Gi423
author: Stehle, Leo andZendl, MichaeasandKrenzer, Isidor

N125 11955631 021

MIuIuehnnmo. . .

Tübingen

CANONIZATIO –=
SANCTORUM,

VITX MERITA, ACVTTAM SECUTAMIRACULA,

JACOBI DE MARCHIA, ET
FRANCISCIL SOLANI

Franciſcanorum

(Quos Favente DEO 7. O. M. Beneditctus XIII. 1726.
10. & 27. Decembris Ritu Selenni Albo Sanctorum adſeripfit)
AuTHEENTIZATA,

S. Scripturæ, & 8S. Patrum Authoritate
Firmata,

Ex Mente, & Doctrina Seraphici Eccle-

ſiæ Doctoris S. Bonaventuræ,
Nec non

DOCTORIS SUBTILIS,
JIOANNIS DHNS SCOTI

COLLECTA,
Una cum Parergis ex IIniverſa Theologia Scotiſtica,
In Conventu Salisburgenſi Antiquiſſimæ Pro-
vinciæ Argentinenſis, ſeu Germaniæ Superioris, Fratrum

Minorum S. P. N. Franciſci Recollectorum,
PUBLICZS DISPUTATIONI EXPOSITA,

à P. F. LEONE STEHI.

SS. Theologiæ Lectore Ordinari
Dhefendentibus
P. MICHÆA ZENDL, z
F. ISIDORO KRENZER,
SS. Theologiæ Studiofſis.
„ Die 3. Menſis Jaunii, Horis Ante- & Pemeridianis.
zo Ipſo Aunné CanonlzatyVs eſt DIVVS loan-
nes NepoMVCenYs. gi 428.
CüM PERMISSI SüPERIORIIM.

sslisburgi, typ' Jo. Joſ. Mayr, Aulico-Acad. Typ. p.m. Hæredü.

RELERENDISSIMO,

PRENOBILI, CLARISSIAO
ac GR A 11050

D O MIN O

JOANNI

B UCK,

Juris Utriusque Doctori,
Celſiſſimi, ac Reverendiſſimi
Archi -Epiſcopi, & Principis Salisbur-
genſis Conſiliario Actuali Intimo, Ejus-
démque Archi-Epiſcopalis Conſiſto-
rii Directori Digniſſimo:
NEC NON

Beatiſſimæ V. MARILE ad Nives

CANONICO,
SENIORI.

DOMINO, ac MECOE-
ATI GRATIOSO.

=è
ððð

RELlERENDISSIME,
dac GRATIOSE

D O MINE

MECOENAS

– Domine ecæœnas, dum
tot à Te Beneficiis, & Gratus le-
vati ſolenne Franciſcanum DEO
NK 3 Gra-

Gratias agentes Par Wobile Fa-
trum, S. ACOBUM DE MARCHIA, &
FRANCISCUMSOLANUM Noſtri locô
in Creditores, ac Fidejuſſores
Tibi transſcribimus, & devove-
mus; eſto namque Pauperum
natura ſit, de ſuis non poſſe

Meu
um
loc
Crat
nuim
edè a

uun

ſolvere, cogitant nihilominus, tſes

qui ſtipem recipientes ſe gratos
oſtendant, attendentes ad illud
Pauli (a4) Bencficentiæz autem, &
communionis nolite obliviſci. Apud
pauperes quippe Optimæ (b) Be-
neſiciorum Cuſtos eſt ipſa memoria
Bengiciorum, & perpetua confeſſio
Gratiarum, ut habet S. Chryſoſt.
Quod dum hiſce palam conte-
ſtamur, verificari ſentio illud Sa-

pientiſſimi Senecæ (c) Ad pau-

Pertatem ſua ſponte deſcendere, præ-
occupare eſt tela Fortunæ; Fortu-
natiſſimè ſiquidem non tantum
Al-

108

frm
Per
kun
Vas.

Nee

? Ha.
HA, 8
iloe
ſſore⸗
vore.
berun
pon
minns
grato
Uul

4
4

em, G
Apol
).

NetnorI

Infcſ
lot
10 nte⸗
udser
Au
,e.
Orto⸗
atün

1

Altum Tuum Patrocinium, ſed &
ſumptus typi neceſſarios pro
hoc Opuſculo inveni a-& in Ze
Gratiarum Tuarum omnium mi-
nimè meritus, ut ſic Via Gratiæ
eò anguſtior eſſet, cum Manum
Tuam extenderes ad Nos Paupe-
res dicam, an Neo-Canoniza-
tos S. JAGOEUM DE MARCHIA, &
S. FRANCISCUM SOLANUM?

Utrumque ipſo factò con-
firmas, dum Seraphicam Pau-
pertatem ſublevas, & Sancto-
rum Noſtrorum Gloriam ele-
vas. Verùm quid, ſi tertium
Neo-Canonizatum (ex Tuo
Petrinorum Statu primo, & hoc
ipſo antiquiſſimo) S. Joannem
Nepomucenum his paginis im-
miſcerem, Tuisqaue Honoribus
dedicarem? Nam funiculus tri-
plex (4) diffcile rumpitur.
C 4 Ten-

Tentabo alcam, & càm cetiam
Hujus Sancti Honores (aut ma-
gis honoris, bonæque famæ Pa-
trocinium perambiam contra
quoseunque mordaces) omnes
hos apices Eidern pariter devo-
tos facio, omnésque, ac lIpſum
S. JGannem Nepomucenum Tibi

offero, ut poſt adeptum in ter-

ris Honoris Gradum, majorem,
& Tuis Meritis non imparem-
Eternæ GloriæApicem poſt ſe-
rã Luſtra conſcendas in Cœlis
er Hujus, & IIlorum potens
Patrocinium.

Cui Honoris Gradui primum

lapidem Clementiſſimè poſuit
Celſiſſimus, ac Reverendiſſimus
Archi-Epiſcopus Salisburgenſis
Joannes Erneſtus, felicis recor-
dationis, qui ad initium Glo-
rioſiſſimi Sui Regiminis 7e ex
Cho-

Chor
cleſis
tis E
Fand
felic

mOs
iyen
ico
tl,
guos
Ac
8 .
nun
utl
iut
Reg
mer
ſiſi
Nor
lisbe
bat
eles

etiafn
1t ma.
næ Da.
Contt
ornnes
dero-
Ppſun
urm T
in ter⸗
ſoremn,
aret.
hoſtle⸗
Ce
poten

rimun
vohit
flims
elli
fecl⸗

Cho⸗

Choro Metropolſitanæ Suæ Ec-
cleſiæ ad Hluſtriſſimæ Juventu-
tis Ephebæum vocavit mode-
randum. Quod Officium adeò
feliciter Tibi ſucceſſit, ut pluri-
mos exinde in Cathedralium,
diverſarum Eccleſiarum Cano-
nicos, alios Militiã, cum Toga-
tâ, tum Caſtrenſi conſpicuos,
quosdam Epiſcopalibus Infulis,
ac principali coronà decoratos,
& quod præcipuum, Moder-
num (QUIEM DEUS T. O. M.
uti ſingulariter dedit, ita quàm
diutiſſimè, in ſuo Glorioſiſſimo
Kkegimine Salvum, & Incolu-
mem ſervare dignetur) in Cel-
ſiſſimum, & Reverendiſſimum
Noſtrum Archi-Epiſcopum Sa-
lisburgenſem Univerſali totius
Patriæ Gaudiô, & Jubilô videris
electum.

5 Ab.

Ab eodem altè fato Celſiſſi-
mo, & Reverendiſſimo JIoanne
Erneſto in numerum Cahoni-
corum B. M. V. ad Nives, ac ſub-
ſequenti Anno 1688. in Metro-
politici Conſiſtorii Conſiliarium
promotus; ſubinde pro defen-
dendis, curandisque Metropo-
litanæ Archi- Epiſcopalis Salis-
burgenſis Eccleſiæ juribus Ro-
mam, Viennâmque miſſus, ex
poſt in Cancellarium prædicti
KReverendiſſimi Confiſtorii, ac
tandem Anno 1707. in Directo-
rem Ejusdem, ſimulque inti-
mioris Concilii Conſiliarium.
continué Gratiarum profluviôò
evectus fuiſti.

uibus in Officiis, & Hono-
ribus Celſiſſimo & KReverendiſ-
ſimo S. R. I. Principi, & Archi-
Epiſcopo Salisburgenſi Franci-
ſco

iſſi⸗
ane
oni⸗
ſub⸗
tro⸗
Purm
fen⸗
po⸗
dalis
Ro⸗
8, el
eidt
i,
eo⸗
nti⸗
lum.
fori

vono⸗
ll.
rchi
Ne⸗
ſ

ſco Antonio (Cujus memoria.,
in benedictione eſt) ac nunc
glorioſiſſimè Regnanti Celſiſſi-
mo & Reverendiſſimo Leopol-
do Antonio Eleutherio, ultra.
quadraginta annos laborem, ac
operam Juam, nonum & ſeptua-
geſimum ætatis annum ſuper-
greſſus, ac præmiſſo ante qua-
tuor annos Sacerdotii Tui Ju-
bilæo pro viribus impendis, ut
non ineptè illud Senecæ in Te
cadere videatur. Generoſos ani-
mos (e) Labor nutrit; Laborem ſi
recuſes, parùm eſſe potes. Won eſt
viri timere ſudorem. Talis quip-
pe non eſſes, ſi laborem recu-
ſàſſes. Et hæc ſunt, quæ ab
omnibus & ſciuntur, & dicun-
tur; ſecus in medium ea pro-
ferre auſi non eſſemus ſine of-
fenſione Tuæ Modeſtiæ, quâ
mA-

magis eſſe cupis, quàm dici,
KRectus. Hæc etiam rigorosòô
præceptéô cohibet, ne cala-
mus impar, in TJuas Virtutes
ſeu Theologales, ſeu Cardina-
les, aut Morales ſe diffundere
queat.

Quogirca Reverendiſſime, Præ-
nobilis, ac Gratioſe Domine Aecœ-
zas ex Juis ſumptibus poſt re-
cèns Canonizatorum Heroum
S. Joannis Nepomuceni M. SS.
Noſtrorum JACOBI DE MARCHIA,
& FRANCISCI SOLANI Gloriam.-,
omnes hos apices Juis conſe-
cramus Honoribus, Meritis, &
Virtutibus Germana fide ſpon-
dentes, nos hos Sanctos jugi-
ter imploraturos, ut unà nobis-
cum à Divino Numine Tibi im-
petrent longævam adhuc Sani-
tatem in Terris, poſt plura ve-
10

lii⸗ r Luſtra Immarceſſibilem in
0 G Cœlis coronam Gloriæ. Ita-
dla. vovemus 16. Maji 1729.
Utes

Rovereud, Rni, Prœno-
e helis, & Gratioſi Domini Di-
rectoris Conſi orialie, et 4cAle-

prk. cœnatis Ge.
⸗
e⸗
DuI
8
E
m. Devotiſimi Serdi
ſe⸗
K — . . 2
Fratres Minores Recollecti
1 Convents Salisburgenſis
gl⸗
p. (a) rin 12. v. 16. (b) §. Chr Mſt. ſaper Matth.
⸗ Hom. 25. (C) Senec. Epiſt. 19. (d) Ecclej.g.
„.12, () Jeue hi. 21

Diſtinctionum, Quæxſtio- su
num, & Paragraphorum.
DISTINCTIO I. èk
De Beatifica- & Canoniza-

tione Inſignium Servorum

PEI.
Qu.STIO I. K
De Beatificatione. du

g. I. An ſit de fide tenendum, Beatifieatos à Summs
Pontifice eſe Veros DElI Amicot, in Cælo Exi-
kKenies? 4 n. 1 l
§. II. Aliquæ Quihinnenle de ver; Beatificatis. à n. I 5 ull
9. III Per Extenſum adducuntur Decreta Pontifi-
cum, & S. Rifunm cangr garmin quosd yraſen-
tem materiam. àn. 24

§. IV.

2=

—

1.

4.

lr'⸗
nl
lf
niff⸗
r
14
I

6. WV. Alie Quaſtinneuls de Virii cum fama SantiI-
tatis decedentibus, needum tamwen in facie Eccle-

l *« Beatificatis. n. 6 5

QUESTIO II.
De Canonizatione.

§. I. De Canonivatione Santtorum tum . tum N. 7.
in Primitiva Eccleſia. 2 n. 77
H. II. De Ceremoniis Antecedentibus Altum Beneditti-
næ Canonizæat ionis. à n. 9 3
58. III. De Caremoniis Concomitautibus Allum Canoeni-
ationis Benedictinæ. ũ n. 103
§. IV. Reoenſentur Carewonia Sabſequentes Actum
Canonizationis Benedictinæ. a. 111

§. V. Ordo Omninm Solenniter Canonixatorum.
à n. I 17

QuEÆSTIO MI.

An ſit de Fide, Canonizatos à
Summo bPontifice Benedicto XIII. eſſe

Veros DEI Amicos in Cœlo Regnan-
tes?

§. I. Propugnatur Sententia Benedicti XIII. n. 132
G. II. Solvuntur Argunmenta contra Factuns Canoni-
ationis. 4, u. 141

DI-

DISTINCTIO .
De Virtutibus Heroicis re-
quiſitis ad Beatifica - aut Canoni-
. zutionem.
QüuESTIO I.

De Natura Virtutis Heroicæ.

§. I. Signa Generalia Virtutis Hereicg. 2 n. 1 59
5§. II. An Eirtus Heroica ſit ſpecie diffintta à com-
mani. àn. 178

. QuÆS TIO II.
De Virtutibus Heroicis Theo-
logicis,
§. I. De. Notis Specialibus Fidei Heroiee. 4 n. 18 3

§. II. De Notis pecialibus Spei Heroica. à n. 20
§. III. De, Notis Specislibus Charitatis Heroicæ in-

DEUAI. à n. 213
G. IV. De Noris Specialibas Charitatis Heroicæ in Pro-
xinmum, 4 n. 228

QuESTIO I.
De Virtutibus Heroicis Car-
dinalibus.
5§. I. De Motis Spesialibus Prudentia Herolea. dm. 240

35. II. De Notis Specialibus aſtitis Heroica, & perti-
nentibis ad Iillam. 4 n. 2 1

§. III. De Notis Specialibns: Fortitndinis Heroicæ. S
§. IV.

.
Mi-.

(ck.

n. lſ

an.

,. US

heo⸗

li

1,40
iu i
1,213
iufrt⸗

AI⸗

1446
.

6,3. 8
, 4

§. IV. De Notis Syerialfibui T mperarzie Mrura. ,as
pertihentibus ad Uam. n. 266

QuESTIO W.

De Connexione Virtutum He-
roicarum: Et num habentem red-

dant Im peccabilem? 4
S. I. Reſolvitur prima Dificultas. 4 n. 296
. II. KReſsleiir ſecunda Diffculias. à n. 306

DISTINCTIO II.

De Miraculis in Genere.
QüuESTIO I.

De Natura Miraculorum.
§. I. De⸗ Nomine, & re Miraculi: & an debeat ne-

ceſſarib eſſe Senßbile⸗ 4 u. 312
5§. II. De Diviſione, & Manalitate Miraculerum.
4 n. 318

§. III. De Conditionibus Miracalornmw. àn. 325
QuEZÆSTIO II.
De Miraculis in Specie.

F. I. An Liberatio Euergumeni à Diabolo ſit Miracu-
lum? 4 u. 338

§. II. Solvuntur Contrariaæ. à u. 34⁵

cANH QUA«.

QuI E£STIO III.
De Extaſi.

G. I. An Extaſii, ſen Raptus ſit Miraculum? à n. 351
§. II. Alia Quaſtiuncula de Extaſi. à n. 368

QuÆSöTIO W.
De Prophetia.
. I. In quo conſitat Prophetia? 4 u. 378
§. II. De Cognitione occultorum, Subjebcto, & Diſpoſi-
tionibus ad Propbetiam requiſitis. 4 s. 389
§. III. An Prephetiæ Deonum ſit quid habituale? Iem

de IMuminatione, & Diverſitate Prophetarum.
S 4 n. 412

QUESTIO V.
De Diſcretione Spirituum.

§. I. Traduntur Generalia ad diſcernendas Extaſei,

Prophetias, ac Revelationes. 4 . 42 3

§. II. Nam Detur, an Neceſſaria ſit, & in quo conſi-
ſtat Diſeretio spiritaam? 4 n. 438.

QUESTIO VI.
De Longo Jejunio.

§9. I. Traltastur Exempla, & Canſa Longi Zejunii.
§. II. Av Zejuniuss Lenguzss ſit Miracnloſaum-?
4à n. 466

Qu.

QIE.ÆSTIO VII.
De Mortuorum Reſuſcitatione,
ac Cadaverum Incorruptione.
5§5. I. An Mortuoru Reſuſcitatis ſit Miraculu? àn. 427 1
§. II. An Cadaverum Incorruptio ſit Miraculum?
4n. 478

QuESTIO VII.

De Probatione Miraculorum.

Dips 5. I. Pramittuntur aliqua. 4 n. 487
1„3 H. II. Qualiter Miracula probentur per Teſtes? àn. 498
A1 h §. III. Qualiter miracula prebentur ex Auditu, Fa-

an ma, Scripturis? 4 n. 510
1„ . IV. Coram quali Judice Miracula ſunt proban-
da * 4 n. 542

QuESTIO G.
n An DEUS poſſit facere Mira-

Cula in Confirmationem Falſitatis!
14 5. I. An D Eus poſpit Revelare Falſum: à n. 5 5
cnf §. II. An DEIIS ſe ſolo poſſit pro.ducere Habitum, vel
1,41 Actum erroneum in intelleltu ereato? à n. 569
K III. An pohſt fieri Miraculum in Confirwationem
l. FEalſitatis. à n. 60 3

QusSTIO X.
fe De Martyrio.
oe §. I. De Nomine, Re, & Cauſa Martyrii. à& n, 619
* §. II. De Effectibus, & Canſalitate Martyrüi. à n.630
, S§. III. Reſolvnntur alin de Martyrio-. 4 „. 649
AMI-

Sseitncot An Kacat dacatXeetn e

Re EoEYSeEeYeYSeYAe L-ZcTSeY-YcY. YcY YVYe

ICE LECTORR!I —

Auſa huſus Opuſculi ſunt ipſe Beatifica- G
(Canonizationes, quibüs ab aliquot annis
W Summi Pontifices condecorärunt quosdam
inſignes DEl Servos. Nam eccé necdum .
elapsé integrò Luſtro ex ſolo noſtio Seraphico Ordine e!
Innocentius XIII. fel. record. beatificavit Andream de
Comitibus: Succedens huic Benedictus XIII. conceſſit
Divinum OfficVium, && Miſſam de B. Salvatore ab
Horta, de B. B. Martgribus, Joanne à Peruſio Sa-
cerdote, & Petro de Saxoferrato Laico; Hyacin-
tham Mariſcoti ſolenniter beatificavit, && 1720. Bea-
tos Jacobum de Marcbia die 10: ac Franciſcum Sola⸗
num die 27. Decembris canonizavit; Annõ demum-
1725. 16. Maji (qui erat ipſe ſacratiſſimus dies Pen-
tecoſtes) canonizavit B. Margaritam de Cortona, G
Joannem de Brado beatificavi; Hoc autem ann cur-
rente indulſit toti Religioni Seraphicæ, ut Div. Oficium
cum Miſſa de B. Bernardino de Feltria celebrari valeat.
uare cum Aliqui variè, & ſat frigide de Beatifica:
aut Canonizatione Inſignium Servorum DEl garrive- mome
riut, has Paginas expedire volui, ut clarè videant, quum (iſin
rigidè Roma in his Proceſſibus procedat, nullatenus & eyj⸗
Santtos venales habeat, affedtuve particulari, ſed po- iutem
tins Heroicis Vitæ Meritis, & Vitam ſecutis Miraculis lenife
ac infallibili Spiritus &. inſtindtu ad hoc Divinum Opus hiuift
urgeatur. Vale, & intentionem cape. kir;

„
ł
.

A ,
5. 1

Bautfer
Higet mn
Ut Gun 4
ecce tennn
hbto
AMemd
Ghunne
Nnſr
ers hMter.
Gnlide
tcſund
N A
nus ek
Cr
ten ie
lnmi ule
e enßi
OI G
ilentbe
t, ni
lni, ,
6eAd
4

uinmnd

N,

8) r. )e
3 633 ae 3 433 43374 C 3 e133 336433

DlISTINCTIOI.

D
Beatifica- & Canonizatio-
ne Inſignium Servorum DEl.
QuILF.STIO I.
De Beatißcatione.

An ſit de Ride tenendum, Beatificatos à
S§. Pontifice eſe Verts DEl Amicos, in Cœle
Exciſtentes?

Ræambula, & Cæremoniæ ad legiti-
mam Beatifſicationem colligentur ex
dicendis à num. 96. & ſeq. Nam-
etiam in hac tanquam in re maximi
momenti procedunt Summi Pontifices ſtri=
Ctiſſimè, inquirendéò in Sanctimoniam vVvitæ,
& evidentiam miraculorum &c. Poteſt
autem Beatificatio commodè ſie deſcribi:
Bearificatis eſt quædam facultas, & litentia à §.
Pontifice cenceſſa alicui Provintia ſpecialt. Yel Ke=
ligioni, vel Eceleſiæ, ut aliquem tanquam virntt-

DEI

2 Diſtinctio I. Ousſtio I. G. I.
DEl amicum, in Cæœlis exiſtentem culin publics
veneretur. Ubi utique nôtas. I. quòd Bea-
tificatio tantùm ſit licentis, non præceptum.
2. tantùm pro particlari aliquo genere ho-
minum; ita tamen 3. ut ab his tanquam ve-
rus DEl amicus actu in Cœlis exiſtens vene-
retur Beatificatus; & quidem 4. cultu pub-
Iico. Abn porrò Beatificatio ſit infallibile-
fidei objectum, in qua Pontifex errare ne-
queat, Authores in diverſas abiêre Senten-
tias; licet Antiqui nihil, & Recentiores ali-
qui pauca admodùm de Beatificatione lori⸗
pſerint.
Prima vult, absque hærelſi poſſe negari,
Beatificationem eſſe de fide; hæc tamen-
Sententia communiter dicitur eſſe temera-
ria, ſcandalolſa, impia, ſuſpecta de hæreſi. Te-
weraria quidem; quia non tantùm centra-
communem fidelium, ſed & Doctorum, 20
proborum ſenſum docere videtur. Scan-
daloſa; éò quòd fideles per hanc doctrinam
retraherentur à veneratione, & cultu Bes-
torum. Impia; quia docet contra cultum-
Beati debitum. Suſpelta de hæreſi, quia ſic

docentes re ipſa non tantùm admittunt-,

ſuam Sententiam currere contra noſtram

doctrinam opinativè de fide, ſed inſuper te-
nere videntur, Pontificem aut poſſe errare

abſolutè loquendéô in Beatificatione, aut ei⸗

dem non ineſſe poteſtatem ad beatifican-

dum pro cultu publico. Et hæc inſiſtendò

pria-

Pincipi
egabit
Nihi
(quam
tenent
Vienn

num. 2
Virtut.
Emine
Sueb.
gantes
tſle de
fundam
cjum V
Vom ad
Beatidl
nem 6
imo
tjam 8
tet, ſi
iiſicat-
tum e
approl
tudo!
ad ho⸗

—
—=
=
E

Ofiei

lin ſalli
guodbe⸗
Eceprun
eneth⸗
ngvamne
kens den
Cbltu
infalbi
ertare ſt
ere den
ePtiores
rationel⸗

olſe denl
nac tme
eſſe ten⸗
eberel
tum (oNR
oCoron⸗
r. 1
dot⸗
colu
atra n.
; lul
2Cniini⸗
purn lun
viheti
ole anl
ſone,an
1 letfe
N

Aun ſit de fide tenendum &re. 3
principiis hujus Sententiæ nullus fundatè
negabit.
Nihilominus hæc eadem Sententia prima
(quam præter alios ex noſtris Doctoribus
tenent Lambertus Lambrecht in ſuo Scoto
Viennenſi Irnctat. Broœm. de Fide diſp. I. 4. 6.
num. 24. Franciſcus Henno, Tom. 2. Tratl. de
Virtut. diſp. 2. quaſt. . art. 6. Concluſ. 2. ac ipſe
Eminentiſſimus Brancatus Tom. 3. part. Y. di-=
Pat. 6. art. 3., nam. 10 5.) non admittit, ne-
gantes, Beatificationem alicujus ſervi DElI
eſſe de fide, fore hæreticos, hé⁶c præcipuè
fundamentê; quia Beatificatio non eſt judi-
cium ultimatum, ſed quaſi viale, & diſpoſiti⸗
vum ad Canonizationem, peracta ſiquidem-
Beatificatione, antequam ad Canonizatio-
nem deveniatur, fit novum examen in San-
ctimoniam vitæ, & miraculorum eviden-
tiam & c. Hoc autem certè ſuperfluum fo-
ret, ſi Pontifezx non potuiſſet errare in Bea-
tificatione; quod enim ſemel de fide cer-
tum eſt, ulteriori non indiget diſcuſſione,
apprôbatione, aut certitudine; cuùm certi-
tudo fidei ſit veritatis infallibilis. Veruùͤm-
ad hoc KReſp. num. 1I. SH
Secunda Sententia tenet, eſſe certò de-
fide, Pontificem neque in Beatificatione poſ-
ſe errare. Pro hac ex noſtris Dodtoribus
ſtant Bruno Neuſſer, in ſua Polianthea diſp.
Proëm. quaſt. 1 5. num. 41. Felix Poteſtas S.
Officii Conlſultor. Tam. 2. p. 2. n. 309. -
A 2 40⸗

4 Diſtinctie I. Quaſtio I. H. I.
tonius Gavellus, Foriſem pronii Examinator
Synodalis, & S. Officii Conſultor, part. 3.

diſput. 4. quaſt. . Et citatus ab hoc ipſe D.

Seraphicus S. Bonav. dicens: Horribile eAſſe⸗
Eceleſiam errare poſſe in tali judicio. In hanc
etiam Sententiam multum inclinat Reveren-
diſſimus noſter Herinex, Epiſcopus Iprenſs
part. 3. diſp. 6. quaſt. 4. niem. 97. Reiffenſtuel

dictus Schmier, Juris Canonici Proteſſor-
Emeritus, & SS. Theologiæ Scholaſticæ in
Alma, & Celeberrima Univerſitate Bene-

dictino-Salisburgeni Profeſſor Actualis;

dum in famigerato ſuo Tractatu typis Du-

calis Eccleſiæ Campidonenſis in lucem pub.
licam edito, & intitulato, Primatus Finis IIl-

zimi Reflexisnibus Theologico Canonicis Repraſen-
eatus, ita reſolvit: Kepræſent. 3. quaſt. 3. H. 2.
Qsamvis aquè? Beatificatos, quàm Canonivatos
Cælo inexiſtere ab omnibus credi debeat.
Inter has duas Sententias mediare vide-
tur aliqua opinio tertia aſſerens, tantùm eſ-
ſe probabile, quòd Pontifex in Beatificatione
(nam de Canonizatione per totam hanc
quæſtionem præſcindo) non poſſit errare.
Fateor; hæc doctrina habet colorem, ut-
pote ſecurè volens mediare inter extremè
oppoſitas Sententias; nolim tamen illam-
amplecti, ne videar novitatis magis, quàm
veritatis amator. Nam ad minus 30 Au⸗

tho⸗

thores
conlulun
eſo h

Cordob
tione li
gue rel
tiones,

Keunten

146. 11. M. XIi. S. L. num. 9. Et expreſ. Utr

sè eandem aſſerit Clariſſimus D. P. Bene- Dodor

Qunt

dentist
1atione
Clatatil
tte a0
ſtemz
iſte in⸗
ſeaſio!
4,.40,
ſoribit!

utem
nuos to

muni
ctiarm
Canor
Die
108
Cœlo
omnes
ſce

I.
Lawiturn
t, e
hoc ed
rrhi 4
1 lohn
atheren
usloren
Reientt
Et eige
D. b. e
protche
holetter!
kltate d
r A⸗
tutpe!
locem,
gterlil
icu Nent
E3
/ Cnotis
t
ſeciate i
3, lutint
eatifont⸗
totam 6
polt ett

Cloren
reh⸗

An ſit de fide tenenduns &e. 5

thores hinc inde de hac materia ſcribentes
conſului, & tamen in nullo Authore im-
preſſo hanc Diſtinctionem inveni (excipio
Cordubam, qui ita docet de ipſa Canoniza-
tione lib. 4. quæſt Theolog. quaſt. 12.) Adeô-
que relinquo illam aliis: præcipuè cùm ra-
tiones, & reſponſiones pro noſtra ſtatuenda
Sententia ſint efficaciſſimæ tam in hac, quaàm
in tertia quæſtione huc applicabiles.
Quarta demum Sententia eſt cujusdam.
Docoris Lovanienſis apud Herincx, conten-
dentis, tàm in Beatificatione, quàm Canoni-
zatione Sanctorum à Pontifice tantùm de-
clarari præſentem Sanctitatem cum ſecuri-
tate adipiſcendi actualem gloriam cœle-
ſtem; ut adeò incertum ſit, exiſtatne Sanctus
iſte in Cœlo, vel Purgatorio, prout de Pa-
ſcaſio Diacono refert Gregor. lib. 4. Dialeg.
cap. 40. & de S. Severino Epiſcopo Colonienſi
ſoribit Petrus Damianus lib. 2. Epiſt. 15. Hæc
autem doctrina, ſubjungit Herincx, nullate-
nus tolerari poteſt, utpote contraria com-
muni Sententiæ non ſolàùm Doctorum, ſed
etiam fidelium, Eccleſiæ Collectis, & Bullis
Canonizationis. His Præmiſsis
Dico. Eſt de fide tenendum, Beatiſica-
tos à S. Pontifice eſſe veros DEI Amicos in
Cœlo exiſtentes. Ita præcitati num. 4. &
alii; imò videntur tenere hanc Sententiam
omnes, qui Canonizationem dicunt eſſe de

fide, & de Beatificatione nihil excipiunt-;

A 3 cùm

6

7

6 Diſtintio F. Quaſtio I. H. I.
cùm tamen jam & horum Scriptorum tem. d amßt
poribus utique fuerit ſolemnis notitia de abele,
Beatificatione. Adeéôque & hanc quoad wicnci
ſubſtantiam cum Canonizatione convenire ebu,
cenſuerunt meritò. niam n.
8 Prob. Hæc propoſitio, Summus Pontifeæ in authori
Beat iſficat ione non poteſt errare, neceſſsriè de- Siße⸗
ducitur ex hac duplici præmiſſa de fide: Pri. Miu:
ma eſt; Summus Pontifex inſtruens Eccleſiam Moni
circa ea, quæ ad materiam ſidei, & morum per- dem e
tinent, non poteſt errare juxta communem Abthel
Theologorum doctrinam: atqui (quæ eſt it 20.
alcera præmiſſa itidem de fide) Beatificatio lebene
pertinet ad materiam fidei, & morum: ergo S. enet;
Pontifex in Beatificatione, ſicut in quacun- lum fe
que materia morum, errare non poteſt. enim:
Maj. eſt certa ex Apoſtolo 1. Timoth. 3. v. I5. tum
Eſt autem Eccleſia DEl vivi, Columna, & firma⸗ Kolo
mentum veritatis. Hæc autem Eccleſiæ fir⸗ bartu
mitas prælidet in ſuo Capite, S. Petro, hu. bgie
jusque Succeſſoribus, Chriſti Vicariis, juxta 67))
illud Mattb. 16. v. 18. Tu es Petrus, & ſupenr (ls (
banc petram adificabo Eccleſßaam meam, & pori4 beaii
inferi non pravalebunt adversks eam. Et tibi Ita
dahbo claves regni Cœlorum. In cujus confir= honie
mationem Scotus queſt. 2. Prol. J. de ſeptia orib

ae c. ita docet: De Eccleſia ſtabilitate pates begtit
quoad Caput per illad Auguſt ini de utilitate oere- cum!
dendi quaſi in fine 3 Cum enim tantum auxilium, Offii
zantunz pProfectum, frnctumque videamus, dubita- (tlebr

mits nos ejus Eccleſta credere gremio, que niqse

um ten.
Ctitin
ne grort
onvenie

Purtiftri
erdd
ſie Ni
4 Eyelſe
morun
Pmmonen.
(auet
Niatifui
m ergol
qron
on Pott!
Nhz,ul
4,0 ſiur
Cclele r
etro⸗ 1
lis, jun
9,6 /4
16
1. Er
s ooni⸗
. ,
Nrste ℳ
iltate
Ariiiun
,Abe
ℳ ,

An ſit de fide tenendum & c. 7
ad conſummationem generis humani ab Apoſtoli-
ea Sede, per ſucceſſtonem Epiſcoporum, fruſtra ha-
reticis circumlatrantibus, & partim ipſius judiciò
plebis, partim Conciliorum gravitate, partim-
etiam miraculorum Mäajeſtate damnantis culmen
authoritatis obtinuit? Unde Gamaliel Actor. 5.
Si eſt ex hominibus conſilium hoc, aut opks, diſſol-
vetur: Si verd ex DEO eltt, non poteritis diſol-
vere, ne forte & DEO videamini repugnare- Eà-
dem etiam quaſt. Scotus ſæ pius adducit, &
Author additionum ad textum Scoti Quod-
iib. 20. repetit illud Lucæ 22. Ego regavi pro
te Petre, ut non deficiat fides tua. Min. pariter
tenet; quia Beatificatio ingreditur articu⸗
lum fidei de Communione Sanctorum; hic
enim articulus jam fuit temporé Apoſtolo-
rum (& ſignanter à Simone Chananeo Apo-
Rtolo confectus, àt optimè notat noſter Pel-
bartus de Themeswar in ſuo Aureo S. Theo-
logiæ Roſario Tom. 3. V. Fides. de dupl. object.
fa.) quo tempore magnus ſemper, & publi-
cus cultus erat exhibitus ejusmodi Viris
Beatificatis (eß modé, quo illo tempore
juxta inferiùs dicenda Beatificatio, aut Ca-
nonizatio vigebat) poſterioribũs verò tem-
poribũs usque ad præſens Summus Pontifex
beatificans aliquem inſignem Virum, & Ami-
cum DEl concedit, ut Sacrificium Miſſæ, &
Officium Divinum in honorem illius Beati
Celebretur.

A Conk.

3 Diſtinctio I. Quaſtio I. F. I.
9 Conf. I. Licèt iſte favor, ſeilicet de cele: epran
bratione Miſſæ, & recitatione horarum Ca- lop.l.
nonicarum in honorem talis Viri DEl tan- poriis ſ
tùm concedatur uni alicui Regno, KReligio- objedun
ni, aut Eccleſiæ, nihilominus talis Sanctus eum ol
Beatificatus proponitur adhuc ſuò modòô ve- tiones
nerandus à tota Eccleſia; quia Sacrificium mun.:
M ſſæ non fit privatò alicujus tantùm Regni, hen
Provinciæ aut Religionis, ſed publico totius zun,,,
Ecclebæ nomine: ergo Beatificatio eſt adus beatife
confeſſionis fidei contentæ in articuſo de- (vod
Communione Sanctorum. Ant. debet eſſe (ontrar
certum; & traditur ab utroque Doctore, ier or
Seraphico, ac Subtili. Quorum primus Traét. molid⸗
de Canoniv. p. I. A. I. ita reſolvit. Miſſa co. Beatißt
lebratio, & communis oratis fit in perſona totius s patt
Eccleſiæ aniverſaliter. Secundus verò 4. 4. 13. ved
9.2. H. tertium principale & c. expreſsè docet; ſiiano
Celebrantem opaortet habere aliquem reſpondentem roceſ
in perſona totius Eccleſis, ut denotetur eſſe media- eciunn d
tor inter DEllM, & Eecleſiam offerent Sacrifi. Seten
ecium D EO pro Eecleſia, qua ſibi aſſiſtit in efferen. uer!
do. Et iterùm clariſſimè Quodl. 20. H. de- uampſid
gertio autem & c. facit hanc paritatem. Sa- TLhecl
erificium iſtad eſt preprium Eccleſis militanti, K- (de Man
cut & Sacramentum, in que eſt Saerifieinm. Annqè
I0. Conf. II. Eadem infallibilitate gaudet ſince
Concluſio, quàâ gaudent præmiſlæ: atqui teriüs
duæ præmiſfæ priùs adduétæ gaudent infal- tertiae
libilitate fidei: ergo & concluſio; non qui- RR conl
dem reduplicativé ùt Scholaſtice dedacta- Monit
. EX

An ſit de fide tenendum &⁹. 9⁹

tdece ex præmiſſis, prout dixi in in Tract. de DEO
Nrum (.. IIno p. I. Diſt. Prolag. 4. I. H. 5. num. 6 2. Sed
Delan potiùs (pecificative üc dequcta, & quatenus
Relgo objectum ejus eſt à DEOrevelatum, & dem
sdnda cum objecto præmiſſarum. Alias proba-
nocè tiones huc facillimé applicabiles dabo à
Actifcin zανοτ.. 134, Interim
unee Reſp. ad fundamentum primæ Sententiæ!I
ſcoten nam. 3. adductum, negandé, quòd proceſſus
ellau Beatificationis tantùm dicat judicium ali-
iceb quod viale, diſpoſitivum, & non ultimatum;
deted Contrarium ſiquidem patet ex eo, quòd Pon-
DN titex procedendé ad Canonizationem nihil
nusu“ ampliùs inquirat de concluſis in proceſſu
Beatificationis, ſed tantùm de novis miracu-
ſtvs in lis patratis poſt Beatificationem, & de cultu:
6 a. venerstione continusta à populo Chri-
el ſtiano pariter poſt Beatificationem: ergo
wum Proceſſus Beatificationis dicit verum judi-
d,md eium deciſivum, completum, & abſolutum.
l Lurß Sic etenim modernus Summus Pontifex, &
n afer Pater univerſalis Eccleſiæ Benedictus XIII.
0,7,6 ampliùs non inquiſivit tam ſuper virtutes
ſn. Theologicas, quàm Cardinales B. Hyacin hæ
lreti, de Mariſcottis, approbatas à Clemente XI.
ſi. Annô 171. die 30. Januarii. Nec etiam
adt ſancté fatus Benedictus XIII. inquiſivit ul⸗
e: l teriùs de aliquo miraculo ejusdem Beatæ in
r il. tertia claſſe approbato ab Innocentio XIII.
ongi⸗ ut conſtat ex actu Beatificationis. Pariter
ſedid' nec minimum conſtat, in ſolemniſſimis his
A . A 5 pro-⸗

10 Diſt inctio J. Quaſtio I. g. I.
proceſſibus Canonizationis octo Sanétorum
inquiſitum fuiſſe in virtutes, aut miracula-
à Prioribus Pontificibus jam approbata.
12 Nec dicas: Tali modo Beatificatus eſſet
ab univerſali Eccleſia cultu publico veneran-
dus. Contra enim eſt, licêt à Summo Pon-
tifice aliquis Beatificatus verè poſſit univer⸗
ſali Eccleſiæ proponi ùt venerandus cultu
publico, conveniens tamen non eſt, ut cui-
vis Beatificato iſte cultus deferatur, ſed tan-
tùm illis, quos DEUS jam finita Beatifica-
tione novis facit iteratò coruſcare miracu-
lis; Gcque populum ad conſtantem hujus
cultum, & Pontificem ad ipſam Canoniza-
tionem arripiendam admonet. Denique,
nunquid omnes Sancti Canonizati ab uni⸗
verſali Eccleſia cultu publico (ùt tu inten-
dis) non coluntur? ùͤt ad oculum demon-
ſtrabo à num. 129. Nunquid Summus Pon-
titex poſſet aliquem Canonizare ſinè præ-
miſſa Beatificatione: ergo revera inter hos
non poteſt probari diſtinctio ſubſtantialis.
13 Obſic. Nihilominus I. Univerſali Eccle-
ſiæ præceptaum eſt à Clemente XI. Annòê
176 8. 6. Decemb. Bullâ, quæ incipit: Com-
miſſi obis &;. Feſtum Conceptionis ipfius B. Ma-
riæ Immwaculæta abique terrarum impoſterum ab
emaibus, & ſiagulis atriuique ſexus Chriſti fideli-
bus, jeut alia Feſfa de præcepto ſervari, & cele-
brari, ac ſub pratepto obſervationis, Feſtorum com⸗
rekendi, ankicritate Apaltolica tenare tten
ecer⸗

uerximi
men Imn
Credenda
is poſſit
tur. Ri
laceret
ſorer no

gument
neque
contiget
Aato
lione au
Hehel
in allato
Nomaneri
vore,
Ucatam
tum elt,
erg Do
iis Xl.
Calamg
lone ).
bontife
Omnes

Ules aſl

iaabe
At: Bea
minun/

neo falle

1.

Sanbtorun
miracou
robaa.
catus tle
do venern
ummobor
hſlit nir
lndus o
elt,
turſelii
ta Penſin
re mien
ntem M
nCnorN
Derig
zuti bu
t tuie
lun lent
Gomu
e MNe
uteri
Nrrab
etlliole
N M
gept:
ſN

An ſit de fide tenendum &c. 11

decernimus, præcipimus, & mandamus. Et ta-
men Immaculata Conçeptio non eſt de fide
credenda; ergo ex hoc, quòd de Beatifica-
tis poſſit fieri officium, & Mifſa, nihil proba-
tur. Reſp. I. Si & Decretum Clementis X.
faceret rem de fide: ergo melior hoc ipſo
foret noſtra conditio. Reſp. II. per hoc ar-
gumentum probari nimium, ſcilicet, quèd
neque Canonizatio ſit de fide, in qua pariter
continetur præceptum univerſale, ſicut in.
allato Clementis XI. Decreto; in Beatifica-
tione autem tantùm intervenit indultum.
Hinc Reſop. III. neg. conſ. quia Clemens XI.
in allato Decreto dicit expreſsè: 1I. Plariuns
Romanorum Pontificum Pradeceſſarum noſtrornva
mwore. 2. Sintera itaque noſtra erga andem
Anguſtiſſimam Cœli Reginam, Patronam, & Ad-
vocatam noſiram devotione incitati: arqui cer-
tum eſt, quòd propria quantumcunque ſin-
cera Pontificis devotio, aut etiam Clemen-
tis XI. Prædeceſſores non intenderint arti⸗
culum fidei. Econtra in proxima Beatifica-
tione B. Hyacinthæ de Mariſcottis non dixit
Pontifex Benedictus XIII. Noſtra devotione,
ſed (poſtquam in S Rituum Congregatione
omnes prælentes Eminentiſſimi DD. Cardi-
nales affirmârunt; poſſe jam ſecurè proce-
di ad Beatificationem diétæ Servæ DEI) di-
git: Beatificationem eſſe petendam Patre
Luminum, ut ſic ille divinitus inſpiret, qui
nec fallere, nec falli poteſt.
Ob⸗

12 Diſtinclio I. Quaſtio I. H. I.
14 Objic. II. IIla inſpiratio, ſeu inſtinctus vi-
detur tantùm confictus & gratis aſſertus,

ſicut Spiritus privatus hæreticorum: ergo
iſte inſtin tus nihil facit ad rem. Reſp. neg.

ant. Eſt enim ingens diſparitas inter inſtin-
Gum Spiritús Sancti Summo Pontifici da-
tum, & inter Spiritum privatum Hæretico-
rum. Prior quippe Apoſtolis, & ſingulari-
ter Petro, ac hujus Succeſſoribus à Chriſto

promittitur. Foan. I4. Ego rogabo Patrem, G

alium Paraclitun dabit vobis, at maneat vobis-
cum in æternum, Spiritum veritatis. Et infra
cap. 16. Cùm autem venerit ille spiritus verita-
tis, docebit vos omnem veritatem. Poſterior-
verò privatus Hæreticorum Spiritus planè
nullibi in S. Scriptura legitur, & adeò divi-
ſus eſt, ut in diverſis ſubjectis planè contra-
ria dictet. Imò iſte Spiritus privatus aſſu-
mitur ab Hæreticis contra omnia motiva-
credendi univerſalis Eccleſiæ?. Quis autem
credat à DEO provenire Spiritum adeò di-
verſum, & contradicentem omnibus moti-

vis credendi Eccleſiæ univerſalis? cùm ta-

men iſta motiva pariant evidentiam credi=
bilitatis, ůt docetur in loco proprio. Spiri-
tum, & inſtinctum hunc Apoſtolicum egre-
giè tangit Scotus 4. d. 3. 4. 4. J. Quantum er-
g &. Apoſtoli aique ad diem Pentecoſtes non-
yrædicaverunt publicè, juæta illud verbum Chriſti,
Luc. 24. Vos autem ſedete in Civitate, do-
nec induamini virtute ex alto: Sed in die Pen-
leée⸗

roſter,
rant.
Onn ord

ccontrs
Hæreti
guaſt.
lareti.
vetu 7
Tiſamt
lantin
vilan
gubur d
ianumer,
novo eſt
at ſent⸗
beuten
quanta
objeci

Aigu

U.

t
li ſt
Papæ
cultatis
reſponl
Leretur

. An ſit de fide tenendum & c. 13

kiui ecoſtes, miſſo Spiritu S. ſolenniter pradicave-
en „nt. . Inde autem ad alias civitates, ſecun-
tum: AJum ordinem, onilibet loco, vel genti. Diverſum
Neh econtra & adeò diviſum Spiritum privatum
erim Hæreticorum detegit idem Subtilis Doctor
ntfid quaſt. 2. Prol. ſ. In iſta quaſtione & . Quidam
nHlede Haretici nihil de Scriptura recipiunt, quidam non
Alvole vetus Teſtamentum, ut Manithai, dicentes vetxs
à0NI Teſtamentum eſſe à malo principio; quidam verd
lobann ezantum Teſtamentum vetus aceiyiunt, zt Judei;
nardi quidans autem aliquid utriusque, et Saraceni,
i lik quibu, Machometes immnndus alias im munditiat
rim i innumeras immiſeuit ; quidam aliquid dibtum in
oſemm novo Teſtamento, puta haretici diverſi, qui diver-
girtus e ſas ſententias Soripturarum malb intelleltas ha-
A Geddie beantes pro fundamento, alias negleerunt. En
e/N“ quanta diverlſitas, & contradictio! Alias
ws“ objectiones vide à num. 141.

2 ntn
tan 5. II1.
i Aliquæ Quæſtiunculæ de verè Beati-
ſ 60 ſ ficatis.
enincet Uæſt. I. An Papa putatus in Beatifica-15
ro⸗ tione, aut Canonizatione alicuius San-

oleunen Cti ſit infallibilis? Ert nunquid jam fuerunt
ummt Papæ putati? Reſp. Secundum hujus diffi-
zricfet cultatis membrum pro nunc judico indignũ
mlenc reſponſione; quia eſt contra meum ſcopum.
Cined Ad primum proin dico, ſi vitium non dete-
GON“ geretur, & ſi DElIs hoc permitteret, illum
6 eſſe

14 Diſtindt io I. Quæſtio I. Q. II.
eſſe infallibilem. Non quidem, ùt vult Bo-
nacina de elect. Pont. diſp. 1. 4. 2. quia Eccle-
ſis ſupplet defectum ſurisdictionis; e& quòd

ſit ſupra Papam putatum, non tamen ſupra

verum. Nam G Papæ vero non dat juris-
dictionem, quomodo in purato fupplebit?
Cüm illa jurisdiélio abſolete non Gt joris
Eccleſiaſtici, ſed Divini. Al'a proin ratio
ex noſtro Antonio Gavello S. Omicii Con-
ſultore p. 3. diſp. 4. 4. 5. eſt; quòd Papa pu-
tatus (ſaltem ſi non ſit ipſo Jure Divino, ſei-
licet ob defectum ſexûs matſculini, characte-
ris baptismalis, uſüs rationis, ieu conſenſũs
illegitimus) à Chriſto in urilitatem Eccleſiæ
approbetur; non enim alligatus elt Chri⸗
ſtus jegibus humanis, nec aliud requirit-,
quàm deſignationem perſonæ (ſive tunc il⸗
la fiat eligendé per ioſpirationem, compro-
miſſum, aut ſcrutipium ſeu acceſſum) qua
deſignata Chriſtus illam approbat pro ſuo
Vicario, sicque nequit errare in ſimili a tu,
ſicut aliàs non poteſt errare in rebus fidei,
& morum. Alias infallibilitas Eccleſiæ nu-
taret in ſao Capite, ac vix non irremediabi-
lia reipublicæ Chriſtianæ emergerent dam-
na; cùm abertè nimis contra expreſſam.-
Chriſti promiihionem portæ inferi prævale-
rent adverſus naviculam Petri. Hinc opti-
mè concludit Reverendiflimus noſter He-
rincx Epiſcopus Iprenſis p. 3. diſp. 6. quaſt. 4
num. 8 5, quod ſi vitiò non detectéô talis
⸗ us;

Qus, &
niat, int
tum det
ipla, qu⸗
abduca
Qum
Chricti

aur we
Remn I
enim de
ſucceget
vite Mer
ſtarent,
Nerita.
tam car
Plom 1
danllora
canoni⸗
Aus, o
legitime

declara

1e dand
iſte dar
mero
referen
Inh
linnem,
Canon
guo ali
in Brey

I, Aliqua Quaſtiunculæ & t. 15
Rh Etus, & receptus in Pontificem aliquid defi=
Guiale niat, infallibiliter aſſiſtet ei Chriſtus, ut ve-
SO rum definiat, idque propter Eccleſiam, ne
men ſin ipſa, quæ fallere, & falli nequit, in errorem
dadun abducatur. Imèò ſignum infallibile eſt, ele-
um aliquem Pontificem eſſe legitimum.
on t Chriſti Vicarium, ſi quam materiam fidei,
prené aut morum definivit. Sed nora per om-
Ofcid nem modum, niſi vitium detegatur. Si
dbem enim detegitur vitium, deberet legitimus
Dim ſuccedens Pontifex ſupplere defectum, & ſi
nichh vite Merita, ac vitam ſecuta Miracula con-
euconen ſtarent, poſſet illum Canonizare; ſi verè
tent Merita, aut Miracula deficerent, deberet la-
O tam Ccafare Sententiam. Quſjus rei exem-
Arene plum retert Clariſſimus P. Raisler in Viis
Greim Sanklorum de S. Raymundo Nonnato, quem
n N Canonizavit Papa putatus, ſcilicet Benedi-
elim Qus, quem XIII. dixerunt, cui UrbanusVIII.
bn gro legitimè ſuccedens Pontificia Auctoritate
,Goti declaravit Kaymundum Nonnstum eſſs ve-
rè Sanétum. Et heæc forfan eſt ratio, quòd
iſte Sanctus non inveniatur in ordine, & nu-
mero omnium ſolenniter Canonizatorum,
referendo à num. 117.
In hujus rei declarationem adduco factüls
Paſchalis III. Pfſendo-Pontifcis circa eleva-
tionem, &rexaltationem Corperis (quæ tune pro
Canonizatione habebatur) Caroli M. de
quo alicubi recitatur Ofnecium, idque exſtat

C cua 3 .
e ſe in Breviario Campidonenſi Anno 1725 im-⸗
de prel-

ebeſt
Leclelen
getent h
elrelin
ſe grtin
Hiocon

16 Diſtin ſio I. Quaſtio I. g. II.
preſſo, quique in ſola Capella Aquisgrana,

teſte Pignatelli, ex tolerantia Rom. Eccleſiæ

tanquam Sanctus veneratur. Circa hanc
autem corporis elevationem, atque Cano-
nizationem ita ferè habet eruditiſſimus Ma-

billonius in præfatione in Sæcul. V. „Pri-

„dericus Ænobarbus diploma edidit pro
„elevatione, & exaltatione Corooris Caro-
„li M. atque Canonizatione. Hanc eleva-
„tionem authoritate Paſchalis Pſeudo-Pon-
„tificis ab Epiſcopis fieri curavit Anno
„II65. Alexander verò III. cui memora-
„tum bPalchalem Cæſar oppoluit, Generall
„Decretô Canon zationis cauſam ad Sedem
„Apoſtolicam privativè evocavit. „ Ubi
annoto primèò, ſi ſoli Epiſcopi legitimè cano-
nizâſſent Carolum M. res omni ſuſpicione
caruiſſet, tunc enim Epiſcopi adhuc poterant
canonizare juxta dicenda num. 89. poſtea-
verò immediatè hanc poteſtatem Alexan-
der III. reiervavit Rom. Sedi. Annoto ſe-
cundò, ſi vitium poteſtatis Pont ficiæ in Pa-
ſchali III, manũſſet prorſus occultum, tunc
in peracta Canonizatione fuiſſet infallibilis
propter dicta num priori; ſicut etiam in. alia
fidei mater'ia infallibilis fuiſſet. Annoto
tertiò, quia vitium poteſtatis Pontificiæ in-
Paſchali III. fuit patulum, ideo etiam nulla
prorſus à Paſchali accreſcit auctoritas vene-
rationi, quæ Carolo M. in Capella A quisgra⸗

na exhibetur, bene verò aà tolerantia Kc.
G

—

lecleſiæ
pemo f⸗
Lationen

(quis de

gvi nihi
lerantia
.
Citè no
Gume
Noctom
fcatione
hoſlind
B Andre
Horta,
Beari⸗
Canoci
bitandi
G viner
Romn. E
ſeultu
litas Ro
conced’
tur iſte
ergo &
tes de
ſam; 3
Coltate
guoch r⸗
Deſant
t Micl⸗

.11 Aliquæ Queſtiuncula &rc. Iyy
Adbtee Eccleſiæx. Ex hac autem tolerantia ſicut-
on bed nemo facilè tuebitur ſtrictè dictam Canoni-
Ctetbe zZationem, ita neque articulum fidei ſtatuet
eGÿ“ quis de credenda gloria Caroli M. in Cœlo,
rhnge qui nihilominus tutè coli poteſt propter to-
NlV. lerantiam Rom. Eccleſiz. . ,
eid . Quæres II. An etiam illi, quibus expli- 17
roo Cité non eſt conceſſa faculcas aliquem ſan-
harei tum Beatificatum venerandi, poſſint talem
penkꝑ ſanctum Beatificatum venerari cultu in Beati-
ficatione expreſſo? v. g. an alii ſacri Ordines

urzvit A
nn poſſint noſtros B. Hyacintha de Mariſcotis,
r,C B. Andream de Comitibus, B. Salvatorem ab
Horta, B. Joannem de Prado, recentiſſimè
ſin⸗ Beatificatos venerari Sacrificiõ Miſſæ, Horis
ain Canonicis, Proceſſione ſolemni? Katio du-
leginin bitandi eſt. I. Quia juxta c. I. & 2. de Keliquiis,

nnih & veneratiene Sanctorum absque auctoritate

Cheſii⸗ Rom. Eccleſiæ nullus poteſt aliquem venera-
gle i cultu publico: atqui hoc ipſo, quòd aucto-
nen en ritas Rom. Eccleſiæ tantùm noſtro Ordini
Nnd Concedar hanc facultatem, alii veneraren-
feeitn tur iſtos absque auétoritate Rom. Eccleſiæ:
dnnm ergo &c. II. Si abſolutè omnes Sacerdo-
ſet ilt/ tes de tali Beatificato poſſunt celebrare Miſ-
teimi ſam ad quid ergo Pontifex limitat hanc fa-
cultatem ad gentem certam? ad unum ali-
Pnifct quod regnum, aut ordinem? III. Si omnes
deinn pe ſſunt de aliquo Sancto Beatificato celebra-
iu rt Miſſam, tunc nulla videtur eſſe ratie dil-
rA B feren-
eniil

18 Diſintlis J. Qusßio I. f. II.
ferentialis inter ſanctum Beatificatum, &

Canonizatum.
18 Nihilominus his non obſtantibus Reſo.

cum R. P. Caſtro-Palao part. I. zraltat. 4. di-

ut. I. puntt. 5. ſ. . num. 7. Eſt magis pium,
& probabile, quèd omnes poſſint de tali
ſanco Beatificato ſaltem celebrare Miſſam
votivam. Ratio eſt; quòd per Beatificatio-
nem Pontificiam talis veròagnoſcatur audo-
ritate Rom. Eccleſiæ dignus cultu publico:
atqui juxta precit. cap. I. tantùm ideo quis
nequit aliquem venerari cultu publico, quia
talis auctoritate Rom. Eccleſiæ necdum di-
gnus eſt judicatus cultu publico: ergo cùn
per Beatificationem ſic judicetur dignus, po-
terit coli à quovis alio. Min. continetur in
ipſo cit. cap.I. ubi Alexander III. dicit de ali-
uo in ebrietate occilo, ac culto quaſi San-
Ro: um ergo non praſumatis de cætere colere,
edm etiæm, ſi per eum miracula fierent, non lice-
et vobis ipſum pro Sancto abaque anctoritate Rom.
Eccleſia venerari. Nec obſtant huic reſolu-
tioni decreta mox adducenda, loquuntur-
enim de Miſſa propria. Et ita poſſe fieri’
præter 19. alios viros doctiſſimos diverſa-

rum Religionum Salmanticæ tres ex noſtris

ſubſcripſerunt Anno Domini 162 5. quo hic
caſus conſultus fuit teſte pracis. Palao, ſcili-
cet P. Peirus Ladion de Guevarra, P. Lanr entins
de Villareal, P. Sebaſtianus Faiardo.
Reſp.

Relg
Dontiken
goo ſpe⸗
IAum e
iplam
conced
ta dc
cleſie
10 fupr

riores

cohced
l, polſe
ſiltem V
Reſ.
gno, a

1. Aliquæ Queſtiunculæ & . 19
tatum l Reſp. jam ad I. neg. min. Licèt enim 19
. Pontifex in Beatificatione tantùm pro ali-
ttbis eh quo ſpeciali Regno, aut Religione decernat
rilet 6 Iſtum eſſe Beatum, revera tamen judicat.
mistu ipium dignum cultu publico, hoc ipſo quod
ſint dem concedat, poſſe de illo dici Miſſam, quæ jux-
rare Ilu ta Scotum num. 9. cit. fit publico totius Ec-
Beatifem cleſiæ nomine, & in qua exhibetur Beatifica-
cauruh to ſupremus cultus, omnésque alii ſunt in-
tu punn feriores. Et ſic Pontifex de tali Beatificato
mide concedit alicui Regno, aut Religioni ſpecia-
publcoſt li, poſſe dici Miſſam propriam, eb aliis verò
necduni ſaltem votivam.
ergoc Reſp. ad II. Pontificem illi S. Ordini, Re-20
rgnes gno, aut Provinciæ per actum Beatificatio-
onteum nis concedere Miſſam propriam, ùt certum
detd eſt; per hoc autem, quèd judicat talem.
oguh Servum DEl per ipſam Beatificationem di-
ℳ„⅞ gnum cultu publico, aliis indulget votivam.
n, Prius ultra auctoritatem Sedis Apoſtolicæ
Diraehe dicit ſingularem quandam ſolemnitatem, &
hue den⸗ favorem Pontificis, poſterius communem
oclin⸗ univerſalis Eccleſiæ Paſtoris amorem tra-
a ole hentem, quos urget propria cujusque de-
el votio, talem ſanctum Beatificatum ita ve-
nerandi.
KRelp. ad III. Differentiam inter ſanctosar
Pan tn Canonizatos, & Beatificatos quoad præſens
eſſe in hoc, quèòd de prioribus iſte cultus
præcipiatur ſaltem quoaa ſpeciem, de poſterio-
ribus Verò licentietur. Dixi, ſaltem quoad
. B 2 Pe-

20 Diſtindtio I. Quaſt io J. H. II.
ciem: Nam etiam de ſanctis Canonizatis
non eſt præceptum univerſale, quòd tota
Eccleſia in illorum honorem faciat Sacrum,
t conſtabit à num. 129. Eſt ergo hoc præ.
ceptum intelligendum quoad ſpeciem, hoc eſt,
ſi circa ſantum Canonizatum actiopem-
exercere debeas, ea cultůs, & venerationis
ſit; non verò eſt intelligendum quoad exer-
citium, acſi ſinguli obligarentur certo anni
die exercere ſimilem actum vi Canonismi
ſolius, & ſi non aliud ſpeciale Decretum-
emanet.
22 Quæres III. Qujnam ſt cultus publicus,
& qualis Beatificatis, aut Canonizatis præ-
ſtandus ſit? Reſp. ad primum: Cultus pub-
licus non eſt univerſaliter ille, qui coram
aliis, & publicè exh betur, ſed ille, qui nomi-
ne totius Eccleſiæ, & canquam ab Eccleſis
inſtitutus defertur.
23 Reſp. ad ſecundum. Beatificati, & Cano-
nizati non æquali honore venerandi ſunt.

Ita deducitur ex illis ſeptem honoribus, qui

juxta Bellarminum Controv. 7. l. I. cap. 7. tan-
tùm præſtantur iis, qui feliciter cum Chriſto
regnant in Cœlis. Primo enim ſancti Cano-
nizati inleruntur Catalogo (eſt autem juxta
S. Bonav. Tract. de Canonivat. p. I. art. I. Ca-
talogus nil aliud, quam ſermo nomina ali-
quorum continens; nam Cata græcè idem
eſt, ac jue æta, & logos idem, ac ſerme) Sancto-

rum. Secundo, invocantur & honorantur
per

her publ
tum hor
Altaria,
tum hon-
ficium N
1, keſtiv
flituunt
Lines pi
læ, O
reſiuix
ſervantu
ſolute e
Beatifica
Rituom
80 ſand
Aqoali.

Der ep
tißeun

AKm
Cret
tionem,
curitate
minanti
enim 44
cundm
Kitution
Neaqe

I, Aliquas Quaſtiunculæ & e, 21¹
Cnonud per publicas Eccleſiæ preces. Tertio in eo-
Judtm rum honorem eriguntur, & conſecrantur
rem Altaria, Capellæ, Eccleſixæ. Quarto, in Illo-
gotoen rum honorem offertur DEO T. O. M. Sacri-
unhů ficium Miſſæ, & penſum Canonicum. Quis-
adione. e5, feſtivi dies in Illorum venerabundam in-
ſ:tituuntur memoriam. Sexiò, Eorum ima-
gines pinguntur cum radiis in ſignum glo-
riæ, qua fruuntur in Cœlis. Septimo, eorum
reliquiæ publicè exponuntur, & pretiosè alſ-
ſervantur: atqui hi ſeptem honores vel ab-

Venetatot
quonden
Ir cetton
7i CavoN

Derun ſolutè non, vel inferiori gradu præſtantur
tus nltl⸗ Beatificatis juxta Decreta Pontificum, & S.
e. Rituum Congregationis mox ponenda: er-
orlr, go ſancti Beatificati, & Canonizati non.
s æquali honore venerandi ſunt.
1
ſeuin §. III.
melece

Per ewtenſum adducuntur Decreta Pon-
r,CNK tificum, & S. Rituum Congregationis, quoad
1

genugt n praſentem materiam.

oorbih 4t multa quidem, & prolixa ſunt hæc De-24
lhhi creta; nihilominus quia magnam erudi-
tcmn/ tionem, & plenam, quid agere poſſimus, ſe-
odCuritatem continent, eadem in terminis ter-
tiuten'u minantibus transſcribere placuit; in his
α enim adeò magni momenti negotiis non ſe-
cundùm inventiones Scholaſticas, ſed Con-
ſtitutiones Eccleſiaſticas tuté proceditur-.
uſin, Itaque ſit
horonn B 3 De-

2² Diſtinctis I. Quaſtis I. H. III. Im ivin
Decretum Urbani VIII. D
25 Uoad imagines nondum à Sede Apoſto- forum
lica Canonizatorum, vel Beatificato- Me 20
rum cum radiis, ſplendoribus, & laureolis lmpad
proponendas, vel tabellas, & luminaria al &.l.
eorum ſepulchra apponenda, & cum atte- ſbos,
ſtationibus, deſuper proponendis, recipien- te, e
da, & aſſervanda, ſive eorum miracula in. 0.0, 0
imprimendis libris enarranda. Feria . die ttem
1I3. Mäartii Annö à Nativitate D. N. 7 Ell General
Chriſti 1625. maturè
26 In Generali Congregatione S. Romanæ, & ſatuit
Univerſalis Inquiſitionis habita in palatio cum
Apoſtolico in Vaticano coram S. D. N. D. cundve
Urbano Divina Providentia Papa VIII. ac gae pre
Illuſtriſſ. & Reverendiſſ. D. D. S. R. E. Cardi- tionem
nalibus adverſus hæreticam pravitatem In- in Orat
quiſitoribus Generalibus à Sancta Sede Apo- vel hccl
ſiolica ſpecialiter deputatis. ribos,
27 Sanctiſſ. D. N. ſolicitè animadvertens abu- iſtuti6
ſus, qui irrepſerunt, & quotidie irrepere non muamtur,
ceſſant, in colendis quibusdam cum Sancti- Ment
tatis, aut Martyrii fama, vel opinione de- ppolt
functis, qui, & ſi neque Canonizationis, ne- timan
que Beatificationis honore inſigniti ſint ab .ll
Apoſtolica Sede, eorum tamen imagines in duſt i
Oratoriis, atque Eccleſiis, aliisque locis pub- tatis, ſ
licis, ac etiam privatis, cum laureolis, aut ra- Praſer
diis, ſeu ſplendoribus proponuntur, miracu- ſia mir
la, & revelationes, aliaque beneficia, à DBO qe de
per

.. Per extenſum addueunt ur Decreta Pontif. & . 23

ylli per eorum interceſſiones accepta, in libris
rerom ab ipfſis geſtarum enarrantur, & ad
Sede A illorum ſepulchra, tabellæ, imagines, & res
lBeufn aäli ad beneficia accepta teſt'ficanda, &
„&hu lampades, & alia lumina apponuntur.
Clumionr §. I. Volénsque proinde hujusmodi abu-28
Kcug, ſibus, pro debito officii paſtoralis, occurre-
ls,tes re, re etiam cum Illuſtriſſ. & Reverendiſſ.
mic ). D. Cardinalibus, contra hæreticam pra-
vitatem in univerſa republica Chriſtiana-
N.N 1 Generalibus Inquiſitoribus communicata, &
maturè conſiderata, ac diſcuſſa, declaravit,
5Romm ſtatuit, & decrevit, ne quorumvis hominum,
n n cum SanQitatis, ſeu Martyrü fama (quanta-
m5h Cundque illa ſit) defunctorum imagines, alia-
aII que prædicta, & quodcunque aliud, venera-
6110 tionem, & cultum præſeterens, & indicans,
iun in Oratoriis, aut locis publicis, ſeu privatis,
aeten vel Eccleſiis tam Sæcularibus, quàm Regula-
ribus, cujuscunque Religionis, Ordinis, In-
ſtituti, Congregationis, aut Societatis appo-
nantur, antequam ab Apoſtolica Sede Cano-
nizentur, aut Beati declarentur, & (ſi quæ
appoſitæ ſunt) amoveantur, prout eas ſta-
Nen Ktim amoveri mandavit.
niun 5§. II. Ac pariter imprimi de cætero inhi-29
nce puit libros eorundem hominum, qui Sancti-
. el „
en g⸗ tatis, ſive Martyrii fama, vel opinione (ut.-
ee praæfertur) celebres è vita migraverint, ge-
„ſta, miracula, vel revelationes, ſeu quæcun-

an que beneficla tanquam eorum interceſſio-
B 4 nibus

Aetent
e ineneti
n anin⸗
ſchmniun⸗

24 Diſtindtio I. Quaſtio I. H. III.

nibus à DEO accepta continentes, ſine re-

cognitione, atque approbatione Ordinarii,
qui in iis recognoſcendis, Theologos, alios-
que pios, ac doctos viros in Conſilium ad-
hibeat, & ne deinceps fraus, aut error, aut,
aliquid novum, ac inordinatum in re tam
gravi committatur, negotium inſtructum ai
Sedem Apoſtolicam transmittat, ejusque re-
ſponſum exſpedtet: KRevelationes verò &
miracula, aliaque beneficia ſupradiéta, quz
in libris horum hominũ vitam, & geſta con-
tinentibus, hactenus ſine recognitione, at-
que approbatione hujusmodi impreſſa ſunt,
nullo modo approbata cenſeri vult, man-
datque ſua Sanctitas. .
30. . III. Ad horum hominum ſepulchra-,
vetuit etiam, ac inhibuit, tabellas, atque
imagines ex cera, aut argento, ſeu ex alia
quacunque materia, tam pictas, quàm fictas,
atque exſculptas appendi; aut affigi, & lam-
pades ſive alia quæcunque lumina accendi,
ſine recognitione ab Ordinario omninò, pro-
ut ſupra facienda, Sedique Apoſtolicæ refe-
renda, ac probanda. .
31 8§. IV. Declarans, quòd per ſupraſcript,
præjudicare in aliquo non vult, neque in-
tendit iis; qui aut per communem Eccleſiæ
conſenſum, vel immem orabilem temporis
curſum, aut per Patrum, virorumque San-
Gtorum ſcripta, vel longiſſi mi temporis ſcien-
1I,

Per extinß⸗

tia, a0 tol⸗
narii, colt

V.

ſerventun

riis, qus
bos diſtri
ceſi, vel
ſine app
cum men
lacola, re
publicente
kant.
K VI.
flerint,
VoCis a0
ſonis àl
Drivation
ſpenſoni
dacramet
Ordinum
didtorom
Dro mode

d9.
VI
aut mag
guo mod
teriae 4
gue delin
lolagen
talibus d

.Il. PDer extenſum adducuntur Decreta Pontif. & . 2 ½

es, We tia, ac tolerantia Sedis Apoſtolicæ, vel Ordi-
de Ordnmi narii, coluntur.
Nlogos nn §. V. Ut autem præmiſſa diligentiùs ob-32
Conflund ſerventur, univerſis, ac ſingulis, tam Ordina-
tertnu riis, quàm heæreticæ pravitatis Inquiſitori-
n inem bus diſtricte præcipit, ut in ſua quisque dice-
joltrodum Ceſi, vel provincia ſedulò pervigilent, ne
tejugem ſine approbationibus prædictis, imagines
ones el Cum memoratis ſignis exponantur, aut mi-
rechein racula, revelationes ac beneficia prædicta-
„A gehe publicentur, alias contra ſuperiùs diſpoſita,
ogntonen fiant.
imprehe. §. VI. Transgreſſores verò, ſi Regulares33
ti vuk,m fuerint, privationis ſuorum officiorum, ac
vocis activæ, & paſſivæ, nec non & ſuſpen-
mſenen ſionis à Divinis; ſi verò Clerici Sæculares,
bbelus, Privationis pariter ſuorum officiorum. ſu.
0, lel elt ſpenſionis à Divinis, & ab adminiſtratione
Af Sacramentorum, executionéque ſuorum.
lel ordinum reſpeéctivè, aliisque arbitrio præ-
,dictorum Ordinsriorum ſeu Inquiſitorum

a sc
min it pro modo culpæ infligendis pœnis plecten-

6.

p ke
Nſole §. VII. Qui autem libros impreſſcrinr-,34
i aut imagines pinxerint, ſculpſerint, ſeu quo-
ei quo modo effinxerint vel formaverint, cæ-
en terique Artifices circa præmiſſa qualitercun-
nen que delinquentes, prædicta omnia amittant,
len rc & ioſuper pecuniariis, aliisque etiam corpo-
eſe ralibus pœnis, juxta criminis gravitatem.,
15 B 5 ceo-

er ſonti

26 Diſtinctio J. Quaſtio I. H. III.

eorumque Ordinariorum, ſeu Inquiſitorum
arbitriò afficiantur.
2 §S. VIII. Contrariis quibuscunque non-
obſtantibus.
36 §. IX. Et ne præmiſſorum ignorantia poſ-
ſit ab aliquo prætendi, voluit, ut Decretum
hujusmodi, ſeu illius exemplum ad valvas
Baſilicæ Principis Apoſtolorum Urbis, ac in
acie Campi Floræ affixum omnes perinde
arctet, atque afficiat, ac ſi unicuique perſo-
naliter intimatum fuiſſet.
37 §. X. Quodque præſentium transſumptis
etiam impreſſis, manu Notarii publici ſub-
ſcriptis, ac Sĩgillò alicujus perionæ in Eccle-
ſiaſtica dignitate conſtitutæ munitis, eadem
prorſus fides habeatur, quæ præſentibus ha-
beretur, ſi forent exhibitæ, vel oſtenſæ.
Jo. Antonius Thomaſius Sancte Komant
& aniverſalis Inquiſitionis Not.
38 Anno milleſimo ſexcenteſimo vigeſimo
quinto, indictione VIII. Pontificatũs Sanctiſ-
ſimi D. N. D. Urbani Divina Providentia-
Papæ VIII. Anno ejus II. die verò quartas
Menſis Aprilis, ſupradictum Decretum affi-
xum, & publicatum fuit ad valvas Baſilicæ
Principis Apoſtolorum de Urbe, & in acie
Campi Floræ, ut moris eſt per me Brandi-
martem Latinum Sanctiſſ. D. N. Papæ cur-
ſorem.

Octavius Spada, Magiſt. Curſ.
Fe⸗

Pyr ext

dequ

Olr
gui
an Tab
oflerri
conler
tummo
itrepere
10 eorun
moniam
landis 0
lkricl.
CONra
lnquiit
dretd
drohibe
re oblan
imag
cezs he
in pre
Aliqur
alium
tabell
detule
dance
quam
demon
rit,lie
dedre

I. Per extenſum adducustur Deereta Pontif. & . 27

müſtun Sequitur declaratio præ inſertæ
tem prohibitionis.
PonRmodum verò idem Sanétiſſ. D. N. à39
orantinge quibusdam revocari in dubium accepit,
d Degen an Tabellas, & imagines, quas in poſterùm
m Offerri contigerit, recipere, & antea oblatas
Urbse Conſervare liceret, Sanctitas ſua, quæ tan-
pez heiil tummodo voluit, occurrendò abuſibus, qui
dicnehet irrepere videbantur „cCertiorem parare viam
ad eorum in terris gloriam, quorum Sancti-
umm moniam Divinæ Clementiæ placuerit admi-
unbſaill randis operibus illuſtrare ; re priùs cum II-
nenl luſtrifl. & Reverendiſſ. D. D. Cardinalibus
tee contra hæreticam pravitatem generalibus
endust Inquiſitoribus communicata, præſenti De-
odne Creto declaravit. Quod ſicut nunquam-
lihm Prohibuit, nec ſuæ intentionis fuit prohibe-
eAM, r oblationem, receptionémque tabellarum,
& imaginum huſusmodi, ita, ut nulli dein-
ci ceps hæſitationi locus relinquatur, ſtatuit-
lsee in præſentiarum, & decernit, ut quoties ad
ſſen aliquam Eccleſiam, aut Oratorium, locúmve
eè i alium publicum Sæcularem, ſeu Regularem
getumn tabellas & imagines, aliudve ſimile quispiam
n hiſt detulerit, ac interceſſione hominum inter
ab Sanctos, vel Beatos non adſcriptorum-,
nehie quamvis cum Martyrii vel ſanctitatis fama
e demortuorum, optata ſe impetraviſſe dixe-
„ trit, liceat Eccleſiaſticis Perſonis, Eccleſiarum,
Ee locorumvè prædictorum curæ præpoſitis,
ta-

nhe

28 Diſtinctio I. Quaſtio I. ſ. III.
tabellas & imagines, ſive pictas, ſive ex qua-
vis materia fictas, atque alia quæcunque
collatæ gratiæ fidem facientia, ſimul cum
deferentis, aliorumque, qui conſcii fuerint
atteſtationibus recipere, atque approbanti-
bus Ordinariis, ad quos referre ſtatim omnia
teneatur, in Secreto aliquo, ſeorſum ab Ec-
cleſia, loco cuſtodire, ibidémque jam amo-
ta collocare, & aſſervare, ut ſi quando Do-
minus talium virorum merita Beatificatio-
nis, aut Canonizationis honore in terris de-
corare voluerit, extent hujusmodi Sancécti-
tatis qualescunque probationes, Apoſtolicæ
Sedis ſudicio tonc examinandæ, contrariis
quibuscunque non obſtantibus.

FJo. Antonius Thomaſius S. Rom. ι
Univerſ. Inquiſitionis Notarius.

40 Anno milleſimo ſexcenteſimo vigeſimo
quinto, indictione octava, Pontificatũs
Sanctiſſ. D. N. D. Urbani Divina Providen-
tia Papæ octavi, die verò 30. Menſis Octo-
bris, ſupradictæ litteræ, Decretum affi-
xum & publicatum fuit ad valvas Principis
Apoſtolorum Urbis, ac in acie Campi Floræ,
ot moris eſt, per me Brandimartem Lati-
num prælibati Sanctiſſ. D. N. Papæ Curſo-
rem.

De-

Per exte,⸗

Decre

And
vid
gubern
guam
qoe ur
cerhere
Urbanun
dunctiſſi
elicerit
Congtel
CUNdum
bondiſe
tientia
derant
Girecti
benter
bus Par
bus, Pre
6. A
ſequen
Pr.
ongr
eNe
feiant
Manda
indocto
oque

UI.. Per extenſum adducuntur Decreta Pontif. &. 29

ean ret in, Sanctiſſimi D. N. In-

Gogebngn

Emul an nocentii XAl.
nſcien QAnctiſſimus D. N. Innocentius XI. pro. 4
4)probnt vidè conſiderans, quod in tota Eccleſiæ

kuimomm gubernatione nihil majus, aut gravius ſit-,
tlom t qàam homines declarare pro Sanctis, eôs-
Deumm que uti tales colendos, & venerandos de-
Gwanteh cernere, & perpendens, quòd licet fel. rec.
Beatfan Urbanus VIII. de Conſilio Congregationis
intenet Sanctiſſimæ Inquiſitionis nonnulla ſuper hoc
odf eRι ediderit Decreta, ſubindeque Sac. Rituum.
Ale Congregatio alias ordinationes fecerit ſe-
ANNHe cundum caſuum contingentias à Summis
Pontificibus approbatas; nihilominus expe-
rientia docuit, quod adhuc nonnulla deſi-
derantur pro meliori cauſarum hujusmodi
directione. Idcirco juſſit materiam dili-
ſheſ⸗ genter diſcuti, primùm in Congregationi-
Donfen bus particularibus, deinde verò in generali-
ondt bus, prout factum fuit, & ſub diebus 9. Julii,
leltOee & 6. Auguſti 1678. emanarunt reſiolutiones
tetun 4 ſequentes, ſi eidem Sanéctiſſimo placuerit
sDof publ'candæ. .
mpilon Primò. Animadvertens eadem Sacra-42
nen Congregatio, quòd neceſſarium ſit, ut pro-
u⸗ ceſſus authoritate ordinaria fabricandi con-
ficiantur cum maxima diligentia, cenſuit
mandari Ordinariis locorum, ut ultra teſtes
inductos à poſtulatoribus, teneantur ip

quoque inquirere, ac examianare alios teſtes
benè

6. Nr
riMuen

1

30 Diſtinktio J. Quaſtio I. J. III. ir exten

benè inſtructos ſuper vita, & moribus Servi ſbpcen
DEI, & ſi aliquid repererint contrarium-, aaſum e
quod ipſis videatur relevans, ſuperſede ant Grmuſ
in ulteriori inquiſitione, donec Sacra Con- in ne 6
gregatio ab eis certiorata per litteras, man- frvant
det, quid agendum ſit. ii ini
43 Secundò. Hujusmodi diligentias ſervari bromo
vult etiam in proceſſibus authoritate Apo- Qur
ſtolica faciendis à Judicibus delegatis, qui- Sregate
bus per litteras particulares Sacræ Congre- cauſshe
gat. enixè commendari debeat: & idem fa- dolkiti
ciat Promotor fidei in litter. ſcribendis Sub. Altum
promotoribus. gtoc e
44 Tertiò. Et pro majori cautela prælcribi Nezſeml
debeat in litteris Remiſſorialibus, quòd non onente
ſolùm interrogatoria retineantur ſemper- teibro
clauſa, & ſigillata cum ſigillis eorundem Ju- dreng g
dicum, non aperienda niſi in acdtu examinais, lerrent
& claudenda in fine, ſed ulteriùs depoſitio- ¹ lnter
nes ipſæ, antequam proceſſus ſit abſolmtus, nie
in fine cujuslibet ſeſſionis claudi, & ſignari lanefe
debeant cum ſigillis Judicum, nec poſſint hn
aperiri, niſi in præſentia ipſorum in principio ſſtenn
cujuslibet cxaminis, & ſeſſionis, ac hujus- gul ſee
modi diligentiæ fieri debeant etiam in bro- eolem
ceſſibus fabricandis in Curia. lidémque Iitur
Judices, prout etiam Subpromotores & No- Evet
tarii, tam in partibus, quàm in Curia, ac te- tonis,
ſtes, & in Curia Proto-Notarius, debeant ebeat
ante inchoationem proceſſuum præſtare ju- ſument
ramentum de ſervando ſecretum religiosè inple
S ſub

IIj. PFer extenſum adducuntur Decreta Pentif. & . 3 1

ſub pœna excommunicationis ipsò factò in
caſum contraventionis incurrendæ juxta-
formulam ejusdem juramenti imprimendam
in fine decretorum, & pro omnimoda ob-
ſervantia transmittendam Judicibus delega-
tis in ipſis litteris Remiſſorialibus, & Sub-
Promotoribus in litteris Promororis.
Quartò. Conſiderans quoque Sacra Con-45
gregatio, quòd principale fundamentum in
cauſis Beatificationum, & Canonizationum
conſtitui debet in fideli interpretatione pro-
ceſſuum extero idiomate confectorum, &
quod licet ex laudabili obſervantia inter-
pres ſemper fuerit etectus ab Eminentiſſimo
ponente, citato, & audito Reverendo Patre
fidei Promotore; nihilominus ſuper hoc De-
n ei creta generalia nihil diſponunt. Idcirco
Gunti decrevit, quòd in poſterum in qualibet cau-
Huen ſa Interpres eligatur ab Eminentiſſimo Car-
ieceri⸗ dinali ponente, citato, & audito Reverendo
ſtton⸗ Patre fidei Promotore, & pro majori cau-
,Klgn tela, poſtquam interpretatio fuerit facta, re-
rnli videatur ab aliquo Viro probo, & perito,
nprnen qui ſecretè ad hoc officium aſſumatur ab
Gi codem Eminentiſſimo Ponente, & ſi repe-
temihe riatur aliquis error ſubſtantialis, Interpres
Gendu ſeverè& puniatur arbitrio Sacræ Congrega-
wredN cionis, per quem Eminentiſſimum deferri
indebeat tam Interpreti, quàm Reviſori ju-
/d ramentum de fideliter ſibi munus cofniſſum
rſ adimplendo, quibus etiam eadem Sacra Con-
nſpe gre-

oribus de⸗
trativn.
uperſecen
dacta
tteras n

ntiasſen
oritate d
ſegarb,
ræ Cong
ſbencis

rell
8, 00 I

= =

32 Diſtinſtio I. Quaſtio I. G. III.
gregatio aſſignavit mercedem pro ſuis la-
boribus, nempe Carolenum unum pro quo-
libet folio reducto, ita ut facies ſit linearum
24. & lines ſyllabarum 16.
Quintò. Advertens etiam quàm neceſſa-
ria ſit diligens cuſtodia proceſſuum origina-
lium, decrevit, quod ii, ſicuti etiam inter-
pretationes originales illorum, qui ſunt ex-
tero idiomate contecti, retineri debeant in
Archivo Sacræ Congregationis in Vaticano
in loco clauſo, & ſeparato ab aliis ſcripturis,
nec poſſint amoveri, niſi de ordine Eminen-
tiſſimi Cardinalis Ponentis, vel ad inſtantiam
R. P. Promotoris ad effectum videndi, qua-
tenus opus ſit, & deinde reportandi, cujus
Archivii duæ ſint claves, una penès Proto-
Notarium Apoſtolicum, qui pro tempore
intervenerit Sacræ Congregationi, & altera
penès Secretarium, & clavis loci, in quo eu-
ſtodiuntur dicdti proceffus, ſtet penès eun-

dem Proto-Notarium, alterius verò, in quo

retinentur aliæ Scripturæ Sacræ Congrega-
tionis penès Seccetarium.
Sextòô. Idémque Proto-Notarius curam
habeat revidendi Inventarium dictorum-
proceſſuum, & quatenuùs non adeſſet, illud
diligenter fieri mandet cum quatuor copiis,
quarum una ſtet penès eundem Proto-No-

tarium, altera penès Promotorem, altera-
penès Secretarium, & quarta in eodem Ar-

chivio, & in fine anni iidem Proto-Notarius;
Pro-⸗

er exlen

Promote
dictum
ceſſibus
goid de
decrete
gregat
dept
circa
quò n
lext,
authent
tin Son
Katim,
nand i
tlum in
Videdit
gation
rit, ce
miſſtor
lumt
tatjon
drica
ſone
ſumn
die
Porun
tatis,
lieni⸗
he In
decul
dio ex

IlI Per extenſum adducuntur Decereta Pontif-&c. 33

oi;h Promotor, & Secretarius revidere debeant
mnoe dictum Inventarium, & conferre cum pro-
itlieme ceſſibus, ad effectum recognoſcendi, an ali-
quid deficiat, & curandi, ut reportentur, &
Dhmtet Secretarius referat in prima ſequenti Con-
mn ee gregatione.
etunmg Septimòô. Cùm pluries dubitatum fuerit48⁸
Guis circa intelligentiam Decretorum pag. 28.
deben quòd non priùs Sedes Apoſtolica moveri ſo-
nVme leat, quàm Reges, Principes, & aliæ Perſonæ
isleim authenticæ, & honeſtæ inſtanter ſupplicave-
Vvelmm rint Summo Pontifici, & tunc etiam non-
Ginſanee ſtatim, ſed exſpectare, quòd diu pulſetur,
Gen,u nam lſi perdurabunt miracula, & ſupplican-
d Ctium inſtantiæ, tunc Summus Pontifex, ſi ei
enisii videbitur, committit cauſam Sacræ Congre-
N uen gationi. Ideò, ſi ita Sanctiſſimo viſum fue-
oni, n rit, cenſuit eadem Sac. Congregatio com-
„0s miſſionem non eſſe ſignandam, nili poſt ela-
r henttt pſum tempus decem annorum à die præſen-
verdng Larjonis proceſſus authoritate ordinaria fa-
1Cihgei bricati, & cum præcedenti rigoroſa diſcuſ-
ſione ejusdem proceſſus, cum ſcriptura, &
scui ſummario, & inſuper habitis poſt decennium
döme à die fabricationis illius novis litteris Epiſco-
. l porum circa percrebeſcentiam famæ Sancti-
ee ratis, & miraculorum, ac devotionis popu-

ore . . . . „ 3
“ li enixè pro Bestificatione, & Canonizatio-
1 n ne Inſtantis. Niſi tamen in aliqua cauſa ex
peculiaribus circumſtantiis Sac. Congrega-
n eo⁵

tio exiſtimaverit anticipari poſſe tempus in
1o Noin⸗ 6 8
1

49

Per exte
bos tar

34 Dihin Ris I. Ousſtio I. g. III.
diſcuſſione proceſſaum authoritate ordina-
ria contectorum, & Sanctiſtimus hoc ap- Itate f⸗
probavt. . Dect
Octavo. In caufs Servorum DEl aore do Dat
Decreta Fel. rec. Urbani Octavi introdectis, jncomml
non Ggnentur commiſſione reaſſumptionis, nandi
niſi priès per Sacram Congregationem exa- (aion
minatis proceſſibus, tam authoritate ordi- a0 elle
naria confectis, quam authoritate Apoſtoli- bezt h
ca, quatenus adſint. cuon on

50 Nonò. QCm in Decreto approbato à Fel. dei

rec. Urbani VIII. die 12. Martii 1631. im- ips n
preſſo in libello pag. 57. Sacra Congregatio s,
cognoſcens, quod in hac re, utpote gravd- ſer ihſ
ſima ritè, ſanctéque procedendum eſt, pro- ſcridat
hibuerit omnibus, & ſingulis perſonis PLce- (i cun
cleſiaſticis, tam ſæcularibus, quàm Regula- cit,

ribus quantum vis ſpeciali notâ dignis, ve- nſoh
audeant per ſe, vel per alios capere infor- (bierj

mationes ſuper ſanctitate, aut miraculis ali- predis
cuſus, nec ullo modo exquirere, aut obti- marie
nere ad hunc effecdtum extrajudiciales teſti⸗ grawi
6Gcationes, aut ſubicriptiones, ſub pœnis ar- gum
bitrio ipſius Sac. Congregationis infigendis, R.
illud confirmandé juſlit, quod hujusmodi diaa
extrajudiciales atteſtationes non ſolum ex- Prom
quiri, aut obtineri non valeant, ſed rurſus cälige
quod hactenus obtentæ, ſive in futurum quam
obrinendæ, non faciant aliquem gradum tunun
probationis, nec inſeri poſſint in proceſſi- obſes
bus liou

. Per extenſum adducuntur Decreta Pontif. & . 3 5

ate in bus tam ordinaria, quàm Apoſtolica autho-
us hoeg ritate fabricandis.
Decimò. Sub-Promotor fidei à Reveren /1
Dem do Patre Promotore deputatus, cui onus
ntoe incumbit primo loco ſpoliandi, & exami-
ſum nandi proceflus (ex quibus pendet Beatifi-
torenn Ccationum, & Canonizationum ſubſtantia)
otitatenn a effeclum referendi eidem Promotori, de-
eA beat hujuscmodi munus diligentiſſimè, ac
cum omni rigore adimplere, ac ſummaria,
vobiol quæ ſolent à Procuratoribus feri antequam
e typis mandentur, conterat cum proceſſi-
Conrer bus, lüblecuta atteſtatione, quod fuerunt
ne per ipſum reviſa, & in quolibet folio ſe ſub-
omnelt, ſcribat; ; eandémque diligentiam conferen-
eſnen di cum exemplari manuſcripto iterum fa-
⸗ N ciat, poſtquam fuerint impreſſa cum itera-
n ta ſubſcriptione in fine, quam ſubſequatur

den ſubicriptio, & ſigillum Secretari, nec ante
aee⸗ prædickas ſubicriptiones poſſint tam ſum-
nla maria quam intormationes publicari ſub
eie⸗ uu graviilimis Pει , tam quoad Poſtulatores,
ane⸗ quam etiam quoad impreſſorem, arbitriòô
vbſe⸗ e Sac. Congregattonis, ſeu Em'inentiſſ. Car-
dte diaalis Præfecti infligendis. Idémque Sub-
d hi Promotor (quartenus iple D Promotor ex
e diligenti, & accurata reviſione proceſſuum,
l, quam facere ſolet, neceffarium vel oppor-
.

tunum duxerit) teneatur al u ſummarium
en ſ objectionale ad comprobationem oppoſi-
in tionum conficere, quod Sac. Congregatio
C2 plu-

36 Diſtinctio I. Queſtio I. J. III.
plurimum expedire cognoſcit ad hoc, ut ve-
ritas magis eluceſcat. Et pro quolibet pro-
ceſſu ab codem Sub-Promotore examinan-
do in quolibet dubio, perſolvatur ei ſtipen-
dium decem ducatorum auri præſcriptum
in Decretis generalibus pag. 62. cum declara-
tione tamen, quòd relpeétu proceſſuum au-
thoritate Apoſtolica in ſpecie, qui pluries
ad diverium effectum examinari debent, di-
ctum ſtipendium debeatur pro tribus dubiis
tantüm, nempe prima vice, quando diſpu-
tatur validitas; ſecunda vice, quando diſpu-
tatur de virtutibus, ſeu de Martyrio, & cau-
ſa Martyrii, & tertia vice, quando diſputa-
tur de Miraculis, quamvis diſputationes ali-
cujus ex dictis dubiis pluries reiterari con-
tingat, ſeu eadem dubia in diverſas inſpe-
Riones pro faciliori reiolutione dividantur.
Undecimò. Et quia materiæ gravitas, &
dignitas expoſcit, ut pertractetur, & diri-
gatur à Viris notæ probitatis, experientiæ,
& peritiæ, cenſuit Sacra Congregatio, quòd
ad conficiendum tam informationes in fa-
Go, quàm ſummaria, in quibus potiſſimè-
conſiſtit cauſarum pondus, aſſumantur ſo-
lùm Procuratores Collegii Sac. Palatii Apo⸗-
ſtolici; tribuendò Poſtulatoribus libertatem
eligendi ex dicto cœtu, quem voluerint,
dummodò quilibet ex eis non poſſit eodem
tempore patrocinari plures cauſas, quàm

quatuor, ad hoc, ut eis facilius operam da-
re

Per exlea

je poſ
ſeriben
Datrib
nabilit
tiſſiwi
mod
de eo
ores
Du
dum i
ſtalaton
Conliſt
zpprob⸗
gail
einari,
Dee
ditor
tio ju
ſas,
dari d
Der
fuerit
dicor
tione
fuerit
dem
riumn
Arter
tet ey
alium
rem,

I. Fer extenſum adducuntur Decreta Pontif. & c. 37
lhonue re poſſint, ſub pœna inhabilitatis ampliùs
nolberge ſcribendi in caſu contraventionis, & liceat
enmim Patribus in quocunque ſtatu cauiæ, ratio-
toreiln nabiliter tamen, & prævia licentia Eminen-
Drrcim tiſſimi Ponentis mutare Procuratorem, dum-
cuinedna modèò alius in ejus locum ſubrogandus ſit
ocehlung de eodem Collegio, & non habeat in totum
„qui nu plures cauſas, quàm quatuor.
ti debeng Duodecimò. Advocati verò ad ſeriben-53

iribost dum in Jure aſſumi debeant ad libitum Po-
bundb i ſtulatorum, dummodò ſint ex Collegio Sac.
gunachif Conſiſtorialis Aulæ, vel ex duodecim aliis
Gjro e approbatis à Sac. Congregatione, ita tamen,

ndn ut quilibet corum ſex tantùm caulas patro-
cinari poſſit.
Decimotertiò, Pro mercede autem præ-54
dictorum, ac etiam Notarii, Sac. Congrega-
tio juſſit ſervari taxas ab ea diligenter revi-

utationent
teiteranien
Gerias i⸗

ſvſoznnn
ii ſas, quæ, ut omnibus innoteſcant, typis man-
kn,K dari debeant, & in fine Decretorum inſeri.
aeien Decimoquartò., Cùm etiam obſervatum 5
egniggt fuerit, ſæpè Poſtulatores dare ſcripturas Me-
dicorum, vel Chyrurgorum pro Confirma-
tion ſA tione miraculorum, & ex alia parte, non-
fuerit lolitum reſponderi per Peritos ejus-

ſimun, dem Profeſſionis. Ideo videtur neceſſa-
ne rium, ad hoc, ut reſpondeatur ſecundàùm
u ſig Artem, quod Eminentiſſimus Ponens depu-
tet ex officio, ſecreto, ac prævio juramento
halti⸗ alium Medicum, vel Chyrurgum celebrio-
ſu, rem, qui reſpondeat pro veritate, ad effe⸗
hend C'3 Qam

38 Diſtinttio J. Quaſtio I. ſ. III.
QGam videndi, an aſſerta miracula excedan
Vires naturæ. “
Die 1 5. Oétebris 1678. fadta per me infraſcri-
ptum relatione Sanctiſſimo prafateorum Decreto-
um cum eorum integra lelttura, Sanbtitas ſuas
lau davit, & approbavit, atque ſervari mandavit,
Oο publicari. .
Jor Baptiſta de Laca. Anaitor, & Sccret.
Wemorialiam. .
Locus P† Sigilli. .
Bernardinus Caſalius, Sac. Kit.
Congr. Secretarius.

Forma Juramenti Judicum ante

inchoationem Proceſſuum.

56 ◻Go infraſcriptus tactis Sacroſanctis Evan-
geliis coram me poſitis juro, & promit-
to fidelirer adimplere munus mihi commil-
ſum circa fabricationem proceſss in cauſa
Beatificationis, & Canonizationis Servi DPl
N. juxta formam Decretorum Sac. Congre-
gationis Rituum & præcipuè noviſſimorum,
quæ confirmata fuerunt à Sanctiſſimo D. N.
Innocentio XI. Nec non juro, & promit-
to Religioſe ſervare Secretum tam de con-

tentis in Interrogatoriis, quàm de teſtium

depoôſitionibus ſuper iisdem, & ſuper Arti-
culis, nec de iis loqui cum aliqua perſona,

exceptis allis udicibus, & Subprom otore, ac

Notario pro eodem proceſſu deputatis, &

De exten
in Curia.
DCena
Sentent
e (ext
pretere
ſim: &
adjuvet

Por.
G0
gel
Fitatem,
Per Art
hon ſern
Velare,
toris,
Ame in
Wunicz
Adamm
onite
tſcalo
ro ſe

Del

5

II. De extenſum adducuntur Decreta Pontif. & c. 39
henelhn in Curia, excepto etiam Proto-Notario, ſub
poœna perjurii, & excommunicationis latæ
mifes Sententiæ, à qua nonniſi à Summo Pontifi-
n eᷣG ce (excluſo etiam majori Pœnitentiario)
Gu Præterquam in mortis Articulo abſolvi poſ-
nus ſim: & ita promitto, & juro; ſic me DEUS
adjuvet, & bæc ſancta DEI Evangelia.
in Idem Furamentum praſt abitur à Sub-
Promotore, & Notario, & in Curia
etiam à Proto- Notario, mutatis mis-
liur, . 5 tandis.

