſed quiain re gravi, concernente reve- rentiam Sacriſficii, & honorem cultus divini, fiat contra uſum univerſalis Eccle ſiæ. 39 8. Quid autem in caſu neceſſu atu à R. Si necefſitas ſit gravis, v. g. ad miniſtran- dum viaticum, nec eſſe veniale, quia hæc neceſſitas in jure divino naturali fundata prævalet. 399. An altare ornandum ſit pallio, ſen antipendio? Reſp. Nullum eſſe peccatum, ſi illud non adhibeatur, maximè ſi deficiat ra- tione paupertatis Eccleſiæ; quia pallium ad- hibetur purè ad ornatum & decentiam, id- eò ejus defectus non erit irreverentia. 400. An altare ernandum ſit Cruce in miedio poſita? R. Eſſe ornandum vi rubricæ, quæ quia nihil dicit de Cruciſixo, ſatisfiet, ſi ſola crux adhibeatur; quam etiam adhibere 205 . ,opinih MG ,,gevon tonit prſlli A ℳCnr e ,mmnm u ne ihueminhch P 9, N em fülin feekeind coAendante ennuckkrtn “ ACrken rrtcrnunn . * WNANAE an lian lgim luncloeme al, l re öen w. ) ags ennt larlnii Alr Nhrd e l n C Crun dende b Un Mem MotNE Qunnn mnn 4 le ang eg, 2 nle er ed Grlelln. . 1 e ſnd larlohr uunſoſtnegt . 4 17 9 e Wecd n e ee e „Atnede ,Eraeſde/AI eha ] ” õ 5 Arldeudnn „1.f.. uinelott uuilit ar gilimn⸗ eullenim Atifeehg De Miſſa, & ad gam pertinentibus z8 † non eſt obligatio ſub mortali, cùm de tali obligatione non conftet. 40 1. An Crux ſit neceſſaria in Altari, ubi con ſer Vatur Euchariſtia? B. Cum commu- ni, ſi Euchariſtia ſit clauſa, debere adhibers Crucem; quia Kubrica univerſaliter loqui- tur; ſi verò Euchariſtia ſit expoſita venera- tioni, aliqui dicunt debere adhiberi; alii ju- dicant non eſte neceſſarium, ſed poſſe ad- hiberi. 402. An Crux ſit adhibenga, quando icon Altaru centinet Crucew, vel Crucifixum B. Probabile quidem eſt, non eſſe neceſſa- rium, ſi Crux non ſit nimis alte locata; pro- babiliùs tamen eſt, & conformius KRubricæz ſi adhibeatur; quia Rubrica præſcribit col- locari ſuper Altare intra candelabra. Unde etiam judicant aliqui, non ſatisferi Rubri- cæ, ſi Crux collecetur in ſummitate Taber- naculi, niſi forté Tabernaculum foret ſatis demiſſum. 403. Qua cauſa excuſat etiam à venials smiſſionem Crucu in Altari à . Excuſare quamcunque rationabilem cauſam; quia hoc ipſo honeſtatur talis omiſſio, redditur- que licita. 404. An & qualiter Miſſale fit neceſſa⸗= rium? R. Celebrare ſine Miſſali per ſe eſſe Peccatum mortale, ob periculum omittendi aliquam partem notabilem, aut commit- sendi errorem gravem. R 4 ⁰052 386 Days Ip. Caput 11I. 40 5⅝. Quid ſi autem eelebrans ita ten-eee me moriâ Mifam, ut abſit probabile perienlum errandi? B. Tunc ex juſta cauſa poſſe cele- brari, eſſe valde probabile, quia ceſſat finis, ob quem debet adhiberi Miſlale. 406. An Miſſale ſit benedicendumi. Non eſſe benedicendum, quia eſ tantùm inſtru- mentumad ſubminiſtrandum memoriæ, quæ recitanda ſunt. 407. An & qualiter candelabra ſunt ne- eſſe ria pro ſacrificis t . Ex Rubrica debere adhiberi minimum duo; ſed poſſunt eſſe ex quacunque materia, & poſſunt eadem ſer- vire etiam communibus uſibus, quia ſunt rantum ſuſtentacula luminis. 408. An eſet ſaltem vonisle, eclebrare ſine gandelabris à g. Non futurum, dummodo tamen lumen adhiberetur; quia candelabra non præſcribuntur ratione ſui, ſed ratione luminis, ſi ergo lumina aliunde adhibe- antur, patùm refert, ſi abſint candela- bra. 409. An & qualiter lumen ſit neceſſarium in oblatione ſaæcrifcii? B. Adhibendum eſſe ſub peccato mortali. Ex Cayit. Littera, de Celebrat. Miſſar. & conſuetudine univer- fali Eccleſiæ, communique ſenſu Dodto- rum. 410. An ſit obligatio adhibendi duo lumi- maA? B. Si duo haberi nequeant ,„probabilis vidern, quòd ex quavis cauſa rationabili etiam Pununkr un Nn 0 1 atolrune cet aniif ein leus D , ſctunmiefe lungettlmn e o In Aulain ſihtunſelnn ſnſietine⸗ r; tretnd Gerlnieig onnd ktinbe (,ununi nzitve⸗ etcenchan Eumnduiier rallmte mihin een ii e Anmmltft , ultrt inn⸗ d del , AAWARe 4 4* d . W 1 U N . (An aale vrſinuſei 1 Mledn N A ,Kenlrulſe. S etiam propriæ devotionis poſſit celebrari De Mips, & ad tam' peytinentibut 322 cum unico lumine; quia quòd duo adhi= beantur, non eſt prœcepti, ſed decentiæ. 41. An inchoatum ſacrißicium poſſit quis bproſequi, ſi lumen exætindum non geßit reac- cendià Keſp. Si poſt conſecrationem extin- Suatur lumen, dubium non eſſe, quod de- beat continuari Miſſa, quia præponderat integritas Sacrihcii. Si autem ante confe- crationem, Paſqualigus tenet, quòd dum- modo Miſſa inchoata ſit, debeat continua⸗ ri; quia dum ſacrificium incipit cum lumi⸗ ne, ſervatur ritus præſcriptus; quòd autem poſteà extinguatur, eſt per accidens, & quòd reaccendi nequeat, devepitur ad ca- ſum impofſibilem, in quo ceſſat legis obli⸗ gat0. . 412. An ex cauſa neseſſitatis poſſit efferrà ſacrificium ſine lumine?: B. Communem quidem ſententiameſſe, quòd in nullo cafu liceat/; eam tamen videri Paſqualigo diffi- cilem ſaltem in caſu, qui fundatur in jure di- vino naturali, ut in ſimili alias dictum eſt- 413 Ex qua materia debet lumen adhibes ripre ſacriſicio? g. De jure quidem nullam obligationem eſſe adhibendi lumen ex ce- ra; ſi tamen hoc habeatur, fore veniale, ad- hibere ex alia materia propter munditiam ad Sacriſcium requiſitam. Si veré ceraz non adſit, poteſt adhiberi ex oleo, adipe, KEvo, &. R 2 414. 388 Pars IV. Caput 11I. 414. An pro elevatione ft accendendus ſpecialis cereus? . Quamvis id laudabile ſit & decens, non tamen eſſe ullam obligationem, quia Rubrica eſt ſolùm directiva. 415. Quanta debet eſſe neceſſiras, at poſſi- mus leti pro ſacrißtio lumine ex oles, vel ſe- vo' H. Probabilids, hoc ipfo, quòd velimle- gere Sacrum, & deſit cera, adhiberi poſſe ſevum, vel oleum. Apparatus pro Sacrificio. 416. Quo jure requiritur calix ad ſacrifi- cium Miſſa? &. Ex inſtitutione Chriſti ſaltem quoad ſubſtantiam, quatenus adhiberi voluit vas aptum ad miniſtrandum potum. 417. Prohibitäâne eſt aliqua materia, 6 qus calix fadtus adhiberi non poſſit proſacri- ficio? E. Calicem (pari paſſu loquendum de patena] prohibitum eſſe ex ligno. Cap. vaſa, de Conſ. diſt. I. Item ex ære, aurichalco, aut vitro. Cap. ut calix. Aiſt. 1. 418. Ex qua erge materia permittuntur? Bt. Ex auro vel argento, aut ſaltem ex ſtan- no. In capit. ut calix, de conſecr. diſt. T. 419. An qui offerret ſacrificium in vaſis ex materia probibita, peccaturus eſſet gra viter gr. Omninô, Ex Capie fin. de celebr. Miſſ. Ubi conſecrans in ſcypho lignee, privatur in per- petuum officio, & beneſicio. 