Gi837
author: Sennyei, László

N12511981678 021

UIIIINIIAIITIIIIII R

U8 Tübingen

e

E X A ME N

ORDINANDORIM
QUADRIPARIITUM,
Pro prima Tonſura, & Minoribus
Ordinibus, Subdiaconatu, Diaco-
natu, & Presbyteratu;
FKmnr. 1r s Ae,

Sp R A CT C Æ.,
AD HOS NON MODO ORDI-
nes ritè exercendos, ſed RESOLUTIO-
N'ESetiam, ad animarum Curatores ſci⸗
entiã praxique miniſterio ſuo mulg
neceſſariâ inſtruendos utiliſt ;

Ex probatiſſimi tum antiquis, ween 4
tibus Auctoribus collecta, —
. . —3. . 2 . 4 8
6 PER TSAeE

R. P. LADISI AM SENTNLE.
Soc.] Esu, SS. Thologiæ Doctorem.

— —

COLONI £ AGRIPP/ N ,
Sumptib. JOANNIS SCHLEBUSCHI,
propè aream Summi Templi,
vulgò am Hoff/ 704.
Cum Privil, Sac. Caſ. Majeſt. Seciali.

Iluſtriſimo & Reverendiſ-

ſimo Domino,

D.JOANNIHENRICO
d' ANETHA N,

EPISCOPO HIERAPOLITANO,
Suffraganeo Colonienſi, Sereniſl. &
Reverendiſſ. Principis ac Domini, D.
JOSEPHICLEMENIIS, Archiepi-
ſcopi, ac Principis Electoris Coloni-
enſis, Utriuſque Bavariæ Ducis Con-
ſiliario Intimo, Vicario Generali, ei-
demque Suæ Serenitati per Sanctiſſi-
mum D. N. D. INNOCENT. XI.
Pontificem Maximum, Deputato in
Spiritualibus Coadminiſtratori, con-
ſilii Eccleſiaſtici Præſidi, Metropoli-
tanæ Electoralis, & Illuſtris D. Gereo-
nis Eccleſiarum Coloniæ Canonico
Capitulari, & reſpectivè Scholaſtico,
Toparchæ in Densborg, Dhom,
& c. 1

Xamen hocOrdinan-
dorum vix à me typis
Agrippinenſibus editum
† 2 vel

DEDICATIO.
vel ſpontè, ſedcdemiſsè ta-
men, imò jure Te fauto-
rem, Ie Patronum, Præſul

WMuſtrisſime, exam bit, quẽ

Eccleſia Hildeſienſis, Ar-
chiepiſcopatus Treviren-

ſis & Colonienſis utrobi-

que in rontificalibus Suf-
fraganeum, &inspiritua-

libus Vicarium Generalé,

& nunc recens Sereniſſi-
mi Principis Electoris Zo-
ſephi Clementis à Sanctiſſi-
mo D. N. Innocentio Xl. de-
putatum in Spiritualibus
Coadminiſtratorẽ ſuſpi-
cimꝰ ac veneramur. Nec
mirum, quia Labia tua di-
vinam ſemper ſtoddie: net
ci⸗

DEDICATIO.

ſeientiam, & oré tus „veré
ungelo Domini exercituum,

(a) legem & vitam omnibus
meritò ſacerdotibus imi-
tandam dum requiſierũt,
conſequi potuerunt. Py-
agarieutn ,‚ait Doctor

Eccleſiæ Ambroſ, man-
datum in aliquorum ſcri-

ptisprædicari invenimus,
quo ille diſcipulos ſuos
communem atque uſita-
tam populo prohibuerit

ingredi viam; ( ſed hoc

unde aſſumpſerit, haud
eſt incognitum; legerat
præceptu Moyſi, ut mon-
tem cum Sacerdotibus a-
. 3 ſcen-
Malach. 2.7. b) Lib. 1. 5. 6. asd Iren.

DEDICATIO.
ſcẽderet ; populus autem
ſeorsũ ſtaret. Separavit i-
gitur ſacerdotes àpopulo,
& poſtea ipsũ Moyſen in-
troire intra nubemprece-
pit. Nihil minusllluſtriſſi-
me Præſul feciſti, qui Sa-
cerdotes à Te ordinandos
in excelſioris viæmõtem
tecum ſemper aſſumpſi-
ſti, ac tuo docuiſti cxẽplo,
ut nihil plebejum, nihil
populare, nihil cõmune
cum uſu & moribus in-
condite multitudinis; ſed
ſobriam à turbis gravita-
tem, ſanctamque vitam
ſectarentur; ut accedant
ad altaris tribual ut Chri-

DEDICATIO.
ſtus, aſſiſtant ut Angeli,
miniſtrentur Sancti, po-
pulorum offerant ſacrifi-
cia ut Pontifices, interpel-
lent pro pace ut Mediato-
res, pro ſe autem orent ut
homines; (c) hæc, inquã,
verbo & exemplo tuo ſa-
cris initiandos Ordinibus
docuiſti, & doces; & vel
ideo cos balſamo bonæ
famæ, oleoꝗ; claritatis, &
cõſcientiæ nitore, ac pin-
guedinespiritûs inungis,
ut Chriſti bonus odor ſint ubi-
que:de quonon incõgruè

David: () Rcut unguentum

in capite, Chriſto, quod de-
4 ſcex⸗
(c)] Laur. Iuſtin. ſerm. de Corp. Chriſti.
(4d) Pſ. 17. V. 2.

D EDICATIO.
ſeendit in barbam, barbam
Aaron, Le: uod deſcendit

per ſacram Ordinatione

inoram veſtimentiſacerdo-
tum. Nihil igitur dubito,
quin tot à Te ordinati Sa-

cerdotes non in divino

ſolùm incruentoq; Dei-
hominis, ſed ſuffragabili

etiam labiorum ſuorum

ſacrificio, ccu vituliliba-
mine dextrã fortitudinis
& conſtantie armum, pe-
ctorisque ſeuſpiritũs pin-
guedinẽ ab omniinordi-
nata paſſionc alienã, lege
veteri ſolis Pontificibꝰ de-
bita Tibi reſervarint, atq;
à divino Numinc impe-
84-

N

WN.

ne⸗

cel

Un

len

1

DEDICATIO.
trârint, quà imperterritâ

S&im Anethanis propemodũ

hereditarià fortitudine &
conſtantia Dei, & Eccleſie
honorẽ, patriæ & Archie-
iſcopatuùs Coloniẽſis ſa-
laiem, Sel mperiikomani

conſervationẽ queris, de-

fendis, ac propugnas. Do-
minus teum, Virorum Ffor-
tiſime Oonfortare, & cſto ro-
buſtus ſio enim faciet Domi-

nus cundtis, e)utmodò vi.:b

demus) qui ſe & fua, non

queDei ſunt, querũt: For-

titudo iliorum & potentia ut

fawillaſtupa, &'opu ülorum

quaſi ſtintillas(f'& accende-
† 5 ar-

Ie) Iudis, 7. (f Iaſue 10. 25.

DEDICATIO.
tur utrumque ſimul, & non
erit qui extinguat, Tuſius au-

tem quaſi Leo confidens abſoſe

terrore erit, ait Sapiens; (g)

Anethanus enim Leo vera
genuinaq; virtute fortis,
nec téemeré audet, nec in-
conſultè timet. Proinde

Praſulll’luſtrißime, Am bro-

ſii ſecutꝰ videris conſiliũ,
qui ait: (h) Nec Regis aut

Principis eſtlibertatem dicen-
di negare, nec ſacerdotisquod

ſentiat, non dicere & agere.
Quia igitur hiſce tempo-

rum perturbationibus, &

fatalibꝰ Germaniæ buſtis
A ⸗ . . AX
ca tuà invictaleoninaque
con-
g) Proverb. 27. (h) Augaſt. Epiſt: ad Hieron-.

E =
= =

—

= =ͥ

—,

— S=

==
R. CS=

—
=
=

—
—

—

—
—

—

=
E

—

—
—

Uele
Cuni

DrPDICATIO.
lng conſtantia & docuiſti mul-
to., manns laſſas robord-
ufln ſui, & vacillantes ſermones
tghet tui confirmaverunt O ge-
nunhi nua trementia confortſti. (i)
nein Ecceinnocentiſſimus ille
lum ſimul & vigilantiſſimus
t I FEccleſiæ Noë& Innocentius
m. XI. qui Eccleſiã, Orbemq;
m recéins Chriſtianum, præ-
VN ſentiſſimò Turcarũ libe-
H ravit periculô, tuà motus
Conſtanti fortitudine, tue
virtutis doctrinæq; famà
em pProvocatus, Apoſtolicum
E Te Archidiœceſis Colo-
H nienſis in ſpiritualibꝰ Co-
e adminiſtratorem, dicã &
† 6 Gon-=

e 6) ee,

DEDICATIO.
conſervatorẽ, deputavit,
ut prægrãdia Sereniſſimi
Electoris Principis goſephi
Clementis curarum onera
conſiliò & induſtria, pie-
tate & juſtitià ſuccolles,
ſuſtincas, allevies, patri-
amque Colonienſem no-
ſtram inaudita Gallorum
immanitate expilatã, ci-
neribusq; ſcpultã erigas,
priſtinæque gloriæ reſti.
tuas. C fortart igitur, Præ-
ſul conſtantiſſime, & non
diſſol vantur manus tuay erit
enimaliquanado merces operi
tno magna nimis kAd quod
haud parùm cõducit ſan-

—

(k) z2. Paral. 15. 7

IIe
,
1Rrllr
umd
Nlln
uhale
nn⸗ n
Uehlanmo.

DEDICATIG:

ca & pia Ordinandorum

inſtitutio, qui inſtar Hur
& Aaron precibus, ſacrifi-

ciisq; ſuis manus operum

& conſiliorum tuorum
ſuſtentabunt, ut nunquam
manus tuæ laſſentur uſq;, ad
Occaſum dolis () vitæ tuæ.

Suſcipe igitur hoc ORDINANDO-
RUM EXAMEN & Inſtitutionem,

& quà favore, quâ auctoritate, quâ

etiam Imperiò refove, defende, ac
promove, ut DEO immortali hono-
ri Nomini, Tuisque Virtutibus lau-

diz; mihi verò cedat emolumento. Ita
optat & precatur

C) Eod. 17, 1I2.

Illuſirißimæa & Reverendiſime
Dignitatis veſtræ

Servus
Joannes Schlebuſch.

p7 Ffs-X.-

2

P R F 1TIO

ADLECZOXAN E M

UM in Univerſitate Græcenſi,

ipſo anno jubilæo ejuſdem fun-

datæ Cancellarii munere fungerer, ſi-
mulque in Reverendiſſimo Conſiſto-
rio Epiſcopali ad Ordinandorum E-
xamen quarto jam anno adhiberer,
ſæpiùs ab Ordinandis conſfultus,
quoſnam Authores legendos ſuade-

rem, quorum doctrinâ ad debitè ſub-

eundum hoc Examen juvari poſſent,
nec ad manus eſſent libelli iis typis

aliquando vulgati, & hoc præcisé fine

conſcripti, animum adjeci, ad quæ-
ſtiones, numero, quâm hactenus à
nonnullis evulgatæ ſunt, majore, in
dicto Examine proponi ſolitas, ex
probatiſſimis, Authoribus conſcri-
bendas, ut privatos quoſpiam, qui
avidiores forent doctrinæ ad dictos
Ordines aut neceſſariæ, aut admo-
dum utiles, comparandæ, non ſolùm
conſiliò, ſed & auxilio ſublevarem.
Has proinde, quas hoc Opuſculo
exhibeo pro materiarum diverſitate,

di-

in
ter)
(W Mr
blie
Manle
Nl
Lna
on
lpmn

Mln,

Mhiin
Miton
uulnn

l it

1III
10ll,.

Verllunlae
Ddilirole
Ordinncen

111
e

hancs cnne
Sleenleu
intadcthit
eninen oln
Vlbel un
Waeſteigt
HZꝗZõl

17

(wankrenu

4

an nt
Nniſlig,
Grba lir
nrnin
ie, nin
n Vrln
Gühuun
dhe lrin
Gℳ
l

Præfatio ad Leckorem.
diverſis ex Authoribus, videlicet: Ti-
berio, Marchantio, Tamburino, Go-
bat, Bailio, Barboſa, Quarti, Gavanto,
Paſqualigo, Criſtano, Theologiſque
Scholaſticis non levi labore collegi.
Admonitum veròo te volui, Amice
Lector, ne exiſtimes, me quæſtionum
hic propoſitarum Reſolutiones ha-
beri velle omnes pro certis, & indi-
ſputabilibus; Cùm enim Rerum Con-
ditor tradiderit mundum diſputationi
hominum, diverſos his à natura ipſa
ſenſus inditos eſſe, ſatis experimur, ut
quam veritatem tuetur unus, impu-
gnet alter; & viciſſim, quam propu-

gnat iſte, alter inficietur. Quæ cauſa

erat, ut complura reſponſa notanter
ſignarem, alia probabilia eſſe, alia
probabiliora, alia ad unius, alia alte-
rius Doctoris mentem. Fide autem
jubere non vereor, neminem Exami-
nandorumetſi ad quæſita has ſolum-
modè reſolutiones reddiderit) ab
Ordine, ad quem aſpirat, rejicien-
dum tanquam non ſatis literatum,
aut inſtructum, maximè ſi penetret
etiam

Ad Ledtorem.
etiam ratlunculas; quas plurimis res
ſponſis eo fine ad jeci, ut eo non tan-
tùm velati lectiones memoriæ man-
datæ recitarentur, ſed ut doctrinali-
ter poſſiderentur.
Inſerui præterea non paucas quæ-
ſtiunculas ex Theologia Scholaſtica,
non quòd THeologica doctrina ſin-
gulis Ordinandis neceſſaria eſſet, ſed
tum ut profectus eorum, qui Theolo-
giæ Scholaſticæ operam navant, ali-
qua etiam in Conſiſtorio Epiſcopali
capi poſſet experientia, idque ad ip-
ſorummet imprimis (ſi benè ſubſtite-
rint) ommendationem, & non leve
commodum, veluti quorum, tan-
quam favore ſgecial dignorum, fu-
turis temporibus in Beneficiorum
diſtributione major erit ratio haben-
da, tum quia in his Septentrionali-
bus Regionibus ob mixturam variis
hæreſibus infectorum cum Catholi-
cis major aliqua eruditio in iis vel
maxime, qui ſacris Ordinibus initiari
poſtulant, neceſſaria eſt, ut dum oc-
caſio tulerit, ſublimiori doctrinà in-

Krudi

tunme
Toch,
ſe ka
cenrr
den

Lehngan
ooe
ntliec

( Den

n
etts
Ahun
ANn.
1netn
a u

N.
d, inn

aitii

.

Ad Lectorem.
ſtructi inimici Crucis Chriſti ſidenter
pectus opponere audeant, valeant-
que. Sed & iis, qui nondum è& Phi-
loſophicis difciplinis emerſerunt,
perqum utile erit, ſacratiorem do-
trinam extremis quaſi labris deli-
bare, id, quod facile ex Opuſculo
hoc aſſequentur, in quo fublimior
etiam doctrina non Scholaſtica me-
thodo, ſed plana, claraque latinita-
te, ad cujuſque captum eſt propoſi-

ta, eorumque ſolummodo mentio

facta, quæ ad Doctrinam Fidei, mo-
rumque magis elucidandam condu-
centia videbantur, ſubtilita tibus aliis
maximè, quæ in ſuppoſitionibus

impoſſibilibus fundantur, fervori

Scholaſticarum Exercitationum re-
lictis.
Hoc igitur Opuſculum „ Amice

Lector, qui ad ſtatum Eccleſiaſticum

DEOadofium pulſante aſpiras, ami-
cum tibi reddito, & ſi ejus familiari-
sate in aliquo te adjutum deprehen-
deris, Deum lauda, & pro me -

precare. ,
IN

INDEX TITULORUIM „

Examinis Quadripartiti in
Ordinandorum.

sf
PARTIS PRIM , an
Examen pro prima Tonſura, & Mi- utt
noribus Ordinibus. .
C A P U 1I I. Dbln
Ex Rudimentis Fidei, Fagind I Moin
Chriſtianus quis dicendui, 2* 1 Iun
Symbolum Apoſtolorum, 6 M
Oratio Dominica, 9 i.
Salutatis Angelica, I
Præcepta Decalogi, 12
Præcepta Eccleſdie – 14
Sacramenta, 15
Indulgentie, 20⁰ m
Peccata, 23
Virtutes, 26
CAPUT II. Uini
De prima Tonſura. Ejus eſentialia, 27 mmm
Ejus Offitium, & Efectu;, 29 mne
Prærequiſita ad eam, 30 Mun
Literatura ad eam requiſita, 31 hulel
Finis illius ſuſcipienlca, 32
Tempora ejus conferendæ 33 Ulr luie

Cleri-

n

II

Cnn
nn

Tonian
Cindus

11

Index Titulorum.

Elericus quid? 33
Obligationes Tonſurati, 34
Habitus, & Tonſura, 3 5
Clericis prohibita, 37
Clericorum privilegia, 39
Pœnaæ indebitæ collationi, 40
CAP U T III.,.
De Ordinibus in communi, 41
Materia & Forma eorum, 43
Effectus eorum, 45
Requiſita ad valorem, 47
Requiſita ad debitam ſuſceptionem, 49
Miniſter Ordinum, 52
Epiſcopus proprius quis, 1373
Dimiſſoriæ litera, 61
Ordinatio extra Diœceſim, 66
Examen Ordinandi. 68

CADUT IV.
De Minoribus Ordinibus in communi, 72

Eorum natura, ibid.
Prærequiſita ad eos, 73
Obligationes, 7 5
Pœnæ malæ Ordinationis. 76
CAPUTI V.

De Minoribis Ordinibus: in ſecie. 79
Ooſtia⸗

1/

/

Index Titulorum.
Oſtiariatas;, 79
Lectoratus, 81
Exorciſtatus, 82
Acolytatus, 83

PARTIS SECUND X,

Examen pro majoribus Ordinibus,

dS& Subdiaconatu,
.CAPUT I.
Majorum Ordinu natura in comvini, 85
Prærequiſita ad illos, 96
Tempora eorum conferendorum, 97
Interſtitia, 91
Titulus menſe, 23
Ordinum iteratio, 99
Obligationes Majorum Ordinum, 105
Obligatio ad caſtitatem, 10 5
Horæ Canonicaæ, HW III
Cauſæ excuſantes ab Horis Canonicu, 125
CALPUT. II.
De Suldiatonata, 131

CAPDPU T III.

Xxæ doctrina Fidei pro Subdiaconit. 137

De Eeccleſia, 137
De Fide divina, 138
De Sanctiſima Trinitate, 140

Re Iucarnatione Verbi Divini, 141

De

Mane

drin

Nri
Prile
Ph
N

ebl

Delnt
DeN

1

Ml

G
Miun
Murri

Di

h

Myi

4

7

) ute

n

n . Index Titulorum.
De Sacrament. 143
De Sacramentalibus. 116
CAPUT. IV.
De Cenſuri & Irregularitate, 157

De iudem in genere, 157
tüuten De Excommunicatione, 19
nn De Suſpenſione, 160
I11 De Depoſitione & DPegradatione, 162
Guhianut Del nterdicto, 162
4 De Irregularitate, 164
d h PARITIIS TERTIX,
1 Examen pro Diaconatu.
„,„ CAPUT I.
D De Diaconatu, 173
1OEuen CAPLUTII.
„ . De aſſſientia Diaconi Sacerdoti cũ Subdiac. 182
jbaihl Qusſtiones Miſcellanea pro Diacon. 193
Cuel De Fine ultimo hominis, 193
PI De Adlibus humanis. 195
5 De Pec calis. J 196
“ De Legibus & Praæcepti. 199
“ De Gratia divina, 201
iin De Virtatibus, 208⁸
De Virtutibus Theologicis, 209
De Virtutibus Cardinalibus, 213
R . CAPUT IV.
S= De Baptiſmo, 218
1 De

Inder Titulorum.

De Baptiſmo triplici, 218
De Materia Remota Baptiſmi, 220
De Materia proxima Baptiſmi, 22 3
De Forma Baptißmi, 216
De lieratione Baptiſmi, 2 1
De Miniſtro Baptiſmi, 234
De Subjedto Baptiſmi, 237

De Cognatione ſpirituali ex Baptiſ. 243
PARTIS8 QUARTX,

Examen pro Presbyteratu,

Sacrificium ineraemtum,

ſ
1

CALPUI I.
De Materia, rma, Oficio, &re. Presbytera-
tus, 2751
De Predytereis: in genere, 25 1
De Materia & Forma Presbyt. 23
De Epiſcopatu, 2759
De Veſiibus Sacerdotalibus, 260
⸗ De Poteſtate ſimplicis Sacerdotis, 262
CAPUT II.
De SS. Enchariſtia Sacramento, 265
Eius Natura & Eſſentia, 265
Materia Sacram. corhors Chriſte, 271
Matoeria Calicis. 273
Praſentia Materiæ. 276
Qeantitas Materig, 277
Determinatio Materia, 277
Neceſſitas utriuſque ſpeciei, 280
Forma Sacramenti Buchariſtia, 282
Adctio con verſiva, 284
Effectus Sacramenti Euchariſtia, 286

1
H
Nli,
V rM.
N Giri

Oniſ⸗
al
Mughit
ſv
ſte
Uſin
Mv
Diie
i
Wa
De
N
M
W
Une
ui
liine⸗
An
AMd
ſe,
ſuin,
uin
ie
n

. Index Titulorum.
4 C AP UT II I.

De Miſja, & ad eam pertinentibus. 296
n Rubrica Miſſalui 296
1 Miſſa interruptio per ceſſationem, 302
Mriſſa interpolatio, 307
. Omiſſio partium in Miſſa, 310
Aaditio ad Miſſam, 315.
let, Mutatio ritus in Miſſa, 318
VAnI Miſſæ votiva, 3 5
Kifen Mſſæ de Sanctis, 329
eh Miſs Reliquiarum, 330
II AMliſſa in Capellus, 332¾
1o ;h. Miſa Deſunktorum, 333
Defectus Miſſe ſupplendi, 338
III Defectus ſubſtantialesſupplensi in materia, 339
„ VDefecdtus Vini, 342
Defectus Forma, 24 5
Defectus Intentionis, 347
le,. 10 Miſſa ab alio ſupplenda, 348
11 Miniſtrans celebranti, 353
NJempus Miſſæ dicenda, 356
4 4 Miſſa iteratio eodem die, 359
e n Hora Celebrandi, 366
Locus Miſſe celebranda, 370
4 Ecclefiarum pollutio;, 379
7 Altare, 380
5 Aliaru ornatu, 383
4 Apparatus pro Sacrificio; 338
4 Veſtes Sacræ, 395
4 Iejunio celebrandum. 399
8 Paria Su bope⸗ Sei 424280
Stipennium proſacrificio. 4 5

S 6 Se e: D S e E
PRIVILEGIUM CS A4REUM.
ke

Facultas R. P. Provincialis.

GO infraſcriptus Soc. ESu per pro-

vinciam Rehnilnferiorisræpoſitus Pro-
vineialis, poteſtate mihi à Patre Noſtro P.
Thyrſo Gonzalez, Præpoſito Generali ad id
facta, oanni Schlebuſch, Bibliopolæ Colo-
nienſi, Facultatem conceda, recudendi Li-
brum, à R P. Ladislao Sennyei, ejuſdem So-
cietatis Sacerdote, ac SS. Theologiæ Doctore
conſcriptum, legitimè antehac cenſum, pro-
batumque, qui inſcribitur: Examen Qua-
Aripartitum Ordinanderum prsprima Ten-
ſurka, & Minoribus Ordinibus, Subdiaconatu,
Diaconatu, & Presbyteratu, eidemque Jus
Privilegii Cæſarei estenus indulgeo, ut ipſõ
invitô Librum hune nemo deinceps recude-
re; nemo intra S. Romani Imperii Enes, &
Heæreditarias S. Cæſareæ Majeſtatis Provin-
cias importare, aut vænum exponere au-
deat. In cujus rei fidem has litteras manu
propria ſubſcriptas, ac Officii mei Sigillo
munitas dedi Coloniæ 14. Septembris, An.
1688⸗ . .

(L.§.

Fridericus Lamberti, m. p.
ExA-

6e
e
1ohlu:

t l

Sini
zr ,
M/
unl9
r nn

3 Gn ,

F, nndk.—

oe l⸗
moribiepor

Nett, tacendl
dhennſeeniten
IThelypelud
mmhenuin ⸗
ur: lura
un npinn Iun
io Ristenn
aus Wng
enuntengtot
eiumitdl
zinenl
2Mletetont
d Alporete 11
helum uul
Keire “
Eerntmh

nben N
M⸗

( (1) l

ORODINANDORUM.
PARJS PRIMA,

Pro prima Tonſura, & Mino-
ribus Ordinibus.

CAPUT I.
Ex Rudimenti Fidei.

VID petitu? H. Examinari pro prima
Tonſura, & Minoribus Ordinibus.
2. Quid ſcire incumbit taliter initiari cis-
bienti? g&. Ex Concil Trid. Seſſ. 23. cap. 42
de Reform. Prima Ienſurd non initientur,
2ui Eidei Radimenta edocti non fuerint, qui⸗
que legere & ſeribere neſciant. Et Cap. 11.
Nee Minoribus Ordinibus, qui Latinam lin-
guam ſaltem non intelligant.
3. An non pro Minoribus Ordinibus re-
A 7niꝗq

2 Pars l. Caput 1.
gqliiritur etiam notitia eorum, qua ad hoe
munus pertinent? B. Utique Domine, quia
cùm iis initiati, ſuum quilibet munus exer-
cere debeant, notitiam ejus habere debent.
4. Potéſtne fœmina admitti ad primam
Tonſuram. & minores Ordines? . Nonpot-
eſt, quia ſicut Ordines ipſi, ita & prima ton-
ſura, tanquam diſpoſitio ad Ordines, non pno
fœminis, ſed pro maribus inſtituta ſunt.
5. An ergo mas infidelzs admitti poteſt;
N. Negativè; quia per baptiſmum non eſt
aggregatus numero Chriſtianorum.
Chriſtianus quis?
6. Eccur baptiſmus prarequiritur? . Quia
eſt tanquam janua ad reliqua Sacramenta.
7. Chm baptiſmus dicatur eſſe janua ad
veliqua Sacramenta, an ergo reliqua omnis
Sacramentainvalidè ſuſcipiantur ante ilums
B. Sacramenta omnia præter Euchariſtiam
invalidè ſuſcipi ante Baptiſmum Eucha-
riſtiæ enim confectio, cùm à ſuſcipiente
non dependeat, ea non invalidè, ſed ſolùm
infructuosè, & quaſt materialiter ſumetur,
ſeu ſuſcipietur. .
2. Qsid igitur eſt eſſe Chriſtianum R. Eſt
perSaeramentum saptiſmi, Unctionis, Chri-
Ri participem, ejuſque membrum effici.
9. Eſtne omnis Chriſtianus Catholicus?! B.
Negativè. .
10. Quis ergo dicirur ver? Catholiszue?
. Qui baptiſmi Sacramento initiatus, in Ec-

1, Zart
acr.
Hjui.)
l cd
lent
1 Ut
En
Eenlic
ſunl
e
lynnt
cr
irü
INe
mnd
iulrtl
ile
Mlur,
(.
D
l
. Jhunine
Nn enbe
Crtma
D

ſurt

— — .

cleſia

chin

Cien
4 emnn ſlii
genn
nlbenne
meathe
Anli ie
1Cyn
phinln
0nge
Nibutittiut,
di inie
erhgtſnung
Cikumn.

umiimk
Beunlmmmenn.
Z 6 ſnun
anp Rhan
wmumrut
Ettlun 1
Ninle ⸗
mteiun m
ofhul
ittult

agiu

n
Gniünzn.
n G

Ex Rudimentis Videi. 3
cleſia DEl veram Chriſti doctrinam pro-
fitetur.
11. Harezici ſantne Chriſtiani, & Ca-
eholici? G, Sunt Chriſtiani, ſi ſunt legitimè
baptizati. Non ſunt Catholici, quia adhæ-
renr ſectis & opinionibus ab Eccleſia Ca-
tholica, ſeu univerfali alienis.
12. Suntne ſaltem capaces prima Ionſura
& minorum ordinum? B. Eos validè qui-
dem ſuſcipere poſſe, ſed non licitè.
13 Quod eſt ſignum Chriſtiani? B. Eſt
ſignum ſanctæ Crucis.
14. Quomodo hoc ſignum formatur? E
Formatur, ducendo tres tantùm, vel omnes
quinque digitos extenſos manus dextræ, 3
fronte ad pectus, à pectore ad humerum ſi-
niſtrum, & ab hoc ad dextrum, dicendo: In
nomine Patris, & Filii, & Spirituùs Sancti.
1I5. Formando ſic Grucem, quando nomi-
natur Pater, quando Filius, & quando Spiri tus
Sancdtus? B. Digitos applicando fronti, no-
minatur Pater, pectori Filius, utrique hu-
mero Spiritus ſanctus.
16. Cur ad formandum ſignum Cruche
manus dextra adhibetur? E. Ex luſtino M.
lib. I. de Miſſa, c. 4 5. quia eſt dignior. Con-

gruum autem eſt, ut ad obſequium Dei dig-

niora membra corporis noſtri adhibeamus.

17. Cur tres digiti ad formandum boc fignam

adhibenturi . Ad indi candam confeſſionem
Trinitatis perſonarum in Unitate naturæ.
18. Cur autem, j. digiti? E. In memo-
. 4 riamm

—

4 Pars J. Caput J.
riam & venerationem quinque Vulnerum
Chriſti.
19. Cur nominatur Pater, quandotangi-
tur frons à R. Datur intelligi, quòd ſicut
ex capite in ſummo corporis noſtri locato
vita ad reliquum corpus derivatur; ita Pa-
trem rerum omnium principium eſſe agno-
ſcamus.
20. Cur Filius nominatur, dum tangitur
pectus? B. Significatur Filium non ſolùm
ab æterno à Patre procedere, ſed etiam in
tempore pro ſalute noſtra in utero Virginis
conceptum, & tandem in viſceribns terræ
fepultum eſſe.
21. Cur nominatur Spiritus ſandtus, dum
uterque humerus tangitur? . Denotatur
tanquam Amor divinus, à Patre & Filio
tanquam uno Principio procedens, ejuſdem
cum utroque naturæ.
22. An neſcis aliam etiam rationem? H.
Scio, ad inſinuandum videlicet, quod Spiri-
tus ſanctus per incarnationem Filii, nos, qtui
à ſiniſtris filii iræ eramus, per gratiæ infuſio-
nem ad dextram transferendo fecerit hære-
des Regni DEI.
23. Formaturne ſignum Crucis alio etiam
modo? B. Formari pollice & indice manus
dextræ conjuncétis, ögnando ſe Crucis ſign⁵
in fronte, ore, & pectore, ſeu corde, dicendo
ad ſignum frontis: In nomine Patris, ad ſig-
num oris: Et Elii, ad ſignum pectoris ſeu
cordis: Et Spirituùs Sandti, .
24‧Cur

—

4

tu

frnit,
Pns,Di
nherel
niah
ed ond
Pgnutun
15,0
Zum eu
utndn
lhi
n bin
wn
ſe gin
Aenn
ſwirfe
niir
ſgnnn
01,Ken
nn
Ugore

unnn:
iin

8

N
Mace,
n⸗

INuen

ditn
n ne i
, , lle
inele alt

corort Weln

PCeinmnhe
mincpiunde

rAin,, Uinet
u Plumott
õ
Nrrinuen iet
enniin

Ginsſein
n 7 Oonic
4 Inmn EI

Z

Aun /iiel
llun ooln
onrn hnt
8 egate inlle⸗
euch kert⸗

1nbriiltis
eKpdeeumn
1
cnnlegtel
A
ximkl
5

Ex Rudimentis Fidei. 5
24. Cur duo digiti eon wunéi in hoc ſigno
ſormando aghibentur B. Significari duas
naturas, Divinam & Humanam in Chriſto,
contra hæreſim Monotelitarum, unam tan-
tùm in Chriſto naturam agnoſcentium, &
ideo umcòô tantùm digitô ſignéò Crucis ſe
ſignantium.
25. Cur ad ſignum ſronti Pater, ad ſig-
num oris Filius, ad ſignum pectoris Spiri-
tus Sanctus nominatur? . Quia in fronmte
ut ſuprà dictum eſt) Patrem rerum omni-
um Principium, in ore Filium, Verbum
ab ore Patris procedens, in corde amoris
ſede Spiritum Sancum Amorem Divivum
confitemur.
26. Cur ſigné⁶ hoc frontem, os, & pectus
ſeu cor ſignamus? B Ex mente S. Auguſti-
ni in Pſal. 30. Frontem verecundiæ ſedem
ſignamus, ne nos pudeat ignominiæ Chriſti,
os, & cor eodem veluti ſignaculo cuſtodi-
tum volumus, ne quidquam aut ex corde,
aut ex ore contra DEUM, vel proximum
procedat.

27. Dicite adhuc aliam rationem, ſi oc-
currat? E Significari etiam poſſe prompitu-
dinem animi ad confitendum ſemper Crucis
Myſterium. Cogitarione quæ in fronte reſi-
det. Verbo, quod ab ore procedit, & opere,
quod à cordis, ſeu amoris imperio guber-
natur.
28. Cur autem dicitur: In nomine Pa-
A 3 1XIse

. 1
6⁶ Pars I. Caput I.
tris, &c. & non in nominibus? B. Quia per
nomen in fingulari denotatur Patris, & Frhi,
Spiritûs S. trium perſonarum divinarum una
natura.
229 Siintne ergo tres pPerſona Divinæ aquales
inter ſe? B. Efle omninò æquales, ita, ut
nec Una perfectior ſit alterâ, nec omnes tres
perfectiores Unâ, quia omnes & ſingulæ
ſunt unus DEUS.
30. Dicite etiam, quæ myſteria continean-
gur in hot ſigno Cruci B. Contineri ſum-
mam Fidei Chriſtianæ; quatenus per verba

PDEUMtrinum & Unum, per ſignum Cru-

cis verò paſſionem & mortem Chriſti, & per
Fsm tedemptionem noſtram profitemur.

Gmbolum Apoſtolorum.

31. Qot ſunt Articuli credendi à Ckri-
ſtiano à . Duodecim, in Symbolo Apoſto-
lorum contenit.
3 1. Cur vocatur Symbolum Apoſtolorum?
. Quia eſt compoſitum ab Apoſtolis.
3 . Cupio illud mihi recitari: E. Credo in
DEUM Patrem, &c.
34. Quomodo credi poteſt Filius DElI, &
eus natus in tempore, paſſus, mortuus, &
Jepultus? B. Secundùm Humanitatem.
35. Ad quos inferos deſcendite &. Non ad
locum damnatorum, ſed ad Limbum, in
quo Animæ ſanctæ Salvatorem ſuſpirabant.
36. Deſcenditne cum Anima & Corpore;

—

—————— ——

—

nin
69
Hun
C
M Un
lulm

emen

lin le
hiis

Cnl
nnen
mnnka,
Gnnndin

mnndine n
Pileri, letgrnn
üonne din

t tjinitanee
11, Catte
n Junntft
lnnxrhent
munnCihg
Kn ctn

fens.

uulladtce
tt

inhi
nöho
minikhi

t
e,in

Ex Rudimentis Ridei. 7
&. Corpus re liquiſſe in ſepulchro, illudque
poſtea tertio die glorioſum reaſſumpfiſſe.
37. Cur dicitur in plurali? Deſcendit ad
inferos ? . Quia etiam ad Purgatorium de-
ſcendit, indéque multas animas liberavit.
38. Cur dicitur Chriſtus in calus ſederes
B. Signiſicatur quies poſt exantlatos labo-
res, vel etiam poteſtas Judicis jam ei tributa.
39. Cur dicitur ſedere ad iextram Patris?
Be. Quia ſupremam in cælis gloriam conſe-
cutus eſt.
40. Quales vivos & mortuos jndicaturus
eſt: q. Per vivos intelligi Electos, per mor-

tuos vevò reprobos.

41. Cum quilibet particulariter poſt mortem
judicetur, cur inſtitnetur judicium uni verſa⸗
leè ꝑ. Tum, ut omnis homo judicetur non ſo-
lùm in anima, ſed in corpore; tum ut Chri-
ſtus, qui fuit reprobatus ob omnibus, tunc
agnoſcatur coram cælo, mundo, & inferis.
42. Quid eſt Eccleſia, in quam creditar?
B. Eſt congregatio omnium Fidelium ſub
uno capite Chriſto, & ejus in terris Vicario.
4 3˙. Eſtne Eccleſia una, & non plures E-
Eſt una, unitate Fidei & Doctrinz.
44. Quare Eccleſia dicitur ſancta: B. Quia
non niſi ſancta docet, & in Fide, & in mori-
bus. Item; quia in ea ſunt ſanctificationis me-
dia, uti Baptiſmus, & alia Sacramenta. Eb
quia extra eam non poteſt ſanctitas reperiri,
nec ſalus; in ea autem multi San Gi ſunt.
45.O Cur dicitur Catholica? B.. Quia exten-
A * dit

Pars I. Caput I.
dit ſe ad omnes mundi partes, & ad omne

tempus à temporibus Chriſti, proindéque

eſt univerſalis.
46. Cur autem vocatur Apoſtolica? Bt.
Quia ab Apoſtolis fundata & doctrina &
ſanguine.
47. Cur denique Romana nuncupatur: Bz.
(QAna Romana Mater eſt omnium Eccleſia-
rum, cui Chriſtus primatum dedit.
48. Quid eſt Gommunio Sandorum? g.
Quòd ſancti & juſti inter ſe communicatie-
nem ſpecialem habent, tanquam membra
unius corporis. Item quòd ſit in Eccleſia Dei
communio rerum ſancarum.
49. Qu« ſunt res illa ſanéte, in quibus
communicamus à Reſp. Sanguis redemptio-

nis, Sacramenta, dona gratiæ, Verbum DEI.

Item opera bona; cùm enim ſimus membra
ejuſdem Corporis, dum quis orat, aut jeju-
nat, non folúùm ſibi, ſed omnibus orat, je-
junat.
50. Habéntne mali etiam fructum in hac

comm unione Sandtoru m:; Reſp. Habent, tum

quia boni ſuis precibus ſæpè illis impetrant
gratiam, tum quia propter ſocietatem eum
bonis ſæpè evadunt afflictiones, & vindi-
ctam DEI.
51. An aliquem frubtum etiam Anim

Purgatorii percipiunt: Reſp. Omninò, quia

cùm ſint membra viva nobis conjuncta per
eandem fidem, ſpem, charitatem juvantur
ſatistactiomibus noſtris.
134

nik
n ft
ge

ie

—

6

Urfun
oden
3
lenn
lent
ſted

h

ierie
Einnn

un

ſg Oo,,
6le.

naun
n indn le

Aen unnen
mekonnint
Eunttndt,
vuni, uine
terieaunmmun
”
pokſenttil
nn
ſad, i
puttem
erilenmn D
atnimunen
r kuut uf

1,Konmduc,,

nin frini 4
Nen Nueniu
Gerlpnlee
ans 4
nf
udnnnink
. iNun

4

6

Ex Rudimentis Fides 5
52. Mulia de credenau dicta ſunt & de
ipſa Fide nihil; Qualis ergo eſt hdesz Reſp. Eſt
prima virtus requiſita in Chriſtiano, do-
númque DElI, quo firmiter aſſentimur illis,
quæ revelata ſunt à DEO.
53: Süntne ea ſolum credenda, qua in
Scriptura continentur; R. Etiam Traditiones
Eccleſiæ credendas eſſe.
54. Quid eſt ſyes? R. Eſt prima poſt Fi=
dem virtusin Chriſtiano requiſita, per quam
certa cum fiducia, noſtræ ſalutis, & æternæ
vitæ bona expectantur.
55. Quss eſt pracipuus actus ſpei: R. Eſt
oratio, ſeu mentisad DEUM elevatio, quâ
bona precamur, vel mala deprecamur, Vel
PDEUM benedicimus.

Oratio Dominica.

7

56. Qus eſt excellentißima omnium ora-

tio? R. Oratio Dominica, ſic dicta, quia

eam Dominus noſterEſus Chriſtusprimum
Apoſtolos docuit.
7. Quot eapetitiones continet: . Septem.
In quibus tamen, quidquid à DEO petere
poſſumus, oomprehenditur.
54. Eſine eriam petitio: Pater noſter;
qui es in cælis? R. Non, ſed præmittitur
ad attentionem, & filialem fiduciam in no-
bis erga DEum tanquam Patrem optimum,
excitandam. .
59. Quid eſt: Sanclificetur Nomen tuum;
R. Ut ſemper, ubjque, in omnibus, ab om-
A 5 ni⸗

7 6 Dars 1. CaAput 1.
nibus, pro moveatur cognitio, timor, honor,
& cultus divinus.
6 Qsale Regnum petitur advenire? g&.
Inprimis Regnum gratiæ, quâà DEUS in
viaregnat in nobis. Deinde Regnum æter-
næ gloriæ, quod nobis ſervatur tanquam
Piliis.
8et. Cur petitur voluntas Dei fieri ſicut
in cælo? E. Ut & nos, ſicut Angeli, in-
tegrè, perfectè, & conſtanter adimpleamus
Eam.
6ai. Qualis panis petitur à . Non ſolùm
cibus, & alla corporalia, ſed etiam panis ſpi-
ritualis, ut ſunt Verbum Dei, oratio, inſpi-
rationes, dona gratiæ, & principaliter panis
Eucharifticus.
6⁶3. Cur petitur quotidianus? . Quia &
quotidie necefſarius, & ſemperàſolo DEO
expectandus.
64. An etiam panis Euthariſticus quoti-
dianus? B. Ita, tum quia quotidie illum ſu-
mebant fideles; tum quia quotidie decet, nos
illum ſpiritualiter manducare.
6. Cur petienr hodie? B. Ne de craſtino
foliciti ſimus; & ut quotidie ad Deum con-
fugiamus
66. Qualia debita petimus dimitti à He.
Peccata tam mortalia, quâm venialia.
67. Cur vocantur debita? N. Quia reos &

debitores nos faciunt pœnæ æternæ, ſi mor-

talia ſint; temporalis, ſi venialia.
68. Qrid ſt non induci in tentationem?
HK.

1
uat
uln
Suhin
“
lnpm
u

(ige)
Bnnid im

bnimmicre,
Nenkeler

ds lenn

or Dei ei
N, Hen inel9
Amnridn,er

r. NN
Cttin unf
nen o 4
pirfiirzi

Eund Cn
ne dol

lunſi
nteln⸗
nitbri
c.
eN Nen
Gteenge⸗

eu uei
cpei/
tling
umm ll
6eN
Cmnnſ
8

Ex Rudimentis Fidei. 12
H. Non eſt non tentari; quia tentatio eſt vita
hominis ſuper terram, & Chriſtus ipſe ten-
tatus fuit, ſed eſt non ſuccumbere tenta-
tioni.
69. Quid eſt liberari ab omni malo à h.
Inprimis à malo dæmone; deinde à malis
animæ, demùm à malis corporis. 6

Salutatio Angelica.

vo. Salutatio Angelica unde ſic dicia à He.
Non quòd ejus author ſit Angelus, ſed quòd
primaria ejus pars Angeli ore primùm pro-
nunciata fuit; deinde uſitata ab Eccleſia, di-
Gata verò Angelo à Spiritu ſancto, ſeu ſan-
Giſſima Trinitate. L
71. Quor partes habet Salutatio Angelica?
B. Tres; Prima: Ave gratiäâ plena, Dominus
ecum, ab Angelo pronunciata, 2. Benedicta
Tu in mulieribus, & benedictus Fructus ven-

eris tui, ab Eliſabeth Spiritu ſancto re-

pleta dicta, 3. Ora pro nobis, addita ab Ec-

Cleſia.
„2 Qus eſt virtus maximè nereſſaria thri-
Miane Be. Charitas, per quam DEUS
propter ſe diligitur, proximus autem propter
DEUM. .
73. Quo indicio ſe prodit charitas erga
DEVM R. Obſervatione mandatorum
ejus 3 Q i enim heébet mandata men, α
Jervas za » ille , qui dsligit me. Irann.
14. .
A 6 Tra-

* Pars 1. Caput Ii

Pracepta Decalogi⸗ e
= ANS.
74. Qubt ſunt pracepta Decalogi: Reſp⸗- ul
Decem à DEO nobis per Moyſen data, om - Cnc
nibus obfervatu poſſibilia, & cum Divina am
gratia facilia. e
7 ⁄ Quid pracipitur: Non habebis Deos eole
alienas ceram me R. Deum adorare, & illi 1ll
ſoli ſervire, cavere item infidelitatem, ma- r,
Siss, divinationes, obſervationes fuperſti- S
Uoſas, & quemeunque cultum impium. ð
76. Licétne tamen Sandtos etiam colere G
invocare? R. Licet, ſed inferiore cultũs gra- aulen
du, quàm Deum, videlicet tanquam DEI W
amicos, & noſtros apud eum interceſſores “”ðÿ
ac Patronos. èR
77. Licétne venerari imagines Chriſti & II
San Aorum? R. Licet, non eas (ſicut Ethnici o
faciunt) adorando, ſed in iis Chriſtum & len!
Sanctos venerando. Gin
. 78. Qui pezeant contra ſecundum pra- 1
ceptuem:R. Qui falsé, rem iilicitam, aut ſine ii
neceſſitate jurant. Qui Deum, vel Sanctos üieh
blaſphemant. Qui per Caput, per mor- n
tem, per ſanguinem Chriſti jurant, qui ſem-
per in ore LEUM, vel Diabolum habent, ep
peſtem, vel mortem. Qui vota ſua non ad- Anin,
implent. HM npen
79. Quid per Ssabbathum, auod ſangift-
care jubemur, intelligitur? R. Dies Domi- i

mienà temporibus Apoſtolorum; aigemn ug
5’⸗.70-

,
e Ex Rudimentis Fidei 1
S. Joannes dicit, ſe fuiſſe in ſpiritu in Domi-
nica dche.
S8. Cur Sabbathum mutatum eſt in Domi-
nicam? Reſp. In memoriam Reſurrectio-
nis Chriſti, quæ in Dominica facta eſt. Sed
& alia mvſteria hæc dies habet, quia fuit
dies Creationis, Nativitatis Chriſti, Pen-
7¹ Nn ,ain tecoſtes.

Dieret

igihergln
er Men S

Uemninnl 81. Cur dies Sabbathi eſt ſolennis Beata
ninimn Virgini? R. Quia illo die manft in illa lumen
mnE⅜ FEidei, aliis omnibus vacillantibus.
nlanmin 2. Quomodo ſandtifcanda dies Domini-
udtauin 1g ta? R. Audiendo Miſſam & Verbum DEI,
atnaraligr. confitendo, communicando, orando, àſer-
Imm vilibus laboribus abſtinendo.
eamkndim 83. Per Patrem & Matrem, quos hono-
nare jubemur, quid intelligitur R. Non ſo-
eimunſi lum Parentes, ſed etiam bPatres ſpirituales;
nre ſanltn ut ſunt Paſtores, Confeſſarii, ſacerdotes.
AnisCkat Item Seniores, & Superiores tam ſpirituales,
quàm temporales.
1G1 ln 84. Quid prohibetur per: Non occides?
ronm ari R. Non ſolůùm Homicidium, &injuſta fan-
Deun, Aluii guinis effuſio, ſed etiam rixæ & odia in pro-
(nr, K ximum.

im gil⸗ 8 . Quid per: Non mœchaberis? R. Om-⸗
fnn . . .
Duclnta, ne peccatum immunditiei, ut: Ad-
DN

ulterium, Fornicatio, Inceſtus, ſtuprum,

G ſacrilegium, raptus, peccatum contra na-
eloſf turam. .
aeer 86. Quid ter: Non furtum facies? Reſp.

1 iaden Furtum füimplex, ſeu occulta acceptio,
ein Vah er, A 7 & de-

14 Par; 1. Caput IJ.

& detentio rei alienæ. Rapina, ſeu violenta

rei alienæ acceptio præſente Domino. Sa-
crilegium, ſeu acceptio rei ſacræ, vel etiam
rei non ſacræ de loco ſacro. Item omne in-
juſtum lucrum, & injuſta negotiatio.
87. Quid per Non falſam teſtimonium di-
ces ?à R. Præter teſtimonium falſum, etiam
injuſta Judicum ſententia, Advocatorum,
Procuratorum, Notariorum iniquitas. Item
temerarium judicium, mendacium, ſuſurra-
tio, adulatio, detractio, quam aliqui ad fur-
tum, quatenus eſt oceulta famæ ſublatio, &
ad occiſionem, quatenus fama vitæ compa-
ratur, referunt.
88 Quis per non concupiſces ?à R. Omnes
actus interni circa concupiſcibilia liberi, &

voluntarii. Unde cogitationes & delectatio-

nes non voluntariæ, peccaminoſæ non ſunt.
P K £ CEPTA E CCLESI £.
89 Süs ne adhuc alia praceptaà Chriffia-
no obſervanda? R. Sunt 5. præcepta Eccle-
ſiæ: De diebus feſtivis celebrandis, de Miſſa
reverenter audhenda die feſto, de obſervatio-
ne jejunii, & abſtinentiæ, de confefſione an-
nua, de communjione Paichali.
90. Satisfacitne pratspto de Miſſa, qui
oto ꝛempore, vel majori parte Sacri garrit?
R. Non, quia non audit reverenter, & mo-
raliter.
91. Quid eſt jejunare? R. Eſt abſtinendo
ab eſu carmum, ſemel in d' ecorpus cibore-
Ricere.

2

9à. Qti

WS
En

M

41

iechun

Noihe

U
len
ſne
S
e

4
Mi
lndlt
finhi
gwor
lhhur
EGunne
Il or

1 1

in

enl
gaki
Aundag 9
ontn ien
en ane;
uſt u

riunklinen
Aden
umintuth
enetclnir
unigict
Aikmellrot

utmnein⸗

Mmiſieil Otn
giehltlten d
ð
unnderdin
1t0lAA
puguiiͦ⸗
aenla
Aernl, EeN
elocecente⸗
anien⸗
AAd
GN
inn
mnten

Nlemt
cucont⸗

.
4,0

Ex Rudimentis Fidei. 17
92. Qui sbligantur per ſe hot pracepto? R.
Qũi vigeſimum primum ætatisannum com-
pleverunt, & annum ſexageſimum ſuper-
greſſi non ſunt.
93. An ſapins in die bibenſo violetur hoe

praceptum: R. Non, quia tantuùm comeſtio

prohibetur.
S ACRAMEN T A.

92. Quid eft Sacramentum: R. Eſt inviſi-
bilis gratiæ ſignum viſibile, ad noſtram ſan-
Gificationem divinitùs inſtitutum.
9 5. Conferuntne omnia Sacramenta gra⸗
tiamè R. Sacramenta novæ legis omnia con-
ferunt, quia ſunt ſigna praética gratiæ.
96. Quid autem eſt gratia? K. Eſt vera in-
terna animæ ſanctitas & amititia cum Deo.
97. Quot ſunt Sacramenta noa Legis?
R. Sunt 7. omnia à Chriſto Domino inſtitu-
ta: Baptiſmus, Confirmatio;, Euchariſtig,
Pœmientia. Extrema Uncétio, Ordo, Matri-
monium., 3
98. Süäntne omnia Sacrawenta omnibus
neceſſaria R. Negativè, ſed Ba ptiſmus om-
nibus ad ſalutem neceſſarius eſt, Pœniten-
tia relapſis in peccatum, Euchariſtia ex præ-
cepto omnibus rationis uſum habentibus.
Reliqua per ſe non ita neceſſaria ſunt ſingu-
lis, quamvis Ordo & Matrimonium neceſſa-
ria ſint toti Eccleſßæ.
99. Küntne iterabilia omnia Sacrawen-
ta?: K Baptimmum, Conſirinationem, &
Or-

16 Pars I. Caput 1.
Ordinem non poſſe iterari.
100. Ax ergo baptixatus, confirmatut,
erdinatus, ſi moriatur, & poſtea reſurgat,
neque tunc poterit iterum recipere eadem
Sacramenta à½ R. Nec debere, nec poſſe, quia
manet in illis character prius impreſſus, ut-
pdte indelebilis.
101. Siquidem ſemelbaptizatus nequit re-
baptixari ob characterem acceptum, vide-
tur nec poſſe confirmari, nec ordinari, cùm
& per hac Sacramenta characterem acci-
pere deberet? R. Magnam eſſe diverſita-
tem, quia per hæc duo Sacramenta acei-

pit characteres diverſæ rationis, & quidem

cum charactere baptiſmi ad invicem ſub-
ordinatos, in iteratione autem Baptiſmi
deberet repeti idem character, qui foret ſu-
perfluus.
102. Quid eſt aptiſimus?R. Eſt Sacramen-
tum, quo ſpiritualiter renaſcimur, & pecca-
rorum plenâ remiſſione perceptà, in Filios
DEI adoptamur.
10 3³. Quid eſt plena peccatorum remiſ-

ſio? G. Eſt originalis, & actualium tam quo-

ad culpam, quam quoad totam pœnam
deletio.
104 Säintne omnes homines Baptiſmi ca-
paces? R. Omnes parvi & magni, Viri,
& Fœminæ, ſicut enim ſalutis capaces funt,
ita medii ad ſalutem unicè neceſſarii capa-
ces eſſe debent.

10 5 Qeuid aſt confirmatio: Reſp. Eſt

Bapti-

— ————

U
I
ekcent
a n
aäaddn
un.
e

.
1Johe⸗
nre
gan
nor
oß
„
nertn
ſoen
4
unt
c
un
A
G
inin
Cue
Cite
Connn
D
ul
e d
Am

mtinin
n vat .
1,e inuni
1a dmachgn ii
gnnn ſtt⸗
1o Kenment A⸗
mini Epin
iimnen.
1e en Mytim

nien guihelſt

m.
euiimn dheer
, Plu
etant,ulle

ulltnin
tadulimmn⸗
t bun en

Chometnn
winichr.

Ex Rudimentis Fidei. 17
Baptizatis collatum ab Epiſcopo Sacramen-
tum, quò in Spiritu roboramur ad creden-
dum, & nomen Domini, ubi opus erit, con-
fitendum.
106. Qui ſunt capaces hujus Sacramenti?
R. Omnes baptizati, & non alii, ſive fint in-
fantes, Gve adultiecle cognatione ſpirituali,
quæ ex hoc Sacramento naſcitur, par ferè eſt
ratio ac in Baptiſmo, de quo agemus infra
proprio capite.
I107. Quid eſt Euchariſtia? R. Eſt Sacra-
mentum Corporis, & ſanguinis Domini no-
ſtri, verèê, realiter, & ſubſtantialiter ejus Cor-
pus, & Sanguinem continens.
108. Mandtne pani & vinum in hoc Sa-
cramento? R. Non, ſed convertitur in Cor-
pus, & Sanguinem Chriſti, reli ctis ſolis ſpe-
ciebus panis & vini.
109. Eſine totus Chriſtas ſub ſpsciebus
panis? B. Eſt totus ſecundàùm Divinitatem
& Humanitatem, ſecundùm Carnem &
Sanguinem.
110. Quomodo ſecundum Sanguinem;chm
Sacerdos tantùm dicat: Hoc eſt Corpus meum?
HB. Quia eſt Corpus vivum, quale habuit
Chriſtus, dum inſtituit hoc Sacramentum,
Corpusautem vivum ſine ſanguine eſſe non

poteſt.

111. Qualis adoratio debetur huic Sacra-
mente? B. Eadem quæ Chriſto Domino,
ac æterno DEO, quem illic præſentemag-
noſcimus.

18 Pars J. Caput 1.
112. Quid requiritur, ut dignè ſumatur
boc Sacramentum à . Status gratiæ; ac pro-
inde conſcius peccati mortalis debet præ-
mittere Confeſſionem. Qui euim manducat
indignè, judicium ſibi manducat.
II3. Peſſüntne Laici ſumere hoc Sacra-
mentum ſub utraque ſpecie? B. Non: Fides
enim docet, ſub qualibet totum Chriſtum
contineri; & Eccleſia ob juſtas cauſas prehi-
bet ſumi ſub utrâque ſpecie.
114. Eſtne Euchariſtia etiam ſacrificium?
E. Eſt ſacrificium, quod nos Miſſlam vo⸗
camus.
115. Quid eſt pœnitentia ? E. Sacramen-
tum, in quo lapſis poſt Baptiſmum à Sacer-
dote venia peccatorum confertur.
11 6. Qot ſunt partes Pœnitentia, ex par-
te pœnitentis requiſitæ à B. Tres, Contritio,
ſeu dolor de peccatis commiſſis cum pro-
poſito non peccandi de cætero: confeſſio
peccatorum commiſlorum: & ſatisfactio⸗
quæ partes materialas vocantur.
117. Dolor quando debet elici à H. Sal-
tem eliciatur ante abſolutionem Sacer-
dotis
IrS8. Dolor ex quo moti vo debet elici? Be:
Vel ex motivo Bonitatis Divinæ offenſæ,
& vocatur contritio perfecta; vel etiam ex
metu gehennæ & pœnatum à DEO infli-
gendarum, aut ex motivo turpitutidinis
peccati, & vocatur contritio imperſecta, ſeu
attritio. .

119. Cen-⸗

1
on
. wes
a
uun.
10.6
ſfuane
zant
,u
Nonu
end
lor
ſhe
llti
funm
(.
W!
tina
hu
ner
iin
Dol
haa
h
ſhe
omt
onmen
144
nln
rlilten
Punlie

uabtrn
mmikkt
DeA
ſſem kee
m eN
Ktounc
cn.
itin inſtin
NA Nlun

961 onn
Htlnmiſce⸗
Ulan
ütkirttz⸗
Iis,Cnn
GmmaNN
anden
uctt
,
1h 1
einen ℳ

0ANGii
iancki,
1 am
40 ii.
mhhit

0

Ex Rudimentis Fidei. 195
119. Confeſio qutd eſt? R. Eſt accuſatio
integra peccatorum fada Sacerdoti in ordi-
ne ad abſolutionem, virtute clavium obti-

nendam.

120. Qua ſunt conditiones Confeſſionis ri-
1⅝faciendæ? H. I. Sit præmeditata, hoc eſt
præmifiô diligenti examine. 2 Sit humi-
lis, tanquam accuſatio coram Sacerdote.,
non ut homine, ſed ut judice DEl locò con-
ſtitutò. 3. Sit pura & ſincers, propriorum ſci-
licet peccatorum, non alienorum, reſciſſis
ſuperfluis, prout ſunt in conſcientia, ſine ex-
cuſationibus narratio. 4. Sit integra, quoad
ſpeciem & numerum peccatorum cxpli-
Eati0.
111. Examen conſcientiæ« quomodo fa-
ciendum? E. I. Agendæ DEG gratiæ pro
beneficiis acceptis. 2. Petendum lumen ad
recognoſcenda ſua peccata. 3. Ipſa peccata
inquirenda, quoad numerum, & ſpeciem. 4.
Dolor eliciendus de peceastis commiſſis. 5.
Propoſitum faciendum non peccandi de
cætero.
122. Omittere voluntariè peccatum grave
in sonfeſſione, éſtne peccatum mortale? H.
Elle graviſſimum ſacrilegium, quia reddit
Sacramentum invalidum. MM
123. Quando eſt obligstio confitendi? Be.
In probabili periculo mortis. 2. Quando
ſuſcipiendum eſ Sicramentum Euchariſtiæ,
aut aliud Sacramentum; vel miniſtranda Sa-
cramenta, ſi ſit conſcientia peccati mortalis.
3. Ad-

20 Pars IJ. Caput 1.
. . —=
3. Adulti ſaltem ſemel in anno ex præcep-
to Eccleſiæ confiteri debent.
124. Siintne etiam venialia peccata ne-
ceſſariè confi enda ? B. Non quidem neceſ-
ſariò, ſunt tamen materia ſufficiens, propter
ingentes utilitates ſpirituales uſurpanda eo-
rum confeſſio, maximè etiam, ut ſaltem in-

direct abſolvamur à mortalibus, ſi quorum

obliti eſſemus.
125. Qeid eſt ſatisfactio? B. Eſt pœni-
tentia, quam imponit Confeſfarius pote⸗
ſtate elavium.
126. Eſtne obligatio eam implendi E.
I127. Ad quid illa imponitur? R. Ad de-
letionem pœnâ&αιQ⁄ temporalis remanentis poſt
remiſſionem culpæ, & pœnæ æternæ.

INDVLGENTIZ.

128. An non etiam fper indulgentias de-

leri poteſt pœna temporalis? Reſp. Affrma-

tive.
129. Quid eſt in du gentia? & Eſt relaxatio
pœnæ peccatis debitæ ex theſauro Eccleſiæz
Siquidem in Sacramento Pœnitentiæ non
ſemper remittitur tota pœna peccatis debi-
ta, ſed aliquid manet vel hic, vel in Purga-
torio ſolvendum.
130. Quis iſte theſaurus Eccleſiæ? Reſp.
Eſt rheſautus ſatisfactionum Chriſti, &
Sanctorum: cujus theſauri clavem habet
ſum⸗

R
“

11
auont
A⸗
IN
nem⸗
Gencne
1) 1
n
umle
ſr,
ten
Duruc
ſyn⸗
14

wuent

1
vn
tlte

/,
7

16
0
ihlont
ſieen
uln u
Cin
P M

—.—

el utae
Nn.
1ilr,
enuſihenn,

De
notuibcgian,

ſideENAGe
n (klnufe

un iili
ain 1 ℳ.
inrnnaz

enezeme,

INIIE

d,1
,e ua eriit

Ex Ru dimentis Fidei. 21
ſummus Pontifex à Chriſte ſibi per betrum
datam
I1 31. Quomodo heac peteſtas ſt clavis reg-
ni calorum? R. Quia removet poœnæ obli-
gationem, quæ erat impedimentum ingrez
diendi regnum cælorum,
1 3 2. Potéſtne Pontifex pro libitu dare In-
dulgentias? R. Non, ſed debet habere cau-⸗
ſam legitimam.
I3 3. Cur ita ? g&. Quia eſt ſolàùm diſpen-
ſator, & ideo debet diſpenſare juxta volun-
tatem Domini, quæ eſt, ut relaxatio pœ-
narum ex juſta cauſa detur, ne ſit potiùs diſ-

ſipatio, quàm diſpenſatio.

134. An non ergo omnes indulgentis
ſunt certæ ?à R. Non debemus judicare il-
las incertas eſſe; quia debe mus judicare Pon-
tificem non dare ſine juſta cauſa, nec in illis
errare,
155. Quid requiritur ex parte noſtra ad
lucrandas indulgentias à B. Ut adimplean-
tur operaà injuncta, quæ plerumque ſolent
eſſe Oratio, Jejunium, Eleemoſyna, &
ſimilia. ⸗
136. An ergo etiam puer jejunare debe=
Bit: &. Quòd ſic, G vult lucrari Indulgen-
tias, ſicut & Eleemoſynam dare debet, ſi illa
injungatur quia ſunt conditiones, ſine qui-
bus non, niſi ob cauſas juſtas diſpenſet Con-
feſſarius.
137. Del'éhtne opera injuncta fieri in ſtatu
gratia? Reſp. Non eſſe neceſſarium, eſſe
za⸗

2 2 Pars 1. Capnt k.
tamen conſultiùs. Sufſicit autem ultimum
opus fieri in ſtatu gratiæ.
158. ITIuaäntne indulgentis animas de-
fundtorum: B. Quòd ſic, per modum ſuffra-
gii, quatenus nos offerimus DEO de the-
ſauro Eccleſiæ ſatisfactionem, ut is eis ſuf-
fragetur.
139. Proſüntne autem infallibiliter? g.
Omnino: quia promiſit Chriſtus accepta-
tionem hujus ſatisfactionis.
140. Quid ſi anima pro qua oramus, non
6Es: in purgatorie? g&. Nec tunc fraudari nos
merito, & applicationem fieri magis indi-
genti animæ.
141. Quid eſt extrema Vnétio? M. Eſt 3a-
cramentum per Unctionem olei ab Epiſco-
po benedicti, & orationem Sacerdotis ægris
applicandum ad ſalutem animæ, vel etiam
corporis, à Chriſto inſtitutum.
142. Cur dicitur Extrema 'ndie? H.
Quia Chrifſtianus in tribus Sacramentis un-
gitur; in Baptiſmo per Chriſma in vertice,
& per oleum ſacrum in ſcapulis & pectore;
In Confirmatione in fronte; in hoc Sacra-
mento in j. ſenſuum organis; deinde quia
extremòô locê poſt omnia Sacramenta datur.
143. Quuseſt capax hujus Sacramenti? Bt.
Omnis ſidelis infirmus gravi infirmitate, &
periculosàâ.
144. Qui ſunt effectas hujus Sacramenti?
H. Eſt primò auxilium & robur animæ æ-
groti contra mortis difficultates. Secundò,
reumil-

1 1
eecig
ipnis
i⸗

itini

Uenet⸗
uundgt
reſs
cndine
inenkr
Munve
. 4
110
N

Z
=
E
E
=n

“””M
Enan
ſe
6 E
nil ce
Dunn
nunh
ffun
ſa r/

chul
r unlin
.
SSõ
Nennnllis

bnn iie

uen iſlin
niſtChnkur
dori
4 niNin/,

Neme fuln

Gnn iiiogtnl

mNNie
gen githie
eſentige
urN Meu
er umst Niil
dn Mlniti
4 (Eimnneti

nſorlit etn,

ſoor;nie M
o ol

nuſummnin
rnuii
fiitsn
mnit

,tunnde
d
gin ut

Ex Rudimentâ Fidei. 25
remiſſio peccatorum venialium. Tertiò, ſa-
nitas corporis, ſi animæ expediat.
145 Quid eſt Ordo? k. Eſt Sacramentum,
quo ſpiritualis poteſtas & officium con-
fertur.
146. Quid eſt Matrimonium:; E Eſt Sa-
cramentum, quò vir & mulier legitimè con-
trahentes, individuam vitæ ſocietatem in-
eunt, gratiamque recipiunt, tum ad ſ”obolem
honeſtèê & Chriſtianè ſuſeipiendam, ac edu-
candom; tum ut fœdæ libidinis, & incon-
tinentiæ peccatum evitetur; tum ut onera
Matrimonii debitè ſuſtineantur.
147. Quot ſunt eficia Iuſtitiæ Chriſtia-
na«? R. Duo: Declina à malo, & ſac bo-
num. .

PEC C A TV M.

148. Quotuplex eſt peccatum in genere?
B. Duplex: Originale: quod à primo paren-
te commiſſum, per generationis viam tran-
ſiit ad poſteros; & Perſonale, quod propri5
cujuſque voluntate fit.
149. Qotuplex eſt Perſonale? N. Duplex,
Mortale, ſic d'tum, quòd mortem animæ
præſentem adferat. Et veniale, quéd facilè
veniaei tribuitur, ſine quo nec juſti quidem
vivunt.
150. Cur fugiendian petcatum à R. Quia
mortale Deum graviter offendit, æternam
felicitatem eripit, & æternas pœnas affert
peoca-

24 Pars J. Caput I.
peccatori. Veniale peum leviter offendit, mi=
nuit fervorem cheritatis, impedit augmen-
tum virtutum, & gratiarum divinarum.
151 Weot ſunt peccata capitalia? B. Sep-
tem: Superbia, Avaritia, Luxuria, Invidia;
Gula, Ira, Acedia.
15 2. Cur votantur Capitalia? ; Quia ex
illis veluti capitibus, & fontibus reliqua pro-
ſiciſeuntur.
153. Weideſt Superbia, qua ejus filiæ? B.

Eſt perverſæ celſitudinis inordinatus ag-

petitus, Filiæ ejus ſunt: Vana gloria, ja-
Gtantia, ambitio, hypocrifis, arrogantia,
tumor, praſumptio, deſpectus aliorum,
pertinacia, diſcordia, inobedientia, in-
gratitudo.
154. Quid eſt Avaritia, quas habet filias?
Be. Eſt inordinatus appetitus cxternorum
bonorum. Filias habet: Immiſericordiam
erga inopes, inquietudinem, neglectum Di-
vinorum, fiduciam in rebus temporalibus,
uſuram, fraudulentiam, mendacium, per-
jurium, fraudulentam decimationem, fur-
tum, rapinam, ſacrilegium, ſimoniam, op-
preſſionem proximi.
156. Quid eſt Luxuria, quæ ejus filias?
B. Eſt impuræ libidinis inordinatus appe-

titus. Præter ſpecies perfectas in Decalogo

enumeratas, habet imperfectas ſequentes:
Aſpectus impudicos, turpiloquia, cantus
lubricos, oſcula, contactus.
156. Quid eſt Invidis 24 ejus filias
R⸗

— J —

1
1Urind
wund d
len iuin
Punn,⸗
Pelngtuz,
ftupetm
wimio
Upein
aahurd
autuyd
Gtn men
un ,
1
Mtalntch
dleeuuke
at
DInt re
Rehfoende
H
Muyrn
ſaie
ſohine
Inrni
untu,lr
Mloinenn
En.
un
n
le

1 Cl
un keinii
ras, Mun
Ptiunndſinn
ſeula giudeg
Wrids Uumel
4
Z
PAtnnbutler

Gnlit ſtt ii
Gwinn Nalnnu)
güm:Pmzei
peni, gr
wo, Aptikln
, üweleln,

ctiguhbaſi
eord We
nmind
Erlaentin

1 1 1
AEN eNpmeli .

õ
mtrimnann
gen uumn ,

er Ge
ni/41
tbolmnuſß
eer Megr

icr

c(eN
69 “

i⸗

—R .

Ex Rudimentis Fidei. 2 ½
r. Eſt triſtitia de bono alieno, tanquam
diminutivo gloriæ propriæ. Filiæ ejus ſunt:
Odium, ſuſurratio, detractio, judicium te-
merarium, prava interpretatio, contentio,
contemptus, conſpiratio „calumnia, con-
vitium, improperium, exultatio in adverſis
proximi, triſtitia in ejus proſperis.
157. Quid eſt Gula, guas eius flia? gi.
Eſt appetitus inordinatus cibi & potus. Filiæ
ejus ſunt: Rixæ, perjuria, homicidia, inepta
lætitia, multiloquium, ſcurrillitas, immun-
ditia, mentis hebetudo. Et quod potiſſi-
mum, quorum Deus venter eſt.
1358. Quid eft Ira, qua eius Filiæ? B. Eſt
immoderata cupiditas vindictæ vel punitie-
nis. Filiæ ejus ſunt: Odium, indignatio, tu-
mor, diſcordia, furor, crudelitas, clamores,
minæ, contumeliæ, calumniæ, male dictio-
nes, voces blaſphemæ. .
159. Quid eſt Acedia, qua ejus Filia? Re.
Eſt torpor mentis, bona inchoare; vel pro-
ſequi negligentis. Filiæ ejus ſunt: Dila-
tio pœnitentiæ, odium DEI, deſperatio.
rerum ſpiritualium averſio, tepiditas, pu-
ſillanimitas, ſomnolentia, otioſitas, inde-
votio, incuria, ignavia, tædium vitæ, dif-
Kdentia.
160. Quæ« virtutes his peccatis opponun-
tur? E. Humilitas, liberalitas, caſtitas, be-
nignitas, temperantia, patientia, devotio,
ſeu ſedula pietas.
161. Qet ſunt feccata in Spiritum San-
B um⸗

26⁶ Payrs 7. Gaput 1.
um, guæ« &n irremiſſbilia veocantur? .
Sex. Præſumptio de miſericordia Dei, vel de
impunitate peccati; deſperatio, agnitæ veri-
tatis impugnatio, fraternæ charitatis invi-
dentia; obſtinatio, & impeænitentia. Sic di-
cta, quòd ſuàâ malitia ſic divinam gratiam
excludant, ut neque in hoc ſæculo, niſi ægre
admodum, neque in futuro remittantur.
162. Qu« ſunt peccata in ecslum claman-
zia ²à B. Heæc quatuor: Homicidium vo-
luntarium, ſodomia, oppreſſio pauperum,
viduarum, pupillorum, merccs operarionum
defraudata.
163. Qot modis aliena peccala nobis impu-
zantur? B. Novem: Conſilio, juſſione,
conſenſu, irritatione, laudatione, ſeu
adulatione, reticentiâ culpæ alienæz, conni-
ventia, vel indulgentià, rei alienæ participa-
tione, & pravà facti alieni defenſione.

PIRTVTES.

164. Quor ſunt Pirtutes omnium præci-
pua? BR. Sunt tres Theologicæ: Fides, Spes,
Charitas.
16. Quot ſunt his proxima? E. Quatuor:
Prudentia, Juſtitia, Temperantia, Fortitu-
do. (Quæ Cardinales, ſeu quaſi fontes alia-
rum dicuntur, omnem honeſtæ vitæ ratio-
nem continentes.
166. Quæ« ſunt noviſſima hominis: g. Mors,
Judicium, Infornus, & gloria cæleſtis. De

N

tgen:
1trnunrr

0
De

ld
GaA

Feird

Gumon
GEn
Utn

leſ
Algeeh
in
Ninmr⸗
etkuanc

m e.t.. 7

Aut

De prima Tonſura. 27
Jquibus Sapiens: Memorare noviſima tua;

Uelklfee

& in aternum non peccabis.

CAPUIII.
De Prima Zonſura.

1.
Eſſentiknlia.

den

telen n

.
oNrlann

nensoetnd VIDeſt rima Tonſuraiꝶ Eſt deputatid
Q canendum in choro, ſeu Eccleſia,
, Se ad ejus obſequium. =ð
rlo, ne 2. Cur prima Tonfura ita voratur? „
Quia eſt prima habilitatio ad deferendam
Tonſuram clericalem, augendam poſtmo-
dum cum proportione ad augmentum gra-

dus per reliquos Ordines.
3. Eſtne priwia Tonſura Ordo? B. Ne- .
7715 gativè.
4 Eſtne ſaltem Sacrawentum:; . Cuùmn
Gwun ſub Sacramento Ordinis non comprehen-

keltzge datur, nec ſub ullo alio ex Sacramentis;
6 non poterit eſſe Sacramentum.
nlt C . Qu id ergè est:eà Eſt diſpoſitio ad Or-
en dines.

Ur. 6. Eecur non eſt Ordo E. Quia per illam
irnn⸗ nec imprimitur character, nec ulla ſpiritua-
lis poteſtas quidpiam agendi circa Eucha-
minn riſtiam tribuitur, fed fit ſola ſegregatio à
a6A ſtiatu ſæculari, deputatioque ad ſtatum cle-
g B 2 rica⸗

28 Pars J. Caput 1I.
ricalem, ut eam ſuſcipiens ſiat capax or-
dinum propriè dictorum, juriſdictionis
Eccleſiaſticæ, Beneficiorum, & privile-
giorum.
7. QWomodo ergo judicas ronſuratum ſe
habere reſpebtu ordinatorum; Reſp. Eé ferè
modéô, quôò Novitius reſpectu bamiliæ Re-
ligioſæ.
8. An non ſaltem comprehendetur in
Bullis, & Conciliis ſub nomine Ordinum?
B Juxta communem comprehendi, ex-
cepris fortè pœnalibus, tanquam odiofis.
Unde quibus ſine limitatione vetitum eſt
Ze ferre, vel recipere ordines, hôc ips
I ſura etiam vetita eſt.
9. Habetne certam materiam & formam,
per quam sonfertur? ́ Cùm Ordo, & Sa-
cramentum non ſit, verâ materià & form
non indiget, habet tamen quaſi materiam &
fotmam.
10. Quam illam &. Loco materiæ habet
abſciſſionem capillorum, loco formæ verba
ab Epiſcopo & à tonſurando pronuncianda:
Dominus parshareditati meæ, & calicis meie
tu es qui reſtitues hareditatem meam mihi.
Unde Marchinus exiſtimat etiam his omiſ-
ſis, poſſe aliquem, quocunque alio modo ab
Epiſcopo deputari ad prædicum Miniſte-
rium Eccleſiæ. H
1I. An qui in capite totaliter cal vus eſt.
poſſit ſuſcipere primam tonſuram, cum ne-
gucat tenderi a ordinante? Reſp. Poſſe,
quia

ecil

1
Gomm
vind
vanma
ulhder
1 A
1.Orhn
duſo
1 4
ſniſſ⸗
Pord
(Wn
Aun

—

—

Limi
lule⸗

Ai
Nennate

rulet

tinn
ontn,
Nen e
mnann

zull
lrore
n, Pliden
uemn lente⸗

liu nnte
“

nlyl

orlalet
min 0ind
Crzetend ,

1, Ne

Nnuctectun4
ale,

miudfnen
ndicN
Amrden
Nngnintir
lwymmentte⸗

nPmen
Plpunncin

el,lii
un eiu il
ninii

De prima Tonſurs 25
quia cùm prima Tonſura non habeat veram
materiam & formam, ſufficiet eandem ce-
remoniam adhibere, quantum fieri poteſt,
quæ adhibetur cum capillatis.
I11. A quo poteſt conferri primn tonſura?
B. Ordinariè, & per ſe à ſolo Epiſcopo;
ab aliis ſolùm ex privilegio.
I13. An autem à quocungue Epiſcopo con-
ferri poſſit? G. Per ſe ſolùm à proprio, ſeu
ab ordinario initiandi; eſt enim actus juriſ-
dictionis, quam otdinariam non habet, niſi
ordi narius.

OFFICIV M.

14. Quid eſt Officium Toxſurati à N.
Eſt canere in Eccleſia, ob quam cauſam
Pfſalmiſta vocatur, & ei imponitur, ut ſemel
recitet ſoptem Pſalmos pœnitentiales, cum
Litaniis & precibus adjunctis. Item ſervire
Eccleſiæ.

EFFECTVS.

15. Quis eſt effectus Tonſura ? E. Eſt Cle-
ricatus, qui complectitur dictam deputatio-
nem ad Eccleſiæ ſervitium, capacitatem Be-
neficiorum, & Privilegiorum Eccleſiaſtico-
rum, & Ordinum ſuſcipiendorum.
16. Confertürne etiam gratia ſanciificans
per primam tonſuram? B. Non; quia non
eſt Sacramentum.
B 3 PRE:

3 ⁰° Pars I. Caput II.
P REÆ REAVISITA.

17. Qus prarequiruntur ex parte ſubiedti
ad validè "eeipien lam primam tonſuram e.
Præter ſexum maſculinum, & baptiſmum
(de quibus Cap. 1. num 4, & 5. diximus)
cquiritur in habentibus uſum rationis etiam,
ut voluntarie, & non purè coactè initienaur,
EX Cap. I. dAiſt., 74.
18. Qαα ριâ prarequiruntur ad licitam
ejas ſeeſceptionem ?à gz, Conſirmationis Sa⸗
cramentum, legitima ætas, non efe irregu-
larem, vel Gmili aliquo impedimente affe-
ctum, ſufficiens literatura, intentio ſerviendi
Deo, ita, ut non ſuſcipiatur tantuùm ex cauſa
fugiendi forum ſæculare.
19. An non prarequiritur etiam ſRatus
gratiæ; . Non prærequiri ſaltem ſub mor-
tali; quia cùm tonſura non ſit Sacramentum,
non ponitur obex gratiæ Per peccatum in
ejus ſuſceptione.
20. An zonſurandus obligetur communi-
care eé die, quo initiatur . Negativè, tum
quia de nullo tali præcepto conftat, tum
quia ſi quæ rubrica eſt, erit tantùm conſul-
tiva; tum denique, quia tonſura etiam poſt
prandium conferri peteſt.
*1 Qui Sacramentum Confrmationis ne-
gligie, an graviter beccet? B. Aliquos id
ſentire, valde tamen probabile eſſe, quòd
tantum venialiter, quia Trident. ſeſſ. 8.
Cap.

—

N
4 .
Nennn
er
4
nt
gaind⸗
4 Oe
S
um 8
Ween!
olinenut
Eeulrmtn
Pimnt
et
1
rwiͤri
lne
n/ in
Pienen

WS

A
ſnn
ln
160
NMur
lufeee
ſanence
eltnur
Aiten ic
Anfaten
bicel
uen⸗

11.

RCunt

den,
Oyfe
n ſetech

1 Nrines

4
are

igtnun in
Canlmuietg

l

eNN
.

.,
en
TEd

wurined

5
.

in iun ,

Nüintdenton
.. ulchhh

Altumn

e N Muutni,

ynummz
Gil. Uher,
gie,i
nenl⸗

De prima Tonſura. 31
Ea5. 4. de reformat. non videtur id graviter
præcipere. Eſt autem congruum,; ut is, qui
proximè ad ordines diſponitut, ſit priùs 10-
boratus in fide per Confirmationem.
22. Qus atas requiritur ad primam ton-
ſuram: H. Dlerumque ſeptennium comple-
tum, quia Trid. requirit, utinitiandus ſciat
rudimenta fidei, legere, & ſeribere, quod an-
te uſum rationis, qui annò ætatis ſeptimò

primùm adeſle cenſetur, viæ reperiri in pue-

10 poteſt. ⸗
23. Quid ß erge aliquis puer ante ſep-
rennium ſciret rudimenia fiaei, legere, &n
ſcribere, poſſetne recipere primam tenfſu-
ram ? Refpondet Quintanadvenas, ta-
lem habentem uſum rationis meritò initiarz
poſſe. =
24. Cur ad primam tonſuram reqsiri-
tur immunem eſſe ab irregularitate, cum ir-
regularis ſolliim arceatur per ſacros Cano-
nes ab Ordinibus, inter quos tonſura non
numeratur? . Quia prima tonfura eſt ja-
nua, & diſpoſitio ad ordines, per quam ton-
ſuratus gaudet privilegiis Clericalibus, fit-
que idoneus ad Eccleſiæ Benefcia, & Jurif-
dictionem, ideo graviter peccat cum irre-
gularitate eam ſuſcipiens, ſiquidem tentat
Reri ad prædicta idoneus contra Eccleſiæ vo-
luntatem.

LI TE RATVRA.

25 ,Quantn Hrerary requiritur pro pri-

3 2 Pars I. Caput 11.
ma tonſura ? R. 4 Conc. Trid requiri ſeſ.
2 3. cap. 4. ut ſciat legere, & ſcenbere, &
ſidei rudimenta. Si
26. Deberne ſcire latinè ſeribere, & le-
gere ge. Sufften, ſi ſciat nativà linguâ.

FIN IS.

17. An peccet mortaliter, qui recipit ton-

Iuram ex intentione tantkm fuegiendi forum
Iaculare? le. Talem per ſe loquendo, à Gobat
etiam à veniali excuſarizeò, quòd non videa-
tur indecens, petese rem ſacram ob privile-
Sium illi annexum; aliud eſſet, ſi fugeret fo-
rinn ſæculare, ob crimen aliquod patratum,
ſie enim non parùm incommodi adferre
poſſet Eccleſiæ. Alii dicunt, fimpliciter pec-
care faltem venialiter contra Tridentini fu-
Pracit. præceptum.
28. Cur ergo s, qui Religionem ingre-
ditur animo non manendi, peccat mortali-
ter 2 &. Quia talis decipit Religionem gra-
viter, dum ejus expenfis alitur contra Keli-
gionis voluntatem.
29. An qui rezipit Tonſuram ob ſolam
ſpem Beneficium Eccleſiaſticum acquirendi,
Peecet mortaliter? Reſpondet Tamburinus,
² veniali non excuſari, quia eſt aliqua de-
ordinatio ſpiritualibus uti, tanquam mediis
ad temporalia.
30. An Tonſuratus peccet mortaliter, ſ.
abſgue alla ſpeciali cauſa ducat axorem à

Ken

oß
aubmn
eniümen
ſoitecelt
Flonlme
imſnt
As Nofu
ſobenm ece

.

—

un
fui yn
ſn Eg
M
6 hiee
NNG
ſeid
Pun
uiln
un den
inglar
morte

1 Mel
nn 4
eh lri
Ceia:
unlite,
ufne

tel.

Ca h n
kern, in,

1t luis 1

lamig

malin giiuſes
min Pautfn

aendn ie⸗
Arkelmeun,
eunnt Ahn
nſnicttie
wrlNenu

7 biyim
us, Mur li
tlehnonm
Uerdemele,

Numm H/
itan ſuni
Grnd luhmg
t euni

li 1

e
e
4—

Wendit,

De prim Tonſurd. 35
Reſpondet Tambnrinus, probabiliùs peceare
ſolùm venialiter, non ratione inconflantiæ,
ſed quia recedit à ſtatu, quem in ipſa recep-
tione Tonſuræ, videfur aliquo tandem mo-
do implicitè Eccleſiæ premiſiſſe. Cæterùm
talis ipſo jure perdit Beneficium, aut pen-
ſionem eccleſiaſticam, ſi quam habuit.

T E M P OR A.

31. Süntne certa tempora ſtatuta pro con-
ſerenda prima Tonſura; Reſp. Illam con-
ferri poſſe quocunque die, ſive ſeſto, ſfive
profeſto.
32. Potéſtne ſimul conſerri cum minori-
bus Orginibus? Reſp. Poſſe, & plerumque
ita fieri.
33. Fiene irregularis, qui recipit Tenſuram
aliquaâ Cenſur irretitus? Reſp. Tonſura-
tum, & minoribus initiatum, excipi ab hac
irregularitate, etiam per eos Doctores, qui
admittunt, incurri irregularitatem ab iis, qui
majores ordines ſic ſuſcipiunt.

Clericus quid

34. Siquidem dixifti, per Tonſuram depu-
sari aliquem ad ſtatum Clericalem, expli-
ca mihi, unde dicantur Clerici à Keſp. Cum
Iſid. Clericus à Græco Klerès dicitur, Cle-
ros autem latinè idem eſt ac ſors, vel hære-
ditas, propteres ergo dicti ſunt Clerici, quia
B 5 de

.

34 Pars J. Caput II.
de ſorte Domini ſunt, vel quia Domini paò⸗
tem habent, generaliterautem Clerici nun-
cupantur, quia in Eccleſia DEl deſerviunt.
35. An ſit aliqua veſtis ſpecialis pro Cle-
zico tonſurato Eccleſiæ inſerwienti ? R. Eſt
ſuperpelliceum, quo ab Epiſcopo, tonſuram
conferente induitur, ſic vocatum (teſte Ga-
vanto]) quòd olim incui ſoleret ſuper tuni-
cas pelliceas de pellibus animalium factas.

36. Cujus coloris eſi hac veſtis? Reſp. Eſt

candidi, ad indicandam innocentiam ſu-
pra peccatum Adæ, quem veſtiverat DEUS
tunica pellicea.
3 7. Quid ſignificat amplitudo ſuperpel-
Gcei ? . Signiſcare amplitudinem chari-
tat s.

Obligationes Tonſurati.

3 8. Quot obligationes habent Cleriti ton-
Earati? S&. Si per ſe eſt aliqua ſpecialis, non eſt
alia, quàm obligatio deferendi habitum, &
tonſuram.
39. Hab'entne obligationem ſervandicaſti-
ratem? B, Non habent, niſi communem
ecum laicis in ordine ad ea, quæ præcepta
ſunt.
40. Habentne obligationem orandi Ho-
ra, Canonicas ?à M. Non, niſi habeant be-
neficium, vel ſint Regulares choro ad-
41. Quid ſi habeant penſionem Eccleſia-
ſti⸗

, n

1

Ren
eurvunn
ls.
Kn
ſfurt⸗ u
ernma
lenenert
inchete

1

4
Nn cene

NNter
Md

PeneprO

Pntn
Urlr 1
Kire,Ai
6 La 4
nhae
Ulien uft

lund ,
nnie⸗

un

ei n

lneruetn

Rrdee
Lecle

6

unitt gin

unhed.

cügdond

in

De prima Tonſura 3 5½
ſtienm inſya ſexaginta aureos ⁷ N. EoO caſu
obligantur tantùm ad horas Beatæ Virginis
recitan das.
41. An & quanta eſt obligatio perſolven=
di preces, quas Epiſcopus ſolet injungere re-
càn; initiato B. Cum Gobat, eſſe potiũs con-
gruitatem quandam, quàm veram, & rigiz

dam obligationem. .
Habitus, & Tonſura.

4; Qualem tenfiram tenentur deſerre
Clerici &. Conſuetudo obtinuit, ut in ſum-
mo capite per modum coronæ tondeantur;
olim tondebantur toto capite, relicto ex
capillis circulo, ſicut nunc tondentur Mo-
nachi.
44. Quantæ latitudinis debet eſſe coronaæ
Glericala? . In Minoriſtis ſufficit, ſi ſit tan-
ta, quanta eſt partieula communicantibus
diſtribui folita; in aliis major, cum propor-
tione gradũs eccleſiaſtici.
4 5˙. Quid ſigniſicat hac corona? Bt. Coro-
nam ſpineam Chriſti, vel Regnum, quod
Clerici à DEO expectant. H
46. Cur fit raſio in ſummo sapite? B. Ue
intelligant amputandas ſibi ſuperfluas cogi-
tationes, & temporales res contemnendas.
4 Qualis debet eſſe habitas Clericalis?

B.. Juxta Eccleſiæ Decreta, talaris, ſaltem

moraliter, ut ſit decenter longa, diſtinctiva
Clericorum à ſæcularibus. Quoad colorem

B 6⁶ ſer⸗

ervanda eft cujusque Provinciæ conſuetudo-
Idem eſt de materia.
4⁸. An etiam pallium debeat eſſe talare
N. Sufficefe, ſi toga ſit; ea enim ſola veſtes
laicales tegit; & ſuſſicere videtur ad decen-

tiam, Barboſa dicit, Wufficere pallium lon-

. 49. Quanta eſt obligatio deferendi Habi-
eum, & Tonſutam: Keſp. Tiberius habet,
uòd Clerici benehcio, & penſione ſexa-
ginta aureorum carentes, ſi animum habe-
ant deſerendi ſtltatum, nec venialiter pec-
cent, non deferendo Habitum, & Tonſu-
ram. Si autem velint perſeverare, judi-
cant aliqui, eos peccare venialiter, non de-
ferendo; negant alii veriuùs, quia non con-
ſtat de præcepto, Canones enim intelli-
gendi ſunt de beneſiciatis, aut in ſacris con-
Kirutis.
50. Ergo nunquam peccant mortaliter
B., Tamburini doctrinam eſſe: Nullum
Clericum per ſe peccare mortaliter, niſi qui
aliunde obligatus eſt, ſi taliter non deferat,
ut videatur non eſſe Clericus, ut ſi habi-
tum Laicalem, & enſem ſine tonſura defer-
ret, vel ſi adſit temeritas, contumacia, con-
temptus. L
51. Quid igitur de Clericis benefficiatis,
vel habentibuz penſionem ſexaginta aureo-
rum 3 . Hos ſub mortali obligari deferre
habitum, & tonſuram, quia id fub gravibus
PNnis precipitur in Canonibus, & quidem
V Pre⸗

Ufien
ptumiß
ſarddr
Umu,
deti
lnnenet
Pcinitwnn
enſbur
unt

7

6 4
Mtel
Caunurer
NNd

ite

tum
Aahun
rllen
in tal
mlle
ln:

eat

DZ
1
usaiſ
gu
deie nle⸗

nln

a tr
Neh ietn
, Lxntonhh
ta,Auigund
1 er ſenlie
1m ,⸗

Gs mnin dl

uniis

”c
d Mln

loetmiattet⸗.

tnnc
5

Crsi n
, Pr
S
lſn
R
7.

1

, uNN re.

De prima Tonſara. 77
probabiliùs, quoad utrumque ſimal.
52. An tamen hi aliquando exeuſentur?

B. Excuſari, ſi ob cauſam rationabilem ha-

bitum dimittunt, ut ad tuendam vitam, ho-
norem, divitias, &c. Item, ſi aliquis ita pau-
per ſit, ut careat decenti habitu. Katione in-
firmitatis tonſuram relinquens, in itinere, in.
villa veſtibus utens brevioribus, pariter ex-
cuſatur, datur etiam parvitas materiæ.

. Clericis prohibita.

13. Qus alia ſunt ſpecialirer prohibita
Clerici? & Imprimis, ut mercaturam ſordi-
dam non exerceant, nec ulla officia ſæcula-
ria, nec conducant poſſeſſiones, nec ſæcula-
ribus procurationibus ſe immiſceant. Non
ſolàùm non dictent, vel proferant ſententiam
ſanguinis, ſed neque ubi ſanguinis vindicta
cxercetur, interſint.
54. Quid aliud? Reſp. Ut privilegiis ſuis
non renuncient, cùm nec poſſunt, quare in
manibus laici jurare non poſſunt, nec ſe ſub-
jicere Judici laico, niſi cùm privilegium fori
amiſerunt, vel ab Epiſcopo licentiam habe-
ant, quam tamen dare non poteſt in crimi-
nalibus.
65. Quidadhuc? g. Ne aleæ deſerviant, nee
ludant ad aleas, nec interſint, utl nec mimis,
hiſtrionibus, joculatoribus, tabernas evi-
tent, niſi neceſſitatis causa, vel in itinere, 2
chorcis abſtineent.
886&& G ‚ „ 16. Dic

„

„ poar, 1. Caput 11.

56. Die ampliks? . Ne arma ferant, neo

annulum, niſi ratione dignitatis, nec comam
laxent, nec barbam nutriant ſaltem in labio
fuperiore, quoad mentum inferius eſt con-
traria conſuetudo. 13
S7. Superéſtne adhur aliquid t. Aclamo-
ſis venationibus abſtineant, & aucupiis, non

cohabitent cum mulieribus, exceptäâ matre,

amità, ſorore, imò nec cum his, ſi ſint ſuſpe-
ctæ, & cum ſuſpecta nec fabulari, nec aliquò
mo dô verſari debent.

18. Num adhuc aliquid à Bz. Debeht
benedicere menſam in Pprincipio, & in fine
gratias agere. Si lint Sacerdotes, dum com-
municant, etiam in ægritudine ſtolam circa
collum habeant. Servent rubricas Miſſæ, &
horarum Canonicarum, aliarumque fun-
ionun.
59. Quid demam? N. Non alienent
patrimonium, ad cujus titulum ordinan-
tur, ſine licentis Epifcopi, non pugnent
etiam in bello juſto, non audiant leges, vel
medicinam, non imcumbant publicè ſtu-
dio Philoſophiæ, aut Pocſis ultra quin-
quennium, juxta Concilium Lateranenſe.
Non ſint fidejuſſores pro Laico. Sed in
Officiis Eccleſiaſticis, & aliis bonis ſtu-
diis diligenter ſe exerceant, non incidant
Beneficiati in Bene ficiorum nundinatio-
nem, vel pluralitatem prohibitam, vel
eddituum Eccleſiaſticorum malam ſen

De
ſwen,
npenn
cee Nente

e

(u
„„
fninles
inmntel⸗
Cude

fGe

teeh Lolken
Metr

( huihtee
iſeukari
VNm .
( Mr
uper A,
unetſad

Euam

RK

Z

Z

hdn Deell

Ga, N

eMe
11 Mrdund

. n.
EInlnr.

n 4

. (⸗
ve

DVe prima Tonſurau. 39
ſumptionem, cupiditatémve, ſciantque
non ſolàùm prædicta, ſed etiam alia, quæ
quiſque Beneficiatus ratione ſui Beneficii
ſcire debet. .

Clericorum Privilegia

68. Qualia privilegis eenferuntur per
primam Tynſuram? R. Privilegium fori, ca-
nonis, & à tributis.
6⁶1t. Quid eſt Privileginm Fori? R. Eſt
immunitas à juriſdictione, & foro ſæculari.
62. Gaudéntne Clerici ſimpliciter héc
Privilegiéꝶ R. Non, niſi beneficium habe-
ant, aut Cleri calem habitum, & tonſuram
deferentes, ſuæ, vel alteri Eccleſiæ ex man-
dato Epiſcopi ſerviant, vel in ſeminario
Clericorum, vel in ſtudis de licentia Epi--
ſcopi verſentur. ”M
63. Quid ſi clerici ſint conjugati? . Hi
prædictò privilegiòô non gaudent, niſi præ-
ter ſupradicta obſervent etiam Conſtitu-
tionem Bonifacii VIII. ut non fint Biga-
mi, & tunc tantùm gaudent in crimina-
libus. .
64. Quideſt privilegium Canonis? H. Eſt⸗
ut qui ſaadente diabolò eos percutiat, ſit ex-
communicatus.
6 5. Porééttne Clericum percutere bParen:,
aut Praceptor ad correctionem? B. Poteſt,
quia non facit ſuadente diabolô.
66. Qui fruuntur hoòc privilegio? 5Ei
l.

4 Par, J. Laput 11.
Clerici conjugati, non Bigami, modò habi-
tum, & tonſuram deferant, licèt reliqua non
obſervent. Quamvis autem Clerici in mino-
ribus habitum, & tonſuram non deferen-
tes gaudeant hôc privilegi, ante trinam
monitionem ab Epiſcopo factam, in multis
tamen caſibus illud amittunt, quos vide
apud DD.
67. Quig eſt immunitas à tributis? E. Eſt
exemptio à gabellis, exactionibus, & c. au-
thoritate laic4 impoſitis, etiam quoad bona
patrimonialia, niſi ſint res, quas negotiandi
causâ deferunt, eæque non Eccleſiæ, aut non
neceſſitate ad negotiandum adhibitæ,
68. An clerici coniugati gandeant hoes
privilegio? E. Non gaudent, licèt habitum
deferant. Multi etiam hanc exemptionem
negant Clericis, tonſurâ, & ſohs minoribus
initiatis; niſi habitum, & tonſuram defe-
rant, & reliqua à Tridentino ſeſſ.23. éa. 6.
veform. requiſita obſervent.

14

Pœnæ indebita collationis,

69. Epiſcopus incurritne aliquam pœnam;
indebitè conferens primam tonſuram ; .
Fit ipfò jure ſuſpenſue à celebratione Miſſæ;
ſi invito conferat tonſuram. Capiiul. Epiſe.
1. giſt 74.
70. Quande aliàs? F. Suſpenditur etiam
per annum à collatione Clericalis tonſuræ
Quntaxat, ſi illam infanti conferat. Cap alt.

1

)ff

n

egtgi
hemum
ontaſen,
n tenl
l. Aurt
numich-
Criocvte
hetlnn
KMuru
ſehet
„E
Raltvr
lic i
(hengt,
Wra
fenit

64
M

lne

eſa
“
Elieinnn

4
4

ginne

Krone ne..
aum, in

u lpheunz
Näibu ler
Mitntate,
nuugint
SS
nd
n M 6
,oehpen
A eNN
AWunnnt
n Aminsl⸗
i/ ,tt
*

4

Mu

4 ueſugn
6 rt
kir
1 0

4

De prima Tonſura 3 41
de Tymp. Ord. in 6. Infantis autem nomine
intelligitur, quicunque non pervenit ad an-
num ſeptimum ætatis; niſi fortè Keligio-
nem intraret, oblatus à parentibus, quod
olim fieri ſolebat.
7I. Quando adhus à R. Suſpenditur per
annum à collatione tonſuræ, ſi illam ill-
terato conferat. Eod Capitul. ult. Sed hanc
ſuſpenſionem nou eliſe in uſu, aſſerunt Sà&,
& Bonacina apud Barboſam de Officie Epi-
ſcopi, pag. 3. alleg. 3.
a. Quo caſu zlteriâs ? B. Suſpenditas
à collatione tonſuræ per annum, ſi eam
conferat ali cui alienæ Diœcefis ſine licentia
ſui Superioris, juxta dictum Capus ult. Vel
ſi conferat conjugato, niſi is velit Keligio-
nem ingredi, aut ad ſacros Ordines promo-
veri. Eod. Cap. ult.

CAPVUT III.
De Ordinibus in communi.

I.

VM pag. 27. 7usſt. 1 5 A. dictam ſit, quèd
Ordse ſit Sacramentum, qus ſbiri-
zualis poteſias, & officium cenfertur, dicitoy
qualis ſit hbas poteſta; à Reſp. Eſt poteſtas,
quæ tribuitur viro'baptizato circa Euchari-
ſtam, què conficiendam, quà miniſtrandam.

2. Baα

42² Pars 1. Caput 11 I.
2. Quando eſt Sacramentum Ordinis à
EShriſto inſtitutumiz In ultima Cœna. Lue.
22. Hoc facite in meam commemorationem, Ex
Trid ſeſſ.22. cap. 2. Quo tunc novi teſtamenti
Sacerdotes inſtituehat.
3. Quot ſunt Ordines? Reſp. 2. Oſtia-
viatus, Lectoratus, Exorciſtatus, Acolytatus,
Subdiaconatus, Diaconatus, Presbyteratus,
Trid ſeſſa3. cap. .
4. Epiſeopatus an non etiam Ordo eſt;
N. Non eſſe diſtinctum erdinem, ſed com-
plementum majoris perfectionis ſacerdotii;
eô⅜ modo, quo in ſacerdotio poteſtas abſol-
vendi à peccatis, complet poteſtatem conſi-
eiendi Corpus Chriſti. S
s. Cur tanta Ordinum multitudo?t. Id in-
ſtitutum eſſe propter dignitatem ſacerdotii;
& conſecrationis Euchariſtiæ „quæ cùm ſit
excellentiſſima actio in Eccleſia, requirebat
Pplures Miniſtros, qui illi inſervirent; nec de-
cebat, ut homines e ſtatu Laicorum ſtatim
ad Sacerdotii culmen aſcenderent, ſed po-
tiùe congruum erat, ut primùm ſegregati
à⁹ populo per tonſuram Clericalem, grada-
tim per minores aſcenderent, ſicque ex offi-
ciO Sacerdoti inſervient.
6⁶. Si ſunt ord, es 7. Quomodo eſt unum
Sacramentum Orainu: Reſp. Eſt unum uni-
tate finis, vel reſpectus ad Euchariſtiam, &
ſacerdotium, utl & Epiſcopatus ad ordi-

nandos Euchariſtiæ, & Sacramentorum mi-

74A8

T—=——

hle
4 ſten
pſepc⸗
ee Odoe
enmerein

4 Vs
6 lem 4
m un,
Nordll,
ſnemtn
er, Cni
ſuriun
Can n ur
Men
Cnie
3e

—

iintte⸗ 1 D

ull
angts ln
Klund
atenen .
Vuunen
r.

Amnſug

nnn M
1

1 u iin
uumKinnet
upehkäintien
Ketmmnn mitiil
”õ
ii
Ntnlinliulln

ung
enaeh⸗

lp

,,Nr n ſen

ul.

Rurtunid

n of!
4 1.

De Ordinibus in communi. 4 ½
7. An ſinguli Ordines ſint Sacramentaz
B. Probabihius eſſe, quia Trid. poſtquam
definivit Ordinem eſſe Sacramentum, ſep⸗
tem enumeravit. Seſſ. 23. cap. 2, & 3.

Maäteria, & Forma.

8. Qu« eſt materia & forma Ordinum
in genere? E. Cûm duplex ſit materia,
una proxima, altera remota. Materia re-
mota eſt illud, per quod actus Ordinis de-
ſignatur, & in cujus traditione ordo con-
fertur; Concil. Florent, in inſtrucz, Arm. g.
Jextum Sacramentum. Proxima efſt illius tra⸗
ditio, quæ Materia ex qua vocatur. For-
ma autem ſunt verba Epiſcopi, poteſta-
tem, quæ Ordinato confertur, ſignifi-
cantia.
2. A quo debet fieri traditio materig re-
motæ: B In majoribus Ordinibusab Epiſco-
po, idque ex communi ſententia eſſentiali-
ter. In minoribus, cùm de Acolyto conſtet,
ab Archidiacono tradi poſſe Epiſcopi juſſu,
probabile eſt monitum bontificalis non ob-
ſare, quo minds, & in reliquis keri poſſit
ab Archidiacono.
I9, An phyſicè tangi debeat materia ab
erdinando? B. Quamvis ſpeculativè id non
requiri probabiliſſimum ſit, in praxi tamen
neceſſarium eſſe phyſicè tangi, ſaltem ad
evitandum periculum non recipiendi or-
e II. An⸗

44 Pars I. Caput I1I.

11. An, dum ſunt plures materis remo-
a, ſingulas tangere ſiti neceſſarium? Reſp.
In praxi tutiuùs eſſe ſingulas tangere; pro-
babiliſſimum tamen eſt, ſuſſicere, tangere
alterutram, dum per modum unius porri-
guntur.

12. An ſit neceſſarius contactus imme-

diatus? B. Certum eſſe, non requiri im-
mediatum tactum omnium omninò mate-
riarum neceſſarium; ſiquidem vinum in ca-
liee exiſtens pertinet ad materiam neceſſa-
riam Presbyterats, & tamen nulli unquam
incidit, debere tangi phyſicè immediatè ab
ordinando.
13. Qua ratio hujus dari poteſt: Reſp.
Quia juxta communem uſum hominum,
qui tangit continens, etiam contentum tan-
gere cenſetur; ut patet in exemplo vini in
calice.
14. An ergo etiam ſuſſcies tangere mate-
riam manu obvoluta ſirophiolo, ſaperpel-
lices, chirotheca Reſp. Id Bonacinæ videri
ferè certum. Quia communiſſimè, & rectiſ-
ſimè dicimur tangere hominem, & etiam
palpare, ſi apprehendamus illum manu ob-
volutâ Cchirotheca.