FTorma Juramenti Teſtium.
ud 4 Go infraſcriptus tactis Sacroſanctis Evan. 57
. geliis coram me poſitis, juro dicere ve-
üntielhe ritatemn, tamſuper loterrogatoriis, quam ſu-
Aen per Articulis, ſuper quibus examinor, nec
niichn non ſervare Secretum, nec aſicui penitùs re-
ſbs i velare, tam contenta in iisdem Interroga-
igenil toriis, quam Reſponſiones, ac depoſitiones
Co à me factas, ſub poœna perjurii, & excom-
ſtnum municationis latæ Sententiæ, à qua nonniſi
A Summo Pontifice (excluſo etiam majori
gan Pœnitentiario) præterquam in mortis Ar-
1 ticulo abſolvi poſſim: & ita promitto, &
um e juro; ſic me DEUS adjuvet, & hæc Sancta-⸗

aid DEI Evangelia

l ii⸗
N Cin ! 4 De-

es,
eput⸗ 4

ariut⸗

=

40 Diſtinctio I. Quæſtio I. ſ. WI. Pir ext

Decretum ſuper cultu Beatis adhuc rn
non Canonizatis præſtando. ce, ad
53 & D aures Eminentiſſimorum Patrum Con- tente
◻ gregationis Sacr. Rituum plures deve- V.

nerunt, qui patrantur Indultorum exceſſus nibus
in materia præſtationis cultus Beatis, adbue officij
non Canonizatis, quamobrem eos elimina- tumm
re, ac ne in futurum inducantur providere ptote
ſtudentes, ad infraſcripta devenerunt De- cesAn
creta, & VI.
59 I. Quèd eorundem Beatorum imagines ccrtisp
etiam non principaliter, & uti ſupplices ap- us,
poſitæ, ſimulacra, pituræ, tabellæ, aut ſcri- mlſteri
pturæ eorum præclara geſta repræſentantes, Vitiop
aut referentes, in Eccleſiis, Sacrariis, & Ora- cerdor
toriis quibuscunque & præſertim in quibus maheth

Miſſæ Sacrificium, vel alia Divina officia per- VII
aguntur, inconſulta Sede Apoſtolica, nullo memo
pacto exponantur. ukto

II. Quèd ubi indultum fuerit per Sedem VIII
Apoſt. Imagines, ſimulacra, pictaàsque ta- mon
bellas in Eccleſiis poni, & coli poſſe, in pa- nmümq-
riete tantum, non autem ſuper Altari col- toscl
locandi facultas tributa cenſeatur. X
III. Quèd ſi vonceſſa fuerit per eandem etſam
Sedem Apoſtolicam Altarium erectio, non cularj
tamen ob id Miſſam, & Ofhcium de prædi- tur,V
Stis Beatis celebrandi, vel recitandi facultas J.
tradita præſumatur; etenim ſpecifica, & ex- La6.
preſia conceſſio ſuper his præcedere debet. moni

I. Per extenſum adducuntur DecretaPontif, &. 41

tigai IV. Ubi in uno loco cultus fuerit con-
ceſſus, non extendatur, inconſulto Pontifi-
, ce, ad alium locum, quamvis alia concur-
Dnrums rente authoritate.
plorescen V. In locis, ubi Beatos prædictos ab om-
mn eeh nibus coli permiſſum fuit, non inde publica

eits Oflficii recitatio permiſſa cenſeatur, ſed tan-
coseim tummodèò privata; nec ſatisfactoria præce-
roe Ppto recitationis, niſi quoad illos, quibus Se-
enenumd des Apoſtolica de hoc indullerit.
VI. Miſſæ pariter, quæ fuerint indultæ6o
mn imzi certis perſonis, nempe Presbyteris Regula-
Cpplegt ribus, vel ſæcularibus alicujus loci, vel Mo-
e,at naſterii, ſeu Presbyteris alicujus Eccleſiæ ſer-
—H Vitio præcipuè addictis, à conffuentibus Sa-
aris, & cerdotibus, quavis dignitate (etiam Cardi-
n in nalats) ingnitis, minimè celebrentur.
ofc VII. Dies Feſti in Beatorum eorundem.-
lia, “ memoriam non celebrentur, niſi ſpeciali in-
dulto Apoſtolico proviſum fuerit.
r el VIII. Eorundem nomina in Kalendariis
Segen non apponantur, niſi illius tantum loci, ea-
ole, rumque Perſonarum, in quo & à quibus cul-
tus cum Officio & Miſſa celebretur.

I eIX. In quibus vis Eccleſiaſticis precibus⸗
k⸗ eti etiam in Oratoriis privatis recitandis, parti-
n cularia eorundem ſuffragia non apponan-
d tur, vel recitentur.
ni X. Publicis in precibus, præter indultas,
1

ſen & à Sede Apoſtolica approbatas, idem Beati
i non invocentur. .
er C 1 XI.

4² Diſtinctio I. Quaſtio I. H. III.
XI. Eorundémque Reliquiæ in Proceſſio-
nibus minimè circumferantur.
XII. Sacra eadem Congregatio præſenti-
bus decçlarare, & juſſione removere non in-
tendit cultum Beatis per communem Fecle-
ſiæ conſenſum; vel per immemorabilem.
temporis curſum, aut per Patrum, Viroruùm-
que Sanctorum (cripta, vel temporis cen-
tum annorum metam excedentis ſcientiam,
ac tolerantiam Sedis Apoſt. aut Ordinario-
rum hactenus præſtitum; ac certis modo,
ac forma ab eo tempore eis exhibitum. Ve-
rùm, ſi à centum annis citrà, cultus hujus-
modi aliqua ex parte conſtiterit auctus, &
extenſus, eo caſu Sac. eadem Congregatio
eundem in priſtinum reduci jubet, prout-
quemvis cultum, extra caſus prædictos, ad
expreſſa tantùm verbaliter in Apoſtolicis in-
dultis omnino revocari mandat ſub pœ-
nis, &c.
61 XIII. Firmis quoque remanentibus De-
cretis, nempe ne Beati in Patronos eligan-
tur, ne eorum Natalitia cum Octavis cele-
brentur, & aliis quibuscunque a Sac. Con-
gregat. hactenus emanatis, quæ prælſenti
Decreto renovantur.
XIV. Bis autem Sanctiſſimo relatis, &

in Congregatione Sac. Rituum ordinaria ha-

bita coram Sanctitate ſua per Eminentiſſ. &
Reverendiff. D. Cardinalem Sacchettum ac-
curatè perlectis, maturéque diſcuſſis, San-
Sitas

Per exte

Qitas ſu
eorum
primi,
0lo ter
nis eor.
& arde
exhibit
ta, ſeun
XV.
auctorit
debeznt⸗
e, gos
18 ſes
Hlerolol
exprel
Iis cord.
dantor
chercer.
æ Non
Thiſcopi
copis
IntA,
toru
lanqu
usmoc
bris 16

UI.

nbroceli⸗

tio preſen
Verenon!
unemb
worebien
n,Voan
mnporslg⸗
töͤſcienin

1Ornnt
ertis l

bitun.
zlts hun
alus,
Congrept
bet, tO
1ciclgs
da N

entbos
vnnseſt
lars
1al⸗ 0
ne Nelr

hrelte
Giuret
rvertl
hettun
Gſis,

Per extenſun daucuntur DecretabPontif. & . 4 3

Gitas ſua ea approbavit, & pro omnimoda
eorum obſervatione, mandavit typ's im-
primi, ad valvas affigi & publicari, t ela-
plo termino ſex menſium à die publicatio-

nis eorundem, omnes & ſingulos afficiant.

& ar dent, ac ſi omnibus, & Gngulis eade
exhibita, & perſoônaliter præſentata, intima-
ta, ſeu notificata fuiſſent.
XV. Indulsicque locorum Ordinari's, ut
auctoritate Sedis Apoſtolicæ poſſint, imò
debeant, (æculares, & Regulares quoscun-
que, quantumvis exemptos, etiam Societa-
tis ESU, S. Antonii Viennen, & S. Joannis
Hlieroſolimitani, ac reliquos omnes, ſpecia-
li expreſſione indigentes, etiam ſub cenſu-
ris compellere. Cúmque aliqui nulli ſub-
dantur Epiſcopo, qui éos, ſi exceſſerint,
coercere valeant, eo caſu à Sedis Apoſtoli-
cæ Nuntiis, ſi aderint, ſin minus ab Archi-
Epiſcopis, in eorum Provinciis, vel ab Epi-

ſcopis Romano tantùm Pontitfiei ſubjectis,

intrà, vel propè quorum Dicœcelſi limites,
eorum Eceleſiæ, vel Monaſteria ſita fuerint,
tanquam à Sede Apoſtolica delegatis, ad hu-
jusmodi Decretorum obſervationem præ-
dicti omnino cogantur. Die 27. Septem-
bris 169.

Ti us Eyj iſcopus Sabienn. Card. Sac-

cbettus.
F M. Phabeus Sac. Rit Congr. Sec.

Fuit

Pertate
ſoe Rel
eOrurm.
. . . Aeligio
Declaratio præfati Decreti ſuper (athel
Cultu Beatis adhuc non canonizatis eitis
praæftando. gae

s2 ALladls ad Sac. Rit. Congregationem du. Adl.
biis circa obſervationem, & intelligen- Adl.
tiam Decreti ſuper cultu Beatis adhuc non Aadll.
canonizatis præſtando, editi die 27. Septem- AdlV.
bris 1659. & publicati 3. Februarii præſentis AdV.
anni 1660. Dien
Primò. An ubi indultum fuerit, ut Miſſa
de aliquo Beato celebretur, liceat ejus ima-
ginem, & ſimulachrum ſuper Altari expo-
nere, nec non votivas Tabellas ibidem ap⸗- 1
pendere.
Seecundò. An §. Dies Feſti in Beatorum
honorem non celebrentur, extendatur ad

44 Diſtinctio J. Qusſtio I. H. III.
Fuit impreſſum Romæ, in Regeſto hujus
Congregationis fol. 148.

Feſta Devotionis: Grat
63 Tertiò. An indulta recitandi Officium- and
cum oéctava, vel ſine octava, & celebrandi lce
Miſſam de Beatis, fuerint revocata per di-
ctum Decretum Sacræ Congregationis? 4
e

Quartò. An in Eccleſiis, in quibus Offi-
cium & Mſla de Beatis recitari, & reſpedti- ucki
vèê celebrari poſſunt, liceat eorum Reliquias
exponere? lrc⸗
Quintèò. An Epiſcopi Regulares, qui ex a1
indulco Sedis Apoſtolicæ gaudent privilegi genam
uæ

Ul.
gelto

reti
Aoniet

grtionen
Eintelg
s adhue
e 27, int
uriire

erit, ul
entizt
r Altrid

s bidin

in beud
egtenclin

ncl 0he
A celen.

voct
gationß
niud
, Ereß ſe
nmli⸗

lares,

n if

Per extenſum adducçuntur DecretaPontif. & . 4 5

ſoæ Religionis, de quibus ſunt capaces pro
eorum conditionc „poſlſint de Beatis ſuæ
Religionis recitare officium, & in propriis
Cathedralibus Miſſam celebrare, & Altare
Beatis prædictis erigere?

Sacra Rituum Congregatio reſpondit

Ad I. Aſirmal ivd. 64
Ad II. Nega: ivr.

Ad III. Neg ativè.

Ad IV. Ahrmativt.
Ad V. Negativz.
Die 17. Aprilis 1660.

Julius Epiſc. Sabinens. Card.
Soacchettus.
Loco Sigilli.
F. M. Phœb. Sac. Kit. Congreg.
Secret. Ec.

Gratis etiam quoad Scripturam. Romæ

ex Typographia Reverendæ Cameræ Apo-
ſtolicæ 1660.

. z. IV.
Alie Quæſtiunculæ de Viris cum famad-⸗
Janctitatis decedentibus, vecdum tamen in fa-
cie Eecleſia Bearifß⸗ catis.
QIrea præallata Decreta poſſunt moverié5
Aaliquæ Quæſtiunculæ, & quidem I. Un-

denam probetur cultus publicus immemo-
rabi-

46 Diſtinbdtio I. Quaſtio I. H. IV.
rabilis? Ante reſponſionem recole, quali-
ter ab Urhano VIII. cultus publicus ſit in-
hibitus juzta num. 2 6. G&. Jam Reſp. cul-
tum immemorablem probari ex magalfi-
centia, ornatu, elevatione ſepolchri, ex

ſpontaneo concurfu, ac libera veneratione

populi, cum donariis, & oblatione tabella-
rum votivarum, inchoat ſtatim ab obito,
ſemper continuata, & in dies aucta, præci-
puè ſi in illis raellis reterantur miracula, vel
beneficia per Servum DEl obtenfa à fideli-
bus, ex antiquiſimis epitaphiis atteſtanti-
bus ſublimem Viri DEl (anclitatem, a r.
miracula, ex lampadibus continuò ad ſe-
pulchrum illius acdentibus, ex celebratione
miſſaruten in Altari Servi DEl, vel alibi in il-
lins honorem, ex ofhcio proprio ejusdem,
ex I ytaniis, Proce ſlionibus, peregrinatiopi-
bus in honorem iphus iaſtſtutis, & Anniver-
ſaria ſolemnitate à die obitus cum celebra-
tione Midæ de SSS. Trinitate, ex cultu ejus
imaginum cum laureolis publicè expoſita-
rum pariter à tempore immemorabilt. ex
Sanctitatis fama, Beati, aut Sancti cognomi-
natione. Ita Pignatelli Tom. I. Conſult. 244.
Ubi tamen annoto, ſpecificatos hic culeus
magis propriè convenire verè Beat'cats,
non verò necdum Beatificatis, ſaltem extrà
quatuor caſus relatos in Decreto Urbanl
VIII., num. 3 1.

Quæ-

Q
cCu
de C
lemn
privs

repd

tjone
Sicut
re po
vum /
Aum
Fu 0
cu
morter
luviſh
ilius
tom P

manus
verſa ſe
munite
AdtO
tum h⸗
hublien

Se duè

Orati
Slarion
1o inte
Driv
Univert.
alien

N. Alizue Queſtiuncule de Viris &t. 47
le, uuu Qauzres II. An emiſſio votorum arguat66
cn cükum publicum, sitque contra Decreta-
Re de Canonizatione Sandorum? De voto ſo-
erN lemni nollus dubito; de ſimplici autem, &
Polchri privato Reſp. negative ; tale enim votum
Wenenen rephratut lmpliciter inter preces, ſeu ora-
ſonetitel t'ones joxta Pignatelli Tom. I1. Conſali. 59 1.
n aben Sicut proin ex Gngolari mea devorione ora-
DchN. ⅞JÄre poſſom ad inſignem aliquem DEI Ser-
Giracue vué Gve adhuc viventem, ſive jam defun-
NaaſA Gom (ad noſtrum v. g. venerabilem Ser-
6gteln vum DEI P. Baoptiſtam elapl'“ bienniò Neapo-
em, li cum famna! Sanetitatis obeuntem, & poſt
eA mortem ſoam aliquor libras ſanguinis, &
celebrit⸗ ſuaviſſimum odorem fundentem) ita & in-
lai illius honorem poſſum emittere aliquod vo-
ien tum privastum, in illius honorem jejunare,
egtn ejus veltes, reliquias aſſervare, venerari,
SAms manus & pedes oſculari. Quèd autem di-
verſa ſit ratio voti privati à ſolemni, eſt com-

eler
e. muniter teceptum, & expreſsè ſtatuitor à
ſc enh ScOtO 4. 4a. 38. quaſt. un. ſ. dico, quod & . vo-
arn rum continentie (idem eſt de alio) petaſt elſe,
ur Ppublicam, vel privatum, ſimplex, vel ſolemne: nec
4 iſtæ duæ Diſtinktiones ſunt eædem. Sicut ergo
en oratio mentalis verificatur in aliqua pia co-
herts gitatione, intentione, prapoſito, aut delide-
Wrio interno, ita etiam verificatur in voto
itene privaro, ſeu ſimplici. Hinc idem Scotu;
e " univerlaliter dixit 4. d. 4 5. q. 4. H. de tertio

articulo &— . Oratio mentalis eſt arſideriun a-
C . latum

48 Diſt inètio I. Quaſtio I. H. IV.
latum DEOU en intentione, at ab ipſe babeatur
optatum. Et ideo non comprehenduntur
in Decreto Urbani VIII. vota privata, bede
verò tabulæ votivæ, utpote quæ ſic in be-
Gore ſervari nequeunt; hæ nihilomiaus
poſſunt, & decet aſſervari privatim.
Quæres III. An iſti Servi DEl poſſint poſt
ſuum obitum ſepeliri ſub Altari, aut gradi-
bus, quibus aicendimus ad Altare? Reſp.
negativè. Hic enim honor defertur ab Ec-
cleſia Beatificatis, aut Canonizatis elevan-
dò illorum corpora, eàque ponendéô ſuper,
aut prope Altare. Imèò juxta Decretum-
Urbani VIII. ſi talis defacto ſic eſſet ſepultus,
foret extrahendus, & in afio loco collocçan-
dus; cùm non tantùm veneratio ſemel ex-
hibita, ſed & hujus oontinuatio ibi interdi-
catur, ſi absque Sedis Apoſtolicæ, vel Ordi-
narii tolerantia colatur. Et ideo Conc. Va-
renſe relatum Can. pracipiendum &6. 15. 4. .
prohibet: Prope Altare, ubi corpus, & ſangnit
Domini conficitar, nullatenus ſepeliantur. Quo
tamen non obſtante poſſunt ſepulchra Ser-
vorum DEl notari ſignis communiter non
conſuetis; ſecus enim omnis cura, aut ho-
nor privatus circa tales & medio tolli debe-
ret, quod prorfus inhumanum, & innatu-
rale videtur. .
68 Quzæres IV. An quis poſſit de ſimilibus
Servis DEl recitare Collectas, Keſponſoria,
Antiphonas ad Laudes, & Veſperas: khk
on

Nont.
devott
enim
Interi
non!
tandi
leſia
inſeri⸗
cultos
tione S.
enim ſ
tertèr
hoopro
anegy

Klix,

Precis
IUam
Rn
aleer
atem
no, Pr
ter Ben
Ventes
I r
on abii
Deuu;
lnd
Drivat,
Dropte

deatif

y, Aliæ Quaſtiuncule de Viris . 49
Non tantùm hæc, ſed & alia, ſi ex privata

4
D devotione, & non ſolenniter fiant; cultus
enim privatus nullibi interdictus legitur.
enh Interim tamen per recitationem ſimilium
be ſeſn, non ſatisfaceret quis ſuæ obligationi reci-
R tandi Horas Canonicas; ut ſic enim ab Ec-

cleſia inſtitutæ lunt pro cultu publico.
Apolini Quæres V. An ex Cognominatione, aut6g9
nt inſcriptione Beati, Vel, Sancti eruatur aliquis
lene! 1 cultus prohibitus in Decretis de Canoniza-
fent d tione Sanctorum? Reſp. ſub diſtinctione; ſi
eußeſt enim ſimiles inſcriptiones fierent aſſertivè,
wnch certeè repugnarent dictis Decretis, directè
etu hoc prohibentibus. Si verò tantùm fierent
en panegyricè, aut prout Beatus idem eſt, ac
NE felix, fortunatus: aut ſi tale prædicatum.
toſen præcisè enuntiaretur propter habitam ali-
obie quam dignitatem, prout Papa dicitur, Bea-
e,e iſſmus, aut Santtiſtmus Pater: vel denique
αο ſi allcui tribueretur talis titulus præcisè,
α quatenus piè credimus, defunéctos in Domi-
„6ℳ no, præcipuè cum fama Sanctitatis eſſe in-
um C ter Beatos cœlites; prout tales adhuc vi-
Pllehu vVentes frequenter vocantur Beati in largio-
muitetn ri uſurpatione; ùt Pſal. I. Beatus vir, qui
rnd non abiit in conſilio impiorum. Et Eccleſaſt. 3 I.
Ntoli Beatus vir, qui inventus eſt ſine macula & 6.
gimo Icmòô ſi etiam ipſe Sanctiſſimus Pontifex in
privatis litteris aliquem vocaret Beatum,
ge lnit Ppropterea non cenſeretur Beatus, prout in
Beatificatione declaratur, præ miſſo rigidiſſi-

61a

56 Diſtinctio I. Quaſtie I. ſ. W.
mo proceſſu circa ſanclimoniam vitæ, ac
miraculorum evidentiam; litteræ enim pri-
vVatæ à nullo in tanta auctoritate haberi poſ-
ſunt, ac ipia authentica Decreta Pontificis.
„ Quzres VI. An ad obtinendam Beatifi-
cationem neceſſariò debeat prius probari,
Beatificandum eſſe Baptizatum? Reip. affir-
mativè; niſi enim quis renatus fnerit ex aqua,
& Spirita Sanbéto neon poteſt introire in regnum
Cælorum. Foan. 3. & conſequenter nec in fa-
cie Eccleſiæ declarari ut actu feliciter re-
gnans cum DEO. Interim iſta Baptismi ſu-
ſceptio facillimè probari poteſt ex fama com-

muni, ex teſtibus deponentibus ſe id audi-

viſſe ab ipſis Servis DEl, ex loco nativita-

tis, & educationis à Parentibus Chriſtianis,
ubi viget Fides Catholica, & Baptismi ſu-
ſceptio, ex vita Chriſtianè acta, ex ſuſce-

pto aliquo ſtatu Eccleſiaſtico, aut Keligio-

ſo, ubi ſolicitè inquiritur de natalibus. Imò
crediderim Martyrem ipſo Martyrié fortiter

pro Chriſto, aut vera virtute exantlatò com-

probare Baptismum.

„1 Denique addo I. ex Felin. Centeler, Pigna-

teli variis locis. Celebratio Miſſæ de 885.

Trinitate, de B. V. Maria, in gratiarum actio-

nem ob aliquem prædefunctum cum fams

Sancéctitatis, à DEO ſuæ Eccleſiæ, aut Ordi-

ni elargitum, non arguit cultum publicum
erga talem Servum DEl. Ratio eſt; quis

Miſſa non celebratur in honorem hujus Ser-
. vi—

.
Vie, 1 Alis Queſtiuneale de iris & e. 1
erin. vi DEl, ſed SSS. Trinitatis; ſicut autem pro
dbee aliis acceptis gratiis poteſi quis D. T. O. M.
Dontfan Miſſam offerre, ita etiam pro hac gratia-.
mne II. Idem à potiori addo de oratione pane-
weon Lyrica in die obits habita; ſi enim de aliis
Nen dff Viris inſignibus in eorum obitũs die panegy-
res declamari queunt, cur id negetur viris
e de Sanctitate vitæ ac morum optimè meri-
rreem tis. III. Ofſſa iſtorum Servorum DElI de-
elciter! bent planè condi ſub humo juxta Decretum
tsni Pii V. in g. 6. Conſtit. 5. relatum à Barboſa
imtce de aniverſ. ur. Eccleſ: I. 2. cap. 3. num. 29. G
eM cap. 10. ad finem. ut ſic doceri poſſit, ubi &
oim quomodo ſerventur. .—
C. IV. Addo: ſimilia oſſa ſine recognitione72
s Ordinarii, Sedique Apoſtolicæ referenda-,
ah non poſſunt transferri in locum decentio-
, e? rem; nam ante tempora Alexandri III. ſols
ie Ccorporis elevatio ſupra terram per Epiſco-
* pum faca ſignificabat Canonizationem: er-
ea g etiam talis translatio in locum decentio-
iid pem denotat cultum publicum, qui tamen
u eſt prohibitus à ſæpius citato Decreto IUrba-
u A ni VIII. Sasfif- D. M. ſslri G. V. Ne-
ilel⸗ queunt reliquiæ horum DEl Servorum mit-
ti ad exteras civitates, aut Eccleſias (aliud
foret ſi ad privatam perſonam ob ejus ſingu-
im larem affectum erga talem Servum DEl mit-
teretur; ùt docet S. Bonav. Tract. de Canoni-
9. at. p. I. art. I. Poſſunt tamen Keliquia Sancio-
huß ram, & Divina Verba ex devotiens ad collum li-
D 2 gata

73

52 Diſtindtio I. Queſtis I. H. Il.

gata portari, niſi ſit ſuperſtitio) nam ex Conſti-

tut. 83. Sixti V. ſ. 3. verſ. ſed cam adhibendam

.

ſua & c. talis cultus præiefert venerationem

deferendam jam approbatis ab Eccleſia..
Hinc loc. cit. docet S. Bonav. Nec etiam cer-
pora Sanctorrm de loco ad locum transferri qus-
unt, ſine Papꝗ licentia, vel Conſilii Generalis.
VI. addo: Poteſt relinqui foramen ad
corpus ſepulti, ut inde devoti peregrinante
ſecum pro ſua privata devotione accipiant
terram, aut cineres ſepulchrales; dummo-
do caveatur expoſitio, aut cultus publicus.
VII. Communiter tenent Pignatelli, Zimor,
Laurent. de Francb. Contelor. non poſſe pavi-
mentum lupra ſepulturam tantisper eleva-
ri, ac epitaphium gemmato incilum cum-
jmagine picta, aut inciſa prædefundi cum
fama Sanctitatis affigi, aut erigi, ſi inſcriptio
ſummam pietatem, certumque ad ſuperos
tranſitum ſignificet, aut niſi talia epitaphia
communiter omnibus ponantur fidelibus.
Econtra ſi mos epitaphiorum in aliqua re-
gione prudenter, & quaſi communiter præ-
Valeat, nec certum ad ſuperos tranſitum-
contineant, ſed ſimpliciter requiem prec--
tur æternam, non video, poſſe exinde cul-
tum publicum, aut aliquid prohibitum ab
Urbano VIII. erui.
VIII. addo: Beatificatio non inchoatur
ordinariè à Summo Pontifice, niſ poſt lap⸗

ſum 40. annorum à die obitũs Servi Dbl,
bro⸗

prout
Cong

Ihiat

verd
obit
fallo,
ſtatin
Anto
obitu
ati.
titex e
trigen
niZare
KNX.
Orcäna
1s ſor
Ve jud
recoli
Pi deb
tum,
Plures
Juam
docet
tiſex
novo
Peati
vel 1
um
alilsye
e jur

. Alia Quæſtiuncula de Viris &. 53

prout ex ſupra relarie Decretis, & praxi S.
Alg Congregationis annotat noſter Landaſoha in
ernon Theatro Regslarium Y. Beatificatio. Tempus
Ledelta veròô Ordinarium ad Canonizationem à die
Gima Obitüs de faéto ſunt centum anni. Dixi de
Nfmin Faéto, S. enim P. noſter Franciſcus ſecundò
crall ſtatim poſt obitum luum Annô, & S. noſter
oramet Antonius Paduanus ante integrum à ſuo
ktegnion obitu annum à Gregorio IX. fuere Canoni-
een 2Zati. Itaque abſolutè loquendò nullus Pon-
dlnn tifex eſt ligatus his Conſtitutionibũs, ſed ad
en exigentiam rei citiùs beatificare, aut cano-
l,“ nizare poteſt. .
oler IX. Addo: Quod concernit locorum- 7 5
eri Ordinarios, poſſunt Ipſi ante finitos 40. an-
ümm nos formare proceſlum, & inquiſitionem ſi⸗
eindlig Ve judicialiter, ſive extrajudicialiter de mi-
ſ leß raculis, & Sanctimonia vitæ; ſi enim Epiſco-
i pi deberent exſpectare tractum 40. anno-
rum, certè per mortem plurium teſtium.
Ctelt plures perirent probationes, sicque vix un-
quam Sacra Sedes debitè informari poſſet, ùt
docet Landuſcha loc. cit. Poſſet etiam Pon-

wie tifex ſe accommodare tali proceſſui, ac ſine
inn „Wnovo procedere ad Canonizationem, aut.-
inge Beatificationem; nihilominus ſtylus Curiæ
vel novum inſtruit proceſſum, vel inſtru-
0

Gtum ab Ordinario, aut ejusdem Vicario
o aliisve Deputatis ſtrictè examinat; ſi omnia
de jure ſer vanda ſer vata ſint.

Serdl 6 D 3 X.

54 Diſtinctio I. Quaſtio II. ſ. I.
76 X. Denique addo: Quòd non ſoleat Pon-
tifex procedere ad Beatificationem, aut Ca-
nonizationem, niſi, ſaltem poſt tempus præ-
ſcriptum elapſum, pro definitione tanti ne-
gotii ſupplicent vel Imperator, vel alii Re-
ges, aut Principes, Civitates, Magiſtratus,
Religiones, aliæque perſonæ potentes, uùt
experientia docet.

QuI ESTIO II.
De Canonizatione.

§. I.

De Canonizatione Sanctorum tum l. tum
M. 7. in Primitiva Eccleſia.

—

77 Oc nomen Canonivatio equidem non re-
peritur in S. Scriptura, aut antiquis
ſanctis Patribus, eſt nihilominus Ec-
cleſiaſticum, & derivatum à nomine Canen,
quod eſt regula, aut numerus, ùt conſtat de
canone, & numero librorum canonicorum.
Eſt ergo canoniz are ex communi Eccleſiæ uſu
nil aliud, quàm publicè proponere fidelibus
aliquem tanquam regulam morum imitan-
dam ex numero eorum, qui cum Chriſto
feliciter regnant in Coœlis. Univerſali quip-=
pe Eccleſiæ, aut Supremo ejus Paſtori com-
petk poteſtas rebus propria imponere vo-
esbula, etiamſ in S. Scriptura, aut 88. har
us

bus n
ina
capna
dar.
cote
huc:
lorun
fite
„Eabl
nlycß.
nter p
ſcopo

vhoniz
td do

aaaiot

„leme
temo
Vene

1 ri, ,
1
n
i, Rer
an 1

De Canonivatione Sanbtorum &e. 55

Jeru pus non inveniantur explicite, ut etiam no-
mind mina Trinitatis, Suppoſiti, Conſubſtantialis, In-
nea carynationis &. in S. Scriptura non inveniun-
Inie tur. Hinc generale illud Legis effatum cum
die Scoto quaæſt. quoalibet. 20. §. Et in iſto caſu & e.
eſg huc applico. Nomina non ex opinionibus ſingn-
Nent lorum, ſed ex communi uſu ſunt intelligenda.
f. de Supellectili legata: L. Labeo. „Hôc vo-
„Cabulòô, ùt loquitur eruditiſſimus Mabillon
I. ,, Præfat. in Sec. V. ſ. VI. num. 87. uſus eſt in-
„ter primos Udalricus Conſtantienſis Epi-
„ſcopus in Epiſtola ad Calixtum II. pro Ca⸗
„ nonizatione Conradi Epiſcopi, & aliquan-
„tò poſt Alexander III. in Bulla de Canoni-
tH. „zatione Eduardi Angliæ Regis anné 1161.
6 „itémque S. Thomæ Cantuarienſis Archi-
„Epiſcopi poſt annos undecim: ſed & eo
Genumm „tempore Petrus Cellenſis, & alii Auctores.
lr il Veneramur autem varios Sanctos ex V. 78
lomd etiam T. quorum multa nomina ipſi Roma-
ne“ no Martyrologio inſerta ſunt, qui tamen-
NHHEhA nulto Pontifice Canonizati, benè verèò ab
one ipſo Chriſto Domino ùt tales inſpirati, & ùt
Lecen magni Servi DEl per ipſam Sac. Scripturam
geitkh nominetenus expreſſi fuere. Hi recenſen-
uni tur in Eccleſiaſtico cæy. 44. Laudemus Viros
unClorioſos usque ad cap. 50. ubi regiſtrantur
jetalet Henoch, Noe, Abraham, lIſaac, Jacob, Moyſis,
Noncde Aaron, Phinses, Zeſue, Caleb, Samuel, Natan, Da-
ober Ivid, Evechias, Foſias, Elias, Eliſeus, Iſaias, Fere-
NDwia,, Zorobabel, Jeſus H Joſedech, Naee E
4 o-

4
4

56 Diſtinktie l. Quaſtio Il. H. I.
Foſeph, Seth, Simon ſilius Oniæ, de quibus deni-
que ſubjungitur: Quorum corpora in pace ſi=
pulta ſunt, & vivent nomina sorum in aternum.
Et, quod clarius eſt, ibidem dicitur: Sapien-
tiam Sanbtorum narrent populi, & laudem eo=-
rum nuntiet Eccleſia. Huc etiam ſpedctant ex
Lib. Machab. Judas Machabæus, Eleazarus
ſenex, Mater ſeptem filiorum, quos & ipſe
Divus Paulus Heb. 7. vocat Sanctos. Item
SS. Joachim, & Anna.
79 Veneramur etiam Sanctos N. T. quos pa-
riter nullus Pontiſicum Ecclelſiæ ùt tales pro-
poſuit. Inter hos primatum gerit B. V. Ma-
ria ab Angelo in plenitudine gratiæ ſalutata,

de qua dicirur Luc. I. Beatam me dicent omnes

generationes. Et alibi: Beatus venter, qui 16
portavit, & nbera qua ſuxiſti. S. Joannes Ba-
ptiſta, qui ab ipio Chriſto vivæ vocis ora-
culô dictus eſt major inter omnes natos mu-

lierum. S. Joſephus Chriſti nutritius, Eliſa-

beth, Zacharias, Simeon, Anna Prophetiſſa,
Joſeph ab Arimathia, Joſeph juſtus, bonus
latro, Stephanus A. 7. qui lapidatus ob-
dormivit in Domino, Paulus vas electionis
Act. 9. Laurentius, Lucas, Marcus, Barna-
bas, omnes Apoſtoli, ac Patrum proceres
Ambroſius, Auguſtinus, Hieronymus &c.
Hos planè omnes colimus ùt Sanctos; quos
tamen nullus bontifex canonizavit qualiter
verò canonizati ſint, conſtabit ex ſequen-
tibus.
Ita⸗

lta⸗
ſæin
Cere
fado
tum
cerdh
fioati
glorie
omne
hiti
In p
duo .
lcet M

erunn

Riwon
per uc
honiza
ſolemn
ritu C.
ua ta
coleba
Marty,
Certitu
tiſcale
Da ad
Diacon
rom 8
tudine
urlale

1. De Canonivatione Sanbtorum &c. 57

uibunte Itaque quod ritum Sinagogæ, aut Eccle. 80
ſiæ in ſtatu Legis naturæ attinet, latent nos
ume Cæremoniæ canonizandi; num ex voce, &
r „ facto populi, aut Levitarum, ac Sacerdo-
us tum; num ex Decreto aliquo Principis Sa-
bedn cerdotum; num ex alicujus Prophetæ ſigni-
,Nem ficatione, vel mandato coluerint ſuos viros
Avobi⸗ glorioſos, quales ex priùs recenſitis extra
Gos h omne dubium plures pro Sanctis ſunt ha-

biti.
T. an, In primitiva verò Legis gratiæ Eccleſia&
ites duo præcipuè erant Sanctorum genera, (ci-

NtNMI licet Martyres, & Confeſſores, ſeu omnes il-=
lIi, qui Martyrii palmam adepti non ſunt, cla-

Atelur
uas ruerunt nihilominus ſingulari quadam San-⸗
lenter f imonia. Sicut autem Eccleſia majus fem-
eſumd per lucrata eſt incrementum, ita & ritus Ca-
toct nonizandi tractu temporis alius & alius, ac

ſolemnior accidentaliter diſtinctus erat à
ritu Canonizandi in Eccleſia primitiva; in-
qua tantùm Martyres publica veneratione
colebantur, quamprimùm certa notitia de
Martyrio exantlato habebatur. Porrd iſta
certitudo haurienda incumbebat ſeptem fi-
delibus Notariis, quos Clemens I. juxta Pon-
en tiſicale Damaſi inſtituebat; Fabianus verò Pa-
h pa ad eundem finem creavit ſeptem Sub-
nfn Diaconos, qui in geſta inquirerent Marty-
es rum, ac annotarent fideliter, sicque certi-
tudine de Martyrio hauſta, corpus Martyris:
e aut ſaltem ejus Reliquiæ, ſi habebantur, po-
D D 5 ne⸗

esli
Nniti⸗ 1
rohhen
tos, Uon
nihn 6
4 Mi
ens h

58 Diſtinbtio I. Quaſtio II. ſ. I.
nebantur ſub Altari, ac Miſſæ Sacrificium.,
DEO T. O. M. offerebatur in honorem Mar-
tyris. Et hic mos Canonizandi Martyres,
tam in Romana, quam aliis Eccleſiis ſervaba-
tur; teſtatur enim S. Aug. in Breviculo gollat.
die 3. cap. 13. Primatem Africæ ſolertiſſimè
inquiſiiſſe, quinam ùt veri Martyres occu-
buerint, ac digni publico cultu ſint haben-
di. Imò Menſurius Epiſc. Carthag. manda-
vit ſecundo Primati Numidiæ, ne ullus honor
deferatur Martyribus, qui non inſtinctu Di-
vino, ſed potius ex quadam temeritate, ni=
mia præcipitantia, absque prævia inquiſitio-
ne, pro talibus colebantur; debebant enim
Martyres eſſe Vindicati, id eſt, agniti, & ap-
probati ab Epiſcopis.
82 EFt ideo bPius I. in Epiſt. ad Verum Epiſco-
pum Vienn. juxta Baronium ad Annum 166.
ita ſcripſerat: Marrtyria ſanbta Spiritu S. pro-
bate. Idem præcitatus S. Auguſt. lib. de oper.
Manich. cap. 28. etiam tradit, Cœcilianum
Arehi-Diaconum, ac poſtea Epiſcopum Car-
thaginenſem, inhibuiſſe cultum cuidam aſ-
ſerto, ab Eccleſia tamen non recepto
Martyri, propter quod ab Optato Milevit.
l. I. contra Parmen. dicitur Lucilla excanduiſe,
ut tunc ſæva illa contra Cœcilianum orta-
ſit perſecutio. Hinc tandem definitum eſt
in Conc. Carrhag. EII. eirca Annum 3 98. Can. 14.
Iiem placuit, ut Altaria, qua paſſim per agres, &
vias, tanq;'sam maemoris Woartiyrum conſtituun-
3 7

lur, in
yum
hitpre
hoe der
men as
rallt .
lant
bus in
Quaria
prua
hergit:
yobabiij
ligus ee
lahnatin
nigint „
inanet t
xlitunn⸗
probenta
iyres ta
Cularibe
Vdbibit
Cire⸗
on pro
mos
men ex
Chriti
Vrerant,
nci
liles ſcl
hutrleius
ler ab 4

1 De Canenizatione Sanbt orum &:s. 59

eitcm eur, in quibus nullum corpus, aut Reliquis Mar-
oren r eyruam conditæ probantur; ab Epiſcopis, qui eisdam
Mirtne ocis præſ unt, ſi fieri poteſt, evertantur. Si antem
*MZ/ hot per tumnltus populares neon ſinitur; plebes ta-
“ men admoneantur, ne illa losa frequentent: ut qui
clerte eltâε ſapinnt, nulla ibi ſuperſtitione devinbli te-
nton neanenr. Quæ cautela etiam his tempori-
ſothis bus in quibusdam locis contra varia San-
R ctuaria, reliquias „ac indulgentias religiosè,
tſusbr & prudenter adhibetur. Poſtea verò ita
aNncnt Pergit: Et emnino nulla memoria Mariyrum
Probabiliter acceptetur, niſi aut ibi corpus, aut
aliquæ certæ reliquiæ ſint, aut ubi erigo alicujus
babitatioenis, vel poſſeſſtonis, vel paſſtonis fideliſſima
origine traditur. Nam qua per ſomnia, & per
inanes quaſi revelationes quorumlibet hominum
nhbicunque conſtituuntur Altaria, omni modo re-
pumg probentur. Ex quibus omnibus ſequitur, Mar-
uA, TVres taliter tam Romæ, quàm in aliis parti-
“ cularibus Eccleſiis fuiſſe Canonizatos magnàâ
a“ adhibit cautela.
Cri CQCirca Confeſſores, ac Virgines tam claras3
u non proferuntur documenta, quibus ritus,
vouſtin &S mos hos Canonizandi oſtendatur, & ta-
n Pad men extra omne dubium eſt, quod poſt
1o len Chriſti paſſionem multi, qui cum Chriſto
ma vixerant, habiti ſint poſt eorum obitum pro
numdi Sanctis, qui cum Chriſto feliciter regnarent.
efniun⸗ Tales ſunt tres ſancti Joſephi, unus Chriſti
NNlu nutritius, ac Sponſus Beatiflimæ V. Mariæ, al-
rAi ter ab Arimathia, & tertius dictus Zuaſtus:
nſt, Mar-

keritte,t
liguſi
ebunt ent
guii S

run i

85

60 Diſtinitio I. Quaſtio II. H. J.
Martha, Maria Magdalena, Lazarus, alil-
que, qui primis temporibus fuerunt Sancti

Pontifices, Epiſcopi, Doctores, Confeſſores,
& Virgines.

84 Nihilominus præclaram doctrinam tam

de Martyribus, quàm Conteſſoribus tradit
Franciſcus Amatus Pouget, Theologus præ-
ſtantiſſimus in ſuis Inſtitutionibus Catholicis
Tom. 2. cap. 7. J. 22. num. 17. de Oratione,
qua recitantur nomina Sanctorum ante-
Conſecrationem in Miſſa. In illa ergo Ora-
tione, quæ incipit: „Communicantes, & me-
„moriam venerantes &c. poſtquàm Sacerdos
„ Oravit pro Eccleſia militante, jungit ſe Ec-
„ Cleſiæ triumphanti; Sanctorum cum Chri⸗
„ſto regnantium nomina recitat, eoràùmque
„Memoriam veneratur, ac eorum precibũs
„Divinum implorat auxilium. At cur re-
„ Citatio illa tot nominum? Cur non potius
„ſic dicimus: Communicantes, & memoriam-
„ VYenerantes omnium Sanbtorum taorum &c? ut
„huic Quæſtioni diligenter, & accuratè re-
„ſpondeam, præmittenda ſunt quædam de
„,diptichis, quæ ſingulis olim in Eccleſiis
„ſummà curâ conſervabantur. Eſt autem
Airroxæ græca vox, quæ ſecundùm nomi-
„his ætymon idem ſonat, quod tabulæ in-
„partes duas complicatæ.
„Tria autem olim erant genera dipticho-
„kum, ſeu tabularum, in quibus inſcribeban-
„ tur in ſingulis Eccleſiis nomina; In una-
65

.

„ex l
„Ctort
„timm
„bos
„port
„rànt.
ſiou
orit
„nec fe
veum C
Utyr o⸗
„ bebant

vwentes

vlatts ee
„Cleſial
1„ 60 Ro
„chæ,
vtor, Dr
„ elis,
„howin
„munio
ige
„ Citatſs
„tats in
vbatlt
„Diatn e
nlegebane
vell Cunn
Nteri uſe

ſl. De Canonivatione Sanbtoruns &. 61

Lanre,1 „„ex illis tabulis inſcribebantur nomina San-
tverune „Ctorum cum Chriſto regnantium, prælſer-
,Coxin ⸗„tim verò Apoſtolorum, & Martyrum; qui-
„„bus poſtea adjuncta ſunt nomina Epiſco-
locriunn „„porum, qui eam Eccleſiam rexerant, fue-
elordusnm ⸗,„rantque morum Sanctitate plurimùm con-
hengen »„ſpicui, cæterorümque, quos nunc Confeſ-
,itur tu »»ſores dicimus. Sed ſoli primitùs Martyres
deOn »in diptychis Sanctorum inſcribebantur-;
Corunn »»nec forte ante S. Martinum quisquam in
nilgen »eu Catalogum eſt relatus, qui non Mar-
iund,e »„ tyr Occubuerit. In altera tabula inſcri-
umdee » bebantur nomina fidelium, qui adhuc vi-
„yences dignitate aliqua, vel beneficiis col-
„ latis conſpicui, vel aliquò aliò titulò de Ec-
„Cleſia bene meriti erant. In his primòô lo-
„Cô Romanus Pontifex, tum alii Patriar-
„Chæ, proprius Antiſtes, ac reliqui Clero
„ adſcripti recenſebantur. Poſtea Impera-
„tor, Principes, Magiſtratus, & populus fi-
„ delis. In tertia tabula inſcribebantur-
„ nomina fidelium, qui in Catholica com-
„ munione è vivis exceſſerant.
le „Si quis mortuus in magna opinione San-86
In 4 “ „Sitatis, Sanctorum faſtis publica authori-
Ir lu „tate inſerendus eſſet, nomen ejus inſcribe-
dninn „batur in diptychis Sanéctorum, quæ quo-
od hn⸗ „niam ex Ritu Romanæ Eccleſiæ publicè.,
»legebantur in Canone Miſſæ, hinc ortum
nenie „eſt Canonivationis vocabulum, quod ex ve-
Kincn „teri uſu nihil aliud ſignificar, quàm inſcri-
ie; Ptio-

rumcumd
itat, in
Orun
n. Ard
Curnolp
,i,
juningt
Luulit
nt uln

62 Diſtintctio I. Quaſtio II. g. I.
„ptionem nominis alicujus in diptychis
„Sanctorum, adeôque in Miſſæ Canone.
87 „Si quis autem ſive vivus, ſive mortuus
„Communione privaretur, nomen ejus era-
„debatur & diptychis. Id ignorat nemo in
„Hiſtoriæ Eccleſiaſticæ lectione, vel levilſ-
„ſimè eruditus. Norunt omnes, quot &
„quantæ altercationes ortæ ſint ob expun-
„Gum è diptychis nomen S. Joannis Chry-
„ſoſtomi; nec prius Epiſcopos Occidentis
„cum Epiſcopis Orientis, Ægypti, Bospho-
„ ki, & Thraciæ communicare voluiſſe, quam
„nomen illius in diptychis retuliſſent.
88 „Recitabatur ergo olim inter Miſſarum
„ſolemnia non à Sacerdote, ſed vel à Dis-
„cono, vel Sub-Diacono ex more Roma-
„no catalogus iſte, in quo inſcripta erant
„nomina Sanctorum cum Chriſto regnan=-
„tium, imprimis autem B Mariæ Virginis,
„Apoſtolorum, & Martyrum, eorumque
„potiſſimum, quorum ſolemnior erat cul-
„tus in Eccleſia Romana. Ulſum verd di-
„ptychorum (ſeu tabellarum plicabilium,
„quæ ſe geminas pandebant, & porrige-
„bant) eorumque lectionem intrà Milſſa-
„rum ſolemnia, vel ab Apoſtolis, vel ex il-
„lorum inſtitutione, ſeu traditione ab im-
„mediatis Succeſſoribus delicendere ſatis
„Conſtat. . Quod autem ſpectat ad ca-
„talogum Sanctorum, eam inſcriptionem
„ſpeciem quandam habuiſſe Canonirario-
nis,

1
dis, 1
„ſus in
„dicit
„dicat
„Litape
Usgue
nes litt
rum
Prorlus
relert,
Propi
ge gratie
tria temp

cens n

L preei
ſen tadu
que cire⸗
tempora
ſe Gali⸗
nvit us
dum tem
Aexandl
lenigue
re vsgne
in
woillot
tem part
Morel)
lio prac

ynoct8
derund

De Cansnivatione Sanbtornm &. 63

ſl „ his, ſeu Beatificationis fidem facit Diony-
Cpn „ſius in Thesria cap. 3. Eccleſ. Hierarcbiæ, dum
leCu „dicit: Sacrarum Tabularuns recitatio depræ=
Ior „dicat eos, qui ſanctt viæxerunt, & ad ſtudioſæ
omnenee ‚„vita perfetionem eonſtanter pervenerunt. Huc-
omem usque prælaudatus Auétor vix non ad om-
one, nes litterulas; ubi, ſicut & per totum ſua-
mnes rum Inſtitutionum Catholicarum decurſum
ns prorſus erudita, antiqua, & ſcitu digniſſima
Jomd refert.
906ς Propius jam ut ritus Canonizandi in Le-89
gyh ge gratiæ percipiatur, annotanda veniunt
erobiſ tria tempora. Primum incepit cum ipſa-
etullen recens naſcente Eccleſia (in qua primitus,
mer & præcipuè Romanâ viguerunt diptycha,
dHIöſeu tabulæ Sanctorum priùs inſinuatæ, quas-
umel que circa Pipini, ejusque filii Caroli Magni
olie tempora relictà ſuâà liturgiaâ Gallicanâ & ip-
Iro ſæ Galliarum Eccleſiæ aſlumpſerunt) & du-
Neſm ravit usque ad ſæculum decimum. Secun-
n, am dum tempus continuavit usque ad Papatum
mriten Alexandri III. circa annum 1161. Tertium
Uume denique ſucceſſit conſtanter ab illo tempo-
n gok re usque ad Regimen glorioſiſſimum San-
, a Qiſſimi noſtri Pontificis Benedicti XIII. Pri=
nimiA mo illo tempore Epiſcopi habebant faculta-
ſolee tem particulariter (id eſt, in ſua tantum-
Gtinet Diœceſi) aliquem Canonizandi; ubi ab ini-
Cenee tio Ppræcisè votum populi, ac poſtea ipſius
eAr Synodi, & Principis conſenſum requirebant.
erfie Secundo tempore ſummè hoc arduum ne-

Cin 80.
1

64 Diſtintio IJ. Queſtio II. ſ. I.
gotium ad Romanum Pontificem devolvi
cœit, Epiſcopi nihilominus priori adhuc
pollebant facultate. Landem verò ultimo
illo tempore Alexander III. & omnes ejus
Succeſſores hoc negotium ſolis Epiſcopis
pertractandum non reliquerunt, ſed ſoli au-
Goritati Rom. Eccleſiæ reſervârunt; quæ
jam Canonizat univerſaliter pro tota Eccle-
ſia, aut etiam beatificat pro particulari ali-
qua Dioceli, Regno, vel Religione.
90 Ubi tamen iterum nota, multas Cano-
nizationes primo illo temporum intervallo
ab Epiſcopis particulariter factas accedente
univerſalis Eccleſiæ, aut Pontificis appro⸗
batione pro generalibus, ſeu univerſalibus
habitas fuiſſe. Omnes porrèò Eccleſiæ par-
ticulares ſuos Sanctos in Albo (ſeu dipty-
Chis, tabellis, aut libellis quibuscunque de-
mum) ad hoc deſignato conſcripſerunt, &
redditâ tandem Eccleſiæ paci univerſalis
omnium facta eſt collectio. Primò quidem
per Euſebium, deinde per quemdam ſub no-
mine Hieronymi, poſtea per Bedam, an-
dalbertum, Uſuardum, Adonem, Notkerum,
& alios. Unde Romana Eccleſia jam ante
Sæculum octavum habuit proprium Mar-
tyrologium, ùt ſolertiſſimè annotat Mabdil-
lon citandus.
91 Quod autem ſam in primæva Eccleſia-
magna cura, circa Canonizationem etiam

Martyrum, fuerit uſitata conſtat tum eX aa.
mer.

1
mer. 81.
taniſtæ
vendita
§. Aug
xilſe fen
Fit, aue
goia ert
pro be⸗
in Liled
In quo
cari. C.
hre, hel
iſblicere
ijre nihil
Martino
Colebatun
Gdamnata
ſeribus e⸗
ue dand
Dx gui
dele in
ifrum;
deat omt
IiS, a0 8
nochar
ſaluten.
rſttatſs;
et, ud,
lit ſuit.
notam ce
utin ü

ſil.
fcen e
Prioi
n verd in
omnest
ſols ke
nt led
rvüruot,
Nrotank
partl
lgiore,
olta
hrumn inen
1Cas
ntißeke
Gbirel
bo (en
boseungt
nſcinſen
hꝛc Unſ
Pinoce
emdn
. Beden,
en
dcelrfr,

De Canonivatione Sanbtorum & c. 6 5
mer. &Q1. tum quia Hæretici, præcipuè Mon-
taniſtæ, & Donatiſtæ Martyres ſuos & ipſi
venditabant, & extollebant; contra quos
S. Auguſtinus, aut quicunque tandem, di-
xiſſe fertur: Muliorum oſſa venerantur in ter-
ris, quorum animæ cruciantur in inferno, tum

quia error ſubrepere poterat, & damnatus

pro beato coli, ùt eveniſſe ſcribit Sulpitius
in Lib. de Vita S. Martini de quodam latrone,
in quo DEIS ſivit populum inſigniter ludi-
ficari. Cùm enim populus coleret pro Mar-
tyre, neſcio quem hominem, & cultus ille
diſpliceret B. Martino, eò quèd de illo Mar-
tyre nihil certi haberet ab Auctoribus, ipſi
Martino oranti apparuit anima ejus, qui ibi
colebatur, & confeſſa eſt, ſe eſſe animam..
damnatam cujusdam latronis, qui pro ſce-
leribus extremi ſupplicii pœnas lueret; sic-
que Sanctus falſo Martyri larvam detraxit.
Exzx quibus omnibus conſtat ſolicitudo Ec-
cleſiæ in Canonizatione etiam ipſorum Mar-
tyrum; licèt enim verum Martyrium ha-
beat omnes characteres perfectæ Sanctita-
tis, ac gloriæ cum Chriſto, & quidem Pri-
mò charaéterem fidei; quia ore confitetur ad

Mrohin ſalutem. Rom. 1O. Secundò characterem cha-

annon 9
nenlu
Muing,
ltut,

ritatis; quia majorem hae dilectionem nemo ha-
bet, quàm ut animam ſuam ponat quis pro ansi-
cis ſuis. Zoan. 1 5. Tertiò characterem, ſeu
notam certæ ſalutis; quia qui perſeveraverit
us que in ſinem, hic ſalvus E. Marth. 10. Qar⸗
t

92

g Diſinctio I. Queſtio II. H. I. & II.
tò characterem gloriæ apud Chriſtum; quis
qui confitetur me coram bominibus, confitebor &
ege eum coram Patre mio, qui in coœlis eſt.
Matth. 10. v. 3 2. Quintòô characterem cer-
titudinis; quia pro fide Chriſti, aut vera ali-
qua virtute moritur, & ideo jam in primæ-
va Eccleſia Martyrium tam celebre, & ſo-
lemne fuit, ut S. Aug. ſcripſerit Serm. 17. de
Verbis Domini: Injiuriam facit Martyri, qui orat
pro Mariyre; nihilominus talis non ſtatim
pro Sanéto colendus eſt, ſed Eccleſiæ judi-
ciõ, ac Divinis miraculis diſcernendus re-
linquĩ debet. Nunc de moderno ritu Ca-

nonizandi.

§. II.

De Ceremoniis Antecedentibus Actum
Fenedictinæ Canonivatisnis.

Oſter Pater Gabriel Boyvin in ſaa Theo-

logia Poſitivaæa part. 4. eap. I. quaſt. 6. enu-
merat Congregationes viginti, & unam pro
expediendis Romæ diverſiſſimis cauſis Ec-
cleſiaſticis. Prima Congregatio vocatur-
Conſiſtorium, quod ex Cæremoniali Noma-
no celebratur in aula quadam remotiori
Apoſtolici Palatii, in qua conveniunt Cardl-
nales cum Summo Pontifice. Duplex e
Conũſſtorium, publicum, & privatum. Pub-
licum vocant, quod eſt omnibus commuaoe,
in quo poſſunt convenire omnes, tum Car⸗

dina-

dinale
de Ci⸗
Cano
cipun
ſen de
Præſe
tum Be
Etu
cenſeo
gatjone
ſancti0
ſe ge
huinad
na eſt lu
Concili
Deceliar
DroCont
to incie
lina Pro
ſtvencs
ſolorun,
Decinate
fumn ſar
gravamin
Ono reg
Norum c⸗
Deinaſer
kacis,
æ, De⸗
Vand 30

lcl.
Nſktunzett
,orſtchni
in aalt
taderene
,aur ent
mian
elebre,1
rit dernl
lurtjni ſi
ls von
bocele
ſcernenin
getorin!

tizusA

timnin.

n e
1gi
ti, Elnnn
wis (a0s
atio e
mnonil 1e
Gam ſeſd-

De Caremoniis Antecedentibus & e. 67

dinales, tum alii Prælati, & privati homines
de Clericis, & Laicis: & in eo præfiguntur
Canoniſationes Sanctorum, audiuntur Prin-
cipum Oratores, & ſimilia fiunt. Privatum,
ſeu Secretum Conſiſtorium conſtituitur ex
Præſentia Summi Pontificis, aſtantibs tan-
tùm Eminentiſſimis Cardinalibus.
Et ut curioſitati tuæ plenius fiat ſatis, re-
cenſeo ex eodem Authore reliquas Congre-
gationes. Secunda Congregatio vocatur-
ſancti Officii. Tertia eſt de propaganda fi-
de. Quarta de immunitate Eccleſiaſtica.
Quinta de ſacris Ritibus, & Cæremoniis. Seæ-
ta eſt ſuper executione & interpretatione-
Concilii Tridentini. Septima de erectione
Eccleſiarum. OQava pro Conſultationibus
Epiſcoporum & aliorum Prælatorum. Nona
pro Conſultationibus Regularium. Decima
pro indice librorum prohibitorum. Unde-
eima pro fabrica Sancti Petri, ſeu de con-
ſtruenda & exornanda Baſilica Principis Apo-
ſtolorum. Duodecima pro Signatura gratiæ.
Decimatertia pro conſultationibus negotio-
rum ſtats Eccleſiaſtici. Decimaquarta pro
gravaminibus tollendis. Decimaquista pro
bono regimine & recta adminiſtratione bo-
norum communitatis Eccleſiaſticæ ditionis.

Decimaſexta pro viis, pontibus, & aquis cu-

randis. Decimaſeptima pro ubertate anno-
næ. Decimaoctava de claſie paranda, & ſer-
vanda ad ſtatũùs Eccleſiaſtici defenſionem. De-
E 2 tima⸗

94

95

68 Diſtinbélio I. Quaſtio II. H. II.
cimanona pro Univerſitate ſtudii KRomani. Vi-
geſivia de Typographia Vaticana. Vigeſßmapri-
ma de ſervandis confinibus ſtatus Eccleſiaſtici.
Nunc propius ad rem; nam quod atti-
net ipſum actum Canonizationis, Varias is
habet Cœremonias, Antecedentes, Concomitan-
zes, & Conſequentes, quæ eſſentiam illius non-
ingrediuntur. Poteſt autem Canonizatio
commodè deſcribi. M Canenica, . puhlica
Sanctitatis alicujus bominis in Ceælo felicner cum
Cbriſto regnantis ayprobatio, Falcta a umme Pon-
tifice, vel Concilio Generali, qua quis Cat aloge
Santtorum adſeriptus decernitur, cunbtitque fide-
libus venerandus demandatur. Subſtantia Ca-
nonizationis conſiſtit eſſentialiter in illo au-
thentico judicio, quo Summus Pontifesx in-
facie Eccleſiæ publicè demandat, quod hic,
aut ille Sanctus actu regnet cum Chriſto in
cœleſti gloria. Hoc Summi Pontiticis judi-
cium annotabitur nam. I10.

96 Ccremoniis antecedentibus Canoniza-

tionem præmitto actus remotos, & præpa-
ratorios ad eam; qui in Canonizatione San-
Qorum noſtrorum Jacobi de Marchia, &
Franciſci Solani (idem proportionatè conti⸗
gerit cum aliis Samctis Canonizatis, & recen-
tiſſimè cum S. Joanne Nepomuc. M.) fuere
ipſorum fama publica de eminenti vitæ pro-
bitate, & miraculis certis, ſupplicationes

devotiſſimæ, ſæpius iteratæ, totius Ordinis

Seraphico-Franciſcani ſub directione kern.
. . I .

rendig
tunc t
dinis
aum
mum.
tie ar
tatum
marun
proin 5
Plicatio
Paterné
nonizati
dambpil
teviſuris
rdices,
dem A
intormma
kenta co
fende 6
ſtumn, 40
o 1 Dr⸗ e
futt, gvi
dummmo
ſtitie ey
tan;
telles ſn
te nitan
tiXI, a
ia ſaperj
luter
ationis⸗

.Il.

omen. V
Vigehner
Decieel
h goo
, Nti
„Ceutti
m üllur.
CanoN
ta, i
ly felentl
(Snnl
gei li
Curli
zublaotel
ter in in
Ponefet
n, gunt
un Ck
Pomifcsf

us CNn
cieatod
. Marcte⸗
ttionnenn
zutsitl
nu⸗ N

De Cærewoniis Antecedentibus ec. 69

rendiſſimi Patris P. Laurentii à S. Laurentio
tunc temporis Miniſtri Generalis totius Or-
dinis S. P. Franciſci, nunc autem pridie ad
actum Canonizationis creati in Eminentiſſi-
mum S. R. E. Cardinalem, & denique inſtan-
tiæ ardentiſſimæ Regiarum reſpeéctivè Civi-
tatum, antiquitate & opulentià celeberri-
marum, Neapolis, Aſcoli, & Limæ. His
proin Sanctitatis & miraculorum famAâ, ſup-
plicationibus, & allegatis inſtantiis à S. Sede
paternè exauditis confectus Proceſſus Ca-
nonizationis formandæ traditus eſt quibus-
dam Epiſcopis, aliisque Prælatis, diſtrictiſſimè
reviſuris, & examinaturis acta, virtutes he-
roicas, miracula, teſtes, ac denique ad Se-
dem Apoſtolicam remiſſuris integerrimam
informationem; qua à Summo Pontifice ob-
tenta coram Cardinalibus totum confectum
fiendæ Canonizationis inſtrumentum expo-
ſitum, ac aliis Deputatis Cardinalibus Epiſco-
po, Presbytero, & Diacono demandatum-
fuit, qui pari rigore diſcuſſerunt ſingula, ac
Summo Pontifici conſignata, Conſiliariis Ju-
ſtitiæ extradita foerunt, ad deprehenden-
dum; ſi omnes allegatæ virtutes, miracula,
teſtes ſufficienti pro re tanti negotii verita-
te nitantur, juxta Urbani VIII. Innocen-
tii XI. ac S. Rituum Congregationis Decre-
ta ſuperius à num. 25. fusè adducta.
Inter Cœremonias ipſum actum Canoni-

zationis antecedentes refero ex quadam ge-
E 3 nui-

97

„o Diſtinklio I. Quaſtio Il. . II.

98⁸

nuina typis mandata Relatione Romana cir-
ca primos tres Sanctos 10. Decembris An-
n6 1726. à Sanctiſſimo Domino, Patre no-
ſtro, & univerlalis Eccleſiæ Pontifice Bene-
dicto XIII. ſcilicet S. Thuribium Mogrobe-
ſium (qui in eadem Relatlone jure dicitur:
Gloria Cleri Secularis, er honor unctorum in Chri⸗
ſto Epiſcoporum) S. noſtrum Jacobum de Mar-
Chia, S. Agnetem de monte Politiano Ordi-
nis S. Dominici; refero, inquam, inter Cœ-
remonias Antecedentes, quòd de mandato
Suæ Sanctitatis 2. Februarii Annô 1726. De-
cretum Canonizationis SS. Thuribii, & Jaco-
bi de Marchia publicè prælectum fuerit-;
poſtquam antecedenter in S. Congregatio-
ne quatuor de S. noſtro Jacobo de Marchia
(idem proportionatè ſemper intelligas de
alis Canonizatis) miracula tanquam verè
authentica fuere approbata. Primum erat
Corpus hujus Sancti per ducentos quinqua-
ginta annos à die ſui obits conſtanter in⸗
corruptum. Secundum erat odor ſuaviſſi-
mus, quem in ſingulos dies tanto tempore ſpi⸗
ravit. Tertium erat reſtitutio viſûs Nico-
lao Gambocorta poſt dimidii anni cœcita-
tem per interceſſionem hujus Sancti. Quar-
tum erat integerrima ſanatio Victoriæ Sa-
nellæ à ſat longa paralyſi in brachio ſiniſtræ
manũs.
Hæ Cœremoniæ Antecedentes continua-
bantur, dum inſtituta fuere Conſiſtoria pub-

lica,

Rea, ler
tim C.
diüme
Amali
hanc
predis
Sanctit
tiſſimu
gregati
lajam
Canovi⸗
nentiſſin
Duerunt
listerm

NWorun

Cum, c.
aul O
tate in.
tibiͤs re⸗
kubris pi
te in th
depoſit⸗
ltamd,
DLl, a
Canodi
ltere P
tatis re
kins Bre⸗
conicd,
ecu
ebatur

ſ.l.

Komanc
Cetnbrs ir
0, Dien
ondifceber
um Mopne
jure gor
llorun a
obumm eel
olitano
ald,ia
d de imm!
and t
horibi,⸗
Qumn ſei
Congreti
bo Ge N
k irel
tanun
Primm
entos l
conſumet
odor n
otene
o N
mir⸗
Sullt
, Vne
rachie⸗ 1

res⸗
nlkong
6

De Cæremoniis Antecedentibus G. 71
lica, ſemipublica, & privata. In primo ſta-
tim Conſiſtorio privato litteris à Reveren-
diſſimo Gambarucci Archi-Epiſcopo de
Amaſia ſigillatis intimatum fuit, rem.
hanc continuandam eſſe usque ad annè
prædicti Menſem Septembris, quo Præſente
Sanctiſſimo Patre Benedicto XIII. Eminen-
tiſſimus S. R. E. Cardinalis S. Rituum Con-
gregationis retulit acta, virtutes, & miracu-

la jam adducta tam in proceſſu Beatifi-quàm

Canonizationis, ad quæ alii præſentes Emi-
nentiſſimi S. R. E. Cardinales unanimiter an-
nuerunt per conſuetum Placet. Poſtea in-
his terminis unanimium Eminentiſſimorum
votorum indicebatur Conſiſtorium publi-
cum, celebratum 17. Septembris in grandi
aula Quirinalis, præſente itidem ſua Sancti-
tate in Pluviali & infula de auro, circumſtan-
tibũs reliquis S. R. E. Cardinalibůs cum ſuis
rubris pileolis. Sedente proin ſua Sanétita-
te in throno tres Advocati Conſiſtoriales
depoſitò obedientiæ homagio expoſuerunt
vitam, virtutes, & miracula trium Servorum
DElI, ac 19. præfati Menſis ſupplicârunt pro
Canonizatione fienda: ad quod ex ſiniſtro
latere Pontificii throni nomine ſuæ Sancti-
tatis reſpondit Monſignor Majella Secreta-
rius Brevium ad Principes ſtylò cultòô, & la-
conicò.
Secundum Conſiſtorium pari modò indi-

cebatur prælente itidem ſua Sanctitate, &
E 4 co-

99

72 Diſtiulctio I. Quaſtio II. O. II.

comitantibus Eminentiſſimis S. R. E. Cardi-
nalibus, in cujus ſumma Prælſentia tres alii
Advocati Conſiſtoriales retulerunt pariter
acta, virtutes, & miracula inlerta proceſſui
Canonizationis BBB. Peregrini Lazioſi, oan-
nis de Cruce, & noſtri Franciſci Solani, ac
ſupplicàrunt pro eorundem Canonilſatione;
quibus ititem ornatè prorſus, & eruditèe
Reſp. præfatus Monſignor Majella.

I00 24. Septembris celebrabatur iterum pub-

licum Conſiſtorium ſervatis prioribũs Cœ-
remoniis pro Canonizatione BB. Aloylii
Gonzagæ, & Stanislai Koshkæ.

I0r Septimand primâ Novembris Summus

Pontifex paramentis indutus ordinariis in-
aula Ducali Vaticani cœpit primum Conſi-
ſtorium privatum, & ſucceſſivè adhuc ſe-
ptem alia, in quibus ſingulis Beatis ſinguli
tunc Romæ exiſtentes Eminentiſſimi S. R. E.
Cardinales, Reverendiſſimi Patriarchæ,
Archi-Epiſcopi, Epiſcopi ſingula ſua dedere
vota pro Canonizatione. Hos adctus con-
cluſit Summus Pontifex ad finem ſemper pro
ſua Sanctitate, & Majeſtate perorandéô.
102 lIſto pariter tempore Summus Pontifex
ſub directione Eminentiſſimi Cardinalis Ma-
refoſchi publicari juſſit indulgentias plena-
rias omnibus Chriſti fidelibus, qui triduò, ci-
licet 27. 29. & 30. Novembris Annô 1726,
confeſſi, & ſacra Synaxi refecti viſitaverint
unam Romæ ex tribus Eccleſiis Patriarchali-

bus

bos co
cramer
deriat
ſimo l
ſtentia
pro ta
grini !

Dec

C.
Can
e fuit
adum
imd om
poteran-
Datet,
exoner
Inper
triarcha!
Uurum,
les Mor
lllens,
Conpare
Nem pre
la Mai
Itus &
Daliter

C.l. De Cæremoniis Antecedentibus ,. 73

„AlLuE bus coram expoſito Venerabili Altaris Sa-
entamd cramento, devotâàsque ad DElIM preces fu-
erent derint ad impetrandam ſingularem Sanctiſ-
ee ſimo Pontifici noſtro Benedicto XIII. afſli-
Le ſtentiam, & inſpirationem à Patre luminum
e pro tanto negotio; quèd Romani & pere-
Danonu grini lumma exemplaritate præſtitere.

6, en
l §. III.
urenm De Cæremoniis concomitantibus actum
Drortizl Canonivationis Benedibtinæ.

e . A . .
. D Ceæremonias concomitantes actum 103

brs Kn Canonizationis 10. Decembris (qui Ro-
Sadntsi Wæ fuit dies feſtivus de præcepto ob hunc
rinmd actum, & aggratiatus indulgentiis plenariis;
Getdte imò omnes Moniales in clauſuris exiſtentes
Penis Poterant has indulgentias lucrari per tria
tlin Pater, & Ave flexis genibs recitata poſt
Mim exoneratum & Caſtello primum tormentum.

uinée Inſuper prorſus omnes Canonici, tam Pa-
s At triarchalium, quàm Collegiatarum Eccle-
enkene ſiarum, omnes Curati, Sæculares, Regula-

res, Monachi, verbò́, totus Clerus Romæ

nn exiſtens, & alias ad proceſſiones publicas
weh, comparens exſpectabat, comitaturus ſolem-
ANN

en nem proceſſionem) peractæ referri poteſt
e I ibpla Majeſtas Eccleſiæ omni modo, & ubique
u intus & extra ſolemniſſimè, ditiſſimè, ac ſan-
AN, ciſſime exornatæ. Stabat autem proceſſio-

. et 3 .2
eln naliter memoratus Clerus à Porta Palatii
Pitriuch E 5 Ma-

74 Diſtinktio I. Queſtio II. F. III. De

Majoris in duas phalanges diviſus in ſuo or- ſignores
dine usque ad Portam Vaticani, exſpetans & alals
Summum Sanctiſſimi Pontificis adventum. (clore,
Reverendiſſimum Capitulum S. Petri de ſuo Capelaan
antiquiſſimo jure ſubſiſtebat in porticu Va- Hymnu
ticani excipiendi, & more ſolito aſſiſtendi cereer
ergèò S. Pontifici, qui totus quantus occu. ſlicers
patus erat in Camera Sacriſtiæ Pontificiæ; NlLimar
unde indutus Pluviali, & trifariâ coronâ⸗ Agner
aſcendit ad Capellam Sixtinam, ibique ſub. Ven'tt
miſſiſſimè præſtità obedientià DD. Cardina- Diaconus
lium, Patriarcharum, Archi-Epiſcoporum, Nrlaii
Epiſcoporum, Abbatum, Pœnitentiariorum, Votuntes
paramentis univerſaliter Eccleſiaſticis indu- Auitores
torum, Eminentiſſimos S. R. E. Cardinales ſimom
admiſit ad oſculum manũs, Reverendiſſimos ele inle
Patriarchas, Archi-Epiſcopos, & Epiſcopos Snatute,
ad oſculum poplitis, & Reverendiſſimos Ab- (um ſehe
bates, ac Pœnitentiarios ad oſculum pedis. ſ& bol
Poſtes verò intonatò Hymnô Ave Maris otel- bus Rote⸗
la à S. Pontifice, ſedebat ſua Sanctitas depo- Portangin
ſitò ſuò triregnò, ſeu coronà trifarià, & aſ- bez eruee
ſumptâ infulàâ, in ſua ſella geſtatoria, ad Pexnitenn
quam Suæ Sanctitati Eminentiſſimus S. R. E. Abbatez
Cardinalis, & Procurator Canonizationis & Hyſſe
aliquos obtulit cereos, è quibus unum per Mrialt
totam Proceſſionem à manibus tenebat. Dmſnen
104 Clerum in hac ſolemniſſima Proceſſione in balm
ſequebantur Scutiferi Pontifici’, Camerarii ſi, (.
de rubes veſte, Advocati Conſiſtoriales, Or- inlulisſo
dinariæ & Arcanæ Cancellariæ Camerarii Ia- libus.
ſignio-

ſoll. De Cæremoniis coneomitantibus &c. 7

ntog ſigniores, Capellani cum regiis Inſignibus,
Ni, in & infulis pretioſis Pontificis irerum de rubro
8 em colore, & Cappucié veſtiti, Pontificiæ aulæ
1benee Capellani in Rochetis decantantes præfatum
bief Hymnum: Ave Marus stella. Poſt hos vi-
olto dere erat tria labra horum trium Sanctorum,
Gwantmenn ſcilicet S. Thuribii Mogrobeſii Archi-Epiſco-
lelhmi Pi Limani, S. Jacobi de Marchia Pranciſcani,
re d S.Agnetis de Monte Politiano Dominicanæ.
m, blget Veniebant poſtea in hac Proceſſione Sub- 10
1Doei Diaconus, Diaconus, Capellanus aſſiſtens,
Hiinmn Prælati Capellæ Pontificiæ, Abbreviatores.
imirm Votantes Signaturæ, Clerici Cameræ, &
eiccki Auditores Rotæ in Rochetis ante Reveren-
E m diffimum Magiſtrum S. Palatiji. Hunc preſſo
ee Pede inſequebantur 8. Prælati Votantes Si-
gnaturæ, unus cum thuribulo, reliqui ſeptem
1

entlim cum ſepetem candelabris, & cereis accen-
e ſis,

oKeulug
ℳ NMmN
nhnut

Poſt hos incedebat unus de Auditori-
bus Rotæ indutus habitu Sub-Diaconali
portans inter duos Officiales de Virga ru-
n bea crucem Pontificiam, huic ſuccedebant
rii Ponitentiarii S. Petri in ſuis paramentis:
Nelun, Abbates quidem in Infulis, Archi-Epiſcopi,
e & Epiſcopi aſſiſtentes, & non aſſiſtentes in
Cincinn⸗ pluvialibus & Infulis. Imminebant mox
busin Eminentiſſimi S. R. E. Cardinales Diaconi,
nte in Dalmaticis, Cardinales Presbyteri in Ca-
aANH& ſulis, Cardinales Epiſcopi in pluvialibus &
i, infulis ſuper caput, & cereis accenſis è ma-
lonnn nibus. IIIuſtriſſimus D. Comes Aldrovandi
Cum 6 Le

76 Diſtindtis I. Quaſtis Il. gG. III. Dec

Legatus Bononienſis, Prior, ſeu Primipilus ſummum
Præfectorum civitatis vulgò nuncupatorum it theat
Caporieni, tres Conſervatores Romæ in ve- ſndiſſi
ſtibus aurô textis, duo Eminentiſſimi S. R. E. unus er
Cardinales Diaconi, duo Auditores Rotzæ luxæ cor-
tenentes fimbriam Pontificii Pluvialis, ao de- Eminen
mum Excellentiſſimus D. Grand-Conſtabel (curatore
Regni Neapolis, geſtans unum ex cereis Pon- ontific
tifici oblatis claudebat agmen humanum. (ebet,
1C6 Denique affulgebat in ſella geſtatus uni- us Conl
vertalis ille Eccleſiæ Paſtor, ac Pontifex San- mnens
iſhimus, ipſius Chriſti Vicarius, Benedic. otenta
tus XIII. ſub Baldachino, albi coloris pre- Ilſiantian
tioſo Pluviali indutus, in capite refulgens n dan
infulâ, ac è manibus tenens accenſum ce- odorun
reum. Sella incumbebat humeris Prælato- Nonltzne
rum Referendariorum Signaturæ, Rochetis yiyit
& amiculis lineis indutorum t cingebatur à ſula core
cohorte prætoria, & armatis tribunis, ac ls nd
ſatellitibus de more: Sequebantur iterum ſeltavit
duo arcani Camerarii Aſſiſtentes, Proto- No- (endlt.
tarii Apoſtolici, Auditor contradictionum, In Pun
Corrector litterarum Apoſtolicarum, Præſi- buinen
dens plumbi, Judex confidentiarum, ac de- tor cum
nique Generales, & Procuratores Generales & Magi
Ordinum Mendicantium. Et ſic finita eſt alteprie
tota Proceſſio. ler, & hj
107 Summus ergo Pontifer exiſtens am in. jelk nor
templo Domini pleno Glori4, Majeſtate, & ulum u
Sanctitate initié ſtatim adoravit Sanctiſſi- tnto n⸗
mum Altaris Sacramentum, & ad Altare- Recez,
ſum-

. De Cœremoniis concomitantibus &. 77
ubimt ſummum depoſita oratione publica conſcen-
Uncuum dit theatrrum, & thronum altum ad hanc
Romer ſanctiſſimam functionem peragendam. Ubi
iltnidl unus ex Magiſtris Cæremoniarum Sanéctitati
atotah uæ coram ſiſtebat ad gradus ſacrati Throni
rilse Eminentiſſimum S. R. E. Cardinalem, & Pro-
nd-C. Ccuratorem Canonizationis, qui profunda ad
Pontificem facta inclinatione in genua pro-

ezertil
humm cicdebat, cui ſe adjungebat quidam Advoca-
gelenin tus Conſiſtorialis pariter genuſlexus; sicque
Pommen manens cum præfato Cæremoniarum Magi-
rids, Deni ſtro tentavit coram ſua Sanctitate primam-
louri inſtantiam per verbum Inſtanter, dignetur
erig Sua Sanctitas hos Beatos adſcribere Albo
getin Sanctorum, ad quod ornatè reſpondente-
mneißbidr Monſignor Maiellà Sua Sanctitas ſe èthrono
RKH levavit, ac genuflexus ſuper aldiſtorium In-
ttr fulà coronatus finem Lytaniarum de omni-
trtis bus Sanctis à Cantoribus decantatarum ex-
babtlr ii ſpectavit, ac iteratò thronum, ùt priùs con-
ePool ſcendit.
n puncto iterum præſtò erat alté fatus 108

d⸗ Eminentiſſimus S. R. E. Cardinalis Procura-
ben tor cum prioribus Advocato Conſiſtorj'ali.
nno & Magiſtro Cæremoniarum, repetente ot
relen ante priorem ſupplicam his verbis: Inſtan-
tleimi ter, & Inſtantiks. Cui denuò Monſignor Ma-
jella nomine Suæ Sanctitatis reſpondit, po-
fene in pulum univerſum adhortans, funderet in-
Mjelin tanto negotio novas ad Patrem luminum

preces. Quo præſtito Summus Pontifex ſe
24 4 ad

78 Difinktio I. Oueſtio II. G. III. de
ad faldiſtorium conferebat, primusque Car- Dollin
dinalis Diaconus ſtans à dextris ſonora voce torum
clamavit: Orate. Sua verò Sanctitas depo- turà d.
ſitâ infulà preces fudit, quibus finitis Car. vinz (
dinalis & læva clara voce clamavit: Levate. Venen
Et Summus Pontitex nunc ſtans intonavit
Hymnpum: Veni Creator Spiritut, quem Muſi- .K.E.
ci proſequebantor, dum interim Sanctiſf- Archi.
mus Pater thronum conſcendit, & in fine rum, i
alta voce ſubjunxit Colletam: DEIIS, qai Beatos
cordæ fidelium & c. Ccopum
109 Hac oratione finita ſedit Chriſti Vicarius ell
infulà tectus, Cui immediatè aderat idem elloren⸗
altè fatus Eminentiſſimus S. R. E. Cardinalis ftini V
Procurator ſtipatus priori Advocato Conſi- Can el
ſtoriali, & Magiſtro Cæremoniarum, flexôq; ic Jand
poplite tertia vice ſupplex inſtitit pro fien. mus, 4
da tandem Canonizatione his verbis: Ir. al II
ſtanter, Inſtantins, Inſt antiſſim. Cui ſæpe fa-
tus Monügnor Majella tandem reſpondit-, no, Di
quèòd Sua Sanctitas æquum, & decorum ſu- lone re
dicet, hos Beatos adſcribendos Albo Sancto- Patris
rum. Quo finito afferrebatur liber ille, ex Amen.
quo Summus Eccleſiæ Paſtor ſedens, & in-
fulatus pronuntiavit ſequentem Canoniza-
tionis Sententiam.

110 Ad Honorem Sanctæ, & Indivi- leeene
duæ Trinitatis, ad exaltationem fi-
dei Catholicæ, & Chriſtianæ Reli- lanre
gionis augmentum, Auctoritate-

Do-

De Cærewoniis eencomitantibus &.. 79
timtege Domini Noſtri JESU Chriſti, Bea-
tS tOrum Petri & Pauli, ac Noſtrâ ma-
nchu turà deliberatione præhabitàâ, & Di-
Lisfti vinà Ope ſæpiùs imploratâ, ac de
are Venerabilium Fratrum Noſtrorum
ne S.R. E. Cardinalium, Patriarcharum,
teime Archi-Epiſcoporum, & Epiſcopo-
oct, & rum, in Urbe exiſtentium Conſiliô,
n. M Beatos Thuribiũ Mogrobeſium Epi-
ſcopum, Jacobum de Marchia Con-
Chii feſſorem, & Agnetem Montis Po-
Rdu litiani Virginem, Sanctos, & San-
Gwen Etam eſſe decernimus, & definimus,
cinute ac Sanctorum Catalogo adſcribi-
ltre mus, ſtatuentes ab Eccleſia Univer-
se ſali Illorum memoriam quolibet an-
(E nô, Die Eorum Natali, pro devo-
m n tione recoli debere. In Nomine-
6 Patris, & Filii, & Spiritůùs Sancti.

5A bo.
Ur lei Amen.

Recenſentur Cæremoniæ ſubſequentes Ac-
6 XN tum Canonizationii Benedictinæ.
tationen

V Taque juxta candem Relationem Roma 111
Hit, T nam hæc Canonizationis ſententia prvæ-

udh⸗ fato

90 Diſtinctio I. Quaſtio II. f. W.
fato Advocato Conüſtoriali in acceptis re-
ferebatur, qui mox nomine Eminentiſſimi
6. R. E. Cardinalis Procuratoris devotiſſimas
fudit grates, Hagitans ſuam Sanctitatem, di-
gnetur ordinare confici Bullas Apoſſiolicas
fuper hoc Canonizationis actu; ad quod
aonuens Sanctiſſimus Pater repoſuit: De-
cernimus. Môxque ſæpe dictus Advocatus
Conſiſtorialis ad Apoſtolicos ſe vertit Pro-
to-Notarios rogans, conficiant jam ſuper
actis Canonizationis Inſtrumenta publica ad
perpetuam rei memoriam, ex quibus primus
Proto-Notarius illicò ſe convertit ad reli-
quos dicens: Vobis Teſtibus &.

112 Sua nunc Sanctitas depoſita Infulâà into-

navit ex libro, Aſſiſtentibus ſupra dictis
Hymnum: Te DEUIA Laudawmus, quem
proſequebantur Cantores clangentibùs buc-
cinis, tympanis, tubis, detonantibùs tor-
mentis, & Canonibs tam in area Vaticana,
quàm ex Caſtello S. Angeli, concrepantt-
bús undique per totam Almam Urbem cam.
panis. Decantatò ſic Ambroſianò Hymn
adjungebantur proprii horum recens Cano-
nizatorum Verſus, & Summus Pontifex de-
cantavit ad finem Collectas horum Sanco-
rum. Poſtea Cardinalis Diaconus; qui 5.
Evangelium decantârat, ſtans ad gradus ſi-
niſtri lateris Pontificii Throni decantavit-
Confiteor, apponendò nomina recens Cano-

nizatorum poſt nomina 88. Petri, & Pauli;
qua-

Necen
baliter
eadem

Ppronun
ſolenne
Hoc
gueban
tiam C
dacerdo
tate D.:
Credo,
lofujat
1cceptav.
5Kk. . G
ditionis,
Drime
Ccereme
Cardina
donderie
ArchiE
Nobiles
8K.b.
aor (Ce
duo bol
natos 1
l. Cardͤ
exſois
deaurat
honnihi
Rterum

1. Recenſintur Cœremoniæ ſubſequentes &c. &r
e qualiter & ipſe Summus Pontifex appoſuit
Enrii- eadem nomina tenens Crucem ante ſe, &
bereit⸗ pronuntians ſuper populum conſuetam, &
nium ſolennem Benedidtionem.
les Ahali Hoc actu ita concluſo omnes cerei extin-I13
n; guebantur, & Sua Sanctitas inchoavit Ter-
tepoſit riam Canonicam, induens interim veſtes
DsAn Sacerdotales ad Sacrum conſueta ſolenni-
SEeven rate D. T. O. M. offerendum, ſub quo poſt
ciaot ak Credo, & Verſum Offertorü conſedit in ſel-
entane la Iofulatus, ac ſuper ſinum habens gremiale
qube acceptavit Oblationes Eminentiſſimorum
DnNett S. K. E. Cardinalium Sacræ Rituum Congre-
,. gationis, utpote qui Principaliores erant.
ta lA Primam Oblationem anteibat Magiſteri 14
bus Coremoniarum comitantibûs quatuor ſa-
uEü tellitibûs Pontificiis; poſt hos duo Nobiles
zngentn Cardinalitii offerebant duos cereos ingentis
tonutt ponderis & molis cum Imagine S. Thuribii
1are un Archi-Epiſcopi, & Inügni Pontificio : Suos
cnm Nobiles aſſequchantur duo Eminentiſſimi
wllten S. R. E. Cardinales, unus Cardinalis Procu-
vohnefe rator Canonizationis à dextris ‚alter Cardi-
n erend nalis Epiſcopus à ſiniſtris. Mox offerebant
0s Ponth, duo Poſtulatores cauſæ ſingulos cereos or-
natos 12. librarum. Eminentiſſimum S. R.

lerut E. Cardinalem Presbyterum anteibant duo
“ ex ſuis Miniſtris portantes duos panes, unum
774 cnn deauratum, deargentatum alterum, elevato
nic⸗ nonnihil in medio Inſigni Ponrificio. Hos

eH.
nn iterum ſequebantur due Poſtulatores cauſæ
an cum

1II5

82 Diſtindtio I. Quaſtio II. A. IV.

cum lſuis cereis, ùt ſupra. Demum Eminen-
tiſſimum S. R. E. Cardinalem Diaconum an-
tecedebant duo Nobiles Cardinalitii afferen-
res duo doliols, unum desuratum, deargen-
tatum alterum: Poſt hos concludebant pri-
mam oblationem duo Poſtulatores cum ſuis
cereis, ut ſuprà. Et hoc ſervato ordine offere-
bant ad Thronum Suæ Sanctitatis (pecificata.
Secunda, & tertia Oblatio pro S. noſtro
Jacobo de Marchia, & S. Agnete Dominica-
na fiebant eædem, & eodem modo; offeren-
tes tamen erant tres alii in utraque oblatio-
ne Eminentiſſimi S. R. E. Cardinales, & Pa.
tres primi ex S. Dominici, & noſtro Seraphi-
co Ordine.
Peractis his Oblationibus Eminentiſſimi
D. D. Cardinales ad ſuas ſe ſtationes, & or-
dines conferebant oſculatis manu, & popli-
te Sanctiſſimi Pontificis, qui lotis poſtea ma-
nibs reſiduum peragebat ſacrum, ad cuſus
finem conluetò modê populum benedictum
dimiſit. Et hæ erant Cœremoniæ hujus ſo-
lemniſſimæ Canonizationis (ex quibus etiam
duæ aliæ ſubſequentes, ſicut & Sancécti Joan-
nis Nepomuceni Mart. colligi poſſunt) fin-
gulariter condecoratæ à S. Pontifice, cun-
Gas Cœremonias Summa Majeſtate, & pari
ecxemplo perficiente. Si proin in harum-
transſcriptione juſtò longior fui, parce meæ
curioſitati, & indulge aliquid tuæ ernditio-

ni; non enim ſemper habemus tam ſojem-
nes

Lec⸗

nes die
lucidan
Ob
resz
jori po
ſpecifi.
colum
rum, 8
ligere
Symbol

Drc

0
1en
am eni⸗
jure Sang⸗
cèt hon
le dece
2te San
in kaltis
Muartyr
Corpora
meri oul
Niquiv
Omnibus
compen
Nebet

Rehation

.x. Recenſentur Cœremonia ſubſequent s & . 83

munkthn nes dies, aut ſecutam Romæ noctem totam
Diconmg lucidam, & illuminatam.
galtiaken Oblationes iſtæ non ſemper fuerunt pa- 116
tuntee res; à tempore tamen Innocentii IX. ma-
clodebu j0ri pompâ obſervabantur, & ultra ſuperiùs
ſpecificata interdum offerebantur turtures,

toresn 100 Sran
ordtece. Ccolumbæ ordinariæ, avésque variæ, quo-
hehe rum, & priorum ſignificationem variam col-
dogtn ligere poteris ex ipſa natura rei, aliisque
ehom SYInbolicis Scriptoribus.
odozolke
trngle ln §. V. .
nsdd Ordo Omnium Solenniter Cano-
noltoeng nizatorum.
bnnent Ms Sanctis deferendi honorem publi- 117
torl cum non eſt ita novus in Eceleſia DEl,

*“ jam enin3 tempore Clementis Papæ I. de
otisolen are San ij publichs honor addicebatur, It-
run . t on tali pompàâ, quæ modernum Eccle-
ehee ſia ecet, & ornat ſtatum. Quôd enim- ſ
und is acta Sanctorum jam ex tunc referebantur
hann in faſtis & Chronicis Eccleſiarum, agones
1a l Martyrum in Eccleſiis pingebantur, ipſorum
n corpora ſub, & in Altaribus exponebantur,
poſu meri cultus & ſigna modernæ Canonizatio-
hnnfin, ni æquivalentia erant. Quod certum, & ab
jelae, omnibus receptum eſt, ut tamen quaſi in-
oni compendio omnes ſelenniter Canonizati
is, haberi poſſint, adducam eosdem ex dicta
e Relatione Romana, concordante cum doctil-
us tin . F 2 ſimo

84 Diſtinctio JI. Ouæſtio II. H. V.
ſimo Mabillon. Eminentiſſimo Brancato,
aliisque in hac materia graviſſimis Audori-
bus.

II8 Itaque à Joanne XV. Albus Sanctorum-

cœpit, dum pro primo ſolenniter Canoniza-
to, ſeu Sancéto declaravit S. Udalricum Epi-
ſcopum S. Joannis in Laterano Annéô 993.
Bulla, quæ prima de Canonizatione inveni-
tur, incipit: Cum Conventus fabtus eſſet &.
Et hic eſt ille San Rus UIdalricus, qui Augu-
ſtæ Vindelicorum apud RR. LDD. Patres Be-
nedictinos ad SS. U dalricum & Affram, pub-
lica, & ſolenni veneratione hodiedum feſti-
vè colitur.
119 A Gregorio V. poſtea huic Albo inſertus
eſt S. Adalbertus Epilcopus Pragenſis, &
Martyr: fuit autem hic Sanctus Canoniza-
tus in Polonia ad preces Ottonis Imperato-
ris, & Bolleslai Regis Poloniæ.
A Joanne XX. S. Adalardus Abbas ad
ſupplices preces Richardi Abbatis à Corbeio
Annò 1020.
A Benedicto IX. S. Stephanus Rex IInga-
riæ, ejusque filius Emericus. Annòô 1036.
Item S. Simeon Monachus à Siracuſis ad pre-
ces Popponis Archi-Epiſcopi Trevirens,
qui in hoc negotio S. Pontitici ſcripſit, & pe-
titum obtinuit. Item S. Simeon Eremita ex

Armenia.
A Clemente II. S. Vibolata V. & Martyr.

cujus Canonizationem obtinuit Norbertus
A

Abbas.

Al.
jenſis
nè 10
Giit.
tisbon
tranſit
ſacrum
Canon
lex eer
cis 5. V
ſee S.l
in trand
Tir. I
fundus
mos pi
Ab
nenſis,
Cilium
A (
menſis,
A V.
niacen
Ab
dum (
eſler.
ra Anr
ſcopus
Canor.
A
Annò
Anagn

Ordo omnium ſolenniter. 9 5½5

ſ..
n0 Parent A Leone IX. S. Gerardus Epiſcopus Tul-
insutu lenſis, in Romanæ Eccleſiæ Conſiſtorio. An-

nòô 1050. poſtquam Sua Sanctitas & Gallia re-
näen diit. Item S. W olffgangus Epiſcopus Ra-
erins tisbonenſis, quam civitatem Leo Papa in.⸗
ehrork tranſitu per Germaniam inviſit, ibique ejus
e ſacrum corpus elevavit; quod tunc adhuc
AdE Qanonizationi æquivalebat., Idem Ponti-
oneid fex elevavit corpus S. Erhardi, unius ex ſo-
du Eι Ciis S. Wolffgangi. Item ab eodem Ponti-
,G fice S. Urius in Monaſterio S. Juſtini Paduæ,
. as in tranſitu illius loci contra Regem Panno-
EAent niæ. Item S. Felicitas Virgo. Item S. Ge-
odein rundus Epiſcopus Tullenſis. Item S. Maxi-
mfmus Epiſcopus Paduanus.
eArine Ab Alexandro II. S. Arialdus M. Mediola- 120
Dugſb nenſis, quorſum Papa venit in itinere ad Con-
dsCας cilium Mantuanum Annéô 1067.

önisluhen A Gregorio VII. S. Joannes Abbas Par-
mmaenſis, Ordinis S. Benedicti.
4u A Victore III. S. Alferius Monachus Clu-

atSCHE niacenſis, & diſcipulus S. Odilonis.
Ab Urbano II. S. Erbembaldus Annô 1095.
Nelg dum Guido Archi-Epiſcopus Mediolanenũs
Ad« eſſet. Item S. Attilanus Epiſcopus à Tamo-

ueb ra Annéô 1098. Item S. Maximilianus Epi-
Tueis ſcopus à Palermo; licèt alii velint hunc eſſe
Crn Canonizatum à Pio II.
oobreon- A Paſchale II. S. Guibertus Confeſſor-

Annéô 1099. Item S. Petrus Epiſcopus de-
o“ Anagnia Annô 1110. Item 8. Gotthardus
t Mie, F 3 Epfl.