420. Asn ſeclusä paupertate, poſſit 32 eri nen Kncn Mrunirurere Nrtzgurn etcldi uim ſinn Ielunk ir lumen un ſaltoze 9 EA M 44 41 Ar aung ng Uchenn 1 Iht, Ar on wlan irtertruude Urnigictu A Anmu l Iennrni 1 . ſetem umnile bn Slrginutenu un lenhe A ntt, e 4 latt. 1 WwFEANH let WINn. iztutn auni uin linn õ , Alhenat, unt. 1 cfemis iA eimldiee ureſehun S aN G—N u le. De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 38 9 ri ealix & patena ex ſtannoi B. Valde proba- bile eſſe, quòd poſſit, ex ipſa Rubrica. 421. An Calix peſſit adhiberi plumbeus? B. Negativè; quia videtur eſſe materia in- habilis, eò, quòd facillime ſordes contrahat, ac etiam qualitatem quandam plumbeam diffundit in potum contentum. 412. An ſaltem poſſie confici calixæ ex auri- chalco, a«re, &e. deauratis à B. Probabilius poſſe; quia ceſſat ſinis, ob quem hæ materiæ ſunt prohibitæ, ſcilicet quia contrahunt ru- biginem, & provocant vomitum. 323, An calix conſtare poſſit ex lapida? He. Poſſe, ſi ſit non vulgaris, durus, optimè polibilis; quia talis non imbibit ſpecies, pro- pter quod poſſet eſſe materia inepta- 424. An calix eburneus poſſit adhiberi ² B. Cum Paſqualigo videri materiam inep- tam; quia recipiendo vinum, maculas con- trahit, quæ non poſſunt abſtergi, ideoque non maneret vas mundum. 425. An ſuſficiat ſi ſola cuppa calicis con ſtes ex materia debita? ꝑ. Sufficere, ut conſtat ex ipſa Rubrica. 426. An patena & caliæ debeant in parte interiori eſſe inaurati à B. Debere, & qui- dem ſi ſint ex materia de ſe inhabili ſub gra- vipeccato, inaurati efle debent, ſecùs ſi ſins ex hab ili. 427. Ex qua materia debet eſſe Pyxis, in qus conſecratur Euchariſtiag? Reſp. Uſum ob- R 3 ti⸗ 390 Pars 1UV. Caput I1I. obtinuiſſe, quòd ſequatur conditisnem Ca-⸗ dicis 3 nulla tamen eſt circa hoc determina- tio, ſive in jure, ſive in Kubrica. 4²8, An calixæ cum patena debeant neceſ- SKariò cenſecrari à G. Non poſſe adhiberi ſub Peccato mortali ad ſacri ficium, niſi conſe- crates, per ſe loquendo; quia conſecratio eſt ritus in materia gravi. 429. An ſaltem in neceſſitate lieeat cele- krare ſine ealiceæ conſecrato ? H. Quoad hoc ſentiendum conformiter ad ea, quæ dicta ſunt de Altari conſecrato pag. 381. n. 387. 430. An ſi celebretur cum calice non con- τ—Pctο, remaneat econſecratus à F. Non re- qmanere; ratio eſt eadem, quæ data eſt de Al- Kari, pag. 381. n. 383. 431. An Pyæis, in qua ton ſecratur Eucha- giſtia, ſit neceſſario benedicenda ?à g&. Non efſe, quia in jure nullum extas præceptum. Rubrica autem eſt ſolàm directiva quoad oc. 432. An idem dicendum de lunula in oſten- Iorio, ſeu Monſtrantin, & de fiſtula argentea, Fer quam Pon/ifex ſaumit ſanguinem ſacrumè &. De his nec Rubricam quidem extare; conveniens tamen eſt, benedici eâdem be- uedictione, quâ Pyxis. 433. Qusaliter amittunt calix C pk3t enag cenſecrationemi B. Tunc, quando ita per fra- Gtionem amittunt ſuam formam artificia- em, ut non ſint amplius apta pro ſacriſicᷣᷣ 4 non Eht mun.⸗ AA. M. 41 in in Pyrturi 3deceton enietn z Puech⸗ ezerc 1 N rihn ftutt 9 Anelimim techenunhee, Honlmen rn eA,air u iltiginatiutn ummann de Uenln; a Aln, Mior Eemmn uelec ialtananen: e mmm ve t, Egren A e ,7, 6 . ltt e. Aan r⸗ zulazntg. GrEMr. elnefe guninte lutt⸗ aineNN ulludli . gls zeh ornin ö Eelnenz l. 1 leie AA. . L Gr5 De Miga, & ad eam pertinentibit“. 391 minillerio; pereunte enim ſubjectò, debet perire forma. 434. An caliæx amittat conſeeratienem . cupps ſeparetur à pede à. Non amittere, ſi ſeparetur à pede tornatili, ſi iſte non ſit fra- Gus; quia ſimpliciter non amittitur forma ejus artifcialis; amittere autem, ſi ſeparato cuppæ à pede fiat per fractionem; quia amiv- titur ſorma artiſicialis. .3 5. An ſi cuppa salicis amittat longé u ſis dAeaurationem, amittat ktiam zonſecrationem? Bi. Si aliunde materia calicis eſt per ſe habi- lis, non amittit conſecrationem; quia non ſola deauratio conſecratur, ſed totus calix. Neque deperdit calix per deaurationisattri- tionem ſaam formamartificialem. Aliud ſen- tiendum, ſi materia de ſe inhabilis, reddatur habihis per ſolam inauratienem, quia tunc deperdita inauratione, manet caliæ inhabi- lis, conſcquenter nec conſecratus. 436. An ſi calix conſecratts inauretuy; amistat cenſeerationem; B. Affirmativam eſſe communiorem; negativam tamen eſſe valde probabilem; quia manet idem calix quoad formam, majorque pars ſacra trahit ad ſe minerem; nec Eccleſia noviter deal- bata, nec corporale noviter amydo tin Gum, perdit conſecrarionem aut benedictionem; aliunde execratio rerum conſecratarum odioſa eſt, ideoque in caſu dubio non in- ducenda. K. 4 4 7. 392 Pars I V. Caput III. 437. An per uſus prophanos ſacrilegos exe- srentur & violentur ſacra Vaſa? g. Minimè, conveniet tamen illa ſimplici benedictione reconciliari. Si autem violarentur per ſan- guinis, aut ſeminis khumani effuſionem, de- Berent ab Epiſcopo reconciliari. 4 8. Wealis apparatus exigatur pro cali. e* & Exigi purificatorium ad detergendum Calicem; pallam parvatm ad eooperiendum, Burſam, in qua reponatur corporale; ve- Ium, qué calix operiatur, & corporale, uod ſuper Altare extendatur. Inter hæc velum & burſa non ſunt neceſſaria ad ſa- crificium, nec eſt ullum præceptum adhi- Bendi; pertinent tamen ad ornatum & de- Centiam, & ideo non niſi ex neceſſitate omittenda. 4 9. An purificatorium ſit benedicendumz Reſp. Paſqualigum referre, quòd in praxi mon benedicatur. IIlud certum eſt, quòd de æ nulla ſpecialis mentio fiat in Rubricis aut ahbi; niſi dicatur, comprehendi ſub nomine Tobalearum & Mapparum, quarum bene- dictione dicunt alii benedicendum etiam puriſicatorium. 440. Ex qua materia conſtare debet purifi- cateriamè g. In praxi ſemper adhiberi line- am; quia tamen nullibi quidquam de hoc ex- primitur, exiſtimat Paſqualigus, dummodo ſit mundum ex materia apta ad extergen- Qum calicem & manus, poſſo adhiberi. 441. rmanet 41 lps aun⸗ ,dI M rCcnndi I nrltenkands Uitnenſricn nerennn u Pl, ancr ligen ummdn Ilietgtar ecahanlnutm zntachenlz, lſaumi bloroheer eer. E laen. 4 Arſeeuun /, Aiſeenun, NVwenn 1lgtngln ACNad Ahmnadrhenu 1 7 a ⸗ t Lreteln e 5 1 Aatetltg 1hot⸗ 1. 1,,,.,, N Gte, . muKmürhlv Pnrend bin 1 nnn de⸗ eenlln en ulnlifuif Kheilu. De niſſa, & ad eam pertinentibus. 39 441. An Palla ſit neceſſa, ia, & qualtsz eſſe debeat? Eſſe neceſlarium de facto adhiberi pallam, & quidem ſub obligatione peccati rortalis, ad evitandum periculum, ne ali- quid indecens incidat in calicem conſecra- tum; quia cùm hodie corporali tegi nequeat calix, ut olim tegebatur, palla ad hoc ſubſti- tuta utendum eſt. 442. Ex quali materia debeat eſſe palla, &ρ an benedicta à G. Mihi probabiliùs videri cum communiori, quòd debeat eſſe ejuſ- dem conditionis cum corporali, quia per diviſionem pallæ à corporali non fuit mu- tatum præceptum quoad illam partem cor- poralis, quâ calix cooperiebatur, ſed ſolùm ad majorem commoditatem fuit ſeparatio permiſſa, ergo ſicut olim operiri debuit calix parte corporalis, ita nunc cenſebitur operiri ipſa parte corporalis, quamvis à corporah ſeparata. 