15. Requiritürne autem, ut materia utra-
gue manu tangatur? B. Nequaquam, quia
id nulla lex exigit; Sufficere igitur unicòô et-
iam digitò tangere, quia hôc ips jam veri-
ſicatur verus tactus.
16: ℳn

und eh⸗

. inin
ngonnd
heridie
aumvlgtr.
. An un
alſn n
ſemmic
DNutei
16 Acn
ſele
n, t
uir

III

K
iinge
in
ſteleri
ſattl
eulbeit
ſlmn en
1 ſnn
nir. Nr
Mn, i
n,
1 Cſtnin
nu a

ſhen

4 ſeruunine
uuſin
el

tt Dodomnane.
N Ug⸗

Gidn llln
e, u
Dnummni.
Ggienfimnen
d munmut
Kuwenkllut
Düriund

1e Nhn

1 n hommwn
1meruN.

drte
7 1 .
SPh, e

uu Kannm
5

ustatiit
ℳ 1
net⸗
ee

De Ordinibus in esmmani. 4
16. An ergo ſafßcit stiam ſolòs ungue tan-
gere? Reſp. Ungues, ſive ſint animati, ſive
inanimati, ita ſunt manuum, & digitorum
pars, ut quando manu vel digitis aliquid
apprehendi debet, ſatis ſit, ſi unguibus digi-
torum tangatur.
17. An contadius debeat ſimul eſſe cum
prolatione formæ? B. Si ſint ſimul etiam ma-
thematicè, laudabilius oeſt, ſufficit tamen ſi-
multas moralis.
18. An invocatio SS. Trinitatis ſit de eſ-
ſentia forma eujuslibet Sacramenti? . Ne-
gativé, quia id nec in Pontificali, nec alibi
præſcribitur, aut indicatur.

EFFECTVS.

19. Quor ſunt effectus Ordinu? g. Pfæ-
cipuè ſunt quatuor.
20. Quinam ſunt illi? E. Primò ſpiritualis
poteſtas, & jus faciendi aliquid circa Eucha-
riſtiam. Secundò, character, ſeu qulitas
ſpiritualis indelebilis, impreſſa animæ. Ter-
tid gratia ſanctifigans. Quartò, collatio in
certo ſtatu, & gradu. .
21. Poſtiinene Ordines ritè ſuſcepti ite-
rari? N. Negativè „quia imprimunt cha-
racterem, qualitatem indelebilem. Ex
Florent.
12. Conferturne à ſingulis Saeramentu

Oraina zovuiss character? N. Affirmati-

vè, imò ab habentibus duplicem partialem

—

46 Pars J. Cafut 111.

materiam, & formam, duplex etiam par⸗
tialis character imprimitur.
1;. Cur conferunt ünguli Ordines novum
charadterem à B. Quia ſinguli ſunt Sacra-
menta, & ab invicem diverſa, diverſæque
poteſtatis collativa. Cuùm ergo Sacramen-
tum Ordinis characterem producat, & cha-
racter ſit ſignum, vel ipſorum Ordinum, vel
poteſtatum, quæ per Ordines conferuntur,
diverſi Ordines, diverſos characteres pro-
ducere debebunt.

24. Quando eonfertur iſte charadzer?
G. Tunc, dum materia applicata eſt, &
forma completò prolata, ita, ut verum ſit di-
cere: Nunc perfecta, & completa eſt formæ
ſigni ficatio. .
25. Sacramentum Ordinis potéſène con-
ſerre characterem, abſque eo, quèd confe-
rat gratiam ſanctificantem? B. Quòôd poſ-
ſit; quia poteſt validè ſuſcipi in ſtatu peccati

mortalis; hôc ipfſô autem, quòd valide ſuſci-

piatur, neceflariò cauſat characterem; gra-
tiam verè ſanctificantem ob peccatum cau-
ſare nequit.

26. Cur character poteſt ſtare eum pec-
cato mortali, & graria ſanctificans non poſ-

ſit? G&. Quia gratia eſt formalis ſanctitas
animæ, & amicitia cum DEO; quæ proinde
cum iniquitate, & inimicitia DElI incom-
poſſibilis eſt; Character autem nihil horum
haber.

—.P—N——N—

—

——

91
ons
(rrun
, e

et ſent

Genie Kel
N ,
r G
Krlewend,
ſon when

M
mnn Mn

ln e
Epgnugte
eumlal
an ne
1 Nic e
Uonge⸗ „
Ul Ae

iſin
dgun d
”
un dtlſtt⸗
erchen zr

GMI

Renfuinde

EEHAY

ee EN*
dun 3
.

ℳ

rnſe

De Ordinibus in communi. 4 7
27. Cur Sacramentum Ordinis validè ſu-
ſceptum, cauſat charabterem ſemper, non
verò cauſat ſemper gratiam ſanctificanteme
B. Quia ad infuſionem gratiæ in homine
peccatore requiritur ſufficiens peccati re-
tractatio, tanquam diſpoſitio nece ſſaria,
quæ cùm poſſit abeſſe ſtante valore hujus
Sacramenti, poterit eodem valore ſtante
non conferri gratia. 2

Requiſita ad Valorem.
21238. Wuid ergo requiritur ad valorem Sa-
eramenti Ordini ex parte miniſtri, ex ratio-
ne Sacramenti à &, Ex Concil. Florent. re-
quiri materiam, formam, & intentionem
minmiſtri, quà miniſter eſt, ſaltem faciendi
quod facit Eccleſia. Trid. Seſſ 7. Can. 11.
29. Qualis intentio requiritur, & ſußicit
in miniſtro? ., Actualis eſt optima; virtualis
ſuffioit; habitualis minimè, quia non poteſt
influere in actionem, quæ tamen deberet ab
illa procedere.
30. Quid ex parte ſuſcipientis requiritur
ad valorem Ordinis? . Idipſum, quod di-
ximus requiri ad primam Tonfuram pag.
30. nu. 17. videlicet: Primòô Baptiſmus, tan-
quam janua ad reliqua Sacramenta. Secun-
dô, ſexus maſculinus; quia turpe eſt, αιnhâ-
nam gradum inter Eccleſiæ miniſtros ha-
bere. Tertiò, intentio debita, id-eſt, ſaltem
habitualis in adulto. S
zt.

48 Pars 1. Caput 11 I.
31. Quid ſentis de Hermaphroditis? E. In
quo fœmineus ſexus prævalet, eſt incapax;
quia ſimpliciter pro fœmina habetur. Si
virilis prævalct, eſt irregularis ratione inde-
centiæ.
3 2. Quidergo erant apad antiquos voca-

224 Diaconiſſa, Prasbyteriſſe, Epiſecpiſſæ? B.

Aliquæ fuerunt ſœminæ, virgines, vel vi-
duæ ad inſerviendum aliis, & quibuſdam
Miniſteriis deputatæ. Aliæ deputatæ fortè
cum aliqua benedictione ad homilias in of-
ſicio Monalium recitandas. Aliæ uxeres vi-
rorum in Diaconos, Presbyteros, Epiſcopos
ordinatorum, quæ ab illis diviſæ cælibem
Vitam ducebant.
3;3. An omnes mares ſint omnium Ordi-
zum, & eodem mods capaces? E. Negativè,
Primò, Epiſcopatus ſoli Sacerdoti conferri
poteſt, quia illius character ſupponit hujus
characterem, & cum eo facit completum, &
perfectum Sacerdotium.
34. Qu« eſt alia exceptio à h. Secun-
dò ex communiori ſententia infantibus, &
perpetud amentibus, Epiſcopatus confer-
ri non poteſt, quia in Epiſcopatu fit ma-
trimonium ſpirituale cum Eccleſia, quod
requirit proprium conſenſum. Verius ta-
men videtur contrarium, quia in Epiſco-
patu imprimitur chara cter; ideo licèt infans
non maneat obligatus Eccleſiæ, quoad cu-
ram paſtoralem, recipiet tamen verum Sa-
cramentum,
35. S⸗

wii
eztuni
eungfenmn
Shnzdi
as Eh
mnmn
AWlalhen
Anhͤr
(inetret
snelnt

ne

Ginewueh

i
C
Alu!gun
Cmnun
Uun A
Nngtn
e
lrmn
iire
erln
1Co
unſa
In N
Munmmn
lſtßten
ellz
Ricine
4

4

utl
Gmehlinn
ene Airen
1 ſrn den f
merntitene⸗

r hulniſtrt
nnſi ſe
nint, Kgul
Ar ehnnt
Hore Ahomiub
neu. Merluin
hetnenghſn
SUidnta

el Knzn 1.
Guul Nuun
KWadote
Kriniupnince
ierchein

api /6 Nn

Nrun dnntl

,lylaputonfl.
n inn Ent
an Mein
erun eiltr
dnAutn
lrte
vunnn

—
= = =

=

De Ordinibus in eemmunt. 45
31. Superéſtne adhist aliqua exceptio? H.
Omninô, quamvis enim omnes Ordines
validè conferantur infantibus, & perpetuò

amentibus; quia cùm Ordinis matertia nou

Gnt actus recipientium, eorum intentio-
nem ſupplet Eccleſiæ intentio; in adultis
tamen & amentibus, qui uſum rationis ali-
quando habuerint, requiritur, ut etiam ali-
quando habuerint voluntatem ſuſcipiendi
ordines, nec eam revocaverint, quia conſen-
ſus neceſſarius eſt in adultis ad omnia Sa-

cramenta recipienda.

Requiſita ad debitè ſuſcipiendos.

36. Quid requiritur ex parte ordinandi
ad debitè ſuſcipiendes Ordines à¾ . Impri-
mis requiri ſtatum gratiæ, ſiquidem judi-
camus omnes ordines eſſe Sacramenta vivo-
rum, quæ in ſtatu peccati mortalis ſuſcipi
non poſſunt à ſciente, ſine novo peccato.
17. Quid aliud requiritur? N. Primam
Tonſuram prærequiri ad omnes Ordines, &
inferiores Ordines prærequiri ad ſuperiores,
ita ut per ſaltum non accipiantur.
38. Qui Ordines minores act epit ſine pri-
ma Tonſura, teneturne poſtes eam ſuſcipere?
B. Minimeè, quia per primum minorem
Ordinem eminenter accepit primam Ton-
ſuram, & ſufficienter diſponitur ad reliquoe
Ordines ſuſcipiendos; nec ullum incom-
modum inde timeri poteſt.

70 2Arz. I. Caput 11I.

nabitur ſuis locis.
40. Wias pro Ordinibus requiſita, an

computetur à die Nativitatis, vel à die Con-
ceptioni à E. Patet ex communi uſu, quòd

die Nativitatiszimò dies conceptionis rarò
ſciri poreſt.

41. An ſaßcist sompleri atatem requiß-

zam und bor ante erdinatieonem à B. Me
de hoc non dubitare, ſiquidem jam verè
phy ſicè completus annus dicitur etiam quo-
ad alias actiones humanas, imò aliqui judi-
eant ſufficere, ſi momento uno prius com-
pleatur.
412. An ad complendam atatem pro ordi-
mibus requiſitam debea: computari dies biſ-
ſexii la g. Probabile quidem eſſe, quòd non
ſir com putandus; at veriùs computandum
eſſe, & quidem ita, ut cum die antecedenti
pro non numeretur, uti Eccleſia computatz;
quia is dies requiritur ad complendum an-
num naturalem, quo Sol zodiacum perlu-
Grat, quod ab Eccleſia exigitur; aliàs Iiceret
demere omnes dies biſſextiles, qui fuerunt
per totam vitam ordinandi.
43. An gqui dubitat de completa legi tim
atate, ordinari poſit ?2 E. Non poſſe, quis
præceptum eſt in poſſeſſione. .
44. Quando atas computanda eſt, & tem-
gus nats Vitati igneratur, Juamdiu ex-

je-

39. Quid ualtra requiritur ? g Requiri
certam ætatem, quæ pro ſingulis determi-

Ohnt
Gnru
Sr minun
ven
en 9
lseptr
md rte
nget
Vi

ſetn

Ponelin
Cnrtbe
ennia
ſungh⸗
ur
Neünur
A dent
holnnt
nunl
Muntt
izelun
1 linin
nni
MMeummm
hnlerſtn

4
4

4 i⸗ ⸗
uincl

.
kunſtlan
Melgbern.

„
inin ,,
ntn lln.

Z

li ats ii,
iriinn i
1, Hnine
õ
mu, iſlif
nehunin

MeAun u
nmun du
Angi
1wutmNN

Yan Ae Neen

Lelanp
1Aangennme
A muan eil
lagmliln
lenh alem
d
bont Hin
Nephei

d .
1, gnd/4
1

De Ordinibus in Communi. 1
pedandum eſt, ut ſecutès protedatur in ſu-
ſceptione ordinum? g. Si nativitatis hora
ignoretur, integer dies expectandus erit.
Si ignoretur dies, & ſciatur menſis, totus
menſis expectandus; ſi menſis ignoretur, &
anni notitia habeatur, expectetur annue
integer.
45. Wid amplins requiritur ad ritè ſußi-
piendos ordines? E. Requiri morum pro-
bitatem Epiſcopi judiciò, de qua ordinandi
bonum habere debent teſtimonium à quo,
dicetur ſuis locis.
46. Quid adhue à g. Requiri fufficientem
ſcientiam, qualis autem pro ſinguis, dicetut
ſuis locis.
47. An adbuc aliquid requiritur? Reſp.
Requiri ſtatuta tempora ab Eccleſia. Quæ
illa, dicetur alibi.
48⁸. Quid ultrà:; . Requiri debita tem-
porum interſtitia ſuis locis determinanda.
49. Quid adhuc ? &. Requiri, ut ordi-
nandus non habeat ullum Canonicum im-
pedimentum; ſcilicet, ut non ſit irregularis,
cenſurâ, vel aliò præceptò detentus ab ordi-
num ſuſceptione. Aliqui numerant intet
impedimenta etiam Novitiatum Religio-
nis; at contrarium verius eſt, quia id nullo
jure prohiberi ſcitur; Capit. enim 6. Monaſte-
rii 19. diſtin 3. verbo Tonſura, non loqui-
tur de Tonſura Clericali, ſeu Monachali. Ex
Gloſſ. 7.
CG * 5o. Quia

52² Pars 1. Caput 111.
50. Quia tandem requiritar ?à . Re-
quiri ſaltem pro majoribus Ordinibus, ut
poſtea dicetur, ut Ordinandus habeat ſuf-
Rcientem titulum. Antiqui Canones requi-
rebant quidem etiam pro minoribus, ſed
conſuetudine abrogatum; ſiquidem hi à
ftatu clericali recedere poſſint, & Trid. ſo-
lorum ſacrorum Ordinum, quoad hoc,
mentionem faciat.
Miniſter Ordinum.
51. Quu eſt ordinarius Miniſter Ordi-
num, quantum ad valorem; g. Solus & omnis
Epiſcopus Sacerdos, & conſccratus. Ex
Concil. Flor. & Trid. ſeſſ. 27. cap. 4.
52. An ſaltem poſſit alicui non Epiſcopé
delegari collatio Ordinum ?: g. Poſſe à ſolo

Pontifice in ordine ad aliquot ordines, ut

infrà dicetur. .
53. An à benis Angelu, DE! diſpenſatio-
ne, conferri poſſint Ordines? B. Quamvis
de lege ordinaria omnium Sacramentorum
Miniſtri conſtituti ſint homines viatores,

poſſunt tamen extraordinariè conſtitui à

DEO diſpenſante in lege, etiam Angeli ſan-
cti; quia ipſe DEUS neque Sacramentis, ne-
que Eccleſiæ Miniſtris virtutem ſuam alli-
gavit.
4. An eandem diſpenſationem facere peſ-
ſei D EVScum anima Sancti alicujus ſeparata

& corpore? . Poſſe, quia eadem ratio, quæ

de Angelis.

.

155.

Diet
41 liaetn 3

( bi

uen ſcf
Gelfndsr
Papont
urnd⸗ 4
. Ar i
hinniu
do,ne,
uinmun
Cczinta
Ef
ſur puki
Pimmeln
ten Ktd
n ark n

CNMair
Ni nlr

Dlle 44

Uelanr
nnſt n
unio Mean
letrutn

lrvlenne,

geyn
gu hnn
lſthn
Phalhne

ull!
ltfuntn
Rldn
l
nnnCant.
n S
xlih r
Anm, galk

Drimn.
danig Arfert
uun k Nol
4, A u?
amnlſ
n MdN
Clan Gned

n Nl lhetr
Nn/1 m
Nar MANVNONN
1 onins fiunt
Nlpee Gnliuil
au uelli
gegnmenhe⸗
immztud

De Ordinibus in communi. 53
F5. An Epijcopus Saterdes, ſed qui nul-
ium ordinem juſcepit, peſſit valide conferre
reliquos ordines, quos ipſe non habet? Keſp.
Poſſe; quia poteſtas conferendi non habetur
ab his ordinib', ſed ab epiſeopali charactere.
56. An Epiſcopus depoſitus , degradatsss,
irrega laru, excomm unicatus, ſuſbenſus, in-
zerdidtus, hareticus, ſimoniacus, qui Epiſco-
patui renuncia vit, poſſit ordinare à . Po ſſe
validè, ſed non licitè.
57. Quis eſt ordinarius Miniſier Ordi-
num, quoad licitam collationem? . Eſſe
proprium ordinandi Epiſcopum; oppoſitum
enim eſt Tiberio teſte, cap. 7. & jure Divino
vetitum, & ab Eccleſia ſub pœna annuæ ſu⸗
ſpenſionis ab exercitio ordinandi prohibi-
tum, ita ut ſic ordinatus maneat ſuſpenſus
ad ſui Epiſcopi placitum, ab executione or-
dinum ſuſceptorum; qua de cauſa Cap. 17.
Concil. Nicani irrita dicitur hæc ordinatio,
quaſi ita ſe habens quoad exercitium, ac ſi
nulla eſſet. Similiter Titulares Epiſcopi⸗
etiam in loco exempte reſidentes, prohiben-

tur ordinare ſub pœna annuæ ſuſpenſionis

ab exercitio Pontificalium, non obſtante
privilegiò ordinandi, ad ſe accedentes, etiam
familiares, & coemmenſales, Trid ſaſſ.i4. aß. 2.
Epiſcopus proprius quis eſt? W
58. Quis eſt proprius Epiſeopus, qui or-
dinare poteſt ſubditum. Eſt Epiſcopus loci,
vel originis, vel domicilii, vel beneficii.
C 3 15·

94 Pars . Caput 111.
59. Qeis eſt Epiſcopus loci originis? .
Quoad ordihes eſt is, in cujus Dicceſi
Parentes ordines ſuſcipientis, dum iſte na-
tus eſt, domicilium habebant; ex com-
mani; quia ibi cenſetur fictione juris natus
Klius, quamvis alibi natus. Aliqui tamen
judicant probabile, quòd loeus originis
diei poſſit, in quo quis natus eſt, etiam pex
tranſennam.
60. An non etia m locus originis ordi-
nandi tenſeri potrſzt, in quo eins pater fuit
es ejuſäem aVo, illic domicilium habente
TI 1Gι N. Affirmativé, quia domicihum

otiginis paternæ eſt etiam domicilium ori-

ginis filii, quamvis filius natus ſit in alio do=
micilio, ad quod pater ſo tranſtulit. Ita
deciſum eſſe a Congregat. Cardin. An. 1599⸗
1628, 1629. refert Diana apud Gobat tra-
tat. 8. n. 281.
561. At nunquid ſußfciet etiam locus ori-
ginis Avi ordinaxdi 2 E. Non ſufficere,
quia non ex avi, ſed ex patris origine dicitur
quis originarius. Et ſi attenderetur avita
origo, inquirendus eſſet ager Damaſcenus,
ubi Adam creatus eſt.
6⁶. Kuſſicitne etiam locus originis ma-
eris? Reſp. Non ſufficere, quia filius ſe-
quitur originem patris non matris, ex L.
3. Codic. de Manic. & Orig. niſi fortè fi-
lius eſſet illegitimus, quia talis ſilius quoad
hoe ſequitur ventrem; & ſicut mater ille-
. giti-

4

i
Gmmehn
Punckimm
Augt
ſchud⸗
(enbänum
lnlend
luoem
e
Pct ſ
zuhindrr
Rechle
,Nſ
Pbenen
Paedt
Diumtrlet⸗
ſunn nire
Unn gurte
Ctrte
ahi

,lin,
1lerhimn,
len ene,
Inellene⸗
nueſlipe
E kk
Mihr e
ilhn

euth
ee tſun
aend lrketr
lertiagte

(Wuatlei errz

1a uu niin
ie nt
le Anii an Ge,
n gin ntin
”Ml
uCrin ANl
altel n t

zuun AN
1 Milfen
Ayimmngitell

trnhrin i

Uehhleich
1 gulen
lu nu
“ 16 .
n uin

unmle.
N

Bn ,

De Ordinibas in communi. SS8
gitimorum notior eſt quâm pater, ita & pa-
tria illius notior eſt quàm iſtius. Cæterum
ſi patria patris ignoratur, tunc etiam legitimi
filii patria deſumetur à matris patria.
63. Quns eſt Epiſcopus domicilii 3 &. Eſt
Epiſcopus Diœceſis, in qua ordinandus ſe-
dem ſixit cum animo ibi perpetue habitan-
di, nifſt eam deſerere cogatur, vel aliud me-
lius occurrat.
64. Quot modis acquirizur domicilium
guoad hunc effectum ordinationis? B. Tri-
bus: Primòô, origine, de quo jam dictum eſt.
Secundô, Lege; TLertio, Habitatione.
. Quomodo acquiritur domicilium legef
Reſp. Per Principis privilegium ſtatutums
adeptionem dignitatis, aut Prælaturæ in
loco, Monachatum, Clericatum, Lectu-
ram, aut Profeſſuram publicam, Matrimo-
nium, &c. Iord. vol. 3. lib. 1 3. zit. S. v. 230. te-
ſtans, majorem partem quindecim modo-

zum, quos recenſet, valere ad effectum pro

ordinibus.
66. Ve domicilium habitatione acquira-
eur à pubere, qua conditiones riquiruntur?
B. Duæ: Primò, ut quit re ipſa verſetur in
eo loco. Secundo, ut verſetur cum animo
manendi ibi perpetuò: cenſetur autem quis
manere velle perpetuò, ſi velit illic maneres
donec aliquid inde eum avocet.
67. Petéſtne quu duplex domicilium ba-
itatienu habere? Reſp. Poteſt, quando con-
C 4 fn-

56 Pars 1. Caput I11.
ſtanter, ita jam in hoc, jam in illo loco mo-
ratur, ut cogitet totam vitam partim in hoc,
Partim in illo loco tranſigere-
58. Quid ſi non habitet aqualiter in utro-
41⁄*⅝ . Juxta Gloſſam iu Cap. Cum nullus, de
Temp. Ora in ſexto ibi eſſe ejus domicilium,
ubi eſt major pars ejus bonorum. Imò juxta
Jord quando quis parat domum, & cum ef-
fectu habitat in ea, & in pluribus locis con-
verſatur, præſumi, velle conſtituere plura
domicilia, & poſſe à quolibet talium domi-
cihiorum Epiſcopo ordi nari; ſecùs ſi abſque
habitatione poſhderet bona in diverſis locis,
aut ſine bonis aliquando alicubi verſaretur.
Cæterùm ex Diana nec requiri, ut habens
duo domicilia habitet in utroque æqualites
mathematicè, ſed ſufficit, ſi habitet prope
æ quiliter, ſeu moraliter.
569. Quando acgniritur domiciliam ha-
bitatione? & Primé horæ quadrante, quò
quis incipit habitare in aliquo loco manendi
ad mortem.
70. Quid ſi aliquis maneat mulitis annis in
loco, ſed non animé ibi manendi 2 E Tunc
non contrahi domicilium quoad Ordines.
7 1. Quando quis non declara vit animum

manendi in loco, unde probari poteſt hic ani-

mies? B. Eſſe conjecturam receptiſlimam,
ſi quis alicubi decem annis habitavit; præ-
ſumitur enim in dubio, veluiſſe ibi figere
ſedem perpetuam; talis enim contrahit fo-
4um civiliter, & criminalater. 72

—

(undon⸗
ttnn lain
10, numin
15 Gn Gn
petconn
y Cfe⸗
ünfhud
n gre
Mundpel
OrUrCl

Uillaſt⸗
r cini t
M 0

ean
*7

Munnckn
1W
fkeßmie
Ulum,
nrtan
1nnn
1 t
Utftallern
fainmofetn
ſimnet
Krber n
ynamn ,c,

nimi

caul
, Aihbe 1
wumufanle
Nl n
nulhll,
ch nin
Mronn N
zummn but
inhrbulin
Caſtter
leulumdn⸗
iſchla
on rori
A e
In tiet
aumetgulimn
Atisdn
.
eiw imiden

.

==

leuhunnt

Busntliil
6 ami 1 Iu
ungulin
sdbenituind
ruriſek
un irch
i inn ,.
t
, okiiiee
H .

e dne,dA

De Ordinibus in esmmuni. 77
71. St udioſi morantes decem, vel duode-
sim annis in Academia animé illic abſolvendi
ſtudia, contrahuntne demicilium? F. Mi-
nimè, quia clarum eſt, quòd non animo
perpetuò commorandi ibi habitârint.
73. Cujns autem domicili cenſentur eſſe
felii impuberes? B. Illos habere idem domi-
cilium, quod pater, quia ii non poſſunt ſibã
ullum eligere. Navar. lib. 3h Conſt. de temp.
Ordin. Conſt 3 apud Gobat n. 299.
74. Quid autem de filis puberibus à N.
Licèt ii poſſint facere electionèm domicilii,
uti ſi ſint filifamilias, quamdiu tamen illam
non faciunt, gaudent domicilié paternô.

Na var. cit. apud Gobat.

75⁰. Quid ſi autem mater ſupervi vat? B.
Si illa commigrat aliò, tunc filii, qui adhuce
ſunt ſub poteſtate matris, ſertiuntur mater-
num domicilium.
76. Quid Barones & Nobiles habent quo-
ad hoc privilegii . Illos cenſeri Cives om-
nium locorum, in quibus poſſident feuda,
poſſuntque eorum filii illic ordinibus inſig-
niri, eſto pater non inhabitet in loco illius
feudi. Barboſ. alleg. 4. n. 32.
77. Quid de officialibus alieu jus loci 2 Ne.
Si officia habeant perpetua, quamvis non
efficiantur cives loci, acquirunt tamen do-
micilium pro ſe, & filiis, Barb. n. 34. Aliud eſt,
ſ officia ſint temporaria, hoc eſt lut Gobar
interpretatur de Ordinibus tract. 8. n. 301.)K
non ſolent velinquiad viam C; 788:

— — 2

78 Par: I. Caput 1 1I.
7⁸. In dubio; quomodo probatur ani-
mus ierpet ad manendi in aliquo loce? g.

Primé, f per decem annos ibi habitavit,

niſi moraliter conſtet, defuiſſe animutrm ibi
perpetuò habitandi; ut ſi ibi fuit cauſâ ſiu-
diorum, præfeckturæ non perpetuæ;, &c.
Secundò cum omnia alienavit, quæ in pri-
mo loco donncilii habebat, & emit in alio,
ubi habitat. Tertiò, ſi quis à prineipio ſe
dcclaravit, quòd ibi velit habitare. (Quar-
tG ; ex aliis circumſtantiis prudentis ar-
bitri6. .
229. Vbhi cenſentur Regulates habere Do-
micilium? &. Ubi Prælaturam habent, vel
ubi permanenter habitant.
80. Relegatas, an contrahat domicilium
in loco relegationa Reſp. Cum is fiat irre-
gularis, non debet eſſe ſolicitus, quoad ſe
In otdine ad ſuſeipiendos ordines; an in loco
telegationis contrahat domicilium. Quoa
Fhos verò contrahit, ſi vel animum habuit
ibi perpetuò habitandi, vel relegatio ſit
perpetua; vel ſi ſit quidem temporalis, ma-
orem tamen bonorum ſuorum partem ibi
hapeat 3 in his enim ultimis duobus caſibus
ptæſumitur domicilium. Unde ſi à priore
domicilio perpetuò arceatur, ceſſat illud
ttiam in ordine ad proles, ſecùs ſi non per-
petuò .
81 Za⸗ eft Epiſcepus beneficii à Reſp.
Eſt Epiſcopus Diœceſis, in qua quis Nabe
02

bfein
D
(alufſin
(onetanh

1 ufii
hin en
ſine i
ſlet
Celtlc
1e
i7t)
lipn
korarelr

Mr
egüſe
Atinl
D
lii
Ain
tna
ynnke
Cn
10 4
Giunmhn
Cnnneeft
le
1 he .

el
m ee 4
lt
18 bi
tlult
mſerel
unt ntn

lr hwitre

tuii nuen

ern,an,h⸗
õ
rln idlied
Cinufan
n l
WlNAr
tundhin n
Selnmmkt
elgti .

Entumlutt

tontenI

niandal
Ullyn
in
slalg

De Ordinibus in commani.
Eccleſiaſticum beneſicium, ſibi collatum,
& poſſeſſum, licèt collatio illius ad alium
Epiſcopum ſpeet.
82 Sufcitne ſola poſſeſſio, ſine collationes
Reſpondet Tiberius, ſufficere, licèt non
ſit titulus juſtus; collatio autem ſine poſ-
ſe ſſione non ſuſficit.
83. Sufficiine Prabenda temperalis, v g.
ratione Ledurag, vel Capellania non colla-
tiva, licêt perpetua, vel penſio ?à &. Non
ſufficere, quia hæc non ſunt beneficia Ec-
cle ſiaſtica.
21. Requiriturne benefcium eum reſi-
dentia à G. Non requiri; quia in Cap. 3⸗
de tempore Ord. Contradiſtinguitur ſubje-
Gio ratione beneficii, à ſubje dione ratione
domicilii.
8. Requiritürne, ut benefcium ſit ſußf-
ciens ad ſuſtentatienem? B. Non requiri,
quia aliud eſt, quòd ad illius titulum ordi-
nari non poſſit, aliud, quòd ab Epiſcopo loci
beneficii poſſit ordinari.
86. Ol'éſtine, ſi benefßc ium ſit manuale,
ſve ad nutum amovibile? E. Nihil obeſſe,
quia eſt verum beneſfieium.
87. Sufhcitne beneficinm habitum tan-
tùm in Cammendam (ſed perpetuam) in
ſui commodum? B. Sufficere; ſecùs, ſi
Commenda fit temporalis in ce mmodum
Eccleſiæ
38. Obéſtne, ſi benehi inm ſit seſlatum
C6 in

5 Bars I. Capät l 1I.
in aim finem, ut poſſit ordinari: ; Non ob-
eſſe, quia non cenſetur fraus, ſicut nec
fraus cenſetur; ſi quis eo ſine novum domi⸗
cilium contrahat.
89. A quo eſt ordinandus ; qui nullius eſt
Diœceſit? E. Ab Epiſcopo viciniore, vel de
ejus licentia,.
90. A qus ordinandas vagus? Keſp. Ab
Epiſcopo originis, ſi etiam pater vagus fuit,
dum natus eſt, ab Epiſcopo originis avi; ſi
autem & avus vagus fuit, dum pater natug
eſt, videtur ordinandus ab Epiſcopo loci,
in quo invenitur tèmpore ordinationis, cùm
enim omnibus locis carere ſupponatur, non

magis eſt ſubjectus uni Epiſcopo, quàm al-

teri; poterit proinde ſe, cui maluerit, fubji=
cere, ſicut quoad Parochiam in ordine ad
Sacramenta Pœnmitentiæ, Matrimomi-
91. Potéſtne tamen Epiſcopus ordinare
alienos ſubditos, & quando à Potefſt cum
licentia proprii Epiſcopi. Ex Tria. ſeſſ.23. de
reformat. c. 8.
92. An poſſit aliquando etiam ſine li=
ceniia proprii Epiſcopi à . poſſe in quatuor
caſibus. Ex Trid ſeſſ. z 3. de reſorm. cap 9.
Et quidem primò Epiſcopus acualis poteſt
ordinare familiarem fſuum per triennium
morahter continuum, etiam antequam ha-
beret Epiſcopatum inchoatum, ſecum habi-
tantem; non autem, ſi abſens ſerviat; quia
tuno non poteſtallius mores oognolſcere.
93. Aan-

ehun
ſte
Pruenn
ene chon
,Wulln
Gimorkn
arwen ete
Gthi,
lloml
Luu
5Mekrt
tauth
ſlein en
Manal
nliln
Wrla
neak
Nbnenf
Miinn
Ron
ninſiort
Kerliete
Cdnt U 4

gi
. I llr,
lrhi

4

ul
lan

S“
A ti,ule
in atfft
Cnpangeln⸗
u umner
uöhlrt
mnolruttdi

rgunn,

gunt
tuttutich⸗
dim nondnt
Mrmmmn.
een niin
1 T
usd'N DMitten
mN,

uh nn ſil
NLENY
1, AWN16
garunne

De Ordinibus in ommuni. 6x1
9 ³. Quando talem ordina!t Epiſe opus, ad
quia obligatur? E. Debet ill. ftatim dum
aliquod vacaverit beneficium conferre, ne
mendicare cogatur; niſi fortè ob neceſſita-
tem, vel utilitatem Eccleſiæ, ad titulum
patrimonii, vel penſionis ordinaverit. Utili-
tas autem cenſetur ſufficiens, ut meliùs ejus
ſervitiòô uti poſſit. Hæc licentia negatur
Epiſcopo Titulari à Trident.
94 Quando adhuc poteſt ordinare alienum
ſubditum ſine litentia ordinarii? Reſp. Poteſt
ſecundò, dum Epiſcopus ideo eſt publicè
ſuſpenſus, quia alienos ſubditos ordinavit;
hoc enim caſu licet illius fubditos ab aliis
vicinis Epiſcopis, in propriis tamen Diœ-
ceſibus, ordinari, ex Trid.
95 Qeando ulterik:? Keſp Poteſt tertiò,
dum quis ordinaretur bona nide ſub ſpe rati-
habitionis prudenter concepta, quia rati-
habitio mandato comparatur.
96 Quandotzandem ultimè: Reſp. Poteſt
quartò, dum quisà Sede Apoſtolica privile-
gium habet à quolibet Epiſcopo ordines
ſuſcipiendi, talis tamen debet habere teſti-
monium fui ordinarii de vita & moribus,
ſine quo & ipfe, & ordinans ſuſpenſionem in-
currunt, Trid. ſeſſ. 21. c. 8.
Dimiſſoriæ.
27. Si quis velit ab aliens Epiſzopo or-
dinari, quibus litteris inſtrudtus eſſe debei?
n. Dimuſloriis, quæ contineant licentiam,
7

42²¾ dars 1. Caput 11I. .
ah alio ſuſcipiendi Ordines, cauſam dimit-
tendi, diſpenſationem in interſtitiis, & de

Jure communi teſtimonium de ſuſſicientia

doctrinæ; quod tamen poſtremum rarò in
uſu eſt in his partibus, propter diſtantiam

ſæpe ordinandi à ſuo ordinario ob amplitu-

dinem Epiſcopatuum.
98 QWos poſſunt ordinare, vel quibus
licentiam dare Abbates, &n alii habentes
Jac altatem conferendi Minores ² Reip. Ex
Trid. ſeſſ. 23. c. 10. de reſormiat. poſſe ordi-
nare tantùm Regulares ſui Ordinis Profeſ-
ſos, ſibi ſubditos, abſque alia Epiſcoporum
facultate.
99. An has ſacultas extendatur etiam ad
No vities G. Negativèò, quia Religioſi non
ſunt, nec ſuis Prælatis ſimpliciter ſubditi, ſed
tantům in ordine ad experimentum, Tri-
dentinum enim exigit abſolutam ſubjectio-
nem.
100. Quid ß autem aliquu illorum ha-
Sest pririlegium ſuſcipiendi erdines ² R. Ta-
lem debere ordinari ab Epiſcopo, & veriùs
poſſe ordinari ab Epiſcopo Diœceſis, in qua
eſt Monaſterium, quia ex parte ſua animum
habet perpetuò manendi in Religione, niſi
Religionis aſperitatibus debilitetur, adeo-
que ibi domicilium acquirit.
101. Quid Verèò, ſt Novitius habeat di-
miſſorias à ſuo ordinario, ſumendi ordines
à uocunque, vel ſecialiter à ſuo Abbatel
Reſp.

Nole
Goluit
ument
Seüfnott
Dñ
4. o
chdrnb
.
i hl
etegrte
ſle cutn
Elorr
Li
Mrmih
nO
, Ael
ſPebn
Rienaler
Renche
rüla⸗
ſßinln
Mnmi
icin
lege
Masz
r
1 AM
Mien 4
Unnnnt gun
lkumere
mntidn

n.
unnile
nnn in
erN
, r in
3tduur,
1
Nut
7,6 ℳe
Mane )N
fſunu. Pler
leiOdrulne

84

eühihne

atMrAA
Pilizclnen
erſun
muümenunyld
Waummlhen

i en 9
uitinſ
lig Entit
GoDend,
zmiu
ullgen
Ulrernid
Pi
pe iind

ſeAln
.

De Ordiaibus in communi,. 63
Reſp. Tunc Abbas ejus poterit eum ordinare;
requiritur tamen Epiſcopi conſenſus, in cu-
jus Diœce ſi fit ordinatio, licèt fiat in Mona-
ſterio exempto. Ex Trid. ſeſſ. 6. e. 6. de re-
ſormat. prohibente exercitium Pontifica-
lium in aliena Diœceſi ſine licentia Ordi-
narii.
102. An bralati Regulates poſſint ſuis ſub-
ditu Regularibus dimiſſorins concedere? Reſp.
Poſe, quia expreſſa habent privilegia, &
Trid. non revocata, niſi in ordine ad Sæcu-
lares, & Superiores Regularium, utpote
habentes quaſi Epiſcopalem juriſdictionem,
ſunt eorum Ordinarii.
103. Ad quem Epiſeepum tenentur eas di-
miſſorias dare? Reſp. Ad Epiſcopum Dieæ-
ceſis, in qua eſt Monaſterium, ſi præſens ſit,
& habiturus ordinationem, ſin minùs; poſ-
ſunt ad alium (expreſsâ tamen causd abſen-
tiæ, vel ordinationis non habendæ, ſub pœna
privationis officii, dignitatis, vocis, &c.)
modò de induſtria non diſtulerint, ſed non
eſt in uſu, Societas ES U poteſt dimiſſorias
dare ad quoſcunque Epiſcopos, Ex Bulla
Greg. XIII. cujus privilegium Clemens non
tevocavit.
104 An bralati Regulares poſſint No-
vitiis ſuis dare dimiſſorias? Reſp. Negat
communis, quia non ſunt propriè ſubditi;
probabile tamen eſt, poſſe Prælato⸗ haben-

zes privilegium dandi dimiſſorjas ad quem-

Ffunz

64 Pars I. Capuis 111.

cunque Epiſcopum, quia probabile eſt, No-

vitios gaudere privilegiis ſuæ Keligionis
10. An alii prater Epiſcopes, Abbates, &
Prælatos Regularium poſſini dimiſſorias con-
cedere? E. Poſſe: primò Legatum à larere,
ex indulto illis concedi ſolito.
106. Quis adhuc? B. Vicarius Epiſcopi
Generalis, vel de expreſſa Epiſcopi licentia,
vel cùm epiſcopus eſt in remotis, hoc eſt, vel
extra Provinciam, vel ultra unam, vel duas
diætas, vel judicio prudentis. Veriâs, dum
eſt extra Diæceſim, modò habeat manda-
tum generale in forma, ut declaravit Con-
gregatio. Vicarius autem, ñ ſit EprIſcopus, po⸗-
teſt ipſe abſente zpiſcopò ordines conferre.
107. Qu’s alius 2 &. Capitulum, velipſius
Vicarius, ſede vacante ultra annum; intra
annum autem tantum tunc poteſt, cùm quis
ratione beneficii obtenti, vel obtinendi ar-
ctatur ad ordines ſuſcipiendos, Rid. ſeſſ. 7.
sap. 10. Seſſ 13. cap. 10. de reform. Si non ar-
ctatur, & tamen ordinetur, in Minoribus
rivatur per ſententiam tamen) privilegiò
Clerieali præſertim in crim inalibus; ſi verò
in majoribus, eſt ipſo jure ſuſpenſus ab exe-
cutiene ordinum ad beneplacitum futuri
Prælati. Hanc prohibitionem aliqui exten-
dunt ad primam Tonſuram, ſed ſine pœnæ
incurſione. Cæteràùm Sede Apoſtolica va-
cante, ejus Vicarius Generalis dat dimiſſo-
tias ad omnes Epiſcopos. W
Hog⸗

RNNe.

Gifige

linen
lieert
e,
glone n
den aicn
Ehſen⸗
umcon
unm ſon
nnl
Unks
4
Mn,

mmiule

(riar⸗
tend
Nici
Wluodn
lennt
dnin
tinsnnn
ſinm
I10,
ynupoirg
n iſi mn

utels
lt r,

Al

n

eN

Vuge
üllhernte
nd
igliur
dhun onen.
Cin ai
mmnn, n

WNN

1 Woedte

aln Nl⸗

n
,d Mrodh
nen nilez
niuliſ en
GGaubae⸗
letmſini
Vrügient
ueni
Rehrc⸗

81.

De Ordinibus in communi. 6s
108. Proximè allegati Decretis prohibe-
türne Capitulum, vel Vicarius etiam dare
literas teſtimoniales de vita, & moribus ha-
bentibus licentiam à Sede Apoſtslica; Reſp.
Negativè, quia teſtimonium non ſunt di-
miſſoriæ. Imô, ſi Capitulum ſubditos ha-
beat, à ſubditis vacantis Sedis diverſos; poſ-
ſe Epiſcopo externo exercitium Pontifca-

lium concedere, pro ordinatiombus ſuo-

rum, concedunt aliqui; uti etiam proordi-
natione Religioſorum, quibus ſui Præ lati
dimiſſorias dare poſſunt.
109. An valida ſint dimiſſoria, ſp vel con-
sedens, vel cui conceduntur, ſint exxom-
munisati? Reſp. Perimò, nunquam licere ex-
communicato dare, vel accipere talem li-
tentiam, quia nunquam fit ſine commu-
nicatione, quæ eſt prohibita. Secundò, K
ſolus ordinandus ſit excommunicatus, va-
lent dimiſſoriæ, quia uſus licentiæ non eſt
actus juriſdictionis. Tertiò, licent iam da-
tam ab excommunicato non tolerato, nul-
lam eſſe, quia eſt actus jurifdictionis,
ſiquidem transfunditur ſua juriſdictio in
alium.
110. An dimiſſoriæ re integrà expirent,
per excommunicationem, mortem. ceſſætio-=
nem offcii concedentis? Reſp. Negativêz
quia gratiæ factæ non expirant morte con-
cedentis. Ex cap. 30. i cui, de prebendis

in S.
11.

66 Pars l. Caput 111.
11I. Poſſüntne tamen revocari à Succeſ-
Jore? E. Poſſunt, quia omnes licentæ à
quocunque Succeſſore, æqualem poteſtatem
habente revocari poſſunt. Idem dicendum
de dimiſſoriis à Capitulo datis Sede vacante,
quæ Scde facdâ plend à novo Epiſcopo re-
vocari poſunt
112. An ſi Epiſcopus, poftquam Aimiſſo-
ias dedit, dicat, ne ab alis ordinetur, quia
ipſe in ſecundu proximis ordinationum mm-
boribus vult ordinare ,„cenſeatur dimiſſorias
revocàſſe, & conſequenter ſi taliter dimiſſct;
ab alio ordinetur, ſit ordinatus Iine dimiſſo-
giis 2 H. Non videri, quia gratia conceſſa
non cenſetur revocata, niſ expreſsè con-
ſtet revocatio: per illa autem verba potiùs
oſtenditur voluantas conferendi ordines,
ꝗquàm revocandi dimiſſorias.

Ordinatio exira Diœceſim.

1I3. An, & guomodo Etiſcopus poſſie
extra ſuam Diœceſim ordinare ?à g. Polſe
tantm cum licentia expreſſa Epiſcopi diœ-
ceſani „ & tantùm perſonas eidem Ordi-
nario ſubjectas. Ex Trid. ſeſſ. 6.cap. 5. de re-
format.
114. An non ſußiciat licentia alicujus
alteriu: Pralati, ſub enius juriſdictione eſt
docus, ſaltem ſi ſit Patriarcha vel Epiſcopus
sen habens Epiſcopatum, ſed tanidm Pra-

Fad-

NNhike
4
Pllit
ahn
Swh
Cunhnen
Ntlene
emn lu
eAn
ute
ihng
Elimn
Ile
gun uh
iſnithe
deli l
cler iulr

1Cen,
Viene
ſe llr
m,ue

l

ale

————

hln.
1Alai

üi

gulll
nmnent,

N
u len
Nntn
intn
1 igr.

i
Rging
iiannt
Gnſutn irß
unſllyies
nirun le
uilug
ichckan
nnptnwnn
8tend Gn
1.

lDeg

Nlbſ /
flu1.
nuhine⸗
eep

1 deN⸗
ſ

uru
ſin
Gnln 4
rſi.

De Ordinibus in esmmuni. 67
poſituram, vel Abbatiam: G. Non ſufficere,
quia hi non ſunt Epiſcopi Diœceſani, niſi
fortè locus ſit nullius Diœceſis. Et in hac
lege comprehendi etiam Archiepiſcopos,
quando exercent Pontificalia ut Epiſcopi,
tradunt aliqui.
115. Quid circa hoc declaravii ſacra Cons
es/i B. Declaravit primô, non obſtare
rident. quò minus talis Epiſcopus ordina-
te poſſit proprios ſubditos.
116. Quia adhuc? Keſp. Quòd pofſit
etiam ordinare alienas accedentes cum di-
miſſoriis ſuorum Epiſcoporum, vel licentia
Sedis Apoſtolicæ fſumendi ordines à quo-
cunque Antiſtite, &c. continente cauſam,
cur non ordinetur à proprio, & cum com-
mendatitiis propriis, & nonmſi prævio dili-
genti examine, juxta mentem Tridentini ſeſſ:
7: cap. 11. de reform. Idem poteſt de licen-
tia Capituli, vel Vicarii Sede poſt annum
vacante. .
117. An poſſit Epiſcopus extra ſaam Diœ-
ceſim, ſaltem primam Tonſuram date ſuo
ſubdito ? G. Id aliquos concedere. Liberio
tamen non placet, nec mihi cum Barboſa,
quia collatio Tonſuræ ſpectat ad exercitium
Pontificalium, quod in aliena Diœceſi pro-
hibitum eſt.
118. An licentia ſuſcipiendi ordines à non
ſuo Epiſeopo, debeat neceſſariò dari ſeriptos
. Poſſe dari etigm oretenus, quia Canc⸗
luN

68 Pars I. Caput 111.
cilium requirit duntaxat conſenſum proprii
Epiſcopi. Lamen ad majorem, faciliorem-
que fidem faciendam ſolet expediri per li-
teras patentes, quæ dimiſſoriæ vocantur.

Examen Ordinandi.

1II9. Debétne examen pramitti ordinatie-
ni: . Debet. Ex Tria. ſeſſ. 14. de reform. c. 3.
110. Quale debet hoc exzmen eſſe à Reſp.
Debet eſſe diligens, ac rigoroſum, non au-
tem perfunctorium, &, ut dicitur, tantùm
pro forma. Ex Cap. Nihil, de Eleil.
I21. Deßétne Epiſcopus intereßſe huic exa-
mini, Keſp. Debet quidem ex diſpoſitione
Trid ſeſſ. z 3. cap. 7. de reform. Mos tamen
Germaniæ permittit, ut ejus Vicarius in hoc
opere vices gerat.
122. Quus Epiſcopus hoc examen inſti-
zubre debea: 2 Keſp. Proprius ordinandi, eæ
sod. Trid
12;3 uid sutem in es caſu, in quo quù
dimittitur à ſuo Ordinario? B. Ex lure Trid.
Nullum dimitti debere, niſi priùs examina-

tum; ac proinde dimittenti incumbere, ex-

plorare fufficientiam dimittendi.
I124. An dimittens non poſſit hoc examen
zommittere alteri? Keſp. Poteſt; imprimis
(ut dixi) ſuo Vicario; item Superioribus
dimittendi; aliis, quos Epiſcopus deſignan-
dos judicaverit. Similiter, & Epiſeope

Npiite

delummug
eeGenmnn
nmiun
Mutil
( bummnn
ne
mnirmtih
Werm ne
ubmdenmme
lis Rſil
mnnil
iN,
Oimo'ht
Alunin,
Ceeen
1 en
Mittven
(onikn
larfunnmt
1ii Kn
finl

ſnugnn
unramet
nea
MNnid
f
eſe,
nin,
lunonn

— ——

cpul,
anu
n l,
ilen
1 K,
gul
minn,

1Cinal

1 Kuntitie
u jn
uintn ,
küperlmnen
uliam ee
l u
grangſii
uadhiſien
n. Mum
eslicmunn

a N mmnel
. .

meuCtn

gbri
ErnT

De Ordinibus in communi
ad quem dimittitur, quod hodie fit commu-
niter in Germania, propter diſtantiam Or-
dinandorum à ſuis Ordinariis ratione fu-
diorum. Decidit Congreg.
12 §. Examinatum, & dimißſum à pro-
prio Epiſcopo, teneturne Epiſcepus ordinani
examinare: H. Non tenetur, quia nulla lex
talis extat, habet tamen jus integrum, eum
denuò examinandi.
126. Si quis Ordinandus, conſcius ſus ig-
norantiæ., ſubftitueret loco ſui ad examen
unum alium, peccaréine graviter? Reſp-
Omninò; ſiquidem ſine diſpenſatione, aut
declaratione, per tantam fraudem voluit

ſuſcipere Ordines.

127. Potéſtne Epiſcopus remittere ali-
quando hoc examen? Reſp. Poteſt iis, de
quorum doctrina aliunde conſtat, quia ceſ-
ſat finis examinis.
128. Süntne exempti Religioß ab hoc exa-
mine? . Negativè, quia privilegia corum
quoad hoc ſunt à Trid. revocata.
129. Quid ſi aliqui fimile privilegium ac-
quiß verint poſt Tid. Reſp. Tales ab Epiſco-
pis examinari non debere. Vide TLiberium cep.
8 pag. 172. 5§ Et addit ibidem, &c. Aut Pelli-
zarium tr. 8& c:2. ſecd 3. nu. 16 9.
130. Epiſcopus, & Examinatores, pet-
cãnine graviter, approbando ignorantem?
Reſp. Peccare omninéò, maximè ad ordines
ſacxos.
BI.

7 Pers I. Caput 111.

131. An ſaliem cum aliquibus indulgen-

tiis agi poſſit ? N. Poteſt cum KRegularibus,
qui Choro tantùm inſervire debent, modò
ſciant benè legere, & cantare; ſic enim ſunt
ſuſficientes miniſtri Eccleſiæ, & ſux Reli-
Sionis.

132. Potéſine illegitimus ſuſcipere ordines!
V. Poſſe validè, ſed non licit, manereque

irregularem, ut ſuſcipiat; ac proinde pro
ſuſcipiendis ordi nibus debere eſſe inſtructum
litteris natalitiis, legitimitatem teſtantibus;
vel aliis inſtrumentis, quibus ſe legitimatum
comprobet.
13 3. Tenetürne ordinans & ordin andus
jeiunare pridie ordinationis à Reſp. Verbis
Patris Gobat tract 8. nam. 37. Quis nec re-
perio teæxtum in jure, qui id imperet, nec Do-
&tores priis hoc lo-o nominati, neque Navar-
ras, Bonacina, Filiuciu, Tan, Palaus, à me
ultra prius citatos lecti, quidquam tale in-

dicant iideo neque ordinaturus, neque ordi-

nandus tenentur pramittere pridianum je-
junium.
13 4. An excammunicatus, irregulari,
furtivè accedens, validè ordinetur, esò, quoèd
ante ordinationem Epiſcopus promulgari fa-
ciat ſe nolle talem ordinare à Reſp. Cum
Tamb. probabiliùs validè ordinari; tum
quia poſt illam proteſtationem ſolet Epi-
ſcopus abſolvere Ordinanos ab omni ex-
communicatione ad effe cum ſoluùm illos
01-

N
Aunmen

Mhler⸗
Enenlit

urontn

güdeniun

gule

ohmn irr,
din, nt,n
Cencdnm
jet Aunran
aNlotne
zunecmmmn

/Kriu

innie
WN Eetcatn

Cmmrhſein
Dolinira
Tolinku
ſenn i,
fetgtanen
llumnen
Auglr
lle e⸗
mtam 6
N Nure

1 nk

tet
un inien
loret Wheh
. u
Kern iait
latk i.

iw lait,ne
ſct nttf
neleicht
giinimen uin

Rg innt
,
Ne n Ainnt
ülmenu nud
mai Mne
is In iin
, e 6
w,AeℳR
1sitt lan⸗

niu, 1an
Ryhtr,liſ
iſ⸗ fvrſeit

ſenl ⸗

De Ordini bus in ceommunè. 71
ordines ſuſcipiendi; tum quia illam prote-
ſtationem ad terrorem ſolum facit; habet
autem animum etiam intruſos ordinandi;
tum quia idem Epiſcopus, niſi oppoſitum
conſtet, præſumitur, quando actu ordihat,
voluntatem priorem, ſi quam contrariam
habuit, mutare, velléque illum jam præ-
ſentem ordinare. Cæterùm, ſi verè habe-
ret actu contrariam voluntatem, nulla fie-
ret ordinatio ob defectum intentionis, ex
parte conferentis ordines efſentialiter re-
quiſitæ.
13 5. Quo loco conſerendi ſunt ordines?
B. Majores ordines; ſi publice conferan-
tur, debent conferri in Eccleſia Cathedra-
li, aut in alia ex dignioribus, præſentibus
Canonicis & Clerico loci; privatim conferri
poſſunt etiam in ſacello domeſtico. Prima
Tonſura poteſt conferri, ſicut quovis anni
tempore, & die, ita quovis loco; Mino-

res ordines in quavis Eccleſia Epiſcopatus,

ſed non extra diœceúm ſine licentia Diœ-
ce ſani.
136. Qustuplices ſunt generatim ordines?
Reſp. Duplices, Minores ſcilicer, qui ſa-
cri non dicuntur, & majores, qui ſacri
vocantur. Nunc agendum erit de priori-
pus, poſtea de iſtis.

CAP. IV.

Pers J. Caput 1 V.
CAYPUCTI IV.

De minoribus Ordinibias
in communi.

Eorum natura.

r.
VR alii dicuntur Minores, alii Majores
Ordines? Reſp. Quia Minores dicti,
ſunt inſtituti in minori, & remotiori gradu
ad Sacrificium Miſſæ; Majores verò pro-
piuùs ad illud accedunt, & immediaté di-
ſponunt ad actum aliquem, vel miniſterium
circa Euchariſtiam, vel ejus materiam ex-
hibendum.
2. Cur autem Minores nen vocantur ſacri,
ſicut Majores? Reſp. Etiam Minores eſſe

ſacros eo modo, quo omnia Sacramenta

ſunt ſigna ſacra; majores tamen ſpeciali titu-
lo ſacros eſſe, tum propter annexum vo-
tum caſtitatis ſolenne, per quod ſuſcipientes
illos ſpecialiter DEO conſecrantur, tum
propter eam rationem, propter quam majo-
res nuncupantur.
3. Quor & qui ſunt minores Ordines? N.
Ede quatuor: Oſtiariatum, Lectoratum,
Exorciſtatum, Acolytatum.

Pra-

lr o

Nrn

entt
n aezlie
brscolen
e wrin
Pionle
un Mou 1
ſin inn
nel ür
Piberſhne,
Arun kant
ulrgilen

in, an.
4Kaſen
CNn.
enn
liananent
Eing en
Pnn
Allummn
inzulah
Uilni
dnatiule
Cterl 4
lurnian
elſn

Ni

nni

1
Mun Alue
(en Mondh
APmniny

S

Amelatd
namnhee
Aeunueum

I tee’⸗
Hun net
9omm, Arnne
gwn etilti
nurmuun
oltihen
cvermmn
conſ
Gmtun,
, i

2 .

De Minor. Ordin. in ceommuni. 73
Prarequiſita.

4. Qu« prarequiruntur ad validam, &
licicam ſuſceptionem Minorum Ordinun g.
Hac ſatis colligi poſſe ex dictis pag 30. n. 17.
& pag 47. à n. 28.
5· Quomode accedere debent ad recipien.
dam Tonſnram, & omnes illi, aui Tenſu-
ram, e& Oſtiariatum, ac alios Minores Ordi-
nes ſuſcipere volunt B. Tonſurandi debent
habere ſuperpelliceum ſuper brachium ſini-
ſtrum, & candelam in manu dextra; ordi-
nandi verò in Minoribus debent eſſe ab Exa-
minatoribus approbati, habere veſtem tala-
rem nigri coloris, eſſe ſuperpelliceò induti,
habere Tonſuram, candelam offerendam,
& ſufficientem præparationem ad Sacram

Communionem.

6. An recepturas Minores ordines eblige-
tur eo die commanicare à B Negativè ob
eaſdem rationes, quæ allatæ ſunt de prima
Tonſura, pag. 30. n. 20.
7. Qualis literatura requiritur pro Mine-
ribus ordinibus . Præter eam, quam pag.
31. n. 25. diximus, requiri ad primam Tonſu-
ram, requiritur à Concilio Trid. ſeſſ. 23. c. II.
ut Ordinandus intelligat Latinum.
8. Qu« atas pro iiſdem eſt neceſſaria à N.
Aliqui putant requiri annum decimum-
quartum, aln exiftimant ſuſſicere, ſi ſit ſu-
P Pra

74 Pars J. Caput ! V.
pra ſeptimum, dummodo hebeat ea, quæ
requirit Trident. nempe dictam literaturam.
9. Cenſeturne ſati litieratus pro Ordini-
bus is, de quo eſt ſpes profeitus in Latina
linguai H. Id probabiliſſimum aſſerià Tam-
hurino. .
10. Luibus temporibus poſſint hi Ordines
conferri; E. Primò, in ſex Sabbathis ſta-
autis pro Majoribus ordinibus. Secundòô,
Engulis Dominicis, & Feſtis ex præcepto.
Tertiò, conſuetudo obtinuit, ut conferan-
tur etiam in Veſperis feriæ ſextæ ante Sab-

barhum generalis ordinationis omnes Mi-

nores, & prima Tonſura; qui, ut ſit generalis

ordinatio, ad illum diem reſervantur.
I1I. An hi ordines debeant conferri cum
interſtitiis ? E. A Trid. requiri intervallum
inter ſingulos, non tamen determinari quan-
tum; nihilominùs relinqui prudenti judicie
Epiſcopi, ſi videatur meliùs ſimul conferre.
Hodie in Germania praxis eſt, omnes ſimul
eum prima Tonſura conferri.
2. Quid autem de intervallo inter Ata-
lytatum, & Subdiaconatum à E. A Trid.
requiri intervallum unius anni, niſi tamen
legitima conſuetudo aliud alicubi intro-
duxcrit.
I13. Potéſtne tamen Epiſcopus in hoc in-
ter vallo diſpenſare, etiam ubi non eſt con-

ſuetudo g. Poteſt, ſi adſit cauſa, quia id

ipſi non prohibetur. Si autem ſit conſuetu-

do

eerln

hali,3
Sn
ien
An ul
ſolie u
GRontke
nnnrt
Coid
1) Men
lrinti
Atin
in
1 ,.
Wuni

Clet

Mnd
jeſunflin
Ktininze
ſale

ng
muun hilii
Anwi
rwhig

o⸗ lnss

uiiten

„

De Miner. Ordin. in esmmun. „ 5
do ſine intervallo conferendi, non requiri-
tur ulla cauſa; quia Trid. non derogavit
Gonſuetudini. Pariter ſentiendum de Mino-
ribus ad invicem comparatis.
1 4. An collatio Minorum Ordinum poſ-
ſit ſimplici Sacerdoti committi? B. Poſſe à
ſolo Pontifice. Patet ex praxi, quia com-
mittitur Cardinalibus, & Abbatibus Sacer-
dotibus.
15. Debétne pro Minoribus exhiberi teſti-
monium de moribus, & vita? Keſp. Debet,

lelueree

i uless

ee ex diſpoſitione Concil. Trid. ſeſ. 23. c. 3, de
un, ned Refſoerm.
Sllem 16. A quo debet dari hoc teſtimonium?

Enm. H Ex eadem diſpoſitione, à Parocho, & à
ſn Magiſtro ſcholæ, in qua Ordinandi edu-
Enimegle cantur.
Lummn 17. Requiriturne ad minores ordines titu-
nönike lus menſ«à B. Non requiri, quia Trident.
requirit ſolùm pro ſacris Ordinibus; & con-
ſtituti in minoribus, poſſunt redire ad ſtatum
ſecularem.

Obligationes.

1 8. Habéntne Mineres Ordines aliquam
annexam obligationem? B. Nullam ſpe-
cialem per ſe, niſi primò ad recitandos cer-
Saben tos Pſalmos ſibi ab Epiſcopo in ordinatione
“ impoſitos. Secundòô, ad habitum, & Tonſu-
lcunn m, ſolùm ſi habeant dignitatem eccleſiaſti-
D 3 cam;

7⁵ Pars J. Csat V.

cam, vel beneficium, vel penſionem ſex⸗-

ginta aurees de Camera excedentem. Ter-
ti, ad horas Canonicas, ſi habeant Bene-
ficium, vel ſint Regulares Choro addicti.
Si penſionem habent infra ſexaginta aureos,
tenentur tantùm ad horas Beatæ Virginis
vextandas.

Pœna mala ordinationi.

19. Quando, & qua ipνa obρoii ſunt
malè conſerentes & ſaſcipientes Minores or-
dines? &. Primòe, eum, qui accipit eos ab
Epiſcopo excommunicato, ſuſpenſo, inter-
dicto, ſchiſmatico, hæretico, ſuſpendi ab or-
dine malè ſuſcepto. Cap. 1, & 2. de ſchiſm.
& ord. ab ee. Debet autem Epiſcopus ex-
communicatus eſſe ut talis denunciaus, vel
excommunicatus per publicam Clerici per-
cuſſionem, & quidem cum ordinato à ſchiſ-
matieo, diſpenſat ſolus Papa.
20. Quande, & ualu pœna ſecundé 2
Ref. Ordinatus per ſimoniam manet ſu-
ſpenſus ab ordinibus ſic ſuſceptis, & ordi-
nans ſuſpenditur à collatione ordinum, à

Pontificalibus, &ab ingreſſu Eccleſiæ, Ca-

pit. ex multis. 1. 7. & alibi. Et cum ſcien-
ter committente ſimoniam diſpenſat ſolus
Pontifex, cum ignoranter incurremte, etiam
Epiſcopus.
21. Qando &G Juslie pœna terti?? .

4 Ure
keen
Aemendt
cu
Auised
Onlnun.
Eneeſe
hniſer
1
Ct
ſumift
4lenber
lobe
tehrdent
in N
Noe
60

—

he,
llhhereo

iſliek

1ſei
luel ſer
dan, a0

Pluninn
Kitene

adiiei.

ilfeni rit
zenn Mane
tun lhin
eihſielihd
br leſch
un ens⸗
Aadelnntas
eMendne
geunMlu
8 hyr
s e
Z nne
ltimelnumn
gllmis

unkheiil
tein

h

De Minor. Ordin. in commieni. 72
Qui hos ordines innodatus excommunica-
tione ob Clerici percuſſienem recipit (ex-
ceptâ tamen primà Tonſurà) uſpenditur, ſi
ſit Clericus Regularis; ſi verò ſit Clericus
Saæcularis, eſt deponendusà ſuſceptis, Capit.
Chm illorum, de ſent. excom. Et cum hoc, ſi
ordinens ſciens ſic ſaſcipiat, diſpenſat ſolus
Pontifex.
22 ando, & gusklis t&a quaaντdds
B. Qui hos ordines recipit ab Epiſcopo,
quamvis proprio, exercente Pontificalia in
aliena Diœceſi, abſque licentia ordinarii
loci, ſuſpenditur, donec ſuo Prælato viſum
fuerit. Irid ſeſſ. 6. c. 2. de reform.
23. Quando quintè à Be. Qui ordinatur
per ſaltum, ſuſpenditur ab ordine ſic ſuf⸗
cepto, donec ſuſceperit ordinem ſic præter-
miſſum, & accedente Epiſcopi diſpenſa-
tione. Irid. ſeſſ. a3. &. I. de reform. Cap. 'nics
& de Cleric, per ſaltum.
24. Quando ſext?? B. Qui ordinatus
furtivè, ſuſpenditur arbitriò Epiſcepi, datãâ
delinquenti pœnitentiâ pro meuſura deli-
cti; ſi ejuſmodi ordinatus non fuit ad id pro-
hibitus ſub excommunicatione. Capit. 1., de
eo qui furtivè.
27. Qusndo ſeptimè à N. Qui hos ordi-
nes culpabiliter recipit ab alieno Epiſcopo
ſine licentia, ſeu dmiſſoriis, ſeu literis com-
mendatitiis proprii ordinarii, ſuſpenditur ab
ordine , quamdiu Epiſcopo proprio videbi-
D 3 tut

.
78 Pars 1. Capat! V. S

tur cxpedire. Ipſe verò Epiſcopus ſcienter, uine⸗
vel malà fide ordinans, ſuſpenditur per an: Edd
num à collatione ordinum, ſive omnium, nſe
(ut Borboſa cum aliis putat) five ſolàm illo-. mud
rum, quos malè confert. Tria. ſeſſ.2 3. 6. 8. de
reform. cd.
26, Efine de VlItramentanu quoag hoc ali-
gι+za ſpetials conſtitutum:; R. Eſß Decre- uib’
zum Prbani VIII. Secr. 1624. I. Decembp. ſnhlit
nati ſunt ultra montes Alpium, quales Nnſ
lunt Hiſpani, Luſitani, Galli, Germani, enis
4 &c. ut item, qui nati ſunt extra Italiam, ä (nſ
velint ad ordines etiam minores, etiam pri-
mam ronſuram intra Italiam promoveri,;, /

debent ſub pœna ſuſpenſionis, aliiſque pæœ-
nis in dicto Decreto inflictis, non ſolum „S
ofſtendere dimiſſorias à ſuis propriis Epiſco: N
pis ſibi conceſſas, ſed eaſdem inſuper reco-
gnitas, probatas, & ſubſcriptas à Nuntio, ſeu
collectoribus Apoſtolicis commorantibus in
loco, unde ordinandi diſceſſerunt, & dein-
de item recognitas à Vicario Generali Urbis
Romaæ. Hoc tamen Decretum non afficere
Religioſos, deciſum eſſe Florentiæ tenes
Marchin. c. I n. 17.
27. FSi quis abſque dimiſſoriis proprii E-
biſcopi petat ordinari ab alieno, ſed interim

tempore, quéô is ordinatur, inveniatur E.ö Wu
piſcopus proprius conceſſiſſe dimiſſorias, in- Mſulte
currétne ſic ordinatus ſuſpenſionem? B. Ssi nme
dimiſſoriæ ſint conceſſæ motu proprio, ve

1

ZZðõZ
e N
7, Kl 1 N
n ,hin
,ll bn

el arne gtet
tmennlan!

Hne, AAN*
un tügen

, Mn
pwähln
Aerintheree

4
rst N

abelkl

Cein n⸗
oſen ende,
„ 9
de .
j, mut.
/ 4

, ne

De Minor Ordin, in ommun. 795
ad inſtantiam alterius, quàm ipfſius Ordi-
nandi, incurret; fiverô ad ipfius inſfiantiam
fint datæ, v g. per Nuntium, vel per literas,
non incurret, quia gratia priori modé con-
ceſſa, non prodeſt ignoranti, fieut ſeeundo
modo. .
28. Obligantüurne Minorifta exercere affi-

ciunm: Bei. Trid. ſeſſ. 23. cap. 11. de re-

ſorm. hoc ſolàm præſcribi; ut in unoquoque
munere juxta praſcriptum Epiſcopi ſe exer-
ceant, idque in ea, cui adicripti erunt, Eccle-
Ea, niſi fortè in canſa ſtudiorum abſint.

CAPUT v.
De Minoribus Ordinibis

in ſpecie.
Oſtiariatus.

VIS eſt primus inter Minores Ordinesz
H. Eſt O ſtiariatus.
2. Quid eſt Oſtiariatus? B. Eſt ordo eccle-
ſiaſticus, per quem datur poteſtas, clauden-
di, aperiendi, & cuſtodiendi Ecclefiam.
3. Qus eſt materia huius Ordinis? Reſp.
Remota ſunt claves Eccleſiæ; aliqui adduns
Cymbalum; negant alii; proxima cſt tradi-

tio carum. .
D 4 4. Qis

Pgr- I. Catat V.
1. Leid aitem pgnißicat, qusd oſtiarius
debeat palſare zintinnabs lum Reſp. Signi-
Kicat „ quòd etiam vocandi populum ad
Eccleſiam poteſiatem habeat, vel pulſando
id elevationem admonendi populum ad
ſpecialem attentionem, & devotionem erga
myſterium. =
F. Si ordinsndo traderentur ela ves cella-
rii, foréine validu, ordo? . Videri maté-
riam dubiam, quamvis enim eadem clavis;
quæ eit cellarii, facile pofſſit pro Eccleſia ad-
hiberi, tamen ex forma hujus ordinis colligi

videtur, debere effe actu clavim Eceleſiæ,

cuùm dicantur, tradi curæ ordinandi ea, q„α
his elavibus claugustur in præfenti.
6⁶. Quas eſt forma hujus ordina Keſp.
Sunt verba Epiſcopi ad traditionem materiæ
prolata ſequentia: Sic age, quaſi DEO ra-
tionem ratditirus pro his rebus, qus bis cla⸗
ibus clauduntur.
7. uod eſt officium hujus ordina à Be.
Eſt templum claudere, aperire, cuſtodire,
tum ipſum, tum res, quæ in illo ſunt, admit-
tere dignos, & excludere indignos, uti ſunt
Apoſtatæ, hœretici, excommunicati, inter-
dicti, infideles, Catechumeni poſt Evange-
lium; item pulſare campanas, quod Caſpar
Hurt. intelligit tempore ſacri ficii. Denique
aperire librum ei, qui eſt prædicaturus, hoc
tamen in uſu hodie non eſt.
8. Eſtne ofie ium oſtiarii expellere canes
gℳ

=

—

luned⸗
dn
ſemen
klerdi
Untorkin
4 e
fonlunitis
i tenſing,
ntp
Cozlonte
10

edgen

lbeamt
ſele tn
Agnet
Wlnire
iiyliniir
blün
eatineng
6 t⸗

uhin

hun
.
ich kelen

*

W
.
. , ien
nake

ivn entle

1N M
tnrecceni,
Apolentil

Wuartſane

n M.
WomNAn
un N 1
3
dinn gket

1
Per
eir alinle,
nlelotat
e ſour
Emmnin ilf⸗
unbe⸗ .
el

De Minor. Ordin, in ſpecie.
ex templo à B. Omninò canes morales, hoe
eſt, homines indignos. Canes autem phy-
ſicos expellere eſt munus ſacriſtæ, aut alte-

rius ad id con ſtituti.

9. An CfKiarius non ſit ſuperfinas, cùm
etiam Laici claudant, & aperiant Eccleſins
& campanas pulſant, ad con vocandum po-
pulum? E. Laicos hæc non facere ex offi-
cio, ſicut faciunt Oſtiarii.
10. Quls est ſecundus Ordo Minor:? Keſp.
Lectoratus.

Ledoratus.

1II. Quid eſt Lectoratus? B. Eſt Ordo Ee-
cle ſiaſticus, quo conceditur poteſtas, Pro-
phetias, & Scripturas legendi in Eccleſia.
12. Qua ejus materia? . Remota eſt
liber continens ſacras le Riones, id eſt, Epi-
ſtolas, & Prophetias, ac etiam Hormilias
& Sermones in Eccleſia Dei e Sanctis Pa-
tribus legi ſolitos. Proxima eſt ejuſdem libri
traditio.
I 3: Si ordinando Ledtori pro materia tra-
deretur Breviarium, forétne validè ordina-
tus ? . Affirmative, quia in eo omnia præ-
dicta continentur. .
14. Qu« elt forma hujus Ordinis2 Reſp.
Effe verba Epiſcopi ad traditionem materiæ
prolata, ſequentia: Accipe, & eſto Verbi
DEI relater, hsbiturus, ſifid eliter, & vi⸗
5 ⸗

24 Pars 1. Gaput F.
riliter officiu mtunm imple veru, partem eum

iis, qui Verbum DEIl ab initio benèò miniſtra-

Werunt.,

15. Quid eſt oficium ſeu munus Ledtoris?

B. Eſt legere prædictas Prophetias, & ſa-
cras Scriptures, etiam Evangelium, ſed ex-
tra Miſſam; item Catechumenis baptizan-
dis kdei inſtrumenta tradere. Olim panes &
fructus Lector benedicebat, minori tamen
ſolennitate, quàm quæ convenit ordinatis in
Sacriszhodie tamen id abrogatum eſſe teſta-
tur Marchinus.
16. Quis eſt tertius Ordo Minor Reſp.

Exorciftatut.
Eorciftatts
17. Quid eft exorciſtatus? e. Eſt Ordo

Eccleſiaſticus, conferens poteſtatem impo-
nendi manus ſuper energumenos, legendr-
que Exorcifmos ad Dæmones fugandos.
18 Qui ſunt energlmeni à R. Sunt illi, qui
ſunt obfeſſi à demonibus.
19. Quæ exorciſtatuâs materia? G. Ma-
teria ejus remota eſt liber Exorciſmorum,
proxima, eſt ejuſdem libri traditio.
20. Quz ejus forma: Reſp. Efle verba
Epiſcopi, ad traditionem materiæ prolata,

ſequentia: Accipe, & commenda memoria,

& habe poteſtatem imponendi manus ſuper
energumenos, ve baptikates, ve Cate-
stbumenos.

uunonm

Ylun.

eit .

SGart
No
ccNoene
Dlo ud

S
Phlerote
nntant
Uperekrt
6 ggrr⸗

4 M

oſuu

4 Gith.
Ern
Anp
unh
1 u
Vrem
V
Pin
An
Mrenaa
niſci
ſlitn g⸗
lni toute
umen;
unnleni
annebt

aininß

M H,R5

1 1
Pe
emendd Etddt

8
n5 rl
du

4. ,Eewor
elyntum

De Minor. Ord, in ſpeeie: 3;
21. Quod eſt officium, ſeu Munus Exor-
ciſia ? & Eſt manus imponere ſuper energu-
mends, atque exorciſmos legere, quod ho-
die Sacerdotes peragunt. Item parare locum
communicaturis. Olim edicebat Exorciſta
opulo, ut qui non communicant, darent
dum communicaturis, & aquam; quâ in
miniſterio baptiſmi uſurus erat baptizans,
infundebat. Sed hodie hæc ipſò non uſu ab-
rogata eſſe teſtatur Marchinus.
22. Quis eſt quartus Ordo Minor? Reſp.
Acolytatus.
Acolytatus.
23. Quid eſt Acolytatus: Reſp. Eſt Ordo
Eccleſiaſticus, quo datur poteſtas accen-
dendi lumina, ceremque transferendi ad
altare, porrigendi Subdiacono urceolos pro
Sacro Miniſterio.

24. Hus eſt hujus Ordinis materia à .=

Remotam eſſe duplicem, unam candela-
brum enm cereo extincto, alteram urceo-
los vacues. Horum traditio eſt materia
proxima.
15. An ceroferarium, ſeu candelabrum
ac etiampelvicula ſubiedla urceoli, ſint ma-
teria neceſſaria hujus Ordinis? B. Videri
quidem, quòd ceroferarium ſit materia ne-
ceſſaria, ſiquidem exprimitur in forma hu-
jus Sacramenti; probabile tamen eſt, eſſe
tantùm quid aeceſſorium. De pelvicula au-
tem, cùm nee fiat mentio, prorsùs non eris
heceſlaris, 6° 26.

—

„. Pars 1. Caput V.
26. Requiritirne, ut tangatur ab ordi=
nasx do aterque urceolus à &. Cum commu-
ni apud Tambur. ſufficere, ſi unus tan=
gatur.
27. Qua eſt forma hujus Ordinis: Keſp.
Eſſe pariter duplicem, unam: Accipe cero-
eræzrium eum ezereo, & ſcias, te ad accen-
denda Eecleſiæ luminaria mantipari in no-
rine Domini. Alteram: Accipe uréeolum,
d ſuggerendum vinum & aqism in Eu-
rhariſtiam ſanguinis Chriſti in nomine Do-
zini.
26. Qus ex his materiis, & formis eft ada-
quata, an utraque ſimul: H. Alii affir⸗
mant priorem;aliqui poſteriorem;alii deni=
que utramque ſimul eſfe materiam, & for-
mam adæquatam hujus ordinis, & per ipſas
imprimi characterem. Ego ſentio cum ulti-
mis; quia per utriuſque materiæ traditionem
confertur aliqua poteſtas, & aſlignatur mi-
niſterium ad hunc ordinem pertinens.
29. Qaoa eſt Offcium Acolyti? Et. Eſt
Præparare lumina ad Sacrificium; cereum,
ubt eſt legendum Evangelium ferre; Diaco-⸗
n0, & Subdiacono inſervire (nam inde dici-
tur Acolytus, latinè ped; ſſequus] aquam, &
vinum in urceolis miniſtrare, eoſdemque
viv6 ,„ & aquâ plenos eidem Subdiacono
porrigere.

30. Atolytus potéſine tangere Sacra Va-

ℳ ½ Keſp. Cum Tamb. in opuſc. dAe ſacrif.
NMiſer

ln

e.
NE
venſin
ſben d

19

le
Waonen

0

G ng,

d

u⸗
ie i h.
launne.
miicltn
nn l,
ſin, hli
nuhr
Aiupi Uie,
mtin
Pn nrin.

A Hyas Ane
AG¹ 4
14 Aak

nummenidtnn
Apte
ere

, unnel⸗
An Nn
e edenee
r n
ntt.
euen.

Dee Minor. Ordin., in ſpecie. 5,5
Miſa, lib. I.c. 2. num 9. non ſolùm acolytum,
ſed cæteros, quocumque ordine minore in-=
ſignitos; imò, & ſolàm Tonſuratos poſle li-
citè tangere ſacra vaſa, ſed in quibus non ſit
ſanctiſſima Euchariſtia.

35 r e 6 35 1 35 216 e d e;
PARS II.

De Majoribus Ordinibus
in communi, & in parti-
culari de Subdla-
conatu.
CATPUI I.
De is, quæ communia ſunt his
Ordinibiss.

Eorum natura.

I.
VR Majeres Ordines ita vocentur » &
Sacri dicantur à B. ld dictum eſſe pag-

72. u. I, & 2,
7 2. Wors

86 Pfri. 11. Caput J.

2. Wot ſunt Majores Ordines ?à N. Tres:

Subdiaconatus, Diaconatus, & Presbyte-=

ratus, ad quem pertinet etiam Epiſcopatus,

tanquam complementum ejus perfectivum.
3. Materia Ordinum Majorum à quo de-
beant neteſſariò tradi ordinando? Be. (Quam-
vis in collatione Minorum dixerimus, poſſe
tradi eorum materias ab Archidiacono, ta-
men in majoribus, juxta communem ſenſum
& praxim, ſub peœna nullitatis debent tradi
ab ipſo ordinante.
4 An ma jores Ordines validè con erantur
Per ſaltum? N. Validè, præter Presbyte-

ratum, quoad poteſtatem abſolvendi ſine

poteſtate conſecrandi, & præter Epiſcopa-
tum ſine Sacerdotio.
. An ad hos ordines ſuſcipiendos requi-
vatur etiam certa atas; B. Requiri, ſed
non ad valorem; qualis autem requira-
tur, determinabimus, dum de ſingulis
agemus.
6. An ſit de fide, omnes majiores ordines
eſe Sacramenta à B. De ſolo Sacerdotio
& Epiſcopatu, quatenus Sacerdotium invol-
vit, eſſe de de, quòd ſit Sacramentum, ſic
enim ſalvatur fides docens, ordinem eſſe
Sacramentum.
Prarequiſita.
7. An dimiſſeria data generahiter ad omæ=
nes Ordines etiam majores, comprehen-
gere cenſeri debent etiam Preibyteratum: N.

Atlu⸗

4 ſ

Plltnn
,H
ham
. erierha
geſo 4
S d.
owIm
nteſl
ong, drl
n
ſumnen
3 D
ln tpe
lbn
54,4.
Atliuei
Neing

i

.
llfen f⸗
Dune
deſohk

ti
uhtn
S
in
6H0mns
A

N

uetmmnbenie
lrisehenn

aginkune
NNNn 1

V, A El

in aieN
De uetonmn

erzountt „2

M
wel
4 1
9, t le
ſnmn d

e,

De iu, qua eomm. ſunt maj. ord. 27
Affirmativè, quia qui dicit: Omne, nihil
excipit, expreſſumque dicitur, tum quod
ſub expreſſe continetur, apud Barboſ.
axiom. 89. aum. j. tum quod ex natura
verborum inducitur. Nec obeſt, quòd di-
miſſoriæ judicentur eſle ſtrictæ interpreta-
tionis, quia ad interpretationem ſtri am
verba non debent impropriari, nec contzs
ſuam naturam reſtringi.
8. Ordinandus in ſacru, à que debet has
bere teſtimonium de vita, & moribus Bi.
Ex Trid / ſeſſ. 23. 6. . de reform. à Parocho, vel
ab alio, ab Epiſcopo deſtinato. Huc ſpe-
Qat teſtimonium, quòd exercuerit Mino-
res ordines.
Tempora Ordinum.
9. Quibus temporibus hi ordines liciiè
sonferri poſſint? Reſp. Sex tempora per an-
num eſſe ſtatuta ab Eccleſia; videlicet, ma-
ne Sabbathis quatuor temporum, Sabbathô
aute Dominicam Paſſionis, & Sabbath
ſanctò, niſi aliud ſit à Sede Apoſtolica ſpe-
cialiter indultum. Excipitur Epiſcopatus,
qui conferri ſolet die dominico, vel Apoſto-
lorum, vel de ſpeciali Papæ indulto die fe-
ſi, idque licèt priori Sabbatho t collatus
Presbyteratus.
10. Eſine grave pezsatum extya hac
tempora ordines eonferre, & ſuſcipere *
Reſp. Omninò, ſi non adſt Pomtificia di=-
ſpenſatio.

35 Pears I1I. Capue I.

11. An ergo nunquam licet aliis temport-

bna, prater dicta, ſacros ordines conferre ſins
diſpenſatione? B. Quando Epiſcopus nequit
Sabbathò quatuor Temporum abfolvere to-
tam ordinationem, poteſt partem differre
in Dominicum diem, continuatô tamen
Sabbathinò jejuniò. Capit. Litteras, de remp.
ordinatt,
12. Cur autem non poſſet totam ordi-
nationem facere illo die Dominico : B. Sà
nequit inchoaro præcedenti Sabbatbô, vel
ob infirmitatem, velob aliud impedimen-
tum, poteſt totam differre ad diem Domi-
nicum. Ita plures apud Gob. erac. 8. num.
467. dummodo continuet jejunium Sabba-
thinum.
13.: Poſsétne autem Epiſcopus, fadha didzo
modo dilatione ordinationis quoad partenmz ad

diem Dominicum, conferre illi, v. g. Pres-

byteratum die Dominic- eui contuliſſet Dia-
carum die Sabbathi 1 . Non poſie, quia
tunc dies Dominicus reputatur pro uno die
cum Sabbatho propter jejupium continuaæ-
tum, adeoque hoc ipſo conferret une die
duos ſacros Ordines.
14. Oualis jejnnii contingatio intelligi-
vur in dicye caſu Reſp. Meo judicio, ſpe-
ctando jura, Capitul. Liitera⸗ de temp er-
din, cap. I. Aiſi. 67. &² Capit. Quod à Patri-
bues, diſt. 7 6. intell igi jejunium naturale, itzay
Et, quemgdmodum Abbas ſentit in Ca-

tid⸗

g
IIN
inenm
ed 4
Gferon
(Uceres
Phaaſen
ncrnm
ige
Cbenrie
ctiemun
Deneg
Pfie
lie,olt,
utnan
cdi

1rltſen
beme⸗

lilltez,
. uu
dpei
eteg

Denge
aüeſh

Kl
Mel

„ 4
lumn
ſah,
MK
D

Ani,
Wenni

bnte

SEnCendr.
,ui un,
uzinmnie

e ſiizei
miſitel
an Ne
n n na0e
1 Mrpg, al
Prar tud
irimanni⸗
Uartmrlol

ium 1i,
Aepuunß⸗
s 69 4.
i.
aulh
„ 6 .
N,

RiNete.

De ig, qua comm. ſunt maf. ord. 89
pit ad Literas, Epiſcopus in Sabbatho nec
abſolutionem deberet ſumere, quia alias

non video, quomodo requireretur conti-

nuatio jejunii Ecclefiaſtici, die Dominicô?
niſi diceres, quòd Epiſcopus die Domimico
deberet ſervare jejunium etiam poſt pera-
ctam ordinationem, qued non videtur Ec-
cleſia exigere: dicere autem, quòd exigatus
obſervatio jejunii Ecclefiaſtici Sabbathini,
etiam non eſt rati onabile, cum aliunde ſis
obligatio gravis, quoad illum diem in tem-
pori bus ordinationum. Cæteràm malo ſen-
tire, quòd in praxi illi Canones quoad hoc
punctum non obſerventur aliter, quàm
quôd, ut ait Gobat traéct. 8. num. 356. ſerve-
tur jejunium tale, quale ſolet aliis diebus
Qaadrageſime.
15. Quis potefſt diſpenſare in tempori bus
ordinationum? Bi. Solus Pentifex, & quibus
ille concedit.
16. An von poßunt diſpenſare, etians
Nuntii Apeſtoliciè . Communiter illis dari
facultatem ad diſpenſandum cum iis, qui ſunt
arctati beneſieio, hoc eſt, qui urgentur ad
ſacros ordines ſuſeipiendos occaſtone bene-
ſicii vel accepti, vel accipiendi.
17. Qua cauſa Aehert eſſe ad diſpen ſan dum
extra iempora? R. Requiritur urgens cauſas
uti dictum eſt Legatis dari facultatem proat-
Gtatis beneficiò.
18. An in semporibas Ordinasionam

Pof

90 Pays II. Caput I.
poſſint eodem die ſuſcibi duo ſacri Ordines ⁸
R. Nalla ratione, ex Capit. Literas, Capit.
Dileltus, de temp. cord. & Tria. ſeſſ. 23, c. 13.
Caſſat quoad hoc omnia privilegia in con-
trarium conceſſa.
19. An Religiofi habentes privilegium
Oraines accipiendi , etiam majores extra
tempora, etiam tribus diebus feſtivis, poſint
ordinari diebus feſtivi ſolum chori, non
autem ſoriè Reſp. Si in privilegio conceden-
te ordinationem fieri diebus ſeſtivi;, non
eſt inſerta clauſula de pracepto poſſe or-
dines quoſcunque conferri in feſtis ſaltem
duplicibus ſolius chori, probabile cenſent
Barboſa de offieio, & poteſtate Epiſzopi.
Fart. 2. alleg. 174num. 7. Rodriguez tom. 3.
7uaſt. Reg. quæ/t. 23. art. 5. Fn. Fagund. de
pracept. Eccl. lib. I. c. 2. num. I2. Coroena de
dignitate, & poteſtats Epiſcepi, tract. 2. c. 15.
S. 9. num. I7. Pyrrhing. lib. 1. fit. 11. ſedi. 1.
F. 9. nu m. 81. Engel. I. 1I. tzit. 6. §. 7. num. 18.
Aſcanius Iamb. de Iure Abb. vol. 2. difp. 2.
quaſt. 13. num. 7. Gobat in ultima editions
Monac hii I681. Oper. moratl. tom. I. part 2.
eratct. 8. caſu I2 à nu. 477. uſque ad 478. in-
cluſivè, & num. 485. Palaus tract 27. punkct.
17- num. I13. fin. Eſcobar. Theol. moral, lib. 22.
procl. 108. num. 423. Ubi teſtatur, homi-
nes Societatis] Eſu, gaudentes dictéò privi-
legiò, fuiſſe à non paucis accuratiſſimis Epi-
ſcopis ordinatos feſtis duplicibus in ſolocho-
V/⸗

eee
rſc
1 Diad

Gmüm

Arhe.
lul
Pſrviſe
e
lareen
ip nuu
Diin I
1l,gi
ſaldhan
e
UAoh⸗
MNalt
iene
onnt
nrb⸗

4
ul inh
hfibe⸗
itrr,
amnee
zen

. e
a aihh
1 4
. 1
iſeen

lien
n H
iſinh,
4 ur 4
irlegoenme
ung: ln
ureniin h
etgehinc
yiratn
6 eet
nn N. Et
Dffimäug

G ! 4

„ Mut.
anr M
Zulltid the

len9

De is, qua comm ſunt maj. ord. 94
10. Et (teſte Gobat) Alumnis Pontikeiis ea-
dem gratia ſolet præſtari Auguſtæ Vindeli-
corum. Dian. part. 5. zract 13. reſol. 97. hanc
ſententiam tutam in praxi appellat, & con-
cludit ſic: Vnde neſcio, quare quidam Epi-
ſcopi Theologus, mn ipſe olim de bac opinione
in praxi ſervanda nimidm ſerupulis agitare-
tur, eſt enim epinio hac ſatis probabils, &
ideo me conſulente, ne timeant Epiſcopiillam
in praxim deducere. Hæc totidem verbis
Diana. Fundamentum horum Authorum
eſt, quia in jure, etiam dies illi, qui in
ſolo choro ſub duplici celebrantur, ſimpli-
citer dies feſti appellantur. Ex Clement. de
Reliq. & Fener. SS. Addi poteſt: Privilegis
in gratiam Religionis, aut piæ cauſæ con-
ceſſa hêc ips favorabilia, proindeque amplè
interpretanda eſſe, ex communi principio?:
Summæa ratio eſft, quæ pro Religione facit L.
Sunt Perſona, F. de Relig. & ſumdt. fun.

Interſtitia.,

20. Que interſtitia requiruntur ad ſuſci-
piendos ſacres Ordines à B. In Trid. ſeſſ. 23.
c. II, 13, 14. Integrum annum eccleſiaſticum
exigi à tempore, quo ordo eſt ſuſceptus, ad
idem tempus ſequentis anni, qui aliquando
longior eſt, aliquando brevior, prout idem

tempus ordinationum, vel tardiùs, vel ci⸗

11. Quu

„2 Pars I J. Capue I.
11. Quts pereit ditpenſare in interſiitia?

S. Poſſe Epiſcopum quoad ſuos ſubditos,

causà ſubſiſtente, non tamen ad duos (utl
dictum eſt) ſacros Ordines eodem die ſuſci-
piendos
22. Poſſänene Regulares Pralati in hoe cum
Iſuis diſpenſare? B. Poſſe cum iis, quos ipſi
ordinare poſſunt, non autem quoad ordines,
quos conferre ſuis nequeunt. Ex Trid. revo-
cante quoad hoc omnia privilegia: quamvis
ſi Prælati teſtificentur ſubſiſtere diſpenſandi
cauſam, & diſpenſationem ab Epiſcopo pe-
tant, tenetur Epiſcopus abſque alia inquif-
tione concedere.

23. Qua ſunt cauſa juſia dienſandi in

interſtitiis? && Eas explicari in Trid. ſeſſ. 23.
6. I. de reform. Pro Subdiaconatu; niß aliud
utilitas, vel neceſftas Eccleſia expoſcat; Pro
Diaconatu, cap. 13. nißi aliud Epiſcopo videa-
tur. Pro Sacerdotio, c, 17. ziſi ad Eccleſia
stilitatem, ac neceæſitatem.
24. WQalis deber eſſe hæc etilitas, ac ne-
ceſſitas? Hi. Relinquitur prudentiæ Epiſcopi
judicanda, uihilominùs (ait Gobat) videtur
geuerali conſuetudine Germaniæ plurimùm
derogatum his Decretis, ita ut non putem,
quenquam rejici, ſeu retardari, eâ ſolà de
causâ, quòd non ſervet interſtitia. .
2 ſ. An Epiſopus poſſit diépenſare cum
Iuo ſamiliari in interſtitiis, ſicus poteſt eum
erdinare? B, Probabiliùsmihi videri, quòd
pof⸗

N

Fanen

eaen
66 er

Sin⸗

a.unkl

1

6N.
Lehem.

1641
uunl
ſolger
eh
Ana
en

Uengurn

Nin

4

rnte
Pente
Aue
gat
ttinn.
4 4

e
ant fii

lg

rltt
lb

mi

Senhhliig
ne lti
edt AIA
hpinigegt
ſuckercheitl
unhice⸗
telit

Aißtln
uinki n
nin iht
lhengineh
Aaliſßepnig
1, Falug
ℳ
e Gis, K
nunrliſci

1ton Mn

e

De iis, gqus eamm. ſunt maj. ord. 95
poſſit; cùm enim competat illi ordinatio,
quæ eſt principalis, cur non competeret
etiam hæc diſpenſatio ordinatione valde ac-

ceſſoria, & deciſum eſſe refert à Sacra Con-

greg. Tamb.I. S. de ord. c. 11. 5.2 nu. II. Quam⸗
vis num. priori referat etiam contrarium

deciſum.

Tiüulus menſe.

26. An ad ſacros Ordines ſnſcipiendos res
guiratur aligus titielus? B. Requiri, & ad hos
ſolos, ex Vid ſeſſ. 21 c.2. de referm. quia inde-
cens eſt, Clericos mendicare, aut turpem
quæſtum exercere.
17. Quoruplex eſt hic titulin? Be. Triplex.
paupertatis pro Regularibus valideè profeſſis,
poſt Conſtitutionem Pii V. & alioftum, Be-
neſicii, & Patrirnonii.
28. Qualis debet eſſe titulus Beneftcii? NE.
Debet eſſe Bene foii perpetui/certos habentis
redditus, ad honeſtam fuſtentationem ſuf-
ſicientes, judicio prudentum, habitàâ ratio-
ne loci. caritatis, vel abundantiæ illius, &
pacificè poſſeſſi, aliàs non eſt ſufficiens titu-
lus, exceptàâ Capellanid temporali in Capella
Papæ ex privilegio. L
19. Qralis debet eſſe tiulus Patrimonii,
vel Penſionis? ge. Debere eſſe ſufficientis ad
ſuſtentationem. Ad quem tamen ordinari

non poſſit, niſi ob neceffitatem, vel com-

94 Pars 1 1. Coput I.

moditatem Eccleſiæ Epiſcopus judicaverit

ordinandum. 17 id. ſeſſ.2 t. cap. 2. Quæ tamen
in doctis, & bonæ vitæ regulariter adeſt.
Debet autem patrimonium pacificè & verè,
ſaltem quoad partem ſnſſicientem poſſideri
quoad dominium utile.
30. Tale beneſicium, Patrimonium, aut
Penſio poſsuntne alienari? H. Nec alienari,
nec extingui, nec remitti, nec reſignari poſſe
ſine Epiſcopi licentia, hancque non dandam,
niſi conſtet poſſe Clericum aliunde decen-
ter & perpetuò ſuſtentari. Vide Trid. didta
Ieſſ. 2I. C.2. *
3131 An in congrua ſuſtentationo defini-
enda, ſit habenda ratio yerſonarum, ut es
exigatur major, quò perſona dignior: Reſp.
Negativê; quia ut titulus ſit ſufficiens, ſatis
eſt, ſi Clericus ex eo poſſit honeſtè vivere, ut
Clericus, ita, ut non cogatur mendicare, aut
turpem quæſtum exercere, ex Trid. Et ita
eſt praxis, dum idem pro omnibus patri-
monium conſtituitur.
32. An ſußiciat, congruam ſuſtentationem
compleri payrtim ex beneficio tenui, aut plu-
ribus tenuioribus, partim ex patrimonio, par-
tim ex penſione? &. Sufficere; quia habetur
ſnis Concilii, ut reſpondit Sacra Congre-
gatio. Non tamen ſufficeret, ſi ſmul cum
eleemoſynis Miflarum, ſtipendiis, &c.
compleretur ſuſtentatio, uti eadem Con-
gtegatio declaravit. H
33. An

ſ

n

AN Dnn
N 4
luntn
Kig
ll⸗
4
ſilie
ſ
fylhut
I id
Orbent
Y

iintnu

tel

l
an, Munn
uun /N. N
min NMtin
Limgnennen
Aeicmntloneee
Amni Mh

‚1 4
unti

rhans A

1imin Me

aigtuni,
mter, ulNN
snmmlſt

gnsinlian
Coi A
6sananit
Cenkubl,
Gmiehliß

mkdere

De in, quæ comm. ſunt maj ord. 95
33. An ſufßicit titulus Coadiutoriæ cum
e futura ſucceſſionis, & aſſignatione con-
gru ,& perpetua ſaſtentationt à Sz. Suffi-
cere, quia tali non deeſt congrua ſuſtenta-
tio. Aliud eſt, ſi Coadjutoria eſſet temporalis
cum aſſignatione ſuſtentationis temporalis.
34. An neminatus, praſentatus, electus;
poſtulatas ad beneſicium, poſſit ad illius ti-
tulum promoveri? B. Contra aliquos nega-
tivèe, quia Tridentinum requirit pacificam
poſſeſſionem. Iis Sacra Congregatio.
35 An gui obtinet beneficium, ſed illius
frudtus lucrari non poteſt, niſi poſt Sacerdo-
tium, poſſit ordinari? Reſp. Poſſe, ſi interim
habeat, unde vivat; quia impoſterum eſt
titulus permanens. Ita Sacra Congregatio.
36. An ſit ſußiciens titulus Sewinarii ,
prabentu honeſtam ſuſtentationem?; Reſp.
Eſſe, ſi eſt perpetuus, ſaltem durans, donec
Ordinandas ſit aliunde proviſus. Secus, ſi
non ſit permauens talis proviſio.
37. An ſuſſiciat titulus ſervitii, ſive de-
putationis alicui Eecleſis, cui Ordinandus
inſervire teneatur; eum ex ſtipendio Miſſa-
rum, Officiorum, & alis eleemoſynis de-
center vivere poſſit?; Reſp. Negativè contra
nonnullos; quia talis adſcriptio non eſt de
ſe perpetua, nec fructus certos, & perpetuos
habet.
38. An ſuffciat titulus Literatura, &
ſi ordinandus ſit Doctor Theologie, vel
Ca-⸗

25 Par: J. GCaput I. SD
Canonum, vel Seripture? . Probabiliter
ſufficere in viro inſigni doctrinꝗ, quia de-
eſſe illi non poteſt, unde decenter vivat,
contrarium tamen verius, & tutius in praxi
eſt, quia is de facto non obtinet, unde de-
center vivere poſſit.
39. An ſußiciat Patrimonium in cenſu
renimibili? . Veriùs ſufficere, quia annui
cenſus inter immobilia computantur: nec
obeſt, quòd redimi poſſit, quia pretium pot-
eſt, & debebit inveſtiri ad alium cenſum.
40. An ſit legitimus titulus in bonis mobi-
libus conſiſtens? Reſp. Negativè, quia fru-
Gtus permanentes reddere non poſſunt, niſi
(Guxta Azor.] ſit pecunia parata ad cenſus, vel
immobilia bona emenda.
41. An filius patris divitis ardinari poſit
sd tizulum patriwonii, nullä facta aſſigna-
gione à Patre? B Teneri patrem juxta re=
ceptam conſuetudinem, cçerta bona fructife-
ga aſſignare, donare, & tradere; quia aliud eſt
jus habere ad patrimonium, aliud de facto
illud obtinere, uti requirit Trident. Specu-
lativè contraria etiam ſententia eſt probabi-
lis, quia in tali von eſt periculum mendica-
tionis, aut turpis quæſtũs.
42. Quagliter donatio patrimonii, vel
premiſſie facta à divite, de praſtandis ordi-
nando alimentis, ſit legitimus titulus à E.
Veram & ſinceram denotationem fundi, aut
juris exigendi congrua, & certa alimenta,

luſti⸗

=—

u⸗

Gencht
s o
Anaute

V mnb

mnhulmif
remi
kenz
rompien
nrmi
,An
6Anven
llu,
Aunß, l
achii
hulte
dahlerde
len
ennungen
Orüktntne
lern
liggtit
lnat in

Ilumn gen

Mecnninn
ſp,ln

;nnen

. en

Hen fucte

K.

1iminiiniig
ckan m
N amuan
bcuigrint
Aidinnctn
m iitlukſeie
Non autr
thrnlinſic

.

4

eri dburi

wſch
Tuippenfm
en Eethonſed
Unimgfnliii

4

giin Aldi
tliunrn
intuiti,li⸗
emnplenit
44 wfnnt 4
Nebuc

N

gles

Son en,
.

De iù, gqus comm. ſunt maj. ord 27
ſufſicientem eſſe; quia tunc acquiritur do-
minium. Debet autem donatorſe, & ſuos
ſucceſſores obligare legitimè ad non alie-
nandum illum fundum. 5
43. An autem ſufficiat donatio luru exi-

gendi certa & honeſia alimenta, fundati in

omnibus bonus fructiferis donanti, nullà factä
aſſignatione in parsiculari? B. Probabiliter
ſufficere; quia eſt major certitudo alimen-

torum, fundatorum in omnibus bonis, quàm

in determinatis.
44. An etiam ſuſfciat ſola premiſſio alendi
ordinatum, publicéô inſtrumeni in forma,
valida fßrmata, cum obligatione omnium
bonorum, & non alendi tot, quin remaneat
debita Clerici ſuſtentatio?: B. Id quidem
paſſim non ſufficere; quia talis promiſſio
non dat jus in re, ſed tantùm adrem. Pro-
babiliter tamen poſſe Epiſcopum ex juſta

cauſa, v. g. ob penuriam Sacerdotum, con-

tentum eſſe tali promiſſione; quia cum ea
ordinatus tantam habet certitudinem ſuæ
ſuſtentationis, quantam, ſi haberet cenſus,
& penſiones in aliorum bonis.
45. An ſufficiat Patrimenium ab alio de-
vatum ſub conditione, ut ceſſet fatim, ae
oerdinando de ſuſtentatione proviſum erit 8
B. Sufficere; quia Patrimomium etiam ab-

ſolutè datum renunciari poteſt de licentis

Epiſcopi, ſi aliunde habeatur congrua ſu-
ſtentatio; admittendo autem talem sondi-
tio-

98 Pars 11. Caput 1J.

Ergo.

46. An Patrimonia ab alio donata rejici

poſſint ?à B. Quamvis rejici non poſſe de-
elaraverit ſacra Congregatio, quia tamen
ſæpè ſunt inania; cùm enim donator ſperet
fore, quòd ordinatus non petet alimenta,
ideoque ordinatus ne offendat, nihil audet
exigere, unde ſæpè ad miſerum ſtatum de-

volvi eum eſt neceſsè; ideo etſi talia patri-

monia, dum omni ſuſpicione carent, reji-

cienda non ſint, judicat tamen Tiberius, non

ſemper acceptanda eſſe.
47. An ordinatus ad Diaconatum ſine ti-
rulo, poſſit ulteriꝑs promoveri? g. Non
poſſe; quia Jura in omni ſacro ordine id di-
ſtributivs prohibent. Ita ſacra Congr.
48. An alienatio beneficii, penſionis, pa-
rrimonii, poſt ordinationem ſine Epiſcopi
licentia, valida ſit 2 Reſp. Reſignationem
vel permutationem benefcii eſſe nullam,
niſi tria concurrant. Primò, Epiſcopi licen-
tia Secundò, mentio, quòd ad illius titu-
lum ſit ordinatus. Tertiòô, aliunde certa, &
decensſuſtentatio. Ex Trid. ſeſſ. 21. c. 2. de
veform. Pariter renunciationem patrimo-
nii, vel penſionis nullam eſſe, ſi ordinatus
non habeat aliunde congruam ſuſtentatio-

nem; ex Trigent. quamvis probabile ſit,

dam tantùm prohiberi, & non irritari. Si
verò aliunde habeatur ſuſtentatio, valebit
alie⸗

tionem Epiſcopus, dat hòc ipsò licentiam.

e mlin
36J.
en giai
Setcnn

4
guid üen

e fnnnn
, al Aut
s unmin
Fenke mnk
en dele
Klntet
Ulundkeruk!
Wmodr
lr, gyr
, Amnn
ſus

Nn
A Nl
rfltn
Mire An
G
ini ng
lfue

iftei

4
l MA

R

ſebſenthe

)

tmin

be n
lime

eide De i, qua eomm ſunt mai. ord. 96
Allienatio, quia ſolùm irritatur in defectu
ſuſtentationis.

l .
eie . . 2
nianrt. 49 Quid dicendum de iis, qui datä fide
veddendi patrimonium donatum oαinan-

tur, vel illud, poſtquam Subdiaconi facti

l ſunt, renunciant? . Taliter ordinatos, EK
aliunde non habeant decentem ſuſtentatio-
lnn iau; nem, eſſe ſine patrimonio ordinatos, quia
kraſtien⸗ eſt donatio ſicta. Contrarium tamen etiam

probabile eſt, quia videtur vera donatio

Crnecneit ,

uallene Kransferens ſuò modò, vel pactò domini-
um in donatarium, & modus hic non ob-
Nunuſgſet ligat » utpote contra Legem Tridentini
n/ citat. alienationem prohibentis. Vide Ti-
matnnd 7

i ſenſini .
n ſie
n neran
Aorade lr,
.. Dloylen
Giitilutn
Uinckemt, 9

Ordinum Iteratio.

po. Unde ſolet oriri opinio, aut dubium
de validitate ordina? Reſp. Generatim ori-
tur vel ratione baptiſmi, vel ratione formæ,
materiæ, aut miniſtri ordinis.
51. An ergo tenetur quis petere ſemper
reiterari ordines ſuſceptos, quoties tenetur

petere rebaptizatienem ratiene certitudinis„
Nr0⸗ .—„ . .. 7. .
e probabilitatis, aut dubii de nullitate bap-
era

n⸗ tiſmi ? Reſp. Teheri petere iterationem
miͤn, Presbyteratus, & Epiſcopatús, vel abſo-
in lutè, vel conditionatò, prout baptiſmus
n d vel abſoluté, vel conditionatè eſt ite-
ratus ; ſi tamen velit in iis miniſtrare;,

t
le⸗ E 2 guin

1

100 PArs II. Caput I.
quia ſicut Baptiſmus iteratur ob periculum
animæ, ita ex nullitate horum ordinum, quæ
ſequitur ex nullitate baptiſmi, multis ani-
mabus periculum imminet, ac proinde ite-
randi ſunt.
12. Sed cur addit: Si velit miniſtrare: He.
Ideo, quia ſi baptiſmus iteratur ob certitu-
dinem de nullitate illiaus, talem non fuiſſe
legitimè ordinatum certum eſt; qui autem
ordinatus non eſt, nullâ lege aut ratione ob-
ligatur ad ordines. .
3: An ergo omnis orao repetend us eſt, quem
oonſtat in validè eſſe collatum ?* pe. Si velis
in iis miniſtrare, repetendos eſſe, quia par
eſt ratio, miniſtrare cum ordine invalidè col-
lato, ac miniſtrare ſine ordine, quod licirum
non eſt.
54. An repetendi ſint ordines, quando
uon quidem certum, ſed probabile eſi, illos
invalid? ſuſceptos eſſe ? B. Presbyteratum,
& Epiſcopatum repetendos eſſe, ſi velis in

iis miniſtrare, quia in adminiſtratione Sa-

cramentorum, tutiorem partem ſequi opor-
tet, eò, quòd vel juſtitia ex tacito pacto ortaz,
vel ſaltem charitas id exigat. Probabile ta-

men eſt, teneri reiterare illos ordines, et-

iam illum, qui nollet in illis miniſtrare, tum
ad evitandum ſcandalum, tum ne chara-
ter illorum ordinum, ſi fortè eum rece-
Piſſet, inutilis maneret.
15. An non otinm reliquos ordines- .
A=

.