86 Diſtinctis I. Quaſtio II. I. F.
Epiſcopus Hildeshaimenſis; licèt alii velint m J
hunc eſſe Canonizatum ab Innocentio Il. Aos
Item S. Angilbertus Abbas, cujus vitæ deſcri. tas rer
ptio dum Pontifici Paſchali ab Anſchero Ab- 1168.
bate præſentabatur, conceſſit eidem Ponti- rienſis
fex honorem, & cultum Sanéctorum. lpice
121 A Calixto II. S. Bertholdus Epiſcopus Par- ſa
menſis, & S. Hugo Abbas Cluniacenſis. remit
Ab Innocentio II. S. Hugo Epiſcopus Gra- dalun
tianopolitanus in Piſa Annô 1134. Item §. cinus
Godeardus in Concilio Rhemen Anné nus/
II38. Item S. Petronius Epiſcopus Bono- ugoi
nienſis, cujus corpus tempore Innocenti in. Müsfer
ventum fuit in Eccleſia S. Stephani in civita. IIi.

te Bononiæ. Item S. Juſtus Epiſcopus in- Alr
Theate. Item S. Sturmius in II. Concilio SAnn
Lateranenſi Annò 1139. A C

A Cœleſtino II. S. Otto Monachus, àö dnz
Epiſcopus Bambergenſis. Item S. Conra retob
dus Epiſcopus Conſtantienſis. ns
Ab Eugenio III. S. Henricus Imperator. Compe
Ab Alexandro III. S. Eduardus Rex An- AC
gliæ Annéô 1161. in Anagnia, ubi, dum mo- rentaß.
raretur, ut in Galliam pergeret ſchismatis Aupli
tollendi ergè, upplices litteras obtinuit tam ſocpos
ab Henrico Rege Angliæ, quàm ab Epiſco- dos
pis illius regni. Item S. Helena vidua, quzx Cuab
redeundé & Palæſtina fortiter Martyrium- broſee
ſubiit, ac Canonĩzata fuit Annô 1164. Item lem
S. Bernardus Abbas eôdem Anné in Ana- kem
gnia. Item S. Canutus Rex Daniæ ad inſtan- be
tlam

ſh. Ordo omnium ſolenniter & e. 87

tid tiam Waldemari ejus filii, cui per ſuos Le-
nnoeel. Latos ſupplices Alexander Apoſtolicas litte-
SNies ras remilſit, Confectas in Benevento Annòô
Auchre 1168. Item S. Thomas Epiſcopus Cantua-
eienge rienſis in Signia Annòô 1173. 2. Februarii ad
oronn. lapidem ſepulchralem, qui conſpicitur in.
Loſron dicta civitate Signia. Item S. Theobaldus
acenls Zremita de Vicenza. Item S. Joannes Me-
dlcgnd da Pundator Humiliatorum. Item 8. Gal-
, I dinus Epiſcopus Mediolanenſis. Item S. Da-
enet A vinus Armenorum Conſeſſor, cujus S. Cor-
ſconse pus quieſcit in Luca. Et denique 8. Guiliel-
lei mus Fundator Eremitarum in monte Virgi-
lane A Lucio III. S. Bruno Epiſcopus Segnen-
d ſis Annô 1182.
u A Clemente III. S. Otto Epiſcopus An-122
Monrn nò 1189. Romæ. Item S. Stephanus de Mu-
6C reto Fundator Ordinis Grandimontenſis An-
tend⸗ n6 1189. Item S. Rodoſindus Epiſcopus
Compoſtellanus.
A Corleſtinvo ll. S. Petrus Epiſcopus à Ta-
udu rentaſia Annòô 1191. Item S. Ladislaus Rex
ubin Angliæ Annéô 1I91. Item S. Malachias Epi-
re in ſcopus in Ivernia Anno 1192. Item S. Ubal-
Soine qus Epiſcopus Eugubens. Item 8. Joannes
nle Gualbertus Fundator Ordinis Vallis Um-

ni niün broſæ in S. Ioann -- Laterano Annòô 1193.
rMunſ Item S. Bernardus Epiſcopus Annòô II93.
Item S. Sylvanus Diſcipulus S. Bernardi. Item

dnn 19 S. Bernardus Epiſcopus Hildeshaimenlis.
nient, F 4

88 Diſtinctio I. Quaſtio II. J. V.
Ab Innocentio III. S. Homobonus in §.
Joann. Laterano I. Jan. Annéô 1198. S. Vul-
ſtanus Epiſcopus Anné 1203. Item S. Cune-
gunda Annòô 1200. Conjux S. Henrici Impe-
ratoris, quacum votum virginitatis D EO
fecit. S. Procopius Bohemus, Abbas Mona-
ſterii S. oannis Baptiſtæ in Bohemia Annò
1214. Item S. Gilbertus Fundator Ordinis
Sempringamenſis Annòt 211. Item 3. Gui⸗-
lielmus Dux Aquitaniæ Annéô 1202. juxta
Baronium.
Ab Honorio III. S. Guilielmus Archi-Epi-
ſcopus Bituricenſis Annòô 1218. Item S. Wil-
helmus Abbas Annô 1224. Item S. Lauren-
tius Epiſcopus Dublinenſis 4225. Item S. Wil-
helmus Archi- Epiſcopus Eboracenſis Annò
1226. Item S. Hugo à Borgona Carthulia-
nus, & Epiſcopus Liconienſis Annô 1227. &
S. Geltruda V.

12 3SA Gregorio IX. S. Franciſcus Aſſiſias ma-

gnis ſolennitatibus in Peru Annô 1228. 8S.
Virgilius Epiſcopus Salisburgenſis in Ana-
gnia Annòr230. Item S. Antonius Paduanus
Spoleti Annéô 12 32. Item S. Dominicus Con-
feſſor Rieti Anno 1233. Item S. Eliſabetha
Regina Hungariæ in Conventu PP. Domini-
canorum in Peru Annô 1235.
Ab Innocentio IV. S. Guilielmus Epiſco-
pus Briocenſis Anné 1247. Item S. Edmun-
dus à Candelberg in Lion Anné 1248. S. Pe-
trus

ttus M. i
laus Ppil
Ab A
8§. Colvn
Monach
AblI
Annòôt!:
A CL
Poloniæ
4 Cte
qui &M⸗
tia Abbat
A Bont
lie Annò
A Uer
CGeſtin
ſcopus
Ppiſcopt
mmas A
A Ce
1347. AJ
Anno t
AblI
dæ Ann
A Be
ſoanne
Dicecen
A M

1.,. Ordo omnium ſolenniter &. 89

Vobonus trus M. in Peru Anno 1253. Item S. Stanis-
NR laus Epiſcopus Gracavienſis.
lens a Ab Alexandro IV. S. Clara Annô 1255.
Hemin S. Columbanus Abbas & Pater multorum
itu Monachorum.
Aek. Ab Urbano IV. S. Richardus Epiſcopus
Bohenank Ann 1261.
en A Clemente IV. S. Hedwigis principiſſa
lend. Poloniæ Annéô 1267.
6n A Gregorio X. S. Leo Epiſcopus de Roan,
qui & Martyr fuit. Item S. Franca de Placen-
rueArctn tia Abbatiſſa Ordinis Ciſtercienſis.
lend, A Bonifacio VIII. S. Ludovicus Rex Gal-
tendlun liæ Annòô 1297,
.Nenf; A Clemente V. S. Petrus de Morono, ſeu
riceh Coleſtinus V. Annéô 1313.
uCrnh A Joanne XXII. S. noſier Ludovicus Epi- 124
Annouu ſcopus Tholoſanus Anné 1317. S. Thomas
Epiſcopus Erfordenſis Annô 1317. 8. Tho-
llun mas Aquinas Annòô 1323.
Nanönun 4 Clemente VI. S. Ivo Presbyter Annô
ens v 1347 Avenionis. Irem S. Eleazarus Comes
niveitni Anno 1349. 15. A prilis. . HZ
mincut Ab Urbano VI. S. Catharina filia S. Brigi-
Sln dæ Annòô 1375P. 77 .
phn A Bonifacio IlX. S. Brigida Vidua Annô
1390. S. Joannes Confeſſor in Bretagne. §.
Amuhr Joannes Bridlingtonus Canonicus Kegularis
El Diœ ceſis Eboracenlſis.
*R A Martino V. S. Sebaldus Eremita, Regis

90 Diſtinctio I. Quaſtio Il. J. V.

Daniæ filius. Item S. Monica Mater S. Augu-

Ab Eugenio IV. S. Nicolaus Tolentinus
Annòô 1446. S. Bellenus Epiſcopus Paduanus,

& Martyr Annô 145 I. Alii putant ab Euge-

nio III. S. Florentinus EpiſcopusArgentinen-
ſis.
A Nicolao V. S. noſter Bernardinus Se-
nenſis Annò 1450. 29. Junii.
A Calixto III. S. Vincentius FerreriusAn-
nòô 1455. S. Osmundus Epiſcopus Salisburii
in Anglia. S. Edmundus ex Regio Anglorum
ſanguine.
A Pio II. S. Catharina Senenſis Romæ
Annô 1461.
125 A Sixto IV. Sancti Martyres Berardus, Pe-
trus, Otto, Accurſius, & Adjutus Ordinis
Minorum Annòô 1482. S. noſter Bonaventu-
ra Cardinalis, & Epiſcopus Albanenſis Annôò
1482. S. Albertus Carmelita Annéô 1476.
Alii volunt 1456.
Ab InnocentioVIII. S. Leopoldus Auſtriæ
Marchio Annô 1485.
A Julio II. Sancti Martyres Joannes, Be-
nediétus, Matthæus, Iſaac, Chriſtinus, Atha-
naſius, Laurentius, Rogumilius diſcipuli Or-
dinis S. Romualdi.
A Leone X. S. Bruno Fundator Carthu-
ſianorum Annô 1514. S. Franciſcus de Paulas
Annòô 1519. S Caſimirus Rex Poloniæ Anné
I72I. S. Leo Epiſcopus Seonenſis. At

AMb AG
1623.
rentinvs

8. Pami⸗

A Jul
nisS. Ba
A Six
Minorur
AClen
Ordiniss
dos de be
Abaule
5§ Carolas
ſas betr
A Gre
Dhilppoe
ciſeus X
trII2. M.
Ab II
togalliæ
Corſinus
Ab A
9 aprilis
Nora Re
A Ce
Cantara,
91669
A
§. Pran

Cietatis

1. Ordo cm vium ſelenniter & t. 91

MNah Ab Adriano VI. S. Benno Epiſcopus Annò
17523. S. Antoninus Archi-Epiſcopus Flo-
aus Thi rentinusAnné 25 23. S. Damianus Confeſſor.
in S. Famianus de Colonia.
uth A Julio III. S. Sylveſter Monachus Ordi-
DAgu nis S. Baſilii.
A Sixto V. S. Didacus Confeſſor Ordinis 126
Berdatiun Minorum Annéô 1188.
A ClementeyVIII. S Hyacinthus Confeſſor
Pemma Ordinis S. Dominici Annò594. S. Kaymun-
onee dus de Pennafort.
egioinge A Paulov. S. Franciſca Romana Annôr6os.
S. Carolus Borromæus Annô 1610. in Eccle-
Zenels e ſia S. Petri I. Novembris.
A Gregorio XV. S. Iſidorus Agricola. S.
SNertein Philippus Nerius. S. Ignatius Lojola. S. Fran-
cnsht ciſcus Xaverius. S. Thereſia in templo 3. Pe-
lerhoome tri 12. Martii Annéê 1622.
bimeu Ab UrbanoyIII. §. Eliſabetha Regina Por-
a Aui tugalliæ Annô 8. Jobilæi 162 5. S. Andreas
Corſinus Romæ 12. Aprilis.
polut Ab Alexandro VII. S. Pranciſcus Saleſius
9. Aprilis Annòô 166 f. 6. Thomas de Villa--
sſomg Nova Romæ 1658.
ricingt A Clemente X. S. noſter Petrus de Al- 127
8 Cleſl cantara, & S. Maria Magdalena de Pazzis An-
nô 1669. 23. Decemb.
ltori A Clemente X. S. Cajetanus Tienæus.
S. Franciſcus Borgias tertius Generalis So-

eſcutel . Beniti 5. L.
Polonel cietatis ESLI. S. Philippus Benitius. . u-
dovi-

⸗
nli

92 PDiſtinctio I. Quaſtio II. F. E.
dovicus Bertrandus, & S. Roſa Limana 12.
Aprilis Annéô 1671.
Ab Alexandro VIII. S. Laurentius Juſti-
nianus. S. Joannes Capiſtranus. S. Paſcha-
lis Baylon uterque ex noſtro Seraphico Or-
dine. S. Joannes de S. Facundo, & S. Joan-
nes de DEO. Annòô 16 90. 14. Octob.
A Clemente XI. S. Pius V. Pontifex. S. Fe-
lix de Cantalycio Capucinus. S. Andreas
Avellinus. S. Catharina Bononienſis 22. Maij
Annéô 1712.
128 A BenedictoxIII. S. Thuribius Archi- Epi-
ſcopus Limanus. S. noſter Jacobus de Mar-
chia. S. Agnes de Monte Politiano 10. De-
cembris Annéô 1726. S. Peregrinus Lazioſi.
S. Joannes de Cruce. S. noſter Franciſcus
Solanns 27. Decembris eodem anno. §.
Aloyſius Gonzaga, S. Stanislaus Koshka
31. Decembris eodem anno. Idem Sanctil-
ſimus Pontifex annéô 1728. 16. Maij in ipſo
Sacratiſſimo Pentecoſtes die etiam Canoni-
Zavit S. Margaritam de Cortona ex Tertio
Ordine S. P. N. Franciſci. Ac demum anno
1729. 19. Martii S. Joannem Nepomuce-
num M.

129 Circa hunc Ordinem annoto duo. Pri-

mum eſt; multos hic referri ſolenniter Ca-
nonizatos, de quibus tamen non à tota Ec-
cleſia ſeu Sacrum, ſeu Divinum Officium-
perſolvitur: orgo ſubſiſtunt dicta à num. 12.
&ο21. Imò videtur, quòd Pontifices inci-
plen-⸗

pientes
tint de!
non dill
Beatific⸗
guere d
non add
gentis,
latione!
Prancile⸗
Ordine c
aſ0.
legnantes
Pterea dic
ilorun
Ablt: er
Ciltingo⸗
dentalite
ſolennita
Alteru
Dom Aug
& Mona
dico 85,
ſcorum,
Dohizatu
honoren
berto e
Leone
liort o
dioni R
antiq

D. Mal

iin Ordo omnium ſoalenniter & . 93
uin pientes ſolenniter canonizare non cogità-
renie rint de Beatificatione: ergo cùm Ipſimet
a. 5N 20. diſtinxerint inter Canonizationem &
enmne Beatificationem ſolennem, nec nos diſtin-
o, d guere debemus, ſi ſcilicet in Beatificatione
40N non addatur certa mens Pontificis reſtrin-
D gentis, ſeu modificantis. Certè in hac re-
c Tatione Komana ex ſolo noſtro Seraphico-
s. S Pranciſcano, Clariſlarum, ac Tertiariorum
onel Ordine omiſſi ſunt ſolenniter Beatihcati ul-
„tra 0. Anne propterea credendi ſunt non
biuint regnantes cum Chriſto in cœlis? Anne pro-
htuttl pterea dices Sacrum, & Officium Divinum
Cſtinon in illorum honorem perſolvi idololatricè?
eginelu Abſit: ergo ſignum eſt, quòd Canonizatio
lerhud diſtinguatur à Beatificatione tantùm acci-
gen m dentaliter, ſeu penes majorem, minorémve
hs Ki ſolennitatem.
nk Alterum eſt; revera S. Udalricum Epiſco-130
6.Mih pum Auguſtanum ex Celeber. Ord. S. Bened.
etunꝑ S Monaſterio Imperiali inde principalitet
onal dicto SS. Udalrici, & Affræ Auguſtæ Vinde-
denme licorum, primum eſſe, qui ſolenni ritu Ca-
n Mus nonizatus it. Volunt quidem multi, iſtum
honorem omnium primò contigiſſe Svid-
to An! berto ex eodem Sacratiſſimo Ordine; à
leme Leone III. Verùm judico (ſalvo ſemper me-
vont liori judicio) tutiùs inſiſti poſſe huic Kela-
nOh“ tioni Romanæ; in qua me confirmat illud
dnlm antiquitatum, & eruditionis prodigium K.

ntftst D. Mabillon Presbyter, & Monachus Bene-
6 dicti-

94 Diſtinktio J. Quaſtio II. G. V.
dictinus Congregationis S. Mauri Prafatione
in Saculum E. p. 44 5. ac Eminentiſſimus no-
ſter Brancatus tom. 4. giſp. 15. art. I. num. 14.
Licèt hic tom. 3. diſp. 6. art. 3. num. 47. con-
trarium infnuare videatar. Horum ergo
duorum Virorum Prior ita ſcribit. Scio
Bellarminom, & alios id (hoc eſt Canon'za-
tionis initium, de quo ibi tractat) ahihs re-
ferre, nempe ad Pontificatum Leonis II. qui 5.
Svidbertum Epiſcopum regnante Carolo M. San.
ctorum Catalogo adſeripfiſſe fertur. Edita ſunt
apud Surium litteræ (pergit præfatuseAudtor)
zum Kixfridi Trajedtenſis ad Khenum Epiſcopi ad
Ludgerum Monaſterienſem petentis, ut modum,
E& ordinem elevationis, & Canenizvationis iſtins
ſèriptis mandaret: tum ipfius Ludgeri idipfum-
equentit. Vernhm has litteræs föelitias eſſt de-
monſtravimus Saculo 3. MNoen majoris momenti
eſſe videtar ſantti Albani Martyris Canonixatio,
quaæ ab Hadriano Papa Annô D. CC. XCIV. per
Offam Merciorum Regem obtenta aicitur apad
Spelmannnm: tum qnia longè ante iſtud iempu
Albanus pro S. Mariyre babebatur, teſte Bedd:
tum quia hac narratio nullé legitiméò nititur te-
ſtimonib, imo (at quidem videtur) fals. Nam
in libro de vitaæ Offe ſecundi apud Maithenum Pa-
rviſium, Offa dicitur conveniſſe Pontificem, non ad
S. Albanum inter Sanctos referendum, ſed ad Ca-
vonivandum, & privilegiandum ejus Monaſte-
rium autloritate Romani Peutificit. Et tunc,
deſcriptis aliquibus de B. Othmaro, ita ſub-
jun⸗

jungit.
mintum
nomxatis
in fregg
nli Eyjij
Oleſie Eyj
„ DCC1
integtar:
Huc adda
nit forma,
„in Palat
„bruarias
„pa cum
„bus Dia
„Nevere
„copos
„ſol, ſi
Presb.
„quem
„gatur.
„ Udalri
„ & qui
Iuhrale;
llaalrici
cultui d
we derſ
rd à .
mus, u
Augub
Propa⸗

Naori its
nedtlinu
Gt. l M
nun en
„Horont
1 ſerſbit
dc elCin
acter)
Luuril
e (odtN
ur. Hl
telaruegl
binun hit
lertit, 1
neiv ini
Lulemi 4
1 fliie,
nijni
tprit CNα
.C0. W
nla Ali
te iſein
AIur, (
Gimniuin
)
,Ail
griflen 4
den, l
mj N
ſin N
hmro⸗

Ordo omnium ſolenniter &. 9 ⁵

jungit. Primum itaque indubitata fidei monu-

mentum de ſolemni per Romanum Pont ifitem Ca-
„onizatione invenimus Diploma Toannis A. qui
in frequenti Epiſcoporum con ventk, ad preces Liu-
tolſi Epiſcopi Aaguſtani, Udalricuw ejusdem Es-
cleſiæ Epiſcopum in öanttornm Album retulit An-
„ DCCCC. XCV. Has Zoannis litteras damus
integras in fine vita S. Udalriei: ſed fragment um
uc adducere juvat ad probandam Canenivatio-
nis formam. „Cum Conventus eſſet factus
„in Palatio Lateranenſi pridie Kalendas Fe-
„bruarias, reſidente Joanne Sanctiſſimo Pa-
„pa cum Epiſcopis, & Presbyteris, adſtanti-
„bus Diaconibus, & cuncto Clero, ſurgens
„Reverendiſſimus Liutolfus Auguſtæ Epi-
„Icopus inquit. Domine Sanctiſſime Præ-
„ſul, ſi vobis placet, & omnibus Epiſcopis, &
„Presbyteris hic reſidentibus, libellus,
„quem præ manibus habeo, coram vobis le-
„gatur, de vita & miraculis venerabilis
„ldalrici, ſanctæ Eccleſiæ dudum Epiſcopi,
„S& quid libitum fuerit vobis, decernatur.
Iis pralectis ſanæit Pentifex, quatenus memoria⸗
Ildalrici jam præfati venerabilis Epiſcopi, Divino
culeui dicata exiſtat, & in landibu: DEl diut iſſi-
miè perſolvendis ſemper valeat proficere. Id ve-
rò à Liutolfo ea ratione factum exiſtima-
mus, ut S. Udalrici cultus, quem ipſe in ſola
Auguſtenſi Eccleſia inſtituere poterat, latiuùs

propagaretur auctoritate Romani Pontihcis:
quod

96 Diſtinètio IJ. Quaſtio III. ſ. I.
quod alii poſtea in religionem verterunt..
Hæc Mabillon cit. loc. S
131 Per hoc tamen non intendimus S. Svid-
berto, Albano, aliisve negare gloriam ſandi-
tacis, ſed tantùm, quòd Summi Pontifices il-
lum honorem Sanctis decernere adeèò ſolen-
niter necdum ſint ſoliti. Ante enim illa-
tempora (ut magis annotavi à num. &. ha-
bebantur ſimiles inſignes ſer vi DEl pro San-
ctis per vocem populi, Principum, Epiſco-
porum, aut etiam Romani Pontificis (qui uti-
que pari modò in hoc habuit auctoritatem,
ſicut alii Epiſcopi) voluntatem.

QuEGÆSTIO III.

An ſit de Fide, Canonizgatos San-

tiſſimo Pontifice Benedicto XIII. eſſe
Veros DEI Amicos, in Cæle
Regnantes?

Propugnatur Sententia Benedicti XIII.

132 GI dicta Quæſt. Prima ſubüſtunt, hæc fa-

cti quæſt'o nullam pati videtur difficul-
tatem; nihilominus rem hanc impræſentia-
rum ex integro tractabimus, ut, quæ in illa
Quæſt. Prima dicta non ſunt, hinc colligan-

tur. Itaque extra dubium pono, poſſe à

Pontifice quemdam Canonizari ſic, ut hre⸗
cis

pnpu
cise gecl⸗
cum lecul
in Corlo⸗
Chricto.
tinebantti
ut Sand
gic etiam
Canoniz
gratiee,
Aſto adhus
tom cogn
ſumnat.
Iler ratio
Gum adh
ninate; 8
tiam an
Uleri
ſind veri
Chriſto
tenendon
i negot
ichcolt⸗
dan ort
fundam

fem qu

Dartem
tionem.,

l.6 propugnatur Sententia Bene dicti Xlll. 97
bemvns cisé declaretur illius præſens gratiæ ſtatus
cum ſecuritate adipiſcendi gloriam actualem
endinus in Cœlo, eſto acdtu necdum ibi regnet cum
zegom Chriſto. Sic enim Sancti V. T. adhuc de-
nmipom tinebantur in limbo, & tamen colebantur
mnetené ut Sancti, ſen Canonizati Eccli 44. E& ſeqq.
Aues Sic etiam Pontifex poſſet Enoch, & Eliam
We Canonizare, declarandé ipſos eſſe in ſtatu
eryilln gratiæ, & ſecuros de gloria adipiſlcenda.;
nepunh eſto adhuc vivant, DElIMque intuitivè nec-
ontfſeS dum cognoſcant; ùt fuſiũùs dixi in Tract. de
t alm Conſummat. Mani diſt. I., 4. 2. G. II. Hac pa-
riter ratione poſſet Pontifex aliquem San-
Qum adhuc in purgatorio exiſtentem Cano-
0 U nizare; & quidem à fortiori, cùm poſſit glo-
riam actualem declarare. Vide num. 6.
2AtI lIreriùs ergo quæritur, num Canonizati 133
toMu ſint veri Amici DEI adu regnantes cam
„((I Chriſto in Cœlo? Et num hoc Fide Divina
. tenendum ſit? ita ut Pontifex in hoc gran-
di negotio errare non queat? Circa quam
difficultatem Hæretici protervè contendunt,
Sanctorum Canonizationem nullo prorſus
Nenelſil 0e ee
fundamento niti; imdò eſſe potius ſingula⸗
Glum “ rem quamdam Anti: Chriſtianæ ſuperhiæ
Gem“ bPartem, aut gentilitia ſuperſtitionis affec⸗
veinm tionem. Et ideo calumnioſus ille Hæreſiar=
ſe cha Joannes Wicleffus, ùt refert Thomas
gcch Waldenſis Tom. 3. de Sacram. tit. 14. 6. 122.
dicit: Non minus poteſt Sanctum Canoni-

uilon, zare Prosbyder luaune Rex E.thiopiæ

tem.

98 Diſtiactio I. Quaſtio III. H. I.
Turca, aut Sultanus, quàm Pontifex Roma-
nus. Inter Catholicos etiam Cajeranus I.
Tam. Trabctatuum. Tratt. de Indulg. ad quliam II.
& Canus lib. 5. de Locis cap. 5. ad finzm docent,
ſolùm eſſe pieè credendam Pontificis in hoc
negotio infallibilitatem, non autem verède
fide. Cuſjus etiam fententiæ dicunt eſſe ip-
ſum D. Thomam. quodl. 9. art, ultimo, noſſer
tamen Brancatus oſtendit contrarium ex D.
Thoma; communiter enim Doctores Ca-
tholici tradunt, S. Pontificem fuiſſe, eſſe, &
fore in negotio Canonizationis infallibilem.
Ubi iterum annoto, in primæva Eccleſia-
(& credibiliùs adhuc poſt tempora Alexan-
dri III. non faiſſe diſtinctionem inter Beati=
fica-& Canonizationem; adedôque pari pal-
ſu ambulant. Et forſan ideo dicit La-Croix
Jom. 9. lib. 6. p. 2. um. 377. quòd Canoni-
zatio differat à Beatificatione partim acci⸗
dentaliter, partim etiam Velut ſubſtantiali-
ter. En hic Author dicit, Velut ſubſtantiali-
ter; nimirum quia ad Canonizationem ad-
hibentur plura examina, plures invocatio-

nes Spiritús S. major pompa exterior;
quia in Beatificatione tantùm eſt licentia, in
Canonizatione verò definitio de tali Servo
DElI colendo. His præmiſſis .
134 Dico. Eſt de fide tenendum Canonizatos

à S. Pontifice, eſſe veros DEI Amicos in-
Cœlo exiſtentes. Ita Scotus I. diſt. 26. 4. u.

J. ad tertium & . circa medietatem quæſtio-
Rls⸗

Pro
nis, ul
tixat0s
talipe
ei lor
Luant
habem
ad init
rum, 9
werer⸗
rilian t
implici
unt inl,
Donav.
QWam P
lus bon
ſcopi
Epilco
rare,
infert⸗
ſlio,
tot er
nidet 2
nnive⸗
ſec et
dankt
art.
wuß,
Llori⸗
etian.
non
bis,

1 l
Catiterle
1Cfenen
A in
AKrin
nticcsn
autemne
dicvunkes
tAultimn,
ntrarione
Dodors
luile
dis incli
merab
whort
enn inler!
edueſe
cicitl
udt
e Ptnn 4
lot ſobſu
ler Mn
nizatione.
Uresinn
exlerd
clt leen
eui⸗

m Cm
1 Ani
,,
teng

Propugnatur Sententia Benedicti XIIlI. 99
nis, ubi Canonizatos vocat Sanctos authen-
tivatos ab Eccleſia, quæ cùm nec fallere, nec
taili poſſit, meretur omnimodis aſſenſum fi-
ei ſupernaturalis. Et 3. diſt. 40. 4. un. H.
Quantum ad ſecundum & . ita docet: Tertid
babemus exempla Santtorum plura, & eficaciora
ad imitandum. Et quurto plura merita Sanlto-
rum, qui forte non tanthm ſibi, ſed etiam nobis
meruer unt, & nos etiam meremur invocands an-
xilism eoram, & interceſſionem apua D EIUIM.
Simpliciter ergo plura adjutoria, & eſtcatiora
ſunt in Lege Chriſtiana, quàm Veteri. S. verè
Bonav. traét. de Canoniz, p. I. art. I. Poſt-
quam præter alias rationes ( Cur ſcilicet ſo-
lus Pontifex Canonizet, & non ampliùs Epi-
ſcopi?) etiam dediſſet hanc, quia nimirum
Epilcopus poſſet in hoc negotio faciliùs er-
rare, non Verè Papa; ſic concludit. Ex bis
infertur, quod ſolus Papa de Fratrum tamen con-
ſilio, vel in generali conhilio poteſt nen ſollim cer-
tos eæ Sanktis præ aliis extollere, ut ubique ſolen-
nins venerentur, puta ut ſub duplici officio per
æniverſum orbem Eorum ſolennitas celebretur
ſed etiam poteſt, & debet Canonivare quosdam⸗
Sanctes. Conſentit ipſe D. Thomas quoalib. 9.
art. 16. Quia tamen honor, quem Sanbtis exhibe⸗
mus, quædam profeſſio Fidei eſt, qua anltorum-
gloriam quarimus; piè credendum eſt, quod nee
etiam in his judicium Eccleſiæ errare poſſit. Ubi
non multum ſcrupulizandum eſt in his ver-
bis, piè ersdendum eſt;: quia 89. D.- honorem
G 2 San-

100 Diſtintie I. Queſtio Ill. F. I.
Sanctis exhibitum profeſſionem Fidei eſſe
determinat. Hos Doctores Subtilem, Sera-
phicum, & Angelicum communiſſimè jam

ſequuntur eorum Diſcipuii contra tumul-

tuantem Hæreticorum turmam, aliôsque
priùs relatos.

135 Prob. jam Concluſio I. ex his tribus Do-

Gtoribus: Quando Pontifex aliquem San-
Gum authentizatum Canonizandô extollit
ſuper alios, proponit illum tanquam obje-

Rum fidei; quia honor Sanctis exhibitus

quædam profeſſio Fidei eſt, ùt habet S. Tho-
mas: proponit illum tanquam objectum Re-
Iigionis Catholicæ, ut ſub duplici officio ſci-
licet Miſſæ, & penſi Canonici) per univer-
ſum orbem ejus ſolennitas celebretur, pro-
ut tradit S. Bonaventura: proponit illum.
tanquam exemplum imitandum, ùt loqui-
tur Doctor Subtilis: ergo eſt de fide tenen-
dum Sanctos ſic authentizatos ab Eccleſia,
eſſe veros DEl Amicos in cœlo exiſtentes.
And eſt certum. Pontifex enim aliquem
in facie Eccleſiæ Canonizandò hæc tria exi-
git à fidelibus, nempe actum fidei, tam in-
ternum, quàm externum, deinde proponit
illum colendum cultu Duliæ, denique pro-
ponit illum ùt exemplar ſecuriſſimum, imi-
tandum in moribus, & vita. Conſ. Prob.
Si infallibilitas Pontificis in Canonizandò
non eſt de fide tenenda, tunc ſequitur aper-
te, Eccleſiam poſſe errare in re pertinenre
a

Dr.
a bie
gurpd
tur:
pote
lem
Eecl
riis)
dax,
X
ciche
dente
guoch
Colie
Sen
ginar
C
hoc!
Xit,
atie
Qor
des
diſe

.! Propugnatur Sententia Bene ditti EIII. 101

n N ad Fidem, Religionem, & mores; hæc tria
bilengg quippe in Canonizatione alicujus reperiun-
Unſſ tur: atqui in his vera Chriſti Eccleſia non-
n m poteſt cerrare propter promiſſam infallibi-
D,Nt lem Spiritûs S. aſſiſtentjam; aliàas hoc ipſo
Eccleſia (quæcunque fingatur ab Adveria-
riis) non eſlet vera Chriſti Eccleſia, ſed men-

8ttibn
dax, & contuſa Diaboll Babylon: ergo &c.

iguen 6
nd enn Nec dicas: Ipſe Summus Pontifex Bene-136
une dictus XIII. nec verbò fecit mentionem in

an Sententia Canonizationis num. I10. relata,
beh quod Sancti à ſe Canonizati a cu exiſtant in
Coœlis: ergo hoc non eſt de fide; ſimilia enim

econt
iern à Sententia Pontificis, & non à noſtra ima-
dernmn Zinaria phantaſia ſunt metienda.
W Contra enim eſt. Licèt expreſsis verbis
uti hoc non dicat Pontifex, id ipſum tamen di-
, dr xit, & definivit ferendò Sententiam Canoni-
zleng 2Zationis, & adſcribendò illos Catalogo San-
ablace Gorum; hos enim Cœlis inexiſtere tenet fi⸗
anlen des Catholica (juxta quam Canonizant Pon-
ſe tifices) comprobant aliæ Canonizationum
mi Bulleæ, ac Sanctorum Patrum confirmat au-
ee QGoritas etiam de Sanctis jam Canonizatis in
u primæva Eccleſia; nec enim credibile vide-
tur, Pontificem voluiſſe novum Canonizan-
e di ritum inducere.
hun prob. II. Cultus Sanctis authentizatis ex- 137
h nibitus terminatur fide Divina ultimatè ad
m ipfum DElIM, qui creditur mirabilis in San-

turgt Gis ſuis: atqui DEUS non colitur abſtractè,
ven⸗ G 3 aut
4

102 Diſtinctio I. Quaſtio III. F. I.
aut metaphyſicaliter in Sanctis, ſed in illo
determinato individuo, quod ab Eccleſia eſt
authentizatum, ùt loquitur Scotus: ergo San-
tus ab Eccleſia authentizatus, ſeu Canonizatus
fide Divina eſt talis habendus, ſcilicet verus
DEI Amicus, ac in Cœlis exiſtens. Min.
Prob. eultus alicui Sancto exhibitus eſt ſig-
num interioris mentis abſolutè credentis, &
venerantis Sanctum, tanquam Amicum DEI
regnantem cum ipſo: ergo ſi cultum publi-
cum ita exhibeo Sancto, mente tamen ſic
non credo, mentior coram DEO; quia ve-
neror Sanctum, & tamen non credo San-
cGtum: Si verò credo Sanctum, & cultum ſi-
mul exhibeo, reipſa tamen Sanctus non eſt,
fallor, & falſum profiteor in cultu exhibito;
quia reipſa Sanctus non eſt, ſiout tamen cre-
do, & profiteor, atque ita committo idolo-
latriam: ergo in cultu exhibito Sanctis co-
lo DEIIM, tanquam individuis determinatis,
& ab Ecoleſia propoſitis ùt talibus.

138 Conf. hoc argumentum I. Invocamus

Sanctos iſtos, & per eos à DEO pro nobis
beneficia poſcimus: ergo DElIs non tolera-
bit, quòd invocetur ejus non Amicus, tan-
quam Amicus, & quidem cultu publico, &
nomine totius Eccleſiæ. Conſeq. prob. Si
enim iſti Sancti non ſunt ſimpliciter Amici
DEl feliciter in Cœlis exiſtentes qua ergo
ratione in illorum honorem offeruntur ho-
ræ& Canonicæ, & Miſſa? Nunquid idem præ-
ſtare

Propugnatur Sententia Benedicti Ull. 1os

Anie ſiare poſſemus Sanctis necdum Canonizatis?
Glſ quia de utrisque poſſumus habere fidem mo-
tgoder ralem, quod actu ſint in Cœlo; huic autem
onum hadei poteſt ſubeſſe falſum: ergo priores ſic
ven coluntur, quia fides docet, illos actu eſſe in
M. gloria, non verò poſteriores.
ll Conf. II. Quando nos aliquem Sanctum 139
entot suthentivatum Veneramur, confitemur illum
un eſſe in Cœlo: atqui dum Pontifex aliquem
nult Sanctum authenticè Canonizat, veneratur
mend illum: ergo etiam Pontifex vel profitetur
un illum eſſe In Cœlo, vel errat in cultu, quod
nullus dixerit.
Prob. III. Variis rationibus. Prima eſt;140

tum
ue Fides docet, Sanéctos Canonizatos eſſe ve-
kitim nerandos, & invocandos: ergo etiam docet
enge Lantos hos eſſe verè Sanctos. Conlſ. Prob-
ae præceptum fidei nequit inclinare ad id, quod
ο% non eſt ejus objectum: ergo ſi fides docet
ert Canonizatos eſſe invocandos, etiam docet
eſſe verè Sanctos; Secus fides doceret, dan-
.unns dum eſſe cultum illi, qui fallibiliter, & in-
certò tali cultu foret dignus. Secunda eſt;

Hobi⸗
olerr
Imn

Si Sancti iſti non ſunt infallibiliter in Cœlo,
tunc per Canonizationem defraudarentur
6 ſuffragiis vivorum; pro Canonizatis ſiqui⸗
5 dem non licet orare, ùt colligitur ex 8. Aug.
Serm. 17. de verbis Domini: Iyjuriam facit,
Martyri, qui orat pro Mart)re, & ex Innoc. III.
6 cap. cum Mariba de celeb. Miſj. Tertia eſt;

In Sententia oppoſita etiam viventes invo-
G 4 can-

104 Diſtinſtio I. Ouaſtio III. F. I.
cantes tales Sanéctos fraudarentur intercef-
ſio nibus Sanctorum; poſſent enim invocare
damnatos pro Beatis, ſi Eccleſia in hoc nego.
tio poſſet errare. Imò talis invocans Ca-
nonizatum non adeò rarò peteret ſibi ma-
ledictionem pro Benedictione; cùm in pre-
cibus ad Canonizatos fuſis petat, ut ſicut il-
los DEUs glorificavit in Cœlis, ſic nobis gra-
tiam eontferret in terris: atqui ſi gloria San.
ctorum ſic invocatorum non ſubſiſtit in.
Cclis, neque ſubſiſtet gratia per illos impe-
tranda in terris. Et licèt talem maledictio.
nem non peteret invocans Sanctum, niſi
materialiter; tamen hoc ipſum ſatis abſur-
dum eſt. Quarta eſt. In negotio Canoni-
zationis usque in hodiernum diem nullus
contigit error: ergo ſaltem à poſteriori be-
ne colligitur, Pontificem non poſſe errare;
nam in aliis rebus, in quibus Pontifices erra-
re poſſunt, hinc inde etiam aliqui errores
deprehenſi ſunt. Denique pro noſtra Sen-
tentia ſtant Collectæ, aliæque Bullæ Pontifi-
eiæ, in quibus non rarò dicitur, quod DEus
talem Sanctum ad cœleſtem gloriam trans-
tulerit: glorioſum in Cœlis fecerit: Cœle-
ſtis gloriæ participem effecerit: æternæ glo-
tiæ coronâ donârit &c. prout ex Bullis Ca-
nonizationum Sanctorum noſtrorum Ber-
hardini Senenſs, Bonaventuræ, Didaci, ac
aliorum conſtat: ergo &c. alias rationes vi-
de à nam. 8.
§. II.

1 6) ( ° )05 * 105

neres §. II.
inrde⸗ H
“D Solvuntur Argumenta contra Factum
cans Cansnivationis.

ſbine Oa’Rc-t. Quod eſt de fide credendum, in- 141
nR nititur authoritati, vel revelationi Di-
tſeu vinæ, & non tantùm teſtimonio humano;
e hoc namque eſt fallibile: atqui Eccleſia Ca-
onn nonizandé hos Santos innitebatur tantùm
th teſtimonio humano de Sanctimonia, & mi-
im raculis horum Canonizatorum: ergo non
dſa eſt de fide, Eccleſiam non poſſe errare in-
m, i Canonizando. Maj. videtur certa; min.
Babun autem ex eo conſtat, quèd rmulla circa hoc
lu poſlit oſtendi Revelatio Divina, meri verè
n homines teſtificantes, hos Sanctos enituil-
ite ſe tam excellenti vitæ probitate, ac ſtupen-
enme dis tam in vita, quàm poſt mortem patratis
ser. miraculis,

noren Conf. Eccleſia poteſt errare ligandò, &
uer ſolvendé aliquem hæreticum ex teſtimonio
t. hominum: ergo etiam in negotio Canoni-
ADei zationis poteſt errare; cum æ qquè innitatur
um. . relationi, & teſtimonio humano-
( Relp. ad obſect. I. neg. min. Nam in Ca. 142
- ponizatione Sanctorum Eccleſia non tantum
8Cr innititur teſtimonio humano, ſed etiam, &
le⸗ quidem principaliter, Illuminationi Divinæ
, jnterioti, ac intallibili Spiritůs Sancti aſſi-
es ſtentiæ juxta diéta nam. 8. & 14. Rebp. II.
G F D.

10Ss Dihauttio I. Qushio II. g. II.

D. maj. innititur Authoritati Divinæ expli-
citè, vel implicitè factæ conc maj. ſemper
explicitè factæ neg. maj. & diſſimulata min.
conſeq. Itaque in facto Canonizationis ſal-
tem habetur revelatio implicitè facta, & in
ſimilibus propoſitionibus, ſeu revelationi-
bus univerſalibus contenta virtualiter: Qua-
les ſunt 2. Cor. 5. Scimus, quia ſi terreſtris do-
mus (ſeu corpus hoc mortale, ac vita præ-
ſens) noſtra bujus habilationis diſſolvatur, gdi-
fcationem er DE babemus, demum non manu-
factam, aternam in cœlis. Epheſ. 4. Chriſtus
aſcendens in altum (ſeu cœlum) captivam du-
xit captivitatem, ſeu multitudinem anima-
rum Sanctarum. FPhilipp. I. Cupio diſſolvi, &
eſſe tum Chriſto, utique in Cœlo, & aon in
alio tertio loco. Hebr. 12. Sed acceſſlſtis ad
Sion montem, & Hierujfalem cœleſtem, & mal-
rorum millium Angelorum frequentiam, & Ec-
cleſiam priwitivorum, qui conſcripti ſunt in cœ-
lis, & ſpiritus juſtorum perfettorum, ubi de-
ſcribitur Eccleſia triumphans, & cives San-
ctorum, & Angelorum ibi exiſtentes. Apo-
cal. 7. dicitur de Martyribus: Hi, qui awitli
ſunt ſtolis albis, ſunt ante Thronum DEl, & ſer-
viunt ei die ae naète in templo ejus. Item: Volo
Pater, ut ubi ego ſum, illic Iſit &: Miniſter meus,
utique in Cœlo. Similia alia loca univerſa-
lia leguntur paſſim apud Evangeliſtas, in
quibus regnum, & gloria cœlelſtis promit-
titur perſeverantibus usque in finem, ex

qui-

guibe
parti
ie,
Sand
Cœl
Gρ
lis re
inte
il
ſPerti
RN
titici
d al
lESS
Uen
dem
ſaam
Dol
6
rev⸗
bin

Kir.

1, . Solvuntur Argumenta e*. 107
ee quibus univerſalibus revelationibus tunc in
enp particulari deducitur, quòd revera hic, aut
tum ille, qui usque in finem ita perſeveravit, ſit
onee Sancéctus feliciter eum Chriſto regnans in-⸗
la, Cœlo. Alias rationes huc applica ex n. 368.
chia & ſeqq. de Conſummat ione MWundi. Inſuper ta-
ereu lis revelatio virtualis erui poteſt ex audto-
t ritate docendi, & paſcendi Eccleſiam tra-
n ditä Petro, & ejus Succeſſoribus, ad quam
A pertinet Canonizationis judicium.
nna Ad Conf. Relp. neg. conſ. ob immediatè
Cihr dicta; condemnatio enim vel abſolutio hæ-
un“ retici dicit quæſtionem facti particularis, nec
mim ad alterutram requiritur aſſiſtentia infallibi-
n’ lis Spiritůs S. & ideo hic errare poteſt Pon-
ni tifex: Canonizatio econtra dicit quæſtio-
nem facti particularis pertinentis ad Eccle-
. fſiam univerſam, & verſatur circa cultum..
˖ Duliæ, sicque errare nequit Pontifex.
iin Objic. II. Jam omnia fuerunt Apoſtolis 143

bie revelata juxta illud Joan. 14. . 16. Ulle doce-
. bit vos omnia, & ſuggeret omnia, quæcunque di-
* rroers vobis &. ergo nil aliud revelabitur-,
uii quod Apoſtolis necdum fuit revelatum.
1. Reſp. D. ant. omnia fuerunt revelata Apo-
ſtolis quoad Ilubſtantiam ſaltem, & genericè

conc. ant. etiam in particulari quoad modũ,
tempus, individuum neg. ant. & conſ. Sic
enim tractu temporis multa fuerunt Fide-
e Divina credenda, quæ tempore Apoſtolo-

rum expreſsè necdum erant definita. Imèò
Ca-

108 Diſinctio I. Quaſtio III. ſ. II.

Canonizatio Sanctorum videtur ſufficienter

(ſaltem quoad ſubſtantiam) Apoſtolis fuil-
ſe revelata, dum Symbolo Apoſtolico ex-
preſsè inſeruerunt articulum de credenda
Communione santtorum. Cæterum ſi Adver-
ſarii volunt per hoc ſuum argumentum,
omnibus Apoſtolis fuiſſe omnia revelata,
apertè falſum intendunt. Sic enim nec Pe-
trus, qui tamen fuit Pontifex primus, nee
alii ſciverunt revelationes Apocalypticas fa-
ctas S. Joanni, cum alios ſupervixerit, & in
fine vitæ primùm acceperit; pariter nec
ſciverunt revelationes factas Paulo: ergo
non eſt mirum ſi & aliæ revelationes de ali-
quo facto particulari Apoſtolis non fuerint
expreſsè factæ.
144 Objic. III. Ut aliquid ſit de fide creden-
dum propter revelationem implicitam, de-
bet ita neceſſariò & virtualiter contineri in
revelatione univerſali, ut ſaltem à viris do-
Gtis poſſit erni per neceſſariam conſequen-
tiam ex illa revelatione univerlali 3 ſicut⸗
ordinariè factum eſt in Conciliis, in quibus
aliquid fide credendum de novo fuit defini-
tum: atqui Sanctitas Canonizandi, ejusque
miracula non ita poſſunt deduci ex revela-
tione univerſali; nunquid enim poſſet talis
non eſſe verus homo? aut ſaltem non San-
Gus? aut certe non finaliter Sanétus homo?
nunquid enim & miracula patrata ſunt à
non Sanctis, ab Anti- Chriſto, & ipſo diabo.
lo?

o! nn
bentor
non ſe
nibos
vera ſ
Canon.
beceſſ⸗
er rey
Ngui 5
oon
miret
(enco
ir, &
Mo.D
genere
ußs eri
cvent
zuf, 5
dolant
danbkt
De
poſit
iſa
8
hee
ded
qun
korn

. d. Salvuntur Argumenta & s. 109

ufdn 10? nunquid multa extraordinaria ſa Ca ha-
esft bentur ſtatim pro miraculis, qualia tamen
loios non ſunt? denique quomodo ergo ab homi-
culn nibus cognoſci poſſunt miracula; cùm re-
vera ſuperent naturæ vires? ergo Sanéctitas
mem Canonizandi non poteſt per conſequentiam
Enhn neceſſariam, ſed merè per accidens deduci
neh ex revelatione univerſali. Reſp. Diſt. min.
mNt atqui Sanctitas Canonizandi & ejus miracu-
tem la non ita poſſunt deduci ex revelatione-
etdh univerſali neceſſitate conſequentis, & in
rtet eſſendo conc. min. neceſſitate conſequen-
og tiæ, & in revelando neg. min. & conſ. Ex-
esei plico, & admitto, quòd ex hac revelatione
iui generali, qui perſeveravit usque in ſinem, ſal-
vus erit, aut alio fſimili, non deducatur ante
eventum rei hæc alia, S§. Joannes Nepomuce-
n e nus, S. Facobus de Marchia, aut S. Franciſous
tneti Solanus erunt, virtussè vivent, miracula facient,
ten Saucti evadent c. Nihilominus quia ſaltem
gen DEtIS novit & primam, & ſecundam pro-
hn poſitionem ante eventum rei, ideo ſi tune
nn iſta individua in rei natura exiſtunt, virtuo-⸗
tbefii sè vivunt, miracula patrant, facili diſcurſu
hæc concluſio, ergo hi tres ſunt veri Sankti,

tgue
n deducitur ex aliqua revelatione generali. in
enu quas implicitè continetur; nam 4à frutctibus
nhr eorum cognoſcetis eos. Matth. 16. V
hor Ad primam rationem in contrarium dico, 145
! utique prudenter non poſſe dubitari, an il-

le ſit homo, qui ſeitur à parentibus natus,

e
a⸗

110 Diſtinctio I. Qusſtio II. g. II.
educatus, cum aliis hominibus converſatus;
nam ut optimè ex S. Aug. docet Scotus 3.
d. 22. 4. un. §. Contra iſta &. Hoc verum eſt,
quod non ropus bomo, ſed pars melior anima eſt,
nec tetus hom e corpus, ſes inferior pars hominis.
Sed cum eſt uatrumque conjankttam ſimul, habet
hominis nomen: atqui in his Sanctis foiſſe con-
juncta animam, & corpus ſimul orobant ip-
ſorum vita, geſta, mors: ergo fuerunt ve-
ri homines. Si reponas utique potuiſſent
fuiſſe aliqui ſpiritus in aſſompto corpore aé-
reo, & phantafſtico. Repono & ego tibi;
te eſſe hominem areum, & phantaſticum.
Non credis hoc? Nec ego credo hoc, nec
illud. Audiamus Scotum 2. 4. 8. 4. un. §. In
iſta quæſtione & c. Quando Angelus aſſumit ali-
quod corpus, qnod non videtur prins cauſaium,
vel formatum à eauſis naturalibus, ſed quaſi for-
mari tunc, & ſabitd, completa operatione diſpa-
ret, ſicut fuit de Kaphaele, & Samuele: atqui
corpora Sanétorum Jacobi de Marchia. &
Franciſci Solani complera operatione non
diſparuerunt, ſed adhuc incorrupta exſtant,
& quidem corpus Sancti Jacobi de Marchia
jam ultra ducentos, & quinquaginta annos;
corpus verò S. Franciſci Solani ultra ſat mul-

tos annos: ergo fuerunt veri homines. Et

quid ſequeretur; ſi etiam corpora iſta non
remanliſſent incorrupta ² Anne propterea
ſtatim aerea, & phantaſtica dicenda ſunt?
minimè gentium. Nam ut iteratò docet
Seo⸗

Sct
corpt
tum,
haret
purij
lobile
(anot
ſoran
clieen
criiee
lit iti
mnin
Cegen
c
Gamm
fallir
ſerve
colli
erce
A⸗
Lige
E.
or
ſocn
ſt
D0
decte
Ma
di)
dia

— —

ſ.ll Solvnntur Argumenta & . IIT

eien Scotus cit. loc. ponens diſcrimen, quandonam
S corpus tale ſit phantaſticum, aut vere mix-
u tum, & humanum, ita pergens. Quande di-
aun ſparet tale corpus, non remanet aliquia talis cor-
denhu poriz, in quos naturaliter eſſet immediatè reſo-
nd,l Iasbite corpus illndaſſumptum: at qui de Sanétis
folan Canonizatis remanet ſaltem aliquid, in quod
probm illorum corpora ſunt naturaliter reſolubilia,
erut ſcilicet cineres: ergo &c. Denique tsli
oiH Critico oppono illud Scoti I. d. 3. 4. 4. H. pa-
orpoei tet etiam &c. Nolo diſputare tecum;, conſtat
Y ego i enim, quod tu es protervus. Atque ex his, ac-
alian cedentibs præcipuè poſt mortem miracu-
oboe Iis, conſtat, talem & fuiſſe hominem, & San-
, Gum, & finaliter Sanctum; DEUsS enimnec
AMunt! fallit Eccleſiam, nec à parte ſua ſinit tales ſuos
A ſervos in fine fieri infelices, quod validè
i,“ Ccolligitur ex miraculis poſt mortem ad in-
e, terceſſionem horum Sanctorum patratis.
le: Ad ſecundam rationem de miraculis dico; 146
eri! kuiſſe quidem patrata miracula à non Sanctis
re e v. g. Judàâ Iſcarioth in vita, non verò poſt
eitenn mortem; alias enim DEIS teſtaretur fal-
Merii ſum. Miraculum enim, ùt loquitur Scotus
quaæſt. 2. Prol. J. de oltavo & 6. eſt opus proprium

A 2 .
lrm DEO, & eſt tale ſignum DEI, ut teſtii. Huc
ſres neceſſariò applica dicta de Conſummationé

INum Mandi diſt. I. quaſt. 3. Q. 2. ubi fuſius oſten-
nnn di Miracula Anti-Chriſti, quæ patrabit ope
6t diaboli, ex omni quatuor cauſarum genere
ℳ eſſe falla. Invenies ibi pariter ex Scoto

0
⸗ num.

112 Diſtinctio I. Quaſtio III. ſ. II.

num. 7. diflerentiam miraculorum, quæ
fiunt à DEO, & quæ fiunt à diabolo. De
Juda Iſcarioth ira habet S. Chrylſoſt. hom 25.
ſuper Matih. Multi profeltò credentium accepe-
rant dona gratiæ, ex quibus erat ille, qui cum in
Chriſti nomine dæmonia ejiceret. De illis au-
tem mirandis, quæ à communi plebe ſtatim
pro miraculis habentur, eſto talia non ſint,
ablolutè nobis non eſt ſermo.
147 Adtertiam rationem de cognoſcibilitate
miraculorum dico, illa nec cognoſci, nec di-
rectè probari poſſe ab hominibus, bene ve-
ro indirectè. Diredta enim cognitio, vel
probatio fundatur in naturalibus rerum prin-
cipiis: atqui miracula non agnoſcunt ſui
principia naturalia in aliquo ſubjecdto, circa
quod patrantur: ergo nequeuat directè co-
gnoſci, aut prohari; benè verò indirectè,
quatenus ſcilicer meritò deſperata lalus
ægri in extremis conſtituti noſcitur hic
& nunc evidenter reſtituta. Hoc ita decla-
rat Scotus 4. d. 20. quaæſt. un. O. in iſta Quaſtie-
ne & e. ubi ita reſiolvit: Non enim dico aliquem
Aſſe in extremis, qui gravatur morbo ſecunanm-
coximnnem legaem curabili, it febre tertiana, vel
bujusmodi, nec qui ſubitb moritur, cujus mortis
aahuc nulla apparet cauſay ſed qui ex ounſis evi-
dentibus jam poſitis judicatus eſi proxæimus morti
ſecundum canſas inferiores operantes, utpote in-
inſirmitate, quando jam attingit ad gradam de-
ſperatum jndicis Medicorum, vel in aliis perieulit.
5

ſehn/
worij d
alicon
ls 5.
tince

ne A

unue
Cong
kunt
te ſeel
gon
dolnſta
Cokatte
mwenre
aligs
tepat⸗
Rper
cxami
ter ey
datur
0
ſd
Cor
teſti
fale
ob
aute
kem
liet

1 Solvuntur Argumenta &. 113
im gu ut ſabmerſione, & hufjusmodi, & ſtatim imminet
No. m wors, niſi quis liberaretur per interceſſionem
InI alicojus Sancti. Et ita ex ter mille miracu-
mag lis S. Jacobi de Marchia patratis jam Anno
ie 1152. ledente Clemente VII. Summo Pon-
es tifice, ac ſupplicante pro ejus Canonizatio=
beſaa ne Auguſtiſſimo Romanorum Imperatore;
h Hilpaniæ, ac Neapolis Rege Carolo V. viæ
unum aut alterum, Annô verò 1726. à 8.
tbii Congregatione quatuor relata nam. 97. fue-
Nu runt authenticè approbata, vel quia abſolu⸗
leee KTè ſecunduùm ſe, vel ratione ſubjecti, circa
oK quod patrata fuére, vel ratione aliarum cir⸗
me Cumſtantiarum v. g. temporis ſuperant fa-
emA cultatem totius naturæ; nam ſanitas in mo⸗
khn mento reſtituta excedit naturæ vires, eſto
eler aliàs & tractu temporis naturalibůs mediis
repafar poſſet. Sicque probantur miracu=
la per teſtes, inquiſitiones, & diſtrictiſſima-
examina ex ipſo effectu cauſato, & eviden-
H Ker exſtante, licèt pullum horum principium
naturale directè cognoſci, & probari queat-
Objic. IV. Ipſe Pontifex de viſu non ſcit 148

1a

n
ſanctitatem vitæ, aut miracula horum San-
inun torum, ſed tantùm prout ipſi deferuntur à
en teſtibus, qui planè fallere, aut talli poſſunt;
n fallere quidem ex affectu erga Sanétos; aut
õ donum à Poſtulatoribus oblatum; falli
in autem poſſunt, dum non raròô judicamus
rem ſc eſſe, quæ ſe tamen aliter habet. Imò
. , ii ctiam Pontifex de viſu cognoſceret ſimile
t H mi=⸗

114 PDiſinklio I. Ouaſtio III. gH. II.

miraculum, adhuc nihil exinde ſequeretur; debet,

quia cognoſcerer illud ùt purus homo, ſicut
alius, notitia naturali ineptâà ad objectum-
ſupernaturale fidei; nam omnis concluſio, ùr
vel Summuliſiæ ſciunt, ſequitur partem de-
biliorem. Reſp. ad primum, Pontificem-
quidem uti, & niti teſtimoniis humanis, ita
tamen, ut hæc non ſint ratio definiendi, ſed
mera aliqua conditio prævia; ratio defi-
nſendi azutem fundatur in revelatione lſal-
tem virtuali, in aſſiſtentia, & inſtinctu Spi⸗
ritûs S. & in infallibilitate Eccleſiæ, de qua-
ita generaliter ſentit Doctor Subtilis Quea-
lib. 14. N. de Primo & c. Ececleſia Catholica ſ
communitas maximè vera, quia illa maximè vri-
tatem commendat, & mendacium reprehendit: igi-
tur ejus teſtimonio certiſſimè eredi poteſt, & pra-
cipnè in illis, in quibus illa plus damnat menda-
cium: puta de bis, qua ſant fidei, & moram-
Quantum autem Eccleſia in facto Canoniza-
tionis mendacium reprehendat, & damnet,
conſtat tum ex cap. I. de Reliquiis, & venera-
tione Sanctorum, tum ex Decçreto Urbani n. 25.
adduéto, tum ex rigidiſſimo proceſſu circa
Sanctimoniam vitæ, ac miracula poſt mor-
tem præcipuè patrata; cùm certò Romæ
non approbentur illa miracula in quibus vel
minimum à veritate alienum, affectus ni-
mius, aut ignorantia teſtium relucet, quod
non alteri, quàm ipſi Spiritui Sancto, qui Ec-
clelſiam luam nunquam derelinquit, adlcriki
6*

ritate
goiThe
non hen
ſecione
hanc, .
Kripd
Prout
ued.
Denſi,
io
hire
Ptob
Pobar
guoc
te,Jud
l, ber
ſide e
ikalli
ude
nec n
elt de
lalla.
4
Dem
uia
Verè
mirae
dio, 8
e
fice,

.I. Solvuntur Argumenta & 0. 11 5

guetem debet. Declaro magis totam rem hac pa-
onoim ritate deſlumpta à Quæſtionibus Juris: Si ali-
bſechn qui Theologi, aut alii difficultatem marteriæ
dhem non penetrantes, vel præoccupati nimia at=
dnend fectione in Concilio aliquo concluderent,
ontéen hanc., vel illam doctrinam equi ex ipſa Sae.
ent Scriptura, re ipla autem ita non ſequitur-,
gend prout inquietæ partes attentârunt in utro-
t que Concilio Nicæno, Epheſino, Chalcedo-
etcnen nenli, & quatuor Conſtantinopolitanis, ac
Gning ipfo Plorentino. In tali contingentia non
e inſpiravit, nec inſpirabit Spiritus )Eccleſiæ
eo approbationem talis confläi, ſed potiùs re-
hie probationem; quia conſulunt aliud, quàm
ene quod eſt à parte rei: ergo ſicut non obſtan-
eu Le, quèd tales Theologi poſſiut fallere, & fal=
ſ,, li, Eccleſia adhuc potefſt aliquid definire de
„ fide credendum; quia Spirirus S. certò &

ℳ O . nn .
mi infallibiliter inſpirat, quid inter diverſa con-
CinG cludentes revera deducatur ex S. Scriptura.

At ec ne; ita idem proportionatè dicendum
Fn eſt de depoſitione teſtiam, verane ſit, an
falſa.
ſ bzolrt .
ſbnn Ad ſecundum Reſp. utique Concluſio-149

nem ſequi partem debiliorem præmiſſarum,
is quia hæ ſunt veræ cauſæ Concluſionis; at-
ae verò cognitio, ſeu notitia de viiu alicujus
“ miraculi non eſt cauſa, ſed tantùm condi-
khu tio, & occaſio ſecuturæ Canonizationis, sic-
etne. que cognitio naturalis non obeſt objecto
i fidei. Nunquid enim Pontitex naturaliter
e, H a co-

15o6 O

116 PDikinktio I. Qusſtio I. J. II.
cognolcir, ſe conſecrâſſe; & tamen fide Di-
vinsg debet credere præſentiam Chriſti ſub
ſpeciebus Evchariſticis? Nunquid naturali-
ter videmus cœlum, & terram; & tamen.
fide tenemus illa procreata eſſe à DEO?
Nunquid in aliquo Concilio naturali operâ
Theologi deducunt aliquas Concluſiones
ex S. Scriptura; & tamen ſi à Pontifice defi-
niantur, fide Divina credi debent?
bjic. V. Si in facto Canonizationis Spi⸗
ritus S. infallibiliter aſſiſtit Pontifici, tunc
non requiruntur humanæ inquiſitiones, at-
teſtationes, diſcuſſiones: atqui requiruntur:
ergo non aſſiſtit Spiritus S. Keſp. neg Maj.
Nam ùt optimè docet Scotus 4. d. 17: qu. an.
H. Tertium membrum patet & 6. Eccleſia ultra
jus poſitivum Divinum, quod cont inetur in scti-
ura Divina, ſtatuit mulia propter obſer vantiam
boneſtiorem in moribus. Ex quo planè arguo,
quèòd in hac morum, & fidei materia tam
Eccleſia, quàm ipſe DElIS velit non omitti,
ſed potiùs adhiberi ejusmodi inquiſitiones, &
diſcuſſiones humanas, ne videstur Eccleſia,
velle DEUM ad tam potentia miraculs per-
etranda cogere. Hujus clarum exemplũ
exſtat At. I5. ubi credibiliùs in primo Con-
cilio definitionem Apoſtolicam Petri magna
ræceſſit diſcuſſio, ut ſalva eſſet ex ercitatio
fidei, & tum demum lſubſcripſerunt: Viſum
eſt enim Spiritui Sanèto, & nobis &c. v. 28. Qui-

libet enim jam ibi præferebat ſuam Senten-
tiam;

tuntör
VGuo

gcant
conti
tione
Vera
tum
inter
Qui⸗
tern
Lec
a
eſt
tio
&
de
n
cen

ho

Solvuntur Argumenta & 117
I. siam; & hoc ad eruditionem noſtram. Un-
nßie de ſi Pontifex ſine his præambulis Senten-
Chit tiam deffinitivam attentaret, tentare DEum
n „ideretur.
Kun. Objic. VI. Non eſt hæreticum, ſed tan-151
tum temerarium, dicere, quòd ſub hac nu-
e mero hoſtia, quæ à Sacerdote elevatur-,

ciiun (hriſtus Sacramentaliter non contineatur;
4 . . .
Nfee hoc quippe myſterium tantm eſt generale,
quèd ſcilicet ſub ſpeciebus Evchariſticis in

tooth vVera Chriſti Eccleſia Chriſtus ſit veré præ-
fe, uu ſens: ergo etiam non eſt hæreticum, ſed
ſonesn tantùm temerarium, dicere, hunc in indi-
iromm viduo non eſſe Sanctum in Cœlo feliciter re-
esh gnantem. Ant. eſt certum; poteſt enim
contingere, vel quòd talis Sacerdos inten-
h ctionem debitem non habuerit, vel quèd re-
wu“ vera Sacerdos non ſit, utpote ordinatus tan-
a tüm ab Epiſcopo putato, vel non habente
nes intentionem ordinandi. Reſp. neg. conl.

en Quia dum Pontifex aliquem canonizat, de-
ns rerminatè, & in individuo illum proponit
Eccleſiæ colendum, & venerandum; econ-
a ctra non ſic proponit hanc numeréô hoſtiam
l eſſe rité conſecratam aut adorandam ob ra-
G tiones in argumento allatas. Tenta rem,

nolx pete à Pontifice de S. Jacobo de Marchia,
ine de 8. Franciſco Solano, aur de aliis à ſe Ca-
gecnu nonizatis, an verè Sancli ſint? Reſpondebit
:α. Ccerté. Quid me interrogas à nonquid ſuper
G hoec cognovi: proceſſum Canonizationis ſat
Keen⸗ H 3 ar⸗
un;

118 Diſtintio I. Quaſtio III. G. II.
arduum finivi? ſententiam ulktimam defini-
vi? ùͤt Sanctos ab Eccleſia colendos decrevi?
Nonne ipſos in particulari invoco, & clamo:
S. Zoannes Nepomncene, §. Jatobe de Marchia, §.
Frauciſie Solane &c. ors pre nobis? At tenta-
rem ulteriùs, & pete; num ergo hæc, &
quæcunque hoſtia, quæ in particulari à Sa-
cerdote elevatur, ſit adoranda, Chriſtusque
verè in illa contineatur? Certè reſponde-
ret tibi, ſuper hoc in individuo non cogno-
Vi: de fide nihil decidi: & ſi denique cathe-
goricè reſponderet, diceret ſub hac condi-
tione; ſi hæc numeré hoſtia eſt ritè conſe-
crata, tunc Chriſtus in illa eſt Sacramenta-
liter præſens. Quod ſi & hoc rogares;
Nanquid eſt rite conſecrata? diceret non
ſcio, non cognovi ſuper hoc, nec tam mi-=
raculoſa de hoc DElIIS dedit Eccleſiæ ſigna,
nec ad me pertinet diſcernere de particula-
ribus hoſtüis, ſicut de particularibus Sanctis;
licet omnimodis opiner, & illas particulares
hoſtias eſſe rite conſecratas.

1572 Ob'ic. VII. varié. I. S. Aug. dicit: Malte-

ram oſſa venerantur in terris, quorum anima
eruciantur in inferno., II. Joannes XXII. te-
nuit nullum Beatum ante extremum judicii
diem in cœlis regnaturum. III. Pontifices
poſſunt duci affectu erga aliquem ordinem,
regnum, aut ipſum Canonizandum; prout
ipée Joannes XXII. canonizavit Sanétum-
Ludovicum, Epucopum Toloſanum, ex no-
ſtro

KroS
hujos
ſia bl
DEI
hilp
quo
quit
con
dip.
Vn
rum
conl
pi,
blns
filer
lant
Dro
non
blica
mac
ſeer⸗
dari
ror
Dis
ſten
Vee
ber
D
bu

P

.ll. Solvuntur Argumenta &c. 119

tun ee Rro Seraphico Ordine; quia aliquando fuit
seee. hujus Moderator. IV. Io primitiva Eccle-
ſia Epiſcopi in ſua Diœceſi honeſtabant tales

,me
geli DEI Servos Canonismé: atqui Epiſcopi ni-
Aun hil potuerunt definire de fide: ergo ex hoc,
6o ee quod alicui decernatur Canonismus, non ſe-
ig quitur certitudo fidei. In hojus argumenti
Chrlbe confirmationem adducit Raynaudas Tom. 10.
eſe diſp. I. Veritate 8. ad finem duo exempla-
Nnes unu de Immaculata Conceptione, alte-
igect rum de hoſtiis, quæ ordinarie cenſentur
huehe conſecratæ&, & tacmn Immaculatæ Conceptio-
Ita ni, quàm talibus hoſtiis defertur cultus pn-
enne blicus; & licèt lorſan Beatiſſima Virgo non
ve togr fuiſſet immaculatè concepta, aut licèt for-
Acaret ſan talis hoſtia revera non eſſet conſecrata,
Nee tun propterea tamen Ecclela per talem cultum
Celats non erraret practicé, neque ex tali cultu pu-
eid blico ſequitur certitudo fidei, ſive de Im-
e maculata Conceptione, ſive de vera Con-
buc⸗ ſecratione, aut adorabilitafe hoſtiæ: ergo
gnin pariter non ſequitur certitudo fidei, aut er-
“ ror practicus Eccleſiæ, licèt aliquis Cano-
A nismé honsoratus haberetur pro veré exi-
n ſtente in cœlo, eſto ibi necdum exiſterer.
N1 Reſp. ad I. 8. Auguſtinum de Sanctis ab153
umd Eccleſia Canonizatis hæc formalia non ha-
Donhe bere; ſi proin in illo fors reperiantur, intel-
lfet ligenda ſunt de falſis Donatiſtarum Martyri-
n o bus, aut de hypocritis in veſtimentis ovium
Gatun⸗ apparentibus, intrinſecùs autem lupi rapa-
,11. . H 4 ces;

lto

120 Diſtiutctio l, Quaſtio I. H. Il.
ces, & diaboli martyres exſtiterunt, ac ex
immaturo populi Zelo pro Sanctis ſunt di-
vulgati; qualiter & ille cazn. I. de Keliquiis, &
veneratione Sandtoerum relstus, in ehrietate-
occiſus & pro Sancto habitus, prohibetur
ab Alexandro III. honorari. Denique quo-
modo S. Aug. potuit ſenſiſie contra moder-
num Canonizandi ritum, utpote qui nec-
dum viguit tempore, quo S. Aug. hæc for-
ſan ſcripſit? His meritèò accedit, diétum il-
lud eſſe intelligendum de Ethnicis, qui ſuos
Viros celebres non rarò colebant ut Deos,
Indigetétque (qui ſcilicet varia indigitarent)
appellitabant; cùm tamen torquereatur in
inferno. Intelligi etiam poſſet dictum hoc
contra nonnullos Chriſtianos, qui Majorum
ſuorum corpora venerantur Epitaphiis, Em-
blematibus, & ſtatuis: Aut denique de Re-
liquiis ſuppoſtitis ab hominibus avaris tur-
pis lucri gratig pro veris, cùm tamen falſæ
ſint; tales autem praxes nil demunt infalli-
bilitati Pontificis in Canonizando; Papa ſi-
quidem non canonizat Reliquias, aur Oſſa
ſuppoſititia: nec dicit, quod quæcunque oſ-
ſa ſint hujus, aut illius Sancti oſſa, ſed tan-
tùm illa, quæ verè ad hunc Sanctum ſpe-
QGant.

15/4 Reſp. ad II. Joannes XXII. non voluit,

quòd juſtorum animæ ante extremum judi-
cii diem in cclis non exiſtant, ſed quèd ve-
rè& quidem Ibi exiſtentes DEI M non vi-
deant.

0°

geant,
poniza
ſtri Lus
ii, hoa
Chriſt
qua D
rent.
ge liv
Rel
aliguo
orddinz
lolun
Cnoni
allir
Kinckun
del
gu, g⸗
dd
ſee
Prot
ekant
Sumr
Eide
en,
ca hl
wili
tene
net:
gic
hian
die

N. Solvuntur Argumenta &c. 121

Ut, en deant. Imò hic ipſe Pontifex in Bullis Ca-
sCd ponizationum S. Thomæ Aquinatis, & S. no-
Nlgmne ſtri Ludovici Epiſcopi Toloſani apertiſſimè
ebre ait, hos Sanctos eſſe defacto in cœlis cum
Pktoan Chriſto. Cæreruùm error Joannis XXII.
en quà Dockoris privati rejicitur à Concil. Flo-
tN rent. Seſſ. ult. & à Trident. Seſſ. 25. in Decret.
e gin de Invocat. Sunktor.
g,herft KReſp. ad III. Eſto Pontifices ducerenturi5
Gdut aliquo affectu, hucusque tamen nullus in-
,Nlig ordinatè ſic ductus fuit, nec etiam propter
tirheg ſolum ſuum privatum affectum ſententiam
Epben Canonismi tulit, ſed propter eminentiam-
enutt Sancétitatis, miraculorum evidentiam, ac in-
Guma ſtinctum Spirits S.
iMrore Reſp. ad IV. Ex illo argumento bene ſe- 156
ik⸗ qui, quòd Epiſcopi ſua auctoritate nihil poſ-
ſgbetel ſint, aut potuerint de fide definire, & con-

i ſequenter Canonizati à ſolis Epilcopis nec
umm pro tunc Fide Divina ut tales credendi
unid. erant; utrum verò accedente approbatione

zul Summi Pontificis tunc Canonismus fucrit-
,1u0 Fide Divina tenendus, res adeò certa non
eungte eſt, cùm antiquorum Pontificum mens cir-
ſetn ca hoc plenè perſpecta non ſit, licèt veriſi-
Cun miliùs pro tunc jam iſta res de Fide Divina
tenenda fuerit; detacto autem nullus rema-
net ambigendi locus, cùm Pontifices clarè,

8
vol — . .
nn quid intendant per Canonizationem, defi-
Pr niant. Nec etiam quid novi eſt, quòd ho-

die multa ſint de fide, quæ tamen in primi-=

goN N .
Een H 5 tiva

15

122 Diſtinltio I. Quaſtio III. J. II.

tiva Eccleſia de Fide Divina non fuerunt“.
Ad primum exemplum de Immaculata Con-
ceptione Beatiſſimæ V. Mariæ patet reſpon-

ſio ex nam. I3. ad ſecundum verdò de hoſtia

particulari ex aam. 151I.
Dices. Ex hac reſponſione ſequitur, quèd
ſaltem non ſit de fide, Canonizatos ante Ale-
xandrum III. eſſe in cœlo, quia de his mens
illorum Pontificum Anteceſſorum non eſt
plene perſpecta, & Pontifices ſubſequentes
de his Sanctis nihil definierunt: atqui hoc
videtur durum; quia inter illos Sanctos ſunt
ipſi Apoſtoli, præcipui Martyres, ac primarii
Eccleſiæ Patres, ůt Ambrofſius, Auguſtinus,
Hieronymus, Gregorius, & alii plures. Reſp.
eſto iſta res adeò perſpecta, & plana non
ſit ex mente Pontificum primitivam Eccle-
ſiam regnantium, veriſimilius tamen eſt, il-
los Pontifices ſenſiſſe, ſicut ſenſerunt ſubſe-
quentes. Quis enim prudenter de Apoſto-
lis, Martyribus, ac tantis Patribus dubitare
queat? Imèò Pontifices ſubſequentes Cano-
nizandé aliquos novos Sanctos, hôsque al-
bo antiquorum Sanctorum inſerendò ſem-
per confirmant, & quaſi de novo canoni-
zant illos Sanctos antiquos, quos defacto
veneratur ùt tales Eccleſia: atqui Eccleſia
Veneratur Apoſtolos, Martyres, ac Patres uùt
Veré Sanctos: ergo ſunt de Fide Divina ve-
rè& Sancti regnantes cum Chriſto in cœlo.

Od
ante i
blice
elle
ſiam e
boru
crarun
ergo
nenda
ſtation
tifioes
ihl.
tem ho
tantum
tiam:
ne ad
lure
enim
ſtenti
libilir
ſia.
Vinci
torit
care
.

1 Solvuntur Argumenta & &. 123
ſen Objic. VIII. Quidam Romani Pontifices, 158
lhun ante iplam Canonizationis definitionem, pu-
etnn blicè proteſtati ſont, ſuæ intentionis non
oe eſſe, aliquem ex Canonizatione in Eccle-
ſiam errorem inducere, ut teſtatur Chriſto-
gſ pheras Maro. Archi Epiſtopus Corcir. lib. I. Sa-
eh crarum Ceremon., ad Leonem X. ſedt. 6. cay. 2.
gehem ergo plané Canonizatio non eſt de fide te-
UmIIE nenda. Keſp. neg. conſ. nam talem prote-
obſeggen ſtationem adhibuere quidam timorati Pon-
rII tifices (ùt loquicur Gonzalez tom. 3. zit. 45.
nden cap. I. aum. 6.) usquequaque ſuam poteſta-
eim tem non percallentes. Unde tale factum
gadan tantüm arguit timoratam eorum conſcien-
ts de tiam: hinc alii Pontifices à tali proteſtatio-
Chmn ne abſtinuerunt, & ſuam ſententiam abſo-
mhé lutè protulerunt. Nec ſine ratione; ſicut
medt enim Romano bPontifici promiſſa eſt aſſiſten-
ru ſtentia Spiritus S. ita etiam Hic poteſt infal-
rdettee“ libiliter ferre decreta pro univerſali Eccle-
llin ſia. Imò nec Concilium aliquod ſive bro-
teu vinciale, ſive Generale Gne Pontificis auc-
e toritate, & approbatione aliquem beatifi-

eleer. Care, aut canonizare poteſt. Arag. 2. 2. 4. I
o and artic. I0O. Contelorius in addit. ad Caſtel.
Vs N de Canonizat. quaſt. 3.
ece art. 2.
l e⸗
4 2S e
ei 82
Pl⸗

. S DE.

124 Diſtinctio II. Quaſtio I. ſ. lL.
CaC2 Eazει0 ααε£ α πυs⸗äcan ⸗

9 .2„ E. eE. eE.. ee
è

DISTINCTIO II.

Virtutibus Heroicis requi-
ſitis ad Beatifica- aut Canoni-
zationem.

QIIESTIO I.

De Natura Virtutis Heroick.

§. I.

Gigna Generalia Virtutis Heroicæ.

159 Um ad Canonizationem requiran-
tur Virtutes, non quæcunque, ſed
planè Heroicæ, & excellentes, ideo
"ut conſtet, illas quoque in gradu
Heroico condecoràâſſe octo recèns Canoni⸗
zatos Heroes, de virtutibus Heroicis age-
mus ſpeculativè, ut & practicè illas in tam-
frequenti occaſione ſaltem hinc inde exer-
cere & ſciamus, & velimus. Voluit autem
Plato in Cratyle, illos eſſe & dici poſſe He-
YCes, qui unum Parentem DEIIM, & zliain
4*

S

P.

5

heboic
appele
Koear
verd 6
ros ell
gracku
comm
ſa Divi
nomen
garticie
denrian
Eialif
Ehsgue

colloc

cOnd

Ver
Chrid
Chril
tumer
hatur⸗
Giban
rlip
Maor⸗
do,
expe
nas
in ne
libil
gis
cabt
ven

Signa Generalia Virtutis Heroicæa. I25
entt habuiſſent mortalem; hoôsque ſemi-Deos
appellavit. Tales fuiſſe dixit Herculem,
neam, Eſculapium, & Romulum &c. Ali
verdò Gentiles Philoſophi dixerunt illos vi-
J ros eſſe Heroes, qui aliquam virtutem in-
gradu tam perfecto poſſederunt, ut ſupra
communem hominum ſortem evedti de ip-
„ſa Divinitate (quam tamen non niſi quoad
ſe nomen à ſuis idolis derivatam intellexere)
Pinon⸗ participarent propter inſgnem eorum pru-
dentiam, fortitudinem in aliqua virtute Car-
dinali, ſen melius æthica, civili, ac politica.
Hôsque poſt mortem in aêre inter Deos
collocârunt, eò quòd in vita tranſcenderint
rhie⸗ conditionem humanam.
Verùm à fabulis Gentilium ad veritatem 160
Chriſtianam diſcurrendé, dicimus Heroes
Chriſtianos ilos omnes eſſe, qui in quan-
i tumcunque humili, aut ſublimi ſtatu ſupra
.D naturam operantur aliorum hominum in-
DM. actibus virtuoſis; idque ex fine ſupernatu-
ne rali ipſius DEl ſummi booi, ex dono ſuper-
lenngte naturali ſingulari, ne ullo proprio commo-
en do, & quidem delectabiliter, promptê, &

O expediteè, non disquirendò humanas, & ege-
roics nas rationes, ut c ipii DEO ſimiles fiant non
lsin tu in natura, ſed affe tu, illius æterna, ac infal-
ſde ee libilia judicia imitandé. Totum hoc ma-
teu gis patebit per decurlum. Hoc ergo vo-
hoſehß cabulum Heros, eſto in S. Scriptura non in-
Ad veniatur, led à Philoſophis Gentilibus primèò

uſur-

116 Diſtinctio II. Quaſtio I. g. I.
uſurpatum ſit, aliter jam ſumitur in Theolo-
gia Chriſtiana; alltérque ſumetur ab ipſo
Chriſto Domino, dum in illo diſtricto judicii
die Heroes Politici (reipſa hypocritæ) qui
jam coram munde (in quocunque ſtatu)
magni magni ſunt, ipſis Gentilibus poſtpo-
nentur; utpote merientes, & ordinantes
omnia ad propria, familiæ, aut complicum-
commoda & exaltationem &c.
161 Ex hoc autem, quòd iſtud nomen Heron,
aut Virtus Heroica in S. Scriptura non inve-
niatur quoad ipfum nomen, neutiquam licet
inferre: ergo Herees Chriſtiani, aut Virius
Heroica Chriſtiana, pariter quid fabuloſum-
ſunt; nam reperiuntur iſta nomina in S. Scri-
ptura ſaltem quoad rem, ut dum Ecelehaſti-
ci 44. dicitur: Laudemus viros Glorioſos; item.
dum in utroque Teſtamento tam præclara
regiſtrantur facta v. g. de caſtitate Joſeph,
aut promptiſſima voluntate Apoſtolorum,
qui ad vocem (ſequere me) unius hominis
tunc adhuc ignoti, relictis omnibus ſecuti
ſunt Dominum. Ideo enim iſti viri ſunt il-
luſtres & glorioſi, quia ſcilicet exercuerunt
virtutes in tam eminenti gradu, ob quem &
Gentiles Philoſophi tales dixiſſent Heroes.
162 In quo verò iſta Heroicitas virtutis Chri-
ſtianæ conſiſtat, non adeò planum eſt Divi-
nare. Aliqui voluerunt Virtutem Heroi-
cam eandem eſſe cum virtute purgati ani⸗
mi, quatenus talis Heros DEO ſimilis nul.
25

8
las in e
tit.

Viator

dandür
duplen

zucß.
Prima

tentat

ra à
men t
nacit
non ou
lſo tent
Propria
kedelli
Aüchi
isd
ſtorde⸗
etiam
omne
lüm
conr
K⸗
ret
Utru
Viat

ſ.l. Signa Generalia Virtutis Heroicæ. 127

nIien las in exercitio actus virtuoſi paſſiones ſen-
tur d tit. Ahi omnino negärunt tales ackus in
dem Viatoribus, admittentes aliquos illorum.
Octteꝗ tantùm in Comprehenſoribus; dicunt enim,
nque in duplex juxta S. Auguſtinum lib. 83. Q. O.
bish quaſt. 66. eſt purgatio animi à paſſiombus.
ortam Prima abſolutè nullas admittit paſſiones, nec
Conloen tentantes nec vincentes. Secunda eſt libe-
ra à paſſionibus vincentibus, obnoxia ta-
omerhn men tentantibus, eſto forſan non adeò per-
DN tinaciter urant animum purgatum, ſicut-
niunk non purgaturn: atqui prima animi purga-
ä/oS tiIO tantùm Comprehenſoribus in Patria eſt
icen propria, ubi in reaſſumpto corpore non eſt
edN rebellio adverſus ſpiritum; ſecunda verò
animi purgatio non eſt propriè talis; hêc

Lutlis
en ipsò quòd adhuc ſit obnoxia paſſionibus di-
n en ſturbantibus quietem mentis. Si quis veroè
ete Stiam in ſecunda hac mentis purgatione-
ogte omnes motus & paſſiones velit negare, il-
ius hond lùmque Viatoribus adjudicare, talis utique
nbieſe contradiceret diſtinctioni Sancti Auguſtini,
cͤst & ſtatum horum Heroum Viatorum evche-
ecng ret ad ſtatum Compreheoſorum ; quorum
znguut utrumque eſt nimium: ergo videtur, quèd
Hue. Viatores non poſſint exercere a ſus Heroi-
ee Cos Chriſtianos, ſeu ſupernaturales. Nihi-
nal⸗ lominus his fiet ſatis à nam. 16 6. &- ſegJ.
en er Ut proin characker virtutis Heroicæ Chri- 163
in ſtianæ rite penetretur, plura erunt diſcu-
5 tisnda. I. Quid ergo hoc nomen Heroicl-

isn-
6 ias

128 Diſtinttio II. Quaſtis I. G. I.
tas Catholicè ſignificat? II. In quo ſit cons
ſtiuenda ſimilitudo Viatoris cum Chriſto,
quam Heroicitas parit? III. Quænam ſint
notæ translativæ virtutis communis ad He-
roicam, ſen excellentem? Inſuper gnaviter
advertendum eſt, quòd poſſit dari adtus vir-
tutis ſine habitu, ut conſtat de iis, qui ſunt
malè habituati, tunc tamen incipiunt elice-
re actus primos virtutis; & quòd dentur-
actus virtutis ab habitu in illos inclinante.
Ex quo contequens eſt, etiam poſſe dari ac-
tus Heroicos virtuoſos ſine omni habitu, &
cum habitu in illos inclinante. Hoc poſte-
rius non habet ſingularem difficultatem.;
prius autem comprobant Infideles ſubitò
converſi, ac Martyrium fortiter lubeuntes,
qui eſto non habeant habitus, tamen eli-
ciunt non rarò actus excellentiſſimos forti-
tudinis, juſtitiæ, caſtitatis, prudentiæ, humi-⸗
litatis & c.

164 Circa primum itaque tenendum, quèd

hoc nomen Hereicitas Chriſtianè ſumptum
ſignificet certum virtutis gradum prorlſus
perfedtum, & excellentem, quo quis digno-
ſcitur operari ultra communem aliorum ho-
minum conditionem, & DEO ſimilior. Sic
enim & Ethnici in ſuo ordine ad Heroicita-
tem requiſietunt excellentem in actu virtuo-
ſo gradum. Conſonant etiam Doctores
Seraphicus, & Suhtilis Chriſtianè de Heroi-
citate diſcurrentes, quorum primus 3. . 34.
part.

gart l 4
lliftanten
virtut de
dun eri⸗
u relte
dum alte
dum: al
litati, &
Habitu
dinet,
prorin
& eas
falhimmn
.ls gra
1. deni⸗
bem al
ſalim
tirtus ;
ſyia ſil
Fralam,
mines
Eciin
tuolr
Verlali
14 .
Her ie
tatar
taleim

5 Signa Generalia Virtutis Heroicc. 129
cvolte part. I. art. I. quaſt. I, ita habet: Habitus re-
tumhi. tificantes rect? dicuntur virtutes, pro eo, quod
Durnnt Virtas de rations ſui nominis dicit, quod ad agen-
nun’t dum erigit, & Yigorat. Habitus verd expedien-
tes reétè dizuntur Dena, pro eo, qubd dicant quan-

er gnat
le n dam alteriorem abundantiars bonitatis ad agen-
i g dum: ac per hoec magis ettaſtantur Divina libera-
ciunesk litati, & propter hoc rebte cenſentur nomine Doni.
dc genn Habitus vero perficientes retctè dicantur beatitu-
R cſon dines, pro eo, qubd tales habitus faciunt bpominems
ole dn roximum DEO, & conſ ormem inſ gloria ſumméz,
n hoin & beatitudini, in qua eſt reperire ſummam per-
RK fectionem. Ibi vides, quòd Doctor Seraphi-
35 nehel cus gradatim ab una perfecéctione ad aliam,
W ac denique ad ipſam cum DEO fimilitudi-
neſ⸗ ii nem alcendat. Scotus verò 3. 4. 34: 4. uxn.
uen G ultimo. ita concludit: Perfebtiſſima igitur
unei

ne virtus in eadem ſtecie manens eſt Hereica - - =
voee quia ſoilicet non eſt communiter homixis ad illunms
enlſe oeradim attingere; communiter quippe ho-
mines non aſſimilantur perfectè, minùs per-
Ddun fectiſſime DEO in operatione actuum vir=
neim tueſorum. Quæ omnia fundantur in uni-
dum “ verlali illa adhortatione Chriſti Matth. F⸗
gosct v.4 8. Eſtote ergo vos perfecti, ſicut & Fater ve-
Horum ſzer cœleſtis perfettus eſt. Ubi Chriſtus hor-
tarur non ad communem pertectionem, ſed
MW“ ralem, qualem habet Pater cosleſtis, ut illi
ine Gic pro modulo noſtro ſimiles agnoſcamur.

Dolh Ad ſecundum Punctum dico, quòd ſimi-16 5
teh litudo Viatoris cum Chriſto non ſit conſti⸗

t

130 Diſtinctio II. Quaſtio I. H. I.
tuenda in totali expurgatione paſſionum ex
mente humana. Sic enim iſtæ paſſiones

mis Parentibus in ſtatu innocentiæ, & for⸗
ſan aliis ex privilegio ſingulari, ac in Beatis
ſunt totaliter expurgatæ; cùm proin alii

traxerint, habeantque corpus animale con-

Viatore requiri, aut adſtrui ſine ſpecialiſſi-
mo DEl Privilegio omnimoda paſſionum
extir patio, ut ne in minimo quidem ſentian-
tur. Hinc optimè dixit Macrob. l. I. in ſomn.
Scipionis quòd iſta plenaria paſſionum victo⸗
ria conſiſtat in hoc, quòd paſſiones iſtæ ne-
quidem ulle modô inſurgant, ita ut tempe-
yantia non debeat cupiditates reprimere, ſed ob-
liviſci: fortitudo debeat paſſiones ignorare, nox
vincers, quod planè pro Viatore, quantum-
cunque perfecto nimium eſt; ſi non conſtet
de favore DEl ſpecialiſſimo. Faver nobis
etiam ipſum Trid. Seſ. 5. in Deeret. de pegcat.
orig. Manere autens in baptizxatis concupiſcen-
tiam, vel fomitem, hac ſanéla Synodus fatetur, &

conſentientibus non valet, ſed viriliter per gEsll
Cbriſti gratiam repugnantibus valet; quinime,
qui ligitimè certaverit, coronabitur. Noſtra-
hæc doctrina etiam conformis eſt diverſita-
ti Firtutum purgantium, & purgati animi, quas
poſteriores fimpliciter tales ex ipia 5. Scri-
ptu-

D
Ptori ſa

H . . Unc er
tantùm in Chriſto, Beatiſſima V. Maria, pri-

von. Der

cis ocr
tebelli⸗

. Qavit
Viatores omnes peccatum originale con-

MWon ien

4 . * . 4 uit lex
cupiſcens adverſus ſpiritum, non poteſt in-

rit ſini
enſan
Herin
min. Mn
lin adun
Gertihut
1 ad
Deniq
Plenari
bimmo
i Otnn
686 0
ilſiin
ſe pro

. 8 . (enti
ſintit: qua cum ad agonem relicta ſit, nocere non

ſit in
dancti
kranci
Canon
hales
kagell
les, u

ſ.l.

Allonunt
2 ln
Mariu⸗
Nie, A
40 io
in Non
edgen
nimle
dn otei
ne eon
ln
emketi
db l k
vnunſ
vves ike
in lte
inere⸗
rnt
te,uut
nor
PaAN
Anf,
Afunl
ſ,tuntt
lurpe

/hin⸗
„ W
eloe
7airi

Sigua Generalia Firtutis Heroicé. 131
ptura ſatis fundaté abnegavimus Viatori.
Hinc etiam S. Auguſt. poſtquam lib. I. de ſer-
mon. Dom. in monte docuiſſet, quòd in pacifi-
cis omnia ſint ordinata, nulluúsque ſit motus
rebellis adverſus ſpiritum, hoc ipium retra-
Gtavit lib. I. Retratt, cap. 19. his formalibũs.
Won enim cuiquam provenire in hac vita poteſt;
ut lex repugnans legi mentis emnino non ſit in-
membris. Quanadoquidem etiam ſi ei ſis reſiſte-
ret ſpiritus hominis, ut in nullum ejus laberetur
aſſenſum non ideo iamen illa non repugnaret.
Het ergo quod diélum eſt (ſcilicet lib. I. de Ser-
mon. Uom. in monte) nullum eſſe motum rebel-
lem adverſui rätionem, rectè accipi peteſt in nune
agentibus pacificis domandö concupiſcentias carnis;
at ad iſtam pacem pleniſimä aliq uando veniatar.
Denique ſi ad hanc ſimilitudinem requiritur
plenaria paſſionum abolitio, ita ut ne in mi-
himo aſſurgere queant; an ergo dicet quis;
in omnibus ſolenniter Canonizatis incipien-
dé à joanne XV. usque ad modernum San-
Gtiſſimum Pontificem Benedictum XIII. fuiſ-
ſe prorſus extinctas paſſiones, & concupi=
ſcentias? certè hoc nullus Pontificum ſen-
ſit in Canonizationé cujuscunque magni
Sancti; cùm conſtet, quantùm Benedictus;
Franciſcus; ac hi ipſi octo Heroes recèns
Canonizati pugnârint contra inſultus car-
nales inter urticas, ſpinas, carbones, nives,
flagella, jejunia, allasque extremas auſterita-
tes ut ſie per Volnete corporis Educckfen
2

132 Diſtisctis II. Quaſtio I. H. I.
ab anima vulnus mentis. Quid dicet quis
de Paulo Apoſtolo, qui erat vas electionis,
ac raptus usque in tertium Coœlum? certè
hic de ſe fatetur, quòd ſenſerit aliam legem
in membris ſuis repugnantem legi mentis
ſuæ, quòd datus ſit illi ſtimulus carnis, Ange-
lus Sathanæ &c. ergo homines quantum-
cunq; perfecti, & DEO ſimiles adhuc ſaltem
aliqualiter interdum ſentient paſſiones con-
trarias, necdum è radice aut naturâ avol-

ſas; quantumvis enim quis perfectus ſit, ta-

men impeccabilis non fit, qualiter tamen in
adverſa Sententia impeccabilis quis eſſet ſal-
tem ex concupiſcentia.
166 Sufficit ergo ad hanc ſimilitudinem in Vla-
tore, quòd paſſiones naturales ita ſuppri⸗
mat, ut vix, aut prorſus leviter inſurgant.
Hæc quippe moderatio paſſionum Viatori
poſſibilis eſt, ut experientia in Viris San-
Qiſſimis commonſtrat, qui hinc inde tales
paſſiones poſt plures jam luctas heroĩicas &
Viétorias experiri debuerunt, illas tamen ex-
peditè, promptè, ac delectabiliter ſubege-
runt. Hinc de le ipſo dicit Apoſtolus I. Co.
9. Caſt ige corpus menm, & in ſervitutem redi-
go. Et iterum ad Galaz. I. ſuarum paſſionum
dominium aſſecutus fatetur: Vive jam non-
ego, vivit verò in me Chriſtus, ut taliter in
carne præter carnem vixerit quoad domi-
nium paſſionum, non autem quoad totalem

illarum extirpationem. Perfectum Viri he-
. roici

rdicien
Dodor
Prids
roicos
Chril
rum 4
honer⸗
guentt
4 con
& by
tamen
cat, h
Huimn
i Aim
gatiemi.
hertepti
cemati
roxrii
licitut
Mciter
domit
Paſſio⸗
ditur
Vverde
lam
& vir
torifa
judice
Die
bi pot
aceli⸗

Signa Generalia Virtutis Hereice. 133

ie roici exemplar deſcribit magnus ille morum
*B Doctor §. Greg. lib. 10. moral. cap. 17. ubi
gun;e Prids egregiè depinxit cap. 16. Pſeudo-He-
Janee 10icOs huſus mundi. Ipſus formalia pro
e Chriſtianè Heroicis ſunt iſta. Non Hanc re-
„um abundantia falciat, non dignitatum gloria

*“ honorabilem oſtendat; nulla ei obſequentium fre-
Con E quentia ſuppetat „ nells bunc humanis oculis pom-
„pya componat: 4 cunbtis vero deſpicabilis cernitur,
Alinen & hujn, mundi gratiâ indignus aſtimatur: ſed
Dnamen ante occulti judicis oculos virtutibus emi-
Eeluit cat, vita meritis coruſceat: honorari metuit, de-
SD ſpiei non ref agit, corpus cont inentidâ aficit, ſola
gietlen in animo dilectione pingueſcit, mentem ſemper ad
patientiam praparat, & erebtus pre juſtitia de
hemin perceptis contumeliis exultat 3 affictis ex corde
s iu 4 compatitur, de bonorum proſperitatibui quaſi de
er nlt⸗ propriis latatur, ſacri verbi pabula in mente ſo-
un ſi licitus ruminat, & inquiſitus quosdlibet eloqi du-
Ini? „liciter ignorat. Ubi Heroicus iſte paſſionum
e be⸗ domitor inter proſpera, & adverla varias
liu paſſiones ſenſiſſe, non tamen conſenũſſe tra-
usd ditur: ergo hoc paſſionum dominium, non
lere verd totalis illarum expurgatio, conſtituit il-
lolu lam ſimilitudinem Viatoris cum Chriſto,
Sr virtutem heroicam, quantum ſcilicet Via-
n Ktori fas eſt aſſimilari Chriſto. Atque ex his
wiu judico ſatis conſtare ad dicta num. 162.
r it Diſtintè autem Virtus Heroica ſic deſcri. 167
olte bi poteſt. t bomiwit iatoris, & idelis allus
cexcellenter virtuoſus, exX Dono ſupernaturali ſin-
kuun 1 3 Aula-

134 Diſtinctio II. Quaſtio . H. l.
gælari, pariter ex fine ſupernaturali ipfiut DEI
Summi Boni, ſine allo propris operantis commaao;
ſed potins oum illius & ſai abnegatione, ſupras
eommunem aliorum virtuoſoraum modum, & qui
dem delebtabiliter, promptè, & expedit?, non diſ-
quirena? humanas, & egenas rationes, ut ſie
Chriſte ſimilis fiat operans, neon in natura, ſed
affebtu, illius aterna, ac inf allibilia judieia ſe⸗
Gandé. Per quæ generaliter ſatisfit puncto
tertio inſinuato nam. 16 3. Cohret tota
deſcriptio cum dictis nam. 160. & facilé ac-
comodatur Virtuti Heroicæ tam præſuppo-
nenti, quàm non præſupponenti habitum.
168 Et ne alicui ſuperffua, & nimis multis par-
tiçulis onerata videatur, explicatur eadem
Delſcriptio ſic. Dicitur I. Eſft bominis Viato-
ris; per quod excluduntur actus Compre⸗
henſorum quantumcunque perfedti, & ta⸗
citè inſinuatur, non requiri ad Virtutem He-=
roicam totalem paſſionum extirpationem.,
id quod expreſſiùs tradidi nam. 16 . Dici⸗
tur II. Hominis Fidelit 5 hic enim loquimur
de Virtute Heroica Chriſtiana, & non Gen-
tium philoſophica. Inſuper juxta mox di⸗
cenda Virtus Heroica Chriſtiana & Theolo-
gica debet procedere ex fine ſupernaturali,
quem tamen non agnoſcunt infideles: de-
bet aſſimilare Chriſto, ſpernere motiva hu-
mana propriæ gloriæ, inniti judiciis Divinis,

ac habere ſingulare DEl donum, inferiùs ex-

plicanqum; hæc autem omnia Gentes, M

lobdel
Virtus
ſdelid
Die
herl,
aiſter
lenter
des (
Dicit.
termi
der ta
irir
tlr pin
ham a0
NAtur
Rrr
Vd
Tilio
mun
DrI.
dol⸗
& h
cel⸗
Hle
niat
Her
dial
Con
guie
lare

ils

ſl. Signa Generalia Virtutis Hereicæ. 13 5

Afun Infideles non inquirunt, nec curant: ergo
inm Virtus Heroica Chriſtiana propria eſt ſolis
n fidelib us.
lmn b Dicitur III. ARtus excellenter virtuoſus 5 ubir69
NeE per lIy virtuoſus excluditur patenter actus in-
un, eifferens, naturalis, aut malus: per Iy excel-
,„mas binter autem excluduntur virtutes commu-
Ae nes Chriſtianorum, de quibus mox iterum.
ſateſtun Dicitur IV. Exæ dono ſupernaturali hingulari, qui
Coat kermini ſunt præ cæteris rite annotandi 3
Kecee per tale quippe donum ſingulare (quod alias
n Nen Syiritus Sanéti dicimus) à priori diſtingui-
ilibun Kur virtus aliqua communis ab hæroica., 3
nlion nam aus virtuoſi omnes, eſto ſint ſuper-
aror en naturales, non ſunt abſolutè ejusdem ratio-⸗
erm“ nis, nec idem requirunt auxilium, ſed actus
as Con Virtuoſi ordinarii exerceri poſſunt cum au-
“ xilio OEl ſupernaturali ordinario, quòd com-
„muniter vocamus auxilium, vel gratiam.

inuen,
nur DEI. Econtra actus virtuoſi heroici non
“ poſſunt elici cum auxilio DEl ordinario, eſto
gimloen & hoc ſupernaturale ſit, ſed requirunt ne-
mrd⸗ ceſſariò auxilium ſeu donum DElI ſingulare.
mamt Hic interim incidentaliter annoto, unde ve-
nEl niant non rarò opera mortificationis adeò
e Heroica Sanctorum, ùt v. g. quòd ſe in me-
ene qiahyeme exponant, & immittant nivi, aquæ

niin congelatæ, aut etiam carbonibus ignitis 3
enc quia ſcilicet tales viri heroici habent ſingu-
ee lare aliquod donum Spiritůs S. vi cujus ad
aie iſta molienda, & ſuſtinenda incitantur; cùm

310
geng 14 5 Ta⸗

2136 Diſtintio II. Quaſtio I. G. I.
tamen alius communiter virtuoſus non ten⸗
taret ſimilia absque grandi temeritatis notàâ.
170 Dicitur V. Pariter ex ſine ſupernaturali & .
Cùm etiam in hoc Virtus Chriſtians com-
munis, & Heroica ſingulsriter differat à
philoſophica; & cùm inſuper Virtus Hero-
ca ſit aſſimilativa Chriſto, utique propin-
gujiùs & altiùs ad ſupernaturalem finem, ae
ad ipſim DEIUM tanquam Summum B0.
num aſcendere deber. Hinc dixit S. Aug.
lib. 4. contra uli. cap. 3. Sinè amore Summi Bi-
ni, nullus poteſt bene uti ercaturis. Hic tamen
finis non debet ſemper explicitè intendi, ſed
lufficit, quandoque etiam in Virtute heroi-
ca, ſi ſaltem implicitè intendatur, ùt con-
ſtat de Martyribus, qui interdum propter-
exceſſivos cruciatus diſtrahuntur ab amore
DEl expliciro, dum ſemet nihilominus ani-
mant ad Ilufferenda majora tormenta, ac
perſiſtendum in Fortitudine Heroica Hie
finis ſupernaturalis etiam deſumi poteſt ex
ſuperiùs inſinuato Dono Spiritũs S. qui om-
nia propter ſemetipſum operatur.