443. Ex qua materia debeat eſſe corpora- ie; Reſp. Ex linteo lineo. Ex Capit. Con- ulto, de Conſecr. diſt. I. Canabem autem 8 goſſy pium jam alibi diximus ſpecies lini eſſe probabiliter. 444. Quale peczatum eſt celebrare ſine cor- dperali? G. Eſſe peccatum mortale, ut colligi- tur ex cit. Cap. conſulto. 445. An Corporale debeat neceſſariò bene- dici: H. Sub peccato mortali non poſſe, niſi benedi ctum adhiberi ad ſacrihcium. K 5 446. 59 4 BDar 1 F. Gapht 111. 446. Quando amittis Corporale ſuam Benes Kiczionemi g.. Unicum caſum aſſignari vom- muaniterà DD. quando ita laceratur, ut non poſſit amplhius inſervire pro ſuo munere 447. An ex tauſn nrceſſitas liceat ſine korporali offerre ſatrifitium?: B. Qubad hoe idem ſentiendum, quod didum eit de Al-= tari conſccrato;, pag. 382. n. 387. 448. 4 quibus Corperalia la vanda ſin: Be. Ex officio à Diacono, vel minimum à Subdiacono;nam uſus Cap. Nemo de Conſecr. Aiſt. I. extendit ad eum, qui ex vi ſul mune⸗ gis calicem tangere poteſft. 449. An gota lotio à Miniftro in ſacpis ton- Hitula peragenda ſit? ;. Solùm primam à tali beragendam, & aquâ illam in ſacrarium pro- leientdun. Voſtun ulterisà quocunq; lavaris 470. An, & quantum pertatnrus eſſet Iais euz, ſs;primam lotieonem perageret? &. Cum eommuniori, non eſſe plus quàm venialiter peccaturum; quia in tantum pecearet; in quantum attingeret; attingere autem ſaeros ap paratus, j-uxtaà comunem eſt ſolum veniale. 451. An erge Corporalia, palla, &c. àlaicis tangi nequeunt? N. Corporalia & pallas, &c. etiâm poſtquam benedictæ funt, poſſe tangi A laicis, antequam fuerunt in uſu ſacro; quia cContactus prohibetur, vel ratione unctionis, Quæ fit in lacris vaſis, vel ratione contacus ſpecierum conſecratarum, qui fit in linteis leneis, quæ tamen poſtquam ſemel lota ſune libe- rf llift 1 . Kenna. S 7 . Aeu 8 ev elecclant aNr —1u½ unle Nüe r Aigteumn) (Akinlnun⸗ lenmnn, . ri 1 113 . , niintr/ 8 . n. De Mijs, & ad eam pertinentibus Syf libere tangi poſſunt, donec denuò ad ſactum ulum adhibeantur. 42. Quis autsm poreſt pradidta rangere; dum in ſe acta continent Corpus, aut Sangui- nem Ohriſti t &. Sub beccato mortali nemo, niſi Sacerdos aut Diaconus. Veſtes Sacræ. 4 3. An ſint neteſſaris veſtes ſacerdotales in oblatione ſacrificii à B. Illas ex inſtitutie- ne Eccleſiæ neceſſarias eſſe. Ex Cap. Epiſco= bpus de tonſecrat. diſt. 1 Et Cap. Veſtimentæ ead. àiſt. quæ autem & quot, qualeſque ſint hæ veſtes, dictum eſt zag. 291 7, 4 ¾. 4 54. Ex εaαι J materia conſtare debent veſtes ſacra . Nihil quoad hoc eſſe in jure deter- minatum. Ex uſu tamen conſtat, Amictum & Albam conſici ex lino; eingulum ex quacun- que materia ad cingendum aptàâ; Caſulam, Stolam, Manipulum pariter ex quacunque materia apta ad earum functionem, dum- modo ſit decens Miniſterio ſacerdotal. Idem eſt de Pluviali & Dalmaticis. 4 55. Qus forma artifitialis, & tei coleres ſuns veſtinum ſacrarumz rormam eſſe illam, quæ hodie in uſu eſt, & facto ipſo approbata S& inſtituta ab Eccleſia. Colores etiam ex conſuetudine quinque adhibentur, nempe: Albus, Kuber, Viridis, Violaceus, Niger, præſcripti etiam in Rubrica. 456. An hi colores adant ſasb obligationem? F. Eos elle tantùm ſub Rubricis direéctivis; R 6 polle — S5 2ar 1 v. Eapur 111. pole tamen venialiter peccari indebitò en- zum uſu, ac etiam mortaliter, ut ſi quis pro Miſſa Paſchali adhiberet nigrum colorem. Porrò aureus color valet pro omnibus; quia ad eum concurrunt pr ecipui colores. 4 57. An ſint alis etiam veſtes ſaeræ! E. Eſſe Pluviale, Dalmaticam, & Tunicellam, quarutn materia & voores conformes ſunt Caſulæ. Formæ veroò & uſus diverſi- 458 An omnes he veſtes ſint beneft enna? N. Veſtes omnes pro ſacrificio à Sacerdote adluibendas, benedicendas ede. Exæ Cap. Ve- ſtimenta de conſerr diſt. 1. Cùm ſpeciahterde= Butatæ ſint ad tam ſacrum miniſterium; un- de & ſacræ vocantur: 4 9. Quid de Pluviali &- Dalmaticis: Be⸗ Probabilius & has bencdicendascile ob de- centram Divinorum officiorum, & ſacrarum funétionum; cuùm computentur etiam inter ve ſtes ſacras; & ex Decretis Pontihcum Mi- miſtri debent eſſe induti veſtibus ſacris, ha- bentque ſuam ſacram ſi ſignificationem, & ea- rum benedictio habetur in Miſſali RKomane v.l Pontiſicali. 46 0. An Veſtes ſat erdotal⸗ Der ipſu: nſum nent benediza* R Idem dicendumefſe, quO 04 tum eſt de calice pag. 390. n. 4 02 quamvis de veſtibus facilius concedi poſſet; cm tantùm benedicçantur. 461. Qüuomedeo ſacra veſies amittunt be- .. A seditionem; Reſp. Tunc ſolùm, quando t omi babin hne . N ⸗ 4 mi alenne Uenindue . rlen fn ,/ uin igin 1 nierlr 5 IIII ait n Wine ar etu tn lrilinmtalinzn ls gu mn, 4 De Miſa, & adesm bertinentibus. 597 Tta rumpuntur aut lacerantur; ut amittant Formam ſuam artrſicialem, & non ſint ampli= s habiles pro functione, cui inſervire de- bent. Ex Cap. quod in dubiis de conſec: Eccle. 462. An quando aliqua veſtis ſuccefſi vè per Partespatlatim reficiter, amittat benediltio-⸗ nem à G&. Negativè, etiamũ mutetur ſecun- dùm majorem partem; quia nunquam fit ta= lis mutatio, quæ deſtruat ejus formam. 463. An partes Veſtis ſacra connexa inter Je aut vitis ſerices, au? nodulu amovibili= ter, ſi ſeparentur abinvicem, perdant bene- didiionem? Reſp. Non perdere; quia tune Forma illarum veſtium includit in ſubſtantia Hlam amovibilitatem, & ideo exercitium illius non eſt contra, ſed petiùsjuxta natu- rarm formæ illius. 464. Quid ſi autem fiat ſeparatio paxrtis per diſſolutionem: Rt. Si pars illa ſit notabilis; uti eſſet manica Albæ, amittet benedictio- nem; quia albâ defciente ctiam und manicâ Kt inhabilis ad functionem, pro qua eſt de- ſtinata. 46 §. Si äb aliqua veſte detrabaturpannns interior totus, an perfat benedidtiovem? Bi. Si exterror manet integer, non amittet benedi- Gionem; quia pannus interior acceſſorius eſt, & extra formam ſacræ veſtis. 466. An veſtis duplicata ex unaparte brè uno ex altera pro altero colore ſerviens, i ſe⸗= paretur in duai partes, amittat benedictio=- K 7 nem? —2 — 398 Par: 1 U. Caput 111. le nem! H. Non amittere; quia ſingulæ illeæ un partes ſunt benedictæ, & per accidens coë- a unt in unum, ideoque ſi ſeparentur, tollitur Lan tantùm unio, non forma, nec bene dictio. 