1 nnn
yunrlt
bhe,

narn 4 1
eundni
es Aomn
ſe damu
ſrn 10
non
ſintone
A
pnſe⸗
Pinſtrin
Meunk
inunit
(irn

ninlin⸗
iüchte
e le
ut

Pignnlin
unlmeg,
“”Z hiuen
Eyydernie

. u he
N .
Mitnun

u, tlen u

rgeaiuft
lgus / iiſ
talnek, liß

17

otieintcte

Nire Nollint

rintt ull
Anmne,1
Debſenn,
uael, Il
6naiktnone

nmlegige

4 Mbltlet⸗
olve,
Gunhun
DEN

⸗

De is, qu eom m. ſuni maj. Ordin. 102
babiliter indalidè lJaſceptos iterare deberet 2
B. Probabile eſſe, quòd non teneatur itera-
re; tum quia, ſi eſt Presbyter, habet in hoc
ordine eminenter relhiquos, tum quia fun-
Giones illorum ordinum nemini ſunt no-

xiæ, etiam ſuppoſitâ invaliditate ordinum

illorum. Optimè tamen fit, ſi in actuali or-

dinatione animadverſus error ſubſtantialis
ſtatim corrigatur.
76. An quando dubitatur de valore ordi-
num ſuſteptorum, ſint iterandi: B. Si du-
bium ſit rationabile de efſentialibus, Pres-

byteratum, & Epiſcopatum debere iterari, ſi

velit in iis miniſtrare. Eſt eadem ratio à for-
tiori, quæ de probabiliterinvahdo. De aliis
ordinibus, quamvis fortè idem dici poſſet,
quod de probabiliter invalidis, tamen San-
chez lib. 7. Conf. Woral. c. I. dub. 1 3. gene-
tatim docet, ordines collatos cum dubia ma-
teria eſfſe iterandos.
57. An ſit iterandus ordo Presbyteratüt,
dum Epiſwopé in plurali ſuceeſivè ſapins
proferente ſormam plures ordinandi, ſinguli
ſuceeſſivò acceſſerunt ad tangen dam mate-
riam? HB. Non eſſe neceſſarié iterandum,
quia communiter docent, tune iteran dum
non eſſe. Poſſe tamen ſub conditiong ite-
rari; quia Cajetanus, & Navarrus docent-,
iterandum eſſe.
58. An ſit itenandu⸗ Presbyteratus, quan-
de tangienr materia pest ſermam plenè jam
E3 bre=

702 Pars 1I. Caput J.
prolatam ab Epiſcopo 2 G. De hoc caſu idem
dicendum prorsùs, qued de priori; quia vix
differunt. S
59. An repetenda Ordinatio Presbyteri,
Aui phyſicè calicem non tetigit, vel pro cu-
ics ordinatione aadhibitus eſt calixæ ſine vino?
k. Kepetendameſſe, quia difputarur valor
katriuſque.
6⁶. An etiam repetendas, dam ordinatus
non attigit hoſtiam patenæ impeſitam, vel
9kis non iej aunus, aut à non iejiuno fuit crea-
zus Pteibyter? B. Nullò modéô repetendam,
quia non eſt rationabile dubium de valore.
61. An repetendus Presbyteratus collatus
ab Ebpiſcopo, gÿ, habebatur Catholicus, α
Pohtea deprehenſus eſt Juiſſe hareticus? Bi
Repetendum ſub conditione, quia meritò
dubitari potuit, tum de Epiſcopatu in il-
lo, tum de prolatione veræ fſormæ „tum de
intentione debita. .
Pœha malæ ordinationis in Sacris.
67. Qaando, & quales ne incurrun-
zur à malè ordinantibus, vel ordinatis in Sa-
ιπιε . Præter ea, quæ minoribus ordi ni bus
communia relata ſunt Pag. 76. à n. 19. Qui
iens ordinatur in Sacris ab Epiſcopo, qui
Epiſcopatui, & uſui hujus ordinis renuncia-
Vit, acceptatâà ſummo Pontifice renuncia-
tione, ſuſpenditur ab ordine ſuſcepto. Et
hæc ſuſpenſio reſervatur Pontiſici cap. 2 de
ordinatis ab Ebpi, copo.

63. Qaan⸗

owni
uit
pin nent
lu eti
nendunn
hniu
hontec
ruittt
Lauhod
Cnlnn,
Eurum
(urgu
ſiſſen
inuhnk

And

1,

Nlitmtra
a, ,I

Urkontke
Kllats

rn

4 d . An Eiu
al eftn 3
n ginſun
nplinynl.
alunceſis
ageug
r lu,0
Ai

ne, guenn

ehlmit
NniNe, A

inuir i.

an iu
Nrdrti,

mmimatphu
llon i
Agsenunt,

De ius, quæ comm. ſunt maj ord. 103
63. Qukr do aàdhucà B. Qui Ordines ſacros
cum culpa ante legitimam ætatem ſuſcipit,
ipſo jure ſuſpenditur à Pio II. tum ab ordine
ſuſcepto, tum ab illis ordinib antè ſuſceptis.
44. Potéſtne autem baena fide ante legiti-
mam atalem ad Sacerdotium promotus, errore
poſtea cognito licitt celebrare, poſtquam legi-
timam atatem attigerit, abſque eo, quòd
irregularitatem ineurrat; &. Peſſe, quia cùm
bona fide ſic ſuſceperit, in ſuſceptione non
incurrit ſuſpenſionem; ac proinde, exer-
cendo ordinem ſic ſuſceptum, non violat
cenſuram, conſequenter irregularitatem
metuere non poteſt.
65. At nunquid taliter bonâ fide prometus,

poterit peſtea cognito errore licitè celebrare

etiam ante completam atatem legitimam? H.
Negativè; quia Trid. dum prohibuit ſuſce-
ptionem ordinum ante legitimam ætatem,
prohibuit etiam eorum uſum.
66. Quando adhuc incurritur pœ? H
Qui cum culpa ordinatur in Sacris extra
tempora à jure ſtatuta ſine diſpenſatione,
ſuſpenditur à Pio II.
67. Quendo adhuc? N. Tom is, qui
eodem die duos ſacros ordines ſuſcipit; um
is, qui eos ſic confert, ſuſpenduur. Capit.
Litteras, de Temp. Ord. & ſuſpenſio reſer-
vatur Pontipci. Idem eſt ex textu, ſi Dia-
conatus Sabbathé Quatuor Temporum, &
Presbyteratus Dominic jmediatè ſequenti
E 4 co9u⸗,

re 4 Pars 1 I. Cayg: ..
continuato jejumiò conferatur, quia ficione
juris cenſetur idem & unus dies.
68. Weando ulteriks?; M. Qui durante
mMatrimonio etiam rato, ſuſcipere præſum-
fit Ordines ſacros, ſuſpenditur ab ordine
e ſuſcepto, etiam poſt diſſolutum matri-
monium; nec poteſt ad alios ordines aſcen-
dere, nec admitti ad beneficium „vel offi-
cium ERccleſiaſticum. Exera vag. Isan. NXII.
de voto Et heœæc ſuſpenſio reſervatur Papæ,
niſi ſic ordinatus in Religionem per Profeſ-
ſfionem ingrediatur;tune enim poterit Epi-
ſcopus diſpenſare.
SC

. ſii in Sacru, matrimonium rontrahit

69. An & u ſuſpen ſionem incurrat, 75

H. Negativè, ſed fubjacet pœnæ depoſi-

rionis, & degradationis, & aliis ſeptem
Päqs apud Bann. de ord. quaſt. 15. dab. 6.
enumeratis.
70. Quanngo adbue incurritur fœnaà? g.
Novitius, vel nulliter Profeſſus, qui ordina-
tur ad tizulum Paupertatis, ſuſpenditur, &
ſi exerceat ordinem ſuſceptum, ſit irre gula-
ris. Ex Bulla Pii V.
71. Quagngo adhuc à g. Qui ordinatur
in Sacris ſine titulo, vel patrimonii, vel be-
neficii, vel paupertatis; idque cum pacto
cum ordinante, de non petendo alimento
ab ipſo, ſaſpenditur.
72. Quando adhuc à Be. Qui ordinatur
in Sacris cum dimiſſoriis habitis à Ca bitulo
=

GHG. W
Ii oni⸗
n.
3) un
ſhes Ne
ilenmn

e,,

in
iNun
(Wode
Krdert
cun
ſun n
lultn
Cima
de

4

golt
iil fin
Ulrnher
lline
ligile

N de
Nrdi, un N
berue
Toben zerkit

tamſen n.

mum, ,,
Ridn ndel
hen lend
Käiin hpen
tct

nnnic en i
„
ete an oE.

liſengenr,4

n hingl

Günh Ilhi
nctirte
4 e et
gt 1

iotatar
lnhln

/

De i, gus tomm. ſant maj. osrd., 105
intrà primum annum Sedis vacahtis, niſi
ratione benefiéii Gt, arctatus ad ordrnes ſuſ-
cipiendos, ſuſpenditur ad beneplacitum
Prælati futuri. Trident ſeſſ. 7. cap. 10. de
referm.
73. Quando adhuc? R. Religioſus Kr.
ſcipiens 8 Saerum ordinem in« apoſtaſia, ab
eo ſuſpenditur, & reſervatur Fapæ;, Capit.
ult. de Apeſtaiu.

Obligationes majiorum Ordinum.

74. Siintne majoribus erdinibus annexa
aliqua obligationes * M. Eſie tres principa-
les: Primòô, ſervandi Caſtitatem. Secundò,
recitandi horas Canonicas Tertiò, deferen-
di habitum, & tonſuram.
75. Eſineg'ava obligatio deferen di habi-
tum, & tonſuvam? HB. In Sacris eſt gravis,
quia ſub gravibus pœnis præcipitur à Sacris
Canonibus. Sunt tamen cauſæ excuſantes ab
hac obligatione, quarum mentio faéta en

Pag 37. N. 52⸗
Ad caſtitatem.

76. Qualis eſt ebligatio in Saeris ongi:
euri an Caſtitatem ſervendem 2 Reſp. Eſt
talis, ut teneatur non tantùm à Venereis ik.
licitis abſtinere Jure Diviné, ſed etiam Jure
Eccle ſlaſtico à licitis, uti à matrimonio, &
P ejus

766 Pars 11. Caput 1.
ejus uſu, ſi priùs cootractum eſt, & contra-
hendum reddatut mullum in Eccleſia La-
tina.
77. Our per ſacros ordines non diſſolvitur
marrimenium ratum, & nan conſnimn matum,
hieut diſſolvitur per profeſſionem Religioſams
Bi., Qaia profeſſio Keligioſa eſt quædam
mors eivilis, qua de cauia Profeſſus renun-
ciat bona temporalia. Ordinatio autem in
Sacris non cenſetur talis.
73. An ſaſeiptentes ſae rum Ordinem emit-
zant votum caſtitats? B. Quôd emittant,
indubitatum eſſe, & quidem ſolenne vo-
sum.
70. In gquo eonſiſtis hac ſolennitas: t.
Omnium optimè per hoc explicari, quòd
rta liget, ut obligatio tollibilis non ſit, niſi
per qiſpenſationem Pontificis. Effe am ve-
r ſpecialem hunc habet, quòd reddat irri-
tum matrimonium contrahendum.
890. Quomodo intelligendum eſt, quèd
Innocent. III. & Vrbanu: VIII dicant, Sub-
diazconatum olim non ſuiſſe Sacrum ordinem?
Reſp. Cum Tiberio, vel quia in eo facilè
diſbenſabatur , ut poſſint uxorem ducere,
vel quia nondum habuit annexum votum
caſtitatis.
8⁸ 1. Unde oritur hac obligatio emittendi
votem caſtitati? R Ex Conſtitutione Ec-
cleſiæ, volèntis, ordinandos in Sacris hanc
promiſſionem facere. .
. 82: Ds⸗

Nus
enſe
Sganen
Aebeomk
Gechti
raint
ewWwemd
Horl
Ppftunen
uule
flime
len Nel
ronten
Utra
l
A,
ſuibicen
Unrud
Urenn
tntaf
enſlett
ſotheclt
Aten⸗
NMan
ge
r i,
untn⸗
iindaonn
Fweamnte
ine

piugun 1,
iitt ,.

l
hiane
kig,
o unteg
77 .
eSanie
1
lgcl
Wrolhie
Oicdinnren
ununritun
Cann
otn btar

niu ).
ranana
Plurwaſttt
,NAklirt⸗
”
Hnn ,,l
1l,
NO MN
auenil
mnakuete,

emmenſonn,

4

ecleind
(ohtt: le⸗
Grent ne

De in, quæ eemm. ſant majer. Ord. 107
82. Debétne hoc votum extlicitè emitti? B.
Sufficere implicitè, nempe hoc ipſo, quòd
quis velit ſacorum Ordqdinem ſuſcipere, im-
plicitè vult etiam omnes obligationes ſubire
annexas ipſi Ordini, qualis eſt obligatio ad
hoc votum, & ad horas recitandas. —
83. Oritiurne autem in ordinando obligatio
perpetus eontinentia ex Conſtitutione Eccle-
Iiaæ, vel verò ex voto? B. Probabilius eſſe,
quò⅛d immediaté oriatur ex voto; ſiqui-
dem Sacerdos ſolô etiam mternéô peccatô
incontinentiæ ſacrilegè peccat; Eccle ſia
autem actus purè internos præcipere non
poteſt.
8 4. An non ſaltem mediatè eæx Conſtitu-
tione Eccleſia oriatur? Reſp. Affirmativè,
quatenùs Eccleſia ſacro Ordini annexuit
hoc votum, ita, ut velit talis ordianis ſuſcep-
tores hoc ipſo ſaltem implicitè hoc votum
emittere; quod Eccleſiæ flatutum, emiſſo
voto, ceſſat obligare, non emiſſo voto obli-
gat ad emittendum, & interim ad conti-
nendum.
85. Quotuplex peccatum committit ordi-
natu in Sacris, ſi fornicetur? E. Duplex
quoad malitiam ſpecificam, videlicet: For-
nicationem contra caſtitatem, & ſacrile=
gium contra religionem ratione voti.
86. Oriturne impedimeptum dirimens
matrimonium contrabendum etiem ex voto
immediatè ? &. Negativè, ut patet ex

18 Pars I1. Gaptt I.
Trid ſeſ-. 24. Can. 9. Sed oritur immediatè
ex Conſtitutione dicta Eccleſiæ hanc ſo-
lennitatem illi annectente; neque votum
ex ſe, quatenus eſt promiſſio DEO facta,
irritare poteſt matrimoninm, ut patet ex
voto ſimplici Caſtitatis, quod etiam eſt
promiſſio.
8S7. An qui in validè ordinatur, oblige-
tur ad Caftitatem à R. Negativè; quia
nec votum emiſit, nec lex obligat, niſi vere
ordinatum.
88. An infans, quamvis i liciiè, valiaè
ta nen ordinatus in Satris, factas a dultus,
obligetur voto Caſtitati ⁸ E. Taliter or-
dinato, facto adulto relinqui opinionem a *
Eccleſia, vel eligendi ſlatum Clericalem
ſervatâ Caſtitate, quod cenſetur facere
ſlatim, ac ſcienter ordinationem factam
approbat „ aut Sacri ordinis actum exercet,
ita ut non poſſit amplius retrocedere; vel
eligendi ſtatum laicalem, & uxorem du-
cendi; quia ad cœlibatum nec tenetur ex
voto, cùm, qui non poteſt explicitè vovere,
nec implicite voveat; nec obligatur ex le-
ge Eccleiæ, quæ neminem obligat inde-
pendenterà ſua voluntate, ſicut nec DEUS
obligat.
89. An idem ſentiendum de puero imtu:
bere, quod de infante ? Reſp Juxta San-
e lib. 7. diſp. 30 à num. 8. probabiliter
quidem dici poſſe, quòd impubes non te-

9

nes

4 eſ

eniürnn

Nteretu
ſchhli

eee
unhüfndin
Asdelng

entsn,
niſletin
Ninionn
lenßtn
Panpnon
lr uiet
(eg wrnc
VNLcvnde

ſnf

Eringien
lMumla
Ctmmumte

endon
delmn
Aluuineten
Uunſellene
ucnn

Ai

A mli
nn
Sõ
rann i

ig, l⸗

nun i,
1 Nerne

r et aNion, t.
Nelt Nlonalt
0 .

ummnilutt t

aun de

.
eimt
Cercle

lelbelet,6
6, A umen ,

Peun Nel eneturdl
N., S

nml,

.
Rn

G.
ghe A M

H

ctteun benn
Cren dor

De iu, gus comm. ſunt maj. erd. 1e9
neatur ad caſtitatem ex voto ſolenni, niſi
poſt pubertatem ordinationem ratificet;
ſicuti nec tenetur ad Profeſſionem religio-

ſam; probabilius tamen mihi videtur cum

aliis, doli capacesteneri ad caſtitatem; eſt
enim hujus diſpar ratio, quàm Profeſſionis
religioſæ longè majores difficultates ſecum
trahentis, ac proindè non ligantis ante an-
nos pubertatis.
90. Quid dicendum de iis, qui invinci-
biliter ignorant, Ordini ſacro annexum eſſe
votum caſtitatis? N. Cum Tiberio, ſi ha-
beant ignorantiamn poſitivam, ut, ſi videant
paſſim conjugatos ordinari, uri fit apud
Græcos, non videntur obligari; ſecus ſᷣ ha-
beant ignorantiam negativam; quia illi vix
poſſunt cenſeri habere ctiam promiſfionem
implicitam, propter opinionem contrariam.,
ſicut poſſunt iſti. —
21. Qnid de ordinatis per metum caden-
tem in conſtantem virum injußè inenſſaum,
ad illas compellendosut erdinentur? R. Ad
continentiam non teneri, tum quia fortè
ordinationi non confenſerunt, tum quia
licêt ordinationi conſenſerunt, ejus tamen
obligationem non contrahunt, quia ex Ec-
cleſßæ Conſtitutione talis metus injuſtè in-
cuſſus, impedit voti obligationem: ſecus, ſi
metus ſit juſtè incuſſus, vel levis, vel aliun-
de conceptus.
92, An per didtum metum ordinatuts in
E 7 Jaeritt

110 Pars 11. Caput k.

ſatru, quamvis voto caſtitatis non oblige-

eur, contrahat nihilominiss im pedimenium
dirimens matrimonium ſubſequens: G. Cum

Tamburino, probabiliùs contrahere, quia

co caſu adhuc Ordo ſacer validè ſuſeipi-
tur; cùm igitur Eccleſia illa annexuerit di-
Gtum impedimentum, contrahetur & illud.
Diſpenſari tamen poterit à ſummo Pon-

tifice; quia idem metus dat juſiam cauſam

diſpenfandi. .

923. At nunquid ex metu injuſto ſolem-

niter profeſſus, probato metu, valid ton-
rrahet matrimonium 2 Cur ergo idem non

dicetur de ordinato in Sacris eæ ſimili metu

ineuſſo? Diverſitatem hanc eſſe claram;
quia taliter ordinatus verum ordinem ſuſci-
Pit, contrahitque proinde id, quod ordini
eſt annexum; at verò taliter profeſſus non
eſt profefſus, ideoque nec obligatio-
nem veræ profeſſioni annexam contrahere
poteſt.
924. Nunquid autem infans ordinatus in
Sasris, validè, quam vis illicitò orginatus eſt,
& tamen non ligatur impedimento contra-
hendi matrimonii; Cur erga deberet illo li-
gari ordinatus per metum: Reſp. Infanti-
bus, eò quòd nec ipſum ordinem voluntariè
ſuſceperint, meritò ſpeciale privilegium
conceſſit Ecele ſia, ut in ipſorum ſit arbitrio,
adveniente uſu rationis. an velint ordimi ſta-
s, & conſequenter deinseps obligati eſſe
. VOtO

nen
GAn
ſvrmien
Gilolgiug
(Aneedn
zlodemlin
Gntid.
3 Ur *
lmieri
Nininnin
ehhliun
ſinenmuiet
ionit
alen,
EenAA
un alis
ix
Perüln
UInmi
Olenmmr
Euunlupen
ntene
Mulene
llidl
Aljwniporne
Klariwen
uuIIIan
Hilien
R
8 7 7
ia inu an

ee
ginbeen ,
rnn
iiene

cnnkni
Geni ſunk
Aritndi

anin inſi i
4nen tuid i
engiun
lA Ae
mnCnenilt
et,Iwdonni
NAuaklut
n n int
mnun n

1e ia
uulyrru/
Mzu an
Mhrril.
W.
elennn
D l

De iis, qua somm. ſunt maj. ord. 111
voto caſtitatis, vel certè nolint ordini ſtare,
ſed ducere uxorem qualem declarationem
non fecit Eccleſia quoad ordinatos ex metu,
de poteſtate contrahendi matrimonium ſed
tantům de nullitate voti caſtitatis tali ordi-
ni annexi.
9 5. Eſtne tamen probabile, erdinatum
in ſacris per dictum metum, poſſe contrahe-
e matrimoniuv? Be. Id habere omninò
robabilitatem; quia probabile eſt, Eccle-
Rm conjunxiſſe impedimentum matrimo-
nii ordimi ſacro ſuſcepto, modo ordinario,
& conſueto, id eſt, cum annexione voti
caſtitatis, aut ſaltem obligationis emittendi
votum eaſtitatis.
96. Quid ſi aliquis velit ordinari, ſed
poß tivè nalit emittere votum caſtitatis à .
Talem non obligandum quidem voto, ſed
obligatum manere ad emittendum illud, &
tamdiu peecaturum voto, donec emittatz;
non quidem ohligabitur, quia voto nemo
nolens obligari poteſt.
97. An talis adhus validà contraheret ma-
trimonium? G. Nulli ratione, quia valor
matrimonii non pendet ab ipſius voluntate,
ſed à conſtitutione Eccleſiæ, quæ impedi-
mentum illud annexuit ordini validè & li-
berè ſuſcepto.
Horæ Canonicæ.
98. Qua« eſit obligatio conſtieutorum in
ſacrii ad horas Canonicas recit andas e
uam⸗=⸗

in Pars II. Caput I. 4
Quamyis in jure ſoli Presbyteri, & quidem
Parochi expreſie videantur obligari „e Ca-
pit I. de celebr. Miſſæ; Certum tamen eft ex
antiquiſſima Eccleſiæ conſuetadine „ vim
Præcepti habente, reneri omnes voluntarí
liberè in Sacris ordinatos, etiam depoſitos,
& degradatos ſub culpa mortali; ita, ut gub⸗
diaconi teneantur incipere ab hora reſpon-
dente tempori, in quo fum ordinati, licèt
prius eam recitdrint, quia non reeitärunt
ut publici Miniſtri.

. enuſſuam, teneatur ad horas Canonica; reci=
zandas? BE. Non teneri, ni ſi metu poſito ra-
tificet voluntatem, quam habuit de ſufeipi-
endo ordine Sacso.
100. Qaortnplex eff ritus celebrandi Miſ-
Jam aut horas Canonicas?: H. Eſt rniplex:
videlicet ſab ritu duplici, ſemiduplici, aut
ſimpliei.
101. Vade ſic iſti ritus vocantur: àͤ Dus
plex principaliter dicitur ab horis Canoni-
cis, in qunibus eo die duplicantur Antipbenæ
Pfalmorum. Semiduplex, quia in pleriſque
convenit cum duplici; diſcrepat tamen, vel
maximè in hoe, quòd Antiphonæ non du-
plicentur. Simplex verò ad diftinctionem
ab utroque, quia habet ritum notabihter
diverſum, maximè quòd in Matutino, &
Veſperis Majori ex parte ſequatur ritum e
51a1l1S

2 9. An ordinatus io Sacris per metum
sadentem in conſtantem virum inzue ſtè in-

Al en.
enluod⸗
Geren.
DNilen a
Mordun
Ga dn
achinn
enn.
V
ſe lenel
Conn ctud⸗
e Pui
haigi
ullltr

6
niu

II
R

Alfmͤen
U Rernn
MEnſitert

Ce r
Ger S

Aynr url

Eieunr mie
ulhin Ainee
lin, leniebrr
gloein
4 4 ,, ne

Müirilgddis

7 ſr.
uig ee
Wionl a
herähtn

Koben Ndnt n

,n don Nit

auns ou
rn mn hhi
Orlunie t,
Guierglen
lanttiſcen⸗

Zuidchnd
min nn
igti indhtil

e Minc/E 0
rrt on.
cuntinplon
. 2
Nelhue

(putn

De iis, quà eomm. ſunt maj ord Tr3
rialis offici, quem Duplicia, & Semidapli-
cia non ſervant.
10r. Qui dies celebrantur ritu duplici?
R. IIli, quibus in Calendario additum eſt:
Duplex: & Dominicæ quædam, quæ ex
ſpeciali Rubrica, ſub ritu duplici celebrari
jubentur.
103. Qui dies celebrantur ſub ritu Semidu-
plici E. Pleræque Dominicæ, & Feſta San-
Gtorum, quibus additur: Semidupexrx.
104. Qui tandem ſub ſimplici? Feriw, &
Feſta Sanctorum, qui nec voee: Duplex, nec
Semiduplex notantur, inter quæ eſt etiam
Beata MARIA in Sabbatho.
105. Qaliter debent recitari hora Cano-
nicaæ? N. Innocent III. in Capit. Dolentes de
celebr. Miſſ. præcipit in virtute obedientiæ.
& ſub pœna ſuſpenſionis obligatis, quantùm
eis DEUS dederit, reeitare ſtudiosè pari-
ter, & devotè.
106. Quid ſunt horæa Canonica à E. Eas

preces ſic vocari, quæ ex ſacrorum Cano-

num præſcripto certis horis recitantur.
107. Quot ſuzt hora Canonica? Reſp.
Sunt Septem: nam Matutinum, & Laudes
unam horam conſtituunt; cům ſub uno
principio, & fine recitentur. Deinde ſunt:
Prima, Tertia, Sexta, Nona, Veſperæ, &
Completorium . S
108. An ergo nen eſt licitum dividere
Matulinum à Laudibus? E. Dum officium
Priva

1II4 rPeaxs. II. Caput 1.
Privatim recitatur, licitum eſſe dividere,
cùm & antiquitus diviſim recitaverint.
109. Wid eſt ſtudiosè recitare horas Ca-
nonicas? H. Ut verba non omittantur,
ſyncopentur, truncentur, vel mutilenturab-

forbendo ſyllabas; utque officium recitetur

ſine interruptione. & fimilia.
110. An ergo recitans ſyncopando, vel
sorrumpendo verba, vel ante vertenao fi-
nem Verſiculorum, quos dicit ſocius, peccet
sontra integritatem; Reſp. Peccare ſaltem
venialiter, & poſſent tot verba omitti, &
corripi, ut eſfet mortale. Si autem corrup-

tio oriatur ex defectu linguæ, habitu incor-

rigibili, vel juſta feſtinatione, nec erit ve-
Niale.
111. Qus vore ſunt hora privatim reci-
tandæ? B. Licèêt de rigore, qui ſolus recitat.
ſatis facere videatur, ſi voces ita formet, ut
dici poſſit vocaliter orare, quamvis à ſe, vel
ab alio non audiatur; quia cum Deo loqui-
tur, qui audire poteſt: tamen moraliter vox
tanta eſſe deberet, ut remotò impedimentê

orans ſeipſum audire poſſit; vix enim for-

mari poteſt vox, quæ ab ipſo loquente benè
diſpoſito audiri non poſſt. ·
I 1I 2. Quid ſi oret cum Sociæ? E. Debet
illum audire, aliàs non ſatisfacit. Et ſi ſo-
cius ita ſit linguꝗ impeditâ, ut in magna par-
te officii verba formare non poſſit, etiam
non ſatisfacit.
3· La:

muannſ
ur un
gummunfni
pnm
D
eſt, umn
Aealnah
N alkraune
zrichmtene
een un,
nglisfte
11ladhafs
Gchrct
14
uly iur inr.
An ni
ouem Sd
Glicibri

1

nnsdei.
bden
iaunßtieulr
Tanti ianie
Gliknlin
Muknar
linn
1Aieu
hi,ſalnain
niſre m
n rn n
Emummith
unlieri⸗ 0

ahetn

t i
unh
Aſernk.

„.
enni.
eetdne
Ltbl
mtar hnſdi
1, Mame dnt
Piii ſli t
ch eenin
rnhennt
wele annan
ale Anun
n KtN

17
4

mlulfentimit
un üunt
1 Wenlhne
un, Cumnien
Pemtan
mnn wdle
õ
6 Gun .

De iù, qua comm ſunt maj. ord. 115
1I3. Qualiter peccet, & tleneatur retetere
offcium interrumpens à Si faciat abſque
cauſa, peceare tantm venialiter ſine obli-
gatione repetendi, quia ſervatur ſubſtantia
præcepti, cum non ſolùm finguli Pſalmi,
ſed veré ſinguli verſus ſint veræ orationes,
Ex cauſa autem etiam levi fit ſine culpa, &
ex leviſſima licet Nocturnum à Nocturne ſe-
jungere per horam, vel tres horas, quia
antiquitùs ſeparabantur, ſeparatie Matuti-
ni à Laudibus vacat omni culpa, ut ſupra
dictum eſt.
114. Aaale teceatum eſt pervertere he-
zarum ordinem inter ſe, ut: dicere Veſper
zas ante primam? Bt. Si fiat ſine cauſa remo-
10 contemptu, eſſe ad ſummum veniale,
quia eſt aliqua deordinatio, cum cauſa au-
tem nec eſt veniale.
115. An iecitantes ofäcium teneantuy
integrè omnes horas, & verſus recitare? Bt.
Teneri, niſi cum ſocio alternatim recitent,
qui neceſſarium non eſt, ut ſit obligatus.
Non poſſunt tamen, niſi bini chori eſſe re-
citantium.
116. An ſit peccatum mortale, ordinatis
in Sacris, ſemel tantum, vel iterum decur-
Iu anni, ſine cauſa omittete integrum offi-
cium, heram, vel notabilem ejius partemè
R. Cum communi: Eſſe. Quia recitationis

horarum obligatio, cadit diſtributive ſu-

pra quemlibet diem.

116 Pagaxrs 1 J. Caput 1.
117. Qua cenſetur par; notabild, ſufß-
ciens ad peceatum mortale? B. Parva hora;
quia ſivè ſecundùm ſe conſideretur, ſive in
ordine ad officium, tanta, & non minor
materia gravis videtur ratione deformitatis
judicio prudentum
II 8. Hora Canonica unde vocantur Bre-
viarium, & orarium? E Breviarium, quia
ſunt breve & admirabile compendium Sacræ
Scripturæ, Orarium ab orando. .
119. Quasre vocantaur Hora Nodturyæ, &
Diurna? &. Quia olim Nocturni recitaban-
tur de nocte, & quidem horis diſtinctis;re-
liqua de die.

120. An peccet graviter, qui ſuſcipit

Subdiaconatum, ſi fit ignarus legen di latin?,
vel rediè recitandi horas; B. Cum commu-
ni affirmativè, niſi bonâ 6de exiſtimet ſe
ſtatim comprehenfurum modum rectè e-
randi eafdem horas, vel fſecurus ſt, de ſo=
cio habendo, cum quo oret, donec orare ad-
diſcar. W
121. An omittens onnes, vel plares ho-
ras, unum aut plura peccata committat? E.
Quoad actus internos, tot fieri peccata.,
quot erunt repetitæ voluntatas cum morali
interruptione, unam, vel plures horas o-
mittendi. Quoad actum ver externum
committi unum tantúm peccatum; quia
Præceptumunicum eſt, indiviſbiliter obli-
gans ad totum, & omittens horam idce
idede

4

ͤ .

1
aeeſt, “

hlunomn til⸗

An udnnu
Cenenitkn einn
elnelttingg
Ederefcuncu⸗
Nicmn,Uen
ereonetentfe
iuslet
tor
hnit uin
Nus Auh

huſltu/ln

lt Apir
l lgin e⸗
ſuchn hien⸗
11in,

,
htum
1,,1.

SH
1

in ln lee⸗
Malunz nnin
Villharet⸗
Aklrnnnmid

Ul leni

feut
ml tenir
nenr ſei
n
nrnt

SS
Benman
Htonnluie
d⸗
nihn Nrdnn,
Numtette
wrdtin

in iſ
nlile
CunNN
üle alle
n nohnn eitt
lam ,El

Ges Aowrenett

1,10 H
IAn 5
ien ſerei
manil .
Anugkene
1 NbAuN
7 I
g en,o
1

e.

1

De iu quæ eomm. ſunt mai. ord. I117
ideo peccat, quòd diſtinctam præceptum
transgreſlus Gt, ſed quòd notabilem partem
hujus totius omiſerit.
122. An ordinatus in Sacris omittendohos=
ras Canonicas committat duplex peccatum
quoad malitiami z Committere duplex, ſi
ſit bene ficiatus; unum contra legem Ecele-
ſiaſticam, alterum contra juſtitiam; unde
tenetur reſtituere fructus perceptos beneficii
illius diei, in quantum correſpondent reci-
tationi horarum Canonicarum, demptis aliis

muniis pariter beneficialibus,

113. Qudà Horma eſt recitandum oficium
Divinum! B. Ex Bulla Pii V. Breviario Ro-
mano præfixa, & à Clemente, ac Vrbane PIII.
confirmata, debere ab omnibus recitari jux-
ta formulam Breviarii Romani, exceptis Caz
pitulis & Monaſteriis, quæ à ducentis annis
fuerunt uſa ali6.
124. An privatim recitans teneatur di⸗
eere Officium parvum Beata Virginis, De-

fundtorum, Pſalmos fœnitentiales, & cate-

ras Appendices, quæ in Rubricis pro terti
temporibus ordinantur? Reſp. Negativè, ni-
ſi quando ſpecialiter præcipitur, ut in die
Commemorationis defunctorum, eorum
officium, diebus Rogationum, & Sancti
Marci, Litaniæ omnium Sanctorum, Quia
Pius V. in Bulla, quæ eſt ante Breviarium, re-
citantes Breviartium ab ipſe reformatum ab
illis aliis deobligavit.
12 5.

I8 daxrs 11. Captet 1.
12 5. Quale offcium tenentur recitaye
ordinati ad titulum Patrimonii? B. Quam-
vis probabile ſit, eos beneficio carentes poſſe
juxta Calendarium Breviarii Romani eriam
in loeo domicilii ſui recitare, quia nulli Ec-
clefiæ ſunt addi di, & Romanæ Eccleſiæ,
quæ omnium Mater eſt, tenentur deſervire:
veriùs tamen videtur, quòd in ſua Patriate-

neantur ſe conformare ſuæ Eccleſiæ, quia

ſunt ſubditi illius, & ejus legibustenentur,
ac talis eſt conſuetudo.
126. Ad quale tenetur beneficiatu? N.
Teneri ad officium ſecundùm ritum bene-
ficii loci, ubi reſidet, tum ut ſe conformet,
tum ut ei Eccleſiæ ſerviat, de cujus altari
vivit. Si verò alibi habet domicilium, habet
Optionem.
127. At quid ſi in duobus locis habeat du-
plex Beneficium: B. Vel reſidet in altero, &
debet illius ritum fequi, vel in neutro, &
debet recitare officium illius Eceleſiæ, in
quam majorem hHabet gradum, & ſi utrobi-
que ſit æqualis, officium Eccleſiæ dignio-
ris, ſi & hæ ſint æquales, eliget, quod vo-
lIuerit.
12 8. An non poſſet talis erare partem
Breviariiunius Beneficii, & slteram partem
alterius Benefcii à Reſpondet Bruno Neuſ-
ſer affirmativè, apad Gobat tomo 1. tract.5.
num. 599. Mihi tamen videretur id incon-
veniens. M
129.

giens,ten

monon⸗

7
6

elcge

et Nronis

1
ene,ütti

CtnnnK
Tynbunnufmere
n ctetzeler
henemnlegu
eſeiegoe⸗
Nanm4
tuun Ae
inlent.
i le
unſrui
1rliede⸗

n g ,e

ientn
nuunger
Gnnidnin
nem Ae
1 Ulent 6
1iknmt
1 olitie
nie keta e
ginkgtne
mun lenſient
emdin une
n

usi ſiul
Naririndro
,Nern,
Muii
mn 1 Unrt
n altr mn⸗
e iß ul⸗

Avſ,

Udrlrtec
Kuinc 1

. ,
Ar Mr

De ii, qus tomm. ſunt maj. ord. 115
129. Quale oßicium tenetur orare ordi-

nat us in Sacris ſiholaris 2à N. In loco ſtudii, &

extra locum originis, domicilii beneficii ha-
bitans, poteſt eligere rieum loci, in quo de-
git, vel loci originis, qomicihi, beneficii.
130. Quid de Clerico peregrine? . Tibe-
rius tenet, quòd teneatur ſequi ritum ſuæ
Eceleſiæ, originis, beneficii, domicilii; quia
in actione hac, quæ privatim ſit, non tenetur
ſe conformare moribus eorum, per quos
tranſit, vel inter quos ad breve tempus vivit.
Tamburinus tamen docet, ſæcularem Cleri-
cum licitè ſe poſſe accommodare ritui loci,
per quem tranſit: quia peregrinus poteſt ſe⸗
qui leges loci, in quo exiſtit.
131. Quem ritum adhibere debei Capel-
lanus Epiſcopi in efficio recitando ecum eo-
deme Reſp. Ex deciſione Sacr. Congreg. Ri-
tuum, debet ſe conformare Epiſcopo, cui
inſervit.
132. An obligatus ad Breviarium Roma-
num, ſi careat illo, habeätque aliud, tenea-
tzur uti hoc alio Reſp. Contra Buſenbaum,
probabiliùs non teneri; tum quia nemo te-
netur uti privilegiò; tum quia diverſitas
Breviariorum iuducere poteſt in perturba-
tionem; tum quia Pius V. in ſua Bulla dicit,
non ſatisfieri obligationi, non utendo for-
mulà à ſe præſcriptâ. Idem probabiliter dici
poteſt de Religioſo carente Breviariô ſui
Ordinis, quòd non teneatur ad Romanum
reciI⸗

10 Pare 1 J. Caput l.
recitandum, Fundamento deſumptò ex Suan
rez tem.2 de Relig lib. 4. cap. 23. numer. 2.
ubi dicit: Unuſquiſque Clericus, qui ad ho-
ras Canonicas privatim dicendas obligatus
eſt, tenerur eas dicete (ſtando in jure com-

muni) juxta Breviarium in ſua Diœceſi, vel

Ordine approbatum, & receptum: & alio-
qui ſuo muneri non ſatisfacit, ex Capitul. de
iis, & cap.placuit, diſt II. ubi quamvis ſer-
mo ſit de officio publico, & in choro, ta-
men argumentum ſumit inde ad privatum,
vel à paritate rationis, vel quia privata reci-
tatio ſubrogatur publicæ in illis, qui choro
non tenentur aflitere, aut non interſunt;
maximè cùm in Clement. IlL de celebr, Miſſ.
indulgeatur Clericis, & Religioſis commen-
ſalibus Cardinpalium, & Epiſcoporum, ur
poſſint illis conformari in officio: & Gloſſ.

verbo, Indulgemus notet, abſque illo privi-

legio id non licuiſſe.
133. An Clerici Religieſi cenviventes
in eorum Domibus, ut in Seminariis fit;,
licitè recitent officium de Sanitis illorum
Religisſorum? Reſp. Cum Quintanad. affir-
mativé, niſi ſit expreſsè limitatio ad Reli-

. gioſos. HZ

1 1 4. An ſi die proprio alicujus Sandi
non vecitaſti de eo offiium, poſſis lituè
recitsre alio die? Reſp. Probabile quidem
eſſe ex Tamburino, & Quintanad. poſſe
id fieri; contrarium tamen eſt probabiliuùs;
quia

lun
ſ

ane
afnunt
ℳeun.
ßfe
Nngi n
ſeneumte
uKN
ſickzcrammun
elßfi
laitſtuin
ſinj liſrene
Celin
ulh, g4
( o,kede⸗
rtanerir
ann
ſubten
lyntis ni
Ahrpudd
um m
ühlnurtfert
ſun lhenr
Mry nr⸗
Uninantr

(Andkr
lpngtnn
tlnkentn
al, Kim

1 . 4

U N .
ſenlntel

aunre,

mnEil
nn Antri
Klintrt,ubza
tin nani
ln Lindhent
inn tdeälpnn

n en Pnine

Aanlit gin

49
Bin, Mn eis

Higthanne
n Elrhoknn
matked A
e Alri
Uiifumin
1,A Nii,
, ud
“

n N u

De ii, qus eemm., ſunt maj.ord. 12½
quia nemo privatus habet poteſtatem tranſ-
ferendi officium.
135. LQuid ſi per errorem heri recitäſti ef-
Feium de Sancto, euius feſtum eſt hodie? g.
Teneri te iterum hodie de eo recitare; quia
error tuus non dat tibi jus invertendi Ku-
bricas, contrarium tamen eſt probabile.
136. An gui pridie recitavit Matutinum.
& Laudes ſequentis diei, v. gr. feriales, re-
ſciens poſtes ſequenti die celebrari aliquem
Sandtum, debeat reliquas horas dicere de
Santto, vel de feria à B. Valde probabile
eſſe, quòd debeat dicere de Sancto, quam-
vis non repetat Matutinum; probabile et-
iam eſt, poſſe continuare officium feriale
inchoatum. .
137. An, & quantum peccatum fſit, cele-
brare Miſſam ante recitationem Matutini &
E. Si fiat ex gravi cauſa, nullum eſſe pecca-
tum; imò etiam ex cauſa levi, quia Masu-
tinum nec eſt neceſſaria diſpoſitio ad Miſ-
ſam, nec habet cum ca neceſſariam conne-
xionem, nec majorem habere poteſt quàm
una hora cum altera; nec eſt ullum præcep-
tum obligans; & conſuetudo imroducta;
eſt ſolum ratione congrui; Rubrica verò
Miſſalis præceptiva non eſt, ſed tantüm
conſultiva, & directiva. Cæterùm fſi fiat ſine
ulla cauſa, ad ſummum erit veniale.
138. Qus loco, & ſitu dicenda borz Ca-
Senicæ? B. In privato poſle recitari quo-
F cun-

A1 Payrs 1 I. Capade I.

.
cunque locò decenti, & ſitu quocunque.

Uude nec preces feriales debent neceſſariò
dici flexis genibus, quia Rubrica eſt pro
choro.
139. An ſatisſsciat obligationi, qui reci-
zat offeium di vinum andiendo Miſſaen à B.
Satisfacere;, quia per utrumque ſatisfit fini
ebligationis, qui eſt cultus Divinus.

140. Qus“ tempore ſunt hora recitandæa?
. . . 6 .
H. In privato vitari peccatum mortale, quo-

6unque tempore à puncto mediæ noctis an-

tecedentis, ad punctum mediæ noctis ſub-

Cquentis recitentur. Si intra hoc tempus ne-
gligitur, non ſatisfit præcepto, non tamen
eſt obligatio compenſandi. “S
141. An poſſit quis ſine culpa totum manè,
Vel totum veſperi recitare Reſp. Poſſe, ſi
adſit cauſa etiam non gravis, etiam majoris
devotionis.
142. An & quando poſſit Matutinum, &
Laudes ſequentis diei pridie recitari? Reſp.
Ex conſuetudine Romana ubique recepta
poſſe ſemper pridie recitari, & quidem poſt
tempus ſtatim Veſperarum, & Completo-
rii publicè recitari ſolitarum, quod eſt ho-
T4 quartàâ promeridian, aut etiam horâ ter-
tiâ; aliqui dicunt, etiam horâ ſecundâ, ſed
non approbo.
143. An peccet, qui non recitat Veſperas
in Quadrageſima ante meridiem: Reſp.
Non pecgare extra Chorum recjtanem,

teen

Pefer Nt

gomagarl
4 feriit
Aleenine
auniereent
Cpnn evand
dd Gnms

Wedne etdd

4lckett,te
Ae unte
Aube
Ddertee
in A ani
inlftced,
WIſen ſor
Uerntd Kn
Fünule
16s hürin
fuege N)
Cennicceer

Kbin ſre
6 60
Al ,

l Nin ü
Ahtanih
unl ini⸗
hbenn,

unn m

onn,

. *
Intengt
Nureln
lsen
itient
Ad le,,
runnpin
ialiuDints
u hen iel
Kennnnonleer
rinrelenhi,
Fenlormut
mnnn mnn
gubictan nn
n Ml
Cmi eumniet

lmüng
vümim )
ugr
m Cmen
, grtiet

ettnmete⸗
1 1 „9
vlten/

M 4

gin le
ſictech
ſd

7

De is, qu« comm ſuns mæj. brd. 12 37
ſicut non peccat, non ſervando alias Rubri-
cas pro Choro præſcriptas.
144. An requiratur intentio ad recitatio-
nem ex obligatione horarum Canonicarum?
Bi. Requiri ex communi omnium ſenſu, un-
de olim etiam Breviarium Orarium ab o-
rando vocatum eſt. Et lectio Breviarii ſine
intentione, eſt acus purè indifferens, quem
ab Eccleſia, & aliis tantopere exigendum
eſſe incredibile omninò eſt. .
145 Qualu debeat eſe hac intentio? Bz.
Debere eſſe deliberatam, ſaltem implici-
tam aut confuſam voluntatem DEUM
orandi, laudandi, &c. Unde non ſatisfacier;
ſi animêò ſtudendi, aut recreandi legas to-
tum officium. Non tamen requiritur in-
tentio actualis, ſeu formalis, ſed ſufficit
virtualis.
146. Requiritürne intentio ſatisfaciendi
pracepto? Reſp. Non requiri, quia præ-
cepto ſatisfit exequendoid, quod præcipi-
tur, intentio autem ſatisfaciendi non præ-
cipitur, ſed oratio.
147. Quid ſi quù oraret cum expreſe
voluntate, nolendi per hanc orationem ſa-

tisſßacere? Reſp. Adhuc ſatisfacere, quia

talis volantas eſſet inefficax in ordine ad

præcepti adimpletionem impediendam;
hôc ipsò enim, quòd non impediret actum
præceptum, non poſſet impedire præcepti
empletionem.
K 2 148.

114 grs 1 I. Caput 1.
148. Requiritüurne etiam ad ſatis ſatien-

dum pracepte aliqua attentio? N. Kequiri;

cùûm enim recitatio horarum debeat eſſe
oratio, oratio verò vocalis debeat fieri per
locutionem, & oratio ſit aſcenſio mentis
in DEUM, neceſſariò aliquam attentio-
nem requiret. . . . .
149 Quotuplex eſt attentie à . Genera-
tim duplex, externa, & interna.
150. Quid eſt attentio externa? E. Quo-
ad orationem conſiftit in externa corporis

sompoſitione in modum orastis, abſtinen-

do ab operibus externis, impellentibus in-
ternam attentionem.
151. Qurd eſt attentio interna? . Eſt
præſentia animi advertentis ad id, quod
agitur. Eſtque vel actualis, vel virtualis.
Primòô, ad verba, ut rectè, & integrè profe-
gantur, Secundò, ad ſenſum literalem ver-
borum. Tertiò, ad DEI, Chriſti, Beatæ
Virginis, & Sanctorum præſentiam. Quartò,
ad pium aliquod myſterium.
152. Qea attentio reguiritur ad pra-
sepium recitandi Horas B. Certum eſſe,
quòd requiratur ſaltem externa. Internam:
verò quamvis probabile ſit ſub mortali non
requiri, ſiquidem Eccleſia non judicat de
internis, veriùs tamen eſt, requiri. Quia in
Cap. Dolentes de Celebr. Miſſ. ex preſsè prœæ-
sipitur, ut devotè recirentur, & præcipitur
oratio, quæ eſt actus Religionis, & includit
attentionem. 163.

euln e

Pienmd

—K

grNone

rofenm

N ſaqrä
n hmn

.

Pecuketermn
moletnei
Gnbin eund
erorer
kr a⸗
ſndkinnt
tl uit
rgili H
i eltereu
Nbliſe
Urdedrr
ſ ntirudn
Donim rutn
Aiuulan 1
inennintrte
ekndee⸗

M. DMens ne⸗

hilan dri

1Cer Dri,
1/60
lerinn
Ahn “

tA

tnl ſig
ne egi,

Nter e
lor l
Mi,

Srat,ſte
1,Kimemn
iſunmni i
rin emmen
Amnit
mn imelant
1
mian El

ne

meri A, I

. .

rlk,WN
nnd Kinreen
Aümlrnlne
Voll, Cni,Ne
,innin
min⸗
uni 7
/2Cnn
ann Inmn
Punniitt
e,1/9

4
7
1

De iis, qua comm. ſunt maj. ord. 125
153. An liceat efficium pro offieio dicere?
Bt. Contra probabilem veriùs videri, quôd
ex genere ſuo ſit peccatum mortale, maxi-
mè dum officium notabiliter brevius dice-
retur; quia qualitas officii videtur etiam ſpe-
Gare ad ſubſtantiam officii. Deinde multa
abſurda ſequerentur; ut, quòd liceret toto
anno recitare officium Paſchale, die Domi-
nico in Matutino tantàùm novem Pſalmos
breviores dicere, & c. Poteſt tamen eſſe ve-
niale. Primò, ex parvitate materiæ, ur ſi
ſemel, bis, vel rarò fiat, vel ſi officium ſit ferà
æquale. Secundé, ſi fiat ex inadvertentia et-
ſam culpabili. Si autem fiat ex cauſa ratio-
nabili, nihil peccabis. Si aliud Breviarium
eres, quàm Pii V. per ſe loquendo pecca-
bis mortaliter.
154. Excommunicatus Sacerdos obliga-=
tus orare horas Canonicas, an poßit dicere:
Dominus vobiſcum? Reſp. Non poſſe;
& juxta Suarez, ſi ſciens & volens diceret,
incurret irregularitatem, in 3. part. tom.
5 de Cexſ. diſp ia ſec;. 2. num. 13. Et idem
ſestiendum de Diacono, quia uterque di-
cendo: Dominus vobiſcum, gereret ſe in
officio Divino ut publieus Miniſter, ae
proinde loco: Dominus wobiſeum, debe-
ret dicere: Domine exaudi orationem me-
am, &.
Cauſa excuſantes ab Horis Canonicis.
15y. Qus ſunt cauſa een ſantts à recita-
F 3 14e

125 Pars 11. Caput .
tione Breviarii2 Reip. Eſſe quatuor Impo-
tentiam, Charitatem, Metum, & Diſpen-
ſationem. . .
156 Aalis im potentia excuſat 2 Reip.
Non tantùm Phyſica, ſed etiam moralis, ſi-
ve oriatur ezg oblivione naturali, ſve ex infir-
mMitate, ſive ex carentia Breviarii, five ex ig-
uorantia, ſwe legis, fſive faéti.
157. Si quis non poteſt recitare Brevia-
rium, an teneatur ad alias preces? Be. Ne-
gativè, quia id nec lex ulla, nec ratio per-
ſuadet. Z
158. An pravidens ſe impeditum iri pefles
& recitatione Brewiarii teneatur pra venirs
B:. Probabilius teneri, maximè ſi ab ipſo ſit
Ponendum impedimentum, quia horarum
ebligatio incipit cum initio diei ,„eſtque
ſubſſantialiter in toto die „S& tantùm acci-
dentaliter in certis diei horis, debet proinde
aceidentalis obligatio cedere ſubſtantiali.
159. An ergois, qui præavidet, ſe ipsò die
non habiturum tempus orandi Matutinum,
c Laudes „ tegelier pridie orare? . Ne-
gativè cum Gobat, quia pridie nullé modò
urget præceptum, & alitunde purum pri vile-
Zium eſt, poſſe ſatisfacere pridie præcepto
cras obliganti, privilegio autem nemo te-
netur uti.
160. Quia agendum illi, qui habet ex-
berientiam ſe obliviſti, ſi hoi à conſuetä non
acitet àQ Reſp. Adhibeat aliquod memoriæ
Exc

wen

ſaun Dldenn
n RKh

eanſeeidl

1 lulnngmn
in Mobin
KArſäſhek,
(onnmetn
W
,glant
,Dpnin
Cunmſtan

una

un
( eſann
Mllatmi
Wückamen
GKmiäz
Ai
n, 1/1
Ulitilgun
ierhrir
Ruin n
ſiſ nu
n ille den
tikeliten
Fineumn
Ar 1

De iu, qua comm. ſunt maj. ord. 27

lu excitativum, quo obligationis recordetur,
v. gr. relinquat Breviarium apertum in lo⸗
?́òèẽR in quo ferê totàâ die ſe detinere ſoler.
nii 161. An teneatur recitare, qui dubitat, ſe
haplit, recitſſe ? g. Si dubium non poteſt vincere
unne, aliqua probabili ratione, tenetur recitare;
emheint, quia poſſeſſio ſtat pro præcepto, à quo ped
edh, dubium non ejicitur.
uuß innt 162. Quid ſiſciat ſe recitâſſe, ſed dubi-
A at, an bunc vel illum Pſalmum recitaverit?

Alrdl,eo B. Deponat dubium, & credat ſe re eitàſſeʒ
quia non præſumitur omifſfio ejus, quod in
ia kinnitnii, ordinario curſu recitari ſolet-
ru uup uini 163. Hui ſolas recitane non poteſt, pote
ei nuntſofl amen cum ſocio, an ienentur eum requirere?
unn Gnim M. Pprobabilius teneri, f vel antea ſolebat
moli h uti ſoeio, vel facilè habere poſſit, quia tene-

ule Aumdne tur Eccle ſiæ præcepta adimplere, dum potef
Cahortteter ne Ofr dinar ià dili gentiã. .
elr ölmil 164. At tecitare cum ſocio eſt privile-
mmin i gium , erge ner admittere tenetur ſocium 2
2 rud Mauin multò minds quarere à R. Admittere, aue

ihynm N quærere ſocium, non eſſe privilegium, ſed
Ginidel potiùs conformitatem cum lege inſtituente

taumunii⸗ chorum publicum.

= 165. Tenetärne autem talis condurere
twer ſice itg, . ur, nagt:
imn e ſocium pre pecunia? Reſp. Teneri ſolum
* eum, qui habet beneficium, dum habet
5, ℳ ſumptus inde ſufficientes, & poteſt condu-
ann cere ſine gravi incommodo; quia beneh-
M.n . . 4 . .
awrni cium datur propter officium; at ex patzimo-
, F 4 nio

12⁸ Pars 1 I. Caput J.
nio non tenetur conducere, quamvis ad ejus
ti tulum ſit ordinatus; quia non tenetur ſuis
ſumptibus Eccleſiæ ſervire.
166. An Cœcns teneatur recitare Brewia-
rium? gg. egulariter non teneri, niſ,
memori ita teneat, ut vel per ſe, vel cum
ſocio, quem commodè habere poſſit, reci-
tare qdeat. Si autem memoriàâ non teneat,
non tenetur; quia eſſet graviſſimum onus,
ut altero præeunte alternatim recitaret; Ca-
nonici autem ex declaratione Cardinalium
tenentur ſie in Chore, vel extra „ dum
ſine cauſa abſunt, recitare. Tiber. e. 14. F.
Dico, in fine.
167. An etiam ſurdi obligentur? Reſp.
Affirmative; quia poſſunt privatim recitare;
hi autem non ſatisfaciunt alternatim cum
ο recitando; quia ei non communicant;
in Choro tamen ſatisfaciunt ſuam partem
canendo; quia faciunt ſervitium Chori; nec
intendit Eccleſza graviſſimam imponere
obligationem repetendi.
16S.. An qui non potef recitare totum off-
eium, seneatur ad partem, quam poteſt? Bæ.
Ab Innocentio XI. damnatam eſſe hane pro-
poſitionem: Qui non poteſit recitare Matuti-
mum, & Eaudes, poteſi autem reliquas horne,
ad nihil tenetur; quia major pars trahit ad
ſe minorem. Ex quo videtur declaratum,

orandum eſſe, quod orare potes, ſaltem ſi
Gt aliqua pars notabilis.

169

A&Q
10

Glloln

tWalne
en ignet

nhun Ob

nimn
om worirnc
Lenn e
Auienfiie
enntetetn
esene
mnuin i
NNKen
Arwnce
Frtn
u
ur ſde
n haelere
Unſietnen⸗
en
1 44
1Miberee
umſälet
Pnchennpe
ſoiyeen
Mi lie
eſihun,
al cu

4 indeen .
Ant! Mdn
nnenli
agmlan
Penuin kettet
rnimnt (ahin
n Kun i
ert Me

nidiem tii
nemnannenn
dun Menwen tn
Aüuntonmunie
emunz
entin M
nſinmn inid
4
Ahniumninß
a, Aun 5
nusckine⸗
ſein ie⸗
usfiftt A4
1t/ /
rkenm
za ial

6.

De iu, qua comm., ſuns maj. Ordin. 129
169. Qalis Charitas deobligat àrecita-
tione officii? &. Charitas tam propria, quàm
proximi, ſi ſcilicet non omittendo Brevia-
rium vel totaliter, vel partialiter, cogaris
ſubire aliquod grave incommodum, vel
magnum opus charitatis negare proximo;
ut, ſi paranda ſit ſubitò concio, ſi aſſiſten -
dum moribundo, ſi ſit multitudo pœni-
tentium, &e.
170. Qualis metus excuſat? B. Quando
quis ex recitatione Breviarii timet probabi-
liter notabile damnum in bonis propriis, aus
alienis, vel qui ex metu cadente in conſtan-
tem virum injuſtè incuſſo factus eſt Subdia-
conus vel Religioſus; talis enim, ſicut non
obligatur voto Caſtitatis, ita neque hoc
præcepto.
171. Quis poteſt diſpenſare recitationem
Breviarii? Reſp. Summus Pontifex, etiam
cum Beneſiciato, qui tamen ut tutus ſit in
conſcientia, caveat, ne ejus ſupplex libellus
contineat allegationem cauſæ non ſubſi-
ſtentem.
172. Potéſtne etiam Epiſcopus diſpenſare à
R. Per ſe loquendo, non poteſt, quia infe-
rior non poteſt perſe loquendo, relaxare le-
gem Superioris; poteſt tamen fieri, ut alicubi
fuerit per longum tempusacquiſitum jus di=
ſpenſandi Et Tamburinus putat, jam ubique
eſſe præſceriptum, ſi agatur de brevi tempo-
re, cum ſit caſus valde frequenzs.
E 5 1732

130 Pars 11. Caput 1J.
173. Quid poſſunt quoad hoc Prælati Re-
galares à Reſp Qui profitentur Chorum,
poſſunt diſpenſare cum Choriſtis. Alii quid
poſſint, docebunt privilegia eorum, certum
eſt-. totum poſſe reſpeéta ſuorum, quod
Epiſcopi poſſunt reſpectu ſuorum ſubdite-
rum in hac materia.
174. An exçommunicati, ſuſtenp, degra-
dati deobligentur à recitatione offcii? M. Ne-
gativèâ, quia talibus nec DEUS, nec Papa
patrocinatur in hoc, imò nec damnatos ad
triremes, exemptos eſſe, judicant aliqui,
quamvis alii contrarium ſentiant.
17 5. An benefeiatus excuſari poſſit à reci-
satione officii, ſi prikſquam omittat, pro-
ponat reſtituere frudtus correſpondentes omiſ-
ieni à Reſp Negativè, quia lex obligans
ad reſtitutionem, eſt pœnalis, ergo ſupponit
eulpam.
176. An non excuſentur benefſiciati, qui
noendum habent poſſeſſionem beneficii, vel
quia adepti ſunt beneficium italitigioſum, us
Iit verè dubium, an ſint tauſam obtenturi,
sec interim ullum frudkum percipiunt ; Br-.
Cum communiaffirmativè.
177. An ercuſetur etiam novus Canoni-
tus, ezæ conſuetndine ſui Capituli non reci=
piens ullos fructus uno aut altero anno ? Hy.
Excuſari.

1778. An excuſentar & ii, qui ob ſur-

am, ſterilitatem angi, aq usrum inundatio-
V 2 SB”*2

4

Pemtitrn
enn
ceCmdh
(Khumndn
MNmom

e

Gpn
Donlcunt

Aune

=

.
laui

, prun
liflhin
r
Mnn tize
Uien nueride
PNlſeluc
.
9 hi 4
leli, Alp eer
lnnſnn
di

een
fmlaſlle
manſ
zanlig

Gechſon
1
it ne
1neDlIN
ne ann
che lnni
minun
aungincn,.
San niit,t
Nmn znlentitni⸗
nleoee
geuipengſennr

Aiur gtin 6
un iuſii, 9
Gaoinitien
ruutniim,
lreint /9,
4
urn .
cei un .
,
aN,H

Hpfn.
,wrini

]

De i, qua comm. ſunt major. Ord. 131
nem, pruinam, grandinem, hoſtium incur-
ſionem nihil percipiunt uno alteréve anno;
vel ſi habeant ita tenue bentficium, ut non
ſuppeditet bonam partem tenuis ſuſt entatio-
nis Reſp. Cum communi affirmativè. Adde
his & illum, qui eſt Capellanus Capellaniæ
fundata cum expreſſa conditione, ut non ſit
obligatus ratione Capellaniæ ad horas Ca-
nonicss recitandas. Et hæc de Beneficiatis
intelligenda ſunt, præciséô ſacro Ordine;
aliunde ad horarum Canonicarum recitatio-
nem obhligante.

CAPUI II.
De Subdiaconatu.

I.

VID eſt orde Subdiatonatus à Reſp-
Q Tamburino: Eſt Orde ſacer Eccle-
ſiaſticus, quo datur poteſtas aſiſiendi in Al-
tari Presbytero ſacrificanti, miniſtrando ei
calicem cum vino, & patenam cum hoſtia.
Et item: Poteſtas ſolenniter legendi Epiſtolas
in Miſſa. Alii definiunt, quòd ſit Sater Ordo,
ſeu Ordinatio, per quam traditione calicis
vacui, eum patena vacua, ſub praſceripta
verborum ſorma, datur poteſtas ad inſer vien-
adum Altari.
E 6⁶ 2. Cur

532 Pars 11. Cagut II. 1

2. Cur in definitione à Tamburino dats ine
additur: Miniſtrando cahcem cum vino, Ainad
patenam cum hoſtia; ſiquidem hoc vi- (ruan
detur botiks eſſe effcium Diaconi: B. Hanc mmum
poſſe eſſe rationem, quòd Subdiaconus uparmng.
miniſtret & calicem cum patena, & hoſtia, rm
& vinum calici infundendum Diacono; a nlſil
idecoque poteſt dici ſaltem mediante Dia- ne
cono, miniſtrare Sacerdoti calicem cum vi- 4 leinin
n0, & patenam cum hoſtia, prius ab ipſo
3. Quamodo ordinandus in Subdiaconum, An,, tui
Rebet accedere ad ordinationem? Reſſ . D
Debet accedere initiatus minoribus ordini- l
bus, examinatus, approbatus ab Archidia- c(N Arnen
cono, præſentatus Epiſcopo ordinanti, con- 4 randn
venienter diſpoſitus ad ſacram Communio-
nem, veſtibus ſacris, amictu, alba, cingulo c
indutus, manipulum manu fſiniſirâ, cande- hrin
lam offerendam dextrâ, tunicellam ſuper Vun nin
finiſtrum brachium geſtans, habens tonſu- .
ram patentem.
4. Quando ſunt plures Subdiaconi, aus r!
Diacont ſimul ordinandi, requtriturne, ut lrnnis
Binguli habeant ſuam tunicellam, aut Dal- lilen e
maticam? g. Non requiri, ſed poſſe ex præ- ulllarie
ſcripto Pontificalis, eandem ſucceſſivè om- nni
nibus imponi; aliud videtur de Sacerdoti-
bus dicendum, qui cùm celebrent Miſſam lulnm ,
cum ordinante, debent omnes eſſe induti Uin denn
facris veſtibus. 12 ſmlihn
EE

ntiheir
hchen i
len
1 ,

dilcn

aan bin

niatu, D

aniuin lliuen

eduitig 3

mrenen.
6Acchice

nCommunn
ain, An trel
nm iln .
i, milni

gim, Clnt⸗

n Mlumi,1
6, niint,
nio/ 4 N.
llectſe
alaſuelteit

Npenrcoe

De Subdiaconatn. 13
§5. Qua eſt materis bajus Sacramensi?
Reſp. Certum eſſe ex Concilio Florentine „
quòd calix vacuus cum patena ſuperpoſita
ſit materia remota, ejuſque traditio ſit ma-
teria proxima.
6. An non etiam liber Epiſtelarum, ejuſ-
que traditio, eſt materia hujius Sacrawenti *
H. Diſcrepare Authores, dici tamen pofſe
materiam ſecundariam.
7. Quid ſentu de ampullis vel pelvicula
& manutergio, qua etiam traduntur Sub-
diaceno, ſub eadem formula verborum cum
calice & patena à B. Hanc traditionem non
elle materiam hujus Sacramenti, quia ea fit
tantum ab Archidiacono. Materiæ autem
majorum ordinum debent tradi ab Epicopo.
8. Qua« eſt ſorma hujus Sacramenti? B.
Principalis, & eſſentialis eſt: Videte, zuluſ-
modi miniſterium vobis tradatur, ideo Vos
admoneo, ut ita vos exhibeatis, quòd DEO
placere poſſitu. Secundaria ad librum Epiſto-
larum eſt: Accipite librum Epiſtolarum, &
habete poteſtatem legendi in Eccleſia ſana
DEI tam pro vivis, quàm pro defandtis, in
Nomine Patris, &c. Ad urceolos, & ampul-
las nihil dieitur ſpecialiter.
92. Siintne omnia verba hac formæ eſſentia-
lia? H. In prima forma, illa verba: Ides
vos admoneo, &c. non eſſe eſſentialia, ſed
tantüm adhortatoria. In ſecunda etiam:
In vocatio SS, Trinitatis eſſentialis non eſt.
H E 7 102

—

134 Pays 11. Caput 11.

10. Si traderetur ordinando ſolus caliæx;
vel ſola patena, eſſetne validè ordinatus;

m. Probabiliùs negativè; quia traditio illa
refertur ad utramque partem Sacrificii, ſci-
licet Corporis, & Sanguinis; ideo utriuſ-
que vafa tradi debent. H
11. Süntne de neceſſitate vaſa conſecra-
za ? h. In praxi debere efle conſecrata ex uſu
Eccleſiæ; & docent aliqui, eſſe de neceſſita-
te Sacramenti, quamvis oppoſitum ſit ve-
rius ex ITamb. de Ord. I. 7. c. 3. F. 2.
I2. Si Subdiacono tradatur calix ecum
vino, & patena eum koſtia, eritne valida
erdinatio? Bt. Erit, ita de Lugo; quia utile
per inutile non vitiatur; ac proinde calix
& patena, quæ ſunt vera materia hujus Sa-
cramenti, non vitiantur per præſentiam vi-
ni & hoſtiæ. Quia Epiſcopi intentio ſolùm
eſt, tradere ſola vaſa ſine materia contenta
in iis.
13. Quas conditiones requirit Eccleſia;
uet quis ritèà ordinetur in Subdiaconum à Br.
Ut receperit primam Tonſuram clericalem,
& quatuor minores ordines, attigerit certos
annos ætatis, habeat titulum legitimum,
& teſtimonium bonum de vita & moribus,
nullà ſit cenſurâ, & irregularitate irzetitus,
intendat omnia Subdiaconi munia obire; ſit
in ſtatu gratiæ; & ut examine probetur ſuſ-
Kciens.
14. As ſunt veſte: Subdiaconi? N.
Ami⸗

4

ſ ntf.

ue⸗
PAutm
4 unguu
ſecomann

P

.) d t.
Oud une

6nec Chukin

Wauu,

— —
—

Putan ian
lnurls

16 E

Uh
zierrer
inannee
Clnc, AMnwt
Anpmdn
WAlrumaun

Ueteen wrr
Netcnne
unel

ada,

6.
1

ntiud
6 Nolhler,

le he

,

leent
wroppolnuntn
hulinn 1n
i, mimti
velg aunt
n rnnlcl

vnmktin .
n Nrtninmi.

Hmmmmoſlu
Wnnentnner

MCuin ih

r lvenin/1
Tutnmditen
Am tnftten
eimiamkgtmn,
alinnig,
nulrſntihi⸗
marzhrili.

4 ℳ N.
e

De Subdiacemnatu. 13
Amictus, alba, cingulum, manipulus, & tuni-
cella: manipulus quidem eſt propria ipſius
veſtis, aliæ communes Diacono. Ita Tibe-
rius c 5. qaαιts’ 31.
15. Quiâ ſignificat Tunicella à &. Do-
Grinam Chriſti, unde in veteri lege tintin-
nabula ex tunica pendebant, vel ſignikcat
lætitiam, & jucunditatem, quæ ſequitur
perſeverantiam Caſtitatis.
16. Qusd eſt oficium Subdiaæconi? B.
Ex Pontifcali ſunt ſequentia: Primè, a-
quam ad miniſterium sltaris præparare. Se-
cund, Diacono miniſtrare. Tertiò, pallas
altaris, & corporalia abluere. Quartô, cali-
cem, & patenam in uſum Sacri fieii Diacono
offerre. Quintò, panem conſecrandum pro
populo in altari ponere. Adde ex aliis Ku-
bricis ſextò, crucem in ſupplicationibus
geſtare. Septimò Epiſtolam in Miſſa ſolen-
niter cantare. Octavò, olim Subdiaconus ad
januam mulierum ſieut Diaconus ad januam
virorufn, dum ii templa ingrediebantur, ad
ſexus diſtinguendos aſſidebant.
17. Nunquid alii poſſunt legere Ejpiſto-
lam, qui non ſunt Subdiaconi à E. Non
poſſunt ſolenniter, hoc eſt, cum manipulo,
& ex officio.
18. An poſſit ſimplici Sacerdoti commit-
ti à Papa ordinatio Subdiaconi 2 Reſp.
Valde probabiliter poſſe, quia id innuit
Florent. hec ipſo enim, quòd doenie
ordi-=

136 Pars II. Caput II.
ordinarium miniſtrum eſſe Epiſcopum, in-
nuere videtur, ex commiſſione poſſe eſſe Sa-
cerdotem ſimplicem. Et dicitur Abbatibus
Ciſtercienſ. datum eſſe hoe privilegium.
1 9. Qua atas requiritur ad Subgiacona-
sum? H. Ex Trid. ſeſſ. 23. C. 12. annus 12. in-
choatus.
20. Si dimiſſus à ſuo ardinario nen habe-
at titulum menſa, potéſtne propter hot repel⸗
ſi ab ordinante à G. Non poſſe, quia onus
hoc exquirendi incumbit Ordinario „ qui
ſi negligat, obligatur illi dare alimenta,
quando particulari dat dimiſſorias. Ex capit.
E Epiſe. de prab. & dign. in 6. Aliud eſt, fortè
ſi cimittens in dimiſſoriis onus imponat or-
dinanti exquirendi à dimiſſo, an ſit inſtru-
ctus omnibus neceſlſariis. .
21. Qualis ſcientia requiritur in Subdia-
cono? E. In rigore Juris ex Concil. Trid.
ſeſ. 23. c. 13 nihil aliud requiritur, quùmnm
ut ſit in litteris, & in iis, quæ ad ordinem
ſuum exercendum pertinent, inſtruus. II-

lud addendum videtur, ut ſciat horas Cano-

nicas ſaltem aliquò⁶ modé recitare. Cæte-
rùm cùm pro minoribus ordinibus etiam re-
quiratur inſtruſtum ege in rudimentis Fi-
dei, utique in Subdiacono major horum no-
titia requiretur.
2 2 Qualis literatura requ iritur in Sub-
diacono? B De jure communi ſuſſciet, ſz
Mbros communes latinos intelligat, ſeu ex

gein
Plmnzo 4
Mennteant
olocſomdi
lanecoſt⸗

(41
büns

Mlrte
1. n
1

dcbt
Nohemn,
Denkuunr
Cdi
MuNrae,
iahenen
Gtumen⸗
inſznt
ilſe ſia

. lirin
ytin
ue Kenne
luimns

8

17
neng
S

odtnini,
Sennt,
Nonpole, Uutn
DDtOEnnd,
An iue
Ninlrul,
1 A itn
SSZð
n lrnhe

4
5

ginten
unnCml N

a eguinn, td

i ae NN—
vul.

.

nſitiaudin.
eserune (⸗
önkueinmte⸗
nlnntb⸗ .

Crichannn

Ex Docfrina Fidei pro Ssubdiaconigs. 137
latino in vulgare idioma vertere poſfit. Go-
bat exiſtimat, poſſe ordinari, etiamſi Rubri-
cas Breviarii hequeat intelligere, dummodò
habeat ſocium, à quo eas condiſcat, nec de-
ſint alia requi ſita.

CQXATPUT III.
Ex dodkrina fädei pro Sub-
Aaoaiaconm.
De Eccleſia.
1

Votuplex eſt Eccleſia DEI quoaæd fa=
Qr 2. Duplex: Militans, & Trium-
phans.
2. Qaæ eſt Eceleſa Militan: 2 Eſt illa,
quæ adhuc pugnat in terris adversùs ſalutis
hoſtes; mundum, carnem, demonem, ha-
betque mixtos malos bonis.
3. Qua eſt Triumphans? . Eſt cœtus bea-
tarum animarum, atque etiam Angelorum
in cælo cum pace regnantium, & Dei fa-
ciem intuentium cum lætitia.
4. Fuitne ſamper ab initio mundi Erclefia
militans? &. Fuit, eſt, & erituſque ad finem
mundi, ſed ſecundùm diverſos ſtatus, præ-
cepta, & ritus.
5. Quor & qui fuerunt ſtaim⸗ diverſß Ee-
cleſia militantis? B. Tres: Primus vocabatus
Legis naturæ. Secundus, Legis ſcriptæ. Ter-
tius, Legis gratiæ.
S. Quans:

138 Pars 1 1. Caput III.
6. Quando, & quamdiu durärunt bi ſtas
sus? . Primus, ſerviebat DEO per præ-
cepta legis naturalis ab Adam uſque ad Moy-
ſem, per ſpatium circiter bis mille annorum.
Secundus, legis ſcriptæ, per præcepta legis
Moſaicæ, ufque ad Chriſtum, per ſpatium
ferè bis mille annorum. Tertius à Chriſto
conditus Eccle ſiam in ſtatu perfediori fun-
dando, à quo cœpit illa Congregatio, quæ
ſimpliciter Eccleſia vocatur.
7. Quid fecit Chriſtu ad fundandam
hane Eccleſiam in meliori ſtatu? g. Primò,
præcepta judicialia Veteris Legis abroga-
vit. Secundò, ſimiliter præcepta cæremo-
nialia, tanquam figuras tantum vitæ, &
paſſionis ſuæ. Tertiò, præcepta ſidei aliquo
modé auxit, quatenus plura diſtinctè, &
expreſse credi voluit, quæ à Judæis implici-
tè & obſcurè credebantur, uti ſunt: Myſte-
rium Trinitatis, Incarnationis, Mortis, &
Reſurrectionis ſuæ; præcepta etiam moralia
Decalogi explicavit, & perfecit, additione
conſiliorum Quartò. præcepta Sacramenta-
lia de nove inſtituit.
Fides Divina. N
8. Eſtne Fides divina neceſſaria ad ſalu-
tem ½ E. In adultis eſſe neceſſariam, necefſi-
tate tam medii, quàm præcepti, Matth. ult.
Qui non crediderit, condemnabitur. Trid.
ſeſſ. 6. cap. S. Fides eſt humane ſalutis initium,
Ine qna impoſſibile eſt placers DEO.
9. Vid

—

—

phiudl

N 1

(Fhiſtu

Aan
Gaeram

ſrertcun
atntint

Weignupe
1 G⸗
leſnius
Plini l
Uumd
DAgt
ilbunm
lit
eeulne/
WMunitun
Gn
Uueuun
Cißaren⸗
ſtein
leeg
4 is
Uißtinn
Etn D
r luci⸗

1 flhrin
1n 4

9

bern

Nn unnte
nlnptni,
Cnprfun
ſetur
iA ſniun
Ein ſunln n
ltrulgric
engtarn
Min fe I
uin Killen
nhede
ihlutmſe
Wnn tinn
anront Ranh
urnutinl
yeleer An
chyi Manitt

nin
ulſni e
ukiuiniet⸗

Drtmi
ulnm 86
l Snn

Ex Doctriaa Fidei pro Subdiaconis. 139
9. Quid est eſſe necefſarium neceſſitate
medii, & neceſſitate pracepti ? R. Neceſſitas
medii eſt in re, fine qua vel in re, vel in voto
habita, etiam invincibiliter ignorata, fim-
pliciter ſalus haberi nequit. Neceſſitas præ-
cepti tantùm eſt in re, quæ vi obligationisex
Superioris præcepto ortæ facienda eſt.
10. Quorum objectorum ades explicita 1
neceſſaria neceſfitate medii in Lege Gratia 7
. Prime, DEl ut Remuneratoris ſuper-
naturalis, ad Hebr. 11. Accedentem ad
DEVaA oportet credere, quia eſt, & inquiren-
tibus ſe remunerator ſit. Ubi Apoſtolus lo-
quitur de fide, quam definiverat, quò
ſit: Sperandarum ſubſtantia rerum, aygu-
mentum non apparentium; quæ utique ſunt
ſupernaturalia.
11. Qua alis fides explicita neceſaria eßs
neceſſitateæ medii? B. Fides Chriſti, & ſan-
Giſſimæ Trinitatis, Joan. 3. Oportet exalta-
ri Filium hominis, ut a, qui credit in ipfum
non pereat, qui enim non credit, jam judicatus
eſt, quia non credit in nomine Vnige niti Filii
Dei. Myſterium verò Trinitatis connexum
eſt intimè cum myſterio Incarnationis.
IZ. Eſtne alind credere in DEVM, ere-
dere DEVA, & sredere DEO? H. Credere
DEO, eſt aſſentiri verum eſſe, quod DEUS
dicit. Credere DEFPM, eſt Credere DEUM

eſſe. Credere in DEVM, eſt amando cre-

dere in ipſum 2 ſeu ire amore, credendo
DEUM.

X

200 Pars II. Caput 111.
Sanbziſſima Irinitas.

13. Siq idem credis in Sanctiſimam Trinèi-

zatem, dic quia ſit illa; B. Eſt unus, DE-
Us in tribus perfonis, Patre, Filio, & Spiritu
ſancto.

14. In quo conveniunt, & diferunt ha

erſona? E Conveniunt in una natura, ſeu
2

eſſentia in omnabus abſolutis attrihutis „8Se
in omni actione ad extra. Differunt autem

in prædicatis relativis, Paternitatis, Filia-

sionis, Spirationis.
15. An, & 4à qus producantur ba tres
Perſona à Reſp. Pater eſt ingenitus, & im-
productus. Filius à ſolo Patre producitus
Per generationem. Spiritus ſanéctus proce-
dit ab utroque tanquam uno principio, per
umorem.
16. Aromodo in Symbols Pater vecatus
Creator cali, & terra? B. Aliqua opera per
appropriationem attribuuntur uni perſonæ
potius, quâm alteri. Opersa ſcilicet, in qui-
bus elucet maximè potentia, tribuuntur Pa-
tri, quia eſt principium ſine principio; in
quibus elucet maxima ſapientia, tribuuntur
Filio, quia producitur per intelleum; in
quibus elucet Dei amor, tribuuntur Spiritui
ſancto, procedenti per amorem.
17. Car ſola tertia terſona vocatur Spi-
vitus ſandtua, cům C& Pater, & Filius ſint
Spiritus, & ſint ſanczi? g. Spirirum ſan-
Rum non ideo vocari ſic, quia eſt ſubſtan-
ti2

vend

o
in

4
1E
etid 1
hoiſfl

. cotoe

d
nget

taenrd
ſſo od
ukin
urtet

4 N.1
(cnke
cunde

—

nr

lat
Kant

K
lbe⸗
ſinttt
Au

arceſin
4

lmnng

n. le

.
.
1 un

D
ulmiiſi
mnn ee
untung
Nüdinn,
en Dn
n keentti

, ihgng,lec
mitiztin i
ib r nich
eEHeNN
mmfinigdN

3Peblluins vetr
ANngtnf
müamun e
endle
wemunitamuk:
ulezinſiil
nrtne
g illimii

8 tanußi

4 7

n.
Nrzraurß
w,6
nlo.

Se.
N 63

ntinn .
De.

Ex Do Krina Videi pro Sabdiaconu, 142
tia ſpiritualis, & ſancta, hoc enim etiam re-
liquæ perſonæ habent, ſed qued ſpeciali
modo procedat per ſpirationem, ſeu amo-
rem.
18. Qus« fides eſt neceſſaria neceſſitate
præcepti ? G. Omnes Cbriſtianos per ſe lo-
quendo obligari præceptéô Diviné ad ex-
plicitè credendum omnes Articulos ſym-
boli Apoſtolici ſecundùm ſubſtantiam ſpe-
Gtatos. Et præter hos per ſe loquendo, & ra-
tione præcisè cognitionis ex præcepto Di-
vino, nihil credendum eſſe neceſſariò om-
nibus & ſingulis. Primum patet, quia nulla
certior regula videtur aſſignari poſſe univer-
ſaliter credendorum ex præcepto Divino,
quàm hæc. Secunda pars etiam pater, quia
credibile non eſt, Apoſtolos, qui omnibus
ad ſalatem credituneceſſaria in ſymbolo tra-
diderunt, non tradidiſſe etiam ſufficientia.
& aliquid eorum omiſiſſe, quod per ſe dire⸗
Gèe credi deberet.

Incarnatio.
19. Quid eſt Inearnatio? E. Eſt unio
Filii D El, ſeu Verbi Divini, aut ſecundæ
Trinitatis perſonæ cum humanitate. Vel
eſt aſſumptio humanitatis propriâ perſona-
litate deſtitutæ, ad unionem cum perſona
Verbi.
20. Quid eſt Chriſtus: B. Eſt Filius DEl
Incarnatus,
21.

1² Pars 1. Capgt 111.
11. Quot natura, & perſona ſunt in
Chriſto? E Naturas duas eſſe, humanam &
divinam, petſonam unicam, verbi divini.
22. Habuitne Chriſtas animam rationa-
lem, vel verbum Aivinum fuitne illi locè ani-
mæ i B. Niſi animam rationalem habuiſſet,
non fuiſſet verus, & perfectus homo.
3 3. Erathe Intarnatio neceſſaria ad ſal-
vandos homines: Reſp. Simpliciter non fuir,
ſed ſolùm ad ſatisfaciendum pro peccatis
hominum.
24 Redemitne Chriſtus omnes homines?
Reſp. Redemit omnes liberando ab impo-
tentia ſalutis conſequendæ, non autem in
actu ſecundo omnes juſtificando, & ſal-
vando.
2 5. Cur non omnes redemit in acin ſe-
eundo inftifcando, & ſalvando Reſp. Ex
malitia ipſorum nolentium præceptis ob-
temperare, & adhibere media ad ſalutem
neceffaria.
26. Venturusne erat Chriſtess, ſi Adam
non peccaſſet? . De facto redemptio hu-
mani generis fuit inter principales fine: In-
carnationis. Quid autem futurum fuiſſet in
illa hypotheſi, diſputant Theologi.

27. Wuomodo eßt mortuu, Chriſtus? Reſp.

Per ſeparationem animæ à corpore.
28. Vbi fuit tunc anima, corpus, & Di-
vinitas Chrifti? Reſp. Anima deſcendit ad
inferos, corpus manlſit in ſepulehro, Divi-
nitas

D bun
6en benmni
eligcrit
pinbulette

ͦ Nun

Pcentgnn
inn.
(eiigen
Dedend
e⸗
In on
ee kn
ſorihhn
limuige
un
Alim
rſen j
nnmnci
/ inn
etr,
fannn
8

.

be)
1
14 Sen⸗
ae
nnn aie.
nnſieng.
ii
Lpebäuhen
nu, mſnl
AMletem
Kennn oent

.V
Diu me hinig

Remi
e, AN
d A

CN

A NArinale,

padtth
Menn meeſth
r nt i

C/,e
ſanenrolr
,iuplalte
mleucn lti
aliig
,muCſel
niene
ℳ, 4 N.

1,

lruh.
77 iid

ein

Erantes.

Ex doctrina fidei pro Subdiseons. 14 ½
nitas fuit unita utrique; quod enim ſemel aſ-
ſumpſit, non dimiſit.
29. Wumodo ergo facka eſt Reſurrectio
Chriſti? R. Der reuntonem animæ ad cor-
pus, cum exitu de ſepulchro.
30. Quibus mediu operatur Chriſtus ſalus
tem humani generu: Reſp. Maximè Sacra-
mentis, quæ inſtituit ad conferendam ho-
minibus ſanctitatem,

Sacramenta.
31. In qux re conſiſtunt Sacramenta? B.
In certa quadam ceremonia ſenſibili, quæ
ſuò uſu ſubjecum OEO conſecrat, ſancti-
tatemque aliquam tribuit, veramque ani-
mæ Sanctitatem ſignificat. Hocque eſt com-
mune Sacramentis, tam veteris, quàm novæ
legis.
32. Per quid diferunt Saaramenta nova
legis, à Sacramentis veteru legi B. Quòôd
veteris legis Sactamenta non cauſabant gra-
tiam in ſubjecto ſuſcipiente, ſicut Sacramen-
ta novæ legis cauſant.
3 3. An Evangelium, Imagines Chriſti,
Sanctorum, ſerpens æneus, arca fœæderia
subes ſupra Chriſtum apparens, tranſitus
maris rubri, ſint, vel fuerint Satrament,
cam ſignificaverint aliquam ſanctitatem ²
Reſp. Negativò, quia non fuerunt ſigna ſa-
cra, ſeu ceremoniæ ſeipfis ſormaliter ſa-

34. A*

144 Par; 11. Capus III.
34. An ergo Profeſie Religioſa , prima

tonſura, benedictio Abbatis, undio Regum,

aſperſio aqua benedidta, abſolutis eb ev-
communitatione, diſpenſatio in irregulari-
tate, && c&m aligiam ſandtitatem homini-
bus conferant, Sacramenta erunt? Reſp. Ne-
gativè, quia non ſignificant veram ſancti-
tatem internam, ſeu gratiam ſanctif-
cantem.
3 5. An non ſaltem martyrium, Sacra-
mentum erit, ſiquidem veram ſandtitatem
anima infallibiliter confer: à Reſp. Non eſſe;
quia nec eſt ceremonia ſacra exparte inferen-
tis illud, nec ex parte ſuſtinentis.

36. An Sacrificium incruentum quâ tale

Eit Sacramentum? Reſp. Non eſſe; quamvis
enim ſit & ceremonia ſacra, & ſignificet
rem ſacram, tamen non eſt ceremonia ſacra
ad homines immediatè conſecrandos, nec
ſignificat veram animæ ſanctitatem, ſicut
Sacramenta, ſed eſt ceremonia immediatè

tantùúm ad cultum DEI, & ejus dominium

recognoſcendum, & ad ſignificandum ex-
cellentiam DEI, cultumque ei debitum
inſtituta.

3 3. Quibus perficiuntur Sacramenta no-
vaæ legis? Reſp. Ex Concil. Florent. omnia
perfici rebus, & verbis lato modo ſumptis,
ſaltem reſpectu aliquorum Sacramento-⸗
rum; & quidem ita, ut res ſint tanquam mate-
ria, verbatanquam forma.

8.

Smlune

rnecate
enis n

E
neslunn tu
cWnnnrle
knti

4

ſibenmant
meku
ockinzu
ANur orakum
ſyntit enrti⸗
5, udun

7 „
caniſetx.
Cur
1
imen e d
41 Hun
. Ale
unaChnhen
Geemmuraz,
Uemmimn
gruumin
nr Mn
elen imn Ur
Mkllalte
(A bn

W,ulrh
r
nin i
lebulir⸗
/77‧

en
nfmnlue,, 6
41 Grr uz,
di .
D ſutle.
n ahinge
nummn l⸗
1öent euis

gin r

6

—

en dhnin, n

uin unmn ,itt

mufrilch horc

, ſ
entlecum

mrdtdtuddi
tiNeaiN,
ne okinn ſl

Agemninnit

, Keirdmnt

hnlanfun
alwncr ilin

uin Mrmnih,
Carl koenini⸗
eNwbE
Suns kund⸗
,rant⸗

ulet Aanin

Ex DosHrina F'dei pro Subdiaeonie. 14
3 8. Cur. dixiſti. Rebus & verbis late mode
ſumptis perfeci Saztramenta à B Tum quia
matrimonium poteſt perfici etiam nutimbus,
qui non funt verba formalia; tum quia actus
Ppnitentis in Sacramento pœnitentiæ non
omnes ſunt res per ſe ſenſibiles, quamvis
reddantur tales per confeſſionem.
39. Eſtne etiam intentio miniſtri de eſſen-
tia Sacramenti ?à B. Eſt, quia cuùm verba
ſint de eſſentia, & verba, quà talia, ut à mi-
niſtro Chriſti prolata eſſentialiter conſtitu-
antur per intentionem, tanquam locutio
formalis, erit etiam ipfa de eſſentia.
40. Qualis intentio tequiratar, & ſußfi-
eciat in miniſtro? R. Actualis eſt optima 3
virtualis tamen ſufficit, habitualis minimè.
quia non poteſt influere in ationem, quæ
tamen deberet ab illa procedere.
41. Eſine materia & forma sacramento-
rum à Chriſto determinata à g. Eſſe omnino
determinatam, in quibuſdam qui dem de-
terminatione ad ſpeciem infimam; in aliis
ad genus proximum, in aliis tantùm ad genus
aliquod re motum, relinquendo Eccleſiæ po-
teſtatem intra illud genus determinandi
hanc vel illam ſpeciem.
42. An materia & ferma Sacramente-
rum, quatenus à Chriſto determinata, mu-
tsri peſſiint ab Eccleßa * Reſp. Negativè,
ex Tridentino ſeſſ. 2 I. c. 2. Hane poteſtat em
terpetus in Eccleſia Fſe, ut in Sacramen-
16⸗

146 Pars LI. Caput III.
torum diſpenſatione, ſalvà eorum ſubſtan-
tiâ, ea ſtatueret, vel mutaret, qua ſuſei-
fientium utilitati, ſeu ipſorum Sacramen-
rorum venerationi pro rerum, temporum,
& locorum varietate, magis exbedire judi-
caret. =
43. An non mutaverit Eeccleſia ſubſtan-
tia m matri monii, dum ſtatuit clandeſtinum
eſſe in validum, & ſubſtantiam ordinum,
Rdum alias materias eorum conſtituit, quàm
priks ſuerint à . Non mutâſſe ſubſtantia-
liter, in quantùm à² Chriſto ſunt determi-
natæ, ſed tantùm determinationem à Chriſte
in genere factam de contractu civili valido
in ordine ad matrimonium, & de ſigno po-
teſtatis collativo in ordine ad ordines, ma-

terialiter determinàſſe ad hanc ſpeciem con-

rractus, vel ſigni.
44. Quando ergo fit mutatio ſubſtantialis
in materia Sacramentorum? E. Quando
materia adhibita vi mutationis non ampliùs
continetur ſub ſignificato proprie, ſecun-
dům communem intelligentiam illarum
vocum, quibus Scriptura, Patres, & Concilia
uſa ſunt, dum nobis materiam Sacramenti
expreſſerunt.
4 5. Qus autem eſt variatio ſubſt antialis
in ſormis Sacramentorum ? &. Omnis illa
& ſola, quæ invertit ſenſum formæ à Chri-
ſto ad nos per traditionem tranſmiſſæ, &

ab Eccleſia receptæ, ac præſcriptæ, ita ut
non

Nhikt
etern U
lenlim
nei
Annd
ℳſrnt
,rum. Jen
sroes
uſgainen
Gen, A
ne ſen
4 M

—

4,

Pin fei
getk
kCun/
9 Gigi
ilbaſeee

== =

Curleenn

Dligen,
lglin

ilttate

mmn, Knd

Nrlicnmin

ſeltulcnnene

e Qunuplen
D
l 7

“
1

eIDH

4
=ðð=M
u i
Aime

mi Leleh.
ſennain,
Sentin gin
dataßut, n
1mnle ſclſine⸗
Citolnlern.
unhi
1
ztuaß
l
unhtendn

nuui Aſaut
nn 11 een
rmiehin
Gno,An
Yun

SS
taneo

vri trn

0

igeg.

Ex Dodtrina F'dei pro Subdiaceni. 147
non ſignificetur illud, quod Chriſtus per
formam àſe inſtitutam voluit ſigni ficari.
46. Quot modis poteſt fieri mutatio ſub-
ſtantialu forma? H. Primô per additionem
verborum. Secundò, per ſubſtitutionem
unius vocis pro alia. Tertiò, per vocum
tranſpoſitionem. Quartò, per corruptio-
nem, ſeu pravam prolationem verborum
formæ. Quintéô, per interruptionem.
47. An Sacramenta nowe legis cauſens
gratiam ex opere operato? H. Affirmativè, eſt-
que de fide definitum in Concil. Trid. ſeſſ. 7.
plurib. Canonib. à Can. 4.
48. Quid eſt cauſare gratiam ex opere opez
rato, & ex opere operantu: B. Caufare itas
ut gratia non conferatur immediafè, attentâ
ratione meriti, heneſtatis, & dignitatis
ipſius operis, eſt cauſare ex opere operato.
Cauſare verò intuitu meriti, & bonitatis
moralis operis, eſt ex opere operantis.
49. Cauſdntne gratiam illam phyſicè, vel
moraliter tantum? G. Secundùm quod Sa-
eramenta dicunt res, & verba, non cauſant
phyſicè gratiam; quia ex doctrina Patrum
tota vis Sacramentorum conſiſtit in ſangui-
ne, morte, reſurrectione Chriſti Domini,
quæ utique tantùm moraliter ſunt iu rebus
& verbis ſacramentalibus.
50. Quotuplicem gratiam econferunt Sa-
cramenta * R. Duplicem; unam omni-
bus Sacramentis communem, per quam

7X48 Pars ] J. Cafut 11I.
ſumus formaliter amici DLDEI, & vocatur
gratia habitualis, alteram Gngulis Sacra-
mentis propriam, fini fpeciali ſngulorum
Sacramentorum deſervientem, & hæc com-
muniter conſiſtere dicitur in gratiis actuali-
bus, & auxiliis Divinis, ſeu ill uſtrationibus,
& piis aflectionibus ad exigentiam ſingulo-
tum Sacramentorum collatis.
I. aales ſunt ha gratiæ quoad Bapiif-
mum, Cα⅓ Confrmationem 2 H. IIIe confert
gratias ad pië & chriſtiané vivendum; hæc
ad conſtanter, & fortiter profitendam fidem
coram tyranno.
51. Quales confert Euchariſtia à H. Ad
ſedandas & minuendas paſſiones iræ, invi-
diæ, luxuriæ, &c. augendumque ſpeciale
charitatis ergs DEUM incendium.
53. Quales FPænitentia &c& Ordo à Et. IIIa
ad reſiſtendum peccato, & non peccandum
de cætero, hic ad devotè, & piè exercen-
dum miniſterium cults divini.
54 uales extrema V'ncdtio, & Matris
monium? E. IIIa ad fortiter dimicandum
in agone contra dæmonem, hoc ad viven-
dum debito modo, muniaque matrimo-
nium ſequentia debitè exequenda, ac ejus
onera ferenda.
55. Differantne ha gratiæ Sazxramentæ-
les à communi gratia virtutum, ſeu à non
Sacramentalibus? R. Differre aliquo mo-

do; quia⸗ aliàs non eſſet ratio formaliter
di⸗

n D
opfu
4 Dfen
erlartd

ℳN
n to c
ten hrhe⸗ 3
N ere l.
4
ſnln
elg n⸗
tAu
ae⸗
an e

N

cAas
P ut l
mn 6,en
utfnenun;

Monenelnka

Nunßi EA
Nule e
Pümſen

eOKI

e, Keelell

Ex doskfrina Pidei pro Subdiacenis. 149
diſtinguendi ipſa Saeramenta inter ſe, ſed
tantunmv materialiter; ſiquidem communis
eflet finis omnium Sacramentorum.
56. Differuntne ha gratiaæ phyſicd, vVol
meraliter tantum? . Tantum moraliter,
& non phyſicè, quia una gratia habitualis
intendit alteram, quod non fit per qualita-
tes diverſæ ſpeciei; gratiæ verô actuales
ejufdem rationis, quæ per Sacramenta con-
feruntur, poſſent conferri etiam ex alia eauſa-
77. Quomodo dißert meraliter gratia ha-
bitualis Sacramentalis, à non Sacramen-
tali; vel unius Saeramentià gratia alieriuz2

B. Per ordinem ad gratias actuales cuilibet

Sacramento proprias ſuo tempore infalli-
biliter dandas, quatenus ſcilicet gratia per
Sacramentum data, fundat quaſñi jus aliquod
ad tales gratias actuales, quod jus conſurgid
ex promiſſione divina, per quam dum donas
gratiam, ſimul ſe obligat dare ſuo tempore
hæc auzxilia intuitu Sacramenti ſuſcepti.
58. Quomoao gratta actnales Sacramen-
tales differunt moraliter ab aliis * B Dif-
ferre, quatenus datæ ſunt intuitu Sacramen-
torumad certum finem ordinatorum, & in-
ſtitutorum, ac etiam ſecundùm exce ſfum,
quatenus intuitu gratiæ habitualis per Sa-
cramentum acquiſitæ, accipit quis gratias
actuales abundantiores ad certas operatio-
nes, quàm intuitu gratiæ habitualjsin codem
gradu alia via acquiſitæ.

;“ 52

—

7

110 Pars I. Caput III.
129. Confertürne prima gratia per omnia
Sacramenta ?* Bt. Per Sacramenta-vivorum
Per ſe non conferri, ſed tantùm per Sacra-
menta mortuorum.
6⁶0. Süntne ergo, & qus ſunt Sacramen-
o alia mortuorum, alia vivoram: Reſp.
Sunt; & quidem mortuorum ſunt; Baptiſ-
mus & Pœnitentia. Reliqua quinque ſunt
vivoôrum.
⁶. Quare vacantur vivorum, & quars
ortnorum Keſp. Quia illa ſupponunt
Bratiam, quæ vitaanimæ dicitur, in ſubje-
cto ſuſcipiente; hæc tollunt mortem ani-

, quam quis incurrit per peccatum

maortale.
62. Quare vocatur gratia per Sacramen-
Tum mortuerum sollata, prima gratia?
Reſp. Quia per illum peccator, DEO per
Peccatum in anima mortuus, reſurgit à
morte ad vitam ſpiritualem. Secunda au-
tem gratia vocatur, quæ confertur jam vi-
ve vita ſpirituali, & eſt tantum augmentum
gratiæ.
63. Ejuſdem ſpeciei Sacramenta confe-
rünine ſemper ſubjectis « qualem gratiam 5
B. Si ſint etiam æqualiter diſpoſta ſubje-
Gta, conferent æqualem; quia habitis omni-
bus æqualibus, non eſt ratio, cur non ſit
æ qualis effe ctus. ,
64. Quid ſi autem ſubiecta ſint inaquali-
ter aiſpoſita Reſp. Tunc juxta menſuram

14
—

hiin⸗

zniſ
MY guan
r
ceſ
chemn⸗
66,6
ſyur
ton
Pockrn
Diupe
hui
an rne
M
N
Sllunm)
tlinentt
Olnen
ſngin
en ea
.
1

Mnn

6
1
Gatnne
Ma N
ſenumner
Uleeh,

anr cont

Enen

N lulrng
nen,
aun
reRn.

1 9
monnu

ahon
Achoer gaae
ulunga)

rmumiy, n
Wllyyen

rint .

ulmonnn.
W — Mal
iie enn
1 finn gil
arrm Mn
IIII, Mt
en Nls
annn ini
uminapwenn

onzi A
ℳ uim 1
Gatduuſte
10/

li.

Gn

.

.

.

Ex Dectrina Fideipro Sul diacenu. 1r
diſpoſitionis majorem, vel minorem cau-
ſabunt gratiam. Ex Trid. ſeſſ. 6. c. 7 Ubi in-
quit: Nos jaſtifi cari, juſtitiam in nobis reci-
pientes;, unuſquiſq ue ſuam, ſecundam menſu-
ram » quam Spiritus ſandus partitur ſin-
guli, prout vult „ & ſecundum propriam
uniuſcujuſque diſpeſitionem, & cooορÿa-
tionem.
6 ⅞,. At nunquid tunc exçeſſus gratiæ con-

fereiur ex opere operantu? Keſp. Nullâ ra-
tione, quia non confertur intuitu majoris

honeſtatis in opere, ſed intuitu inſtiturionis
Divinæ, volent is poſitâ hâc meliori diſpoſi-
tione tanquam conditione majorem gra-
ziam conterre. Poteſt autem etiam in-
tuitu meriti augmentum proportionatum
Keri.
66. Quu eſi ſceundarius effeitus Sacras
mentorum ultra gratiam? E. A tribus Sa-
cramentis, Baptiſmo, Corfirmatione, &
Ordine conferri etiam characterem, id eſt
ſignum ſpirituale indelebile acæteris diſtin-
&&vum, collativum alicujus pote ſtatis.
67. Qua congruentia eſt ; ut bac tria
Sacramenta conferant cheracterem? Reſp.
Sieut in magni Regis Familia Domeſtici
Milites, & Duces cxercitũs peculiaribus
ſignis notantur, & deſignantur, ita in Chri-
ſti Eccleſia, baptizati, tanquam ejus do-
meſtici, eonfirmati tanquam Milites, ad
defendendam fidem coram Tyranno, &

152 Pars I1. Capet 111.
ordinati tanquam daces ad regendum po-
pulum, conveniebat „ ut peculiari Chriſti
notâ inſignirentur, quæ vocatur character.
68. A grο ſunt inſtituta 7. Sazramenta
D- Legis? G. Omnia imme diatè à Chriſto
Domine. Ita Trid. ſeſſ.. Can. I. Si quis dixe-
rie, Saeramenta nova Legis non fuiſſe omnia
²⁹ Chrifto inſtituta, anathema ſit. Nec pot-
eſt intelligi de mediata ſolùm inſtitutione,
cùm ſeſſ. 31. c.2. neget ullam poteſtatem dari
in Sacramenta in Eccle ſia, niſi ſalvâ eorum
fubſtanti4. D
6⁶9. An ſolas Homo ſit Miniſier Sacramen-
eoraum; B. De lege ordinaria ſolus Homo;
quia in inſtitutione illorum ſolis homini-
bus dedit Chriſtus hanc poteſtatem, ut con-
ſi deranti patet.
70. An intentio Miniſtri debeat eſſe ſeria,
vel ſuſſiciat etiam ſollzm jecoſa ? Keſp. De-
bere eſſe ſeriam, ſaltem faciendi, quod facit
Eccleſis. Ex Irid ſeſſ. 7. Gan II. Et hoc Ppaâ-=
tet ex inſtitutione Chrifti de Baptiſmo:
Baptizantes eos in Nomine Patris „ g. De
Pœnitentia: Quorum remiſeritis, &. De
Euchariſtia: Hoc facirte in meam commemo-
rationem, . Ubi clarum eſt, exigi veram
voluntatem conferendi gratiam, & effe ctum
Sacramentorum.
7 1. An ſußiciat ad Sacramentum wolun-
taAs, ſeu intentio conditionata B. Sub con-
ditione de præſenti, vel Prœterito valet

e

Hi

Ppe nn

uuunt

. rn g
Ado 4
incchtd
Rentahe
Ulenn
Mopgin
Lleiek

glerenl

NNA1N
Petalhe
, pn
n
hrerize

u, in

ie vn;
„ D
P eN

iuſn

60
tolie
1A Nlleet
1. e DAAN.
, Mi, ,
ment,6..D
1niuin nin,
ekn

4 mammui.
ℳN Con⸗
mit 4 et

it⸗

Ex Dodtrina Fidei pro Sabdiaconie, 155
fubſiſtente conditione, de futuro non velet,
niſi in matrimonio ratione contratus, vel

niſi conditio ſciatur certòô futura.