171 Dicitur VI. Sinè ullo proprio operantis com-

modo, ſed potins cum illius, & ſui abnegatione.
Adeò enim ſeverè Chriſtus omnibus ſe he-
roicè ſequi volentibus proprium interdixit-
commodum temporale, ut potiùs crucem,
tormenta, & ludibria eis amplectenda præ-
ſcripſerit dicens: Matth. 16. Dui vult veni-
re poſt me, abneget ſemetipſum, & tollat oracem
ſuam

terund
goe
vià,
mis 2
Dom
comn
Die
tueſori/
moltn
tes, 4
ſto, ſe⸗
miaret
ce, Chr
etgo in
ſopra
etiam
mune.
dceye
exten
ſuſtim
rie:
vum
ginen
roica
rima
tia A
dilec
divin
ſtitas
Juod

ſl. Signa Generalia V'irtutis Heroice. 137

ſutee ſuam, & ſequatur me. Quod heroicè præſti-
ritnsn terunt Sancti Martyres, & Confeſſores, alii-
mumis que viri Apoſtolici, qui poſthabit4 proprià
Kameen vira, & omnibus, quæ poſſederunt in extre-
ſen mis auſteritatibus, & ludibriis ſecuti ſunt-
ttuslkn Dominum omni poſtpoſito ſui affectu, ac
e in commodo ſenſuali, aut temporali.
en bven Dicitur VII. Sapra communem aliorum vir- 172
ummunh eueſorum modaum. Virtus quippe heroica-
Grteh maltum ſuperat communes aliorum virtu-
eRw tes, alias & ipſa communis eſſet, nec Chri-
Hcum ſto, ſed tantùm aliis communiter juſtis aſſi-
brene,‚ milaret, aut omnes denique virtutes heroi-
ftutehet Cæ, Chriſtôque aſſimilativæ dicendæ forent:
It, Ac ergo in virtute heroica requiritur exceſſus
ſupra communem aliorum modum; ſicut-

ropt
RM etiam virtus naturalis heroica alias com-
omine munes debet ſuperare, ùt conſtat de Mutio
mmentit Scævola, qui heroicè brachium ſuper ignem
iea? extendit, lliusque combuſtionem intrepidè
nipett ſuſtinuit aſpiciente, & admirante Rege Etru-
is riæ: Sic & Curtius, ut patriam liberaret, vi-
. vum ſe præcipitem dedit in hiantem vora-
mds Linem. Theologicè autem de virtute he-

Ai roica loquendò exſtant exempla quàm plu-
deb rima in §. Scriptura, ùt Geneſ. 22. Obedien-
ren tia Abrabæ, qua S. Patriarcha DEO ſuum
oen dilectum & unicum Filium immolàſſet, niſi
8 er divinitus per Angelum inhibitus fuiſſet. Ca-
*M ſtitas, & patientia Joſeph; nam palfium,
1 quod Joſeph reliquerat in manu uxoris Pu-

HD I 5 tipha:

138 Diſtindtio II. Qusſtio I. J. I.
tipharis, ùt ſic evaderet ſcortum, ipfa va-
ferrimè oſtendit viro ſuo, quaſi à Joſeph ad

malum ſolicitata fuiſſet, sicque Joſeph in-

carcerem conjectus eſt. In argumentum er-
ge fidei retentam pallium oſtendit marite rever-
tenti domam, & ait: Ingreſſus eſt ad me ſer-
vus Hebraus, quem adaaxiſti, ut illuderet mihi:
cumque audiſſet me clamare, reliquit palliam,,
quod tenebam, & fugit foras. His auditis Do-
minus, & nimium credulus verbis conjugis ira-
tas eſt valde, tradiditque Zoſeph in carcerem.
Geneſ. 39. à v. 16. Keligio, ac obedientia
Moylis vix non per totum Exodum. Facta
Apoſtolorũ in illorum Actibas continuò rela-
ta, ac denique virtutes heroicæ noſtrorum
recens Canonizatorum legendæ in ipſorum
Vitæ admirabilis hiſtoria; in quibus omni⸗
bus multum ſupra somrsanem aliorum virtuo-
ſorum modum deprehenditur: ergo hic ex⸗
Ceſſus requiritur meritò ad virtutem heroi-
cam, aſſimilativam Chriſto. Hinc dicit-
Henricus apud Scotum 3. d. 34. 4. an. N. Aa
quaæſtionem dicit Henricus &. Sicut cirea dele-
Gtationes vitioſas centingit tripliciter ſe babere,
ſcilicet modo humano, ſaæperhumano, & inhuwane,
ſimiliter ſicut cirga triſtitias inordinatas, ita
fimiliter cirta triſtitias ordinatat. Mogo bu-
mano, at quande cireumſtantiis debitis ſuſtinet
gquis terribilia, & ad hoc eſt virtus moralis ae⸗
quißitæ, vel infaſa quæ tamen non facit ſuſtine-
re Oue erifitia. AMode ſuperbhumano, at qvande
Se=

8
terribile
utdam
guaß Di
et cun
diholvi
tium
tem, cor
lur Ni
Dona
juhuna
MMa on
miimhln
weritor
inin pr⸗
Ltiam ir
Diei
it
Vit Sce
dicens
turDe
liliter
Conle
e, er
lecͤiee
res ar
gue,
opere
Ulter

lonſpe

Mowi

§ ⸗

ſel. Signa Generalia Virtutis Hereica. 139 J
m, in perribile ſuſtinetur cun gaudio, ſicut fuit in qui-
e busdam Martyribus. Modo inhamano, & ut
eoei quaß Divine, quando mors non ſolnm non timetur,
gunnnlint ſed cum gaudis appetitur: ſicut Paulus cupiebat
nidn dißolvi, & eſſe cum Cbriſto - - =- Ad hune ter-
Aan tium modum eſt Virtus Heroica; quam virtu-
lulnes kem, conjectat Phileſophus, epponi beſtialitati. Igi-
Her An rur Virtutes perficiunt hominem modo humano, &
,Alldh Dona medo ſuperhumano, & Beatitudines modo
uni inhumano. Scotus autem lec. cit. ſubjungit:
i aun Ma vacabula ſuperbumanb, & inhumant ſunt
e dbea metapherica: nam omnis abtus (virtuoſus &
um, meritorius, de quo ibi loquitur Scotus) ho-
neod d Minis, prepriè loquendé eſt humanus. Inluper-
cn etiam in ſecundo modo eſt vlrtus heroica.
r alh Dicitur VIII. Et quidem delectabiliter, prom. 173
guſnuot ptè, & expedit. Quod ipſum etiam inſinua-
Vit Scotus cit. quaſt. ſ. contra boc, eadem &.
eto dicens: Virtus (Heroica, de qua ibi loqui-
eteng Kur Doctor) ℳ habitus facien: exyeditè, & fa-
Hiii ciliter operari, ut conſtat in SS. Virginibus, &

lioren ſil

a Confeſſoribus, qui in ſumma ſpiritůs aridita-
os te, etiam graviſſimè tentati ad DEUIM ma-
nie lecdicendum, aut blasphemandum, per plu-
ia ſe res annos ad agonem usque extrema utrius-
que, internæ & esternæ, mortificationis

„ opera ſubiere expeditiſſime. Conſtat hoc

„ ulterids in S. Apoſtolis, qui ibane gandemte- 2
mi⸗ conſpelta Concilii, quoniam digni habiri ſunt pro
8 Nomine 7ᷓ ESsll contumeliam pati. Asct. I1: In

S. Martyribus, inter quos Stephano lapides

6
14 tore=

140 Diſtinbtio Il. Quaſtio I. H. I.
torrentis dulces fuerunt: Andrex autem Crux,

prior illam à longè conſpectam cordintimè

ſalurârit; poſterior autem ſuper hanc pro.

ſtratus & ardens tyrannum affatus ſit prom-
ptiſſimè: Aſatum eſt, jam verſa, & manduta,
Ratio horum omnium eſt, quia DElIS ad
virtutes heroicas movet per ſingulare Do-
num Spiritus Sancti, hoc autem potentius
eſt quàm gratia DEl ordinaria, adeôque ho-
minem etiam in ſummè arduis urget ad
exercitium virtutum promptum & expedi-
tum.
174 Dicitur IX. Non disquirenaô huwanas, &
egenas rationes, ſed Cbriſti aterna, ac infallibilia
jndicia ſedtandũ. Tam contrarii enim ſunt
in ſuis judiciis DEUS, & mundus, ut, quod
hic ſuadet, reprobet Ille; mundus quippe
tantùm porrigit ſenſualia, temporanea, ca-
duca, DEUS verò æzterna, inviſibilia, &
æquiſſima; mundus horret adverlſa, tribu-
lationes, ac ludibria, DEUS per adverſa-
ducit ad cœleſtia, ut bene hic applicari poſ-
ſit illud Doctoris noſtri Subtilis effatum-
Queſt. Quodlibet. 21. H. altimo: DElls prater
generalem providentiam habet providentiam ſpe-
cialem ex quadam elebétione, ſecundum quam pro-
videt unicniqae hominum ſecundum merita pra-
Jentia, vel futura, e ocoulta nobis, tamen ſibi
præſentia, quia Ejus 7 UIDiCIA juſta ſunt ſem-
per, licèt oceulta, ita quod aliquando adverſitas
plus

8.

. . . . et r
Laurentio Craticula adeò exoptata fuit, ur

puè ve⸗
qvi od
Kproi
DEI
pedite
ſorum
modo
liſing
num. I.
ac ven
Ohji
glem e
Alcujus
Charad
ila nu
Virtote
Videtu
criter
Ppro Re
i, &
ſuchen
nein
ricar
tutem
V. g. .
Monia
inal
damn .
tamer
cultan

ſ Signa Generalia Virtutis Heroice. 141

Dann plus proficit, quàm proſperitas. Quod præci-
an puè verificatur in illis inſignibus ſervis DEI,
n corGn

qui odio ſunt vix non omnibus hominibus.
erhif Si proin quis in exercitio virtutum inſiſtat
hnuſin DEI judiciis delectabiliter, promptè, & ex-
pedité, ſopra communem aliorum virtuo-
bia Dd ſorum modum, ſine ullo proprio ſuo com-
ſogahelh modo ſenluali, ex fine & dono ſupernatura-
en oen li ſingulari, fer DEO ſmilis in affeéte juxta-
aAlei num. 165. & 166. dicique meretur Heros,
Is e ac veras virtutes heroicas exercere.
unda Objic. I. Ex hucusque dictis ſequitur, ali. 175
quem eſſe Heroem, dummodo exerceret
OGd, alicujus virtutis actum internum, veſtitum
ubil characteribus num. 167. inſinuatis; eſto re
fiaini ipſa nullum malum pro fide, aliàve ſubeat
ls E virtute exterius conſummanda: atqui hoc
ncs videtur nimium; cùm taliter quivis medio-
pote criter devotulus dicendus eſſet vir Heroicus
riihe pro Republica Chriſtiana: ergo iſti inſinua-
eeh ti, & hucusque explicati characteres non-
er Am ſufficiunt ad virtutem Heroicam, aut om-
pleis nem communem virtutem evehunt in he-
sAdn roicam. Reſp. ad maj. poſſe interdum vir-
DS tutem quandam exerceri merè internè, ùt
is“ v. g. ſi quis in medio Catholicorum, aut-
, ſunf Monialis in clauſura ardenter ſe exerceret
,me in actibus fidei in fortiter ſufferenda qua-
„, m/ dam tribulatione, aut ariditate interna, ita
,ρ tamen ut penes illum, aut illam non ſtet fa-
bA cultas animam ſuam ponendi pro fide, aut
exte-⸗

142 Diſtin tio IlI. Quaſtio I. F. I.
exteriùs augendi ſuam internam tribulatio-
nem. In quibus circumſtantiis admitto,
poſſe aliquem dici Heroem, ſi in his aut ſi-
milibus virtutum circumſtantiis ſe exerceat
juxta characteres numer. 167. inſinuatos:
Econtra virtutes internæ non rarò etiam-
petunt ipſum exerceitium esteêrnum, ſiat-
que penes virtuolum adhibere media ex-
terna, quæ ſi tranſire ſinat;, non magni æſti⸗
maverim ipſius actus virtuoſos internos, ni
& externos ponat usque ad agonem, ſi ne-
ceſſum fuerit. Ex quibus omnibus patet;
num juxta priorem, poſteriorémve noſtram
explicationem S. Mater Eccleſia honoret, &
veneretur plures præconiò Martjris Deſßdi⸗
rié, ùt S. noſtrum Patriarcham Francili-
cum, Didacum, Martinum Turonenſem:
Joannem Evangeliſtam, aut illos, qui peſti-
feris inſerviendé moriuntur. De quibus
vide dicta in Tract. de Conſummatisne Mandi:
num. 60 5. . .
176 Objic. II. Si virtus Heroica adeò excel-
lentem requirit characterem, nimirum ſpe-
ciale quoddam Donum DEl, tunc talis vir-
tus potiùs debebit adſcribi DEO impellen-
ti, quàm homini operanti: atqui tsliter-
multum derogaretur Heroibus Chriſtianis:
ergo vel non datur virtus Heroica, vel non
requirit tam excellentem characterem.
Reſp. neg. maj. Non enim dicimus, quòd
tale Donum neceſſitet hominem ad opera-
t10⸗

wonem,
in Donva
men ſimr
voad i
Ka 40
tia eſſte
in Orig
quod
buͤs img
equuled
a ibus
gire)
lubet po
Datione
klom ſemn
Adſ
tum 3.
tanturmm
tialiter
Dalibus
tlores!
dem De
II. &
Spirits
tit, G
inquan
Donu
gradu
ſ. alee
guiden
derſali

1 Signa Gener alia Virtutis Heroiec. 143
ntible tionem, quæ cuivis liberrima eſt; licèt pro-
tisue in Donum hoc ſit à ſolo DEO, operatio ta-
ihsm men ſimul eſt ab homine cooperante tam

sleen Quoad initium, quàm quoad conſummatio-
„ uNne nem actũs virtuoſi, ſicut contingit cum gra-
taden dia efficaci. Aliquale exemplum habemus
ternen,4 in Origene, de quo teſtatur Juglaris Conc. 13.
e neitt Quod pro fidei veritate fuerit ſæpius lapidi-
vumizit bũs impetitus à populo, carceratus, vinctus,
Sinene Eequuleé diſtentus, & igne aduſtus (quibus
oten actibus vix quis audebit heroicitatem abne-
RR gare) & tamen Baronius tam indubitatam
mretch habet poſt definitiones Anaſtaſii Papæ dam-
ſatomte Nationemn Origenis, ut ſuccenſeat contra-
tuertA Frium ſentientibus.
ni Ad ſolvendas varias replicas nota I. Sco- 177
un tum 3.4. 34. 4. unic. non negare Dona, ſed

Ti cantùm vult, quòd non diſtinquantur eſſen-
H tialiter à virtutibus Theologicis, aut Cardi-
be nalibus, ad quas tanquam formæ excellen-
ni“ tjiores ſint reducendzæz. Nam ecce ex ſep-
tem Donis Spirits S. quæ recenſentur Iſaia
ci teln II. & ſunt Spiritus Sapientiæ & Iniellettuùs;
Gimim piritus Conſilii, & Fortitudinis, Spiritus Scien-
tudetli, tiæ, & Pietatis, Spiritus Timoris Domini, ex his,
6Om inquam, ſeptem ſingularibus perfectionibus
tgo ii Donum Sapientiæ eſt ipſa charitas infufa in
sCHHA gradu excellentiori, ut tenet Scotus cit. .
ien ſn fF. alierihs ad videndum in fine &c. Charitas
harittett quidem eæprimitur per Spiritum Sapientia; ani-
verſaliter snim ꝗuando in Scriptura commenda-
400 tur

144 Diſtiuctio IlI. Quaſtio I. O. I.
tur Sapientia, ut Eccleſiaſtici 14. V. 22. Beatus
vir, qui in Sapientia morabitur, & bujusmodi,
ibi Sapientia eſt Charitas: eſt enim habitus, quo
ſapit babenti illud objettum, quod eſt in ſe,
ſapiendum, quo ſcilicet placet mibi bonum ejus in
ſe, & illud volo mibi. Donum verèò Intelle-
Gus, & Scientiæ ſpectant ad Fidem Theo-
logicam. Donum Conſilii eſt ipſa Pruden-
tia, quo absque ratiocinio humano quis ſcit,
quid ſit agendum, ex hoc altiſſimo Dono.
Donum Fortitudinis ſuéò propriò nomine ex-
primituͤr. Donum Pietatis reducitur ad Ju.
ſtitiam, quia reſpicit alterum. Donum de-
nique Timoris Domini reduci debet ad
Temperantiam tanquam excellens gradus
Humilitatis. Quæ omnia magis declara-
buntur per decurſum Virtutum Heroica-
rum. Nota II. Quod, ſicut virtutes com-
munes regit prudentia præter habitum aut
actum proprium illius virtutis v. g. humili-
tatis, aut juſtitiæ & c. ita virtutes heroicas
regit Donum Conſilii præter habitum aut-
actum proprium virtutis heroicæ, v. g. ad
virtutem fidei heroicæ non tantùm requiri-
tur univerſale Donum Conüilii, ſed etiam-
proprium Donum Intellectùs, &, ſi etiam fi-
des exterius heroicè propugnanda ſit, re-
quiritur Donum Scientiæ; inſuper ſi propter
fidem heroicè propugnandam & confiten-
dam, ſint ſuſtinenda ardua tormenta, requi-
ricur etiam Donum Fortitudinis. Idem-
bro⸗

dign
proportie
cis. Ne
mam: N
ſopernat
minio p
ſto &c.
ſtiadaer
heroica.
dehet i
dum virt
turali, e

ſingblari

Minio pal
Edo. I
uaſt un.
Virtuts ir
nia ſcili
raaum,

fra:
intra: (

it relte
berdica .
lint, ne
oſe e
lamnen
heceſſa
mum,
in ſ010
tun vir
Proceſt

61
1.11. M
G hiint
Aiuf
1 n
Hrun it
Verd lud
Fidem 1
Ppakuu
Nao giit
hnoh
nonit
Guciarnt
Dorunt
vci Eeh
clens gil
nns d
tunm Nr
Vrtuesl
r habeu
3g
ntes
habiung
dice, 869
ntüm 1
i,le e
Elein

14

Signa Generalia Virtutii Heroieg. 14
roportionatè eſt de aliis vVirtutibus heroi-
cis. Nota III. Non eſſe illationem legiti-
mam: virtus quælibet debet eſſe ex motivo
ſupernaturali, cum abnegatione ſui, cum do-
mioio paſſionum, ab homine fideli & ju-
ſto & c. ergo omnis communis virtus Chri-
ſtiana erit heroica, vel abſolutè nulla datur
heroica. Nam contra eſt; Virtus heroica
debet inluper eile ſupra communem mo-
dum virtuoſorum etiam in ordine ſuperna-
turali, ex inſtinctu & Dono ſupernaturali
ſingulari Spiritüs S. & non tantùm ex inſtin-
&ua in ordine gratiæ communi, vec cum do-
minio paſſionum qualicunque, ſed cum per-
fecto. Hinc bene dixit Scotus 3. dift. 34.
quaſt. an. ſ. Ad argumentum & . Perfectiſſima
virtus in eadem ſpecie manens eſt heroica;- - ⸗
quia ſeilicet non eſt communiter hominis ad illum
grsdum, lictt ejus dem ſpecien attingere. Et mox
infra: Cirta per fedt* cir⸗ umſtantionat um contin-
gir rectt agere, retctins, & rebtiſſimè; quia virtus
beroica ci'ca idem objebtum ordinat, ſed excellen-
tins; nec eſt manifeſt um, banc excellentiam non
poſſe eſſe per aliam gradm ej usdem ſpeciei. Ubi
tamen nota. quod etiam virtus heroica non
neceflariò requirat gradum abſolutè ſupre-
mum, ſed admittat magis, & minàs; alias
in iolo Chriſto, aut Beatiflima V. réperire-
tur virtus heroica, quod eſt contra ritum &
procefſlum Canonizandi Eccleliaſticum.

K §. I.

146 Diſtinttio II. Quaſtio I. H. Il.
§. II.
An Virtus Heroica ſit ſpecie diſtinita

Commnni?
178 REono negativa eſt clara ex Scoto præ-
citato, ex quo addo bæc forme s. L
omni bonitate alſignantur quatuer graduxs, qui
ſunt ejuscdem babitus in ſpecie, ſcilicet perſeveran-
tia, Continentia, temperantia, & beroicitas. Per-
felctiſſina igitur virtus in eadem ſpecie maneni Aſt
bereica.
179 Quod ipſum efficaciter ſic ſtabilitur: Vir-
tus heroica Chriſtiana (idem proportiona-
tè de naturali, & philoſophica reſolvi po-
teſt) non diſtinguitur eſſentialiter à com-
muni ab intrinſeco; quis eadem Fortitudo
communis & heroica intrinſecè conveniunt
in prædicatis eſſentialibus, ſcilicet in ente,
qualitate, habitu, dirigibilitate, ac tenden-
tia in ſuum objectum; evadit verè Forti-
tudo communis in heroicam, lſi data occa-
ſione circa terribilia patiatur promptè ex ſin-
gulari DEl Dono, non humanéô ratiocinié,
cum abnegatione ſui, ſupra communem-
aliorum modum, ac perfectiori paſſionum
dominio. Exemplum hujus habemus in
Martyribus, in quibus fides ante occaſio-
nem aut deſiderium Martyrii eſt eadem ſpe⸗
cie ac in ipſo a cuali Martyrio: Item in vir-

ginibus, quarum caſtitas non diſtinguitur 4
2

ſe pln lo

& coole
talem o
diltiogu
ſtea ſiat
ſim &c
ſpeciftce⸗
quænan
lentialit
vickori⸗
ſupra col
tures ine

Inite, cum
Uatigue
tenſone
Virtutes
g0 in vi
illam efl
nique i
hon diſt
Del Ore
tas ad⸗
munis,
Urgentr
Spiririͤ⸗
lu ſegui
turis hi
dentali
tivæ 1
Catos
noſter

S.l

e Coul

erdecton
formu:
1 yoll,
let ſeſſem
rititin
cit

ebiltun
Propoti
2 tedeli
aliter 1
em Font
cooven
licet ine
,40 n
veto⸗
ldt
Oingtecl
n6 ritoo
comnmi
i uſu
bobent
te N
eGen 6
Nec il

inevr!
ſinon 4

An Virtus Heroica. &. 147

ſe ipſa ſpecie eſſentiali in actuali defenſione
& conſervatione caſtitatis à caſtitate ante
talem occaſionem; ſicut virtus ùͤt duo non
diſtinguitur ſpecie eſſentiali à ſe ipſa, ſi po-
ſtea fiat virtus ùt quatuor, ùt ſex, & vicilſ-
ſim &c. ergo non eſt diſtinctio eſſentialis
ſpecifica virtutis heroicæ à communi. Et
quænam denique eſt illa forma faciens eſ-
ſentialiter differre? Fors illa major energia,
vitoria paſſionum, ac applicatio intenſior
ſupra communem modum? Sed certè vir-
tures in comprehenſoribus erunt absque fo-
mite, cum perfecto dominio paſſionum, pur-
gatique prorſus animi, ac majori cum in-
tenſione, & tamen manent eædem ſpecie
Virtutes in patria, quas habuimus in via: er-
go in virtute heroica non eſt forma faciens
illam eſſent'aliter differre à communi. De-
nique ipia Dona Spiritũs S. licèt ſingularia-
non diſtinguuntur ſpece eſſentiali à gratiis
DEI ordinariis: eſto ergo major ſit difficul-
tas ad actus virtutis heroicæ, quàm com-
munis, quia tamen illuſtres Heroes à DEO
urgentur ad hos actus per Donum ſingulare
Spiritûs S. eſſentialiter non diſtinétum, nul-
la ſequitur diſtinctio eſſentialis ſpecifica vir-
tutis heroicæ à communi, ſed tantùm acci-
dentalis, quatenus ſcilicet illa eſt præroga-
tivæ altioris ob notas & charateres expli-
catos à num. 167. quod totum confirmat
noſter Varefius de Fortitudine ex Scoto 3.
S K 2 dl. 34.

180

148 Diſtinctio II. Quaſtio I. ſ. II.
d. 34. quaſt. unie. ſ. ad Qusſtionem, his ſuis
formsalibus: Fortis, ſi non eodem, ſed alio babi
tu diſponit ur ad ſuſt inendum terribilia modo per-
Qo, & ſupremo, ſicut & infima; ſequitur, qud
ille habitus, qai diſponit ad ſuſtinere in infimo gra-
du, de necchſitate eſt imperfeltus, quantum a4
a tum ſuum, & objebtum; quia circa ſuſt inere
terribilia non poteſt habere perfetctionem, ſed ad
hoc quod aliquis perfebte ſe habeat ad illud, opor-
tet, quod habeat habitum alium in ſpetie, quod iſt
inconveniens.
Objic. I. Virtutes Theologicæ diſtinguun-
tur ſpecie à moralibus, quia evehunt haben-
tem ſupra eſſe morale: atqui etiam virtutes
heroicæ evehunt habentem ſupra commu-
nem virtutem moralem: ergo etiam ſpecie
diſtinguuntur ab eis. Reſp. diſt. Maj. quia
evehunt ſupra eſſe morale in diverſo ordi-
ne conc. quia evehent in eodem & perfe-
Giori ordine neg. Maj. atqui etiam virtutes
heroicæ evehunt ſupra commune elſſe mo-
rale, in eodem tamen, licèt perfectiori ordi-
ne conc. min. in diverſo, neg. min. & conſ.
ubi etiam notandum eſt. I. Quèd Virtutes
Theologicæ tendant ad diverſum obje dum
formale, ſcilicet imediatè ad DEIIM; econ-
tra virtutes heroicæ tendunt in idem obſe-
Gum ſeu virtutum moralium, ſeu Theolo-
gicarum. II. Quòd utique Virtus heroica
Chriſtiana differat ſpecie eſſentiali à profana

& philoſophica. III. Si quis ſimul ſit Heros
Chri-

Ohriliar
rali, tor
Plicem!
quorom
alter 0
Objie
yitio cor
heroicita
cut aflee
corrump
ſtliarum,
Perheitur
ttiam he
uni Vr
Peccatis
bent.
ſtinguit
tra plur
tra una
deltialit⸗
non kel
reſpieit
donl. E.
yhument
lahiti 9
liut obj
1ſe alter
la ilem

que ex

inkerri

ia limil

.1. An Virtus Heroica &e. 149
ven, 1 Chriſtianus in Virtute Theologica, & mo-
1 ,el dGl rali, tunc hoc non contingit per unum ſim-
um plicem habitum, aut actum, ſed diverſum-,
quorum unus reducendus eſt ad fidem v. g.
iiG alter ad fortitudinem & c.
Obhbfic. II. Beſtialitas ſpecie diſtinguitur à&
vitio communi: atqui beſtialitati opponitur
heroicitas juxta Ariſtotelem 7. Eth. quia ſi-
cut affectiones partis ſenſitivæ aliquando
corrumpuntur usque ad ſimilitudinem be-
ſtiarum, ita etiam rationalis pars aliquando
perficitur usque ad ſimilitudinem DEl: ergo
etiam heroicitas ſpecie diſtinguitur à com-
muni virtute. Idem conſtat in plurimis aliis
peccatis, quæ ſpecie diſtindas malitias ha-
bent. Reſp. diſt. Maj. Beſtialitas ſpecie di-
Gl Ne ſtinguitur à communi vitio; quia eſt con-
Crett tra plures Virtutes conc. Maj. quia eſt con⸗
dende Kra unam tantùm virtutem neg. Maj. atqui
imd beſtialitati opponitur heroicitas, & tamen-
non reſpicit duas Virtutes diverias, conc. &
nus reſpicit duas Virtutes diverſas neg. min. &
geſ conſ. Hinc bene dixit Scotus ſupra cit. J. ad
nnſe argumentum & 6. Licèt igitur beſtialitas ſit alius
Valſn habitus à communi vitio bumano, quia eſt circa
Un ſe aliud objebtum;, non tamen ſequitur, beroicam
E eſſe alterius ſpeciei à virtute humana: quia eir-
1 ſeni ca idem objectum ordinat; ſed excellentius. Ita
leuli que ex hoc argumento debet omnimodis
ſtn i inferri contrariam; quia beſtialitas (& plu-
le ra ſimilia nefanda ſcelera) ſunt contra plu-
ulit, K 3 res

6, an
lirca
ltinnen, 6
4d ilt
eoe, ſ

cedne
Vebunhin
etlunit
ſoprn n
en
detn,

150 Diſtinctio II. Qusſtie I. g. II.
res Virtutes, ſempérque plura harum obſe-
cta plores habent annexas Virtutes; econ-
tra juſtitia, temperantia, fortitudo in gradu

communi & hevoico non repiciunt Virtu-

tes diverſas, neque harum duo objecta ſpe-
cie diverſa.

182 Obj'ic. III. Virtus communis præcipitur,

heroica conſulitur: ergo ſpecie eſſentiali
differunt propter diverlas ſui regulas, ſeu
leges. Keſp. neg. ant. quoad ſecundum.
membrum. quia revera ſi alicui à DEO im-
mittatur ſingulare aliquod Donum Spirltüs
S. hôc ipsò contraveniens non ſatisfaceret
ſuæ obligationi, & præcepto, ad quod ſe ſen-
tiret intrinſecùs adeò urgeri in occaGone-
opportuna. Et nunquid, ſi quis ſe ſentiat à
DEO vocatum ad amplectenda Conſilis
Evangelica, eſt obligatus ad ea arripienda,
& ſectanda? adeò ut horum profeſſor trans-
grediendé duplicis culpæ reus foret; quod
non contingit in Martyre jam accincto ad
tormenta reſiliente; licèt hujus peccatum
gravjius ſit peccatò́ communis Catholici ter-
giverſantis Chriſtum publicè confiteri. Aliæ
objecdtiones facile ſolvuntur per diſtinctio-
nem ſpeciei perfectioris accidentaliter;,
ab eſſentialiter ac ſpecificè
perfectiori.

QI.-

De

De.

C
ni⸗
inent
comnt
inſtitur
ciales
E S
logie⸗
ſone
mus
tand
inter
revel
alii
Drop
Plica
fitert
men
tyre
tor
ſuos

ſet,

ſͤ (0) 151

Lharund

QuESTIO I.
tucdo nn
üm De Virtutibus Heroicis Theo-
obe logicis.
dsref §. J.

ad De Notis Syecialibus Fidei Heroicæ.
6
d ſeunt Cum in cauſa Beatifica- aut Canonizatio-183
cui nis omnium primò, & rigidiſſimè exa-
onn ds minentur illuſtrium Servorum DEl virtutes,
nita communes Gnt, an heroicæ? ideo ut noſtro
le inſtituto fiat ſatis, tradendæ jam ſunt ſpe-
bos ciales notæ, & Characteres virtutis herol-
üeen cæ? & cum inter ipſas etiam virtutes Theo-
hec logicas prima ſit Fides, hujus præmittemus

eaaie ſigna, ut ſic ex fructibus propriis cognoſca-
Nian mus cam. Pro fundamento autem anno-
le Landum eſt, quèògd fides poſlit habere actus
id internos, ut credere, aſſentiri iis, quæ DEIIS
R revelavit, & hi dicuntur fidei actus eliciti;

Cntoti alii autem ſunt imperati & externi in ipſa-
propria virtutis fidei linea, ut docere & ex-

Ooftene . e
erö plicare myſteria fidei, fidem exteriùs con-
lent fiteri loquendòô, ſeribendé, annuendé, tor-

itce menta fortiter ſuſtinendò &c. Unde Mar-
tyres ſic exteriùs confitendò́ fidem dicun-
tur teſtes fidei, quales volebat eſſe Chriſtus
ſuos Diſcipulos Act. I. v. 8. Et eritis mihi Te-
ſtes in Jeruſalem, & in omni qudaa, & Sama-
K 4 ria,

152 Diſtinktio II. Quaſtio II. g. I. De
ria, & usque ad ultimum terræ; Martyrium 6ßceidee
autem dicitur teſtimonium fidei. Alii de- fortiter

mum ſunt actus imperati & externi fidei cir. Donun
ca alias virtutes; fides quippe docet adi. roics
bus virtuoſis promiſſam eſſe vitam æternam, prxio
vitioſis autem ignem æternum, sicque fides virtut⸗
imperat, & dirigit etiam actus aliarum vir- Pietsti
tutum, juxta illud Eccleſiaſtici 32. v. 28. tionzt
Qui ceredit DEO, atetendit mandatis. Et ite- ſingole
rum Jacob. Epiſt. cap. 2. V. 20. Vis autem ſeire & rum 4
homo inanis, quoniam ſides ſine operibus mortua eſt? tum he
Abroham pater noſter nonne ex operibus juſtifica- pramni
tus eſt, offerens Iſaac filium ſunm ſuper Altare? Katu
184 Jam autem actus primi, ſive eliciti-, (es Ihe
dicuntur heroici, ſi proveniant à Dono hi. eiſeſa
tehettus, quo homo ſupra communem- Ler
aliorum credentium modum res fidei adee poltio
penetrat, ac ſi illas coram videret; hinc il- exterit
luſtratus illé Donéô Intelletctus facillimè expli⸗ a0 we⸗
caret myſteria fidei, prout factitârunt Apo- mortu⸗
ſtoli, poſtquam illos Spiritus 8. repleverat, brt qvid
qui priùs ſimplices piſcatores erant. Et- (nem
hanc Hdem tam vivam ac heroicam, non ra- Dontiße
rò comitatur Donum ipus Sapientiæ, ſeu emoe
Charitatis; qui enim fieri poteſt, ut quis om - tholica
nibũs quaſi viribus vivaciſſimè oredat, DEum (ludarm-
UNIIM, & TRINCGM VERBLILIM CARO- cz,
FACTIMS&c. & non etiam amore afficia- proxi
tur erga hæc myſteri? Adas fidei impe- cat,
rati, in ipia linea fideivg. confelio externa tiam,
nidei, qua quis coram Tyrana S rcce Emin.
dei

.l De Notis Specialibus Fidei Heroicæ. 153
Magh fidei declarat, & in illorum conſirmationem
. fortiter ſuſtinet terribilia, inſuper requirunt
ertiftid Donum Conlſilii, & Fortitudinis, ut pro he-
dt roicis haberi queant. Denique ut eàâdem
nunam prærogativâ gaudeant actus fidei circa alias
„gleti virtutes, debet accedere ſingulare Donum
saſauunmg FPietatis, Timoris Domini, aut alterius propor-
Hi tionati; ſecùs enim talis actus non foret ex
ue ingulari inſtinétu DEI. De quo tamen ite-
eS ru à num. 297. ubi de connexione virtu-
ermma tum heroicarum. His interim generaliter
eritutiſi præmilſsis
ſin Statuo ſigna fidei communia. Itaque fi- 18
lrdi. des Theologica communis I. quantum eſt
iogn ex ſe facit hominem fidelem fideliter crede-
Copug re articulos fidei, ſive illos ex Eccleſiæ pro-
ſtee Polſitione, ſive aliunde calleat. II. Illos etiam
ecxterius confiteri. III. Eæxcitat hominem

alins ad media, ſeu opera, ſine quibus & fides
Biium Wortua, & æterna ſalus perdita eſt. IV.
rele Et quidem ad orationem, ac V. ad ſubjec-
gam à Lionem erga Eccleſam, & Summum ejus
ſcamcun Pontificem, joſuper VI. ad conſervandam
hinti, & modo poſſibili propagandam fidem Ca-
Rl tholicam, & demum VII. ut omnia con-
nale cludam, ad reliquas duas virtutes Theolo-
gicas, Spem, & Charitatem tam DEl, quàm
role i proximi, ad DEl timorem, horrorem pec-

D cati, inde ſequentem pœitentiam, patien-
le tiam, & ad humiliter de ſe ſentiendum. Ita
1 Eminentiſſimus Brancatus 3. tom. 2. diſp. 32.

“

154 Diſtinbtio II. Quaſtio II. J. I.
art. 9. Qui in Conſiſtorio Romano circa cau-
ſas Beatifica-aut Canonizationis ſuo tempore
non minimus inſudabat. Ex quibus ſignis
obiter nota, ſi illa in te non deprehendas,
fidem tuam necdum eſſe in actu exercito
communiter, ſed valde tenuiter, Chriſtia-
nam. Sunt autem hæc ſigna certiſſima par-
tim ex aum. 183. partim ex mox ſequenti-
bus conſtabunt penitiùs
186 Itaque ſingula hæc ſigna fidei communis
ſingulariter & ſuo ordine applico ad fidem
heroicam, quæ I. ut talis ſupra communem
fidem ſit, debet non tantùm quomodocun-
que fideliter facere habentem credere arti-
culos fidei, ſed inſuper frequenter, & firmi-
ter, elicere actus fidei. Donum quippe le-
tzellettus ad fidem heroicam necçeſſarium ex-
citat ad ejusmodi actus fidei, eſto pericu-
lum Martyrü, aut obligatio fidei publicè
confitendæ non ſit. Loquimur autem-
hic per ſe de habituato in fide, & non de
recèns converſo ſtatim Martyrem agente,
clarum enim eſt hunc necdum habuiſſe fre-
quentiam actuum, & per accidens tantùm
cognoſcitur, illius confeſſionem ſtatim eſſe
heroicam. Sicut ergo in aliis virtutibus
V. g. temperantia, juſtitia, per ſe requiritur
frequentia actuum, ut alios excellat, ita-
etiam in fide. UItra frequentiam requiritur
etiam Firmitas alctunm, quæ conſiſtit in tam
clara adhæſione ad credenda, quòd clicien
tales

1

tales
gatur
aliis 1.
D50
leitate
cum t
ratoh
eſto
uali
gei ſien
lecancd
1er u
ueleck
tant,
tentich
Rreh
c0 G
Pran
velit
ſtix
pulcl
rigat
gui
& he
quoe
Alol

turo⸗

a pp.
Dox
N 1.

1 61

ano t
isſotern
gbidut
deprete
o enen
iter, C
Certicon
mmor ent

idei oonn
Plco K
dra Conin
gvonot
n (telen
enter, G
nunn glfe
ecehtiin
elok
ſcei
limur
ge, AN
yren
mhaniß⸗
cigensm
emn Euinl
s ni
ſe kelli
celen, ¹
rellti
nſſtt nii
uod elee
6

De Notis Specialibus Fidei Heroick. 15

tales actus fidei ne quidem involuntariâ an-
gatur perplexitate, aut formidine (licèt in
aliis materiis timeat multum, v. g. quòd
DEO debitè non ſerviat, quèòd ſuam nihi-
leitatem ex fundamento non capiat &c.)
cùm tamen habentes fidem communem non
ratò habeant formidinem ſaltem tentantem,
eſto non vincentem. Hinc Heroes in fide
quali continuò mente volvunt myſteria fi-
dei firmiſſimèe illis aſſentiendò́, ac mirè de-
lectandé de veritate DEl tam alta revelan-
tis, quaſi eadem intuitivè viderent vi Doni
Intellectus; nec affectant, intrinſecusque op-
tant, aut ſuſpirant pro ſignis externis, con-
tentiſſimi de infallibili veritate DEI. Hiu-
ſtre hujus exemplum habemus in S. Ludovi-
co Galliæ Rege ex Tertio Ordine S. P. N.
Franciſci. Cùm enim Rex ſemel vocaretur,
velit videre miraculoſam mutationem Ho-
ſtiæ conſecratæ, è qua IESIIS per modum
pulcherrimi puſionis ſe conſpiciendum por-
rigat; renuit illo ire, dicens, vadat, & videat,
qui non credit; ego enim firmiter credo,
& hoc mihi ſufficit. Haud abfſimile eſt,
quod legimus de Piiſſimo Luſitaniæ Rege-
Alphonſo, qui adversùs Saracenos pugna-
turus, videns Chriſtum crucifixum in aëre
apparentem exclamavit. Quid Tu ad me
Domine?! Credenti fidem vis augere? melius eſt,
zgs te vidtant infideles, & credant; quia ego à
fonts

156 Diſtintio II. Qaaſtio Il. J. I.
fonte Baptismatis te DElIM verum, Filium Vir-=
ginis, & Fatris aterni agnovi, & agnoſco.
187 II. Communes fideles obligati ſunt ad ar-
ticulos fidei confitendos, ut ſaltem virtua-
liter parati ſint ſubire pro fide omnia damna
fortunæ aut vitæ, ſi ipſis forſan incideret ſi-
milis contingentia. At in hoc non quie-
ſcit Fides heroica, ſed requirit inſuper, ut
quis ſtudiost, prempiè, & alaeriter expreſſum
& ſæpius repetitum propoſitum concipiat-
ſuſtivendi quæcunque terribilia pro Fide
Chriſti, ut poſitivè anhelet, optet ſibi Tor-
menta, Ignem, Crucem, beſtias, confractio-
nem oſſium, membrorum diviſionem, & to-
tius corporis contritionem contingere; ta-
les enim Inſignes Servi DEl vocantur Mar-
tyres deſiderib. Lege Epiſt. Pauli ad Kem. g.
in fine; ſine ſimilibus quippe bene præme-
ditatis actibus fides non eſt heroica. Imò
Illuſtribus his fidei Teſtibus locus patrius
non ſufficit, ſed pergunt ad loca remotiſſi-
ma hæreticorum, & infidelium ex puriſſi-
mo Zelo Martyrii, aut Evangelii prædican-
di, ùt conſtat in noſtris SS. Jacobo de Mar-
chia, & Franciſco Solano, quorum IIIe tot
Occidentis, Hic Orientis plagas peragravit
non obſtantibs tot periculis terrâ, mari-
que, incommodis itinerum, ac hominum
peſſimorum. Hoc tamen attentatum arri-
piendi itinera ad terras alienas non omni⸗
bus eſt neceſſarium; poſſunt quippe multi
ha-

De

pabere
les,
luntati
cipia,
in hac
camn C
guenti⸗
explicai
Chriſti
tent cre
dues,
III. H
ilat
Piendas
Co el
noltrar
ſteri
ſtra ge
ſs ig
autem;
quam:
docent
ſuperae
Roti S
ſeut 1
Fides
diRat
Prace
dort
dile
oblee

1 De Notis Specialibus Fidei Heroica. 157

Hush habere fidem heroicam ſine illo; ùr Monia-
e les, ægrotantes, ac quicunque akerius vo-
ilmde luntati ſubjecti, ut Religioſi, conjugati, man-
lenmmin cipia, vel quomodocunque magis neceſſarii
mnatn in hac patria ad conſervandam Rempubli-
jicln cam Chriſlianam; quamvis & in his fre-
en quentia, & firmitas actuum fidei, ac mox
oüpet explicatum propoſitum terribilia pro fide.
ene Chriſti patiendi requiratur; ſecus enim fo⸗
Nce rent credentes communes, aut fors te-
N nues.
Rterſilt III. Fides communis imperat, aut ſaltem 188
Scnn dictat ſervanda eſſe præcepta DEI, ſuſci-
ſen d pienda Sacramenta, proximum etiam inimi-
geeen cu eſſe diligendum; omnia enim quæ ad
enmm noſtram ſalurem ordinata lunt, fidei magi-
Nihe ſteriò ſcimus & facimus; ut tota vita no-
ſtra dependeat à dictamine fidei, quod pau⸗

ehren
hen cis ſignificavit Abacuc. cap. 2. v. 4. FZuſtus
dens n arem in fide ſua vivet. Hinc tam Scotus,
Atemt quam alii Scholarum Proceres in Prol: Sent.
ner docent, neceſſariam eſſe quandam ſcientiam

fipraces ſupernaturalem, quæ tamen juxt⸗ veriorem
obotelt Scoti Sententiam pratica, & operativa eſt,
ſicut ipſa fides, ut vel ex his conſtare poteſt.

ghengzfi Fides autem heroica inluper imperat,
end, dictat opera ſupererogaroria, non tantum
bonm præcepta, ſed & conſilia (ſaltem aliqua pro-
ã portionatè ad ſtatum perſonæ ) non tantàùm

nomi dilectionem proximi opportunam, ſed etiam
o 4nut obſequis ſpecialia, & quidem conſtanter-,
1 non

178 Diſtindtio II. QOuaſtio II. F. I.
non tantùm ſuſceptionem qualemcunque,
ſed frequentationem Sacramentorum reli-
gioſiſſimam, non tantùm in caſu legis, ſed in
ſiogulos forteè dies. Igitur adeò extraordi-
naria exercere remedia ſalutis fide dirigente,
ſignum illius heroicitatis eſt; ac intus laten-
tis Doni Scient g, Conlilii, Pietatis, aut In-
tellectûs & c. Gcut in genere politico heroi-
cè prudens diceretur, qui ſciret, & applica⸗
ret media ſemper meliora, eſto magis ar-
dua. Quòd autem iſte operandi modus ex
fide procedere poſſit, & petat, vide ſis Apo-
ſtolum ad Hebr. II. ubi elegantiſſimè 4v. 3.
enarrat præcipua facta à conſtitutione mun-
di, ac per totum Caput in fidem retundit-
concludens: Sanéti per fidem vicerunt re-
na &c.

189 IV. Fides communis docet omnes fide-

les, DElIM eſſe orandum, & colendum; at
Fides heroica urget ad orandum & colen-
dum DEIIM inceſſanter, & fervidk. Primum
ſtatim sxemplum nobis dederunt Apoſtoli,
qui Act. I. Erant unanimiter perſeverantes in-
oratione. Paulus verò ad KRom. 12. Coloß. 4.
Theſſal. 3. præcipit, ut inſtent orationi, di-
cens, cap. y. ſin intermißſione orate. Quòôd
autem oratio ſit eò inſtantior, quò fides
eſt intenſior, triplex ſufficiat Sac. Scriptu-
ræ teſtimonium, quo noſcuntur exaudi-
tæ mulier Cananæa, alia mulier, & cen-
turio. Primæ enim adeò flagitanti, & ſe
per

De N

per mod

Elos 9,.
ſides tua:
Gixit: .
te ſalvan
Chriſtus
non inen
audjvit .
paralyi
eriptare
Cellentem
Per modu
tum adtio
totus Jac
here reſe
V. Ei
tum kaci
ſit tibi .
7. 17.
tro, ac
commu
Petram
11§.
es deh
fcis i
tra hæc
lir, C.
dum,
Pericul
facit in
C

.1 De Notis Specialibu Fidei Herbickæ. 159

leneng Der modum canis ſubmittenti reſpondit.
orumd JElus Matth. 15. v. 28. mulier, magna eſ-
fides tua: fiat tibi ſicut vis. Secundæ veròô

legis lei
HRH dixit: Matth. 9. v. 22. Confide filia, fides tua

kon te ſalvam fecit. Pariter centurioni dixit..
irgin Chriſtus Martb. 8. v. 10. Amen dico vobis
glioten audivit genturionem in ſanationem filii ſui
Eint paralyſi; in quibus, & aliis plurimis Sac.
* Scripturæ locis referuntur propter fidem ex-
“ cellentem exauditæ hæ orationes, quæ vVel
ebin Per modum petitionis, laudis, aut gratia-
D rum actionis inſtrui poſſant, prout vix non
⸗ totus Sacer Codex triplici hoc orationis ge-
nere refertiſſimus eſt.
enn V. Fides communis cuilibet credenti no- 190
NH tum facit de Eccleſia, qui bane non audierit,
Hht tibi ſicut athnicus & publicanus. Matth. 18.
oneI „ 17. De Eccleſiæ verò Capite, ſcilicet Pe-

lentt tro, ac illius Succeſſoribus credunt fideles
un oommunes. Quia tu es Petrus, & ſupir hanc
4. Nien petram adificabo Eccleſiam meam. Matth. 16.
„,.18. Ex quibus habetur, fideles commu-
umué nes debere eſſe ſubjectos Eccleſiæ, ac Pon-
, tificis judicio. Quid verò fides heroica ul-
ort“ tra hæc facit vi Donorum Intellects, Scien-
GItix, Conlilii &c. Multum per omnem mo-
0 ℳü dum, dum omnem curioſitatem reſcindit..
Nee periculosè inveſtigandi res fidei, captivum
tur euf facit intellecdtum in obſequium Chriſti, &
r,A CGGG6 modé credens exſpectat & acceptat
nuct, judi-

160 Diſtinétio II. Quaſtio II. G. I.
judicium Eccleſiæ, & Pontificis, ut ſic non
mancat fides ſua privata in regulis ratiocinii
humani, ſed in infallibili regola totius Ec-
cleliæ à Spiritu S. directæ-. Quod ſingula-
riter obſervandum eſt circa illos, qu bus
incumbit munus docendi alios; 6 enim ta-
les unicè ſtudeant ſapere, ùt oportet, cum
Eccleſia; nec ab illa vel latum unguem di-
ſcedere velist, ſigoum partiale eſt, heroi-
cam in illis latere dem. Tales fuerunt pri-
marii Eccleſiæ Doctores. Cyprianus, Hyero-
nimus, Ambroſius, Auguſtinus, ex quo in-

tegerrimus noſter in hde Dostor Subtilis I.
d. F. 4. I. S. ad dictum Richardi &ö&. ita habet:

Eocleſiæ univerſalis authoritas maxima aſt, qeia
dicit Auguſtinus is libello contra Epiſt olam Fun-
damenti: Evangelio non crederem, nilſi Eeclehße
Catholica crederem. Ec q. quoalibet. 14. §. 4e⸗
primo & o. ita ſentit de Eccleſiæ auétoritate:
Eeccleſia Catholica eſt communitas mavipibt verax,
quia illa maximk veritatem commendat, & min-
dacium reprehendit: igitur ejus teſtimonio certiſ
ſimèò credi poteſt. Et qui ita in omni ſobmil⸗
ſione credunt conſtanter Eccleſiæ, fidem he-
roicam nancilſci queunt.

191 VI. Fideles communes gaudent & op-

tant conlſervari, ac propagari fidem; ſicut
enim alii virtuoſi cupiunt ſibi ſimiles, nem-
pe caſtus caſtum, prudens prudentem, tem-
peratus temperatum &c. ita Catholicus af-

fectat & alios eſſe Catholicos, ſicut hæreti-
cus

Conlery

De
Cus omn
quidem
Eccleſia
gentiam
ne jofide
Gtius ur⸗
vendis
Paroch'
debent,
es Cathi
libata c
Aulein aſe
guieti ma
ſemina pi
dimnpla
tigirunt
noduge
gibus &
vincula.
Colamen
cGicenda
lud Ad.
linun, G
winus ſ⸗
Nleon
ckantlan
liam

VI.
us etj
guam

61 De Notis Specialibus Fidei Heroicæ. 161
Nſe cus omnes deſiderat eſſe hæreticos; quam
emi quidem Chriſtianam charitatem promovet
HXHWübs Eccleſia, dum vix aliquam concedit indul-
odin gentiam, niſi quis oraverit pro converſio-
, ne infidelium, & fidei dilatatione. Imò ar-
emm (tius urget eandem charitatem in promo-
Wonet vendis ad gradum Doctoratús, Beneficium,
uben Parochiam, Epiſcopatum &c. dum jurare
e,au debent, à ſe pro poſſibili curandum, ut fi⸗
6ſneueg des Catholica, quam Apoſtoli docserunt,
nslé illibata conſervetu?, & doceatur. Altiùs
Gadi aurtem aſcendunt Heroes in fide, dum irre-
Alt quieti manent, usque dum fidei Catholicæ
laie ſemina plagis & cordibus infidelium docen-
I, dô implantärunt, aut proprio ſanguine ir-
Hiiu rigârunt: nulli parcunt curæ, aut labori diu
ilt nocuque deſudan di in Evangelio coram Re-
lerleil gibus & Principibus usque ad carceres &
vincula; nullis ſiquidem obſtantibus terri-

n
, culamentis ſentiunt ſe impulſos ad palam-
G“ edicendam veritatem Catholicam, juxta ił
— lIud Act. 4. v. 20. Non enim poſſamnus, qua Vi⸗
ommiin dimus, & andivimus, non loqui. Hoc nihilo-
ieen minus ſignum diverſum eſt à propoſito ex-
plicato num. 187. ſicut differunt propoſitum
gen be exantlandi, & exantlatio actualis terribi⸗
ſten liam, ne vera fides mutetur, aut ne falſa.⸗

« conſervetur vel in unico puncto.

nſe VII. Fides communis dictat ſui ſectatori- 192
ſe bus etiam Spem, & Charitatem tam DEI,

„quam proximi, ac etiam timorem DEI; non
Heur ben .
6 L. enim

162 Diſtintio II. QOuaſtio II. ſ. I.

193

enim atura, ſed fides dictat, initium Sapien-
tiæ timor Domini: pariter fides dictat, ſpe-
randam eſſe feliciorem, poſt hanc, vitam;
& Gc denique accenduntur corda fidelium
ad DEIIM, ac illius imaginem, ſive proxi-
mum amandum juxta magnum illud manda-
tum Mattb. 22. V. 38. Hæc verò commo-⸗
nia ſunt fidelibus, heroes autem, qui peni-
tiùs has fidei regulas penetrant, ita ſperant
in DEO, ut prorſus Hocci faciant terrena
quomodocunque aliàs accepta, amica, ne-
ceflaria juxta illud Prov. 23. V. 18. Habebis
pem in Noviſſimo, & praſtolatio tua non aufe-
zetar. Hinc dimittont patrem & matrem,

agros & domos, divitias & honores, ac à
ſolo DEO latiari queunt.
Ita amant DEIIM, ut cor ipforum ejus
amore continuèò flagret, ac diu noctuque
eructet hunc, aut ſimilem a dum: DElIIS meut,

& Omnia. Amorem hunc ita depingit Subtilis

Doctor 2. diſt. 6. 4.2. N. in iſta Quaſtione &t. ab
oppoſito dicens: Ameret duo ex Aaguſi ino 14.
Civit. cap. ult. fecerunt duas Civitates; Civitatem
DEIamor DEl, us que ad contemptue ſui; & Civi-
tatem Diaboli amor ſui, usque ad conte wplteſt-
DEI. Tales enim heroes nunquam ſunt
frigidi, aut tepidi, ſed ſemper amore DEI
ferventes in proſperis & adverſs; imò ad-
vVerlſitates pro ſpecialit er gratioſis DEl favo-
ribus æſtimant, suntque homines longè alii

à communibus fidelibus corde, Ore, opere
jun⸗

1
jangen
Scoti 3
mio am
le, &n
in nimi
4do tene
Na
tur ioln
iplann 5
caſibus
dle ,g
Ecum,
loglori
potenti
nodis
vigent
ad ipfe
tat pra
ſitates
turis .
ltat
meant
ninum
guonian
moris
Prort⸗
eian
mor I
rong

6.1. De Notis Specialibus Fidei Heroicæ,. 163
nen jungentes fidei amorem DEI, juxta illud
ce SCcoti 3. diſt. 26. 4 un. d. ad ſecundum & c. Wi-
ne, ſin wmio amore poteſt quis tendere in aliq uod diligibi-
ln ſeen le, & aimis remiſiè, licêe non in nimis bonum, nec
(rea in nimis verunm balſit aliquis amanaé, & creden-
lodnim 4do tendere in DbUAI.
Ita amant proximum, ut in illo veneren-194

10 Conn
es tur iofam DEIIN, & quidem in homine-
u iplarn 885. Trinitatem, in variis hominum
cirt tene caſbus juſtitiam miſericordiam, aut Provi-
1 Anicht dentiam DEl, in creaturis verô irrationali-

bus v. g. cibo & potu convivium Evchari-
Bicum, in floribus pulchritudinem, in cœ-

liun lo gloriam, in mirabili hac mundi machina
potentiam, in ove manſuetudinem DEI pro
n, nobis tanta paſſi: verbô, dum creaturam
„vigent, jam cogitant, abſorpti, & rapti ſunt
ſſtec ad ipſum Creatorem, licèt non rarò permit-
gannl tat prædilectis h's ſuis ſervis grandes adver-
n Nl. ſitates in bonis, fama, aut ipſa vita à crea-
ei turis paribus, inferioribusve infligi.
efind Ita timent DELIIM, ut nullum malum ti- 19 5
1Ai meant præter peccatum; nam qui timet Do-
G minum, nibil trepidabit, & non pavebit à malis,

1sſi quoniam ipſe eſt ſpes ejus. Eccleſiaſtiei 34. V. 16.
AmH Aliqui heroes in fide inigni hôc Donòô Ti-
onnn moris Domini decorati in omnibus lunt ſibi
t nd prorſus præſentes, ut nunquam triſtitiâ de-
tlsz h jiciantaur juxta illud Eccleſaſticit. v. 11. Ti-=
isl 4 mor Domini gloria, C& gloriatio, & latitis, & so=⸗
nes ſoche rona eæultationis. Timor Domini delettabit cor,

ole, N L 2 α

1

164 Diſtinlctio II. Ousſtio II. H. I.
& dabit læatitiam, & gaudiam, & longitudinem
dierum, prout Martyres Domini ad plenam
tormentorum grandinem lætabundi procel-
ſerunt, quaſi ad convivium ſuorum amiciſ-
ſimorom pergerent. Rurſus alii hôc Do-
né ornati lunt magis olitarii, & multùm
anxii orant cum S. Davide Pſalm. I18. v. 120.
Confige timore tuo carnei meas ; à judiciis enim
tuis timui, ut medulkitus timore Domini
confixi excarnificênt rebelles eorum concu-
piſcentias; tales ſunt SS. Virgines, & Con-
feſſores, inter quos, ut refert D. Antonin.
4. p. ſummaæ. tit. 14. cap. 13. Macarius Abbas,
dum interrogaretur, cur ita macilentus eſ-
ſet, & ſiccus, cùm tamen comederet ſicut
alii? reſpondit; ſicut ligaum ſenſim conſu-
mitur ab igne omnem ecjus viriditatem &
humorem abſtrahente; ſic, qui mentem-
ſuam continet in timore Domini, carnem
& oſſa conlumit. Dixi autem nam. 177.
quòd hoc Donum Timoris Domini ſpectet
ad Temperantiam, tanquam excellens gra-
dus humilitatis, ut fuſius hoc ipſum tradit
ſæpe cit. Doétor Subtilis 3. dif. 324. 4. un. ſ.
Ulierins ad videndum &. Timor iſt ſperies tem-
perantia, idem enim eſt omnino Timor, quod hu-
militas, lieèt alio nomine nominetur: ſicut patere
poteſt per Auguſtinum ſuper illud Matth. §. Bea-
zi pauperes ſpiritu; frequenter enim numeran-
tur non nominibus propriis, & ideo Scriptura fre-

ꝗquenter conmmendat timorsm. Unde ilud: Ini-
tinm

ium 5
10 at
rinti
V
piter
Altin
retici
auten
tantor
Lia In
tetrori
buerit.
Min n.
dovicv
Nkr⸗
dus (
arcdlen
Poplleo
ſet or⸗
ie ed
pecc⸗
Deccati
te
lti ar
as, ſe
Acarni
lſima,
Macera
itucin
Comel

... De Notis ſpecialibus Fidei Heroicæ, 16

ngitnlrn tium Sapientiæ Timor Domini Prev. I. Mihil er-
d en go aliud eſt Timor Domini niſi humilitas, qug eſt
ndiproe principium virtutum.
n emi VIII. Fides communis dictat dignos po 196
beh nitentiæ frucdtus Lac. 3. V. 8. hinc ſoli fideles
Amdu Eſtimant pœenitentiam, infideles verò & hæ-
retici illam appellitant carnificinam. Fides

IIRAI 3 4
dn autetn heroica his necdum contenta eſt, ſed
Ne lbm Tantum peccati horrorem ingerit, ut Eudo-
dumenag Xia Imperatrix S. Chryſoſtomum minis &

des E terroribus aggreſſa à ſiiis Legatis audire de-
Aron buerit. Fruſtra hominem illum terres 5 nihil

glsittn enim, niß peceatum timet. Sanctus verò Lu-
clenge dovicus Galliarum Rex Terrtii Ordinis S. P.
elereſi N. Pranciſci potiùs mortem, & S. Edmua-
RR dus Cantuarienſis Archi-Epiſcopus rogum
jcltnen ardentem, ac 5§. Anſelmus pariter Archi-
i nettr Epiſcopus Cantuar. ipſum infernum elegiſ=
ih,en ſet præ peccato; qui etiam dicere ſolebat
* lib. de Beat itudinibus cap. 190. Mallem purus
Niee peccato, & innocens gehennam, quàm
geeß peccati ſorde pollutus cœlorum regna intra-
re. Et ex hac heroica fide ac horrore pec-

binn cati arripiunt tunc heroes iſti non diſcipli-
nas, jejunia, & caſtigationes communcs, ſed
nn, excarnificationes, jejunia continua & auſte-
en „riſſima, vepres, nives, carbones ignitos, ac
G macerationes extraordinarias vi Doni For-
titudinis, ut vel ſic perfectum de ſuo hoſte

e. 6 .
WGO«. gdomeſtico reportent triumphum.

iu 1 3 X.

197

766 Difiskio II. Ouaſtio II. F. I.

IX. Fides communis dictat patientiam-
juxta illud Jacobi cap. I. verſ. 3. Probatio
fidei veſtræ patientiam operatur. Et ad Philip-
penles cay 1. 9. 29. Vobis donatum eſt pro
Chriſto, non ſolum ut in eum credatis, ſed ut et iam
pro illo patiamini. Fides heroica autem in.
patientia vixæ habet limites, dum gaudet &
exultat cordintimè talis heros, ſi ludibriô,
injuriis, calumniis, irriſionibus, detractioni-
bus, exſibillationibus afficitur, horum om-
nium enim ſe metam & ſcopum ponit, dum
pro hypocrita, deceptore, aut ſtulto pro-
pter Chriſtum habetur ab aliis; hæc eſt illa
adamäantina patientia, qua heros armatus
fortiſſimè ſuſtinet & vincit morbos, nudita-
tes, vincula, carceres, beſtias, ficut teſtatur
Apoſtolus 2. Cor. I1. v. 20. Suſtinetis enim, .
quis vos in ſervitntem redigit, ſi quis de vorat,
quis accipit, ſi quis extollitur, ſi quis in fatiem
vos cadit. Hinc optant cum Iſaia per me-
dium ſecari, cum Hieremia lapidibus obrui,
cum Baptiſta decollari, cum Stephane lapi-

dari, cum Laurentio afſari, cum Ignatio à

198

Leonibus dilanisri, cum Nepomuceno aquis
ſuffocari, cum Sebaſtiano ſagittis exponi, ut
propter juſtitiam perſecurionem patiantur.
Pro aliquali patientiæ Schemate trans-
ſcribo gradus ejusdem ex S. Bonav. in for-
mula aurea de gradibms Virtnt. cay. §. Pa-
tientiæ altus gradus eſt, patienter ſuſtinere amiſ-
ſionem rerum, ht Pob 1I. Altier patienter ſufferre
amiſ-

De
iere
Iriperia
ſaferre
nem it
cn e
altutg
qlan ,
2 H,
nur a
enſir i⸗
innipe
ſhrven
iCri⸗
lift an
alletis
mnn abe
Uere
Din,
ſu. 1t
Nitgitet
E non
in an
en .
. (
6 ſana
lun ali
hecatie
hatuy .
nunt
Nn

1.
Rientan.
3. Pylkan
t ad Dhi
tun e,
ſid r /in
auten.
gaucetl
ſi lodbit
etracot
orumo
Ponit en
faltoyr
ber el
08 4thitdi
obuc
cot tein
nin tud
ildudt
i r
iin erte
Abusoh
Phuos i⸗
17 “
hcend
eponit
gtſenen⸗
vate 1tis
7
. . .
rert
en
r/

De Notis Specialibus Fidei Hereice. 167

anmiſſtonem bonoris, at David 2. Keg. 16. cum im-
priperia Semei ſuſt innit. Altiſſimus eſt, patienter
ſuferre matilationem membrorum, vel ablatio-
nen vitæ corporalis. In boc gradu fuit Chriſtus,
chm ſonte pro nobis animam ſuam poſuit. Item
altus gradas eſt patientia, tolerare afflittionem,
quam bomo pro peccatis meruit. Unde Petrus I.
2. § peccantes, & colaphizati ſuffertis & . Al-
tior, patienter ſufferre afflittionem, quam inno-
centir ſuſtinet pro juſtitia. IInde: Si quid pa-
timni pyepier juſtitiam, beati eritis. Altiſſimus
eſt, ſerenter appetere aßſiétionem. In hoc gradu
Fuit Cprillus, chm dicebat. Ivzprsperium exſpe-
dtatit anima mea, Pſal. 68. Item altus gradus
patintiæ eſt, non vindicare verbö. Altior eſt,
non jabere vindiétam in deſiderio. Item altam-
habei patientiam, qui non indicat impatient iam in
verbe Altiorem, qui non indicat in Vulta. Al-
ziſſimim, qui non portat impatientiam in corde
ſuo. Item altum gradum patientiæ habet, qui non
vindicit injuriam ſuam, cum vindicare pot eſt, li-
cèt nonine damno. Altiorem, qui non Yindicat;
cùm virdicare poteſt ſine damno. Alziſinum-,
cùm graias agit pro afflittione, t Tobias, cùm di-
xit. Giatias ago tibi Domine, quia caſtigaſti,
& ſanaſtime. Item altus gradus patientia eſt,
cùm aliqus patienter ſuſt inet adverſitates, ut 4
peccatis ſui. purgetur, juæta illua: In fornace pro-
batur argenum. Altier, ut in Cœle glorionè re-
muneretur, juxta illud Matth. . Beati eritis,
cim vos odernt howinet. Altiſzimus, ut Chriſto

L 4 vi⸗

168 Diſtinét io I. Quaſtio II. ſ. I.
vicem rependat, juæta illud Hieronym. Feliæx N.
anima, qus pro Chriſti Nomine tanta voluerit er
ſtinere, quanta ille pro nebis paſſus eſt. liem al-
us gradus patientiæ eſt, de injuria nunquam qude
rimoniam facere. Altior, nunquam ininriam
propriam exenſare. Altiſſimus eſt, injurian pro=
yriam nunquam alicui ad vindicandum ſiy nifi-
Care.
199 X. Denique fides communis docet hu-
milem de ſe ipſo ſenſum, natura autem dor=
ret, & potiùs ſe extollit; fides quippe do-
cet Matth. I 8. MNiſi efſiciamini ſieut parvuli non
intrabitis in Regnum Cœlorum, quod totum na-
tura non ſcivit, neque defacto omnibu ſa-
pit. Humilitas autem ex Fide heroica jro-
veniens non communem tantùm probriæ
excellentiæ ſenſum aut contemptum drtat,
ſed docet fugere etiam mediocritatem ho-
noris & gloriæ perſonæ aliàs competentis,
adeò ut quis ſe ſubdat æquè libenter nino-
ribus, deſpectis, idiotis; ac æqualibu, aut
majoribus, leu præſtantioribus. Imé exer-
cet talis non rarò actus extremè vile, con:
temptibiles, ur à mundo contemſtui ha⸗
beatur, ac in ſolo DEO glorietur, probè
Kiens illud Pauli 2. Cor. 10. v. 18. Non enim
qui ſe ipſum comendat, ille probatus eſt! ſed quem
DEIIS commendat. De haec humiitate plu-
ra a nam. 27 .
200 Objic. I. Nos hucusque louti ſumus
contra Evangehum, quod Man. 16. v. 17.
K . adeò

D.
aded a
autenet
mine me
vit: ſer
berint,
nent, G
ſigna f
cjentis,
proin i⸗
Primitir⸗
ropagat
erlra T,
Chrſtian
1gls, v
lendo at
unt in
(Gaehgns
ſis datig.
eoorati
4,, 10.9
Ojſe
inlnvare
pegbeun
tur ſid⸗
lez aeno
0Nlorarn
Ueg ant.
nim ex
Ihpera
etlam i
Firturan

.1. De Noris Specialibus Fidei Heroica. 169

Hr adedò apertè alia fidei ſigna ininuat: Signa⸗
nleit autem eos, qui corediderint, hac ſequentur, in Na-
Imi mine meo dœæmonia ejicient: linguis logquentur ne-
gnn vis: ſerpentes tollent: & mortiferum quid hi-
in inimne berint, non eis necebit: ſuper agros mands impo-
inn nent, & bene habebunt. Kelp. Hic recenleri
un ſigna fidei gratis dara, & non gratum fa-
cientia, de quibus nobis hic eſt ſermo. Iſta
docem proin ſigna fuerunt à Chriſto promiſſa, quia
tem“ primitivæ Eccleſæ fuerunt neceſſaria ad ſui
vuppeh propa gationem Uode juxta Zuſtin. Dialog.
mel centra Teyphen, Tertulle in Apolog. fere omnes
totume Chriſtiani patrabant ſimilia miracula, ſaltem
wnibue aliqua, v. g. dæmones ab energumenis pel-
ica“ lendo: atqui omnes tunc Chriſtiani non fue-
mn rnh runt in fide heroes: ergo ibi non eſt ſermo
tumdai de ſignis fidei gratum facientibus, ſed de gra-
taerle tis datis. Sic etſam plures alii in baptismo
mperti decorati ſunt donòô linguarum gratis datis.
gteräle Act. 10. v. 46. G. 19. v. 6.
libu,: u Objic. II. Humilitas, aliæ que hactenus201
lmient inſinuatæ virtutes ſignum fidei heroicæ dici
nequeunt: ergo gratis ex humilitate agno-

Vile⸗ col . .
mſli⸗ ſceitur fides heroica. Ant. conſtar, quia fi-
R—H des agnoſcitur ex externa profeſſione arti⸗

s“ Cculprum fidei internè creditorum. Reſp.
ſuſe neg. ant. illius orobario eſt manca licèt⸗
ſenent enim externa fidei profeſſio t actus fidei
ii im peratus in linea propria nihilominas fides
ioon etiam imperat, aut dictat in linea alharum-
virtutum ſingulariter humilicatem, utpote

16,
L· na-

170 Diſtinctis Il. Quaſtio Il. ſ. I.
naturæ minùs cognitam. Ex fidei ſiqui-
dem magiſterio humilitas eſt virtus celſſſi-
ma DEOque gratiſſima, quæ naturali Philo-
ſophorum ſcientiæ eſt odioſa, & abjecta;
non enim Philoſophi, ſed Paulus nobis an-
nuntiavit altiſſimum illud humilitatis exem-
plum, quod in monte monſtratum eſt. Hee
nim ſentite in vobis, quod & in Chriſto 7 Esll, qui
chm in ferma DEl eſſet, non rapinam arbitratus
eſt, eſſe ſe aqualem DEO, ſed ſemetipſum exinani-
vit formam ſervi accipiens, in ſimilitudinem ho⸗
minum fadtus, & habitu inventus ht homo. Ha-
miliavit ſemetipſam fattus ohediens naque ad
mortem, mortem autem Crucis, prepter quod &
DEIIS exaltavit illum, & donavit illi Nomen, quod
eſt ſuper omne Nomen, ut in Nomine 7 EslI omne
genu kfectatur c&leſtium, terreſtrium, & inferno-
rum &c. Philipp. 2. à v. 5. En profunditas
humilitatis. & celſitudo exaltationis Chriſti!
Hinc non tantùm plebei, ſed tot etiam Prin-
cipes, Duces, Reges & Imperatores humiles
elegerunt Monachorum calas omni con-
tempto mundi faſtu.

202 Obj'ic. III. Si ex hoc fundamento humili-

tas dicitur ſignum fidei heroicæ, quòd ſcili-
cet à fide dictetur, tunc omnes virtutes polſ-
ſunt dici ſigna fidei heroicæ: atqui hoc vi-
detur nimium; cùm ſic non ſit major ratio
pro una, qohm pro alia virtute: ergo &c.
Relſp. neg. Maj. licèt enim vera fides omnem
dictet virtutem, non tamen diétat omnem
*½ qua⸗

De

ezquale
veg ul
rali inan
hæc, no
c ſanb
Dil: N.
Uvange
tum, hon
(fedican
ſur prom
commune
Pbtt ig
degbit
netes
Ctharom
s Lene
tzple
Obſeryun
tutibos h
benu
legoirite
Gerumn
ſterömr
dus gene
1o zur
etlemn a
mnuſtas
kunn c
cfeu
lis

4 De Notis Specialibus Fidei Heroiec. 171
ni æqualiter, multæ quippe aliæ virtutes, ut
Fud l v. g. juſtitia, temperantia &c. lumine,natu-
turidn rali igaoteſcunt, non ſic humilitas; & ideo
Lihdt bæc, non verò aliæ poſſunt univerſaliter di-
bandiit ci ignum fidei, ſen communis, ſeu heroicæ.
lirustn Dixi: Non aniverſaliter,; quia etiam Confiia
tunet Evangelica, aut frequentia zliarum virtu-
efil tum, non omnibus, & pro omni tempore à
unAHe fide dictantur, ſi tamen à quodam exercean-
rur promptè, delectabiliter, ſupra modum
teins communem aliorum, ex inſtin DEl ſin-
GG gulari, ſigna fidei heroicæ dici poſſunt.
n Sequitur I. Ut hi particulares fidei cha-203
r racteres probent illam eſſe heroicam, ne-
Nne ceſſarium eſſe, illos eſſe juncdtos characteri-
MA pus generalibus virtutis heroicæ inſinuatis,
n S& explicatis ànum. I67. & ſeq. Quod etiam
Nroſdt⸗ obſervandum eſt in ſequentibus de aliis vir-
fons tutibus heroicis univerſaliter. Interim ta-
Reit men, ut quis poſſit dici heros in fide, non-.
ores requiritur ſimultas omnium horum chara-
HE Cerum particularium, ſed ſufficit, ſi unum,
alcterumve habeat cum omnibus chara cteri-
Henmkun bus generalibus, prout ſcilicet fuerit occa-
2, llb, ſio, aut obligatio fidem profitendi; ſicut-
uneé etiam ad fidem communem non requiritur
tlilen ſimuitas omnium ſignorum, aut characte-
merin rum communium ininuatorum nam. 185.
ee ſed ſufhcere poteſt unum, alterumve pro
dSe circumſtantiis occaſionis, aut obligationis;
ron illius tamen fides communis, qui Hauciora-
ue a-

172 Diſtinttio II. Qusſtio II. H. I. & II.
haberet ſigna communia, meritò tenuior-
haberetur fide communi alterius, qui plura
oſtenderet ſigna communia, cæteris pari⸗
bůûs.
204 Sequitur II. Etiam à Spe, aut Charitate-
Theologicè heroica imperari poſſe fidem he-
roicam, ex hoc tamen non bene ſequitur:
ergo illa ſigna non ſunt ſigna fidei heroice. Ra-
tio; quia hæ virtutes habent proportiona-
tè inter ſe connexionem, ſicut v. g. pruden-
tia & temperantia: atqui ex heroica tem-

perantia bene arguitur heroica prudentia-,

ita ut ſgna talis prudentiæ revera ſint ſigna
prudentiæ heroicæ & non tantùm tempe-
rantiæ: ergo idem proportionatè eſt de ſi-
gnis fidei heroicæ, ſi à Spe, aut Charitate
imperentur.

§. II.
De Motis Specialibus Spei Heroicæ.

205GUopoſtis interim illis, quæ in proprio lo-
co de Spe Theologica fuſiùs tractantur,
ſtatuo Spei Theologicæ ſigna communia-
Et quidem I. Spes Chriſtiana communis ad-

juvat hominem ad confidendum in DEO in

omni ſua neceſſitate. Et quidem II. prin-
cipaliter ad ipſum DEIIM in ſe, tanquam fi⸗
nem noſtrum ultimum, obtinendum; mi-=
nus principaliter verò ad media neceſſaria
pro hoc füupremo fine obtinendo. III. Ad

pa-

Me.

catjenter!
Vtam aren
E tempor
proin igo⸗
ſora ze te
Dhemn con
Geicommn
. Cern
neciocritea
(cpam inci
Deldl, i
onoken
Qelalicos
un,
e, & con
uuſpe lnn
loeipiant.
Dono Iot
erandon
eltarion
won inter
n, ſed
t, & 1
Mund mo
Utepic
ind,
uviuc
Marist
dium fr

Cl De Weris Specialibus Spei Heroickæ. 17
7 5 73

dten patienter ſoſtinendas adverſitates propter-
hn vitam ærernam. IV. Ad vilipenſionem ſui.
tes & temporalium propter cœleſtia. Hæc
proin ſigna communia intenſiora aut remiſ-
tChim ſiora ac tenuiora proportionatam arguunt
geßen Spem communem. IUt autem hæc ſigna
neſen Spei communis applicentur heroicæ,
beie I I. Oertum eſt, quemcunque ſidelem, vel206
progin mediocriter circa Divina ordinatum, ſi in
7ge quam incidat neceſſitatem, confugere ad
etctaa DEIIM, illique ſuam miſeriam, ac ſpem in
pruten ipſum offerre; hortatur quippe omnes Ec-
alotig cleſiaſticus cap. 2. v. 11. Keſpicite filii natiopes
in tenn vominum, & ſeitote, quia nulius ſperavit in Do-⸗
tetde! mino, & confnſus eſt; licèt quandôque in hac
uCeu ſua ſpe langueſcere, ac ad media potiùs hu-
mana, doloſa, colorata, aſtuta retrocedere
incipiant. Spes verò Chriſtiana heroica ex
Dono Intellects, aut Sapientiæ impellit ad
ll ſperandum in DEO Conſtantiſſimè, ſine ulla
hælitatione, quaſi certa de eventu; cùm
9 ne non in terrenis quantumcunque apparenti-
Itm bus, ſed in ſolo DEO, cui nihil impoſſibile
„eſt, & qui ſolus juvare poteſt in rebus hu-
mané modé deſperatis, confidat. Hæc Spes
n o0 intrepida conſtat in S. noſtro Franciſco So-
lano, dum ſemel ſuo pallio inſiſtens trajecit

N
fluvium; & alia vice, dum inter medios
dm;“ maris tumultuantis aſſultus in nave per me-
. neeli dium fracta tribus continuis oiebus manſit,
I aliéôsque crucem in manibus tenens ad con-

N fiden-

207

174 Diſtinktio II. Qaaſtio II. H. II.
dentiam in DEO ponendam eſt cohorta-

tus, nec mergi potuit. Verùm unde tanta

in rebus adeò deſperatis Spel conſtantia, &
frmitas? Ex dono Intellects, & Sapientiæ;
per prius enim cognoſcunt, & quaſi vident
eventum ita ponendum à DEO heroes iſti;
per poſterius antem jam guſtant & ſapiunt
uavitatem rei ſperatæ, quaſi illam jam ob-
tinuiſſent. Paulò aliam rationem mutuo ex
Scoto 3. u. 26. 4. sn. H. Si objicitur & . ubi D.
Subtilis ita relolvit . Habens ſpem aquiſitam
innititur immediaté prima veritati, ut prima re-
gulæ noſtroraum aöczum; nen enim deſiderat, quod
prudentia aquiſita dièétat deſiderandum, ſed quod
veritas prima ſupennaturaliter eſtendit, ſe deſi-
derandum; juxta illud Hebr. 6. v. 19. Confu-
imas ad tenendam propoſitam ſpem, quam ſicut
anchoram habemgs anima tutam at firmam, &
incedentem asque ad interioraæ velaminit, Ubi
Scotus primam veritatem, D. Paulus autem
interiora velaminis, ſeu DEl intima reve-
lantis ac ſignificantis auctoritatem inſinuat
ad concipiendam, & conſtanter tenendam
ſpem heroicam.
II. Ex ſpe communi fideles communiter
ſperant à DEO temporalia, & æterna; illa
quidem v. g. ſanitatem, divitias, dignitates,
ſcientias, pacem &c. prout ordinantur ad
æterna, ſecus non ſunt objectum ſpei Theo-
logicæ: æterna verò ſunt noſtra ſalus, quæ
eſt ſolus DEUS beatificè per viſonein &
rul⸗

De

fruitione
dis leſſeit
etiam ſoe
jemnMMone
Aprecion
Uecellaria:
ec omm
ſo bauli

i falere

leltbut,
es vero!
Cumn huben
Onni ſper
Cohltantia
Uls; ſec
Cem fiuc
benor,
Hne
Juorun
her iune

mil ari⸗

riarthi
lin anim

rullibus

nDEUIN
hli, dur
eior
lmaie
Krecn
ompmibe
morter

ſell.
ſt cobort
unde uun
Dnſtantil
2 Sienn
Aali te
herots E
ſpi
am ſaum
mmutdet
m, Atſer
yini
ſlrat g
, 66
lt, e
19, 07
, ſun’
. frnin
wirit
anlosutn
gtima e
temn on
e leni

conn⸗
Eien1

De Notis Specialibus Spei Heroica. 175
fruitionem obtinendus cum appendice om-
nis felicitatis in corpore, & anima. Hinc
etiam ſperant fideles ex miſericordia D El
remiſſionem peccatorum, gratias a uales,
& præcipuè finalem, ac quæcunque media
neceſſaria ad confequendam ſalutem, prout
hæc omnia generaliter intelligi poſſunt ex
illo Pauli ad Coloſſ. I. v. 27. Voluit DEUIS na=
tas facere divitias gloriæ Sacramenti bujus in-
gentibus, quod eſt Chriſtus, in vobis ſpes gloriæ.
Spes verò heroica altiorem fulgorem, & gra-
dum habet in eo, non tantùm quèd hæe
omnia ſperet conſtanter, poſſet enim eſſe
conſtantia tantum mediocris, aut perturba-
bilis; ſed in hoc, quòd urgeat ad concipien-
dam fiduciam in DEO, eſto ab eo deſeri vi-
deatur, & hoc ob fructum Lenganimitatis.
Hinc optimè dixit Scotus de Patriarchis,
quorum ſpem ulſtra communem crediderim:
Spes inter fructus Spiritũs S. enprimitur in bee.
quod dicitur Longanimitas. Uunde legitur de
Patriarchis: Longanimes in Spe; quaß in lon-
um animos? eæſpeltantes. 3. d. 34. 4. u. G. de
Trustibus d'co &. Talem ſpem, ſeu fiduciam
in DECIM habuit S. noſter Jacobus de Mar-
chia, dum integerrimam ſanitatem, bellum,
ac victoriam perſonaliter reportandam à So-
limañio prædixit Duci Calabriæ, non tantum
extremè de vita pericliranti, ſed medicis
omnibs jam deſperantibus, ac Filio Ducis
mortem annuntiantibs; Sancti enim hu-
jus

176 Diſtin Sio Il. Quaſtio II. H. II.
jus longamimitatem in extremitate ſpiritus
jamjam exhalandi eventus optatiffimus de-
monſtravit. Aliud illuſtte tantæ ſpei exam-
plar habemus in probatiſſimo patientiæ ſpe-
culo vix non per totum librum Job, qui
tandem cay. 13. V. I 5. dicit: Etiamſi occide-
rit me Dominus, in ipſo ſperabo. Pariter Ipei
ſuæ Longanimitatem oſtendit S. Tobias, ex
mortuorum ſepukura defatigatus, ac hi-
rundinis ſtercôre in patientiæ ſuæ probam
excœccatus; dom enin ÜRti Parentes & cogna-
ti rjus irridebant vitam ejius, dicentes: Ubi eſt
pes tua, pro qua eleemeſynas, & ſepulturas fa-
ciebas? cap 2. v. I F. mox reſpondit Sanctus
v. 17. MWoiite ita logqui: quoniam filii Sanbtorum
ſumus, & vitam illam erxſpectamus, Juam DEuas
daturas ſt his, qui fidem (ſeu fiduciam) nan-
quam mutant ab eo. Inſtat opprobriis mala
uXor v. 22. Ad hæz uxor ejus irata reſpondi:
Manifeſtè vana facta eſt ſpes tua, & eleemoſjna
tuæ modo æpparneruut Quid verò ad hæc
Sanus Senex? Lege eap. 3. 4 v. I. Tanc Jo-
bias ingemuit, & cœit erare cum lachrymis, di-
cens, uſtus es Domine, & omnia jadicia tua
juſta ſunt, & omnes viæ tuaæ, miſericordia, & ve-
ritas, & judicium. Et nunc Domine memor eſto
mei, & ue vindibtam ſumas de peccatis meis, ne-
que raminiſcaris delitta mea, vel parent um meo-
rum. Ex quibus omnibus inter tot impro-
peria, convitia, & adverſirates conſtans relu-
cet Tobiæ Longanimitas in DEIIM. Ve-
rum

De!

füm decd
dare ane
11,7. O
limonium n
1 er .
lerte n⸗
ler am, inte
Ac̈ aecia
rig! Qo⸗
Iutum To
ten gerleve
tuncem Givi
errirint
it dgil⸗
en anbo⸗
Mam liber
Mherabat
Uum. Huc
Dherirun
Il. Se
ſteles ad
Ete intoi
Uum. ca
laria 4
l in het
Adentuy
riam
NR Gard
XSco

oprie/

.MI De Notis Specialibus spei Heroicæa. 177

e ſiin rüùm necdum finis. Nam ecce Filiæ ejus
linmt Saræ ancilla Tobiæ ita improperavit cay. 3⸗
eſelan 4 v. 7. Quoviam tr adita fuerat ſeptem viris, &
Ggettat dæmonium nomine Aſmedaus occiderat eos, mo
n b ut ingreſſi fniſſent ad esm. Ergo - = - am⸗-
tunßf plius ex te non videamus filium, aut filiam ſuper
Parte terram, interfebtriæx virorum tuorum. Nun-
Jobt quia & eccidere me vis, ſicut jam occidiſti ſeptem
tis,Al viras? Quod improperium multum afflige-
ſoe Rtolt bat tam Tobiam, quàm Saram, uterque au-
ρα tem perſeveravit in fiducia ad DEUM, ut
G: M tandem divinitus omnia, quæ ſperaverant,
luri’ im petrrint, dicitur enim ibi v. 2 5. Et miſ=
ce encte ſus eſt Angelus Domini ſanctus Raphaël, at cura-
iiSetlin yet eos ambos, (cilicet Tobiam à cæcitate, &
mtan Saram liberandé à dæmonio, cujus ope im-
chm'“ properabatur eidem occiſio ſeptem viro-
abeßn rum. Huc etiam ſpectant tot effectus adeò
prodigioſi, quos viri DEl cum firmiſſima ſpe

a 4
impetrârunt, & patrârunt.

iMuß . .
III. Spes communiter Chriſtiana adjuvat 208
1. Muh fideles ad patienter ſufferenda mala hujus

rlinhi vitæ intuitu gloriæ æternæ ſuxta illud ad
i zeliin Titum. cay 2. v. 12. Abnegantes impietatem, &
,ſmduet ſæcnlaria Asſideria, ſebrib, & juſtè, & pie viva-
. merl mus in hoc ſaculo, ea ſpectantes bearem ſpem, &-
. ur adventum gloris magni D El 5 licèt non rarò
, triſtitiam experiantur fideles in exantlatio-
worian De ſuarum calamitatum. T1Mitia quippe
er u ex Scoto 3. d. 15. quaſt. un. ſ. Quod astem & .⸗
nſn proprie ſumpta ſt paſſio volnntatis, adeôque
M hoc

178 Diſtintio II. Quaſtio II. G. II.
hoc ipſo non vitiat ſpem Chriſtianam, niſi
accedat alius actus immoderatus. Imò
juxta eundem Doéctorem 4. d. 14. quaſt. I.
G. de tertio articulo in fine, Triſtitia voluntarias
poteſt eſſe ad aliquid per ſe inſt?à volendum. Emi-
nens autem ſupra ſpem communem gradus
heroicæ eſt, quòd quis cam gaudio ſufferat-
adverſa quæcunque. Lege vitas utriusque
Sancti, tam Jacobi de Marchia, quàm Fran-
ciſci Solani, & miraberis quali gaudio ſuſti-
nuerint hæreticorum ac infidelium odia ve-
nenata, inſidias, ac mortis machinationes,
ut Primo nec ſæpius paratum virus, nec gla-
dius ſicariorum (quibus expansis ſemet ob-
tulit brachiis, ut citior pro Dbl gloria ad
cor pateret via) nocuerit. Secundo autem
inter tot adverſa ſolemnis ſemper jubilus
fuit, Glorificetur DElUS. Requiri autem ad
ſpem heroicam tale gaudium conſtat ex
Akct. cay. F. ubi Apoſtoli flagellis cæſi, variis-
que convitiis affecti ibant gaudentes 4 conſpe-
Riu Concilii, quoniam digni habiti ſunt pro Nomine
J7 Esll contumeliam pati. Idipſum tradit Pau-
lus ad Rom. 12. v. 12. 2. Cor. 7. v. 4. ad Phi-
lipp. I. v. 7. Et Divus Petrus Epiſt. I. cap. 4·
v. 13.⸗

209 Nec dicas: Sanécti non rarò, ſed conſtan-

ter habent indicibilem triſtitiam de pecca-
tis ſeu propriis, ſeu alienis: ergo hi vel non-
habent ſpem heroicam, vel ad hanc non re-

quiritur tale gaudium. Contra enim eſt;
hæc

De

hec triſt
vec gaue
cet cocxj
E. 7
gul, ig e
linmouyj
tmminen,
A wainat⸗
itul ceht
lil uc.
leet 6 de
Cocer deot
Pin ihle g
ellte niß
IV. 8
fleles, u
ſemporalt
Aatioent
Utantur
ſes Chrit
honores,
ecve u
Rerna de
ere . &
erdica n
emporal
tone o
fciat r
(Vouße
Derioſen
Paulo

1 De Notis Specialibus Spei Heroica 179

lane, heæc triſtitia nec meritum, nec virtutem,
h nec gaudium minuit; nam ùt accuratè do-
I4 cet Scotus 4. d. 14. quaſt. I. J. de tertio articu-
1 olguti lo &.. Triſtitia pateſt eſſe voluntaria ſecunanm
dim. Ii quid, id eſt, patienter tolerata, quia malum in-
neſn N commodum,; dum tamen non ſit contra rectam-
Aͦe varionem, poteſt nen taninm abſolutè patienter,
tusutig ſed ordinatè patienter ſuſtineri. Poteſt etiam
gbumku iſtud acceptari in ordine ad aliquem finem, at di-
guso cit Auguſt. lib. de pœnit. Peccator de pescato ao-
lom tin leat, &. de dolore gaudeat. Inſuper optimè
he docet Scotus 3. d. 15 quaſt. un. ſ. ad primum
s elhe principale &. Gaudium & triſtitia non ſunt
Kererd oppaßzra, niſz ſint reſpectua ejusdem objecti.
Dlgoren V. Spes Chriſtiana communis excitat2 10
uNddate fideles, ut ſic ſtudeant transire per bona-
enherſin temporalia, ne amittant æterna, néve ag-
rlanen glutinentur temporalibus, ſed illis tantùm
n GN utantur propter æterna; exſtant enim gra-
CeE ves Chriſti comminationes contra divitias,
ſintetin honores, voluptates, iuimet exaltationem,
uNe sicque quivis Chriſtianus propter DEIIM, &
imttuätke æterna debet ſemet, & temporalia poſtpo-
64” nere, & vilipendere. Spes Chriſtiana verò
SjE heroica non eſſot „niſi in vilipenſione ſui &
temporalium eſſet prompta, & cum delecta-
lcuk tione jucunda, ut ſui amatores fortiores elf⸗
0 gegn ficiat tyrannis, ac eorum tormeantis. Hinc
en volupe iplis eſt, li reputentur viles, ſtulti,

o b . 0.
“ peripſemata hujus mundi, dicentes cum D.
nd Paulo I. Corinth. 4. V. 11. Alsaue in hbauc horam

H N 2 E

180 Diſtindtio Il. Quaſtio II. H. II.
&e urimns, & ſitimus, & nudi ſumus, & colaphis
cædimur, & inſtabiles ſumus, & laboramus ope-
vyantes manibus aoſtris: maledicimur & benedi-
cimus: perſecutionem patimur & ſuſtinemui:
blaspbemamur & obſecramus: tanquam purga-
menta hujus mundi falcti ſumus, omniunm peripſe-
ma usque adbuc. Huc propriè ſpectant tot
Regum ac Imperatorum, & perionarumlI-
luſtriſſimarum exempla heroica, dum non
tantùm omnibus dignitatibs, divitiisve, ſed
& ſe ipsis contemptis ſecuti ſunt Dominum
propter ſpem futurorum bonorum.