467. Si ex manipulis fiat ſtala, aut ex ſie- la manipuliss, debeene de novo benedici? . Si non fiat additio novæ materiæ, aut addi- tio & detractio, non ſit ſecundùm majorem partem, non debere benedici; quia non fit mutatio formæ, & minor pars addita, trahi- tur ad communicandum in benedictione. 46 8. Si ex pluribus amictibus keret una “ alba, ex pluribus Manipulis una ſtola, eæ plau- ſetgothtere ribus folis una taſula, eſſet ne opus nova bene- thentreruet didtiene? E. Eſſe opus, quia concurrerent ad novam veſtem, & novam formam arti fßcia-⸗ lem, proindeque iſta veſtis, non efſet benedi- niitni cta in ſua korma. er Mahaut 469. Quid ſi autem ila partes diſuerentuxr, em wreim,3 & redirent ad ſuam priotem fermam; . epeeActene Aliquos ſentire, quòd non deberent de nove Arlcocn benedici; quia non perdiderunt ſuam for- mam; alios verò exiſtimare, quod deberent benedici; quiaet ſi materialiter ſervaverins ſfuam ſormam, formaliter tamen novam conſtiue bant, net poterant dici plures ſio- læ aur Manipuli, &c. N 478. An vefßtes ſacre amittant benedi- . e Teſtnverlmn tionem, ſi à laici adhibzantur ad uſus pro- urcher phano: . Non amittere; quis non per- iAhang . . EA dunt ſuam formam, aliunde nec polluuntur, znir me Au N t MN gum auaf. S Alul on Gr Gnu PuriN N. r AK WEN Pe Miſa, & ad esm pertinentibus. 335 quia pollutio non habet locum; niſi ubi à jure diſponitur. 471. Quando cingulum amittat benedi⸗ tionem? N. Quæcunque illius pars mane? adhuc apta ad cingendum, illa non amitter benedictionem. Idem eſt, ſi antequam tota- liter rumpatur, partes inter ſe connectantur; quia non perditur forma. 472. Quid ſi autem in duas partes rapl ume freri m connecaturz B. Perdere benedictio- nem, ſi neutra pars ſuffecit pro cingendo, quia perdidit formam. Si autem una pars ſuffecit pro cingendo, altera ipſi conjuncta vecuperabit benedictionem, quia tanquam acceſſoria trahetur ad communicandum in benedictione cum majori. 473. Potéſtne adhiberi in defecu cinguli Rtola à E Poſſe, quia cingulum non requirit certam materiam, ſed ſufficit quæcunque de ſe apta ad cingendum; & aliunde utrique eſt benediéctio communis ſub generali ve- Rium benedictione. 474. An liceat utiſtold pro manipulo, viciſſim? B. Licere in caſuneceſſitatis, quia funt veſtes imul benedictæ, & formam arti- Rcialem ferè eandem habent præter aliquam extenſionem. Imò plurimi judicant, id etiam extra caſum neceſſitatis fieri poſſe, qummod manipulus poſſit per erucẽ in pectore locari. 475. An & gquale pectatumſir, celebrare cum veſtibie, ſacerdotalibus non benedibzis & 8 B. De oe Par) 1 V. Caput I11. &. De ſe eſſe peceatum mortale. Ex Cap ve⸗ ſtimenta de Conſecr. diſt. 1. 47 6. An tamen detur parvitas materiæ? p Probabiliùs dari, ac proinde cum cingulo non benedicto, & ſecundùm aliquos cum manipulo aut ſtola non benedictis celebrare erit ſolùm veniale; & ſi oecurrat aliqua ra- tionabilis cauſa, nullum prorſus peccatum erit. Quòd detur parvitas materiæ, inde habe- tur, quia ernatus ſacerdotalis eſt per mo- dum unius totius, & taliter etiam benedici= tur; Cùm ergo ſimus in materia totius divi- ſibilis, debebit admitti parvitas materiæ. 477. An align ando liceat celebrare eum vehisus ſststd ss/ils, guarern, nulla ſi be= nedida à R. Id licere urgente gravi neceſſita= te; quia benedictio eſt ſolum de Jure Eccle- ſiaſtico „ quod uon præſumitur velle im- Pedire majus bonum. 478. An in omißione alicujus veſtis ſacer- dotalis in celebratione lorum habeat parvitas materiæ? R. Habere locum ex eadem ratio-= ne, quæ data eſt proximeè, n. 476. 479. Qes ergo veſtes cenſenda ſunt parva materia? R. Communisſententia admittit de eingulo, cùm ſit potiùs acceſſorium veſtis, quâm veſtis. De manipulo etiam non habe- tur magna difficultas, cùm non fuerit intro- ductus e eo fine, ut eſſet inter veſies, ſed olim erat tantmſudariolum proocvlis, ore, naribꝰ abſtergendis; & aliunde reſpe ctu totius or= õ videtur eſſe pars xigua. 486, 6 9 1ene 4 ℳ ſen Ce ecn Ke nſn tua lier nſniden 6 rſlſtei 1 ke 12 1 Aaohinn. 4 lrnuin all aand an ,oieigrnann n m gonu wer . Srimiinl 1. lumn, n, une⸗ r 3 Al mpoh el ng le Kni hen l ſt Feni em ndolete ecenrn Nnneucene ſntmnuunß nlzeniniend⸗ Eet unmn Mnertltucn Anaagn e alhen, rn, 68 eeimi, ni ii⸗ MAA slditenii — De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 401 480. An ligamen Caſula poſſit adhiberi pro cingulo? R. Poſſe; quia aliunde cingit Sacerdotem. 481. An ex cauſa neceſſitatis liceat cele- brare ſine aliqua ex veſtibus ſacerdotalibus? R. Licere; ſiquidem poteſt eſſe talis neceſſi- tas, quæ prævalet præcepto purè eccleſiaſti- co, ut aliàs dictum. 4 ⁹2. Quor gradus neceſſitatis conſiderari poſſuntè R. Tres: Primus eſt graviſſimus, ut ad evitandam mortem, aut aliud graviſſimum damnum. Secundus gravis, uti eſſet neceſſi- tas miniſtrandi viaticum, aut offerendi ſa- crihcium, pro aliqua gravi indigentia „ aut implendi præceptum naturale divinum de offerendo ſacrificio. Tertius eſt communis & ordinarius, ut eſt præceptum audiendi Miſſam, aut neceſſitas implorandi divinum auxilium pro ſpeciali indigentia. 483. An in ſecunda & tertio neceſſitatis gradu poſſit offerri ſacrificium ſine ſtela à R. Non poſſe ſine peccato mortali; quia ſtola in pectus per Crucem defluens, eſt ſpeciale ſignum poteſtatis ſacerdotalis, ex qua Sacer- dos offert ſacri ficium. 484. An in tertio neceſſitatis gradu liceat te- lebrare ſine aliqua ex veſtibus minoribus à R. Licere; quia ſunt parva materia, cui proinde etiam neceſſitas communisprævalere poteſt. 485. An in caſu gra vu, ſeu ſecunda neceſ- ſitatis poſſit celebrari ſine aliqua ex veſtibas Mma02 402 Pars 1 V. Caput 111. majoribiuse. Poſſe, dummodéò non ſit defe- Gus ſtolæ; quia minor neceſſitas, ut ſæpè di- Gtum eſt, debet cedere majori, ut minor ob- ligatio majori. 486. An ex neceßitate ejuſdzm ſecundi gra lus liceat aliquanso celebrarz abſquse alia ex veſtebus majioriburs, aut mineribawsh Nun- quam licere, ita communis ſenſus eſt Docto- rum; quia ſacrificium, ſicut exigit ex natura ſua publizum miniſtrum, ita exigit, ut qua ta- lis accedat ad offerendum, adeoque cum in- fignibus ſen Ebilibus ſuę poteſtatis, ſaltem ali- quibus. Et juxta aliquos ſufficeret ſola ſto- la, quæ eſt veſtis propria ſaçerdotis. 