72. Pro quo ſunt inſtituta Saeramenla à
Reſp. Pro ſolis homimbus viatornibus; cùm
enim ſint remedia ſalutis obtinendœæ, jisto-
lùm deſervite debebant, qui eſſent in via ad
ſalutem.
731 Quid eſt eſſe viatorem: H. Eſt eſſe il-=
lum, quinondum pervenit ad beatitudinem,

ſed eſt in ſtatu tali, in quo poteſt, & tenetus

tendere ad illam , qui vocatur ſtatus viæ.
74. Requiri lrne etiam in ſuſi ipiente in-
tzentio ad ss lorem sacramenti à Reſp. Re-
quiri in adultis libertate præditiszconvenie-
Pat ſiquidem ut hi liberè ſe diſponerent ad
gratiam, & gloriam.
75. In ſuſcipiente ſuſßeitne intentio habi-
zuslis? Reſp. Sufficere, de Baptiſme clare
atet ex Cont. Carthag III. Can.;4. Ubi ſic
Pabetur :Si pro ſe reſpondere non paſſunt,
cim voluntatis esrum reſtimeninm, ſi, qui
ſui ſunt, dixerint baptixentur. Et in Arauſ.
1I. Can. Ie etiam de Pnitentia: : Obmute-
ſcens baptizari, aut fæœnitentiam accipere
poteſt, ſi voluntatis praterita teſtimonium
Hleoraezn verbis habet. De aliis Sacramen-
tis patet ab identitate zationis. Et ſiinten-
tio virtualis ſufficit in Miniſtro, cur non
habitualis in ſuſcipiente, qui ſe tantùm paſ-
ſivè habet.

G 5 76.

154 Par;s 11. Caput 112.
76. An ſuffciat etiam voluntas generalis
& praſumpta in ſuſcipiente à B. Quoad ex-
tremam Unctionem ſufficere, conſtat ex
eonſaetudine Eccleſiæ, quàâ ſolet iis conferri,
qui rationis uſu ſubitò deſtituuntur, quam-
vis expreſse hoc Sacramentum non petie-
rint. De Euchariſtia patet ex Catechiſmo
Rom. ubi dicitur: Si, antequam in inſa-
viam inciderint, piam ac religioſam animi
voluntatem præ ſe tulerint, licebit ius in fine
Vita, ex Concil. Carth. decrete, Euchariſtiam
adminiſirare , mod nullum periculum ti-
mendum ſit vomitionis, vel alterius ingigni-
tatie. De Confirmatione etiam patet à pari-
tate Euchariſtiæ, quæ ſi cum fructu poteſt

conferri infantibus, & amentibus, cur non

Confirmatio:
77. Quid de alis Sacramentis? Reſp. De
Baptiſmo priùs dictum eſt, requiri volun-
tatem poſitivamfaltem præteritam De Pœ-
nitentia, ſpectat ad materiam de Presbyte-
matu. Ordo autem & Matrimonium, cùm
non ſint Sacramenta communia omnibus
Chnſtianis, & penes utilitatem ſibi conjun-
Kam, magna ſecum trahant onera & obli-
gationes, ideo, non poteſt cenſeri illorum
voluntas incluſa in intentione univerſfali
chriſtianè vivendi, multò minus in voluntate
ſervandi omnia præcepta.
78. Qualis diſpeſitio requiritur ex parte
Juſcipientis ad efedtum primarium, id eſt:

grar

Ninn
öt
mtnnn
Pehlin,
gnn G
güthe
Kondnn
iſte⸗

Wud l

tie.

. ANE
* N
5 .

lun
ſurnt
9
ſiu⸗
al

Mma
6

No
Kunden
tun

Arnn

*

1,4 ,
viafnte
nle
ſenmiätn
nnieneen:
nmn
Petnenee

*

— *

Kl
un “
ſaufn
ake.

Men

MeIE
1, meghinnie )

Piſinnme

nt, Heahr ünn
leune Lickuite
ulin Milin ,
AIAGi,
enmm ue/M.
Hem wande

Wds, W

imti N

ur Ge
Wil, Rgunn ⸗

uncePebſt

Da 1

Ex Dodtrina Fidei pro Subdiaconis. 1 5S5
gratiam ſanctißcantem, recipien dam per Sa-
eramenta mortuorum ² Reſp. Ad effectum
Baptiſmi in adulto, ſi nullum præceſſerit
peccatum actuale mortale, ſolum actum Fi-
dei requiri, quia de alia diſpoſitione nullum
eſt fundamentum; ſi verò præceſſerit ali-
quod peccatum perſonalę, requiritur ſaltem
attritio. Idem eſt de Sacramento Pœni-
tentiæ.
79. Qualu autem requiritur ad eſffettum
Sacramentorum vivorum? N. Per ſe ſuffi-
cit ſtatus gratiæ, quia hæc Sacramenta con-
ferunt gratiam, ubi non inveniumt obicem.
80. An miniſter peccator, hareticus, in-
Fdelis, validè adminiſtret Sacramentum t.
Validé, ex Matthæi 23. Super Cathedram
Moyſi ſedernnt Scriba, & Phariſai, &c. Quia
Miniſter Sacramentorum operatur virtute,
& authoritate divind. Joan. I. Hic eſt, qai
baptizat in Spititu ſancto. Deus autem non
aufert miniſtris hanc poteſtatem, propter
peccatum, ſicut nec aufert alias gratias gratis
datas, juriſdictionem, aut pofleſſionem bo-
norum temporelium.
81. An pectet martaliter Miniſter erdi-
parius, conficiens Sacramentum in ſtatu pee-
cati mortalu? Reſp. Peccare, quia tam
facram actionem nomine DEI faciendam,
continentem paſſionem, & menita Chriſti,
ordinatam ad ſanctificandos homines, in-
digne exercet. Unde præmitti debet con-
6 t1=

7 16, =pays II. Gaput II I..
tritio ad minimum, & in volente ſacrif-
care etiam confeſſio, ſi fieri poteſt, ex ſpe-
ciali Præcepto, ratione communionis con-
juncte&.
82. An etiam alii Clerici, v. g. Diaconi;
e Sisbdiaconi Iua munia peragentes, vel
etia m Presbyteri alia munia in ſtatu peccati
mort alis exercentes, percent mortaliter 2 B.
Negativè; quia hæ actiones non ſunt tam
ſacræ, ſicut Sacramentales.

83. An ſit liritum, petere à miniſtro Sa-

*rrementnm , quem ſcio in adminiſtratione
eccatnram!: B. Licitum eſſe, ſi præcisè ex

ſua malitia peccaturus eſt; quia quando

ſubeſt juſta cauſa petendi, quod licité fieri
poteſt, licèt prævideatur peccaminosè futu-

Fum ex alterius malitia, Petenti non impu-

tatur peccatum per accidens conjunctum

cum effectu petitozmeum enim jus non de-
bet Impediri per malitiam altérius, & tunc
petens non habet ſc poſitivèe, ſed tantum
permuſſivé ad peccatum.

Sacramentalia.
84. Quid ſunt Sacramentalia ? B. Sunt
res quædam ab Eccleſia inſtitutæ in eum f-
nem, ut per eorum uſum venialium pecca-
torum remiſſio obtineatur, idque virtute
doloris, quem exercet is, qui eis utitur, qui
dolor concipitur virtute Sratigrum excitan-

deniſüin
è

fün

Slnenu,
Aurhrdn
Aumh
udurummnt
eurton
uNden

uanmnl
en

enriutitn

MgC
hke. 14

ene!

Eæ dodrina Fidei pro Subdiatond. ryg
Rium, quas ſæpè ſæpius concedit Deus in de-
voto Sacramentalium uſu propter Eccleſiæ
preces & merita, quam ſæpè exaudit.
8 5. Quomodo erg? differunt Saeramen-
ttalia à Sagramenta à BG. Primô: Sacramenta
ſunt à Chriſto inſtituta, Sacramentalia ſo-
lum ab Eceléſia. Secundo, illa conferunt gra=
tiam ex opere operato, ex ſe ipſis, hæc non
ex ſe ipſis, ſed tantùm virtute doloris, quan-
do is exercetur. Tertiò, illa ſunt inſtituta
etiam ad remiſſionem mortalium, hæc ad
remiſſionem venialiam. Quartô, illa infal-
libilem conſequuntur effe cum in non po-
nentibus obicem; hæc non ita infalhibilem
habent effectum, quia non eſt certum, ſem-
per Eccleſiamexaudiri à Deo. Inter Sacra-
mentalia autem numerantur: Aqua bene-
dicta, panis benedictus, confeſſio generalis
cumtunſione pectoris, benedictio Epiſcopi;
& quædam alia.

NAe

anlrſot

mulin 4

CAPUT IV.
De ͤc(Cenſuris & Irregidaritate
in genere.
I.
VID eſt Cenſura? B. Eſt pna ſpiri-
tualis & medicinalis, per quam homini

baptizato deliquenti & contumaci per po-
G 7 5 se⸗

8 Pr: 11. Caput 1V.

teſtatem Eccleſiaſticam aufertur uſus quo-

rundam bonerum ſpiritualium.
2. Quslibus bonis privatur quis per Cen-

Juram? gi, Non privari bonis merè internis,

uti ſunt character, & poteſtas ordinis, nec
bonis propriis, & privatis, uti ſunt Fides,
Charitas, & Gratia, &c. ſed quibuſdam ex-

ternis, & publicis, ſive actionibus, quæ ha-

bent ſpiritualem aliquem effectum, veleom-
modum; uti ſunt, Sacrificium, officium
divinum, beneficium, adminiſtratio, &
ſuſceptio Sacramentorum, indulgentiæ,
publica Eccleſiæ ſuffragia, quia hæc, & non
illa ſubſunt diſpoſitioni Ecoleſiæ.
3. At nunquid per excommunicationem
privatur quis etiam magnöb bonéb temporali,
ut? est con victus humanus? &. Hanc pœnam
eſſe tant m ſecundariam.
4. An ergo exilium, carcer, ſervitus, non

ſunt Cenſura? E. Non eſſe, quia ſunt pα

næ temporales. Unde etiam privatio bene-
ficii, miſi adjunctam habeat ſuſpenſionem
aliquam ſpiritualium actionum, cenſura
non eſt.
5. Degradatio & depofitio ſüntne cenſura?
H. Non eſſe, quia quamvis ſint pœna ſpiri-

tualis, non tamen medicinalis, ſed perpe-

tua, & ob peccatumpræteritum etiamemen-
datum, poteſt inſſigi. „
6. Ceſſatio à divinis éſtne Cenſura? Bt.
Non efſe, quia non imponitur per mo-
dum

Pocnin
gliruin
( nlin
palnt
eitut
lennonect
nmebmm
Uarornng
larne i⸗
Uktroun
Aititien

Gilare

s 2

10 goſen
Rnadvt

otnenn

1 Gltn
d her ung

ee, /

R
R
.
Elſe,

.

mombu,

)
ig

De Cenfaris, & Irregularitate. 153
dum medicinæ ad tollendam contumaciam,
Nu ſed ad propulſandam injuriam Eccleſia
Pauid. fa ſam.

nloreenene, D .
rinntd 7. Irregularitas éſtne cenſura à N&. Non
un eſt, ſve ſit ex de fectu, ſive ex delicto; prior
quidem non, quia non eſt pœna, ſed tantum

untin

impedimentum Canonicum; nec poſterior,
quia non irrogatur per modum pœnæ me-

eftälmfi, dicinalis, ſed punitivæ, & ex ſe perpetuæ.
Gteunn, iß Unde nec tollitur per abſolutionem, ſed per
Annifttl diſpenſationem.
nn lget 8. Quotuplex eſt cenſura? B. Eſſentiali
gulni. . iviſione eſt triplex; Excommunicatio, Su-
eH ſpenſio, Interdictum.
umntiitinnd 9. Quotuplex eſt accidentaliter? H. Alia
Pileitemm eſt à jure, alia ab homine; alia ſententiæ la-
en Hucan tæ, alia ferendæ.
. 10. Qui peſſunt ſerre cenſuram? d. Omnis

ac ſolus Superior Eccleſiaſticus, habens in
foro externo, ſeu contentioſo juriſdictio-
nem, ſive ordinariam, ſive delegatam.
II. In quos poteſt ferri cenſara? KReſp. In
omnes, & fſolos ſubditos alicui Superiori
cccle ſiaſtico, talem juriſdictionem habenti;
GNhͤ. quia ſubjectio, & juriſdictio ſunt correla-
thenh⸗ tiva.

Excommunicatio.
II. Quid eft Excommunicatio? B Eſt Cen-
ſura, per quam quis privatur communione
pA N. Eccleſiæ, id eſt, communibus Eccleſiæ bo-
nd. nis, vel omnibus, vel aliquibus.
n 13

1I6 Pars 1 J. Caput 1V.
13. AQuotuaplex eſt Excommunicatio? B.
Duplex: Alia major, alia minor. IIIa privat?
omnibus bonis communibus Eccleſiæ, hæc
ſolùm participatione paſſiva Sacramento-
rum. . R
14. Ob quam cauſam incurritur Exeom-
miunicatio miner? Reſp. Ob unicam, eum
quis communicat cum excommunicato ex-
communicatione majori, denuntiato, vel-
publico percuſſore Clerici.
I15. Ob quam cauſam incurritur excom-

tionis majoris haberi in Catalog. Excom-
municationum, in Bulla Cœnæ, & Edictis
Epiſcoporum.
16. Impedgitne utraque Exeommunica-
tie ſuſeeptionem emnium Sacrawentorum?
Keſp. Impedit. Primæ autem Tonſuræ ſu-
ſceptionem, impedit ſola major, quæ etiam
impedit adminiſtrationem in ordinibus jam

ſuſceptis.
Suſpenſio.

17. Qutid eſt ſuſpenſio? R. Eſt Cenſura,
vel pœna eccleſiaſtica, quâ Clericus priva-
tur uſu poteſtatis ei convenientis, aut ratio-
ne officii Clericalis, aut ratione beneffcii,
auf ratione utriuſque, & hœc ultima eſt ad=
æquata, & plena ſuſpenſio. .
18. Qusnam Jaſbenſis eſt Cenſura, &
q4

municatio majori . Cauſas excommunica-

— ——,..,'ñjB0⁴E((v—

rſol
tſenm
enumn,
erk Ra
ziecaidu
1. Vuh
ercc
10.
fin tn
e cuh

Waſ
Are
Srtwee

1ua
alM,

ter⸗
n liſc ud
AN
ummile⸗
rrgokore
mlie e

,

Rnne ,
enſ 1

8

—

ad

ſuannmngte

e
69,00 Ua

1 iumni in ee
N

n Benmnuve

mn unwentmn
nPNINENH

or gretoe

*

De Cenſuris & Irregularitate. 161
qua pura pœna ² H. Eſt cenſura, ſi imponatur
in medicinam, ut ſie fidelis reſipiſeat ab in-
obedientia. Eſt verò pura perna, fi impona-
tur in vindictam delicti commiſſi.
1 9. Wuis peteſt ſic ſupendi? Reſp. Solus
Clericus.
20. Quavdo impedit ſuſpenſio ſuſceptis-
nem oräinum, vel miniftrationem in iis à
Reſp. Quando eſt ſuſpenſio ab ordine,
vel quando eſt ſuſpenſio totalis. Eundem
effectum habet à fortiori degradatio, &
depo ſitio. 5

2 1. An propter saliguod delidum ſuſpen“
Ius per menſem Febrnarii anni biſſe xtilis,
peſſit celebrare Miſſam ualtimä die ejuſdenm
menſis anni biſextiliz ?à Reſp. In favorem
ſuſpenfi dici poſſe, quòd menſis Februa-
rius à jure determinatus intelligatur ſine
die biſſextili; ac proinde elapſis tot diebus;
quot alias habet Februarius, cefſet pœna
menſi alligats. .

22. An Sacerdos ſuſpenſus ob id, quèd
vel ante atatem , vel extra zempornz pro-
motus ſit ad Sacerdstium, fi in ordinatione
cum Epiſcopo ordinante conſeeret, fat ir-
regularis ? R. Probabile eſſe, quòd non ſiat;
quia moraliter loquendo, hic actus non ex-
ercetur poſtordinationem cùm ordinatio
moraliter ante finem Miſſæ non habeatur
pro finita. .

Depe-

162 Ppzzs 1IJ. Caput 1V.
Depéſttio, & Degradatio.
23. Quia eft depoſitio, & degradatio? H.
Depoſitionem genericè acceptam per mhil
aliud differre à degradatione, quàm quòd

illa latius pateat, quàm hæc; & ſi ſit verba-

lis. vocatur ſimpliciter depo fitio; ſi ſit rea-
lis, vocatur degradatio.
24. Quid ergè eſt degradatio? Reſp. Eſi
privatio executionis officiorum, & benefi-
ciorum ſimpliciter, & in toto, abſque ſpe re-
Kitutionis, facta cum certa ſolennitate, &
Erir aione Clericalis privilegii, ita, ut ſæcu-
ali Curiæ ſubjiciatur.
24. Quid aueem eſt depoſitie verbalis? t.
Eſt fimilis privatio, ſed ſine dicta ſolenni-
tate, vel relicto utroque privilegio Cano-
nis, & fori.
26. Qomedo differunt depoſitio & degra-
datio à ſaſpenſione? E. Quòd illæ auferant ip-
ſum jus radicale, & titulum beneficii, idque
in perpetuum; ſuſpenſio non item, ſed ſolum
fructum & uſum.
Interdictum.
17. Quid eſt Interdickum: Reſp. Regula-
riter eſt cenſura, prohibens fidelibus oficio-
rum Divinorum celebrarionem, Sacramen-
torum Euchariſtiæ, extremæ Unctionis, &
Ordinum tam uiniſtrationem, quàm ſuſcep-
tionem, & ſepulturam Eccleſiaſticam,
28. Cur dixſti: Regulariter: Reſp.
Quia ſicut ſuſpenſio poteſt ferri, & ut Een⸗
V 162

yiri,
renſ
ulinAin
eVNäl
rledn
9. Vlußt
orde,An
Kyreie
SdtNn
Cilutn
nnknſe
Nutneiun
Llger
Vlgatn
itettimn.
dalil

igzeker

11 Alsele
C
nretee

tennmnet
HH
foynheindu
We ll
7 Lunch,
Wlin /9

hiſe

4

1 19
h⸗ De Cenſuris, & Irregularitate. 161

ſura, & ut mera pœna in vindictam peccati
commiſſi, ita & interdictum; quiàâ autem in-
terdictum vix unquam imponi ſolet ut me-
ra pœna, ideo additum eſt regulariter.
29. Weotuplex eſt interdiétum? B Aliud
eſt locale, aliud perſonale: Utrumque vel
eſt generale, vel ſpeciale.
30. Quid eſt locale generale? E. Cùm in-

0

add

äemn iu terdicitur tota Provincia, Regnum, Civitas,
lungiſuiß Caſtellum, & tunc nemo ibi ordinari, vei
aenlmin miniſtrare poteſt.
Prliſtr 3 I. Quid eſt interdictum locale ſpecialo⸗
Bt. Cûm interdicitur tantùm una, vel plures
AGhÿ Eccleſiæ unius loci, non omnes; Intelligun-
Alulitſlea ezur autem etiam Capellæ.
eien 32. Quid eſt interdictuen perſonale ſpecia-
le? ge. Cům aliqui vel una tantuùm perfone
rminiibe⸗ interdieitur.
Olente 33. Quid eſt interdibum perſonale gene-
nledn vale? E. Quando omnes Perſonæ alicujus
huntm loci interdicuntur.
34. Quomodo differt interdidtum ab Ex-
o4à& com municatione? R. Per hoc, quòd Excom-
eNA municatio privet quidem iiſdem & aliis re-
ltnckoi⸗ bus, quibus Interdi ctum, ſed præœcisè, ut res

ſunt communes aliis Fidelibus; Interdictum
verò privet rebus ſacris in jure expreſſis, ut
ſacræ ſunt.
3 57 Quomado rursks differt Interdictum
à Iuſpenſione à R. Per hoc, quòd quam-
yvis ſuſpenſio iiſdem privet ex parte, u⸗
As

„

264 Paxys 1 J. Captet TV.
bas Interdiétum, tamen ſuſpenſio privat iis,
prout ſunt propriæ ipfi ſuſpenſo. Interdi-
tum vere privat iis, prout ſunt communes.
Ita Soarius diip. 3 2, ſedt. 4.
Irrega laritas.
36. Mleuid eſt irregularitas? Reſp. Eſt im-
pedimentum Canonicum, primari6 & dire-
ctè impediens Fideles à ſuſceptione ordi-
num; ſecundariò autem, & indirectè im-
Pediens ordinatum ab ejus uſu, & impedi-
ens item eoſdem à beneſiciis, jurisdiéione-

que eccleſiaſtica.
37. Kuoa eſit ſubjelézum Irregalaritatis

capax: Reſp. Imprimis debet eſſe capax or-
dinis; deinde debet eſſe Juri Canonico ſub-

jectus. Hinc non baptizatus, fœmina, per-

petuò amens, tanquam Ordinum incapaces,
ſunt etiam incapaces Irre gularitatis. Et Pon-
tifex, quia non eit ſubditus Juri Canonico,

pariter capax non eſt.

3 3. Wioruplex eſt Irregularitas? R. Du-
plex Una ex delicto, altera ex defectu.
39. ualis actus reqniritur in ſubjiecto ad
Irregilaritatem ex delidkto ineurrendam?
Reſp. Requiri actum externum, opere con-
ſummatum, deliberatum, peccaminofum,
cognitum in ratione pœnæ.
40. An adas externus occultiſimus ſit ca-
pax lrregularitatis? Reſp. Effe, quisa hoc ip-

ſo eſt de ſe ſubjectus judicio Rcecleſiæ. Con=
trarium tenent aliqui.

4 U

n

7

(Selu
e G N
G
6,1 pron
ℳN
e ael⸗
uintiſgeen
u
1 4 4
rkir
uriu
win ununs
tlhentttekee⸗
ſo ſueſber
neili an
G, Al,

rinie

faranl
amtes Kive
imthen er
tez, Ma
nicninuni
ele

(An
liiur
e.
(Auunn
Argrine
ulkn

illiinn)
1,Kinceks
Kin
ite

ün iA

rdurt.

nu N
MIerdekech,
AYKANAN

, iuGl in

m Ceeen
etckini,

De Cenſaris, & Irregularitate. 16
41. Si quis lethale vulnus inflixit, ſed
mors ſectita non est, cenſetirne opere con-
ſummäſßſe, ae proinde incurriſſe irregnlarits-
tem ex delido?. Non cenſeri, quia non eſt
actus in eâ ſpecie , ſub qua prohibetur, per-
fecdtus. .
4 27 An qui tampore ebrietatis ſolitus oc-
cidere bibit ad ehbriesatem, & in ea octidit,
cenſestur ſatis deliberatè occidiſſe, ut ineur-
rat irregularitatem? Reſp. Affirmative, ſi
tunc prævidit ſe occiſurum; quia fuit occi-=
ſo ſatis deliberata; Negative verô, ſi non
prævidit, ex oppolita ratione.
4 3. Antetians impubes occidens ineurrat
irregularitatem? Reſp. Ex plurium ſenten-
tia, apud & cum Lamb. probabiliůùs nonin-
currere, qui docent univerſaltter, pueros
impuberes, quamvis rationis uſum haben-

tes, nullà Cenſurâ aut pœnâ (Excommu⸗-

nicationem aliqui excipiunt] affici ab Eo-
cleſia. =
44. An ad incurrendam irregularieatem
ex delido requiratur adhes: mort alit er pecca-
mineſus à Bz. Probabiliùs requiritur. Viade
Tamb. de irregul. c. 4. §. 4.
4 5. Quas ſunt irregularitates ex Aelicto?
R. Una eſt, ob iteratum Baptiſmum ſeriò, &
ſcienter. .
16. Quis incurrit hanc irregularitatem
Reſp. Et rebaptizatus, & rebaptizans; iſte

tamen ſi fit Elericus, tantùm partialiter

in-

166 par: 11. Caput 1.

incurrit, quatenus ad altiorem ordinem a⸗

ſcendere nequit, & ſi occultè rebaptizat;,
peccat quidem graviter, ſed irregularitatem
non incurrit, niſi ſolenniter baptizaverit;

non Sacerdos. Ex Cap. I. & 2. de Cler. non

ord.
47. Qus eſt ſecunda Irregularitas ex de-
lido? & Ex Ordinum abuſu.
48. Quot modis bac Irregularitas incur-
ritur? R. Tribus modis: Primòô, qui furtivè
juxta aliquos, vel qui matrimonio (quam-
vis ſoluùm ratò) junctus ſuſcipit ordines ex-
tra caſus jure expreſſos. Secundò, ſi quis
Clericus carens ordine aliquê, atum ejus or-
dinis ſeriò, & ſcienter ſolenniter exercet.
Tertiò, ſi quis Clericus violet Cenſuram, id
eſt, cùm ſit excommunicatus vel ſuſpenſus,
vel interdictus, exercet culpabihiter adus
proprios ordinum majorum.
49. Qua« eſt tertia Irregularitas ex de-
Rcdio; Reſp. Propter enormia crimina, ſi
ſint notoria & publica, v. g. quæ à jure ha-
bent annexam infamiam, ut : Adulte
rium, Raptus, Inceſtus. Perjurium in ju-
dicio.
50. Qua est quarta Irregularitas ex deli-
G&ιο tReſp. Ex injuſta mutilatione, vel ho-
micidio etiam indirect tantùm voluntario;,
extenditurque ad omnes, qui ad alterutrum,
ſive in bello injuſto, ſive extra illud, injuſte
concurrunt conſulendo, mandando. Mu-
tilatio

hnt
Anll
meemun

4
4

lu.
u
. Num
. Inmmn
lchgliunn
Putheirtin
Uurlkäile
Cokiurcc
bennt
Kane
nnfniun
hrnſek
ſenun
commnnn!
C)i
1er C/

9 t
Meleo r
run nn
ſnte
II A.

l⸗

antſedt

nien
uen

AN
hie

yyulten,
ntiti
ul.
gtlatunn
tmd giin
nmorie ae

ntod

lumd,igi
mmiereger
eClumwi
Wllnei
kii t
..
latut
ni aimn,1

erel
1te e.
(AX/,

. Ae
Mivun in⸗

, N
Amiun 4
en,

n

–

De Cenſuri & Irregularitate. 16 5
tatio autem hic intelligitur, quando à
corpore ſeparatur membrum aliquod prin-
cipale, id eſt, pars corporis, quæ officium
per ſe diſtinctum habet, ut: pes, manus,
oculus.
51. Qus ſunt Irregularitates ex defectut
Reſp. Prima eſt ex defectu animæ, ut: ſi
ſint amentes, phrænectici, arreptitii, epilep-
tici, qui tamen ſi ordinati ſunt, & intra an-
num eo morbo non laborârunt, præſumun-
tur liberati, Item illiterati, qui non habent
do&rinam ſufficientem. Denique Neophy-
ti, ſeu recenter converſi, donec ab Epiſcopo
judicentaur ſufficientes.
52., An amentes, epileptici, &r. ſi ſemel
tantim fuerint correpti amentia, epilepſia,
c. hoc ipſo ſint papetuò irregulares quoad

Juſcipienados ordines? Reſp. Affirmativè cum

communi ex Cap. Maritum, diſt. 331 ſi hoc
Cap. ſit uſu receptum, uti ſupponit Sua-
rez de Cenf. ditp. 51. ſect. 1. num. 4. tales
proinde (ut idem ait) meritò non admit-
tuntur ad ordines, vel ſaltem deſideratur
Prælati approbatio. Imô n. y. ſimpliciter aſ-
ſerit cum Navarro, ordinari non poſſe ſine
Papæ diſpenſatione
53. Qe« eſt ſecunda irregularitas ex de-
fectu? Reſp Ex defectin corporis, ut ſi pro-
pter eum ineptus ſit ad exercitium ordinis,
cœcus, ſurdus, claudus, ita ut ſine baculo

nequeat ire ad Altare, careat manu,

polli-

163 Pars 11. Caßtit 1V.
pollice, indice, oculo ſiniſtrôò. Si ordinem
nequit exercere ſine horrore, offenhone, aut

ſeandalo aliorum, ut carens auribus, naſo,

notabiliter gibboſus, leproſus, paralyticus.
Si ſit hermaphroditus, monſtroſus, gigas,
pigmæus, æthiopsinter Europæos.
54. Qus eſè tertia irregularitas ex defedtu?
Be. Ex defectu natalium, quales ſunt omnes
illegitimi, eò, quéêd ratione originis repu-
tentur viles.
5. Qus eſt quarta Irregularitas ex deſe-
du? Bt. Ex defectu ætatis ad ordines, de qua
alibi dictum.
5 6. Qua eſt quinta irregularitas ex de-
Jedtu? Reſp. Ex defectu Sacramenti, ſive
ſignificationis Matrimonii ratione Biga-
miæ; Bigamia autem contrahitur, vel dum
quis vivente, aut mortuâ primâà Uxore co-
gnitâ, ſecundam cognoſcit, etſi Matrimo-
nium ſit invalidum. Vel qui viduam non
virginem ducit, & cognoſcit. Vel qui ducit
uxorem, priùs ab alio quomodocunque co-
gnitam& ipſe cognoſcit. Vel qui propriam
Uxorem cognoſcit, poſtquam ab alio per
adulterium cognita fuit. Vel demùm, qui
poſt ſolenne votum Caſtitatis de facto Ma-
trimonium contrahit, & conſummat illud
cum Virgine.
57. Qus eſt ſexta irregularitas ex defe-
du: Refp. Ex infamia, five juris quæ ex de-
licto proprio, vel Parentum, vel vili car⸗
, 1.

M 1

inn 4

Ndrct
enheun

1

(Hor

elen erah

Elm.
1

dr

lru⸗

ennnafnie

ſ

ui

adu eunde
NN mnn

Voen lCane

Rgeltie

eAer henn
Kain r
ſelalenin

di

Agend.

Ggnhummel

er

W
NWWen

unerbuikartn
Eginmd

I

on kiag

Llenngrlrta

4

A,

len l
nlardese
Clliie n
8 4 (ühe
unhodke
1

SMGn
1.121

ſatm

Dn terſnnn..

ontttin
etlunne
gnegenin

nglniarn
iuindn e

Uingalict 4

1KratG

mi ien e

pmied
NEtaed un⸗

„

a giflan
guli i
uNrN
8 GNenpone
Nun 44

n u

ſgunin, ai

eKo⸗
ünmt

.

cn⸗
.

De Cenſuris, & lrregilaritate. 169
ditione perſone naſcitur, ſive facti, mo-
dò crimen publicum ſit; ex occulto emm
non oritur, ſi Homicidium, & Cenſuræ
violationem excipias;: juxta aliquorum ſen-
bentiam.
3. Qu« eſt ſeptima Irregularitas ex de-
fedta? R. Ex defectu libertatis, quem ha-
bent omnes ſervi propriè dti, donec con-
ſequantur plenam libertatem. Item conju-
gati, niſi uxores conſentiant, &caſtitatem
voveant. Et Curiales, id eſt, curiæ ſæcu-
lari obligati facò juramentò, vel ſtipendiò,
vel Judices, Advocati, & c. quamdiu talia
officia habent. Excipiunturilli, qui habent
ſpecçialem diſpenſationem Papæ pro talibus
officiis, uti quidam Clerici in aulis Prin-
cipum. Item hunc defectum libertatis ha-
bent milites, ſaltem quamdiu juramentòô
tenentur, theſaurarii, & depoſitarii publici;
& qui rempub. adminiſtrant, uni etiam ap-
paritores, & ſimiles, qui ſæva, turpia exer-
cuerunt, vel in cauſa ſanguinis miniſträrune.
59. Qua eſt ocavn Irregularitas ex de-
fectu? KReſp. Ex defectu Lenitatis, ſcilicet
ex licita mutilatione, vel Homicidio in
bello juſto, vel judicio. Er requiritur, ut oc-
ciſio, vel mutilatio de facto ſequatur.
60. Cur hac lenitas reguiritur ab Eccle-
Sa ? Reſp. Quia Sacerdos gerit Perſonam
Chriſti, qui, utpotè leniſſimus, neminem
unquam læßt.
H .

176 Pgr, J. Eaput 1V.
61. Incurritne hanc Irregularitatem; gqui
mutilat, vel ogeidit in defenſionem inculpa-
zam honoris, vita, caſtitatis, &c. N. Ne-
gativè, quia in Jure non ſtatuitur Irregula-
ritas hœæc, niſi ob homicidium in bello juſto,
vel judicio.
62. Qui incurrunt banc Irregularitatem
in bello juſto ?2 &. Qui mutilat, vel occidit
proprià manu, non autem Clericus adhor-
tans ad fortiter pugnandum in bello juſto,
(ſecàùs tamen, ſi ad occidendum hunc vel
illum in particulari.) Idem eſt de Duce
exercitus, Tubicine, &c.
63. Qui incurrunt illam in judicio à N.
Qui ad mortem, vel mutilationem coo-
perantur, ativè, & efficaciter, & proxi-
mè per adlionem eæ natura ſun ad id erdi-
natam.
64. Qui cenſentur hi ceeperateres? H.
Juder ferens ſententiam, Notarius eam ſcri-
bens, miniſtri exequentes, teſtes, &c.
6s. Cur additur: Adivè:g. Id eſt ex parte

occidentium, quia non fit irregularis, qui ſe

habet tantùm paſſivè, & ex parte ejus, qui
occiditur, ut Confeſſarius hortans ad faten-
dum veritatem, velacquieſcendum ſenten-
eiæ juſtæ, quam non poteſt differre, niſi ap-
ellatione injuſtàâ. .
66. Cur additur: Efficaciter? R. Quia
adjuvans, v. g. ferens ligna, ut comburatur

antè jam ſuffocatus, non fit irregularis, nec

affi⸗

.U
Len,
TII

. gicttur

1 P

RW
iumndmn
Fu G u⸗
lelcnor ee
ancrnpeuk
Wladan 6
let, Uunnun
llcultrt
Aaderuktn
nnng.
S l
Gluintut,
ſnin Aeu
m 4
Uulclnlert,n
Durthſtdnt
45 eruir
fuuenti
ſnjunnizd⸗

leliin e⸗

Aa
Eienr c

Uunline men
8 linng
iſunchiß,

Enes

rler) leen
Mimult And

lutente

nundui hlen
Poerknn hnn
Inck o
edr,i
SZ
uien,& enn
ſe itt

Bupunyr
mweruent

iNckezt
Alnicl⸗

anur in
Penmlrt⸗
Celghkett⸗

ben ,

9

4 0N i
GeWAu
elh,Ne
fimn .

.

De Cenſuri, & Irregularitate. 171t
aſſiſtens ſupplicio, ſi ſuâ præſentiâ in illud
non influt.“
67. Cur dicitur: Proximè: . Quia qui
remotè tantùm influunt, non funt irregu-
lares; ut qui gladios faciunt, aut venduntz;
Legislator, leges capitales condens; Con-

cionator in genere dicens, puniendos eſſe
malefactores; Confeſſarius interrogatus de

ree, an mortem mereatur, ſi reſpondeat,
Judicem ſine acceptione perſonarum fungi
debere ſuo officio. Quia hi omnes ſunt tan-
tùm cauſa remota.
68. At, quid ſi aliquid facerent, aut di⸗=
cerent in particulari, ex quo mors alicupus
ſequeretur, aut acceleraretur à &. Hos fu-
turos proximè cooperatores, proindequs
irregulares; ut ſi quis efficaciter urgeret reum,
ut ſcalam aſcendat, vel ad hoc illum juva-
ret; Vel ſi Judici in particulari reſponderet,
hunc eſſe plectendum.
69. Poſsüntne ramen proximè cooperantes.
aliquando excuſari ab irregularitate ? Be.
Poſſunt, ſi fiat cum indeliberatione, aut cum
femiplena tantùm advertentia, v. gr. ſi di-
cat Confeſſarius: Properemus, aut inſtiget
jumentum, quo reus vehitur. Item, ſi coo-
peratio ſit valde exigua; ut ſi jubeat reum
adhuc unum gradum conſcendere, quia
minimum reputatur pro nihilo.
70. Quig tamen eſt in hac cauſa proba-
bilisstis favorabilis ? B. Suarez, Regin.
H 2z Laym.

172 Bars 1J. Caput 1V.
Laym. Turr. Hurt. Banny, cenſent, ex ho-
micidio neminem fieri irregularem ex de-
fectu, niſi concurrat ut publicus miniſter
Juſtitiæ, ſive ad cauſæ probationem „ſive
executionem; vel ut privatus injuſteè, & cum
peccato.
71. Cur tandem dicitur n. 63. per adlio-
mem ex natara ſua erainatam? Reſp. Ideo,
quia per accidens ſecutus effectus, non
imputatur danti operam rei, per ſe licitæ.
Hinc non ſit irregularis, dicens Carnifici:
Nemo te impedit facere tuum officium,
ego meum feci. Nec Judices Eccleſiaſtici,
degradatum tradentes brachio ſoculari; nec
Clerici, accuſantes aliquem in cauſa eti-
minali, modò expreſè proteſtentur, ſe non
intendere, ut puniatur pœnâ ſanguinis, ſed
santùm ut AKbi vel ſuis ſatisſiat; vel im-
pediantur mala, ſibi & aliis
impendentia.

PARS

nietalen)
dl
alnin
,u, in

4 4. nnna⸗ D 1.
umſulr n,
niſes Ceim
ſukllenn
4

B 19 ſie
vnumn lirl
kann elih
ntei herbelt
i,NrenCint
Eeen Wnochein
eſule ahatt
arlilhli,
unnel e,
yneſenun enn
monlagungk
uſugr; Ar
, kii

Want

:( 173).0

PARSIII.

De Diaconatu, & ad eum
pertinentibus.

CAPVUT I.

De Diaconatu.

I.

D eh Dincenatus ? Reſp. Eſt. Ordò
ſacer Eccleſiaſticus, quò⅛ confertur
poteſtas proximè afliſtendi, Presbyteroin
miniſterio Altaris, legendique Evangelium
zn Miſſa.
2. Quomodo ordinandus in Diaconum
debet accedere ordinationem? Reſp. De-
bet eſſe initiatus Minoribus Ordinibus, &
Subdiaconatu examinatus, & approbatus
pro Diaconatu, benè diſpoſitus ad ſacram
Communionem, indutus am ctu, alba, cin-
gulò, & Manipulé, Dalmaticam ſuper bra-
chium ſiniſtrum, & ſtolam manu finiſtra;
dextra verò candelam offerendam Epiſco-=
Po geſtans, & habens tonſuram patentem.

H 3 3. W

174 Pars III. Caput I.
3. L« eſt materia Diaconatus 2 . Ve-
rius, efſe duplicem partialem materiam.
Unam e Decrete fidei, ab Engenio in Conc.
Ror fado, traditionem libri Evangeliorum.
Alteram ex Conc. Carthaginen. 4. c. 4. Im-
poſitionem manus dextre ab Epiſcope fa-
Ram ſuper caput Ordinandi.
4. Weie eſt forma ad traditionem libri
Evangeliorum proferenda ab Epiſcopo? Ht.
Eſt hec: Accipepoteſtatem legendi Evange-
lin m in Eccleſia, tam pro vivis, gquàm pro
defuntlis in nomine Domini.
5: Qus eſt altera forma? B. Hæc: Accipe
Spiritum Sandtum, adrobur, & ad reſiſten-
dum diabolo, & tentatioxibus ejus in nomine
Domini. J
6. An ſit valida ordinatio Diaconi, ſi non
tradatur illi liber Miſſalis (utz ſolet) ſed alius
continens Evangelia? E. Eſſe, quia adſunt
Evangelia.
7. Quid ſi tradatur alius liber, v. gr.
Exorciſmorum, vel Conecilium Tridentinum?
Bi. Non fore validam; ob defectum enim
Evangeliorum non verikcaretur forma.
3. Quid ſi tota ſacra Scriptura tradere-
tur? G. Validam futuram, quia adſunt
Evangelia.
9. Quid ſi autem ſolzum vetus Teſta-
mentum traderetur ? Reſp. Non fore
validam, quia in co non ſunt Evan-

elia.
10. Qid

1

Da
Bpntmt
. Pm.

6ethem,An
enrnütn
) .

ſdalhns
wenhunbiee
as
ru
un

De

e ninnn
jl⸗
ſ,eeze
dſturiz
zyilſcpten

Cthelale, n⸗
Ctanun dite

4 „
lun N

Apoitltorlrr

un Diater

Aemewalen
ul.

11. / 1

(lonte lengr

ſleenmni,

Ultn

aee.
MA . .

A ilinn,
un enid kin
eid gt
N
n Ner A
,SSn
7

algutrnenn

iuti Duni ſ

11.,1.11

ei Ar I
giluo itte
dunen
un,
brin⸗ un

En, ſule)
1
, e

De Diaconatu. 175
10. Quid ſitraderetur liber, continens ſo-

Iam Adla Apoſtolorum, Epiſtolas, Apo⸗

calypſin?: E. Cum Tamb. dubiam fore
erdinationem, & ſub conditione fepeten-
dam; quafnvis enim in Actibus, aliiſque
prædictis libris adſit doctrina Evangelii, non
tamenſunt Evangelia. Z
11. Quomodo liber Evangeliorum poteſt
eſſe materia remota hujus ordinis, cum tem-
poribus Apoſtolorum talis liber non fuerit, &
ramen fusrint Diaconi ordinati, uti fuit S.
Stephanus ? E. Chriſtum non determinâſſe
in individue materias ſingulorum ordinum,
ſed aliquorum tantùm in genere; mandan-

do Apoſtolis, ut in particulari uſurparent

Cæremoniam exteriorem, quàâ pro diver-
ſitate temporum ſignificarent munus, atque
officium cujuſcunque ordinis. Ac proinde
Apoſoli contulerunt ab imtio Subdiacona-
tum, & Diaconatum cum materia nobis qui-
dem ignota, ſed pro tunc ſigniſcante can-
dem poteſtatem, quæ de facto ſignihcatur.
12. Quod eſt offeium Diaconi? Reſp.
Imprimis: Eſt Sacerdoti Sacriſßcanti imme-
diatè aſliſtere, miniſtrare illi Hoſtiam in pa-
tena, & Vinum in calice tradendo, eumque
adjuvare, portando etiam Corpus Chriſti, ſi
opus ſit.
13. Quod eſt oficium ulterihs? B. Cane-
re ſolenniter Evangelium in Miſſa, id eſt;
cum veſte propria, & ex officio.
H 4 14.

1765 Pars 1I1. Capæt I.
14. Qod alind eſt Diaconi offeium: Bt.
Eſt Corpus & Sanguinem Chrifſti, ex com-
miſſione Sacerdotis ſeu Epiſcopi Fidelibus
miniſtrare, ſeu diſpenſare, quod quidem
hodie in uſu non eſt, niſi in maxima necef-
ſitate, cùm ſit copia Sacerdotum.
15. Quid adbuc; Reſp. Solenniter bap-
tizare ex commiſſione Epiſcopi, vel Sacer-
AotIs.
16. Qid ultra? Reſp. Ex commiſſione
Sacerdotis, vel in neceſfſitate fſolenniter
Prædicare.
17. Quid denique? B. Sunt & alia ejus
officia ex Eccleſiæ conſtitutione, ur: Bapti-
zandos inſtruere, purgare, veſtibus exſpolia-
re, Epiſcopo prædicanti aſſiſtere, eumque
cuſtodire, & tanquam ejus oculum populi
mores perveſtigare, eique, ut eos perficiat,
vel cotrigat, referre; Bona Eceleſiæ diſpen-
ſare, eleemofynas diſtribucse.
18. An Diaconus poſſit etiam miniftrars
Extremam Pntionem, ex com miſſione Pa-
rochi; Reſp. Non poſſe, quia id nullé jure
ipſi conceditur. L
19. An Diacone liceat deferre Pyxicem,
in qua ſunt ſarre particula, de uno altari ad
alterum 2 Reſp. Cum Tamb. ex §. Thoma,
licere „ quia Diaconus debet habere pote-
ſtatem ſuper Chriſti Corpus in ſacris vaſis
contentum, & ex quotidiana praxi Diaco-
us pro ſolenni Proceſſiene vel expoſitione.
PYX

ſerdeler

1 i
faimm
eehockinl
Gnn M

nin M . 4
Wedin
11. Cuk,

uraduktm
An
Anghi

hnrluſtn

ul r
1 .
wiluan

1 Relhn er

Honmemtte
ipedh
Alicktinni
18 glrie
4 AMts/

,4 Mee ,

Frlkiuree
relle gann
Dmn

7

.
ſe
Acden
Al kar.

„*

uehhlni

rummi
1elre hhene

n kiter
In nitnenflr
mitülee eunde
euRelin lnl
er ut elcs

4
⸗

erMuſſin
gutulein

,en,ntn,
gelenil
nk rt OH

1 9.
4

nn

.

HMZ aeeſ.

De Piaconatu. 197
pyxidem, ſeu lunulam, in quibus eſt Eu-
chariſtia, educit à ſacrario, vel à ſublimi
loco ſumit, adducitque in manus Sacer-
dotis.
20. Quid eft ſolenniter eanere Evange-
lium in Miſſa: Reſp. Eſt canece cum propris
veſte Diaconi.
21. Qua eff illa propria veſtu? Reſp. Eſt
Kola à ſimſtro humero per pectus, & deon-

fum ad latus dextrum, fſub brachio dextre

ducécta. V
22. An ergo Subdiacenus non poteſt canere
ſolenniter Evangelium in Miſſa 2 Reſp Non
poſſe cum tali ſolennitate, hoc eſt, cum veſte
propria Diaconi.
23. Potéſtne Diacenus abſente Parocho,
quamwvius non committente, diſpenſare Eu-
chariſtiam in caſu neceſſitatis ? Reſp. Poſſe,
quia eſt tacita voluntas.
14. Qualis antem hedie requiritur neceſ-
Iſitas as hoc munus sbeundum? Keſp Suffi-
cere neceſſitatem agonizantis. Quintanad.
extendit etiam ad majora Feſta abſente
Sacerdote.
15. An Diaconus peſſit wanu propriz por-
rigere Euchariſtiam Ssacerdoti inſirmo ? Keſp.
Ipſum Sacerdotem debere Euchariſliam de
pyxide accipere, ſi poſſit, & ſumere, cùm
ſit Sacerdos. Si autem non poſſit, porriga
illi Diz conus.
26. Quid eit ſolenniter baptixare? Reſp.
5 Eſt

17⁸ Pars 11I. Catut J.
Eſt baptizare cumſolennitatibus, & Cære-
moniis ab Eccleſia præſcriptis in Kituali.
27. An poſſit Parochus pro libitu com-
mititere Baptiſmum piacene * Reſp. Aliqui
putant, ſolùm in caſu extremæ neceſfſitatis;
judico tamen, verius eſſe, quòd poſſit ex
alia cauſa rationabili, & quidem hac ætate;
aliàs olim erat facilior hæc commiſſio ob
defectum Sacerdotum, quorum numerus
hodie crevit.
28. Potéſtne Diaconus etiam ſine commiſ-
Iizne baptizare ſolenniter Parocho abſente?
K. Probabile eſſe, quòd poſſit proprio jure,
etiamſi non ſit extrema neceſſitas, dum-
modo ſit non levis. L
29. Tuid, ſi Diaconus conſtituatur Pa-
rochus, potéſtne ſine ulteriori commiſſione
Juos Parochianos ſolenniter baptizare? Keſp.
Videri in tali majorêm poteſtatem agno-
ſcendam, quâm in ſimplici Diacono; ac
proinde hanc poteſtatemilli negandam non
eſſe, ſicut tunc poteſt ſolenniter prædicare
ex officio.
30. Si Diaconus extra caſus dictos, ſine
commiſſione Sacerdotis, vel Epiſcopi bapti-
zet ſolenniter, incurritne aliquam t&nαnπ:
Incurrere Irre gularitatem. Ex Cap 1I de Cler.
non ord. mini.
11. Per quam maleriam & formam
confertur Diacono hac poteſtas diſpenſandi
BEushariſtiam, ſolenniter baptizandi ex Sa-
cer⸗

e
,emnin .
Htdam
Cm.
ne lun
6 duruminen⸗
fmuknuh l
Pnpl

ſ

1 Oaddt 4
5 5
ve
ualygele
M

Neng Eunar
ſ lulte
Allter i⸗

linebre
ahemäleee

ſd Mhrr

mtimmnizrge⸗
al, u

.

ler conmih
Ounmonm

S
ℳ.

nſctuantkr

arten nnſſten

“
tubuzndent! N

untreten

tr,h
or.

6 1
Rpete N.
gdin ind c

,
PelE.
er

De Diaconatu. 175
terdotis deputatione, & ſacrißcanti mini-
ſtrandi? B., Per manus impofitionem, &
ejus formam.
zz2. Quibus veſtibus debet eſſe indutus
Diaconus, dum ſolenniter baptizat, aut de-
fert Sacramentaum Euchariſtiæ ex commiſ-
ſione Parochi? Reſp. Aliquos judicare, quod
ſuperpelliceo, & ſtola per tranſverſum po-
ſita ad diſtrnctionem à Sacerdote, aliàs eva-

ſurum illum irregularem, ſi ſtolam geſtaret,

ſicut Saaerdos.
33. Quid eſt ſolenniter pradicare? . Cum
ſtola & ſuperpelliceo ex Cathedra.
34. Eſtne hoc munus wagis proprium Dia-
coni, quùm Subdiaconi? Reſp. Ita mihi
videri cum Tamb. neque enim putandum
eſt, tradi illi Evangelii librum, ut eum ſo-
luùm legat, verùm etiam, ut, ſi aliàs eſt ido-
neus, illud fidelibus evulget.
35. Fortè tantkm licebit id in penuria Sa-
cerdotum , quæ hodie rarò actidit ?à Keſp.
Tamburino durum videtur, Eccleſiam velle
prohibere illis officium, quod ex propria
ordinatione ipſis competit. .
36. Quid eſt Evangelinm? H. Eſt hiſtoria
vitæ, &mortis Domini noſtri JESUChriſti,
conſcriptaper Evangeliſtas, Canonieos, &
probatos ab Eccleſia.
37, Potéſine Diaconus etiam aſiſtere
matrimonio ex commiſſione Parochi? Reſp.
Non poſſe, quia Trident. ſeſſ. 24. a;. 1.
H 6⁶ de

e Daz,; 111. Caput I.
de Reform. hoc munuscommittit folàùm Paæ.
rocho, vel alteri Sacerdoti, de ipſius Parochi⸗
ſeu Ordinarii licentia.
18. Si erge Diaconus ſit Parochus;, pots-
zitne ex officio aſiſtere watrimsnio g. In eo
caſu poſſe, quia verè erit Parochus.
39. An ſaltem eo caſu poſſit Diacono Para-
tho com mitti aſſiſtentia hac? Ht. Non poſſe,
quia Trident. cit. commifſſionem vult fieri
Sacerdoti.
410. An peſſit Pentifex ordinationem pia-
soni delegare ſimplici Sacerdoti? Reſp. Juxta
communem apud Tiberium, non poſſe: quia
nunquam legitur, hanc facultatem delega-
tam eſſe. Quamvis Vafquez, & alii dicant,
privilegium datum eſſe Abbatibus Ciſerci-
euſibus, de quo dubitat Cosinck.
41. Qus atas requtritur ad Diaconatum?
H. Annus vigeſimus-tertius inckoatus, e&
Trid. jeſſ 2. c. 12. de reform.
41. Habétne Diaconus ſpecialem aliqunpm
obligationem fibi propriam ? Reſp. Nullam
ultra eas, quas habet Subdiaconus, videlicet
ad caſtitatem, Horas canonicas, habitum
& Tonſuram.
43. Si quis Subdiaconatu invalidè ſuſcep-⸗
ſo, ſiat Dizeenus, obligatärne voto taſtitatu 5
R. Obligari, quia illud eſtannexum ſingulis
ſacris Ordinibus.
44. Lui ergo eſt Religioſus Subdiate-
hus, & Diaconus, peccatque contra cafſti-
64-

ded
Aleun
,/eenorin
rvon ein
lmnn
Olten
ien, i⸗
un uſmn
1 Muunnn
mti keiKer
l giu
ſageweis

47 AAntut
Sindigzii.
ean
4
iatinbenr
Aurrt
uNd.
G kluk
filſutte

,
ℳ

6 DMai
Peiehettin
llAnyn
4 Cumirt
lignan
NiNlei

erelen

1 A Diun

anſ leci

lllag,
era t
iie
n d
SS
in 4
„
ertn
Aiſton
i1N
nmioenſit
rrlurenn
uriti eſ
ienm malet
uluen Ele
1,Adien
Ardulen⸗
1CGRint
wimiliuttnie
iu nehhrb,4
r iulg /,n
Atruerg neeſee
nun, in

Aniiſ e
Pntttſſ

Aruhmm4

AMe.

7

raſ
Se ,.

De Diacons. 128

atem, peceabitne triplici geccato? . Pecca-
bit uno peccato, triplici titule vetito; quia

ſingula vota eandem afſtionem ex codem
Rcligioni motrvo prohibent.
47. Obligaturne Diaeonus exercere ſuum
offiein m è&, Non videri eſſe ſpecialem obli-
gationem, niſi fortè alicui Ecclehæ adicri-
batur, ut inſerviat.
46. Peccatne mortaliter, ſi exercet ſuum
munus in ſtatu peccati mortalu? N. Non pec-
eare, quia hæ actiones non ſunt tam ſacræ,
Kcut Sacramentales.
47. Anne hoct verum eſt etiam de diſpen-
ſatione Euchariſtia? B. Etiam, ex communi
opinione. S
4S Quid habet plus poteſtatis Diaconus
in recitatione Breviarii,quàm Subdiaconus
B Hoc, quòd ante orationes dicat, Domi-
nus Vobiſoum.
49. bPotéſtne hunc verſum dicere, etia m
praſenie Sacerdote? &. Juxta Rubricas non
poſſe, niſi de Sacerdotis licentia.
50. Deben:ne etiam Diaconi habere teſti-
moniumb'enævita? E& Debent. Ex Trid. ſeſ.
23 6sρ. I 5. de reſorm. .
1. Quantutm interſtitium requiritur in-
ter ſuſceptionem Subdiaconatus, & Diaco-
natus? B. Requiriex Trid. cit inte grum an=
aum eccle ſiaſticum.
J1. An Diaceonus habens dus doemicilis
in di verfis Diæceſibus, poſſit Disconatum
II 7 acci⸗

182 Pare 111. Caput I.
accipere ab altero Efiſcopo, quàm Subdiaco-
natum acceperit 2 &. Poſſe, quia utrobique
ordinatur à proprio Epiſcopo.
53. Si quis titulum, quem pro Subdin-
conaiu habuit, perdidiſſet, deberétne alium
procurare pro Diaconatu? B. Deberet provi-
dere de alio, quia aliàs ordinaretur in ſacris
ſine titulo contra Tridentinum. di
54. Quæg ſcientia requiritur in Diacono?
N Ex diſpoſitione Tridentini in genere ea-
dem, quæ in Subdiacono, ut ſitin litteris, &
iis, quæ ad Ordinem ſuum exercendum per-
tinent, inſtructus. Iun ſpecie tamen manife-
ſtum videtur, plus ſcientiæ requiri in Dia-
cono, ſiquidem ejus munia etiam ad proxi-

mum juvandum extenduntur. Et poteſt exa-

minarietiam de recitatione officii divini.

CAPUT ILII.
De aſſſtentia Diaconi Sacerdoti
Mihſam celebranti cum Ssub-
diacono.
1.
Vibus veſtibus debet eſſe induins Dia-
conus, dum dacerdoti ſacrifkcanti mini-
ſtrat ?R. Amictu, Albâ; Cingulô, Manipulé,
Stola à ſniſtro humeroad latus dextrum du-
Eai, & Dalmatiea.
2. Quis ſignikcat Dalmatica à B Signi-
ſicat erga proximum lætitiam, & charita-
tem. 3. Dia⸗

NRN
Natn
4 ℳCcentn
CGN.
uunthn
Wmn
eetnznet
uechened
udkſuit
ſbue;ae

ſtige⸗

ſln
, MN
ſiſtun /
Uenoancul
Ama buud
Guce

6 Ouedh

„7

7 Lai
um , hl
A

I
dam te⸗

hgſar,

ſig

llee
lrane
H
an⸗ mili.
llitn
uelnnen
en.
unny i1 0n

Ueotar ſrbent

ufüoltengt
ü
kinittn
uden.
”

and.
ℳ.
7 4 DMsMe.

lieininn-.
Cenoug,

yelanne
, aerd.e⸗
K 4

e uih

Da Aſiſt. Diac. Sac. Miſſ. celeb. cum Sub. 183
3. Diaconus du m Stolam induit, debétne
oſculari Crucem in medio poſitam? N. Debet,
ex Gavanto.
4. Quomodo procedit Diaconus ad Al-
tare cum Sacerdote ad ſacrificandum Reſp.
præcedente Subdiacono, ſequitur Diaco-
nus uterque coopertòê capite, & junctis ma-
nibus; ac deinde Sacerdos; niſi hic oluviali
ſit indutus, ad aſperſionem aquæ benediéctæ
faciendam, tunc enim pares procedunt cum
celebrante; tenentes utrinque alas plu-
vialis.
5. Vbi ſtat Dinconus, dum celebrans fa-
eit confeſſionem à G. Penes celebrantem à
dextris, cum quo dicit alternatim poſt An-
tiphonam : Introibo, Pſalmum: Indica;
& poſtea Confeſſionem correſpondente Sub-
diacono.
6. Qumodo dicitur Confeſſie à Diacono
ſimul & Subdiacono; B. Corpore antrorſum
inclinatò, dumque dicunt: Tibi Pater, &
te Pater, aliquantum convertuntur ad cele-
brantem. Tenebunt autem manus ſemper
junctas ante pectus, niſi quande pectus per-
cutient alias Ggna Crucis ſemper facient ſi-
mal cum celebrante.
7. Quomodo aſcendunt ſada Conf ſione
Diaconus & Subdiaconus cum Saceräote 4
Altare ⁸ H. IIHe vadit à dextris;, hic à ſi-
niſtris; IIlo ſiniſtra manu, hoc dextra ve-
ſtem, & albam anteriorem celebrantis pau-
lulùm elevante. 8.0 60.

1984 Par: 1II. Cagut II. *
2. Oſculantrne Altare ſimul cum Sacer⸗
dotei Keſp. Non, neque tangunt Altare, ſed

ſuo quiſque loco genufe ctit, & ſtatim ſur-

git, idque ſemper obſervandum.
9. Quid peoſt eſculum primum Altaris
agit Diaconus & Subdiaconus? N. Subdia-
conòô ſtante à ſimiſtris Celebrantis, Diaco-
nus miniſtrans Celebranti, naviculam aper-
tam, parùm inclinatus versuùs Celebrantem,
dicit: Beneditite Pater Reverende, & oſcu-
latur cochlear, & manum Celebrantis, ante
& poſt. Poſtea Diaconus dimiſsa navicula,
accipit tharibulum à thuriferario, & dat
celebranti, oſculata priùs catenularum ſum-

mitate, & manu illius dextra. Diaconus &

Subdiaconus hinc inde affiſtunt celebranti,
dum incenſat; & cùm tranſeunt ame crucemy,
ſemper genuſſectunt, quamvis nomadſit ta-
bernucuſum ex mente Gavanti. Et f̊nita
incenſatione ad Cornu Epiſtolæ, celebrans
reddit thuribulum Diacono, à quo ipſe ſo⸗
lus incenſatur.
10. Poſt hane Incenfationem „ quome-
do inſerviunt Diacenu & Subdiaconuss E.
Cùm Celebrans legit Introirum, & Kyris
eleyfon, Diaconus ſtat à dextris Celebrantis,
& Subdiaconus à dextris Diaconi in Cornu
Epiſtolæ.
11. Quid dum Gloria intonatwr? E. Dia-
conus, & Subdiaconus, unus poſt alium ſtant
à tergo Celebrantis; poſtea aſcendunt ad
Alta-

1

EMMn
Uuteche
I1 ℳd
0ie
u, Mrmul
hrente⸗
Pne Mx
/ Saſſe
aiſ Caehun
Un du
Ann
140
Crenihen
munbulan
Unſonpr,

Deſnntcs cd

un

Nnen N
Eegumirte
uhinmaxn
nſegen,

1Cdu

ien

ſaien
Wlentn.
NNN
n ſnle
Aeu
Cekeniuk.
ni, uklrn,
ndCAhern
lamiits,A
nClehentgn
nlanni
mtend, 44
Vanmuni
m Dunu

ſgencter,
nfi mbun
eEnmt un
llnn, dnn

, nile

hnm, ll
lantul N
Giulnig
Dewmalen

De aſiſt. Diaue. Sac. Miſſ. eeleb. cum Subq, 13 5
Altare, & hinc inde Diaconus à dextris, Sub-
diaconus à ſiniſtris cum celebrante Hym-
num ſubmiſſa voce proſequuntur uſque ad fi-
nem. Quod etiam ſervatur, cùm dicitur
Crego. Et cùm dicitur: Deminus vobiſcum.,
Oratio, Prafatio, & Pater noſter, Diaco-
nus, & Subdiaconus ſtant unus poſt alterum
ätergo celebrantis.
12. Si dicendum eft: Fledamus genua,
quis illad dicis? R. Dicto à Celebrante: Ore-
mus, Diaconus dicit: Hestamus genua, &
Subdiaconus: Levate. Illo primum genu-
fle ente, hoc primùm ſurgente.
13. Qrid poſt orationes didtas agit Diaca-
nas? R Celebranti ſubm ſſia voce legenti E-
piſtolam. Graduale, Tractum, S&c. affiſtit
ad dextram
14. Qaid ver Subdiazonus? R. Ille cir-
ca ſinem ultimæ orationis, accipit ambabus
manibus librum Epiſtolarum, deferens I1-
lum ſupra pectus, & facta Altari genuflexio-
ne in medio, vadit ad partem Epiſtolæ con-
tra Aluare, & cantat Rpiſtolam, qua decanta-
ta facta irerum genuflexione in medio, re-
dit ad celebrantem, & genuflectens oſcula-
tur ejus manum, & ab eo benedicitur, præ-
terquam in Miſſis defunctorum, in quibus
Miniſtri nunquam oſculanturSacerdotis ma-
num, neque rem, quæ porrigitur.
15. Quid agunt poſt Epiſtelam? R. Sub-
diaconus accipit milſale Celebrantis de⸗
exrtz

186 FPars III. Capus 1I.
fert ad cornu Evangelii in Altare, & ibi mi-
niſtrat celebranti legenti Evangelium, ma-
nente Diacono ad Cornu Epiſtolæ.
16. Quid poſt leltum à Celebrante Evan-
gelium: Reſp. Celebrans delato per Diaco-
num librô Evangeliorum ad Altare, impo-
nit incenſum ad thuribulum, ſicut priùs. Po-
ſtea Diaconus genuflexus ante Altare di-
cit: Munda cor meum, &c. & accipiens li-
brum Evangeliorum de Altari, petit Bene-
dictionem à Celebrante, ſimiliter genufe-
aus in ſuperiori gradu Altaris, oſculatâ ejus
manu, exceptâà Miſsâ de Requiem, in qua
& alia certa puncta cxcepta habentur in
Miſſali.
17. Quomodo vadit sad 4antandam E-
vangelium à⁸ R. Piæcedentibus thuri ferariis,
& duobus Acolythis cum candelis accen ſis
de Credentia ſumptis, procedit cum Subdia-
cono à finiſtris ad locum Evangelii centra
Altare, verſùs populum.
18. Quo riiu cantat Evangelium? Reſp.

Ibi Subdiacono librum tenente medio inter

duos Acolytos tenentes candelabra accen-
ſa, dicit: Dominut vobiſcum, junctis mani-
bus. Cùm dicit; Sequentis, ſignat librum
in principio Evangelii, frontem os, &
pectus, poſtea ter IIbrum incenſat hoc
eſt, in medio, à dextris, & à ſiniſtris, &
proſequitur Evangelium, junctis mani-
bus.
19

0u8
pln
vlin hen
ueitii
NK.
1. is 4

edn
Crelenn, 4
Ci
11 Mie
NCMN

Her A.

1 Auptet
Demucle
n Wr
mnn lennn n
D 1 e

———

al
Alrfin ne
n
ilheen.
ugel.
RnIINRY.
af,
nl ine Ase
ℳ. Cirhe
Ari zeitkn
inltegen
Uri Kluige
eletn 1
pe uar

2

4
1

Aiotetan t
ulnteni

Nin aeesnt
raln nen

.

uleglian
lungunili
ia ine⸗
emuemeloin

De Aſſiſt. Diac. Sac. Miſſ. cel. cum Subd. 187
19. Quid finito Evangelio?! E. Subdiaco-=
nus defert Evangelium oſculandum cele-
branti, qui fant libri oſculò, à Diacono in-
cenſatur.
20. Quid ſub Credo ? g. Idem ſervan-
dum, quod ſub Gloria dictum Et poſiquam
cantatum fuit: & incarnatus eſt, Diaconus
acceptâ Bursâ de Credentia;, ambabus ma⸗-
nibus eam defert elevatam, cum ſolitis re-
verentiis ad medium Altaris, in quo expli-
cat Corporale, & revertitur ad Celebrantem.
Dum verò non dicitur Credo, Subdiaco-
nus defert Burſam ſimul cum Calice, uti
dicetur.
21. Peſt Credo dids Oremus, quid agi-
zur:? B. Diaconus & Subdiaconus accedunt
ad Altare in cornn Epiſtolæ, Diaconus a-
movet Cali cem, ſi eſt in Alvari; vel ſi eſt in
Credentia, accipit eum de manu Subdia-
coni.
12. Subdiacaenus quomedo defert Cali-
sem de Credentia ad Altare? gt. Defert Ca-
licem cum patena & hoſtia, coopertum pal-
là, & velo à collo ſibi pendente, manu ſi-
niſtrd tenens, & alteram manum ſuperpo-
nens velo, ne aliquid decidat.
138. Accepto calice quid agitur à Reſp.
Diaconus calicem detegit, & dat patenam
cum Hobßia Celebranti, oſculando ejus
manum dextram. Subdiaconus extergis
Calicem pugificatoriô. Diaconus accept
an=-

182 Pars 111. Caput II.
ampulla vini de manu Subdiaconi, imponit
vinum in calice. Subdiaconus interim, am-
pullam aquæ oſtendens celebranti, dicit; Be-
wedicite Pater reverendet. Et inrerim, dum
oelebrans benedicit, infandit paulùm aquæ
in calioem; Diaconus illum celebranti dat,
& pedem calicis tangens, ſeu brachium dex-
rum celebrantis ſuſtentans, cum co dicit:
Offerimus tibi Domine, & . Quem poſteà po-
ſitum in Altari ut ſupra, pallà cooperit.
24. Quid ultra bic agit Discenus ² R.
Subdiacono ſtanti in cornu Epiſtolæ, ponit
in dextra manu patenam, quam cooperit ex-
tremitate veli, ab ejus humero pendentis,;
qui vadit poſt celebrantem ante mediumal-
taris, & factâ genuflexione, ibi ſtat, ſuſtinens
cam elevatam uſque ad finem orationis do-
minicæ. Excipitur Miſſa Defunctorum, &
dies Paraſceves.
2 . Peradt Offertoris, Diaconus quid a-
zit; Keſp. Dicto Veni Sanktißcator, &c.
Diaconus miniſtrat, ut ſupra naviculam, di-
cendo Benedicite. Dum celebrans oblatain-
cenſat, ille tenet pedem ealicis manu dextra.
In incenſatione etiam ſemper aſſiſtit Diaco-
nus. Et dum incenfatur Crux, amovet cali-
cem ad partem Epiſtoiæ, rurſuſque reponit;
ac finita incenſatione à celebrante, Diaconus
illum incenſat in cormu Epiſto læ, ac poſteâ
Subdiaconum patenam tenentem: ipſe verò
Diaconus incenſatut à thuriferario.
26. Qi4

r
7
ui
gedenl
gilrens
et unrl
nnnhicen
Maken
Cerbehe,t

Urhrt

den
4 8 n
Dererlt
ſphnan
zinpekre
luen 4
ihen tten
lusd

licerad Den

mnmküii
ſern, aur
Miamſieen
igenken
Cunedr
lelet
hrzian
Entnn A
(lcnonn
unn
lyfaie
ſoeit 5

lenl

ug in .
a.
uln i
un an 2
Wahen
,ene,
1 Genpt
eelanzet
int Dieſnu,1
mnhüde e
n pntcent
nurun Ain
Ulu ſcheen
rft W e
iuctwn

6, Muuuſilt
laii , 6
nex⸗
oNni⸗
n dum

me mi.

ai 1

„.

De Aſiſ. Diar. Sat. Miſſ. cel. eum Subd. 189
2 6. QaigAdâ Orate Fratres? Reſp. Diaco-
nus in ſupreme altaris gradu cum Subdiaco-
no flectit, & reſpondent: Suſcipiat, &c. vel
occupato Diacono ſolus Subdiaconus:
27. Quid ſub Praſatione à Reſp. Stant re-
trò poſt celebrantem, & paulò ante quàm
dicatur Sandius, accedunt 24 altare, ubi cum
celebrante hinc inde ſtantes dicunt: San-
Gus, Gc. uſque ad Canonem.
28⁸. Quid dum Canon dicitur * R. Tunc
Diaconus accedit ad ſiniſtram celebrantis, aſ=-
ſiſtens illi, niſi alius adſit Sacerdos; tunc e-
nim ipſe ſtabit ad dextram aliquantum poſt
celebrantem. Subdiaconus verò redit ad fu⸗

am priorem ſtationem.

19. Kaid dum Celebrans dicie Quamob-
lationem/ R. Diaconus accedit ad ejus dex-
tram, & ibi in ſuperiori gradu Altaris genu-
flexus, cùm Sacramentum elevatur, m-
briam planetæ elevat; & quando opus eſt, ſe
erigens ealicem diſcooperit, & coeperit, &
cum celebrante genu fle ctit, Subdiaconéô in
loco ſuo genuſectente. Repoſitd galice à ce-
lebrante poſt elevationem, Diaconus redit
ad librum, niſi alius aſſiſtat.
30. Wid dum celebrans dicit; Per quem
hæc omnia, & c 2 Reſp. Tunc Diaconus fa-
Eta Sacramento genuflexione, accedit ad
dextram celebrantis, & quzando opus eſt,
diſcooperit calicem, cum celebrante ado-
rae, cooperit, & erum genuſſectit.

31, Quid

190 Payt II. PCapu! 1I.
31. Quid, dum dicitur Pater noſter? R.
Dum illud incipit, Diaconus vadit retrò
poſt celebrantem, factà priùs Sacrameuto
genuflexione, ſtatque ibi, donec dicitur O-
ratio Dominica.
32. Quid circa finem Orationis Domini-
caà . Dum dicitur: Et dimitte nobu debita
noſtra. Diaconns factàâ, ubi ſietit, genu-
flexione, vadit ad dextram celebrantis, &
Subdiaconus circa finem orationis Domini-
cæ, factàâ item genuflexione, revertitur ad
Altare, & ſtans in cornu Epiſtolæ, porrigit
patenam Diacono, qui eam diſoooperit, &
purificatoriò abſtergens, dat celebranti,
manum ejus oſculando, & quando opus eſt,
diſcooperit, & cooperit calicem, & cum
celebrante adorat.
33. Subdiaconus redditä patend qaè va-=
dit? Reſp. Depoſitò etiam velo genuflectit.
& deſcendit retrò poſt celebrantem, & cùm
dicitur Pax Domini, &. iterum genufle-
Gens accedit ad ſiniſtram celebrantis, & fi-
muldicunt: Agnus DEI, deinde factâ ibi-
dem Sacramento genuflexione, redit poſt
celebrantem.
34. Quid autem tune Diacenus? R. Is 2
dextris geuuflexus expectat pacem, & cùm
celebrans oſculatur Altare, ipſe ſe erigens,
ſimul oſculatur illud extra Corporale, & 2
celebrante dicente: Pax zeam, comple-
zus accipit pacem, ſiniſtris genis ſibi invi-
cem

e
Grptul
Vmnßna
DMen,k
6 e,
StleN
nen,E
wrem.
66
leoylpe
Pllentwe
Cren t
OrOrilgten
3 nnu kren
e,Anr
onſcirn
Wkne

Ounnc
ten, ane
der
Clintini
pliiie

3
ee

Giutn
unliglin
nNinenn
Kenonle,
nflert
ſaherin

4

De aſſif. Diac. Sac. Miſſ.eeleb. eum Sabd. 191
lan . teum appropinquantibus, & ei reſpondet:
RM eDH Et sum ſpiritu tuo.
35. Diaconus cui dicit pacem? Reſp. Ac-
ceptà pace, iterum adorato Sacramento,

ſuen vertit ſe ad Ssubdiaconum, retrò poſt cele-
brantem, dat ei pacem, & ſtatim vadit ad
en Ujbrum.
e. subligconus guibus det pacem ² R.
enntnn Acceptâ pace à Diacono, & factâ Altari ge-
Anniailnt nuſlexione, comitatus ab Acolyto, vadit ad
Chorum, & dat pacem priméò cujuslibet
lun ordinis dignioribus priùs, deinde minùs di-
aliutti gnis, & reverſus ad Altare, factàâ genuflexio-
A ne, dat pacem Acolyto, & iſte reliquis.
lentn Tum Subdiaconus vadit ad dextram cele-
midlen A brantis, & quando opus eſt, diſcooperit cali-
cem, accipit ampullam vini, & infundit,
Nten quando celebrans vult purificare. Priùs au-
an Anentil tem, dum celebrans communicat, ſtat ibi-
gindnmer kan dem, & Diaconus ad librum, profundè in-
iunnped clinati verſùs Altare.
indlmit 3 7. Quid agit Piaconus peradà Com-
i munione? Reſp. Defert librum Miſſalis/acd
S” cornu Epiſtolæ, deinde vadit retrô poſt
celebrantem.
lumu hli 3 8. Quid autem Subdiazsonus; R. Vadit ad
Ae Am cornu Evangelii, ubi calicem mundat, aptat
ln gete ecum purifſicatorio, patenàâ & pallâ cooperit.
eNG plicat corporale, reponit in Burſam, &

GAe. Nillam ponit ſuper Calicem coopertum velò,
N. Juam collocat ſuper Altare, vel Creden-
an . tia,

146 Pars 1II. Caput II.
tia, ut priùs; poſtea redit ad locum ſuum re-
tr6 poſt Diaconum.
39. In Qusadragefima quis dicit: Humi-
liate capita veſtra D EO: R. Poſtquam Ce-
lebrans dixit: Oremus, Diaconus vertens ſe
ad populum junctis manibus dicit: Humi-
liate, &c.
40. Quomodo dicitur: Ite Miſſa eſt? R.
Poſtquam Celebrans vertit ſe ad Populum,
Diaconus cum eo verſus ad Populum cantat:
Ite Miſſa ent, dum Gloria dictum eſt in Miſ-
ſa, vel Benedicamus Domino, facie ad Altare
verſa. . —=
41. Eſtne certa aliqua Regula, quando di⸗
cendum ſit Gloria ix Miſſa correſpendente Bres

viario à Reſp. Quandocunque in horis ca-

nenicis dicitur: Te Deum laudamus, tune
in Miſſa correſpondente officio dicitur; Glo-
ria, excepta Feria quinta Cœnæ Domini, S&
Sab batho ſancto, in quibus in Miſſa dicitur:
Gloris, quamvis in Officio non dicatur. Te
DEVM.
41. Quid peſt: Ite Miſſa eſt, aut Benedis
camus Domino: R. Subdiagçonus miniſtrat
librum Celebranti pro Evangelio, ſi opus
eſt, quo finito; diſcedunt ſimul ab
altari ad Sacriſtiam eodem ordi-
ae, quo exiverant,

80
unte⸗
Coteunten
1 nn
.
1Y Ii
Borlinken

ian gon

nunl
u

g
liy in gli
Reielen
Porktenn
lhln⸗
r/4 D
d

4

1..
lniun

Nernunt
tonie

ltee

lentn 4
1

nn

Quaſtiones Miſeelanea pro Diacenâ. 198

lant QMuaæſtiones Miſcellaneæ pro
n. Diaconis.
uiw'eid d. . I.
l VID eſt Pradieatie? g. Eſt Ars, quài Præ-
einatoellenent dicator populum informat ad haben-
Amutnn dos bonos mores, & ad cvitandos malos.
Minn itti 2. Quä ratione informandus eſt ſie popu-

Iu: N. Excitando potiſfimùm adamorem
in eA Knis ultimi, & mediorum, quæ ad eum con-
n n ducunt, prout traduntur in Theologis
Driemnene practica morali.

4
Dan uutince,

”ð Finis ultimus Homini.
SiGmCAERDAn . B . . S
ehmi lten 3.‧ Leis eſt ultimiss fnis hominis, prop-

umdn eey quem creatus eſt? &. Videre DEUM
facie ad faciem, cum ejuſdem amore, a0
NeNν Llorificatione.

umenr miitt 4. Conſifliene in hee Kne beatitude ho-
lnglo ifn minis 5 H. Omninò, quia ecò adept⁵ „ Vere
ainin beet us eſt. .
— 5‧ An erge nallum objedtum ereatum
min Seare bominem poteſt ?à . Null ratione,
wunm — quia Beatitudo ſatiativa eſſe debet apperxi-

ts rationalis, qualis nulla crexura ee
(l. 2 1 ln

1194 Piar, 111. Caput 111.
8s. In quo conſiſtit beatitudo formalis? gi.

Quoad eſſentialem diſerepant inter ſe Theo-

logi, aliis eam in ſola viſione Dei, aliis in ſolo
amore, aliis in utzoque conſtituentibus. II-
lud certum eſt apud omnes, unum ſine al-
tero dari non poſlſe.
7. Debeétne Beatitado neceſſaria pertetua
eſe ? G. Naſi perpetna ſit, non poteſt quie-
tare animum, haberetque hoc ipſo aiiquid
mali admixtum, adeoque non bearet.
8. Eſtne vißio beatißcanz omnium perfe-
Kiionum divinarum, vel ſußiseret etiam
anius? . Eſſe viſionem Dei, ſicut eſt in ſe.
sitamen dari poteſt viſio intuitiva præciſi-
va, non mihi perſuadeo, non ſuffecturam;
etiam unius perfectionis viſionem.
9. Eſtne viſio beatifica Dei intelledtu alis,
vel corporea? E. Oculum corporeum nullâ
vi elevari poſſe ad videndum Deum, debet
proinde eſſe intellectualis.
do. Eſtne Viſio hat intellectunalis natura-
Iis: Reſp. Eſſe in ſubſtantiaſupernaturalem,
ad quam intellectus elevatur per lumen glo-
riæ ſibi infuſum.
1I. Eſtne hac Beatitudo aqualu in omni-
bus Beatis? E. Eſſe inæqualem pro inæqua-
litate meritorum.
12. Eſtne viſis, & amor Dei tota hominis
beatitudo ? N. Præter hanc beatitudinem
Animæ, dari etiam Beatitudinem Cor-
poris.

13.

. fe

R

9

V

tul il⸗
zscsgti
n; nd⸗
ſenut⸗

auiCon
rbu
leltunis⸗
eſotune⸗
tingguft
goligeren
un

enjuiine

Puut eluue
1Aütautgens
RNſtn

E

1
ſPiſta ie
inerzul
ofiuir
ſpnr
4

a
ttlbnn
Diitſekn
1 Mriie
gimmi,5

gen
ulzni

uue u
uthtonfeiee,
enrigephtz
enmnden,
6ſen onen)
alchen 6
enDlarkt
tpinnien
mite
uIiſmen.
hea dwelch
mtmngeunn
u
NAldtten
pema

.
rrſetlmg

MMAalr n
aan 0

GrNMM
urMeulenN
C.

W.

Quseſtiones Miſcellanes pro Diaconi. 15
13. Qus eſt illa Beatitudo Corpors à Be.

Eſt concurſus quatuor nobiliſſimarum qua-

litatum, quæ dotes corporis glorioſi nun-
cupantur.
14. Qua« funt illa dotes? R. Eſt Impaſibi-
litas, quàâ Corpus redditur expers omnis pœ-
næ & doloris. Claritas, quâ fulgebit ſicut Sol.
Agilitas quàâ movebitur celerrimè pro bene-
placito Animæ. Subtilitas, quàâ poterit pene-
trare quæcunque alia corpora, fſicut radius
Solis penetrat corpora perlucidada.
15. Quibus mediis aſſequuntur homines
banc beatitudinem? B. Aliqui ſolius Chriſti
meritis, ut Infantes baptizati; alii inſuper
mediis bonis operibus, juxta Matthai Cap.
9. Si vi sd vitam ingredi, ſerva wan-
data. .
16. Cur exigit DEVS epera bona ad cen-
ſequendam ſalutem? Keſp. Quia conve-
niens erat, ut home libertate præditus, per
proprias humanas actiones, ie ad eam di-

poneret.

Adtus Humani.

17. Quid eſt adtus humanus? . Eſt actis
voluntatis liberæ ex deliberato judicio ho-
minis procedens. .
18. Eſine aliqua dißerentia inter adlis-
nem bominis, & actionem kumanam ? g.
Eſt omninò, quia actio hominis eſt, quæ-
cunque aftio ab homine procedens, fRve
. = I 2 libe-

„ —⸗

ws dar: 111. Caput I11.
libera ſit, ſive neceſſaria, ſive cum, ſive ffne
deliberatione procedens. Actio verò huma-

ua illa ſola dicitur, quæ ſeienter, & volenter

ab homine procedit.
19. Quotuplices ſunt adliones humana in
genere? F. Sunt velbonæ, vel malæ, & ab
aliquibus valde probabiliter admittuntut
etiam in individuo indifferentes, quæ nec
bonæ, nec malæ ſunt.
20. Vnde habetur bonitas, vel malitia
alziuum bamanorum? N. Bona ſunt quæ
ſunt conformes naturæ rationali, qua tali;
wale „quæ ſunt eidem difformes.

.Conducitne Tuttee actus bonus .₰

viratn aternam:; B. Cùm beatitudo noſtra
ſit ſupernaturalis, neceſſarium eſt, actum
ejus meritorium etiam eſſe ſupernaturalem;
ſiquidem ex doctrina Fidei, nihil conducens
ad vitam æternam, poſſumus viribus pro-
priis ſolisagere, ac proinde actus naturales,
quamvis konefſti, conducere ad eam non
poſfunt.

Peccatum.

22. Quia eſt peceatum? M. zurta re rece⸗
ptam Augaſtini degnitionem; eſt dictum,
Hadtum., vel cencupitum conwa legem ater-
nam 00.
Qus NS differentia peceati Theolo-
tiei 4 enmkehzbic, 3 Reſp. Theologicum v0-
83*

M i

in

bngi Un

zyu ens

heis cunn

Snn

R eig 4
rrdit,
Crutn
ſume
Nlenfemm
lunir

ſuinchſec

AaNi

Cite

6pnlkC

Pilun

Wobg

4 lg
Putdl
canl lgeh
zertte it
itt lsun

gen in
NN
timntanne,
efnunn.

Gimhl
Ulelenn

al

lunt

enn,1
eran.

Rlin

en deg 1
ne,
hlier iu
Dñ
.
Heiu, A nin
uluti
tmmmligl
nkume
üfr AM,N1
Cindaricnt

Mlrene, un

achſhenmule
ahleeihlcondee
1, üm tibuſ⸗
chiinnu

crigle 1 eu

ℳ

Gll ün
mn dii,
Rotung.

9

S
g
N
en

n ſe 4

Qus ſtiones Miſcellaneæ pro Diaconis. 192
catut, quod committitur cum notitia DHI.
& diſconvenientiæ actionis cum lege DEI,
prohrbente; Philoſophicum verô, quod com-
mittitur præcisé cum advertentia difformi-
tatis operis cum natura rationali, quamvis
DEUsS ignoraretur.
24. Quid eſt peccatum originale ? Quid
Perſonale? Reſp. Originale eſt prævaricatio
legis divinæ de non guſtando fructu arboris
ſcientiæ boni & mali facta ab Adamo, & in
oſteros per transfuſionem noſtrarum vo-
iruatum in ejus voluntatem derivata. Per-
Pnale eſt, quod propria cujuſqus voluntate
commiititur.
2 ½. Quid eſt peceatum sommiſſionis? Quid
omiſſionis? H. Commiſſionis eſt, quò poſi-
tive aliquid agitur contra Legem divinam
prohibentem. Omiſfionis, quô omittitus
actie Lege divinâ præcepta.
26. Qrid eſt peccatum actuale à Quid ha-
bituale ?à Reſp. Actuale eſt ipſa actio mala,
contra Legem DEI; habituale vero eſt ipſa
hæc actio phyſicè præterita, prout per nega-
tionem condonationis divina, aut condignæ
ſatisfactionis moraliter perſeverat.
27. Quid eſt peccatum mortale? Quid ve-
niale à B. Mortale eſt gravis offenſa DEI,
privans hominem gratiâ & amiciti4 DEI,

quæ eſt vitaanimæ; veniale levis DEl of-

fenſa, gratiam DEl non expellens, ſed ſo-
lùm minuens fervorem Charitatis.
.= I 3 28.

198 P’krs III. Caput 111.
28. Contrahbtintne omnes homines petra⸗
tum originale? è. Omnes, qui per viam
generationis ab Adamo deſcendunt, quam-
primùm animantur, illud contrahere; ex-
ceptà Beatiſſimâ Virgine Dei Matre fpeciali
Privilegiò exempta.
19. ariſunt pracipui effectus peccati? R
Sunt duo, Keatus, videlicet eu'pæ, & reatus

Pœnæ. Ille vocatur communiter macula,

emanétque etiam, poſtquam actus peceami-
noſus phvſicè præteriit, donec condonetur,
conſtituitque peccatum habituale.
39. Sublatä maculd, tollitürne boc ipſo
etiam reatus pœna? B. Quamvis ſimpliciter
tolli pofſet reatus culpz, remanente toto
catu pœnæ, tamen in hac Providentia, reatu
culpæ ſublato, tollitur hoc ipſo etiam reatus
Pœnæzternæ, remanente nihilominus reatu
Pœ næ alicujus temporalis.
31. Potéſtne condonari pececstum mor-
tale per puram condonationem DElI extrin-
ſexam: KReſp. In hac providentia quidem
condonatur ſemper per infuſionem gratiæ
ſanctificantis, quæ eſt unica cauſa formalis
noſtræ Juſtificationis, abſolutè tamen por-
eſt etiam per puram extrinſecam condona-
tionem condonari.
3 2. Facta zali condenatione extrinſera,
Kerétne qui Amica DEI à . Si voluntas
foret purè condonativa, fieret tantüm non
znimicus.

2

S

(adolefi
ehum
nanin
ononkinmnt
orunte⸗
Cun
eeBen
onen1
ain
us
(iele
womun
R hutn
nn
“ Rhen
ßen Nul
Cetimm
u
Dulinan

Aliugtarre
an A mn
.,
,
Ggki
EcramDh
n heeeſcnun
Ulbetiuci

gt
tn lnt M
in
lnn,
znegi,

aeln
nmmntann
emäuzen
imtain
nlecke
, ihn leß
umiſtplann
,Mnleibt
Aunen
iſotiumten
wrihlamtünn
ai
Cani lN N

õõ

orceni it
mAnen gtn
aimn
6eemenz.

em arten⸗ V

ien min

Quaſtiones Miſeellanes pro Diaconù. 199
33. Potéſtne unum pecentum mortale de-
leri, ſine altero in eedem ſabjedto? Keſp.
Siquidem de facto deletio peccati mortalis
t per gratiam ſancificantem, quæ cum
omni mortali pecéato incompoflibilis eſt,
non poteſt unum deleri ſine altero; poſſet
verò per condonationem DEl purè extrin-
tecam. 1
34. Qua ſunt principia exierna adienum
humanarum E. Efle leges, & præcepta
Superiorum.

Lege: & Pracapta.

3 ⁄. Quid ſunt Leges, gquid Pracepts! M.
Leges ſunt communitati ſtabiliter præſcri=
ptæ. Præcepta veréò particularibus tantùm
dantur.
36. Lex gquotuplex eſt? M. In genere
duplex: Divina, & humana. Divina rurss
duplex; naturalis, & pofitiva.
37. Quid eſt lex divina naturali B. Eft
naturale dictamen ratienis, quò per lumen-
rationis nobis impreſſum, naturaliter cog-
noſcimus evidenter recta & facienda; tur-
pia autem, & ratione diſcongrua, vi-
tanda. S
318. Quideſt lex divina poſitiva à Kelp.
Eſt decretum DEl, hominibus præſcribens
modum neceſſarium, ut apté pervenire
poſſint ad beatitudinem ſupernaturalem.
1 4 39.

40 Pars 11I. Capsx: 111.
39. Quid eſt Lex bhamana? Reſp. Eſt
rectum rationis Decretum, per rationem
aliquam probabilem ab habente publicam
auctoritatem ſancitum, præſcribens aliquid à
fubditis ſervandum, legique naturali con-
veniens.
40. Quotaplex eſt Lex humana à Reſp.
Duplex; alia ſæcularis, quæ fertur à ſecu-
lari poteſtate ad ſinem naturalem, videhicet

tranquillitatem Reipubl. Alia Eccleſiaſtica,
ſeu Canonica, quæ fertur ab habente pote-

ſtatem ſpiritualem, ad finem ſupernaturalem
beatitudinis eonſequendam.
41. Quoſnam obligat Lex hamana? Reſp.

Omnes poteſtati Legislatoris ſubditos, quos

intendit Legislator obligare.
4² Qando obligat Lex humana: Reſp.
Quando promulgata eſt ſufficienter, cog⸗
nita, & acceptata à ſubditis, ſaltem à ma-
jori parte eorum.
43. Obligäne ſub pœna peccati à Reſp.
Omninò, ex mente Apoſioli ad Rom. 1 3.
OQui poteſtati reſiſtit, DE! ordinationi re-
Kiſtie.

44. Qua ratione eximitur quis ab obli-

gatione Legi humana? Reſp. Primò, per
privilegium, ſi quis ex intentionme Le gisla-

toris in Lege nov fuerit incluſus. Secundò,
per diſpenſationem, quâ quis Legi obliga-
tus, eximitur ab ejus obſervatione per eum,
ꝗqui poteſtatem habet. Tęrtiò, per epienlam,
ne

d⸗
entigen
hſtbci
Gcrlidh
Seenrik
ene. Qomd
lem Cvenn
(Arcibnn i⸗
(e Dnngl
Ptt

eͤe

1 *
Peenalb

e

tthri
Punk nud
Uetklmd
11 CNidtr

SCengtns

iefed,

lulnlrr

9 Out Spe
ſulelrn
lulanton
lentcte

.

ulgl
Abuh
Nen
tgi
I
nlchn.

lezmnſt
gunler, e
lerhcte
nibeneſe
nnunmn
Uhuuſſih
nilinee
n
lunti li
dichcene, g
ut, Genin

ihenftle
ℳARNH
TE,

mimmleſt

—

Qusſtiones Miſtellanez pre Diaesnie. 20
& interpretationem Legis, quæ judidatur in
aliquo caſs particulari non obligare, quia
non potuit Legislator omnes caſus compre-
hendere, & præſagire, nec voluit in ommbus
obligare. Quarte; per eontrariam conſue-
tudinem, quæ introducta eſt videntibus Le-

gislatoribus, nec contradicentibus efficaci-

ter. Quintòô, per Legis abrogationem ab ha-
bente poteſtatem.

4 ⁄. Qua ſunt principia interna adtionum
humsnarum? B. Gratis, & virtutes Theo-
logicæ.

Gratia divina.

46. Quid eſt Gratia? &. Eſt douum ſu-
pernaturale, nobis à Deo gratuitò infuſum
ad beatitudinem conſequendam.
47. Cur gicitur deonum nobis infuſum? Bt.

Ad differentiam à gratiis non inhærentibus,

uti ſunt Incarnatio, & Sacramenta, quæ ſunt
gratiæ divinæ, ſi nomen gratiæ latius ſu-
matur.
48. Quomedo dividitur gratia; E. Pri-
ma diviſione generali, dividitur in gratiam
gratis datam, & gratum facientem.

349. Quid eſt gratia gratls data? R. Quæ
ex ſola DElI voluntate & extraordinariè da-
tur quibuſdam hominibus ad aliorum utili-
tatem, & beatitudinem procurandam.

14 10.

a5 1 DPar, 11 h Gaput 111:

12. Alii per Spirikum Aatur ſermo ſapien

am; alteri fides in eddem Spiritu; alii g

aemn:

multas gratum facientes gratias.
11 Quid eſi gratia gratum faciens .

eatitudinem conſequendam.

tus aliquis in anima divinitůs excitatus,
vitans eam ad actiones vittutum.

ptis in intellectu, & voluntate.

elieiantur ſine nobis libere operantibus.

10. Quoi ſani ha gratiaâ grans data ?5 Fi.
Novem numerantut aß Apoſtolo, 1i. Cor.

tia3

alii ſermo ſcientia ſecundum eundam Spiri=

ra*

. sis ſanitatam 3 alii operatie virtutum; a-
. bii grophetia 3 alii diſeretio ſpirituum 5 alis
genera linguarum ; kiis interpretatio ſermo-

51. Quare ha gratia dicuntur gratis data?
. Quia ita dantur ex mero Dei beneplaeito,
at nullum ab eo ſit inſtitutum medium ad
eas Ohtinendas,; ſicut eſt ad obtinendas

Fenti⸗ „quæ datur hominibus ad propriam
53. Quotuplex eſt gratia gratum ſaciens?

14. Quid eſt gratia adinalis? B. Eſt mo-

in⸗

57. In quoonſiſtit ille motus, & ubi recipè-
eny; g. Confſiſtit, ex communi ſenſu Docto⸗
rum; in illuſtratronibus intelleétûs, & piis
afle iombus voluntatis indeliberatis, rect-

16. (Quomodo dicuntur fieri bi motus in
gebu ſine nobis? g. Non héc ſenſu, quòd
à nobis phy ficè non producantur, ſed quòd

57

4

4
pend 14
efenen

Eictn

e penu
ceoigemen
geichit,Ne

Reni

Nn ku
Mandrirt
nurmn.
AMſd

S
G
N—

Drtniade

1 nac

ln A lecii

ertktit
(omth
irn 3

liui
e e,
aeee
aiſi
Grhten
GAnnine
Durti N

knnr ih,e
ideine

en

Lo 4

uig ii
n
ingun ſn

4

1
Alh ,N.
ſeryahele t
GNr
mnlenooſe⸗
yi

,
ſecte

Mt

1
4

Asenr I

Quaſliones Mlſcellanes pro Diatonk. 209
7 Quomodo dividitur gratia adtnalis?

B. In prævenientem, quatenus in au primo

trahit, & allicit voluntatem ad conſenſum,
&ͤ hæc eatenus vocatur etiam excitans 3
Concomitantem, quatenus unà cum volun-
sate influit, ſive moraliter, ſive phyſicè, in
actum, vocaturque ctiam cooperans & effi-
cax. Subſequentem, quatenus conſummat,
& roborat voluntatem ad perſeverandum
in illo bono affe cu, quem cum illa ope-
ratur; & in hac diviſione comprehendi-
tur etiam diviſio in effieacem, & ſufficien-
tem tantùm.
58. Nunquid omni Gratia efficax eſt ſuffi-
ciencur ergo hac membra dividentia ponun-
zur à B. Eſſe quidem omnem Gratiam
efficacem ſufficientem, ſed non vieiſſim
omnem ſufficientem eſſe efſicacem.
59. Quid ergo eft Gratia eficax , gnid
ſußien: 2 Resp Efficax vocatur illa, quæ
infallibiliter infert operationem; ſufficiens
ver, quæ complet actum primum liberta-
tis ad operandum, ſive ſequatur actio, ſve
Ron.
6ο. Vnde colligi poteſt, quèd Gratia effcax
lſi ſimu! ſuffciens Be. Apoſtolo Paulo, qui
habuit Gratiam efficacem, dicit Dominus
2. Cor. 12. Suficit tibi gratis mea. Id eſt, gra-
tia mea eſt tibi ſuſſiciens.

6&. Quomodo ergo gratia eficex, ſ esfz

Eimul ſufficiens, nen tollit libertatem; ſiqui-
1 6 depe

64 Pars 1II. Caput 111.
Aem boc ipſo debet ſe tenere ex parte adlas
primi, guatenhs ſufficiens eſt, & quatenus
eſfeaxeſt, infallibiliter infert tonſenſum? H.
Non tollere libertatem, quia quatenús-
efficax eſt, ſupponit conſenſum ſub condi-
tione futurum, proindeque hoc ipſo tantùm
nece ſſitate & infallibilitate conſequente in-
Ert conſenſum.
62 Datürne omnibus hominibue gratis
ſuffcieng? . Dari cam omnibus adultis;

Joan. I. Qui illuminat omnem hominem,

Tenientem in hunc mundum I, ad Timoth.
2. Qus vult om nes homines ſal Vos fieri. Apoc.
3. Ego ſto ad oſtium, & pulſo, &Gc.
63 Quid eſt gratia habitualis? Reſp. Ex
Tiid. ſeſſ. 6. c. 7. Eit unica cauſa ſormalis no-
Rre juſtiſieationis; gquæz juſtißcatio ibid. in
init. non eſt ſola peccatorum remiſſio, ſed &
Janitificatio, & reno vatio interioris hominis
per volantariam ſuſceptionem gratia, & do-=
orum.

64. Qzotuplex eſt gratia habitualis? N.

Duplex. Alia eſt prima, alia ſecunda; IIla
eſt, quæ datur eam priuùs non habenti, pee-
eatori videlicet, dum pœnituit; hæc, quæ
eſt augmentum gratiæ priùs habitæ.
6⁶5. Diſtinguitürne gratia habituali 4.
charitate? E. Probabiliùs diſtingui; quia
Trid. ubi dicit: Iafſtißiationem fieri per ſu=
ſteptienem gratiæ & daonornm. Dona con-
tradiſtinguit à gratia 1 inter dona autem
. ponis

d

4 ginlr

oen

ükrch v
( Quſene
ſhemmleß
(NAni
Eekunu,
npl um

fpnlnpe

ſylfohut

iMi Aen

Mültntenn
(NNln iy⸗
npnznfern
ami
Mun ptirſi
1 .. 1
ſanginund
(lmnme

n
Punctahd
(ANn
Mn
eis, n
nhikflne

Qaaſtione: Miſcellaneapre Diaconu. 205

n Ponit Fidem, Spem, & Charitatem. Aliunde
an P nen⸗ habet ſe per modum naturæ in ofdine
. M upernaturali. Virtutes autem per modum
pateltiatum ad operationem ordinata-
ennu 66. Qui ſunt effectus prazipui gratia ja-
ualeh ſtificantis? Reſp. Ex docrina Tridentiniſeſſ.

MMUƷ 6. c. 7. ſunt duo, videlicet: Non eſt ſola re-
ben t i miſio peccatorum, ſea & ſanctificatio, &

imniu ie reno vatio interieris hominis: unde homo ex
unn nnn in juſto fit jaſtus, ex ini mico amicas, ut ſis
I hare, ſecundim ſpem vita aterna.
a huſeit 67. Infunduntärne omnes virtutes juper=
ℳ. vaturales homini cum gratia ſandtificante ¹
nli tl Reſp. Infundi omnes, quia gratia tanquam
ind. natura in ordine ſupernaturali exigit illas
n tanquam proprietates.
nnnße 68. An non aliquz priles infundantur,
unid guam gratia ſanklificans? Reſp. In adultis
ns ui,90 ſæpè priùs infunditur habitus Fidei & Spei:
Cuüm enim antequam ab iis ponatur ultima
H diſpoßtio ad juſtificationem, (quæ eſt dile-
Akund;Iu ctio Dei ſuper omnia, vel contritio perfe-
ien N. ta, vel ſuſceptio Sacramenti) elici debeant

iut tre,gu actus Fidei & Spei, qui actusſunt ſufficiens
“ diſpoſitio ad habitum Fidei & Spei, con-

n pe
dGatn gruum eſt, ut hi habitus poſitâ tali diſpoſitio-
nej, infundantur ante infuſionem gratiæ.
Alhe

69. Poréſtne gratia ſancd ficans ſtars
eum peccato ſimul in eodem ſubiccto? Reſp.
Satis manifeſtum eſſe, quòd cum peceato
. I . 1 7 habi-

ere
/⸗

!)

4 5 Pars 1. Cagai à2 fFk.
habituali mortali; non peſſit ſimul ſtare; ſi
ehim juxta communem) hujus perſeveran-
tia moralis conſiſtit in negatione condona-
tionis divinæ ; gratia autem eſt eauſa for-
malis condonationis, contradictoria con-
jungi deberent.
70. Quid autem de peccato actuali? Keſp.
Sicut probabile eſt, condonari poſſe pecca-
tumper condonationem extrinſecam, dum
actu ſit, ita probabile eſt, gratiam ſtare poſte
cum actu peccaminoſo, dum fit.
71. Quem ergo effectum tunc haberent
gratis & pertatum? Reſp. Gratia faceret
juſtum, ſanctum, Amicum Dei, tanquam
unica cauſa formalis juſtificationis; pecca-
tum verò denominatet peccatorem quoad
quid facti, non autem quoad quid juris; hoo
eſt, fundaret quidem jus in Deoad rationa-
biliter habendum peccatorem pro inims-
co, in actu tamen ſecundo, non redderet
formaliter inimicum; quia Deus non ac-
ceptaret jus illud ad odio habendum, hoc
ipſo quòd infunderet gratiam, quæ eſt forma-
lis ceſſio hujus juris.
7 ². Qusm asdhuc ſpecialem effektum ha-
bet ſanctißcatio bominu per gratiam ? Keſp.
Quôd opera ejus bona reddat condigne
meritoria vitæz æternæ, exigatque quaſi
ſecundàùm aliquem modum juſtitiæ eom-
penfari.
7 3 Quoszede t ber eperum digni-

Rcs⸗

eee
n d,
vlmAd
bletni
lobit
(Irnd
1 gernnl

ſ,udinnlen
Ebladt
lten.
3 G
fnhalrſem
klannnte
5
nenmnt
iſcrch⸗
Uiegnate

Nn

Renuth

n ſr tne

ſmud
lengeltr⸗
Ule rte
Ulnchtene
(ier

)

aͤtien
phng.
an.
ni 6 4.
rriigg.

Cic,illl
untfthe
enttitinn
numnmnt

ntt

in un i

cn biitlent
unll,man

unmen ld

Acbltze

men n
nhb, Nrtle
Deuton
Kun
0bendun, ie
ngre,hunt

otſn 6

rein N⸗

Atn Unler ſ
üftteſ

⸗

Quaſtiones Miſcellanea prs Diatonit. 25 7
Keatio? . Fieri hoe modo 5 quoòd per gis⸗
tiam Perſona operans feddatur digna tan-
quam Amica & Filia adoptiva DEI, quia
autem opera hominis æſtimabilitatem com-
enſabilem accipiunt à dignitate operantisg
ideo dignitas Perſonæ, cùm ſGt ſupernatu=
ralis, reddet opera ejus bona digna præmie
ſupernaturali.

2„4. Qua conditiones teguiruntur ad me-

eitnam condignum à N. Hæ 5. ut opus ſit ex

ſe bonum, ut ſit factum in ſtatu gratiæ, ut
Gat liberè ſine coactione, & neceſſitate, ut
ſie factum in ſlatu viæ, & ut aliquo modo
teferatur ad Deum, ex quo habeat ſuperna=
turalitatem.

77. Quid potefſt bome de condigno me-
ryeri merito ſupernaturali apud DEVM: E.
Augmentum gratiæ ſanctificantis, gloriam
æternam pro ſe tantum, & non pto aliis,
quia ſolius Chriſti Privilegium eſt, mereri
Alus ęratiam & gloriam, eò quòd vi Unionis
hypoſtaticæ, habeat plenitudinem gratiæ

Sc gloriæ.

76. Nunquid Sandi obtinent nobis gras
tiam à M. Eos obtinere vi impetratio-
nis, orando DEUM, qui eorum precesex-
audiens, ex liberalitate concedit quibuſdamm
auxilia gratiæ, & conſequenter ipſam gra⸗
tiam fanctißcantem. Viâ autem meriti mi-
hil obtinent-
Vir-

Pari 11I. Oesut 11I.
Virtutess

7y. Quid eit virtus à . Eſt habitus ali-
quo modo potentiam hominis rationalem
afficiens ad elieciendam operationem ejus
naturæ conſentaneam.

7 ⅞. Qaare virtutes aliqus dicuntur in

medio conſiſtere:? . Quia ita attingunt ſuum
objectum, convenienter regulæ rectitudinis
ſuæ, ut neque illam excedant; neque ab illa
de ficiant.
79. Quomedo dividitur generatim vir-

tus 5 R. Kelativè ad potentias, ad quas ſpe⸗

Ktant, aliæ ſunt intelle Quales, aliæ voluntatis.