211 Quod ſi hi gradus non arrident, tenta-,

num non placeant ſequentes ex S. Bonav.
in formul. aur. de gradib. virtut. cap. 27. pei
altus gradus eſt, exſpectare cœleſtem bareditatem,
quam daturum ſe DEIIS nobis per pignus obliga-
vit, ſeilicet per Spiritam §. in baptismo, qui eſt pi-
gnus bæreditatis noſtræa; ut dicit Apoſtolus. Al-
tior eſt exſpectare beatitndinis eandem haredita-
tem, quam nobis ſe daturum jurameniöò firmavit;
unde: Zuijurandum, quod juravit ad Abra-
bam &. Altiſſimus eſt, exſpectare eandem bea-
zitudinem, quam nebis ſe daturum in lege &
Prophetis promiſit: unde Apoſtolus? Qaod oculus
non vidit, nec auris andivit & . Item in alto
gradu eſt, qui exſpectat aternam beatitudinem ex
operibus miſericordiæ, & juſt itiæ, in quibus ſe din
swercuit. In altiori eſt, qui exſpebtat sam ex
paſſtone Chriſti, qui nobis eam promeruit: undens

Bernard. Peccanti mihi peccat um & . In aliiſſß-
mo,

De

v huit;
riurtia.
dho gratt
iline hin⸗
Mn lurti
y altiſimo
lem alram
latitdinen
inutria.
enni (/
lurlenn dili
Gur e,
ſilien, in
al rite
heroicam
ecditt
cam kite
los elſe
ojce inl
Rei etian
itſtt gu
mei
Inperato
Dterni,
er exte
Ralariten
guodd g
eniſliman
lia per
eo, gn
Ppetar

l De Notis Specialibus syei Heroicæ. 181

C wo, qui exſpebtat eam ex mera bonitate, & miſe-
zrunuss ricordia DElI, qui nos ad ipſum creavit. Item in
ré um alto gradu eſt, quem certificat de aterna beati-
ſafimm zadine bene diſeuſſa conſcientia. In altiori ℳt.
an nn quem certificat veteris & nevæ legis Scriptura
un i In alt ſimo eſt, quem certiicat inſpiratio Divina
elamn Item altam gradum tenet, qui eaſpebtat aternam
ocutun. beatitudinem ex multiplici interceſſtone in via, &
,tunn in patria. Altiorem, qui eandem exſpeltat ex di-
tisen ligenti cuſtodia Angelorum. Altiſſimum, qui
tbomtu eandem diligentiſſimæ cuſtodia Divive exſpectat.
un. Unde Aug. Per fectioribus adeſt ipſ: DEllS ad ca-
leu Fodiam, imperfebtioribus verò Angeli. Hos gra-
aNm Jus ſi ritè perſpexeris, ac in opus redegeris,
heroicam ([pem habebis. .
bedven Sequitur I. Ad Spem Chriſtianam heroi- 212
cam rite dignoſcendam, præ oculis haben-
i,git; dos eſſe characteres generales virtutis he-
E. rojcæ inſinuatos num. 162. & ſeg. II. Signa
rele Sbei etiam poſſe dici ſigna Fidei, hæc enim
ußes dirigit quamcunque virtutem. III. Hæc ſi-
A,. gna Spei attendenda eſſe penes illius actus
imperatos, & non elicitos; hi enim per ſe

iimi N

GAH .
ilt interni, ac inſenGbiles petunt maniteſtari
hulnn per externos, quos Spes imperat. IV. Sin-
en ri gulariter attendendum eſſe ad genus Vitæ,

lrul quod quis tenet, num ex vano reſpectu, &
e , exiſtimatione, num ex puro Zelo DEl ſimi-
lia opera præſtet, quod dignoſci poteſt ex
te eo, quèòd talis Heros de ſuis factis laudari
* appetat, promotiones ſui, aut ſuorum pro-

6
M 3 curer,

182 Dikinktio II. Quaſtio II. g. III.
curet, vel facilè acceptet, vana ſolatia aut
gloriam ambiat; ſi enim de fjimilibus con-

ſtaret, non adeò præconizaret Eccleſia tales

actus, licet, ut bene docet Scotus 2. g. 21.
q. I. D. ad primum pro opinione &. Actaum ma-
ximum meritorium, er valde extellenten: por⸗ſt
nunc ſequi aliqua vana gloria, quæ eſt peccatam
veniale? necç veniale illud tolleret meritum iſtius
altus, ſic meritorii.

§. III.

De Motis Specialibus Charitatis Heroicæ

in DElI..

a13 GIgn Charitatis communis communiter
aſſignantur ſequentia. J. Diligere DEIIM
ſuper omnes creaturas in ſuis actionibus.
II. Obſervare præcepta Divina. III. Zela-
re honorem LDEI. Heæc ſunt numeré Ggna
pauca, vide ergo, an & qualiter illa in te re-
perias. Charitas verò Chriſtiana Heroica
ſemper dicit, Plus altra, Prirnum autem
Charitatis communis ſignum communiter
eruitur ex illo magno mandato Deat. 6. &
Matth. 22. Diliges Dominum DElIU1 tunm er
toto corde tuo, ex tots anima tus, & ex emni-
bus virihus tuis. Qrod mandatum Doctores

communiter ſic intelligunt, qued (cilicet-

nulla pars cordis maneat in affectu ad pec-
catum; aunt erjam, quòd nihil maneat in-
corde dilectioni DEl contrarium; non au-
tem

D.

dem elſt i

Giſlmo,
Del ele
ten hum
ltaque
Dium
roler ind
lngbere

ſete inoen

eldente
krigebilt
ler. VI.
Aucere
emiſäbili
Unilari l
nrdo, G
Notk Dar
enphie
Crſamm.
1nnctan
Perke
Drim
lker,
in wad.
Ciienen
inguit
uoren,
ſtienten
gur i
tem au

alij .

I. De Notis Speci libus Charitatis &c. 183
as tem eſt intelligendum de amore DElI perfe-
lituscg. Giſſimo, alias omnes deberent in Charitate
ceſege DEl eſſe heroes, quod eſt contra fragilita-

tus 14 tem humanam.
Itaque Charitatis Chriſtianæ communis2 14

Aend
lerten Primum ſignum transgreditur Charitas he-
N, roOica in decem ſequentibus Gradibus. I. eſt,
zmien languere utiliter propter DEIM. II. Quæ-

rere inceſſanter. III. Ob illum operari in-
deſinenter. IV. Propter eum ſuſtinere in-
fatigabiliter. V. Appetere illum impatien-
iPpri ter. VI. Currere ad eum velociter. VII.
H Audere vehementer. VIII. Stringere in⸗
amiſſibiliter. IX. Ardere ſuaviter. X. Al-
omme imilari DEO totaliter. Ita ex Divo Ber-
gereeln nardo, Gregorio, Auguſtino, alisque primæ
notæ Patribus docent Doctores Angelicus,

Giont . 1 09:
Seraphicus, & Subtilis, ut patebit per de-
uwei⸗ curſum. Hoc unicum circa iſtos Gradus

arer annotandum eſt, quòd vix unus in debita
n en perfectione poſſit eſſe ſine altero.
numur Primus Gradus, Langnere propter DEII M215
cowdint utilkter, ſic inſinuatur à Doctore Seraphico
o Daht in trabt. de Septem Donis Spiritus S. capitul. 7.
Iunt Origenes exponens ilud Cant. Amore langueo, di-
54 8 ſtinguit inter ſimplicem amorem, ardorem, & lan-
ite guorem, dicent. Amant incipientes, ardent pro-
lee ficientes, ſed langnent in amore perfecti. Lan-
WE gaor iſte (ſicut dicit Vercellenſ.) usque ad mor-

auini em ducit. Mors autem, eſt plena ſeparat io vi⸗
edl . .. 2
, tali, ſiritus à corpere; & ſgnifiat plenan ſe-
9; n M 4 Jara⸗

rS84 Dikiattio Vh. Queßtio II. gJ. II.

pavationem vitalis affectus, per exceſſum mentir,
& omnimodam anitionem ad DEUAM. Hie
languor conſiſtit in faſtidio temporalium.,
præcipuè ſi ſint offenſiva DElI. Hinc ormur
in anima naulſea ad terrena, quæ priùs tam
vigoroséè & fortiter anhelârat per omaes
ſenſus, & quæ priùs morbida, ac vix cura-
bilis fuit per cœleſtia, nunc impotens &
amore languens proſtrata aſpernatur terre-
na, erecta in ſolo DEO. HBic amoris lan-
guor erga terrena, maximè ſi peccaminola
ſint, non malè explicatur per puritatem con-
ſcientiæ, qua quis conſtanter non tantùm
mortalia, ſed & nævos veniales (quantum
viatori poſſibile eſt) fugit, ut ſic per ſepa-
rationem cerreſtris affe cus, ac exceſſam
mentis in DECIM, languendé delest, quod
malè amandéò commiſit; quia, ut bene do-
cet Scotus 4 d. I5. qJ. 1. H. de tertio e. bene
pbteſt DEllS altum Magnum charitatis accepta⸗
re pro punitione debita uni culpæ: litèt enim non
ſit propriè punitis, ett tamen majus bonun, &
magi, DEO reddens bonorem, quàm illa, qua eſs
ſet propria ejus punitio.

216 Nec dicas. In ſacro tribunali interdum.

ſunt pœnitentes, in quibus vix materia ab-
ſolutionis deprehendi poteſt: ergo iſti ob
puritatem conſcientiæ vel erunt in chari⸗-
tate DEl heroes, vel ex puritare conſcien-
tiæ non hene probatur charitas heroica-.
Keſp. ad Conſ. non illicò, & univerſaliter
. ex

D.

ex guaen
dendam
Pue int
Conatusa
tinentor:
lerſiliter

eroes inn

decunc
Dllal ex
ut gvo
npuice,
omre it.
llkinam,
AAe:
im amena
eſamer
Unuin inte
Aterum en
Mnus hord
Ns Dbl,
36. 24. 14
liniar ,n
itit homg
ereriy
ito diel
Uem intti
eeſantey
Alarn inc
ſtelleu
Ponl

.l. De Notis Specialibus Charitatis &. 18 5

nn ex quacunque conſcientiæ puritate conclu-
N H dendam eſſe charitatem heroicam, præci-
vorilun pué ſi in talibus non deprehendatur magnus
lineorn conatus ad virtutes: ſi temporalibus agglu-
Nisun tinentur: ſi nimiùm rudes ſint; alias uni-
Perond verſaliter pueri innocentes eſſent dicendi
heroes in charitate DEl, quod eſt nimium.
mpotictl Secundus Gradus, Quarere inceſſaster2 17
haturten DELIIM ex dono Intelle Gs, aut Sapientiæ,
Imatsr vuit, quòd ipſum non quæramus in incerto,
ectuiu languidé, aut otiosè, ſed ſtrenuè ùr dicit S.
taener Bonav. cit. loc. Capiral. I. Sapikntia illuſtrat in-
n unn tedebtivam, inflammat! abtivam, & roborat ope-
(Nunun rativam: Facit intellettivam ſpecioſam, affelcti-
therae vam amenam, operativam robuſt am, & quidem
e eiceln inceſanten; qui terminus requirit duos actus,
den,a unum internum, multiformis intentionis,
itbeh alterum externum inquiſitionis; ſi enim vel
K unus horuùm actuum deſit, ſam non quæri-
a6“ Wus DECIM inceſſanter. Ideo dixit Scotus
hef 3. 4d. 24. 4. u. §. contra hoc etiam && in fine-.
1bumin Charitas poteſt oſtendi & aliu interieri, quo in-
* venit bomo ſe promptum ad diligendum DElIA.,
& exteriori, quo fervet in actibus extrinſecis pro
aliquo diletto. Ubi Scotus per promptitudi-
nem intrinſecam, & fervorem extrinſecum
optiméè declarat, quid ſit, quærere DEIIM
inceſſanter? Lege Librum Cant. & invenies
quam inceſſanter, promptê, & fervidè in in-
tellectu illuſtrata, in adtione inflammata-
R Sponla inquiſiverit D dilectum Sponſum
4 1 ber

interdlme
materi
go S 6
“
cOnſer
Perbie

186 Diſtinktio II. Quaſtio I. ſ. II.
per vicos & plateas, ad hoc enim charitas,
& pondus urſit amoris, ut tam in interio-
ribus quàm exterioribus tantùm circa dile-
ktum continuò & inceſſanter fuerit occu-
pata.

218 TFertius Gradus Charitatis heroicæ in-

DEIIM eſt, ob illum operari indeſinenter; ùt
enim ex Greg. optimè dicit Divus Bonav.
lib. 2. pharet. c. 25. Nunquam eſt DEl amor
otioſus, operatur enim magna, ſi eſt,; i vero ope-
rari renuit amor non eſt. Quæ magna ergè
operatur? Audi eundem D. Seraphicum cit.
loc. Charitas in adverſitatibus tolerat, in proſpe-
ritatibus temperat, in duris paſſtonibus fortis, in
bonis operibus hilaris, in tentatione tutiſſima, in
beſpitalitate latiſſima, inter veros fratres latiſſi-
ma, inter falſos patientißſima. Charitas caſta
fuit in Saſanna erga virum, in Anna poſt virnm,
in Maria prater Virum, libera in Paulo ad ar-
uendum, humilis in Petro ad obediendum, hu-
mana in Chriſtianis ad confitendum, Divina in
Cbrilto ad ignoſcendum. Charitas inter oppro-
bria ſeeura eſt, inter odia benefica, inter iras pla-
cida, inter inſidias isznocens, in iniquitate gemens,
in veritate reſpirans, in virtute congratulans. Et
hæ ſunt operationes Charitatis indeſinen-
tes; nihilominùs hujus grads character-
genauinus confiſtit in his verbis, Ob ilam:
quatenùs ſcilicet non reſpicit ullam retribu-
tionem, quod optimè declarat idem S. Bo-
naventura, & Doctor Subtilis; Prior guidem
um

dume
ila, au
rimg

niy

46. 94, ℳ
ſtlimol
/& ⸗
relol⸗
, n
ratur ho⸗
nſiha

nilter z

bnni gi

anen in
li ama⸗
liam ge,
atin ny⸗
lalitin D .
nelige
ud 44

chr ube

Ublitahe
lent en
in Dy
Mtient aj

DTNN

de

Uujds n

Il.

cutiss
n intero
Circa l⸗
erit Ool

etcice l.
Sverterz 1
us bon
1DEl
Honiß⸗
negne elg
Dhone
umn⸗
frtitn
iſnn
inet ,
Gita
in
adA
uim
1, DMul
iun
iternuf
r en
idl
Pohint
cuele⸗
mlenn
tni
oro⸗
ior 4

=

De Notis Specialibus Charitatis &. 1987
dum eit. loc. in fine dicit: Servite in eharitate
illa, quæ timorenz expellit, labores non ſentit, me-
ritum non intuttur, pramium non requirit, & ta-
men plus omnibui urget. Scotus verò 3. diſt.
26. 9. un. ubi docet, quòd amor amicitiæ
ſit ſimpliciter perfectior amore concupiſcen-
tiæ, & poſtea ſ. Praterea lins tali deſiderio & .
ita reſolvit: Cbaritatis abtus intenſus, & remiſ-
ſus, & medius poteſt eſſe ſine deſiderio, quo deſide-
ratur bonum infinitum eſſe benum menum. De
remiſſo patet; quia poſſum remiſsè velle DEIIAM
in ſe eſſe bonum, non deſiderandé illud mihi. Si-
militer patet de medio: de Supremo patet, qui d
ſammè diligit ſe D ElIS, & ſummè beatus eſt; &
tamen in hoc non deſiderat formaliter ſe eſſe bonum
alii amanti. Et diſt. 27. N. Contra primam
viam & c. Actus Charitatis., qui eſt perfelctus, re-
ſpicit DElUldt ſub perfettiſſima ratione diligibili-
tatis: non eſt autem perfectiſſima ratio diligibili-
tatis in DEO, comparatio aliqua ſui ad creaturam,
ſed aliqua rat io ejus abſoluta in ſes abſolute enim
eſt melihs in ſe, quàm poſſet eſſe quæcunque habi-
tudo ad alterum. Idipſum etiam docet Do-
Gor Subtilis 2. diſt. 27. q. un. H. Sed e hoc &.
ubi ita habet: Reſpondeo: Charitas dicitur, quaæ
habens eam, habet DElIM' charum, ita quod re-
ſpicit DElIA non in ratione diligentis, ſed in
ratione diligibilis. Quæ omnia clarè indicant,
DEIUIM fore præcisè diligendum propter ſe
absque intuitu retributionis quanquam &
hujus nullatenus obliviſcatur DEls. .
uar⸗

188 Diſtinbtio II. Quaſtio II. H. III.
219 Quartus Gradus, Propter DEIIMI ſuſtinere
infatigabiliter, explicatur à S. Bonav. in ayo-
log. pauper. contra Gyraldum a. I. ſecundæ re-
ſponſ. Ubi ex verbis D. Pauli ad Hebr. & Gloſ-
84 probat, Charitatem urgere ad ſuſtinenda
quæcunque mala, imò ipſam mortem his
vVerbis: Curramus per patientiam ad propaſitum
nohis certamen, aſpicientes in auctorem fidei, &
con ſummatorem 7. EslI, qui propoſitò ſibi gaudid,
crucem ſuſtinuit confuſione contemptdà. Saccin-
cti, & eæpediti (adeôque infatigabiles) curra-
mus ſine dubitatione ad certamen Martyrii, aſpi-
cientes in autctorem fidei, qui ſe & omnia bona ter-
rena contempſit, ut contemnenda monſtraret, &
omnia mala terrena ſuſtinuit, quaæ ſuſt inenda pra-
cipiebat, ut nec in illis quareretur felicitas, nec in
iſtis tiweretur infelicitas. Vinctus eſt, qui infir-
mitatum vincula ſolvit; mortuus eſt, qui mortuos
ſuſcitavit; amore itaqus ejus ſimilia patiamur.
Si enim amor eſt vis anitiva, etſi hac locutio eſt
vera yer ſe, neceſſarid ſequitur, quod perfeltus
DEI amer perfeltè inclinat amantem ad omue il-
lud, per quod convenientihs, intimihs, eelerius
amato poſſii aniri: ſed nihil eſt, quod magis diſpo-
nit, ut celerihs, & intimins ſpiritus hominis in ſta-
zu mortalitatis exiſtens uniatur immoeortali, &
impaſſtili DEO, quuùm ſuſtinentia mortis illate
propter honorem DEI. Neceſſe eſt igitar perfe-
ièà amantes, hoc deſiderare, antequàm illud obti-
neat, & chnz obtinnerit perfeltè læatari. Ipſe enim
amor vis eſt transformativa. Qui igitur c.
Sm

N.
hum
Corthuraj
Divina 4
il ſalv⸗
ſri atten
ne & mo
yn rlbit
ſeguami
ſad intli
r iſam/
uvm dlet
Iimem
Unenda
1opporto
er deſie
Gnltiüs
urit. H.
lixtiſin
lſ. 4 Vi⸗
(. 13.
len (gun
Eert p 1
ilil mibi
mun, 4
krhee
Ne urg
nortem
tio, zut
1d r
taexci
AUnque

II.
1 Gimi
aV. N*
ſtunttt
br K
ſuſinen
nortentn
Ayrplin
en fiin
4. Aldt
les)
hri
ulin
rot,6
iurleyt
Hitah ii,
, ſuine⸗
pN
9 len
A udt
64 nfin
AN1
t, .
ni,if⸗
Mer ℳ 4 6
Gd
Mas

De Notis Specialibus Charitatis &. 189

ſtum perfeltt amat, praciypus mentis affectu eidem
configurari peroptat, in his potiſſimim, qus lex
Divina dibtat: ſed conſiguratio ad Chriſtum præ-
cipuè ſalvandis conveniens in ſtatu praſentis mi-
ſeriæ attenditur ſecundum aſſimilat ionem in paſ-
ſione & morte, Petro atteſtante, qui ait: Chriſtus
pro nobis paſſus eſt, vobis relinquens eéxemplum,
ut ſequamini veſtigia ejus. Hoc igitur eſt, ad
quod inclinatione pracipua perfekla Charitatis ar-
dor inflammat, juxta illud Cantis. Fortis eſt nt
mors dileétio. Ex quibus omnibus patet, cha-
ritatem perfectam urgere infatigabiliter ad
ſuſtinendam iplam mortem propter DEIIM,
ſi opportunitas adeſt, vel ſi non adeſt, arden-
ter deſiderare. Hoc ipſum etiam tradit ſuc-
cinctiàs Doctor noſter Subtilis 3. diſt. 34.
q. unic. ſ. Ad quaſtienem & c. Charitas eſt ex-
cellentiſſimum donum DEI ſecundum Auguſtinum
15§. de Trin. cCap. 19. & ſecundum Apoſtolum I.
Cer. 13. Si tradiders corpus meum, ita ut ar-
deam (quod videtur eſſe modoò inhumanéô velle ar-
dere pro DEO) Charitatem autem non habuero,
nihil mihi prodeſt: igitur non videtur eſſe aliquod
donum, quod excellentihs perficiat, quàm charitas.
Et hæc omnia benè concludunt pro chari-
tate urgente ad ſuſtinendam infatigabiliter
mortem propter DEl honorem, ſi ſit obliga-
tio, aut opportunitas; ſi verò hæc illàve-
non ſit, tunc Heroes iſti ex charitate DEl
ita excitantur ad ſuſtinenda alia adverſa quæ:

cunque, ut ſi non accidant ſibi ab erinſech.
ibi⸗

190 Diſtiuctio II. Queſtio II. J. III. N.

bimet ipſis inferant mort ficationes rigidil- lserd⸗
ſimas, pro irrefragabili articualo tenente:: bel: u
Diffcilius eſſe, mortificationem ſui ipſius omittere, l aat
quam ei ſt audere. Concordat per omoia Psulus duhun
Rom. 8. Quis nos ſeparabi à Charitate Chri- unmir.
ſti &c. ac Sponſa Cant. 5. & 8. cap. Hym yt
Quintus Gradus, Appetere DElIM inta- wim; 41
tienter, heroicè monſtratur à Chriſto, dum- ntnn her/
Luc. 12. v. 50. dixit: Baptismé autem habee a- ſfinuit.
ptivari, & quomodo coarctor, usque dum perficia- threde
tur. ID quæ verba ita habet Hugo Cardi- deti,
nelis: Et quomodò coarctor, usque dum endenſi
perficiator iſte Baptismus, ſeu paſſio Chriſti. Nener
Id eſt, ex quanto deſideris appeto & deſidero ipſam inn amer.
paſſionem meam pro ſalute humani generis ton- nhri dein
ſummariz quaſi diceret: multum affelto mori pro n Good
ſalute hominum. In boo mariman⸗ oſtendit cha- Hnt ant⸗
ritatem ſuam ad homines. Noſter verò Dida- wWeln;
cus Stella eadem verba gloſſatur. Dieit-: in at
quod coarctetur ad hanc paſſienem, quia ſetundum , huin
judicium ad paſſionem banc vehementer incende- Mbiure
batur ex amore, quem erga genus humanum ha- m.
bebat. Gloſſa Ord. ita explicat asque dam. (. Ixyer,
Non de ipſa paſſione augitur, ſed petins mors Cor- hent gu
poris abſolutio eſt anxietatis, non coacer Vat io 4do- Nlos i
lorit. Demum yranus ad idem ait: Ale per lntur,
hoc intelligatur magnum adeſiderium ejus perfe- ANis dur
eiendi noſtram ſalutem. Hanc ipſam amoris Veheeme
heroici impatientiam oſtendit Chriſtus, dum aenid
Joan. T 3. V. 27. dixit Judæ: Quod facis, fat 1 eſurt
citins. (Quæ verba ſic declarat cit. Cardin⸗ r diel
18

220

.II.
nesri
d lenenn
Ar emin
noia bu
ritati
9.
riſto, dnn
Aen kine
un eli
Uele u
GoClrE
irenſe
eereris it
, Aunit 6
rVeroe⸗
tur. M.
ſitſin⸗
etter iund
unnd
5 ri⸗
tN N
,Aniin
lt
6, d
glam
Puſme⸗
i4 ſii
ℳ,

De Notis Specialibus Charitatis &t. 191

lis ex S. Aug. tracét. 62. in Zoan. Ubi ita ha-
bet: Quod facis, fac citins. verbum liben-
tius parati ad paſſtonem, quàm irati ad vinaictanm!
0 ver bum non tam pyœRRam exprimens proditoris,
quàm mercedem ſignificans Redemptoris! Hoc ver-
bò non præcipit, ſed pradicit Juda malum, nobis
bonum, quia hot vult cito fieri, non tam in per-
niciem perfidi ſæviendô, quàm az ſalutem fidelinm
feſtinand́. Idipfum etiam habet Gloſſa Ora.
Et hæc de impatientia amoris in Chriſto ſunt
clara. Quantùm verò ad heroes Chriſti,

eandem ſie declarat Doctor Seraphicus lib.2.

PFPharet. ex Doctore Cherobico iaæ ſoliloq. Impa-
tiens amor; cùm nec lachrymis modus ſit, niſi
amori detur, quod amatur. Et ex S. Hieronymo
in quodam Serm. Hoc babet proprium impa-
tiens amor, ut quem deſiderat, ſemper invenire ſe
credat; ignorat ſiq uidem judicium, ratione mul-
toties caret, neſcit modum, nec aliud cogitare po-
teſt, quàm quod diligit, amor non accipit de im-
poſſibilitate ſolatium, neque ea diſſieuitate reme-
dium. Quorum omnſium duples eſt ratio.
I. Experientiâ teſte ardenter amantes ha-
bent quasdam anguſtias, impatientjas, ſti-
mulos intrinſecos, ſi amatéô non illicò po-
tiantur, aut ſi non omne opus gratum, eſto
aliàs durum, eidem exhibere poffint. II.
Vehementer amantes non tantùm habent
appetitum, aut deſiderium ſimplex, ſed ve-
rè eſuriem amandi DEUM; Propriiſſimè enim,
àùt dicit Scotus 3. diſt. 34. quaft. anic. H. alte-
rius

192 Diſtindtio II. Quaſtio II. H. III.

yins ad videndum &c. Charitas viæ eſt babitus;
quo eſurimus juſtitiam, & diligimus DEll M in
ſe: atqui talis eiuries non eſt üne impatien-
tia; non poſtit continuò frui amaté, non
obſtantibûs quibuscunque arduitatibũs: er-
go &c.

221 Sextus Gradus, Currere ad DEIIM1 velcci-=

ter, traditur à Sponſa Cant. I. v. 3. Trabe
me poſt te, curremus in odorem anguentorum-
tuorum, non quidem ambulandé, ſed aman-
dé⁶; nam ùt habet Dockor mellifluus in eit.
textauam: Qui amat ardentius, currit velocids,
& apprebendit citius 3 nam qui in quinto grads
famem pariuntur at canes, reſtat, at ſextum-
aſcendant, & circumeant civitatem, nec tantum
circumeant, ſed circumcurrant, & in creaturis
maeram nen faciant, ſod poſt ereatorem diſéurant.
Enndem velacem curſum afſignat S. Bonav.
lib. 2. Pharet. ex S. Aug. de Morib. Eccleſ. Ni-
hil eſt tam durum, atque ferreum, quod non amo-
ris igne vincatur, quo cùm ſe anima rapit in-
DEIUIMM ſuper omnem carnis naturam, libera, &
admiranda volitabit pennis puleherrimis, & in-
tegerrimis, quibus ad DEl amplexum amor ca-
hius innititur. In quibus curſus per volatum
velociſſimum ſuper omnia terrena deſigna-
tur; amor enim exceſſivus tarda neicit mo-
limina. Pro praxi autem notandum, hunc
curium conſiſtere in obſervantia ſemitæ
mandatorum DEI, ita ut tali heroi omnia

ſint levia, juxta iſlud Scoti de amore ecl
enteé

Den
jente 3.
G&ρvrui
it ommis
Salwatir
yen ,
1, en
npecktar
faruch er
gao Gcit⸗
orrinlan
I19. 1, 2
i n ai.
enherienti
Urespere
ninen n
us amor
lond lat
topnolce
hum,
Neiter er
it vr lu⸗
deptim
ſet rep
Utite e
eultur
PMönler
Crimit
berete
ha re

DEES,

G.

De Notis Specialibus Charitatis &. 19 ¾
AE lente 2. d. 40. 4. anie. ſ. ultimo. Amor autem,
D E praripu? ſinit, ſi ile quaratur in omnibus, fa-⸗
ingie cgit amnia onera levia, ut verum ſit, qued diæxig
id Salvater Matth. 1I. Venite ad me. Er ſequitnre
atibuse Fugum enim meum ſuave eſt, & enus meum le-
ve; ſi enim talia non ſint levia, ſed gravia,
s impeditur & facile ſiſtitur curſus. Hujus
rarum exemplum nobis præbuit Chriſtus, de
em qu dicitur ſalm. I8: Exnltavit t Gigas ad
edum currendam viam. Et David de ſeiplo Fſalm.
Gse ILS. v. 32. Viam mandatorum tuorum cutur-
iri „i, cσ dilataſti cor meum. Ratio ſumitur ab
experientia, quàâ certum eſt, quos non la-
Gu, bores perdat, & pendat terreous amor, qui
i tamen non rarò cœcutit nimiam; ergo pu-
m rus amor DEI. & quidem heroicus, adjutus
mit doné Intellects, & Sapientiæ, perfectiſſimè
uS cognoſcens DEIIM, Summum & unicum
dA“ bonum, ſapidiſſimè rapit amantem ad ve-
um“ lociter currendum poſt dilectum. Sie cure
rite, ut cemprsbendatis. I. Cor, 9. V. 24.
Septimus Gradus, Audere vehe menter; he-222
roicè reperitur in Sponſa Cant 1. ubi cha-
ritate æſtaans audacter ſolicitar dilecum.
—RK Oſculerur me eſeulo oris ſui. Audax peritum
nn r Sponiæ, pudicæ an impudicæ dicam ² Sed
dirimit dubium Seraphicus Doctor lib. 2.
IFharet. cap. 25. ex S. Bernardo. O Sancta Ani-
d ma rveveroentiam habe, quia ipſe eſt Dominut
DElIlS tuut, fortaſſe non oſoulandus, ſed adoran-

nitit
vinie

iont 659 64
aes, dus. Mec ignoro, quis honor regis judicinm d.
ℳ N ligit⸗

194 Diftinctio II. Quaſtio II. H. II.
ligit; ſed præteps amor, neé jndicium praſtslatur,
nec conſili? temperatur, nec pudore frenatur, nee
yationi ſubjicit vr: roge, ſupplico, Ragito: CUſeua-
letur me oſèuls oris ſui. Privsquam dem ra-
tionem tantæ audaciæ in Sponſa, adduco ci⸗
tati textůs alium lenſum tropologicum ex
Gloſſ. Ord. Quæ ita hahet. Eccleſia prætedens
Chriſti Advenium hlc loquitur, & ſi ad Ver buna
Iacarnandum audenter ait: Olculetur me. 14
eſt, tangat me dulcedine praſentiæ ſuag, E&. velat
oſculum afferens, etiam mei oris attaltum ſuſci-
piat. Oſculari, pacis Kgnum eſt, inter cos, qui
diſcordes fuerunt ; genus bpumanum autem à
DEO per peccatum remotum, orat reconciliari
per oſaulum, id eſt, Incarnationem Filii. Oſcu-
letur; loquitur more amantis, qug pro fervore
dilectionis ordinen loquendi non valet obſervare;
& ſicus in oſculo duo corpora diverſa jung unt ur,
ſic in Incarnatione Filii dus ſuhſtantig, Divini=
zas & bumanitas, aniuntar. Hæc pro eru-
ditione, ut conſtet quàm audacter Eccleſia
altiſſimum Incarnationis Myſterium anhe-
larit. Nunc pro fundsmento tantæ in-
Sponſa, ac aliis in charitate DEI heroi-
bus fduciæ pono regulam Scoti 4. diſt. 49.
4. 5. F. Contra illam ſecundam & . Astus amici-
tiæ reſpectu DElI ex ratione ſui, & ohjecti eſt be⸗
nus; ſaltem nen potiſt eſſe inmederatus exce-
dendò, ſed fort deficiendé. Quo luppoſito ſe⸗
quitur ratio; quia quòd aliquis à magno
Domino, aut etiam æquali, non petat au-
. aéter

De
Gacker ir
loctin
Feretllt
in beten
(horiecte
Mere: 4
1it, n
lelde I
Mli, ſ
untur.

Uadiror 3
Uem Ce
en Ee.
1 ſeara
ert. 3 (
julan 4
ihe. ,.
fi Lirtn
Elan
. oe 9
Uiyeklaz
ſrnenyp
um 44 .
uen ha
Guran
Anli ve
der an

U. De Motis Specialibus Charitatis &. I95

Drlle dacter inignem quamdam gratiam, inde eſt,
enee Qd timens repullam amittat confidentiam,
: vereatürque noxam inurbanitatis, ac tanti
n deng in betendo exceisüs: arqui timor non eſt in
a8tere charitate : ſed perfecta charitas foras mittit ti-
gjeuna morezz,: Auoniam timer pœnam habet; qui autenms
ſepie kimet, kon eſt perfectus in Charitate. I. Zoan. 4.
AN v. I8. Imo eſt ſigaum peculiare perfecti
urnen athici, ſi magna & honeſta confidenter pe-
4,6 tantur. Lege librum Canticorum, & inve-
eH6 DDies quanta petierit, & obtinuerit Sponſa 4
ſuo dilecto. Idem reperies in Vitis Sancto-
N Um, „
, ntie Gradus Octavus, Rringere inam biliter, 223
da traditür à Sponſa in varüs locis, expreſſiùs
1piſn autem Cent. 3. verſ. 4. Tenui eum, nec dimit-
ſen kam &. à D. Paulo Kom. 8. . 3 5. Quis erge
nos ſeparabit à Charitate & . à D. Bonavent.

ter e,

zupkuur .
4 N part. 3, Centiloq. Sect. 40. Charitas zſt vita co⸗
4 ne⸗ pulans amantem eum amato, & fuſiùs p. 5. Bre=

R viloq. cap. 8. Charitas ipſa eſt radiæx, Fforma, &
⸗ finis vVirt atum, quæ jungit omnes cum ultimo ſine;
l⸗ „GS ligat omnia ad invicem ſimul, e& ordinat; aé
dn et. per hoc ipſa eſt pondus inclinationis erdinatæ, &
Dll vinculum colligationis perfebtæ, ordinem Jnuidem

, ſervans reſpeétu diligendorum diverſorum, qnan-

6
ig tum ad affebkum pariter & effettum, nanitatens
S autem babens in babitz quantam ad unum pntkm,
as & anam principals dilebtum, quos eſt ratio dili-
g gendi reſpeétu omnium aliorum dileétoruns, qaad
SA

ͤr Per amoris vincnlum nata ſant colligari in an uns

2²4

196 Difinktio II. Quaſtio II. H. III.
Chriſtun, quantum ad Caput & Corpus, quod uni-
tate m continet in ſe ſalvandoram, Juæ nunitas nunt
inchoatar in vita, ſed gonſummatur in æterna glo-
ria, juxta quosd ipſe Dominus orat, ut ſint unum,
ſicut & nos unum ſamus, & ego in eis, &
tu in me, ut ſint conſummati in unum-,
Foan. 17. V. 22. Ex qua Seraphica doctri-
na ſequitur, quod iſte Gradus ocaws con-
ſiſtat in indiſſolubili amore DEI, jta ut non
tantùm fugiat mortalia, ſed & venialia, ac
inſuper ut ſit continuò occupatus amore
DEI in ſe, ac etiam aliorum propter DBum,
quæ ſunt nata colligari in Chriſto, ira ut ſit
quaſi in continuo amoris æſtu erga DElIM;
ſecus enim non ſtringeret inamiſſibiliter, ſed
modè amaret, modè deſiſteret ab amore,
quod multis mediocribus Chriſtianis com-
mune eſt. De codem Gradu octavo ita ha-
bet Doctor Angelicus in opuſc. 61. In hoc an-
tem gradn, modo quodam miro, & indicibili ani-
ma Sponſi rapit, & rapitur; tenet, & tenetur:
Kringit, & Kringitur; & ana IIno per amoris co⸗
pulam ſat iat ur.
Nec dicas, taliter poſſet quis ſcire, ſe eſſe
in gratia, & quidem inamiſſibiliter. Contra
enim eſt; quod ad hunc (aut quemcunque)
gradum nec requiratur confirmatio in gra-
tia, nec notitia hujus confirmationis. Hine
optimè docet Scotus I. diſt. 17. 4. 3. J. Ad
ſolntionem & , Ex nullo altu, gusm experimur,
gets ex ſubſtantis a&tis, nes ex intenhione abtas,

1

ker
2
ige
M,
Iermatar.
eſet ali
tolinalit⸗
il alk,
ſt nenſa
frilrer i
Nempe
6,9 l.
Cradu
Ie Del o
hertt. ra
ungnam
lende me.
ſhlungu
ſirinur⸗
Aſetnſone
uum. I
tem, per
ſavitate
In qu .
ionant
ns ic
NEA
4ledlion-
1 ga
adesie
Qideor
Xinlec

I De Notis Specialibus Charitatis &. 197

Gu ec e deledtatione, nec ex facilitatione in operan-
rlaton Ao,neqse e bonitate, ſive rectitudine merali actus,
memn, poſſamus concludere aliquem talem habitum ſu-
ſatuni pernaturalem ineſſe, quia quscanque iſtorum dato,
ne Peet aliquis habens charitatem cognoſcere certi-
n onn. zasdinaliter ſe eſſe in charitate ,; ex hoc ſcilicet,
qubd actuam illum ſibi experiretur ineſſe, vel altum
ſic intenſum ſibi ineſſe, vel ſic delectabiliter, vel
faciliter ineſſè, vel rettæ rationi conſanum eſſe-.
Nempè refolvit Scotus juxta Eccleſiaſten
c. 9 v. I. Et tamen neſcit homo, atrum &.
ſeibkin. Gracus nonus, Ardere ſuaviter in dilectio. 22 5
GG ne DEl optatur ardenter à S. Bona v. lib. 2.
4Drlx Pharet. cap. 25. O Amor, qui ſemper ardes, &
Plrete nungnam extingueris: Charitas, DElIs meus ag-
cende me. Pondus meum amor mens, ed feror;

ca SoN
lars r
fti Nr ni
epitts,1
Ntus s0n

1b unt Ven
unstr c ne feror, dono tus accendimur, & ſurſum
awo fu ferimur; exardeſeimus, & imus, aſcendimus
N/ aſcenſiones in corde, & cantamus canticum gra-

dunum. IIbi S. Doctor exprelſsis verbis ardo-
ue Fem, per canticum graduum autem inſinuat
m urtt ſuavitatem, quæ convenit cantui. Verùm
in quo conſiſtit hic ſuavis ardor? Ardorem

Cieli 1

te A aſſignant tam Cantica, quàm Doctor Ange-
n en licus, ac Subtilis. Cantica quidem, dum-
tnang cap. S. . 6. dicitur: Lampades ejus (ſcilicet

dilectionis) ampades ignis, atque Lammarum.
ion In quæ verba ita ſubjungit Gloſſ. Ord. Lam-
, pagdes, id eſt, corda fidelium, in quibus dile-
63. 1, Stio continetur, ſunt ignis; quia fervent in-
n triniecus DEl, & proximi dilectione, & ex-
H N 3 te⸗

198 Diſtinctio II. Qusſtio II. G. III.
teriùs ùt flimma lueent ex operibus juſtitiæ.
Nec hoc ſine ratione; dilectio quippè com-
muniter à Dodtoribus comparatur igni, de
quo dicitur Lac. 12. v 49. lgnem veni mittere
in terram, & quid vole, niſ: ut accendatur. Hu-
jus verò ignis, ſeu dilectionis tres fſunt gra-
dus, ſcilicet calor, fervor, & ardor; calor.
indicat infimum, fervor medium, ardor ſu-=
premum dilectionis gradum, & ut optimè
dicit S. Thomas cit. epaſc. 61. Calor eſt inci-
pientium: Concaluit cor menm intra me. ſalm.
832. Fervor eſt proficientium: Kom. 12. Spi-
ritn ferventes. Ardor eſt perfectorum: l⸗
me ditatione mea exardeſcet ignis. Pſal 38. . 4.
Hinc etlam docet Scotus 4. dijt. 49. 4. 4. J.
Adrationem &. Snupremus Ordo dilectionis deno-
minatur ab ardore, Ut autem & Saavitashu-
jus ardoris capiatur, addo ex cit. S. Thoma,
quèd ardor iſte poſſit eſſe triplex, primus
poœnitentium, ſecundus activorum, tertius
contemplativorum vix non ad modum tri-
plicis viæ purgativæ, illuminativæ, & uniti=
væ. Primus ardor pœsnitentium correſpon-
det converſis & lingulariter pœnitentibus,
uales fuerunt S. noſtra Margarita de Cor-
tona, & S. Maria Magdalena, de qua dicit
S. Greg. hom., 2 . in Evang. Quæ enim prius fri-
gida peccanzremanſer at, poſtwodunm, amandé for-
titer argebat; & hi ardenot quidem multùm
utiliter, ſed etiam mualtum pernaliter tum-
propter dolorem ezceffivum, tum proptet
Ra=

De
naturam
fum reſp
Phas 2
um dixe
vyn ari
ia, & ).
mültöm
nagis len
Tertius
Aperte⸗
erit fuit
ianf.
ile ſunt
ignit wi⸗
rſerunt;
woime
dſorti!
Feraphin
Moplem
Charitate
Puratur?
ſde pen
lecharit
Palſiones
ortikica
an. 1b
Cirad
Non con
Omnnisk
ſrfli
in da⸗

I. De Noaiis ſpicialibu: Charitatis & 199
us ult naturam rebellem. Secundus ardor adtivo-
lan rum reſpicit proficientes, quales eraut Cleoô-
rie Dhas & alius Diſcipulus euntes in Emmaus,
dam dixerunt Lac. 24. v. 32. Wonns cor no-

Verinki
un. he. ſtrum ardens erat in nobis, dum loqueretur in-
eKuegt via, &. aperiret nobis Seripturass & hi ardent
t, t. multùm utiliter, ſed minas pœnaliter; dum
DrAk 12815 ſentiunt amorem, quàm dolorem..
Llrortt Tertius ardor contemplativorum proprius
retne eſt perfectis in amore DEl heroibus, quales
H aſſerit fuiſſe Apoſtolos D. Greg. hem. 30. in
l ln Evang. Foris apparentibus linguis igneis, intus
Strun: Ffalcta ſunt corda fammantia; quia dum DEUIA1

lee in ig nis viſione Juſceperunt, ber amorem Juaviter
r1 arſerunt; hi enim ardent mazimè utiliter, &
linten minimeé pnaliter, ſed ſuaviter, tanquàm-
anſak abſorpti in abyſſali dilectione DEI, Gmiliores
,,Iton Seraphinis, quam hominibus, ita ut cum
ſa, pe Moyle mirari queas, cur rubus (ſeu homo
run, M arirate DElaccenſus) ardeat, & noncom-
nocurte Buracur: Ex his ergò lequitur, quèd ardor
d ne poœnalitate mixtus (Uavitate ſt eò ma-
tunke jus harirart heroicæ indicium, quòè fortiùs
iemeg P iones concupilcibilis & iraſcibilis ſunt-
ſtu tet. mortificatz, aut omnino ſubactæ juxta.
geuis S 167 . 8. .
yuft non radus decimus: Ahimilari DEO otaliter, 226
i: non conſitit in communi Gniit ie dg
5 „Omnis Romo dicitur factus ad imaginem, &
imſlitudinem PEI. Geneſ. I. v. 26. Neque
Upee in illa ſimilitudine, quam habebunt compre-
wS YU N hen-

200 Diſt inétio Il. Queſtio II. H. III.
henſores cum DEO in patria, juxta illud 1.
Foan. 3. V. 2. Cum apparnerit, ſimiles ei erimus;
quia videbimus eum, ſicuti eſt. Conſiſtit proit
hæc aſſimilatio in cumulo omnium virtu⸗
tum in gradu excellenti, quatenùs DEIIM
homo imitatur in juſtitia, miſericordia, cha-
ritate, veritate, fidelitate &c. imò etiam in
aliis virtutibus, quæ quidem DEO repa-
gnant, nihilominùs ab eodem Viatoribus
ſunt præſcriptæ, ut Fides, Spes, Timor Do-
mini &c. Hæc autem aſſimilatio fit per le-
Rtionem, meditationem, orstionem, & con-
templationem; per lectionem quippe ex ipſa
S. Scriptura inquirit quis ſtudiosè pèrfectio-
nes DElI. per meditationem maſticat, ac di-
ligentiſſimè int ellectui, voluntati, ac memo-
riæ imprimit practicandas, per orationem.
obrinet illa bona ([piritualia quæ ſibi deſunt,
& arcet mala, quæ undique imminent, per
contemplationem denique mens transtfor-
matur in DEIIM, quem in omnibus conſtan-
tiſimè ſapit, & reiſpicit; nam ùt optimè no-
tat Scotus 2. dift. 24. 9. anic. ſ. Dico &e.
Contemplatio ſecunduam Auguſtinum non eſt niſi
altas reſpiciens eternam: & praxis ejnsdem por-
kionis⸗ ſuaperioris eſt altus ejus veſpicieni temporals
reſpsbta aterni, AHve in ordine ad aternum, & prin-
cipaliter ad DEUM propter ſe. Plura de-
hoc gradu vige à aam. 16 5. & ſeq. Nunc ut
& reliqua charitatis herolcæ ſigna ſupra com-
munem videatnus.
Se-

De
degi
30 oblen
ctiam oh
comonli
tom telti
In Fratrit
10 Candi
Gida ia
Oharitas
gentiZe
Delng,
Hal
ie me,
le carhal
lemn, wril
Omnia hi
ſudeat
Qladend
lac tam
Gbocd a
eca eti
met; .
geſerie
gere Dl
l. Maeh
ſas 4J
due A
derd ln
ham
pum

M. De MNotis Specialihus Charitatis &G.. 20

aiſot, Sequitur I. Quòd Charitas heroica urgeat227
G ad obſervantiam Legis Divinæ & humanæ
hiſii etiam cum periculo vitæ, aut bonorum. Hoc
lum in cormhonſtrant tot præclarifſima V. T. Marty-=
Dn rum teſtimonia in Eleazaro 2. Mach. cap. 6.
orinch in Fratribus Machabæis cap. 7. in Stephano
detn ac Candidato ſuo Martyrum exercitu. Vide
EOe Gdicta in Gradu quarto nam. 219. II. Quèd
Pornee Charitas heroica inflammet habentem in-
TUmorh genti Zelo honoris DEI, ac eorum, quæ
lter DEIIM, & Sanctos concernunt juxta illud
n Eoë Pſal. 68. v. 10. Qaoniam zelus domus tua come-
ppeetii dit me. Ratio hujus poteſt deſumi ab amo-
t re carnali, quo quis victus ita zelat hono-
ench rem, utilitatem ac dignitatem dilectæ, ut-
enem omnia his contraria, nullo obſtante periculo;
Nren ſtudeat avertere: ergò à potiori hoc con-
ſeigen Cludendum eſt de dilectione DEl heroica,
rinene -hac tamen notabili ſervata diſſimilitudine;
StA“ quôd amor carnalis ſuſtinere nequeat, ſi di-
buscolin lecta etiam ab aliis ametur, aut ipſa alios
oninir amet; econtra amor DEl præoptat, & totis
. Nu Adeſideriorum æſtibûs percupit, omnes dili-
I6 Sere DEUM, & omnes diligi ab eo. Hujus
alege Zeli præclara exempla dedere Mathathias
rnc I. Mach. c. 2. à v. 27. Elias 3. Reg. c. 18. Jo⸗
6 Air ias 4. Reg. 4.20. In Lege nova Apoſtoli, alii-
gei que Apoſtolici Viri. Ut autem Zelus ha-
beat ſuum diſcretionis pondus, nota doctri-
ele Ram D. Bonav. lib. 4. Pharet. c. 36. Zelam-
yn enum infſiammet Charitas, informet ſeisntia, Kr=
*. N f„ met

262 Diikinktio . QOueſtio II. J. WV.
mwet Conſtantia, ſit Fervidus, ſit circumſpeltus, ſit
nvidlus, nec teporem habeat, nec diſeretione ca-
reat, nez timiqus ſit. Si ſcilicet propter DEIIM
aliqua terribilia ſuſtinenda eſſent.

De Wotig Specialibus Charitatis He-

roicæ in Prexiwum.

228V7 ISsIS ſignis Charitatis heroicæ in DEIIM
redo ordine tradimus ſigna ejusdem
Charitatis in proximum; nam ut bene dicit
S. Bonav. lib. 2. Pharet. cap. 25. Per amorem
DEI amor provimi gignitur, & per æmorem pre-
ximi amor DEl nutritar. Inſpiciendé autem
hoc maghum præceptum de diligendo pro-
zimo, ſecundù⅛m ſe & præſcindendé de or-
dine Charitatis, nomine proximi intelligitur
omnis creatura rationalis capax æternæ Bea-
titudinis, adeôque & Chriſtus qdà homo,
Beatifſima V. Maria, Angeli, Comprehen-
ſores in Cœlô, juſti in terra, peccatores:
jaimici, infideles, defuncti in gratia & in
purgatorio exiſtentes (hi omnes enim tan-
ctùà n, & non alii jam conjuncti funt, aut con-
jungi poſſunt Capiti Chriſto) non autem
nomine prozvimi intelliguntur dæmones, &
damnati, eſto fuerint noſtri amici, propingui,
fratres, aut parentes, h' enim non ſunt capa⸗
ces bonorum ſpiritualid, aut æternæ Beatitu-
dinis. Qaod totuimn prgclarè terigit corus.
e 130.

D.

4.30. 4, 40
Cri
geher /ſe
ſuſa ant
ferlent mi
Matur ex
ui alka
lanquam
nie ſi li
vilber h⸗
ſem ſevir
dnur; G
ge Ktat
ne omtem
rtrane
froximut
ir, ,
ſtvye n
4 V
ler li
ere Glg.
zrleſ ade
Pehenqit
lnfüpe
ts ad
Iola tan
undata
Meitſen
Drov
ne
Perlel

De Notis Specialibus Charitatis & . 203
efeta AJ.30. . unic ad primnsce. Dico,qubd illa Reſten-
ſengthtt ſio Chriſti ad Pharviſæum, Quis eſt Proximus?
Rerhell debet ſic intelligi: Proximn; dicit relationem.
«quiparantis ſicut amirus, vel frater: igit ar
facieni miſericordiam eſt proximus, quod Habe-
batur ex Reſponſione Phariſai; ſequitur, quod ille,
tir H cu: facta eſt miſericordia, babebatur apud suss
tanquam, proximas. Nen erat anutem gentis ſaæ,
vec ſibi ligatus ex natione Ied extraneus: igit ar
N quilibet quant amcunque extraneks, sui ego poſ-
0n ee ſum ſervire in neceſztate, eſt habendus at pro-
t bebe dſi rimas; & boc eſt, quod dicit ibi Salvator: Va-
rem de, & tü fac ſimiliter. Id aſt, habe pro proxi-
Arenſi wo omnem, cui potes benefacere, etiamſi ſit tihi
elbaa extrans:. NWon igitur benefaciens eſt tanthm
gentoe proximusz, ſed etiam owanis poren bene pati à ns-
ſentodet bir, er hoc ſive palſtone exterieri, ſive bona dile-
ntelen Stne paſſzva, qug eſt motus interior;: & bog mo-
Ltete k A Beati, quibus non poſſumus bene facere, poſſunt
g in bene diligi, & eſſe proximi; PDEISS autem lioèt
Cönder bene diligatur, non tamen e dilettione alicujus,
Hecaiti poteſt adi ſibi aliquod bonum, & ideo non Come-
e prehenditur ſab proximo.
6 enſt Infuper licèt poſſimus creaturas inanima-229
nhe tas, aut irrationales amare propter DPEIIM;
ne quia tamen Charitas proximi Theologica-
not fundata eſt ſuper communicatione æternæ
ponſe, Beatitudinis; ideo præceptum Charitatis
e proximſ per ſe ſolum reſpieit eos, qui ſub n0-
ee mne proximi propriè intelliguntur, quique
tsem. per ſe Beatificabiles tunt; quamvis non ne-
ga⸗

204 Diſt inét io Il. Quaſtio II. H. IIl-.
gaverim, inanimats v. g. divitias, famam, di-
gnitates (ſi iis Chriſtianè utamur) aliàsque
creaturas irrationales non rarò multum no-
bis conducere ad æternam Beatitudinem;
quia tamen hujus in ſe capaces non funt.,
ideo etiam aliter amari non poſſunt, niſi tan-
quam media, incentiva, aut occaſiones ad
eam, non autem tanquam ſubje ctum imme-
diatè capax æternæ Beatitudinis. In quo
ſenſu bene dixit S. Bonav. mox cit. ex 8. Aug.
lib. 1. de Doctr. Chriſtian. cap. 23. Quatuor ſunt
diligenda. Unum, qusa ſupra nos eſt, DElIS.
Alterum, quod nos ſumars, Oomnia noſtra, prout
immediatè explicavi. Tertium, quod juxta
nos eſt, anima proximi. Quartum, quod infra
noes eſt, noſtrum aut proximi corpus, aut alia
conducentia ad æternam beatitudinem ſive
nobis, ſive proximo.

230 Ut autem natura Charitatis Chriſtianè, &

non tantùm imaginarié intelligatur, adver-
tendum eſt, quèòd, quantùm ad præſens no-
ſtrum inſtitutum facit, quadruplex motus
dileclionis communiter à Doctoribus aſſig-
netur. Primus eſt merè naturalis ſinè ulla
deliberatione, dum quis alium ſtatim amat,
quia ſibi ſimilem credit, quia omnia ipſus
facta approbat, quia ipſi aliquo conſanguini-
tatis vinculé eſt junctus, aut propter varia
benefieia collata übi gratus; & hanc Cha-
ritatem aliqui multum æſtimant, falsò cre-
dentes, nullam in aliis eſſe Charitatem, ſi
non

De.

non con
non om
tates i
lem ze
ſecit,
pfoptet l
Nooquid
Aorem,
Cbnds
lerend ſ
1e giit
orus el
Procn lcil
eltam re
Uertius
lerſeſs in
bis, gui
ſernatt
bent, g
ſed infe
& a
Alando 4
ners
er att
onchtiot
i gyia
Prof
enane
Ihtoſo
lgtar ſ
lſtatis h

ſonn,
lamame
1) Ma
nultumnte
tituckſen
don lort
l,Nidte
enſtovest
Aum ionre
8. ln
,exded
Ouri
S, Dels
Nra,pror
ul ſrtl
gnl f
dls⸗ A
cinenl

nicürtt
Nl, N
DrEekſe
len NN
tibs N
irhr
latin S
wvri N
onoeone
ter
18
ſegtern
itgte 4

De Notis Specialibus Cbaritatis &. 205
non continuò omnia ſua facta approbent, ſi
non omnes favores, commoditates, & uti⸗
litates ipfſis approprient; coram DFEO au-
tem hæc Charitas, vel potius carnalitas, nec
flocci fit, non enim propter ſpecificata, ſed
propter DEIIM proximus, eſt diligendus.
Nunquid enim & animal amat ſuum bene-
factorem, gallina pullum, lupus lupum? Se-
cundus motus dilectionis eſt rationalis con-
ferendéô ſcilicet rationes, Car, qus modo, cir-
ca quid &. Amor exerceri debeat, & hic
motus eſt imputabilis, bonus vel malus,
prout ſcilicet quis malum, vel debitum ob-
jectum rectò, vel perverſé modé amat..
Tertius motus dilectionis reperitur in Hæ-
reticis, infidelibus, aut quibusvis peccatori-
bus, qui ob aliquod auxilium DElI adtuale
ſupernaturale varia Charitatis opera exer-
cent, quia tamen in ſtatu gratiæ non ſunt;
ideò informia ſuuat. Quartus denique mo-
tus & actus Charitatis erga proximum eſt,
quando quis in gratia DEl exiſtens diligit.
ſinceré proximum propter DEM, gna-
viter attendendé ad has communes ſex
conditiones, alibi explicandas: Qais, quid;
cirea quid, oujus gratis, quantum, & qus modé.
His proin ita ſubſiſtentibũs neceſfſariò jam
aſſignanda veniunt communia Charſtatis
Theologicæ ſigna, juxta hæc quippe intel-

ligitur fulgor, & excellentia fignorum Cha-
ritatis heroieæ erga proximum.

Ita⸗

Diſtin tio II. Quaſtio II. O. W.
Itaque ligas Charitatis communis erga
proximum lunt I. Proximum diligere ſicut
ſeipſum actu interno. II. Actu externo
Procurare proximo omnia bona ſive ſpiritua-
lia, ve corporalia conducentia ad æternam
ſalutem, led tamen poſt ſeipſam. III. Pro
falute proximi ſpiriruali poſtponere bona-
temporalia, ac ipſam vitam corporalem-.
IV. Pariter diligere inimicum. Hæc ſigna,
illorumque obligatio conſtabunt per decur-
lum.

2;/2 Primum ſignum ſinceræ Charitatis Chri⸗

ſtianæ in proæ mum eſt, giligere proximam ſi-
cut ſeipſum allu inter no; ita enim præſcr bitur
Matth. 22. Diliges Preximum tauum. icut tés ip-
ſum. IIbi dilectio ſui ponitur pro regula-
ad dilectionem proximi, quæ planè ſine actu
interno non ſubſiſtit; cuùm nos ipſos ſine ta-
li fncero sctu interno non poſſimus dilige-
re. Pro hoc ipio etiam exſtant duæ pro-
poſitiones ab Innocentio XI. damnatæ.
Prima, ordine aliàs decima, eſt. Non tenemur
proximum diligere altu interno, & formali. 8e=
cunda, ordine undecima, eſt. Pracepto, Pro-
ximum diligendi, ſatisfacere poſſamns per ſolos
ctus externos. Ratio autem eſt plana; quia
amor externus ſine interno eſt potius larva
amoris, quàm verus amor. Charitas verò
heroica in proximum boc facit promptéè, fa-
cilè, expedite, & delectabiliter juxta 2. 173.
Qualiter autem hoc præceptum generzli⸗
1I1⸗

DB
iligene
Gité,
audi mi
Ixr in e
rards/
(49.2. ,
luinuren
lmn d ⸗
nnibut au
1ra netar
ananten,
irenicupr
ingginn
Mujr
atit eiſt
ſe recuja
& malet,
itor ben
her iluc
0l. Co
dere, &
tChrit
ie che
tan a
ſbr
D Et!
i male
hrfeeh⸗
Mn u
“ (hr

Nunis
llgelee
n eitet
Sre ſorin
ad Etenn
n. II
onere ben
rvorzer
ele
Nt herben

Uritersc
ernis
Nrl hen
en, et 1
1gotge
hlane ſoeti

. Wrtun
,nd 8
yunn /
pbn I
oerb
Chertit
ronpte

De Notis Specialibus Cbaritatis & c. 207
diligendi proximum, promptè, facilè, expe-
dite, & delectabiliter in praxi egerceri queat,
andi miram doctrinâ Seraphici Bonaventu-
ræ in Fermula aarsa de Gradibus Virtutam c. I.
Notandam eſt, quod dicit Sponſa in Canticis
cap. 2. v. 4. Ordinavit in me Charitatem-.
Inſimus enim Gradus Cbaritatis eſt, diligere ami-
cam, 4à quo diligitur, honoratur, ſovetur, & in
omnibus adjuvatur, qui hoe nos carat facere, con-
tra naturam nititur laborare; diligere eniv.-
amantem, naturæ eſt. Ahior Gradus, diligeré
inimicum ex orde propter DElI M., qui eum ad
imaginem ſaam oreavit, & corpore ſuo refecit, &
ſanguine ſno redemit qeaia diligere non amantens
gratiæ eſt: qui hoc faeere nen curat, Pilias DEI
eſſe recaſat, qui facit ſolem ſussm oriri ſaner. bonos,
& malos. Altiininst gradus Charitatis eſt ini-
micos beneficits ad amorem trabere. Unde ſu-
er illud, ut ſitis Filli Patris veſtri &6. dicit
GL. Cumulus perfectionis eit inimicos dili-
gere, & pro ipfis diligenter orare, ſicut fa-
cit Chriſtus: & alia GL. Iuper illud Benefa-
ecite &c. dicit. Hon tantum ad amicos, ſed
etiam ad inimicos extendite opera Charita-
tis, ut amnici eſſe incipiant. Ie primo Gradu
Kant Ethnici, & Publicani, qui diligant eos, 4J2
ſe diligunt. In ſecando ſtant perfetti Chriſtiani,
qui maledicentibus benedicunt. In tertio Nant
perfectiſſimi Religioli (ego confundor, non ta-
men, ut & tu contundaris, hæc transicribo)
imo Chriſtus, qui Znsdam aAd smorem ſnism tra-
Xit

208 Diſtinétio Il. Queſtio Il. g. I. 1
xit, benigniſſimè aſculandé, pedes lavandé, ſaa onnll
tarne ciband?s, & in Cruce pro perſecutoribu 2tls 4
oerand;. Item altus Gradus Cbaritatis eſt, cuam int, &
aliquis atilitatem amici ſui cum proprio lucro qua- excitett
rit. Altior, cum aliquis commodum amici ſai uenset
cum damno rerum ſuarum quarit. Altiſſimas, Ii, niſi a
eùm aliquis bonam amici ſui o6um propria morte Keilitate
querit. Unde dicitur: Majorem Charita- Propriam
tem &c. Ergo maximam Charitatem habet, qul Kecun
animans ſuam pro amicis ponit. In illo Gradu Charitati
ſtetit Chriſtus, quoniam panper fabtus eſt, cum) nnig on,
eſſet dives, ut nos inopid ſud adivites eſſemns, be imntig
dicis Apoltolas. Chin per ſuam contumeliam no- ili pton
bis obtinuis aternam Gloriam. Cum per ſua vul-. Ni od
nera nobis eœhibuit medicinam. Cm per ſuam ilernhi,
mortem iurpiſimam nobis comparavit vitam ater- Fnan er
nam. Liem alius Gradus Charitatis eſt, chm quir ntad
ailigit auferentem ſibi rei temporalet. Allior, Correctio
ciem diligit anferentem ſibi honerem. Adhuc al- drecen
tior, ciem diligit ſibi auferentem corpus, Vel mem- Einbali
bra corporis. Alriſzmus, ohm diligit auferentem ( lutt
ſibi virtutes, & Aonæ ſyiritualia (quantum eſt ex Mnßas
parte Tyranni v. g. cogentis ad abnegatio- Mgiz,
nem Fidei) /ve ipſum DEIIM. ad peccatum- lericor
quacunque occaſione inducend, vel 4 virtuoſis ope- Mndate,
ribus redacendé́: atqui hi Gradus omnes ſine d habe
acu interno debité exerceri non poſfunt, (Mumm
&, ut Charitatem communem excedant, re- Cere ſua
quirunt in Chriſtiano Heroe ſingularem. (ontedti
promptitudinem, & dele abilitatem contra ühettan

quæcunque obſtacula. Imèô videtur, quòd amn
non⸗

h. De Notis Specialibus Charitatis &c. 209
A nonnilſi valdè expeditus ſimiles Charitatis
emt actus exerceat; cum enim prorsuùs ardui
,“ nt, & liberi, ac ab extrinſeco ad eos nullus
Aa excitetur;, ſed potiùs abſterrestur, contſe-
dQuens eſt, talem actum allundè non poſſe ori⸗
N. ri, nili ab intrinſeca ingenti promptitudine,
ytmin facilitate, & deleétabilitate tanti operis ob
enm bropriam ejus præſtantiam.
en kiinſt Secundum ſignum communis Chriſtianæ 233
,iö Gharitatis eſt, alta externo procurare preximo
ef, omnia bona ſius ſpiritualia, ſie corperalia vonda-=
,ſinn ventia ad æternamz ſalutem procurantur au-
tulens tem proximo hæc bona principaliter hêc tri-
rſuti plici modòô, nempèé eleemoſynà, correctione
fraternâà, & evitatione ſcandali; per eleemo-

Dn ſe .
es ſynam enim procurzntor, quæ neceſſaria-
ebche⸗ ſunt ad vitæ corporalis ſuſtentationem; per
. 6 correctionem fraternam reducitur proximus
ad rectum ſalutis tramitem; per evitationem
7 „ (candali prævenitur ruina ſpiritualis in nego-
Nut tio ſalutis. Obligatio eleemoſynæ traditur
– Matth. 25. v. 4I. ubi terribilis illa ſententia:

nn Diſcedite à me maleditti &. fulminstur in un-
dednfe milericordes: Eſurivi enim, & non drdiſtii mibs
lie, mandacare. Item 1. Toan. 3. v. 17. Dicitur
N non haberé Charitatem (quæ ſolùm per pec-
zime catum mortale expellitur) qui claulſerit vi-
vn n ſcera ſua neceſſitatem habenti. Obligstio
elni Correctionis fraternæ legitur Matth. I8. V. I 54
ſaglim Si peccaverit in te fratet tans, vade, & vorripe
ene, euw. (Qi quidem textus litteraliter ium-
9 ptus

7,
Neto w⸗

210 Diſtinttio Il. Quaſtio II. F. I.

ptus tantùm videtur inſinuare obligationem
correctionis fraternæ, ſi quis in te peccâſſet,
non verò ſi peccâſſet in DEIIM, aut alium
hominem; nihilominùs eſt eadem obliga-
tio, ſi etiam peccavit in DEUIM, aut alium
hominem. Ratio enim hajas obligationis
eſt offenſa DEl, & ipſum damnum ſpirituale
ſic peccantis: atqui hæc etiam interveniunt,
ſi quis peccat in DEUIM, aut aliam homi-
nem: ergo & c. Et fic te non ponitur pro
exceptione, ſed pro exemplo; nimirum-
ſicut ſtudiosè, & fors hibenter corrigimus
proximum, ſi in nos ipſos peccavit, ita pari-
ter corrigamus eundem, ſi peccavit in DeuM,
aut alium hominem. Hæc autem obligatio
tantùm urget. ſi adſint ſex ſequentes condl-
tiones. I. Peccatum proximi debet eſſe
moraliter certum, & non tantùm dubium.
II. Si corrigendus necdum reſipuit. III. Si
ſit probabilis ſpes emendationis (quam vis
Superior non teneatur attendere ad omnes
has conditiones.) IV. Si Correctori non-
immineat grave damnum. V. Si deſit alius
ad correctionem fraternam magis obliga-

tus. VI. Si nulla ſit ſpes prudens, quòd

delinquens ſemet ſit correcturus. Obliga-
tio denique ſcandali evitandi frequenter-
eruitur ex S. Scriptura; clariſſimè autem ex
Matth. c. 1 8. v. 7. Es mundo d ſtandalis: at-
qui hæc triplex obligatio (utinam & obler-
vatio) communis eit omnibus: ergo Cha-
ritas

N
ritaspre
folgoren
tüim in
OAlen
eeemo
Acea j
ur ſt n
Pralut ,
niſereri i,
fuit ri⸗
Et iurun
6r mi,
hereri 1
nſererim
uneſt mi
, e
Meme.
Eir in da
ui nuli te
lirfuri
Pinin „
ſun riß
4 niſerie
Ait na
eit homg
nn utemn
Murm Per
pecclat

N. De Notis Specialibus Charitatis & . 211
in ritas proximi heroica excellentiorem habet
Net fulgorem, ſecùs & ipſa communis foret. Ve-
ten rum in quo ergo excellit?
e Olſtendo per ſingulas partes, & quidem dee3 4
I eleemofyna ita habet S. Bonav in citata verè
blgatenn Anrea Formula de Grad. virtut. o. 6. Altus Gra-
nldn dus eſt miſereri Conſanguineis aſtibtis. Altios
ereii gradas miſereri extraneis affittis. Altiſztmus
lun ba miſereri inimicis affitlis. In hoc ualtimo gradis
vonſtun fuit Cbriſtus, dum dixit, miſereor ſuper turbam.
Dinrton. Et itenum: Pater ignoſce 1Mkis,; Item altus Gra-
congi dus eſt miſereri vivis in affittiont corporis. Altior
iaee miſereri vivis in affiäétione Spiritus. Alt imus
ſtnhu miſereri mortuis in Purgatorio. Item altus Gra-
ien das eſt miſereri ſanis in neceſſitate. Altior, mi-
egtesende ſereri infitmis non decumbentibus in neceſitate.
debad Altiſſinmus miſereri infirmis decumbentibus in ne-
n dne ceſſtate. Item altu, Gradus miſerirordiæ con-
Vit. UI Riſtit in dando temporalia;, ſicut fecit Abrabam;
(auna qui nulli negavit heſpitium. Altior in condonan-
20NN do in jurias, ſicut fecit David Sauli, &' Semei. Al-
doie tiſſima; pre injuriantibus ſupplicand finaliter,
D Geum ſzcut Chriſtus, & B. Stephanas. Item in alio Gra-
gbalr A miſericor diæ vonſiſtit, quem nd miſeren dum
enb inducit natura Iuadends. In altiori,. quem inda-
8. Olr cit homo pracipiendô, vel admontnals. In aliſſ-
eent. wo, menm inducit DEIIS inſpirand. Vide jam,
eamd num per omnia approbes hos Gradus, ſive
A peculative, ſive Ppralcè; ego non vereor
K pro cuſuslibet utilitate transſcribere &
eI allos gradus; imo miror, quòd Authores
66 ◻ 2 de

12 Diſtinltio II. Quaſtio II. H. IV. W
3 ia ex profeſſo tractantes huj
a be l Doct 1 venas aut neglexerint,
erahs ne. araqde ex ipio fonte eſeur
lis materiis feci) Seraphico commu-
ics ribi & hæc formalia er cap. 15. Largi⸗=
cod ribi aan eſt, hilariter Aare iemhoraliz,
tatis altaes Abr aan, qui nulli negavit 1rirn.
Fout Zerne Ae⸗ dare ſpiritaaliæ, lene Leade
ren „5: Sapientibus, . inſipient ibus e⸗
er lete⸗ en 5 vubis ſpiritualia ſeminamu: &Ec.
a ARen 9 ſponte, & hilariter wecerpriſvi
1 fecit Chriſtus, 12 tr ne- reten ter.
li ntibus:
de een e⸗ in⸗ ge eſt Corpus menm. Dl
dae dum largitatis aſcendit, qui dat qui .
in altum gra titur, ſicut Herodes fecit, licèt 8
Juid ab⸗ t⸗ 1 dixit, quidquid petieris, dabo eite
que; qui ſ aſcendit, qui dat plus, quam betar .
5 dcn facit Naaman exi Ser vo Eliſei, -
a5 60 ter talentum, dixit: Melius eſt sr
rer,⸗ Wea⸗ alt iſſimum Wena⸗ qui e ie
e briſtaus. Ilsqe,
eimnt⸗ i deue Ren et, in alto gradu ſtat,
aan erites e em recuperandi, vel re-
dat aliquid habens Z reegper eud e e,
qui tionis, ſcut ferè faciunt om⸗ inen
a menk d Iaia I. Y. 23. Omnes diligunt none⸗
aerte tributiones. In altiori en, 4
* adan ſne /ne recompenſat ionis, ſicat Tege
dat aliqui ué Ie Tet, „5. Won quaro velira,
“ 6e, 3 u, di qi k ennie, “M
ves.
igiennbe dona, ſious Chryſoſtemus dici o:

M.- h
nihlye
rlhiin
Abot /ſê
li gatr
er qe
, qi
i faci
lthisg
heroicè
Ponimt.
keemol
commur
1 gif.n
leunhr
n, 0
DEI anm
ſtantis,
ris Döl
Oten
herojio
terna, ſ
Paſlone⸗
ſelo labe
Etpros
dodus
ter tot
Mortis
Commo
gir dre
(mos

De Notis Specialibus Charitatis &u. 213

N.
esti Jo: Pro omnibus, quæ retribniſti nobis 4 Cbriſte,
egſenin nihil petis, quàm ſalvari, hoc ipfum tribuens, &
dnte e aceipientibus gratias agens. In omnibus iftis Gra-
R dibus fuit Cbriſtus. Item in alto Gradu ſtat,
. la; qui dat Conſanguineis indigentibns. In altiori
Gn wa Ktat, qui dat extraneis indigentibut. In altiſſt-
leeis mo, Jui dat inimicis indigentibus, Heut DEIIS,
ſur t giei Facit ſoſem ſuem oriri ſuper bonos & malos.
“ Et his gradibs, ü benè maſticentur, judico,
wn erOicé ſatisfieri poſſe præcepto diligendi

MK proximum, eique externè ſuccurrendi per-
D eleemoſynam propter DEUM, quod cum
1 ommuni aliorum Doctorum requirit Scotus
ten. 2. diſt. 7. q. anic. G. Ad ſolutionem &. Dare
Gilngtt eleemoſynam Ae proprio pauperi, qui eget, & in
des⸗ loco, quo melinzs ſibi poteſt competere, & propter
, Ahs DEI amorem eſt benitas virtuoſa, ſive ex circum-
, 4 ſtantia, nempé poprii, pauperis, loci, & amo-
t ris Ok 4 . . ene;
ue ſtendo etiam exceſlentiam Charitatis23 5
heroicæ erga proximum in correctione fra-
terna, ſi ſcilicet hæc fiat cum ingenti com-
„ 06 daſſione, magno ſui incommodo, & inde-
ngen, feſſo labore, quaſi quis præcisè natus fuiſ-
ul ſet pro aliorum ſalute; hinc Sancti noſtri Ja⸗
uCcobus de Marchis, & Franciſcus Solanus in-
en ter tot labores, perlecutiones, calumnias,
G mortis machinationes cum maximo ſuo in-
Nrh commodo tot remotiſtimas Europæ ac In-
H& diæ Provincias peragrdrunt, ut homines peſ-
nltut, ſimos ab infidelitate, hæreſi, aliisque ſcele-
du, 3 ribus

214 Diſtinktis II. Quaſtio II. F. I!.
ribus reducerent ad ſalutem. Quanta verò
fuerit Eorum erga errantes compaſſio, æſti-
met is, qui tantos pro ſalute proximi ſubire
vult laberes. Generales aliquos hic addu-
cere libet compaſſionis Gradus ex 8. Bona-
Vent. cit. cap 16. Compaſſionis altus gradus eſt,
wedullitus condolere amico affliédto. Altior, con-
dolere inimito afliéto. Alticſimus, condolere DEO
de coni umelia ſibi illata. Item in alio grada eſt
compaſſionis, qui condolet ſanis in afflittiene ip-
orum. In altiori eſt, qui condolet infirmis in
infirmitate. In altiſſimo eſt, qui condolet pur-
gandis in pœnis eorum in purgaterio. Liem al-
eum gradum aſcendit, qui affliétis condoler in-
corde, ſicat dicit Apoſtolas. Quis inſirmatur, &
ego non infirmor, quis ſcandalizatur aliqud me-
leſtia tribilationis, & ege non gror?! In altiorem
aſtendit, qui ore conqneritur incommedum affi-
dtorum, ſicut David, martem Saulis & Zonathe
dicens: Qaomodo ceciderunt fortes in pralio 5
In altiſſimum aſcendit, qui plorat ſuper afftiétia-
nenm, hcut David lngebat Abſolonem inimicum
ſuum, & Zob: Flebam (inquit) quondam ſuper
es, qui afliltus erat, & anima mea compatieba:
tur pauperi. In his gradibus fnit CGbriltun, quan-
de conquerendo flevit ſuper Hieruſalem dicens:
OQuia ſi cugnoviſſes . Item altus gradus con-
dolere amnihus in affittionibhus corporalibus. Al-
tion, ecoudalere in aft &tionibis: ſpiritualibus. Al-
tiſſimus con stalere in defetibus Hpiritualibus.
Item alius Gradas eſta condotere aftiäslis ad breve
teng⸗

temyu
Aliſſ⸗
Abut;
Ot
Charit
tione ſ⸗
nulater
edien h.

lici ſed

cxerciti
er hinit
lomfumm
ſilten 2
Kncklic
verbo,
Per vir
winibn
Gradu
(a. 20.
orainem
tuna

rpore,

Del e

lun alt

Alir,
ſdare
Cradut
jum.
ilimu
du e
e

.M. De Notis Specialibus Charitatis &c. 215
unam tempus. Altior, condolere ad longum tewpks.
palloel Altiſſimus condolers ſemper. In omnibus his Gra-
Bini in Adibus fuit Chriſtus.

Bic d Oſtendo demum fulgorem ſingularem-236
he Claritatis heroicæ erga proximum in evita-
rA Kione ſeandali. Conlſiſtit autem hic fulgor
e nulatenus in præciſa vitatione peccati; alias

elh enim hoc angue pejus horrent viri Apoſto-
guf lici, ſed potiùs in continuo, & diſcretiſſimo
fcmf exercitio virtutum quarumcunque, ne vel
irfne ex ninima virtutis omiſſione quis ſcanda-
ur JTum fumere queat, ſed potius trahatur, aut
wi ſaltem alliciatur ad ſmile exercitium. Hinc
uA Sanctiiſti in internis, externis, cogitatione,
nu Verbo, & opere funt ſtudioſiſſimi, ut ſem-
iln per virmuola ipſorum lux luceat coram ho-
diine minibus. Pro cujus praxi notandi ſunt
le6“ Gradus Diſcretionis ex cit. S. Bonavent.
16 hu a,. 26. Diſcretionis altus Gradus eſt, ſecandum
orqinem DEl uti Donis temporalibus. Altior, ſe-

1N 4 MoNc lerer,
cundum ordiuen DEl sli Donis nat uralibus in-

ſer ht .
4 zinn corpore, & in anima. Altiſſimus, uti ſecuandum
—KWL DEI ordinationem Donis gratuitis in anima.

Item altus Gradus eſt, ſervare præcepta Sceripturg.
giſute Altior, ſervare conſilia Scriptura. Altiſſimus,
RH ſervare doctrinas 7 ESII Cbriſti. Item altus
. D Gradus eſt, regere ſe ſecunshm exempla Sanéta-
6 vnnm. Altior, ſecundum exempla Chriſti. Al-
7 tichimus, ſeoundum mores DElI. lItem altus Gra-
elt 6 dus eſt, cogitare varia beneficia DEl. Altior, de
e beneficiis collatis gratias agerée: Altiſſimus, lau-
ℳ dare

⸗

. Cort

216 Diftinktio H. Quaſtio M. F. WI.
dare Divinam naturam, & bonitatem, quaæ coëgt
dantibut. Item altus Gradus eſt, in omnibus can-
tum eſſe coram Sacularibus, ne ſcandalizenttr.
Altior, cautum eſſe coram Religioſis, uat ædificenter.
Altiſſimns, coram DE judice cautum eſſe, nt ef-
fendatur. Ex quibus omnibus conſtz,
quam circumſpeéti ſint viri ſandti pro ædi-
ficatioge proximi in exemplo, Doctrina-,
Omnibus ſuis bonis, naturæ, fortunæ, fimæ,
& gratiæ, ut proximum duum locupltent
promptè, delectabiliter, & conſtanter in-
ompibus bonis ſeu temporalibus, ſeu Spi-
ritualibus.
237, Tertium ſinceræ Charitatis Chiſtianæ

ſignum in proximum eſt, pro ſalute proximi

iritnali poſtpenere bona temporalia, ag pſam vi-
tam corporalem, ſi ſcilicet ſequentes adſint
Conditiones. I. Si ſalus proximi aliô modé
obtineri non poſſit. II. Si non ex obſtina-
tione proximi tale remedium exigatur. III.
Si hoc remedium non ſit impedtivum ſalu-
tis ſpiritualis plurium proximorum. IV.
Si ſalus piritualis proximi certòô ſequatur ex
hoc remedio. V. Si exinde non lequatur
damnum ſpirituale proprium. VI. Si quis
aliunde non ſit obligatus ſua bona tempora-
lia, aut vitam aliter appliere.

2398 Quibüs conditionibüs ſtantibũs ratio hu-

jus ligni eſt clara; quia ex lege Charitatis
univerſali quilibet tenetur diligere proxi-
mum ſuum licut ſeipſum: atqui propriæ ani-
ðMůZ mæ

1

mmer ſal
obſtar
tong,
tenetu
fſubhſta
verd i⸗
ſtiami,
Ptos C
& inve
tam Ee
Phico F
gueriat,
Ciltus &
Umiluch
Uyitate,
ſum non
Morale
quezm.
Uina Ch,
leaele
ſur notat
en yex
ro lua
oltri,⸗
ona ſi
(antut
tgo Ch
ttnalern
Nocis de
„ Oun
Chrde

N De Notis Specialibas Charitatis & 217

Ah miæ ſalutem tenetur quilibet procurare, non
Gu obſtantibüs quibuscunque incommodis for=
s tunæ, aut vitæ corporalis: ergo etiam ſic
dfem tenetur diligere proximum ſuum; ſi lellicer
H fſubliſtant priores conditiones. Qualiter.
cos vero in hoc ſigno excedant Heroes Chri⸗
ios ſtiani, relege adhuc ſemel priùs transtſcri=
Dodu ptos Charitatis Gradus ex S. Bonaventura,
n,I & invenies, qued nunc cum S. Paulino vi-
ocuplu ram & corpus vendiderint, nune cum Sers-
ſanten phico Franciſco omnia ſua pauperibus reli=
gquerint, nunc cum Catharina Senenſi cru-
ciatus & dolores graviſſimos pro ſalute pro=
ChAun Ximi luſtinuerint, & quidem cum ſumma hi-⸗
lps layitate, ac gratiarum actione; ut meritô
ſs Chum noſtro Patritio Sporer tradl. 2. Tkeolege
s n MWoral. cap. 5. ſeét. 1. num. 23. in fine dicere
Iemd quesm. Advertis jam, unde Sanbtoerum, & Di-
Sclu Vina Charitate iagrantinm virorum admirandus
ille velus in procuranda ſalute animaraum; Lmul-

atur ⸗ 7
Peuate que notas miſerandos defeètus taos circa dilebtio-
tun. E uaem proximi? Non conſiderans, quòd bona

eatnd Pro lua fint dignitate diligenda five reſpectu
n eſit noſtri, ſive proximi: atqui ſpiritualia animæ
V1 S bona ſimpliciter prævalent corporalibũs,

emn quantumcunque renitatur perverſa natura:
ergo Chriſtianus Heros præfert lalurem ſpi⸗
gtetor ritualem proximi ſuis quibuscungne incom-
Chtſit modis temporalibus cum ſumms hilaritate.
ete n Quartum ſignum communis Cheritatisg39

ntien Chriſiianæ erga prozimum eſt, diligere Iai-
ga ◻5 wi⸗

218 Diſt india II. Ouaſtio UII. J. I.
micum, non quidem ſecundùm pravam af-
fectionem malitiæ, qua nobis adverſatur-,
ſed quatenus eſt homo æternæ beatitudinis
capax. Prout hanc rem optime deducit
Scotus 3. diſt. 30. per totam. Conſfſiſtit au-
tem haæc Charitas erga inimicum in exhibi-
tione communium Charitatis officiorum;
econtra Charitas heroica sd ſpecialia urget
Charitatis obſequia, prout juxta priùs re-
cenſitos Charitatis Gradus fecit David in.
Abſolon, Stephanus in lapidantes, & Chri-

ſtus in ſui occiſores, qui æquè pro inimicis

ac amic is incarnatus fuit, triginta trium an-
norum miſerias, dolores, cruciatus, calum-
nias, ac denique mortem ipiam ſubiit.

QuEÆSTIO II.

De Virtutibus Heroicis Cardina-
libus.

§. I.
De Motis Secialibus Prudentiæ Heroicæ.

240P.a0denri ex Scoto 3. diſt. 34. quaæſt. anic. ſ.
UlIterins ad videndum &c. prope finem,
Virtus Cardinalis enameratur inter dona Spiritus
Sanéti per donam Conſilii » prudentia enim eſt
habitus conſiliativas, quia eſt habitus rebtè ſylo-
Egir andi practicb, & tale ſyllogivare eſt conſiliari.
Uede habitus, qun gqusis eſt conſiliativus, eſt pru-
en-

dentis
Prudn
ermid
um ten
gum in
goibas
pollit.
rigens
lares h
ſtantii
Pterſin
de prun
Mun
commt
Celicet
Virtus
gulati⸗
nemſt
conſta
tutemm.
Polſe
llisden
dution
ei eſſe
Drude⸗
Tor red
Precep
dene
Unt c
zutn
Gaglss

.l. De Notis Specialibus Prudentia & e. 21 9

tmmnt dentia. Et iterum infra §. Virtutes morales & 6,
geta Jrudentia inter Frublus Spiritüs Santi exprimitur
etnli per medeſtiam: modeſtus enim eſt, qui modum debi-
dea tam tenet in agendo, & prudentia eſt in venire mo-
onlteen dum in actione, & prafigere, & terminare. Ex
nen quibus conſtat, quòd Prudentia bc deſcribi
ſcoun poſſit. Eſt virtus intelle ds dickans, & di=
altug rigens voluntatem, qualiter adiones ſingu-
aNien lares bic & nunc in his determinatè circum-
Dwit ſtantiis ſiot exercendæ, aut omittendæ pro-
„,80 pter finem ſupernaturalem; loquimur enim
foln de prudentia Chriſtiana, & meritoria.
1triunt Munera, ſeu partes potentiales Prudentiæ 24t
elun communiter tres aſſignantur à Doctoribus,
bir ſcilicet Eubalia, Syneſis, & Gnome. Eubulia eſt
virtus intelletualis bene conſultiva, & re-
. ulativa actuum humanorum ad aliquem fi-
neym ſupernaturalem; experientiâ ſiquidem
(urAr⸗ conſtat, prudentiam non eſſe perfectam vir-
tutem, ſi non fuerit conſultiva, neque recte
poſſe agenda præcipere, niſi ante ſciverit de
illis debitè conſulere, nec den'que poſſe exe-
cutioni mandare conſulta, niſi judicaverit,
H ea eſſe apta, & proportionata media; & ita
Ateif Prudentia incipit à recto conſilio, perfici-

. ſen⸗ ur rectò judicid, & conſummatur rect
3 Snin præcept6. Syneſis eſt virtus intelleétualis
bene judicativa de agendis bic & nunc, an
. 66 ſint convenientia, aut diſconvenientis legi,
a aut fini honeſto. Gunome eſt virtus intelle-

QAualis bene præceptiva, & determinativa-
,6

229 Diſfinktio II. Quaſtio III. H. I.
per modum ultimæ ſententiæ de rebus ho-
neſtis agendi in particulari. Habet autem
Gueme præcipuè locum ibi, ubi deficiunt le-
ges communes; hine communius reduci-
dur ad Epihktiam.
Partes ſubje tivæ, ſeu ſpeeies prudentiæ

funt tres, ſollieet Moenaſtica, Oeconomica, &

Politits. AMnaſtica eſt, qua quis ſeiplum-
prudenter regit in agendis; ab aliis etiam
vocator Perſenalit, aut Solitariga. COeconomica
eſt, quæ dictat, quàâ prudentiâ Pater, Supe-
rior, au Dominus regat ſuam familiam, ut in
illa multitudo conviventium tam in ordine
ad cohabitantes, quàm ad Caput ſe recte
habeat. Petitirs eſt, quæ dirigit Reges &
Principes circa regimen publicum; voca-
tur hæc prudentis ab aliis Regalis, Kegnativa.
De hac prudentia diciktur Proverb. 8. v. 14.
Maum eſi eonflium, & æquitas, mea eſt pruden-
dentia, nzea eſt fortitado: per me reges regnant,
& leguns conditeres juſta decernunt. Hinc hu-
jus prudentiæ actus ſunt, pacem in Provin-
ciis, & regnis caonſervare, rerum dominia
diſtinguere, ſingulorum jura tueri, jus & ju-
ſtitiam adminiſtrare, leges pro pace conſere
vanda sptas ferre (propter quod ab aliis
etlam Nomorbetica dicitur) Leges Divinas &
naturales firmiores & obſervantiores ſuis de-
cretis reddere, publica delicta punire, Vir⸗
tutes præmiare &c.
Ad-

Ade
Prude
præce
totum
relpici⸗
conſer
ell ars
Druden
getur,
Ariſtote
tatis ſitt
ſonat o
er 4ℳ
um illen
Herus, t
atet,
lunt, ſa
guc me
enim à
hilkranh
4 ve 4
barte
tes ocho
tritord
ſpecie
ſb! Co
ltnra
Prim
ſonr en
Auh
um he

„,. De Notis Specialibus Prudentig &. 22 1

reblah Addunt aliqui, & quidem ex D. Thoma, 24
bet dn Prudentianm Militarem, quæ tradit Leges &£
eücun? præcepta regularis militiz. Verùm hoc
usni rotum reperitur in Prudentia Pelitica per ſe
reſpiciente Reipublicæ pacem, ac ad illam
Dlm conſervandam media neceſſaria, inter quæ
eme! eſt ars milirandi. Quidquid proin ſic dicta
slene prudentia militaris ultra peliticam habere vi=
lsan detur, artis non prudentiæ eſt; prout &
Ariſtoteles 3. Eth. cap. 18. tenet, quòd mili-
ter e Karis ſit quædam Ars in rebus bellicis. Con-
Mlemus ſonat communis hominum ſenſus militiam
idn inter artes liberales numerans juxta tri⸗
teel tum illud diſtchon: Linguna, tropus, ratio, nas
thegss merus, tonus, angulus, aſtra; Kus, nemus, arma,
vates, Vulnera, lana, faber. Verùm hæc dicta
Igun ſunt, ſalvò ſemper meliori judiciò; tu elige,
S quæ magis placet, ſententiam: in utralibet
G“ enim admittes, S. noſtrum Joannem Ca-
Nα piſtranum contra Turcas excellenti eminuilſ⸗
Es ſe ſive arte, ſive Prudentia militari.
in hor Partes integrales Prudentiæ ſunt ſequen- 244
m tes octo. Memoria, quæ eſt tecordatio præ-
dr teritorum: prudens enim rerinet præterita
ecde in fpecie, ut recte judicet de fururis, sicque
dn üſibi comparat experientiam, quæ eſt Magi-
Dedt ſtra Prudentiæ. lIniellettut, leu intelligen-
tia primorum peincipiorum praticorum.,5
„ ſicut enim ad DEIIM debitè diligendum, &
nuß &; ad finem ultimum beatificum pertisgen-
dum homo per intellectum habiru fidei in⸗
14.

222 Diſtinktio II. Quaſtio III. F. I.
butum redlè diſponitur ad omnia à DEO
révelata credenda, ita in moralibus intel-
ledtus primorum principiorum practicorum
eſt habitus rectè diſponens ad honeſtè ope-
randutn. Providestia, quæ prævidet futura,
ita ut hic & nunc impedimenta fors ſuper-
ventura præveniat, & media apta ad obti-
nendum debitum finem adferat. Hinc di-
zit Mayſes Deut. 32. Gens abesgurt conhilio eſt,
& fine prudentia: ntinam ſaperent, & intelige-
rent, ac noviſſima providerent. Circum ſpebtio,
qua prudens exactè conſiderat circumſtan-
tias præ tes, quæ opus bonum concer-
nunt. Cantio, ſingulariter attendit, an non

ſub ſpecie boni voluntas eligat malum.

Hinc hortatur nos Apoſtolus ad Ephel. y.
Videte itaque fratres, quomodo cautò ambuletis,
non quaſi inſipientes, ſed ut ſapientes - - - pro-
pterea nolite fieri imprudentes in tali falſa ele-
Gtione. Docilitas eſt prompta facilitas ad di-
ſcendum ab aliis prudentibus & expertis, ad
quod facit tum diſpoſitio ingeni, tum ſtu-
dioſa ſolieitudo. Solertia eſt, qua operans
diſponitur ad facilem, promptam, & ſubitam
mediorum excogitationem & inventionem.
Siquidem in rebus humanis frequentiſſimè
occurrunt multa adverſa, ardua, & diverſa
pericula, quæ prudenter declinanda, & evi-
tanda ſunt: eſt ergo in repentinis caſibus
prudenti viro neceſſaria ſolertia. Unde
prudentes dicuntur, qui ex- & in arena ca-
pere

pere
cegel
Preæle
His
muni
ſe ſupe
ſlianæ
tiales,
guoͤc
ſed lac
DerKo!
te medj
enycdumn
Ant, q
Mno re
(Conhii
genergl
I kota
Mobabe
lneii
Marre &
tunc apr
105 ae
lanum
Holtoli
egemt
ererit
leruerit

Kerame

Jux h
Rringi,

1 De Notis Specislibus Prudentiæ &. 222

DIpere ſciunt conſilium. Eatio ex aliis præ-
Nisi. cedentibus infert, quid particulariter in
Gnn Prælenti caſu ſit agendum.
eſtee His proin neceſſariò de Prudentia com- 24 5
tſin muni præmilſsis, quilibet prudens reflectat
Nsug ſe fuper ſe, & dicet, ſigna Prudentiæ Chri⸗
d ſilianæ communis ſive quoad partes pocen-
Hih tiales, ſive ſubjecdlivas, ſive integrales eſie,
quèd aliquis non tardè, morosè, aut pavidè,

Aerſa
viue ſed faciliter, promptè, & ſecurè ſciat in caſu
u Partcculari confultare, judicare, & præcipe-
eisen re media aptiora ad finem honeſtum obri-
anen nendum; econtra ſigna Prudentiæ heroicæ
nnN ſunt, quòd quis hæc omnia ſciat absque hu-
Gdmn mano ratiocinio ex aliquo altiori dono, v. g.

nn Conſilii, Scientiæ, aut Intelle cts &c. prout
generaliter inſinuavi num. 167. Hic autem,
ut tota res clarior ſit, particulariter com-
Probabo. Sõ V
D Incipio autem à Chriſto, ejus Beatiſſima
Matre & Virgine MARIA, ac Apoſtolis; tu
tunc applica vel ad noſtros Neo Canoniza-
tos S. Jacobum de Marchia, & S. Franciſcum
Solanum, vel ad quoscunque alios Viros

eltuskdt
eipetct
. untt
n Nhent

al⸗ Apoſtolicos. Itaque Chriſtus quando novam
ſng Legem tradidit, certum eſt, quòd ſe non re-
glent Hexerit ad egens humana fundamenta, cùm
Ane ſtatuerit tot altiſſimas regulas fidei, morum,

ecen Sacramentorum, conſiliorum, indulcornm,
quæ hominum prudentiâ nec à longe poſſent
„ „attingi. Unde actiones, inſtitattones, &
4ten ob⸗

224 Diſftindtio II. Qusſtio III. F.
oblervationes Chriſti notantur Kau ſag
lari impuliu Spiritus S. Er Iſaiæ 1 ficunrar
in ipſo fuiſſe omnia ſeptem donas bri des
Eoc. 4. v. I. Gicitur plenzs Spinits iekr nft⸗
v. 17. ubi traditus eſt illi Uider i k⸗
Phetæ, Chriftus Gic legit de ſe ipſo: Sp 2
„ õ 30 Chriſtus, qui habuit
Domini ſuper me: erg n dl Prbtit
prudentiam herolcam ſummam, hæ u
loivit ex donis Conſilii, & Sabieenlez han e
tem ex ratiocinio, ſtudio, aut kbor huma
no. Beatiſſima Virgo & Mater clla:
oe en communem Haoruen zon e
lum, & in ſpecie ——— enichen
Conira &c. abſolntè re4 eam
. Gonen ad illam de Incarnatione) a A
niiatem: qued Santti corfitiun: ee N e “
terrogatiosis ad Gabrielém: Daumo ſer “
3uenlam virnm nean cogneſco? Hæc inq nn de⸗
go Prudentiſfſima qui potuit hums o den⸗
denti judicié ſe reſluets a n nſtare, 8
à fruétum ventris? niſt .
edocta 4 Srta 8. er n gendutn Cede
nſum. Et an huus intellelta eit Sco
en loc.) expoſnit Angelus Kangen⸗ rieilem
S. ſaperveniet in te &. LIbi etiam rel 1 ien
Doctor Marisno- Subtilis: Imd 1. l
soncluditur, qubd ipſa per Aagelum, ve . en
1„ à DEO, antequam diſponſaretur Feſe e.
certitudinaliter edotta: Woli timere accip i.
ſeph Pirum juſtum in Cosjugem. Fere .
ritus 5. dabit eum iibi in Cuſtodem & teſte gin.