487. An ex canſa graviſima ſeu primi ge- neris poſſit celebrari ſine om ni veſte ſacra? Be. Probabilis videri quòd non liceat, quamvis aliqui contrarium ſentiant; quia licèt leges humanæ præcise quà tales non poſſint obli- gare cum oericulo vitæ; quia tamen lex Ec- cleſiæ de uſu ſacrarum veſtium eſt talis, quæ applicat legem naturalem & Divinam ebli- gantem ad adhibendum aliquod Gignum mi- niſterii, quod ſuſtinet ſacerdos offerendo ſa- criſicium; ideo ratione iſtarum legum poteſt obligare cum periculo vitæ. 488. An omittere aliquam ex ſacris veſti- bus ex inad vertentiaꝛobli vione, &c. ſie pecca- zum? B. Si hæ cauſæ ſant cùlpabiles, non ex- cuſabunt à peccato, Kcut in aliis materiis. 489. An & qualte peecatumſit selebrare csi Nj 4 . Cun uhlietui . C ufine . Ann/ aulbin Pebche, ſer Kans ybece dniunglunn rn ehd eii 6 S l G Mh ſaren toetn ermeio⸗ ummurib,i alhus. 1 Alenum Ilkumrmitraumt IRewele uann G. 40 nile hu lnenni,an f. 7 „, Eeulpunhozen An onpem Ilapginloeole ſcenree conn Wihabenn gne 1en gunl NNE* ſalinui/ , e 5 anl if. 1 ,d,, . . 1 De Miſſa, & ad eam pertinentibus, 40 3 eæum veſtibus ſacerdotalibus ſaeri, imm unais aut laceris à R. Cum communi. Celebrare cum notabiliter talibus, eſſe peccatum mor- tale. Ex Cap. veſtimenta de Conſ. dift. 1. 420. An ſaltem in saſu neceſſitatis lies af tales veſtes ad hibere? Reſp. Niſi veſtes eſſent planè ludicræ, liceret cum iis celebrare in caſu gravis neceſſitatis, quia neceſſitas red- dit licitum, quod aliàs non eff licitum. Eæ Cap. quod non eſt, de Keg. Iurés. 491. Vbi debet Sacerdos induere ſacra ve- ſtes pro ſasrifieie? R In ſacriſtia, & non in Altari, quia ex Altari Epiſcopi ſumunt illas. Si tamen foret neceſſitas, aut conſuetudo, ſaltem ex medio Altaris non deberent ſumi, ſicut ſumuntur ab Epiſcopis, ſed ex aliquo cornu Altaris. 491. An teneatur Sacerdes, dum induit ſa- cras veſtes, orare preces praſcriptas? R. Rubri- cam illam eſſe tastùm directivam. 49 3. An & quale pectatum ſit, uti ſacris veſtibus ad aſus prophanos? , Cum commu- nłeſſe ex genere fuo peccatum mortale, quia per benedi ſtionem ſegreganturâ communi- bus uſibus, & dedicantur obſequiis divinis. 494. An ergo zes in Comodiis uti licebise B. Aliquos permittere uſum, ſi Comœdiæ ſint ſacræ, & in loco ſacro. Interim tamen & koc videtur eſſe contra Catitul. veſtimenta cie Ubi habetur, quòd aliis uſibus fervire non debeant, quàm Eccleſiaſticis. 491.‧ 4 — 404 Pars 1 V. Capkt 1II. 495. An liceat ſaeris veſtibus induere corèo= ra Sacerdotum defundtorum, dum ſepeliuxturt R. Conſuetudinem illam eſſe licitam, & ſer- vata eſt in praxr d temporibus S. Gregorii. 496. An ſacra veſtes confeci poſſint ex ve- Rtibus prophauis: R. Poſſe, quamvis uſui pro- phano inſervierint: quia nec extat prohibi- tio, nec eſt ex natura rei illicitum, eſtque praxis quotidiana. 497. Wales debent eſſe veſtes communes celebraiari Miſſum? R. Quamvis aliqui judi- cent, peccare mortaliter eum, qui calebrae veſtitus habitu laicali: alii tamen probabili- ùs exiſtimant, non peccare, quia eſt ad breve tempus, nec videretur à popule ejus veſtis; & Rubriea eſt tantùm directiva. 498. An peccet, qui nudis pedibus cele- brat? R Non peccare mortaliter, quia nul- lum eſt præceptum, foret tamen al qua in- decentia. 499. An, & quale fit peccatum, cooperto capite celebrare? R. Totô tempore ſacrificii habere coopertum caput, eſſe mortale pecca- tum, quia eſt gravis irreverentjia. 500. An etiam ſit mortale, uti pil elo uſque ad Canonem R. Non eſſe: quia videtur eſſe parvitas materiæ Si autem alicubi eſt con- ſuetudo utendi pileò uſque ad conſeeratio- nem (uti Vaſquez refert eſſe in Polonia) Valebit illa. 5I. An ſaera ſu pellex econverti peſit in Keſus prophanos 3 R. Poſtquàm amiſerunt for- mam, 6 21 ℳ ,ekeonſen Sl uc enetſiſe genie nuun 0 d/ ,c⸗ No troceledn pnenyuK 1 ſon 4ℳ ſ iſn glie ecite Ke aANebert,. o-e t 44 4 jylrn alckn Nu lteigidterem terbteltel cen Urpnlgkebern Aeter tun inlufitejne icügfrtae in Eeohhenalna⸗ ſen k 6 5 Aliratun Utunele de In iſßfnid eſelgee⸗ eſimun GANae aunc⸗ PdAs K De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 407 mam, poſſe converti; nec erit peccatum ve- niale, niſi aliqua circumſtantia importet ir- reverentiam: quia ceſſante formâ artiſciali, ceſſat benedictio. Tota autem exigentia re- verentiæ fundatur in benedictione. 502. An ſacra ſupellex vendi aut oppigne= rari poſſit? Reſp. Non poſſe, niſi ex cauſa ne- ceſſitatis. Ex cap. I de pignore. 503. An ratione ordinis obligetur Sacerdos aliquanda offerre Sacriſicium? Reſp. Sacer- dotem ſimplicem ex vi ordinis teneri ali= quando in anno celebrate Hoc ſacite in meam commemorationem? Trid. ſeſſ 22. cap. t. de ſacrißcio Apoſiols? & eorum ix ſacerdotio ſueceſoribus, ut offerrent, pracepit per hae verba: Hoc facite, uti ſemper Eccleſia Catho- lica intellexit, &. 504. An ſimplex Sacerdos teneatur in die feſie celebrare, ſi non adſit alius, qui celebret R. Videri quòd teneatur, quia ratione ordi nis facerdotalis eſt conſtitutus publicus mi= niſter populi ad offerendum ſacrificium. 505. An ſimplex Sacerdos teneatur celebra-⸗ re, ut impleat praceptum audiendi Miſſamè R. Teneri, niſi adſit tale impedimentum, quod de ſe poſſit excuſare ab audienda Miſſa. Jejuno celebrandum. 506. An celebraturus debeat eſſe jejunas? R. Certum eſſe de gravi præcepto eccleſia- ſtico jejanii, ejuſque naturalis, excludentis quamlibet ſumptionem, non ſolum cibi & pots 4°5 Pars V. Caput 111. , otus ſed etiam medicinæ, ſi quis volet ce⸗ Febiare aut communicare. 507. Daturne in hoc jeianio parvitas ma- teria? R. Non dari, ſed Communionem poſt quemlibet cibum & potum, qui naturale je- junium quomodolibet ſolverit, eſſemortali- ter peccaminoſam; quia hoc præceptum non prohibet directè cibum & potum, ſed com- munionem poſt quemcunque cibum & po- tum: communio autem ſempereſt res gravis. 50R8. Qsomods violaturjejunium natura- le: R. Ad ejus violationem ex oommuni Do- Gorum ſententia duo requtri: Unum, ut ſumatur aliquis cibus, vel petus humanus; quia jejunium conſiſtit in abſtinentia eibi vel potus. Alterum, ut talis cibus vel potus ſu- matur per actionem, quæ verè eſt comeſtio vel potatio; quia cibus &potus non opponun- tur jejunio ſub quacunque ratione, v. g. ſub ratione viſibilis, aut ol factibilis, ſed formali- ter ſub ratione cibi & potus, ut ſunt objectum guſtus, & quid comeſtibile vel potabile. 