80. Quid eit virtus intellectualis“ Keſp.
Eñ virtus affieiens intelleétum, & inchnans
ad aſſenſum verum, & judicium rectum: ut,
ars, ſcientia, prudentia, fapientis, intelle-
Kus.
1. Quiden virtus voluntatu: Reſp. Eſt
virtus afficiens potentiam appetitivam ad
obje tam reéëtæ rationi conientaneum atr-
tingendum.
82a. Qus eſt alia divifßo virtutis? Reſp.
In acquiſitam; & infulam, illa bonis actibus
acquiritur, hæc perſe à DEO infunditur, ut
inſerviat directè ad beat tudinem ſuperna-
turalem per opera ſalutaria acquirendam.
8 3. Qua adhuc eſt virtutis divifio? Réſp.
In Theologicas & morales. Illæ inelinant
P0⸗

ll

n ſone
zluen
ziteortuet
enlo.
1 kinn1
rererkent
Pecſtumumn
weninnn
eoeken
etaen
Nien

Gn

ℳ,6
Pulnank
Teccgeueui
unſeguanne
Dön grden
elmmetla
dind.
lelirtuir
ilea
Cuger⸗
D H
Inu Kl⸗
Gnin eih⸗
(ultiot
viliſi

r.

WKWRr
H ln

SGu Ener

Nigleiti

uds,Ek

n unuin

eN
An, bhdan
Sðõ
Gui ind

,nlaus en
n getiint

6nuslttttun 4

emni Lp.
aAleuſttu
N einltun
Atlanhe

Queſtiones Miſeellane« pro Diaconi. 209
potentiim immediaté ad Deum attingen-
dum, hæ ad media, quibus Deus acquiritur;
in iis honeſtatem ad Deum ordinatam am-
plectendo.
84 Eſtne adhuc alia diwiſie Reſp. Eſt
in habituabem & a dualem: illa eſt, qualitas
facilitans aut inclinans hominem ad bonum
potentiæ, permanens in homine etiam ni-
hil agente, & dormiente. Hac eſt ipſe actus
ex hac facilitate, aut inclinatione prove-
niens.

Virtutes Theologicæ.

8 ½. Quigd eßl, & in quo genere virtutum
eſt fides divina? R. Eſt virtus intelle cualis
Theologica, qua inclinamur ad aſſentien-
dum ſuper omnia, quamvis inevidenter om-
nibus, quæ Deus revelavit, & nobis per Ec-

cleſiam credenda propoſuit.

86. Quare additur: Et nobis per Ecclefi-
am, Sc. Reſp. Quia non tencmur credere
revelationtbus aliarum privatarum perſona-
rum, niſi Eccle ſia eas à Deocſe dixerit.
87. Quotuplex eſt adtus fidei? Reſp. In-
ternus & externus; ille eſt aſſenſus mentis
firmus, ſed obſcurus, innixus revelationi
divinæ: iſte eſt aſſenſus verbalis ſeu pro-
feſſio fidei ore facta: Ad Rom. I0. Corde cre-
ditur ad iuſtitiam, ore autem confeſſio Ht ad
Jalutem.
88. Eſ

a9“5 Far: 111I. Caput II1I.
8 8%. Eſtne ad ſalxtem neceſſarinm smnia
eredere, qus ſunt à DEO revelata ⁸ R. Ne-
ceſſe efſe omnia credere fide implicit4, ſed
non eſt neceſſè omnia credere fide exphicitâ.
2 32. Quid eft credert fide explicitä, &α
guig fide implicita! R. Habere aſlenſum cir-
ca illud directe, quod creditur; eſt credere
ſide explicita: habere autem aſſenſum non
terminatum adid, quod creditur, ſed ada-
liud, in quo continetur id, quod creditur;
eſt credere fide implicità.
90. Monſtretter hoc in exemplo? R. Cre-
dendo vera eſſe, quæ credit Eccleſia; nihil
cogitando de die judicii, credit quis impli-
eitè diem judicii, quia illum etiam Eccleſia
credir.
91. Quid neceſſarium eſt credere fids ex-
plicitü? R. Vulgaribus ſatis eſt, ſi ergdant ex-
plicitè arti culosſymboli Apoſtolorumſaltem
quoad ſubſtantiam: at ſacerdotibus & recto-
ribus Eccleſiarum eò plura alia ſunt creden-
da, quò præſtantius exercent officium.
92. Creduntne infantes baptizati à Reſp.
Illos recipere in Baptiſmo ſidem habitualem
ſimul cum gratia ſanctificante, & hâc fide
credunt non actu, ſed habitu; ficut habent
animam rationalem, quàâ ſunt ratio nales, li-
cèù non ratiocinentur.
93³. Qu« ſunt vitia oppoſita fidei divinaz
Reſp. Sunt in fidelitatis negativa. & pofitiva,
Paganiſmus, Judafmus, apoſtaſia, hæreſis.
. 94

ſuenzcui
etnn.
ig
aalrtoini
eKanmee
ar Mnyr
Urletegu
niuniin

ſelumii
en eun
G
Alhnnam
ufren
Metinruhhn
Dicnurzuene
ſieni gun
lrſint
l
hintten
Aine Ale
ſon Geun
unekninn

oul
ieciin ,
4 .
S=S
rulec
atteli

d
tunnlan
Nendin Ate?
i guimti

aimeſolhC.
antlalräl
Aninlc

olelb.
nRaadn.
”ü
Vhuttien

MicoN

thsnttt

r.,
”
1

1
niten
S
loenmaler

ten

Ea

Viueen

Queſtiones Miſcellanez pre Diaconis. 211.
94. Quid eſt infidelitas negati Va, quidper
ſitiva? R. IIla eſt privatio fidei in eo, qui
de ea nihil audivit: Hæc eſt renitentia con-
tra fidem, quâà quis eam negat, refpuit, vel
contemuit.
95. Qaideſt Paganiſmus? R Eſt Infideli-
tas, quæ contrariatur fidei nunquam recep-
tæ, & comprehendit etiam Lurciſmum.
96. Quia eſt Iudaiſmus R. Eft Inſidelitas;
quæ fidei receptæ contrariatur tantùm in
umbra & figura;, ſiquidem Judæi recepe-
runt fidem tamùm in umbraa.
97. Quid eſt Apoſtaſia; R. Eſt inſidelitas;
quæ contraristur fidei receptæ, in rei veri-
tate, eam penitùs reſpuendo-. 3
98. Qiid eſt harzſis? R. Eſt inſidelitas
quà roſiſtitur non toti ſidei, ſed tantum parti
deſiniturque eſſe error in intelledu cum
pertinacia, afſertus ab eo, qui fidem recepit,
Dicitur autem cum pertinacia, id eſt, cum
ſcientia, quòd repugnet fidei Eceleſiæ Ce-
tholicæ, cui nolit quis eſſe ſubditus.
99. Quid eſt ſpes Divina? R. Eſt virtus
Theologica, quâ voluntas fertur in Deum,
ſeu in beatitudinem; quatenus auxiliis gra-
tiæ divinæ, & bonis operibus acquiribi-
lem.
100. Quotutlex eft objedtam ſpei? Reſp.
Alterum eſt primarium, alterum ſecunda-
rium, illud eſt DEus ipſe, quà auxilia-
tor, quatenus nobis illum volumus,

212 Pars 1II. Caput 11k.
quatenus bonum noſtrum ac Peatitudo no-
Ktra eſt, illud complectitur omnia beatitua
dinis accidentia, ac etiam media ad eam eon-
ſequendam neceſtaria.

101. Qua ſunt teccata ſpei oppeſita? Refſp.

Duo; deſperatio, & præſumptio.
102. Quid eſt deſperatio à*R. Eſt motus
voluntatis, quo deſiſtit à procuratione Bea-
titudinis, & ab es avertitur, tanquam ſibi eſ-
ſet impoſſibilis
103. Quid eſt praſumptio? R. Eſt motus
voluntatis, quo illa intendit propriæ virtuti
innixa id, quod eft ſupra illius vires, v. g. Na-
turæ viribus conſequi beatitudinem. Vel que
intendit Beatitudinem ſine mediis à Deoin-
Kitutis eonſequi, v. g ſperande Beatitudi-
nem ſine pœnitentia.
104. Timer ne ſpei oppoſitus? Reſp.
Minime; quia ex parte noſtra timemus De-
um propter noſtram infirmitatem, ex parte
autem Dei, ſpersmus propter auxilia gratiæ,
quæ confert, & quibus infirmitatem no-
ſiram ſublevat.
106. Quid eſt timeor ſervilis, flialis, initia-
lis? &K - Servilis procedit ex anetu pœnarum
Præcisèé, fülialis ex horrore culpæ, quia DEI
ſummi boni offenGva eſt; initialis eſt mixtus
ex utroque, proceditque ita ex horrore cul-
Pæ ut Dei offenſivæ, ut habeat ſimul conjun-
Rum metum pœnarum.
106. Qutd eſt Charitas? Reip Eſt nreut
Fheo-⸗

uil 4
DerArR
Rlaldeux
Penehen

ſſnna

g Daiu
n kiut
ilufi
e n
Wwrgugnan
uAukani
Inn Jm⸗
Qisleunlem
noraighonie

Ouien

Rnrtchlann
umintaen
rftnti,
nlarliz
bm a
Nhulhr
ſfünepene
lunlctize
nghinmn,
lluctbnn

unimunt

GeeNN
damuſft n
mulungzee
PPrntan /
lrtiln
polebeind
i4
tmetuintnent
minnh Ai
l
Pr alinitn
.
wl N ie
rucrn NNII
hr auli
Pednen

,
, Rnnt
U 1

Queſtiones Miſcellaves pre Diaconâ. Arz
Theologica, quàâà voluntas amat DEUM ut
ſummè bonum, & reliqua propter ipſum-
107. Quid e amare DEVAI2 R. Eſt velle
bonum DKEl, ut ipſi DEO bonum eſt.
108. Quid efſt smare proximum proptes
DEVM:? R Eſt amare eum, ut eſt Creatura
DEIad DEUM pertinens, & capax eum glo-
rifkicare in æternum.

pirtutes Cardinales.

109. Dantürue etiam virtutes Cardinales?
R. Dantur, & ſunt: Prudentia, juſtitia, tem-
perantia, & fortitude.
110. Quid ſunt virtutes Cardinales? R.
Sunt virtutes morales, reliquis præcellentio-
res, & ad quas reliquæ reducuntur. .
III Quare dicuntur Cardinales? Reſp-
Quia ſicut oſtium circa cardinem, ita tots
moralis honeſtas circa illas verſatur.
II2. Qua in re pracellunt ha virtutes! R.
In juvando hominem contra majora virtu-
tum impedimenta, qualia ſunt, vel agenda-
rum ignorantia, vel dele dabrlia, vel terri=-
bilia, vel amor ſui ipſius inordinatus.
113. Contra qua ex his impedimentis
ſuant ſingula illa virtsztes à R. Contra igno-
rantiam eſt prudentia, quæ agenda oſtendit.
Contra dele ctabilia eſt temperantia, quæ eſt
virtus delectationum moderativa. Contra
terribilia eſt fortitudo, quæ eſt virtus cor-
zebo-

14 Dar, III. Capa: I7h

—D
e N

6
roborans animum, ne terroribus ſuceum- R ind
bat. Contra amorem inordinatum ſui ipſus Aili
eſt Juſtitia, inclinans rectè ſe ad akterum rnnche
habere. “ .
114. Ad quam virtutem Cardinalem rer. in Lu⸗
ducitur Religio ?à R. Ad juſtitiam, quia Deo Lenud
reddit, quæ DEl ſunt. . ennu
IIS. Quid eſt Religio? R. Eſt virtus mora- nmſim
lis, quæ hominem inclinat, ut DEO debi- iun
tum cultum, & honorem exhibeat, tan- uikin
quam omnium Creatori, & Domino. lfi
11 6. Quu eſt ille culias, honor? R. ſuuiiin
Sunt a cus tum interni, tum externi, ſti⸗ (nin grinn
ficantes Divinam excellentiam, & Majeſta-⸗ gcnuin
ber cnbenlnt

1I7. Qui ſunt adus inii rni Religionis? R. (WiMnärn

Devotio, & oratio. Illa eſt voluntas promp- MMalm
e& tradendi ſe ad ea, quæ pertinent ad Deum, a.
hæc eſt petitio decentium à Deo. DAr
118, Poteſtne quis odis habens proximur ſ. All
ſine wendacie retitare erationem dominicam pinzen
R. Poteſt, quia ea recitatur in perſonatotius 1i, n
Eccleſiæ, quæ odium non habet. len, lui
119. Qui ſunt adflus externi Religiona? R. Aiuennen
Sunt- Adoratio, Sacrificium, oblatio, priea blauct,
mitiæ, decimæ, votum, jusjurandum. Dunſintng
120. Quid eſt sdoratie? Reſp. Eſt actus e- elin
cternus Religionis, quo per convenientem fun nan
aliquem corporis geſtum proteſtamur no- geltkenr
Gram ſubjectionem erga DElIM, tanquiam gigen
ſummum Dominum. ſ ſin

121.

di en
un
lle n

natnine.
lhi linn 1

1 W
Kln, urt
wenetibet A
ni ADomn.
Hdin ClenI
mi menn t
e
afn tren
HAN
Murnicen
i,ite
euGNni
ümmielnid
wgine.
um lin
r,dtid
1 iunin
Gahhn Ps
ſet wun
Hgnun o⸗
ene

11

Queſtiones Miſcellanea pro Diacenit. 215
121. An non poteſt feri adoratio abtu inter-
no? R. Poteſt quidem, ſed imperfecta, niſi
nos Deo integrè ſecundùm animam, & cor-
pus ſubji eiamus.
I22, Quid eſt ſacrifitium? R. Eſt actus
externus Dengiens. quoad Divinam Ma-
jelſtatem recognoſcendam, & noſtram erga
eum ſervitutem proteſtandam, res aliqua
certò ritu, aut cæremoniaà ei offertur immu-
tatur, ſeu deſtruitur.
113. Ad quid prodeſt immusatio, ſen d=
ſtrudiio rei oblata in ſacrificio? R. Ad teſtifi-
candum, creaturam coram Deo infſinito eſ-
ſe veluti nihilum quoddam: hàc enim teſtiſi-
catione Deus ſummè honoratuùr, dum crea-
tura ſui deſtructione coram ipſius magnitu-
dine humiliatur.
24. Qluid eſt votum à½ R. Eſt promiſſio
Deo facta de meliori bono.
uf. Quid eſt luramentum R. Eſt actus
Religionis, quo quis aſſumit Deum in teſtem.
116. Aid prodeſt aſſumere DEVMein te-
em, cꝶm non reddat eeſtimonium * Reſp.

Adhibebit pro certo teſtimonium in futuro;

quando illaminabit abſcondita tenebrarum,
&r manifeſtabit conſilia cordium, I. ad Co-
rinth. 4. & illud teſtimonium nulli juranti
deficiet vel pro eo, vel contra eum. D. Thom.
2. 2. quaſt. 89. art. 2.
127. Woa peccatum opponitur ire? Re-
Gigioni? R. Mazximéè ſuperſtit, quæ eanf⸗
et

216 Pars III. Caput III.
bet cultum divinum, vel cui non debed, vel
eò modé, quò non debet.
118. Quotuplex eſt ſuferſtitio ? Reſp. Du-

plex; una, quæ vocatur ſuperſtitio indebiti

eultú⁴s, quæ exhibet cultum vemo Deo, ſed
indebito modo, ut ſi quis bovem ſacrificaret
in honorem Dei. Altera eſt ſuperſtitio falſi
eultus, quæ exhibet divinum cultum ei,cui

non debet; ut idololati ia, quâ adorantur fak

ſi dii, & dæmones. .
119. Qsotuplex eſt ſuperftitio falß cul-
tus? Reſp. Triplex, ſecundùm qued cultus
Deo debitus reddi peteſt dæmoni proptes
tres fines.
13 O. Qus« eß prima Reſp. Eſt ex fine re-
verentiæ dæmoni exhibendæ ſimpliciter,
eſtque ido lolatria.
1311. Qua eſt altera à Reſp. Eſt ex fine re-
cipiendæ à dæmone alicujus do crinæ & in-
ſtructionis, & hæc vocatur divinatio, quàâ
conſuluntur dæmones, exhibendo illius re-
verentiam ad aliquid cognoſcendum.
13 2 Qua eſt tertia ? Reſp. Eſt ox fine re-
cipiendæ directionis aduum ſuorum à dæ-
mone, ut nempe fiant ex ejus præſcriptos
& eſt ſuperſtitio obſervatisnum ; qualis re-
peritur in maleficis, qui in pacto inito ex-
preſsè, vel tacité cum dæmone, ex ejus
præſcripto actiones ſuas dirigunt ad nocen-
dum preximo.

133. Quetuplex eſi maleßicium / Reſp.
Duꝑlex:

eli⸗

lumn
Lige
(Morkentut
dAnmmmKun
. Wig
clorur in
Peruhuiin
AONN/
,llzingin
ſletrbendin
luiohirde
Cundudn.
Gelrg
igerenkule
We
lkele
Danhmzme
nun irenlein
Nonrionen Kkin
uutäwſegi
9 e
Ullnelnirc;,
nnin lſahe
ienmineil
alchal

tind

unt, Aülnt
eiinlräſne
nin lhenn
Nnmie

e
anlie
1
eſg).
nr igi
Nangſ
ing
un ſnn
NAniunadnnid
õ
1
4 Kalngiain
Apdliming

ali latie
ubnh inlen

nnaeDonut⸗
wmelnintonilt
rmninin
me Alelli⸗
alapnlnn⸗
li Meiut
aunumni1
gatutit
cminn fllir
Knſchüre⸗
an und N
vliſsl.

61 leſt

ſ Mer

AQuaftiones Afiſcellanes pro Diaconic. 217
Duplex: Alterum amatorium, alterum
veneficium.
134. Quis eſt malefcium amatorium:? ge.
Quod ordinatur ad amorem carnalem ma-
le inflammandum, velextinguendum.
135. Quid eſt venefcFium: Refp. Quod
ordinatur ad damnum inferendum in cor-
pore, vita, bonis fortunæ, & c. ope dæmonis.
1 36. Opponiturne cultu,; Jui Sancta reddi-
tur, Religieni, & divino honori? . Minimè,
ſi debitè fiat ſecundàùm doctrinam Eccleſia;

alia enim ſpecies Religionisredditur DEO,

quàm Sanctis.
137. Qotuplex eſt erge cultus Religionaks
B. Triplex; cultus latriæ, cultus duliæ, 8&&
hyperduliæ. .
138. Qrid eſt cultus latriæ? G. Eſt cultus
Deo debitus propter infinitam, & increa-
tam ejusexcellentiam, qui maximéè fit per
adorationem, & ſacrificium, quod eſt præci-
puus actus Religionis.
139. Weid eſt eultus dulie? .. Eſt cultus,
qui redditur Sanctis, propter eorum excel-
lentiam, & ſanctitatem communem, S
quaſi vulgarem inter illos.
140. Quid eft cultas hyperdalia à B. Eſt
eultus, qui etiam Sanctis redditur, ſed iis
duntaxat, qui ſunt præcipui, & eminen-
tiores in ſnſtitate & gloria, uti eſt Beatiſſi-
ma Virgo, ſupremus Ange lus, & Sancti qui=
dam maxime inſigpes.

—

218

Parys 1II. Caput 1V.
CAPUT IV.
De Baptiſino.
Baptiſmus triplex. S
I.
PM Diaconus ex officis poſſit miniſtrare
Baptiſmum, ſi ipſRi committatur, uti-
gie inſt ructus eſſe debebit in hujus Sacta-
menti adminiſtratione Quotuplex igifter Bap-
tifmus? g. Triplicemeſſe; fluminis, flaminis,
& ſanguinis. ==
2. Explicetur hice triplex Baptiſmus ² e.
Baptiſmum Flu minis eſſe illum ipſum ſacra-
mentalem à Chriſto Domino inſtitutum,
collatum in aqua elementari. Flaminu eſt
deſiderium ſeu votum Baptiſmi ſacramen-
talis, in contritione perfecta peccatorum,
velamore Dei ſuper omnia incluſum. San-
guinis et martyrium, ſupplens vicem Bapti-
ſmi, & ex ſpeciali privilegio delens peccata
omnia.
3. Cur vocantur Fluminis, Flawminis,
Sangainis à R. Fluminis vocatur, quòd fiar
cum aqua elementari, quæ ut plurimùm
eſt ex flumine, & ipſe Chriſtus in flumine
bapti zatus eſtzquamvis & ex mari, fontibus,
nubibus, puteis, lacubus, ſtagnisadhiberi
poſſit.

1

6 mrni D
Hunl

ebnuüng

4 nut
tzmir)
rund⸗
uFIKk

N

Aiſh
ſorſen

Glrſemiee

4

Dahhes Kus

priſar
Pocler in
Tn gnie
giege⸗
oethne
6alen
herlain D
pkrd
niheruſle⸗
ui ſummn
un knnn
illlenin

1

Peheital.

Duonkn

hein

abytlnkanmt
Gtech entan

* .
5

2
11 4
fnus ſau 3
ſotn d/
, NN

De Battiſmo. 215
poſſit. Faminis denomiuatur à flitu, ſeu
ſpiratione, & ſuſpirio, deſiderium magnum
rei cujuſpiam indicante. Sanguini ab effu-
ſione ſanguinis fieri ſolita in Martyrio.

4. Quomodo includit contritio per feca
aut amor DE! ſuper omnia votum, ſeu deſi-
derium Baptiſmi Sacramentalis à F. Quate-
nus hi actus ſunt virtualis voluntas adim-
plendi omnia præcepta Divina, ſuppoſitâ
corum notitiâ, & negatione impedimenti,
inter quæ præcepta comprehenditur etiam
ſuſceptio baptiſmi ſacramentalis.

5. Poteſtne Diaconus quemlibet ex his
baptiſmu miniſtrare 2 Reſp. Primum poteſt
etiam ſolenniter, ex commifſione, aut in
neceſſitate. Secundum alteri phyſicè non
poteſt, ſiquidem alienum actum voluntatis
producere nequit. Tertium activè mini-
ſtrare graviter vetitum eſt quinto Deca-
logi præceptêë; paſſivè ſubire, & laudabiles
& glorioſum eſt. .
6. Eſtne qualecunque votam baptiſmi,
baptiſmus flaminis hominem juſtificans ? Be.
Soli actui Charitatis divinæ, aut contri-
tioni petfectæ talem charitaris adum inclu-
denti hoc privilegium conceſſum eſſe, ut
extra Sacramentum juſtificent; ac proinde
nullum paptiſmi votum erit bapuſmus fla-
minis juſtificativus, niſi incluſum in dictis
actibus,
— . K 2 Mate-

2 0 Pgrs 11I. Caput IV.
Materia remota Baptiſmi.

7. Qus« eſt materia remeta, certèò ſußß-
siens baptiſmi fluminis ?à . Omnis aqua
gertò elementaris, ſeu naturalis, ex Decreto
Eugenii I . in Conc. Florent. poſt ſeſſ. ult, ut:
aqua maris, flumiuis, fontis, ſtagni, putci ci-
GKernz, pluviæ, roris, pruinæ non concretæ,
vaporum in hyeme ex parietibus exſudan-
tium, vel tegumentis ollarum, dum ignis
ſubjicitur, adhærentium, nivis, glaciei, gran-
dinis lique factarum, balnei, quamvis odoris
ſulphurei, aqua ex luto exprefla, & hæ aquæ
ſive calidæ, ſive frigidæ, ſive naturaliter odo-
ratæ, ſive aliquantum ſpiſſieres, & pauco
luto immixtæ, dummodo aqua ſint, quia
hæ aquæ omnes ſunt naturales, & Joan. 5.
dicitur: Niſi quu renatus fuerit ex aqus &
Spiritu Sancio, non poteſt ineroire in Regnum
2. An ſit de fde, non nißi aquam natura-
lem ebere adhiberi ad validè miniſtrandum
Baptiſmum? Reſp. Idefſe defimtum in Trid.
ſeſſ. 7. Can. de Bapti ſmo: Si quis dixerit, aqua mm
wveram & naturalem non eſſe de neceſſitate
Baptiſmi, anathema ſit.
9. An etiam aqua à latere Cbriſti profla-
ens fuiſſet certa materia Bapi iſmi? Reſp. Eam
aquam naturalem fuiſſe, cenſuerunt ſaocti
Patres; ac proinde dubitandum non eſt, fu=
suram ſuſſicjentem,

10. A4

N.
. Avlerm

„
,Anmn
gaſect
Phcenns
elrhhm
ſtehergme,
lenunnie
Ne. Mrn,
Cenrdnt
Putuntnn
Hirtaus
Uean Nen
lenimn,
Cuiz ima
Ctii 4
Aalengnn,
1 Vnn
mli⸗
Ulcbun
Popolen
leretetgr⸗

—

INlnbeltnl
mrm doh
„ P
epleſttitz:

Nerzpunn
Nnro, an

Ulener (oNn

nben
mtle

1 u
n luunr ,
. nn
iniinit
ne nenn
ker mitii,e
mualnmn, Enf
niin eſ
An, umten
lwennhlleg
eumnelt d⸗
lirt Kunn
nmhnuln i
Kummi Kn
R e gu
finct iert

mizihun
idinſhuti
AEEinum
Dmieni i
164 iſ

4. R
Nn Geict
etseAn
AℳR.
aun ekte.
P

De Baptiſmo. 221
10. Qus materia remota eſt certè inſuf-

Eciens ad Sacramentum Baptiſmi: B. Omnet

liquores ſpecie differentes ab aqua naturali
eſie inſufficientes, ut ſunt: Vinum, lac,
eereviſia ſpiſſa, mel, oleum crematum, urina,
ſaliva, lacrymæ, pituita, ſudores, humor
ſtillans ex vitibus, cucumeribus, peponibus,
&c. Aqua item ita alterata, vel aliò cor-
pore ita miſta, ut aquæ denominationem &
naturam amittat;ut lixivium forte, brodium
Znm & valde carnibus, vel alia materia
ecoctum, aqua multò vinò mixta, & ſimi-
les aliæ mixturæ, nix, glacies, gelu, lutum
denſum, ſuccus ex herbis, & fruétibus ex-
preſſus; quia hi omnes liquores non ſunt
aquæ elementares, & naturales, aut imme-
diatè ad abluendum aptæ.
II. Qus materia remeta hujus Sacramenti
eſt dubia à Reſp. Aquæ ex herbis, floribus,
radicibus vi ignis diſtillatæz, ex arboribus
pro potu humano, & animalium naturali-
ter deflae ntes, aqua ex vino priùs diluto ex-
tracta, cùm incertum ſit, an non ſint par-
tes puriores ipſius vini; brodium non ad-
modum ſpiſſum, ſeu coctum, lutum non
admodum denſum, lixivium leve, atramen-
tum non adeò ſpiſſum ex aqua confe ctum,
cereviſia tenuis, aqua reſoluta ex ſale con-
creto ex aqua marina; & multò magis ex ſa-
le montane, cùm utraque multum exhala-
tionis terreæ contineat, aqua exiſtens in
MM K 3 lin-

222 Pars III. Caput II.
linteo, & digito, niſi exprimatur, cùm non
videatutapta ad abluendum, ſed potis ad
abſtergendum. Et ratio horum omnium eſt,
quia harum materiarum aptitudo diſputatur
ab Authoribus, proindeque hoc ipſo du-
bia eſt. B
12. Qualis materia remota u ſuss eſt licisus?
E. Secluſa neceſſitate ſub Ppeccato adhiben-
dam eſſe matetiam certam de ſacro fonte
benedicto, ſervatéô ritu, & conſuetudine
ſuæ Eccleſiæ; ita quidem, ut materiam
certam ſub gravi peccato adhibere teneatur.
In caſu autem necéſſitatis, poteſt, & debet
adhiberi materia, etiam dubia, ita tamen 5
ut Buptiſmus fiat ſub hac conditione ſaltem
mente concepta: Si materia hac idonea eſt
asx baptizanaum, ego te, &.
13. An ſolenniter baptizans, ſi in hyeme
aquam ſacri fonnis caleſteri cduret, vel adhi-=
beat aquam calidam nen benedidam, peccs
mortaliter? B. Si primum fiat, TLamburi-
nus non audert vocare gravem irreveren-
tiam. Si autem fiat ſecundum, Bonacina
judicat eſſe grave peccatum, utpotè in re
gravi contfa Eccleſiæ conſuetudinem; negat

Quintanad. quia vel non eſt ullum præcep-

tum, vel ſi eſt, eſt de re non ſubſtantiali.
14 MQuiin neceſſitate baptizavit, adhi-
kits materia dubia ſub conditione, an & quo-
godo deb'et poſteâ rebhablikare à B1 Debet
ebaptizare, & quidem ſub conditione,

Paa

M

1 7
e.
N ) 6

Aert

Münne
n N
16 Ae
*
Nnnd
Sasknr

,A

S 0e

anfet .

ar N

Gelendie
gelon
Olner
CNN tiin
iugeen
ſoſr/riin

,a
eniketnine
Ghl
Molnum
Nen .
N

nulnin heridnner

1
lP,

w, .

D ulndn e
. 1
nit, T.

eN ſenl

De Baptiſmo. 22 3
pariter mente ſaltem concepta, ſed diverſa
àpriori, nethpe hac: Si gen es baptixatas, ge
te ba ptizo, &.

Materia proxima Baptiſmi.

15. Qus eſt materia prexima Baptiſmi5²

Pe. Eſt ablutio baptizandi. .

16. Quot modis poteſiè feri certè hac ablu-
tio à . Tribus modis: Infuſione, immer-
Bione, & notabili aſperſione. 4 .
17. Qui modus ex his tribus ſervandus
eſt? . Servandam efſe praxim diverfarum
Eccleſiarum. .
18. An & quantum peccet per affuſione
is, in cujus Diæceſi praſcribitur immerſiex
vel à contra? Be. Probabiliùs videri, quòd
peccet tantum venialiter; ſiquidem in Ri-
tualibus non habentur verba ſignificantia

gravem obligationem. E
19. RégιiιναοRe*ſariò trina imm erſeo?
B. Olim eam præceptam fuiſſe, ſed hodie
uon exigi;, juxta Palaurn. J
20. An dum trinaablutione fit Baptiſmus,
& forma ante tertiam ablutienem proſertur,
jam tune conkciatur Baptiſmus ? H. Perfci
omninéô, niſi intentio ſit alligata tertiæ etiam
ablutioni, quia jam tunc habentur omnia
eſſentialia Sacramenti.
21I. Qaalis ablutio eſt certdò ſuſpiciens ad
valorem Baptiſmi à Reſp. Si abluatur bapti-
zandus in aliqua parte corporis prinei pali⸗

V.: ge

224 Pars 111. Caput IV.
v. g. Capite, pectore, ſcapulis, etiam in ute-
ro matris ab obſtetrice; ſi linteum aquâ in-
bibitum, aut lutum exprimatur in partem
aliquam principalem corporis; ſi veſtitus
its immergatur, & emergatur, vel perfun-
dasur, ut aqua ad corpus ipſum penetret; ſi
inqdam heæc fant abipſo/pronunciante for-
mam, certus eſt Baptiſmus, quia his omni-
bus modis cenſetur quisà baptizante ablui.
22. Qua ablutio eſt certè in ſuficiens ²
Refp. Si abluantur ſolæ veſtes, aut lintea,
quibus eſt nvolutus baptizandus, ſi ipſe in
aquam infſiliat, & alter pronunciet verba;
vel etiam, ſi cadat ipſe non projectus in a-
quam ſi alter affundat, & tu pronuncies ver-
ba; ſi ſubmittatur homo ad originem fontis
uteunque diſtantis per canalem fluentis, ut
eum fluere faciat; eique baptizare volens
ſubjiciat baptizandum, tam remotè ſe ha-
bens ad ablutionem, quia his eaſibus non
cenſetur ille abluere, ac proinde formam
ſalſiſicat.
23. Qua ablutio eſt dubiè ſuficien:? Reſp.
poſſe eſſe dubiam ex triplici capite, videlicet:
Ex parte baptizantis, ex parte baptizandi,
& ex parte aquæ. B
24. Que eſt dabia ex parte baptizantis?
H. Si baptizandum ſubmittat ſub canalem,
vel alium lecum, unde aqua per ſe actu
delabitur; videtur enim nimis lat6 modô, &
remotè concurrere ad ablutionem.
2. “

)1
n
ARhtn

NNN,
6Sans
cämn

Heiehun

n Kohaten

(mimnin

—

on aru
ihrr
girltu
in
1Cde

1uic⸗
e luunt
rlinun
ſatrnuuſ,
nn utet
Grn
ilinnt
1lherkener
Myndner
gunzren
lu mi⸗

heitcn
Pieknvu
Vollemmn
c raet

kklemmn

14 ſiit,

*.
Tynumn
ſlk nhin
niet melne,

untei ien

er Morle ſeite

Etm,peglfn.

Erpmunttſe.
Aaigteniant
wulemten,
nMinnſ
1 umtenett
utlialuin
pnixe ana

cinhe,
epencen
ne toch

erltine,
uinſtnn
nidr
Gln

4

4
2

De Baptiſmo. 21 5
2 5. Qu« ablutio eſt dubia ex parte bapti-

Zzandi? B. Si quis in capillis tantùm, infans

in ſecundina, in digito tantùm, in ſola manu,

ſolo pede abluatur, de his enim controver-

tunt Authores; ſicut etiam, ſi linteum ma-
didum imprimatur baptizando; ſ6 immit-
ratur in aquam, & inde non extrahatur, ſi
madefiat per alperſionem abſque eo, quod
aqua diffluat. S .
26. Qua ablutio eſt dubigæ ex parte aquæ?
g. Si una, vel akera, vel etiam tertia gutta
aquæ, quamvis ſucceſſivè corpus tangat,
nonnullis non videtur propriè ablutio elſe,
ſicut nec tunc (ut priùs dictum) dum linteo,
aut manu made factâ corpus baptizandi con-
tingeroetrr.
27. Qu eſt materia proxima Baptiſmi
quoas licitum uſumi B. De hoc proportio-
naliter ſentiendum, ac de materia remota.
Notandum tamen, tam pro materia remota,
quàm pro proxima, ac etiam pro forma:⸗
aliquas, quæ à nonnullis Authoribus certò

fufficientes judicantur, haberi ab aliis pre

dubiis, & quæ à nonnullis pro dubiis haben-

tur, haberi ab aliis pro certò inſufficientibus,

& viciſſim, ut adeò, ſi aliquæ ab uno vel al-
tero habeantur pro dubiis, vel ſuſficientibus,
in caſu neceſſitatis adhibendæ ſint, etſi ab
aliis habeantur pro certò nullis.
28. An qui inſantem jam jam moriturum

in putenm projiceret baptizandum, pro-

K 5 nun⸗

*

226 Pars III. Casas I V.
nuneiaza legitimè, forma, validè baßtiza⸗
rer & Itacommunner docerr; quia tamen
aliqui negsnt;, ideo, pro dubio Baptiſmo
habendus effet.
19. An autem taliter baptixans pececatu-
2s eſete,asceleranäe morteminfantis ob ßnem
a n Taluatarem:; H. Affirmativé; ficut is, qui

.
DecaNdWι aperirct uterum matris animama-

—*

ent factenda mala, ut eveniant bona.
39. An etiaz itse urreret irregnlaritatem
ex delito? Bt. Incurſutum, ſi peccaminosè;
& non bound fide ageret.
31. An & ile malè operzturus eſſet, qui
battiz aret ita infirmis m, uz mors illi aceele-
zanda iasdicaretur ter modica etia aqu
ad Bapeiſcn uns neceſſaria infnſionem! Reſp.
Cum Ceninck, Hurtado, Diana, Paſq;'zaligez
T mburinoe, hunc caſum eſſe ferè moraliter
im poffibilem, nec poſſe tam modicam, &
ferè inſenſlbilem mortis accelerationem
hümang ackione cauſatam, reputari pecea-
minoſam, & contra ratzonem ob ſalutenz
æternam alterius, neque ex ſe eſſe cauſam
mortis, ficut altera projectio vera illius
cauſa eſt. .
Forma Baptiſmi.
52 OQus ess forma neceſſariz Baptiſmiz
Keſp. Hæc: Ego te baptizo in nomine Patris,
& Filu, & Spiritus ſanézi, Maith z8. à
Chnſto Domino determinata, & ab hac non

diß⸗

ge ntis ad infantem baptizandum; non enim

N
Plnn

4

Ehmcnat

e, 4 Dite

Purictn

lier unnto

ſuſzmin

De Baptiſmo.,. 217
differt fubſtantialiter forma Græcorum:
Baptizetur ſer vus Chriſti in nomine Patrix,
& Filii, & Spiritks Sankéti.
3. Quid ergo debet ſig nißcari per ſormam
Baptiſmi: H. 1I. Periona baptizantis ſaltem
implicitò; urpeté à qua ipfa a tio bapti-
zandr procedere debet. 2. Ipſe aftus bapti-
zandi; ſiquidem aliaâs forma non connecte=
getur cum materia, neque hanc determina-
set ad rationem ſacramentalem. 3 Perſona
baptizandi; ſiquidem ſicut ipſa ablutio, ita
& forma cirea certam perſonam verſari de-
bet. 4. Unitas naturæ divinæ. 5. Trinitas
perſonarum divinarum exphcité & diſtin &&E
vulgaribus vocabulis.
34. Eſtne vox Amen etiam de neceſſitates
. Minime, ſicut nec vox: Ego; quia ſine
illa habetur tota formæ ſigni fieatio; iſta verò
ſatis ſigni ficatur per verbum: Baptizo, fimi-
Iiter particula l, & conjunctie E, non ha-
bentur pro eſſentialibus.
35. An id verum ſit de partiecula: In, &
particula: Ego, in quacunque lingua? H. In
Latina verum eſſe;in aliis quibuſdam linguis
falſum eſle, probat Gobat, quia inquit: In
Germanica, Gallicave, ſi omittatur Ego, nul=
Ius efficietur ſenſus. In iiſdem & talica;
Hifpanica, Græca, ſi deſit propoſitio In,
orietur confuſio.
36. At etiam in ſorma Gracorum non vi-=
Natur ſigniſssari perſona baptixans? N. Satis
V AIK 5 cam

2 % Paryz; 1II. Cazus 1V.
eam ſigniſcari per verbum Baptizetur;
quod idem ſignifcat „ ac Baptizatur
rs.
37. Quem ſenſum habent votes: In No-
mine 7 Reſp. Juxts aliquos eundem, ac
in in vocationt. Juxta alios: In Fde. Alios:
In virtufe ; id eſt: In autkorstate, & pote-
ſater.
38. Qua formaæ saptiſmi ſunt cerièò ſaf=
Kcientes? Reſp. Præter ſupra relatam ha-
bentur communiter ſequentes pro certò
ſuſſicientibus: Egote baptizo, In Nomine
DEI Patris, DEI Filiis, vel Chriſti DEI
Filii, & Spiritâs ſantti: Vel: Si i2 Nomine
repetatur ad ſingulas perſonas; Vel: Si par-
ticula E ubique interponatur, quia ſie
pluralitas tantum perſonarum explicatur;
non naturarum. Item : Ego te baptiz, in
Nomine Dei Patris emnipotentis, Frlii
ſabie tis, & Spiritüus Sandtiboni, vel Para-
eliti. Vel: Viriute Patris, &c Velſi & ubique
omittatur, Item: Baptizote, &c. vel Bapti-
2 hunc, &c. Vecl: Egote abluo. Vel: Lave
in Nomine, . Vel: Ego Sacerdos, ego
Petrus te b :ptizo, Gec. Vel: Baptizetur ſer-
vus Chriſti. Vel: Baptizeris, vel baptizetur
hic in nemine, Cc. Item: Ego in Namine
Patris, & Filit, & Spiritüs Sangi baptizo
re. Vel fiad ſingulas perſonas divinas adda-
tur: Ege te baptizo in Nomine. Vel G au-
Goritatis gratiâ dicatur; Nos te baptizamus,
Ooc.

dN
Nipven
„ uf
GGrbur
50t
DMibahtun
EvN
guhen,u
GIMe
den g
ſi elth
n NAhuntr
Men
it dm ,
ſemnmn,
Or:ſpenk i
lRnntdane
DyiKhh
nimi, bh
uni &i
Ir hoe

Hicknis

NT
MIndeurn
ſann N
liſru l,
Eei

8

len;

Halſluit,
Gen m
Br ineent
bung o dn
ltegnn l MnN
D,NCGNN
1, l iir hn
n S 4

nedm n
ur te

inmmahſent
mn lp eligct
erſeni 014
lai a,,ſ ne
,G06NEi
GMalhe NeliA n
Uybend,

l mwriuurir.

6 1 lrec
ra Nen

4 r .
unte
Ge⸗

1
e
eENRN
,

De Baptiſmo. 22⁹
Gr. Vel: Ego ves, aut veſtram Dominatio-
nem, Aut: veſtram Excellentiam baptizo;
&c. Vel: Ego baptizo ſer vum Chriſti, ducem
galem, &. Vel : Petrum &c. Item, ſi dum
multi baptizandi ſunt, in neceſſitate, dica-
tur: Ego vos haptize, &c. quia ly ves, idem
ſignificat, ac te, te, ze.
39. Qus forma ſunt certèà non ſufficien-
tes? H. Sequentes communiter pro talibus
habentur; Ego te baptize in Nomizibus Pa-
tru, &c. quia ſigni ficatur pluralitas Dee-
rum, Veli In nowine Chriſti, Amen. Vel: In
Nomine Dei, Amen. Vel: In Nomine Trini-
tatis, Amen. Vel: In Nomine trium divina-
rum perſonarum, Amen. vel: in Nomivs
Omnipotentis, Sapientu, & Boni. Vel:
In Nomine Genitoris, & imaginis ejas, *.
Doni. vel: In Nomine Patrs majoris, FEilii
minoris, & Spiritus ſancti. Vel: in Nomine
Patris, & PFilii, & gratiæ Spiritüus ſancti,
Vel: In Nomine Sandtiſſime lirginis, &
Sanctorum, Amen. Vel: in Nomine Patra;,
& Filii, e Spiritäâs ſanckti, at beatiſſima
Firgini: & Sanbtorum, ſi ſcilicet ſit inten-
tio bapt zandi indiviſibiliter etiam in No-
mine B. V. & Sanctorum, aliud eſt, ſi tan-
tùm invoceturauxilium B. V. & 88. Item
ſi dicatur: Battizatur à Chriſto, vel à Dee
talis ſervus Chriſti, Amen. Vel: Baptize-
tur, deprecativè intelligendo, & nonautho-
titativè. Item : Ego baptizo in te Nomine:

K 7 See.

2 30 Pars III. Caput IV.
&e. quia per hanc tranſpoſitionem mutatur
ſenſus formæ. Item: Baptiza Petrum, &.
quia nec implicitè ſignificatur perſona bap-
tizans. Item: Ego me baptizo &t. quia bapti-
zans à baptizante diſtinctus ſigni ficari debet.
40. Si duo ſimul eundem baptizent, uter-
“ pronunciando formam, an, & cujus
baptiſmus Valebit? g. Si alter independen-
ter ab altero baptizet, valebit Baptiſmus, &
quidem ab illo collatus, qui factâ ablutione
priùs formam pronunciaverit; ſi autem ſi-
mul uterque pronunciaset formam, uterque
ſimul baptizaret eo modo, quo in ordina-
tione Sacerdotum omnes ordinati, qui cum
ordinante ſimul formam pronunciant, ſimul
conſecrant.
4 6. Qus forme Baptiſmi ſunt dubiæ à Be.
Sequentes, ſi verbis Ego te aptiza, addantur
ſequentia: In nomine Geniteris; & Genitiz
& bProcedentis ab stroque. Vel: In nemine
ungentis, ancti, & qus undzus eft. Vel: in
nomine F'atris, & leſu Chriſti, & Spiritss
ſandi. Vel: In nomine Patris, & Filii, *
Spiritus Cûm enim etiam Angelus ſit ſpi-
ritus, non videtur ſuſſicienter explicitè ſig-
nificari Spiritus divinus. Vel: In nomine Pa-
rris, & Verbi, &c. Vel: Cum nomine. Vele
Sub nomine Patris, &c. Vel: Gum Patre,
Eiio, & Spiritu ſandio. Vel: In DEO Pa-
tre, &t. Vel: Iin eſſintia Patris. Vel: In uno
DEObaere, &c. Vel: In Patre, &, Comin
18

—

N
Pwtemi

10
1e ERem
„ 4

mr !
D lehrun
4
t Cn
itene, uim,
ikunne
ſient, ,

nt t NM

yr
Uel

ial,

De Baptiſm. 21
pis non videatur id totum ſigniſicari, quod
in nomine. Idem eſt de his: In aunum Deum
Patrem, &t. Vel: Per unnm Deum Patrem,
&. Vel: In virtute, aucritate, & fide Pa-
tris, &c. Quia hæ voces videntur minus ſig=-
nificare, quàm: in nomine: Item: In nomine
Filii, Patris, & Spiritas ſankfi. Vel: in nomi-
ne Spiritũs ſancti, Filii, & Patvis; quja per
priorem non explicatur proceſſio Filii à Pa-
tre, & per ſecundum, cjufdem Filiià Patre,
& Spiritus ſancti ab utroque. Item: In no-
men Patris, & quia videtur, in nomen, non
habere certò eandem fignificationem, quam
in nomine. Item: Ego te tingo, intingo,
mergo, immergo, acerge, aquam infundor
balnes, conjicio in aquam 'n nomine, &c.
Dubia ſunt Tamburino. Item: Baptizats
vel: baptizet te DEVS, vel: Chriſtus in no-
mine, Gc. Aut, baptizaris, vel, baptizeris à
n ſerpupu DEO, vel: à Chriſto, & c quia non explica=
,niu, tur ip ſius Miniſtri actio.
s, Iteratio Baptiſmi.
42. Dantürne aliquaà regula ad deter-
minandum, quando ſit iterandi: Baptiſenus!
Reſp. Dantur tres Regulæ apud Tamburi-
Druun. O 4 3³. Qna es; prima Regula? Bz. Quando-
br cunque Baptiſmus collatus eſt aliquo/ modo
ex dubiè ſuffcientibus, iterandus erit ſub
conditione; 6 autem collatus eſt modo cer-
16 zulufſicienti, iterandus abſolutè.
44. S

32 Pars 11I. Eaput 1V.
44. Qus eſi ſecunds Regala? Br. Si quis

habet probabilem opinionem fſive ex jure,

ſive ex facto, quòd non ſit baptizatus: pote-
rit ſub conditione repabtizari: quia habee
hkoc ipſo prudentem, & rationabilem timo-
rem, de nullo Baptiſmo ſuſcepto.
4 7. Obligatäúrne talis zetere iterationem
Baptiſmi, . Obligari, quia ubi agitur de va-
lore Sacramentorum, maximè ad ſalutem
neceſſariorum, eſt obligatio ſequendi id,
quod tutiùs eſt.
46. Qu« eſt tertia Regala ? . Quoties
quis moralitercertus eſt ſe eſſe baptizatum,
quamvis aliquem levem ſcrupulum, vel ſu-
ſpicionem habeat de nullitate Baptiſmi, non
poteſt etiam ſub conditione rebaptizari, quis
ageretur hoc ipſo imprudenter.
47. Vnde poteit haberi moraliz certituds
de ſuſcepto validè Baptiſmo? gr. Sequentes
Regulas dari ab Authoribus. Primo zRſi ſit
matus inter fideles, aut etiam inter hæreti-=
cos, de quibus certum eſt quòd & accuratè,
& bene adminiſtrent Sacramentum Bapti-
ſmi. Secunds ſi unicus teſtis ſde dignus aſ⸗
ſerat, te eſſe ritè haptizatum Tertiò, ex li-

bro Parochi, in quem baptizati inſcribun-

tur. Quartò, ſi expoſiti infantes ſchedulam
appoſitam habeant, teſtifßcatoriam Baptiſ-=
mi, quamvis de hoc multi op poſitum ſen-
tiant, eò, quòd non ſit teſtimonium magn
ſide dignum. Quinto, ſi in neceſſfitate pe-
ritis

5
Aenthen
idehie
tenkeenu
L h
Perali
elidunze
ſeruvnekeun
un enn
rRen
Huttls
ſlelal,
pkrnent
elutelic.
innntin
futn Adre
ſnteeth)t
itatnti
ſilmmlbnmi
ln ntmnt
r eRenmt
ecvnnſtpte
1Enlulgebriüen
1) Mn
ſun , uct 4
riliaumutn
iaktulen
Rſeniſchar

Aukatimail

1ihleltgien
laulntemd
Mheſtennon

pliln

bhriti
Cunthiutnln
RuiNli

grobenend

lnilpng
Se 7
Reelyineg
yln, .

mrln Gie
Serde
leke
,dlnnte
Nmmnnn Nt⸗
ileznut⸗
n Idall
Gemiter.

De Bapti/mo. 13 5
ritis obſtetricibus, vel à parentibes baptize:
tur: aliud eſt, ſi in aliqua regione obſtetrices
deprehenderentur frequenter errare.
48. Qei adultus rebaptizaretur conſcius
libipeecati mortalu, an obligaretur prin; con-
hieri didum peccatum? R Si ante Baptiſmum
iteratum eſt confefſus legitimo Sacerdoti di-
Gum peecatum, prorſus non debere iterari
ejus conteſſionem; quia ſi primus baptiſmus
fuit validus, eſt abſolutus ab eo in Sacra-
mento Pœnitentiæ; ſi verò primus baptif-
mus fuit invalidus, remittetur illi dictum
peccatum per ſecundum baptiſmum. Quòd
fiautem dictum peccatum non fuit confeſ-
ſus, dico neque eò caſu ad confitendum ob-
ligari; ſiquidem hòe ipſò probabile foret,
quòd non fit materia Sacramenti Pœniten-
tiæ: ne tamen effectus Baptiſmi impedire-
tur, obligaretur elicere ſaltem attritionem
de commiſſis peccatis perſonalibus, quæ non
remittuntur, niſi retractentur.
4⁹. Poſſetne autem confiteri ante Baptiſ-
mum illa peceata, cuùm viderentur eſſe ſal-
zem dubia materia Sacramenti Pœnitentiæ R.
Id facilè admiſluros eos, qui etiam ſola du-
bia peccata judicant eſſe materiam ſufficien-
tem Sacramenti Pœnitentiæ: quo tamen ca-
ſu abſolutio fieri deberet ſub conditione.
Cæteràùm nemo inficiabitur dictum pecca-
tum ante iterationem Baptiſmi commiſſum.
poſſe poſt illum ſuſceptum ſimul cum aliis

poſt

234 Pars III. Capat 1 V.
poſt talem Baptiſmmum commiſſis clavibus
ſubjici, ut nimirum, ſi caſu, quo primus
baptiſmus valuiſſet, abſolvatur directe ab
hoc peccato.
50. Quo loco, quomodo, & à quo debet
znlis Baptiſmus ſub conditione miniſtrari? Be.
Poſſe in quocunque loco etiam occultiſſi⸗
mo, idque confultis ad evitandum fcandaz
lum, niſi res ſit publica. Item à quocunque
etiam laico, dummodo perito, etſi Sacerdos
haberi poſſet; ſicut etiam ſine patrinis, &
teliquis ſolennitatibus; quia hæ omnes cir⸗
cumſtantiæ, & ſolennitates, inſtitutæ ſo-
lùm ſunt pro Baptiſmo abſoluto, aut ſolen-
ni, non autem pro conditionato.

Miniſter Baptiſmi.
SFlI. Weis eft Miniſter ordinarius Bapriſmi?
B. Eſſe Saçerdotem, & quidem proprium;
id eſt, Parochun.“ .
52. An erge alius baptizans peccet, &
quali peccato? Ee.’ Si extra neceſſitatem ſine
licentia Parochi, aut Epiſcopi tanquam ſu-
premi Parochi, baptizet, peccare omnin,
& quidem peceato ex genere ſuo mortali
contra juſtitiam; ſiquidem agiturcontra of-
ficjum alterius, niſi excufſetur per licentiam
præſumptam Paroechi.
53. In veceſſitate poréſine alius stiam bap-
tixare à ꝑ. Poteſt quilihet, nemine excepto,
Qquemlibet licitè. .

1

54. An

9

vrtuen

Ptartgs

Seochontt

Gewwiden
e
izuun t.
MWon n
urds Mlon

ENXN
tLI

. De Bapiiſmo. 23
e 54. An non tamen aliquis ordo inter Prar
Pfupin ſentes ſer vVandus in tali neceſſitate? R. Ab-
ſente arocho, adminiſtrer Sacerdos quicunz
que, hoc abſente, Diaconus, tutr Subdia-
conus; tum Acolytus; tum Exorciſta, tum
Lector, tum Oſtiarius, dum demum Ton-
ſuratus. Nullo horum præſente adminiſtret
vit Laicus; tam fœmina; ultimo heæreticus,
infidelis, apoſtata:.
5S. An hunc ordinem invertere fit tecca-
Dienind tum grave, R. Non eſſe grave præci,4 alià
inncohvenienti, ut ſi v. g. Hæreticus Catho-
. lico, vel laicus Sacerdoti, aut Diacono vo-
lenti miniſtrare præferretur; tunc enim juxta
communem peccatur mortaliter.
66. An non ſaltem Sacerdetiexcommunicar
rteo praſerri poſſet laicus non excommunicatus
vlnmalpi R Cum communiori non poſſe; quia pro
Reuknger tali articulo cſt æquè miniſter is, qui eſt ex-
““ communicatus, ac qui non eſt excommuni-
catus, ſimiliter mulier in gratia exiſtens,
e præ ferri non deberet viro, aut Sacerdoti in
„peccato exiſtenti, cùm enim in mortalt pri-
Anrie vatim & ſine ſolennitzte hoc Sacramentum
pnor miniſtrare non ſit mortale peccatum, (ut
ſupponitur) non eſſlet ratio hunc ordinem in-
vertendi.
217. Qiuid ſi autem inferior eſſet peritior
ad baptizandum etiam Sacerdote ? R, Hoc
caſu non tantùm poteſt, ſed debet fuperior
esdere inferiori, ut nimirum ſeçuriùs con-z
641 fera⸗

236 Pars 1II. Caput V.
feratur Sacramentum adeo neceſſarium.
58. An ꝗqgi baptizat in neceſſitate, con-
erahat etiam cegnationem ſpiritnalem, eum
baptizato, & ejus Parentibus? Cùm talis
verè baptizet, omninò contrahit cognatio-

nem, excipitur Parens in neceſſitate bapti-

Zzans filum ſuum legitimum, tunc enim non
contrahit cognationem dictam cum uxore
ſua, nec impeditur à petendo debito ex Cap.
ad Limin. 30. quaſt. I. .
59. Quid ſi pater, aut mater baptizent
preprium filium, vel filium legitimum alter-

utrius extra neceſſitatem, privanturne jure

petendi debitum conjugale à R. Cum Hurta-
do, quamvis graviter peceent contra Cane-
nes agendo, probabile tamen eſſe, quòd non
priventur: quia vel nullus Canon impedi-
mentum inducens extat, vel ſi quis fuit, cor-
recus eſt per Canones poſteriores.
60. Obligatürne miniſter ad ſolen nitates
Bapliſmi ſervandus K. Quando baptizat ex-
tra necefſitatem, obligari ſub mortali. Exæ
Clement. unit. de Bapt. ſolennitates autem
quæ ſint, videantur in Rituali.
6 1. Qus loro debet fieri Baptiſmus ſolen-
ne ?* R. Qui ſine neceſſitate baptizat extra
Eccleſiam, domi, vel alibi, peccat mortali-
ter ex communiori ſententia Solis enim li-
beris Regum, aut Principum ex Jure conce-
ditur, ut in domibus (ex mente Soarii ine⸗
tfatoriis privatis) baptizentur.
62. §

N
an.
,tunnut
vdRlo
60 ermun

nin un

bee⸗
Polrkeytſen
Mlitytnm
Rußet
gyurbn ri,
liunt, ai
Uolen
ſuſeru aunt
Unnfub d
Gumn lgn
Rpluunert
Uumintun,
ene nuin ſe
Gihueate
en ateae
lekie
mlinde
lllent
umndimnne
ie n ſnt,
en
ſizius

,
nlin
ugit ,
fuls ,n
arn
Mekhn.
nlken
dmanen

ulkinent

wuurliun
ulſininiin⸗
ſmmunee
AAe.
Wn.
Nim

aCumte

Ahrtchſe
Nlrn.
Glradrtin
,hirtt.
ünond
Gerurutradtn

De haptiſmo. 237
g. Si peregrina pariat in loco alienæ Pa-
rochiæ, puteritne parochus loti illius prolem
bapiizare? R. Poteſt, & Barboſa abſolutè di-
cit, peregrinum poſſe eligere ſibi locum
Baptiſmi, ubi valt.

Subjectum Baptiſmi.

65. Quod eſt ſubjedtum capasæ Baptiſmi? R.
Solus homo vivens, ab Adamo deſcendens
nondum baptizatus.
64. Si infas; inter baptizandum moria⸗
tur nondum finitä forma, ſine baptizatus 8
R. Minimè, quia Baptiſmus nondum eſt
completus. =
65. Qui baptiz atum abſolut) rebaptizat,
qua tœnzs ineutrit? R. Qui abſolutè bapti-
Zatum validè, abſolutè rebaptizat, præter-
quam quòd graviſſimè peccet, & nullum
Baptiſmum conficiat, & ipſe, & baptizatus
fiunt irregulares, & jure Civili ſubjacent
pœnæ mortis Siautem rebaptizet ſub con-
ditione etiam ſine juſta cauſa, has poœnas non
incurrit, quia eæ intelliguntur de Baptiſmo
abſolutê dato.
6⁶6. An nondum perfedt natus baptizari
poſſet? R. Si ſit periculum, debere baptizari,
dammodo aliqua pars corporis ablui poſſit:
quia eſt homo vivus, nec certò conſtat eſſe
incapacem. L
67. Qia 6 dubium ſit, an infan, vivat?

2538 pgays 17J. Caput! V.
R. Baptizandum eſſe ſub condwtione; ne for-=
tê, Givivus foret, permitteretur ſine reme-
dioſalutis.
68 Si baptizans infant em, putet eſſe pro-
lem Petri, & reipſa eſt loannis; aut puter eſſe
maſculum, qui eſt puella, an valiaè bapti-

X‿t* R. Validè; quia intentio fertur in præ-

ſentem, aliter quàm in matrimonéo, in quo
fertur in perſonam exiſtimatam.
69. Monſtrum ab homine natum an bapti-
ari poſſit? R. Si capite, & pectore formam
hominis refert, bapt izandum eſſe; ſecùs, ſi
referat beſtiam.
70. Quid ſi ſollm caput ſit ferinum R. A-

liquos putare, quòd ſit baptizandum, alios

judicare differendum baptiſmum ad melio-
rem notitiam acquirendam, vel ſi ſit pericu-

lum, baptizandum ſub conditione: Stes ca-

pax ego te baptizo.
71. Quomodo infans battizandus, cum
geminatis membris humanis, ſe dubitetur,
an ſit unus homo, vel duo? R. Duplicem
Baptiſmum conferendum eſſe, unum abſo-
lutê, alterum ſub conditione pro illa parte,
quæ eſt imperfectior.
72. An Baßptiſmus infantis diu differri poſ-
ſit, quando non eſt periculum mortis à R. Ex
receptiſſima, & gravi Eccleſiæ conſuetudi-
ne, ſub mortali diu differri non debere, ita
ut ad r5, vel ſummum 20. dies ſine urgenti
cauſa differre fit mortale.
J 73. An

VyNRde
6 AI
ſukuie
RNtuere

4

ſltnete
Mlznnleert

1 Elau⸗ 6
, e⸗
eßs mnis
tnolon

nihelſne
onmted
Pürnha .
n er, 0
gyni

De Bazri mae 239„
73. An alnne ſimul haptixari poſſini ab
no, anic aà m Frmam pronunciando: . Ego
vos baptizo, & c R. Validè poſſe, ſed il llicitè
extra caſum neceſſitatis.
74. Infantes infidelinm poſſuntne baptiæa-
ti: K. Validè poſſe, ſed non licitè, repugnan-
te utroque parente: quia vel aufferrenturil-
lis, & fieret illis injuria, niſiſpecialis titulus
adſit: vel relinquerentur illis, & fieret inju-
ria Sacramento, ob irreverentiam, quæori-
retur ex educatione eorum in inſidelitate.
27 ſ. Quid ſi autem barentes ſint manci-
pia Chriſtianorum ? R. Eò caſu poſſe infan⸗
tes eorum baptizari etiam iis invitis, quia
tanquam ſervi, magis ſub cura Domini ſunt,
quàm cura parentum: Aliud eſt, ſi parentes
ſint tantùm civiliter ſubjecti. Eæ Cap. Ma-
jores de Bapt.
76. An ergo nec infantes infidelium mo-
riba ndi baptiz andi ſunt in vitis parentibus?
R. Tales baptizari poſſe; quia non eſt mora-
le periculum, quòd ſint per parentes à fide
revocandi, & ſupponitur, inde non ſecutu-
rum grave incommodum baptizanti, ſi id
cautè fiat.
77. Quiaßſt unus parentum conſenſit etiam
ext ra perioulum mortis infantis? R. Etiam
tunc debere baptizari, debereque tradi curæ
parentis conſentientis. Cap. 2. de con v. in fid.
quia religionis & fidei bonum præferendum
eſ juri, quo parens potitur in filium.
78. An

240 Pars 1 11. Capgt 1 V.
78. An infantes infdelium longè à pas
rentibus diſtantes, nec illa ampliuès emitten-

di, baptixæari poſſint illis inviti? R. Poſſie,

quia cefſat periculam perverſionis à fide,
nec fir injuria parentibus, cùm ſupponantur
sliunde ad eos etiam propter diſtantiam non
tedituri.
79. An infantes infidelium parentibus or-
bati, poſſint in vitis tutoribus baptizari? R.
Zi tutores ſint infideles à patre congiruti,
non poſſe, quia ex jure naturali tutor es ſue-
cedunt patri, quando cos pater conſtituit.
Si autem tutores ſint conſtituti jure civili, &
ſint ſubjecti Principi Chriſtiano, poſſunt eo-
tum pupilli baptizari iis invitis, quia tunc
Princeps poſſet privare poteſtate illos tuto-
res, eamque ſibi ſervare, vel alteri Chriſtia-
no tutori dare, conſequenter baptizari fa-
cere.
80. An infantes talium infidelium, vel ha-
geticorum prius aliquando baptizatorum,
aus ſaltem alterutrius illorum baptizgti poſ⸗=
ſint iu invitis baptizari? R. Poſſe; quia eo=
cum parentes utpote per baptiſmum Eccle-
ſiæ ſubjecti, poſſunt cogi ad ſervanda om-
nia præcepta naturalia, divina, & eccle-
Caſtica.
21. As in didis caſibm, guibus infantes
nfidelium baptizari poſſunt, ſit obligatio eos
Saptizandi? R. Omnino eſſe, per ſe loquen-
do, ſic di tante charitate, vel miſericordia.
Aligd

N

Miunid

rltſeiul, 4
nchlgt.
Aeier pi

WNI ſeune e

atbut.
Nagtnngii
1 Liltum
G lu Lisl

(Pennnt dter

hentocende
ſuntentheinm

unirentntn

1bnmemne, 1.
ium ont
u ſn 1. 5
ℳ Kng i
Viri eng
rliaech e
Aenkun nyen
n n
uginnn
tani Aiet
ln len
lemzie.
. 0 niſut

iifinn nin

nlin ſ nlung
itn Nln
guflin

ltun

ubelete,
re N.
8 4
un ite
Khntäzn
a

ilingzenine
niu gang
llhen alln,
mmurnlituoret
abinen etil
amim uni,
PCuteynine
ini, N
nvenllotr.
Klnidele⸗
uem Nfniſr

Gllhrizhile
put iironi
gelnn gief
e Me,gie
elimtinnten
Uc Anmhie
lin kege⸗

de e
en Yt
ſe
Men.

e
ſeet,

P ,
NRend .

4

De Bap'iſmo. 24
Aliud eſt, ſi ex tali Baptiſmo grave incom-
modum timeretur, cum quali incommodo
charitas non obligat. .
82. Si puer infhdelu habens uſum rationie
peteret baptizari, forétne baptizandus in vitis
parentibus? E. Affirmativè, quia in nego-
tio Religionis eſt ſui juris .
8 3. Qr= id ſi dubitetur, an puer uſum ratio-=
nis habeat à B. Cum Laym. & aliis, ſi Bap-
tiſmus differri non poſſit, ad capiendam cer-
tiorem notitiam, debere baptizari; quia in
dubio in favorem fidei, & animæ ſalutis in-
clinandum eſt; cùm major videatur fieri in-

jusia tali petenti remedium ſalutis, ſi nege-

tur, quàm parentibus, ſi à poteſtate eorum
Kflius abſtrahatur.
84. Quid ſi autem Parentes infi delium con-

Jentiant, puer autem, de quo dubitatur, an

habeast uſum rationis, relultetur: B Urgente
mortis periculé, talem puerum baptizan-
dum ſub conditione ob bonum puert; tali
autem periculo non urgente, differendum,
donec perfectum uſum rationis nanciſca-
tur, ut ſcilicet evitetur periculum nullita-
tis Sacramenti, & apoſtaſiæ in ipſo pue-
ro, quod ex illa pueri reluctantia timeri
prudenter poſſet.
85. An Principes Chriſtisgni baptizare
poſſint infantes Iurcarum, quamvis paren-
tes nondum ſnt mancipia à . Sicut adver-
susillos juſtum bellum gerere, eoſdem occi-
dere, bonis ſpoliare, ita eorundem ſilios ab
5

242 BPays III. Capit ITV.
iis avellere (uti poſt Baptilmum fieri, & in
ſide educari oportet) polſunt.
86. Poſitentne autem ſilii eorum illis non-
dum baptizati reſtitai? H. Ad evitanda gra-
via incommoda (maximè ne & ipfſi recuſent
veſtituere filios Chriſtianorum)]) poſſe reſti-
tui, judicat Tamburinus cumaliis.
87. Poſsiuntne amentes baptizari ? g&. Qui
perpetuò amentes fuerunt, baptizandi ſunt
ſicut infantes; ſi autem ante amentiam ha-
buerunt uſum rationis, baptizandi non ſunt,
niſi aliquando habuerint voluntatem ſuſci-
piendi Baptiſmum.
88. Quid requiritur in Adulto ex parte
Eras ad ritè & valide ſuſcipiendum Baptiſ-
mum à . Ad validè ſuſcipiendum requiri
ſaltem habitualem intentionem, hoc eſt,
quæ aliquando fuit actualis, non retracta-
tam. Ad ritè autem ſuſcipiendum requiri
etiam ad minimùm attritionem de peccatis
perſonalibus commiſſis, cognitionem my-
ſteriorum fidei, & præceptorumà ſe dein-
ceps ſervandorum.
89. Qluid ſi hac omitterentur, an pecca-
retur in adminiſtratiene Sacramenti? . De
primo nullum eſt dubium, ſiquidem invali-=
dum foret Sacramentum; de ſecundo etiam
dubitari nequit, ſiquidem impediretur gra-
tia Baptiſmalis, eò, quòd peccata perſonalia
non dimittantur, niſi retractata; de tertio
etiam certum eſt, extra mortis periculum,

7

/

5
.
orri

iOtn
gamnein
ronnt
6onnneu
“ V
Ptuni
nun
Unnzmn
CiHAun
Nerlet
zuplkn
Gethe Nn
lylnnl.
Ctinnuen
Gunm
MInau
Puepen
elies
l
ronel
ſentun
mn 0
ng
Ailmnte
ri
N Ca
y/h
whar i
remm

amn

s 1
41 ulmn.

ne

ri
mug

hen u n

iütne ann
Cntonen e
grtunn⸗
rzmmittr

rr, A4
umm1. N
iglin nel⸗
1 Eonn Ninc )
S
lemtüli
.

De Bapti/mo. 24 ⅓
cum credere debeat, juxta illud Matt. II. Qu⸗
erediderit & bhapt iXam us fuerizehic ſa! Vass eris,
De quarto etiam extra mortis periculum, pa-
riter certum eſt; cùm enim obſervare ea obli-
gabitur, utiquenotitiã eorum habere debebit.
90. Qu« debet ſcire credenda, & credere
baptizanadus Adulius? Bt. DEUMunum &
trinum, D EI filium pro noſtra ſalute incar-
natum, mortuum, relurrexiſſe, aſcendiſſe in
Cælos, venturum judicare, & remunerara
bonos vità æternàâ, punire malos pœnis
æternis, ad beatitudinem perveniti non poſſie
ſine ſide, & obſervatione præceptorum, per
Baptiſmum ſe obtenturum gratiam & ami-
citiam divinam.
91. Qaorum praceptorum tognitionem
habere debet adualtus baptizandus? B. Tum
præceptorum Decalogi, tum præceptorum
Eccleſiæ, quia ad horum omnium obſervan-
tiam obligabitur. Præter hœæc, quæ pro Bap-
tiſmo rite ſaſcipiendo neceſſaria ſunt, in-
ſtruendus etiam eſt, ut ſciat Symbolum Apo-
Rolorum, Orationem Dominicam, Saluta-
tionem Angelicam, decem præcepta, & alia,
quæ de preceptæ ſciendaſunt, & onumeran-
tur à Sanchez lib. 2. Decal. c. 3 n. 24. in.
Cognatio ſpiritualis ex Baptiſmo.
92. Contrahitürne aliqua cognatio in Bap
siſmo à E. Contrahi cognationem ſpiritua-
lem, ſicut & in confirmatione, eſtque ills
impedimentum dirimens matrimonium in⸗
ter taliter cognatos.

L a 8 .

244 Pers 1II. Caput 1 V.
93: Inter quas Perſonas naſcitur hac cog-
n itio ſpiritualis in Baptiſmot Novo jure Irid.
ſeſſ. 24. c. 2. de ref., matrim. enaſcitur inter
baptizatum, & baptizantem, baptizatum,
& Patrinum, vel matrinam, vocatúrque
hæc utraque cognatio Paternitas Item inter
patrinum, vel matrinam, & patrem, matrem-
que baptizati, & inter baptizantem cum
Patre, matreque baptizati, vocanturque hæ
duæ cognationes Cempaternitas.
94. Quid eſt eſſe pätrinam vel matrinam;
B. Qui, vel quæ, vep tenendo baptizatum,
cùm Baptiſmus admimiſtratur, vel ſuſcipien-
do de manibus baptizantis, immediaté poſt
Baptiſmum ſpondet, ſaltem tacitè, ſe habitu-
rum curam ſpiritualem ejus, qui baptizatur,
in inſtractione rerum fidei is patrinus vel
matrina cenſetur. .
9 5. Eſtne neceſfarinm ad Baptiſmum, ad-
bibere patrinum, vel matrinam: . Pro-
babiliùs eſſe mortale, in ſolenni Baptiſ-
mo non adhibere patrinum, vel matrinam,
ſiquidem fit in re gravi contra præceptum
Eecleſiæ.
96. Quæ perſona poteſt agere patrinum. vel
matrinam in Baptiſmo? E. Requiri impri-
mis, ut fit rationis compos, quamvis ſit ju-
nior baptizando, ut ſcilicet poſſit volun-
tarié facere id, quod Eccleſia inſtituit, vide-
licet intentionem habere exercendi munus
ſuſceptotis, & non tantùm materialiter ſe
habere in ſuſcipiendo,
= 97. De-

N8

Ninun

pennno

Gpnocre
Md
cunlmfn
eint MMerk⸗

lnwatcunt

(eſtli
4 ME
Gure
rA 1
calCatnu
(hekecpendoren
eut
4 un

haer
ind
pt.
Go e
lN u
Druunir

j iluin
lberſicez
llenen
l ſeſlen
nn

Wland
nKymmn
Mpiunan
un, wunmg
nutiis

ummn ienie.

Eberun
unmmſtliſn
Lag nmd
Een nantſttten⸗
nes gibinun,
aibisſnnu

mliltſen 4.
Mawynis -
1 nbbm Mn
eun ſe ninnn
aun riin

n
en.
n
Namnmt
unſb
Sle Mintr

De Bapti no. 245
97. Debétne patrinus eſte baptizatss? E.
Debet omnino , aliàs quamvis intentionem
quamcumque habeat, imò etſi debité bapti-
zZet, nullam prorsùs cognationem contrahet,
etiamſi poſtea Baptiſmum ſuſciperet; Lex
enim hæc cùm ſit pure Eccleſiaſtica, non ſe
extendit ad alies, quàm qui per Baptiſmum
Eccleſiæ ſubjecti ſunt.
98. Potéſtne bareticus Patrinus admitti?
B. Non poſſe perſe, ſine gravi culpa; quia
non eſt aptus ad inſtruendum puerum in
vera fide. Cæterùm quia baptizatus eſt, con-
traheret cognationem ſpiritualem, ſi admit-
teretur.
99. Quid ſi autem alius patrinus habers
non poſſet, quàùm hareticas à Be Meliùs tunc
fore, Baptiſmum ſolemnem ſine Patrino
peragere.
100. Quot poſſunt Patrini adhiberi à Be.
EFX Trid. ſeſſ. 24. c. 2. de Reform. Matrim.
Unus tantûm, ſve vir, Kve mulier, vel ad
ſummm unus & una, idque aliqui putant
ſub mortali, alii ſub veniali tantùm. Cæte-
ràùm addit idem Trid. ut ſi alii ulera deſgna-
tos tenuerint baptizandum, cognationem
non contrahant.
101. An duo conjuges peſſint ſuſciperé eæ
Baptiſmo alienam prelem ? Quamvis id
prohibere videatur Urbanus II. ſub veniali,
probabiliùs tamen eſt, vel non eſſe prohibi-
tionem, vel ſaltem Conſtitutionem illam
non eſſe uſu receptam.
. 3 103.

246 Pars III. Catut 1V.
102. An poſſit quis ſe intru dere ad munus
Patrini obeundum? B. Ex Trid. cit. debere
eſſe deſignatum.
103. Ad quem pertinet eum deſignare? Bz.
Drimariò ad parentes, vel ad eos, quibus in-
cumbit curare, ut quis baptizetur, in horum
defectu ad Parochum.
104. An ſi hac deſignatioprorsus omista-
zur, ſuſcipien; contrahat cognationem? BZ.
Poſt Trid. probabiliùs non contrahere, juxta
Sanchez, ſiquidem hanc deſignationem vi-
detur Tridentinum de forma ſubſtantiali
requireread munus patrini.
105. Quid ſi plures ſimul deſignarentur
quàm unus & ung, contraherénine omnes
cognationem à &. Cum Tambur. probabi-
liùs videri, nullum contracturum; quia deſfi-
Cit alia conditio, quæ etiam eſt ſubſtantialis,
quàâ Trid. voluit, unum, vel unam tantuùm,
vel ad ſummum unum, & unam deſignari;
ſiquidem fſinis Tridentini erat, has cognatio-
nes ſpirituales valde diminuere.
106. Si quis ſe ad hoc munus ingerat, & 4
barentibus, aut Parocho nen rejiciatur, an
habendus hoc ipſo pro deſignato, ac proinde
ipro vere patrino à G. Aliquos id affirmare
ſimpliciter, alios ſentire tantùm, tunc id ve-
rum eſſe, quando talis facilè rejici poſſet, &
non rejicitur; tunc enim valet Regula illa
Juris: Qui tacet, conſentire videtur.
107. Pater, vel mater, potéſtne eſſe Patri-
vswαν ve Matrina prepria prolu in aeN
ℳ 4

Wrntkhun

Del
,thniciun
gentſectun

ob
llegda

isbonſe

buuten
n nuite

4

Kammlumtn
leheze

1cuneorrt

4

idntapen
A h
RNenN
Eton b
tbaſgte
Nlllnletrer
hl

.

K
4 1

uuungfin
1l Ahniu
müßerze
intzan ln
unemne

l⸗
liiig
uee
ut

Wr.

elaegg

d eri
eyrrrte 5
UIe vieren
etiteren

mtnnttenun

bm Wnn
D lelhumnm
urigitar inne
alnſe Mdr⸗
eumiltchmi
nA muntndn,
Rinnhſen;
6sauner

e/

n.
nunit,i9
Nilinter, 11
n,1 d
orſlcktwne

De Baptiſmo. 274
mo? . Extra caſum neceſſitatis non poſſe,
abſque gravi peccato; quia in re gravi diſce-
derent à Legibus Eccleſiæ; in caſu tamen
neceſſitatis non peccabunt.
108. An autem tunc contrahant cognatis-
nem ſpiritualem, & conſequenter briventur
Iure petendi delitam ? B. Probabile eſſe,
quòd non contrahant, ex eadem ratione,
quam ſupra attulimus pro patre, & matre
baptizante proprium filum; Eccleſia enim
annexuit cognationem hanc legitimæ ſuſce-
ptioni, cùm ergo hæc ſuſceptio ſit illegitima,
& contra Legem eodem modo loquentem
per verba: Non poteſt, ac de non baptizatis,
non inducet cognationem.
109. An Religioſi poſſint agere Patrinos
in Baptiſmo? R. Nec Religioſum, nec Re-
ligioſam poſſe, ex cap Non licer, de Conſecr.
diſt z. ſi tamen ſint Patrini, contrahent co-
gnationem. Et Quintanad, exiſtimat, id
prohiberi ſolis Monachis, & quidem non-
niG ſub leviſſimo veniali, à quo excuſat quæ-
libet cauſa.
110. An frater, vel ſoror peſſint ſaſt ibers
fratrem, vel ſororem in Baptiſmo? Bl Poſſe,
quia id nulla Lege invenitur prohibitum,
eoſque in caſu occurrente contrakere cog-
nationem ſpiritualem.
III. Ad quid obligatur patrinus? E. Obli-
gatur inſtruere baptizatũ in fide, & moribus
Chriſtianis, quæ tamen obligatio non urget,
diſi in tempore neceſſitatis; quæ vix occurrit
L. 4 in-=

248 Pars 1II. Caput 11.
inter Chriſtianos, cùm communiter hæcin-
Kruct,o fiat per parentes & Parochos.
¹IE. In gquali saaminiſtratione Baptiſmi
oνa5tnr cog natio Piritualis à ſuſe ißiente
ſea levaniei e. Probabilius vidert „ quòd
in ſola ſolenni, non autem privata, ſi adhi-
beatur ſuſcipiens; quia jura hanc cognatio-
nemindacentiain ſuſcipientem, ſolùm lo-
quuntur de ſuſcipiente in Baptiſmo ſolenniʒ
proinde extendenda non eſt hæc cognatio ad
ſuſcipientem in privato.
113. At nanquid Baptizxansetiam in pri-
Vato contrahit hanc cognationem .; cur non

ergo etiam ſuſcipien, ? B. Diverſitatem eſſe,

quòd jura loquantur de baptizante ſimpli-
citer, etiam de ſœmina; at cognationem
Tatrinorum annectunt ſuſcipienti ex inſti-
tuto Eccleſiæ, qualiter non ſuſcipit, qui in
Privato ſuſcipit.
114. An 2ui ſaſcipitinfantem., quando in
Eceleſia ſolm ſupplentur ſolennitates Baptiſf-
mi, pri vatim collati ob neceſſitatem, ſit verus
Patrinus? B. Non eſſe, quia verè non ſuſci-
pit in Baptiſmo.
II5. Qualis acfio requiritur in ſuſcipiente,
ad contrahendam hant cognationem? Be.
Requiri, ut vel teneat baptizandum, dum
baptizatur, vel illum immediate accipiat à
baptizante poſt Baptiſmum; quia jura utun-
tur his terminis: TIungendi, le vandi, tenendi;
Iuſcipiendi, &c. Requiritur etiam intentio
exercendi munus Patrini, quæ ſuſſicit, ſi ſit
im⸗

8

A
nrebent
ſrin ftun

in

“

Iislincnn
ſetcnenrun
Tlrtpumnnr
Ati
ltadkue

8*

ſi ulnte secke
geftes gal

NN
Uekenkenm
N Amr
i an dinra

„7
1

Uinenih
Unleilzeete
tnonniCe
ulhlatei
ieſen hun

uinnir.

4

fingimi.

õ

1Dekinne,

Ltpuneint.

N gninen
eman.
Nm egt dun
1

nifun, lin
enubles.
eun
niunrin
Alne

iriſſin

llN..

Remnaklor de
vmmn

iet Uerlponitl

De Baptiſmo. 249
implicita, v. g. faciendi quod alii faciunt,
vel quod Eccleſia inſtituit.
116. An qui baberet expreſſum animum
non contrahendi cognazionem ſpiritualem,
Jſuſcipiendo baptizandum, nihilominus con-
rraheret? . Si tantúm materialiter bapti-
gandum ſuſcipiat, nolendo poſitivè munus
patrini obire, non contracturum, quia hoc
ipſo non fit patrinus. Si autem velit munus
patrini obire, contrahetcognationem, quam-
vis nollet illam contrahere, quia hæc cogna-
tio eſt annexa muneri patrini, nec dependes
amplius à patrini voluntate, poſtquam patri=-
nus eſſe voluit.
117. Si quus in Babtiſmo ſuſcipiat Titium pu=
tans & intendens ſuſcipere Cajum, an contra-
hat cognatienem cum Titio à B. Probabiliùs
videri, quòd non contrahat, quia non vo=
luit fieri Patrinus Titii, ſed Caji.
118. At nunquid baptizxans validè bapti-
z at cum tali errore circa perſonam, cur erge
sum ſimili errore ſuſcipiens baptiz andum, non
contraheret cognazionemi B. Baptizans habet,
&chabere debetintentionem baptizandi præ-
ſentem, quicunque is ſit, ac proinde error
prædictus non in fluit in ejus actionem; ac
ſuſcipiens poteſt verè fieri unius patrinus, &
non alterius, ac proinde poteſt alligare ſuam
intentionem ad perſonam, quam eſſe putat,
Kicut id ipſum ſt in matrimonio.
II9. Potéſtne levari baptizxandus etiam
per Precurazorem &. Poſſe per legitimè ab
E 3 ipſo

5 Saxt 111. Casut! V.
ipſo Principali conſtitutum, ut
praxi quotidiana. ie

patet ea

120. Quns es caſu contrahet cognationem
ſiritualem, Principalu, an Procurator? g.
De Procurarore deciſum eſſe à ſacra Congr.
quòd non contrahat;, uti refert Barboſa de
ofe. Paroch. c. I8. n. i5. De Principali autem

negat Sanchez cum innumeris Jur

quia non implet conditionem requiſitam,
cùm ipſe non tangat baptizandum; veriùs
affirmant alii, quia incre dibile eſt; quòd Ec-
cleſia pæcipiens, & quidem ſub gravi culpa,
adhiberi patrinum in ſolenni Baptiſmo, con-
cedat , ut toties non adhibeatur patrinus,
quoties levatur baptizandus per Procurato-
rem; ſiquidem eo caſu, qui eſt valde fre-

quens, nullus foret patrinus.

121. Cur adhibetur patrinus in Baptiſmo?
Ee. Ex mente D T.in 3, p. q.67. art. 7 in corp.
quia pattinus aſſimilatur quodam modo ge-
nerationi carnali; ſicut ergo Parvulus nupet
natus indiget nutrice & pædagogoßitain Ba-
ptiſmo requiritur aliquis, qui fungatur vice
nutricis, & pæœdagogi, informando & ijuſtru-
endo eum, quaſi novitium inſfide, de his, quæ
pertinent ad fidem, & vitam Chriſtianam.
Ia1. Potéſtne ſollum mas ſæœæminam, vel ſola
fæ wmina marem levareigꝶ. Quamvis idvetue-
Ü rit Concil. Nic. 4. apud Soar. dic. qu. 67. art. 7.
tamen juxta eundem Soarium id hodie non
obſervati; cùm Trid. clarè dicat: Sive vir,

ſivemulier. Servanda autem eſt eon

ſuetudo.

PARS

—

. kishe
6 ndr
unltlarr

1 Mane
Enn urer
kibgin e
Drnrn Rupr

Weyvunen

PPon
Blyunc
rple

eAene

len

inmn lln
udun ent
keiguitk,

4
Grimſulgie
ſ el,t
lnpntk
giünunn
nutlditn⸗

NrCrfiam, 1

1
93

——

4 r do⸗

J:( 151 ).(
P A K'S IV.
De Presbyteratu.
CAPUI I.

De Materia, Forma, Olkcio
E& c. Presbyteratis in
genere.

I.
NyID eſt sacerdotium ²⁸ B. Eſt poteſtas
Q conſficiendum corpus & ſangumnem
Chriſti, & ad remittendum peccata per ad-
miniſtrationem Sacramentorum, Baptiſmi,
Pœnitentiæ, Extremæ Unctionis.
2. Quid eſt Preshyteratus ² B. Eſt ordina-
tio (quâ traditur poteſtas ad conficiendum
corpus & ſanguinem Chriſti, & ad remitten-
dum peccata] facta ab Epiſcopo, certa verba
proferente, & cum intentione debita.
3. Quare vocatur ordinatio potius, quàm
orde?: B. Nomen ordinationis ſignificare
actionem; nomen verò ordinis ſignificare
meliùs gradum, qui acquiritur per Sacra-
mentum. Presbyveratus autem, quamvis
hodie pro utroque uſurpetur, tamen magis
proprie eſt illa actio, ſeu cæremonia ſacra,
quà Epiſcopus ordinat aliquem in Presbyte-
rum, ideo aptiue Ordinatio vocatur, quàm
Ordo, ex mente Theologorum.
L 6 4. Quo-

à 7 2 Pars 1V., Caput k.
4. Qucmodo debet comparere osdinandas
in Preshpytern manordinatibnem!? Keſp. In
reliquis convenit cum Diacono; niſi quod
præter ammi am, albam, eingulum, deber
eſe manipulò & ſtolâ per tranéverſum mors
Diaconi isdutus, & caſalamn ſeii planetam
ſuper brachium Gniſtrum complicatam, can-
delam, & mapßnlam albam pro mamibus
ligandis manu geſtans.
5. eotuplex potrſtns confertur per ordi=
nationen: "resbyt eratis? B. Dauplex, uns in
corpus Chriftiverum ad illud conficiendum;
alteia in corpus Chrſti myſticum, adabſol-
vendum alios à peccatis.
6. ubtuplex clavis tonſertur Presby-
zeroο? E. Duplex: Clavispoteftatis, & clavis
cientiz.
7. Qus eſt clavis poteſtatis? . Eſt poteſtas,
quam habet Sacerdos ad ferendam fenten-
tiam ſuperpœnitentes, feu abſolvendo, ſeu
acgando abſolutionem, ſeu eam differendo
e juſtitia; cûm res ita poſtalaverit.

8. Qug eſt clavis ſcientiæ à H. Eſt po-

teſtas, quain recipit Sacerdos ad inquifen-
dum , examnandum, & cognoſcendum
more Judicis ea, quæ ſpectant ad peccata
pαtentium;, anteq m ferat ſententi-
am, vel abſolvendo, vel remittendo, aut
differendo abſolutionem. Neque enim ju-
ſtè exequi poſſet ea, quæ ſunt poteſtatis,
niſi præcederet debita informatio & co-
ghitio.
9. An

.

eßen
unun
ennn 1
Rucluntin
Z Recrec
tlahchennnc
Rezuenm
ſr Neu

1 Gu

ebbigtl
el inecllen

eronaunn

39

56 .
GNrNA
X

cmI
yunenn, Ands
urn cront N
Acrkee
inhltn
Lent

4
erlnnſin
Weluline
4

himet

unn urh
8

llennbug

.
a p,.
/ Mo. .
Otorir.

rrNA n⅓⅝
.

eer
ä .

00

De materia: forma. officio, &t. Prerbyt. 257
8. An Sacerdotes magis docti cellant aliis
èn claviſcientia à . Non exccllere, fieut
non excellunt in clavi poteſtatis, ſiquidem
omnes habent æqualiter poteſtatem inqui=
rendi, & examinandi pœnitentes.
10. Quid tamen habent praellentia quo-
ad hanc z-lavim? H. Hoc, quòd illi melius
poſſint uti illi clavi ſerentiæ, quàm indi-
ctiores, in quantùm poflunt magis diſcreètè
ea in quirere, quæ ſunt magis necefſaria, ab⸗
ſtinendo ab inquiſitione ſuperfluorum; cùm
& contra indocti ſæpeè hac clavi abutantur,
negligendo inquirenda, & inquirendo ne-
gligenda.
11. Quare vocatur clavis dup lex ha? po-
teſtas ?à . Quia quemadmodum clavis in-
ſtrumentum eſt, quo aperitur, vel clauditus

janua: ita duplex hæc poteſtas eſt inſtar in-

ſtrumenti, Sacerdotibus ad aperiendam ja-
nuam cælornm pœmitentibus abſolvendo:
vel claudendam, iis abſolutionem negando.
ſi opus fuerit, perſpectà prius corum con-
ſcientiàâ.
Materia, & forma.
12. Qua eſt materia Presbyteratts? . Eſſe
duplicem partialem: prior eſt calix cum vi-
no, & patena cum hoftia, eorumque tradi-
tio, eæ Florent.ſextum Sarramentum Poſte-
rior eſt ullima manuum impoſitio, ab ipſo
ſolo Epiſcopo facta ipſi Sacerdoti; non au-
tem prima, quæ fit ab Epifcopo ſimul cum
alis ſaltem tribus Sacerdotibus.

L 7 13. Qe

l

451 Part 1V. Caput I.

13. Qus eſt ſorma hujus ordinationu, ge

Eſſe pariter duplicem partialem. Prior eſi:
Accibe poteſtatem offerendi ſasrißcium DEO,
Miſſasque celebrandi, tam pro vivis, quâm
pre defuncti in nomine Domini. Poſterior
eſt: Accise Spiritum ſanctum, quorum remi-
Teri peccata, remittuntur ei, & quorum
retinneris, retenta ſunt,
14. Anſi Epiſcopus in ordinatione Presby-
zeri diceret: Accipe poteſtatem offerendi Sa-
crificium pro vivis, omiſſo: & pro defun-
Gtis: Poſſet nihilominus ſis erdinatus celebra-
re pro defundtis? B. Quòd poſſet; quia habet
poteſtatem conficiendi corpus, & ſanguinem
Chriſti, quod eſt principale; alterum verôò.,

offerre pro vivis, aut defunctis, eſt tantm

ſecundarium, & acceſſorium.
I15. Quare ultima impeſitio manuùs eſt ma-
teria hujus ordinis, & non prima: . Quia il-
la habet ſibi annexam formam poteſtatis ſa-
cerdotalis collativam, non verò hæc.
16. Conferüntne ha duæ partiales mate-
viæ & forma ſacramentales diſtinciss gratia/,
& charackeres à &. Conferre, cùm onimha-
beant omnia requiſita ad ponendum effe-
cum, ponent eum.
17. Si ha ſunt materie & ſorma hujus ſa-
cri ordinis, quomodo ergo in Eceleſia Graca
poteſt legitima ordinatio fieri per ſolam im-
Poſitionem manuum, && hac verba: Diviha
gatia, quæ ſemper infirma ſanat, & quæ de-
ſunt ſupplet, creat, ſeu promoret, N. Venera-
bilem

l 6e
Grendnf

bKemimd

Giſreriign

W ſeideol
D lant

ſceuttorfre

NA

1AAius 4
leCrfum
uran 1id
uliflln
leumpotinrri
NKireliteun
lodtännndn
ſtmanhlee

femcthkm

ſets dt
Ulet
Aulin nt
rlirſrn
unia.erigek⸗
engneſert,

N

iget

a

.„ .
e miateròa, forma, oſſicia Presbyt. 25

bilem diaconum, in presbyterum? . di ctum
e eſſe alibi determinationem materiæ, & for-
mæ in ſpecie aliquorumsacramentorum, fe-
lictam eſſe à Deo Eccleſiæ; cùm ergo apud
Græcos per dictam materiam & formam ſig-
nificetur tota poteſtaspresbytero conferendas;

nnhn ſet per eam legitima ordinatio; apud latinos
äl veròô, quia per quamlibet materiam & forma
insſctehlh non niſi partialis poteſtas ſigni ſicatur, ordi-
ſlß⸗ natio adæquata non fiet, niſi per utram que,

oin 18. An ordinatus accepta primd poteſtate
in corpus Chriſti verum, antequam avcipiat
ſecundam, validò conficiat corpus & ſangui-
nem Chriſti? G. Omninô, quia jam tunc ha-
bet plenam poteſtatem in corpus Chriſti ve-
rum, & juxta Tridentinum, eſt verè ſacer-
os Imò defaco in ordinatione ſemper con-
ſecrant eum Epiſcopo ante ſecundam pote-
ftatem collatam.
19. An viciſſim, ſi quis per errorem accipe-
ret ſecundam poteſtatem ſine prima, validè
abſol veret à peccatis? . Minimè, quia pote-

Min

Aiudg ſtas in corpus Chriſti my ſticum eſſentialiter
n arenink. ſupponit poteſtatem in corpus Chriſti ve-
lennch⸗ rum; ſiquidem per hanc propriè fit quis
ſacerdos: & ſecunda poteſtas dari nequit;
Peree, niſi ſacerdoti. .

20. An autem poſſit abſol vere à peccatis,
cui tradita eſt ſola poteſtas in cerpus Chriſti
werumig. Verius eſſe; quòd non; quia ſunt
diſtinctæ poteſtates, quæ non conferuntur;
niſi adhibitis debitis materiâ & formâ.
èů 21. d*

276 Pars 1 V. Caput J.
2 1. An ad valorem hujus ordinationis ae-
eeſſarium ſit „tangere immediatè ipſam heſti-
am? Bt. Vix dubitari poſſe, quòd ſufficiat
cum calice ſolam patenam, in qua ſit ho ſtia,
tangere; lufficienter enim intelligitur quis
acceptare hoſttam, ſi acceptet vas, in quo eſt
ko ſtia, ſicut de facto vinum non tangitur, ſed
calix, in quo illud continetur
21. An valida foret ordinatio, ſi haſtia im-
mediatò zraderetur in manus ordinandi? Be.
Efſſet valida, qua jam traderetur id, quod
per ſe, & de eſſentia requiritur; ealix enim
& patena, ſolum ob congruentiam ex præ-
cepto Eccleſiæ uſurpatur. .
2 3. Quaid ſi traderetur Hoſtia & Vinum
ſimul commæta in calice 2 &. Et tunc fore
validam, quia traderetur tota ſubftantia re-
quiſita, quamvis modo indebito.
24. An ſußiceret contactus ſolius calieis
continentis vinum & ſuperim poßitam pa-
zenam cum Hoſtia habentis à B. Cum plu-
ribus apud Tambur. omninò ſuſſicere, quis
calix & patena calici ſuperpoſita, videntur
facere quid unum, & per modum unius por-
rigi, ſufficiet proinde tangere partem ut di-
catur tangi totum. Et ſcut ad tangendum
moraliter & humano modo vinum in cali-
ce, ſuùfficit tangere pſum calicem, ita ad
tangendam moraliter patenam ſufficiet tan-
ere calicem, ipſam ſupra ſe continentem.
k praxi tamen & ex præcepto tangendum
eſt utrumque.

.
1 5. Frs⸗

4 Goe
Put eltt⸗
iun
panitcüſen
,eicuten
Golunamhet
Kamn Puek
arrdn uner
1
Nen ſt a

eit in

elmau
Rutfintnn
ſlut⸗
A NNdmin
.
Alitonſenton
Anſemhunenn
170atn,,

rum e
uluun k

Kpiileinatn
Anhd
4 Alluin
Aſeel ð
nibicehe

ſein

N

Armirtlate,
auli li

ene
Tunnnat

un

Clen

nn
E
ME

. lt⸗

1

e
et.

Wiw

De materia, ſorma, ofſcio, &c. Preshbyt 2157
25. Foretne valiada ordinatio, ſi aut vinum
in calice, aut hoſtia in patena deeſſet? Reſp.
Speeulztivè quidem loquendo, validam vi=
deri; ſiquidem dum datur poteſtas conſe-
crandi unam ſpeciem, indiviſibiliter datuùr
etiam poteſtas conſecrandi alteram; in
praxi tamen dubiam futuram ordinatio-
nem propter probabilitatem contrariæ ſen-
tentiæ ; ac proinde iterandam ſaltem ſub
conditione.
26. Quid ſi in calice fit ſolum vinum ſine
aqua? R. Validam fore ſine omni dubio, ſi⸗
cut & conſecratio valida foret; aqua enim
admiſcetur ſolùm ex præcepto.
27. Quia autew, ſi vinum eſſet multa
aqua dilutum! B. P. Gobat videri ſuficere,
quantumcunque aquæ ſit in fuſum, modò
permaneat ſubſtantia vini, etſi nullo ſenſa
percipi poſſit. Putat autem certum eſſe,
quòd dummodò percipi poſſit ſenſu aliqua
vinoſitas, nihil prorſus ſcrupuli habendum
fit; etſi ſciatur, fuiſſe in calice plus aquæ,
quàm vini; quia per hanc qualem qualem
vini ſubſtantiam ſufſicienter judicari poteſt
conſecrandi poteſtas. Tamburinus tamen
judicat, ſaltem dubiam fore ordinationem,
ac proinde iterandam ſub conditione.
28. An calix & patena debeant eſſe conſe=-
crata à An debeat intercedere contactus phy-
ſicus? An ſimul ecum prolatione forma? Et.
Me jam alibi de his dixiſſe
29. An ſufficiat tangere exteriorem ecuappa
calicæ

28 Pars I F. Caput I.
salicis argenteam inveſtienram, qua perſa-
pè calicibus pro ornatu adnedlitur? R. Sine
dubio ſufficit; quia verè talis cenſetur huma-
no modo cuppamtangere; Er res annexa re-
cipit naturam principalis. Dignius etiam tra-
hit ad ſe minds dignum.
3 0. An ſufficiat ordinatio facta per impo-
ſitionem manus Epiſoopalis tecta Chirothecaz
R. Omninò fufficere; ſic enim Græci ordi-
nant imponendo manus interjecto pallio. Es
ex can. ſi quis; incurrit ex communicatio-
nem, qui manus etiam Chirothecâ tedas
ſnjuriosé injicit in ſacerdotem.
31. An ordinatio foret valida ſi unus Epi-
ſcot us traderet materiam, & alter pronun-
giaret ſormam: R. Minimè, ſed idem utrum-
que præſtare debet.
32. Quomodo ſacerdotes noviſe gerere de=
bent in ordinatione, quando celebrant cum
Epiſcopo à R. Ad vitanda omnia pericula &
perplexitates: I. Intendant formam recitare
eo meliori modo, quem iniendit Ecclefia.
2. Nullo modo præveniant Epiſcopum in
prolatione verborum conſecrationis, ſed
curent cum eo ſimal abſolvere. 3j. Habeãt in-
tentionem conſecrandi eandem hoſtiam, ſi
fimul cum Epiſcopo abſolvant formam, al iàs
proferendi verba ſaltem materialiter, in ſig-
num poteſtatis ſibi conceſſæ. ,
3z 3. Wiod eſt officium Sacerdotis? R. Eſt
duplex: primòô, conſecrare, & offerre cor-
pus & ſanguinem Chriſti. Secundò, â peeca-
Z cLi6

rin
,Srekemds
4 Colannt
mrlſtunen
enintenm
mmtunn
refluktil
ipe

UAli Kkfein
7 „ 1.
Guntatunn
Chendn
lmitr en nunm
N deed „
Denrlegemmer
rfgel Nuende
ulan
Condhne Renece
Crlntommnpune
Unne
1. Qubniune
Ird lelale

tomne

(ad

Telwämencte
n AEnüiruun
ſercken uin
n ult.
eiren
.
luc⸗

D
eudn .
Kenn Ceelee

fuinſonllti

Nmonmunce;,

CNdd nn

—

—

De materia, forma, oſicio, &. Presbyt. 259
tis abſolvere, aliaque Sacramenta excepto or-
dine, & Confirmatione populo miniſtrare
ſuo modo, illumqde doctrina, ac bonitate ad
virtutem inflammare, & prædicatione ex E-
piſcopi commilſſione inſtruere populum, &
terræ fructus benedicere.
34. Poteſtne Papa delegare ordinationem
Sacerdotis? R Non poſſe non Epiſcopo, vel
Epiſcopononsacerdoti quia id nunquam le-
gitur factum, & ideo videtur non delegabile.
3 6. Qu« atas requiritur ad Sacerdorium?
R. Requtri annum vigeſimum quintum in-
choatum.
36. An non ſaltem Regulares poßſent er
mo veri ad hunc ordinem anno atatis XXII.
R. De privilegio vivæ vocis oraculo dato à
Pio V (quod prætenditur) quoad hoc non
conſtare aliunde Gregor. XII. & XV. revo-
carunt omnia privilegia vivæ vocis oraculo
data, nec conſtat hoc confkrmatum eſſe.
3 7. Quag ſcientia reguiritur pro Sacerdo-
tio?; R A Frid. Concilio requiri, ut idonei
comprobentur diligenti examine ad popu-
lum docendum neceſſaria ad ſalutem, & ad
miniſtranda Sacramenta, titè celebrandum,
&c. Impedimenta Canonica ad celebran-
dum, & miniſtranda Sacramenta etiam ita
noſcere debent, ut ſaltem aliquo modo du-
bitare poſſint.
Epiſcopatus.
38. Qu«est materia, & forma Epiſcopatuib?
K. Materiam eſſe, manuum impoſi kloner
Ord⸗

260 Pars I V. Capat J.
ordinarièâ tribus Epiſcopis factam; formam
veròô: Accipe Spiritum ſanctum.
3 9. Quod eſt offcium Epiſcoti? K. Præ-
ter ea, quæ ſunt Sacerdotis, eſt miniſtrare
Sacramentum Ordinis, & Confirmationis,
Baſilicas, A ltaria, Veſtes, Vaſa, Chriſma, Vir-
gines conſecrare approbare ad Confeſſiones,
& Concionces, jarisdictionem ad minſtrand
Sacramenta delegare, & c.
40. Quis eſt Miniſter Epiſcopatuss R Or-
dinariè eſſe tres Epiſcopos conſecratos, Ex
delegatione tamen Papæ poteſt unicus con-
ſecrare, & factum aliquando legitur.
41. Qu« atas requiritur ad Epiſcopatums
R. Trigeſimus ætatis annus completus.
4 2. Qua ſcientia requiritur in Epiſcopo 7
R. Ut ſit in Theologia, vel Canonibus Do-
Kor.

Veſtes Sacerdotales.

41. Qua & quot ſunt veſtes Sacerdotales?
R. Eſſe fex fequentes: Amictus, Alba, Cin-
gulum, Manipulus, Stola per Crucem ante
pectus, vel utrinque æ qualiter deorſum pen-
dens, Caſula.
44. Weande Sacerdas aptat Stolam in mo-
Rum Crucis à guo latere debet incipere du-
cere pa rtem Stolæ; R. Debet incipere ducere
à ſiniſtro ad dextrum, quia prius fuit Diaco⸗
ugge poſtea Sacerdos.

Quod Brachium priks veſtit Sacer-

des ſm mait Albam? R. Dextrum, tum
quia

h.

Annii
lle rn Cnn
Cigmi
uat C
Pre N N
giores M
muon 6
Vnenmul⸗

nin
1) Me

tgen N
mn
l
e hutp
kormnmra
HuunWiN
Iuunnſeim
Ute imntan »
Erlnle anh
Alisnigent
Aſer aitert
ſuntin , Mpor
Me oopersce
ffl nChrin
nr ilal
li⸗ Cnng
I Url,o
fün i
ckntare
anupe

Rſgan,
—
?

unmi ienel

ę
. 1
Wne

lunhhttke
,
NYRNiN
N, Cucrnt
Aeng

utlinne⸗
enpnk

ℳ

De materii, forma, oficio, Prebyt. 26f
quia id connaturalius eſt, tum quia creditus
manus dextra Chriſti priùs fuiſſe cruci afhxa
clavò, quam liniſtra.
46. Qort, & qa« ſunt ex his majores, aut
minores? R. communiter tres cenſentur
majores: Alba, Stola, Caſula ſeu Planeta.
tres minores: Amictus, Manipulus, Cingu-
lumæinter quas Cingulum infimi gradus eſſe
cenſetur.
17. Habentne ha veſtes aliquam Myſti-
cam ſigniſicationem? R. Habent triplicem-:
Tropologicam, Allegoricam, Anagogi-
cam.
48. Qu« est horum ſenſau m diverſitas? R.
Significatio Tropologica, ſeu moralis refer-
tur ad formationem, ſeu reformationem vi-
tæ aut morum. Allegorica exprimit aliquod
ſacrum myſterium ſub figura vel metapho-
ra rei ſignificatæ per voces. Anagogica ro-

ferturad ea, quæ ſunt æternæ felicitatis.

49. Qu« eſt gn iſßi catio Tropologiea harum
veſtiam Reſp. Ami ctus ſigni fcat fiduciam
aut ſpem, quâ Sacerdos debet accedere hoc

ſaerifiocinm. Alba puritatem & munditiam

mentis & oorporis cum ſplendore omnium
virtutum. Cingulum, continentiam & caſti-
tatem. Manipulus Cordis eompunctionem,
quaſi ſadarium geſtaretur ad abſtergendas la-
crymas. Stola, obedientiam, quæ eſt jugum
Chriſti ſuave Caſula, ex omni parte rotunda

& aperta, charitatem, quæ excellit omnes

virtutes, easque protegit.