1
Finitet
alti⸗
ey ol⸗
ung
Silima⸗
gegtia
Oecono
nodèV
Dni gui
gentia h
iicam e
wen ab
Ghiritu
Cunc hoe
1etotas
habitab⸗
tur inte
dentie
ru. Prhe
ce Petro
les beole
tum, lale
ſegbls
plins

ltura ſit

Rbemn der

Centib

Uimn Reg

A hoc

Drudent

.1. De Natis Specialibus Prudentis 22²5

ei ESinitatis, qui téenm pari voto contineat, & in-
Gcunmi wealtis tibi ad Virginitatis aſtodiam congruenti-
ptetss beas obſeqvater.
Er ian Jungo MARIAE Joſephum, hoc enim San-246
ehe Siflimum par Conſugum eminuiſſe in pru-
0 Knin dentia tam Monaſtica ſeu perſonali, quam
goihupll Oeconomica palam oſtendunt recenſitus
comim modè Virginis conſenſus, ac relolutio Joſe-
n phi, qui videns MARIAM gravidam ex pru-
re hut dentia humana contormiter ad Legem Ju-
GIAN daicam debuiſſet, & potuiſſet dimittere, ta-
coNen Wen ab Angelo exterius admonitus, & intùs
,04 à Spiritu 8. fortius tactus non dimiſit: oſten-
gelen dunt hoc ipſum fuga in 5Ægyptum arrepta,
e) ac tOtSWitæ curſus, quo Divino puero co-

enliſe habitabant, ac Donis Spiritûs S. dirigeban-
ufe tur inter tot oblocutiones, & adverſa pru-
DKZ dentiæ hamanæ. Quild nunc de Apoſtolo-
buner. ru prudentia ſupereſt dicendum? Qui Du-
monme Ce Petro Piſcatore, & ipſi à potiori Piſcato-
üteed, res Eccleſiæ gubernium, 4 Chriſto inchoa-
acunnen tum⸗ ſuſceperunt, confirmârunt, ſtabilierunt
ed legibs, conſl is, ritibs, actantà morum di-
e in ſciplinà, ut nulla unquam politia fuerit, aut
,otln futura ſit tam ſancta, tam conformis primo

zuiur ſuo Fundatori Chriſto; ut nec latum un-
guem defecerint à doctrina Chriſti Judæis,
0c Gentibus proponenda, inculcanda & co-
Siſe, ram Regibus, ac Principibus confitenda- ?
d An hoc bilcatores, an homines quicunque
, prudentes hoc audent, ne dicam, agunt in-
ter

226 Diſtindtio I. Quaſtio III. ſ. I.

ter tot carceres, flagella, gladios, cruces us-
que ad proprii cruoris oblationem? Audi
non me, ſed ipſum Chriſtum ſuos Dilcipu-
los docentem veram, heroicàmque pradgen-
tiam Matth. 10. Eftote ergyo prudentes ſicut ſer-
pentes, & ſimplices icut columbæ: Cavete autem
ab hominibus. Tradent enim vos in Conciliis, &
in Synagegis ſuis flagellabun! vos: & ad Praſides
E& Reges ducemini propter me, in teſtimonium illis,
& gentibus. Chm autem tradent vos, Mh. nolite
cogitare, qusmods, aut quid loquamini: dabitur
enim vobis in illa bora, quid loquamini. MNon-
enim vos eſtis, qui loquimini, ſed opiritus Fatris
veſtri, qui loquirur in vobis. Idem tradit Chri-
ſtus ſuis Diſcipulis Luc. 21. 47. 12. Unde Sco-
tus admirans Apoſtolorum prudentiam di-
cit 9. 2. Prol. O. de eltavo &. Apoſtoli bomines
ignoti, ignebiles, infermi, pauciſſimi, imperiti, rem
tam ineredibilem, tam eſtcaciter mundo, & in illo
etiam Doctis ſiine miratulo perſuadere non potuif-
ſent — - = Quid enim intredtibilins, udw ut
ad legem contrariam carni, & ſangnini Doktores
pauci, & rudes, & pauperes poſſent plurimos peten-
tes, ac ſapientes convertere? Quod ſpecialiter pa⸗-
ret de multis Sapientibus, primb idei rebellibus,
yoſteà converhis, ut de Paulo prins perſecutore po-
ſtea Gentium Dokctore: & de Auguſtino prins per
Manicheos ſeducto, poſten Dottore Catholico: de
Dionyſio prinu, Philoſopho, poſtea Pauli Diſeipulo:
& de Cypriano prins Mago, poſtea Cbriſtianiſims
Epiſcopo, & de innnmeris aliis oonveris. Quod
10⸗

torv⸗
N. g⸗
PITÜS
m iſſi.
rOiCa
ſec er
ſuran
Co.
naſt e:
lcicx.
ſen Per
duoti
ltarii
(ali di
Cmnni h
Dender
8. ſaeo
lanus,
40 con
laborez
ſperdo
kre,
egue
Lentillin
Modent

(ens.
amabd

les extr
e Dr.
ſedh inc

ergo.,

De WNotit Secialibus Prudentie &. 227
tucen torum (æpé cit. Scotus refundit 4. diſt. 3. 4.4.
m A Y. auantnum ergo & . in virtatem ex alto Spi-
De ricus S. in die Pentecoſtes ſuper Apoſtolos
te miſſi, ill usque Dona: ergo Prudentia he-
N K“ roica Chriſtiaca non ex ratiocinio humano;,
eGu ſed ex Dono Conſili, aut Scientiæ eſt men-
Cl ſuranda.
1ii Cont. Exemplis Heroicæ Prudentiæ Mo. 247
zrune naſt cæ ſeu perlonalis, Oeconomicæ, & Po-
Mein liticæ. Et quidem de Prudentia Monaſtica
ℳr., ſeu pertonali quæro, an prudenter fecerint
M. duo stilitæ Dautel & Simeon, qui prorsùs ſo-
ur litarii in altiſſimis montium cacuminibus
alechi (alii dicunt in altiſſimis columnis) absque
Uatedss omni humano adjutorio plures annos im-
emm? Penderunt ſtandé? An prudenter fecerint
Gs mn S. Jacobus de Marchia, & S. Franciſcus So-
uif lanus, qui intet tot, ac tam duros itinerum,
A a0 converſionis infidelium, & Hæreticorum
*“ labores ocò cibi & pots extremè neceſſarii
tu ſuper dolorem vulnerum ſuorum addiderunt

inin Hagra, abſtinentias novas, excarnificationes
inre,⸗ usque ad medullam oſſium? Viros hos pru-
err dentiſſimos, & ab Eccleſia authentizatos im-
prudentiæ nullus arguet, niſi extremè impru-

enf dens. Si verò prudentes fuiſſe aſſeras;
amabò quò prudenti ratiociniò humané Gmi-
Gh les extremas auſteritates inenerunt? certè

S= 1
c⸗ ipſe DEIIS ſimilia nec præcipit, nec conſulit,
ius ſed indulget & largè remuneratur: ſupereſt
ergo, hos prudentiſſimos Heroes elegiſſe ta-

d, P 2 lis

22 S Diftinklio II. Quaßtio II. H. I.
lia extrema ex ſingulari quodam Dono Spi-
ritůs S. tum quia hæc media ad prudentem
aliquem finem obtinendum pugnant con-
tra prudentiam humanzam; tum quia nihilo-
minùs renitente prudentià humanaà inten-
tum obtinuerunt finem.
24 8 Aliud exemplum Prudentiæ Oeconomi-
cæ Heroicæ deſumo ex Geneſ. 41. ubi reler-
tur duplex lomnium Pharaonis: unum de
ſeptem vaccis, quæ erant pulchræ, & craſiæ
nimis, & de alüs ſeptem, quæ erant fœdæ,
confectæque macie: alterum ſomnium erat
de ſeptem ſpicis plenis & formoſis in cumo
uno, & de aliis ſeptem ſpicis tenuibus, &
percuſſis uredine. Faæcto itaque mane Pha-
rao miſit ad omnes Conjecfores .Ægypti,
cunctôsque Sapientes, quibus & mnia ſua
narravit, nec tamen erat, qui ſolveret ſom-
nium. Quid conſili! Vocatur Joſeph, Puer
Hebræus, ex carcere ad Regem; cujus nar-
rata ſomnia illicò nullo præmiſio diſcurſu,
nulla reflexione, nullo ratiocinio humano
penetravit, & edixit utrumque ſomnium-
ſignificare ſeptem ſequentes annos fertilita-
tis & ubertatis, ac item alios ſecuturos ſe-
ptem annos penuriæ, & famis. Quod &
eventus monſtravit. UInde jam tanta pru-
dentia in Toſepho, puero, captivo, circa hoc
litteras aut ſcientiam nullam callente, nili
ex Donis Conſilii, & Scientiæ? Hinc præfe-
Qus toti Ægypto ejus gubernium Oecono-
mi⸗

Ca
ſey⸗
ſtie⸗
Pol
da ir
Pruc,
Al
kdicæ
tum !
Enis E
leret
Prope
lndon
aAltiſhi
corxe⸗
Vite
codic
dentje
Prude
Clara
ego ere
Kie
Domi⸗
lggi
tepet
elt,
he al

Mo y.

De Notis Specialibus Prudentie & c. 2 2

ae. micum feliciſſimè adminiſtravit, uùt cit. loc.
enſten eſt videre. Talis fuit & Daniel p. 5. & 13.

ten Tales & Prophetæ omnes, ac noſtri neo-
Arir. CQanonizati jacobus de Marchia, & Franci-
An (cus Solanus, ita ut tam in prudentia Mona-

ſtica ſeu perſonali, quàm Oeconomica, ac
coder Politica quà regnativà, quà militari ſtupen-
R da in illorum vitis legenda ſint exempla-
Gunde prudentiæ heroicæ.
l Aliud exem plum Prudentiæ Politicæ He 249

tlek roicæ præbet nobis Moyſes vix non per to-
ſumen tumn librum Exodi, & alibi. Hic enim inlſi-
cnmg Enis Heros dum populum Iſraëliticum du-

b, d Cceret ex .Ægypto per deſertum quadraginta

ebm Prope annis; quas non leges populo huic
upen indomito, & duræ cervicis tulit? quæ non
mref altiſſima judicia & reſponſa dedit, delicta
a“ Correxit;, inſultus repreſſit, tumultus ſeda-
H vit? ut in toto ſacro. & omnibus prophanis
ſiun⸗ codicibus ſimilem in populi gubernio pru-
den⸗ dentiam vix quis inveniat. Hæc autem-
konn prudentia unde accrevit Moyſ? Reſponſio
onuin Cclara habetur Exod. 4. v. I2. Perge igitur, &

elecſn ego ero in ore tuo, docebeque te, quid leq uariz.
ns⸗ Et iterum Exad. 33. v. 1I. Loqncbatur astem
Dominus ad Moyſen facie ad faciem, Vient ſolet
G⸗ loqui homo ad amicum ſanm. (Quod iterum
repetitur Nem. I2. v. 8. Mirum ergo non
elt. ſi Moylſes tanta operatus eſt ex directio-
i, ne altiofi, ſcilicet DEl, dantis omnia in os
nee Moyſis, de quibus juxta prudentiam huma-
P 3 nam

230 Diſtinctio II. Qaaſtio III. F. I.
nam ne quidem cogitare potuſſſet, Similis
plura exempla incredibilia (prout Sac. Scri-
ptura refert) ſunt legenda de Joſue ca,. 10.
Othoniele Zudic. 3. v. 10. Gedeone Judic.7.
Jephte udic. II. Samſone Zadic 14. Da-
niele cap. 13. Juditha contra Holofernem
in ejusdem libro. Imèò & de omnibus San-
Stis ab Eccleſia Catholica Canonizatis.

2570 Pro praxi prudentiæ heroicæ præcipuè

Monaſticæ ſeu perſonalis ſubjungo Gradus
aliquos ex S. Bonavent. in formnla aurek de
gradib. virtut. cap. 9. Prudentiæ altut gradus
eſt, cognoſeere DElII per ereaturas. Altior per
Ssripturat. Altiſſimn, per fidem. Item altus
gradus eſt prudentiæ, erdinare mores exteriores
ſecundhm voluntatem DEI. Altior ordinare af-
Fectiones interioret. Altiſſzmus ordinare vires
animæ ſecundhm placitam D El. Item altus Gra-
dus eſt, ordinare vitam interiks & extarins ſe-
cundàm exempla Sanlctorum. Altior ſetunaum
exenmpla Chriſti. Altißſimus ſecundum mores
Chriſti. Item in alto Gradu eſt, qui conſiderat
amaritudinem animæ, caàm ſeparatur à vorpore.
Altior, qui conſiderat amaritudinem animæ, cum
ſeparatur à familiavitate DEl ad breve tempus.
In altiſſimo, qui conſiderat amaritudinem animæ,
cum aternaliter ſeparatur à fruitione DEl. Iiem
in alto Gradu eſt, qui cenſigerat jucunditatem-
animg, ocm anitar DEU ad breve tempus. In
altiori eſt quiconſiderat jutunditatem aa, nm
snitnr DEC as longnm tempust. In altiſſimo eſt,
qui

Mi⸗
Dt
nanßſa
ralit,

ſb
ce
omi
Uner
Ptac⸗
DEO
Deni⸗
ter al
Crdi⸗
dentia

De Notis Specialibus Fra. a Erc. 2

Sevtn jui conſiderat jutunditatem animeo, cum nnit.
dc . DEO aternaliter. Item in alto Gradu eſt, qui
ecn renſiderat, quomodo dat ſe DElIS in bonis tempo-
uutf ralibus. In altiori, qui conſiderat, quomodo dat
ſ DEIIS in bonis ſpiritnalibus. In altiſſimo eſt,

D.
ece qu conſiderat, quomode dat ſe DElUIS totum, in-
baser onmi quod eſt ipſe in Divina, & humana natura.
U ergo vir prudens ſit prudens animæ ſuæ,
Mract practicè teneat hos actus; & brevi coram
0s DEO porerit evadere in magnum Sanctum.
Denique ut verè vir prudens ſis, tene pari-
Hℳ L.. alios virtutum ſeu Theologicarum, ſeu
ſing Cærdinalium actus, omnes enim dirigit Pru-
tem al dentia.
exter
“ §. II.
o6“ De Motis Secialibus Juſtitiæ Heroicæ,
alube ac pertinentibus ad illam.
rie
OUpono hic ea, quæ alias de juſtitia tra-251
* ctari ſolent, & cùm ad illam reduci poſ-

4 rſn ſint (eò quòd etiam ſint ad alterum) Keli⸗
“ gio, Pietas, Obſervantia, Gratitudo, Veritas,
*“ Amicitia, Affabilitas, Miſericordia, Clemen-
8 t tia, & Liberalitas; hinc de aliquibus ali-
* quod exemplum, & proportionatos Gradus
4 „ breviter adducam, ne materia excreſcat ni=
rgſn r cum ſiti Is, qu?
en ſ Juſtitia tam à Theologis, quamz 2
er Juriſtis definiatur ex Ulpiano in Leg. aſti-
tiæ f. de quſtitia & Jure. Conſtans, & perpe-
P 4 ua

232 Dikindtie Il. Quaſtio III. g. Il.
tua voluntas jus ſuum cuique tribuendi, conſe-
quens eſt ex generaliter dictis de virtute
heroica à num. 167. Juſtitiam Heroicam.
non dicere tantum qualemeunque prom-
ptam voluntatem (prout quilibet habtus
quandam facilitatem, & promptitudirem
conciliat) jus ſuum cuique tribuendi. He-
roica proin Juſtitia tribuir cuique jus ſunm
ex ſpeciali quodam DEI Dono, v. g. Conſlii,
Intelle cs, Fortitudinis, absque humano ja-
tiocinio, ſepoſito omni timore, nec obſtarte
quocunque periculo vitæ, fortunæ, fanæ,
dignitatis &c. Hinc optimè dicit noſter-
Franciſcus Vareſius Y. Zaſtitia ex Scom 2.
diſt. 7. quaſt. nuic. ſ. de ſecundo &. 7Zititis
reguls ſunt ordinatæ à Divina Sapientia, ſiu vo-
untate ad ereaturam rationalem beatifizindam,
vel paniendans que Kegnla ex criptura colli-
guntur, inter quas eſt illa andbtoritas Emwlefiaſti-
ci 11. ubicunque ceciderit lignum, ibi erit: &

Hai. 66. Ugnis eorum non extinguetur, & vermis

eorum non morietur. & Matth. 25. Bunt hbi in
ſapplicium aternum, Zuſßti autem in vitam ater-
nam: atqui qui ex talibus regulis operantur,
non aſpiciunt ad motiva humana, neque
tanti faciunt pericula temporalia quæcun-
que, ſed, prout à Domini Spiritu & inſtinctu
aguntur, agunt juxta exemplum ipfſius Chri-
ſti, de quo Sap. F. v. 19. hab etur: Induet pro
ehorace Juſtitians, &; accipiet pro galea judit inm
eα“, Iumet Loentans inexpisg vabile aquitatem.

Un-⸗

Un
„
AIj
ver
a
N
plu
nus
trer
rape
thot
tota
rarun
vents
d⸗
dicit,
lio lar
te libe
diavir
lu
bemo
Eteg
Sixtij
jaſtiri
ſteter
lator
kunt,
ſolven
Mart

ylre

prio⸗

De MNotis Specialibus Zuſtitie ce. 233
CH Unde Eccleliaſticus hortatur quemque c. 4.
V v. 33. Proe jaſtitia agonivare pre anima tun, &-
den sue ad mortem serta pro juſtitis. In quæ
H verba ait noſter Lyranus: Eligibilior eſt mors,
bi qudm tranigreſſio juſtitia.
win Juſtitiæ commutativæ egregium exem 253
A plum dedit B. noſter Conradinus Placenti-
ds nus, qui, ut quemdam homunculum ab ex-
CN/KGWe tremo ſupplicio, ad quod jam condemnatus
minor raperetur, eò quòd vi tormentorum ſe au-
obln thorem incendii fuiſſe faſſus fuerit, liberaret.
m totam rem pandit, ſe ſcilicet in quadam fe-
. rarum venatione vepres ſuccendi mandaſſe,
Gon? ventéque ignem ulteriùs perlatum proxima
Fi fœdé Vaſtâſſe incendiò; unde omnia ſua ven⸗
i ſet didit, pro damno illato Domino proprieta-
s rio ſatisfecit, miſerum homuncionem à mor-
u te liberavit, unà cum uxore mundum repu-
diavit, ac totum ſe DEO conſecravit.
*“ Juſtitiæ vindicativæ exempla heroica ha-254
,Fen bemus in cot Ssummis Ponrificibus, Nicolai I.
Gregorii VII. Gregorii IX. Innocentii IV.
Sixti V. Pii V. & plurium aliorum, qui pro

e juſtitia ac juribus Eceleſiaſticis Apoſtolico
he . ſteterunt pectore, & ſi opus fuit ipſos Impe-
e ratores vel excommunicâàrunt, vel depoſue-
a runt, ac ſubditos à juramento fidelitatis ab=
Vin ſolverunt. His accedunt Felix II aliàs III.
plus . Martinus I. Agapitus lI. hujas Succeſſor
Sylverius I. Joannes I. Ex quibus Fslix Mar-
4

tyrio aſfectus fuir, eò quòd Conſtantium Im-
* P 5 pera-⸗

234 Diſtindtis Il. Quaſtio III. g. II.
peratorem hæreticum excommunicarit..
Martinus ab eodem Imperatore in Cherſo-
neſum exulare juſſas mori maluit, quàm ceſ-
ſare à damnatione in Romano Concilio à ſe
lata contra Sergium, Pyrrhum, & Paulum
Hæreticos. Agapitus depoſuit Archl-Epi-
ſeopum Conſtantinop. Eutichianorum fau-
torem, Sylverius autem in eadem ſententia
manlſit; quamvis ille à Theodora Auguſta
multas perſecutiones, hic verèò exilium in-
Inſula Pontia usque ad mortem ſuſtinere de-
buerit. Joannes omnibus Italiæ Epiſcopis
præcepit, ut Eccleſias ab Arianis recupera-
tas ritu Catholico conſecrarent; licèt pro-
pterea à Theodorico Rege Ariano in carce-
rem conjectus, ſqualore, & inediâ confectus
vitam finierit.

25ꝙ5 Juſtitiæ diſtributivæ tot exſtant exempla

heroica, quot numerare licet ſive in ſtatu
Civili, ſive Regulari, ſive Eccleſiaſtico Judi-
ces ac Superiores juſtos, qui vitam perdere
maluerunt, quàm indignis, aut minùs dignis
couferre ſeu bona, ſeu dignitates civiles aut
Eccleſiaſticas. Quibus rarô exempléô præ-
fulſit S. Laurentius Martyr, alta mente re-
ponens bona Eccleſiæ eſſe patrimonium pau-
perum, ut aſſari maluerit in craticula vivus
quaàm eadem Tyranno extradere. Quod ad
exemplum, non invidiam aut ruborem di-
tum ſt illorum, qui quæcunque demum of-
ficiola, dignitates, bona diſtribuunt ad men-
ſuram

L . De Notis Specialibus quaſtitis &. 23 5
nt. ſuram aut propinquitatem ſangoinis, natio-
eb nis, aut cujuscunque ſui affecte particularis;
e qui conſcios de ſuo crimine (minùs tamen
ſo contra illos potentes) premunt & oppri-
Aon muot tanquam omnium indigniſſimos,; eis
Ih talfariò defectus proprios affingunt, juxta
n fuas ſuſpiciones denigrant usque ad ſatisfa-
em Cctionem ſuæ malignæ paſſionis; qui bypo-
en critico zelo pro juſtitia ſuas injuſtitias, do-
unbD los, fraudes, technas palliant. & reliqua &c.
etee Ke: Inter has vulpes certé Paulus non tan-
ſe tm non heroicum, ſed ne quidem commu-
Apet nem inveniret diſpenſatorem Cer. 4. verſ. 2.
er HMc jam quaritur inter diſpenſatores, ut idelis
ee quis inveniatur, quod notent hipeſſimi homi-
ctdn nes, ne graviùs aliquando judicentur.
Quòdſi pro tua conditione, aut ſtatu hæcz56
enn exetmpla ſint nimis excellentia, apprehende
eNm Gradus juſtitiæ ex ſæpiùs cit. S. Bonaventura
oA cap, I1. Juſtitiæ altus gradus eſt reddere proxi-
gert mo jus ſuum, ſeilicet congratalationem in proſpe-
Ni virate, & compaſſtonem in adverhitate, jnæta illade
oue Gandete vum gaudentibus, Nete cum Rentibus Ko-
tne. man. 12. V. 1 5. Altior, reddere ſibimet ipß jus
eneta Juum, ſeilicet dolorem de malis commiſſis, juxta
mne illud Prophetitnm Mich. 4. Dole, quah purturiens,
larſr⸗ Altiſſimns, reddere DEOU jus ſuum, ſoilicet timo-
Cnin rem, quia Dominus eſt, er amorem, quia Pater
ent bonus eſt IUnde Dominus dicit: ſi ego Dominus
pund⸗ uhi timor meus! ſi Pater, abi amor meus! Item
er altus gradus eſt, redaere nnicuique bonunz pro bo⸗

Gne „.

236 Diſtindtio II. Quaſtio II. K. II.
vo. Altior, reddere bonum pro malo. Altiſimut,
reddere opt imum pro peſſimo. Hoc fecit Chriſtus,
quando dedit Corpus ſaum ſanbtiſſimum jnda peſ-
ſemo traditori. Item altus gradus eſt juſtificare
omnes operationes, at DEO placeant. Altior, ju-
Kificane omnes locutionet. Altiſſimus juſtifitare
omnes voluntates. In iſtis gradibus fuit Chriſtas,
cum dicit: quæ placita ſunt ei, facio ſemper. Item
altus gradus eſt diſeere judicare emnia opera ſua,
qua intentione, & ad quem finem fiant. Altior,
Sudicare verba, utrum ſint utilia, vel naciva. Al-
tiſtmus, judicare sonſeientiam, utrum rebta, vel
erronea ſit, & omnes affelctiones, utrum ordinate,
vel inordinatæ ſint. Item altus gradus eſt, exhi-
bere naturalem juſtitiam omnibus vivis, juæta il-
lud, quacanqzue Vultis, ut faciant vobis homines,
hos facite illis. Altior, exhibere juſtitiam emnibus
mortuis conſangnineis in eleemoſynis, orationibus,
& maximè in teſtamentis eorum diſtribuendis ſe-
cundlem ordinationem ipſorum, & in omnibus, qus
ipſis ſideliter comviiſerant. Altiſſimus, exhibere
moertuis etraneis, ſiecut eis commiſiruut, E con-
Fidunt. Hos gradus ſi benè notaveris, ho-
mines propter juſtitiam diliges, nec tamen
juſtitiam propter homines poſtpones; &
cùm habeas ante te Priores, poſt te juniores,
à dextris amicos, à ſiniſtris inimicos, reddes
unicuique quod ſuum eſt, ſoilicet Prioribus
obedientiam, junioribus exemplum & do-
trinam, amicis lætitiam, inimicis patien-
Liamm.
Ke-

ri⸗
A:
r
bil
run
tite
20d
tam
vus
vor.
non
renti
Cultil

lege

tom,

ſudo⸗
ut i
redu
ac ve
prom
ter de
nem,
gui
Vide
exs.
N.
ba 0d
cuxri⸗
re ,

„. .

1 De Notis Specialibus Zuſtitia &. 237

n Religionem quod concernit, illius noto-257
Gh ria reliquere exempla tres Pueri, Ananias,
HD Azarias, & Miſaël, qui Danielis 3. cap. elege-
Ahon runt potiùs fornacem ardentem (in qua no-
ANire bile iliud Canticum Benedicite & compoſue-
A runt) quàm ſtatuam auream adorarent. Pa-
e riter de Daniele cap. 14. legitur, quod non
h adorrit idolum Beel, aut draconem; cùm
tamen Kex juberet; propter quod etiam vi⸗-
Vvu‚us in lacum leonum miſſus, non tamen de-
u voratus fuit. In novo teſtamento, quid
e non præſtiterunt Apoſtoli, Stephanus, Lau-
Gα rentius, & alii quàm plurimi, ut veri DEl
oℳ cultum propagarent, ad idola extirparent.
e Lege vitas noſtrorum recens Canonizato-
ind rum, & invenies, quòd omnis ipſorum labor,
ſudor, & halitus fuerit impenſus non tanrùm
mete ut ipfi continuò adorarent, ſed ut errantes
d; reducerent ad veram fidem, unum DEIIM,
u ac verum illius cultum. Unde autem tam
prompta, conſtans, & expedita voluntas in-

dihe ter tot vitæ pericula promovendi adoratio-
ee nem, & Religionem DEO vero debitam? niſi
can quia bi omnes pleni erant Spiritu Sanéto.
4 Vide nam. 189. & junge Gradus Religionis
ſin ex S. Bonavent. cap. 21. Religionis altus gradas

“ eſt, cognoſcere omnia impe dimenta Religionis, &
1 4 ea odire y ſiont eſt otium, diſſointio, malas ſocietas,
curioſitas, & nimia libertas. Altier eſt, eognoſee-
0 rye omnia incitamenta Religionis, & ea dehderare,
s eſt maturitas, ſolituo, tacit urnitas, bona ſocie-
tas;

238 Diſtinktio Il. Quaſtio Ill. H. Il.
tas, bona exempla. Altiſſimu!, ſindiosè ſe exci-
tare in emnibus, quæ pertinent ad Koligiosenz, it
ſunt virtutes, & opera virtaoſa. Item altn: gra-
dus eſt, diligenter ſervare omnia pratepta Keli-
ionis. Altior, ſervase omnia vota Keligionit, non
ſolum maxima, ſed & minima; qui enim minima
negligit, panlatim decidet. Alt iſſimns, imitari
optimor in Keligione, & ipſis ſe conformare. Item
altus gradns eſt, relinquere omnes res temporalet.
Altior, relinquere omnes amicos tam carnale, quàm
ſpirituales. Altiſſimus, relinquere proeprium ſen-
ſum, & propriam elantatem. Ltem altus gra-
dus eſt, ſervare Religionem, & amare KReligionem
propter pœnap vitas dam, qra debetur Irreiigioſis.
Altior, propter ſpenz in pracedenti, & gloriam in
future, quz debetur Keligioſis. Altiſſimus ama-
re Raligionenm, purè propter DEIIM. lIeem altus
gradss eſt, ſemper niti ad proprios defebtus viden-
dos, qui ſemper pullulant. Altior, niti ſemper 4d.
ereſcendum in virtutibus & ſpiritualibus donit, ad
confermandum ſe Divinis moribus. Altiſſzmus
ſemper dolere, quia non poteſt omnes defelius de-
vincere, nec ſemper exercere virtutet. Si hi, aut
alii in hoc tractatu citati gradus tibi non ſa-
tis viriles appareant, practica priùs; & plus
quàm communis Vir Religioſus eris. Certum
inſuper eſt, gravem exſtare obligationem Dro
latrevticam Religionem, & cultum exhiben-
di, ùt religiosè obſervavit Scotus 3. diſt. 9.
quæſt. anic. Nſ. de ſicundo articulo & c. Latris
DEO exhibenda adeſt praceptum aßirmativum;
ratio⸗

rati
liga
4d
mit
M.
ili

tat
bili
0
Vir

bili
vite
filiu
Jche
plur
ruot
curſe
tyres
Cathe
At ha
em i,
egulli⸗
nec et
titate
Perier
des.
rio ſe
lin, p
comt

De Notis Specialibus aſtitis &. 23 9
uu rationabile enim eſt, oreaturam intelleltaalem ob-
en ligari ad aliquando recugneſcendum, & reversn-
n dum Snmmum Dominum ſanm, quod bené expri-
AE mit illud Denteronom. 6. quod allegat Salvator
irteNe Matth. 4. Deminum DEIUIA tunm adorabis, &
na illi ſoli ſervies.
inie Ex hac in DEIIMReligione oritur Veraci-253
hM, tatis virtus, quæ adeò excelſa & commenda-
Gznt bilis eſt, ut ipie DEIIS glorietur, & in abſtra-
s Cko de ſe fateatur Zoan. 14. V. 5, Egoſum Via,
A6S Veritas, & vita. Fluic teſtimonia heroica ex
u inſtinéctu Spiritus Sancti promptè & delecta-
ing biliter dederunt cum poſtpoſitione propriæ

izi vitæ tot Heroes in V. & N. T. ùͤt Zacharias
us filius Jojadæ lib. I. Paralip. cap. 24. 4 verſ. 20.
re Jchu lib. 3. Keg. cap. I 6. 1. 7. 20 Prophetæ
enA plures, qui atrocia pro veritate ſuſtinue-
ue runt. In N. verò T. ipie Chriſtus, ejus Præ-
ſer curſor S. Joannes Baptiſta, Apoſtoli, Mar-

d Lyres, alique Viri Apoſtolici pro veritate

e Catholica ſteterunt usque ad mortem; nam
ler ut habet Scotus 1. diſt. 3. 4.4. N. ad quaſtio-
Itn unem igitur & . Veritate: inf allibiles videntur in

regulis aternis, quæ cùm deficere non poſſint,
In nec etiam Viri iſti Heroici à confitenda ve-
ritate deſiſtere potuerunt, nullis obſtantibus

un 6
n periculis, tormentis, aut ipla morts. Unde
tie de S. noſtro Antonio Paduano in Reſponlio-⸗
4

1, rio ſexto recitamus: Loqueni magnis, parvu-
is, Eeritatis jaculis æquè feriebat. Pro praxi
communiori, aut rariori ſubjungo hujus pul-
ein cher⸗

259

240 Diſtinttio Il. Quaſtio III. H. II.
cherrimæ, & verum Virum ſummè decentis
Virtutis Gradus ex S. Bonav. cap. 7. Veritatis
altus gradus eſt, libenter cogitare veriiatem, &
libenter cogitare de veritate. Altior eſt, libenter
loqui veritatem, & libenter loqui de veritate. Al-
tiſimus eſt, libenter vivere ſecundm veritatem,
& alios ad hoc inducere. Item altus gradu: /,
cognoſcere veritatem. Altior, amare veritatem.
Aliicſimus, ſeipſun: & alios jaditare ſecundum-
veritatem. In emnibus iſtis gradibus fuit Chriſtus.,
Item altus gradus eſt liber?, & absque adulatione,
& ſine pallio pronuntiare veritatem, quands liber?
pronuntiare oportet. Altior, liberè defendere veri-
tatem, quando defendere convenit. Sed qui hoc fa-
ciunt, ſape amaritudinibus replentur; quia veri-
zas res amara eſt. Melius tamen eſt pro veritate pati
Jupplicium, quàm pro adulatiene pati beneficium.
Altiſſimus eſt, liberè defendere veritatem coram-
inimicis. Item altus Gradus eſt, prepter verita-
tem res temporales in periculo ponere. Altier, ho-
norem imponere. Altiſſimus, corpus in periculo
ponere. Et hoc meritb faciendum eſt, quia Chri-
tus veritas eſt. Si hos Gradus tanquam.-
dictum Monachale rides, vir verax non es;
minùs heroicus.
Virtus Veracitatis, non tantùm publicè
profeſſa, ſed etiam agnita, poſt ſe trahit Gra-
titudinem; hæc autem præclara habet &
encomia, & exempla in Sacro Codice. Le-
gatur eay. 8. Geneſ. v. 20. de Noe. cap. 12.
v. 7. de Abraham. cap. 26. V.25. Cρ,3 3. 7.20.
Cap.

1.

ecenit
Miriten
Genn6
Manr
te 4
ritont
ad
riiin.
es
,Crie
Aal
tu
Ghaft
ſi⸗
eten,
Pſtti
menn
e M
A
vpen
Nℳ0
an⸗
10ℳ 6

⸗
ie

De Notis Specialibus qaſtitia & . 24¹
cap. 3 5. v. I. & 3- de Jacob. Idem legitur
de Moyſe vix non per omnes quinque libros
Pentateuchi. lib. 2. Keg. 6ap. 7. lib. 3. cap. I.
& 15. de Davide. Sic etiam de Tobia, &
Judith in ipſorum lib. cap. II. &. 16. legitur,
quèòd Domino DEO fſuo grati animi ergèò
crexerint alcaria, & templa. In N. autem
T. de Chriſto Domino habemus, quèòd ſem-
per, dum quid notabile patrare volebat, cum
gratiarum actione inceperit, ut Marc. 8. .6.
Luc. 22. V. 17. Joan. 6. v. I1. &. Zoan. II.
cap. v. 41. Paulus etiam continuèò inculcat
gratitudinem ad Philipp. cap. 4. “ 6. ad Coloſſ.
cap. 2. v. J. cap. 3. V. 17. & cap. 4. Y. 2. 44
Epheſ. 5. v. 20. & alibi frequenter. Ut au-
tem practicè erga DEIIM grati ſimus, exer-
ceamus nos in lequentibus Gradibus ex S.
Bonav. cap. 20. Gratitudinis altus gradus eſt,
dign? ponderare naturalia dona corporis. Altior,
diguè ponderare naturalia dona animæ, ſeilices
memoriam, intelligentiam, & volantatem,. Al-
tiſſimus, dignè ponderare gratnita dona animæs
ſcilicet dona Spiritus Sancti, & virtutes. Lem
altus gradus eſt, ponderare dona temporalia &
DEO collata. Altior, ponderare doua ſpir itaalia
à DEO percepta. Altiſſimus, ponderare nota
aterna à DEO percipienda. Item altus gradus
eſt, gratias agere de Scripzura. Altior, gratias
agere de ſeptem Saoramentis. Altiſſimus eſt, gra-
tias agere de Sanct iſimis exempli, ZEöll Chri-
Ki, & moribus Divinis. Item altas gradss eſt.

67*

260

242 Diſtinctio I. Qusſtio MI. G. Il. & IIl.
ratias agere de praceptis Sacre Soripture. Al-
zior de Conſolationibut. Altiſſimus, de Dobtrinis
Chriſti in Evangelie. Item altus gradus eſt, gra-
tias agere de omnibus creaturis, quas habet homo
in terra. Altior eſt, gratias agere de omnibus
Angelis & Sanctis, ques homo habet in Cœlo. Al-
tiſſmus eſt, gratias agere de omnibus bonis, qua
hahet in ipſo DEO. In omnibus his gradibus
fuit Chriſtus, ipſo teſte. Qus placita ſant ei, fa-
cio ſemper. In his gradibus ſtrenuè ſe exer-
cuiſſe noſiros Neo-Canonizatos, probans
ipſorum legendæ. Ex his autem facilè de-
duces, quænam ſint notæ ſingulares reliqua-
rum virtutum ſpecificatarum aum. 2 5I.

§. IilI.
De Notis Specialibus Fortitudinis

Heroicæ.

Ermo nobis non eſt de Fortitudine natu-
rali corporum, ſed de animaſtica, ac ſpi-
rituali mentium, qua etiam corpore debi-
les audent ardua; ardua autem cenſentur

illa negotia, quæ poſt ſe trahunt, aut ſbi

annexa habent periculum, aut damnum in
bonis fortunæ, famæ, aut vitæ, quorſum
etiam ſpectant mutilationes, torturæ, alfique
cruciatus & dolores extraordinarii &. Si

quis proin ſimilia negortia aggreditur ex fine

naturali, naturalem, & phltotophicam for-
titudinem habet; ſi ex fine ſupernaturali,

com-

◻

. ſor

ſ
ſi
n0
10

1 De Natis Specialibus Fortitudinis &ÿů. 243
communi & Chriſtiana gaudet fortitudine.
Hæc tamen necdum ſufficiunt ad Fortitudi-
nem Chriſtianam Heroicam, ùt ſtatim pa-
tebit. Priùs tamen nota, tres præcipuè eſſe
hoſtes, contra quos homo in militia ſpiri-
,4 tuali ſuam fortitudinem exſerere debeat.
„Nℳ Primus hoſtis ſunt propriæ hominis paſſio-

Alint nes internæ, ſive intellectuales, ſive ſenſiti-
41 væ, & caro concupiſcens adverſus ſpiritum,
t. S bellum inteſtinum excitans. Secundus

bim hoſtis eſt ipſe Diabolus, qui tam ab extrin-
G ſeco, quam intrinſeco provocat hominem
ſgr ad rebellionem, turbandò phantaſiam, va-
ria motiva ſuggerendéô, augendô, incitan-
déô &c. ut mirum in modum quandoque,
*homo extra, & intra le concutiatur. Ter-
tius denique hominis hoſtis ſunt homines in
hoc mundo domeſtici, extranei; unus enim
homo inſidiatur alteri interdum usque ad
famæ proſtitutionem, fortunæ damnifica-
tionem, aut ipſius vitæ amiſſionem, ùt mi-
ſerabili experientiâ plares nôrint. Et con-
tra hos hoſtes neceſſaria eſt Fortitudo ingens,
partim aggrediendé ardua, partim ſufferen-
dé contraria.
Pro nunc quoad ardua aggredienda dico, 261
forticudinem Chriſtianam heroicam colligi,
ſi quis opera ardua ve præcepti, ſive con-
ſilii aggrediatur prompté & alacriter ex Do-
no & inſtinétu Spiritûs Sancéti absque huma-
no ratiocinio. Triplex hujus eſt ratio; tum

Q2 quòd

R

244 Diſtinktio U. Quaſtio III. g. III.
quèòd fortitudo communis per hoc ſolum-
differat ab heroica; tum quèd ſic operans
aſſimiletur Chriſto; tum quòèd juxta exem-
pla mox inſinuanda ſic fortes à DEl Dono
redditi quaſi inſenbiliter & promptifſimeè ſe
reſolvant ad ardua aggredienda. IInde-
optimè dixit Scotus 3. 4½. 33. 4. unic. H. Con-
ſmiliter & 6. Virinoſus (ſeu fortis) quaſßi im-
perceptibiliter deliberat, propter promptitudinem
ejus in ſylogizæando practict: alins autem imper-
Ffectus cum difieultate, & mora ſyllogivat pra-
Ric?: & ſi tandem relt? eligat, non dicitur re-
pent inè agere, ſed morosè; & alius perfellus qua-
ſi repentinè agere reſpectu illius, quia agit quaß
in tempore imper ceptibili. Exempla heroicè
fortium habentur quamplurima in S. Scri-
ptura, & quidem ex V. T. de Joſue cap. 3.
de Juda gudic. cay. I. de Othoniele audic.
cap. 3. de Gedeone Judic. cap. 6. de ephte
adic. cap. II. de Samſone adic. cap. 13. de
Davide lib. 1. Reg. à cap. 16. de Matathia lib.
1. Mach. cap. 2. de Eleazaro I. Mach. cap. 6.
de alio Eleazaro ſene lib. 2. Macb. cap. 6. de
Juda Machabæo 2. Mach. cap. I2. de Juditha
cap. I3. qui omnes, ut DEO placerent, ar-
dua Domini bella aggreſſi ſunt, continuâù=
runt, & feliciſſimè perfecerunt modicis co-
piis, levibus inſtrumentis, üt fundâ, aſini
mandibula, ſonò buccinæ &c. Sed unde
tanta virtus & fortitudo his viris, ac ineptis
inſtrumentis? lege loca citata, & invenies,

quod

— — — — —

— — —

De Notis Specialibus Fortitudinis & . 245

quod Spiritus Domini irruerit ſuper eos, qui
eos quaſi imperceptibiliter ad practicè aggre-
dienda tanta negotia impulit inermibùs in-
ſtrumentis, ut ſic magis reluceat virtus DEl,

Dn.
dern
exenn.

8 quàm hominum. Ex N. T. nolo adducere
li. pro exemplis ipſum Chriſtum, Apoſtolos, tot

milliones fortiſſimorum Martyrum, ſed ſuf-
ficiant ſenes decrepiti, pueri, & imbelles mu-
ſin lieres, de quorum fortitudinis heroicæ ex-
emplis ſcatent libri hiſtorici. Hoc ſolum
„ notdo ex Scoto 4. diſt. 29. 4. unie. J. 24d bri-
un mum argumentum &c. Fortis non eſt omnino im-
r. pavidus , quia hoc eſt audacis in nullo pavere 5
O ſegd eſt impavidas, & pavet, ubi recta ratio dictats
1 dictat autem ratio reëta, plus debere timere mor-
ken tem, quam carterem, & peccatum mortale, quàm
D actum, contrabendi marrimonium, alids diſplici-
bilem. Quòd ſingulariter addo propter tot
ſi fortiſſimas mulieres, quæ mori maluerunt,
eſ quam, non Chriſtianè, nubere. Sic Domi-
l⸗ . tilla neptis Domitiani præelegit exilium in-
inſula Patmos, ac combuſtionem in proprio
ν cubiculo, quàm matrimonium cum Flavio
Domitiani nepote gentili. Et ideo

46

Quoad ardua ſufferenda dico, fortitudi-262
en nem Chriſtianam heroicam colligi ex eo,
nH quod quis promptè, cum gaudio, propter
660 5 Sa Prop-
6 DELIIM, ex Dono fortitudinis ſpeciali ſuffe-
AE rat quæcunque mala ſive caſu obviantia, ſi-

ve ab hominibus in odium illata, ſive à DEO
in probationem immiſſa. Pro hujus rei
G com.

246 Diſtinétio II. Quaſtio III. GH. III.

comprobatione adduci poſſunt Tobias caρ.3.

qui caſu ex cadente hierundinum ſtercore

exceccationem: David qui 1. & 2. Reg. plu-

res Saulis inſidias: Job, qui mala ſibi à DEO

immiſſa, ſcilicet mortem filiorum, privatio-

nem tot bonorum, ulcera, uxoris irriſiones,
ac puncturas patientiſſimèe tulit dicendò:

Dominus dedit, Dominus abſtulit, ſieut Domino

placuit; ita falttum eſt: ſt Nomen Domini be-
gadiétum. De hac fortitudine, tam prout
ardua aggreditur, quàm prout terribilia ſu:

ſtinet vide aam. 197. & alios per decurſum.

Et quidem prout terribilia ſuſtinet fortitu-
do, dicit Scotus 3. diſt. 34. 4. unic. H. alterins
ad videndum er. Fortitudinem exprimit Sal-
vator in ſua ſpecie perfestiſſima Maih §5. ibi:
Beati, qui perſecutionem patiuntur propter Fa-

Ritiam. Et mox infra §. Virtutes morales &.
Fortitudo inter fruëtus Spiritus Santti exprimi-

zur in patientia, de qua ꝗ. de tota illa divißio-

ne &t. Scotus ita habet. Patientia eſt nobiliſ-
fima fortitudo, juxta illud Poëta: MWobile vin-
cendi genus eſt patientia fortis, vincit enim qJui

patitur.

263 Cæterùm ſi forſan quæris, quomodo ergo
ſit intelligendum, quod fortitudo interdum

à nobis dicatur virtus, interdum verò Do-
num ſingulare Spiritus Sancti? Reſp. idem

Scotus cit. 4. J. primo: Fortitado eſt donam,
& virigs, (cilicet ſub diverſo reſpectu, Do-
num quidem, quatenus inciltat hominem-

ad

—

De Notis Specialibus Fortitudinis & c. 247

19 ad virtutem, virtus verò, quatenus quis actu
co operatur juxta virtutis regulas; & ſic ut⸗
. Donum dicit adtum primum, ùt virtus au-
D0 tem actum ſecundum.
at⸗ Tales autem Fortitudinis regulas, ſeu po-264
ſont tiùs Gradus tam quoad ardua aggredienda,
h quaàm quoad ardua ſufferenda, tradit S. Bonav.
Denie in formula aurea c. 10. Fortitudinis eſt altus Gra-
zi dus vineere mundum, & delitias ejus contemne-
un ve, ſicut adicit Apoſt. Omnia arbitratus ſum nt
al ſtercora. Altior eſt vincere carnem, & cencupi-
ſcentias ejus reſtringere, kt Apeſtolus inquit: Ca-

ſtu. Rigo corpus meum. Altiſtmus, vincere ſeipſum,
limpliciter & ſponte asque ad mortem obediend',
e AKout in omnibus iſtis fnit Chriſtus. Iiem altus
Gradus eſt fortiter reſiſtere peccatis corporalibus,
rfr lt ſunt luxuria, gula &c. Altior reſiſtere pec-
4 calis Hiritnalibus, ut ſunt placentia propria, di-
e. ſplicent ia aliena, hypocrißi, perſonarum acceptio,
ingratitudo. Altiſſimus iſt reſiſtere occaſionibus
tam coerporalium, quàm ſpiritualium peccatorum,
àt munuſcula, & familiaritates, verba blan-
da &. lIiem altus Gradus eſt, non conſentire

tridt

l⸗

di⸗

in⸗ . „ : .
deccatis operationis. Altior non conſentire pee-
catis locationis. Altiſſimus non conſentire pec-
catis cogitationis. In bis omnibus fuit Chriſtus.
Gun . .D
e Item altus Gradus eſt fortiter laborare in boe
mundo pro ſantcta vita, quæ conſiſtit in bona con-

da zientia, & in bonis operibus & moribus. Altier
lun .
laborare pro ſocietate Angelica. Altiſſimus labo-
H 4 rare pro unione DEl in vita aserna. In qui-
Q4 bus

248 Diſtindtio II. Quaſtio III. H. III.
bus Gradibus multum eminent Martyres.
Plures alios ſimiles Gradus ad fortitudinem
reducibiles (ſunt enim illius partes integra-
les Patientia, de qua vide n. 197. & 219. Pi-
ducia, Perſeverantia, ſeu Conſtantis) adduct
idem S. Bonav. infra cap. 14. dicens: Conſtan-
tziæ altus Gradus eſt, cum homo in tantum unitir
DEO, quod non poteſt induci ad aliquod malun,
quod DEO diſplicet, nee abduci ab aliquo bono,
quod DEO placet, per amiſſtonem rerum tempo-
vralium; ſicut Tobias, Matthias &. Altior, cum
homs non poteſt cogi per mutilationem membro-
rum; ſicut illi ſeptem, de quibus 2. Mach. 7. le-
gitur. Altiſſimus, chm non poteſt cogi per abla-
tionem vitæ temporalis, ſicut Paulus, ohm diæxit:
Nan ſolhm alligari, ſed etiam mori paratus ſum
propter Nomen Domini 7 Esll Chriſti. Item in
altum eonſtantiz gradum aſcendit, qui non rece-
dit à DEO in proſperitate, ſicut David. In al-
tiorem aſcendit, qui non recedit à DEO in adver-
Ktate illata ab inimicis, at Stephanus. In altiſſt.
mum, qui non recedit à DEO in adverſitate illa
ta ab amicis, t ob, qui dixit amicis: uſtifica-
tionem, quam tenere cepi, non deſeram. Item in
alto gradu conſtantis eſt, qui non conſentit tenta-
tionibus peccatorum carnalium, ſed tamen ſuffert.
In altiori eſt, qui non conſentit tentationibus pes-
catorum ſpiritualinm, ſed tamen ſuffert. Unde
Zacob. 2. dieitur: Beatas vVir, qui ſußfert tenta=
tionem &c. In altiſſime eſt, qui extirpat à ſe
stians occattoses tentationum carnalium, & Piri⸗
Xα&

4

De Notis Specialibus Fortitudinis & c. 249

ter tmalium peccatoram. In iſto gradu fuit Chri-
henn Kus. liem in altum aſcendit, qui non movet er
egnt à ſancta converſatione, vel à hono opere, vel pro-
l poſito bono, irriſione, vel vituperatione, t David,
Cdn cui Michol irrifit, & impreperavit, quod ſaltaſſet,
nſ ſieut ſecurra nudus eoram ancillit. In altiorem,
vyit⸗ qui non movetur adulatione, vel laude biſtrionum,
Nalun & malorum hbhominam. In altiſſimum aſcendit,
bnh qui non movet ur adulatiene, vel launde bonorum
tigt hominum.
6,0 Itaque ex his, aliisque permultis heroi- 26 5
elrr. corum virorum Gradibus cape fortitudi-
1 nem illorum, qui in tribulationibus, deſpe-
dl. Gionibus, adverſitatibus, morbis graviſſi-
“ mis, honoris ac bonorum jacturis, dolori-
„o bus in corpore aut animo variis, in cruciati-
luni bus graviſſimis, vivunt contentiſſimi unicàâ
te patientià, Sicque ipſo facto, dum in his infir⸗
t mitatibus fortiſſimi ſunt, probant hujusmo-
A di fortitudinem non ex humano ratiocinio,
Ai⸗ viribusve propriis, ſed ex virtute DEl ſin-

rds gulari oriri, Conſilii nempe & Fortitudinis
e⸗ propter DEUIM. Unde ait Conc. Arauſic. 2.

Can. 17. Fortitudinem gentilium humana cupi-

66
Ne ditas, fortitudinem Cbriſtianorum DEl Chari-
n tas facit, quæ diffuſa eſt in cordibus noſtris non-
e yer voluntatis arbitrium, ſed per Spiritum San-
n tum, qui datus eſt nobis, nullis meritis gratiam
unt praævenientibus. Actus ergo Fortitudinis He-
roicæ ſunt ex ſingulari inſtinctu Spirits
„ Sancti prompté, & delectabiliter aggredi

.

27 0b Diſtinktio IlI. Quaſtio II. H. .
ardua, & ſuſtinere terribilia, prout fecerunt
Kanet Martyres, aliique viri fortes, & Apo-
olici. .

§. .

De Motis Specialibus Témperantiæ Heroi-

cæ, ac pertinentibus ad illam.

266 CEmperantis in moderandis voluptatibus
verſatur; quia verò diverſæ ſunt vo-
lIuptates, ideo optiunè dicit Scotus 3. diſt. 34.
G. IUlterins ad videndum &. Prima concupi-
ſcibilia, ut dictum eſt, à natura rationali ſunt ho-
nor, & delectatio ſtritt? ſumpta. Igitur prima

ſyecies temperantiæ, quæ moderatur circa eoncu-

piſcibilia, erant duæ; quia quæ moderatur circa
bonores, dicitur bumilitass quaæ circa voluptates,
. .
retinet nomen generis: & quot poſſunt eſſe volu-

ptates diſtinétæ, circa quas voluntas moderatur,

tot poſſunt eſſe ſpecies illius temperantiæ, quæ mode-

ratur ipſas voluptàtes, puta altera circa guſtabi-
lia, altera circa tangibilia: Nec ſolum de vola-

ptatibus ſenſitivis, quibus deleciatur voluntas
coninnlcta, ſed etiam de voluptatibus propriis ipſi
voluntæti, ut voluntas eſt. Itaque principali-
ter hic agendum erit de abſtinentia, humi-
litate. & caſtitate; prima ſiquidem guſtabilia,
ſecunda honores, tertia temperat volupta-
tes carnales. .
267 Abſtinentiæ ergo heroicæ, prout tempe-
rat voluptates in cibo & potu, Notæ chara-
Kerji⸗

i

ibn
.
199
ußt⸗
t⸗
rims
ne⸗

circ

Gtat 6
1allx
Srat,
ntte
l
0lortil
zir
ehe
hum.
kbplin
lupte

ennpe
chun⸗

u!.

De Notis Specialibus Temperantis &. 25 1

Geriſticæ ſupra communem temperantiam
ſunt, ſi temperatus rerum (quæ in propoſi-
to ſunt eſculenta & poculenta) etiam lici-
tarum voluptatem nauſeat non tantùm ex
fine ſupernaturali (ſicur quæcunque alias
communiter meritoria temperantia requi-
rit) ſed ezx ſingulari quodam DEI Dono, ac
inſtinctu; vi cujus Doni ultra rationes hu-
manas temperatus abſtinet alacriter vel us-
que ad inſgnem quandam ſui mortificatio-
nem, vel ipſius ſanitstis, aut vitæ corpora-
lis diſcrimen. Totum hoc deduci poterit
ex num. 451. & ſeq. ubi inquiremus: an je-
junium ad plures dies, ſeptimanas, menſes,
aut annos deductum ſit miraculoſum? Ra-
tiones ſunt eædem, quas jam ſæpius inſinua-
vimus, ſcilicet quia taliter temperatus ex-
cedit alios communes temperatos: quia aſ-
ſimilatur Chriſto: quia aliam differentiam
aſſignabit nullus: & demum quia hæc repe-
riuntur in heroicè temperatis, t ſtatim con-
ſtabit exemplis Chriſti Matth. 4. v. 2. Eliæ
3. Reg. cap. 19. v. 8. Moylſis Deater. 9. v. 9.
Perſe veravi in Monte 40. diebus ac noctibus, pa-
nem non comedens, & aquam non bibens. In-
quibus locis omnibus aſſignatur jejunium,
ſeu temperantia ab omni prorſus cibo, &
potu per continuos 40. dies; nam in ulti-
mo loco panis pro omni ciborum genere,
aqua pro omni genere pots ſumitur. Pror-
ſus rarum autem abſtinentiæ à cibo & potu
exem-

25ß2 Difinktio W. Quaſtio III. H. I.
exemplum dedit S. Joannes Baptiſta, qui to-
to vitæ tempore usque ad ultimum trien-
nium ante mortem ſuam in delerto eſt com-
moratus & abſtemius ab ordinario aliàs ci-
bo & potu humano, ùt partim colligitur ex
Luc. cæp. I. v. 80. partim ex Matth. cap. 11.
v. 18. Venit Foannes non manducans, neque bi-
bens. Hinc Eccleſia in hymno ad Matuti-
num de S. Joanne canit, quèd teneris ſub
annis petierit antra deſerti, ac quod ei latex
hauſtum, & locuſtæ dederint paſtum. Quid
verò intelligatur per locuſtas illas, quibũs
paſtus erat S8. Joannes, non conveniunt Au-
Kores.

268 Nihilominus quia variæ hæ Authorum.

opiniones ad noſtros Neo-Canonizatos 8S.
Jacobum de Marchia S. Franciſcum Sola-
num, ac S. Margaritham de Cortona-faci-
lèe applicari poſſunt, transſcribam præcipuo-
rum opiniones. Quidam locuſtas has dicti=
tabant fuiſſe quoddam genus cancrorum,
aut piſcium optimorum, quos piſcatores,
eò quòd lege prohibiti eſſent, projecerunt,
Joannes verò Evangelica libertate utens aſ-
ſumpſt, & comedit. Contra; ſi Joannes
piſces, & quidem optimos manducabat, cur
ergo Chriſtus ait: Venit Joannes non mandis-
cans, neque bibens? Quomodo hi piſces in-
eremum Joannis venerunt? num hic con-
tinuò cucurrit poſt ipſos? an ipſi cucurre-
runt, aut volârunt ad Ioꝛnnem? Non, di-
cunt;

De MWotis Specialibus Temperantis & . 253
cunt; ſed à piſcatoribus projecti ſunt, eò
quòd lege prohibiti eſſent. Verùm quàm
inverſa reiponſio, projecerunt in eremum

lito.
kier.
Co.

n
Joannis? Cur ergo non in lacum? Repo-
g nunt iterum. Ne quis repertos manducal-
helt ſet, legémque fregiſſet. Contra eſt: Ubi
46. ergo exſtat hæc lex? Certè Levit. II1. v. 9.
n dicitur contrarium de piſcibus. Et cur ſi ex-
8ſ ſtat, non obligat Joannem? An ipſe ſolus
un exlex? an non homines faciliùs collegiſſent
it piſces projectos in eremum, quàm lacum?
nikie sicque opportunior fuiſſet legis violandæ oc-
nin⸗ caſio. Demùm; quid ergo tunc temporis
Joannes ſcivit de libertate Evangelica, ut-
Un⸗ pote necdum exſtante? aut ſi ſcivit: ſcivit
5 etiam illius rigorem, quem haud dubiè præ
r. illa elegiſſet, eò vel maximè, ne hominibus
⸗ anſam daret violatæ, ſi tamen exſtaret, legis;
ghn quod ſemper cavent inſignes ſervi DElI. Hinc
e⸗ abſolutè hanc opinionem rejicit S. Auguſt.
run ſerm. 6 5. de tempore. Zoannes in eremo Locuſtis
res, & melle agreſti nutritur, non animalium carnibut,
etolt nen volucrum ſuavitatibus paſcitur. Poterat ati-
que juæta ordanem poſitus piſcium ſibi exhibere
Anes delicias, ſed pœnitentiam pradicaturus rigorem je-
het janii exempis ſus magls debuit, & factis oſtendere,
le quàm vote. Meritò proin Authores hujus
s opinionis vocantur Novatores.
Co⸗ Euthymius ſequentia refert. Locuſtas qui-26 9
vrte⸗ dam berbarum virgulta eſſe dixerunt, quidam au-
6. ten berbam, dict am locnſtam. Concordat Di-

vus

254 Dißinktie Il. Quaſtio II. g. I.
vus Idorus Peluſiota I. I. Epiſt. 132. ad Ti-
motheum. Locuſtæ, qnibus Joannis alebatur, non
ſunt auimantia, t quidam imperite putant, Sca-

rabais ſimilia: abſit. Vernm herbarum, aut plan-

tarum ſummitates. Abulenſis videtur idipſum
ſentire, dum ſuper Matth. c. 3. recenſet-:
Borchardum in deſeriptione Terræ Sanctæ narrare,
7 in Pa'aſtina Cœnobiis, quæ vicina ſunt ordani,
berbas ediſſe ſaæpe, quas ibi Monachi Locuſtas ap-
pellabant. Illis verb locuſtis ſolitum veſci Foan-
nem, ajebant. Quæ ſententia nihil prorsuùs
ablurdi continet.

270 Nihilominus communior, ac verior ſen-

tentia ex D. Hieronymo l. 2. adverſ. Jovi-
nianum, D. Hilario in Matth. ac Theophi-
a Co in c. I. Marci tenet, locuſtas, quas co-
mederat Joannes non fuiſſe herbas aut piſces,
ſed alia illi Provinciæ fatis nota animalia-.
Comeſtas autem à udæis fuiſſe Locuſtas, ipſa
Lex ſigniticat Levit. 1I1. v. 21. Quidquid am-
biulat juidem ſuper quatnor pedes, ſed habet lon-
iora retro crura, per quaæ ſalit ſuper terram, co-
medere debetis, ut eſt bruchus in genere ſuo, ac
locuſta. Unde univerſaliter loquitur S. Hie-
ron. loc. eit Orientales, & Libyæ popules - -
bocuſtis veſci moris eſt. Idem his formalibũs
ſentit Plinius lib. 6. c. 30. Partem quandam-
Krhiopum Locuſtis tantum vivere, fumé & ſale
in annua alimenta durantibus. Et lib. II. c. 29.
Parthis Locuſtas cibum gratum eſſe (cribit.

Inſuper Luſitani multa vaſa apud Indos tam
5 in

—
=

f—— — —

De Notis Specialibus Temperantiæ esc. 25 5
in Oppidis, quàm navibus Machumetano-
, rum invenerunt, in quibus Locuſtæ debitis
dr condimentis affectæ aſſervabantur. Quibus
u. omnibus ſuperaddit joannes Barrius Luſita-
Dn nus lib. 3. deradis 2. c. 4. Quòd à Machume-
tanis cibus hic in pretio habeatur, ac à freto
ſinus Arabici venalis exportetur. Idem Au-
thor teſtatur, quosdam Luſitanos Locuſta-
rum expertos aſſerere, eas eſſe ſaporis ju-
cundi, candore haud diſſimiles gammarorum
carni; quas proindè comediſſe S, Joannem
Baptiſtam, credibilius videtur, eàsque ad exi-
guam alimoniam, ut adhuc ſalvetur dictum
Chriſti: Venit oannes non manducans, neque bi-
bens. Vide proin quæ arrideat ſententia; næc
enim poſterior nomen & naturam Locuſtarũ
juxta ſenſum S. Scripturæ Levit. I1. . 21. &
alibi, prior verò magis auſteritatem S. Joan-
nis commendat, præcipuè ſi illæ Locuſtæ
fuiſſent tam benè conditæ, ac ſaporis jucun-
di; nihilominùs crediderim, S. Joannem co-
mediſſe tales Locuſtas aut crudas, aut malé
præparatas, idque rarò, in modica quantita-
te, ad exiguam ſui alimoniam: qua limita-
N tione ſtante æquè relucet rigor, & heroica
8 auſteritas S. Joannis.
bi Pergo ulteriùs explicaturus has Locuſtas, 271
W% quèòd in ſenſu myſtico, ſeu ſymbolico ſignifi-
4 cent peccatores, & Iceleſtos homines, quos
49, S. oannes converterar. Exemplum hujus
lb. perhibetur Aft. 10. Ubi S. Petrus, poſtquam
, . .. oràl⸗
1

⸗
9,.

27

256 Difinkio II. Quaſtio III. ſ. II.

orâſſet, cœpit eſurire, volebaàtque comede-
re; Dominus autem ſatiaturus famem Pe-
tri, apertô cœlé oſtendit ei linteum ma-
gnum, in quo erant omnia quadrupedia, &
ſerpentia terræ, & volatilia cœli, ac demum
dixit ad eum: Surge Petre, eccide, & manduca.
v. 13. Cùm enim tunc temporis eſſent.-
multi tam inter Judæos, quàm inter gentes,
qui more belluarum, ac ſerpentium vive-
bant, quorum converſionem eſuriebat Pe-
trus, hortabatur illum Dominus, ut eos co-
mederet, & in Legem Evangelicam trans-
formaret; ſceleſtas quippe homines come-
dere, & illos in ſui fimilitudinem conver-
tere, Gcut comedendé cibos in noſtram ſub-
ſtsntiam oonvertimus. Idem ergo conti-
git circa Locuſtas, quibũs paſtus eſt §8. Bapti-
ſia; Locuſtarum ſiquidem nomine bene mul-
titudo ſceleſtorum hominum cunéta vaſtan-
tium intelligi poteſt, quos Joannes, prædi-
candéô eis pœnitentiam, converterat, juxta
ilud Lac. I. . 76. Et tu puer, propheta altiſß-
mi vocaberis; praibis enim ante Faciem Domini
parare vias ejus, ad dandam ſcientiam ſalutis

plebi ejus, in remiſſionem peccatorum sorum & .

2 Ut autem de toto Joannis Bapt. conſtet
convivio, explico etiam mel ſylveſtre, quo
pariter paſtus dicitur Martb. 3. v. 4. & Maré.
1. v. 6. Itaque V. Beda vult cap. 3. ſuper-
Mattb. quòd illud mel ſylveſtre ſint folia

quædam arborum, ùt hæc ejus formalia ſo-

nant:

lia
dan
agr
△

et,

juer
life
Stia
vem
t6 ſ
moa

4

ommett⸗
en de⸗
n r.
etes
Cenun
Ganint
(Men.
genei
m We.
bir e
e0 d
trans
come⸗
Oaer⸗
tanſtt
n
venen
1. Uln
,Nel
ennſun
eu
n
ien ℳ
N /

cvlli

De Notis Specialibus Temperantiæ G&. 2 57
nant: Mel Sytveſtre folia ſunt arboris mira dul-
cedinis; quod Dolctrinæ Zoannis nimiam ſuavita-
tem oſtendit. Verùm hæc explicatio potiùs
pro ſenſu myſtico quadrat. Poſſet quidem
quis pro hac Sententia contendere ſequen-
tibůs; quòd ſcilicet apes etiam in locis de-
ſertis mel dulce conficiant, & quòd ibi fue-
rit terra lacte, & melle manans. Iſta tamen
nos non movent; cùm poſſit hæc denomi-
natio fuiſſe à potiori, sicque adhuc fuit ali-
quis angulus deſertus, horridus, aſper, non
manans lacte, & melle, in quo apes agreſtes
mel conficiant Sylveſtre; potiùs enim cre-
dendum eſt, Joannem non iviſſe poſt ſuaves
delicias, ſed ſtudié quæſiviſſe locum deſer-
tum, talibusque dulcedinibús deſtitutum.
Teneo proin cum Iſidoro Peluſiota Eypiſt. 123.
quèd illud mel Sylveſtre non fuerit quæ-
dam herba, folia, aut dulce. Ejus forma-
lia cit. loc. ſunt ſequentia. Non eſt berba quæ-
dam mel Sylveſtre, ſed mel montanum, quod ab
agreſtibus apibus conficitur, ſumméque amar ums
eſt, & guſtui omni infeſtum, atque iniwicum
Quibus ex rebus ſingalarem quandam, ac pene
incredibilem corporis affitationem Foannes præ-
ſeferebat: at qui non inediâ duntaxat, vernm-
etiam victus aſperitate omnem corporis appetitio-
nem amaram redderet. Joannes enim ſolici-
tè ſolitudinem quælivit auſteram, non com-
modam.

R Hæé

273

25 Diſtinétio II. Quasſtio II. H. W.
Hæc ergo abſtinentia à cibo & potu S.
Joannis Baptiſtæ tam litteraliter, quàm my-
ſticè accepta non obſcurè trahi poteſt ad ab-
ſtinentiam noſtrorum recens Canonizato-
rum S. Jacobi de Marchia, S. Franciſci Sola-
ni, S. Margaritæ de Cortona, qui ordinariè
piſis & fabis male præparatis contenti rigi-
diſſimè ſervârunt ſeptem Seraphici Patris
Franciſci jejunia, frequentérque per plures
continuos dies ab omni prorſus cibo abſi⸗
nuerunt. Imèò S. Jacobus de Marchia per
continuos triginta annos nihil de carne, aut
ovis guſtavit dicens: O/ ab omni cibo ſumen-
do liber eſſem; de quolibet enim polo in extreme
illo ja dicii die eſt mihi reddenda ratio. Sancta
verò Margarita Cortonenſis toties de extre-
ma ſua abſtinentia interrogata reponebat:
Impoſſibilis eſt ciborum delettatio, & Chriſtiana
perfeltio. Senſum porrò myſticum egregiè
expreſſerunt abſtemii hi Heroes, dum ſolus
S. Franciſcus Solanus præter quàm plures
animarum meſſes, ſemel tumultuantem no-
vem millium catervam Chriſti Crucem in-
manibus tenens ad Chriſtianam reconcilia-
vit concordiam: dum S. jacobus de Marchia
cum lſuis ſociis uno die (200000.) ducenta
hominum millia ſacro baptismatis fonte re-
generavit. Vide Legendas proprias, & in-
venies, quantam ſceleſtorum hominum, ſeu
locuſtarum multitudinem comederint, &
converterint.
As

ℳ
obl
ali
ta
na
ali
vel
4
maj
ties
Cra⸗
14
Alti⸗
vel
laye
bur
liei
hr
Alt
en,
vag
lare
lten
non
DE
ſitsr
ſept

i, ſ

De Notis Specialibus Temperantia & . 259

Nu Ad majorem declarationem heroicæ ab- 274
m ſtinentiæ cape aliquos ejusdem Gradus ex
d;H S. Bonav. in formul aur. de grad. Virtut. c. 18.
un Abſtinentia altus EGradus eſt35 vitare ſuperflua
e oblestamenta corporis in vittu, & in veſtitu, & in

Scin aliis commoditatibus. Altior, vitare oblettamen-
ing ta Spiritus, qua ſubito veniunt, & ſubito termi=
un nantur, ut contingit in lururia, in choreit, & cum

aliquis delectabiliter anudit, & loquitur mendacia,
le. vel detrasétiones, & ſimilia. Altiſſimas, vitare
ia e deleétabilia Spiritus, qua ſape veniunt, & ain per-
jedt manent, ſicut eſt in ornata ſuperfius, & amici-
mr. tia carnali, & in gandio temporali. Iiem altus
Aem Gradus eſt, libenter vitare illicita ebliétamenta,
i quæ homo nen poteſt, aut dißtculter habere poteſt.
Altiar eſt, ſponte vitare delebtabilia, quæ habet,

Vel guc habere boteſt. Altiſſimus, qui poteſt vi-
em tare licita delelctabilia qua babere poteſt, & qui-
“ bus meritorid nti poteſt; unde illud⸗ Virtus eſt,
mi⸗ licitis abſtinniſſe bonis. Item altus Gradas ſz,
ls ſonte vitare delectabilia in vilibus, & nocivis.
ur Altior, vitare delectabilia in raris, & caris ad
nu tempks, & qua fiunt oum multa diligentia, &
Imagnis ſumptibus comparantur. Altiſſimus, vi-
e zare delectabilia in raris, & caris omni tempore.
e Item altus Gradus eſt, conſolatienem tranſitoriavs
n 6 non admittere is omnibus viſibilibas propter
e 6 DEIIAIW. Altior eſt, fagere conſolationem tran-
4 ſitosriam in Angelis, &; inviſibilibus propter DEuam,

ſicut Maria Magdalena dixit: Non qusro Ange-
Los, ſid enm, qui fecit me, & Angslet. Altiſſi-
8 K za mus

260 Diſtinftio II. Quaſtio III. H. Il.
mus vitart ad tempus conſolationem, qua poteſt „r

haberi in ipſo creatore, propter ſalutem proximo- „
rum, ſicut dicit Apoſt olus: Optabam anathema „
eſſe pro fratribus. Quos Gradus ne carpas, ane „
tequam practicè capias; moderantur enima „t
tam guſtabilia, quàm honores, ac volupta- „
tes. „
275 Nunc de humilitate, quæ moderatur cir- „
ca honores, agendum eſt, de qua ſecundm de
gradum communem aliorum Chriſtianorum „t
ita habet Scotus 3. diſt. 34. q. un. H. Ullterihs
ad videndum &. Hamilitatem enumerat alva- „
tor inter Beatitudines, quæ moderatur circa pri- „
mum delectabile, ſcilitet honorem, & Dhanc expri- fit
mit ibi: Beati pauperes Spiritu. Ubi ſecundum „
Auguſtinunm rectt intelliguntur pauperes Spiriu „tn
yecti, ac timentes DElII, non babentes inflan. „ir
tem ſpiritum. Hæc virtus etiam in gradu „il
communi prorſus delicata eſt, & rara; mul- „I
ti ſiquidem ſe nullius flocci homines dieunt, „l
& profitentur palam, omnémque lapidem „8
movent, ut humiles appareant. Sed iſti „
ſunt inſignes hypocritæ ſacrificantes Diabo- „1
lo corda ſua ſecundùm intima, quæ tamen „8
eſt optima portio hominis ſoli DEO in ſe- „r.
creto cordis offerenda. Audi in hanc rem „8
divinitus ſcribentem R. P. Alphonlum Ro- „Pp
dericium in Exercitio perfetctionis Parte IIl. Ta- „I
tat. III. Cap. V. „S. Laurentius Juſtinianus „,

„cenſet, neminem, quid ſit humilitas, rede „r
„Icire poſſe, niſi cui à DEO conceſſum, utd ſu
hu-

4

1 i
rin⸗
mallent
e
Ut ehin
oloe

Artt⸗
Cund
9no
Mimi
dit
un.
eupi.
gunlin
4 Gni
teͦ ie
i
mn
esben,
Nitn
Gel
e Deto⸗
unen
Mk
hin teln
lun le
171. /
Cionnn
uilel

Gn. 1
⸗

De Notis Specialibus Temperantiæ érec. 261

„humilis ſit. Quod ipſum ſcire admodum
„difficile eſt. Nulla certè in re (dicit idem
„Sanctus) tam fallitur homo, quaàm in co-
„gnoſcenda vera humilitate. An forſan
„tibi ea videtur in eo conſiſtere, quod di-
„Cas: miſer ſum: ſuperbus ſum 5 Si in eo
„Verſaretur, admodum parabilis, & acqui-
„ſitu facilis humilitas eſſet: jam omnes hu-
„miles eſſemus; omnes enim, cùm de no-
„bis loquimur, nos tales aut tales eſſe fa-
„temur; ſed utinam id ex animo dicere-
„mus, itâque verè ſentiremus: nee lolùm
„ labiorum tenus, ac ficto reſpectu id pro-
„fiteremur. Fortè credis humilitatem in pan-
„noſo & lacero veſtitu gerendo, aut in ſordidis
„contemptisque offciis obeundis conſiſtere? Nec
„in eo quidem ſita eſt; Nam & ſub veſtium
„illuvie, ſervitisque contemptiſſimis ho-
„ſpitari poteſt vanitas & magna ſuperbia-
„latere; cùm nimirum quis idcirco haberi
„& prædicari vult humilis, & cæteris ſe me-
„liorem humiliorémque prædicari, quæ ip-

„mſſiſſima eſt ſuperbia. Fatendum quidem

„eſt, exteriorem hunc ſui neglectum plu-
„rimùm ad veram humilitatem conlſerre, ſi
„eo, prout par eſt, modo adhibeatur, uti
„poſtea dicetur: in eo tamen germana hu-
„militas non eſt poſita: Malti hbumilitatis
„umhbram, veritatem panci ſectantur, ait Hie-
„ronymus Epiſt. 27. Facilè eſt caput demilſ-
„ſum gerere, oculos in terram defigere,
K 3 lub-

262 Diſtinktio II. Quaſtio II. F. IV.
„ſubmiſſa voce loqui, ſæpiùs ſuſpiria tra-
„here, & ad ſingula prope verba ſe miſe-
„Frum & peccstorem nominare: at ſi tales
„ Vel obiter & uno verbulo tetigeris, etiam
„leviſſimo, ſtatim videbis, quantum à ge-
„ nuina humilitate abſint. Auferantur ergo
,omnia ſigmenta verborum, ceſſent ſimulati ge-
. tus. & exteriora illa hypocritica; VERLIMI
,. HIIMILEM PATIENTIA OsSTENDIT.
En tanta, & tantus Theologus Extaricus di-
cit tum contra heroicè, lege, hypocriticè
humiles, tum pro vera tam Chriſtiana com-
muni, quàm heroica humilitate?

276 Quis ergo, ſi nemo, niſi cui à DEO con-

ceſſum, ſcit, quid ſit humilitas, ſciet, quid
ſit hamilitas heroica? Confugiamus diſci-
puli ignorantes ad Magiſtrum veritatis in-
fallibilis, qui de ſe ipſo dicit Matth. 1r. v. 29.
Diſcite à me, qnia mitis ſum, & humilis corde.
In quæ verba ita habet S. Auguſtinus lib. da
Sandta Pirg. cap. 3 5. Haccine redaëti ſunt om-
wmes theſauri Sapientiæ & Scientia DEl abſcondi-
ti in te, at hoc pre magno diſcamns à te: Qus-
niam mitis es, & bumilis corde à Itane magnum
eſt, eſſe par vum, ut niſi 4 te, qui tam magnus ei,
fieret, diſci omnino non poſſet * Ita planb. Di-
ſcamus ergo raram & heroicam humilitatem
ab exemplis Chriſti, de quo ita ſcribit cit.
S. Aug in quodam Sermone de Saperb. O San-
Sa, venerabittizn hemilit. 7% J DEI Pilium

aeſesndere Frciſti in zeternns Firginis. T= eum

feci⸗

, De Notis Specialibus Temperantis &. 26 3

tiitn feciſti involvi vilibus pannis, ut nos indueret
le ne. virtutum oernamentit. Tu eum circumcidiſti in
1lt, tarne, ut nos circumcideret in mente. Tu eum
rigtin corporaliter flagellaſti, ut nos à flagello peccati li-
ni beraret. Ta eum coronaſti ſpinis, at nos corona-
tareß vet gternis roſis. Tu eum infirmare feeiſti, qui
pllig medicus cunbtorunm erat ſolo verbs ſanans omnia,
zPri & aniverſa, at infirmos ſanaret.
INN Itaque genuinus heroicæ humilitatis cha-277
utud aer in eo ſitus eſt ,quòd quis ex ſingula-
pocit i Spiritus 8. inſtinctu v. g. vi Timoris Do-
na o mini, Conſili, Sapientiæ, Fortitudinis &c.
promptè, & delectabiliter contemnat om-
60 nem propriam lui excellentiam reſpectu cu-
e juscunque circumſtantiæ loci, rei, tempo-
ris, perionæ non tantùm Superioris, ſed
eitbt etiam ε qualis, aut inferioris. Ita planè con-
ite vincant exempla Chriſti mox allata, qui cùm
wl in forma DEl, adeôque in ſuprema exeellen-
ut tia, ellet, ſeipſum exinanivit, à ſummo cœ-

zne lo usque ad inferos deſcendit, & per totam
s vitam continuos & ſupremos humilitatis
zie heroicæ exceſſus patravit promptiſſimè, &

„. 0
r cum ſumma delectatione, utique non ad
1 menſuram ratiocinii humani, quod reſpec-
tum proprium non minuendum, perden-
n . duùmve urget, ſed ex Donis Spiritus S., quo
n plenus erat.
ſehe, Ut autem res perſpiciatur olariùs, utique278
99, humilitas heroica ſupponit communem, quæ

IN conſiſtit in contempta propriæ excellentiæ
ei R4 4

264 Diftinktio II. Quaſtio II. F. IV-.
à recta ratione dictato. Sic loquuntur omw- nt

nes tam Aſcetæ, quàm Theologi cum S. Ber- 8§.*
nard. tract. de Gradibus humilitatis ex Regula ho
S. Benedicti, qui duodecim humilitatis Gra- pir
dus, S. verò Anſelmus ſeptem, & demum qu
S. Bonaventura tres aſſignavit. Pro fundi- rer
mento autem ſupponit humilitas etiam con- dt
munis veram & genuinam ſui, & omniam. ce
ſuarum miſeriarum cognitionem; hinc à Z3. pe
Bernardo eit. loc. definitur. Humilitas ſt ſey
virtus, qua homo veriſſima ſai agnitione ſibi pe n
vileſcit, ex qua tunc ſui ipſius agnitione, &ẽ „
vilipenſione ſcaturiunt non tantùam duocde. y
cim, ſeptem, aut tres humilitatis Gradus à 4
cit. SS. PP. relati, ſed quàm plures alii apud dari
Aſcetas paſſim inveniendi, & etiam.à nobis Mj
aliqui ex S. Bonaventura adducendi. Ma- ate
net ergo, quod ſubſtantia humilitatis uùt ſic un
conſiſtat in contemptu ſuæ excellentæ. Sic om
quippe horratur nos Paulus ad Philippenſ. 2. cor
à . §. Hoe enim ſentite in vebis, quod & in- me
Chriſto Esll: qui chm in forma DEI eſſet -- bar
Jſemetipſum exinanivit formam ſervi accipiens. pel
Alia hujus ratio eſt à contrario; ſiqut enim cle
ſuperbia, quæ humilitati opponitur, conſi- 6
ſtit in appetitu propriæ ſuper alios excellen- tun
tiæ, ſic genuina humilitas conſiſtit in con- tan
temptu ejusdem. bus

279 Communis nihilominus humilitas Chri- ren
ſtiana non omnem prorſus reſpuit hono- fſtat
rem, & excellentiam, led tantùm juxta rectæ Maj
ratio-

,

tor o⸗
1le.
Reen
6 6.
demwun
lonc⸗
mco
bln
lineni
lrer!
1i;
tone
Gorce⸗
ralls
Nänl
.
ttt
te⸗ N
eln
46*
1:
lſi⸗
n eui
, Conl⸗
eeelen⸗
in.

1 C
hone

gtakee
ulb⸗

De Notis Specialibus Temperantie &e. 26 5

rationis humanæ diétamen. Licet enim-
S. Scriptura frequenter nos ad humilitatem
hortetur, tamen in multis locis aut præci-
pit, aut ſaltem conſulit, ut alios honoremus,
quibus conſequenter permiſſum eſt, hono-
rem juxta prudens rationis dicdtamen acce-
ptare. Exod. 20. v. 12. Primò traditur præ-
ceptum honorandi barentes, quod poſtea
per decurſum ſacri Codicis ad minimum-
ſexdecim vicibus repetitur. Levit. 19. v. 32.
Honora perſenam ſinis. Eccleſ. 3 8. V. 1. Heno-
ra medicum prepter neceſſitatem. 1. ad Tim. 5.
v. 17. Qui bene praæſunt Presbyteri, duplici bono-
re digni habeantur, Imò S. Paulus arétam-
paritatem, & jus honorandi alios, præcipuè
Majores, hiſce adſtruit Rom. 13. v. 7. Ked-
dite ergo omnibus debita: cui tributum, tribu-
tum - - = cui honorem, honorem. Quorum
omnium ratio eſt; Si humilitas Chriſtiana
communis non compatitur honoris debiti
mediocritatem, tunc nullus Superior, Judex,
Pater aut Mater juſtè à ſibi ſubditis poſſunt
petere debitum honorem. Ipſa etiam Ec-
cleſia graviter hucusque errâſſet, obligan-
dòô ſubditos ad præſtandum Majoribus debi-
tum honorem. Nec præceptum Divinum
tanti roboris eſſet pro honorandis parenti-
bus: ergo honorari, ſeu præſtitum hono-
rem gratum, acceptúùmque habere non ob-
ſtat communi humilitati Chriſtianæ; alias
Majores continuò deberent nauſeare, &
K 7 Pro-

266 Diſtinktio II. Qusſtio UII. gH. W.
prohibere talem honorem activum & cor-
relativum honori paſſivo, quod certò fal-
ſum eſt.

280 Inluper etiam Perfectorum humilitas ſine

ſui præjudicio acceptare poteſt honorem-
ratione officii debitum. Plura hujus exem-
pla dedit Chriſtus, licèt heroicè humilis fue-
rit: voluit enim honorari ùt DEIIS, permi-
ſit ſe non tantùm à diſcipulis, ſed & ab aliis,
vocari Magiſtrum, & Dominum, imò in ſu-
premo illo humilitatis actu ipſe Chriſtus di-
Zit Zoan. 13. v. 13. Ves vocatis me Magiſter, &
Domine: & bene dicitis: ſum etenim. Si erge
ego lavi pedes veſtros, Dominus, & Magiſter: &
vos debetis alter alterius lavare pedes. Sic etiam,
poſtquam grandia miracula patravit, permi-
ſit ſe adorari Matth. 8. v. 2. à Leproſo. 9.
v. 18. à Principe. 14. v. 33. ab exiſtentibus
in navicula. I1 f. v. 2 7. à muliere Chananæa,
& alibi. Pariter de Apoſtolis inſignia mi-
racula patrantibus dicitur Act. 5§. v. 12. Ma-
gnificabat eos populus. Act. 28. v. 10. teſtatur
ipſe Paulus de Melitenſibus: Qui etiam mal-
tis honoribus nos honoraverunt. Nec tamen-
ſimilia reſpuebant Apoſtoli propter munus
Apoſtolatůs. Denique non tantùm Sum-
mi, ſed & Sanctiſſimi Pontifices, Epiſcopf,
Prælati ſine ullo humilitatis heroicæ præju-
dicio omnimodis urſerunt honorem ſuis of-
ficiis debitum: ergo humilitati Perfecto-
rum non repugnat honor miniſterio, .
Cul⸗

. De Notis Specialibus Temperantiæ &. 267
un n cuicunque dignirati debitus. Hic tamen-.
ed caveant quidam glorioſi, ne dum urgent ho-
norem officio debitum, potiùs venentur ho-

miia norem perſonalem, vanâmve gloriam..
honeon Omnes enim ſtringit exemplum, & paricas
numsen altiſſima à S. Bernardo inculcata in floribus
hunlst cap. 10 3ů,. Clamat Chriſtus; Diſcite à me &.
lls,pen obſeere proinde, & plurimum rogo Fratres, zon
1nt patiamini ſine cauſa tam pretieſum exemplar vobis
,indi exhibitum eſſe; confortamini, & ſtaudete humili-
Chritu⸗ tati. Quid enim magis indignum, aut deteſt an-
AMgirl dum, quàm ut videns DEIUIAM Cæli parvulum
. K factum, ultra apponat bomo magnificare ſe ſuper
tike terram.
Deeti His ita prælibatis probatur ulteriùs, al. 281
Ne ſignatus num 277. genuinus heroicæ humi-
Lenni, litatis character. Nam dum dixi: Heroica
exliai bumilitas in eo conſiſtit, quba quis ex ſingulari
eChnun Spiritus S. inſt incta prompiè & adslectabiliter con-
lgir H temnat omnem propriam ſui excellentiam reſpedtu

cujuscunque circumſtantiæ & . etiam dixi: He-
1 n roicè humilis debet ſe, & omnia ſua con-
iglun temnere: omni favore tam hominum, quàm
Neeune DEI indignum credere: contumelias lu-
crum putare: irriſionibus, contemptui &

,19.
1 1l)⸗

o
i lannis quorumcunque ſe ſeopum & metam
8, liſe ponere: oblatos honores, dignitatésve ſtu-
diosè & ſincerè declinare; imò dolere cor-
crſ, dintimè, ſi ratione ſuæ perſonæ honoretur:
eih hæc omnia non tantùm coram hominibus;

ero ſed & propria conſcientia, ac ipio DEO (dai
flia inti⸗

268 Diſtinttio II. Quaſtio IIl. ſ. IV.

intima cordis penetrat) tam rarum firmum-

que habere, ut penitus credat, ſe nec poſſe,
nec debere aliter tractari: atqui communis
humilitas; & gratia ordinaris hos actus (præ-
cipuè delectabiliter ac promptè) nec ſug-
gerit, nec elicit, ſed multum ratiocinio hu-
mano relinquit: ergo humilitas heroica ex
altiori principio, & regulis æternæ veritatis,
Timore, ac Conſilio Divino, absque humana
prudentia omnem ſui excellentiam contem-
nit.
282 Dices. Omnis virtus debet conſiſtere in
medio: fed humilitas heroica ſic explicata
non conlſiſteret in medio, ſed potiùs deoli-

naret ad extremum; dum omnem etiam

convenientem & licitum honorem reſpuit:
ergo humilitas heroica non eſt virtus, vel
ſaltem non eſt bene explicara. Reſp. neg.
min. quia heroicè humilis perfectiſſimè co-
gnolcit, quanta ſit hominis miſeria, tam pro-
pter ſua peccata, quàm propter inclinatio-
nes ad illa; dum videt, hominem à potiori
occupari circa terrena, & negligere cœle-
ſtia: in Divinis cœcutire, & ſapere caduca:
languere in virtutibus, & ardere in vitiis;
dum videt intellectum erroribus, volunta-
tem malis affectibus, & appetitum pravis
paſſionibus plenum, DEOque rebellem;
hæc verò omnia perfecte humilis fundatè
ſibi applicat, & ita ſubiumit: atqui indivi-
duum tam deſpicabile, quale ego ſum, non
de-

debe
dign

eſt:

per
3 0
tegn
coll⸗
ita u
30 l
Virtn
tenelt
geler
ſe3
l G
ribus .
gignif
rum
Dihil
ſerva
Dter
quen

ucel
foru⸗
tit al⸗
najor.
hari,
cit ſe
timg
danem
wim

.y. De Notis Specialibns Temperantis & . 269

mfrmir debet tractari honorificè, ſed juxta Gradum
neeh dignitatis, aut viliratis, quæ maxima in me
comm eſt: ergo mihi non quadrat ullus honor, &
dusn per conſequens humilitas heroica reſpuen-
)eeſh dô omnem honorem tenet medium juxta-
ocinh regulas, & exemplum Chriſti. Conf. In
hetcit Ccollatione honorum debet ſervari juſtitia;
Everti ita ut digniori major exhibeatur honor: er-
ehumm g0 ſi quis in ſe nullam dignitatem reperit-,
,conmen virtuosè reſpuit omnem honorem, & æ quâ
tenet medium, ac alius, qui alteri digniori
lſterer defert honorem. Nam àùt habet Scotus 3.
exlieat diſt. 36. quaſt. unic. N. Præterea magnanimi-
decl. 1as & c. Magnanimu; digniſicat ſe magnis hono-
ribus: humilis autem (intellige communis)

N eam. iba .
W dignificat ſe parvis honoribus; quia roeputat ſe pa-
ina, rum valere in oculis ſuis: ergo qui reputat ſe

Neſ N nihil valere, nullum admittit honorem, &
ſer vat proportionatè medium, ſicut qui pro-

ne ſ . LE gen.
ome Pter aliquam dignitatem admittit licitum
7 ſono⸗ uemdam honorem.
eli Excellentia humilitatis practicè magis re-289
i) lucebit ex iis, quæ tradit S. Bonaventura in
gere ch formul. aur. de Gradib. virt. cap. 3. Humilita-

ct . 5 . .
ere el tis altus gradus eſt, cum aliquis ſponte ſubjicit ſe

nn majori, bac eſt debita. Altior, cam ſubjicit ſe
6,W ui pari, haæc abundans eſt. Altiſſimus, ohm ſasbji-
tun cit ſe minori, hac ſuperabundans eſt. In hoc ul-
tebeen

timo gradu fuit Chriſtus, cum veniens ad or-
ſs in, danem ſubjecit ſe oanni dicens: Sine modo, ſic
u d „z decet nos adimplere omnem juſtitiam, id eſt

m, N .
lum, . hbu

270 Diſtinttio II. Quaſtio III. g. I.
humilitatem ſuperabundantem, ut dicie Gleſſa.
Item altus gradus eſt, cum aliquis habet humi-
litaten in verbis. Altior, cùm in fabtit. Alsihſi-
mus, oum babet humilitatem in coras z ibi enim
eſt virtus, ſed non in verbis, vel faltis; gqnan-
doque enim eſt, qui ſe nequiter bumiliat verbis,
vel fabtis, vel geſtibus, vel veſtitn, vel inceſſu.
Chriſtus verd fuit humilis corde, càm diceret:
Diſeite à me & . Hamilis in verhis, cum dice-
ret: Ego ſum vermis, & non homo. Et,
mea doctrina non eſt mea. Et, verba, quæ
ego loquer, à meipſo non loquor. Humi.
lit in fabtis, oum ſe inclinavit ante pedes Apo-

ſteloram in lotura. Item altus gradas humili-

tatii eſt, humiliare ſe propter magnitudinem &
malsitudinens defectaum, juxta illad Prophetæ.
Huamiliatio tus in medio tui Mich. 6. Id ℳ.,
materia bimiliationis fit in corde, ſeilicet defe-
tus ssi. Altior eſt, bamziliare ſe propten abundan-
tian virtutum, & donorum ſpiritnalium; ſicut
arbos nobilis inclinatur ex abundantia fruttanm.
Unde dicitur Eccl. 3. Quantò major es, humi-
lia te in omaibus. Altiſſimus, propter imita-
tionenz exempli humilitatis Chriſti. Item altus
gradus eſt humiliare ſe de emnibus malis commiſ-
fis. Akior, de owmnibus benis om ſſis. Adbus al-
rtior de omnibus deturpatis. Altiſſprus, de om-
nibus bonis in vacuum perceptis. Me ordo ſumi-
tur ex raritate; quanto enim gradus eſt majer,
tantò virtus eſt altior. In nullo iſtorum fuit
Chriſtas quis nibil mali cowmiſit, nihil boni
. omi⸗

De
mißt,
uum †
tam vi
D6517.
aabag
cuſtodi
noltri
norari
. ſaco
eblayit
ſponte.
reniſien
d cob
lni can.
Linrer
conten.
ad mer
Ulti
Callita
ordinat
Comm
Conju
Hon ta
Einte
ronym
nes maj
limplie
corruy
Don ſic
atniſta

. De Notis Specialibus Temperantiæ &. 271
n ehe omiſit, &s nihil boni deturpavit, nihil boni in va-
ler hent euαααaιαärοεaρt. Liem altus granus bumilitatis eſt,
„Ml ram vilem ſe repatare, Ricut verè eſt in oculis
id D 51. Altior, icut vilis eſſe potuit ceram DEO.
1, en 6 Dominus non caviſſet. Altiſſizus, ſitat vilis
zu ee SAaνρ Keri poſſet, i Dominus à tentationibus non
liſi eſtodiret. Et tales heroicè humiles fuêre-
As noltri recens Canonizati, qui, dum ſe ho-
nde norari ſenſerunt, media nocte fugerunt, &
no. H S.-Jacobus de Marchia invicta humilitate re-
tba,u Cüſavit Archi-Epiſcopatum Mediolanenſem
Mus ſponte à Reverendiſſimis Electoribus, & Se-
A reniſſimno Duce oblatum. Vide Legendas
hemi, S. Jacobi de Marchia cap. 8. S. Franciſci So-
lnen ” lani cap. 9. S. Margaritæ de Cortona cap. 8.
Drahuut & invenies, quaàm eximii fuerint ſui ipſius
16. Lontemprtores corde, ore, & opere usque
„ad meum, fors etiam tuum, ruborem.

Vliet W, 9orS.
ie IUltima Temperantiæ heroicæ pecies ſit 284
e * Caſtitas, quæ eſt Virtus moralis moderans in-
AINN

4fetur ordinatum appetitaum, ustumque venereorum..
Communiter triplex aſſeritur, Virginalis,
Conjugalis, & Vidualis, quarum quælibet
non tantùm ab actn venereo externo, ſed
& interno abſtinet; nam ut habet S. Hie-
ronym. Epiſt. ad Euſtochinm, Iſta ſunt Virgi-
4 49 nes malæ, Virgines carne, non ſpiritu. Caſtitas
⸗ e ſimpliciter talis convenire poteſt conjugatis,
4 rule corruptis, viduis, vel ſolutis pœnitentibus,
Andg, non ſic Caſtitas virginalis, hæc enim ſemel
nmm amiſſa irreparabilis eſt. Aliqui autem Do-
, N⸗ Ro⸗

lnte in
en 1
AirN

272 Diſtindtio II. Quaſtio III. ſ. W.
Gtores videntur admittere irreparabilitatem
Virginitatis quoad eſſe materiale (quod eſt
ipſa carnis, ac clauſtri virginalis integritas)
admittentes, reparabilem eſſe virginitatem,
quoad eſſe formale (quod elſt virginitatis ſer-
vandæ propoſitum) Scotus verò utramque
hanc reparabilitstem admittit per DElIM,
ſed negat tertiam. Scoti formalia ſunt hæc
4. diſt. 1. 4. 6. J. Contra iſtam conolaſionem, ubi
ita relpondet ad aliquod argumentum ex S.
Hieronym. deſumptum. Virginitas altra⸗
quodeunque abſolatum importatum per virginita-
tem, ſive ſit perfectio in mente, ſiue aiſpoſit io in
carne (quæ ſunt duæ priùs inſinuatæ repa-
rabilitates) quod totum poteſt DElIS reparare:
ultra hæç, inquam, Virginitas dicit negationem
(quæ irreparabilis eſt) quandam allus prateriti.
ſcilicet nunquam cecidiſe mente, vel carne in-
peccatum carnis, & hoc DEIUS reparare nen po-
teſt: ex quo enim actus prateriit, non poteſt DEus
facere, quin praæterierit.

287 Suppono jam pro certo, quòd quælibet

Caſtitas, ſive Virginalis, ſive Conjugalis, aut
Vidualis, poſſit eſſe heroica. Katio. quia
omnia, quæ mox requiremus ad Caſtitatem
heroicam, poteſt DEIIS dare, & homo ha-
bere. Inſuper ſtatim recenſebo exempla-
triplicis hujus Caſtitatis: ergo &c.