109. Si quid per modum ſaliva trajiciatur in ſtomachum, vel per refirationem attrahatur, an Violet iejunium natuvale? R. Non violare; licèt nutri re poſſit. Sic ſit, fſi quis de reliquiis cibi præcedentis diei, vel de fſiilla aquæ, dum os abluitur, aliquid deglutiat: ſi guſtans juſ- culum aliquid illius trajiciat, ſi aromata den- tibus terat, aut ore retineat, ad confortan- dum caput, & aliquid ſucci permixtum, ſali- væ, veletiam patyum granum aromatis, ſine inten⸗ GVNletch 1 prum bri M elen Ae rirtk Nn wlemi, 6aleynnc, leniun J 6 Aſtti Pehutn Piin Gilenr⸗ 7 NN, lalilrrna ilan un e iute keien eer nltenhn olencrn d cnekioen,e tfun. fi heints NN ar; ℳ Ndestuneni GunzuteN Utſroyilelten Plteekoliun ſileehnnlort rptbrmres ſichineche Aiſtulu Ge ,ln wwiſtpden Dè Miſſa, & zd eam pertinentibus. 407 intentione deglutiat, ſi per modum reſpira- tionis muſeam vel quid ſimile attrahat, & in ftomachum demittat: quia hæc omnianon ſumuntur per veram comeſtionem. 510. An violet jeinnium, qui deglutit ſan- tutnem, aut alium humorem ex capite de- fuentem? R. Non violare, quia juxta regu- lam traditam à D. Thom. Quidquid ab ix- erinſeco provonit, & ore non ſumitur ab ex- trinſeco, verè nen comeditur, nec bibitur. Nublin. 5II. An reliquia cibi præcedentu disi in nu ore harentes, ſi altera die eæ induſtria degla- tiantur, visletur iejunium naturale? Reſp. Probabiliùs non violari, quia cùm hodie ab extrinſeco non recipiantur, fed heri tan- A quam partes heſternæ comeſtionis ſumptæ cæperint maſticari, retinent moralem con- er. neionem cum illa, nec conſtituunt novam mumn ,=0 comeſtionem, ſed heſternam complent & lierl. perficiunt. munintzn I2. Si quis ante mediam voſtem zaceha- Genhgut rum ori impoſuit, duretque illud uasltra medi- EueeAn Am nodem, & tunc etiam glutiat, an violes je- ur junium naturale: R. Violare, quia licêt ab ex- Meneun trinſeco pridiè ſit ſumptum, continuaturta- 1lentiiti men comeſtio illius, quæ aliter non fit, quàm D per ſueeeſſivam liquefactionem, & hoc qui- wr dem per ſe, non verò per accidens, Sicut reli- quia cibi per accidens alterõ die glutitur. 313. An oſſicula, metallum, charta, creia, ssges“, Gc. Aeglutita impediant jejuninm natarale? R. Probabiljiùs nonimpedire, quia non 408 Payrs V. Caput 11k. non ſunt cibus humanus quòd autem ſœmi? næ terram, carbones, aut quid ſimile come- dentes, nequeant eommunicare, inde fieri videtur, quòd ſumant iſta per modum me- dicinæ. 514·. An tabaci ufu wioleturjojenizenn natu⸗= rale? R. Quarti non violari, ſive maſticetur, ſive pulverizatus ſumatur per nares, ſive in fumo per os, quamvisaliquid eum ſaliva, vel aliis humoribus deſcendat; quia nulla harum actionum eſt comeſſtio, aut bibitio. 5IS. Danturne cauſa excuſantes& jejunio ante communionem R. Dari quinque. 516. Quæ« eſt prima cauſa exeuſans a jejn- nie * R. Eſt reverentia ejuſdem Sacramenti, quando videlicet opus eſt illud ſumere ad evitandam ejus irreverentiam; v. g. Si debe- ret venire in manus inſidelium aut comburi. aut comedi à bruto &c. tunc enim poterit et- iam à laico non jejuno ſumi, ſi non ad ſit je- junus. Item, ſi Sacerdos deficiat poſt confe- cratum calicem, & non ad ſit Sacer dos, à quo ſumatur calix, nec ſervari, poſſit ſine periculo notabilis irreverentiæ. Si ſacerdos poſt ſum- ptum calicem advertat ſe aquam conſe craſ- ſe. Si inchoatâ Miſſà recordetur, ſe non eſſe jejunum, idque probabiliter etiam ante con- ſecrationem unius ſpeciei. Ratio omnium eſt, quia præceptum jejunii ob reverentiam hujus Sacramenti latum non obligat, dum ipſamet Sacramenti reverentia contrarium poſtulat. ſI7= , 6 1. ti fn Run 1 4 Aerint uwuubie 3 ſteeſfe, e Pnſten 4 ten rchnin zenun bete ſe UAnten ſmh⸗ H lanzun CANmnNnu. 1 Cuikſen uk I us We Enk d rchnel Niomnf nn lathren ſe nämindon Mpltnſendn⸗ 1, k, Onn gn mundiſeno jnmmme (e Amelcllnen g rolendummn Aisenankentig 19, Dief umn miuiln lnlyn ken,e Cignorbucum: jinu, ggeint kna g Tümrommott ig ndengie ANEARRN 1 gan mbe en Aon DRemertun Cerle⸗ Mlrpinn ahrengtir ttuumchuedt- S geumemet⸗ Kllt GooN McNN De Miſſa,: & ad esm pertinentibus. 405 517. An particula Hoſtiæ conſecrata, ſi poſt ſumptam ablutionem reperiantur, poſ- ſint ſumi à acerdote ſiec non jeinno! . Poſ- ſe, quia totius hoſtiæ, & calicis ſumptio cum ablutione ſubſequente cenſeturuna moralis actio pertinens ad ipſam Communionem decenter peragendam, ac proinde ſatisfier intentioni Eccleſiæ præcipientis jejunium, ſi ad integram ſumptionem cum jejunio ac- cedatur, & talis ſumptio eſt complementum Commnnionis. 51 8. Qua ſt ſecunda cauſa exeuſans ? Be. Eſt neceſſitas vitandi ſcandalum, vel infami- am, vel ſimile grave damnum, v. g. Si quis Sa- cerdoti vel laico non jejuno minaretur mor- tem, niſi celebret, vel communicet; ſi Sacer- dos in altari recordetur, ſe non eſſe jejunum, nec poſſit ſine ſcandalo, vel infamia deſi ſte- re, &c. Quia leges poſitivæ non obligant cum tanto diſpendio. Notat autem Quarti, præceptum annuæ Communionis non eſte cauſam excuſantem, quia Eccleſia non vide- tur obligare ad communionem, niſi ſervatis debitis circumfſtantiis, & jejuniô. 519. Qus eſt tertia cauſa excuſans à E. Juxta omnium ſenſum, ſumptio viatici. Ex Cap. Bresbyter de conſ. diſt. 2. Si tamen certò conſtet, moribundum expectare poſſe, donec ſt jejunus, expe tandum erit; non tamen ideo ferupulosè agendum ,„ vitandaque eſt gravis inecommoditas, vel indecentia, ut ſi ad mediam noctem deberet differri. ”YUYUVSMWẽ 5 20. Q 44% Pars IV. Caput 11I. 520. Qu« eſt guarta cauſa excuſans? R. Eſt diſpenſatio Pontificis, qui ſolus eam facere poteſt, & nonniſi rariſſimè concedit, & tali- ter de facto probabile eſt, diſpenſare Pontiſi- cem cum Cardinali, qui ſingulis anuis in vi- gilia Nativitatis in ſacello Pontihcio ſolen- niter celebrat primum ſacrum Nativitatis. 521. Qu« eſt zuinta cauſa excuſans ee Probabiliter eſt neceſſitas dandi viaticum moribundo; quia jura diſpenſant in hoc je- junio, ut videre eſt in infirmo; cenſeri igitur poſſunt etiam diſpenſare cum Sacerdote, qui niſi non jejunus celebret, infirmus decede- ret ſine viatico. Et ſi in tali caſu per epichiam alia præcepta eccleſiaſtica ceſſant, v. g. cele- brare ſine confeſſione, ſine miniſtro quali- bet horâ diei, bis eodem die, ceſſabit & 1ſlud. Et cùm Sacerdos morti vel naturali, vel vio- lentæ proximus, dum alis hoſtia non ſuppe=- tit, poſſit ad ſe ipſum communicandum ce- lebrare non jejunus, juxta communiorem ſententiam, cur non poſſet etiam ad com- municandum proximum, quem lege charig tatis tenetur diligere ſicut ſeipfum. Variæ Quaæſtiones. 522. Quis Epiſcopus nominandus in Ca⸗= nonei . Certum nunc eſſe, quòd debeat no- minari Epiſcopus loci, in quo celebratur quia id expreſsè præſcribitur in Kubrica. 523. Qando palma extenduntur ſupen eblas« » Zuomodo pellices coboοορaaE 1 R- Mhenh None ſ⸗ urigapr ir ei 4 hrlnd jorntoenn in wen (lrmütren Matnd un nlmntren: ehrn, ſcntun 1ihſu ſcte g gonmn A M1Iunn ilngniimn fillleleiele lenn baneen Demmunce 1, I kn ln Derdue nrlbitllaen n El n⸗ igiabei i Uüritee An Nnin GINgn et ſnen Muryr⸗ Kai muidkin⸗ mamene Kenmim⸗ enl R in “ ANeeN pin 1 W0E 1e⸗ . 