50.

262 Pars! V. Caput JI. .
50. Qus eſt allegoriea ſignificatio de Paſ-
ſione Chriſti? R. Amictus denotat lintenum,
quò facies Chriſti velata fuit, Alba veſtem
candidam, quà illuſus fuit; Cingulum Fla-
gellum vel funes, Manipulus funem, quòô
captus eſt Chriſtus, Stola ligaturam ad co-
lumnam, vel crucem, Caſula veſtem purpu-
ream, quàâ indutus fuit in domo Pilati.
51. Quxeſt Anagogicaſignificatio de Chri-
ſio Salvatere à R. Amictus ſignificat latibu-
lum capitis, id eſt: Divinitatis in Chriſto.
Alba Reſurrectionis gloriam, vel novitatem,
aut munditiam vitæ in Chriſto. Cingulum
Charitatem Chriſti, cujus extremitates duæ
ſunt: Fecit & docuit Manipulus in leva bea=
titudinem Chriſti, qui viator & eomprehen-
ſor erat. Stola obedientiam Chriſti, Caſula
Eccleſiam univerſalem, Chriſti veſtem po-
ſteriorem quidem partem antiqui teſtamen-
ti, anteriorem novi. .
11. An ſimplex Sacerdos poſſit deſerre an-
nu lum? R. Id eſſe contra Canones c. de vita
& Hon. Cleric.
Poteſtas ſacerdotis ſimplicis.
13. Daturne Sacerdoti in ordinatione plenæ
poteſtas in corpus Chriſti myſticum? R. Datur
plena poteſtas ordinis, non autem plena po-
teſtas jurisdi ctionis.
54. Diſtinguitirzne ergo in Sacerdote pote-
ſtas ordinis, à poteſtate Iurisdicttoni ? R.
ſive dicas eſſe diſtinctam, ſive eandem quoad
as um primum, ſed impedibilem quond a-

6 1
ant

pyaimd
. .
wel

unmotn

e Urgndi
Henibren
themvdn
6elwerei
NztP
Mir
1lkeiem
amlNit
rütnreint⸗
enniertt
6 yehei
Ii nii!
rechmten
Guwien
Werdwnn

gunertt
57. 4
hlr ton

zeeeſte,Nl

CNN,
/
ni

ad

hlliin.
ml ſantne
Wnnoriene
inorete,
ilſ

„ „A
ec sfannhl

1 ntangtn.

unhn
ertCnNN 6e
S
rlunill
onnlDtu

nii ſli

nin e
in eile

3

.

ben
e
tafelt

42
6

Be materia, forma, officio, &c. Presbyt. 26
Gtum ſecundum ab Eccleſia, parum refert;
cùm variæ ſint in hac re Doctorum ſenten-
tiæ, dummodo ſentias cum Tridentino pote=
ſtatem Jurisdi ciοnis eſſe neceſſariam ad va-
lorem abſolutionis Sacramentalis, quæ cum
fiat per modum judicij, neceſſariò requirit
ad valorem juriſdi cionem. Trid. ſeſſ. 14 c. 7.
55. Poteſtne tamen ſimplex Sacerdos ab-
ſolvere ab aliquibus pecentis? R. Poſſe à ve-
nialibus, & mortalibus jam priùs confeſſis
ex praxi Eccleſiæ: cùm enim hæc peccata
non ſint materia neceſlaria, non eſt cur ne-
getur in eo poteſtas.
16. Hacpoteſtasin veniklia eſtne luris Di-
vini, vel Pentifcii? R. Probabiliùs eſſe ſo-
lùm juris Pontificii; ſi enim Juris Divini fo-
ret, non poſſet tolli à Pontifice in Excom-
municato non tolerato, & degradato, in qui=
bus tamen tollitur.
717. An ſaltem in articulo mortis poſſt
Iimplex Sacerdos abſol vere à quibuse unqus
peccatis à R. Poſfe, ficut poteſt etiam Ex-
communicatus, ſuſpenſus, degradatus, et-
iam Heæreticus remoto periculo ſcandali.
Ex Trid. ſeſſ. 4. c. 7. In mortis articulo nulla
eſt reſervatio. 2
18. Simplex Sacerdes abſolvens in articu-
lo mortis à& reſervatis, an debeat ad ali quid
ebligare pœnitentem? R. Si non ſit annexa
excommunicatio reſervata, non debet ullum
onus imponere, præter debitam ſatisfactio-
nem parti læſæ; ſi autem baheat conjunctam

264 Pars I V. Caput 1J.
excommunicationem reſervatam, tenetur
imponere ei onus præſentandi ſe (ſi fieri po-
teſt ei, cui facta eſt reſervatio, dum primuùm
commodé poterit, niſi puer ſit, aut habeat
impedimentum perpetuum, Cap 22. coεgu
de ſent. Excom in 6. Putant quidem aliqui,
quòd ſi convaleſcat, & parti læſæ ſatis faciat,
ceſſet obligatio ſe præſentandi. Verius ta-
men videtur contrarium, quia finis Canonis
non eſt, ut abſolvatur, vel ſatisfaciat parti, ſed
ut pœnam ſubeat ut fiat cautior.

59. Anpræſente Sacerdote habente ordina-
riam vel delegatam jurisdictionem, poſſit
ſimplex Sacerdos abſelvere moribungum 3
Reſp. Non poſſe, uti nec poteſt non toleratus,
ſi ad ſit ſimplex Sacerdos; quia hæc facultas
datur ratione neceſſitatis, ad ſubveniendum
animarum periculis, quæ ceſſat, dum habens
jurisdictionem adeſt: probabile nihilomi-
nuseſt contrarium, quia ſimpliciter nulla
eſt reſervatio.

60. Simplex Sacerdos debet ſcire formam
abſolutionis, quæ ergo eſt illa à2 R. Ad eſſen-
tiam eſſe requiſita hæc verba : Abſol vo te.
Addenda tamen ſunt ex Eccleſiæ conſuetu-
dine: Apeccatis tuis, &c. Reliqua quæ præ-
mittuntur, & ſubſequuntur, ſunt tantùm
ad congruitatem.
61. Qua ſunt materia abſolutioni? Reſp.
Materiam remotam eſſe, peccata poſt Bap-
eiſmmum commiſſa: Mortalia quidem neceſ-
ſatiam,

utlue

enlunngt
un.
G N .
Neuteniet
Gegi n
Alug/
ſuuitt
liglmn
3cnkecanede
erlelekinonnt
Huihrimn:

R

DWüß⸗

uunm

yuen
NN
nhde
UHn.
Mu etn
miheſe

llcctni

henn
) lumene

ucn ſ

rlen n, Uen
n gutign
Alnifcinni

umn.

urlenkdinge e
n mis un

e. zvhl 4
. iinlini 4

ℳ0. ſnte e

Gu,i ir
enit: iimau
alakle Ee llell.
vmmnee
+

De materis, forma. ofßicie &. Preshbyt. 265
ſariam, venialia verò, aut morrtalia confeſſa
ſaineentemn⸗
Qus ſunt materix proxima; F. Sunt
aus Ponitentis: Dolor, confeſſio, & bro⸗
poſitum.
63: An non ſatäafaktio etiam eſt materia
Pæœnitentia? Bt. Illam eſſe tantùm partem
integralem, non eſſentialem.
64. Conſtitutus in articule mortis adedie
ſigna Pœnitentis, vel Confeſſarium petiit,

debéine ſab conditione abſolvi 2 G. Debere

abſolvi ſine conditione, dummodo ſaltem
pPer unius teſtimonium conſter, cum dediſſe
ſigna Pœnitentiæ.

CATPU T II.
De Sanctiſimo Eucharißiæ
Sacramento.
Ejis natura & eſentit.
I.

Stene Euchariſtia verum Sacramentum?
B. Quòd ſit. Eſſo de finitum in Flor. F. 5.

Tiid ſeſſ.. c. I. Carthag. Later. &c. Ejus in-

ſtitutio habetur apud Matthæum, Mareum,
Lucam.
2. Eſtne hoc Sacramentum à reliquis di-
verſum, B. De hoc dubitari non poſſe, tum
ex Coneiliis ci citatis z tum quia non ſolùm
Par⸗

266 Pars 1 V. Caput 11.
partes eſſentiales; ſed etiam ſinem inſtitu⸗
tionis diverſum habet à reliquis.
3. Eſine hoc Sacramentum reliquis excel-
lextius? B. Eſſe, tum quia non tantùm ſigni-
ſKicat, & cauſat ſanctitatem Animæ creatam,
ſed continet in ſe ipſum ſanctitatis autho-
rem, tum quia eſt Sacramentum permanent,
ac proinde etiam ante uſum continet in ſe
virtutem ſanctitatit cauſativam.
4. Quid eſt Sferameneum Euchariſtis?
ge. Eſt Sacramentum corporis & ſanguinis
Chriſti veraciter contenti ſub ſpeciebus pa-
nis & vini, vi conſecrationis factæ à Sacer-
dote, ſub verbis certis, cum debita intentione
prolatis ſupra panem & vinum, ex inſtitutio-
ne divina veraciter ſignifieans corpus Chri-
Ki, & ſanguinem ſub ſpeciebus eorum rea-
liter contineri, per modum cibi & potũs ſpi-
ritualis, exhibiti in alimentum ſpirituale vitæ
ſpiritualis corpori Chriſti myſtico mandu-
canti, hoc eſt, Eccleſiæ.
. VUerba oonſecrationu ſuntne pars eſſens
rialis huizs Sacramenti à E. Sunt; quia ex
Flor. & Trid. ſunt forma hujus Sacramenti;
forma autem ex iſſdem Conciliis eſt de ſub-
ſtantia Sacramentorum, aliunde ſpecies ſo-
læ ſine verbis, nec præſentiam corporis
Chriſti, nec gratiam dandam ſufficienter
ſignificant, ac proinde non poſſunt habere
rationem integram Sacramenti.
6. As nunquid Trid. agneſeit hec Saera-
S=

m ghe
ſar ln 7
l e nfan
romſerntn
indrrli
cumen ufus
1 o
ſelkunet
ore
mumlnut
Vend iinn
nlinrin
orujn ,n
Muhu
lmmiui
CNbegule
cKGNnn
nſprnd
Auhzenhi
Pr nil i
alil aue
)es e
ahlrunn
ilnen
ngrce
atinm
Mnwhadten
c
Chingen
ſen tenmn

hhykil

en.
un boſi
mhmnſngit
midhetbunn
.
teizinenin
Hnunerilier⸗
Kunnudi⸗
Phourhmer
Anchkgic⸗
Crünpinns
unn
11 M;
Knnen
Celieeit⸗
Armn Me
riulketn
e
Dãül
4 Muri

N.

Ds gan difims Exchariſt. Satramento. 26
mentum conſiſtere in ſeciebus conſecratis ;
Sußicienter anutem videntur intelligi conſe-
erata per sorpus & ſangninem Chriſti à g.
Hanc conſecrationem eſſe diverſam ab illa⸗

quam Concilia dicunt eſſe formam hujus Sa-

cramenti, & quam in verbis conſtituunt,
7. Womode verba tranſeuntia poſſant
sonſtituere Sacramentum permanen: à Reſp-
Quamvis verba phyſicè tranſeant, manent
tamen moraliter tum in effectu, tum etiam
quatenus ex inſtitutione Divina ſunt irre-
vocabilia, quoad prolatiouem Saeramenti
oOperativam, ſemel factam.
8. Speciss panis & Vini ſunene etiam de sj/=
ſentia Sacramenti Euchariſitia? g. Affrma-
tivè, Cap. hoc eſt, de Conſecr. diſt. 2. dicitur ſa=
crificium noſtrum conſtare viſibili Elemen-
torum ſpecie, & inviſibili jeſu Chriſti earne.
Aliunde cùm ſit Sacramentum permanens,
per nihil aliud poteſt reddi permanenten
ſenſibile, quàm per ipſas ſpecies.
9. Corpas & fangnis Chriſti ſuntne con-
Rtituti va hujus Sacramentis H. Sunt quia im
Capit. Ego Berengarias 42. diſt. 2. anatemati-
⁊atur hæreſis, quæ aſſere bat, puénem & vinum,
quæ in altari ponuntur poſt conſecrationem,
ſolummodò eſſe Sacramentum, & non eſſe
verum corpus, & ſanguinem Domini noſiri
Jeſu Chriſti.
10 Quomodo corpas & ſasguss Chriſti paſ=-
ſunt eſe par:i Saeramenti, cum non ſini ſgna
M z Jen⸗

268 Pars 1 V. Caput II. .
ſenſibilia gratia dande? G. Dici poſſe, quòd
vel reddantur ſenſibilia per ſpecies affectas
verbis conſecrationis; vel quòd ſint pars Sa-
cramenti, non quidem tanquam ſigna ſenſi-
bilia gratiæ, ſed tanquam ipfſa virtus cauſa-
tiva gratiæ, cùm ctiam hæc ſit de eſſentis
Sacramentorum novæ Legis.
I I. An non ſubſtantia panis & vini, ſaltem
st terminus tranſiens, fit etiam de eſſentia
hujus Sacramentizg. Non eſſe, quia nec tenet
ſe ex parte materiæ, nec ex parte formæ,
nec ex parte corporis & ſanguinis Domini;
aliunde etiam in aliis Sacramentis materia
remota non eſt de eſſentiaeorum.
I2. At nunquid Florentinum docet, mate-
iam Sacramenti huj us eſſe danem, & Vinumz

B. Concilium enumerare materias etiam

remotas Sacramentorum, quæ de eorum
eſſentia non ſunt.
13. Eſine etiam quafß unio corperis Chri-
Iſii cum ſpeciebas de eſſentia huius Sacra-
menti à &. Eſt, quia hoc Sacramentum non
eſtſolùm corpus & ſanguis Chriſti, quomo-
docunque, ſed ut contenta ſub ſpeciebus,
Auod habetur formaliter per dictam quaſi
unionem. .
14. An ergo etiam actio tranſſubgantiaz
sig'a de ejus eſſentia erit ? . Omninòô; quia
hoc Sacramentumprout de facto inſtitutum,
non eſt corpus Chriſti quomodocunque
unitum ſpeciebus, ſed prout unitum vi Erz

hl
ſhruni
,Erehain
iercn lan⸗
GeNTe 1
6Gktrone
Gnfu⸗
Griix M
mihtnm,
ANRCtifri
Utr uttn
wiliin.
6 Bin hr
ſ

Wimnir, /N
ruil t⸗

(nra i
Krgirhtint
Ulagtrin
Agl
ſlinſſnie
itſeuni

Net, ltur
(Mhonlinve
hianſente
e in
n mli
nmeledn
mlikele zv⸗

De Sandtiſſimo Euc hariſt. Sacramento. 269
borum; hoc autem formaliter dicit unio-
nem eſſe vi verborum productam, ſicut aug-

nem novam, ſed dicit unionem produétam
vi activitatis formæ.
ſui 15. Sumptio éſtne de eſſentia hujus Sacra-
menti à &. Non eſſe, quia hoc Sacramen-
tum eſt permanens per modum cibi inſtitu-

1. 1

aniſin,

eun t tum, conſiciturque à ſolo Presbytero, cibum
wtlglinnt autem permanentem ſumptio non conſti-
unh tuit in eſſe cibi.
ligrun 16. An non ſaltem ſumptio erit ſpecials
inminn Saeramentum, ſiquidem illa poſitäâ confer-
Dan tur gratia? E. Non eſſe, quia nec habet pro-
imili priam formam, nec effectum diſtin Rum ab
Ctunrnmn effe cu ipſius Euchariſtiæ, cui fada eſt pro-
en Mutm miſſio gratiæ: Qi manAucar me, ipſe vi ver
n abin propter me.
17. An ergo boc Sacramentum oferaretnry
uini ilt gratiam, ſi fine ſumptione miraculosè penere-
ſoiriu tur in ſtomacho? N. Quid inde, ſi hoc con-
elcmmenmnn cedatur; Sicut cibus naturalis natrirer, li cèt
C, ſine ſumptione poneretur in ſtomacho. Un-
uloſtiin, de videtur ſumptio de lege tantùm ordina-
üüng ria requiri. Vel etiam dici poteſt, quod ſit

de facto conditio neceſſariò requiſita.
PreſeH 18. Ses eur ſamptio futura non poteſt eſſen-
nest , ialiter conſtiiuere hoc Sacram enthm. Ni-
quidem verba praterita ilud conſtituunt?
4snune M. Magnam eſſe diverſitatem; quia poſitâ re
wruit. præteritä facilé poteſt intelligi Sacramen-
M 3 tum

*

mentatio non dicit quomodocunque unio-

*

a70 Pars 1 V. Caput 11.
tum habere omnes partes ſaltem moraliter
exiſtentes; at verò nondum poſitis omnibus
partibus non potelſt intelligi poſitum totum.
19. An non ſumptio ſaltempaxs integralis
dici poſſit hujus Sacramenti H. Negativè,
ſicut ſumptio cibi corporalis non eſt pars in-
tegralis illius; Nec eſt ullum fundamentum
ex Conciliis & Patribus hoc aſſerendi.
20,. Sacramentum Enchariſtia contentum
ſub straqze ſpecie éſine unum Sacramen-
sum, vel duo? Prout ſic eſt unum Sacra-
mentum, unitate ſpeciſcâ, ac etiam indivi-
duali morali totali integraliter, quia Con-
cilia vocant Sacramentum in ſingulari, ali-
unde eſt inſtitutum ut alimonia „ convivi-
um, &G refectio, ex pane & vino conſtans»
qualis refectio cenſetur una ſimplex totali-
kate morali integrali.
21. An non ſint ſaltem partialiter diſßtinds
Sacramenta? B. Omninéô, quia ſunt realiter
ab invicem ſeparabilia, cùm de fao priùs
conſecretur panis, quàm vinum.
12. An ſint etiam ſpesie incompleta diſtin-
&a partialis Sacramenta B. Sunt, non
tantùm materialiter, ſed etiam formaliter;
quiaetiam quoad Symbolicam ſupernatura-
lem ſigniſicationem ſpecies vini ſigniſcat
formaliter præſentiam Chriſti tanquam po-
tus ſubſtantialis reſtinguentis concupiſcen-
tiam, & ſpecies panis, tanquam cibi ſubſtan-
tialis roborantis animam, quæ eſt omninò
Qiverſa ſymbolica ſignificatio. *52

„
ymunmnln

Gemulin
prethia

Gnndk, ⸗
imain
S
u uoNeℳ
leſenpi
Phetnmum
elcemumun
lbnennik
(lndr gütenn
Neuugmizt
1Mmmenannt
Gelciriinuſar
Ncezs
Irireinjne
Eierlarcen
eſendln
Crliinenu
Düvneul
ſkennerin
yhomuelker⸗
undad
1 Uueten
ſin iu⸗
pretle
limn onſekee
Moitu

8 g u

. el
ngineſnd

kkioſſt anln
un nnn ihnn

nekAunin

eiinin,
upiin gade⸗
urgülzli
BIni, iti⸗
zulfwtnln,
S

an ztilitr i
õ
ankichen
fan inn
Pr i.
11 e, O.
glanſimii
denſgnair
esfi⸗
r Onnnd.

De ſanliſimo Euchariſt. Sacramente. 371
2;. Quomodo ergo Laici ſub una ſpecie e:
eum Saeramentum recipiunt? &. Kecipi-

unt totum quoad ſubſtantiarn; quia ſub qua-

libet ſpecie eſt totus Chriſtus ſaltem con-
comitanter, etiamſi nou recipiant totum
uoad modum. L
14. Unde deſamenda eſt unitas vel pixra-
liim numerica hujius Saeramenti? H. Quia
hæc quæſtio tangit modum loquendi, ideo
ſi hoc Sacramentum accipiatur pro eo, quod
eſt Sacramentum tantùm, ſcilicet pro ſpecie=
bus, totidem erunt Sacramenta, quot ſpecies
diſtinẽæ, quia concreta accidentalis multi-
plicantur ad multiplicationem ſubje ctorum;
in Sacramento autem ſic accepto ſubje ctum
denominationis ſunt accidentia. Si verò
aecipiatur pro eo, quod eſt dignius in hoc
Sacramento, tune ſub omnibus ſpeciebus
debet dici eſſe unum tantùm Sacramentum,
quia ſecundùm hanc acceptionem corpus
Chriſti importatur in recto in hoc Sacra-
mento tanquam loco ſubſtantiæ panis, quaſt
ſuſtentans accidentia; cùm igitur rectum in
hoc Sacramento ſic accepto non multiplice-
gut, unum dici debebie Sacramentum.
2 5. Eſtne hoc Sac ramentunm nereſſarium,
neceſſitate medii ad ſalutem à . Negativé,
quia per ſe inſtitutum non eſt ad primam
gratiam conferendam. =è
Materia gacramenti Corpori.
26. Qua efß mwateris Sarramemti Corpers
M4

.
2

Pars I V. Caput 11.
7endo de materia remota! Bt. Ex
Flor. in decreto Eugenii, §. tertium, eſt
triticeus, quia Chriſtus con
pane, ſine add qualis ſolus triticeus
27. An debeat eſſe panis azymus, Vel fer-
mentatus Be. Utrumque eſſe materiam cer-
tam; at Eccle ſia Latina ex præceptoſolùm
azymum, Græcaſolum fermentatum co

28. ui conſecrationem panis fſatere in-
tendit, juxts wentem Eeccleſig, an conſecret
ber errorem appoſitum,
at Latinis illum eonſe-
quia Eccleſia pro-
ſecrare, non autem

Panem fermentatum
cùm Eccleſia prohile
«rare? g. Affirmativè,
hiber, illum ſcienter con
irritat conſecrationem e
29. Maßſa cruda eſine materia ſußiciens?
N. Non eſſe, quia quamvis ſubſtantialiter
Pane cocto, tamen panis uſua-
»nec vocatur propriè panis.
An haniu ma defactus vino, vel aquA
B. Eſſe, quia adhuc rema-
3I. An eti am pam is: qui bis coctus vocaturs
Be. Et ille eſt, quia iterata coct
extrahit ab uſuali pane.
32. Pgnis ex hordeo, avens
amygdalis, piſis, lentibus
&. Eſtine materia ſußßci

„eaſtaneis, cicere,
ens à BI. Nullo
ſunt panis ſimpli citer

ſrtbel
gei
A
Arlich.
ntrſic
le igllent
nrſeein 4
17 ſen 4
ns ſohſefe
11. er 1
uen
iſli⸗
Neta,
4
peactmiſan
lltnenlnſe
Sehtentnn
Munni
,—11
eektareinme
Dtion Wn.
Durimn en
ſeo dinnfu
Penun.
e Aman mu
hiiftiͤ h⸗
(olibtizne
efnlken:
end
Ulnmn
InEnhd
6 Prhnnii
x
n . N U
ulierithi
Ebuntion s

„Unlenie,

a N
rktſenn
: Nngti

Ralewenunnig

ann zai N.
nlgt, Uigon
ennn in
elen, ihe g,.
n muletetgn.
tanlernn minnn
Auf
ln nni in

õ

ach ne ilt⸗
ynr
nin
guadir ,n.

1
Rdrden,

Oõ

rmn /hi
ee

6

De Sandtiſſimo Euchariſt. Sacramento. 275
uſualis, & per ſe, ſed tantüm in defectu veri
Panis ex tritico.
33. Panu eriticeus aquâ voſacei, butyréô,
melle, alioque artificiali liquore confectus,
ſine ſußiciens? R. Non eſſc, quia non eſt
panis ſimpliciter, & uſualis.
34. An panis triticeus tindtus colore ru-
bro, qualu adhibetur proobſignandu literi,
ſir ſuſiciens? . Eſſe materiam ad ſummum
tantùm dubiam, quia etiamſi phyſicè tan-=
tům accidentaliter mutetur, quia tamen
uſualis vix cenſeri poteſt, ideo moraliter vi-
detur ſubſtantiahter mutari.
35. Quid autem de pane ſiligineo ?à Bt. Es
hunc eſſe materiam dubiam propter diverſas
opiniones Authorum, aliquorum exiſti=
mantium, fſiligineum ſpecie differre à tri-
ticeo; aliorum vix illum à triticeo diftin-=
guentium.
36. Fi pani triticeo ſit immiixts alterius
HSeciei farina, eſtne conſecrabilu? H Si mix-
tio ita ſit facta, ut adhuc maneat panis triti-
eeus, conſecrabilem eſſe, ſecùs non.
Materia Calicis.
37. Qus eſt materia remota Calici? B.
Exeodem Flor. & Trident. vinum de vite.
38. Eſtnepar ratio, ſive ſit rubrum, ſi ve ſis

album: N. Eſſe omninò parem rationem;

quia etſi ſpecie phyſica differant, ſpecie ta-
men morali non differunt; quia utrumque
eſt vinum de vite. è
M 5 39· A

474 Par,! . Capus 11.

Eſt, quia in ſubſtantiaeſt vinum, & quidem

potabile, quamvis non ſt plenè purgatum, &

decoctum.
40: Vinsm alin cohgelatum?ſine materiæ
ſuſſirien:? e. Eſt ex mente Lamburini, quia
ex ſe, & natura ſua eſt potabile.
411:. An ztiam vianm miraculosè ereatum?
. Eſſe & illud, quia eſt uſuale, & ſaltem in
actu primo de vite.
2. Quid de vino ex poma, Vel aliis rebus
expreſſin z Eſſe materiam ſimpliciter inep=
tam, quia nec ſunt vinum, nec potus uſualis.
43. An ſuttas adhut in as vu exiſtens pre=
babiliter indiſtincius ſpecie muſto ? . Non
eſie ſuſſicientem materiam; quia in hominũ
æſtimatione potiùs cibus, quàm potus eſt.
44. Vinamimbibitum in panr, an ſit ſuſſi=
eitns materia! B. Eſt valde dubia, quia non
orel de illo abſolutè dici, hoc eſt vinum,
ed potis, hic eſt panitr, habetque ſimilitu-
dinem eum muſto in uva exiſtente.
4. An ſutcns ex aDis paſſis expreſſus ſis
smaleyia Jußßriens B. Cum Tamburino, pro-
babilis non eſſe; quia adeo ſuccut & deco-
Gus eſt, ut nullam vini, vel muſti potabili=
datem ſervet.
46 Quid ſentiendum de vino aromati! us
eendito e Niſi ſat valdè modica mixtio,
eſſe prorſu dubià materiam; quia dubi eſt,
en nongmittat denominationem vini uſualis.
47 KRrid

39. An muſtam ſit materia ſußfeien, ? ge

NuNm
Pecuniun
E
mlake
(ehnnde
Crlimurun
1 Unlunnn
mde uck,
flbinna
llCrfuan
Periſfiruif
enrtſatrt
(iberken un
Plrannizm
nen di
Punmmimt
Mlan
fiſlltanen
(ummibetn
N Rhun
Hitinn ,
enſemtkite
lnſſennnee
Alm Cn
Aamni

af, De San tiſim Eurharift. Sacramento.,. 27½
ia 4 17. Quia autem de vino, qued jam aceſ=
e oie? N. Pariter dubiam rateriam eſſe, quis
ut dubitari poteſt, an non prorsùs ſit vinum
orraptum, & in acevum tranſierit.
nei . . . .
1nfus⸗ 48. Auid de vine ex agreſta &α vus imma-
nii zuris expreſſo, de vino aduſto „»vanppã Lorit
te H. Non eſſe materiam ſufſcientem, quis
atu 34 haæc omnia non ſunt vinum.
Kfatle,Ailtu 49. Debetne vino con ecrando aqua miſ-
a ln tceri? m. Debet exæ Flor. & Trid. Quia & de
4 6 Chriſto Domino habetur per traditionem,
nnſtnt uòd in ultima cœna vinum aquâ miſcuerit.
”ZM 50. Eſtne hat mixtio de neceſſit ate Sacra-
innen gen,i à Be. Non eſſe, patet ex modo lo-

lalsn quendi dictorum Conciliorum.
min ſullmi 51. As Chriſtus miætum aqu vinum con-
ufngu ſecravit, igitur ita infitnit, & feri pracepirs

u6 JdJam diziz: Hoc facite ? . Non omne, quod
abllufin Chriſtus fecit, inſtituit; Conſecravit etiam
l kelin poſtecœnam in paneazymo, in vino albo, &
lurfrin⸗ tamen non inſtituit; dicendo autem: hec fa-
inaiien eite. præcepit ſubſtantiam actionis, non verò
eornescircumſtantias, quas ipſe adhibuit.
lalmmingt⸗ 52. Vnde ergo habetur hæt neceſitas wix=
ntiniiiit⸗ gionis à Be. Ex ſolo præcepto Eccleſiæ, isque
Arüſttl auſt communis Eccleſiæ ſenſus.
13. An ſit pecratum grave vwiitere banet
ablo mixtionem à H. Efſe, quia licèt quantitas
Arditt aquæ miſcendæ ſit levis, ejus tamen ſi gnifica-
eAH Lio & my ſterium eſt grave, cùm repræſentes
mlb aquam àlatere Chriſi fluentem, & unionera

Eecleſæ eum Cheiſto. MAI 4

S Paps 1py. Oaput 11. * =
54. Gon vertitürne aqua vine mixta im-
me iatdin ſangninem Chriſit? Reſp. Affir-
mative; quia de totoeo, quod eſt in Calices
& conſtituit :num uſuale, dicitur: Hic est
Jangnis mkens: Totum igitur debet vi verbo-
rum converti in ſanguinem.
8 Praſentia Materiæ.
1. Qualis praſentia Materie tonſecrands
Vequiritur ad validam ejiss tonſecrationem?
. Lalis, ut per Pronomen: Hos, vel Hic,
independenter à difcurſu, vel nutibus, juxta
genuinpam ejus ſignificationem, cum veritate
demonſtrari poſſit.
6. An ergo panis & vinum diſtantia à
Sacerdote interj elis pariete, aut poſt tergum
ex'ſtentia, vel in ſacrario recluſa. vel repoſita
sa proximam menſulam. hoſtia ſub mappa,
ſab corporali, in Miſſali exiſtens, validè con-
Ieerentur? Z. Futuram ſaltem dubiam conſe-
crationem ob contrarias opiniones Autho-
rum, ac proinde prersùs illicitam ; quia
dubium eſt, an per pronomen hoc, vel his
genuinè demonſtrari poſſint. =
77. An hoſtia in ciberio elauſo, & vinum
in calice ceof erto valia? conſetrari poſſit? B.
olle, quia ſecundum communem uſum
loquendi, ſolet res contenta per immediatò
sontinentem ſigniſicari.
18. An Hoſtia ſub altera exiſtens, quæ non
vigenr, conſecrari poſſit? F. Poteſt; quia ex
communi uſu adhuc cum veritate demon-
Aatur per pronomen Roc, vel Hice. Aan.

oin
Eum⸗
Ciuna
ſuninn
ufli,
eagtaiiiid
ui nmn
Vnpntenra

e

l
lin Ml
,Dlunkeun
rindts )
Me ntin,dsa
Nronuir
Meneud
GNuin mün
ſe onllezuſrn
Gttiiienien
unmindnz
letnent
eſlla min
fuhnin,
lninnit,
Auflen
( Planht
einnmn
iueng Syft
ſon mnnane
) Munitelnin

etr,
1
SZ
Ani,

ſeulugtten
1

wtn e,ſell
èõ
õ

†·.
◻

nns anl

Ann, ulfehen
pmniitlnt
vln Miſi uſ
Aämin tiid n.
Bean ltsnn.
ð

u milcin 1
rpumll 9, NO

xi
GaniA
AnefnnſßN
GaGHNI 4
mgiit
Aunete t
unfe
rnerNr.

An

De ſandtiſimo Euehariſtia Satramenio, 477
Auaäntätas materia.
59. Quavtitas materia zam magna, 5
danihm ſecundhm aliquam ſui partem ſis
præſens Sacerdoti, v g. vinum in magno ds-
lio, an teta conſetrari poſſit? Reſp. Quanta-
cunque ſit materiæ quantitas continuata,
dummodo juxta communem uſum totage-
nuine demonſtrari poſſit pronomine hes
vel hie, conſecrari poterit, ſi ſecunduùm par⸗
tem ſit præſens,
60. Debetne materia conſecranda eſſe de-

terminata à Reſp. Debet etiam ex inten-

tione miniſtri, alias hoc ipſo non cum veri-=
tate illam demonſtraret per pronomen Hos
vel bic.
Determinatio materie.
61. Sé gquis mediam partem boſtiæ, vel ina

per plures hoſtias ſex tanizàm velit conſecrare,

an validè ſit conſecraturus? B. Si intentio fe-
ratur in dimidiam partem determinatam, vel
in ſex determinatas & deſignatas hoſtias;

fore validam;, non fore autem, ſi fersturin

illas indeterminatà , quia in priori caſu
cum veritate poteſt per pronomen Hot de-
monſtrari materia non autem poteſt in
caſu poſteriori. S

62. Si Sarerdes patans ſe unam boſtiam

bhabere in mans, habeat duas vel tres ton-
glutinatas, proſorat verba conſecratienis;

an conſevret emnestres? N. Si habeat in-

tentionem abſolutam conſecrandi id, quod
M 7 mMmani-

*

V8 Pert y. Caput ..
manibut tenet, conſecrabit omnes, quia ee
fecus conſecranonis ſequitur intentionem,
non verò cxiſtimationem conſecrantis. A-
liud eſſet ſi intenderet tantùm unam, quam
vVidet conſecrare.
63: Sacergos intenderet in Hoſtis pri-
mam partem, aur altimam partem propor-
isnalem, primam auz ultimasm dimidinm
tenſecrare, an aliquusd conſecraret? E. Nihil
conſecraturum ſuppoſitâ divſibilitate con-
tinui in ingnitum; quia vi talis intentie-
nis nulla fieret determinatio partis conſa-
Erandæ.
6⁶4 Qui intenderet tonſectrars Hoſtianm
iHam ex plaribus, quam DEvS conſecratam
vult, an sliquid conſecrareti h. Nihil conſe-
raturum, quamvis DEUS revelaret, quam
deſi gnet; quia vi talis iutentionis præcisè
nenpoſſet Sacerdos dererminatè demonſtra-
ve hoſtiam confecratam.
⁶1. Si Hoſtiam asnam von conſecratam ,
immixtam pluribus Hoftiis priᷣ: canſteratis
Vellet quis cov ſeerare, ſußicerétnstals inzen-
F'e, qluAaâ diteret? Volo con ſecrare illam, gu
vpæ eit conſecrara? . Probabiliùs non ſuffi-
ceret, quia viillius intentionis nulla deter-
minate demonſtraretur.
66 Qualus ergs tune intentio deberet baz
eri: à Talis: volo has omnes conſecrar
ſubconditione ſi non ſunt conſecratæ.
67 Foréine antens nese ſarium omnss ſud
Sen-

lenl

mgiufuil
un N
mitn. i
atuſde n
ſar CMretf
Frmontitreke
enlum
((Auhen un
Imnu//ue
0Mtalmlk
CA ,uts
iome are
Gihentuind
hurum ,e
vluritgii n
Gul nguer e
Eru danmend,
Nennetnin
finnfnnn fr
(ungm e⸗
gpin cfun
Cnim gunt
finim
munRmnirmn
Wn
fb uia h
endinh
ll miiziin
NAannmn
ß/

one

.
1inen nis

nſeng 1. N
üſßline n

AO

r min,ig
PeNMldne
unKltn.

NNN
skrmienk
nu , Min
viiu,cnin
Stnli
Gunmlmn, ,1
riatitmi⸗
mmnnlilt
min h
Huemaln
i
,e

.

Be ſanRtiſſims Euehariſt. geraments. 275
ab n ditione conſeerare propter una m non con-
ſecratam 7 Ne. Si ſacerdos ſeiens unam eſſe
immixtam, haberet tot communicantes ut
binas cullibet dando poſſet omnes diſtri-
bucere, deberet potiùs ſic diſtribuere facts
præmonitione, quòd licitum ſit, duas ſimul
ſumere; & ut non intendant abſolutètotum
id aderare, ſed tantùm quod reipſa conſe-
eratum eſt) quàm de novo ſub conditione
omnes conſecrare.
68. Quid ſi autem plures non conſecraia
forent immix'a conſecratis? N. Tunc om-
nes ſub conditione conſecrandas eſe, quia
ex una parte non poſſent ſine magna incom-
moditate ſingulis communicantibus plures
ſmul porrigi, ex altera parte aliqui frauda-
rentur Sacramentò, & adorarent Hoſtiam
non conſecratam.
69. Ae nunquid ſacernos poteſt offerre ſa-
erificium pro es, guem DEVS deſignaverit 7
Cur ergo non poſſet conſecrare Hoſtiam,
quam D Eus deſignaverit? H. Magnam eſſe
diverſitatem, quia in conſecratione vi modi
ſigniſcandi formæ, debet poſſe materia de-
terminata demonſtrari, quod non requiritur
in oblatione-
70. Si quiz ex Hoſtiis imparibas veliz ſo=

lam mediam Haſtiam tonſecrare, neſtiens qaa

ſe Ua, an aliquid conſecrabit à e. Prorſus

hnihil ex ratione ſæpius repetita.

7I. Car erge peteſt ſaserdes abſolvert.
en n

1488 SPayy I y. Capuz IJI.
tam intentione tendente ſolum in illa secege
ea ex plaribus confeſſis, de quibus dolei pPœ-
niten: Reſp. Quia in Sacramento Pœni-
tentiæ per formam non ipſa peccata, ſed
perſona determinatè ſignificatur. In peecatis
1. itut ſufſicit quæcunque deſignatio eorum
ſEb aliqun prædicato, quod reipſa illis ineſt,
quamvis miniſtro non fit notum.
7 2. An Panis & Vinum ſint conſecrabilia

èͦn quacungque minima 7uantitnte? Keſp. Poſ- .

ſe conſecrari in quacunque minima, dum-
modo ſit naturaliter perceptibilis; quia eſt
demonſtrabilis: ſecus ſi non ſit perceptibilis
naturaliter 3 ex oppoſita ratione.
3. Cur ergo ex Hoſtia eonſecrata, ſi par=-

ticula nullo etiam ſenſu perceptibilis deci-

KAae, adhuc conſecrata manet ⁵ Reſp. Quia
Tiid ſeſſ rʒ. can. 3. Anathema dicit ill: „qui
negaverit ſub ſingulis cujuccunque ſpeciei
partibus, ſeparatione factâ, totum Chnſtum
contineri. Neque requiritur in Hoſtia jam
conſecrata demonſtrabilitas ſicut requiri=
tur in conſecratione ob veritatem verbo-
um. L
Neceßitas utriusgne ſperiei.
74. Eſtne de nereſſitate Sacramenti Eu-
chariſtiæ, us reipſa conſrereturutraque ſpoe=
cies? E. Negativè; quià verba conſe cratio-
nis panis habent ſuum effectum ante conſe-
crationem vini, & flatim adoratur panis
onſecratus. Cap. ſanò decelebr. maſj.

7. A*

eh
,Uln
Vn 4 t
arii⸗ mn
tnneu
gemiman
ſder Dit,
36 A M
prenms

7

rhhlne
ci,riatin
C Nl 1
n, tu zrialii
i MAN,
in: iad
llnſed iniien
AtN Nnd

llün anndn

r ten, pien
fpi hunm
kintgitirutg
Uun dndntern
Elulnnenen,
n
4 ſili⸗
Uiluntnd an

linl hnae
iNepleng
im Shnnart,
en, gun
heſtrirne

De ſanctiſfjmo Euchariſt. Sacramento. 281
75. An eadem conſecratio utrinſque ſpe-
ciei ſit ſaltem de neceſſitate ſacrifitii? Reſp.
Eſt; quia aliàs non haberetur explicita re-
præſentatio cruenti ſacrificii per effuſionem
ſeu ſeparationem ſanguinis à corpore Chriſti
facta, Trid. ſeſ-. 22. c, I. M

inliig 76. An non ſaltem per Papæ giſpenſatio-
tmn. nem poſſes fieri ſacrificium per conſecrat ionem
rateni unius ſpzeiei ? Reſp. Negativè, quia eſt in-
wineeg diſpenſabile, ut ſine eo, quod eſt de eſſentia
em e eriſicii, ſat ſacrificium.
,

i 77. Cur nequit dici, quèd Chriſtus inſti-
e

H. tnerit dus partialia ſacrifieia ſicut duo par-
e tialia Sacramenta Euchariſtis; ac proinde
Iirut poterit aliquando Sacramentum par-
tiale confzi, ita fieri etiam ſacrifßeium par-
tiale? Reſp. Nullum eſſe veſtigium talis in-
ſtitutionis, quia Chriſtus ſacrificium hoc
voluit fieri, per explicitam myſticam cor-
poris & ſanguinis ſui ſeparationem, quæ
Heri nequit ſine utraque ſpecie. Sacramen-

nte ſſ

ſclrie

ug MN

Dwrie Hoht
kinin tum verò inſtituit per modum alimenti ſpi-
menti riruali⸗ utraque autem pars habet rationem
1menti.
78. At nunquid ſußſcienter exprimiturſe-
Puenb paratio corpor & ſangtiinis, i vi verborum
nd ponatur vel ſolum corpus, vel ſolus ſangteis
rd Chriſtià Reſp. Fore quidem aliquam expreſ-
uint ſionem ſeparationis, non tamen illam ex-
Saunn. plicitam, quam Chriſtus fieri voluit, dum
lu dixit: Hoæc fatite in meata co miemoerationem.
49 79. An

1

21⁸2 Pars IV. Capus 11.
79. Ad conficiendan Euchariſtiam n5
Sacrameninm eſt, reqniritärne ſalsem impli=
cita voluntas saxſecrandi utramque ſpeciemt
Ne. Mihi verius videri, quòd requiratur; quia
Chriſtus hoc Sacramentum ita inſtituit, ut
sjus confe ctio indiviſibiliter eſſet ſacrifica-
tio, ſiquidem voluit ita ſieri, ſicut ipſe fecit:
cùm igitur ſacriſicatio fieri nequeat ſine utra-
que ſpecie, neque voluntas ſacriſfi candi erit
ſuſticiens, niſi ſit voluntas conficiendi ſub
uiraque ſpecie, conſequenter etiam volun-
sas conficiendi hoc Sacramentum debebit
eſſe de conſecranda utraque ſpecie.

Forma Sacramenti Euchariſtiæ.

80. An verba illa: Qui pridiè quàâm pa-

teretur, & c. ſint de neceſſizate Saoramenti Eu-

ehariſtiæ 2 &. Non eſſe, quia Concilia, & Pa-
tres docent, hoc Sacramentum confici per

verba Chriſti, qualia non ſunt verba illa.
81. An illa verba: Accipite & manducate,
pertineant ad ſormam hujus Sacramenti? B.
Non pertinere, tum quia apud Lucam nee

habentur, tum quia à Concilio Flor. & Irid.

nonponuntur pro forma, tum quia ſunt tan-
tùm præceptiva ſumptionis.

8 2. An particula, enim, ſit de hujus for-

ma eſentia ? R. Negativè, tum quia nec
Luca, nec à Paulo ponitur; tum quia eſt par-

ticula tantùm oonnectens ſubſequentis cum

Antecedentibus,

mmunntt
Gmennez
iuminui
ſuein.
1e Vuch
ninnic⸗
(Ple
Nisinun
Ku
ℳ1ned
unſim lu⸗
t eleuune
ic illin inel
hractritlahen
eOrbunnte
fntin ,atinnſe
ſrſenimeſße
ſellenilimt
ul kernt
ounſeguu
Denwihenmen
Gelelh:
np enſiqn
Ppumrin
h Vügerg
imni R

Eihummnli

hummt
wlpuimen

lee E
Ahereeet
ſgitta

thlnen

luurſen⸗
uuſtenie
autinfonn
umnie
ehe⸗

—

lſt

ühr
Annaſd
ndlnr
Lumntid
grrſeul
ekonnemm
6bnummi1
IuenE
pNrS
milinin.
4 5
uniul
nan⸗
penan

we

De ſandiſimo Enchariſt. Sarramento. 223
38 3. Suntne verba: Quod pro vobis trade-
tur, de eſſentia Forma? R. Non eſſe; tum
quia non omnes Evangeliſtæ habent; tum
quia conſtat ex uſu eccleſiæ non adhibentis
äilla verba.
84. Qus ergo eſt Forma eſſentialis Sacra=
menti Corpori Chriſti? R. Hæc ſola Verba:
Hoc eſt Corpuas meum, eæ Flor. ſapè citato? E?
Tridentinum ex veritate illorum verborum
colligit præſentiam Corporis Chriſti.
8 . Qua eft eſſentialis FPrma ſangninis
Chriſti? Hanc eſſe: Hic eſt ſanguis meis;
tum quia variæ liturgiæ omnes habent hæc
verba. In reliquis verò verbis variant; tum
quia ex iſtis ſatis intelligitur præſentia ſan-
uinis Chriſti ſub ſpeciebus.
86. Cm Euchariſtia non ſilum ſit Sacra=
mentum, ſed etiam ſaerificium; videntur ad
ſignißic anda meffuſionem ſanguinis neceſſaria
eſſe ſaltem illa verba: Qui pro vobis effun-
detur à R. Hæc verba ſignificareſolàùm effu-
ſionem ſanguinis Chridiin Paſſione:efluſio⸗
nem verò Sacramentalem ſufficienter ſigni=
ſicant illa verba: Hic eſt ſanguis meus, vi
quorum, hòc ipſò quòd formaliter ſolus ſan-
guis ponatur, intelligitur ſeparatus à corpore.
87. Quis eſt ſenſus verborum Forma huites
Saecramenti? &. Hunc eſſe, hoc edulium
eſt corpus meum, hic potus eſt ſanguis meus,
vel hoc coatentum ſub ſpeceiebus eſt corpus
meum, ſanguis meus.
88, Act*

D
1824 Paxrs I V. Capur II. ie
Altio Converſiya. d
388. Fitne in Sacramento Euchariſtia vera dnd
eon verſio panis & vini, in corpus & ſangni- ke⸗
nem Chriſti àε R. Fieri ex definitione Concilii n
Trid. ſeſſ. 13. 7. 4. & Can. 2. cam que tranſſub- 8 *
ſtantiationem vocari. dbin .
39. Qualis eſt hac aftio converſiva, ſeu des
sranſſubſtantiativa? R. Eſſe conſervativam

ſil,

acci dentium ſine ſubje co & ſimulalligati- o emnd
egMANNG

vam, vel quaſi unitivam accidentium cum
copore aut ſanguine Chriſti: ſic enimoptimè
ſalvatur, quomodo fiat tranſitus totius fub-
ſtantiæ in aliam ſubſtantiam, remanente ter-
tio communi utrique ſubſtantiæ; & quomo-
do corpus Chriſti ſuecedat ſubſtantiæ panis

ntwuttung
Cinrkanmi.
16 Gnd ,
Ammmln

in munere ſuſtentandi accidentia. kmiͤmnſen
90. Quid eſ in hot myſterio, ſubſtare atc- ndnliſtl
cidentibus: B.ld in duobus conſiſtere: nimi- ummuinn⸗
rum in allegatione, & quaſi unione corporis Uln.
Chriſti ad accidentia; & ſimul in cauſalitate . baial
morali corporis Chriſti in endem accidentia ihlnint
conſervanda ſine ſubjecto. nignuitun
9 1. ealis es has quaſi unio ſen alliga! ioꝛ Kirani
Reſp. Dici poſſe, quòd ſit ipſa actio conſer- aimmd
vativa accidentium, ex natura ſua exigens, Un kianmefe⸗
ut ubicunque ponantur accidentia, ibi pona- Nmunu
tur Corpus Chriſti. N Püznien
2. Deſinitne tota ſubſtansia panis & Vi- Mnmi dih
ni ſub ſpeciebus conſecratis? R. Etle de Fide, ihleſtton
quòd deſinat. O=Wð ſeiunm, uon
9. An poſt conſecrationem panis & vini Al wtin

76K6 *

N
N N NrE
8NAemene

e I

elnnl
4
ſeneril
giermunen

4 1 .
EEU.

cidentali, aut etiam ſubſtantiali, ſive per

Be ſandtiſſi mo Eue hariſt, Saeramento, 285
vtaliter ſis totus Ohriſtas praſens ſub ſpecie-
bus panis & vini? Reſp. Omaianò eſſe, idque
deſinitum eſt in Trid. ſeſſ. 13. Can. I. contra
Heæreticos.
94. An ſit totus Chriſtus etiam ſub quali-
bet ſpecie? Reſp. Nec de hoc dubitari poſſe
ſalvâà ſide. S .
5. Ponityrne autem totus Chriſtus ſub
qualibet ſpecie vi verborum conſecrationis?
Reſp. Vi verborum formaliter ſub ſpeciebus
panis ponitur ſolum corpus, & ſub ſpeciebus
vini ſolus ſanguis, utpote quæ ſola ſignifi-
cantur formaliter. H
9 6. Quomodo ergo penuntur reliqua 2
Reſp. Ponuntur ſolùm concomitanter, qua-
liter ſub utravis ſpecie ponitur, quidquid
cum corpore, vel ſanguine Chriſti habet, aus
unionem phyſicam, aut connexionem natu-
ralen.
97. In qao Jundatur hac toncemitantias
Reſp. Eam fundari, vel in unione phyſica, vel
in connexiene naturali. Ex Trid. eit-.Unionis
ſiquidem natura eſt, ita connectere extrema,
ut ea durame neceſſe ſit quodlibet extre-
mum, ubicunque ponatur, trahere ſecum
alterum extremum.
9⁸. Quid ſignificatur per ly corpus in hoc

Ssçeramento? Reſp. Conformiter ad docri-

nam Philoſophorum ñignificari materiam
eorganivatam, aut organizatione tantùm ac-

ani-

236 Pars I V. Caput II.
animam rationalem, ſive per formam cadæ-
vereitatis indeterminatè.
99. Quomodo exiſtit Chriſtus ſub his ſpe-
cieba? R. Non exiſtere circumſcriptive, ita
ut ſingulæ partes ſint extra ſe invicem po-
ſitæ, & ſingulæ diſtinctum ſpatium occu-
pent; ſed deſnitivè hoc ſenſu, quòd totus ſit
ſub tota Hoſtia, & totus ſub qualibet parte
Hoſtiæ, ſive diviſæ, ſive conjunctæ.
Effectus hujus Sacramenti.
100. Requiritärne ad effectum hujus Sacra-
menti conſequendum aliqua adluslis de votio?
R. Non requiri: quia Sacramenta conferunt
gratiam non ponentibus obicem, ſuppoſito
autem ſtatu gratiæ privatio devotio nis non
eſt obex.
101. An hor Sacramentum sauſet gratiam,
quamdiu in fſiomacho perſeveras ?à R. Om-
ninò cauſare, ſi adſit augmentum novæ di-
ſpoſitionis: cùm enim inſtitutum ſit per mo-
dum cibi corporalis, & maneat in eo virtus
prior; ſicut cibus corporalis operatur quam-
diu eſt in ſtomacho, ita & hoc Sacramen-
tum.
102. Sed eur reguiritur neva dißeßtio?
R. Quia ex do drina Tridentini Sacramenta
conferunt gratiam ſecundùm cujusque di-
ſpoſitionem; cùm igitur nova diſpoſitione
non accedente, non ad ſit nova determinatio
Sacramenti ad novum effeétum producen-
dum, eum non producer,
1037

l o
zrihtnm
jnetN
Peeneenume
ſennitzin
cltint,
ſeamunen
Uimirug
1007
ſo nlin
yin tfn
SNOuun)
Nigynwierut
rginter⸗
hitmolg
Uan knß
W.
Nj. Cpnn
in fiminien
nltvn in
lle ee

Dinngi wr
ſenunnkmt⸗
Ablumil
ſennne
t, guii
Güi pun
1riſieri⸗

1

nulfulteg
Ntcongpctz,
ingn,
Afhnkan
inu ltnd
unmenalnn
Wlen hl
tnndoniner

wnioſun,
enur D.
Nehent

Kunummnt
gkimmmiee

Loemenhennt
znovln
NMe AIme

vN ii

Pünm tatun

1 1.
n dufe
bemand
tun.
6

N

Be ſandli ſimo Euehariſt. Sseramento. 237
103. Si hoc Sacramentum operatur per
modam cibi corporalie, ergo ſicut eibus, ita
illud operaæbitur prim?, poſtquam corra-
ptum eff R. Eſſe hane diverſitatem inter
cibum Sacramentalem, & corporalem, quòd
iſte proſit per ſui converſionem in alitum,
quaſi patiendo, ille verò proſit agendo, &
in ſe convertendo alitum, adeoque aget,
quimprimum applicatur.
104. Cur autem requiritur pro ſequens
tibus inſtantibut nova diſpoſitio, ſiquidem
pro primo inſtanti nul'a adlualis neceſaria
eſt ? R. Quia in primo inſtanti non habitò
obice, producit totum effectum, quem pot-
eſt; ut igitur in ſequentibus inſtantibus plus
aliquid agat, indigebit novâ aliquâ determi-
natione, quæ fit per novam diſpoſitionem
fubjedi.
10 . Cur non poſſet dici, quèòd ioſa gratia
in primo inſtanti data, ſit di ſpoſitio ad aug-
mentum gratia in ſequenti inſtanii danda?
R. Ideo, qued id, quod datur intuitu hujus
Sacramenti, non poſſit eſſe diſpoſitio ad efte-
ctum ejusdem. Sicut id, quod datur in præ=
mium meriti, non poteſt eſſe diſpoſitio ad
præmium intuitu ejuſdem meriti dandum.
106. At nunquid, ſi quis kodie ſumptam Eu-=
chariſtiam reiiceret, eandemq; eras iterum
ſumerat, gratia per illam hodie data, fores
diſpoſitio ad gratiam eras dandam per ean-
demm ? eur igitur igem dici nequliret in priori
ſa

288 Par; V. Eapzt 11.
caſu? Reſp. Eſſe hanc diverſitatem, quòd in
priore caſu foret nova manducatio & appli-
catio, adeoque & novus effectus, in altero
autem nova applicatio non eſſet.
107. Si hec Sacramentum producit effe-
dtum quamdin durat in ſtomacho, utiliue
égitur erit, illud in majori quantiate ſume-
re, quàm in minori? Reſp Fritutiliùs per ao-
cidens, quatenus plures diſpoſitiones ſung
ponibijiles; non autem per ſe præcise propter
diutarniorem durationem.
108. An haec Sacramentnen ficiè ſuſcep-
tum reviviſcat ſublaté́ obice an ponendum
ſaum effectum? Reſp. Reviviſcere; ſi enim
Baptiſmus reviviſcit, cur non etiam hoc re-
viviſceret.
109. An reviviſcat etiam, poſtquam ſpe-
cies corrupta ſunt? Reſp. Probabiliùs non
reviviſcere, niſi durantibus adhuc in ſtoma-
cho ſpeciebus; cùm enim Sacramentum hoe
permanens ſit, poſſitque tolli obex adhue
durantibus ſpeciebus, non videtur fuiſſe
tanta neceſſitas aut congruentia illud ita in-
ſtituendi, ut reviviſceret etiam poſtquam
phy ſicè pertranſiit, ſicut in aliis Sacramentis,

quæ in actione tranſeunte conſiſtunt. Et id

conformiùsetiam eſt, ad naturam Extremæ
Unctionis, & Matrimonii, quorum illa non
reviviſcit, juxta communem, niſi durante
eodem morbò, hoc verò durante eodem
matrimonio. j
110,

Nheht
17 dent
ghuln ſoi
juridl
ſeanr erdh
zrmn,zixn

eſognenol

Cnuht. 1

lbtge,cntnt,
En nnmht
l hhſedunn
Dlr

inmmaddlan

zrumunet
Tenumemhnirn
Dlindcorentmr
Il. Nipnus
ubuſuhame
Ulaconeterin
Merninedlad
Crſeuiini
Cnguinin.
1Anlatme
iſengſennnn
ikrigrmrirt
Nluikennand
enppeltn
Wumodouni

Nlent

n

Mr onde
. „

WAAY/AKNE.

ainſiune⸗
Wrn
runidte
Cgeblcel
mr tien ie
atemiilit
e in w,l
tliſtnnen
Gutnifenb
Aumuminunt
4
AN
ween

N

110

De ſandtiſime Enchariſt. Saeramento. 199
10. Conferturns per urramque pecienm
centinuatim ſumptam, major g'atiια, gquadm
ber unam tanihm E Cum communi nega-
tivè, ſicut nec duæ Hoſtiæ, ſi continuatim
ſumantur, plus gratiæ conferunt, quàm uns
per ſe loquendo. Et certê, cùm æqueè ſit to-
tus Chriſtus ſub una ſpecie, ac fub altera, &
in ſcriptura uni ſpeciei idem effectus tribua-
tur, qui usrique, v. g. vita aterna, manſio 18
Chriſio, &c. non eſt ratio dicendi, quod
utraque plus conferat, qum una.
III. Eſtne vemiſſio peccatorum venialium
effectas hujus Sacramenti B. Eſt, quia
Trid. ſeſſ. 1I 3. c. 3. dicit, per illud conaonari
leviora peccata. Et cùm ſumatur per modum
alimenti ſpiritualis, reſtaurabit utique ruinas
quotidianarum imperfectionum; ſicut ali-
mentum corporale reparat id, quod calore
nativô conſumitur.
111. Praſervatio à mortalibus ſtne effe-

tus hujus Sacramenti ?à B. Omninô, ex Trid.
quja confert gratiam abundantiorem, re-
plet animam dulcedine, fugat dæemones,
dat ſpecialia lumina, diminuit fomitem, 8&
concupiſcentiam.
II3. An per hoc Sacramentum remittatur ex
pre operato pœna temporalu à Rt. Negative;
quia hujus virtutis nullum eſt indicium; &
cùm ſacri ficium ordinetur ad remiſſonem
Pne temporalis, nonerat neceſsè ad eundem

effectum ordinari ſub nomine Sacramenti.

☛

1I4. An

296 Pare l V. Caput 11.
114. An adeptio glo-iæ ſit effektus hirjges
Sacramenti? . Eſſe aliquò modo, juxta illud:
ui manducat hunt panem, vivet in ater-
i m. Uti & dulcedo actualis: Pſ. 67. Paraſti
in dulcedine tus pauperi DEVS. Et reſurre-=
ctio corporum, &c.
Sac riſicium.
11p. Sacramentum Euchariſtiæ habétne
Hmul rat ion em ſacrifcii? e Eſſe de fide, quòd
habeat, inde vocatur Sacriſicium Miſſæ, in
qua conficitur hoc Sacramentum.
116. In quορaä⁄ſ6ſeDt eſſentia Sacrificii Miſſa?
Ze. Verius in ſola conſecratione utriuſque
ſpecie cùm illi ſufficienter conveniant om-
nia, quæ requiruntur ad verum ſacrificium;
etiamſi non phyſicè deſtruatur res oblata,
ſed tantùm moraliter, quatenus fit cibus &
potus ſpiritualis ex corpore & ſanguine Chri-
ſti. Sicut etiam manducatio victimarum non
pertinebat ad rationem ſacrificii.
117. Luale eſt hoc ſacrificium, Juanium
ad fines, ob quos offertur? . Eſſe Latreuti-
eum, ſive laudis: Euchariſticum, ſive gra-
tiarum actorium: Propitiatorium, ſatisfa⸗=
dorium, Impetratorium, denique comple-
Gtitur perfectiones omnium ſacrificiorum
Veteris Legis. Ex Trid. ſeſſ. 22. «ap. 1.
Can. 3.
118. An ergo hoc ſacrificium erit imme-=
dist? deletivum peceatorum mortalium ?
8gt. Tantùm mediatè, impetrando auxilis ad
aRu

Afen
gtecre
,

zwin Anul
enmtluiut

H ſiing

eltentis

(cW1ttaſ ift,

Alcnn Aumn
rſtcunmnm
lum
1u ſ

ievAr 4 ,

fnini 1
gin
Mennclche
ummms
Ptlgun ke
ntnte
10 Aml
Amiwihnbe
ment
c(cun li
; 1e
mnpnmi
culmert
n hnitn
ſzenteſnen
hahrſen
uungiün
utyinninn
in An

6 1G
icet ℳ
hen ſi
Welhe
R ni
ſeinien.

ſin
unt.

14 aſegt

ntoann ſe

wurerr
Rmeun.
4

4—2
ſemndunifnih
aruſi
ronnnr
Eunnntin,
iun dln⸗
Wrnu
imiNdi
Ktondm.
nid
,„
oitiun, r
.
V1½ elH
vyiun left
Mmnus 1 /
Enſeam

an ilemn ,

H
. Au
en n:
um Mn
i

win

De ſandiffimo Euchariſt. Sacramente. 29
actum pœnitentiæ, per quem peccator dh-
ſponitur ad remifſionem peccatorum. Tri-
deni. enim citatum c. 2. ait: Huju: quitpe ob-
latione placatus Dominus, gratiam, & de-
num Pœnitentia concedens, crimina & peo=
cata etiam ingentia dimittit. Nec multàm
valeret Sacramentum pœnitentiæ, ſi hoc
ſaerificium immediatè ex opere operato de-
leret mortalia.
119. Si koc ſaerißcium per vim impitrato-
riâm auxilii delet peccata, quomodo ergo eſt
propitiatorium B. Per vim impetratoriam
movet quidem liberalitatem Divinam ad
eonferenda dicta auxilia, at per vim propi-
tiatoriam movet clementiam DEl, ut (ſicut
Trid. loquitur) hâc oblatione placatus Do=-
minus det ex liberalitate dicta auxilia.
110. Qsomodo fit hac placatio Divinæ
elementia per hoc ſacrificium? H. Quatenus
repræſentat DEO ſacrificium Crucis appli-
catum illi, pro quo ſacriſicium Miſſæ offer-

tur; atque adeò etiam ſanguinem Chriſti

fuſum pro remiſſione peccatorum ipſius, &
proinde exigentem remiſſionem peccato-
rum, & præviè& neceſſaria auxilia, & donum
pœnitentiæ proeo, pro quooffertur.
121. An hoc ſacrificium conferat etiam aug-
mentum gratiæ ex opere operato? . Minime,
quia hujus virtutis nullum eſt indic ium, hic-

que effectus eſt proprius Sacramentorum; &

alias poſſet etiam primam gratiam ſaltem
N 2 per

192 pays 1V. Caput! 11.

per accidens conferre; poſſetque utiliter of-

fterri bro infantibus, pro augmento gratiæ.
122. ℳ2 & quomod⸗ Venialia debeat 2 Be.
Delere etiam illa tantum mediatè, ſquidem
Tridentinum nullam diverlitatem ſacit
inter mortalia, & venialia reſpectu hujus
Sacrificii.
123. Conſertärus vi hujus ſacrißeii auxi-
lin m aé6faate ad pœnitendum inſsllibiliter:

G. Omninòôz; ſi emm ſacrificia expiatoria Ve-

teris Legis habucruntinfallibilem effectum,
quantôò magis iſtud; quod aliunde deletio-
nem pœnæ etiam infallipiiter infert, ut
mox dicemus.
124 At nunquid hor auxilium ſomper eſt
efcax ½ B. Experientid nos doceri, quôd
n0n ſemper; & aliunde ſi foret ſemper effi-
cax, jam donum perſeverantiæ finalis habe-
retur ex Lege DEI infallibili oblatò hêr
ſacri ſicie.
12 5. An etiam emif⸗ pœn« temporalis
debita ob rulpas remiſſas ſit effectus hujus ſa-
erifiecii? H. Quòd ſit; ſiquidem Tridenti-
num alſerit, illud prodeſie vivis & defunctis;
defunctis autem nen poteſt prodeſſe, niſi
quoad remiſſionem pœnarum. Aliunde
idem Concilium expreſsè pcœnarum dele-
tionem ponit inter effectus.
126. An hac pœna remiſßio ſit immedia-
eus infallibilis efectus ?à g. Id omninò
ſentiendum, cùm etiam Veteris Legis ſacrif-
Cc1

en 4
geliſl
8 Dont
S ſe l
lancril
ler,Ninn
umi
liiſurſie
ſfunſi
S 6
Ainetar n
(n.
laſiaf

in

nii he
alen u in
W N ank 8
6 ſae 1
Morlrdi
In ſen 6

u 4
Iimmdin
Yunnd, ſi
inten

7

RAMN 13

lntan eſahtie
7

4

Ain Kne

aühe⸗

unun iitr
4

Cen tnet
6Gie⸗

Een Litn.

.
Cere

ocll,N
wunn e⸗
unspent.
1 Nownneo
aCet.

A

OANde

De Sanfiſſime Euchatiſt. Sacramento. 293
cia habuerint vim immediatam & infallibi-
lem purgandi à ſordibus.
127 Quomodo ergo non babet vim immæe-
diaiè delendi etiam ipſa peccata? . Con-
cihium quoad deletionem peccatorum claré
dicit, illam vi ſacrificii fieri ſolm median-
tibus auxiliis.
128. An ſacrificium prout imtetratorium
bonorum temporalium, vel aliorum bonorum
ſpiritunalium habeat in fallibilem effectums R.
Negativè, id, quod experimur quotidie;
aliunde hæc bona ſæpè non conducunt ad
ſalutem.
129. Particitâäntne aliquem frudlum hbu⸗=
jus ſacrificii ex opere operato omnes, quà
aliquo modo illud offerunt, v. g. Miniſtrans,
audiens, dans Eleemoſynas, &. Be. Id eſſe
valde probabile; cùm enim oblatio ſacrifi-
cii fructuoſa ſit, veroſimile eſt, quòd omnes
moraliter ad illud concurrentes fructum ejus
participent; idque eſt pro dignitate hujus
facrificit. Durumetiam eſſe videtur, at au-
diens Miſſam non plus fructus participet ex
opere operato, quàm non audiens , dum
ſacerdos illam pro utroque offert.
130. An paſßt ſacrifcium offerii pro infi-
delibus nan baptizati: H. Per modum im-
petrationis poſſe; quia impetratio non re-
Ipicit immediatè perſonam, cui confertur res
impetrata, ſed illam, quæ poſtulat. Et ſi
poteſt ſacrificium per modum impetratio-

294 Pars l V. Capaut II.

nis offerri pro rebus inanimatis, uti pluvia,

&c. cur non pro inſidelibus?
131I. An poſſit offerripro excommunicatis?
N. Pro non vitandis poſſe; quia Conc. Conſt.
concedit communicationem cum excom-
mnicatis toleratis in quibuſcunque Divinis.
Oppoſitum ſentiendum de non toleratis.
I32. An pro ani mabus Purgatoriii g. Quòôd
poſſit, ſatis clarum eſſe ex Trid. quod vult
offerri pro vivis & defunctis.

13 3. An etiam pro damnatis, aut Sanctuß

B. Pro illis nec utiliter, nec licitè offerri
poſſe; quia in inferno nulla redemptioʒ Sancti
verò non indigent. Cæterùm in honorem
Sanctorum offerri conſuetum eſt in Eccleſia
D EI.
134. Ad percipiendum fruktum ſacrificii
an requiratur in eo, pro quo offertur, ſpecialis
deVotio à M. Negativè; quia talis habet ſe
purè paſſivé, & non adtive.
I13 5. An tamen ex meliori diſpeſitione illius,
bpro quo offertur, creſeat eſſectus remiſionu
Jœnæ H. Affirmativè, maximéè à paritate
Sacramentorum pro menſura diſpoſitionis
gratiam conferentium.
136. Eſtne neceſſarium ad percipiendum
frultum ſacrificii ab altero, ur fiat eius appli-
satio à Sacerdote?: E Id omninò neceſſa-
rium eſſe; quia ſacrificium de ſe eſt indiſte-
rens, ut huic, vel alteri proſit; debet igitur
Geterminari per applicationem.
117:

lumekechnie
etunkſent
ſund/

4 17

S abedr
GCANu

—=

bakealurchn

liconntene
Oraatnbe,

fyle itn

( mnſe

““ ſpu
Funt v N

4

etoftchenet

alberiezkete

Petrinunn

Mronnuenu
n genaßh

hluglune

ejgulhein
ligroze
lnle

1
de,

Wce 4——
lnzamig)
aid
i
lemrit 1n ort
lelcktckn
Utnkedik
nn irhonme
Curmanleedt

un uiln ufe
Pntßnn hei
nin anckee

lce

iſßfiuh

4 ſce nſil
8 nnimneimi
D
peſinl )
irzvire
winndl⸗
lllltr

Atu

De ſanctiſimo Euc bariſt. Sacramento. 295
137. An ſacrificium tantu ndem proſit ſin-
galis, dumpropluribus ofertur, quàm ſi pro
uno tantum offeratur? E. Negativé; quia ex
uſu Eccleſiæ uni defuncto una Miſſa appli-
catur; Aliàs unico ſacro, poſſet totum Purga-
torium evacuari; & pro unico ſacro etiam
centum ſtipendia accipi.
138. At nunquid hoc ſacrifiium eſt valo-
ru infiniti? Non eſſe; quia cùm Chriſtus
voluerit hoc ſacrificium ſæprùs iterari, con-

gruum erat, ut non tribueret illi vim infini-

tam; ſecùs, ac habuerit ſacrificium Crucis;
quod non amplis emt iterandum, quod
proinde debuit eſſe per modum cauſæ uni-
verſalis ad omnes effectus. “ò
139. Cur autem hoc ſacrifieium, ſi ſimul à
pluribus oferatur, ſingulis aqualiter prods-
rie; non autem pluribus, pro quibus ſimul
effertur? . Quia quilibet Sacerdos cum
altero ita offert, ac ſi ſolus offerret; proinde
cuilibet ita proderit, ac ſi ſolus offerret; re-
ſpectu autem eorum, pro quibus offertur,
habet ſe per modum unius adtionis pluribus
terminis applicatæ, ideoque fructum diviſi-
bilem communicantis.
140. Quaare ergo Sacramentum idem, ſs
pinribus apflicari peſſet, 4qualiter ſingulus
prod ſſet, ac ſi uni tantum applicaretur Be.
Ideo; quia Chriſtus inſtituit, & applica-
tio, ſeu ſuſceptio Sacramenti in ſingulis ſem-
per diverſa eſt.
N 4 141

.n
296 Pars IV. Caput 1. KNs9
141. Si ſacrifcium, quande bluribiss ap- eent
. . . „. . . 6
Plicatur particilari inie Mione, non zanips Wal
. 4
prodeſt ſingulu, guantm ſi uni tanthm ap- AEmmon

pligarstur; ergo idem dicenäum erit in caſu;
g“ο generali intentione pluribis apphlicaretu,
S, Ita omnine ſentiendum; ſiquidem in
Concil. Conſtant., damnatsa eſt propoſitio
Wiclefi, quòd Speciales orationes applicata
ani hperſona, non plus profins, quàm generales.

CAPTUTIII., - Ea
. Ehllllen we

ſeeinntonnet

De Miſa, & ad eam perti-

nentilius. ſne

unencud⸗
Rubricæ Miſſalu, 38 4
. ſonne

I. uſgenin
6 Lger
VID eß Rubrica Miſſalis? . Eſt Regu- ent
Q communis, continens Ritus in ceie-
bratione Miſſarum obſervandos.
2. Cur Voratur Rubricasꝑ Quia plerum-
que rubro colore ſcribi ſolet.
3 4 Waotuplex eii generatim Rubrica? Bt.

ſogederdll
uplex: Alia eſt præceptiva, obligans in iuthenet
conſcientia ad ſervandos ritus in ea præſcri- ) Aunſir
Ptos. Alia direétiva tantàm „proponens per lpkn lnnt
modum conſilii & inſtructionis, quid ſit ec i
agendum. SS Manmmte
4. Riz L

De Miſſa, & ad eam pertinentibaz. 1597
4. Rirnum nomine quid intelligitur Rt
Omnes circumſtantiæ requiſitæ ad Miffæ
celebrationem & ſolennitatem, ſive ſint ver=
ba, ſve actiones, ſeu veſtes, ſou vaſa.
7. Rirus in genere qtouρ£ices ſunt! R.
Alios eſſe eſſentiales, qui funt de neceflitate
ſacrificii & Saeramenti. Ahos accidentales,
qui pertinent ad ornatum tantùm, poſſunt-
que eſſe de nece fitate præcepti, non verò de
neceflitate Sacrifieii, vel Sacramenti.
6. Qui ſunt eſſentiales, & qui accidentalesè
. Eſientiales conſiſtunt in eonſecratione,
angt vel etiam commumone. Accidentales verò
7 in actiomibus, precibus, aliiſque circum-
. ſtantnis ab Eccleſia adjunéctis, quæ dicuntus
Sacramentalia, & Cæremoniæ.
. 7. Qus eſt cansſa formali Rubricarum *
Reſp. Eſt ſigni ficatio verborum certos ritus
1 Praleribentlum.
8. Qort us ex eſz hac ſignificatio à M. Eſt
lun Nl du plex: Alia literalis, quam voces immedia-
iud 1 Bgnigcunt. Alia myſtica, quæ ſub rebus
dng. . ſgniſicatis per verba, quaſi ſub velamine &
Gn egent. gura conc luſa eſt. Dieiturque myſtiea 1G
eſt arcana & recondita. Vocatur etiam ſpi-
ee itualis, e, quòd lateat ſub rebus, Juaſ 1 ſpi⸗
inn Gemi ritus ſub corpore.
Gaint 9. Quotuplex eſt myſtica ſigniſicatig? Be.
pei⸗ Triplex: Tropologica, Allegorica, S& Ana-
gogica, pag. 261. D. 49. ex plicatæ, hisque
verſibus comprehenſæ: M
N5 Lite-

—

298 Pars I V. Caput 1III.
Litera geſta docet, 7uid credas Allegoria;
Moralis quid agas, quò tendas Anagogia,
10. Oſtendatur id in exemplo R. Kubrica
de oſculando Altari in ſenſu literali ſignifi-
cat actum oſculandi Altare, in quo fit ſacri-
ſicium. Quod oſculum in ſenſu myſtico tro-
pologico ſi ſignihicat conſenſum animorum
inter fideles. In allegorico deſponſationem
Chriſti cum Eccleſia. In anagogico delecta-
tionem, & gaudium futuræ gloriæ.
11. Quæz eſt cauſa effitiens Kubricarum
Miſſala? q Summus Pontifex, à quo tan-
quam ab habente poteſtatem in totam Ec-
sleſiam, debuit talis lez univerſalis ferri.
Primusautem earum author creditur fuiſſe
Dizas Petrus. Piusautem V. vel maximè ſo-
ldavit, edito Miſſali Romano, quo nunc
utimur, poſtea roborato per Clementem
VIII. & Urbanum VIII.
12 Süun:ne ergo Rubries tantum juris hu-
mani & non divin/à . Eſſe tantùm juris hu-
mani, poſſeque proinde ſimphiciter mutari à

Ponrifice, id tamen non fieri, niſi caus4 uti-⸗

litatis, vel neceſſitatis.
I 1. Haböntne etiam Eyiſtozi noieſtaten
condendi Rubricas, & ritus Miſſarum? H.
Illos quidem habere ex poteſtate ordineria
pro ſuis Eccleſiis; ad vitandam tamen con-
fuſionem, & diſonantiam ‚ limitatam eſſe
hanc eorum facultatem à Pio V. in Bulla

initio Miſſalis appoſita.
14. Q

⸗
P duin
6 un
tlan
etldel
Lin N
Nfepl
atencenne
rs ſn

HiI ai
1.C

Flnrtenza

mrniu ſN
Crhbihnts
e; guln
Gundid⸗
1 hrpin
n Ale
Dlgtonnn 4
edd⸗ ucde 4
ſonne Ad
iup hil
10inl n
Muan
4 Vin uüeui
. auenum
0elſtnn
uuni
, iuh n

dh De Miſſæ, & ad eam pertinentibaut. 16

khul, 14. Qua eſi cauſa ſinalis Rubricarum Miſ-
ulge ſalis? B. Eſt DEl cultus, & utilitas ſpiri-
nhin⸗ tualis ſide lium. Ex Tria ſeſſ. 7. can. 13. & ſeſſ.

212. c. . & Bullis Pontifcum Miſſali præſfixis.
1 7. Quam vim obliganat habeni Rubrica
Miſſalis ? Be. Illas ſolas obl;gare ſub mortali,
S (niſi excuſet parvitas mater æ, aut alia cauſa)
kſten quæ ſunt præceptivæ, directivæ autem ſunt
Unentig⸗ tantùm Conſilia & Inſtructiones, neque ſine
eee. claro fundamento vis obligandi ſub pecca-

n Ulricnes 0 aſtruendaeſt.
lanticn. 16. AWa ergo ſunt praceptivæ: & 346
thempnt⸗ directi va tantum? H. Veriùs ſolas illas eſſe
mnetlte præceptivas, quæ præſcribunt ritus ſervan-
Urocttch dos in ipſo actu celebrationis Miſſæ à Sacer-
aluiut. dote; quia ſuper Hos ſolos ritus cadit præ-

ceptum Pii V.

N e.

tus iſ ſius celebrationis

npbar 17. An ergo omnes ri
. ſunt ſub obligarione percati Reſp. Hanc
Maubſn obligationem videri cadere ſolùm ſupra ver-
leuneit⸗ ba & actiones celebrantis z ita enim videtur .
Senletamm ſonare Bulla Pii V. Mandanties . & ſtridq
nnculu omnibus & ſingulis pracipientes in virtute

§. Obedientia, ut Miſſam juxta ritum, mo-

iitehen Aum ı normam in Miſſali praſcriptam de

Sulnnlt N cantent; ais! legant. Neque in Miſſ⸗ * telebra-
ee gione alias ceremonias ant preces addere, vel
aen yeeitare praſumant.
nnlad 18. At nunquidetiam nſus Pava mentorum;

& ſimilium ad ſacrificium ſub obligat ione
neceſarius eſt, quam vis nec ſint adio, nes

6 Parz: 1 Y. Caput 111. 2
recitatio Be. Id quidem verum eſſe, ſed hac
obligatio nen eritur ex vi Rubricarum, ſed
aliunde vi ſacrorum canonum, graviter ſi-
Milia præcipientium.

19. Rasbzicg praſcribentes cranda; aus

igenda antè ve! peſt Miſſam, obligantne ſuß
beccats? g. Eas non obligare per ſe, ſed eſſe
tantùm directivas, niſi aliunde ex ſacris ca=
onibus præceptum acceſſerit.
20. Rabricæ de ritibus, qui vel à& mini-=
Eſirante, vel ab alias ſer vandi ſunt, directi va
ne, an fPraäceptivsg cenſeni debeant? Be. Eſſe
santäm directivas; præciſo ſcandalo, velaliâ
onſuetudine obligante.
21. An idem ſentiendum de Rubricit de-
lIedkta um Miſſs, B. Et has ſecundùm ſe ſolùm
dire ctivas eſſe; ſunt enim doctrinales, quas
Eccleſia non definit, ſed ſolùm proponit, &
ſuæ naturæ relinquit. —W
22. Qra canuſa eſt, quèd Rubrica de ritibus
horarum Canonicarum, zontantopere ebli-
gene ac de ritibus M/ſſai N. Quia ritus hora-
zum Canonicarum in actione conſiſtentes,
non habent ſublimem ſignificationem, aut
grande myſterium ficut in Miſſa; ĩideo quo-

ad hos ſunt Kubricæ purè directivæ, & præ-
ceptivæ, in rigore ſolùm verſantur cires

pſam recitationem.
2; An & qua ſunt cauſs eæxcuſantes à pec=
cas in tranſgreſſione Rubricarum Miſſalis?
F. Vix dubitari poſſe, quòd ſicut in aliis ma-
. terIIS

li⸗
enen ͤ
GA; 4

Seelenß
ntemten
Aellcknit
Ctuie
1 Aun
Ilunl

Hiadiſnn
1 Cetuur
I Dn

(nyiten ,entn

Delien, Kloe

(ohntonimn,6

eline
.
8

4
4 elaten An
(lnr Ute
WCen,
Initnen
Vrſe n

l .

AeAlnnAGnH
4

u, Mln zolie⸗

leggnt⸗
elemneane⸗
ga inmeni
4 Ams 4
Pnr.
ſuig 5

61 Curtuln

De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 301
tetiis ex genere ſuo ſub mortali obliganti-
bus, excuſari poteſt quis à mortalt, aut ex

parvitate materiæ, aut ex defe cu adverten-

tiæ ſufficientis, ꝛta & in hac.
24. Quomode in particulari diſaernen da
Ie vitas, vel gravitas materia in Miſſa?k. Gg-
neralem regulam hanc tradi à Doctoribus:
quòd illa ſit materia gravis, quæ conſiderato
fine præcepti, multùm conducit ad finem le-
gis talis; proinde præcepti tranſgreſſio gra-
vis eſſe debebit. Diſcernere autem hoc ipſum
in particularirequiritjudicium prudené-Un-
de par quantitas phy ſica in una parte Miſlæ,
poteſt eſſe levis quoad obligationem, quæ
in altera erit gravis.
2 5. Oſtendatur id in exemplo? Reſp.
Unam vel alteram v.g orationem ex iis, quæ
ante Epiſtolam, vel in ſecretis dicuntur
emittere, erit materia levis: at in canone
mediam, vel quartam partem integræ ora-

tionis omittere, ab omnibus materia gra⸗

Vis cenſetur. .
16. Cur hec? g. Quia cùm finis illarum
precum, ex quibus miſſa componitur, ſit or-
natus ſacrificii, & cultus divinus, magis con-
ducunt ad hunc finem preces canonis, utpo-
te ſacratiores, & proximiores ſacrificio „&
ſublimiora myſteria continentes, quàm aliæ
extra canonem.
17. An materia gravis vel levis in tel'bra=
vioge miſſæa non poſt penſari eis iisdem re-
7 gulis

302 Pars IV. Casut 111.

gulu, guibus metimur materiam in pratepis

audiendi Miſſæm, vel recitandi hora, ?à B. Ne-

gativè, quia audientes Miſſam ex eo, quòd

omittant aliquam partem, non mutilant

Miſſam, quæ componitur ex verbis & actio-

nibus celebrantis, non autem audientium.
Mitla etiam eſt opus longè ſacratius & divi-
Rius officio divino, &ideò in illa faciliùs de-
venitur ad materiam gravem, quàm in hoc.
28. An leves tranſgreſſiones Rubricarums
poſſint fieri gra ves ex accidenti? Reſp Poſ-
ſe: Primòô, per intentionem finis graviter
peccaminoſi, ut ſi ex Ene turpiter placendi
fœminazvel inducendi novum ritum, breve
Sacrum legat, &c. Secundò ratione contem-
ptús. Tertiò, ratione ſcandali
29. An Sacerdos teneatier ſub mortali ce-
lebrare ter vel quater in anno? Reſp. Ita ſen=
tire Soarium, niſi legitimè excuſetur, quia
ad id ex officio obligari videtur.
Miſſæ interruptio per ceſſationem.
30. An & quale peccatum ſit, cœptam
Miſſam non complere? Reſp. Certum eſſe,
quòd ſit peccatum grave, ſi inchoatâ conſe-
ereatione non compleatur Miſſa, dum po-

teſt uſque ad ſumptionem incluſvè. Nam

conſe cratio eſt de ſubſtantia ſacrificii; ſum-
ptio verò de ejuſdem integritate: ſacrilegium
proinde grave foret, relinquere quoad hæe
imperfectum ſacrificium.
31. An ab inchoata Miſſs esiam ante tans=
ns&

viſnhen

(, Gt
atatete,n
11, micſe
cestnuni
Pihnfnhe
ſhun
14 M
4 „ ſe
00 Uchl
nrulnſ
Contenennuele
ſleukumnhl
lmn getc
einle nut
enintzen
6enngelcalantn
atusdien.
ettenmilr⸗
Gireceſulenen
lenhun
Anr oe
Gun N
6,Mle lhi
Wücnr ne
1,lpſene
ininn
4, lin,
unriyen l
, un

De Miſa, & ad eam pertinentibas. 303
em ceſſare ſitpeccatum grave ? Reſp Eſſe,
juxta commumiorem per ſe loquendo. Ex
Cap. Nihil 7. quæſt. 5. ibi. Nullus abque pra-
veutu patentis moleſtia Miniſter, vel ſacer-
dos, cùm eœperit, imperfecta officia praſu-
mat omninò relinquere. Si quis hac temerare
praſumpſerit, excommunicationis ſententiam
ſuſtinebit.
32. An id verum ſit inchoatâ qualitercun-
que Milsâ ?à Reſp. Ita eſſe, putat Paſqualigus
ex dicto Cap. Nihil. Et ex Cap. Nullus Epi-
ſcopus de conſecr. diſt. I. Aliunde gravis in-
convenientia eſt, ut quis inchoando Miſſam
ſiſtens ſe coram DEO ad ſacrificium offe-
rendum, ipſoque facto ad id ſe obligans, te⸗=
merè inde recedat.
33. Sic relinquens Miſſam, ineurritne ex-
commanicationem: Reſp Negativè; quia
textus dicti Cap. Ni hil, excommunicationie

Puagglmniris.
Prliele
Lenmn guni
“
Mun uhian

.. 8

ute ſententiam ſuſtinebit; per ly ſaſtinebit. ſatis
Nen. clarè de ſola ſententia ferenda in contuma-
A unn ſ, n cem loquitur.
Als lennt, 34. An non ſaltem ſuſpenſionem incurrat,
m iircdule l⸗ & qualem? x. Suſpenſionem incurrere. Ex .
õ Cap Nullu, Epiſcopus de conſecr diſt. 1. Ubi in
wrili N Kne ſic dicitur: tιαaα veròpraſumpſerit, pra=
Amiult ter quod poſuimus agere, à ſacro corpore, &
ir lJanguine Domini N. Ieſu Chriſti ſit ſn ſpen ſus.

. An taliter ſuſpenfuas poſſit ſaltem com-
1 municare more LVaicorum 3 k. Probabihùs
ſesiue non poſſe; quia non ſuſpenditur ſolůùm 2
d5 2 modo

904 SDars 1V. Capuft III.
modo participandi Euchariſtiam, tanquami
ſecerdos, ſed ab ipſo corpore, & ſanguine
Chrifſti, quocaunque tandem modé.
36. An ob imminens periculum mortis,
eſſit Miſſa ita imperfelta relinqui * Be. Si
tale periculum immineat ahte conſecratio-
nem, non folùm poſſe, ſed debere relinqui
Miſiam; quia ſacerdos non ſolùm ſe, ſed
etiam Euchariſtiam periculo exponeret te-
meré.
377 Quid autem ana ſpecier jam fores
conſecrata à N. Eo caſu ſacerdos (ſi fieri poſ-
ſet) deberet ſtatim conſeerare, & alteram
ſpeciem utramque ſumere, & abire; ad alias
enim cæremomas non eſt obligatio in tali
pericul'o. ”
39. Sed quid ſi nec hoc fieri poſſet? g. Mi-=
hi probabilis videri cum Paſqualigo, eg
caſu poſſe abire Sacerdotem relicto ſacrificio
imperfecto; quamvis enmmn ſit præceptum
Divinum complere ſaeriſicium, videtur ta-
men hoc caſu non obligare, eò quòd redda-
tur obſervatio moraliter impoſſibili⸗
39. Boteſtne etiam ex alia quapiam canuſa
gelinqui imperfedtum ſacrificium, quoad
ſubſtantiam:? g. Cùm dixerimus, Pontif-
cem non poſſe diſpenſare in hoc, ut ſacriſi-
cium fiatinunica tantùm ſpecie, videturob
nullam aliam, quantumvis gravem cauſsem
poſſe taliter relinqui ſubſtantialiter imperfe=
Kumſacrificium,
48. An

60
1 ſent
aueh
an
lhinbn

mendtin
creenfen
Gmnnchonen
loolſinnte
ulurene
ſcuglantomn
4,ültnſal

4 1
eermttd

ſetittentun 4

erotemcnnen
Gümliz dnate⸗
timmihr
Vunuucketn

eI

n ggleſſwesl
Iezaſlk

4 Raliuin
nllttiestk itn
Weynn Ke
UUltcecer

De Miſſa, & ad eam pertinentibus., 305
40. An ſi Sacerdos celebran: incipiat du-
bitare de valore ſua erdinationu, poſſit groſe⸗
qui Miſſam inchoatam? B. Ante conſecra-
tionem, ſi dubium vincere non poſſit, deben
relinquere, prętexendoaliquam cauſam, mmiſ-
ſam inchoatam. Si/verò dubium ſuperve niat
. poſt conſecrationem unius ſpeciei „quamvis
illud deponere nequeat, debet miſſam pro-
ſequi, quia ſacri ficium jam quoad fubſtantiam
inchoatum eſt in poſſeſſione.
41. An autem talis poſſit stiam poſtea aliis
vicibus celebrare h. Non poſſe, donec vin-
cat dubium; quia exponeret ſe perigçulo non
conficiendi ſacrinciim, & Sacramentum, &
adorandi panem & vinum.
422. §Si duranis celebratione Miſſaæ ſuper-
venist interdicdum, petsftne relingui Miſſa
inchoata? g. Si interchſtum ſuperveniat an-
te inchoatam conſecrationem, debet relin-
qui miſſa; ſi poſi conſecrationem, debean
continuari uſque ad ſumptionem incluſive:
quia miſſs ante conſecrationem confidera-
tur tanquam officium divinum, quod cede:
re debet jeri eccleſtaſtico: poſt conſeeratio-
nem autein conſideratur tanquam ſacrifi-
cium, quod eſt juris divini, & quoad integri-
tatem prævalet eccleſiaſtico. L
4 3. Si celebrationi Mißſæ ſuperveniat ex-
communicatus vitandus, an poſſit relinquè
Miſſa cœpta? G. Si excommunicatus monitus
nen velit recedere , ante conſecrationem
. debes

306 Ppars IV. Caput III.
debet Miſſa relinqui; ſi autem cœpta ſir
conſecratio, debet continuari ad ſumptio-
nem incluſivè, quia prævalet præceptum de
integritate ſacrificii.
44. Si adtu celebrans infirmetur, an poſſit
ceſſare à . In dicto Cap. Nullus Epiſcopus,
dicitur : Non eſſe inehoatam Miſſam relin-
quendam, niſi paſſio aliqua (ſeu infirmitas)
èntervenerit. Sciendum tamen, quod major
infirmitas requiratur ad relinquendam Miſ-
ſam, cœptâ jam conſecratione, quàm ante
conſecrationem.
45. Quid ſi dum celebratur Miſſa, poluatur

Eccleſia? Reſp. Si canon non ſit inceptus, re-

linquenda eſt Miſſa; complenda, ſi inceptus
ſit. Ex Rubr. Miſſ. de defect. S. 10. n. 2.
46. Si celebranti occurrat aliquod jurit
èmpedimentum, an poſſit Miſſa m proſequi? Be-
Si cœpta ſit conſecratio, debet proſequi Miſ-
ſam; quia omnibus his impedimentis præva=
let integritas ſacrificii.
47. Quig ſi autem celebrans ante conſe-
erationem recordetur alicuius talis impedi-
menti? ; Tunc poſſe eum præamiſſo actu con-
tritionis ſi adſit conſcientia peccati mortalis,
proſequi Miſſam, ſi timeat infamiã aut ſcan-
dalũ: quia tunc prævalet jus famæ obligationi
præcepti, in quo fundatur impeèdimentum.
18. Quid ſi autem non timeatur ſeanda-
lum aut infamia: . Si publicè celebretur co-
gam multitudine, gunquam non poſſe pru-
. denter

„

7

—

eunel. nd
kkene n
4 E 1
zilrtchen
leholci
aier Feenton
elinent, e,
N,Ari niel
Petipunrin
uVenciurinn
Llbn
(yebhrommunctn
loyneltts
DuNizKen ni

Mſin

l liams lfimi
mnkekſrt
eikenerſkieuia
reſorentene
orthkonn,
A1 ntu,
ricß iat 1
l itäcen
r nolfer npe
Urnlten.
ſirſtelufn
ſatzmumi
Winunnerrſin
ieſen oon
Kliuguire
hlnenzene
iuhdann

e
Niimn,
n

1, Nae
Nalgn fnen
Au lilte
Vnn gnf
Ananenenk
nn u

—

mnlehiann
EI!

AeNe

,Alhik t
ru ul i
emnloer
euironts

Mſ

1

einrdlgt

De Miſæ, & ad eam pertinentibu. 307
denter timeri ſcandalum, & infamiam, ac
proinde ſemper continuari poſſe.
49. Quid ergo in caſu pri vata celebratis-
nis . Sacerdotem inceptam priùs Miſſam
poſſe proſequi ſemper, etſi recordetur ali-

cujus peccati non confeſſi, aut alkrerius im-

pedimenti à jure, præmiſſôò actu contritio-
ni,, quando impedimentum id requirit. Et
licèt Rubrica præſcribat contrarium, in hoc
tamen eſt tantùm directiva, non præceptiva.
50. Qua ſunt dicta juris impedimenta R.
Sunt: Excommunicatio interdictum, ſuſpen-
ſio, irregularitas, violatio jejunii naturalis,
memoria peccati mortalis &c.
Miſſæ interpolati.
51. Eicetne Miſſam interrumpere? R. Sine
eauſa non poſſe ob ſacrificii Majeſtatem; poſ-
ſe autem ex juſta cauſa, uti practicat Eccle-
ſia, interponendo concionem, promulgatio-
nes, ordinationem, &c.
(2. An infirmitas, alteratio ſtomachi, aus
wentris ſit ſußficiens cauſa interpolandi Miſ-
ſam? R. Eſſe ſufſicientem, quia ſimilia red-
dunt moraliter impoſſibilem Miſſam ſine
interpolatione. .D
5. in poſſi: Miſſa int errumpi pro ſpirituali
neceſſitate proximi: R. Poſſe ad remedium ne-
ceſſarium neceſſitate medii, ſive per ſe, ſive
per accidens, pro moribundo interrumpi, ſi
deſit alius, qui juvet, idque etiam poſt conſe-
crationem, agitur enim de ſalute proximi, ac

Ge vitando damno irreparabui. 54. A

1

—–

508 Pars 1V. Capat I1tI.

54. An peſſit etiam interrumpi ad dan-

dum uiaticum moribundo urgente neceſſi-
tate? N. Licere ante confecrationem; quia
viaticum vel miniſtrandum eſt ex officio,
vel ex Charitate; utriuſque autem obliga-
tio, prævalet obligationi non interrum-

pendi Miſſam.

I5.⸗ An poſſit interrumpi etiam pro mini-

ſtranda extrema undlione, moribundo refe-
Ro jam sliis Sacramentis? B. Poſſe ante con-
ſecrationem ex eadem ratione, quæ pro
priori reſponſione allata eſt.
56. Quid’ moribandus ſit intra Ecclef-

am? Reſp. Tunc poſſe etiam poſt conſecra-

tionem interrumpi Miſſam ad miniſtran-
dum viaticum, aut extremam unctionem,
quia tunc noneſt opus exuere ſacras Veſtes,
ideoque non eſt totalis inter ruptio facrificii:

aliunde non erit valdé notabilis, ut potiùs

pauſa dici poimkit.
57. Quando ſacrificium interrumpituz
peſt conſzcrationem, quomedè interim ca-
vendum ſit ſpeciebus conſscratis à W. Con-
ſtituendum eſſe aliquem ad cuſtodiam ea-

rum, vel, ſi nullus adſit, reponendas ad ſa-

crarium. .
58. Si dum Miſſa interrumpitur ad abſol-
wendam moribin dszm, confefſio ſutura eſſes
donga, poteſtne tunc dimidiari confeſſio à z.
Porteſt, ſiquidem etiam ob minores cauſas
Micet relinquere integritatem materialem.

Sil

gynunen 17
giſrnt Nielt
zn . zolen
N

on colun ſe
tannſeum
l ui

ir Mget
1 Gitenn

lichrrone

,elhnren
ſle
.Kulſit
ſrrſrnigine
Rigruleden
Gep tecelnd,
Cekrtlenn
ſetonnitan
61 ituen
Giltemfni
lrkuedie
(mie
5 ſiln⸗
1 ünffimin
Eennt eti
Armm wnech
ukſiheeriend
AN

eAunßnd
, niat d
rbahhneen

pPin lNi

1

6
7

””

De Miſſa, &G ad eaz; pertinentibus. 30 5
5 9. St Sacerdos interraumpakz Mißſam poſt
conſe rationem ad miniſt randum Sacramen-
tum P&nιειſwia moribando, poteſtns ſimul
miniſtrare viaticum, & extremam unctio-
nem R. Poſſe, quia ſi ſemellegitimè inter-
ruptâ Miſſa, moratrahatur parùm longior,
non multum refert maximè ob tantam uti-
litatem proximi
60: Si t miniſtrandum viaticum, ner ad-

eſt alia Hoſtia, niſi qua in i lo ſacrincio non-

dum completo eſt eonſecrata, toteſine de
ipla mi niſtrari viaticum: Reſp. Lofle, quia
in tali caſu non eſt inconveniens, quòd mo-
ribun dus priàs participet de ſacriſicio, quàm
ſacerdos.
61. An ad ſub veniendum moribundo te-

neatur ſacerdos interrumpere Miſſaz? Reſp.

Si agitur de Sacramento per ſe, vel per acci-
dens neceffariò, omnino teneri, quia cauſa
quæ facit licitam interruptionem, obligas
ſacerdotem ad miniſtrandum.
61. Qutd autem ſi agatur de Sarramento
eninus neceſſarid? R. Non teneri, niſi aliunde
vel ex officie obligaretur miniſtrare, velex
Charitate.
63. An poſſit Miſſa interrumpi ob corpora⸗
lem etiam proximi neceſſitatem à Reſp. Si ea
ſit gravis, nec alius ſuccurrere poſſit, niſi
Celebrans, tunc Charitas obligabit celebran-
temad ſubveniendum.
64. An Miſſa poſſit interrumpi, ut repeta-
56*

910 Par: L V. Caput 111.
ar ab initis ob adventum Principi g. Epi-
copi: & c. R. Mihi veriùs videri, quod non
poſſit. Quia talis repetitionis nulla prorſus
neceſſitas videtur, aliunde ſi ad offertorium
veniatur, poteſt adhuc audiri Miſſa quoad
ſubſtantiam; ſi poſt offertorium, repeti am-
plius in gratiam nullius poteſt.
Omiſſio partium Miſſæ.

6 . Quale peccatum ei omittere partes
mobiles, quæ non ſemper aahibentur, ut:

Gleria, Credo, plures ledtiones, in Commu-
nicantes certia verba? &c, R. Mortale non
eſſe; quia has partes omittendo propriè non
mutilatur Miſſa. Erit tamen veniale: quia
privatur Miſſa majori ornatu fuperaddnéô.
Cæterùm etiam is, qui hæc omnia ſimulo-
mitteret, tantùm venialiter peccaret; quia
adhuc Miſſa maneret ſimpliciter integra.
65“ Quale peccatum eft omittere partes ver-
bales Miſſæ ordinarias uſque ad canonem? R.
Ex genere ſuo eſſe peceatum mortale; quia
directe & per ſe opponitur præcepto Pii V.
ac proinde partem notabilem &principalem
omittens, peccaret mortaliter.
67. Que« cenſentur ha partes notabiles, &
principales uſque ad canonem ⁹ R. I. Initium
Miſſæ videlicet pſalmus: ludica, Confeſſio,
& preces, quæ dicuntur ante gradus Altaris,
2. Epiſtola. z. Evangelium. 4. Oblatio tum ho-
ſtiæ, tum calicis, quælibet cum ſua forma '.
Præfatio, Reliquæ uti: Tractus, Kyrie li
O0N

Me
enii
,ptuſihifl
Ateni
lml ni
lynidl
onſiniü
reſlmnigt
6 un
ſelgig⸗
Pinche An
cInmie
Iehine
Cmunmmmun
znnyind-
Gaunnfrt
1 guleſan
OAnwoneni,r
miegrentun
ſaleonihin

11. Aejſeu,

itteturt u
Citunnnhn
Uen, Mnenrie
ſrmptei aie
Cunßhmſinw
emunhei
nneianone
) Dubnuntn
lennil el.)
ünnithei
S

teer

Rrne,,
Nn

Anihnſet
eihinn
Gu iCe
deAnn
NRnNAARꝭn
Limn nuie d
ririlt
Blunmmtlt .
ũ
amur
Gndisunhundh
alful mef

”äü

”
glrhyint
uan
llniil,
uanili
m ia i
mrnigttAn
n Muce
G lu
ſ

lun

De ifa ,& ad eam pertinentibur. 315

ſon. Orationes & ſimilia cenſentur eſſe par=

tes minus principales.
68. An non tamen peccaret mortaliter, qus
plures partes minus principe les omitteret eæ
ordinarii? R. Quòd ſc, quia ex talibus ſimul
ſumptis reſultat notabilis deformitas contra
præceptum integrèrecitandi Miſſam.
6⁶9. Quale peccatum eſt omiſſio in cano⸗
ne Miſſs ſecluſa conſecrationeèà R Nullum du-
bium eſſe, quòd omiſſio partis notabilis, ſit
peccatum mortale.
70. Vbi eſt initium & finu canonis: Reſp.
Juxta communiorem, initium eſſe ab illis
Verbis: Te igitur Clementiſſimei, & . Finem
verò ad Pater noſter excluſivèê.
71. Qus eſt pars notabilis in canone? R.

Cum communi, quamlibet orationem Ca-

nonis, partem ejus notabilem eſſe;ac proinde
eujuslibetomiſſionẽ eſſe peccatum mortale.
71. An ergo non pecc atur mortaliter, ſi non
omittatur tota oratio? Reſp. Si tot verba o-
mmittantur, ut deſtruatur, vel notabiliter mu-
tetur, vel minatur ſignificatio, aut repræ-
ſentatio myſterii cujuslibet ex orationibus
canonis, quamvis paucula verba omiſſa ſint:,
fore certò mortale, quia tantundem eſt mo-
raliter, ac ſi tota oratio omiſſa foret.
73. Datierne tamen in hac omiſſione par-
vitas materia? Reſp. Veriùs eſſe quòd detur,
ſicut in materia Religionis, voti, &c.
74. Qua cenſeri poteſt parvs materia à R-
7 58

312 Pars V. Caput 111.
Si ſenſus orationis non deſtruatur. Aliqui
cum Suarez dicunt, duas voces eſſe, levem
materiam Alii cum Bernallocto vel decem
nomina Sanctorum. Aln probabiliùs cum
Garzia: quatuor vel quinque ad ſummum.
Illud commune eſt, omittere ca quæ in cer-
tis feſtis ſuperaddi ſolent in: Communican-
tes, & Hanc igitur oblatienem, non excedere
veniale, quia non ſunt partes ordinariæ, &
Gine iis manet integritas miſſæ.
75. Quale peccatum eſt, omittere aliquid
in formis conſecrationu? R. In his longéè fa-
cibiùs peccari poſſe mortaliter, quàm in
ulla alia parte Miſſæ.
76. An omittere particulam: ENIM , ſit
mortale? R. Probabile eſſe, quòd ſit tantùm
veniale: quia non pertinet ad ſignificatio-
nem formæ.
77. An aliquod aliund verbum emittere in
formis his, ſit etiam tant im veniale? R. Eſſe
mortale, etiam in forma conſueta ſanguinis;
tum quia diſputatur, an non tota illa forma
ſit eſſentialis; tum quia ſingula verba ſunt de
neceſſitate præcepti.

78. An, & quale peccatum eſt, omittere

aliquam ultiman, litteram verborum conſe-
grations à R. Eſſe veniale, ſi omiſſio fiat ex
negligentia; ſi autem ex alia cauſa, nec ve-
niale quidem, ſupponitur enim per hoc, non
turbari ſenſum verborum. B
79. ale peccatum eit emiſſio ab ora-
tione

uvimunid
cgnteiigun
* . .
mnſtet,lced
Mnuc utnnein
gin bei
lheent,un
lolegttu let
8,utmnlnah
u/um mmui
Ntigui Cuinun
Ennchenallhe.
R,AluntuCH/n.
ipuut a nn
Vrven; Auumen d
Uuglun entn i
hnglerntc
rlunlinakn
ntlerile it
un Altirtenie
enitu glumn ,⸗
Eunglninani
innzi nih Bdn
Alalinnern
4 ipnunt 1
nlmnſinnglx
Unle,Nnee
enmmhiwm
Aunmnier weri
Uunietmomet.

eee

Kmn
Kinmneen.
enp COmi.

Kamg onelee
NuCCNNeA
aniſmifrt il
nau,

ê“

enireirt

1AAMue
mungti
,Er coltufn
ͦ”lõ
aigteiin

„.

2 ,
uus ,

hnn t⸗
t Lnnlnun
uuliti

ar,,ℳ0

De Miſſa, & ad ezm pertinentibus. 313
ione Dominica uſque ad vommunionem * .
Eſſe mortale aliquam integram partem illo-
rum omittere, v. g. Orationem Dominicam;
Libera nosi hac ecommixtio; Agnus DEI. Do-
mine non ſum, & quja quamvisad Canonem
non ſpectent, ei tamen ferè æquiparantur.
80. Quia de emiſſione partium poſt com-
munionem; Rt. De his idem ſentiendum,
quod de partibus Miſſæ ante Canonem.
8 1. An emittere EVangelium S. Ioannu in
fine ſit peccatum mortale % B. Probabilids
non eſſe plus, quàm veniale; ſiquidem non
videtur eſſe pars Miſſæ, nam in Capit. Cum
a d celebrandas, de Con ſecrat diſt. 1. pracipitur.
ne populus diſcedat ante completam Miſſæ ſo-
lennitatem; & tamen dimittitur ante hoe
Evangelium, dicendo: Ize Miſſa eſt; quod eſt
ſignum, quòd etiam factâ introductione hu-
jue Evangelii non ſit inſtitutum tanquam
pars eſſentialis Miſſæ.
82. Andum Sacerdes cantat Miſſam, aſſi=
ſtentibus Subdiacono Epiſtolam, & Diacono
Evangelium cantantibus, teneatur & ipſe
utrumque legere? B. Sub peccato non teneri;
quia id nullòͤ jure præcipitur.
33. Qualepescatum eſi omittere ritus Miſſæz
in adtione cenſiſtentes? g. Eſſe ex genere ſuo
mortale, ut patet ex præcepto Pii V. pro-
ende omittendo ritus majoris momenti, pec=
cabitur mortaliter, venialiter verò, omit-
tendo minoris momenti.