286 Caſtitas heroica quæcunque pro diverſi-

tate occaſionum ex variis colligi poteſt, &

quidem ſecurriſſimèe. I. Si ad cam ſervan-
dam

1
darn
deles
Polo
giloen
re C
timo
Call
Puri⸗
atten
conſi
S S
tort,
Gam m
at Nio
andemn
Nuanm,
nis ſen
W. §
drdin
nedid
term
lon
arder
lieren
Jacoh
Præte
cuſto⸗
lation
hia 40
guoti⸗
Arden

N.

diliarer
((lode
ntegtia
ginltues
itast
utramgs
er Dellt
wuotke
onen,!
Ntumdl
ar .
. Lirgint
1iſ
atk 1et
6 ſe,
Ugtien
AArum
Nel C
It
1ſuc

15
dnoglen
N Ge
CMen
Elomtn
10 elene⸗
8 Snn
hor⸗ 4

. an ſertn

ℳ

De Notis Specialibus Temperantiæ &c. 293
dam quis potiùͤs mortem, quàm veneream
delectationem admitteret; ſic S. Caſimirus
Poloniæ KRegis filius, & tot aliæ Sacræ Vir-
gines usque ad mortem perſtiterunt in amo=
re Caſtitatis. II. Si eam nec perdere velit
timore graviſſimæ alicujus infamiæ, prout
Caſtiſſimus Joſeph prævidere potens, ſe à
Putipharis uxore infamandum; maluit ùt-
attentator adulterii accuſari, in carcerem
conjici, quàm dormire cum ea Geneſ. 39.
& Suſanna Daniel. r13. III. Si potiùs patia-⸗
tur, aut ipſus ſibi inferat, doloroſam quan-
dam mutilationem, ſicut de S. Niceta nar-
rat Nicephorus Caliſt. lib. 7. cap. 1 3. Micetas
tandem oolitus inſpiratus, praciſam morſu lin-
guam, in oſeulantis ſe fatiem expuit, & libidi-
nis ſenſum ſuccedens doloris magnitudo ſuperavit.
IV. Si quis amore Caſtitatis arripiat extra-
ordinarias carnis mortificationes; ſic S. Be-
nedictus ſe in vepribus volutavit, S. Bernard.
tempore hiemali in ſtagnum aquæ gelidæ in-
ſilivit, S. P. noſter Franciſcus ſuper prunas
ardentes accubuit, S. Thomas Aquinas mu-
lierem peſſimam titione accenſo fugavit; S.
Jacobus de Marchia & S. Franciſcus Solanus
præter afctiſſimam ſenſuum externorum-
cuſtodiam, ac fugam omnimodam conver-
ſationis cum ſequiori ſexu, ſervabant jeju=
nia auſteriſſima, cilicia perpetua,; flagella-
quotidiana, vigilias continuatas, & preces
ardentiſſimas, ita ut ne, à Beatiſſima Virgine
.

274 Dikfinktio Il. Quaſtio II. H. I.
Maria in Domo Lauretana ſub ſuo Sacro vi-
ſibiliter fuerit certioratus de liberatione ab
omni turpitudine venerea; Hic verò, dum
poſt mortem ſuam à quodam Joanne Mon-
dragon incautiùs circa genua tangeretur,
retraxit pedem in ſignum illibatæ ſoæ Vir-
ginitatis, acſi adhuc viveret. Jungo duo-
bus his Seraphicis Fratribus Sororem Sera-
phicam ex tertio Ordine ejusdem S. P. Fran-
ciſci, Margaritam de Cortona elapſo anno
16. Maij à Benedicto XIII. canonizatam, quæ
tanto ſtudio per ſtupendas ſui excarnitica-
tiones perdita virginitatis compenſavit de-
cora, ut faciem & genas deturpaſſet, labia
& naſum ſibi præcidiſſet, ni ſacri modera-
toris obſtitiſſet auctoritas.

287 Circa hæc tamen, & alia recenſenda Ca

ſtitatis exempla, notandum eſt, ad hoc ut
ſint Heroico-Chriſtianag, & non tantùm--
Philoſophica, & naturalia, aut Chriſtiana
communia, requiri quoddam ſingulare Do-
num Spirits S. v. g. Sapientiæ, Conſilii, aut
Timoris Domini &c. vi cujus quis promptè, &
delectabiliter amore Caſtitatis quodcunque
periculum ſubeat. Si enim iſta non con-
currant, Caſtitas non excedit aliam com-
munem caſtitatem, nec aſſimilabit Chriſto,
nec denique erit ſolida quædam differentis
inter caſtitatem communem & heroicam-,
aut inter heroicam naturalem & Chriſtia⸗

nam. Tu, in quali Gradu Caſtitatis ſis, di
1⸗

De

Dil
tatis
der ſ⸗
ſerag
fait
allutt
dicut.
altiar
in a
cpir
Höaimn
eogi
um u
inpudie
vid, G
me gee⸗
adjuv.
Magi
pline,
provol
liture
cia ver
guibu⸗
dalen
ſanttu
ſtitat,
Altioy
citian,

der in

I. De Notis Specialibus Temperantis & . 27
o dlto Diſce ex S. Bonaventura cit. cap. 4. Caſti-288
enith zatis altas Gradus eſt Caſtitas Coningalis. Altior
verdon Vidualis. Altiſſimus Lirginalis. Hoc pates
annelw per Fruttus, qui eis debentur, ſcilicet triseſimus,
tangen ſexageſimas, centeßmut. In hoc ultimo Gradu
r erh Fuaie Chriſtus, & B. Virgo Mater ejus. Liem
ungoddd altues Gradus eſt deteſtari geſtus, & tabtus impu-
ten dA dicos. Altior deteſtari verba impudica. Adhuc
m SD altiar deteſtari volantatem, vel concupiſcentiams
daldm impadicam, ſicut Sara dixit: Nunquam con-
neman cupivi virum Tob. 3. Altiſſimns, deteſtari co-
exenmilu Lgitationem impudicam, ſient dicie Fob. Cap. 3.
eit é Pepigi fœdus cum oculis meis. Item mul-
gller iu zum quandoque perielitatur Caſtitas ex auditu
Cti voer. impudico. Magi quandoque ex viſu, aut in Da-
vid, & Senibus in Daniele cap. 13. Sed maxi-
ellentictd we quandoque ex tatcta impudico. ILem maximè
adh acdeLat ur Caſtitas, ſi homo vitat locum ſuſpebtum.
tnnin Magis vitat bomints ſuſpectos. Maltb am-
Chrln plins, i Vitat familiaritates ſieſpectas, & ea, q

ugoten provocaut familiaritates ſuſpectas, ut ſunt dulces
Ccalis bitter«, daulces ſalutationei, dulces reſpeltns, dul-
hontel cia verba, & blanda, & orebra munuſcula, de
Pate quibus Hierongm. ditit: Crebra munuſoiula, &-
mar dulces litteras, & ſudariola, & cibos praguſtatos,

alnch ſanttus amor non habet. Item alius Gradui Ca-
telin ſtitatis eſt, eſſe caſtum per munditiam carnii.
Gbeern Altior per munditiam mentis5 quia per impudi-
ſhanicn citiam mactulatur corpus & anima. Altiſſimui,
B Cui per imitatienem exempli Caſtitaius Chriſti.

atils N 5 2 .„ Con⸗

276 Diſtindtio Il. Qusſtio II. F. Ir.

289 Contra hæc, licèt certiſſima ſint, aliqua

nihilominus, apparenter fortia, objici poſſunt,
partim quòd Cafſtitas ut füc non ſit virtes,
partim, & ſpecialicer quòd Caſtitas virginalis
choro virtutum inſeri minimè queat. I.
Omnis virtus debet eſßie habitus juxta Ari-
ſtotelem 2. Ethie. cap. p. atqui Caſtitas non
eſt habitus: ergo &c. min. prob. Habitus
generatur ex frequentatis actibus: atqui
non dantur actus caſtitatis; utpote quæ
conſtit in negatione adtuum venereorum,
ſive internorum ſive externorum; ex nega-
tionibus autem non fit habitus poſitivus.
II. Caſtitas non conlſiſtit in mediocritate:
ergo non eſt virtus. Ant. prob. Abſtinen-
tia a cibo & potu ideo conüiſtit in medio-
Critate, quia admittit laltem aliquam cibi &
potũs delectationem, licet prohibeat excel-
ſum: atqui caſtitas nullam admittit carnis
delectationem: ergo &c. III. Virginitas
eſt innata cuivis homini fideli, & infdeli:
atqui virtutes non ſunt nobis innatæ à na-
tura: ergo virginitas non eſt virtus. IV.
Pro ſtatu innocentiæ virginitas non fuit-
vVirtus; urpote contraria præcepto Div.
Creſeite, & multiplicamini. Geneſ. I. v. 28. In-
ſuper etiam in Lege Moylis ſteriles eranr-
maledictæ: ergo nec in moderna Lege Chri-
ſi virg nitas eſt virtus. V. Quælibet vir⸗
tus per pœnitentiam reparari poteſt, non

ſic virginitas: ergo hæc non eſt virtus, ſed
dos

De

dosne
niſpe
per In
ſec ve
cil Tt
eſt vj
mum
ke
argur
contt
totles.
foizt
Mre
ali
DEUILA
wothe.
adl. ne
tantun
rum,
aut ve
mi pre
ee
ter ſe
ſione
trahit
Politir
teſt ſie
Rer
ſtitate
in hoc
non 50

De Motis Specialibus Temperantis & . 277

la dos naturalis. VI. Nihil virtutem deſtruit,
ſeirin niſ peccatum: atqui virginitas deſtruitur-
um per matrimonium, quod non eſt peccatum,
t i ſed verum Sacramentum juxta ipſum Con-
Ne il Trident. Seſ. 24. Can. I. ergo ſaltem non
Gter. eſt virtus Chriſtiane-Heroica, ſed ad ſum-
nn i mum naturalis, & innata.
alius n Reſp. I. Univerſaliter, quèd vis horum290
. Hii argumentorum ſerpat ùt cancer hæreticus
S: H ontra Angelicam caſtitatis virtutem, quæ
cpote I toties Diviné commendatur oraculô. Suf-
ereolin ficiat unicus textus Sap. 4. v. I. 0 qudem pul-
ereh chra eſt taſta generatio cum claritate: immor-
poſtimun talis eſt enim memoria illius; quoniam & apud
doertne: DEIIA nota eſt, & apud bowines. Et I. Ti-
. Wliet moth. 5. v. 22. Te ipſum eaſtam cultodi. Nunc
in wele ad I. neg. min. utramque, nam caſtitas non
guun chl tantum dicit negationem actuum venereo-
hbert tic rum, ſed internè & externe poſitivè imperat
mirte aut verum votum, aut ſaltem firmum ani-
I. VI HE mi propolitum abſtinendi ab illicita venerea
,An delectatione, aut actione; sicque eligibili-
janazin ter ſe determinat, & data quacunque occa-
mnd. ſione voluntas ex dictamine caſtitatis ſe re-
15 onli trahit à venereis: atqui hic eſt verus actus
zcet ö politivus: ergo ex illius frequentatione po-
1,u1 teſt fieri habitus.
erles enn Reſp. ad II. neg. ant. intellectum de ca 291
ulegthſtitate conjugali; hæc enim reſpicit medium
alhe in hoc ſeniu, quatenus quis ſua uxore uti
poteſt/ non poteſt tanquam meretrice, vel modis il-
Epinm S 3 lici-

78 Diſindtio II. Quaſtio Ill. ſ. II.
licitis excedendé⁶, aut eidem debitum con=
jugale negandé per defectum. Si verè in
ant. ſit ſermo de homine libero, eidem etiam
relinquitur medium, ſcilicet ugorem duce-
re, & ea licitè uti. Si tandem ſit ſermo in.
ant. de caſtitate virginali, tunc conc. ant.
neg. conſeq. ſunt enim quædam virturtes,
quæ nihil admittunt de objecto, circa quod
Verſantur, quia ipſum objectum bonitatis
incapax eſt. Sic juſtitia commutativa nihil
relinquit retinendum aut fruendum de jure
alieno. Caſtitas ergo virginalis unum tan-
tùuͤm extremum in objecto eligit, ſcilicet de-
fectum voluptatis; neque inchoc eſt mala,
ſed potius removet malum ſtatui virginali.

292 Reſp. ad III. Virginitatem hominibus eſ-

ſe innatam quoad eſe materiale, ſcilicet car-
nis integritatem, non autem quoad eſſe for-
male, ſeu propoſitum ſervandæ virginitatis;
hince baptizati ante uſum rationis deceden-
tes non obtinent laureolam virginitatis,
quam tamen obtinent virgines à propo-
ſito.

293 Relp. ad IV. neg. ant. adeò univerſaliter

prolatum; nam Beatiſſima V. Maria in ſtatu
innocentiæ prognata fuiſſet, & virgo per-
manſſſet; illud præceptum Div. omnes &
ſingulos homines in particulari non obligaàl-
ſet, ùt patet vel ex hoc, quòd ſofcienter-
propagato, & completo genere humano il=-
li ultimi homines non generâſtent. Ve-
rùm

D

Nüm 4
ca pre
elle v
per pe
rpta,
Pocli
eisder
Vrtue
ſ ad
Clyiß⸗
per mn,
Ai et
SMatk.
WnN Dr.
dipee⸗
korjugal
ila ver
contyra
riles ir
non ko
Comm
ni VU
geretu
finem
dicti,
erat,
Ptiſta,
kel⸗
Pnire

Male ge

N. De Notis Specialibus Temperantiæ &. 279
umen rùm quidquid ſit de hoc, in Lege Evangeli-
Avabh ca prorſus certum de fide eſt, virginitatem
demeen eſſe virtutem, nec ſine ratione; cùm enim
rem per peccatum originale natura hominis cor-
tleno?; rupta, & ad delectationes venereas multùm
cone proclivis reddita ſit, hinc eſt, quòd ille, qui
n umss essdem mente & carne ſuperat, multùm,
rcMH WVrtuosè agat, quod Scotus 4. diſt. 3 1. 4. unic.
bonum H. ad Quaſtienem & . ita deducit. Unde &
atuaenin Clriſtus ſtatum virginitatis intelligit, non tantum
m deſii per carentiam ablis, ſed cum prepoſito cantinen-
mnum tibd di jerpetube & iſtam pratulit ſtatui conjugali
licet le Math. 19. Sunt Evnuchi, qui ſe caſtrave-
d mas runt propter regnum Cœlorum, qui poteſt
SIej. Ccapere Capiat. Unde haæc caſtitas diviſa contra
adsh canjugalem dicitur habere fructum centenarium,
ſcNiene illa verb trigenarium, ſecundiem Hieronymnm-
cal ß“ contra Jovinianum. IIIa maledictio ſuper ſte⸗
7rgiutei riles inLege Moyſis nihil facit ad rem, quia
etee non fuſt in ordine gratiæ, ſed præcisè quia
tents communitas Judæorum utebatur Matrimo-
1 h ni6, ut populus Judaicus, & cultus DEl au-
geretur, & ideo qui ſterilitate affecti hunc

Gnſerlet finem propagare non poterant, erant male-
Nranle dicti, licet cæteroquin Virginitas, ſi ex DEl
inſtindu procefſit, vera virtus coram DEO

erat, ùt patet de Hieremia, Elia, Joanne Ba-

3
Gn pttiſta, ac ipfa Beatiſſima V. MARlA-
gine Reſp. ad V. diſt. ant. Quælibet virtus per294
nnato⸗ pœœnitentiam reparari poteſt, quoad eſſe for-
ir e male conc. quoad eſſe materiale, neg. anr.

n 5 4

280 Diſinktio II. Ouaſtio W. F. I.

& conſ. Sic ſi quis per prodigalitatem per. extal
didit divitias, per poœnitentiam non recu- dilede
perat illas, quæ ſunt materiale liberalitatis ſaltem
29 5 Reſp. ad VI. diſt. Maj. Nihil deſtruit vr- riturp

tutem, niſi pecçatum, ſi virtus tam natua- natur
liter, quàm moraliter, ſeu demeritoriè de cam h
ſtruitur conc. Maj. Si tantùm naturaliter de- gicas,
ſtruitur neg. Maj. poteſt autem virginitas ſi lältem
non adſit illius ſervandæ votum) præcsè Die⸗
naturaliter, & ſine peccato, deſtru', ſ virgo ſoamt
arripiat Matrimonium, illéque utatur. Ka- Hree
que ſi Caſtitati Virginali, aut Viduali, vel mnco
Conjugali accedant ſuperiùs requiſitz ad esint
virtutem heroicam, minimè illi neganck eſt iuriaſee
hæc excellentia, tenet M

de wirt
Qu ESTIO IV. Sira
De Connexione Virtutum Heroi- h

carum: Et num habentem readant otmnibe

Impeccabilem? qai un
Uohel
§. I. eſ grat
Reſolvitur Prima Difficultas. l
m

296 GCotus 3. diſt. 36. 4. unic. docet Vrtutes dem n
tam Cardinales inter ſe, quàm cum- 12, 0.
Theologicis, etiam in Gradu communi, non auun
efſe necgeffarie connexas. Id ipſum etiam ſan,
renet (extra ſolum caſum juſtificationis) de muun,
Theologicis inter ſe, In præſenti autem eſt mei
cxx

ſel. Reſolvitur Prima Diſecultas. 281

iatenge extra ſtatum quæſtionis, an DElIS alicui ſuo
n non en dilecto ſervo poſſit infundere omnes, aut
beralg ſaltem plures virtutes heroicas ſimul? Quæ-
Geſruce ritur proin an iſtæ virtutes ex intrinſeca lua
taib nam natura le coexigant, ita ut, qui unam heroi-
neronesd Cam habet, habeat & reliquas, ſeu Theolo-
turelterd gicas, ſeu Cardinales in Gradu heroico, aut
Ttgns ſaltem communi? Ad quod .
m) prrl Dico. Nulla virtus heroica ex intrinſecaa 97
l,O ſua natura coexigit aliam in Gradu heroico.
tur, I Hæc eſt conformis illi communi Scotiſta-
iduali, ê rum doctrinæ, qua tenent, nec Virtutes Mo-
eguiſt,1 rales inter ſe, nec cum Theologicis eſſe ab
egunchel intrinſeco connexas, quod quidem etiam
tenet Maſtrius 3. diſp. 7. 4. . art. I. num. 99.
de virtutibus moralibus communibus, ne-
V. Eat autem num. 106. de heroicis. Nihilo-
minus adhæreo Brancato 3. diſp. 32. art. alt.
NeH Prob. I. S Paulus loquens univerſaliter de298
relnt omnibus hominibus, etiam ipſis Apoſtolis,
qui utique heroes fuerunt, ita habet ad
Ephelſ. 4. v. 7. Unicuique autem noſtrum data
eſt gratia ſecundum menſuram denationis Chriſti,
qui ſolus habet gratiam ſine menſura, nos
Gül, autem ad menſuram Chriſto placitam. Eo-
dem modéô loquitur Doctor Gentium 1I. Cor.
12. v. 4. Diviſenes verò gratiarum ſunt, idem
autem Spiritas: Er Aiwviſiones miniſtrationum
nn ſunt, idem autem Dominus: Et diviſiones opera-
phum 8 tionum ſunt, idem vernd DEIIS. qui operatur om-
ſeanen aia in omnibus. IInienique autem datar mani-

ocet Iin
quum en
ommnnn /

282 Däitindtio II. Quaſtio IV. H. I.
Fiſtatie Spiritũs ad atilitatem. Alü quide ni per

tutun

Spiritum datur ſermo Sapientia: alii antem Ser- ſinguls

mo Sçientiæ ſerundum eundem Spiritum: alteri

fides in eedem Spiritu: alii gratia ſanitatum in
uno Spiritu: alii eperatio virtutum, alii prophe-
tia, alii diſeretio ſpiritanm, alii genera lingna-
rum, alii interpretatio Sermonum. Hac antem
omnia operatar unus, atque idem ſpiritus, divi-
dens ſingulis prout vult. Ubi nota, S. Pau-
lum non tantùm loqui de gratiis gratis da-

tis, aut de ſeptem Donis Spirituús S. ſed

etiam de ipſis virtutibus, prout Gloſſ. ord.

ſuper illa verba, Divifones gratiarum, inſinuat

his verbis. Gratias dicit ipſas virtutes à
DEO datas, ſicut fidem, ſpem, & hujusmo-
di, quarum effectus ſunt, quantum ad pro-
zimum, miniſtratio, quantum ad ſe, opera-
tio. Nota inſuper, S. Paulum de his om-
nibus æqualiter concludere his formalibus,
Dividens ſiugulis, prout vnlt, & non aliter-.
Hinc ita ſabſumo textum D. Pauli: atqui
juxta cit. Pauli textum Dona Spiritũs S. &
gratiæ gratis datæ non ſunt ita connexæ,
ut, qui habet unam, habeat, & reliquas om-
nes; Nunsquid enim omnes Apeſtoli? nuviquid
omnes Prophetæ? numquid omnes Doktoeres & .
. 29. ergo etiam virtutes non ſunt ita eon-
nexæ, ſed ſingulis datæ, prout Spiritus vult;
vel certè, ſi virtutes ex intrinſeca natura-
ſunt connexæ, & Spiritus S. tamen daret
prout ipſe vult, daret contra naturam vir-

omnes
galari
tum c(.
Pro
ſeco n
ſuo or
heroje
Drio;
perlech
ſunmon
tenper⸗
lis virt
munis ſl
1bse
ledabil
DI D
DEI 4
nulla r
neque
bentis
Unam
ſtmul:
Virtutj
Donur
ordina
Ordina
ſetur
heroic

keguiſi

ſl. Reſolvitur Prima Diſſicultas. 283

Aüiguss tutum, quod nullus admittet. Si proin in
hiagtene ſingulari quodam Servo DEl inveniantur.
tuen: de Omnes, vel plures virtutes heroicæ, hoc ſin-
ſutamn gulari DEl favori, & non intrinſecæ virtu-
di“ vum concatenationi adſcribendum eſt.
lemmiht Prob. II. Una virtus communis ab intrio⸗ 299
A ſeco non petit alias ad hoc, ut ſit virtus in
Priut ſuo ordine perfecta: ergo neque ſi evadat
te, heroica. Ant. interim ſuppono ex loco pro-
sguuze Prio; Juſtitia quippe in ſuo genere videtur
rtisS4 Perfecta, modèò exerceat voluntas actus jus
1Gole ſuum cuique tribuendi, eſto interim quis in
tn uhnn temperantiãâ impingat: idem eſt ſuò modò de
6itotes aliis virtutibus. Conl. prob. Virtus Com-
Lhnene munis fit heroica, juxta ſæpe dicta, ſi quis
a, absque ratiocinio humano, promptè, & de-
Gs lectabiliter operatur ex Gugulari quodam-
ns DEI Dono, ita ut talis dicatur quaſi Spirit“
mee SW DEI agi: atqui quando quis ſic operatur,
slumi mulla unius virtutis heroicæ eſt neceſſitas,
neque ex parte virtutis, neque ex parte ha-
huſeg bentis eam, neque ex parte DElI, ut habens
rlit „ unam heroicam, habeat omnes vel plures
incn ſimul: ergo &c. Min. prob. Non ex parte
teiſſu⸗ virtutis heroicæ; quia hoc ſingulare DEl
i/ Donum eſt ip extrinſecum, & ex ſola DEl
. ihnn ordinatione collatum; neque, ſi DEus unum
ſant ut ordinat ad unam virtutem heroicam, cen-
Sprtit ſetur ordinatus ad omnes virtutes in Gradu
heroico, sicque uni virtuti heroicæ deſunt
timen requiſita pro aliis virtutibus heroicis. Ne-
que

284 Diſtinkltio II. Quskio I. H. I.
que ex parte habentis; habens enim virtu-
tem heroicam tantùm paſſivè ſe habet in.
ordine ad hoc Donum vel ſingularem DEI

inſtin tum recipiendum; eſto adtivè ſe ha-
bere debeat in exercitio virtutis heroicæ.

Nec denique ex parte DEl conferentis hoc
ſingulare Donum; quia planè ad extra dat
nobis ſuas grgtias, pront vult, ac liberrimè;
nec etiam obligavit ſe DEUIS, ut, ſi uni det
ſingulare Donum ad Fortitudinem heroicam,

eidem etiam velit, aut debeat dare reliqua

Dona pro aliis virtutibus in Gradu heroi-
co; finis enim hujus Divini Doni eſt, aut

manifeſtatio Bonitatis Div. aut utilitas ſive

heroici, ſive aliorum: atqui hic finis obti-
neri poteſt per unam virtutem heroicam-
absque eo, quod per intrinſecam exigen-
tiam omnes aliæ, aut ſaltem plures in Gradu
heroico debeant adeſſe; ſicut eundem finem
obtinet DEIIS, ſi uni det unam gratiam gra-
tis datam, & non omnes. Si proin omnes
virtutes in Gradu heroico (quod planè ali-
quid ſingulare eſt) reperiantur in uno, hoc
ſingularem DEl beneficentiam, non autem
intrinſecam virtutum arguit exigentiam.

300 Prob. III. Multi commendantur Heroes

in una, aut altera virtute, non tamen in-
omnibus: ergo una virtus heroica non pe-
tit omnes alias in Gradu heroico; præci-
puè ſi conſtat, talem heroem revera impe-

giſe in alias virtutes. Ant. prob. ab indu-

Ctio⸗

Rione

tia, 4

deditt
adulte
dantu

virtut

bus,
Ahral
Gedee
Patien
dô de
exeml
ſohlkiter
Cpre

Qdrento

hercici
gentig,
allis,
Cont
Prias r
babner
woc
ee prot
Prix vi
li Vin
lasgue
fuſas,
tibus
venes,
dut ſi e
tamen

61 Reſolvitur Prima Dificultas. 285

en m ione. Salomon commendatur à Sapien-
Eehint ria, qui tamen impudicitiæ, & idololatriæ
Bluen qeditus erat: David à manluetudine, licet
eEE adulter, & homicida fuerit: Alii commen-
usbeid dantur quidem ſine transgeeſſione aliarum
Mtetenn virtutum, non tamen ùt heroes in omni-
denne bus, ſed in una, aut altera; ùt Elias à Zelo,
ebenn Abraham à fide, Noc ab obedientia, Joſue,
uDAHHI Gedeon, Othoniel &c. à fortitudine, Job à
nhete patientia, Joſeph à caſlitate, & ſic loquen-
dire dé de aliis, quos hucusque adduximus in
aceha exemplum: ergo, cùm in his una, alteraàve
Ont eſt, ſubſtiterit heroica (alias truſtra ſingulariter,
Ulilte⸗ &D præ aliis communiter virtuoſis commen-
efnsch darentur) virtus, ſequitur, unam virturem
nbeden heroicam, ex intrinſeca huſus virtutis exi-
eem gentia, non eſſe connexam cum omnibus
tesinc aliis.
eundenn Conf. Exemplis illorum Martyrum, quizor
ngre priùs nullas virtutes morales Chriſtianas B
iproine habuerunt, imèò in gentilismé vixerunt-,
od modò verò de repente mutantur ad heroi-
un cè&à profitendam fidem Chriſti usque ad pro-
e, n priæ vitæ contemptum; in quibus certè-
eigeniin aliæ virtutes heroicæ non apparuerunt, il-
lentube lasque omnes fuiſſe de repente cum fide in-
tie fuüſas, gratis aſſeritur; cum de aliis virtu-
ies tibus modicum ſeiant v. g. ſi eſſent ætate ju=
oco; venes, ſexu fſœmelle, educatione rudes;
relen aut ſi etiam quid ſciant de aliis virtutibus,
nobe . tamen non deprehenduntur operari ſupra⸗
6 IU⸗

30

286 Diſtintio II. Quaſtio IV. H. I.
communem aliorum modum. In his ta-
men de repente converſis, & ad fidem he-
roicè profitendam paratis admitti præterea
debent habitus Spei, & Charitatis in Gradu
communi. Nam Conc. Trid. Seſſ. 6. capy. 7.

agens de Juſtificatione dicit: aſtificatio non

eſt ſola pecsatorum remiſſio, ſed & Sanktifcatie,
& renovatio interioris bominis per voluntariam
ſuſceptionem gratiæ, & Donorum. Ubi certè non

loquitur de Donis ad virtutem heroicam re-

quiſitis. Verùm quæ ſunt hæc Dona? lo-
ſum Conc. mox ſubjungit: In Zuſtificatione
cum remiſſtone peccatorum bac owmnia ſimul acci-

pit homo per 7ES M. Chriſtum, cni inſeritur,
lidem, ſpem, & charitatem. Nam fides niſi ad

eam ſpes accedat, & charitas, neque anit perfe-
è cum Chriſto, neque corporis ejns vivnm mem-
brum effcit.
2 Objic. I. Maſt. loc. cit. Tunc virtutes in

Gradu heroico poſſidentur, quando paſſio-

nes planè ſut compreſſæ: atqui hoc con-
tingere nequit, niſi virtutes ſibi ſint invicem
aſſociatæ: ergo una virtus in Gradu heroi-
co requirit etiam alias. Reſp. neg. Maj.
contrarium ſiquidem fusè deduximus à na-
wer. 16 5. & ſeq. vide etiam aum. 178. Con-
cludo itaque cum ipſo Maſt. ibi numer. 107.
Quælibet virtus in ſua propria ſpecie poteſt
eſſe perfectiſſima, ùt ait Doctor lieter. B. in
ratione virtutis absque conjunétione ad

alias, quia cum virtus ſit virtuti extrioten
cut

ſicat u
aAlterit
ſpecie⸗
conjun
haben
Et hoc
Auantu
ſiwpli
Virtutti
ſentien
ſed non
ſt mind
Gens no
ſcminus
Obie.
Pecnd
Carding
tuti ac
intrinten
ad ant.
rtutie
nis etia
formalie
Rem, .
Ale arm
jaltitian
cunque
fortituql
as iſ
lalupere
rii;

ſel. ReſolMrur Prima Dificultas. 287
Iubhen ſcut una ſpecies alteri, una non poteſt eſſe
dfdene alteri ratio eſſendi virtutem perfectam in ſua
tti an ſpecie; - perfectio enim unius virtutis ex
tsina conjunéctione cum aliis magis eſt perfectio
G1α habentis virtutem, quàm ipfius virtutis. --
ffee Et hoc eſt, quod inquit Doctor aif. 36. J.
Sucſta tuantum ad iſtum, quod homo non dicitur
„Glems dimpliciter moralis, & bonus ſine omnibus
bicent Virtutibus moralibus, ſicut non eſt perfecte
eroem ſentiens ſimpliciter ſine omnibus ſenſibus;
Dorat ſed non eſt minùs perfectò temperatus, licèt
tα ſit minus perfectè moralis; ſicut non au-⸗
,ede diens non eſt minuùs perfecté videns, licèt
Gi iſer ſit minùs perfectè ſentiens.
furei Objic. II. Nos ipſimet agendò de Notis3 03
Specialibus virtutum Theologicarum, &
Cardinalium, non rarò attribuimus uni vir-
tuti actus aliarum virtutum: ergo ex ſua
gut intrinſeca natura ſunt ita connexæ. Reſp.
nc Wrem d ſimili 4 ib iſſt. 2
ad ant. nos ſiilia tantùm attribuiſſe uni
uun u Virtuti excitativ?è, & diſpeſitiv? quibũs termi-
— nis etiam uſi fuimus, non verò intrinſecè, &
ignae formaliter. Sic Juſtitia v. g. petit fortitudi-
Gnd nem, ut, ſi aliquis Juſtitiario velit reſiſtere,
eſ ac, ille armatus fortitudine intrepidè redigat-
ise juſtitiam ad adtum, non obſtantibs quibs-
6n, I cunque terribilibds: petunt etiam juſtitia &
biN fortitudo Chriſtiano-Heroica fidem, ut
tceſtl a Rus iſti fiant ex fine ſupernaturali: petunt
Noricr. Ninſuper charitatem, ut iſti a dus ſint meri-
ſnlinn torii; atqui hoc totum eſt per accidens,

et G ſ
4 viNp

288 Diſtinctio II. Quaſtio I. G. I. V
quælibet enim harum eſſet vera virtus, eſto lanet
aliæ abeſlſent; ſic enim de fide definitum eſt

PTri 4F virto
à Conc. Trid. Seſ. 6. Can. 28. quòd ſit vera i⸗
fides, adeôque vera virtus, eſto quis amiſiſ- dkor

ſet chatitsrem; tales tamen fidei, fortitu. tes g
diois, juſt tæ &c. actus non ſunt meritorii den

ſine charitate. Quòd autem charitas etiam “
requirat fidem, & ſpem, eſt ex ordinatione de
DEI, qui pro juſtificatione noſtra potuiſſet 1 de
ordinare lolam fidem, cum confdentia in
merita Chriſti absque aliis noſtris operibus “
(quod quidem pro moderna DEl ordinatio- Nodi
ne ſentire hæreticum eſt, non tamen pro n en
alia.) Itaque una virtus heroica tantùm hoc
petit, ut, ö fors occaſio, aut obligatio exer- . non
Cendi alias occurrat, ad illas ſit diſpoſitus, enfi
non tamén quòd una virtus heroica (idem zlien
proportionatè eſt de communi) ab intrinſe- “D

co petat plures, aut omnes alias. An enim lud
etiam defacto virtus fidei infuſæ, aut squidf. nlte

tæ in Catholico peccatore non permanet? hnend
non diſtinguit ipſum ab hærerico? ergo illa unds
fides eſt vera Virtus ſine charitate, eſto non dotelk
ſit meritoria. An enim qui ſe exercet in- 30 c.
fortitudine, etiam ſe exercat ab intrinſeco lerer
in temperantia? certè non: ergo iſtæ virtu- Aue
tes non ſunt ex exigentia intrinſeca con-
9

nexæ. 2222
304 Objic. III. S. Paulus integrum Catalo- i ne
gum virtutum adſcribit Charſtati I. Cor. 13. n
Charitas patiens eſt; benigna eſt; non amnlatar; Nan i,
n04

..
1 Fiteyel
dehiaiunt
nde lt
0 guis uni
hdel, tont
unt werſe
charituzen
ord uit
Obktn oen
conüdettt
ris Cert
Del OrCet
, tamet
tantun
Nenr
tiſer
eioln
olebſat
68. At
e, 40! D
t erun,
ieo e
Ftatteli

Reſolvitur Prima Diſſicultas. 289
non agit perperam; non inflatur & . ergo ſal-
tem Charitas habet ſibi annexas omnes alias
virtutes. Reſp. explicandé textum S. Pau-
li, quòd ſcilicet Charitas erga DEUIM, &
prozximum inclinet ad enumeratas ibi virtu-
tes, non tamen quèd illas ab intrinſeco ha-
beat ſibi annexas. Inſuper hic textus non
loquitur de Charitate heroica.
Dices. Juxta S. Gregorium lib. 21. Moral.
IUna virtus ſine alia vel nulla eſt omnino, vel mi-
nima: ergo &c. Reſp. etiam hunc textum
non loqui de virtute heroica, ſed commu-
ni. Senſus autem illius eſt; quamdiu deeſt
una virtus lub mortali requiſta, tunc alia,
eſto obtenta ſit, non eſt meritoria. Hoc
exemplificat Scotus cit. lot. Habens tempye-
rantiam moralem non meretur, ſi non concomi-
tetur bumilitas, vel ſaltem ſi oppoſßitum vitium-
inſit ei.
Inſtas. Virtus, quæ poteſt circa ultimum
finem obliquari, non eſt perfecta: atqui, niſi
omnes virtutes nt connexæ, una facillime
poteſt obliquari circa ultimum finem: er-
go &c. Reſp. neg. min. Non enim obli-

quatur virtus, ſed habens eam. Pro noſtra

denique Séntentia facit celebre didum §S.
Auguſt. lib. 2. de Sentent. gacobi cap. 7. Nos⸗
enim, & iſta Divina Sententia eſt: qua dicituy.,
qui anam viriutem habet, omnes babet; eique
nulla ineſt, cui una defuerit, ſed bominibus hos
viſum eſt, multnm 1ie ingenioßis, & Auiofß;

299 Diſlivdtie Il. Quaſio I. F. .
ſed tamen bominibus. Ege vero neſcio, quemaa-
moaum dicam.

30 5 Sequitur I. Ut aliquis ſit perfectè moralis,

debere ei ineſſe omnes virtutes, vel com-
muniter, vel heroicè, prout ſcilicet commu-
nis, vel heroicus moralis fuerit; ſicut, ut
quis ſit perfedte ſentiens, omnes ei ſenſus
ineſſe debent; ad hoc autem ut tantum ſit.
perfectè videns, non debent ei ineſſe & alii
ſenſus. II. Sicut virtus communis debet
habere annexam prudentiam, ita pariter vir-
tus heroica debet habere annexum aliquod
Donum DEl ſingulare v. g. Conſilii, Sapien-
tiæ, Timoris Domini &c.

§. II.
Reſolvitur Secunda Dificultas.

306)leo. Nulla virtus heroica, quantum⸗-
cunque perfecta, ex ſe confirmat ho-
minem in gratia, neque confert Donum per-
ſeverantiæ, neque habentem impeccabilem
reddit. Hæc eſt certiſſima, ſi non omnino
de fide.
Prob. Ex Conc. Viennenſ. contra Begui-
nas, & Beguardos, & refertur in Clement. ad
noſtrum de bareticis, qui docebant, quòd ho-⸗
mo viator poſſit ad tantam perfectionem
aſcendere, ut impeccabilis fiat: atqui hic
error eſt damnatus à Concil. ergo nulla vir-=

tus heroica reddit hominem impeccabilem,
ſed

ſoch ſol⸗
fruitiorn

golare
concel
Con
koicus
tonyin
nit. Ni
fatut i
& inten
in ſewih
yolayin
iy minhr
ctiham
atem, 1
dig, in
eho hom
ſat, tu
ſ, ne
Amo f.
Tit, n
Con
lontra
Jui rer
cand
lanate
dica ye
ingreſu
kor., p
ber peni

DEMS

ſ. I. Reſolvitur Secunda Diffcultas. 291

Ni A6 Tod ſola beatitudo æterna per viſionem, &
fruitionem DEl; eſt enim privilegium fin-
demo gulare, ſolique Virgini Beatiſſimæ creditur
delca conceſſum.
cet comm Conf. I. S. Paulus Apoſtolus fuit verè he-307
e; leu, roicus: atqui de eodem ita habet 8. Hie-
nesele ronym. in Epiſt. ad Euſtoch. de Cuſtodia Eirgi-
tantunl. zeit. Si Paulas Apoſtolus Vas electionis, & ſepa-
jnelell varus in Evangelium Cbriſti, ob carnis aculess,
nup's e E incentiva vitiorum, reprimit corpus ſaum, &
parle in ſervitutem redigit, ne aliis pradicans ipſe re-
uim aliul probus inveniatur ,„ & tamen videt aliam legem
li, ape n membris ſuis repugnantem legi mentis ſua, &
captivam ſe in legem duri peccati. Si poſt nudi-
tzatem, jejunia, Pamem, Carceres, flagella, ſuppli-
cia, in ſemetipſum reverſus exclamat; Infelix
ita⸗ ego homo, quis me liberabit de corpore mertis bu⸗
jus, tu te putas ſecurum eſſe debere. Cave qua-
1, dummm ſo, ne dicat de te DElIS: Virge Irael cæcidit.
orſtnor?x Amos . ergo, ſi §. Paulus impeccabilis non
tPomuox fuit, nec erit quicunque heroicus.
inherthit Conf. II. ex eodem S. Hieronym. ib. 2 308
dononin gontra Jovinian. ubi adducit varios heroicos,
e qui revera lapſi ſunt. David electus eſt ſo-
lele ennahm cor Domini, qui omnes ejus fecerat vo-
cCliide 4
SCmn luntates, & qui in quodam Pſalmo dixerat? Za-
in 1eke dica me DEUS, quoniam ego in innocentia mea
ne ii ingreſſus ſum, & in Domino ſterani non infir ma-
ut⸗ bor. Psſtea tent atur à diabolo, & paſt pecataum
per pœitentiam orat illud deleri, miſerere mei
cobl⸗ DEIUS. Salomon amabilis Dsmini, & cui Do-
npe T 2 Hvvij

292 Diſtinbtio II. Queſtio IV. O. II.
inus bis fuerat revelatus, quia amator mulie-
rum fuit, à Dul amore diſeelſit. Zoßas Dir
Santius in campo Mageddo à KRege ey)ptis con-
foditur, quia contra voluntatem Dhl ſe al=
ſociavit Regi Adremon contra Regem Ægy-
pti. Zoſedech Sacerdos magnus, qui tiypum geſ-
iit Salvatoris, tamen poſt Saterdotium ſordidatus
inducitur, & ſtat diabolus à dextris jus. Sa⸗

perflaum eſt de Moyſe, & Aaron ſeribere, qnod

ad aquam contradittionis offenderint DEum. - ⸗
Er cacidie Lucifer, qui mittebat ad aniverſas
atienes, & ille, qui in Paradiſo deliciarum-
erat &. Si altiſima illa ſublimitas cacidit 5
quis cadere non peſt? præcipuè cum Lucifer
tantas virtutes, & Dona habuerit: ergo
virtus heroica non confirmat habentem in
gratia, nec impeccabilem reddit, nec Do-
num perſeverantiæ confert. Sie etiam alii
heroicè virtuoli turpiter lapſi lunt, ſed ta-=
men iterum ſurrexerunt, alii autem finali-
ter in ſuo lapſu deceſſerunt. Pariter aliqui
fdem heroicè ab initio confeſſi ſunt, in pro-
greſſu tamen defecerunt, & utinam non-
etiam finaliter.
Cont. III. ex Apocal. 2. & 3. Ubi Joan-
nes Chriſti juſſa debuit Angelos Aliæ, id eſt
Epiſcopos corrigere de quibusdam pecca-
tis, ut pœnitentiam agerent. Fuerunt au-
tem illi Angeli, ſeu Epiſcopi Epheſi ipſe §.
Timoôtheus Martyr, Pergami 8. Policarpus

Martyr, Thiatiræ S. Iræneus, Sardis S. Mel-
S lito

lo Mar
dodiſhi
diciæ
care pe
Obj
gui qu
ergo ſ
tla, &
es.
ſſti eni
ſunt
toram,
Cſis or
Coenun
Hindumm
common
tum r
ſingulat
lias t
ket libe

Re. .
teiilere
neg l
COnßirn
conl.
Giſtinch
tu grat

Reſolvitur Secunda Difficultas. 293

lito Martyr, Philadelphiæ S. Quadratus vir
D doctiſſimus in confutatione infidelium, Lao-
mne diciæ S. Segaris: atqui ſi hi viri heroici pec-
e: care potuerunt, cur non & alii?
nh 1 Objic. I. Heroici aguntur piritu DEI: at-309
Begenk qui qui aguntur Spiritu DEl, ſunt ſili DEI:
e ergo ſunt impeccabiles, confirmati in gra-
GA ria, & per conſequens finaliter perſeveran-
A tes. Relſp. minorem in pluribus deficere,
rceh iſti enim, qui aguntur Spiritu DEl, tantùm
4D“, ſunt filii DEl per adoptionem, non per na-
4 turam, & conlequenter ſicut DELIIS in ali-
cujus probam poteſt modèò dare gratiam-
AAα communem, cùm tamen priùs dederit in-
unii ſtinctum ſingularem, ſic etiam tali gratiæ
Uetit communi poteſt quis reſiſtere, imò non tan-
hhenenn ram gratiæ communi, ſed etiam inſtinctui
lt, Neh ſingujari Spiritüs S. quod certiſſimum eſt,
Setinf alias talis inſtinctus ODEl ſingularis deſtrue-
Ilen, ret libertatem in viatore requiſitam.
aten Objic. II. Heroici operantur ex inſtinctu3 10
Perie DEI ſingulari: atqui huic inſtindtui nemo
Ghmké poteſt reiiſtere: ergo ſi ſemel habet talem
utm inſtinctum, non poterit deficere à bono.
Reſp. diſt. min. huic inſtinctui nemo poteſt
3 reſiſtere ex præciſa ratione virtutis heroicæ
o5 “ neg. ſi etiam adſit Donum perſeverantiæ, aut
Gen Confirmationis in gratia conc. min. & neg.
Pbefufi conl. Itaque Donum perſeverantiæ certò
Lyteikt diſtinctum eſt à quacunque virtute, aut ſita-
se tu gratiæ, prout ſatis clarè habetur in Tri-
irdd T 3 dent.

I

ter t

294 Diſtinttio II. Quaſtio V. g. II.
dent. Seſj. 6. cap. 13. & Can. 16. Inſuper-
poſſet quis habere virtutem morslem heroi-
cam, aut etiam Theologicam fidei, vel ſpei N
ſine charitate; talis autem non efſet certus
de ſua reſipiſcentia, aut perſeverantia fina-⸗ „
li: ergo poteſt deficere à bono, non obſtan- D
te fingulari DEl inſtinctu, prout jam mukti
heroici defecerunt.
311 Objic. III. Pſalm. 7. habetur: Qais reſi-
ſtet tibi? ergo cum DElls heroicum ſingu⸗
lariter ſtimulet, hic non poterit illi reſiſtere.
Reſp. I. per hoc argumentum probari ad
ſummum quòd ſi quis haberet unam, al- Ne
teramve virtutem heroicam, quòd illi non
poſſit contrarium operari; non tamen pro-
batur, quèd neque poflit operari contra-
alias virtutes, ad quas à DEO non haber D, Y
ſingularem inſtindtum. Kelp. II. tunc ne9e- –
mo poteſt reſſſtere DEO, quando operatur
ſe ſolo, ſi verò operatur eum cauſa ſecunda
libera, tunc hæc poreſt illi reſiſtere (ſtan-
te moderna lege, quèd DEIIS velit effe-.
Stus liberi arbitrii eſſe liberos) aliàs certæ 9
adiones heroicæ non efſent liberæ, non ef nponiz
ſent mefitoriæ, quod eſt hæreticum. Quas- demm
cunque ergo virtutes quis habeat, qui ſtan rari)
videat, ne cacdat. . umen

NS NS len
Dr.

1. 28S) )e 295

. ( e
Sen eseg: Töise Zee Ae eez
neſſet ce CrSX:EYAgAtEeTe LD La V. V V⸗ S

SEKSEeE 5Y5cE VDe VeZeV
A PDISIINCIIO
E

dut inn . 5 .
r: Or Miraculis.
jelim N
Uireſte WIIESTIO I.
robari . .
bums Deé Watura Miraculorum in
ud Ilino Genere.
uen G
erar) eonn. §. I. 5
wd De Momine, & Re Miraculi: Et an.
II. tune 1 debeat neceſſario eſſe Senſibile?

n Oenn . 4“
calſa ſell § Jacobus de Marchia ultra tria millia; 12
D

eſſiere (0
lis veit⸗
3) lis el
bere,ol
cutn. C

Miraculorum; nec S. Franciſcus So-
lanus (occaſione quorum duorum
noſtrorum Sandorum recèns Ca-
nonizatorum præſentes pagellas ad Eorun-
dem majorem in terris gloriam typo præpa-
beugin ravi) pauciora patravit miracula, inter quæ
Mect; tamen Roma tantùm approbavit pro au-
thenticis relata nam. 97. Miracula verò de
S. Franciſco Solano in Decreto Ejusdem Ca-
nonizationis approbata his formalibs re-
cenſentur: His itaque abundè impletis, in-

T 4 ⸗

29⁶6 Diſtindtio III. Ouaſtio I. gH. I.
fra ſeripta die Seraphico Eccleſiæ Doſor
Divo Bonaventuræ Ordinis Minorum Sacra,
& in qua idem Beatus Franciſcus Solanus aas
Superos evolavit, tria ſequentia Miracula in
tertio genere approbavit, nimirum. Pri.
mum, Kepentinæ Sanationis goannæ de Blancas
Tumore Canceroſo. Secundum, Inſtantanea Li-
berattenis Civitatis Montiliæ à Peſte. Et ter-
tium, Iaſtantanes Sanationis Franciſea Victoria!
Peſte, & Febri maligna. Propterea autem.
nec miraberis, nec Sanctos hos de minon-
bus credas, ſunt enim ſumma Minorum gbo-
ria. Et magnum vix non miraculum dike-
rim, ſi Roma vel unicum miraculum proau-
thentico de quocunque tandem inſigni Ser-
vo DEl approbet. Operæ proin pretium.-
duxi, utiliora de miraculis hic pertractare;
ut conſtet cuivis ratio, cur Roma in cauſa Ca-
nonizationis adeò diſtrictô examinet, & tam
parcè approbet præteniſa miracula: ut &
hæreticis omnis dematur criminandi locus;
quaſi Romæ omnia ſtatim pro miraculis ap-
probentur, aut vendantor.

313 Quod attinet nomen Miraculum, hoc re-

vera nec novitium, nec à Papa primùm in-
ventum eſt, ſed in ipio V. T. ſæpius inveni-
tur, & quidem, ùt vult Brancatus Tom. 4. de
Sye, Charitate & e. diſp. 20. art. I-decies; Veri-
ſimiius autem hoc nomen Miraculum tan-
tùm novies deprehenditur, nec enim in ipſo
Brancato, nec in Concordantiis Bibhorpm
02

Del

locot
Venire p
V. 10. d.
ſai.21.
,,
ratulum
damint
tantibe
mum, 8
hundin
muni)
Mlo
tamen
mrn beſt
hatur, 4
fuente, .
12. ca.
ducitm
cem vi⸗
velcit,
bolutn
Vocat
elto mi
ſa atra
Exrod n.
Magus
lonius
fum Ren
lio Chn

6.1.
eſie Dodon
norbimdien
1 dolandt
1 Mktacbh
mirum di
81 du blaut
yPartol
iſe i
ſes fi
terer aten
05 e mid
Moorumg
tghlum aie
Clam pren
inigi
roin rehmn
ertken
pa incalili
wine din
racnkE
ninanciken
mitaclle,

en, hon
2 prinni
Epis en
tus m ,
gecies l
rniul D
enin inſ
5 Enin⸗

De Nomine, & Re Miraculi: & c. 297
locum decimum ultra ſequentes novem in-
venire potui, ſcilicet Exod. I1. v. 7. Nam. 26.
v. 10. 1. Reg. I4. v. 1 5. & v. 16. Fo 33. v. 7.
Iſai 2 1. V. 4. & Cap. 29. V. 14 Jerem. 23. v. 32.
& cap. 44. v. 12. Si nudum hoc nomen Mi-
raculum inſpicis, ſignifieat tibi fa tum quod-
dam inſuetum, dignum admiratione in no-
tantibus tale miraculum, à quocunque de-
mum, & quocunque modo fiat. Sic ſeptem
mundi mirabilia communi vocabulo ſeptem
mundi Miracula vocamus. Imò S. Auguſt.
lib. 10. de Civ. cCap: 16. appellat miracula, quæ
tamen ope dæmonis patrata ſunt, v. g. qud
Virgo veſt alis, de cuins corruptione quaſtio Verte-
batur, aquam impleto cribro de Vberi neque pre-

Ruaente, abſtulit controverſiam. Idem Sandus

I. 2. cap. 14, ſcrutatur arcana naturæ, & ad-
ducit mirandam Magnetis virtutem, ac cal-
cem vivam, quam ſi aquâ perfuderis, fer-
velſcit, & ſi oleò perfuderis, quod tâmen pa-
bulum eſt ignis, non ferveſcit, hôcque Aug.
vocat Miraculum, quia admirationem parit,
eſto miraculum non ſit. Similia portento-
ſa patrârunt ope dæmonis Magi Pharaonis
Exod. 7. excepto hoc, quod non potuerint
Ciniphes educere: patrârunt etiam Simon
Magus Asct. 8. Barieſa Magus Act. 13. Apol-
lonius Tianæus juxta Annales Baronii ab An-
no 56. usque ad 99. Zoroaſter Badriano-
rum Rex. Praæſtigioſa hæc ars in Mizriam
Slio Cham, nepote Noe coœpit, à quo poſtea
T 5 Sa-

298 Diſtintio IIl. Quaſtio I. H. J.
Sacerdotes tam Ægyptiorum, & Babylonio-
rum, quàm bPerſarum magiam didicerunt;
eæ Clem. lib. 4. recognitionum, ac integra re-
gna, & provincias per ſua falſa, & diabolica
ſigna dementârunr. De his autem falſis
ſignis, & miraculis hic non agimus, ſed de
veris.

314 Verum proin Miraculum definiunt aliqui

cum Bart. Tra&t. de Teſtib. nam. 57. quod ſi ſit
id, enjus effettus manifeſtas, canſa verb incogni-
ta K; hôc ipiò enim quòd effectus coram.
videatur, cauſa verò lateat, rapiuntur homi-
nes in admirationem, & atteſtationem pro
miraculo. Hæc tamen definitio in inte-
grum non tradit naturam miraculi, niſi ul-
tima ejus verba, eanſa verb incegnita eſt, Cau-
tè exponas ſic, quòd tota naturæ vis non.-
ſufficiat ad detegendam effectûs cauſam;
de multis ſiquidem effeétus conſtat, & cau-
ſa ignoratur, anne propterea ſtrictè dicta-
miracula dicenda ſunt? v. g. quòd in aquis
Salisburgenſibus Gaſtaneis Hores emarcidi
refloreſcant: quèd alius fons facem extin-
cGtam reaccendat, licèt accenſam extinguat
ſicut alii fontes: quôd lapis Asbeſtus, qui
proprio non fovetur igne, ſi tamen obtineat
alienum, tantæ virtutis in conſervando igne
ſit, ut extingui non queat. In his, & plu-
ribus aliis ſimilibus effectus conſtat, cauſa
autem, quæcunque afſignetur, multum, ſi
non in integrum, incognita erit; in ſpecifi-
catis

De
Catis en
tjam cu
eſſe ſalt
ervange
Meli
Delr. li
culum
tura or-
cunt,
Cleleſt
arday,
14 Crline
omnie
tß. 1.
gut p
.l8. 6
homoe
in Ccrle
& mult
Poſſunt
omnes
minori
queant
racolis.
lied on
Cula;
Creatu
rationg
gudll
In kigon
kacula;

K.l. De Nomine, & Re Miraculi: Gg.. 299

X Bepylon catis enim eff-ctus habet aliquam repugnan-
ndccenn tiam cum natura (v. g. aqua) quæ deberet
itegun eſſe ſaltem partialis cauta illius vel in con-
„Adicbhn ſervando, vel in producendo.
Wten à Meliùs naturam Miraculi explicat Martin. 315
gimc ſelt Delr. lib 2. Disquißit. Magik?, quæſt. 7. Wira-
culum ſimpliviter eſt effectus prater, & extra na-
ofucte reeræ ordinem produbtus Alii æque bene di-
7 dunt, quòd Miraculum in rigoroſa, & Ec-
,beni eß Cleliaſtica ſignificatione ſit effectus inſolitut.
us oor arduut, & mirabilis, ſupra tstius naturæ natura⸗

umu 1 ordinem immediatè aà DEO prodatctus. Quæ
ſatonenf Otnnia paucis complexus eſt Scotus Prolog.
Hitio in in quaſt. 2. ſ. de oëavo &. dicens: Miraculum

oli, iitt eſt opus proprium DEO, juxta illud Plalm. 71.
Pinf,e v. 18. Qui facit mirabiliæ ſolus. Nam nullus
nn ſö homo ex ſe, neque dæmones, neque Sanéti
ts eun 11, Cœlo, neque Angeli, imò juxta Scotum,
rid ts & multos alios, neque Chriſtus quà homo,
Etith poſſunt phyſicè patrare miracula, licet hi
enm omnes magis, aut minùs pro ſua majori, aut
ud n minori dignitate apud DEIIM intercedere
ore⸗ queant potenter pro patrandis à DEO mi-
hert raculis. Ubi tamen adverte, quòd non il-
lann iit licò omnia, quæ à ſolo DEO fiunt, fſint mira⸗
Abe 8 cula; nam quòd hic mundus à DEO ſit
Wcreatus, & gubernetur ab eo, quòèd anima
rationalis à ſolo DEO infundendé creetur,
quèd ſolus DElIS juſtificet peccatorem &c.
obſti in rigore Eccleſiaſtico non funt dicenda mi⸗

nae racula; miraculum quippe juxta meliorem
g in 16 ſui

300 Diſtinttio III. Quaſtio I. F. I.
ſui deſcriptionẽ debet eſſe effectus inſolitus,
ſeu rarus, inducens admirationem, quæ non
contingit circa omnia à ſolo DEO frequen-
ter, & ordinariè producta.
316 An porrò miraculum debeat eſſe Senſibi-
le, videtur certum ex caula finali miraculi,
ordinariè enim fit vel in confirmationem
fidei, vel in comprobationem Sanétitatis ali-
cujus inſignis ſervi DEI, vel ut homines du-
cantur in admirationem & laudem DEl, ejs-
que attributorum: atqui per inſenſibilia ho-
mines dependentes à ſenſibus communiter
nec in admirationem & laudem DEl ducun-
tur, nec fides, aut Sanctitas alicujus com-
probatur: ergo &c. Hinc vix non omnia
miracula, quæ fide credimus, Senſibilia ſunt.
317 Nihilominus certum eſt, etiam defacto
dari miracula inſenſibilia, & quæ ſola fide
cognoſcimus. Ratio deſumitur ex defini-
tione Miraculi, qubd ſit effectus inſolitus, ar-
Anus, E. mirabilis, ſupra totius naturæ natural«
ordinem immediate à DEO prodactus: atqui ali-
qui effectus inſenſibiles hos omnes chara-
Gteres habent: ergo ſunt miraculoſi. Min.
prob. ex S. Auguſt. Tract. 17. in Evang. oan.
Miraeulum majus eſt, qued DElIIS factus eſt ho-
mo, udm miracula omnia, quæ D EIIS fecit inter
bomines: atqui Verbi Carofitio, ſeu Incarna-
tio, eſt effectus prorſus inſolitus, arduus, &
ſummam admirationem cauſans, & planè in-
ſenſibilis, ſed ſola fide manifeſtatus, & credi-
tus?

D

tus: er
neceſlar
ſidem ir
lenes ſu
Charictie
nalihe⸗
ſto rel⸗
trante:
ſtolis,
noltri
tame
bent he
tetnos,
lins he

ſone ali

iracul
quadam
ſpueret
ampliki

De

De
.
claris
rſalt
Inde tr

ſnat,
totios

4 De Nomine, & Re Miraculi: &t. 301
husinſn tus: ergo miraculum non debet eſſe adeò
en e neceſſariò ſenſibile in ſe, ſed ſatis eſt, ſi per
EOfeln idem innoteſcat. Nunquid enim hoc ipſum
tenes ſuô modô de Transſubſtantiatione Ev-
teledi chariſtica: de Nativ. Chriſti, clauſtré virgi-
Alimun nali Beatiſſimæ V. M. non violaté: de Chri-
hhmmmie ſto reſurgente, lapidem ſepulchralem pene-
Enciit trante? Imò omnia miracula à Chriſto, Apo-
homi ſtolis, & à DEO in V. T. patrata reſpectu
enbhs noſtri ſenübilia non fuerunt (niſi per fidem)
enbh? & tamen vera miracula ſunt: ergo non de-
commme pent neceſſariò eſſe ſenſibilia per ſenſus ex-
pDlcè ternos. Si enim defacto DElIs vel imme-
uis an diatè per ſe, vel mediante aliqua interceſ-
nni ſione alicujus ſui grati Servi patraret aliquod
zuidlal miraculum inſenſibile, quod poſtea ex certa
eieme quadam panderetur revelatione; quis re-
ge iüt ſpueret tale miraculum? crederem: magis
tur Ath amplificaret.

1 lim, 3
inarne §. II.
u , De Diviſione, & ARqualitate Mira-
nnnen culorum.
nalii,

,Eiag fe E Miraculis, variis in Tomis, tractat. 31
5 Si, D Pignatelli, horum autem diviſionem 8
lsfe clariùs apperit Jom. 4. Conſalt. 67. Tom. §.

,ſenldan Conſult. 26. & Tom. 10. Conſult. 166. ubi hinc
1s, rini inde tres Gradus, & Claſſes miraculorum al-
Eon ſignat. Paulus Zacchias autem Romanus,

ohin totius Status Eccleſiaſtici Froto: Medice
2

302 Däitindlio II. Quaſtio I. H. II.

Generalis lib. 4. 1it. I. quaſt. z. quatuor Gra-
dus, & Claſſes Miraculorum exemplificar.
apertèà. Quisnam ergo horum aſſequen-
dus ſit, tu feras, non ego, judicium. Prima
Claſſis, ſen Gradus ſupremus miraculi, jux-
ta Pignatelli, eſt quando facultas naturæ
abſolutè excedirur, ita ut nullo cauſarum-
naturalium medio fiat, aut fieri queat effe-
Sus; ùt dum ſol aut ſtetit in Cœlo, aut re-
troceſſit. Secunda Claſſis eſt, quando ex-
ceditur natura non quidem quoad ipſum et=
fectom produetum in ſe, ſed potiùs quate-
nus effectus miraculoſus reſpicit tale ſubje-
Rum; ùt ſi mortuo reſtituatur vita, coœco
viſus; poreſt enim natura dare vitam, &
vilum, non tamen mortuo, aut cœco à na-
tura. Hinc non bene Zacchias reſuſcitatio-
nem, ſeu reſurrectionem mortuorum redu-
cit ad primam Claſſem. Tertia Claſſis mi-
rarulorum eſt quando natura exceditur-
duntaxat quoad modum, & ordinem; ut ſi
quis ſubitaneè reconvaleſcat, cùm tamen-
ordo naturæ poſcat tractum temporis, quo
humores maligni alterentur, & concoquan-
tur. Miracula primæ Claſſis poſſunt dici
contra naturam, ſecundæ Claſſis ſupra natu-
ram, tertiæ Claſſis prater naturam. Ubi ta-
men Xu contra nataram præcise facit ſenſum,
quòd natura nec quoad ſubſtantiam, nec
quoad modum, nec quoad ſubjectum poſſit
aliquid contribuere; non verò facit ſepſum,

qualſi

De

goal ven
pugnet
optime
a4 Ouuß
uoa inll
ſ. utre
nonz .
t zuten
Danlu
Miracuto
lcienchs
Snckorun
Connalibe
Imitacuu
„(audis
„»Per i
„ quod
„tur De
9) iplasr
„Vel IV
„hon t⸗
15) ſuo nt
quw cit.
Miracul
am; 8
dertiar
WWanpe
duloora
Znumn
uartan
Abus

.ll. De Diviſione, & MWqnalitate &. 303

umti quaſi verò talis effectus contradicat, aut re-
Leniin pugnet poni in rerum natura. Nam ut-
m ens optimè annotat Scotus 4. a. 10. queſt. 9. J.
um. Mü ad Quaſtionen &. Miracnlam non eſt ad illud,
niran4 οa inoludit contradiétienem. Et 2. d. 3. 4. 4.
ltas miun H. contra iſtans conoluſionem . Mirsculum
Calent mon eſt veſpeltis contraditctorierum, ad qua nulla
ident eſt potentia.
Cl uo Vaulus Zacchias cit. isc. uum. I2. quatuorj 19
,gunncht Miraculorum Claſſes QJuxta ipſum maximi
ad iem taciendas in approbatione miraculorum ad
oriscin Sanctorum Canonizationem) aſſignat his
rtes formalibs: „DEIIS ergo I. vel operatur-
Iu,s Miracula nullis mediantibûs naturalibs
enm, »Causis, & Operatur id, quod nequaquam
ttt „ Per ipſas effici boteſt; vel II. operatur-,
stelenn „quod per cas effici poteſt, ſed non opera-
uorune »rur per ipſas; vel III. operatur quidem per
10is „ipſas. non tamen ad operandum diſpoſitas5
„Vel IV. operatur per eas etiam diſpoſitas-
„non tamen de proximo, ad agendum, ſed
„ſuo nutu eas invicem conjungendé. Per
quæ cit. Author videtur omittere ſecundam
core Miraculorum Claſſem priùs à nobis aſler-
Nαν hgam; & locô illius duas poſteriores aſſignat,
ppln⸗ tertiamque Claſſem exemplificat in Naha-
ſerAN
15 is man per Jordanis aquas à lepra mundato, in
dulcoratione aquarum amararum per li-
Lhte Lgnum immiſſum in noſtræ ſalutis fſiguramg
funſiſ quartam autem Claſſem exemplificat in Leo-
eclu nibus devorantibus translatitios Samarita-
eſke nos

rn ecthin
rcinen;
chumtm
enpol

304 Diſtinltio III. Quaſtio I. H. II.
nos 4. Reg. 6. 17. Leones enim homines de-
vorare, maximé naturalis res eſt, & caulæ
ſunt Leones ad devorandum homines di-
ſpoſitæ, qui tamen ex ſpeciali DEl volunta-
te devorârunt Samaritanos illos. Ita Zac-
Chias.
320 Iſta tamen nec eliminant noſtram ſecun-
dam Miraculorum Claſſem, ùt vel intuenti

patebit; nec quartam evincunt Claſſem-
Nam ex lſolo diverſo modo operandi in
DEO, ſic, vel ſic cum creaturis, non bene

infertur nova Miraculorum Claſſis; alias
Zacchias debebit admittere Claſſem quin-
tam, ſextam, ſeptimam, & tot, quot diverſos
habet DEUS modos operandi per creatu-
ras, v. g. ſi ſint remiisè, & non ſufſficienter
diſpoſitæ, ſi ſint in contrarium diſpoſitæ, ſi
ſint ad hanc determinatè, & non ad majo-
rem diſtantiam diſpoſitæ, pro hoc loco, tem-
pore, aſtrorum influxu, pro hac circumſtan-
tia, & non pro alia diſpoſitæ. Quæ omnia
tamen non agnoſcit Zacchias, ſed ipſus poſt
explicatam ſuam primam Miraculorum Claſ-
ſem dicit: Et hbæc quoque poſſunt diſt ingui inter
ſe. Et nam. . 6. 7. 8. Miracula præter na-
turam (quæ ſunt in tertia Claſſe) tripliciter
diſtinguit. Primo propter ſingularem ex-
ceſſum; Non enim quicquam (loquitur-
Zacchias) miraculoſi habuiſſet, Ranas ali-
quot, & aliquot animalcula 5Æägyptum inkfe⸗

ſtare, aut aliquot coturnices in deſefto Iie.
ræ.

bræis
tis Rg
manna
nia tat
ob exc

preter
Divini
(ali⸗
Proph
ros ei⸗
64).2.
Unirerl
exemli
V.I. N.
Nee
mente
fert. 6
here ne
hon ta
commu
Addere
Nique
quarta
reducen
ſcut &
tirudin⸗
hegat,
Operane
Imitteng
guolibet
mitteng,

51. De Diviſione, & Mqualitate &c. 30 5
honfst præis advoldſſe, aut aliquot ex primogeni⸗-
t, Kal tis Egyptiorum una nocte ſuccubuiſſe, aut
honſis mannam tantilper de Cœlo cecidiſſe. Om-
Ofliin nia tamen hæc maximèe miraculoſa fuerunt
lih ob exceſſum. Secand' contingit miraculum
præter naturam ob obedientiam naturæ ad
dltumfee Divini Nominis invocationem, ùt quèd Ir-
Velſud GH (aliàs ad devorandos homines avidi) ad
6tCN:I Prophetæ maledictionem devorârint pue-
Opeted ros eidem Prophetæ illudentes. Reg. lib. 4.
,Non ca,. 2. Tertib, quando quid generatim, &
laſſis; 4 univerſim contingit, ùt de Aqua Zelotypiæ
ſem l exemplificant iidem Auctores, de qua in.-
t dret V. T. Naum. cap. y. Sic Zacchias.
ſet cteett Nec juvat dicere, Zacchias iſta non exj21
dent mente propria, ſed aliena Theologorum re-
nhoe fert. Contra enim eſt: ergo ſi vult inve-
ondH here novam Claſſem quartam Miraculorum,
oc bddd non tantùm debet diſſimulandé rejicere-
crcum communem Theologorum ſententiam, ſed
Qury addere rationes, quas ibi non invenio. De-
Gd nique exempla Zacchiæ pro ſua tertia, &
Culotund quarta Miraculorum Claſſe commodè quivis
AEn reducet ad noſtram tertiam Claſſem, quæ,
NApe ſicut & ſecunda, ac prima patitur ſuam la=
ſe) IGl titudinem, ut mox conſtabit, nec Zacchias
gbbte negat. Et certè, ſi propter ſolum diverſum
(ogun operandi modum in DEO cum creaturis ad-

umt mittenda eſt quarta Miraculorum Olaſſis, pro
eſgunt quolibet Miraculo alia, & alia Claſſis eſt ad-
eet mittenda. Menſuramus ergo Miraculum
8 U ex

306 Diſtinktio III. Duaſtio I. ſ. II. D
hoc, quòd, & qualiter naturæ vires ſuperet, Polae
& non ex hoc, quòd, & qualiter DElIs cum tio trin
creaturis operetur; licèt quadruplex ille quanto
operandi modus in DEO cum creaturis ne- qume
gari non queat. & leite
322 Quod attinet ſecundum hujus §. pun- fſriyi⸗
Rum, de æqualitate aut inæqualitate Mira. Chrilt
culorum, certum eſt, illa relatè ad DEUM Pm,6
omnia eſſe æqualia, nec majorem adhiber, um qu
aut requirit DEUIS potentiam ad Miraculum mcdivi,
rimæ, quàm ſecundæ Claſſis. Imò reſpe- clum elt
Qu DElI nihil eſt miracalum illlus vires in- (enim
tenſas poſtulans, ſed ad univerſa ſufficit ſus ſotalio
Omnipotentia. Hinc dicit Scotus I. d. 46. (CCà
quaæſt. un ſ. reſpondeo & . Ousnipoten: in,/ a is
ando nec eſt impotens; nec impeditui; neé pam- Aracis
tabilit. Si proin in S. Scriptura Miracula di- plum d
cantur magna, majora, ingentia, aut grandis, duos
hoc non reſpicit DEUIM, niſi exaggerativè, lethalt
ſed naturam, quatenus in uno miraculo ma- yſi, po
gis, quaàm in alio ejus exſuperatur virtus. i.
Sic enim non tantùm Miracula primæ Clal- ergon
ſis magis exſuperant naturæ vires, quàm ſe- mituræ

cundæ, aut tertiæ Claſſis, ſed etiam Miracu- Por
la ejusdem Claſſis magis excedunt naturæ perar
facultates. *“

323 Sit exemplum de Miraculis primæ Claſſis ergone
inter ſe comparatis. Nunquid magis ex- vec elt
ſupperat naturæ vires, ſolem retrocedere Dature
(Vel, ut ita dicam, retroducere) quod con-. venerol
tigit pro Ezechia, quàm eundem ſtare denn

„

li De Diviſione, & qualitate & . 307

ee Joſue præceptum? Nunquid compenetra-
esan tio trium, quatuor, aut plurium corporum-
les quantorum magis naturæ peregrina eſt,
edturddoe quàm duorum ? hanc enim natura audivit,
& ſcit ex compenetratione Chriſti, & clau-
ſtri Virginalis, lapidis ſepulchralis, ac januæ
ltatelun à Chriſto compenetratæ, dividentis inten-
a iplum, & Apoſtolos; Trium veròô, aut plu-
enache rium quantorum compenetrationem non
Mlran audivi, & credo, nec alii. Simile exem-
Inè ey plum eſt de Miraculis ſecundæ Claſſis; quan-
Swrei tò enim vita pretioſior eſt viſu, tantò reſu-
ecm ſcitatio mortui ſuperat reſtitutionem viſüs
lε Ccο à natura, vel nato quidem cum orga-
ue nis viſûs debitis, poſtea autem totaliter de-
ue ſtructis. Idem dic de auditu &c. Exem-
Morhi plum de miraculis tertiæ Claſſis ſit. Pono

Aa duos peſſimè decumbentes, unus ex febri
l lethali, alter ex eadem, & inſuper ex para-
mirtches lyũ, podagra &c. uterque ſanatur in inſtan-
ti. Quid horum tibi videtur eſſe majus?
riin :0 ergo miracula ſunt inæqualia comparata ad
uhein narturæ vires etiam in eadem Claſſe.
le i Fors dicis, in omnibus miraculis debet 324
n u⸗ operari digitus DEl, & miraculum ſecun-

dùm quod tale ſuperat naturam abſolutè:
„„ ergo non unum magis ſuperat, quàm aliud.
rie, nec eſt inæqualitas inter illa ad ſe, vel ad
di nge, naturæ vires relata. Verùm quid dicis?
ntene veneror dexteram DEl hæc operantem; ex
hoc autem non ſequitur æqualitas miracu-
den in . UI 2 lo⸗

308 Diifinètio III. Quaſtio I. H. III.
Iorum ad ſe invicem relatorum, ſicut & res
aliæ à DEO procreatæ inæ quales, & hæ illis
perfectiores, ac inter ſe inæquales ſunt..
Amabò, admitterésne hanc argumentatio-
nem? Palmus A exceditur à qualibet ſe
majori quantitate: ergo æqualiter excedi-
tur à palmo mille, centum, aut decem gra-
duum.

§. III.
De Conditionibus Miraculorum.

z2 COaditione⸗ ad verum Miraculum requi-

ſitas deducere potes ex dictis de Con-
ſummat. WMundi à num. 74. & ex dicendis in-
hac materia. Nihilominus ut prælibandé
rem magis guſtemus, laconicè tibi ex erudi-
tiſſimo Zacchia propino ſequentes octo con-
ditiones.
Prima eſt; ut conſtet, talem effectum ex-
ſuperare naturæ facultatem. Hinc vult-
præcitatus Auctor curationem Nahaman à
lepra in Jordanis aquis fuiſſe naturalem, eſto
ſupernaturaliter aquis illis collata ſit vis cu-
randi lepram. Ratio eſt, quia Keg. 4. cap. F.
v. 10. Eliſæus præcepit Nahaman: Vade, &
lavare ſepties in Jordane. Ecce ſi ipſa mun-
datio à lepra fuiſſet ſupernaturalis, in prims
ſtatim lotione contuliſſet ſanitatem, & non
debuiſſet Nahaman lavari ſepties, ut ſic na-
turali modo ipſius membra, & cCaro altera-
retur,

retor,
ut eti⸗

numen
tutis
Mirac
tione
ſordat
Del r
rate e
decn
tenti⸗
Hne,9
Cblore,
recicen
Nam,
Medico
runt:
boraſſe
tura in
Opus he
Plicare
condue
Ktros ir
hic ope
Ktruere,
ſum.
totam
Wanaſſe
lterius
rorom

De Conditionibus Miraculorum. 309

l.
ſrg retur, mundaretur, ac corroboraretur; pro-
e,Abal ut etiam in aliis naturalibus balneis certus
Gules ſun. numerus, major aut minor, juxta gradus vir-
gumenliß tutis præſcribitur ad curationem aliquam.
Pvilten Miraculum ergo hoc non erat in ipſa ſana-
iter eie tione lepræ, ſed in collatione virtutis aquis

Retng Jordanis, qua priùs deſtitutæ, jam autem
1deceng DEI virtute ad interceſſionem Eliſæi deco-
ratæ erant.
Secunda eſt; fiant miracula digit, & po. 326
tentià DEI, non machinatione Diaboli.
. Hinc, quod legitur de Veſpaſiano idolorum
lumtes cultore, quòd ſcilicet cœco vilum, & claudo
n , reddiderit greſſum; ablſolute fallum eſt.
Nam, ut habet Tacitus 1. 4. Hiſt. referens
Anet Medicos illius te is, Medici reſponde-
en emporis, edici reiponde
Drunt: Coœcum ilium, & claudum non la-
ta porſſe vera œcaitate, & claudicatione à na-
entzole tura incurabili; ut proin diaboli virtutem
opus hoc non ſuperârit. Hic enim Spiritus
neleen elt ſagaciſſimus naturæ ſcrutator, ſciens ap-
Einen plicare activa paſſivis, nocentia amovere,
en Mun, conducentis clam, aut palam per ſuos mini-
runene ſtros ingerere, & tali modo perverſſſimus
eti hic operum DEl æmulator conatur ſua ad-
ſtruere, & opera DEl deſtruere; ſed incal-
n“ fſum. Imèò Tertullian. Apoleget. Cap. 22. vult,
cel ihi⸗ totam hanc in cœco & claudo infirmitarem
Grle“ mandſie à diabolo, qui oculis unius, & tipig
ſtaten, alterius ioſidens impediebat horum mem-
s brorum uſum, idque en fine, ut videretur-
0, I 3 lana-

3760 Pifisſti III. Ousku L. S. I.
ſanare, quando deſinebat nocere. Taune
ergo tantùm credendus eſt operari digitus
DEI, quando talis effectus neque per homi-

nem, neque per naturam, neque per dæmo-
nem poni poteſt.

327 Tertia eſt; effectus miraculoſi non po-

nantùr vi verborum, hoc enim proprium.
eſt effectibus Sacramentorum; Hatrartur
quippe non rarò miracula ſine ullis orte
per impoſtionem manuum, aut Re un.
rum, & ſi aliquis infallibiliter in dererrein⸗
tis quibusdam verbis confideret, ſuper e.
ſus, & non miraculoſus toret; cùm non le-
Samus à Chriſto inſtituta certa verba, dus
vim miraculoſam habeant, exceptis formi
Sacramentorum. Vult proin Zacchias, Va⸗
racula accidere ex hominum merito. .
rùm nec hoc univerſaliter recipi potelt;
quia etiam peccatores, & injuſti parrarunc⸗
& patrare poſſunt miracula, hæc ſquicen
eſt gratia gratis data, & non gratum fac R
Si autem à juſtis fiant, Ppræcipuè quando ta
miracula adducuntur pro obtinenda Cano-
nizatione, certiſſimum eſt, debuiſſe engem.
accidiſſe ex merito hujus inſignis Servi D 3
aliàs ex tali miraculo nihil proparctur fiu
hoc determinato DElI Servo, uùt con *
num. 3 29. In peccatoribus autem habert-
DEIIS alios fines, & motiva. Vide nam. 498.

328 Quaarra eſt; Miraculum ſit Senſibile, pa-

ſe Hoc
non latens humanos ſenlus. .
tens, & “

Pplumt
raculis
Gicta ns
preſſo
tunm tan
denenli,
lol in
Rnat⸗
ſeldilis
Ckeäta.
int
icgt he
lt And
dol n
dus dr
tatend,
tan
Catho
Germ
lia Se
ey
adeſſe
guo i⸗
ſet.
ſervar
lunt,
Verè,
Poſſun
lcè 4
hon i
Cunda

H.l. De Canditionibis Miraculorum. 311
cen lIu ipſum tamen tantùm intelligi poteſt de mi-
deretgt raculis ordinarié ſué modé patratis juxta-
dicta nuvs. 316. & num. 317. An enim im-

er hon
RK preſſio quinque Sacratiſſimorum Stigma-
tum tantùm in S. Franciſco, & S. Catharina
0lol norn Senenſi, non autem in D. Paulo fuit miracu-
in prohrun loſa in hoc enim gentium Doctore illa-
ni nun Stignatizario non fuit per ſenſus externos,
ile „ſeoſoilis, & annotata, ſed tantùm per fidem
ut Reles credta. ad Galat. 6. v. 17.
ntenmm (Quinta eſt; Miraculum pro ſuo fine re. 329
inde I ſpicit honorem Dul, confirmationem fidei,
rſ aut Sinctitatis alicujus Servi DEl, præcipuè
n pol mortem fiat. Hinc S. noſter Jaco-
MR bus de Marchia diſputans cum Judæis, Pa-
in tarens, Fraticellis, aliisque hæreticis tanta,
1Zelig,

. & tam ſtupenda in confirmationem fidei
e., Catholcæ patravit miracula in noſtra etiam
ei Fematia, Hungaris, Bohemia, Polonia, Ita-
lvttid lia &c.
har i Sexta eſt; effectus miraculi debet ſtatim 330
gntunſi adeſſe, & non exſpectari tractus temporis,
e Cunti⸗ quo ipſa mtura talem effectum ponere poſ-
tiend ſet. Hæcautem conditio tantùm debet-
ebuifte ſervari in he, quæ etiam à natura fieri poſ-
nise fſunt, uti eſtrecuperatio ſanitatis. In aliis
tobe verò, quæ aoſolutè à ſolo DEO exſpectari
4 nnen poſſunt, mon nil demit miraculo. Hinc
uten M icèt 4. Reg. cay 2. v. 14. Eliſeus prima vice
TGen non diviſerit aduas Jordanis, bene verò ſe-
Senit cunda vice: licé idem Eliſeus 4. Reg. cap. 4.
ſellld⸗ U 4 non

312 Diſt indtio III. Quaſtio I. J. III.
non prima ſtatim vice à mortuis reſuſcitârè
puerum Sunamitidis, utrumque tamen era-
verum miraculum. Declaro rem aliter, &
dico: Miracula primæ, & ſecundæ Chſſis,
ſeu quæ ſunt talia quoad ipſam ſubſtaniam,
vel quoad ſubjectum non debent illico, &
in flagranti, ſed poſſunt etiam ſucceſivè.,
contingere. Sic dum Chriſtus Foan. 9 Cœ=-
co nato volebat reſtituere vilum, fect la-
tum ex ſputo, & linivit ſuper oculos ejus, & ta-
men necdum vidit cœcus, ſed dixit ei Chrl-
ſtus ulterius. Vade, lava in natatoriasSiloe:
Abiit ergo, & lavit, & venit videns. Aliud
exemplum perhibetur Zoan. 4. ubi à norte
præſervatus refertur filius Reguli. Audia-
mus totum proceſſum. Hic caùm audiſet, quia
7ESUS adveniret à Zudea in Galileas, abiit
ad eum, & rogabat, ut deſcenderet, a ſanaret
klium ejus, incipiebat enim mori. Etinſtanter
ſupplicabat Regulus: Domine deſeeide, prius-
quans mor iatur filiui ment. Dicit ei g ESUS.
Vade, filiæs tuus vivit. Ibat; & eldeſcendente
aocurrernnt ei ſervi, & nuntiaverint dicentesi
quia hlins ejus viveret. Interrogibet ergo ho-
ram ab eis, in qua melins bahueri⸗ & aiverunt
gi: .* qutia heri horà ptima reli geit eum febril.
Cognovit ergo Pater à quia illa Gra erat, in qua
diæxit ei 7 EslIS: ſilius tuus vit. Quid jam
ex his omnibus notas? nunquid quòd filius
Reguli fuerit planè moribusdus? Qood Re-
Sulus ſupplicarit Chriſto pro ſalute filii lui,
ne

ne wor

hæcrel
Non:
Pariter
liut en
faltuj
fliur u
on inte
lih,

petic:

Gixervat
lun ſehrin
Preſerpat
celſtve.
rellituta
elt per
vitai⸗
omni pr
rltis eſſe
feſſarii,
Omnia
rant, 40
Catholi
uann d
. Rcon
non
bent;
cpe, in
nizatione
nitach

I.M. De Coanditionibus Miraculerum. 313

steſſn ne moreretur? Quid autem Chriſtus ad
etumnn hæc reſpondit? dixitne? filius tuus ſanus eſt,
tem te Non: ſed fimpliciter dixit: filius tous vivit.
odr E Pariter nec ſervi nuntiaverunt Regulo: fü-
lubſtani linet zuus ſurrexit à letto: aut; filius tuus ſanus
ent ilo Factas eſt, ſed ſimpliciter nuntiaverunt, quiz
n lccelt Klius ejas viveret. Denique & ipſe Kegulus
an9 non interrogat: an filius ſuns jam ſurrexerit
lum, ſe e leéto; aut perfelcte ſanatus ſit, ſed modifica-
or zu, tè petit: qua hora melius ſe habuerit, ad quod
cirſtei! dixerunt ſervi: quia beri hora ſeptimà reliquit
uennii eum febris: ergo in hoc miraculo accidit-
ilem. “ Præſervato à morte filio KRegali ſanitas ſuc-
wbibn ceſſive. UIt autem ſanitas alicui ſucceſſivè

Wreſtituta poſſit dici miraculoſa, notandum
guli. P

n aulſeſt eſt per omnem modum, quòd de ſanitate,
Gellecß & vita infirmi, certiſſimè, evidenter, absque
, 7 omni prorſus dubio debeat à Medicis appri-
erel:

Broln me ( & non quomodocunque tantuùm) pe-
4u ritis eſſe deſperatuam. Caveant ergo Con-
Ne feſſarii, ſcioli, aut quicunque demum, dum
i 6 “omnia pro miraculis plenis buccis deplate-
Gr rant, ac veros Sanéctos, & ipſam religionem
Catholicam falsis miraculis potius maculant,
n quàm decorant.
ri Econtra miracula tertiæ Claſtis in inſtanti331
un (non quidem mathematicè) accidere de-
bent; aliàs meritò non admittuntur, præ-
.. ( cipuè in necdum canonizato ad ejus Cano-
Gaein odk nizationem per hæc qualiacunque demum-
1 hmiracula, aut beneficia impetrandam.-.
llurii U 5 Po-

verin in
rah i

314 Dickinktie UI. Ousſtio I. H. III.
Pono aliqua exempla S. Scripturæ pro Mi nial
raculis tertiæ Claſſis. Chriſtus ſanavit So- nede
crum Simonis Petri illico, quæ juxta S. Lu- racvl
cam tenebatur magnis febribus, juxta S. Mar- omn
cum autem cap. I. v. 3 I. Et accedens elevavit qud
eam apprehenſa manu ejus, & C0O N TINIUO d- ſola,
miſit eam febris, & Nl. miniſtrabat eis. Pa- ſit
riter dicitur de muliere laborante ſanguinis tjm,
profluvio: Nd. Confeſtim ſiccatus aſt fon: ſan- auten
gainis ejus. Marc. y. v. 29. Sic etiam de ſur- collat
do, & muto dicunt Evangeliſtæ: NB. Sta- o,
tim apertæ ſunt aures ejus, & ſolutum eſt vin- ſencn
eulum lingus ejus. Simile exemplum de mi- iteul
raculis tertiæ Claſſis habetur Marci 4. ubi (naren
Chriſtus ventos repreſſiſſe legitur: Item 3. (erſltn
KReg. cap. 18. 32. & 42. ubi Elias pluvias 6 nenei
Cœlis elicuit. Similia etiam reperiuntur- a ſeb
in Exodo de tenebris, bruchis, mulſcis, cotur- njn P
nicibus &c. Quæ omnia ſanè evincuut, mi- l
racula tertiæ Claſſis debere accidere ſtatin, biom a
confeſtim, non autem tardè, & morosè. ſa cert
332 Obptimèé tamen contra hæc opponitur: no
poteſt contingere, quèd in inſtanti ultimo itj
(dum natura ſuperat morbum) in termino dept
periodi, Sanctus aliquis invocetur, aut Re- (gſts
liquia applicetur, dum morbus naturaliter enin
recedit: exempla fors poſſunt eſſe in febri lum
ephimera, vel ſynocho, in lythiaſi, ſeu mor- lend
bo calculi, qui ſtatim deſinit, ſi lapis à na- cuncde
turs ejicitur: ergo eſto aliquis Sanctus in D
extremis anguſtiis fuerit invocatus, & “ negn

I. De Conditionibus Miraculorum. 33 15

al in inſtanti reparata, non tamen ex hoc be-
unt ne deducitur, quòd intercefſerit verum mi-
uadl raculuũ; cùm natura ſufficere potuerit. Keſp.
nash omnino ſic eſſe, nec enim nos volumus,
An os quòôd omnis ſanatio inſtantanea ſit miracu-
M/ loſa, ſed tantùm volumus, quòd, ut aliquid
ei! ſit miraculum in tertia Claſſe, debeat ſta-
deſgu rim, & quali in inſtanti operari; utrum
Af autem illa operatio, aut ſanatio in inſtanti
etum di collata, ſit ex viribus naturæ, aut ex mira-
2: WA culo, expertiſſimis tantùm Medicis digno-
Men ſcendum relinguimus. Indicia aliqua pro
pumdet miraculo forent, ſi nulla tunc eſſent appli-
ri cCata remedia naturalia: ſi criſis non mutâſ-
Uu: en ſet ſtatum morbi: ſi vires eſſent plenariè.-
SPun recuperatæ, ut Socrus Simonis, quæ, libera-
lepetlnn ta à febri, miniſtrabat eis. In ſanationibus
nulcen enim puréê naturalibus vires illico non re-
erincnm cuperantur. Si autem vel modicum du-
ciee,“ bium adeſſet pro ſanatione naturali, Eccle-
nort ſia certé non approbaret, præcipuè pro ali-
e qu Canonizando; licèt illud fidelium pie-
nſtint tati adhuc relinqueret. . .
nnten Septima conditio eſt; in miraculis tertiæz 33
etunn Claſſis non remaneat debilitas virium, ſi
s dh enim hæc continuet, ſignum eſt ſaltem præ-
eNen ſumptionis fundatæ, quòd miraculum non
ſs plenè conſtet. At miraculo primæ, vel ſe-
d nell cundæ Claſſis dolor, debilitas, cicatrix rema-
Sndu nens non obſtant. Patet hoc in imprefſio-
ne quinque Vulnerum Chriſti (quam inter
mi⸗

n)

316 Diſtinktio II. Quaſtio I. H. III.

miracula primæ Claſſis veneror) in cor-
pore S. P. N. Franciſci, qui vehementiſſimũ
dolorem ſenſit, atteſtante S. Bonav. in le-
gendæ cap. I3. tam ſub actuali impreſſione,
quàm poſt, viſibiliter ſemper remanentibùs
ſacratiſſimis cicatricibůs, & corpore non-
modicum debilitato. Idem ſervata propor-
tione eſt de S. Catharina Senenſi. Alia-
exempla pro miraculis ſecundæ Claſſis re-
cenſentur Marci 9. de dæmoniaco à Salva-
tore liberato, cui præcepit Chriſtus: Sarde,
E& mute ſpiritus ego pracipio tibi: Exi ab eo, &
ne amplihs introcas in eum. Et exclamans, &
multum diſcerpens eum, exiit ab eo, & factus eſt
ſicut mortuus, ita ut multi dicerent: Quia mor-
taus eſt, J ESIUIS autem tenens manum ejus,
ele vavit eum, & ſurrexit. Aliud habetur-
Marci 7. de filia Syropheniſſæ, quæ, dum
rogàâſſet Chriſtum, ut dæmonſum ejiceret
de filia ſua, tandem audivit: Vade, exiit da-
monium à filia tua. Sed quomodo? Sacer
textus dicit v. 30. Et cum abiiſſet domum ſuam,
invenit puekam jacentem ſupra lebtum, & da-
monium exiiſſe. Invenit illam necdum è le-
Go furgentem, ſed adhuc jacentem pro-
pter remanentem debilitatem. Lac. 8. re-
fertur puella à Chriſto reſuſeitata, quæ con-
tinuèò ſurrexit: Chriſtus autem jaſpt illi da-
ri maunducare. v. S. Quare hoc? niſi quia
debilis erat, & cibo confortante indigebat:
at qui hæc omnia funt vera & propria minn
cula

cole ſe
obllar
modo
ſita ad
Die
reman
Ant. e
tor in
minitr
tecele
le veni⸗
ſinpoler
raculum
luits,
otüm,
bile ir
nellome
Keiitene
Odav
nollolamm
Ulrchias
innem 1
Nperked⸗
Cuidem
nOn ſic
ſum geb
hoc ſent
miraevi
verd
mam,
tenn perf

ll De Conditionibus Miraculorum. 317

ot) d cula ſecundæ Claſſis: ergo etiam his non
ememdi obſtat remanens debilitas, aut dolor, dum-
Bon modo cæteroquin verè adſint omnia requi-
nprele ſita ad propriè dictum miraculum.
emadentd Dices. Poteſt in miraculo tertiæ Claſſis; 34
orporen remancre debilitas: ergo his nil demit-.
ran Ant. conſtat, ücut enim DEUs non tene-
enh. tur in aliis miraculis plenas confeſtim ſub-
e CA miniſirare vires, ita nec in his. Reſp. An-
aco tecedens utrumque, abſolutè loquendé, el-
riſus dn ie veriſſimum; interim tamen, ſi DEUs non
idhe ſingulariter revelaret à ſe patratum eſſe mi-
lma raculum tertiæ Claſſis cum adhæſione debi-
a litaris, Eccleſia tale miraculum non curaret
. un multùm, quia non eſſet evidenter cogno-
unum ſcibile uüt miraculum, licèt eſſet verum mi-
liud kuben raculum quoad ſe, non tamen quoad nos,
, Auj & evidentem noſtram cognitionem. .
rfomeſe Octava denique conditio eſt; opus mi-33 5
ulli raculoſum ſit undequaque perfectum. Ita
wotod Zacchias cit. lI. naum. 10. ubi etiam reſuſcita-
AG“ tionem mortui, qui illicè remoreretur, pro
lonjf imperfecto opere habet. Verùm dico, hoc

eodnt quidem ita eſſe poſſe; univerſaliter tamen
ſ emen non ſic eſt. Itaque ſudico, opus miraculo-
ſa adt ſum debere eſſe undequaque perfecdtum in

. e hoc ſenſu, quèòd nimirum in eo, quod pro
tanz, miraculo adſtruitur, non ſit defe dus, non
en h⸗ verò, quèòd miraculum ſemper quaſi ſum-
mam, & ſubſequentem, aut concomitan-
nut tem perfectionem habere debeat. Piaum
Lhropn e-

318 Diſtisétio II. Quaſtio I. H. III.
declarabunt exempla, ſive facta certiſſima.
S. jacobus de Marchia, actu concionem ha-
bens ad populum, certioratur divinitus de
orte S. Bernardini, finita proin concione
inter ardentiſſimas preces in ſua cella, ad-
vocavit iocium quemdam S Bernardini bien-
niò jam abhinc emortuum, & petit: Qui ſe
hbabet Pater meus Bernardinus? Adeſt ſocius
vocatus, & reſpondet: Feticiter regnat in Cæ-
lo. Poſthac autem ampliùs nec vocatus,
nec auditus eſt mortuus ille ſocius. In hac
quidem contingentia non conſtat, mor-
tuum illum fuiſſe reipſa ad vitam revoca-
tum; potuit enim reſponſio ejus aliâ vi, &

modé dari; nihilominus ſi S. Jacobus im-

petrâſſet à Domino veram illius reſuſcita-
tionem determinatè, & limitatè tantùm ad
hauriendam notitiam de ſtatu S. Bernardint,
& ille hâc depoſitâ iterum remortuus fuit-
ſet; quis negaret miraculum, aut oôpus DEl
perfectum? Si tamen hoc quis negaret, le-
gat ille Breviarium Romanum ad diem 7. Ma-
ji, & in quinta Lectione invenier, hoc ipſiſſi-
mum miraculum patratum eſſe à S. Stanis-
lao Polono, Epiſcopo, & Martyre: ergo non
bene dicitur adeò univerſaliter; Mortuum
Juſcitare, qui illid remoriatur, imperfectum opus
eſi; quamvis omnimodis concedam, quèd
poſſit opus imperfectum, & non miraculum
eſſe, v. g. ſi quis magus ſimili præſtigiò de-
mentaret populum; tunc autem defectus
ope-

operi
te hai
Co
alul⸗
no: Si
Verencl
Lrtqu
Vutaret
dolo
enn ade
id mu
tonkekin
ntolen
kenit,
Pklenti
Memn
endom
enort
en ar
ltenn
nan
iti⸗ in
lat,
tutio V

tüm ad

enimn
tis ad
Pls) P
tlonig
conſorn

lll De Conditionibus Miraculorum. 31 9

ertdin operis perfecti, & veri miraculi ex alio fon-
onenh te hauriretur.
Vimitise Contra illud dictum univerſale, opus mi-336
conce racaloſum ſit andequaque perfeltum, ſic repo-
celau no: Si quis laboraret morbò quòdam in-
rribe, vVerendis anterioribus, aut poſterioribus, ro-
t: garétque DECIM, aut Sanctorum aliquem;
deſt u mutaret ſibi eundem in alium æquè, aut ma-
guuil gis doloroſum, non tamen propter pudo-
weSν rem adeò moleſtum, & pudendum; nun-
, Iu quid mutatio hæc verè miraculoſa foret, ſi
ſet, confeſtim accideret? Imd ſi etiam deterio-
es ratio ſequatur poſt miraculum, huic illa nil
demit. Sic enim præſente S. Baſilio M. puer
Valentis Imperatoris convaluit, recedente

r autem S. Baſilio, & admiſſis hæreticis ad vi-
tumint dendum puerum, hic in morbum reincidit,
Berume a mortuus eſt. Demum immiſſio cæcita-
h 6 tis à Paulo in Elimam Act. 13. v. II. tantùm
vokil 1 ad tempus aliquod fuit miraculoſa. Et nance
eche ecce manus Domini ſuper te, & eris cœcus, & non
vegne 4 videns ſolem asqus ad tempus. Et confeſtim ce-
ſenſ cidit in eum caligo, E& tenebræ, & circuiens qua-
phoe rebat, qui ei manum daret: ergo etiam reſti-
ea tutio viſũs, auditûs &c. confeſtim, licet tan-
e ertl Ktum ad tempus, facta erit miraculoſa; quæ
er; “ enim diſparitas inter immiſſionem cæcita-

6 . . . „.
file tis ad tempus, & reſtitutionem viſûs ad tem-

dn půs? præcipuè ſi ex circumſtantiis invoca-

onſa tionis limitatæ pro tali tantùm tempore-
nel conformitas noſiræ cum Divina voluntate
tem

aPz

320 Difinktio III. Quasſtio I. f. III.
appareret, aut honor DEl, confirmatio fi-
dei, vel Sanctitatis contra hæreticos propa-
garetur.
337 Addo ulteriùs ut opus miraculoſum ſit-
verè perfedum, nil obeſt, ü intercedant
actus naturales, indifferentes, aut etiam re-
pugnantes, dummodo in his quaà talibus non
ponatur fiducia certa. Conſtat hoc innu-
meris miraculis ex S. Scriptura. Sic enim
Elias 3. Regum 17. ſuſcitaturus mortuum fi-
lIium viduæ Sareptanæ, expandit ſe, atque men-
Jſus eſt ſuper puerum tribus vicibis. Chriſtus
JZoan, 9. Cüraturus cccum à netivitate, fe-
cit lutum ex ſputo, & linivit lutam ſuper oculos
eins. Certè lutum non curat, ſed potius
firmat cœcitatem. Similia in S. Scriptura
invenies innumera. Sanctus etiam noſter
Joannes Capiſtranus tranſturus Viſtulam-
Huvium, poſuit pallium ſuper eum, & trans-
meavit. Quid ſechuritatis pothit Capiſtra-
no præſtare pallium? Cur non lacefſit ſu-
per aquas ſicut Chriſtus? Ideo ut magis ma-
nifeſtentur opera DEl, à quo Sancti inſpi-
rati adeò inordinata non rarèò eapprehen-
dunt mecia externa ad patranda ſumma mi-
racula, ùt ad oculum demonſtrat virga Moy-
ſis. Taliter enim honor magis apertè re⸗
dundat in DEIIM, & non in egena
elementa.