1 5 De Miſſa,. & ad eam pertinentibus. 411 Juxta aliquos ſupra palmas, juxta alios infra. Rubrigça nihil alhud dicit, quàm quôd dexter pollex debeat poni ſuper ſiniſtrum; Diana dicit, Romæ eſſe deciſum, ut pollices collo- centur ſupra palmam; ſed hoc non conſtat. 524. An particule conſecrata debeant Katim teponi ad ſacrarium &. Non debere, nec debere diſtribui populo ante commu- nionem conſecrantis, niſi ſortè ad dimitten- dum populum eſſet neceſſitas accelerandi Communionem populi; quia hæ minores Hoſtiæ ſimul cum grandiori pertinent ad idem ſacrificium: ac proinde debent ſimul eſſe ſuper aram, quæ eſt proprius locus ſacriſicii. V 52 5. An Sacerdos, qui debuiſſet cenſecra- ge duas hoſtias majores, unam proſe, alteram proe precibus 40. borarum , unam tan tum sonſecrans ex oblivione, poſie loco majoris boſtia à ſe conſesrata ſumere parvanm ex Pixide jam priùs conſeeratam? B. Non poſſe; quia illæ aliæ hoſtiæ non pertinent ad idem ſacricium. 526. An ſanguu debeat uno hau ſtu ſumi? B. Decentius videri, ut uno hauſiu fuma- tur, viſi forte pluſculum conſecratum (urſſet. Durandus quidem trinum hauſtum præſcribit, ſed hoc tempore iſte eſſet novus ritus. 527. Quid agendum, ſi particula Hoſtia adhareat calici, dum ſangun ebibitur? H. Poſſe illam adduci digito ad labium galiee 8⁸ à2 472 Pays 1 V. Oapurt 1J. & ita ſumi, vel effuſo vino ſimul cum eo de- glutiri, ita Kubricæ. 518. At nanquid violabitur jejunium, ſi vinum prixs dimittatur in ſt, mashum, quàm disa pariicnla? N. Id nihil obſtare; quia præ- cepto jejunii ſolùm cavetur, ut quis accedat jejunus ad integram communionem abſo- lutè & per ſe. Si verò aliquid ex ſpeciebus ſumendum ſit, tanquam circumſtantia & re- liquia Communionis jam inchoatæ, nihil vetabit illud ſumere, ſimul cum vino, vel poſt partem vini jam hauſtam ad decçentius perficiendum Sacramentum. S29. Quid agendum, ſi muſez vel araneus incidat in calicem nondum conſecratum, vel zam conſecratum; K. In primo caſu poteſt aliud vinum sccipi, offerri mentaliter, conſecrari, & alterum ad locum decentem effundi. In ſecundo caſu vermis digitis ex- ripiatur, lavetur cum vino, comburatur, & cineres in facrarium projiciantur. Si tamen Sacerdos nauſeam nen haberet, poſſet ver- mem non venenatum ſumere ſimul cum ſanguine. 530. Quid agendum, ſi contingat, totum Sanguinem effundi à &. Si vel modicum re- manſit in ealice, i llud ſumatur, & abluantur res à ſanguine effuſo tacte; ſi verò nihil prorsùs remanſit, novus ſanguis confcien- dus erit. 51. Quid ſi celebrans remewat Eurhari-= Riaim H. Si ſine nauſea ſieri poſſit, ſpeciet Ma* ,Vobltt . nallaenn fonnhtent vumnihien hmm i⸗ hliͤ bamt ie G lict he murt inns prn ui clelrtl 1 iehind nm nlwelt 1 S ſGen Dertet⸗ enlenncdin, Aobenmirm Un ihucdr linerkl un Iurtei urii eſee⸗ incun urtlama fueneMen. eblennd 1rnier . Ane buln, alcen Den Wucelee e Ar, u. aenn emnnne. lalhent ennahr. arzone, iii . —„ sn g 77 Aenben urncie — A ra drtun 4 ſe Met, ℳKN. er 6 n De Miſa, & ad eam pertinentibus. 4 3 manentes adhuc integræ ſeparentur & ſu- mantur. Si obſit nauſea, ſeparentur, & in lo- co ſacro collocentur, donec corrumpantur, & corruptæ in ſacrarium projiciantur. Si ſpe- cies non appareant, comburatur vomitus, & in ſacrarium projiciantur ejus cineres. 331. An ſi aqun ſeparetur à vino conſecra- to, remaneret ſanguis Chrifti ſub ſpeciebaes sqαα E. Probabihter non remaneret, quia non remaneret vinum uſuale. 533. Virum calix falzâ Communione ſit occultandus velo à parte anterieri? . Cum Quarti re flecti debere ſupra Burſam; quia jam tunc nullus eſt illius uſus, & aptatur pro aſportando, commodiùs autem eſt ſice aſportare Deinde, quòd in principio Miſ- fæ occultetur calix, ſignikcatur, quòd uſ- que ad offertorium fit Mifla Catechume- norum, quibus adhuc myſteria difficiliora, utiſunt Crucis & Paſſionis Chriſti abſcon- duntur. 534. Ar nunquid Rubrica dicit, ui ſuper- ponatur calici purificatorium, patenas eum palla, item velum & burſa cum Corporali & ipſe calix celletetur in medio Altari, ut in principio Miſſæ? . Hæc ultima verba non denotare velandum calicem ur in principio Miſſæ, ſed ponendum in medio Altaris, ur in principio Miſſa. Siquidem in principio Miſſæ nee burſa, nec Corporale ponitur ſupra calicem Deinde paulò poſt, etiam dicitur, ut deferatur liber ad Cornu Epi- §3 Kolæ; 414 Dars 1 V. Gapus 116 ſtolæ; er in Inirsitu, & tamen non denotatus modus libri collocandi, ſed tantùm locus, quia debet deferri liber apertus, qui in prin- cipio ibidem collocatur clauſus. 53 . An Canticum Benedicite debzat dici poſt Miſſams&. Eſſe tantùm Rubricam dire- Kivam, nec ſub veniali obligantem. 56. An manus la vana a poſt Miſſam!? ke. Eſſe etiam tantuùm rubricam directivam, per quam decentia præſcribitur. 537. An paſt ſarrum ſit obligatio non e- HPuendi ? E. Secluso periculo non exſpuendi aliquid Sacramenti, nullam eſſe obligatio- nem, decet tamen aliquamdiu abſtinere. 538. Quamdin durent ſpecies in ſtoma- cho: Reſp. De Lugo ex judicio Medicorum Romanorum, quos conſuluit, exiſtimat; quòd poſt unum quadrantem horæ, nullum dubium eſſe poſſit de conſumptis jam ſpe= ciebus. Alii judicant, hanc ſeturitatem haberi non poſſe, niſi poſt horam integram elapſam. 1 9. An celebrans poſie ſtatim comedere poſt Miſſam? Reſp. In rigore loquendo non eſſe ullam obhgationem abſtinendi. Quia Cap. tribas gradibus de Conſecr. id vetans eſi uſu abrogatum: ob majorem tamen re- verenriam abſtinendum eſtaliquamdiu. At Regulares, qui legunt ultimam Miſſam, va- dunt paulò poſt ad menſam, quia apud ilior abeſt omnis immodeſtia dedecens ſacram Communionem. 5740, 9 „ 57 Metli un MW N 80 Eirliue in d i aDeniz 4 Gfeninie 6 r ij⸗ omnnirſeß SrKnani, eAELNNN initecccaipode (Onruls erte NW tien fatnr ſkhz . tinn 1 NAue- —d Gen wak⸗ ic i, rr rrr—ʒ— De Mifz; & ad eam pertinentibus. 415 540. An peccet, qui extinguit ls men ante Evangeliam S. Ilpannu? Reſp. Si uttumque extinguatur, peccari venialiter; Si autem unum tantùm, ſicut aliquando uſu venit, nec eſſe veniale. Stipendium pro Sacrificio. 541. Eſtne licitum dare & arcipere ſti- pendium Sacerdeoti pro Sacrificio Miſſaæ 2 Bt. Certum eſle, quòd ſit lieitum ex multis Pon- tificum Decretis de ſtipendio factis. Er di- ghus eſt sperarius cibo ſuo, Matth. 10. 