2 84. Q*%

3114 Par: 1 V. Caput I1II. 1.
84. Qi ſunt ritus majoris momenti g.
Eſſe ſequentes: Miſtio aquæ cum vino; Ele-
vatio utriuſque ſpecici, fractie Hoſtiæ, &
miſtio particulæ cum ſanguine, purificatio
patenæ & calicis.
s5. Qui ritus ſunt minori mamenti ? &.
Benedictiones, Cruces, Deofculationes, In-
clinationes, Genuflexiones, &c.
86. An purificatio poſt Communionem fieri
poſit in ſola aqua? E. Primam debere fieri
in vino ſub peccato veniali, ſecundam fieri
poſſe in ſola aqua; ſiquidem conſuetudo
recepta etiam apud pios & doctos interpre-
tata eſt, Rubricam illam non eſſe præcep-
tivam.
87. Quale peccatum eſt omiſſio rituum Miſ-
Ja ſolennai;. Kitus Miſſæ ſolennis commu-
nes Miſſis privatis obligant ex genere ſuo
ſub mortali, & quidem magis, quàm in pri-
vatis, uee niſ ratione parvitatis materiæ ob-
ligant ſub veniali tantum.
38. Quid autem de ritibus propriis ſolen-
nis Miſſæ ? H. Probabile eſſe, ſecluſo ſcan-
dalo, omiſſionem eorum non excedere ve-
niale peccatum; quia non ſunt partes ne-
ceſſariæ Miſſæ, nec ſpectant ſimpliciter ad
ejus integritatem, ſed adduntur ad majorem
ornatum.
89. An ex cauſs neceſſitatis liseat omitte-
re partem notabilem Miſa: H. Licere, ſi
ſt neceſſitas gravis, v. S. miniſtrandi viati-
zum.

VYA

Veavetrad

Claner

4
Age 4
ſentnn
nln
odNen
ktrerelemn⸗
Neensl
rtcher e⸗
iariaait
34iicel
6,urnn, Nze
niſihnin .
6nn thoei Nore

cndlen

,hen.
A.

Ntſmau
isürakltuf

6
1

o enene
A/ K
1 7 1
in,enun elns⸗

ucllnnun Me
( Ln miline
iftiglit

6

Pnnninpt
hinm henii

Webnk.

3

1
l, cliſt
gutelelleſ
ni e,H
ulnari
Aundluet

agniueͤt
GCrVee .
guli
N

De Miſſa, & ad eam pertinentibus. z15
cum, aut conſumend' ſacriſicium, ut aliàs
dictum.
Addere aliquid Miſſæ.
90. Quale peceatum eſt, addere Miſſæ no-
as preces? . Eſſe mortale vel veniale, juxte
gravitatem vel levitatem materiæ. Ex Bulla
Pii . ibi: Neque in Miſſzæ celebratione alias
ceremonias, vel preces, quàm qua hot Miſſali
continentur, addere, vel recitare præaſumat.
9 1. An ut talis additio ſit graviter teccaz
minoſa, requiratur, ut ſiat animo inducendò
no ritum? . Non requiri, quia nec Pius
V. talem animum requitit, nec Miſſæ de-
formitas ex talianimo conſurgit, ſed ex ipſa
reali additione.
92. Unde diſcernenda eſt gravitas vel le-
vitas materiaæ quoad hoc pundtum ? . Non
aliunde, quàm ex quantitate; cùm enim illæ
preces non ſint ad Miſſam pertinentes, non
poteſt oſtendi in illis principalitas, aut alia
ratio, à qua proveniat gravitas, vel ceſſet.
93. An ergo qui plures collectas recitas
quàm preſcribatur, peccabit? B. Negativèz
ſi adhibeat eas, quæ in Miſſali poſitæ ſunt,
maximè ſi adſit caufa rationabilis; quia nec-
Miſſa deformatur, nec fit contra prohibitio-
nem Pii V. quamvis enimillæ orationes pro
tali Miſſa non præſcribantur, ſunt tamen
ſecundùm ritum Miſſalis.
94. Qot orationes poſſunt dici in Miſſa
privata, non duplicis . Aut tres, aut quinque,
2 aus

316 Pays V. Caput 11I. cehnennn
aut ad libitum ſeptem; Ternario ſignĩ fican⸗ ſantl
te myſterium Trinitatis; Qurnario Paſſio 4geruant
nem Chriſti, & quinque Vulnera. Septena- n eecorne
rio ſeptem Petitiones in Oratione Domini- aiſen
ca contentas. . fn 8,Connen
9 . An addere quid modicum quoad pre- ncthantt
ces animo inducendinovum ritum, ſit pec- 4 win 4
catum mortale . Eſſe, quia materia pec- zn
cati hic non eſt illa oratio, ſed ritus, qui ad- vir ſſ

ditur „qui cüm puhlieus ſit,, ku bropri (anduti
diſpoſitioni fubjicere, atque adeò uſurpare lomim if

juriſdictionem circa ipſum, ratione publi eun
citatis res gravis eſt. N giſe,
86. An peccetur etiam, ſi ſecrerè aliqugaege *
preces addantur ex devotione? B. Peccari ſe umti
venialiter, niſi ſit brevis oratio jaculatoria ta
devotionem fovens; quia aliàs eſt devotio e
indiſcreta. noſcſch,
. ttnnuten

97. An nomen alicujus Sandti interponere
in precibus ſit peecatum? B. In canone in-
terponere, eſſe veniale ob parvitatem mate-
riæ. In Confeſſione, & in à cundta conſue-
tudo, bonâ fide introducta, excuſat etiam

,. NN

lleruklret

à veniali.
98. An licitum ſit aliquam orationem Mdkürkltn
Wynenun.

mentalem, v. g ante ſamptionen inxterpone-
ve? B. Probabilius eſſe licitum, ſi ſit brevis,
quia ex una parte excitat devotionem, ex
altera non eſt directè contra Rubricas; ſi-
quidem Eccleſia nec prohibet directè actus
internos.

rrin
innnnee
igunin 1
ſrane l

99. ierer

aelten

es hi

ſhe
a

iecuctne⸗

De Miſſa,. & ad eam pertinentibus. 317
99. Qusle peceatum eſt addere aliquid for-
ma conſecrationis? F. Addere aliquid, quò
mutatur fenſus formæ, eſt graviſſimum ſacri-
egium, nec conficitur Sacramentum.
100. Quia ſi autem ſenſus forma non mute-
tur? B. Contraritum Eccleſiæ in re tam ſa⸗
croſancta etiam verbum unum addere, eſtin-
gens temeritas, adeoque grave peccatum.
101. Quale peccatum eſt repetitio verbe-
rum formaz, quaæ eſt qaadam additio ? Reſp.
Certum eſſe, quòd fi repetantur ſupra ean-
dem materiam, ſit grave ſacrilegium, quia
verba falſificantur.
102. Quid ſi pars forma ſol em repetatur,
v. g. hoc, hoe és, & c. BE. Ad ſummum eſſe
veniale; quia nee eſt periculum irritationis
Sacramenti, nec mutatur ſignificatio verbo-
rum; imò vix vemale erit, niſi ob nimiam
anxietatem, ex qua talis repetitio oriri ſoler.
103. Si poſt factam conſecrstionem pro-
babiliter dubitet celebrans, an risè prolata
ſit forma , poteritne repetere illam? H. Te-
nebitur repetere ſub conditione ſaltemmen-
te concepta; quia jure divino tenetur ſup-
plere defe ctus ſubſtantiales, ne irritum ſit
Sacramentum.
104. Si Sacerdes ritè protulit ſormam ſu-
per unam materiam, an poſſit in eadem Miſ-
ſa repetere sandem formam ſuper aliam ma-
teriam? Bi. Non poſſe, quia ſecunda prola-
tio formnæ nec poſſet pertinere ad idem ſa⸗
; crxi⸗

318 Pars IV. Caput 111.
crificium; ſiquidem unum ſaerificium unam
formam habet; nec ad diſtintum, quia de-
beret etiam novus calix conſecrari; aliunde
etiam non licet ſub iiſdem ritibus plura ſa-
crificia conficere.
Mutatio Ritus Miſſæ.
05. An Miſſæ non boſitæ in Miſſali Ro-
mano, lieitè dici poſſin:? . Negative, niſi à
Congregatione rituum ſint approbatæ. No-

minatim autem prohibentur Miflæ S. Gre-

Sorii pro vivis & defunctis, quindecim Au-
Xiliatorum, & de Patre æterno.
26. Suntne ha Mißa abſolutè prohibita?
E. Negativè, ſed ſolùm illæ, quæ circumfe-
zc bantur extra Miſſale Romanum.
107. An in forma Conſocrationis mutatio
etiam accidentalis ſie gra ve beccatum? .
Eſſe grave ex genere ſuo, quia in re tam
ſacra recedere à ritu Eccleſiæ, eſt gravis de-
ordinatio. Unde vel unum verbum immu-
tare veriùseſt, quòd ſit mortale.
108. Quid in aliis partibus Miſſa ?à B. Si
mutatio verbalis v. g. in precibus fiat cum no-
tabili deformitate, erit mortale; ſecus autem
veniale. Hæc autem deformitas deſumi de bet
ab oppoſitione cum fine præcepti miſſalis.
109. Quale erit pecsatum, ſi fiat mutatio
ynonimi in ſynonimum: B. Efle tantum
veniale, ſi ſit ejuſdem idiomatis; ſi autem ſit
iverſi, erit mortale propter prohihitionem,;
Trid. ſeſſ. 22. c. 8, & Can. 9.

110

mnb
entUnte,
eltumf,

4
lunfmieny
utlinkuel
cre lt
i MN
uifun
even i,
ljmin
SrpAlisn
ndhnr
i,k
“ nr
S
cnNi
Nikind
Uüimeilt
Erfenilre.
l ulhen
rtenlr, 10
llnnii
uluttt
ulnn lir
Kendnnent⸗
atehd ipen
onine
liitan
mnmine!

Wain4
30 14
½ Athirck
le,aegnt
.
aenn
Knt
a 3
SAniund e
ueugn .

grga
el nn⸗
5

1
UIENNEN⸗

*
de,

ANAN1N

rrbuktande

/

4 ,
Uine ſ,

E.

De Miſa, & ad eam pertinentibus. 319
116. Quid ſi ita fiat ma tatio, ut mutetur
ſenſus precum & orationu m B. Talem mu-
tationem futuram peccaminoſammortaliter.
1I1. Si autem fia mutatio unius part is Miſſa
in aliam partem ſimilem alterius Miſſa, V. g.
äVangelii in Evangeliums zuturum tantùm
veniale, niſi eſſet nimisoppoſita muratio.
112. Matatio Rituum in actione con ſiſten-
zium quale pectatum eſt? H. Eſſe mortale ex
genere ſuo. Ex Bulla Pii F. .
11 3. Quid ſi mutatie horum rituum ſii tan⸗
tùm quoad modum, ut: Si crux compendio-
ſior fFat? &c. B. Fore tantüm veniale cùm
ſubſtantia ſervetur. j
114. Potéſine Sacerdos licit am muta-
tionem fatere in materia conſeeranda,
dum non habet majorem heſtiam, conſecrer
parvam? B. Poteſt, imò die feſto debet, ſi
populus aliam Miſſam non habeat. Et ſi ha-
bitâ majori hoſti id faceret, tantùm peccan
ret venialiter.
115. Quale peccatum eſt conſecrare hoſtiam
non rotundam, vel non ſatis mundam,
gzandidam, vel non integram, vel ſine ima-
gine Crucifxi, vel adjiunctu imagivibus
etiam alierum Sandorumè g. Ex genere ſua
eſſe tantùm veniale; quia non conſtat de
præcepto rigorolo, nec ſunt aggravandæ
obligationes.
II6. Licitiämne ef pro Communicantilus
cenſecrare majiores hoſiias, vel aa libitum
D . 4 pre

320 Pars 1 V. Caput 111.
prabere plures parvas? M. Eſſe gravem abu-
ſum juxta communem Doctorum; & contra
tales meritô procedere Inqui ſitores fidei ob
ſuſpicionem erroris, quaſi quid plus detur in
majori vel pluribus Hoſtiis, quàm in una
pParva.
117. Quid de wutatione Rituum quond
circumſtantias loci & temporisz, V. g. i reci-

vetnr in cornu Altaris, quod dici deberer in

wedio à . Eſſe veniale ex genere ſuo, quia
eſt tantùm contra circumſtantias accidenta-
les præcepti.
118. Quid de matatione per tran ſpoſitio-
Sem partium Miſſa, v. g. intipere Miſſam ab
*ιvangelio, vel dicere introitum post Epiſto-
ame g. Talem mutationem eſſe ex genere
ſuo mortale. Et quoad particularia diſcur-
gendum eſt de ea proportionaliter ad id,
quod diximus de omiſſione, conſiderando
Partes, quæ tranſponuntur, an ſint nobilio-
res, an homogeneæ, an ignobiliores, an he-
kerogeneæ.
119. An genuflexis mutari poſſit in Miſſa
n inturvatienem g. Poſſe ex cauſa impo-
sentiæ, maximè ſi in curvatio aliqualiter ac-
cedat ad genuflexionem; quia etiam iucur-
vatio eſt ſignum adorationis, ad quod genu-⸗
ſexiones ſunt inſtitutæ.
I20. An genuflexiones debeant fieri utroque
zenu uſque ad terram? gi. Utroque genu fle-
Gere in Miſſa, non eſſe in uſu, niſi in raris ca-
E in MIHa, non clei Meneitker

/aL

vul
(umuͤten
Ne Aon
lenm iihe
11,4 ett
et N
nlnmmd
enn

,ee
unind n
*

S

.
I11

lr
mun k,
uartlzena,
hul lifn
Vr Al tttet
ul ninii⸗
Niem.
Abtun
uiretekiu
fore ri toti

Gincrutent
ebonmkonxlr
Uiun
1, Oulbpnr
ilati ie
Mlc

in ies
nrt
Ailn
Aennſto t,
Alutier.

tennizi
alnd
inl.

udki

.e
E
Aee d.

W UIA⸗

,Apnodlgſkyee-

unſl
Eucul in,
ulſene.

1 twteinr au⸗
rAeAn

De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 321
ſbus; & unius genuflexio, eſt etiam genu-
flexio. Nec eſt obligatio, eam fieri uſque
ad terram, ſufficit Keri versůs terram.
121. An Sacerdos dum celebrat, ſegere
poſſit à g&. Sacerdotem peccaturum mortali-
ter, ſi cum notabili ſeſſione aliquam partem
Miſſæ recitaret, quia ſeſſio excluditur, non
tantùm eb reverentiam, ſed etiam ob fun-

Kiones varias in celebratione præſcriptas.

I22. Quanto tempore durare debet Miſſa5
ut congruè celebretur? B. Id vix deter-
minari poſſe, cùm aliqui expeditiores ſint
decenter legendo, quàm alii indecenter
properando. Exiſtimarem, horæ dimidium
non facilè excedendum, ne moroſitate
legendi, tædio afficia audientes contra
Rubricam. .
123. An, & quale ſit teccatum, nimia cele-
ritas in celebranda Miſſa ?à N. Si ex feſtina-
tione oritur notabilis indecentia, aut omit-
tatur notabilis pars Miſſæ, erit mortale. Si
autem ſervetur decentia, & omnis ritus, nec
quidquam omittatur, nec erit veniale.
124. Quale peccatum eſt, ſecreta in Miſſs
altâ voze recitare? E. Ex genere ſue eſſe
mortale, quia eſt inter ritus principales, ob
verborum ſacro-ſanctorum reverentiam ſie
inſtitutus.

12 5. Quale peccatum eſt, ea, qua altà vo-

ce dici debent in Miſſa, depreſsâ voce reci-
are? . Nullum eſſe, dummodoâ miniſiro

*

32² Pars 1 V. Caput 111.
audiri poſſit; jam enim cenſetur altàâ, hoe eft,
non ſecretâà voce loqui. Clamare certè de-
beret in magna Eccleſia, ſi à toto populo
audiri deberet.
126. Qale peccatum eſt, ita ſubmiſsâ vo-
ce recitare Miſſam, ut celebrans aliunde non
impeditua, nec ipſe ſe audire poſſit: N. Eſſe
ex genere ſuo mortale, etiam quoad ea, quæ
ſecretò dici debent, juxta multorum opi-
nionem, quamvis plures fere accedant ad
ſententiam contrariam.
127. Quale peccatum eſt, in Miſſa dimi-

diare verba, vel etiam totaliter comprimere?

r. Si id fiat in notabili, aut in principali
aliqua parte Miſſe, non poſſe excuſari à
mortali, niſi per phyſicam alicujus balbu-
tientis impotentiam. .
12,8. An ſecreta in Miſſa mentaliter reci=
rari poſſint, ſaltem juxta privilegium Fra-
trum Minorum à Leone X. conceſſum quead
horas canonicas? B. Hoc privilegium, cum
reliquis vivæ vocis oraculis revocatum eſſe;
& quamvis extaret, extendendum non eſſet
ad Miſſam, in qua Pius V. vocalem recita-
tionem præcipit, non obſtantibus quibuſ-
cunque privilegiis.
129. Eſtne licita Miſſa, quam ſiccam vo-
eant: . Hoc tempore licitam non eſſe, cùm
nullum ſit ejus veftigium; videturque po-
tius eſſe ſuperſtitioſa devotio, & continere
abuſum tum poteſtatis ſacerdotalis . tum
acra⸗

ei i

MAbe
ſekunn

Colandir
fuu
ſv mun
wr mri
Ntorn.
4 Unt
anit ſke
Mup al
S IErA n
,r 6
69, 4 ta
Nlten ,
ii Krgal
e Atn u

mä
ileſlentn
Clethlnei
N ole, uuc
ihginucllts

Pchenngrenn

gen De Miſſaæ, & ad eam pertinentibus. 3 23
„N wd . . . . .
aurlletg Cacrarum veſtium pro ſacrifcio inſtituta-
d. ”

m.
130. Qualus eſt hac fcca Miſſæ 2 . IIlam

P dici, in qua non offertur ſacri ficium, ſed tan-
ungiih tùm recitantur preces, quæ in Miſſa ſolent
Puknititk recitari, & fuit introducta ex devotione fi-
uuntgl delium, quando non erat locus oblationi
enfte ſacrificii, diciturque contineriin ſacerdotali
InMonmee Romano, à Leone X. approbato, id quod
ieigeent negat Paſqual. aut dicit illam ſubreptitiè
d eſſe intruſam in dictum ſacerdotale.
i alher. 131. Quale peccatum eſt adhibere Litur-
ruuntnii giam on approbatam a b Eecleſia 2½ HE. Eſſe
ulziz mortale; quia eſt in re gravi contra Prohi-

bitionem.
unbisie 132. An Liturgia antiquæ, qua slim
. fuerunt in uſu, peſſint nunc adhiberi? Reſp.
Eiatunli Non poſſe, ex Bulla Pii V. præfixa Midſiah.
mmiifutr pbi. Ex aliis verò omnibus Eccleſiis prafa-
lmel tu, &c.
ieů. 13 7. An Miſſa conceſſa ſpecialiter alieus
Religioni, ut eſt Miſſa Roſarii, poſſit retitari
abaliis? . Non poſſe, ita declarante Saer.
dentert⸗ Congreg. die 2. Iunii 1622. W Apr. 1628.
iinlril⸗ 134. An ſaltem tales Miſſa celebrari poſ-
Iini ab ex erni in talium Religioſerum Ec-
ZMB cleſiu in die ſolennitatu iyſius? Reſp. Niſi
conſuetudine ſit facta interpretatio legis;
D non poſſe, quia decretum negativum reſpi⸗
cit perſonas diſtinctas à talibus Religioſis,
“ ergo quocunque in loco.
. 0°* 1352

11 Dean, 1 Caput 11g

13 5. Quid ſi quis obligaretur aut ex Vots .

ant ratione ſtipendii, aut ratione legati ſeu
ſundatiekis talem Miſſam celebrare à Reſp.
Eum ſatisfacturum, celebrando aliquam ſi-
milem Milſam ex iis, que ſunt in Miſſali. Ita
declaravit Sacra Congr.6. Maij 162 3. de Miſſz
Roſarii, & S. Aprel 1623 de Miſſa B. Mariaæ de
Carmelo.
136. An gualitas Miſſæ cadat ſub obliga-
tionem à . Qualitatem Miſſæ Conventua-
lis in Eccleſiis Cathedralibus & Collegiati«,
cadere ſub obligatione gravi; Eæ cap. Carw
*reatura. dAe relebr. Miſſa. Ubi Pontifex uti-
tur verbo Mandamus; Cùm ſit in materia
grävi, utpote ex fſine perfectæ obſervationis
KRitus Eccleſiaſtici.
137. Quid autem ſentiendum de Miſis
privatua à G&. Etiam in his videri obligatio-

nem gravem in feſtis folennibus (niſi adſit

urgens cauſa celebrandi alteram Miſſam) &
ſi in Eccleſia celebretur; quia hi dies, quò
majores ſunt, eò majorem ſolennitatem
exigunt.
138. Sed quid præciſis diétis circumſtantiis?
4. Kubricam de qualitate Miſſæ præcisè
loquendo, non obligare ſub mortali, ſed
ad ſummum ſub veniali, eò, quòd quamvis
ſit aliqua deformitas, non tamen videatur
eſſe magna, ut hæc potiùs, quàm alia Miſſa
Milialis dicatur.
Miſæ votiya.
1392

H o
,,) K
5 vintleih⸗
.
entonſoleu
10Auen
leetcet Kell⸗
16o AN

—

Crttaro M
iu
ſiſinnliunt
AACAXʒEI
Nenimfeiuni
irorport wrei
I. ſNniitune
llire, N i
S AClant le⸗
Gerlinßetün
(lirolcen, 4
eipeſor
.
ſiütlinurl
nng
uennnaumntn
166 Ariui

ſſenmiu let

4

Aſtndogn

1d e

4

,„ 1 6
ull ſl ah
MM
Cee

7

en hlemtn

Ne enit

Nl

nunet

—

De Miſſs „ & ad eam pertinentibus. 32 5
139. An miſſa votivæ celebrari poſſint in
gquocunque die? H. Etiam miſſas privatas ce-
lebrari non poſſe in feſtis duplicibus ſub ve-
niali. Si autem fieret ex rationabili cauſa,
nec foret veniale.
140. An ergo liceat ad libitum celebrare
miſſas votivn, diebus à Rubrica bermiſſis?
Bi. Etiam his diebus celebrare ſine rationabi-
li cauſa Miſſam votivam, erit veniale; quias
eſt aliqua deordinatio ſine, cauſa præterire
conformitatem Miſſæ cum officio diei.
141. Qualis cauſa rationabilis ſufficit ad
miſſam votivam celebrandam! B. Ad legen-
dam diebus permiſſis à Rubrica, ſufficere
quemcunque finem honeſtum; talis enim
ſinis non poteſt non eſſe cauſa rationabilis.
142. An votivum dici peſſitin feriis pri-
Vilegiatis, vel infra octavas exsludentibus
jeſta duplicia? Reſp. Negative; quia cùm
hi dies ſunt ſpecialiter privilegiati, ſunt ſpe-
ciali notâ digni, adeoque indigent ſpeciali
expreſſione, ut in illis poſſit alia Miſſa legi.
143. An votivum & de requtem dici peſ-
ſit infra octavam Corporis Chriſti?d, Negati-
ve, id enim prohibetur decreto Clementis X.
21. Junii1670. edito, arque in miſſalibus re-
centioribus impreſſo.
144. Anin duplici ad libitumi, poſßt legi
miſſa votiva? Reſp. Poſſe, quia recitare in
tali die de duplici, eſt privilegium reſpiciens
a cus diſtinctos, videlicet Miſſlam, & Officiũ;
O7/ PteR

z2 8‧ Par IV. Caput 111.
poteſt autem privilegium acceptari quoad
unumactum, non aeceptari quoad alterum.
14 Ergo tali die poterit etiam Officium
eurrens reoitari, & Miſſæ dici de duplici? Ge.
Id omninò poſſe ex præ dicta ratione.
146. Suffic iine finis honeſtus temporalis ad
legendum votivum die, quo conceditur: E.
Sufficere, ſicuti ſufficit ipſum ſacriſieium
Offerre pro re temporali obtinenda.
147. An fußßi Sciat, ur fnis iſie honeſtus tem-
poralis ſit Mißs extrinſecus, ſitque itſius ſo-
lius operantis? Reſp. Sufficere, ſicut ſufficit
talis finis, ut actionem operantis re ctificet.
148. An ſufficiat honeſtas intrinſeca ipſius
Miſſæ? &. Sufficere, quia hoc ipſo exercetur
actus Religionis.
1349. An ſufſiciat devotio celebrantis; ve-
luntas Teſiatorum & ſundatorum; inſtantia
petentis; obligatio ex quocunque titulo; in-
gommodum ex celebratione Miſſa currentis:
difficultas legen di Miſſam currentem ignotam,
carentia Miſſalis continentis Miſſam curren-
rem, ad voti vam legendam? B. Has & ſimi=
les cauſas omnes ſufficere.
156. An Miſſa votiva ſolennis celebrari
poſſit in duplicibus, &- feſtis de pracepto? E.
Poſſe ex cauſa rationabili; quia Rubricæ ve-
tanteshis diebus Miſſam votivam, non lo-
quuntur de ſolennibus, ſed de privatis.
151. An etiam in feſtis prime Taſſis * H.
Poſſe etiam in iis pro ſe gravi; quia cùm Miſ-
ſa ſo⸗

4

f rlnn
patiki
u .
ittn
aie mli
0 conmnt
e r
unctenm.
if e
61
ion win
ll u l limn
Attonnd
in u, gar
c, els nd
4T Cltuſtlſ⸗
ſruwet NN R
In M zie
u
eh 6

n e1,

1 frum zeken
gaulßn lunfn

1 Vun 13
uuiEini han,
urRe⸗ Dh
I ne
wim en

ihe WP 1 e

/4 apul

GFlatien

Dliſeek⸗

alunm fnh

ſtenrttt,he.

e NAtid

. . 1
uNen ENA
7
d enar⸗

rHudl.

1u el/

nten⸗

fuelk

De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 327
ſa ſolennis votiva concedatur pro re gravi,
ſtante eodem fſine in feſto primæ claſſis, ſta-
bit conceſſio.
152. Qu« cenſetur res gravis? Reſp. Cauſæ
publicæ, pro Principe terræ, pro Antiſtite,
pro communitatibus, pro victoria publica,
& ſimilibus, quæ bonum alicujus commu-
nitatis concernunt.
153. An non poſſit in Pominicis feriis
privilegiatis, feſtis duplicibus de pracepte⸗
etiam miſſa votivapri vata celebrari? Reſp.
Poſſe ex cauſa rationabili, quia Rubricæ
præſcribunt id, quod regulariter ſervandum
relinquunt; ergò caſus extraordinarios re-
gulandos regulis prudentiæ.
154. Qua cauſa eſt ſafitiens ad talem ce-
lebrationem ⁹ B. Si alias Miſſa currens, aut
ſimpliciter, aut ſine incommodo dici non
poſſet, ut ſi convaleſcenti eſſet mimis longa
Miſſa diei, vel debilem viſum habenti, diffi-
cilè foret, paſſionem legere.
15. An exteri debeant, velpoſſint ſe in ces
lebranda M'ſa conformare Eccleſiæ, in qua
celebrani? g. Poſſe, ſed non teneri, niſi ti⸗
meretur ſcandalum; quiahabent ſe per mo-
dum advenarum, qui non tenentur ſe accom-
modare legibus loci, in quoreperiuntur.
156. Qualem miſſam celebrare debent Ca-
pellani Moni⸗liam, nan utentiun: Breviario
Romano? Reſp Debent ex Miſſali Romano
celebrare miſſam conformem breviario
monialium vel certè ſaltem ffinem illi, ſi
non habeatur planè conformis. 1572

3² ⁸ Pars I V. Caput 1110
17. An qui accepto ſtipendio promiſis
miſſam votivam peculiarem, ſatizfaciat di-
cendo miſſam currentem? Reſp. Die prohi-
bitò ſatisſteri per Miſſam currentem, quia
cex una parte agere contra Kubricas, repre-
henſibile eſt, præcisé propter alicujus laici
devotionem, ex Capit. quidam laicorum,
de celebr. miſſ. Ex altera parte non violaturx
promiſſio formaliter, quia ſatisſit re ctœ in-

tentioni petentis, juxta regulas rectæ ra-

tionis.
158. Quomodo hoc ualtimam declaraturs
KReſp. Quia & DEO, & Sanctis magis placee
cultus rationabilis, ſecundùm Eccleſiæ in-
ſtitutionem, quàm juxta privatamaliorum
intentionem Et fructus ſatisfactionis æqua-
liter procedit à quacunque miſta. Et fructus
impetrationis Pprincipalirer habetur ratione
vei oblatæ. Fructus vero correſpondens ora-
tiomibus propriis miſiæ petitæ, ſatis com-
penſatur per devotionem Sacerdotis Eccle-
ſiæ præſcriptum ſequentis.
159 Quid autem de diebus permiſſiss E.
Peccare Sacerdotem; ſi in iis non faeiat Sa-
crum promiſſlum, quia agit contra ſidelita-
tem;, vix tamen excedet veniale, quia vix
ullum detrimentum ſequitur.
160. Qluid ſi in iis diebus ex rationabili
cauſa aliam miſſam dicat? Reſp. Tunc nec
peccabit venialiter; tum quia dat quiva-
lens, tum quia promiſiſio naber imbihiremn
condi-

7

4
9en
Mnnil 4

(E1. 41 Gn⸗
10 ſii,
fimchemc
erſnn
Cethenleſees
Obenru
SS
Donimn cden
,.

Mmele
naAſAud⸗
Pelceuntdn in⸗
Dllekgzweer
ereeroekli
Cntleretunemn,
ela.
Ma
16, Aubunm
Nenlendmet
unätennehn
Clnchinng
elhunm tehk
fſoncerogen⸗
4, 5

D

uge

1.

le

tt

De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 329
conditionem; niſi recta ratio aliud di ctaverit.
Videtur autem ſatis rationabrliscauſa etiam
ipia conformitas Miſſæ cum Officio diei,
quam Eecleſia multùm commendat.
16 1. An jura wentum aus votum factum
DEO de votivis pro diebus, in quibus ab Ec-
cleſia non permittuntur, obliges? R. Non obli=
gare per ſe, quia in his diebus vel non poſſunt
celebrari ſine peccato veniali, vel ſaltem
obſervantiam cults quoad qualitatem pro
illo die ab Eccleſia inſtituti impediunt, quod
Deo zelanti obſervantiam rituum Eccleſiæ
acceptum eſſe non poteſt.
162. Tres Miſſæ sb ordinante impoſita
ordinato legendæ poſt primam miſam, in
erdine, ad quos dies obligant? Reſp. In ordi-
ne ad dies tantùm, in quibus vi Rubricarum
miſſalis legi votivæ poſſunt, quia ea ſemper
interpretatio eſt ſumenda, per quam legum
contrarietas vitetur, E. Pracipiwus, Cod. 4ds
Appellat. .
Iiiſſe de Sanctis.
16 3. An de Patronis celebranda ſit Miſſa?
Reſp. Celebrandam eſſe tam de principalio-
ribus, quàm de minùs principalibus, quam-
vis non ſint expreſſi in Breviario, ſeu miſſali,
quia Rubrica generalis præſcribit officium
de Patrono; alia Rubrica vult miſſam cor-
reſpondere officio, ergo & Miſſa dicenda
eſt.
164. An de Fundazoribus Religionum
X

370 Pars 1 V. Caput 711. ⸗

hoſſit Miſſa celebrari? H. Poſſe à Keligioſis

illius Ordinis, five Fundatores fint Cano-
nizati, ſive tantùm beatificati; quia funt Pa-
troni Religionum.
16 5. Qto ritu debet Miſſa de Fundatori-
bus celzbrari?z R. Si ſint Canonizati, certum
eſſe, quòd ſub ritu duplici cum octava, ſi au-
tem ſint tantùm beatifcati; pro babiliuseſſe
quòd etiam cum octava; quia cùm Miſſa ſit
conceſſa, & aliunde rubrica præſcribat octa-
vam pro Patronis principalioribus, quales
ſunt Fundatores, ita ſervandum erit.

Miſſa reliquiarum.

166. An de Sandis, quorum habentur Re-
liquia in Eccleſia, poſſit celebrari Miſſa? K.
Juxta Rubricam, ſi ſint Reliquiæ inſignes, po-
teſt in illa ſelùm Eccleſia, in qua ſunt. Quæ
autem cenſeantur Reliquiæ inſignes, habe-
tur deciſum à Sacra Congregat. B
167. Si in Cathedrali Eccieſia ſit Reliquia
inſignis unius Sancti, propter quam in die
Commemorationis ejus Sancti conceſſum ed&
officium pro tota Civitate, & in eandem ditm
incidat tommemoratio alterius Sancti, cu-
jas Reliquia inſignes ſunt in Ecclefia particu-
lari einſdem Civitatis, an de hoc Sandto poſ-
ſit celebrari in hac Eccleſiæ particulari? R.
Poſſe. & alterius Sanéti officium debere in
ea transferri; quia reſpectu hujus Eccle ſiæ
prævalet cultus hujus Sancti.
168.

,itzu
rblmuun
minliifin
ſien uian
uuotmmd
iciiſuruli
tunlere⸗
uluftſdn

lejkrutd
Phwtclgnun,

inini

GCaarn uäl
, Guli
luide ſu
ſoßthiunif
earnhtkris diafe
minufgilin
vhtiſekiubnn
,leun nitin
Negnierin

Ktpniinie
upcandkongvoen
Crtlint
60 Annſru

Drrindidihmun
ee d
iutekinn eini

il,guleenir

gegker,
enleckutn

nNtn

TS 4
No

R 1 3
1 iclnked

unehket
4

lrianh

ur illll

nii

g, n9

4 eurtnni
Sen uch,
gelllirice

U

7
guſir

De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 331
16 8. Si ſint plures Reliquiæ inſignes diver-
ſorum Sandlorum in eadem Eccleſia, quorum
commemoratio in eundem diem incidit, qua-
le oficium recitandum; Reſp. Poſſe recitarà
de uno tantùm ex illis, & quidem de dig-
niori; ſi autem ſint æquales, electio eſt ad
libitum. De reliquis ſingulis fiet officiorum
translatio: quia juxta Decretum ſacræ Con-
regationis, quilibet illorum Santorum ha-
her jus ſpeciale ad ſui eultum in hac Eccleſia.
Et hoc intelligendum, etſi Sancti illi ſint e-
juſdem Ordinis, & ab Eccle ſia eôdem die
celebrentur, ut S. Urſulæ.
169. Si in Eccleſia Cathedrali ſit inſignis
Reliquia alicujus Sancti, prepter quam con-
ceſſum eſt officvium toti Vrbi, aut Diœceſi, &
in eadem Vrbe in alia partienlari Eccleſia ſit
pariter inſignis Reliquia ejuſdem Sancti, an
in has poſſit bis celebrari offieinm de illo San-
Eto, duplicium videlicet reliquiarum titulo ?
R Negativè; ſicut ſi in eadem Eccleſia eſſet
duplex inſignis Reliquia ejuſdem Sanéti⸗
quia duplex Reliquia eſt tantùm duplex mo-
tivum conceſſionis; non autem ratio duplicis
conceſſionis
170. An nereſſaria ſit ſperialis litentia Or-
dinarii ad celebrandum Officium de Sancto,
eujus habetur inſignis Reliquia? R. Non re-
quirit, quia licentia jam eft conceſſa à Sac.
Congregatione. Approbatio tamen Reli-
quiæ, neceſſe eſt, ut fiat ab Ordinario.-
Miſſas

33² Pars 1 V. Caput III.
Miſſa in Capellis.
171. De Titulari Capella an poſſit cele-
brari Miſſa, & Oſfctum? Reſp. Cum Quarti,
ſi Capella ſit per ſe ſians, poſſe, quia eſt ma-
teria favorabilis: ac proinde ſecundúm la-
tam interpretationem ſub nomine Eccleſiæ
comprehendi poteſt Si autem Capella ſit
pars Eccleſiæ, non poterit celebrari, quia
tunc ſub nomine Eccleſiæ comprehendi
non poteſt.
172. An erge intali Capella Bcelaſiſ »jun-
&a nihil celebritatis feri poterit à R. Pofle
Miſſam votivam cum gloria dici: cultus e-
nim ſpecialis Sancti erit cauſa ſufficiens ad
tecitapdum Gloria, ſicut ſolennitas Miſſæ
sſt cauſa ſufficiens.
173. An de quolibet Sanda Canonizxato
poſſit dizi Miſſa votiva? R. Poſſe, etſi non
deſcriptus in Calendario: quia e âpſo, qud
ſit canonizatus, declaratus eſt dignus cultu
miſſæ. Cùmergò Rubricæ non limitent Miſ-=
ſarum votivarum celebrationem ad Sanctos
Calendarti, poterunt celebrari de iis, qui
non ſunt in Calendario.
174. An Dedicatio Eccleſiæ cel! irmigafei
cam Offcio & Miſſa, quamvis non ſit econſe-
ecrata? Reſp Probabilius non poſſe, quia Ec-
cleſia non conſecrata, non vocatur propriè
dedicata, ſed tantùm benedicta.
176. An abſens poſſit celebrars fſta ſus
Diæ ceſi 75 R. Poſſeé, quamvas diu abſit, quia
adhgs

N6
NY
e et Nend
mt tuf⸗ E

Ne n e nden 4
Notel Kune
1. 4645
Hann

ckttiehanin
r. A Men
N in aen
mn atnnig
t Vnn in he

i laſeten

n Aunninu
Me, niciert
ail, mtlun
ſanizelaen wA
Cfeinntin,en
etin
Mbei
n Auß “ 4
ig⸗ lun
iumiie
enliodten
ſng nnbed
Erit aii
Hütnzi

le ond

. urnſl 6

9

1

ren

De Miſſa, & ad eam pertinentibut. 3 33
adhuc manet membrum illius Eccleſiæ. Po-
teſt autem etiam ſe accommodare loco, in
quo reperitur, juxta communem, & gerere
ſe, tanquam ſi eſſet incorporatus. Idem di-
cendum de habentibus benefieium in una
Diœcefi, & domicilium in altera.
176. An de Beatis nondum canonizatis
poſſit celebrari Miſſa votiva? R. Cùm Paſ-
qual. poſſe, quando aliunde conceditur de
eo in die anniverſario fieri Miſſa, uti fuppo-
nitur: quia hoc ipſo videtur cuilibet dari fa-
cultas huic Beato hunc honorem exhibendi.
177. An Regulares poſſint extra ſuas Ec-

cleſias Miſſam celebrare de ſuis Beatas? Be

Poſle, quia eſt privilegium perſonale.
178. Utrum dies Beati incidens in diem,
in quo de eo propter impedimentum Canoni-
cum celebrari nequeat, poſſit tran erri? N-
Peſſe, quia de Beatis conceditur Miſſa cum
clauſula, juxta Rubricas Miſſalis, & Bre-
viarii; cùm ergò Rubrica velit transferrri
Officia impedita, etiam hæc transferenda
erunt.
Miſſæ Defunctorum.
179. An Miſſe Befundiorum quowis dis
celebrari poſſint? R. Certum eſſe, quòd poſ-
ſint omnibus diebus, quibus votivæ dici poſ-
ſunt, niſi obſtet aliqua deelaratio S. Congre-
Sationis, & probabiliùs etiamin feriisprivi-
legiatis; quia Rubrica non excipit, niſi feſta
duplicia & Dominicas; & animæ purganre;
viden-

531 Pars 1V. Caput II.
videntur majorem favorem exigere, quâm
cauſa Miſſarum votivarum.
180. An aliquando etiam in duplicibus fe-
ſtu? R. Si ſint Chori tantùm, poſſe & in his
pro implenda voluntate teſtatoris, ſeu fun-
datoris, quia hæc voluntas eſt privilegiata,
ſuperans Rubricam.
181. An quando ſolenne Requiem dicipot-
eſt in duplici ſeſto Chori, ut in die Depoſitio-
nis, tertio, ſeptimo, trigeſimo, dici etiam poſſin:
pri vata Miſſæ de requiem? Reſp. Probabiliter
poſſe; cùm hi dies ſpecialiter ſint ab Eccle ſia
inftituti ad ſuffragandum defunctis; ac pro-
inde videntur Rubricæ cedere debere huic
Eccleſiæ inſtitutioni, ne inducatur in legem
contrarietas
182. An in feſtis de pracepto, celebrari poſ-
ſint in Exequiis Miſſæ pri vata de requiem?
R. Probabiliùs poſſe ſaltem ſub ipſis Exequi-
is, cùm eò tempore ſolennitas diei cedere
debeat, & ſi ſolennis Miſſa conceditur, cue
non privata, quæ eſt quaſi pars illius.
183. An in feſto fori poſſit celebrari Requi-
sm de die Anni verſario, tertio, ſeptimo, & & o⸗
lenniter ? Refp. Non poſſe, ſed debere anti-
cipari, aut transferri: quia dies hi non præ-
ponderant celebritati dieitalis, ad quem præ-
cipitur communis populi concurſus.
184. An ſaltem ſi ſit dies obitus? R. Poſſe,
etiam in feſtis primæ claſſis (ſi non ſint ex
majoribus ) eelebrari Requiem in die obitus-
quia

alim
4,occnin
Mi⸗
nſepenzlit
1 Anſfi⸗
Calultta

,1.

hu enin

e
lnfnit
MArm). 1
uunt,
iliginel
ſeatinennucr⸗
Qreeentenn
chetairüe
Mmidlbian.
I, AM
nihzlirilzeu
Nierleſemt
denhunenin
tornelcehnn
mitnnn Eice
Keunlrärideo
Nlaſllrun
in Anſhei
Uuſalene,
nnlnd
Mnie

ar ennige
1

„ es , N..,,
n M De
4 77

areleseel⸗

„“
A

punechiife
Gfnutugn
Aetütltünte

uanednſ

H”õü
SAANs

n nn

AAeemnt⸗
andchinne⸗
lenunng
1 n

u

Gelos⸗

Wufr m

De Miſſa, & ad eam pertinent'bus. 33 5
guia ex declaratione S. Congreg habent DD.
quòd ſi dies obitus incidat in diem Reſurre-
ctionis, Miſſa debeat differri in ſequentem
diem; ſequens autem dies eſt primæ claſſis.
185. An feriâguintà majoris hebdomadæ,
vel Sabbatho Sancto dicipoſſit Requiem in die
obitus ſolenniter? R. Poſſe: quiahi dies, quam-
vis privilegiati ſint, non tamen cenſentus
vValde ſolennes, & aliunde admittunt plures
Miſſas. Rubrica autem à tali Requiem ſolùm
excipit magnam die ſolennitatem.
18 6. Qus tempore deberet hac Miſſa his die-
bus celebrari? R. Feriã quintâ ante, Sab⸗
batho antè, vel poſt Miſſam ſolennem diei.
Quia feria quinta per Miſſam ſolennem qua-
ſi clauditur tempus celebrandi, tam pro illo,
quàm ſequenti die. Sabbatho verô, cùm non
habeatur ſimilis ſpecialis ratio, poterit cele-
brari ad libitum.
187. An Miſſa de requiem plus proſit des
Fundto, quàm alia quælibet? R. Cum commu-
ni per ſe plus omninò prodeſſe propter ſpe-
cialem fructum conſurgentem ex precibuse
toto ritu ab Eccleſia pro ſuffragio Defuncto-
rum inſtitutis, & à celebrante nomine Ec-
cleſiæ tam ſanctæ à DEO acceptæ offerentis,
quod aliæ Miſſæ non habent.
188. An in feſto dupliti Miſſa de Requiem
aliquando celebrari poſſit adinſtantiam peten-
eium R. Cumbpaſq probabiliùs poſſe in dupli-
eibus Chori; quia quamvis ob Rubricam hæ
Miſſæ

56 PArs LV. Capzt 1. W
Miſſæ dici nequeant ordinariè in duplicibus;
tamen ob juſtam cauſam conceduntur, v. g.
in anniverſario, tertio, ſeptimo, & c. Videtur
autem etiam petitio ex devotione erga de-
functos eſſe cauſa juſta, maximè ſi petens
valde turbaretur, dum ei negaretur.
189, An Miſſa de Rr quiem celebrari poſ-
ſint pro vi ventibu à R. Non poſſe: quia Pius
V, præcipit ſtrictè ſervari ritum Miſſalis Ro-
mani in celebratione Miſſarum. & itus autem
ille eſt pro defunctis, & non pro vivis, in
ordine ad requiem celebrandum præſcrip-
tus.
190. An in die animarum (idem eſt de
Con ventualibus defundlorum) ſit obligatio
appliecandi Miſſam generaliter pro omnibas
animabus à R. Probabiliùs non efſe, ſed
poſſe applicari ad libitum: quia Eccloſia non
Ppræcipit applicationem fructus ſpecialis,
ſcilicet ſatisfactionis, ſed ſolum fructus
generalis impetrationis, quatenus offertur
nomine Eccleſiæ.
19 1. An omittens Sequentiam, Dies Iræ,
in Miſſa Defandtorum, peccet mortaliter,
cùm videatur pars natabilis? R. Pro babilius
peccare ſolùm venialiter: cùm enim non ſid
Pars integralis miſſæ ſimpliciter, per ejus
omiſſionem propriè non mutilatur Miſſa.
192. An obligatus celebrare pro Defundis
in Altari privilegiato ſatisfaciat celebrando
alibi cum applicatione Indulgentiarum? R.
Pro⸗

banin
ummm
upſhegn
Mhaßiullie
Aprün
gen ſann e
14 ul
unſſihun
mfutn ue
ieſzuliuen
iullßoni⸗
malitn

nam Miun

rlntir
Gißcnn
Cirapiin
dinANemnn)
nimnkiim
Vplenngilurſi
Ttlilugneen
Albenminamm
l hus ind⸗
mi Ainpnt
nirtzemin,
er mgud
tpiakkübriin
ilennihenn
Aunihnnman
itckem
ttoremmm.

AmpoI

nir iß,

aame 1 ,-⅓
im
Arir M AM

.
eir

lnun Den
Sn e
1ul Nhrili
e Cnentont
imiane

.
.
,NNN
Me,

De niſſa, & alflt eam pertinen?ibus By
Probabiliùs negativè; quia Indulgentia vu-
miſmatis communiter non eſt ita certa, ſicut
Altaris privilegiati.
193. An obsliigatas ditere Miſſampro De-

fuanéto ixæ pri vilegiato teneatur dicere requiem,

R. Si privilegium Altaris ſit tantùm de Re
quiem, eertum eſt obligari ad Requiem.
194. An celebrans in Altari privilegiata
Requiem poſſit applicare uni defundo ſructum
Iacrificii, alteri Indulgentiam? e. Si tenor pri-
vilegii quoad Indulge ntiam ſit talis: Sacerdos
dicen do Miſſam pro de funde liberat ejus ani-
mam ex Purgatorio; tunc Indulgentia non
ſuffragatur, niſi animæ, pro qua celebrans
offert ſacriſicium.
195. Quidſi ergo tenor privilegii fit talu;
Quoties Miſſam quu dixerit in tali Altariito-
ties liberat animam ex Pargatorio? &. Tuno
poterit uni ſacrificinm, alteri Indulgentis
applicari, quia tunc ſufſicit Miſſam celebrare

in tali Altari, tanquam opus pium injuncum

ad liberandam animam.
196. Vernm defunda magis proſit Miſſa
belennis, qudâm privata? R. Saltem quoad
fructum impetrationis, magis prodeſſe ſo-
lennemn; tum quia celebratur cum majori
attentione, & devotionc; tum quia cum ma-
jori decentia & ornatu, ex quo major DE
cultus reſultat; tum quia ad illam plures Mi-
hiſtri, & offerentes ſive ad Ahare, ſive in
Choro concurrunt.
P 74

332 Pars 1 V. Caput 11.
197. An non plus prodeſſe poſſit etiam
uoααααα ſatefackionu? B. Poſſe; quia
præter fructum ſatisfactionis principalem,
provenit probabiliter ex ſacrificio ſingulis
adſtantibus & offerentibus cum Sacerdote
frutus ſpecialiſſimus ex opere operato, quem
licèt aſſiſtentesin Choro, & in Eccleſia non
e ne antur offerre pro defunctis, facilè tamen
contingit, ut plures applicent ſimul cum
ſrudu impetrationis.
Defectus Miſſe ſupplendi.
1298. As defedus Miſſæ ſupplendi ſint Br.
Aliquos eſſe ſupplendos, aliquos non, pro
sorum diverſitate.
199. Qotuplices ſunt generatim Miſe
deſectua: R. Alios eſſe fubſtantiales, coſque
vel eſſentiales, vel ſoluùm integrales; alios
accidentales, eoſque vel circa partes eſſen-
tiales, vel circa integrales, vel circa acciden-
nales principaliores, vel minùs principales.
200. Ex juibus eapitibus poteſt oriri de-
fectus ſubſtantialis? B. Ex materia, forma,
& intentione Miniſtri.
201. Debénene ſuppleri defedtus ſubſtantia-
les Miſſz; . Debent, ſive ſint eſſfentiales,
ſive tantùm integrales; quia vel nullum fie-
ret ſacriſicium, vel imperfectum.
202. Q f obligatio pra cavendi defeitus
accidentales Miſſa: E. Eſſe vel ſub mortali,
vel ſub veniali, juxta materiæ quantitatem,
a03. Soztne defedtus accidentales Miſſe

Iaup⸗

cb
E
wngluſe
akh 15
(Nlr, id
Ienne u⸗

ſ
4

es
eemi
Goemmmndn
Ptngiken
tſeunen
Fagauen
, NMnm
ſtcfus uirt
etuim )
ntmnfat
lnhaderhe⸗
Spelit d
Kimitunna
beih
ſeulntder⸗
tirgen ſe
uulirtlng
rimatn
⸗ un
inunn
ulrynte

Micztſetonk

ainene

1

D De Miſa, & as eam pertinentibus 3
eOS applendi?t Non eſſe ſupplendos, niſi quan-
* do ſuppleri poſſunt abſque eo, quòd inver-
t tatur ordo Miſſæ. Si enim eſſet invertendus
ordo Miſſæ, major difformitas oriretur er
ſuppletione, quàm ex ipſo defectu .
ð Defectus ſubſtantiales ſupplendi in
WRürHr W materiæz.
õñůõ 204. Womodo ſupplendi ſunt defectus
eninln . .
Jubſtantiales materia? . Si defectus ante
conſecrationem advertatur, nec poſſit haberi
materia apta, debet relinqui Miſſa, in quo-
ietaie cunque ſtatu reperiatur, ad evitandum ſacri-
tnn legium per conſecrationem materiæ ineptæ.
206. Debétne etiam relinqui Miſſa,ß ante
i conſecrationem ad vertatur defectus ſumptio-
bngte nis ſub ſecuturus à &. Debet relinqui, cùm
e enim conſumptio ad integritatem ſubſtan-
inpri tialem ſacri fcii ſpectet ex jure Divino, qui
8Nonmol eſt inhabilis ad conſumendum, cenſetus
anii etiam inhabilis ad ſacriſicandum.
ſne . 206. Si poſt eanſecrationem advertatur
Innm inn defectus ſubſtantialis alicujus materia, quid
agendumt B. Debere conſecrari novam ma-
iguir teriam aptam, ſive advertatur poſt ſumptio-
erden nem, ſive ante illam; quia ad eſſentiam ſacri-
helrlin. ſicii requiritur conſecratio utriuſque ſpeciei.
n. . 207. Quig ſi autem in dido proximè saſis
Pumi, non poſſit inveniri nova materia apta ad con-
elen Ieerandum . Tunc proſequendã eſſe Miſſam
gipen. more conſueto, omiſſis cære moniis ſupradi-
ſtam ſpeciem concernentibus; quia cœptum
*. 2 ſacri-

346 Pars 1 V. Caputt 121.

ſacrificium debet perfici eo melioti modo,

quo poteſt.

108. Quid agendum, ſi ſumpta und ſtzæis

deprihendstur defeltus ſubſſtantialis alterius?
Keſp. Illam tantùm ſpeciem eſſe de novo
conſecrandam, quæ deprehenſa eſt, non eſſe
conſecrata, quia ſicut in Sacramentis, ita &
hic illud tantùm ſupplendum quod de-
fuit; nec curanda eſt quoad hoc Rubrica

contrarium præſcribens, quia eſt tantuùm

directiva, juxta opinionem Doctorum il-
Hus temporis.
109. Wid agendu m,ſi in utraque ſpecie adg-
vertatur defecdtus ſubſtantialis ?à E. Proba-
bilias eſſe ſupplendum, ſi advertatur poſt
conſecrationem; & haberi poſſit brevi tem-
Bore materia apta; & probabiliter etiam ſi
advertatur poſt ſumptionem; quia alias cul-
mille Kitualis Miſſæ ex ſui inſtitutione ad
Rerifßcium ordinatus remanered vacuus
110. Quid amtem, ſi poſi Conſecrationem
ceſciat aliqua ſpecies, ut, vels vaneſcat, vel
à vento, Vel ab animali rapiatur, effunda⸗
Sa,à &c. &. Cum communi de novo conſe-
arandam illam ſpeciem, quæ defecit, ut ſit
Herificium etiam integraliter perfectum.
alI. Qeid agendam, ſi saliqus ex ſpeciebies
sonſecrätis mitetur miracslosè in aliam for-
mam Keip. Cum communiori, ſive utraque

ſpecies ſic immuteturs, ſive una tantum, nihiid

eſſe

„

ean
D
ſrmtpcrin
genio
Cokeühtk
ctinatfn
urirn!
elipiß
ern irße
ſiintuuen
enum
chlſannt
nnrauni
heeunn
Patnie
1 ſeſt
trmng
cpden
n ſnun
Unainest
zteieſin
1. 4
Ufelren
Prſllmnde
MMehariti
6 er 7 4
nehertler

AW

aue 4
.

ee
K

ummn 4
un g
Mie N
Sl Aan
Monn.

eniglhee.
1NM.
.,71
aenm

lener.

uum m

Nogoten
MA
, Ee
Ennal.
dbrt t
m
ſun i
anß
Vuge

4

De niſſa, & ad eam pertinentibus. 341
eſſe de novo conſecrandum, ſed in ſecundo
caſu illa ſpecies conſumenda eſſet, quæ non
eſt mutata; quia in primo caſu, ſi nova fieret
conſecratio, novum fieret Sacrificium; ac
proinde nihil ſuppleretur, quia alterum ma-
neret inconſumptum. In fecundo verò caſu
extaret totum ſacrificium efentialiter, zc
proinde ſi nova ſpecies conſecraretur, & ſu-
meretur, hoc ipſo partialiter novum ſacri⸗
ficium conſumeretur.
212. Quid ſi aliqus ex ſpeciebus venene
inſeita reperiataær 2 . De hoc caſu eodem
modo diſcurrendum, ſicut de proximo prio-
rizparùm enim refert, five ex uno, ſive ex alio
capite reddatur impoſſibilis ſumptio ſaeri-

Keii eſſentialiter perfecti.

213. Si poſt ſumptionem ad vertatar, Setiei
Juiſſe veneno infectaa, quid agendum 3 He.
Poſſe quodcunque remedium adhiberi, et-
jam vomitus procurari ex communi Docto-
rum, càùm enim ſactæ ſpecies potuiſſent non
ſumi, ſi iĩ larum infectio nota fuiſſet, pote-
runt etiam ejici tanquam malè ſumptæa,
5214. Ax poſſit Hoſtia fracta adhiberi r -
erificium? M. Juxta Rubricam, ſi advertatur
fracta ante oblationem, debet alia accipi
præœciſo ſcandalo, poſt oblationem veroô de-
bet eadem conſe crari, niſi fractura eviden-
ter appareat populo; & ſi timeatur ſcanda-
jum, debet alia accipi, offerri, & conſecrari;
& prior oblata ſumi, poſt ſumptionem fa-
Eriſicii. P* 3 le

342 Fat IV. Capus 1I.
215. Auale⸗ pecsatum ſoret, adhibere Ro-
Kiam ſractam? . Si ad huc ſit aptaad ſervan-
dos ritus præſcriptos, none eplus, quèm
veniale, quia foret potius tantùm contra ac-
cidentalem perfectienem, & majorem pul-
chritudinem, quàm contra aliquid neceſſa-
rium. .
116. Quid ſi peſt conſecratienem Hoſtia
Langeretur zotaliter ad duas partes? Reſp.
Tunc adhibendam majorem partem ad ritus
peragendos.
217: Qrale peccatum foret, adhibere ho=
Kia m maculatam; E. Si leviter foret macu-
lata, eſſet venjiale; ſi graviter, mortale; quia
ecſtet gravis irreverentia. .
218. Forétne peccatum, ſi hoſtia oblata qui-
dem, ſed non conſacrata ob fradturam, non
Iu mersi ur poſt ſamptionem ſacrißitii à Reſp.
Nallum foret, dummodo aliunde revereu-
ter tractaretur, quia Rubrica illa eſt tantàùm
directiva, & non Præceptiva.
219 OQiid faciendum, ſi hoſiia sonſecrata
incidat in Calicem? g. Ex Rubrica, ad ritus
peragendosadhibendam eſſe partemejus nou
made ſactam. Si autem tota madeßeret re-
citanda ſunt ommia conſueta, omiſſis ſignis
& cæœteris ritibus, ſimulque ſumenda utra-

que ſpecies, dicendo: Corpus & ſanguis, &

Defectus Vini.
*0. Quid agendum. ſi advertatur, aquasme
nyn fuiſſe mixtam vino 3 . Miſcendam, ſi
ande

.
e
ß
aingie⸗
laeteliun
il
S
. ighnmmt
Aulur /
,tlele⸗
n gnn
ſechte wonten
areu
ummment
I,lonmtan,
Hunreſanm
. Wunrtr
19 Lnebß
0Ne Knn
Uettontu
Oo nien
liuſſtggfuln
Mlranne
iee tſr
en inet⸗
funn
lſhuen
iſfihunn
pulinpen
lennn nar

lim

4

gmnin;
Aunl

nzunt

n ſt li
Ann
zle
,Z
ſctu
tun rnn u
nn wgil i

ehinb it .

ulden
Nen.
,nat
ullhna Kdin
lyreneiult
uelet, A4
en onichſent
eiwelut
llgin
41
Tureng
Pluu

De Miſſa, & ad enm pertinensibm. 34

ante conſecrationem advertatur; ſecùs 6

oſt illam, quia jam erit mixtio inutilis.
21. Quia ſs dum eſt inchoata sonſecratio
Calicis, aa vertatur non eſſe mixt am a quam s
B. Inceptis illis verbis: Simili mode, & . non
amplius eſſe locum mixtioni; quia conſecra-
tio jam eſt cœpta, ideoque exigit perfici ex
vi inſtitutionis facrificii.

222. An vinum songelatum coenſecrare ſit

licitum? B. Cum Paſq aſſumere quidem vi-
num congelatum pro conſecrando ſeclusâ
neceſſitate non cariturum venisli ob defe-
Gum diligentiœ requiſitæ. Atin Calice con-
ge latum conſecrare nullum vi deri peccatum;
quia eſt materia certa, nec conſtat de prohi-
bitione; nec foret irreverentis, cùm congela-
tio non reddat materiam deteriorem.
223. Quomodo ſumenda ſpecies pyſt eonſe-
eralionem congelata? . Pannis Cslidis, vel
immerſione calicis in aqquam calidam, vel
alio modo reſolvendam glaciem; ſi autema
diueſſet expectandum, judicarem potiùs cum
Paſq. ſumendum in os ſanguinem congela-
tum, ibique reſolutum glutiendum; vide-
tur enim ſufficere ad potum, ut in ore ſiat
proximè potabilis.
224. An ſit peccatum. uti aquâ ve] vine ni-
ve infrigidatopro tonſeerationel';. Cum paſq.
per ſe nullum peccatum videri; quia quam-
vis alteretnr, non tamen alteratur ad deſtru-
Gionem. Idem dicendum, ſi hyeme perfri-

344 Pęrs 1V. Caput 111.
gidi utaris aquâ, vel viné aliquantum cale-
Ra&ο, ne tam citò congeletur. DWMD
22. Si Hoſtia conſecrata labatur aliquè,
gei agendam ? B. Rubrica jubet terram
gadiy ſi labatur in eam, mundari, & raſuram in
Sacrarium projici; ſi in mappam, vel linteum
ult illa diligenter lavari, & lotionem in Sa-
crarium effundi. i
2126. Quià ſi ſanguis Tsrree * B. Ex
RKubries terram debere lambi à Sacerdote;
E& lapide altaris debere ſorberi ab eodem;
Rntea debere ter ablui; corporale & veſte:
Racerdotales pariterablui; Bannum vel tape-
dem ctiam ablui. Raſurâ etiam combuſiꝭ,
ablutiones in ſacrarium projici.
227. Lomodo peccatur, ſi omittantur
*a 7 Praſeribuntur agenda, dum ſpecier
zonſeerata labuntur in terram, velalis H.
Si in caſu lapſus ſangainis omittantur ſub-
Rtantialia, quæ præſcribuntur, fore peccatum
mortale; veniale verò, ſi aliquid leve omit-
Satur, ob irreverentiam, quæ committeretur.
22 8. Quid autem dum laberetur Corpus
Chriſti ? &. Futurum tantùm peceatum ve-
Piale; quia circa corpus Chriſti nec tantæ
diligentiæ præſcribuntur in jure, nec tantum
Periculum eſt irreverentiæ, quantùm circa
ſanguinem, qui imbibitur in materia, ſupra
quam cadit. 4
229. Quia agendum, ſi ſanguu cadat
ſutra Barbam Celebrantu: B. Illam non
4 Eaden=

ler
iu uhn
tgeiemmt
orokun
eapulen
Uig1 Ulen
ihwnidend
,Am t
ttet ſneur
ſwanertu⸗
.nn cuen
Cnlmnmnſek

„

emmntrent
s
hen
fuilſen e⸗
niinllecnr
petln et⸗
edchnman
Phiaſuuh
Gewini⸗
ne nnn
anonſenifan
i

De Miſſa ;: & ad eam periinentibus. 14
radendam, ſed ſolùm lavandam; quia raſura
l Barbæ nec à jure, nec à Kubrica injungitur.
e 30. An pœn impeßi: a pro eſuſiene ſan-
” guinu in Capit. ſi per neglig. de Conſ.
a ſt. 4. hodie ſint in uſu? N. Non eſſe; quia
wll abierunt in deſuetudinem, tanquam nimis
H ſeveræ.
ſnt 5 13 1. Quid agendum, ſi particula detidat
ien inira pectus rommunicantu? Be. Si ſit muhier,
as e committendum eſſe ipſi, aut alteri mulieri,
e ad ut excipiat & lavetzquia minor erit indecen-
umrblm tia tangi à muliere Sacramentum, quàm
unti mulierem à Sacerdote.
anmni 2132. Quid ſaciendum de particula reperta
aſu irca Altzre ² . Si dubitetur, an non ſis
r niſe conſecrata, ſumendam eſſe ſtatim poſt ſum-
gl beree ptionem ſanguinis; vel fi Sacerdos horreat
nntdſ ſumere, conſervet in Tabernaeculo, donec
rutir; corrumpatur, poſtea combuſtæ cineres pro-
enegln jiciantur in ſacrarium.
igine 4 Defectu Forme.
Ceemnnien 233. Quando eſt ſuptlendus defedtus ſub-
summ Nantiala Jorma: Reſp. Si certò conſtet eſſe
Kün eldlnn commiſſum defe cum ſubſtantialem, ſem-
Ckitee per repetendam eſſe formam;aliàâs non con-
ufnoktuun . fceretur Sacramentum.
n Amnutn 234. An tunc teta forma ſit repetenda, vel
an S ſufſßßcit verbum omiſſum pronunciare Reſp.
Z Totam eſſe repetendam; quia ſolum ver-
bum non ſigniſicaret cum cæteris pro priori
IeN prolatis.

“ P5 a31.

246 Pars 1 V. Caput 1I11.
23 5: Quid in dubie, an ſit forma repeten-
dai H. Si ſit negativum ex co, quòd non re-
cordetur, aut non habeat poſitivum funda-
mentum ſe conſecrâſſe, nihil ſupplendum,
quia præſumendum eſt de validitatezniſi ſal-
tem probabiliter conſtet de oppoſito.
236. Qtia ſi autem dubium fundetur in
Argimentu valde probabilibust E. Tunc re-
petendam eſſe formam ſub conditione. Re-
petendam, ut certificetur conſecratio; ſub
conditione verò, ne ſit periculum inutilis
prolationis verborum.
2 57. Quia ſi probabile ſit, defedtum com-
miſſum eſſe. ac etiam probabile, non eſſ- com-
miſſum H. In eo caſu, ſi certum eſt defe cum
illum eſſe ſubſtaotialem, debete repeti con-
ſecrationem; quia alids ſacriſicium expo-
nitur periculo nullitatis.
28. An defectus forma ex omiſſione ver-
borum, qua ſeeundum aliques ſunt ſabſtan-
tialia, ſezundum alios nen ſunt, ſit ſupplen-
dies repetitione totius formai &. Cum Quarti;,
& Paſqual. non eſſe ſupplenéum; quia ſian-
te opinionum conflictu, verba, de quibus
eſt controverũa, non acceptantur ab Eccle ſia
tanquam eſſentialia ;3 aliàâs ſi aeceptarentur;
hoc ipſo prohiberet opinionem negantem
eſſe ſubſtantialia.
239. An ſi contingat deſectus ſultantialis
atriu’que forma, ſit repeten da conſecratio?
&- Si id advertatur ante ſumptionem, eſſe
epe

I
4 6

tnfein
echhli

ſn Genenl

N
1
1 W
em
S
ℳN
cmmmli⸗
rieften
rtinie⸗
Apame

mtſpeer
NN1 rde
Penitlemnt
llnent⸗

Cilfſauf

ftelerotn n⸗
atugumtir
ſtſennntann
ſenteeriemer
Mihutng

M

( ulg ſe

ſulndgeer
ntzaninn
1Kenmennie
Glneelre
ulin un

eg

. .
itan n

eg I,

4

Ganſecne l.

õ

alnlug

cfenen
ga
nwe n

Cergeien

Aüme⸗
4
munſein
ſeſfe
merl ,e⸗
aCnC
eln ait⸗
et Eegll
grullcbt⸗

Ulupten,
inktitnn

ol
gel,flii,

ſ⸗

7

]

De Miſſa, & ad eam poertinentibus. 347
tepetendam, ut ſcilicet compleatur, non
uidem ſacrificium inchoatum, ſed cultus
inchoatus celebrationis Miſſæ, quo ſe cele-

Prans obligavit DEO ad munus perficien-

dum.
140. LQuid ſi id advertatur primè poſt
ſumptionem: H. Judicat Paſqual. probabile,
uòd poſſit repeti conſecratio, ne cultus, qui
exhiberetur D EO in Miſſa, remaheat vacuus
contra virtutem Religionis, quæ videtur
rævalere paſſe contra præceptum de jeju-
nio juris ſolùm Eccleſiaſtici.
241. An ſi ex errore preferatur forma ſan-
guinu ſupta panem, ſir talix iterum conſe-
erandus à B. Si conſecrationem celebrang,
direxit nihilomins ad calicem, malitiose
quidem egit, ſed calix manet conſecratus,
quia ſupponitur fuiſſe præſens. Si verò dixe-
rit per errorem ad panem, calix non eſt con-
ſecratus, quamvis fuerit præſens; quia præter
præſentiam re quiritur, ut Forma debita pro-
feratur ſupra materiam, ac per intentionem
Miniſtri ad eam dirigatur.

Defectus Intentionu.

242. Qualiter ſupplendis defedus inten-
tionu? . Supplendum eſſe repetitione ĩpſus
Formæ; quia ſine intentione non fuit For-
ma Sacramentalis. Notandum autem, vix
poſſibilem eſſe Intentionis defectum; cùm
enim ſufficiat virtualis, hoe ipſo, quod fun-
L*e die⸗

445 pays 1 , 6aApst 111. .
Giones Miſſæ exerceantur voluntariè, adeſ+
Virtualis intentio eonfciendi ſacri fieium.
. 243. Vnse incipievda eſt repetitie conſes
crazionis ¾ Fe. A verbi?! Qui pridie. Vel:
Simili modo; & quidem probabihuùsſub pes-
cato mortali, quia verba hæe ſunt determi-
nativa ſen ſibili modo, ut Forma Proferatur
in Perſena Chriſti; ac proinde omittende
zlla, videtur aliquid netabile detrahendum
ormæ.
Miſſa ab alio ſupplenda.
244. An &α usdo ſit ſupplenda Miſſa ab
& inchoata per alium Sarerdotem? R. Si
celebrans deficiat conſumptâ utraque ſpe-=
cie, uihil ſupplendum eſſe, quia eſt defectus
Solùm accidentalis. 4
24. Quid ſi deficiat anze cœptum Cano-
vem &. Etiam non eſſe ſupplendum, quia fa-
criſicium nondum inchoatum eſt ſed tan-
tum ritus præparatorii pro lacrifieio.
246. Qumd autem ſi Canon jam erat in-
choatas » G. Cum Paſqual. Nec tunc eſſe
ſupplendum: quia id nec à jure exigitur; cùm
nondum ſit propriè ſacrificium incheatum,
ſcilicet quoad ſubſtantiam; nec exigitur ex
natura rei; quia orationes unius non exigunt
sompleri ab alio.
24.7. Erge nec erit ſupplendum, quanad?
eelebrans deficerel dimidia parte Forma ton-
ſecrationi panis prolata? Refp Conceden-
dototum; quia nec tunc adhuc eſſet ſacrif-

ium

ciriring
naßtiluct⸗
Nun/fümin
nutaakunn
Grtſigſiotnut
AEINNNNen
lheegtüene
1ſo⸗ Vitzrn
Hintinuugden
Cnkiglpte
lutmen inh
tillmnunie
lrueden
luuigkem
Gurgtnmu
luhnpin 4
Mpntena
I. N A
rifin inten
ſ üits

rnn
enuenit

Aerhae 4

ule
erlin NN
ianſ:
ailleitn

Amuunlſ e
Mumnet An
Binn
as iu
MeneO&
Ainengint
Winichann
1 miel
utunnem

—

Kute “

litor
lsbet
uuiͤ

De Miſſa, & ad eam pertinentibiu. 34 ½
gium incheatum ſubſtantialiter, eùm verba
formæ nen habeant ſuam ſignificationem
Sacramentalem, niſi dum complentur.
248. Si Pane conſecrato deficeret celebrane,
deberétne ſapplens de no vo conſecrare Panemè
& Minimé, ſed ſolùm calicem, quia aliàâs non
ſuppleret defectum prions ſacrificii; ſed in-
ſtitueret novum ſacrificium.
249. An ſi celebrans conſumpt ſoli ſpe-
cie Panis deficeret, t per alium ſupplendims
deſ-ſdus? B. Quamvis hoc non ſit am cer-
eum, quàm ſi neutra ſpecies eſſet ſumpta, ta-
men probabiliàs eſſe, etiam tunc eſſe fup-
plendum ; quia etiam unius ſpeciei ſumptio
Pertinet ad integritatem ſacri fieii. Nec ſuffi-
ceret illam ſpeciem in alia Miſſa ſumere, quia
ber hoc non compleretur ſacrificium, in que
dicta ſpecies fuit conſecrata.
250. Quidagendumßfi ſit dubium, an tele-
brans defftciens conſecraverit Hoſtiam? KReſp.
Cum P'aſqual. quia hoc ipſo dubium eſt, an
t ſubſtantialiter inchoatum ſacrificium,
erit ad libitum ſupplere: & ſi ſuppleatur,
cenſecranda eadem Hoſtia ſub conditione:
non ſuppleatur, tunc Hoſtia dubiè con-
ſecrata erit ſumenda ab alio ſacerdote poſi
ſumptum proprium ſacrifcium ante ſum-
ptam purikcationem.
251. Vnde debrt ſaterdos allerius defe-
&um ſupplens inchoare Miſſam ? G. Ibi, ubi
Geſtit prior ſacerdos, hoc euim exigit ratio
è ſup⸗

ℳ00

30 Pars IV. Caput III. in
ſupplementi. Aliud eſt ſi forma ſuppleri de- 4 *
beat, tune enim jam dictum eſt, jncipiendum un 4
eſſe à verbis: Qui pridie, vel ſimili modo poſt- niin
“ àmcœnatum eſt, Gc. . 5 ibeil
1 52. Si cenſtet conſecraſſe utramque ſpe- itenk uu

ciem, ſed non, in qua parte ſubſequente de- ſenmdn
fecerit, ubi tune ſuppletio inchoanda? Reſp. e
Cum commun,,, ſi per nullam conje cturam ſeen

poſſit prudenter judicari, ſopplentem in- ibnn
cipere debere ab illis verbis: Vnde & me- mutmmn
mwores &. anſu
153. Quamdin differri poſſit ſupplemen- ſſen.
tum ſacrifß tit? . Cum Paſqual. Quamvis ghe
aliqui exiſtiment, poſſe compleri etiam ſe- hin mmn
quenti die; probabiliùs tamen videri, non Eliemin
Eoci ſuppleri, niſi in eodem tempore mora- ummlinciſc⸗
i; quia in iis, quæ conſtant partibus ſucceſ- malgiun
ſivis, requiritur continuatio, ad hoc ut E
faciant unum, adeoque illa ſaltem moralis lehe Mun
ekelle debet. Pilteſ henn
2 54. Quid agendum, ſi nan adſit Sacer dos; Koxu,
qui compleat ſacrificium B. Servandas eſſe rgan,
ſpecies, donec habeatur ſacerdos, qui eas ſu= Nli
mat, & ſi periculum eſſet corruptionis, com- Miez
munis opinio eſt, in defecu Sacerdotis po- ib leei
tiùs permittendas eſſe ſumi à Laico , quàm biſrrerle
corrumpi, ſiquidem videtur minor incon- AK hiſan
venientia in tali caſu ſumi à Laico, quàm ei/hann
corrumpi. urultarsl
255. An adſit obligatio ſupplend: Iacrifi- wfuſn

sium incompleium &. Probabzliùs adeſſe; 2
quis .

e

age

de
gafdſ
liies
Mwinitrſeg

,ſetns

—

Wutheg

ale

Kamglieint⸗
Iluntit,,n
Cringernt
Aurhcck.
“”

Aelümunt

tſibti
u I N
Nintnsi lit
Eumpangan.
Girtledupr.
lun n
6leruriud-

—

–

. .

rcer
e

De Miſſa. & ad esam pertinentibus. 3 51
quia ex natura rei videntur omnes Sacerdo-
tes eſſe obligati ad cultum exhibendum Deo
per ſacrificium, ac proinde deſicientibus cæ-
teris, quilibet ahus manet obligatus; Igitus
deſiciente uno in ſacrificio, obligatio ſup-
plendi tranſibit ad cæteros.
256. Si plures adſint, quis ex illis tene-
eur ſupplere? Reſp. Si adſit ſpes, quòd
ipſe deficiens ſit brevi recuperaturus vires,
tunc completionem relinquendam eſſe ip-
; ſiquidem principalis obligatio eſt pe-
nes ipſum.
267. Quid autem ſi hac ſpes non adſit?
&. Primo loco omnes illos teneri ſuppleri,
qui adſunt præſentes; quia hi habent prio-
gem notitiam reliquis, ideoque etiam prio-
tem obligationem.
28 Quid ſi praſentes ſint impediti 2

Reſpon Abſentem potentem accurreree

priùs eſſe obligatum, quàm præſentem.
6 ſit impeditus ; quia obligatio afficie
ſupplere potentes, quales non ſunt im-
pediti.
259. An stiam non jeiunus teneatur ſup-
plere; . Teneri, quia prævalet integritas
ſaeriſicii præcepto Eccleſiaſtico.

260. An abſens teneatur abſolut actus

rere ad ſupplendum? Reſp. Non teneri,

ſi non poſſit accedere ſine notabih difficul-

tate; quia difficultas æquiparatur impoſſi-
bilitati.
261

J3Jj2 4 1 . Capgt II.
151. An exiſtens in petsato mortalitenede
pur ſupplere Sacrif in mi N. Teneri; etzamſi
non habeat côpiam confeflarii, teneriqus
roinde elieere contritionem; quia hæc ob⸗
Tigatto oritur ex ratione muneris ſscerdota=
lis, ideoque debet ſe reddere habilem ad 1G.
261. An = canonicè per senſuras
apus irregalaritatem tenentur ſupplere à -
Teneri in defectu aliorum 3 quia obligatio
ſupplendi ſacrifieium eſt altioris juris, quùm
hæ Cenſuræ.

263. An ſupplens Aeſ-ltum Sacrißicii te-

peatär dare partem Hoſtis conſecrata defis
ciensi? &. Probabiliùs non teneri, niſi pro
viatico nulla alia partieula adeſtet; quia
deficiens vel habet jus ad ſumendum illud
ſacrifcium, vel non habet. Si habet, de-=
beretipſi dari ſub utraque ſpecie; ſi non ha-
bet;, non erit obligatio ipfi miniſtrandi ex
adem Hoſtia:
268. An ſi poſt oblatioenem ſactam adfe⸗
zantur partienla tonſeserandæ, acreptari poſ⸗=
ſint. & ſuppleri defedtus? Reſp. Novam ma-=
teriam non oblatam ſuo loco, noenh debere
aeceptati, niſi ex valde gravi cauſa, & tunc
illam eſſe ſpecialiter offerendam ſaltem
mentaliter; quia cùm oblatio ſit pars prin-
cipalis;, omittenda non eſt; & cum poſlit
ſecienter redal ſenfibilis per oblationem
factam principalis Hoſtiæ, ſufſicit mentalis
oblatio⸗

1265.

cunüinnn
zurndthon
lecclbi⸗
ung
ſeliuß,
0etianten
uitlceit
Ntlul inint
inicſenn
glcvenbn n
Min
6,40 nt,

Pulliiit

ſebnſerto
Ulcenlaten
labeillcs hed
rifn
ſhin

ODncalekm

tet Ho⸗
Conmn öuniret
Eymuin
1 Kfiſer
n nrſmen.
Nellinemniäl
1 glieſure⸗
leſtärtenn

ial u

ſgitchttl

——

ſ

eſi0

Matn N

in⸗ he

ach

Amnin iih
MeN
Giwehrd

Winafal,

at li

õ

Menn
, Noneet
netl,u
Geln Went
Urotfurt⸗

Glte

De Miſa;, & adeam pertinentibus. 353
26 5. Wu« zanſa poſſit eſſe ſufßciens ad con-
Ieerandns tales Hoſtias? N. Si forent neceſſa-
riæ ad miniſtrandum viaticum, vel pro com-
municandis hominibus in magno concurſu,
& die celebri. 7
266. Quo tempore poſſunt adhus tales par-
ticulæ acceptari?: . Inchoato canone nullo
modo ampliùs eſſe acceptandas; quia cum
canone jam inchoataur ritus ſacrificii, qui
perturbari non debet. Et tunc pro viatico
miniſtrando ſatiùs efſet, partem Hoſtiæ
majoris conſecratæ ſervare, quàm aliam
conſecrandam acceptare.
Miniſtrans celebranti.
267. An & quojure eſt miniſirans netgf-
Jarius celeòranti Miſamè q; Non eſſe neceſ-
ſarium jure divino, utpotè non ſpectantem
ad ſubſtantialia ſacrificii, ſed tantùm jure
Eccleſiaſtico. Ex Capit. Hoc quoque de con-
Jecr. diſt. 1.
168 An ſuſßciat unus miniſtrans? .
Olim debuiſſe eſſe minimum duos. Ex Capia.

Hoc quoque cit. Hodie ſufficere unicum ex

communi, & univerſali praxi Eccleſiæ quo-
ad privatas Miſſas *“
269. An ſit peccatum, celebrare Miſſam
Sine miniſtrante? . Cum Paſqual. ſeclusâ
he ceſſitate probabiliùs eſſe peccatum mor-
tale, quia de jure communi requiritur, nec
illud jus abr ogatum eſt per conſuetudinem,
niſi quoad pluralitatem miniſtrantium. Si
MeN

354 Pars I V. CApae III..
tamen in Germania Parochi celebrent ſine
minifſtro, faciunt vel ex aliqua neceiſitate,
vel quia forté conſuetudo introducta abro-

gavit legem.
170. An ex eau ſa neceſſitatis lireat cels-
brare Mifam ſine miniſtrante? R. Licere
ob quamcunque gravem heceffitatem; quia
adhibere miniſtrum, eſt ſolum juris Eccle-
ſiaſtici, idque tantum quosd decentiam,
cui juri videtur prævalere neceſſitas facrifi-
candi
271. Quæ cauſa poſſunt eſſe celezbeandi
ſine miniſtrante? B. Nece ſſitatem dandi
viaticum, audiendi Miſſam die feſto, ſatisfa-
ciendtobligationt legendi ſacrum ob bene-
ücium, aut alium titulum juſtitiæ, conti-
nuanda etiam eſt Miſſa, ſi ea inchoatà mi-
niſter recedat; ſi ſacerdos non habeat, unde
ſe ſuſtentet, accepitque, vel offertur illi ſti-
pendium pro Miſſa, uti etiam tempore pe-
ſtilentiæ ad vitandum periculum infectio-
272. An ſœmina poſſit miniſtrare cele-
branti Miſſami M. Cum communi non poſ-
ſe; quia per canones omninò excluduntur
à miniſterio circa Altare. Et multi exiſti-
mant peccaturum mortaliter, qui fœ& minam
ad hiberet.
273. uomodo ergo Moniales reſpon-
dent Miſſam cantantibus, B Hoc prohibi-
tum non cſſe, remotè ex Choro reſponde-

7
mmil 7

3 , un
muininn
ſe niilin,
n gluctn
Gerinhira⸗
brendt,
1 upmmif
ſenlugit
3,4
elnfunn
Pilctint
tnelis, u
Otintrni
GVI.
11e. L 4 ſi
hinluilr N
Nltnunlnn

Penleeur hin
Pumbamngt
tlertterd, ors
Inn ilenn
11 4 u
Gifin gins⸗
ltinn ir
Gkunnonttnnnn
Ultunminatie
onnuncumn

De Miſſa, & ad eam pertinentibur. 355

W re, quia non eſt proprie miniſterium circa
nene Altare.
n 2174. An ſaltem in caſu neceſitatis poſie
ſæœmina miniſtrare? H. Potis celebrandum
ut . fine miniſtro, quàm fœminam admitten-
wemſie dam; quia eſt minor indecentia, & tum pfe
thhing Sacerdos ſibi reſpondere poterit, vel fœmina
ain me à longè reſpondere; pro urceolis autem por-
acgteng rigendis poterit aliquis conſtitui, qui re-
Nenſnn ſpondere nefciar. .V
275. An in Miſſaæ ſolenni ſint neceſſarii
ſſeiahei plures Miniſtri? R. Eſſe plures neceſſarios ex
Neben d praxi Eccleſiæ, & ſecundùm quidex inſtitu-
”õ tione Diuina, quatenus conſtat ſaltem Dia-
lmnnglae conatum originem traxifle ex Ihſtitatione
e Chriſti.
iünr 276. QLus eſt obligatio miniſtrantis cele-
RK branti Miſſat, à B. Sacerdotem peccare pre-
ahnl babilidsmortaluer, ſi ſpont adhibeat mini-

ſtros omninò ignaros: quia cooperatur ma-
gnæ indecentiæ. Ipſum verò mionſtrum exi-
ſtimant Doctores regulariter excuſarià mer-

Aenonenf⸗
õ

aiſſen l tali, niſi ſit cauſa „quòd committatur gravis
umminil error, idque ſcienter.
mialini- 277 An in neceſſitate adbiberi pſie
* miniſtrans exeo mmunicatus 3 Reſp. Poſſe
* agdhiberi in gravi neceſſitate excommuni-
S catum non vitandum; quia cum illo eſt per-
“ miſſa communicatio etiam causâ utilitatis.
1e. Excommunicatum verò denunciatum ,„
dis tn,

ne⸗
Gbpe
6 4:

aullo modo poſſe adhiberi, ſed poride
cele-

1 2ars 1V. Caput III.
eelebrandum ſine miniſiro; quia præva-
lei præceptum de non communicando cum
17 8. Viràm filius poſt parenti celobranti
eniniſtrare? R. Si fit Filiss legitimus, nihil
prorss obſtare; illegitimus autem graviter
pꝓrohibetur ob indecentiam. Capit. Cäm de-
corum, de filiu presbytererum. Aliud eſt ſen-
tiendum, ſi ſit ignotum, quòd ſit filius illius.
Ex Cap. Cenquerente, de filiis Presbyteroram,
quia tunc ceſſat indecentia.
Tempus Miſſæ dicendæ.
279. An diebus omnibus liceat ſacrifeinte
afferre? R Per ſe eſſe licitum, proptermyfileria
autem exeipiuntur aliqui dies Hebdomadæ
Majorit, de quibus infra videbimus.
280. An in ſeria guinta Majoris hebdo-
mada liceat privatas Miſſas celebrare? Reſp.
Cum communi, poſſe & privatim, & publi-
cè, idque teſte Paſqual. etiam Romæ in pluri-
bus Eccleſiis practicatur. Ne que ubi contrari-
um ſiericonſuetum eſt, introdu ctaeſteonſue-
tudo animò ſe obligandi, maximè cũ omnes
ferè Doctores ita ſentiant, &, ut dixi, in mul-
eis etiam Eccleſiis contrarium practicatur.
28 1. An ha Miſſa eelebrari poſſint etiam
poſt Miſſam ſolennem à R. Non poſſe; quia
jam tunc incipit temꝑus Paraſceves, in quo
non licet celebrare, ideo & altaria denu-
dantur. ,
282u. An Epiſcopi & Pralazi peccent, per-
Mitr

hiin
mn
6 M Ner
in Cnmnun
alaecommn
Mrütgunt,
font
futſta,
ſaleranl
Aunibikſeeeß
ennncetdr
Watenre
1he Ale
ipllelahi
nlcrCgi
uelidnnge
Arahundn
Aſi/

ntſn ind⸗

Unſin git
Driurltii
irg,
Ahulur,
luſltnl
in titai
Kſeniten
ni de⸗
, rnn
N Omeun
pinm

.

nin

in
unne

lel

n ſliefin

lstluſn
Ahuhng

gi

olul tſinn

„ N

ehren
kin
enhie

thrdbekh.

Aynunh.

laſtuiii
Etihtit

etclisie
õ

4 Kuir Urt
1 nunie ch.
h n
1 1eſte n
ni

H .

G

De M'a. & a eam pertintntibus. 157
mitten do illa die omnes Sacerdotes legere a⸗
erum, ita, ut non habeatur communis Cle-
ri? R, Non peccare, quia adhuc Clerus in-
ferior communicare poteſt. Et quamvis
nullus communicaret, nilil obeſt: quis non
eſt Ritus gravis, nee eſt obligat io commu-
nicandi. 5
283. An Sacardostane ſ ine Siolscnmmant
cans, peccet graviter à R. Non peocare: quia
licet Concilium Bracharenſe id ſub excom-

manicatione præcipiat, illud tamen tantum

fuit Provinciale, nee putaturillud præcep-
tum hodie in vigore eſſe.
2184. An dicä feriâ quintaà poſſit cele 3uni
is qralibet Eccleſia; R. Eſſe aliquod Decxe-
tum Sacræ Congr. in contrarium Scd Paſq.
Putat, illéò ſolàm prohiberi illas ſolennita-
ten quaia Parochialibus fieri ſolent.
485. An feriä ſexta Majoris Hebdomada
licest offerre ſacriß tium Reſp. Peocaturum
mortaliter, qui illò die ſacrificaret, propter
gravitatem Myſterii, Ex Capit. Sabbarho, ie
Conſecr. diſt. 3.
286. An non liceat ſaltem pre miniftrand
Matico Reſp: Cum Paſqual. videtur ſecretò
celebrari poſſe, ſiquidem quæ nonlicant pu⸗
blicè, ſecretò fieri poſſunt. Camr. Tua ſra⸗
nmrnitaeu, de GCler peregr.
287 Qualis autem tune iſa telesyandn
eGe⸗ *R. Omnium optiméè votiva de Paſ-
Hone, utpotè tempori maximè conveniens.
288.

8 Bars W. Caput 11..
288. Picetne ſerid ſeæxtâ Paraſceves com-
municare? R. Per ſe non videntur licere. Ex
Capit. Sabb. cit. ubi dicitur: Sacramenta
penitus non celebrari. Vox autem: penitus,
ſigni ficat: in totum, ſeu totaliter, ſi tamen
ſit contraria conſuetudo, ſcrupulus haben-
dus non eſt.
289. An in Sabbatho Sancdio liceat priva-
tas Miſſas celebrare? R. Licere quoad Miſ-
ſas privatas ſive ſecretò, ſive publicè: quia
ceſſavit prohibitio quoad hoe. Ex Capit. Sab-
batho, de conſec. Aiſt. 3. Utpote cujus finis
ceſſavit, qui erat, ut celebretur Dominica
paſſio in meœſtitia: ſiquidem jam Eccleſia ce-

lebrat lætitiam Reſurrectionis.

2190. An ſi in Sabbatho Sandio incidas
Feſtum Annunciationis B. V. poſſint cele-
brari Miſſa ? R. Poſſe publicè celebrari tune
Miſſas privatas; quia adeſt ſufficiens cauſa,
ratione cujus ceſare poteſt admiratio po-
puli, quæ aliàs difficilem redderet celebra-
tionem in illa die, niſ populus prius inſtrue-
retur.
2291. Qeanam Miſſa tunc privatim tele-
Eranda eſſet? R. Probabiliùs non votivam,
ſed diei Miſſam celebrandam eſſe; quia eſt
dies maximè privilegiata.
292. Ae Miſſa illius diei caret introitu? R.
Cum non habeat, omittatur: ſiceque ſerva-
bitur ritus præſcriptu;: ac proinde fad4
confeſſtone, dicatur Kyrie eleiſon: & ita ſer-

VTA

*“ Ple
Mhai

,) le

Alim 1

aeſid
nlenmn/

en tut⸗

e,

4

5

n

16 luſe
do
ledeinn
ſme pcecunt
ih
Ciif
ißen ien
N henin
nii/ clhe
ſunlztſoms
Mebſuneite
uniiulir
trſintitin
Naneein
lel i
lan
len
linſendſſll
llirlten
uunſteui

adlut
laegnili

—

etlekde
AunCe

win

”

lach uee

NNRAhN
Gulidn

PGtidun

belſele
Gr,gnin

Gneinie

turtmin

alnheſente .

H uunl
zm yht

id 1

Ptte
e ⸗

De Miga, & ad e4m pertinentibus. 359
vari Romæ in Eccleſia S. Marthæ, ſcribit
Palqualigus.
293. Quo tempore poteſt in Sabbathe
Sancto celebrari Miſſa privata? R. Aliquos
docere, quòd poſſit celebrarietiam ante Miſ-
ſam ſolennem, alios negare. In praxi judi-
carem pociùs celebrandum inchoatâ Miſs4
ſolenni, vel poſt.

Miſſæ iteratio eodem die.

294. An liceat pluries in die sofferre jacrif⸗
eium Miſæa? R. De jure Eccleſiaſtico, ſe-
clusò die Nativitatis Domini, non licet niſi
ſemel in die offerre ſacriſicium regulariter
loquendo. Ex Cap. Sußßcit, de conſecr. diſt. I.
Cap. Conſuluifti de celebr. Miſſarnm. Et Ca-
pit. Te reſerente, de celebr. Miſj.
29 5. An ordinatus in die Nati vitatis Do-
mini, peſſit celebrare duas alins Miſſas? R.
Tam Epiſcopum eò die conſecratum quàm
Preebyteros eò die ordinatospoſſe celebrare
duas reſiduas Miſſas: quia ii concelebrant, 8&
coofferunt ſacrificium cum conſecrante, 8e
ordinante, neque communicant laico moco
ſed Sacerdotali, videlicet ſpecies à fe etiam
conſceratas.
296. Quid ſi autem ordinatio fieret ſub
ultimo ſaero diei? R. Cùm Paſq. probabile eſt,

quòd adhuc poſſent etiam reliquas priores

duas Miſſas celebrare: quia ordo ille Miſſa-
tum non videtur ita neceflſarius, ut ex ratio-
nabil;⸗

96,

z66 Pays 1 V. Capt 1 7.
nabili cauſa non poſſit inverti, ſicut com- Ar .
muniter docetur de ordine Breviari.
2197. Cur ergo, ſi quus illo die laico mode ntan
communicaret „ non peſſe: amplin: Miſſam uqunlonn

celebrare à R. Quia in die Nativitatis com- (M s,
ceditur tantùm terna celebratio: ac proin- lſkinn
de ter intra ſacrificium, & nullò modõ ex- iidh aK
tra ſacriſicium communicars, ſuppoſitaâ
Midgil.
29 8. An liceat nodie Nativitatis Domins
omnes tres Miſſas celebrare? R. Cum Quarti, uuſun
poſſe abſque omni ſcrupulo, & eſt in uſu, uſuinn
etiam Romæ ; Rubrica autem videtur eſſe wmte
ſolùm pro Miſſis ſolennibus. sl
2a9 9. An ſacerdo; in die Nativitati Panti- lonn tun
ſcani, dum ſub dimidiats ſacro habetur con- MEl
cio, poſſit grivatim legere ſacerum, alterum iudlnfe
eiuſdem diei R. Videri, quòd non poſſiir, ungkam
quia inchoate Miſſa videtur exigere, ut non 9 Almi
interponatur aliquid, quod poſſes turbars jininuil
ordinem Mifſlæ: Miſſa autem interpoſts (ulgeliikt
poſlet turbare, quia illa inchoatio duplen llin ae
poſſet ſpectare ad utrumque ſacriſicium. Es misltgn,
quo apparet diſparitas, quare in dicto caſu Mugmmmhi

aliæ actiones ſint licitæ, ſiquidem hæ non Aſnn
ſpectant ad Miſſam, & ideo non ſunt aptæ aäd ( Mnn
novum ritum inducendum. Nugte ent⸗

100. An in die ane ab eodem celebrazs uifiihnnn
poſſit ana Miſſa de die, altera pro defunde? Ufetin gin
R. Hoc tempore non poſle, quia non judica- ſr
dur eſfe tanta neceſſitas iterandi ſacrificium. allktin
301.

4

3
ellie
ſin

n.
Whhhi

huitiatren
uillCn d
ſi delnii,
Aiautn nk
l

G Nin di
uſnliilhit
rr ons uins
eiAuſ
Ankmughlit

8l eliin
l mtn untt

“

ſeniinh
alrin inn
6: Pgilnlli

bemtues

unDn
aNn 4
Mud
anicr
inc.
u .

De uiſſa, & ad eam pertinentibus. 361
301. Quakus debent eſſe neceſſitas, ut poſ-
ſit eodem die iterati Sacrificium? E. Debere
eſſe ſtrictam neceſſitatem ſaltem moralem;
quia quando Innoc. III. in Cap. Conſuluiſti,
dicit: N ſi cauſa neceſſitatis ſuadeat, &c.
diupenſat in lege prohibente iterationem
ſacriſicii, diſpenſatio autem requirit veram
neceſſitatem.
302. An quando in Cathedralibus, vel
Collegiatis Eccleſiu celebranda eßſent duez
Miſſæ, & ut antiem adeſt Sacerdos, ſit ſuf-
ficiens neteſſitas iterandi ſacrificium? Reſp.
Probabilius non eſſe; quia juxta Paſq. obli-
gatio cantandi duas Miſſas conventuales, eſt
poſterior obligatione tantum ſemel cele-
brandi de die; ac proinde illa obligatio im-
poſita eſt ſalvo jure, & quando ſecundùm
ritum Eccleſiæ impleri poteſt.
30 3. An Benedictio Nuptiarum ſit cauſa
ſußſicien: iterandi Sacrificium à &. Nonefſe,
quia benedictio fieri poteſt abſque celebra-
tione Miſſæ; conſuetudo autem celebrandi
non eſt obligatoria, ideoque cedere debet
præcepto vetanti bis celebrare.
304. An ſuperveniente Epiſcopo „ Prin-
cipe, Magnate, poſſit iterari ſacrificium R.
Non poſſe, etiam die feſto (quamvis multi
Antiqui contrariumtenuerint, non ſumptâ
purificatione] quia in Catit. Conſuluiſti, de
Celebr. Miſſar. non licet celebrare iteratò
o adulatione ſæcularium; videtur enim
Q habersg

661 Pars 1 V. Caput III.
habere locum adulatio, dum iteratur Miſſa,
in obſequium ſæcularium, & intuitu quali⸗
tatis Perſonæ. An autem fieri poſſet iteratio,
ſi haberent hi fecùm magnum numerum
Perſonarum, paulô poſt dicetur.
30. An sacerdss, jai celebravit pro Epi-
ſespo, vel Principe, poſſit deènud celsbrareprs
populo? B. Si Sacerdes ſit obligatus legere
utrique parti, & Epiſcopus nec ipſe poſſit
legere, nec alium habeat, nec poſſit expecta-
re Miſam ordinariam, poterit iterari, ſeu bis
lIegi Miſſa: quia cùm Sacerdos die fe ſtò qua-
lis eſſe ſupponitur) teneatur & Epiſcopo, &
populo impendere ſuum officium, & non
poſſit per eandem Miſſam, erit ſufficiens ne-
ceſſitas celebrandi duas Miſſas.
306. An die feſto, ſi ſuper veniat notabilis

multitudo itinerantium, poſſit iterari tele-

bratzio Miſſæi Reſp. Non poſſe, quia non eſt
ſufficiens neceſſitas; nam vel ratione itineris
excuſantur ab audienda Miſſa, & tunc ceſſat
neceſſitas; vel non excuſantur, & tunc ſi ſunt
culpabiles, jam fruſtra illislegeretur ſacrum;
ſi verò non ſunt culpabiles, hoc ipſo ceſſat
obligatio præcepti.
307. An paapertas Sacerdotis, vel Eccleſiæ
eſt ca uſa ſitfficiens iterandi Miſſam à . Non
eſſe ſufficientem, ex Capit ſufficit, de conſecr.
diſt. I ibi: Qui verò pro pecuniis una die pra-
ſumunt plures fatere Miſſas, non aſitimo eva-
ders damnationem.
3082

, On
gumce hn
unn l
14 lfun
4 ſeien
Clotorktere

4 . 7 .
,erbir
GCrun

,e
SANRN

c tNethe 14

,uentau
173

Sni muum

ui/ R
Gnnnt gumn
Urſch ſegan
He
e ſe
i ſlr
lmhenete

ſuuinn n
Ganelien,
Uinu lte
(Ka
Anent
anaten
ntſeree

Iuulnur lg

udehan, A
tlckhenne

llle

emuit ui

1
EANN.
6 nret
1 AKuc

1,Ntunekiar
Gerrtiurtoeß
„„
ir pbalt

1

rbbelbti
eN

et
nmii
Ne.
GN

N 4

H
De Miſſa, & ad eam pertinentibut. 36
308. An ſi in aliqua Eccleſia die feſib ſit
sonſuetudo celebrandi duas Miſſas ob eom-
moditat em populi, & conſtitntus pro ſecun-
da Miſſa deficiat viribus, poſſit unus itera-
re M ſim?; Reſp. Non poſſe, quia conſue-
tudo non facit neceſſitatem celebrandi duas
Miſſas, maxime cùm hæ ſerviant tantùm
commoditati.
309. An quando multitudo populi non
poteſt capi ab Eccleſia, & adeſt aunus ſolum
Sacerdos, poſſit iterare Miſſam? Reſp. Poſſe, ex
Capit Neceſſe eſt, de Conſecr. diſt. 1. ibi: Illud
quoque volumus cuſtodire, at cum ſolen ior
feſtivitas con ventum populi nume, ofioris in-
dixerit, & pùm tanta fidelium multitudo
eonvenerit, quam recipere Baſilica ſimul una
non poſſit, ſacrificii oblatio indubitanter ite-
retur, &.
310. Quid ſi autem pro eo die non eſſet
auditio Miſſæ de præcepto? . Adhuc poſſe
uiſſam iterarizquia canõ univerſaliter loqui-
tur: Quando feſti vitas ſolennier inauci: fre-
quentioris populi concurſum; ne Eccle ſia vi-
deatur eos illudere, dum ratione feſtivita-
tis invitat, & poſtea non recipit intra Ec-
cleſiam.
311. An pro miniſtrando viatiro poſſt ite-
rari Miſſa?: B. Cum communi poſſe in tali
caſu, quo celebrant: poſt ſumptas ſpecies pa-
nisinnoteſceret, infirmum probabiliter non
perventurum ad ſequentem diem; quia via-
. Q 2 tiecum

364 Pars 1V Caput 111.
tieum eſt utcunque neceſſarium in articulo
mortis, vel ex præccpto, vel ex natura rei
ad conſervationem vitæ ſpiritualis.
312. An Secerdos, qui habet duas Paro-
chias, poſſit eo.dem die prihs in una, poſteâ
in altera selebrare? E Poſſe, ſervato je-
junio (quod etiam in prioribus caſibus ſup-
ponitur] ſi ob paupertatem non poſſit ha-
bere alium Sacerdotem; quia Parochus
tatione muneris debet paſcere oves ſuas,
inter reliqua autem, quibus paſcuntur,
eſt ſacrihcium Miſſæ; aliunde etiam ab
Eccleſia præceptum, ut hic ſupponitur,
Ergo. Imô tali caſu non tantùm poterit,
ſed tenebitur iterare, ſi al ium non poſſit ſub-
ſtituere.
313. An habens duas Parochias, poſſit
iterare Miſſam etiam ix diebus profeſtis? Bt, —
Non poſſe, niſi ſint tales dies, quos populus
per modum feſtorum colit; quia aliis diebus
Parochus ratione muneris ſui non tenetur
cele brare.
314. An Parochus babens tres Parochias.
poſſit in ſingula celebrare die feſto? KReſp.
Poſſe; quia facultas iterandi Miſſam funda-
tur in cauſa neceſſitatis; multiplicatà igitur
neceſſitate, multiplicabitur, ſeu extendetur
facultas.
315: An Parschus, poſiquam celebra vis
n propria Parochia, poſſit etiam in aliena
celebrare deficiente Pareche loci ? N. Poſſe
in

Penas Cliene
nriclet
Cngeknie n.
t,AMN/
X*

ziien

nel
Neni
1l) Afetn

Gohlen rie
Mnanr bdtn

1Amiun du
S
ihen!

el oin,

ANN hen

limmn gr

lu lorl
anüle iten
ner
Peutdili
A mir

Mtt
rlMNndrd.
mInlgin
Kufammlm
elint
KCeubns

A

De Miſſa. & ad eam pertinentibus. 367
in diebus feſtis; quia quamvis per ſe in alie-
na non teneatur ſervire, tamen Parochus
loci habet poteſtatem ſubſtituendi, & tunc
ſubſtitutus conſentiens in ſubſtitutionem,
aſſumit in ſe obligationem ſubſtituentis, te-
neturque ſervire, ſicut in propria.
316. An habens plures Parochins, poſis
ſeriâ quintäâ majoris hebdemada ſervare in
Jſingulis Euchariſtiam ſequenii die conſumen-
dag,: . Quamvis die Jovis S. debeat cele-
brare in ſingulis Parochiis, tamen juxta
communem ſententiam, debet conſervare
Euchariſtiam tantùm in Parochia principa-
liori; quia in Paraſceve ſecundò celebrans,
Euchariſtiam deberet ſumere non jejunus,
cùm in prima celebratione debeat ſumere
vimum, cu miſcetur pars Hoſtiæ; non eſt
autem diſpenſatio pro hoc caſu non jejuno
celebrandi.
317. An quande occurrit caſus iterandi
telebratienem Miſſe ſit neceſſarin licentia
Etiſretti 3 N. Quando patet recurſus ad
Epiſcopum, ipfius erit examinare cauſam
neceſſitatis iterandi Mifſſam; quia quam-
vis licentia ſit à jure, uſus tamen licentiæ
tequirit maturam deliberationem; & qui-
dem Epiſcopi, cui incumbit invigilare, ne
committatur abuſus in celebratione Miſſa-
rum.
118. An etiam Religiofi debeant recurrere
in hec ad Epiſcopum ? R. Illis ſufficere li-
QC 3 Sn-

Nede

366 *Paxs 1V. Caput 11I. e ne
hlell

ctentiam Superiorum ſuoram; quia hi reſpe-

ſeidn
ctu illorum ſunt quaſi Epiſcopi. ate
4
Hora celebrandi. 1 unſaſt
319. Qud horä diei liceat incipere celebra- nmm⸗
tionem à h. Juxta RKubricam, Miſſam priva- al,l
tam poſſſe fieri ab aurora uſque ad meridiem; vre
& eſt communis Eccleſiæ praxis. naan
320. Quid his intelligitur nomine Auroera? . ien n
B. Intelligi tempus, quo primò incipit u
clareſcere poſt noctem, accipiendo illud Kii
non mathematicè & indiviſibiliter, ſed orpen niſe
moraliter. lfnuin
321. An ſit expectandum initium aurose –
pro Miſſa inchoanda g. Sufficere, ſi Miſſa ad- 1utk niel
luc duret, dum eſt initium auroræ; quia hoc emdtmat
ipſo, quòs Miſſa ſecundùm ſubſtantiam ſu- ſden winn
crificii, v. g. ante ſumptionem attingat ini- Alng .
tium auroræ, dicitur feri in aurora. . , Enllni
322. An detur parvitas materis in antici. falhnus
batione temporis debiti pro celebratiene Miſ- vwelſinn
a . Debere dari, cùm agatur de tempore, niſan d!
quod habet ſuam extenſionem quantitativam Ikhucden
majorem, vel minorem. INnnnmen
323. An, & quantum zempus ft aſſignan- hlenn.
dum ante Solis ortum, in quo liceat incipere Crndnn
Miſſam? B. Inter plures opiniones, maximè Dlenin ue
congruam videri illam, quæ aſſignat ſeſqui Ginmmin

horam, ante Solis ortum-.
324. An ratiene conſuetudinis poſſit nota-
biliter ante auroram celesrari à g. Poſſe, ſi

Kß

. lhmtcgnie⸗
ſelurmen
nlg n

me .
Wnſe⸗

4 a a WM

An 1d
n ziit
B
iüler
inlin izun
Rgcent ſei⸗
mnant le
tmdaſilnmnſ.
tmeniI.
minon
ns auigl,
walmuterh⸗
Tglhteton
GrN,uniIm
Gelir.
tula e,
eIN

R

De Miſſa. & ad eam pertinentibus 367
ſt rationabilis conſuetudo, quia juri poſi-
tivo, aut conſuetudini poteſt prævealere con-
traria conſuetudo. L
32 5. An in partibus Septentrionalibus, ubi
in hyeme eſt valde longa nox, ſit rationabilis
cauſa anticipandi auroram? H. Eſſe; cùm
enim manè ſit valde breve, videtur poſſe
ompenſari, conjungendo eum ipſo aliquam
noctis partem, maximè cùm hoc tempore
multùm creverit numerus Miſſarum.
126. An ubi artifices ſolent notabiliter
ante auroram intipere ſua exercitia, priuſ-
que Miſſam audire, poſſit celebrari Miſſa no-
abiliter ante auroram: Reſp. Poſſe; meliùs
enim eſt, ut artifices Miſſam audiant, quàm
Cenſuetudo non celebrandi ante auroram,
idque vel maximè in hyeme, dum nox eſt
valde longa. 6
327. An in aliqua Eceleſia,ſi ob ſolennitay
tem ſit celebrandus magnus Miſſarum nume-
rus, ſit ſufficiens canſa auroram notabiliter
anticipandi? He. Eſſe ſufficientem, quia plus
redundat in cultum DEI, & Eccleſiæ ex tan-
to Miſſarum numero, quàm ſi aurora non
ita anticiparetur.
328. Quomodo regulanda Miſſa celebratie
in Regionibus, in quibus nox durat per me-
dium annum? R. Regulandum ſecundùm
Regionis capacitatem, ita, ut habeatur pro
die illud tempus, quod ſolet impendi ope-
rationibus, pro nocte illud, quod impendi-
QQ 4 tuxr

.