542. An hoet ſtipendinm fieri poſit pro labore & epera impenſis in celebranda Miſſa, quaſi pretio aſtimari poſſie? B. Hoc titulo nec dari nec accipipoſſe, nam labor talis eſt inſeparabilis ab pſa functione Miſſæ, atque adeò ſpiritualis, pro quo proinde accipi pre= tium & ſolutio non poteſt ſine fimonia. 543. Quozitilo ergo accipienr & dazur * W. Non dari ut pretium operis, ſed pro ſu- Reatattone aut totali, aut partialn, quatenùs Sacerdos in ordinatione ſuſcipit Kmul obli- gationem ſerviendi populo in ordine adof- ſerendum ſacrificium, Populus verò jure na- turæ obligatus offerte ſacriſcium quia in le- ge gratiæ oſterri illud nequit, miſi per Sacer- dotes) tenetur fibi Sacerdotes procurare, ac proinde providere illis ſuſentationem, qui ſacrificjum offerant. 544. An ſtit endium Miß poßte in pas- Sum deducis H. Poſſe; cùm enim adſit, ut 5 4 di- 41⁶ Dar: 1 . Caput 111. dictum eſt obligatio ex jure naturæ, poterit eadem obligatio firmari pacte. 545. An Sacerdotes dtvites poſſint acti- pere con ſuetum ſtipendtium Mri=? B. oſſe; quia obligatio naturalis exhibendi fuſten- tationem iis, qui nobis impendunt ſu- um miniſterium, non oritur ex pau- pertate ipforum, ſed ex miniſterio im- penlſo. (46. Quid ſi autem de ſuſtentatione jam ſit benè pro viſus per Benefcia Eccleſiazſtica? M. Benefi cia eccleſiaſtica plerumque trahunt ſecum aliquam obligationem, ratione cujns æquum eſt eum ex iis ſuſtentari. Quòd ſi au- tem non habeat annexam obligationem ſpe- cialem celebrandi Miſſam, manet adhuc in- tegrum jus facerdoti exigendi à particulari Perſona ſuſtentationem, quando intuitu ejus exhibet ſuum miniſterium, vi ſcili cet genera- lis Juris exigendi ſuſtentationem ab iis, qui- bus exhibetur mimſterium, hoc ipſo, quòd generalis obligatio illud exhibendi deter- minetur ad Perſonam particularem deter- minantis, pariter jus exigendi reſpe ctuilhius particularis Perſonæ, cui miniſterium dictum exhibetur. 547. An in die Nativitatis reeipi poſſint zria ſtipendia intuitu trium M' ſſarum? H. Poſſe quia licèt non plùs inſumat illà die, quàâm aluis pro ſuſtentatione, adeoque vi- deatur ſatisſatum unico ſtipendio, tamen totum, quod fſit ex aliis ſtipendiis, & aliis 109 ℳ7⁰ /1ncun. Mor lui o n 6 l Pillteod cinfünn⸗ lene: oble geng nie , za der ““ ennN ien . inltenct ommblonckode udeheejzw⸗ Piun o ni⸗ Kittu ien celen Kech Ppfadun Aen nel ban, Satelſolin ſan, Nolcum en Pal nwen doe nurtdlictudt,9 AaNeeotapdoatr 1 1 A. . ung e 4 i d M 1r Nllengin. Nirini elb. muertn 1 NNENN fora e⸗ Ann. Rbere ker nbe A. ecbllet einodim — nieer — De Miſſa, & ad eam pertinentibu. 417 totô anoô acceptis, non excedit, quod re- quiritur ad victum totò anné. 54 8. An qui ratione Beneficii tenetur eels- brare, poſſit accipere ſtipendium Manuale ⁵ B. Cum Paſqual. pode, ſi obligatio cele- brandi ſit abſque obligactione applicandi fa- cri ficium; quia tunc applicatio adhuc manet libera, adeoque obligabilis alteri, & con- ſequenter potens vicichm alterum obligare ad præſtandum ſacrificium. Congreg. Ri- tuum, ſi quid hac in parte in comrarium de= cidit, intelligenda eſt deciſio pro eo caſu, in quo non ſolùm eſt obligatio officiandi, ſed etiam celebrandi pro alio, ſeu applicandi ſacrificium pro alio. 749. An ſi quis deereviſſet non celebrare, poſſet eidem die celebrare, ut lIucraretur pingue ſtipendium Poſſe, quia illud ſti- pendium non eſt finis, ad quem ordinatur ſacriſicium, ſed eſt ſolùm cauſa mutandi pro- poſitum, quod cùm ex natura ſua ſit muta- bile, poteſtl murari fine pecceto ex quacun- que rationabili cauſa, ſi aliunde nihil obeſt, uti in præſenti ſupponitur, nihil obſiare 550. An pro labore extrinſeee Miſſa an- nexo, poſſit recipi aliquod ſtipen dinm ² Reſp. Si labor extrinſecus per eccidens ſit anne- xus, uti eſt ire ad locum diſtantem, vel ſum- mê mane ſurgere, aut diu expe ctare, & c. poſ- ſe tunc recipi, quia talis labor eſt onus cor- porale, & extra fuuctionem ſpiritualem, pro- 1R= 418 Pars 1V. Caput III. indeque pretio æſtimabilis, & in paétum de- ducibilis, non ſecùs, ac quæcunque alia res pretio æſtimabilis. 551. An celebrans Miſſam ſolennem poſ- ſit recipere majus ſtipendium B. Probabi- Iiter poſſe, quia multa ſunt per accidens an- nexa tali ſacrificio. Et ſi operarius dignus eſt metcede ſuà, qui magis operatur, majori mercede dignus erit. . 55I. An ratione diei feſti, poſie accipi majus ſtipendium? R. Cum Paſqual poſſe, quia hoc miniſterium in die bus feſtis eſt magis neceſſarium populo, ac proinde ma- gis æſtimabile. Unde ſi Sacerdos die fe- ſto celebraret ſine ſtipendie, faceret rem magis gradam, quàm ſi alio die ita cele- braret. 553. An liceat antieipatè exigere ſtipen- dium celebrationis Mißarum ² B. Licere; quia ſolutio antieipata, aut cautio de ſol- vendo, non variat naturam contradus. Cùm igitur contractus de Miſſa ſit licitus, erit etiam licitus, ſi ſolutio anticipatè exi- gatur, aut cautio de ſolvendo petatur. 554. An liceat areipere plura ſtipendia pro eadem Miſſa? Reſp. Præter alias Decla- rationes, ab Alexandro VII. Anno 1665. eſt ſequens Propoſitio in ordine s. damna- ta: Duplicatum ſtipendium poteſt Sacerdoi pro eadem Miſſa licitè atvipere, applicands petenti partem etiam Secialiſimam frudtus ipſi- 1 „AM No cNin A nuß , 4 glerlini kumman N n lhuinj l mi ſac/ 71, a 4. Odt reme II⸗ 89 iitn, le, . lig h ng Meß Glo Qridad ehitln elde⸗ 1,Kurn ugt⸗ Augnße n loe zn nrin M wichtiti yinu 1 , . — De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 419 ipſimet celebranti correſpoendentem, ia que poſt Desretum Vrbani ViII. 555. An transferens obligatienem cele- brandi in alium, debeat ipſi exhibere inte- grum ſtipendium; Reſp. Hanc propoſitio- nem eſſe damnatam ab Alexandro VII. Po Decretum Vrbani poteſt Sacerdos, cui Miſſa celebranda traduntur, per alium ſatuface- re ,„ collato illi minori ſtipendio, alia ſtipendii parte ſibi ſervata. A. M. D. G. & Sacrorum Ordinum decus & inerementum. FINIS. E X A M E ORDINANDORL QUADRIPARTITVUV Pro prima Tonſura, & Mina Ordinibus, Subdiaconatu, Di natu, & Presbyteratu; 3 §. IV E IN STTTUTI ON PRAC LIC , AD HOS NON MODO O nes ritè exercendos, ſed RESOLU NES etiam, ad animarum Curato entia praxique miniſterio ſuo m neceſſariâ inſtruendos utililen Ex probatiſſimis tum antiquis, Ari ribus Auctoribus celeeti P E R R. P. LADISI AUNI SENN Soc. Jxsu, SS. Thologiæ Docton — mfrüffnm „ at f COLONI E AGRIPPIN Sumptib. JIOANNIS. inndre N 4 Un 19 20 21 18 15 16 17 e R Balance 14 13 Focus 12 N 11 1 0 PE nsssane HEEE Benssss 222 . 10 K 9 8 H 3 mf 12 VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset . Copyright 4/71999 VxVMaster GmbH wWwW.yXymaster. com 1