368 Pars 1 V. Caput 111.
tur quieti, attendendo ad id, quod commu-
niter fit. .
329. An in nodte Nativitati Domini ſer
expectanda media nox, ur poſſit Miſſæ cele-
orari? N. Probabilis expectandam efſe;
quia conceſſio celebrandi tres Miſſas, eſt
facta pro die Nativitatis Domini; qui inci-
pit à media nocte, à qua inchoatur etiam
jejunium naturale, requiſitum ad celebra-
tionem Miſſæz.
316. An pro dando vistico liceat celebrari

*nte antsram, & quantòcitins ?à m. Licert

ſtatim poſt mediam nectem; quia prohibi-
tio anticipationis auroræ non eſt ſtrictiot
Pro ana parte noctis; quèm pro altera; æ
proinde ſi licet anticipare in tali caſu fummo
mane, licebit ſtatim poſt mediam noctem.
331. An ob prepriam Sacerdotis neceſſita-
ſem, v. g itineris, poſſit antieipari celebrate
Miſſæ notabiliter ante auroramz; . Die ſeſto
poſſe, ſi aliàs non poſſet celebrare, qujia præ-
valet præceptum audiendi Miſſam alio au-
tem die non poſſe, quia non eſt obligatio
Miſſam audiendi.
332. An poſſit anticipari, ſi aliàs non villes
ynis audire die ſeſto Sacrum, niſi anticipatum
.. Ex hac cauſa non poſſe; quia talis antici=
Fatio reduceretur in cauſam voluntariam,
V. g. venationem, aut quid ſimile impeditr-
Yum obſervationis præcepti. Hinc autem
queretur, quoòd ſemper, dum quis vellet
exer⸗

bu
,En ve
cern nn
nne na
el lan
un.
It.
l
rer,um
S
AN Nerzen
ormebidnn
Annoinn
on M,
NN.
/Amie
lir tHemin
diun mn
Uetken old

. wnn te

Unlie, g ar
lar A nunden
chunaterd,
elſhenerden:
ſcle nien
Ukndt d n
1
( lin cir
lthen Kln
iin n n
wnn Unnin
iſlicnſten
inntae

Minlonr 4
lun n -

ialiunteln
miiialb lien
wirn uphi⸗
un Mi f,
unlaulenn
Dnhnn
ahentſlnue
Gainzmili
Nmnm eſ,
Eets Gir
n Arn.
n kollee

NNH
rſmieen
tünlirce
min mun
oin

De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 36 9
Exeréere atum incompoſlibilem cum ob-
ſervantia legis, ceſſaret obligatio legis , 11-
cêt nulla adeſſet neceſſitas exercendi talem
aRum.
333. Qud hor terminanda ſit celebratio
Miſſæ à . Ex communi praxi ab Eceleſia
approbata, ultimum terminum celebratio-
nis Miſſarum de lege ordinaria eſſe meridlem
cum latitudine temporis ſumptam; ita ut ex
communi Doctorum, nec ſit peccatum ve-
iale, dummodo ante horam primam in-
choetur Miſſa, quamvis poſt illam fi-
niatut.
334. An pro winiſirando viaticolicezt no-
zabiliter poſt meridiem celebrare à E. Poſſe
uſque ad horam nonam, ſeu tertiem pofſt

meridiem. Imò Paſqual. judicat, à jejunis

poſſe per totum diem celebrari ſuppoſit
neceſſitate; quia conſuetudini introductæ
uſque ad meridiem cefehrandi prævalet
neceſſitas moribundi, & obligati0 Paſto-
tis ad ſubveniendum animabus. Pii autem
V. prohibitio, ne fiant Miſſæ veſpertinæ,
non ſe extendit ad talem caſum nece ſfi-
tatis. .
335. An ix celebritatibus Eccleſiarum li-
eeat protrahere Miſſam ſolennem longè 1
meridiem à B. Cum communi poſſe uſque
ad horam nonam, ſeu tertiam promeridia-
nam, quia conſuetudo reſtringens Miſſas ad
meridiem, nonſe extenditad ſimilem caſum
27 mignæ

7%.v Pars 1V. Caput I11.
magnæ ſolennitatis. Idem dicendum eſt de
funeribus, aut inaugurationibus Princi-
pum;, &c.

338,., An durare poſſint tamdia Miſſa pri-

vatæ, quamdiu durat Miſſa ſolennis? H. IIIà
licitè darante, ſemper poſſe durare etiam
privatas uſque ad horam tertiam poſt meri-
diem; quia protractâ Miſsâ prinscipali, pro-
trahuntur privatæ tanquam illam conſe-
quentes; cùm cadem cauſa juſtificare poſſit
Privatas.
3;7. An X pri vata cat ſa poſſit quts cele-
brare peſt meridiem? Reſp. Causd itineris, &
ſimiliam, nullum dubium eſt poſſe die feſto
uſque ad horam primam & ultra celebrare;
qutlineredibile eſt, hunc caſum conſuetu-
dine comprchendi. Imô Paſqual. judicat ex
ſimili cauſa licere etiam die profeſto; quia
cùm meridies latitudinem admittat, non
tim ad ipſum tempus attendendum eſt,
quam ad convenientiam celebrationis tali.
vel tali tempore faciendæ.
Locus Miſſæ celebrandæ.
338. er„ loco ſit licitum celebrare Miſſam?
B. Jure communi antiquo, non furſſe lici-
tum celebrare, niſi in Eccleſiis conſecratis
ab Epiſcopo extra caſum necefſitatis. Ex
Cap'e. Nullus. de conſecr. diſt. 2.
3. Quidautem bedie à R. Hodie poſſe
regulariter offerri ſacrificium etiam in Ec-
cleſtis, aut oratoriistantùm benedictis, aut
etiam

Arſifin
,ihnſteug

1 Cnmvdl

ernetntu

,1
4 4 A

uvlA e⸗
aAruſt N
telſen
a Amnwuft
ylnh 1
oncennalir

N;

Nt
ſoipor

eitcercknie
4,4Gdi
w. IAM
N lein

lann

Rochem un

P Bnncck
int lmn
Cent nninent
Atnerenne
lecduti en

ag ir len 1

RäU
rol .
G

4

ut,
/
wC
1

Be Miſſa, & ad eam , penineniilas 37
etiam non benedicétis, deputatis tamen tan-
tùm cultui divino. Trid. ſeſſ.22. Decret: de ſer-
vand. & vit, in Celebr. Miſſ.
340. An ſit peccatum mortale, offerre ſa-
crificium ſine neceſſitate extra loca deputaia?
B Cum communi, eſſe peccatum mertale
ob graves prohibitiones.
341. An ſit aliqua pœna ipſo facto incur-
renda de jure impeoſita celebrantibus extra
loca deputata à B. Non eſſe; quia nullum jus
extat de tali pœna.
342. Anpro miniſtrando viatico celebrari
poſſit in domoprivata à e. Paſqual. cum aliis
affirmativè, quia coneurrunt duo præcepta;
nnum de non celebrando in tali loco, alte-
rum de viatico; hoc poſtremum autem eſt
altioris ordinis, cui proinde in tali neceſſi-
tate debet cedere alterum.
343. An in caſu nereſſitatis licitum ſit ee-
lebrare extra loca deputata, in loco tamen
publico 2 Reſp. Licitum eſe, tum quia jura
antiqua prohibentia Miſſam dici extra lo-
cum deputatum, excipiunt expreſse caſum
neceſiraris; ; tum quia aliæ etiam leges ec-
cleſiaſticæ non extendunt ſe ad caſus ne-
ceſſitatis.
544. An in defedtn Eccleſis liceat extra lor

ca deputata celebrare; B. Licere in loco

decenti, maximè ad hoc, ut populus imple-
re poſſit bræceprum de audienda M/ſla: tum
quia hic caſus eſt expreſſus in jure, tum
Q6 quia

. . . 4
y77 Pays à V. Capat 111.

quia obligatio legendi in Etcleſia ſupponit ne
Eccleſiam elle; ſi ergo non ſit; ceſſat obli= t uen
. eeecond
gatio:. II e
347. An ratione ifintris poſit eætra loca onme t
deputata zelebrari ?à . Cum communi, li= mn gunn
citum eſle in defectu locorum deputatorumg ngimen

quia in tali caſu ceſſat obligatio ob defe=
um Eccleſiæ: .
346. Quaande litzt ratione itineri ckle=

brare exera locs deputata ? E: Cum Paſq; 1
in Regionibus, in quibus adſunt quidem Ec- ſogenbin
cleſiæ aut oratoria ſed in itinere non occur- un rtind
runt, poſſe celebrari fingulis debus, quibus 1 l ſen
urget præceptum audiendi Miſſam; quia enteli
cuùm in hae materia attendatur neceſſitas uni kinis
ſerundúm quid, ſufficiens crit neceſſitas n gtlmnmmn
urgentis præcepti: B nnlimmif
347. Quid autem in Repionibus; in quibus
non ſunt loca deputata ſacriſtcii? G. Cum eo= tetrutmeln
dem bPaſqual: videri, quòd liceat legere Aunn
Miſſam toties, quoties placuerit in loco de- ſhommin
centi; quia diſpoſitio legis non videtur ha- Muntmerhi
bere locum, niſi adſit id, quod lex præſuppo= lecenien
mit; cuùm ergo lex de non celebrando extra alc
loca deputata ſupponat dicta loeag, non ha- anhni
b bit locum, miſi eadem loca exiſtant. Wlm amien
348. An tempore peſtilentiæ poßit celebrars (ühnllief
Miſſa ext ra lora deputataè . Omnin poſie; Glnmin,
ob periculum conttahendæ peſtilentiæ, ſi iniſeninly,
Eccle ſia àdeatur. onleriven
349. As quando confluentem ſieiſfei
. Sen=

kinde

Uin inn gl
11(uN N
. .

Eutn eſi
Ruidt ette .
hnftn Nſii .
Ed e ee

po in

. S

Pe uiſs; & ad eam pertinentibus. 37

Eccleſtz non capit; liceaz extra illam cele-

brare . Cum communi licere; quia eùm
Eccleſia confluentem populum non caprat;
eodem modo ſe habet, ac ſi ipſa non adeſſetʒ
cùm igitur in defectu Eccleſiæ liceat quo-
cunque loco decenti celebrare, licebit & in
hoc caſu·
3 50. An in Caſiru mililum oferri poſſie
Jacrifieium ? . Poſſe, ut ſatisſiat præcepto
de audienda Miſſa; quia acceſſus ad Eccle-
ſiam eſt impoſſibilis exercitui, ideoque ita ſe
habet, ac ſi non eſſet Eccleſia.
35I. An pofßit in caſtris celebrari etiam in
diebus profeſtis ? G. Poſſe pro Generalibus, &
primariis ductoribus militum in eorum ten-
toriis, quia ſacrificium eſi medium omnium
potentiſhmum ad placandum DEUM, &
impettandum, quo carere vel maximè duces
exercitus grave forets
371. An non etiam pro militibus gregariu?
H. Poſſet omminò, ſi verè chriſtianè viverent:
quia nunquam deeſſent, qui communicare
vellent ob periculumimminens ab hoſtibus,
quæ eſſet cauſa ſaſſiciens celebrandi.
3 ½3. An guandoe ratione noteſſitatis eſt ce-
lehrandum extra lora deputata, ſit neciſſa-
ria liætntia Epiſcepi? . Si neceſſtas ſit evi=
dens & noteria, ſmpliciter non eſſe neceſſa=
riam licentiom Epiſcopi ad celebrandum in
leco publico; quia univerſaliter urgenre ne-
ceſſitate, obligatio legum veſſat.
7 354A48

1774 Pars I V. Caput 11I.
354, An idem ſentienduim quoad Domoes
privatas? Reſp. Quoad has neceſſariam eſſe
licentiam excepte caſu, quo articulus mor-
tis & indigentia viatici urgens, aliter ſieri
non patitur; quia priyatæ domus ſuntſpecia-
liter prohibitæ, nec ſunt conformes naturæ
ſaeriſicii, quod tanquam publicum publico
modo exigit offerri.
35 5 An quahdo neceſſiras non eſt evi-
dens, ſit neceſſaria licentia Epiſcopi etiam
quoad publicum à Reſp. Eſſe neceſſarium;
quia tunc tanquam res diſputabilis indiget
judicio & authoritate ſuperioris, ut deter-
minetur. J
356 An in mari liceat telebrare Miſſam 2
B. Poſſe celebrari, ſi ſit neceſſitas in navigiis

magnis & mari tranquillo, quia de navi-

antibus eſtalias par ratio, ac de itineranti-
da, niſi quòd in navi videatur eſſe pericu-
lum effuſionis ſanguinis, tradunt autem pe-
riti navigationis, quòd tunc non adſit peri-
culum, quibus proinde credendum eſt. Et
ita conceſſiſſe referuntur Clemens VIII. &
Paulus V.
357. lsanno licet celebrare in mari k. Li-
cere non ſolùm dum urget præceptum au-
diendi Miſſam, aut ſumendi viaticum, de
quibus caſibus dubium noneſt, ſed etiam
aliis die bus, quibus non eſt periculum, qu'a
navigantes ſunt inter illos, qui non habent
Eccleſiam, proindeque ſuper illos non cadit

lex illa prohibens. 3 51 8

Ge
6
rtantt
ſonalrt⸗
mmmnnelin⸗
enocintil
Zl
1 lunnn
llhorcann
A Küti
cen u
ſextinnlilſ
eetneeha
arohetoo 1
renanenn 1
ſe,wnimninmn
sM

0

ſeaua
Aritcn run

In
6 Ou ink
XN, ,
Mſpchum berg,

AAd
4 N

.
se

6 Ererunße
lliigin
MniinkCinen
ülilireſe e⸗

ulein lecetr

1Gurlſ,

Wut mii⸗

TNöer⸗

4

rnr le .

NAeN
eeun.
AWeCDKlel⸗

EChren TIE

ylnnikl

entcgund
Eſtäünce

1

n,

De Miſa, & ad eam pertinentibus, 375
358. An liceat celebrare in flumine à B.
Vix poſſe occurrere caſum neceſſitatis. cùm
ſlumina non ſint tam magna, ut facilè ad ri-
pam non poſſit excendi, ibique celebrari, ſi
tamen occurreret caſus, ubi excendi non poſ-
ſet, & urgeret neceſſitas viatici, judico cum
Paſq. tunc celebrari poſſe.
359. An in oratoriu Regularium intra ſet-
ta illorum, aut in Grangiis eorum erectu poſ-
ſint qu ilibet ſacerdotes ſaculares celebrare? B.
Poſſe; quia hoc ipſo vi privilegii ſunt depu-
tata pro ſacriſicio, & quidem ſine limita-
tione ad numerum Miſſlarum, qualis ſolet
ſieri pro oratoriis privatis ſæcularium.
3160. Quale peccatum eſt celebrare in Ec-
eleſia polluta? Reſp. Eſſe peccatum grave;
quia eſt contra prohibitionem in materia
gravi.
361. Quid fatiendum, fi dum celebratur
Miſſa, polluatur Eccleſia? N. Relinquenda
eſt Miſſa ſi Canon non eſt inceptus; ſi autem
inceptus ſit, erit complenda; cùmenim in
Canone inchoetur ſacrificium faltem ritua-
liter, prævalet præceptum de perficiendo
ſacrificio, præcepto de non celebrando in
Eccleſia polluta. .
362. Urgente neceſitate, an extra loca de-
patata potiks qudàm in Eccleſia polluts cele-
brandum: B. Cum communi apud Paſqual.
probabiliüs eſſe, quòd potius celebran-
dum ſit in Eccleſia polluta, quàm extra
locs

376 Pars! V. Caput 771.
loca deputata; quia communiter concedê
eur, quòd urgente neceſſitate ſaltem de li-
centis Epiſcopt celebrari pofſit in Eccleſia
polluta; quod admitti non poſſet; ſi potiùs
celebrandum eſſet extra loca deputata : ſi-

quidem fſemper adeflet aliquis talis locus de-

cens. Aliunde autem Eccle ſßa polluta haber
ſaltem in actu primo habilitatem ad ſacrifi=
candumin eg, quam loeus non deputatuæ
non habet, & inhabilitatem in acu ſecundo
poteſt ſupplere nece ſſiras urgens.
363. Al aliguande de yure liceat telebra⸗
re Miſſam in Eccleſia polluta? g. Quando
in tali Ecele ſia ſolet aſſervari Euchar flia ad
miniſtrandum viaticum, poſſe in ea ſingulis
ſeptimanis celebrari Miflam ad fenovan-
dam Eucharifliam; quia quanꝗgo concedi⸗
tur finis, hoc ipſo concedunturmedia necef-
ſaria ad finem. Ex quo capite etiam tem-
pore interdicti in hune finem conceditur ſe-
melin hebdomada celebratio, quæ tamen
debet fieri januis clauſs 3 quia non conce-
ditur; miſi in quantum ad änem neceſla-
rium eſt.
464. An exr canſa neceſſitatis cohtedere
poſſit Epiſcopus, ur celebretur in Ecrleſia pol=
Iinta? B. Poſſe; quia in caſu neceſſitatit

Poteſt Epiſcopus diſpenſare in ſacris Ca-

nonibus, quando diſpeniatio non eſt pro⸗=⸗
hibita, aut reſervata à Jure vel conſue-
tudine.

enn
/Alfin
ve d
lfnenline
eſtgeelunt
mutliſcen
einfit
ſnſßlunt ⸗
Genixlennn
dulieg⸗
irulet hmn
ilttſeplen l
ogen Mnune
itee NNnminfe
rEeinuen
ole aue
Gaeine
zulin umn
Cin pChentnm
hanii
Drti teut menti
ſeecſariabi

Mfgitineim
AAeinnen ien
ecoralnint,
N AGſilinn
“ 1
di AkN

kingt

Wnilene .

—

We Eennnf .

niirlen,

m Wee

Munmi n dend
und

Ern, Al
uNN

4.
Atenn heelke⸗

aßui Dton.

enalniſiſe⸗
Anabet

De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 377
36 5. An aliquando ſine licentia Epiſcopi
Riceat in Eccleſia polluta celebrare? Reſp. Li-
cere, ſi ſit neceſſitas, quæ de ſe ſolvat obliga-
tionem, ſitque ita urgens, ut non poſſit re=-
curri ad Epiſcopumztunc enim habet locum
Epychia, quàâ reſpiciendo admentem ſupe=
rioris judicamus, quòd Epiſcopus non erat
negatumis licentiam, eò quòd judicaſſet ca-
ſum non comprehendi in lege.
566. Quanta debet eſſe neceſitas., ut Epi-
ſcopus poſsit dare licentiam ad celebrandum
in Eccleſia polluta: R. Requiri quidem cau-
ſam gravem, nontamen ita gravem, ut non
ſuſhcist ordmaria in genere gravi; quia agi-
tur de diſpenſatione in lege puré Eccleſia-
ſtica, & quæ non eſt de reſervatis, ſed ſo-
lùm de conſuetudine commiſſa eſt Epiſco-
pis; Igitur non requiretur cauſa gravior,
qum in diſpenſatiose in cæteris legibus
ordinariis.
367. An ſi contingat, in Eceleſia peUuts
telebrari, maneat reconcilia a RE. Remanefe
reconciliatam ſfubſtantialiter: quia reſtitui-
tur illi id, quod erat ablatum quoad ſub-
ſtantiam, ſcilicet oblatio ſactificii, quæ ali-
unde requiritur etiam ad reconciliandam
Eccleſiam, tanquam ultimum complemen-
tum reconciliationis.
368. An non ſaltem requiratur ettam re-
conciliatio ritualis ? B Requiyi & illam, ut
t perfecte & integrè reconciliata; quia
quane⸗

378 pars IV. Capat III.
quando Eccleſia præſcribit alrquid facien-
dum ſub certis ritibus, ſi Hiat ſine ip ſis, debent
poſtea ſuppleri, ut patet de ſolennitatibus
Baptiſm, & Matrimonii.
369. An conſecratio Eccleſia poſſit com-
mitti ſi mpliei Sacerdoti? &. Poſſe à ſummo
Pontifice, quia non eſt attus ordinis Epi-
Kcopalis ex inſtitutione divina, ſed ex inſti-
tutione Eccleſiæ tantùm.
370. An ſi in Eecleſia nondum conſecra-
sa offeratur ſacrifcium , remaneat cenſe-
crata? B. Negativè; quia in facrificio, nul-
la exercetur in ipſam Eccleſiam tanquam
Hubjectum ſanctificandum actio: & aliâs

omnis locus, in quo celebratur, conſe=-

craretur. Quòd verò Eccleſia polluta re-
concilietur, eſt diſpar ratio, quia illa non
amittit conſecrationem, ſed tantùm pol-
Iuitur, non in ſe, ſedin hominum opinio-
ne, & ideo pro teconciliatione quoad ſub-
ſtantiam non requiritur aliqua actio, quæ
in ipſam inducat aliquam ſanctitatem, ſed
ſufficit talis, quæ illam reſtituat opinioni
hominum.
371. Quando amittit Eccleſia conſecratio-=
nem, ut de novo conſecrari debeat? Reſp.
Tunc, quando vel in totum, vel majori ex
arte ſimul deſtruitur, quocunque modo fiat
æc deſtructio: quia deſtruitur ſubjectum
conſecrationis, quo deſtructo non poteſt
manere conſecratio.
Ecels⸗

Ceuu
lhun
1 eniin
lahuſit
Henicdne
nzeklientt
inm munt
Non.
eteEe

NiddAnſKaai

ruridenden
Neüggenno,

.
Ineun,

er
. Aus ust.
1 Hu
eAngtnn he
tee
Mi le
uftmnis,
gein 4
Dichelmtern n

aheneile⸗

——
Munce

1

mulin olill
Mnneet

a Miauen
dNd
160NA
m,.

renatlh

ErANNN
Ran Krdhuitn
artiur n

„

aſe
ilhn N,
del

ANVE

euußt

e.

äl

De Miſſa, & ad eam pertinentibus, 379
Eccleſiarum pollutio. .
372. Qot modu polluuntur Eccleſia con-
ſecrata aut be nedicta? . Quatuor modis:
Per Homicidium; effuſionem ſanguinis hu-
mani; effuſionem ſenmunis humani; & ſe-
pulturam excommunicatorum, aut Infi-
delium.
373. Quale Homicidium debeteſſe, ut pol-
luat Eccleſiawm ? B. Debere eſſe opere 1pſo
commiſſum, libere volitum, graviter pecca-
minoſum, & injurioſum ſaltem ipſi Eceleſiæ,
quatenùs etiam per Judicis ſententiam in
Eccleſia occiſio facta Eccleſiam polluit.
374. Qusg lis effuſio ſanguint polluit Eccle-=
ſam à ꝑ. Debere eſſe effuſionem ſanguinis
ſolius hominis, ejuſque vivi, mortaliter pec-
caminoſam, eamque ex vulnere gravi.
375. Quals effiuſio ſemin u polluit Eccleſiamè
Br. Solam effuſionem ſeminis humani in
ſe directè voluntariam, & mortaliter pec-
caminoſam, & quidem in eſſe externo, ſeu ex
opere aljquo externo, non ſolùm ex cogi-
tatione interna ſecutam, eamque abundan-
tem. L
376. Qualis ſepultura Excommunicato-
ru m, vel Infideli um polluit Eccleſiam! g Se-
pultura debet eſſe completa, aut ſaltem per
modum depoſiti; debuit fuiſſe excommu-
nicatus vitandus, vel inſidelis, quamvisin-
fans tantùm fuerit, niſi fit natus ex alterutro
ſaltem Parente fidele.

2777

.

4

3⁸0 Pars 1 V. Caput 111.
377. An reqiratur zublicitas adlionum
polluti varum, ut Eccleſia cenſeatur pellutas
R. Requiri, Ex Cap. S'gnißtaſti Adult. Quia
pollutio Eccleſiæ eſt maculatio fanctitatis
quam habet Eccleßa ex Benedidione, vel
conſecratione; maculatio inquam non in ſe,
ſed in hominum opinione; ad hoc autem
publicitas necefaria eſt.
37 8. An Eccleſie pollusa reconciliatio peſ-
ſit fieri à ſimplici Sacerdote à R. Si fuit tan-
tùm benedicta, poteſt ex communi ſenten-
tia, d ſimplici Sacerdote reconeihiari: ſi ve-
185 fuit confecrata, à ſolo Epiſcopo, vel ex
commiſſione folius Pontificie ab in feriozi
Sacerdote.
Altare.
379. An altare ſi, neceſſarinm ad telebra-
zionem Miſſa ?à R Eſſe næce ſflarium ex gravi
Eccleſiæ præcepto.
10. Qaale debet eſſe Altare? R. Debere
effe lapideum, & ex uno lapide; poſſe autem

eſſe vel fxum, vel mobile ſeu ut vocant por-

tatile aut viaticum, quodlibet ab Epifcopo
conſecratum.
381. An ſtante par vitate men ſa altaris ad-
hiberi poſſit ad conſecrationem parva hoſtiaz
R. Poſſe; quia quantitas panis confecrandi;
non eſt determinata à jure, & formæ etiam
in eadem civitate ſunt inæquales: cur igitur
ex occaſione minoris Altaris non poſſit mi-
Sor hoſtia adhibcri?
382⸗.

1
6 4
N .
,Alrg
rcnmanrd
ſenoct
. 1
lsdcmmel
Prethl ahm⸗
t 47
tun Au

Cenlier
nil Nirdeis
eetes (wo,
Unltinn fe
l
11, 4. N/
em,muunh
enl Mrtaei
urtinani
lenten Ee⸗
ittdnnare⸗
liat mu
ſiunfatumim
Pnkhltnn lii
WMelNe 4
iktelloane
ln, Nar
aroſenmg

,K Ma
1 8

Anumninze.
. ,,7.
l lilig.
annumine

n

wlubetbig

tlhe⸗
Emimuaßn
An

WMölt

„
erſonili

——

„ ttond,

ͤZ

—

De Miſſa, & ad eam pertinentibut. 3 8r
382. An Reliqu arur ſanctarum repoſitio
in Altæri, ſit de ſubſtantis conſecxatisna?
R. Cum communi, non eſſe, quia in jure ubi
fit mentio de Conſecratione Altarium, bihil
prorſus dicitur de Reliquiis, nec ullius talis
præcepti veſtigium eſt.
3 8 3. An ſi celebtetur in altari non cenſe-
crato, remantat conſecratum? R. Non re-
manere, quia harum rerum legalis, vel ri-
tualis ſacratio pendetà voluntate inſtituen-
tls, has vel ilias cæremonias, per quas red-
dantur ſacræ, inter quas non eſt celebratie
Miſtæ.
384. Quomogo amittit sltare conſecratio-
neme R. Ex jure duobus tantùm modis amit-
tere, nemps ſi motum, aut enormiter fra-
ſtum fuerit, Capit. quod in dubiis de conſecr.
Eccl.
385. An Sacerdes celebraturus, teneatus
explorare, an altare ſit conſecratum, vel inz
tegrum R. Non teneri: ſed ſuſſicere, quòd ſit
expoſitumcelebtationi, hõc ipſò enim, quòd
ſit ſic expoſitum, debet præſumi habere ne-
Celſaria ad celebrationem.
386. An ratione neceſſitatis liceat offerre
ſaerifh ium ſine altari conſecrato, ubi non ſ
liberum exercitium Religioni Catholic« 2 R.
Cum Paſqual. Poſſe, quia in tali loco lex de
altari adhibendo cenſetur impoſſibilis, cùm
ſupponatur, Altare non poſſe facilè haberi,
lex autem obſervatu impoſſibilis non obli-

Sat. 387.

382 Bars Ty. Caput 11I.
387. An ratione neceſſitatis poſſit oferri
ſacrificium ſine Altari etiam ubi eſt liberum
exercitium Religionis Catholieä R. Cum Paſ-
qual. valde probabile eſſe, quòd neceſſitas
miniſtrandi viaticum moribundo, ſi ſuffici-
ens cauſa ad celebrandum ſine altari; quia
adminiſtratio viatici fundatur in lege divi-
na: altera autem eſt purè humana, ergo illa
prævalere poteſt

38 8. An in Altari fixo, conſecrato, inte-

gra etiam extra Eccleſiam poſito, liceat celebra-
re ſine ulteriori licentia: R. Licere, quia Altare
fixum acquirit jus unctione conſecrationis,
ut ſuper ipſo in illo loco celebrari poſſit, quò
jure ſtante, hêc ipſo conſurgit in unoquoque
facultas celebrandi ibidem.
3 39. Ar nunquid ſacri Canones prohibens
celebrari extra Eceleſiam conſecratam, aut
benedictum? R. Hodie ſuſſicere, quòd locus
fit deputatus tantùm ad divinum cultum,
quod habet Altare conſecratum Deinde ca-
nones illi intendunt tantum, ut non celebre-
tur in locis prophanis, quod hic maneret ad-
huc integrum.
390. An in quacunque Eccleſia celebrari
poſſit à quocunque ſacerdote ſuper Altari por-
tatili? R. His temporibus poſſe etiam in ora-
toriis deputatis, uti conffat ex praxi quoti-
diana, nec eſt ulla prohibitio ut non celebre-
cur in altari portatili, ſed ſolùm ut non cele-
bretur extra Eccleſiam. .
Al-

ne
i0

, Met in.
MHunpdn 4
uonkiuen
Aiunſnt,t
NW. urmt
Or

0. tleknca

n gümen⸗
li
Wngrigna
cenet
) iulntrin
1Pel rttke
Ienalemn er
6 er
il Aalnni
Mwt

ikluu ompatttn
1

.

(Ara
. 1 1

GI

Ilttiftmin⸗

Ukr, undn

Eetro.

De Miſſa, & zd eam pertinentibus. 3 85
Altaiis Ornatus.
391. Sunthe mappæ ſeu tsbales neceſſariæ
ad Altare pro Sacrifitio Miſja?R. Eſſe neceſſa-
rias ex conſtitutione Eccleſiæ, Cap. Altaris
balla, de conſecr. diſt. I.
39 2. Wust requiruntur mappæ ſeu toba-
lea? R. Juxta Rubricam ex Cap. ſi per ne-
gligentiam, de conſecr. diſt. 1, debent eſſe
tres: poteſt tamen unica duplicata, ſi acce-
dat altera, aut una ſola triplicata eſſe fuffi-
ciens: imò ſufficiet, ſi in medio Altaris, ubi
calix & hoſtia ſubſiſtunt, triplicetur. Aliqui
judicant, ſufficere etiam duastanruùm map-
pas & quòd rubrica dicat, umam debere pro-
tendi utrinque uſque ad terram, eſt tantùm
pro decentia.
393. Ex qua materia conſtare debent ha
mappæ? R. Debere eſſe ex linteo lineo, non
autem ex laneo vel ſericeo. Vix dubium eſt,
poſſe eſſe etiam ex canabe, cùm ſit ſpecics
lini, & ad eoſdem uſus à natura inſtituta.
Probabile etiam eſt, poſſe eſſe ex goſſipio⸗
quia à Plinio computatur etiam inter lini
ſpecies.
394. An maßya Altaris debeant benedici?
Reſp Vi rubricæ benedicendas eſſe, poſſe ta-
men ſine peccato adhiberi non benedictas,
quia Rubrica eſt tantùm directiva, nec extat
ulla alia lex, quæ induceret obligationem
ſub peccato.
395. An aahibita mappa prophana poſins
re-

84 bars V. Caput I11.
eſtitui uſibus priotibus; R. Poſſe, quia non
hoc ipſo acquirit Eccleſiaearum dominium,
nec deputantur in uſum ſacrum, ſed conce-
duntur ad tempus.
396. An, && quale teccatum ſit, uti map-
pis immundis aut laceris, Reſp. Eſſe vel venia-
le, vel mortale, pro quantitate defects, quis
eſt contra reverentiam debitam ſancto Sa-
criſicio, & cultui divino.
397. In, & guale peccatum'ſit ſine m afpis
celebrare à Reſp. Si id fiat ſine nece ſſirate,
juxta omnes eſſe peccatum mortale, non
quòd fiat contra aliquod ſpeciale præacep-
tum, ſed quiain re gravi, concernente reve-
rentiam Sacriſficii, & honorem cultus divini,
fiat contra uſum univerſalis Eccle ſiæ.
39 8. Quid autem in caſu neceſſu atu à R.
Si necefſitas ſit gravis, v. g. ad miniſtran-
dum viaticum, nec eſſe veniale, quia hæc
neceſſitas in jure divino naturali fundata
prævalet.
399. An altare ornandum ſit pallio, ſen
antipendio? Reſp. Nullum eſſe peccatum, ſi
illud non adhibeatur, maximè ſi deficiat ra-
tione paupertatis Eccleſiæ; quia pallium ad-
hibetur purè ad ornatum & decentiam, id-
eò ejus defectus non erit irreverentia.
400. An altare ernandum ſit Cruce in
miedio poſita? R. Eſſe ornandum vi rubricæ,
quæ quia nihil dicit de Cruciſixo, ſatisfiet, ſi
ſola crux adhibeatur; quam etiam adhibere
205

.

,opinih
MG
,,gevon tonit
prſlli
A ℳCnr e
,mmnm u ne
ihueminhch
P 9, N
em fülin
feekeind
coAendante
ennuckkrtn
“
ACrken
rrtcrnunn

. *

WNANAE

an lian lgim
luncloeme
al, l re öen
w.
) ags ennt
larlnii Alr

Nhrd e l

n C

Crun dende b
Un Mem MotNE
Qunnn mnn

4

le

ang
eg,
2

nle

er ed
Grlelln.

. 1
e ſnd
larlohr

uunſoſtnegt
. 4 17

9

e
Wecd

n

e

ee
e
„Atnede
,Eraeſde/AI

eha ]
”

õ 5
Arldeudnn
„1.f..
uinelott
uuilit
ar gilimn⸗
eullenim

Atifeehg

De Miſſa, & ad gam pertinentibus z8 †
non eſt obligatio ſub mortali, cùm de tali
obligatione non conftet.
40 1. An Crux ſit neceſſaria in Altari, ubi
con ſer Vatur Euchariſtia? B. Cum commu-
ni, ſi Euchariſtia ſit clauſa, debere adhibers
Crucem; quia Kubrica univerſaliter loqui-
tur; ſi verò Euchariſtia ſit expoſita venera-
tioni, aliqui dicunt debere adhiberi; alii ju-
dicant non eſte neceſſarium, ſed poſſe ad-
hiberi.
402. An Crux ſit adhibenga, quando icon
Altaru centinet Crucew, vel Crucifixum
B. Probabile quidem eſt, non eſſe neceſſa-
rium, ſi Crux non ſit nimis alte locata; pro-
babiliùs tamen eſt, & conformius KRubricæz
ſi adhibeatur; quia Rubrica præſcribit col-
locari ſuper Altare intra candelabra. Unde
etiam judicant aliqui, non ſatisferi Rubri-
cæ, ſi Crux collecetur in ſummitate Taber-
naculi, niſi forté Tabernaculum foret ſatis
demiſſum.
403. Qua cauſa excuſat etiam à venials
smiſſionem Crucu in Altari à . Excuſare
quamcunque rationabilem cauſam; quia
hoc ipſo honeſtatur talis omiſſio, redditur-
que licita.
404. An & qualiter Miſſale fit neceſſa⸗=
rium? R. Celebrare ſine Miſſali per ſe eſſe
Peccatum mortale, ob periculum omittendi
aliquam partem notabilem, aut commit-
sendi errorem gravem.

R 4 ⁰052

386 Days Ip. Caput 11I.

40 5⅝. Quid ſi autem eelebrans ita ten-eee

me moriâ Mifam, ut abſit probabile perienlum
errandi? B. Tunc ex juſta cauſa poſſe cele-
brari, eſſe valde probabile, quia ceſſat finis,
ob quem debet adhiberi Miſlale.
406. An Miſſale ſit benedicendumi. Non
eſſe benedicendum, quia eſ tantùm inſtru-
mentumad ſubminiſtrandum memoriæ, quæ
recitanda ſunt.
407. An & qualiter candelabra ſunt ne-
eſſe ria pro ſacrificis t . Ex Rubrica debere
adhiberi minimum duo; ſed poſſunt eſſe ex
quacunque materia, & poſſunt eadem ſer-
vire etiam communibus uſibus, quia ſunt
rantum ſuſtentacula luminis.
408. An eſet ſaltem vonisle, eclebrare ſine
gandelabris à g. Non futurum, dummodo
tamen lumen adhiberetur; quia candelabra
non præſcribuntur ratione ſui, ſed ratione
luminis, ſi ergo lumina aliunde adhibe-
antur, patùm refert, ſi abſint candela-

bra.

409. An & qualiter lumen ſit neceſſarium

in oblatione ſaæcrifcii? B. Adhibendum eſſe
ſub peccato mortali. Ex Cayit. Littera,
de Celebrat. Miſſar. & conſuetudine univer-
fali Eccleſiæ, communique ſenſu Dodto-
rum.
410. An ſit obligatio adhibendi duo lumi-
maA? B. Si duo haberi nequeant ,„probabilis
vidern, quòd ex quavis cauſa rationabili
etiam

Pununkr

un
Nn
0 1
atolrune

cet aniif
ein leus
D

,

ſctunmiefe
lungettlmn e
o
In Aulain
ſihtunſelnn
ſnſietine⸗
r; tretnd
Gerlnieig
onnd ktinbe
(,ununi
nzitve⸗
etcenchan
Eumnduiier
rallmte
mihin een
ii
e

Anmmltft

,
ultrt inn⸗

d del ,
AAWARe
4 4*

d

.
W

1 U N

. (An aale

vrſinuſei
1 Mledn
N A
,Kenlrulſe.

S

etiam propriæ devotionis poſſit celebrari

De Mips, & ad tam' peytinentibut 322

cum unico lumine; quia quòd duo adhi=
beantur, non eſt prœcepti, ſed decentiæ.
41. An inchoatum ſacrißicium poſſit quis
bproſequi, ſi lumen exætindum non geßit reac-
cendià Keſp. Si poſt conſecrationem extin-
Suatur lumen, dubium non eſſe, quod de-
beat continuari Miſſa, quia præponderat
integritas Sacrihcii. Si autem ante confe-
crationem, Paſqualigus tenet, quòd dum-
modo Miſſa inchoata ſit, debeat continua⸗
ri; quia dum ſacrificium incipit cum lumi⸗

ne, ſervatur ritus præſcriptus; quòd autem

poſteà extinguatur, eſt per accidens, &
quòd reaccendi nequeat, devepitur ad ca-
ſum impofſibilem, in quo ceſſat legis obli⸗
gat0. .
412. An ex cauſa neseſſitatis poſſit efferrà
ſacrificium ſine lumine?: B. Communem
quidem ſententiameſſe, quòd in nullo cafu

liceat/; eam tamen videri Paſqualigo diffi-

cilem ſaltem in caſu, qui fundatur in jure di-
vino naturali, ut in ſimili alias dictum eſt-
413 Ex qua materia debet lumen adhibes
ripre ſacriſicio? g. De jure quidem nullam
obligationem eſſe adhibendi lumen ex ce-
ra; ſi tamen hoc habeatur, fore veniale, ad-
hibere ex alia materia propter munditiam
ad Sacriſcium requiſitam. Si veré ceraz
non adſit, poteſt adhiberi ex oleo, adipe,
KEvo, &.

R 2 414.

388 Pars IV. Caput 11I.
414. An pro elevatione ft accendendus
ſpecialis cereus? . Quamvis id laudabile ſit &
decens, non tamen eſſe ullam obligationem,
quia Rubrica eſt ſolùm directiva.
415. Quanta debet eſſe neceſſiras, at poſſi-
mus leti pro ſacrißtio lumine ex oles, vel ſe-
vo' H. Probabilids, hoc ipfo, quòd velimle-
gere Sacrum, & deſit cera, adhiberi poſſe
ſevum, vel oleum.

Apparatus pro Sacrificio.

416. Quo jure requiritur calix ad ſacrifi-
cium Miſſa? &. Ex inſtitutione Chriſti ſaltem
quoad ſubſtantiam, quatenus adhiberi voluit
vas aptum ad miniſtrandum potum.
417. Prohibitäâne eſt aliqua materia, 6
qus calix fadtus adhiberi non poſſit proſacri-
ficio? E. Calicem (pari paſſu loquendum de
patena] prohibitum eſſe ex ligno. Cap. vaſa,
de Conſ. diſt. I. Item ex ære, aurichalco, aut
vitro. Cap. ut calix. Aiſt. 1.
418. Ex qua erge materia permittuntur?
Bt. Ex auro vel argento, aut ſaltem ex ſtan-
no. In capit. ut calix, de conſecr. diſt. T.
419. An qui offerret ſacrificium in vaſis ex
materia probibita, peccaturus eſſet gra viter
gr. Omninô, Ex Capie fin. de celebr. Miſſ. Ubi
conſecrans in ſcypho lignee, privatur in per-
petuum officio, & beneſicio.
420. Asn ſeclusä paupertate, poſſit 32
eri

nen Kncn
Mrunirurere

Nrtzgurn
etcldi
uim ſinn
Ielunk
ir
lumen un
ſaltoze

9

EA

M

44 41 Ar aung
ng Uchenn 1

Iht, Ar on wlan

irtertruude
Urnigictu A

Anmu l

Iennrni 1 .

ſetem umnile
bn
Slrginutenu
un lenhe

A ntt,
e
4 latt.
1

WwFEANH let

WINn.
iztutn auni

uin linn
õ
, Alhenat,
unt. 1
cfemis iA

eimldiee
ureſehun
S
aN G—N

u le.

De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 38 9
ri ealix & patena ex ſtannoi B. Valde proba-
bile eſſe, quòd poſſit, ex ipſa Rubrica.
421. An Calix peſſit adhiberi plumbeus?
B. Negativè; quia videtur eſſe materia in-
habilis, eò, quòd facillime ſordes contrahat,
ac etiam qualitatem quandam plumbeam
diffundit in potum contentum.
412. An ſaltem poſſie confici calixæ ex auri-
chalco, a«re, &e. deauratis à B. Probabilius
poſſe; quia ceſſat ſinis, ob quem hæ materiæ
ſunt prohibitæ, ſcilicet quia contrahunt ru-
biginem, & provocant vomitum.
323, An calix conſtare poſſit ex lapida? He.
Poſſe, ſi ſit non vulgaris, durus, optimè
polibilis; quia talis non imbibit ſpecies, pro-
pter quod poſſet eſſe materia inepta-
424. An calix eburneus poſſit adhiberi ²
B. Cum Paſqualigo videri materiam inep-
tam; quia recipiendo vinum, maculas con-
trahit, quæ non poſſunt abſtergi, ideoque
non maneret vas mundum.
425. An ſuſficiat ſi ſola cuppa calicis con ſtes
ex materia debita? ꝑ. Sufficere, ut conſtat ex
ipſa Rubrica.
426. An patena & caliæ debeant in parte
interiori eſſe inaurati à B. Debere, & qui-
dem ſi ſint ex materia de ſe inhabili ſub gra-
vipeccato, inaurati efle debent, ſecùs ſi ſins
ex hab ili.
427. Ex qua materia debet eſſe Pyxis, in qus
conſecratur Euchariſtiag? Reſp. Uſum ob-
R 3 ti⸗

390 Pars 1UV. Caput I1I.
obtinuiſſe, quòd ſequatur conditisnem Ca-⸗
dicis 3 nulla tamen eſt circa hoc determina-
tio, ſive in jure, ſive in Kubrica.
4²8, An calixæ cum patena debeant neceſ-
SKariò cenſecrari à G. Non poſſe adhiberi ſub
Peccato mortali ad ſacri ficium, niſi conſe-
crates, per ſe loquendo; quia conſecratio
eſt ritus in materia gravi.
429. An ſaltem in neceſſitate lieeat cele-
krare ſine ealiceæ conſecrato ? H. Quoad hoc
ſentiendum conformiter ad ea, quæ dicta
ſunt de Altari conſecrato pag. 381. n. 387.
430. An ſi celebretur cum calice non con-
τ—Pctο, remaneat econſecratus à F. Non re-
qmanere; ratio eſt eadem, quæ data eſt de Al-
Kari, pag. 381. n. 383.
431. An Pyæis, in qua ton ſecratur Eucha-

giſtia, ſit neceſſario benedicenda ?à g&. Non

efſe, quia in jure nullum extas præceptum.

Rubrica autem eſt ſolàm directiva quoad

oc.
432. An idem dicendum de lunula in oſten-
Iorio, ſeu Monſtrantin, & de fiſtula argentea,

Fer quam Pon/ifex ſaumit ſanguinem ſacrumè

&. De his nec Rubricam quidem extare;
conveniens tamen eſt, benedici eâdem be-
uedictione, quâ Pyxis.

433. Qusaliter amittunt calix C pk3t enag

cenſecrationemi B. Tunc, quando ita per fra-
Gtionem amittunt ſuam formam artificia-
em, ut non ſint amplius apta pro ſacriſicᷣᷣ
4 non Eht mun.⸗

AA.
M.
41 in in
Pyrturi

3deceton
enietn

z

Puech⸗

ezerc

1

N

rihn ftutt

9

Anelimim
techenunhee,
Honlmen rn
eA,air u
iltiginatiutn
ummann de
Uenln; a

Aln, Mior

Eemmn uelec
ialtananen:
e mmm ve
t, Egren

A

e

,7, 6
. ltt e.

Aan r⸗

zulazntg.
GrEMr.
elnefe

guninte lutt⸗
aineNN

ulludli .
gls zeh
ornin ö
Eelnenz
l.
1

leie
AA.

. L
Gr5

De Miga, & ad eam pertinentibit“. 391
minillerio; pereunte enim ſubjectò, debet
perire forma.
434. An caliæx amittat conſeeratienem .
cupps ſeparetur à pede à. Non amittere, ſi
ſeparetur à pede tornatili, ſi iſte non ſit fra-
Gus; quia ſimpliciter non amittitur forma
ejus artifcialis; amittere autem, ſi ſeparato
cuppæ à pede fiat per fractionem; quia amiv-

titur ſorma artiſicialis.

.3 5. An ſi cuppa salicis amittat longé u ſis
dAeaurationem, amittat ktiam zonſecrationem?
Bi. Si aliunde materia calicis eſt per ſe habi-
lis, non amittit conſecrationem; quia non
ſola deauratio conſecratur, ſed totus calix.
Neque deperdit calix per deaurationisattri-
tionem ſaam formamartificialem. Aliud ſen-
tiendum, ſi materia de ſe inhabilis, reddatur
habihis per ſolam inauratienem, quia tunc
deperdita inauratione, manet caliæ inhabi-
lis, conſcquenter nec conſecratus.
436. An ſi calix conſecratts inauretuy;
amistat cenſeerationem; B. Affirmativam
eſſe communiorem; negativam tamen eſſe
valde probabilem; quia manet idem calix
quoad formam, majorque pars ſacra trahit
ad ſe minerem; nec Eccleſia noviter deal-
bata, nec corporale noviter amydo tin Gum,
perdit conſecrarionem aut benedictionem;
aliunde execratio rerum conſecratarum
odioſa eſt, ideoque in caſu dubio non in-
ducenda.
K. 4 4 7.

392 Pars I V. Caput III.
437. An per uſus prophanos ſacrilegos exe-
srentur & violentur ſacra Vaſa? g. Minimè,
conveniet tamen illa ſimplici benedictione
reconciliari. Si autem violarentur per ſan-
guinis, aut ſeminis khumani effuſionem, de-
Berent ab Epiſcopo reconciliari.
4 8. Wealis apparatus exigatur pro cali.
e* & Exigi purificatorium ad detergendum
Calicem; pallam parvatm ad eooperiendum,
Burſam, in qua reponatur corporale; ve-
Ium, qué calix operiatur, & corporale,
uod ſuper Altare extendatur. Inter hæc
velum & burſa non ſunt neceſſaria ad ſa-
crificium, nec eſt ullum præceptum adhi-
Bendi; pertinent tamen ad ornatum & de-
Centiam, & ideo non niſi ex neceſſitate
omittenda.
4 9. An purificatorium ſit benedicendumz
Reſp. Paſqualigum referre, quòd in praxi
mon benedicatur. IIlud certum eſt, quòd de
æ nulla ſpecialis mentio fiat in Rubricis aut
ahbi; niſi dicatur, comprehendi ſub nomine
Tobalearum & Mapparum, quarum bene-
dictione dicunt alii benedicendum etiam
puriſicatorium.
440. Ex qua materia conſtare debet purifi-
cateriamè g. In praxi ſemper adhiberi line-
am; quia tamen nullibi quidquam de hoc ex-
primitur, exiſtimat Paſqualigus, dummodo
ſit mundum ex materia apta ad extergen-
Qum calicem & manus, poſſo adhiberi.

441.

rmanet
41 lps aun⸗
,dI M
rCcnndi I

nrltenkands

Uitnenſricn
nerennn u
Pl, ancr
ligen ummdn

Ilietgtar

ecahanlnutm

zntachenlz,
lſaumi
bloroheer

eer. E

laen.

4 Arſeeuun /,
Aiſeenun,

NVwenn
1lgtngln
ACNad
Ahmnadrhenu

1

7

a ⸗ t
Lreteln
e 5 1
Aatetltg
1hot⸗ 1.

1,,,.,,
N Gte,
.

muKmürhlv

Pnrend bin
1 nnn de⸗
eenlln en

ulnlifuif
Kheilu.

De niſſa, & ad eam pertinentibus. 39
441. An Palla ſit neceſſa, ia, & qualtsz eſſe
debeat? Eſſe neceſlarium de facto adhiberi
pallam, & quidem ſub obligatione peccati
rortalis, ad evitandum periculum, ne ali-
quid indecens incidat in calicem conſecra-
tum; quia cùm hodie corporali tegi nequeat
calix, ut olim tegebatur, palla ad hoc ſubſti-
tuta utendum eſt.
442. Ex quali materia debeat eſſe palla, &ρ
an benedicta à G. Mihi probabiliùs videri
cum communiori, quòd debeat eſſe ejuſ-
dem conditionis cum corporali, quia per
diviſionem pallæ à corporali non fuit mu-
tatum præceptum quoad illam partem cor-
poralis, quâ calix cooperiebatur, ſed ſolùm
ad majorem commoditatem fuit ſeparatio
permiſſa, ergo ſicut olim operiri debuit calix
parte corporalis, ita nunc cenſebitur operiri
ipſa parte corporalis, quamvis à corporah
ſeparata.

443. Ex qua materia debeat eſſe corpora-

ie; Reſp. Ex linteo lineo. Ex Capit. Con-

ulto, de Conſecr. diſt. I. Canabem autem 8
goſſy pium jam alibi diximus ſpecies lini eſſe
probabiliter.
444. Quale peczatum eſt celebrare ſine cor-

dperali? G. Eſſe peccatum mortale, ut colligi-

tur ex cit. Cap. conſulto.
445. An Corporale debeat neceſſariò bene-
dici: H. Sub peccato mortali non poſſe, niſi
benedi ctum adhiberi ad ſacrihcium.
K 5 446.

59 4 BDar 1 F. Gapht 111.
446. Quando amittis Corporale ſuam Benes
Kiczionemi g.. Unicum caſum aſſignari vom-
muaniterà DD. quando ita laceratur, ut non
poſſit amplhius inſervire pro ſuo munere
447. An ex tauſn nrceſſitas liceat ſine
korporali offerre ſatrifitium?: B. Qubad hoe
idem ſentiendum, quod didum eit de Al-=
tari conſccrato;, pag. 382. n. 387.
448. 4 quibus Corperalia la vanda ſin:
Be. Ex officio à Diacono, vel minimum à
Subdiacono;nam uſus Cap. Nemo de Conſecr.
Aiſt. I. extendit ad eum, qui ex vi ſul mune⸗
gis calicem tangere poteſft.
449. An gota lotio à Miniftro in ſacpis ton-
Hitula peragenda ſit? ;. Solùm primam à tali
beragendam, & aquâ illam in ſacrarium pro-
leientdun. Voſtun ulterisà quocunq; lavaris
470. An, & quantum pertatnrus eſſet Iais

euz, ſs;primam lotieonem perageret? &. Cum

eommuniori, non eſſe plus quàm venialiter
peccaturum; quia in tantum pecearet; in
quantum attingeret; attingere autem ſaeros
ap paratus, j-uxtaà comunem eſt ſolum veniale.
451. An erge Corporalia, palla, &c. àlaicis
tangi nequeunt? N. Corporalia & pallas, &c.
etiâm poſtquam benedictæ funt, poſſe tangi
A laicis, antequam fuerunt in uſu ſacro; quia
cContactus prohibetur, vel ratione unctionis,
Quæ fit in lacris vaſis, vel ratione contacus
ſpecierum conſecratarum, qui fit in linteis
leneis, quæ tamen poſtquam ſemel lota ſune
libe-

rf
llift 1 .
Kenna.
S
7
.
Aeu
8 ev

elecclant

aNr
—1u½

unle
Nüe r
Aigteumn)
(Akinlnun⸗
lenmnn,

.

ri

1 113
. ,

niintr/

8 .
n.

De Mijs, & ad eam pertinentibus Syf
libere tangi poſſunt, donec denuò ad ſactum
ulum adhibeantur.
42. Quis autsm poreſt pradidta rangere;
dum in ſe acta continent Corpus, aut Sangui-
nem Ohriſti t &. Sub beccato mortali nemo,
niſi Sacerdos aut Diaconus.
Veſtes Sacræ.
4 3. An ſint neteſſaris veſtes ſacerdotales
in oblatione ſacrificii à B. Illas ex inſtitutie-
ne Eccleſiæ neceſſarias eſſe. Ex Cap. Epiſco=
bpus de tonſecrat. diſt. 1 Et Cap. Veſtimentæ
ead. àiſt. quæ autem & quot, qualeſque ſint
hæ veſtes, dictum eſt zag. 291 7, 4 ¾.
4 54. Ex εaαι J materia conſtare debent veſtes
ſacra . Nihil quoad hoc eſſe in jure deter-
minatum. Ex uſu tamen conſtat, Amictum &
Albam conſici ex lino; eingulum ex quacun-
que materia ad cingendum aptàâ; Caſulam,
Stolam, Manipulum pariter ex quacunque
materia apta ad earum functionem, dum-
modo ſit decens Miniſterio ſacerdotal. Idem
eſt de Pluviali & Dalmaticis.
4 55. Qus forma artifitialis, & tei coleres
ſuns veſtinum ſacrarumz rormam eſſe illam,
quæ hodie in uſu eſt, & facto ipſo approbata
S& inſtituta ab Eccleſia. Colores etiam ex
conſuetudine quinque adhibentur, nempe:
Albus, Kuber, Viridis, Violaceus, Niger,
præſcripti etiam in Rubrica.
456. An hi colores adant ſasb obligationem?
F. Eos elle tantùm ſub Rubricis direéctivis;
R 6 polle

—

S5 2ar 1 v. Eapur 111.
pole tamen venialiter peccari indebitò en-
zum uſu, ac etiam mortaliter, ut ſi quis pro
Miſſa Paſchali adhiberet nigrum colorem.
Porrò aureus color valet pro omnibus; quia
ad eum concurrunt pr ecipui colores.
4 57. An ſint alis etiam veſtes ſaeræ! E.
Eſſe Pluviale, Dalmaticam, & Tunicellam,

quarutn materia & voores conformes ſunt

Caſulæ. Formæ veroò & uſus diverſi-
458 An omnes he veſtes ſint beneft enna?
N. Veſtes omnes pro ſacrificio à Sacerdote
adluibendas, benedicendas ede. Exæ Cap. Ve-
ſtimenta de conſerr diſt. 1. Cùm ſpeciahterde=
Butatæ ſint ad tam ſacrum miniſterium; un-
de & ſacræ vocantur:
4 9. Quid de Pluviali &- Dalmaticis: Be⸗
Probabilius & has bencdicendascile ob de-
centram Divinorum officiorum, & ſacrarum
funétionum; cuùm computentur etiam inter
ve ſtes ſacras; & ex Decretis Pontihcum Mi-
miſtri debent eſſe induti veſtibus ſacris, ha-
bentque ſuam ſacram ſi ſignificationem, & ea-
rum benedictio habetur in Miſſali RKomane
v.l Pontiſicali.
46 0. An Veſtes ſat erdotal⸗ Der ipſu: nſum
nent benediza* R Idem dicendumefſe,
quO 04 tum eſt de calice pag. 390. n. 4 02
quamvis de veſtibus facilius concedi poſſet;
cm tantùm benedicçantur.
461. Qüuomedeo ſacra veſies amittunt be-

.. A
seditionem; Reſp. Tunc ſolùm, quando

t

omi
babin hne
. N ⸗

4

mi alenne
Uenindue
. rlen
fn ,/

uin igin 1

nierlr 5

IIII

ait n

Wine ar etu

tn
lrilinmtalinzn
ls gu mn,

4

De Miſa, & adesm bertinentibus. 597
Tta rumpuntur aut lacerantur; ut amittant
Formam ſuam artrſicialem, & non ſint ampli=
s habiles pro functione, cui inſervire de-
bent. Ex Cap. quod in dubiis de conſec: Eccle.
462. An quando aliqua veſtis ſuccefſi vè per
Partespatlatim reficiter, amittat benediltio-⸗
nem à G&. Negativè, etiamũ mutetur ſecun-
dùm majorem partem; quia nunquam fit ta=
lis mutatio, quæ deſtruat ejus formam.
463. An partes Veſtis ſacra connexa inter
Je aut vitis ſerices, au? nodulu amovibili=
ter, ſi ſeparentur abinvicem, perdant bene-
didiionem? Reſp. Non perdere; quia tune
Forma illarum veſtium includit in ſubſtantia
Hlam amovibilitatem, & ideo exercitium
illius non eſt contra, ſed petiùsjuxta natu-
rarm formæ illius.
464. Quid ſi autem fiat ſeparatio paxrtis
per diſſolutionem: Rt. Si pars illa ſit notabilis;
uti eſſet manica Albæ, amittet benedictio-
nem; quia albâ defciente ctiam und manicâ
Kt inhabilis ad functionem, pro qua eſt de-
ſtinata.
46 §. Si äb aliqua veſte detrabaturpannns
interior totus, an perfat benedidtiovem? Bi. Si
exterror manet integer, non amittet benedi-
Gionem; quia pannus interior acceſſorius
eſt, & extra formam ſacræ veſtis.
466. An veſtis duplicata ex unaparte brè
uno ex altera pro altero colore ſerviens, i ſe⸗=
paretur in duai partes, amittat benedictio=-
K 7 nem?

—2

—

398 Par: 1 U. Caput 111. le
nem! H. Non amittere; quia ſingulæ illeæ un
partes ſunt benedictæ, & per accidens coë- a
unt in unum, ideoque ſi ſeparentur, tollitur Lan
tantùm unio, non forma, nec bene dictio.
467. Si ex manipulis fiat ſtala, aut ex ſie-
la manipuliss, debeene de novo benedici? .
Si non fiat additio novæ materiæ, aut addi-
tio & detractio, non ſit ſecundùm majorem
partem, non debere benedici; quia non fit
mutatio formæ, & minor pars addita, trahi-
tur ad communicandum in benedictione.
46 8. Si ex pluribus amictibus keret una “
alba, ex pluribus Manipulis una ſtola, eæ plau- ſetgothtere

ribus folis una taſula, eſſet ne opus nova bene- thentreruet

didtiene? E. Eſſe opus, quia concurrerent ad
novam veſtem, & novam formam arti fßcia-⸗

lem, proindeque iſta veſtis, non efſet benedi- niitni
cta in ſua korma. er Mahaut
469. Quid ſi autem ila partes diſuerentuxr, em wreim,3

& redirent ad ſuam priotem fermam; . epeeActene
Aliquos ſentire, quòd non deberent de nove Arlcocn
benedici; quia non perdiderunt ſuam for-
mam; alios verò exiſtimare, quod deberent
benedici; quiaet ſi materialiter ſervaverins
ſfuam ſormam, formaliter tamen novam
conſtiue bant, net poterant dici plures ſio-
læ aur Manipuli, &c. N
478. An vefßtes ſacre amittant benedi-

. e Teſtnverlmn
tionem, ſi à laici adhibzantur ad uſus pro- urcher
phano: . Non amittere; quis non per- iAhang
. . EA
dunt ſuam formam, aliunde nec polluuntur, znir me

Au N

t

MN
gum auaf.

S

Alul on

Gr

Gnu

PuriN
N.
r

AK
WEN

Pe Miſa, & ad esm pertinentibus. 335
quia pollutio non habet locum; niſi ubi à
jure diſponitur.
471. Quando cingulum amittat benedi⸗
tionem? N. Quæcunque illius pars mane?
adhuc apta ad cingendum, illa non amitter
benedictionem. Idem eſt, ſi antequam tota-
liter rumpatur, partes inter ſe connectantur;
quia non perditur forma.
472. Quid ſi autem in duas partes rapl ume
freri m connecaturz B. Perdere benedictio-
nem, ſi neutra pars ſuffecit pro cingendo,
quia perdidit formam. Si autem una pars
ſuffecit pro cingendo, altera ipſi conjuncta
vecuperabit benedictionem, quia tanquam
acceſſoria trahetur ad communicandum in
benedictione cum majori.
473. Potéſtne adhiberi in defecu cinguli
Rtola à E Poſſe, quia cingulum non requirit
certam materiam, ſed ſufficit quæcunque
de ſe apta ad cingendum; & aliunde utrique
eſt benediéctio communis ſub generali ve-
Rium benedictione.
474. An liceat utiſtold pro manipulo,
viciſſim? B. Licere in caſuneceſſitatis, quia
funt veſtes imul benedictæ, & formam arti-
Rcialem ferè eandem habent præter aliquam
extenſionem. Imò plurimi judicant, id etiam
extra caſum neceſſitatis fieri poſſe, qummod
manipulus poſſit per erucẽ in pectore locari.
475. An & gquale pectatumſir, celebrare

cum veſtibie, ſacerdotalibus non benedibzis &
8

B. De

oe Par) 1 V. Caput I11.
&. De ſe eſſe peceatum mortale. Ex Cap ve⸗
ſtimenta de Conſecr. diſt. 1.

47 6. An tamen detur parvitas materiæ? p
Probabiliùs dari, ac proinde cum cingulo

non benedicto, & ſecundùm aliquos cum
manipulo aut ſtola non benedictis celebrare
erit ſolùm veniale; & ſi oecurrat aliqua ra-
tionabilis cauſa, nullum prorſus peccatum
erit. Quòd detur parvitas materiæ, inde habe-
tur, quia ernatus ſacerdotalis eſt per mo-
dum unius totius, & taliter etiam benedici=
tur; Cùm ergo ſimus in materia totius divi-
ſibilis, debebit admitti parvitas materiæ.
477. An align ando liceat celebrare eum
vehisus ſststd ss/ils, guarern, nulla ſi be=
nedida à R. Id licere urgente gravi neceſſita=
te; quia benedictio eſt ſolum de Jure Eccle-
ſiaſtico „ quod uon præſumitur velle im-
Pedire majus bonum.
478. An in omißione alicujus veſtis ſacer-
dotalis in celebratione lorum habeat parvitas
materiæ? R. Habere locum ex eadem ratio-=
ne, quæ data eſt proximeè, n. 476.
479. Qes ergo veſtes cenſenda ſunt parva
materia? R. Communisſententia admittit de
eingulo, cùm ſit potiùs acceſſorium veſtis,
quâm veſtis. De manipulo etiam non habe-
tur magna difficultas, cùm non fuerit intro-
ductus e eo fine, ut eſſet inter veſies, ſed olim
erat tantmſudariolum proocvlis, ore, naribꝰ
abſtergendis; & aliunde reſpe ctu totius or=
õ videtur eſſe pars xigua.

486,

6 9
1ene
4
ℳ
ſen Ce ecn
Ke
nſn tua
lier nſniden
6 rſlſtei 1 ke 12
1 Aaohinn.
4 lrnuin

all

aand an
,oieigrnann n
m gonu
wer .
Srimiinl 1.
lumn,
n, une⸗ r 3

Al mpoh el
ng
le Kni hen
l ſt Feni em
ndolete ecenrn
Nnneucene

ſntmnuunß
nlzeniniend⸗
Eet unmn
Mnertltucn
Anaagn
e alhen,

rn,

68

eeimi,

ni ii⸗
MAA

slditenii

—

De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 401
480. An ligamen Caſula poſſit adhiberi
pro cingulo? R. Poſſe; quia aliunde cingit
Sacerdotem.
481. An ex cauſa neceſſitatis liceat cele-
brare ſine aliqua ex veſtibus ſacerdotalibus?
R. Licere; ſiquidem poteſt eſſe talis neceſſi-
tas, quæ prævalet præcepto purè eccleſiaſti-
co, ut aliàs dictum.
4 ⁹2. Quor gradus neceſſitatis conſiderari
poſſuntè R. Tres: Primus eſt graviſſimus, ut ad
evitandam mortem, aut aliud graviſſimum
damnum. Secundus gravis, uti eſſet neceſſi-
tas miniſtrandi viaticum, aut offerendi ſa-
crihcium, pro aliqua gravi indigentia „ aut
implendi præceptum naturale divinum de
offerendo ſacrificio. Tertius eſt communis
& ordinarius, ut eſt præceptum audiendi
Miſſam, aut neceſſitas implorandi divinum
auxilium pro ſpeciali indigentia.
483. An in ſecunda & tertio neceſſitatis
gradu poſſit offerri ſacrificium ſine ſtela à R.
Non poſſe ſine peccato mortali; quia ſtola
in pectus per Crucem defluens, eſt ſpeciale
ſignum poteſtatis ſacerdotalis, ex qua Sacer-
dos offert ſacri ficium.
484. An in tertio neceſſitatis gradu liceat te-
lebrare ſine aliqua ex veſtibus minoribus à R.
Licere; quia ſunt parva materia, cui proinde
etiam neceſſitas communisprævalere poteſt.
485. An in caſu gra vu, ſeu ſecunda neceſ-
ſitatis poſſit celebrari ſine aliqua ex veſtibas
Mma02

402 Pars 1 V. Caput 111.
majoribiuse. Poſſe, dummodéò non ſit defe-
Gus ſtolæ; quia minor neceſſitas, ut ſæpè di-
Gtum eſt, debet cedere majori, ut minor ob-
ligatio majori.
486. An ex neceßitate ejuſdzm ſecundi
gra lus liceat aliquanso celebrarz abſquse alia
ex veſtebus majioriburs, aut mineribawsh Nun-
quam licere, ita communis ſenſus eſt Docto-
rum; quia ſacrificium, ſicut exigit ex natura
ſua publizum miniſtrum, ita exigit, ut qua ta-
lis accedat ad offerendum, adeoque cum in-
fignibus ſen Ebilibus ſuę poteſtatis, ſaltem ali-
quibus. Et juxta aliquos ſufficeret ſola ſto-
la, quæ eſt veſtis propria ſaçerdotis.
487. An ex canſa graviſima ſeu primi ge-
neris poſſit celebrari ſine om ni veſte ſacra? Be.
Probabilis videri quòd non liceat, quamvis
aliqui contrarium ſentiant; quia licèt leges
humanæ præcise quà tales non poſſint obli-
gare cum oericulo vitæ; quia tamen lex Ec-
cleſiæ de uſu ſacrarum veſtium eſt talis, quæ
applicat legem naturalem & Divinam ebli-
gantem ad adhibendum aliquod Gignum mi-
niſterii, quod ſuſtinet ſacerdos offerendo ſa-

criſicium; ideo ratione iſtarum legum poteſt

obligare cum periculo vitæ.
488. An omittere aliquam ex ſacris veſti-

bus ex inad vertentiaꝛobli vione, &c. ſie pecca-

zum? B. Si hæ cauſæ ſant cùlpabiles, non ex-
cuſabunt à peccato, Kcut in aliis materiis.
489. An & qualte peecatumſit selebrare
csi Nj

4 . Cun
uhlietui
. C ufine
. Ann/
aulbin
Pebche, ſer

Kans

ybece

dniunglunn
rn ehd eii

6 S

l
G Mh
ſaren toetn
ermeio⸗
ummurib,i
alhus.
1 Alenum

Ilkumrmitraumt
IRewele uann
G. 40 nile
hu lnenni,an
f. 7 „,
Eeulpunhozen

An
onpem
Ilapginloeole
ſcenree conn
Wihabenn gne
1en gunl

NNE*

ſalinui/
,

e 5
anl if.

1 ,d,,
. .

1

De Miſſa, & ad eam pertinentibus, 40 3
eæum veſtibus ſacerdotalibus ſaeri, imm unais
aut laceris à R. Cum communi. Celebrare
cum notabiliter talibus, eſſe peccatum mor-
tale. Ex Cap. veſtimenta de Conſ. dift. 1.
420. An ſaltem in saſu neceſſitatis lies af
tales veſtes ad hibere? Reſp. Niſi veſtes eſſent
planè ludicræ, liceret cum iis celebrare in
caſu gravis neceſſitatis, quia neceſſitas red-
dit licitum, quod aliàs non eff licitum. Eæ
Cap. quod non eſt, de Keg. Iurés.
491. Vbi debet Sacerdos induere ſacra ve-
ſtes pro ſasrifieie? R In ſacriſtia, & non in
Altari, quia ex Altari Epiſcopi ſumunt illas.
Si tamen foret neceſſitas, aut conſuetudo,
ſaltem ex medio Altaris non deberent ſumi,
ſicut ſumuntur ab Epiſcopis, ſed ex aliquo
cornu Altaris.
491. An teneatur Sacerdes, dum induit ſa-
cras veſtes, orare preces praſcriptas? R. Rubri-
cam illam eſſe tastùm directivam.
49 3. An & quale pectatum ſit, uti ſacris
veſtibus ad aſus prophanos? , Cum commu-
nłeſſe ex genere fuo peccatum mortale, quia
per benedi ſtionem ſegreganturâ communi-
bus uſibus, & dedicantur obſequiis divinis.
494. An ergo zes in Comodiis uti licebise
B. Aliquos permittere uſum, ſi Comœdiæ
ſint ſacræ, & in loco ſacro. Interim tamen &
koc videtur eſſe contra Catitul. veſtimenta
cie Ubi habetur, quòd aliis uſibus fervire
non debeant, quàm Eccleſiaſticis.
491.‧ 4

—

404 Pars 1 V. Capkt 1II.
495. An liceat ſaeris veſtibus induere corèo=
ra Sacerdotum defundtorum, dum ſepeliuxturt
R. Conſuetudinem illam eſſe licitam, & ſer-
vata eſt in praxr d temporibus S. Gregorii.
496. An ſacra veſtes confeci poſſint ex ve-
Rtibus prophauis: R. Poſſe, quamvis uſui pro-
phano inſervierint: quia nec extat prohibi-
tio, nec eſt ex natura rei illicitum, eſtque
praxis quotidiana.
497. Wales debent eſſe veſtes communes
celebraiari Miſſum? R. Quamvis aliqui judi-
cent, peccare mortaliter eum, qui calebrae
veſtitus habitu laicali: alii tamen probabili-
ùs exiſtimant, non peccare, quia eſt ad breve

tempus, nec videretur à popule ejus veſtis;

& Rubriea eſt tantùm directiva.
498. An peccet, qui nudis pedibus cele-
brat? R Non peccare mortaliter, quia nul-
lum eſt præceptum, foret tamen al qua in-
decentia.
499. An, & quale fit peccatum, cooperto
capite celebrare? R. Totô tempore ſacrificii
habere coopertum caput, eſſe mortale pecca-
tum, quia eſt gravis irreverentjia.
500. An etiam ſit mortale, uti pil elo uſque
ad Canonem R. Non eſſe: quia videtur eſſe
parvitas materiæ Si autem alicubi eſt con-
ſuetudo utendi pileò uſque ad conſeeratio-
nem (uti Vaſquez refert eſſe in Polonia)
Valebit illa.
5I. An ſaera ſu pellex econverti peſit in
Keſus prophanos 3 R. Poſtquàm amiſerunt for-
mam,

6 21

ℳ
,ekeonſen
Sl uc
enetſiſe
genie nuun
0 d/
,c⸗ No

troceledn

pnenyuK 1
ſon 4ℳ
ſ iſn
glie ecite Ke
aANebert,.
o-e t
44 4 jylrn
alckn Nu

lteigidterem

terbteltel cen
Urpnlgkebern
Aeter tun
inlufitejne
icügfrtae in

Eeohhenalna⸗

ſen k
6 5 Aliratun
Utunele de In
iſßfnid eſelgee⸗
eſimun

GANae

aunc⸗

PdAs K

De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 407
mam, poſſe converti; nec erit peccatum ve-
niale, niſi aliqua circumſtantia importet ir-
reverentiam: quia ceſſante formâ artiſciali,
ceſſat benedictio. Tota autem exigentia re-
verentiæ fundatur in benedictione.
502. An ſacra ſupellex vendi aut oppigne=
rari poſſit? Reſp. Non poſſe, niſi ex cauſa ne-
ceſſitatis. Ex cap. I de pignore.
503. An ratione ordinis obligetur Sacerdos
aliquanda offerre Sacriſicium? Reſp. Sacer-
dotem ſimplicem ex vi ordinis teneri ali=
quando in anno celebrate Hoc ſacite in meam
commemorationem? Trid. ſeſſ 22. cap. t. de
ſacrißcio Apoſiols? & eorum ix ſacerdotio
ſueceſoribus, ut offerrent, pracepit per hae
verba: Hoc facite, uti ſemper Eccleſia Catho-
lica intellexit, &.
504. An ſimplex Sacerdos teneatur in die
feſie celebrare, ſi non adſit alius, qui celebret
R. Videri quòd teneatur, quia ratione ordi
nis facerdotalis eſt conſtitutus publicus mi=
niſter populi ad offerendum ſacrificium.
505. An ſimplex Sacerdos teneatur celebra-⸗
re, ut impleat praceptum audiendi Miſſamè R.
Teneri, niſi adſit tale impedimentum, quod
de ſe poſſit excuſare ab audienda Miſſa.
Jejuno celebrandum.
506. An celebraturus debeat eſſe jejunas?
R. Certum eſſe de gravi præcepto eccleſia-
ſtico jejanii, ejuſque naturalis, excludentis
quamlibet ſumptionem, non ſolum cibi &
pots

4°5 Pars V. Caput 111. ,
otus ſed etiam medicinæ, ſi quis volet ce⸗
Febiare aut communicare.
507. Daturne in hoc jeianio parvitas ma-
teria? R. Non dari, ſed Communionem poſt
quemlibet cibum & potum, qui naturale je-
junium quomodolibet ſolverit, eſſemortali-
ter peccaminoſam; quia hoc præceptum non
prohibet directè cibum & potum, ſed com-
munionem poſt quemcunque cibum & po-
tum: communio autem ſempereſt res gravis.
50R8. Qsomods violaturjejunium natura-
le: R. Ad ejus violationem ex oommuni Do-
Gorum ſententia duo requtri: Unum, ut
ſumatur aliquis cibus, vel petus humanus;
quia jejunium conſiſtit in abſtinentia eibi vel
potus. Alterum, ut talis cibus vel potus ſu-
matur per actionem, quæ verè eſt comeſtio
vel potatio; quia cibus &potus non opponun-
tur jejunio ſub quacunque ratione, v. g. ſub
ratione viſibilis, aut ol factibilis, ſed formali-
ter ſub ratione cibi & potus, ut ſunt objectum
guſtus, & quid comeſtibile vel potabile.
109. Si quid per modum ſaliva trajiciatur in
ſtomachum, vel per refirationem attrahatur,
an Violet iejunium natuvale? R. Non violare;
licèt nutri re poſſit. Sic ſit, fſi quis de reliquiis
cibi præcedentis diei, vel de fſiilla aquæ, dum
os abluitur, aliquid deglutiat: ſi guſtans juſ-
culum aliquid illius trajiciat, ſi aromata den-
tibus terat, aut ore retineat, ad confortan-
dum caput, & aliquid ſucci permixtum, ſali-
væ, veletiam patyum granum aromatis, ſine
inten⸗

GVNletch 1
prum bri
M elen
Ae

rirtk Nn
wlemi,
6aleynnc,
leniun J
6 Aſtti
Pehutn Piin
Gilenr⸗

7

NN,
lalilrrna
ilan un e
iute keien
eer nltenhn
olencrn d
cnekioen,e
tfun.
fi heints
NN ar; ℳ
Ndestuneni
GunzuteN
Utſroyilelten
Plteekoliun
ſileehnnlort
rptbrmres
ſichineche
Aiſtulu
Ge ,ln
wwiſtpden

Dè Miſſa, & zd eam pertinentibus. 407
intentione deglutiat, ſi per modum reſpira-
tionis muſeam vel quid ſimile attrahat, & in
ftomachum demittat: quia hæc omnianon
ſumuntur per veram comeſtionem.
510. An violet jeinnium, qui deglutit ſan-
tutnem, aut alium humorem ex capite de-
fuentem? R. Non violare, quia juxta regu-
lam traditam à D. Thom. Quidquid ab ix-
erinſeco provonit, & ore non ſumitur ab ex-
trinſeco, verè nen comeditur, nec bibitur.

Nublin. 5II. An reliquia cibi præcedentu disi in
nu ore harentes, ſi altera die eæ induſtria degla-

tiantur, visletur iejunium naturale? Reſp.
Probabiliùs non violari, quia cùm hodie ab
extrinſeco non recipiantur, fed heri tan-
A quam partes heſternæ comeſtionis ſumptæ
cæperint maſticari, retinent moralem con-

er. neionem cum illa, nec conſtituunt novam
mumn ,=0 comeſtionem, ſed heſternam complent &
lierl. perficiunt.
munintzn I2. Si quis ante mediam voſtem zaceha-
Genhgut rum ori impoſuit, duretque illud uasltra medi-
EueeAn Am nodem, & tunc etiam glutiat, an violes je-
ur junium naturale: R. Violare, quia licêt ab ex-
Meneun trinſeco pridiè ſit ſumptum, continuaturta-
1lentiiti men comeſtio illius, quæ aliter non fit, quàm
D per ſueeeſſivam liquefactionem, & hoc qui-
wr dem per ſe, non verò per accidens, Sicut reli-
quia cibi per accidens alterõ die glutitur.
313. An oſſicula, metallum, charta, creia,

ssges“, Gc. Aeglutita impediant jejuninm
natarale? R. Probabiljiùs nonimpedire, quia
non

408 Payrs V. Caput 11k.
non ſunt cibus humanus quòd autem ſœmi?
næ terram, carbones, aut quid ſimile come-
dentes, nequeant eommunicare, inde fieri
videtur, quòd ſumant iſta per modum me-
dicinæ.
514·. An tabaci ufu wioleturjojenizenn natu⸗=
rale? R. Quarti non violari, ſive maſticetur,
ſive pulverizatus ſumatur per nares, ſive in
fumo per os, quamvisaliquid eum ſaliva, vel
aliis humoribus deſcendat; quia nulla harum
actionum eſt comeſſtio, aut bibitio.
5IS. Danturne cauſa excuſantes& jejunio
ante communionem R. Dari quinque.
516. Quæ« eſt prima cauſa exeuſans a jejn-
nie * R. Eſt reverentia ejuſdem Sacramenti,
quando videlicet opus eſt illud ſumere ad
evitandam ejus irreverentiam; v. g. Si debe-
ret venire in manus inſidelium aut comburi.
aut comedi à bruto &c. tunc enim poterit et-
iam à laico non jejuno ſumi, ſi non ad ſit je-
junus. Item, ſi Sacerdos deficiat poſt confe-
cratum calicem, & non ad ſit Sacer dos, à quo
ſumatur calix, nec ſervari, poſſit ſine periculo
notabilis irreverentiæ. Si ſacerdos poſt ſum-
ptum calicem advertat ſe aquam conſe craſ-
ſe. Si inchoatâ Miſſà recordetur, ſe non eſſe
jejunum, idque probabiliter etiam ante con-
ſecrationem unius ſpeciei. Ratio omnium
eſt, quia præceptum jejunii ob reverentiam
hujus Sacramenti latum non obligat, dum
ipſamet Sacramenti reverentia contrarium

poſtulat. ſI7=

, 6 1.
ti
fn Run
1 4 Aerint
uwuubie
3 ſteeſfe,
e Pnſten 4
ten rchnin
zenun bete ſe
UAnten ſmh⸗
H lanzun
CANmnNnu.
1 Cuikſen
uk I us
We Enk d
rchnel Niomnf
nn lathren ſe
nämindon
Mpltnſendn⸗
1, k, Onn gn
mundiſeno
jnmmme (e
Amelcllnen g
rolendummn
Aisenankentig
19, Dief umn
miuiln
lnlyn ken,e
Cignorbucum:
jinu, ggeint
kna g
Tümrommott ig

ndengie

ANEARRN

1 gan
mbe en Aon
DRemertun Cerle⸗

Mlrpinn
ahrengtir
ttuumchuedt-

S

geumemet⸗

Kllt

GooN
McNN

De Miſſa,: & ad esm pertinentibus. 405
517. An particula Hoſtiæ conſecrata, ſi
poſt ſumptam ablutionem reperiantur, poſ-
ſint ſumi à acerdote ſiec non jeinno! . Poſ-
ſe, quia totius hoſtiæ, & calicis ſumptio cum
ablutione ſubſequente cenſeturuna moralis
actio pertinens ad ipſam Communionem
decenter peragendam, ac proinde ſatisfier
intentioni Eccleſiæ præcipientis jejunium,
ſi ad integram ſumptionem cum jejunio ac-
cedatur, & talis ſumptio eſt complementum
Commnnionis.
51 8. Qua ſt ſecunda cauſa exeuſans ? Be.
Eſt neceſſitas vitandi ſcandalum, vel infami-
am, vel ſimile grave damnum, v. g. Si quis Sa-
cerdoti vel laico non jejuno minaretur mor-
tem, niſi celebret, vel communicet; ſi Sacer-
dos in altari recordetur, ſe non eſſe jejunum,
nec poſſit ſine ſcandalo, vel infamia deſi ſte-
re, &c. Quia leges poſitivæ non obligant
cum tanto diſpendio. Notat autem Quarti,
præceptum annuæ Communionis non eſte
cauſam excuſantem, quia Eccleſia non vide-
tur obligare ad communionem, niſi ſervatis
debitis circumfſtantiis, & jejuniô.
519. Qus eſt tertia cauſa excuſans à E.
Juxta omnium ſenſum, ſumptio viatici. Ex
Cap. Bresbyter de conſ. diſt. 2. Si tamen certò
conſtet, moribundum expectare poſſe, donec
ſt jejunus, expe tandum erit; non tamen
ideo ferupulosè agendum ,„ vitandaque eſt
gravis inecommoditas, vel indecentia, ut ſi ad
mediam noctem deberet differri.
”YUYUVSMWẽ 5 20. Q

44% Pars IV. Caput 11I.
520. Qu« eſt guarta cauſa excuſans? R. Eſt
diſpenſatio Pontificis, qui ſolus eam facere
poteſt, & nonniſi rariſſimè concedit, & tali-
ter de facto probabile eſt, diſpenſare Pontiſi-
cem cum Cardinali, qui ſingulis anuis in vi-
gilia Nativitatis in ſacello Pontihcio ſolen-
niter celebrat primum ſacrum Nativitatis.
521. Qu« eſt zuinta cauſa excuſans ee
Probabiliter eſt neceſſitas dandi viaticum
moribundo; quia jura diſpenſant in hoc je-
junio, ut videre eſt in infirmo; cenſeri igitur
poſſunt etiam diſpenſare cum Sacerdote, qui
niſi non jejunus celebret, infirmus decede-
ret ſine viatico. Et ſi in tali caſu per epichiam
alia præcepta eccleſiaſtica ceſſant, v. g. cele-
brare ſine confeſſione, ſine miniſtro quali-
bet horâ diei, bis eodem die, ceſſabit & 1ſlud.
Et cùm Sacerdos morti vel naturali, vel vio-
lentæ proximus, dum alis hoſtia non ſuppe=-
tit, poſſit ad ſe ipſum communicandum ce-
lebrare non jejunus, juxta communiorem
ſententiam, cur non poſſet etiam ad com-
municandum proximum, quem lege charig
tatis tenetur diligere ſicut ſeipfum.
Variæ Quaæſtiones.
522. Quis Epiſcopus nominandus in Ca⸗=
nonei . Certum nunc eſſe, quòd debeat no-
minari Epiſcopus loci, in quo celebratur
quia id expreſsè præſcribitur in Kubrica.
523. Qando palma extenduntur ſupen
eblas« » Zuomodo pellices coboοορaaE 1 R-

Mhenh

None ſ⸗
urigapr
ir ei 4
hrlnd

jorntoenn

in wen

(lrmütren
Matnd un
nlmntren:
ehrn,
ſcntun
1ihſu
ſcte g
gonmn A
M1Iunn
ilngniimn
fillleleiele
lenn
baneen
Demmunce
1, I kn
ln Derdue
nrlbitllaen
n El n⸗
igiabei i

Uüritee

An Nnin
GINgn
et ſnen
Muryr⸗

Kai
muidkin⸗
mamene
Kenmim⸗
enl
R
in
“
ANeeN
pin

1

W0E
1e⸗

. 1 5
De Miſſa,. & ad eam pertinentibus. 411
Juxta aliquos ſupra palmas, juxta alios infra.
Rubrigça nihil alhud dicit, quàm quôd dexter
pollex debeat poni ſuper ſiniſtrum; Diana
dicit, Romæ eſſe deciſum, ut pollices collo-
centur ſupra palmam; ſed hoc non conſtat.
524. An particule conſecrata debeant
Katim teponi ad ſacrarium &. Non debere,
nec debere diſtribui populo ante commu-
nionem conſecrantis, niſi ſortè ad dimitten-
dum populum eſſet neceſſitas accelerandi
Communionem populi; quia hæ minores
Hoſtiæ ſimul cum grandiori pertinent ad
idem ſacrificium: ac proinde debent ſimul
eſſe ſuper aram, quæ eſt proprius locus
ſacriſicii. V
52 5. An Sacerdos, qui debuiſſet cenſecra-
ge duas hoſtias majores, unam proſe, alteram

proe precibus 40. borarum , unam tan tum

sonſecrans ex oblivione, poſie loco majoris
boſtia à ſe conſesrata ſumere parvanm ex
Pixide jam priùs conſeeratam? B. Non poſſe;
quia illæ aliæ hoſtiæ non pertinent ad idem
ſacricium.
526. An ſanguu debeat uno hau ſtu ſumi?
B. Decentius videri, ut uno hauſiu fuma-
tur, viſi forte pluſculum conſecratum
(urſſet. Durandus quidem trinum hauſtum
præſcribit, ſed hoc tempore iſte eſſet novus
ritus.
527. Quid agendum, ſi particula Hoſtia
adhareat calici, dum ſangun ebibitur? H.
Poſſe illam adduci digito ad labium galiee
8⁸ à2

472 Pays 1 V. Oapurt 1J.
& ita ſumi, vel effuſo vino ſimul cum eo de-
glutiri, ita Kubricæ.
518. At nanquid violabitur jejunium, ſi
vinum prixs dimittatur in ſt, mashum, quàm
disa pariicnla? N. Id nihil obſtare; quia præ-
cepto jejunii ſolùm cavetur, ut quis accedat
jejunus ad integram communionem abſo-
lutè & per ſe. Si verò aliquid ex ſpeciebus
ſumendum ſit, tanquam circumſtantia & re-
liquia Communionis jam inchoatæ, nihil
vetabit illud ſumere, ſimul cum vino, vel
poſt partem vini jam hauſtam ad decçentius
perficiendum Sacramentum.
S29. Quid agendum, ſi muſez vel araneus
incidat in calicem nondum conſecratum, vel
zam conſecratum; K. In primo caſu poteſt
aliud vinum sccipi, offerri mentaliter,
conſecrari, & alterum ad locum decentem
effundi. In ſecundo caſu vermis digitis ex-
ripiatur, lavetur cum vino, comburatur, &
cineres in facrarium projiciantur. Si tamen
Sacerdos nauſeam nen haberet, poſſet ver-
mem non venenatum ſumere ſimul cum
ſanguine.
530. Quid agendum, ſi contingat, totum
Sanguinem effundi à &. Si vel modicum re-
manſit in ealice, i llud ſumatur, & abluantur
res à ſanguine effuſo tacte; ſi verò nihil
prorsùs remanſit, novus ſanguis confcien-
dus erit.
51. Quid ſi celebrans remewat Eurhari-=
Riaim H. Si ſine nauſea ſieri poſſit, ſpeciet
Ma*

,Vobltt

.
nallaenn

fonnhtent
vumnihien
hmm i⸗
hliͤ
bamt ie
G lict he
murt inns
prn ui
clelrtl 1
iehind
nm nlwelt
1 S
ſGen Dertet⸗
enlenncdin,
Aobenmirm
Un ihucdr
linerkl
un
Iurtei
urii eſee⸗
incun
urtlama
fueneMen.
eblennd
1rnier .
Ane buln,
alcen Den
Wucelee

e

Ar,

u.

aenn

emnnne.
lalhent

ennahr.
arzone, iii

.
—„

sn g

77

Aenben

urncie

—

A
ra drtun 4

ſe
Met, ℳKN.

er 6 n

De Miſa, & ad eam pertinentibus. 4 3
manentes adhuc integræ ſeparentur & ſu-
mantur. Si obſit nauſea, ſeparentur, & in lo-
co ſacro collocentur, donec corrumpantur,
& corruptæ in ſacrarium projiciantur. Si ſpe-
cies non appareant, comburatur vomitus, &
in ſacrarium projiciantur ejus cineres.
331. An ſi aqun ſeparetur à vino conſecra-
to, remaneret ſanguis Chrifti ſub ſpeciebaes
sqαα E. Probabihter non remaneret, quia
non remaneret vinum uſuale.
533. Virum calix falzâ Communione ſit
occultandus velo à parte anterieri? . Cum
Quarti re flecti debere ſupra Burſam; quia
jam tunc nullus eſt illius uſus, & aptatur
pro aſportando, commodiùs autem eſt ſice
aſportare Deinde, quòd in principio Miſ-
fæ occultetur calix, ſignikcatur, quòd uſ-
que ad offertorium fit Mifla Catechume-
norum, quibus adhuc myſteria difficiliora,
utiſunt Crucis & Paſſionis Chriſti abſcon-
duntur.
534. Ar nunquid Rubrica dicit, ui ſuper-
ponatur calici purificatorium, patenas eum
palla, item velum & burſa cum Corporali &
ipſe calix celletetur in medio Altari, ut in
principio Miſſæ? . Hæc ultima verba non
denotare velandum calicem ur in principio
Miſſæ, ſed ponendum in medio Altaris, ur
in principio Miſſa. Siquidem in principio
Miſſæ nee burſa, nec Corporale ponitur
ſupra calicem Deinde paulò poſt, etiam
dicitur, ut deferatur liber ad Cornu Epi-
§3 Kolæ;

414 Dars 1 V. Gapus 116
ſtolæ; er in Inirsitu, & tamen non denotatus
modus libri collocandi, ſed tantùm locus,
quia debet deferri liber apertus, qui in prin-
cipio ibidem collocatur clauſus.
53 . An Canticum Benedicite debzat dici
poſt Miſſams&. Eſſe tantùm Rubricam dire-
Kivam, nec ſub veniali obligantem.
56. An manus la vana a poſt Miſſam!? ke.
Eſſe etiam tantuùm rubricam directivam, per
quam decentia præſcribitur.
537. An paſt ſarrum ſit obligatio non e-
HPuendi ? E. Secluso periculo non exſpuendi
aliquid Sacramenti, nullam eſſe obligatio-
nem, decet tamen aliquamdiu abſtinere.
538. Quamdin durent ſpecies in ſtoma-

cho: Reſp. De Lugo ex judicio Medicorum

Romanorum, quos conſuluit, exiſtimat;

quòd poſt unum quadrantem horæ, nullum

dubium eſſe poſſit de conſumptis jam ſpe=
ciebus. Alii judicant, hanc ſeturitatem
haberi non poſſe, niſi poſt horam integram
elapſam.
1 9. An celebrans poſie ſtatim comedere
poſt Miſſam? Reſp. In rigore loquendo non
eſſe ullam obhgationem abſtinendi. Quia
Cap. tribas gradibus de Conſecr. id vetans
eſi uſu abrogatum: ob majorem tamen re-
verenriam abſtinendum eſtaliquamdiu. At
Regulares, qui legunt ultimam Miſſam, va-
dunt paulò poſt ad menſam, quia apud ilior
abeſt omnis immodeſtia dedecens ſacram
Communionem.
5740,

9 „
57 Metli
un

MW

N 80

Eirliue
in d i
aDeniz 4
Gfeninie 6
r ij⸗
omnnirſeß
SrKnani,

eAELNNN
initecccaipode

(Onruls erte

NW

tien

fatnr
ſkhz

. tinn 1

NAue-

—d

Gen wak⸗

ic i,

rr rrr—ʒ—

De Mifz; & ad eam pertinentibus. 415
540. An peccet, qui extinguit ls men ante
Evangeliam S. Ilpannu? Reſp. Si uttumque
extinguatur, peccari venialiter; Si autem
unum tantùm, ſicut aliquando uſu venit, nec
eſſe veniale.

Stipendium pro Sacrificio.

541. Eſtne licitum dare & arcipere ſti-
pendium Sacerdeoti pro Sacrificio Miſſaæ 2 Bt.
Certum eſle, quòd ſit lieitum ex multis Pon-
tificum Decretis de ſtipendio factis. Er di-
ghus eſt sperarius cibo ſuo, Matth. 10.
542. An hoet ſtipendinm fieri poſit pro
labore & epera impenſis in celebranda Miſſa,
quaſi pretio aſtimari poſſie? B. Hoc titulo
nec dari nec accipipoſſe, nam labor talis eſt
inſeparabilis ab pſa functione Miſſæ, atque
adeò ſpiritualis, pro quo proinde accipi pre=
tium & ſolutio non poteſt ſine fimonia.
543. Quozitilo ergo accipienr & dazur *
W. Non dari ut pretium operis, ſed pro ſu-
Reatattone aut totali, aut partialn, quatenùs
Sacerdos in ordinatione ſuſcipit Kmul obli-
gationem ſerviendi populo in ordine adof-
ſerendum ſacrificium, Populus verò jure na-
turæ obligatus offerte ſacriſcium quia in le-
ge gratiæ oſterri illud nequit, miſi per Sacer-
dotes) tenetur fibi Sacerdotes procurare, ac
proinde providere illis ſuſentationem, qui
ſacrificjum offerant.
544. An ſtit endium Miß poßte in pas-
Sum deducis H. Poſſe; cùm enim adſit, ut
5 4 di-

41⁶ Dar: 1 . Caput 111.
dictum eſt obligatio ex jure naturæ, poterit
eadem obligatio firmari pacte.
545. An Sacerdotes dtvites poſſint acti-
pere con ſuetum ſtipendtium Mri=? B. oſſe;
quia obligatio naturalis exhibendi fuſten-
tationem iis, qui nobis impendunt ſu-
um miniſterium, non oritur ex pau-
pertate ipforum, ſed ex miniſterio im-
penlſo.
(46. Quid ſi autem de ſuſtentatione jam
ſit benè pro viſus per Benefcia Eccleſiazſtica?
M. Benefi cia eccleſiaſtica plerumque trahunt

ſecum aliquam obligationem, ratione cujns

æquum eſt eum ex iis ſuſtentari. Quòd ſi au-
tem non habeat annexam obligationem ſpe-
cialem celebrandi Miſſam, manet adhuc in-
tegrum jus facerdoti exigendi à particulari
Perſona ſuſtentationem, quando intuitu ejus
exhibet ſuum miniſterium, vi ſcili cet genera-
lis Juris exigendi ſuſtentationem ab iis, qui-
bus exhibetur mimſterium, hoc ipſo, quòd
generalis obligatio illud exhibendi deter-
minetur ad Perſonam particularem deter-
minantis, pariter jus exigendi reſpe ctuilhius
particularis Perſonæ, cui miniſterium dictum
exhibetur.
547. An in die Nativitatis reeipi poſſint
zria ſtipendia intuitu trium M' ſſarum? H.
Poſſe quia licèt non plùs inſumat illà die,
quàâm aluis pro ſuſtentatione, adeoque vi-
deatur ſatisſatum unico ſtipendio, tamen
totum, quod fſit ex aliis ſtipendiis, & aliis
109

ℳ7⁰
/1ncun.
Mor
lui

o n 6

l Pillteod
cinfünn⸗
lene: oble
geng nie

, za der
““ ennN
ien .
inltenct
ommblonckode

udeheejzw⸗

Piun o ni⸗
Kittu ien
celen Kech
Ppfadun
Aen nel ban,
Satelſolin
ſan, Nolcum en
Pal nwen doe
nurtdlictudt,9

AaNeeotapdoatr

1 1
A.

.

ung

e 4 i
d
M 1r

Nllengin.

Nirini
elb.
muertn
1 NNENN
fora e⸗
Ann.

Rbere ker
nbe
A.

ecbllet

einodim

—

nieer

—

De Miſſa, & ad eam pertinentibu. 417
totô anoô acceptis, non excedit, quod re-
quiritur ad victum totò anné.
54 8. An qui ratione Beneficii tenetur eels-
brare, poſſit accipere ſtipendium Manuale ⁵
B. Cum Paſqual. pode, ſi obligatio cele-
brandi ſit abſque obligactione applicandi fa-
cri ficium; quia tunc applicatio adhuc manet
libera, adeoque obligabilis alteri, & con-
ſequenter potens vicichm alterum obligare
ad præſtandum ſacrificium. Congreg. Ri-
tuum, ſi quid hac in parte in comrarium de=
cidit, intelligenda eſt deciſio pro eo caſu, in
quo non ſolùm eſt obligatio officiandi, ſed
etiam celebrandi pro alio, ſeu applicandi
ſacrificium pro alio.
749. An ſi quis deereviſſet non celebrare,
poſſet eidem die celebrare, ut lIucraretur
pingue ſtipendium Poſſe, quia illud ſti-
pendium non eſt finis, ad quem ordinatur
ſacriſicium, ſed eſt ſolùm cauſa mutandi pro-

poſitum, quod cùm ex natura ſua ſit muta-

bile, poteſtl murari fine pecceto ex quacun-
que rationabili cauſa, ſi aliunde nihil obeſt,
uti in præſenti ſupponitur, nihil obſiare
550. An pro labore extrinſeee Miſſa an-
nexo, poſſit recipi aliquod ſtipen dinm ² Reſp.
Si labor extrinſecus per eccidens ſit anne-
xus, uti eſt ire ad locum diſtantem, vel ſum-
mê mane ſurgere, aut diu expe ctare, & c. poſ-
ſe tunc recipi, quia talis labor eſt onus cor-
porale, & extra fuuctionem ſpiritualem, pro-
1R=

418 Pars 1V. Caput III.
indeque pretio æſtimabilis, & in paétum de-
ducibilis, non ſecùs, ac quæcunque alia res
pretio æſtimabilis.
551. An celebrans Miſſam ſolennem poſ-
ſit recipere majus ſtipendium B. Probabi-
Iiter poſſe, quia multa ſunt per accidens an-

nexa tali ſacrificio. Et ſi operarius dignus

eſt metcede ſuà, qui magis operatur, majori
mercede dignus erit. .
55I. An ratione diei feſti, poſie accipi
majus ſtipendium? R. Cum Paſqual poſſe,
quia hoc miniſterium in die bus feſtis eſt
magis neceſſarium populo, ac proinde ma-
gis æſtimabile. Unde ſi Sacerdos die fe-
ſto celebraret ſine ſtipendie, faceret rem
magis gradam, quàm ſi alio die ita cele-
braret.
553. An liceat antieipatè exigere ſtipen-
dium celebrationis Mißarum ² B. Licere;
quia ſolutio antieipata, aut cautio de ſol-
vendo, non variat naturam contradus.
Cùm igitur contractus de Miſſa ſit licitus,
erit etiam licitus, ſi ſolutio anticipatè exi-
gatur, aut cautio de ſolvendo petatur.
554. An liceat areipere plura ſtipendia
pro eadem Miſſa? Reſp. Præter alias Decla-
rationes, ab Alexandro VII. Anno 1665.
eſt ſequens Propoſitio in ordine s. damna-
ta: Duplicatum ſtipendium poteſt Sacerdoi
pro eadem Miſſa licitè atvipere, applicands
petenti partem etiam Secialiſimam frudtus

ipſi-

1
„AM
No
cNin
A nuß

, 4
glerlini
kumman
N n
lhuinj
l mi
ſac/

71,

a

4.

Odt
reme

II⸗

89
iitn,

le, .

lig h
ng
Meß
Glo
Qridad
ehitln
elde⸗
1,Kurn
ugt⸗

Augnße
n loe

zn nrin
M
wichtiti
yinu
1

,

.

—

De Miſſa, & ad eam pertinentibus. 419
ipſimet celebranti correſpoendentem, ia que poſt
Desretum Vrbani ViII.
555. An transferens obligatienem cele-
brandi in alium, debeat ipſi exhibere inte-
grum ſtipendium; Reſp. Hanc propoſitio-
nem eſſe damnatam ab Alexandro VII. Po
Decretum Vrbani poteſt Sacerdos, cui Miſſa
celebranda traduntur, per alium ſatuface-
re ,„ collato illi minori ſtipendio, alia
ſtipendii parte ſibi
ſervata.

A. M. D. G.
&

Sacrorum Ordinum decus &
inerementum.

FINIS.

E X A M E

ORDINANDORL
QUADRIPARTITVUV
Pro prima Tonſura, & Mina
Ordinibus, Subdiaconatu, Di
natu, & Presbyteratu; 3

§. IV E

IN STTTUTI ON
PRAC LIC ,
AD HOS NON MODO O
nes ritè exercendos, ſed RESOLU
NES etiam, ad animarum Curato
entia praxique miniſterio ſuo m
neceſſariâ inſtruendos utililen

Ex probatiſſimis tum antiquis, Ari
ribus Auctoribus celeeti

P E R
R. P. LADISI AUNI SENN
Soc. Jxsu, SS. Thologiæ Docton

—

mfrüffnm

„

at f

COLONI E AGRIPPIN

Sumptib. JIOANNIS. inndre

N

4

Un

19 20 21

18

15 16 17
e R

Balance

14

13

Focus

12
N

11

1

0

PE
nsssane
HEEE
Benssss
222
.

10
K

9

8

H

3

mf

12
VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset

. Copyright 4/71999 VxVMaster GmbH wWwW.yXymaster. com

1