Qur-

ℳ

Mar
lanne
Oece
Hya
let de
lctt
Prelſan
ſed
brare,
tibus
ableo
ſtat in
lis 7
menti
gumet
Santin
inkern
titi obt

(0 ) * 321)
m QuESTIO II.
SProe. 2 . . .
De Miraculis in Specie.
ſunſe

erceln §. I. DZ
etoe An Liberatio Energumeni A Diaholo ſi t

lbinr Miraculum?

ene L Q) Maibus per ſequentes QQ. recenſendis3 3
Rein Miraculis claruit S. noſter jacobus de

4
u Marchia, pluribs S. noſter Franciſcus So-
H Isnus, S. Margarita de Cortona ex Tertio

n Ordine S. P. noſtri Franciſci, ſicut & B.
tie, Hyacintha de Mariloottis; invirus proin fe-
ret nemo, (G tandem Horum Confrater-
us licet indigniſſimus „ & verèe abominabilis

præſumam, eorum magnalia, non pro mea,
ſed OEl, ac Ipiorum ſlumma Gloria adum-
Ne Prare. Oppono itaque Angelos lucis (piri-
un n tibus tenebrarum, qui ſe in opaca hominum
tC. abicondunt corpora; cujus egemplum ex-
ecn ſtat in Saule r. Reg. 16. in Sars filia Kague-
rme is Tob. 3. In N. T. Mare. 3. Lac. 8. ubi fit
rct mentio de integra legione dæmonum, ener-
e gumenum, ſeu arreptitium obſidentium, ro-=
nuen gantium Chriſtum, ne illos in abyſſum ſeu
NtNNE infernum relegarer, qui etiam ſuò votéô po-
e riti obſederunt, ac bis mille porcos in ſta-
in u gnum præcipitârunt.
Quòd autem Saul, Sara, & alius 1. Cor. 5,339
à diabolo arrepti, ſeu obleſſi fuerint, Sauli

X cau⸗

6en N

322 Diſtindtis IIl. Quaſtio Il. J. I.
cauſa fuit inobedientia erga DEIUIM ; Saræ
transgreſſio Legis Divinæ de non nubendo
alienigenis; illi verò Corinthio commiſſus
inceſtus; & ſic etiam defacto maltis obſeſſis
hæc milſeria ob propria incumbit Hagitia-.
Dico, multis, quia plures moraliter, & valde
fortiter occupantur à diabolo in anima, in-
corporatio tamen (ut ita dicam) non con-
tingit, eſto cumulent flagitia flagitiis. Econ-
tra Caſſian. collat. 7. cap 27. refert, Mona-
chum Moyſen, probæ aliàs vitæ, ob ſermo-
nem aſperum in Abbatem Macarium, con-
feſtim arreptum à diabolo, & cap. 28. puel-
lam ob curioſum ſimulacri Veneris aſpeétum
ab eodem poſſeſſam. Imò & infantes non-
nunquam arripi à nequam hoc ſpiritu, ha-
bent Ang. Hieron. Greg. & apertè conſtat
ex illo Marc. 9. ubi Chriſtes ejecturus pue-
ro dæmonem quæſivit: quantum temperis eſt,
ex quo ei hoc accidit? ad quod reſpondit pa-
ter Dæmoniaci. Ab Infantia: & frequenter
sum in ignem, & in aquas miſit, ut eum perde-
ret. Sed ſi quid potes, adjuva nos, miſertus no-
ſtri. v. 21. Ideo dixit S. Hieron. in Epiſt. ad
Paulam de dormit. Bleſills. Quaid canuſa eſt, ut
ſape bimuli, trimulive materna ubera lastentes,
à damonio corripiantur ? Inviſibilia heæt inſeru-
tabili Altiſſimi judicis ſunt relinquenda. Idem
eſto judicium de adultis.
340 Quale autem ferendum eſt judicium de

expulſione demonum cx obſeſſlis corpori-

bus?

An Liberatio Energumeni & . 32 ⅜

un bus:? eſtne miraculola, an non? Res hæc
aaden diſtinguenda eſt: Vel enim ejiciuntur ex
onmis poteſtate ſolius Ordinis Exorciſtats, vel ex
imperio, oratione, jejuni6, KReliquia alicuſus
ag. Sancti in Nomine ESII Chriſti, DEl, aut
„ANe. SSS. Trinitatis? Hôc poſteriori modo ſi dæ-
ninerr mones ejiciantur, ejiectio miraculola eſt, nom
ngee priori. Supponit autem reſolutio, quod
s ben præter poteſtatem Ordinis Exorciſtats da-
Mn ta ſit hominibus alia poreſtas ſuper de'mo-
blm nes; quod quidem veriſſimum eſt, & 1pſa
un, er eyeratio virtutum à Chriſto variis collata dici
,ee poteſt. Nam Tertull lib. de Idololatria ap. 1 I.
Uedun non tantùm teſtatur, quòd parentes Laici
es. exſufflärint, & exorcizärint ſuos filios ener-
ſitfurtt gumenos, ſed idipſum 2 lib. de Corona militis
eI cαaρ II. refert à militibus in virtute Nomi-
Nunste nis JEsII factum: Surius autem in vita S.
,tenhrht⸗ Genovevæ eandem, & alii §. Anatolam, S.
onitk⸗ Hildegardem, S. Catharinam Senenſem hôc
faſun donòô operationi, virtutum inſignitas fuiſſe re-
Kien l cenſent: atqui hi, & næ omnes non exer-
ire Cuerunt poreſtatem in demones ex Ordine
i Exorciſtats, ſed ex alio dono gratis à DEO
,s collato: ergo alia præter hunc Ordinem-
ln hominibus collata eſt gratia ſuper dæmo-
u nes.
LCur ergo expulſio dæmonum ex oblſeſſis 341
corporibus ex poteſtate ſolius Ordinis Exor-
unt ciſtatũs non eſt miraculoſa? Ratio varia in
Promptu eſt; tum quia hic modus ordina-
X 2 rius,

udi
s C

324 Diſt indtio III. Ouaſtio II. GH. I.
rius, & antiquiſſimus, nec inſuetus eſt; tum
quia dæmones conteſtim non receduat, dum
Exorciſta ex libro exorcismorum adjuratio-
nes, & exercismos cum impoſitione ma-
nuum recitat, ſed non raro per plures men-
ſes iterantur exorcismi, & tamen turpis nos
ejicitur hoſpes- Hinc ſi etiam interdum-
ſequatur efte Rus, homines tamen nec adeò
mirantur, nec Exorciſtam miracula patràlſe,
dicant. Licèt proin talis expulſio dæmo-
num opus DEl dici queat, tamen non po-
teſt dici miraculum propter defe dum alia-
rum conditionum, ùt norat Brancatus tom. 4⸗
d. 20. a. 7. u. 12 5.
342 Pcontra ejedtio deæmonum ex corpori-
bus humanis imperioſa propter preces, je⸗
junia, KReliquiam alicujus Sancti in virtute
Nominis EslI miraculoſa eſt. Hæc quip-
pe expulſio gaudet omnibds veri miraculi
notis. Primè ſquidem à natura, ejusque
viribus talis effe tus minimè poni poteſt di-
recte; ſi enim phyſicè loqui velimus: Con-
Lraria contrariis curantur, dæmonibus au-
tem tanquam ſubſtantiis ſpiritualibus, no-
tum eſt, nullum materiale, corporeum, a0
phyſcum contrarium eile; debent enim.
contraria propriè talia ſub codem geners

ſtare: ergo iſte effectus directè poni nequit
à natura, homine, animali, mixto, vel ele⸗
mento; dæmones enim non præcisè ſuà, ſed

orincipaliter DEl voluntate inſcrutabili ar-
ribi⸗

’
j

L An Liberatio Energumeni. 325

sn ripiunt homines, DEO autem nulla creatu-
n ra reliſtet. Hinc Marc. 16. dixit Chriſtus:

Cſoratr In nomine meo damonia ejicient.
one N Secundèò talis de'monum expulſio eſt res 342
sn ardua, inſolita, feu rara: ergo miraculolſa.

NSun Ant. conſtat ſecundàm omnia; ficut enim
tetkdn homo ſuis viribůs contra de'monem præva-

eeE lere non poteſt, ita opus ſummè arduum,
H inſolitum, & rarum eſt, ſi aliquis Dl ſervus
de ab eô inſpiratus, ad eum preces fundens,
vo poſtea plena fide in DEUIM ſe diabolo op-
dom ponat, ei leges, & mandata ferat, eum tur-

useGh pilſiméè eſjiciat, ac in ſuo verbo vincat. Cer-
ttè hæc omnia fuerunt ardua, inſolita, & rara
e in ipfſo Chriſto: ergo etiam in alio ejus ſer-
ece vo, & vix non à potiori. Antec. habetur
Aorie Matth. 9. v. 3 ⅞. ubi poſtquam Chriſtus cu-
Hs räfſlet mutum habentem dæmonium, mira-
eses ſunt turba, dicentes: Nunquam apparnit ſic

Wr
WinIſrael. Si autem iſta res non fuiſſet ar-
. 1 . .
oc ot dua, inſueta, & rara, fruſtra miratæ fuiſſent
Aion turbæ, nec cum veritate magnificâſſent
Pomb Chriſtum dicendé: Nunquam apparuit ſie & .
uitli⸗ Similia Scripturæ teſtimonia invenies paſſim
relen Matth. 12. V. 23. & cap. 17. V. 1I 8. Lic, 4.
* v. 36. &. Totumhoc ulteriùs inde dedu-
citur, quia licèt obſleſſiones non ſint infre-

Gs quentes, ſunt tamen revera infrequentes &
eH rariſſimæ ſimiles dæmonum expulſiones per
ſoni impoſitionem mans, per verbum hominis,
X 3 oſſa,

316 Diſtinktio II. Qusſtio II. H. I.
oſa, veſtes, aut alias Reliquias: ergo præros=
gariva miraculi non eſt in his neganda.
344 Sed potiùs inter miracula ſecundæ Claſſis
liberatio obleſſi à dæmone eſt collocanda.
Miraculum enim ſecundæ Claſſis aam. 318.
diximus illud, quod eſt ſupra naturam ratio-
ne effectůs relati ad ſubjectum: atqui libe-
ratio energumeni à dæmone eſt talis: ergo
eſt miraculum ſecundæ Claſſis. Min. prob.
conditio cujuslibet hominis eſt, carere dia-
boléô ſibi inexiſtente; ſi autem ab eodem-
permittente DEO poſſideatur, tunc natura-
liter loquendò (niſi DElUIS aut per ſe, ant in-
terceſſionem alicujus Sancti miſericorditer
ſubminiſtret aliquod medium liberativum)
ſe ab iſto nequam per totum tempus vitæ
ſuæ expedire non poteſt: ergo liberatio
enurgumeni à dæmone eſt miraculum ſe-
cundæ Claſſis ratione effectůs, quem ſubje-
Ram ſibi præſtare nequit, eſto aliaàs natura
ab hoc effectu ſit libera.
345 Conf. à pari. Reſuſcitatio mortui, reſtitu-
tio viſůs, auditús &c. in CGco, aut ſurdo à
natura ſunt miracula ſecundeæ Claſſis pro-
pter effectum comparative ad fubjectum,
cui quidem ſecundum ie, & in debitis cir=

cumſtantiis natura poteſt dare vitam, viſum
auditurm, non tamen Ge sffecto, ſeilicet mor-

cuo, à natura cœco, ſurdo, aut muto &c.

atqui etiam natura dat, & dare ſolet liber-

tatem ab inexiſtente ſibi diabolo, quando
Ve-

Ddis 4
guibe

An Liberatio Energameni. 327

vVerò fres à DEO ſemel ſic ordinata eſt, ut
Re raſis homo occupetur à diabolo, natura li-
zate bertatem à diabolo ſibi inexiſtente tribuere
20O nequit: ergo ſi contingat iſta liberatio erit
Aloent miraculum ſecundæ Claſſis, ſicut priora-.
nante Denique an ergo liberationem energumeni
ant à dæmone repones in prima, an in tertia-
ge miraculorum Claſſe? Non in prima: quæ
e enim iſthanc præeminentiam ſortiuntur, de-
Mnd pent eſſe contra naturam, quoad ſubſtan-
CNrereil tiam: atqui non eſt ſic contra naturam, ho-
coden minem non habere inhabitantem in ſe dia-
ne nm bolum, ipſa enim natura quotidie oſtendit
rlezut contrarium; aliàs certè dicsre quis debe-
ſecee ret, quòd circa omnes illos homines, qui
derim nunquam à diabolo arrepti ſunt, aceiderint
deRD miracula primæ Claſſis, quod eſt falſum-:
go Ne ergo &c. Nec in tertia Claſſe reponi po-
ſricblont teſt liberatio à diabolo: quia quæ ad tertiam
gven CLlaſſem ſpectant, abſoluté per aliqua media
elasn naturalia fieri poſſunt: atqui natura non po-

teſt d'monem compeſcere, aut à ſua poſſeſ-
Nnten ſione deturbare, ut certum eſt: ergo.

aut t

lotſen Solvuntur Contraria.

tacvii A fors expulſionem dæmonis ab obſeſ-346
ſis ex omni miraculorum Claſſe depo-
ut muh nis ad effectus miræ naturæ, vel artis cum
equibusdam citatis à Paulo Zacchia lib. 2.
lo, gon X4 tit.

328 Diſtinklio III. Qusſtio II. H. II.
tit. I. quaſt. 18. quos tamen non approbat.
Quorum fundamentum poteſt efſfe I., de
Saule obſeſſo à dæmone 1. Reg. 16. refertur,
quod ex pulſatione citharæ per manus Da-
vid quietem capeſſebat ex mali ſpiritus agi-
tatione; Kecedebat enim ab es ſpirxitus malus.
v. 23. II. Aliquæ herbæ certæ, & non
quæeunque, item certa unguenta, aroma-
tica, etiam quædam immunda pellunt dæ-
monia, ut ex illo Tob.6. conſtare videtur-
quead aliqua, dum enim Tobias petiiſſet ab
Angelo; ad quid ergo cor. fel, & jecur piſcis
prodeſſent, refſpondit Angelus. Cordis eius
particulam ſi ſuper tarbenes ponas; fumus eius
sætricat omne genus damoniornm, ſive à Vire, ſive
à muliere, ita at ulira non ascedat ad ens. V. 8.
III. Magi ope naturali unius dæmonis pof-
ſunt alium ejicere, ſieut poſſunt alia malefi-
eia ope dæmonis ſolvere: ergo hæc res eſt
naturalis, & non miraeuloſa, ac fupernatu-
ralis. IV. Dæmon gaudet humore Melan-
cholico: ergo etiam coneriſtatur humore
huic contratio, v. g. ſanguine, & conſequen-
ter habet contrarium naturale, ac propter
hoc naturaliter ejici ex homine poreſt.
34 7 Nihilominus Reſp. ad I. Qued Saul
per melodiam eitharæ tantùm fuerit reto-
eillatus à Melancholia, qus ordinarièe arre-
Pti à dæmone afffigontür; ab ipſo verò ma-
1e ſpieitu Saul fuit liheratus per virtutem-
laudis DEIàA David inſimul decantatæ:
quod

guoch
vider
ducit
Lyr⸗
Mucd
Pote
nes.
Re
ſitior
conll
gume
tanns
bonez
emo
cauſa
(Rent
tſectie
Mlura
efüiie
d pri
keterd
lul ,,
Aeſerte
ker
brum
quèd
luntat
corpo⸗
Lope
ſo caj

gis, i

ll Solvuntur Contraria. 329
ren quod non oblcurè colligitur ex v. 17. Pror-
ele ld videte ergo mihi aliquem bene pſallentem, & ad-
tefeli ducite eum ad me. Ita etiam ſenrtit noſter-
ndt L-yranus, & ex eo Cornelius: Si autem
ritgg Mulicæ iſte effecdtus connataraliter adtlcribi
u mk poteſt; cur ergo defaco non fugat dæmo-
e, EH nes. 8
,rm Reſp. adII, Specificata non habent oppo- 348
lucrt ſitionem directe ad diabolum, ied fors ad
videtun conſtitutionem & temperamentum enerz
etületi Zumeni. Vel quidquid Gt de hoc, dicit Ly-
cur dld ranus; quôd illa particula cordis ſuper Car⸗
d bones fumigans fuerit ſigaum expullionis
„deæmonis faciendæ ab ipio Angelo, & non

mas ei
anß cauſa efficiens; vel quèd fuerit diſpoſitio
aleu 91 (ſieut & alia in argumento ſpecificata) a d
enondd ejectionem, dæmon enim ſumum, & alia
iin nali plura ſimilia odit; cauſa vero lué mod
ecttst efficiens fuit Angelus ex virtute D EI
bphent id principaliter agentis ; ſic enim Angelus
norell⸗ refertur pro cauſa . 3. Tune Raphaël Auge-
tur haht lus apprehendit demovinm, & religavit ilun in
conſ t deſenta ſisperioris Aigppli⸗ 3 i
Reſpaad III. Primum antecedentis mem-349 3

aed brum elle fallum; nam bene notandum eſt;
ſoii „ quèd hic loquamur de dæmonibus ex vo-
een luntate & juſſu DEI obldentibhus humana
1t en corpora; aliud eſt ſi Magi nov maleficiô,
dand & ope dæmonis ſolvunt maleficium prius,
ſit ſic enim dæmones pactu m inier unt cum Ma-
en en gis, illisque quaſ obed ientiam ſpoponde-
dee⸗ X* runt⸗

.

33 4% Diſtinktio III. Quaſtio II. gH. II.

runt. In priori autem caſu nullus Magus

expulit aut expellere poterit diabolum; cùm
enim Lac. 1I. imponeretur Chriſto, quèd in
Beelzebub principe dæ=moniorum eſiciat dæ-
monia, reſpondit. Si autem & Satanas in
ſe ipſum diviſus eſt, quomodo ſtabit regnum eius?
quaſi diceret: unus diabolus non poteſt
alium ejicere. 0
350 Reſp. ad IV. Dæmon gaudet de humore
Melancholico, quia inelinat ad varios defe-
us naturales, & morales. Admetior ver-
ba formalia ſapientiſſimi Pauli Zacchiæ lib.4.
kit. I. 4. 8. num. 32. „Idcirco dæmon hu-
„more melancholico gaudere dicitur: quia
.»li, qui eo humore exuberant, maximè ſunt
„timidi, & imaginoſi, & ſic faciliùs à dæ-
„Wone obſidentur. Adde, quod, eodem
»humore ſuperabundante, mores, quan-
„tum eſt ex hoc, mali ac deterrimi reddan-
„tur; facit enim ex ſua natura homines
„ Moroſos, invidos, avaros, obſtinatos, vin-
„ dictæ avidos, & ab omni humana chari-⸗
„ tate alienos: & has eſſe putaverim Cauſas,
„unde firmatum ſit, illum Melancholico hu-
,more gaudere, non quòd tanquam ré ſi-
„ bi ſimili eo delectetur, ut optimè decla-
„rkat Delr. lib. 2. diſqnit. mag. quaæſt. 3. ſebt. 3.
„& ex hoc etiam patet, illum non habere
„ quicquam contrarium. Hucusque Zac-
chias ſsapientiſſimps, cui nec verbum ad-
dere, vel demere audeo.
QV.

4

H
i⸗
pkon⸗
er
Elahi
entio
nd
der n
extati
66 2a9
ut vi
tie
Ext
divic
lcatmn
dunt
turqli
Du
1a d.
Surh,
hit V.
cato,

1 36( * 82 331
18 Mi

, gobt

eiickettr De Evt aſi .
Satant S
emni §. I.

nn An Ewtaſis, ſeu Raptus ſit Miraculum.

gehnn H materia prorſus delicata in variasz r
zrrſoit nos difficultatum rapiet abſtractiones,
netiat &S& initié ſtatim noſſe juvat, Exctalin & Ka-
chei prum communſter ſam ſumi pro eodem, ac
zme ex Zacchia 7.7. num. 1. ſic definiri poſſe-:
t. 4 Extaſis eſt mentis raptury, & apprehenſio, qua de-
niſet tenti omnibus externis ſenfibus erbati, & motz;
Ns ind & ipta vita viaentur carere, ita ut Vi 4
d, e vere mortui interſtingui poſſint; non rarò enim
r E extatici punguntur, uruntur, aut ali mo-
timiten dé agitantur, & tamen nolla dant doloris,
ra hin aut vitæ ſigaa. Cæterum Extafis græe, la-
bſraee tiné dicitur ſtupor, five mentis alienatio.
unmO Extaſis ſic genericè definita principaliter3 72
getinhh dividitur à Theologis in Naturalem, Diabo-
neltimm licam, & Divinam; fecundam non ſubdivi-
H dant, bene verò primam, & tertiam. Na-
opranet turaliz juyta Medicos, & in ſpecie Stepha-
ee num Khodericum Luſitanum tracz. de Aßria.
n 000 W cap. 26. alia poteſt eſſe morbida, alia ſanad=.
cgle? Biorbida dicitur, quia à morbo originem tra-
vetnn hit v. g. ſpasmo, phræneſi, pocOτιο medi-
ee. „ (Lato, his enim homines invaſi penitus im-
mori,

332 Diſtinklio II. Quaſtio III. F. I.
moti, ac quaſi inſenſibiles redduntur ad tem-
pus; alia hujus ſpecies vocatur Taciturnas
propter obſtinationem melancholici delirii;
ultima denique hujus ſpecies eſt Fanatico-
rum, ſeu de'mentium. Et hàâc ultimdâ in.
maledictionem correptum fuiſſe Nabucho-
donoſorem Dan. A4. indicat Brancatus. Ve-
rùm Fanatici juxta Zacchiam lib. 2. tit. I.
q. 18. num. 9. hi ſolum dicebantur, & nunc
etiam dici debent, qui vel ex ſupernatura-
li, vel ex naturali cauſa per vices quasdam
futura vaticinantur; vel vaticinari viden-
tur, & extra mentem rapi, quod quia in fa-
nis, hoc eſt, templis aliquibus eveniebat,
ideirco Fanatici ſunt appellati; talis autem
non fuit Nabuchodonoſor: ergo.

353 Extalis naturalis Sana dicitur, quia in ho-

mine aliàs ſano originem trahit ex vehe-
menti, & intenſa contemplatione, imagi-
natione, aut conſideratione objecti prorſus
grati, & accepti, v. g. amici, amaſiæ, aut
etiam Angeli, Beatiſſimæ V. vel DElI; non
enim omnis ſtatim extaſis, ex intenſa con-
ſideratione ſupernaturalium, ſupernatora-

lis ſemper dicenda eſt, v. g. ſi quis ſpecula-

retur ſuper iſta intenſiſſimè ob eruendam-
aliquam veritatem Scholaſticam, sfcque
mente raperetur, non illicò judicari poſſet
habuiſſe extaſin ſupernaturalem, nili aliæ

circumſtantiæ ſuadeant. Accedit alia ratie

ex ipſo modo, quo naturaliter fiant exta-
ſes;

V An Extaſis, E&. 333

ſes; nam ſi quis fixè, & dertinaciter occu-
Tuifint patur circa aliquod objectum, tune Spiri-
ſciser tus animales ſemper magis, & magis, ac de-
,finn nique vix non omnes confugiunt ad cere-
ſei brum in anteriori capitis parte, ubi viget
Wwt imaginatio, icque, dum ſenſus interni, ex-

terni, ac ipſa potentia motiva neceſſariis ad
te ſuas operationes ſpiritibus deſtituuntur, ho-
G.i mo allienatur à ſuis ſenſibus, & quò inten-
1,‚ An Gas prias Circa aliquod objectum occupa-
gerti patur, eò etiam homo, fic hærens in imagi-
est natione, perfecétiùs ſe objectum coram ha-
1r d bere exiſtimat, ac realiter videre, audire,
Gun n colloqui &c. judicat, ſicut in ſomnio; hac
Gemche fola ſervata diſparitate, quòd extaſis vigi-
lsG6 Tanti, omnaium contingat dortnienti. De-
„ nique notandum eſt, quòd in Melancholieis,
a & debiliori cerebré doratis facilior ſit exta-
tAE fſis, & magis durans; infrma enim debilis
one,m cerebri vittus non tam citò poteſt diſſipare,
Gealn & prævalere contra confluentes & conſpi-
mee ranrtes ſpiritus. Hinc ſi cerebrum debie-
DeI1 exiſtat, ſpiritus econtra fint craſſi, multi, Me-
itene lancholici, extaſis poteſt eſſe frequentior.,
ſpernitn diuturnior, ac non rarò juxta Medicos apo-
e plexiæ, ac ſpſi morti vicinior: atqui hæc
erbelii omnia poſſunt contingere circa contempla-

m,N tionem objecti ſupernaturalis: ergo circa-

.
4

d hoc etiam haberi poteſt extafis natiralis.
n, A Ac ſupernaturalem erge. & Divinam ac-3 5
ö ien cedamus extalin, quæ ideò ſic dicitur, quia
r fini, — Pro

334 Dikinktio III. Quaſtio III. J. I.
pro ſui auctore agnoſcit ipſum DEIIM, &
quidem duplici modé. Primo ſic, quando
DEUS immediate ſeipſo, & totaliter rapit-

alicuſus mentem, eò ſe non applicantem, ad

contemplandum aliquod myſterium, vel at-
tribntum Divinum, ùt feciſie creditur Pro-
phetis, Petro, Paulo, & Joanni per totam

A Pocalypſin, habuerunt ſe quippe merè pal-

ſivy- ac illorum ſenſus quaſ mortui erant.
Secundò ſic, quando DEIIS & homo ſimul
activè concurrunt, homine quidem devotè,
ac teneré contemplante aliquod DEl my-
ſterium, vel attribucum, DEO autem forti-
ter per ſpeciale auxilium (in quo diſtingui-

tur ab extali merè naturali) cor hominis

inflammante, & fuaviter à ſenhbus abalie-
nante. Et de hac agunt Theologi, relin-
quentes naturalem Medicis.

355 Loquendé jam de hac ſecunda ſuperna-

turali extaſis ſpecie, quando ſcilicet etiam.

intellectus cresturæ activè concurrit, con-

tingere poreſt, ur extaticus. I. Solùm co-
gnoſcat objectum præmeditatum, & qui-
dem necdum clarè. II. Ut cognoſcat illud
objectum evidenter, & bene clarè. III.
IUt præter objectum præmeditatum cogno-
ſcat ſimul alia; Sed quomodo iſta alia bje-
cta cognoſcet. clarè, vel obſcurè? planè IV.
prout DEO placuerit; nullus enim hic limi-
tes prælcribere tentabir. An autem in his
tribus poſterioribus cognoſcendi modis tam
ExX-

estaſs,
miracvie
locip
ciei, il
Pproban
Pfalmos
latorb
gicitur
exleſſe,
extalſi vi
aurose

tulos gei

vos it vo⸗
lacit da
120, 0. f.
lioner Don
9ol guat⸗
a rhui
gigue
Valde ee
Prol de
e e 0
Ptio, gui⸗
tatit, 4
edelati⸗
tamen

hotanch

paſſe
à ſer
vel elke

,1. . An Extaſis, & . 335
MA extaſis, quàm oſtenſio illorum obje torum
gand miraculolſa ſit? dabit num. 357. & ſiq.
tetii Incĩpio ab Extaſi ſupernaturali primæ ſpe 3 55
utent Ciei, illamque ſubſiſtere plura luculenter-
n ls Probant 3. Scripturæ teſtimonia; ſic enim
Gtire Pſalmus 30. Iz te Domine ſperavi &. intitu-
ertotn. latur Pſalmus David pro extaſßi. Pal. 67. v. 28.
wereft dicitur: lLbi beniamin adoleſteurli in mentis
tui en X ſe, ubi Lyranus dicit: David in hac
molm Extaſi vidit revelationem Raptũs Pauli, qui
nderot faturus erat de tribu Benjamin, & adoleſcen-
kl n tulus dicitur, quòd poſt omnes alios Apoſto⸗
n lort Bos ſit vocatus quaſi ultimus. Huc etiam.-
logu facit Raptus Pauli, quem ipſe recenſet 2. Cor.
ONNI 12. V. d. Veniam autem ad viſiones, & revsla-
dale ione; Domini: Scio hominem in Chriſto ante an-
D kelr. 204 quat uordecim ( Ruve in cerpore neſcio, ſive ex-
rra corpus neſcio, DEIUS ſcit) raptum hujnsmo-
ſhen di usque ad tertium cœlum & ) Hunc Raptum
valde commendat Doctor Subrtilis quaft. 2.
Prol. de o&ιavο &. Sant aliqza miracula fakta
in lege Chriſtiana, in gaibus non poteſt eſſe dece-
8 ptio, qnin ſ En nt fatta, neg quin ſint teſtimonia veri-
; tatis, quia à DEO falta, ſeilicet Raptus Pauli, &-
ooe revelatio contingentium futuroernum. Circa has
gie⸗ tamen extales à ſolo DEO provenientes:
tancode notandum eſt, quod creaturæ ſe habeant.
dk paſſivè præcisè quoad abalienationem men-
nue is aà ſenſibus, quoad ipſas viſiones autem,
mhle vel effectus conſequentes habent ſe acti-
tenh ve,

mocli in Hæ
4*

cer etan.
orrit,

Golumc

236 Diſtindtio III. Quaſtio III. G. I.
357 Hæ iplæ extales immediate à folo D EO
provenientes ſunt miraculoſæ in tertia Clal-
ſe, ſi mens tantüm à ſenſibus externis ab-
ſtrahatur; ſi verò etiam ab internis abfſirs-

Katio genericça miracunli us ſic conſtat ex hu-
jus definitione tradira zam, 315. Quèòôd au-

ſpectet ad Claſiem iecundam, facilè eſt; quia
juxta dicka n. 3 5 3. poflibilis eſt exraſis à na-
tura, dummodo quis objlecdtum fize, & perti⸗
nsciter contempletur: esgo quôd in hac
extaſi creatura ſic rapiatur, & contemple-
tur objectum absque ſua prævia gonſidera-
tione, eſt tantum centra medum naturæ,
præter cujus ordinem DElIs bic, & nunce
operatur: ergo eit miraculum tertiæ Claſ-
ſis, ſicut ſanatio à ſebri v g. Pcontra licet
à natura poilibilis ſt extafGs, non tamen na-
turaliter poſtibilis eſt in ſubietlo, ſeu crea-
tura non phantaſiante: ergo eſt miraculum
in ſecunda Claſſe, ſicut reſtitutio vilus in
cCœEο à nativitate. Probabilius etiam vide-
tur quòd DEIIS nunquam in aliquam erea-

mittere poſſet. Ratio prioris eſt; vel enim

dari objecti cogniti, vel nen? ſi poſſet;
tunc poſſer vi phantaſe, ſen memoræ,

non fuerit alienata. Si non poteſt? ad quid
ergo

hatur, ſunt miraculoſæ in ſr-cuhda Clzde.

tem prior modus ad tertiam, & poſterior

turam immilerit ſimilem extalin, licèt im-

poſſet talis extaticus ceſſante extaſ recor-

adeoque ſignum eſt quòd mens à memoria

ergo

pono

riter
quar
Es
ſed
Parar
mira
hom

pore

Hoe⸗
culol
non
hohe
Drece
rios.
Ma
adl gn
ſie gee
Carna
& a
aliqu
novo
wedi
Hirite
ſo

do f

lare

hetu

cedit
mira

ſ.l. . An Extaſis, &. 337

Oohkt ergo talis Extaſis valet? certè neque ad DEI
honorem, nec Extatici ſalutem: ergo pa-
tens riter ignum eſt, quèd DESs defa cto nun-
pis ilin quam immilerit talem Extaſin.
GO Egrales, quæ non à ſolo DEO proveniunt, 38
ſtaten ſed ad eas etiam homo ſe diſponit, & præ-
QN parat, non ſunt ſemyer miraculoſæ, licet ſint
mirabiles; quia utique mirabile eſt, videre
Dnominem vivum, qui tamen propter ſtu-

aSi porem magis conditionem mortui exhibet.
& Hoc, inquam, wirabile, at non ſemper mira-
d in culoſum eſt. Dico; non ſemper. Si ſeilicet
ten non accedat elevatio corporis in aera. Si
onden non cognoſcat aliud objectum præter à ſe
uns præmeditatum; de his enim agemus infe-
KI riuds.
ieO Manendè ergo in ſola, & ſimplici Extaſi, 39
oetae ad quam etiam homo activè concurrit, rem
“ ſic declaro. Conſderat quis Myſterium In-
carnationis, Evchariſtiæ, Paſſionis &c. una
& altera vice, ac etiam ſæpius, ut ſemper
aliquem ſaperem, & guſtum ſpiritualem ae
novum ſtimulum ad horum myſteriorum-
meditationem ſentiat, ac tandem in hoe
lpirituali otio vacans meditationi fortiter,
& ſuaviter à DEO regitur, ut per intenſam,
ac fixam ſuam contemplationem & fingu-
lare DEl auxilium à ſenſibus plenè aliene-
netur: atqui in his omnibus nullum inter-
cedit miraculum: ergo iſtæ Extaſes non ſunt
miraculoſæ. Maj. Wucdacur in Seraphica-
Do-⸗

=

1238 Diſtinktio III. Quaſtio III. ſ. I.
Doctrina D. Bonav. in libello de ſeptem Gradi-
bus contemplationis, tom. 2. ubi ita habet: Pri-
mo anima ignitur , ignita inungiturs undta ra-
piturs rapta ſpeculatur, vel contemplatur, con-
templans guſtaty gnſtans quieſcit, hac in via poſ-
ſunt acquiri; non tamen ſiabitb, ſed gradatim.
Citius autem bac experitur, qui frequentius in
Hiritualibus ſe exertet. Min. autem ſic prob.
In his omnibus nec eſt miraculoſa ipſa ite-
rata, conſtans, intenſa, ac fixa contemplatio
objecti, nec alienatio mentis à ſenſibus in.
ſe, nec propter fingulare DEl auxilium, nec
propter objectum ſupernaturale clariùs in
Extaſi vilum: ergo &c. Primum conſtat;
alias enim illi, qui multum dediti ſunt con-
templationi, eſſent in continuis miraculis,
quòd eſt apertè falſum; cùm iſti contempla-
tivi ordinariè ne quidem ſint in Extaſi. Se-
cundum eruitur ex num. 3 53. ubi dictum eſt,
quòd naturaliter fieri poſſit Extaſis, ſeu ſen-
ſuum inſenſibilitas ex quacunque fixa, & per-
tinaci conſideratione objecti prorſus acce-
pti, aut etiam mœſtj. Teriiam ſequitur ex
alia communi Theologorum doctrina, quèd
ſcilicet ſingulare DEl auxilium non reddat
a ctum miraculoſum; ſecus homines juſti
clicientes varios actus virtutum Theologi-
carum, aut Cardinalium, neſcio quot, in ſin-
gulos dies patrarent miracula. Quarium
denique æquè certum eſt, quia illa major-
claritas habet ſe præcisè per accidens. Hine
EStlam

etiam
ſes n
Pproc
Virto⸗
Orati
Ni
geret
ſece⸗
cblo⸗
wect
Hus
llucn
löpre
Chia, &
Viloni⸗
tha de
atione
Scotu
Iſaaco
Rcobe
ing⸗
uſt
VIt.
beneli
fuerit
ta dia
et il
Wwara
xtaß.

Paan,)

gi an⸗

1.
eml An Extaſis, &. 329
bete etiam à Sacra Rituum Congregatione Exta-
slee ſes nunquam pro miraculis approbantur in
ue, Proceſſu Canonizationis, ſed reponuntur ad
te virtutem Religionis, contemplationis, &
gd Orationis heroĩcæ.
tait⸗ Nihilominus ſi in tali Extaſi alicui contin-360
mlee Leret à DEO oſtendi, ſeu revelari alia ob-
üae jecta, tunc tales revelationes forent mira-
gtenn Cculoſæ; ad has enim objectorum non præ-
eultiu meditatorum revelationes natura nullate-
iund Dus concurrit, ſicut conſtat in Abrahamo,
eris Iaa, Jacobo, Moyſe, Joanne Evangeliſta,
,conſu eliis Prophetis, ac 88. noſtris Jacobo de Mar-
Chia, & Franciſco Solano, quos DElIIS talibs

Gſacrcn Cklla,e
mkmi viſionibus decoravit, nec non in B. Hyacin-
ctenm tha de Mariſcottis. Talem Extaſin, & reve-
End lationem obſecti non præmeditati recenſet

E Scotus 4. d. 30. quaſt. I. H. ad pri
Gund 4. a. 30. quaſt. I. H. ad primum &e de
ſenſe Iſaaco Geneſ. 27. Benedicente per errorem
Jacobo: Subaitur ibi, quod poſt egreſſum acob.

Ce
in G nerlan Eſau, Iſaac ſtupore vehementi,
egmt & uſtra quàm dici poſſit, admirans expa-
Reus 15 &. ere ſubiunxit, benediæi ei⸗ erirque
avids enediétus5 ubi ex textu datur intelligi, quba

fuerit raptus in illa admiratione vehementi, & im
10
mmta 4 vidit, acob eſſe juſtt henedicendam, Ben lie
n 4 ee illam Benediöétionem primb ab bomine, & hu-
cen mand canteld extortam defiſſet 5 tamen poſtea im
, n eætaſi à spiritu S. approbatam pronuntiavit, tan-
1. 1 Dan, firmam ſubiungens, eritque benedittus: ats
ſ qui ante Extaſin Iſaac non præmeditabatur
X 2 Be-

340 Diſtinkio III. Quaſtio II. H. I.

Benedictionem taliter à ſe dandam jacobo:
ergo tunc hujus revelatio facta in Ext aſi non

fuit à-ſed ſupra naturam.

361 Has porrò revelationes Extaticus ad ſe-
rediens vix, aut ne viæ poteſt explicare.

Exemplum hujus habemus in S. Paulo, qui
in raptu vidit, & audivit arcana verba, quæ
non licèt homini loqui: ſuper quæ verba-
dicit Lyranus noſter. Paulus fuit inſtrabtus
de Secretis Divinis, quæ ſunt incomprehenſibilia, &
per conſequens inenarrahbilis. Hinc etiam ex-
perientia quandéque docet, hujusmodi ra-
ptos non eloqui palam ſuas revelationes,
niſ ſingolari obedientiæ mandato adſtrin-
gantur ad manifeſtandum aliqua ſaltem co-⸗
ram Superiore, aut Confeſſario. Rationem
hujus dat S. Thereſia in lib. de Caſtro interiori
cap. 4. Quia DEUS poteſt alicui arcana re-
velare per viſionem imaginariam, aut per-
vidonem intellectualem. Si primé modô
Gant revelationes, tunc Extaticus ad ſe re-
diens poteſt illas narrare; eò quòd memo-
riz impreſſa maneant. Si verò ſecundé
modé contingant revelationes, tunc Extati-
eus ſibi reſtitutus non poteſt illas edicere;

tum quèd memoriæ impreſſæ non mancant;
tum quòd non ſemper, aut rarò expediat ſi⸗
milia Divina arcana manifeſtari hominibus

terreſtribus; tum quia de merè intelligibi-
libus ſenſibilia non poteſt proferre verbe:
ni

wtili⸗
intel

retur
telle⸗
Huju
exenm
lam
toſtae
letce
hoe ig
lein il
Vis ho⸗
reſtam
ue hi
imagin
loqui
no4
nri h
, dot
tione
iht po⸗
ipe
veſi

te ,

hrecti

1 An Extaſi, & 6. 341

pſeendt niſi dependenter à ſenſu communi perci-

eddu biente objecta.
Et ſi quis objiceret, ſimiles revelationes362
nullius fore utilitatis, ſi non poſſunt mani-

us 30 6
*R feſtari; reſpondet 8. Thereſia cin. loc. fore-
o,d utilitatis ummæ; quia ſaltem remanent in
etdni intellectu ita tortiter impreſſæ, ut ſi non da-
e wene retur de re fides, ſe ſolis convincerent in-

ſi tellectum de exiſtentia, & præſentia DElI.
Hujus autem in explicando impotentiæ

Mbilac
ine exemplum ponit §. Thereſia in eo, qui au-
mnocht lam plurimis exornatam bicturis unico in-
ltiones duitu conſpiceret „& ex ea recedens nequi-
lan. Fet de picturis illis diſtinctè recordari, & per
Rerd eo⸗ hoc ipſum nec illas explicare, eſto aliqua-
ooet lem illorum memoriam haberet, Quam-
uiums vis hoc ipſum exemplum etiam juxta S. The-
aen reſiam non ſit per omnia aptum. De utra-
a que hac revelatione (ſcilicet per viſionem

8 8 imaginariam, aut intellectualem tantùm.)
inend Joqui videtur Scotus 2. 4d. 3. 4. 9. H. ſecundé
oc mene mod; Gec. ubi ita habet: Raptus videns tranſi-
roriè Eſentiam Divinam, ceſſante iſto altu viden-
10 *M di, poteſt habere memoriam objelti, & hec ſub ra-
nelin tione diſtindta, ſub qua erat objectum viſionis, li=
35 eln⸗ cèt non ſub ratione praſentis altnaliter: quia la-
nmmntene lis praſentia nen manet poſt altam in ratione co-
eneli gueſeibilis: igitar per aliam rationem per itien-
honn tem intelleltum talezs, petsſt objettam ißto vsods
nteſien ohiectiv? eſſe præſens.
erre . V 3

.
Si

342 Dißinkio Iil. Quaſtio II. G. 1.

363 ZSi in Extaſi contingat elevatio corporis

in aeca, aut motus inorganicus (id eſt, ſine
propriis greſſibus) per ara, miraculum eſt,
& quidem ſecundæ Claſſis. Ratio miraculi
eſt clara, quia naturæ inclinationi repugnat,
Corpus grave à ſuo centro avelli, & ſua vir-
tute ferri ſurſum. Hinc non tantùm alios,
ſed etiam ſemetipſos horrendùm decipiunt,
qui neſcio qua hypocritica ſanctſtate ſedu-
Cti fabulantur, poſſe hominis vehementem
Vim imzginativam furſum elevare corpus
humanum. Veruùm iſtorum ſanctitas levis
eſt, quia corpus humanum ſuper aerem col-
loçat, & mentem ſuperbi4 diabolic macu-
lat. Aliud ſanè eſt, quòd per vehementem
& fixam imaginationem aliquis poſſit natu-
raliter habere extaſin juxta namer. 353. &
aliud quòd talis fixa, & pertinax imagina-
tio poſſit corpus ſurſum levare. Primum
etiam tradit Scotus 2.. II. 4. un. §. ad qua-
ſtianem &6. UÜhi inter alia ita docet: Omnis
Kaptas, ad quem poteſt homo ſeipſum diſponere in
bag vita per conſuetndinem, non eſt ad aliquam
viſionen merk intellettaalem, ſed ſolum imagi-
nariam, & intellettionem conçewitantem illam-
imaginariam; licèt forte talis quietatie in homi-
ne ab omnibus extrinſecis, per talem vißionem
quandoqe Aiſponat, ut DEUS animum ſie tran-
gquilem rapiat ad viſionem intelleétnalem. Se-

cundum autem planeè naturæ viribus repu-

gnat, & ſi à DEO, vel bono Angelo non⸗
at,

At, D
dem
ct.
Q
ara,
44C
Perat
ac Ar
ſed de
le ſob
homm⸗
conll
go be.
Dee
in bat⸗
ſis D
necelt
impohl
Viam 4
ſre in
ſtati in
Pin. 44
wirabil
1uo ?
(due
Rtab
Pore
Corſ⸗
qui 4
Gion
gocet

.D An Extaſis, & . 343
N Sat, Diabolo adicribendum eſt, qui & Simo-
ddlii nem Magum per aéra circumvolitare fe-
cvlund Er.
Owiel Quòd autem elevatio humani oorporis in 364
Teppeun ara, aut motus per ea ſit miraculum ſecun-
Aut Aa Clalſis, ratio eſt; quia iſte effectus non ſu-
nüma, perat in ſe Vires naturæ, ùt vel de avibus,
decha ac Angelis tam bonis, quàm malis conſtat,
aen ſed potius quatenus iſte effectus reſpicit ta-
hemenn le ſubſectum implume, & grave, ſcilicet-
e eh hominem: atqui in hoc juxta numer. 318.
tse conſiſtit miraculum ſecundæ Claſſis: er-
Grem d go &c.
mucn 8 Decipiuntur etiam, qui volunt, animam 36 5
gemgenen in Extali ſeparari à corpore; ſi enim Exta-
oruu ſis à DEO fiat, nulla hujus ſeparationis eſt
G.,6 neceſfſitas, & ſi à Diabolo fiat adeſt inſuper
inmgun impoſlibilitas; quia anima extra corpus, &
n viam exiſtens ſive in cœlo, ſive in inferno,
e rve in purgatorio, nullius, niſi DEl pote-
cet; ſtati ſubdita eſt. Hinc dixit S. Aug. lib. 1.
Trin. cap. 6. As quideuam eſt inter wirabilia-
44 A mirabilius, quàm reſuſcitare, & vivißicare mor-
cle euos ½ Pariter poteſtatem ſuſcitandi mortuos
auen (quæ planè hic intervenire deberet, ſi in
aAe Extaſi contingeret animam ſeparari à cor-
len oe pore) ſoli DEO convenire fuſiùs in Trali. de
reun t Conſum. Mand. d num. 184. tradidi ex Scoto,
qui 4. 4J. 4. 4. 1. J. de ſecundo &. Reſurre-

AN, N . . .
gou Gionem univerſalem ſoli DEO tribuens ita
Angel⸗ Adocet: Pro nane manifeſta eſt conelußo, eſur-
4 V 4 rectio-

344 Diſtinétis III. Quaſtio II. H. I.
rectionem (ſeu reſuſcitationem) mortuorum
eſſe veritaté fidei: hanc enim veritatem, tanquan
articulum ſidei exprimit tam ſymbolum Apofſtob-
rum, Carnis reſurre tionem; quàm ſymbolum
Micenum, & exſpecto reſurrectionem mer-
tuorum ; quàm ſymbolum Athanaſi, omnes
honines reiurgere habent cum corporibus
ſuis. Mnd autem valde expreſiè habetur in-
multis locis Seripturæ, utpote Zoan. F. II. 20.
I. & Matth. 25. I. Cor. 15. & 1. Thlh. 4.
& Mach. 12. ac alibi. Ex qua univerſal Sco-
ti doctrina facilè eruitur noſtra parricularis.
Si enim Diabolus vel unicam perſonam re-
ſuſcitare poſſet, corpori animam ſeparatam
reuniendéô, poſſet etiam plures, imò omnes;
quid enim pluralitas impediret? Sic autem,
At vides, veritas fidei de reſuſcitatione mor-
zuorum vacillaret multùm. Sicut enim-
mors ex ſeparatione animæ à corpore, ita
reſuſcitatio contingit ex ejusdem conjun-
Rione. V
266 Neceſſitas etiam nulla eſt ſeparandi ani-
mam à corpore in Extali, ſive hæc fuerit-
Divina, ſive Diabolica. Nam licèt DIIS
ſic animam ſeparare, ac corpori reunire poſ-
ſit, non tamen necefiitatur ad eam; cùm
conſtet DEUM fſat multa revelaâſſe homini-
bus in ſomno absque tali ſepsratione; cùm
conſtet tot Prophetas, ac viros Sanctos à
DEO decoratos fuiſſe Extaf ſupernaturali,

4

& revelatione arcanorum myſteriorum-,
quin

cvin t⸗

rum
conſte
Ppreſe
rexvel
bolic
enim
Varias
qual
Gade
plus 6
ſea
Jalſin
unlb in
lit anin
tione ee
getur
latur
ur rei
i iurn
linabil
D
it hal
ſ ant
ſie
tumh
uju
Para
licet,
ſcit
hiumn

ſel. An Extafis, G&. 34 5
mntin quin tamen vel minimum reperiamus, illo-
mteu rum animas fuifſſe à corpore ſeparatas; eùm
Aln concte DPEIIM cuique animæ eſſe jetichen,
nI Præſentem, hancque capacem eſſe ſitniliura
nem rn re" elationum Pariter net in Extaß Dia-
inonn bolica talis ſeparatio eſt veceſſaria; poteſt
corvom enim hic mendacii Pater ſihi devotis per.
lew Varias illuſiones phantaſticas objecta perita
GrIId quaſi coram ſiſtere, aut illos ad petita obie-
e/ Cta deferre, aut objecta coram ponere. Nec
erlal d plus concedit Scotus, dum 2. d. I 1. q. an.
rticnlai N. an quaſtionsm &. ica docet: Omnis KRaptar
onam te Faltus virtute Diaboli, I praciib ad aliquid in-
ſ6patatal renaè imaginandum: quis intenſa ima ginat i fa-
domoes cit animnm ite diſtraètnm ab omni alia ogita⸗
S aten tione cujascunquse altkalis inteleltionis, usa vi-
lonem detar ipſune inteleltnaliter viders: Et concomie
ut ein zZatar Forte ilam intenſam imaginationem aligis-
rpcle, jus rei intelle&t io illius imaginabilis, ſed nulla eſt
n cou ibi inielleltio alicujus wmerè intelligibiliz, non ima-
ginabilis.
Armn n Didis non obſtat Raptos Pauli, de quoz67
e lein ita habet 2. Cor. 12. v. 2. Scio hominem in Chri-
ccet Pell ſ⸗ ante annos qnatuordecinz (6 iut in corpore, ne-
eunitrt ſcio, ſive extr eorpus, neſoio, DEIIS ſcit 9 rap-
amn CNN tum hujusmodi as ezue ad tertiun calum Ei Kcin
lehons hujusmodi baominem - - gusnianm raptus eſ in
Paradiſum: & audivit avcasa verba, guag non

2* — .„ 7 —
daih licet bomini legvi. Nam ecce ’i Panlbis ce-
cl ſcit; quomodo nos ſeſemis? Si teilimo-⸗
2 N . R.—
dn⸗ nium Pauli incertum eſt; quomodo nos da-
4

D V 5 bi⸗

346 Diſtintio III. Quaßtio III. G. II.
bimus certum? licet talis ſeparationis poſſi- duent
bilitatem reſpectu DEl anm. priori jam con- reye

ceſſerimus. Re
mirat
§. II. tur.
. . to Pt
Aliæ Quæſtiunculæ de Extaſi. D

368 JT. hæc de Extaſi materia fructuoſiùs in Supe
praxi contingibili applicari quest-.; bong
Quæres I. An ſit credendum Extatico, ſi quod
diceret, ſe immediatê à DEO, & ſine ſua- tCN
præparatione, raptum eſſe; & an Eccleſia Gingi
talem Extaſin approbaret pro miraculoſa? Denig
Reſp. I. Si teſtes de vilo affirment, ſe de dem
Extali tali hauſiſſe experimentum per appli-
Catas uſtiones, inciſiones, puncturas, tractio- be
nes, aut alias vehementes, & penetrantes ellte
commotiones in corpore Extatici tunc cre- hon⸗
di poteſt, talem fuiſſe verè Extaticum; An verè
verò fuerit Extaticus naturaliter, vel ſuper- Egue
naturaliter, certè ex his ſolis circumſtan- Qor
tiis non eruitur determinaté: quòd enim üme
determinatè ſupernaturalis non ſit habenda, Wene
inde eſt, quia ſolus Extaticus aſſereret, ſe Nta
raptum fuiſſe à ſolo DEO, alii verò teſtes Reot
tantùm teſtari poſſent de Extaſi externa (quz Wi
utique juxta num. 37/3. etiam naturaliter- (a
accidere poteſt) de modo veròͤ, an ſcilicert 464
provenerit Extaſis determinatè à DEO, de- Mee,
terminatè ſcirent nihil; cùm reverà & na- N;
tura, & Diabolus ſimilia externa operari en,
que:

=—
S=
S
=

ſ.ll. AAlia Osaſtiunculæ de Extafi. 347

foned queat, & digitus DEl hæc forſan operantis
tijma revelatus non ſit teſtibus.
Reſp. II. Talem Extaſin haberi poſſe pro369
miraculoſa, ſi hæ conditiones deprehendan-
tur. I. Si Extaticus non jactanti4, aut mo-
i tu propriò, contemgtu, aut paſſione in alkte-
rum, ſed ex juſſu, & Emplici obedientia erga
Quole Superiores, & Confeſſarium ſuam Extaſin de-
gee Ponat hamiliter, & quali rubore ſuffulſus,
Hta duòd talia dicere debeat. II. Si talis Exta-
loe li ticus coruſcet virtutibus in gradu extraor-
n Lee dinario, & heroico juxta num. 183. &' ſeꝗ:
taeulo Denique III. ſi conſtet authenticè, ab co-
t, 4 dem patratum fuiſſe verum aliquod mira-
culum, cujuscunque demum Claſſis. Imò

Nrd hæ tres conditiones concurrunt, adhue
t eſt tali deponenti Extatico credendum, eſto
fene „non adeſſent teſtes de viſu; per illas enim
htune 4 verè comprobatur talis Extatici juſtitia, con-
en ſequenter & veritas, quæ meretur fidem.
“ Quomodo enim quis juſtus eſſet, ſi in re tan-

AAen ti momenti ad fallendam ipſam Eccleſiam
6 e mendax hypocrita tantam Sanétitatem, &
ſthite Eyxtaſim ſimularet? Hujus exemplum ponit
latne, Scotus 3. d. 38. quaſt. un. N. ad altimum & c.
vedde ui ita reiolvit. Simnlatie, qua fit per ahqua

nanne ſigna probabilia, oſtendendé, ſe habere aliqua bona;
mne quæ non habet, ut per. genuflexiones, & orationei,
o . poteſt oſtendere devotionem hibi ineſſe, quæ non in-
4 DUE

eſt; & talis ſimulatio eſt hypoeriſis, & eſt pecca-

en 6 zam, absque dubio in his circumſtantis mor-

rns open 1⸗
1na 1 tale 3

34 9' Diſtindtis III. Quaſtio III. G. II.
tale; ſeu ut litteræ Scoti ſubjungit Reve- eſt clar
rendiſſimus noſter P. Carolus Franciſcus de ſe nec!
Vareſio: Eſt peccatum, frequenterqus mortals. ctfectus
370 Reſp. III. Si Extaticus prioribûs conditio- duciwe
nibs clarus etiam ediceret aliquas revela- ad bio
tiones de futuris contingentibus, perfectio- prout!
nibus Divinis, aliisque DEI Magnaliis, aut in pert
Secreris cordium, mereretur fidem, dum- dauri
modo ejusmodi arcana non impingerent in urſ:
regulas fidei, morum, aut Decretorum Ec. Dami
cleliæ, nec ex contemptu, aut paſſione in- i mwui,
alterum procederent; ſie enim ſtimalarent uimun,
animum ad perfestionem Chriſtianam, aut gamn
admirationem judiciorum DEI. Tales etiam mmiiin
revelationes verè pro miraculoſis habende iutiè ſ
eſſent; cùm in his circumſtantiis non à ma- quamd
lo ſpiritu, nec à natura, ſed à ſolo DEO im- prioribe
mediatè, vel mediatè, ſeilicet per bonum it vera
Angelum, haberi poſſent. Nee obſtat ra- uſs ord
tioni miraculi, quòd tales revelationes non petiam
eſſent ſenſibiles; de hoc enim ſam egimus Reſ.
num. 316. Et inſuper licèet ante harum nar- (u hero
rationem eſſent inſenſibiles adſtantibus, ſen- pentum
ſibiles tamen & notæ jam erant ipſi Exta- verdeſg

tico. alter
371 Queærses II. An ex Raptu, & Extaſi alicu- Kihlan
jus probetur Sanétitas? thumh

Reſp. I. Extaſis ſola, eriam Divina, pro-⸗ Leoto.
trscta, & repetita nequidem eſt adminicu. ubi ite
lum, minùs argumentum fortiter compro- ranifn
bativum veræ alicujus Sanctiratis. Karic inpraie
e

.l. Alie Ousſtiuneula de Extaßt. 349
Det Ret eſt clara; quia Raptus ſeu Extaſis ſecundùm
aucſcue ſe nec eſt igia gratia ſanétificans, nec illius
emerd effe us, nec actus alicujus virtutis, ſed re-
Sconde ductivè ſpectat ad gratias gratis datas v. g.
uuse ad Prophetiatn, aut Diſcretionem ſpirituum,
pereh prout magis conſtabir agend de his gratiis
nſisn in particulari. Noſtra autem reſolutio fun-
len, O datur in ipfo effato Chriſti apud Mattb. c. 7.
ngerent Verſ. 22. Multi dicent mibi in illa dies⸗ Domine,
torundi Domine nonne in nomine tao prophetavimus, &-
Ciopen in womize tao damonia eferimus, & in nonzine tuo
imahrt irtutes mulzas fecimus? Et ennc confitebor illis:
am, Ad qisia nanquam novi vos: diſtedite àme, qui sépe-
gles etan ramiai iniquitatev. Ergo ſicut Prophetia ſo-
iubenn litariè ſumpta non probat efficaciter ali-
WMM quam Sanctitatem, ita nee Extais ſola & ſine
oDO prioribus tribus conditionibus comproba-
er booni bit veram quamdam Sanctitatem, quia Ex-
CMG taſis ordinariè tantùm eſt diſpoſitio ad pro-
phetiam præambula.
Reſp. II. Extatis ſtipata virtutibůs in gra-372
– du heroico, præcipuè atnore DEl eſt argu-
nbſs mentum forriter comprobativum ſantitatis
olrm verèsſubſiſtentis, & fſingularis favoris DEI
a Extaticum ‚ita ut inter talem Extaticum,
& iplum DEUM mutuus vigeat amor. Mu-
tuum hunc amorem non obſcurè colligo ex
ir, P Seoto 4. d. 49. q. 2. G. ad iſtam quaſt ionem & 6.
iſcnt 6 ubi ita reiolvit: Anisia mediante voluntate
nin tranifermat ar, ut convertitur iv obje tum (quod
erHα in præſenti eſſet ipſe DElIS) pros: pelbile ⸗k,

Atiopestat
n ttnnt

EEradii

370 Diſtinktio UI. Quaſtio II. H. II.
& boc vi amoris; ſecundam quod veelt Dionyſ.
quia amor eſt virtus traniformativa, & conver-

ſiva amantis in amatum. Et Hugo lib. ſuper
illud: calidum acutum, & ſemper fervidum:

Amor unum te fæcere vult cum ipſo ſefticet ama-
10%s & poſt: Dileétivus ingerit ſe, ut ſi fieri
poſſit, boc ipſum ſit, quod ipſe, ſeilicet quem amat,
E& fit anio quodammodo per vim amorit, ut ex-
pelli incibiat, & exire à ſe (ſeu rapi) & inti-
piat eſſe, quod amat: atqui hæc omnia con-
tingunt in Extaſi ſic qualificata: ergo com-
probat veram Extatici ſanclitatem, quæ con-
ſiſtit in amore DEI, & unione cum illo.
Infuper iſta charitatis deliquia & amoris ex-
ceſſus DEUsS non legitur conceſſiſſe medio-

criter tantùm devotis, ſed eximiè ſanéctis:

ergo Extaſis ſic qualificata probat, Extatico
ineſſe veram ſanctitatem. Lege Cantico⸗

rum librum, & per omnia octo Capita in-
venies, qualiter Sponſus Divinus amatam

ſponſam ſuam, ſcilicet animam, gradatim

diſpoſuerit usque ad ſupremum amoris de-

liquium, ſeu Extaſin, ut tandem ſponſa ſic
amore abſorpta exclamârit: Feæleite me flori-

bus, ſtipate me malis, quia amore langueo, ubi

amoris deliquium, exceſſus, & Extalis ſigni-
ſicatur. Hinc ſubjungit Sponſus: Agjure
vos Filie Feruſalem - -= ne ſuſcitetis, neque svi-
gilars faciatis dileétam, quoadusque ipſa velit.

373 Dices forlan: Non eſt in poteſtate ho-

minis, ceſſare pro libitu ab Extali fuperna-
tu⸗

turan;
cet: e
tur pr⸗
enim!
huie
mo ſoe
xation
re ſina
tu, ſe
adeb
etlam
Vruntln
nec tan
cantur,
MW
guls pal
iliguid
(ſmna V.
iteis
oris,
arte Ex
Dreci
beded
ales
tes, e
uſtione
iceh
icam
Nhorum
l. E

Aliæ Quaſtiuncnlæ de Extaſi. 351

el. turali; hæc enim durat, quamdiu DEO pla-
A cet: ergo ex hoc ultimo textu nihil erui-
Gν tur pro nobis. Reſp. neg. conſ. Sponſus
OIh’ enim ibi adjurat ſocias ſponſæ præcisè, ne
fride huic ſint moleſtæ, neve eandern à ſuaviſſi-
e mo ſuo amoris deliquio per extrinſecas ve-
ationes revocare præſumant, ſed quielce-
endu re ſinant, donec velit ipſa non pro ſuo libi=
Mi, A tu, ſed pro ſua cum Sponſo conjunctione,
DG adeéôque quamdiu placuerit & Sponſo. Sic
onne etiam alii Exctatici non rarò punguntur-,,
epoen uruntur, aut quocunque modo tentantur,
qued nec tamen per hæc omnia ad ſenſus revo-
cNcantur, ſi non placuerit & ſponſo cœleſti.

nsn Quæres III. Quid ſit ſentiendum, ſi ali- 374

lenelt quis paſſim, & ſtatim rapitur, dummodo
weſend aliquid audiat, vel videat de DEO, Beatiſ-
u Em ſima V. aliisque myſteriis ſupernaturalibus?
ge Reſp. optimum hoc eſſe ſignum veræ lſan-
oCGNE Ctitatis, & mutui inter DEUIM & hominem
ovs m amoris. Ubi tamen iterum certiſſimè ex
4 e parte Extatici conſtare debet de virtutibus,
Nanc & præcipué amore DEl in gradu heroico:
ſotet debet pariter conſtare, quòd ſint veræ Ex-
eiue, taſes, per aliquod temporis ſpatium duran-
4 A tes, probatæ aliquâ moleſtià extrinſeca v. g.
adig uſtione, punctione, aut ſimili vexatione. Et
6: ℳ ſi de his conſtat, ſecurè credas, talem Exta-
nn u ticum quaſi continuò flagrare amore Divi-
i ee norum, illumque in iis conſtanter abſorbe-
lin ri. Fortius adhuc ſanctitatis ignum eſt, ſi

talis
in Lalis

352 Düitindstio III. Quaſtio Ill. H. II.

talis Extaticus ſuos raptus celat, aut ſi ab

aliis deprehenins doleat, ac Gmnpliciter re-
ponat, has effe potius auimi ui infirmita-
tes, ac paſſtones inimped biles, ut ampliùs
non ſciat, quid sgat; donec tandem obe-
dientif coacius pandat totam rem cum om-
nipus ſuis circumſtantiis, quæ tune (una-
cum aliis conditionibus hucusque innua-
tis) docehbunt veritstem palæam, eſto adhuc
deleat Extaticus de animi fui in firmit atibas.
Tandem nota, Gi etiam talis Exraticus obe-

dientia coactus loquitur, rarò ſemet nomi-

nabit (nili ipla res indiſpeuſabiliter exigat)
ſed omnia in D E UX refundet, aut quæ
etiam circa ſe contigerunt, narrabit gene-
ricè, (uâ perlond reticitâ, Gde quadam ani-
ma DEO pergrata; quænam autem ilia ſt,
ſibi non conſtare, nec ullo mode hoe de ſe
poſſe præſumi, afſeverabit corſeniſt. Et
ſi res ita ſe habet, nullum later periculum
fraldis, ſed bona ſanctitas ex integra caula.
3757 Quæres IV. Quid ſir ſentiendum de Ex-
taticis, qui in raptu clamant al'osve motus
Gve organicos, iive inorganicos formant?

Reſp. ſub d ſtin Rtione, enim ejusmodi cla-

mores & ejulatus humani fint & devoti, in-
dicant accenſum cordis amorem, qui in-
bos eſulatus erumpit, tantum impotens
clandeſtinèe occultandi amoris æſtum; ſicut
pulvis nitratus in bombarda accenſus foras
emittit fragorem. Econtra, ſi ejulatus di
⸗

korent
ſuis
ritl
lica i
nuate
Idem

politi
atem

pitee
ſedl,
iterom-

cceleſt

norat

(be⸗

mernor

planun
gn

minan

cm,

ſechus

Qdi, ſin

adus

Viden

ſunt l

habea

Secto
nahite
biatar
te ſue

Ut 4
djel

Holl. Aliæ Quaæſtiuneulæ de Extaſi. 373

i forent brutorum more v. g. velis, cati,
Dlrer ſuis &c. aut ſi aliunde horribiles eſſent, me-
IIuunH ritòo ſuſpicionem de Extafſi ficta, aut diabo⸗
N N Ilica ingererent, præcipué ſi hucusque infi-
den A nuatæ virrutes, & conditiones deeſſent-.
ncenn Idem Reſp. circa motus, aut corporis com-
tune(m poſitionem, ſi enim modeſti ſint, & ad pie-
“ AII ratem provocent, juſta & ſancta ex hoc ca⸗
tod pite erit Extaſis; ſi verò ſint incompoſiti,
Senae fosdi, & ad turpia aut irriſionem alliciant,
zis iterum eſt res plena pericli; ſponſus enim
eer’⅜ CCeleſtis non tam inordinatè amat, aut ho-
ereige norat ſponſam, etiam raptam.
1 ut Quæres V. An adtus Extaticorum ſint 376
uegen mertorii? Reſp. iterum ſub diſtinctione,
guudem/ planum quippe eſt actus prævios ad raptum
enI v. g. meditationem, qua ſe applicat ad ru.
60 te minanda Divina My ſteria, eſſe meritorios
lef! Ccm, ùt ſuppono, neque poſſit oſtendi de-
2 ta fectus ex parte liberi, neque ex parte obje-
terttn Qi, finis, aut circumſtantiarum. At verò
agoncel a Kus in ipſa Extaſi habiti ſecundum ſe non.,
eremon videntur eſſe meritorii; quia revera non
ſrn ſunt liberi, nec in poteſtate Extatici, ut illos
5 Nc habeat, vel non habeat; & tamen juxta-

user . .
Tenm Scotum 3 d. 23. J. 4. §. ultimo, meritum for-
ſi maliter requirit, ut allus liber?, & altivè eli-
“

nnee ziatur à voluntate, & ita habeat eum in poteſta-
Wte ſuæ: atqui non eſt in poteſtate Extatici,
iie ur actus viſionis aut amoris habeat circa-
ul abjecta ſibi à DEO gfarios in Kaptu oſten-
„ 2 la⸗

354 Diftintio III. Ouaſtis III. GH. II.
ſa, ſed naturaliter videt aut amat ſicut Beati
in Coœlo: ergo iſti a dus ſecundum ſe non-
ſunt meritorii; non enim eſt verum meri-
tum, ubi ratio, & voluntas non ſunt ſui ju-
ris. Dixi: iſti actus ſecundum ſe; ſi enim in
Etatico I. præceſſiſiet aliqua intentio ordi=
nans hos actus ad meritum, & beneplaci=
tum DEl, poſſent eſſe meritorii in ſua ra-
dice, ſeu intentione prævia, lcut v. g. ſom-
nus, reſpiratio propter intentionem bonam
præcedentem eſt DEO gratus, & merito⸗
tius, aut à contrario alius actus turpis in
ſomno, aut ebrietate quaſi naturaliter com-
miſſus eſt demeritorius. II. Si DElIs ex

ſuo lingulari favore acceptaret tales actus

ad maſus Extatici meritum, utique merito-⸗
rii eſſent, prout à DEO acceptari, quis non
temerariè dicere poſſet, ob varia hominum
judicia, irriſones, in vidias patienter ab Ex-
tatico ſuſtinendas.
Quæres VI. Quænam ergo ſunt differen-
tiæ inter Extaſes naturales, & ſupernatura-
les? Reſp. præter inſinuatas à nam. 369.
Item præter virtutes in Gradu heroico,
etiam eſſe ſequentes. Et quidem I. Extaſis
ſupernaturalis (ſive accedant ad eam homi-
nis diſpoſitiones, ſive non) non habet tem-
pus certum, & ordinarium, ſed prout DEO
placuerit; naturalis autem oritur ordinariè

ex nimio ſuperfluorum & peccantium hu-

morum incremento, magis aut minus pro

hac,
flund.

propr
men
ſupete
tbrali
ment
abund
hatur:
ejeme
corous
bilitarn
Prrcl
let⸗ vert
6 Eegn
depren⸗

precip

hae

ut per
Mania
Detaſin
ſpjent
taſi nat
tur, he
ſat ele
Divina
uatis
Inbxt

..l.

tſcut Ben
ns , N
eruum wen
ſunt lui;
(eninl
tentioan
bepeſſ⸗
in ul
t V. 3 6
Nech bon
& men
5 turpil
gliter con
Pklls
ges a
gue⸗ ert⸗
i,
ahomyu
eternnt

Uorlet
ſhenn
Re
61 eo
enlinn
dtanti
hubet
gone
troii
antſoc,
o

Aliæ Quaſtiuncula de Extaſi. 35 5

hac, aliàve aſtrorum conſtellatione, aut in-
fluxu. II. Extaſis naturalis, ſi non à ſola, &
propria hominis voluntate contingit, ta-
men meras ſui cauſas naturales agnoſcit.? 3
ſupernaturalis nequaquam. III. Extaſis na-
turalis requirit in homine certum tempera-
mentum, v. g. melancholicum, ſpirituum
abundantiam, & cerebri debilitatem; ſuper-
naturalis autem non attendit ad hæc inania
elementa. IV. In Extaſi naturali fatigatur-
corpus, minuictur intellectûs perſpicacia, de-
bilitatur memoria circa præterita, corpus,
& præcipuéè facies palleſcit, triſtitia præva-
let, verbéô; in tali homine remanet torpor.
& tegnities ad omnia; contrarii eventus
deprehenduntur ex Raptu ſupernaturali,
præcipuè ſi mentem ſpectes, hæc quippe ſi-
cut per Extaſin naturalem, tanquam veram
inſaniæ ſpeciem, mirum hebetatur, ita pen-
Extaſin ſupernaturalem, tanquam ſummam
ſapientiam, acuitur & perficitur. V. In Ex-
taſi naturali nunquam corpus ſurſum eleva-
tur, hoc enim eſt contra naturam; ſi proin
fiat elevatio corporis in ara, Extaſis erit-
Divina, aut Diabolica, quod ex priùs inli=
nuatis conditionibus delumendum eſt. VI.
In Extali ſupernaturali mens non figitur in
præexiſtentibus phantasmatibus, in illa enim
DEIS aut boni Angeli non rarò oſtendunt,
quæ priùs quis non phantaſiavit; contra-
rium evenit in naturali. VII. Si in aliquo
2 2 ho-

356 Diſtintio III. Quaſtio IV. g. I.

homine frequentes ſint Extaſes, præſumptio contl
eſt de naturali, niſi miracula, & virtutes he- Præd
roicæ contrarium ſuadeant; non enim mi- te in
racula frequenter fiunt, niſi magna de cau- Phet
ſa. Nihilominus quia hæ differentiæ ùt plu- Diri
rimum occultæ, ac ſenſibus ignotæ ſunt, ma- ſtent
nà bic circumſpectione opus eſt; cùm non Ala,
rarò ambæ Extaſes exteriùs ita conveniant, Boſte
ut vix diſtingui poſſe videantur.
echis
QusSsTIO WV.
Snitior
De Prophetia. A
cetlam
§. I. ter br
In quo conſiſtat Prophetia? Enil
5

375CErtiſfwum eſt, nullam dari artem natu- ſuo ſt
ralem, quæ ſuis viribus certò, & infalli- VII.
biliter futura contingentia edicere queat- pori
Hinc docet Scotus Prolog. quaſt. 2. J. de pyimo reddi
patet &c. Solus DEUS poteſt naturaliter, non a5 üre
alio, futura contingentia certitudinaliter pravi- terx P
ders: ergo ſolus ille, vel ab illo inſtrultus, poteſt ocmni
ca certitudinaliter pradicerr. Et infra J. 40 ln
obtavo &. Revelatio contingent ium futur or am (leu
ſolo DEO feri potuit. Imnò ſi etiam m
daretur talis ars naturalis futura contingen- ndt
tia, aut quæcunque occulta certèò prædicen- mayjt
di, id tamen ex præexzxiſtente ſeientia, aut- lean⸗

Ppræexiſtente in aliquibus rebus fundamento ct,
con-

In quo conſiſtat PBrophetia? 3 5

contingeret; Prophetia autem ex nulla-

teſompti⸗ 1 3* 42
tete Prævia cognitione, notitià, aut præexiſten-
ennn te in rebus fundamento contingit. Pro-
ds de en pheta quippe communiter dicitur, qui ex
Rrp Divina revelatione (& non ex alia præexi-
* ſtente notitia) prædicit futura contingen-
Hdnm tia, aut etiam præterita, vel præſentia inco-
tnans Snira, & occulta. è
De Prophetis ergo & Prophetiis ſic intel 379
lectis quæritur I. Quid ſit donum Prophe-
. tiæ? II. An conſiſtat in revelatorum co-
gnitione, an in eorundem maniteſtatione?

III. An tantùm verſetur circa futura, & non
etiam præterita, & præſentia?: IV. Quali-
ter Propheta cognoſcit iſta occulta, quæ
63 pandit? V. Num ſolus homo ſit capax
goni Prophetiæx? VI. Quas Prophetia in-
ſuo ſubjecto capaci requirat diſpoſitiones?
RR VII. Sitne Prophetia aliquid habituale, vel
, potias actuale? VIII. Qualis in Propheta
– requiratur illuminatio ad hoc, ut propheti-
19, 4 zare queat? IX. Quænam ſit diverſitas in-
wiin ter Prophetas, & Prophetias? Ut ergo his
nl omnibus fiat ſatis.
AH Incipio à primo, dum dico: Prophetia-380
(ſeu donum Prophetiæ) eſt inſpiratio Divi-
na, qua quis res vel eventus aliàs nobis ſanè
ignotos infallibili veritate, ac certitudine-
e manifeſtat. Ita colligo ex Delrio, Zacchia,
d Brantato, Bona, Turrecremata, & aliis. Hanc
ℳ ergo, ùt ùt ex terminis claram deſcriptio-
finc 4 2 3 Anem,

3 58 Diſtinktio III. Queſtio W. ſ. I.
nem, nihilominus ſic declaro. Dicitur I.
Prophetia, ſen donum, ant ſpiritus Prophetiæa: Qui
termini differunt ſicut actus primus, & ſe-
cundus; Nam Xu Prophetia ſignificat prophe-
tizationem actualem exercitam à creatura,
ve homine, ſive Angelo: Reliqui rermini
ſignificant adtum primum, quo DEls ali-
quos illuſtrat fimili revelatione, ipſi verò
non ſtatim, & in flagranti proloquuntur,
ſed exſpectant tempora, & momenta, prout
Spiritus S. ipſis eloqui dabir. Dieftur II. Ia-
ſpiraiis Divina, quia à ſolo DEO procedſt, ùt
priùs probavi ex Scoto & iterum conſtabit
nam. 387. Dicitur III. Qua quis rei, vel even-
tas alias ſibi ignotos. Qui termini inteliigi
poſſunt de rebus, & eventibus futuris, præ-
teritis, præſentibus, aut quomodocunque
occultis. lidem termini intelligi debent-
non de Prophetis taniùm Arreptitiis, qui non
intelligunt, quid loquuntur; quales ſont
nonnuili Melancholici, & inſanientes, ac ipfe
Cayphas, qui cùm eſſet Bontifex anni illius,
prophetizavit de Chriſto, neque tamen in-
tellexit, quid ſua propria portenderent ver-
ba; ſed intelligi debent de Prophetis verè
intelligentibus ſuas Prophetias, prius übi
ignotas, quales in utroque Teſtamento fuiſ-
ſe renent Catholici cContra Montaniſtas, Pri-
ſcillianiſtas, aliôsque hæreticos. Dicitur-
denique: Infallibili veritate, & certitadine ma-
nifeſta,, eſto non raro circumfſtantiæ con-
tra⸗

Trarie

temper
Kriptie
Pro
requir.
enim
ſi eatm
na Re
deilfis
allas t
ignore
Hojes:
Phzde⸗
Dar. I,
lign onn
Phetæ
intellig
ſau
küm in
Ayn
die. d.
ſorit
ir 0
Dias &
un 0
Jois 8
ligene
let;
Y. 1 4

riè
tadtur

ſ.l. In quo conſiſtat Propbetia? 359
Dctul krariæ aliter divinare videantur, has enim-
dhene temperabit Omnipotens. Plura de hac de-
mus&N Kriptione conſtabunt per decurſum.
carproſt Prophetia ſic deſcripta neceſſariò quidem 81
Actein Fequirit revelatorum cognitionem; nemo
ſantent enim veridicè de aliqua re loqui poteſt, ni=
ſi eam agnoſcat: ergo ſi Prophetæ ex Divi-

0Deltt
e N na Revelatione vaticinantur varia, debent
oſocrt de illis fuiſſe inſtructi (juxta dicenda ,389.)
heote, allas tantuùm forent Prophetæ Arrepritii, &
Neturhmi Ignorantes ſuorum propriorum verborum.
Grweent Hujus rei varia in S. Scriptura exſtant exem-
0 conltß pla; dicitur quippe de 8. Daniele Propheta
telem Dan. I. 7. 17. Dedit DEIIS Danieli intelligen-
ieis tiam omnium V iſionum. Hinc continuò Pro-
ſorbrchdi phetæ in V. T. dicebantur Videntes, id eſt,
Podocbne intelligentes .„ & Pro phetiæ vocabantur 1-
ſelceet ſiones. Sic etiam ſonant plurimæ Prophetia-
rum inſcriptiones; ai. I. Viſio Haia Filii

einc . .
en Amos. Abdias cap. 1. ita orditur: Hi60 Ab-
etet; die. Nahum cap. I. ita inchoat: Liber i-
heonis Nahum Elceſzi. Alii verò Prophetæ,

inNN. .
de nn ùt Oſeas, Joël, Jonas, Michæas, Sopho-
*R nias &c. incipiunt ſuas Prophetias ſic: Ver-
0 bum Domini erudientis Prophetas. Unds ſi

4G
ei quis eructaret vaticinia, eadem non intel-
teve ligens, proprie Propheta dicendus non fo-
naen rfet; prout cadaver Eliſæi, quod Ecclel. 48.
non v. 14. dicitur mortuum propherizâle, pro-
prie non eſt dicendum vVerus Prophefa, ſed
tantùm impropriè, quatenus ſcilicer corpus
4 1 mor-

ys9 Dißkintis III. Quaſtio Il. g. I.
mortuum Eliſæi patravit miraculum, & mor
tuum ſuſcitavit, sicque confirmavit ſuam
Sanctitatem, ſuaàsque Prophetias ſeu præ-
dicationes de vero DEl cultu contra idolo=
latras. Sic etiam Reliquiæ Sanctorum di-
cuntur impropriè prophetizare, dum ſgni⸗
ficant aliquid occultum ſive præteritum.,
præſens, aut futurum; quatenus ſcilicet con-
firmant tam ſuam Sanclitatem, ac veram,
quam viventes docuerunt, fidem.
2 An ergo revelatorum cognitio, vel ma-
nifeſtatio principaliùs importatur in Prophe:
tia? Pro maniteſtatione ſanè ſtat tam Au-
Gtoritas, quàm ratio, licèt juxta immedia-
tè dicta Prophetia vera ordinariè requirat,
& præſupponat revelatorum cognitionem.
Jungo rationem Auctoritati, quam ſubmni-
ſtrat D. Paulus I. Cer. 12. v. 7. ubi antequam
recenſeret ſingulas gratias gratis datas, ita
pronuntiat: IUnicuique autem datur manife-
Fatio Spiritas ad utilitatem & c. Ex quo textu
datur intelligi, gratias gratis datas, inter-
quas etiam eſt Prophetia, ordinari ad utili-
tatem aliorum; prout alias etiam gratiæ
gratis datæ in hoc diſtinguuntur à gratum
facientibus, quòd hæ propriam, illæ verò
aliorum reſpiciant utilitatem: atqui nuda
revelatorum cognitio per ſe non reſpicit
aliorum utilitatem, bene verò eorundem
manffeſtatio: ergo Prophetia principalius
conſiſtic in manifeſtatione, quàm in cogni⸗
tio⸗

tione
pollet
ve ext
nileſt⸗
ta die
reſpie
Prohil
cogno
tra ſ⸗
(proot
de Chr
Pheta.
diignar
cetet n⸗
letur r

ſhoc

Poſſet
ſicers
tingen
Uteret
Kopen
Daalan
len ot
goot⸗
(autr
ret ci
tiam,
0
anig
mult⸗
lrigi⸗

ſal. In quo conßiſtat Prophetia? 36
um Am tione revelatorum; nunquid enim DEIIS
mutiu poſſet tangere cor alicujus ſive in Extali, ſi=
slut ve extra illam, multaque magnalia ei ma⸗
Ontrie niteſtare? qui tamen propterea nec Prophe-
adotune ta dicendus foret, nec utilitatem aliorum.
„Gunn reſpicerer; cum fors illa eloqui ſit eidem
drrteritnn prohibitum, aut alias impoſſibile, eſto illa
leſicran cognoviſſet, aut adhuc cogooſceret. Econ-
aen Tra G aliquis manifeſtaret ignota etiam bi
en. (prout credibilius Sybillæ vaticinatæ ſunt
ſo/ vls de Chriſto) diceretur ſaltem impropriè Pro-
Nripltee pheta. V. G. Si aliquis idiomatis genmani-
utum A Cci ignarus inſtin u DEl occuktiſſimo edi-
ainmeti Ceret nobis veridicè alqua occulta, habe-
lnenin retur pro Propheta, ex parte, major’, quam
ſi hoc idioma calleret. Sic etiam DEIIS

üoden
nitn⸗ poſſet ex ore infantium & ladtentium per-
dbiemeht ſicers laudem ſuam circa aliqua occulta con-
ls ats tingentia fotura. Imò ſi ad hunc finem
en uteretur irrationalibůs creatoris (prout ad
Ergion ſtupendum effe dum uſus eſt Num. 22. aſin
Garniht Baalam) quis propterea omnem Prophetiam,
lurin ſeu occultorum revelatianem negarer’ In
aim ii quo tamen caſu talis Vates ſe meré paſſivè,
*RM (aut meliùs privativè, vel negative) habe-
e ret circa talium magnaliorum intelligen-
4
gvi ria. fn Rios ipſi 2 2 4
e Penf. FHoc ipſum validò argument6 ab3 83
non 8 antiquitate ductò. Propherg mukiV. T.
eolde multa valde ænigmatieè vaticinAruntde S9S.

racn Frinitate, Beatiſſima V. MARIAE linCaraa-

362 Diſtinctio III. Quæſtio IV. g. I.
tione, Sacramentis &c., aut prorſus obſcu-
rè, & tantùm generaliter de alio Legis Sta-
tu: atqui propterea non negamus, illos fuilſ-
ſe Prophetas: ergo Propheria principaliùs
conſiſtit in revelatorum manifeſtatione-,
quàm eorum cognitione. Hinc pulcherri-
mé dixit S. Aug. ſuper Geneſ. ad lit. lib. 12.
cap. 9. Minhs ergo Propheta, qui rerum, qua ſi-
gnificantur ſola ipſa ſigna in ſpiritu per rerum-
corporalium imagines videt: Et mags Propheta,
qui ſolo earum intellettu præditus eſt: Sed & ma-
ximè Propheta, qui utroque pracellit, at & vi-
deat ſpiritu corporalium rerum ſimilitudines ſi
gaificativas, & eas vivaeitate mentis intelligat.
Et ut tandem clariùs hic S. Doctor perfe-
Qiſſimam Prophetiæ rationem, & omnia-
alia, quæ ordinariè ad cam præ-& requi-
runtur, ſpecificet, totam rem ſic exempli-
ficavit ſine ulla interjectà litterâà ita pergens.
Sicut Danielis excellentia tentata, & probata,
quaæ regi & ſomnium, quod viderat, DlII, &
quid ſignificaret, APERIIIT. ſeu manifeſta vit.

384 Nec dicas. Propheta dicitur Videns, &

Prophetia Viſio, ſeu cognitio: ergo princi-
paliùs conſiſtit in viſione. Neg. enim conſ.
ſemper quippe illæ viſiones ordinabantur ad
ipſam revelatorum manifeſtationem zut cla-
rum eſt ex Jerem. cap. 2. v. 2. Vade, & elama in
auribus Tersſalsm, ditens: Haec dicit Dominus.
Et Ezech. z. v. 4. Dires ad eos 3 Hac dicit Do-
minus DEIIS. Etex aliis plurimis S. Scri-
ptu⸗

Pptoreie
cipalis
gnitio
fedum
larla el
cujus
hac, ſet
ſe onl
tingit
hie.
Proy
Præchicti
etiam Pe
eyſtenti⸗
Tifcari
empla i⸗
118. 6
maritan
guen ba
dit mul
Aqui,9
r08, er
colligi
civitate
qui dier

Mopſe

D0

mentun
neiſs,
ter⸗ ond
bos tu

.l. In quo conſiſtat Prophetia? 363

rist pturæ locis; eſt autem contra naturam prin-
oLesN cipalis ordinari ad minus princigale. Co-
iloni gnitio proin eſt diſpoſitio ad Prophetam per-
Prnchn feclum; ſicut in gratia curatienum neceſ-
felaton, ſaria eſt quædam diſpoſitio, ſeu motio sli-
e galten cujus membri operantis, & tamen non in
dhl hac, ſed in ipſa recuperatione ſanitatis amil⸗
n ſeæ conlſiſtit gratia curationum. Idem con-
uer tn tingit in aliis grariis gratis datis: ergo &
uge hic. H
67ℳ² Prophetia porrèò non adeò conſſtit in- 385
, Prædictione futurorum tantùm, ut non
led etiam poſſit circa præterita, aut alia adtu
ieel exiſtentia, ſive præſentia, ſive diſtantia ve-
Nes rificari. De præteritis ſolemnia exſtant ex-
,Koni⸗ empla in ipia 8. Scriptura; ſic enlm Jéan. 4.
r⸗Am v. 18. dum dicebat ESIIS ad mulierem Sa-
glecnn maritanam: Quinque viros habuiſti, & nung,
giudeß⸗ quem bahers, non ℳ tun vin. Illico reipon-
1,6 dit mulier: Domine video, quia Propheta es tn:
. Nlll atqui, quòd iſta mulier habuerit quinque vi-

imnſi ros, erat de occultis Præteritis ; àùr (acile
rlicen colligitur ex v. 29. ubi mulier currens ad
e civitatem clamavit: Venite, & videte bonzinem,
ege qui diæit mihi omnia, quacunque feci. Sic etiam
, eu Moyſes prophetàſſe dicitur, dum inſpirante
aini 6 DEO conſcripſit Pentateuchum, ſeu Inſtru⸗
nen, mentum, Vel Fabricam quinque libroram Ge⸗
1009² neſis, Exodi, Levitici, Numerorum, & Deu-
teronomii usque ad ultimum caput, in quti⸗

166 bus tam mirabilia continentur, & per ali

364 Diſtinbtio UI. Queoſtio W. H. J.
quot millia annorum Moyſen anteceſſerunt. prophe
Hine dixit egregiè S. Gregor. Homil. 1. in in wer
Ezechiel. Prophetia qusdam eſt de praterite, de pra
àt quod dicitur Geneſ. I. In principio ereavit, terita,
DEUS. Cælum, & terram & c. Eccur non di. phetiz
cendus ſit Prophera S. Jacobus noſter de ect;
Marchia, eò quòd manifeſtâàrit innocentem tempu
puerum Catholicum à perfdo Judæo occi- human
lum eſſe? ſentibon
386 De aliis occultis ſive præſentibus, ſive di- Prophen
ſtantibus æquè manifeſta nobis exhibet ex- (turis,
empla S. Scriptura Luc. 2. ubi retertur S. betsl
Joannes Baptiſta manifeſtâſſe Chriſtum præ- fſen bro
ſentem, dum dixit: Ecce Agnus DEI . enimn ſon
quod valde commendat Eccleſia, dum in cooldlet

cjus die Natali ita canit de S. Joanne: ythone
Cateri tantům cecinere Vatum trg,.
Corde præſago ubar afßfuturum: ltiel ſo
TZu quidem mundi ſcelus auferentem lub der
Indice prodis. Menigoe
ile Ge

S. Eliſabeth Mater Baptiſtæ Luc. I. mani- mddi hi
feſtavit ſimul præſentia, præterita, & futu- ergo ill
ra his verbis: Ut audivit ſalutationem Maris hilomir
Eliſabeth, exultavit infans in atero ejus (ſcili- Weo Pr
cet S. Joannes Baptiſta) & repleta eſt Spiritu poteſt;
Sancto, & diæit: Benediéta tu inter mulieres, & cumin
Benedittus fructus ventris tui. Er unde boee beat,
mibi, ut veniat Mater Domini mei ad me. Bea- qua den
2a, qu oregidiſti; quoniam perficientur in te, u tamen
dicta ſunt tibi à Domino. In prioribus enim us nor
pro⸗

„Kl. In quo conſeſat Prophetiæ. 36
etelem prophetizavit Eliſabeth, Verbum exiſtere
Homin in utero Mariæ, & hanc eſſe illius Matrem
PApu de præſenti; per verbum verò credidiſti præ-
tyiͦ s terita, & per verbum perficientur & . pro-
Lccurta phetizavit fuütura. Ratio horum omnium
le eſt; quia ſicut præterita, vel futura occultat
jnnen tempus, ita præſentia poteſt occultare cor
ſunm humanum: ergo etiam de occultis tam præ-
ſentibus, quàm diſtantibus poteſt eſſe vers
Hebus b Prophetia, & non tantùm de præteritis, vel
Seihen futuris. .
reletn Petis I. Anergo ope dæmonis non poteſt 387
onn g fieri Prophetia? Videtur quod ſic; Ideo
uk/ enim ipſe DEIIS Deut. 18. 4 v. 10. prohibet
ſernn conſulere ariolos, maleficos, incantatores,
ſeum pythones, divinos &c. qui prophetizent fu-
tura. Sic etiam 4. Reg. I. Ochozias Rex
Ilrael ſuper ægritudine ſua conſuluit Belze-
ℳν pub Deum Accaron, ſi fors ſanari poſſet.
. Denique plurimæ hiſtoriæ tradunt, idola de-
diſſe Gentilibus varia de futuris reſponſa-:
1irll atqui hæc omnia ope dæmonis data ſunt:
ergo illius ope poteſt fieri Prophetia. Ni-
n hiſominus KReſp. negativè. DElls enim non
Aint A ideo prohibuit, quia diabolus prophetizare
e potelt; ſed ideo, ne populus ſeducatur. &

tate,

e
iu 8 cum infenſiſſimo ſuo hoſte commereium ha-
trNHH beat. Si proin diabolus per idola dedit ali-
e qua reiponſa, quæ fors eventus veriſicavit,
. n tamen non fuit vera Prophetia; quia diabo-
us non potuit illa ſcire cum abſoluta veri-
tlor,

366 Dikinkttio III. Quaſtio Il. ſ. I.
tate, ſed cum fallibilitate, & deceprtione,
Sicque caſo potius tetigit divinandé rem, &
non ob fuum teſtimonium infallibile; fre-
quenter enim eventus per idola præſignifi-
catus non eſt ſecutus: atqui boc babebis ſi-
gnum (tfalſi prophetæ) qaed iz Nomine Demiui
prepheta ille pradixerit, & non evenerit. Deut. 18.
v. 22. ergo & c. Inſuper ſi diabolus aliquem
eventum futurum certèò & infallibiliter co-
gaofſecit, veg. (anitstem, pacem, bellum, ter-
r& fertilitatem, ſteriliratem &c. cagnoſcit-
ſimilia (ſi DEUs non impediat) ex conne-
xione cauſarum natoralium: atqui tales non
ſunt Prophetæ; aliks horum choro inſeren-
di eſſent & Aſtrologi: ergo &c. Pro no-
ftra reſolutione etiam facit doctrina Scoti
de Secretis cordium 4. diſt. 10 quaſt. 8. J. Ad
tertium & . Si abſalute permittatur quitanqus
Angelas malus uti ſun potentia cognitiva natu-
rali, potaſt inteligere quodtanque intelligibile can-
ſatum, & per canſequens psſyet intelligere cogita-
tiones tordinm, & aiyſteria gratiæ, ex qa poſitas
ſunt in effetta, ſia ſicut ditit Magiſter lib. 2.
diſt. g. Multa poſſent eæ natura ſua, quæ non per-
mittuntur eis, & ita ſuppouitur, quod non permit-
titur Angelo malo videre ſeeretum cordis: atqui,

ſi ſecreta cordis videre non permittitur An-

gelo malo, neque poterit aliquid de illis pro-
Phetizare. Imò ſi etiam permitteretur vi⸗
dere ſecreta cordis, & ex illa viſione pan-

deret aliqua, tamen necdum eſſet vera Pro-

phe-⸗

phetia
Div. t
& nor
bilem
Pet
event
annun
Erecht
enim tu,
2,4. A.
letur.
thanbre
Ril horu
Witaten
Nhilorr
llata,
minus
intercer
ve, &l
multiol
men ſer
te ſuſti
lnit.
Seotos
ilan, 6
Eur
inuj ſy
er: ſee
ſuan,
ahſalita
viram

AB.1. In quo conſiſtat Prapbetia? 367
letegin phetia; hæc enim requirit revelationem-
mdèen Div. tanquam cauſam veritatis infallibilem,
Ulble;“ & non tantùm aliquam connexionem falli=
apreim bilem, & creatam.
ne hd Petis II. An ergo ſemper, & infallibiliter3 88
niue eventura ünt ea, quæ per Div. Prophetiam
va. Dul annuntiantur? Videtur, quod non; Sic enim
olosie Ezechiæ 4. Keg. cap. 20. dixit Iſaias: Morieris
iblitan enims ta, & non vives. Pariter dixit onas c. 3.
bellunt 2. 4. Adbuc quadraginta dies, &, Ninive ſabver-
cogle eetar. Denique quanta mala peædixit Na-
ex than Propheta Domini Davidi, & tamen ni-
Gitaler hil horum evenit, nec Ezechias ex illa infir-
toioln mitate mortuus eſt, nec Ninive ſubverſa.
dbor Nihilominus Reſp. affirmativè; Nec obſtant
NAm allata, quia in his omnibus locutus eſt Do-
caſ g) minus per Prophetas ſuos conditionat?è, niſi
u hi intercedat oratio Ezechiæ, p&nitentia Nini-
iis ve, & Davidis; ſicut Deut. 28. conditionatè
multiplex promittitur benedictio, quæ ta-

t,Niitie“
liu . i
, men ſecuta non eſt, quia conditio obſerva-

relt,
lre tæ juſtitiæ, judicii, & vericatis poſita non-
Muiſe fuit. Totam rem de Ezechia ita deducit
6 SCcOtus 3. diſt. 21. quaſt. unic. N. ad quæſtionem
dan ilam &. Exemplum de boc ponitur IMaiæ 3 8.

A de Exrschia, cui Iſaias nuntiavit mortem, & mor-
Nα

tcnr taus fuiſſet naturaliter ſecandum cauſas inferio-
n Ie rei: Jed tamen DEIUS ah aæterno vidit oratienem
den ſuam, davotienem, & lachrymas: ideo prohibuit
— canſalitatem canſarum inferisrum, & ultra ter-
N l minunm zaturalem addidit ſibi 15 annes, t paters

368 Diſtindktio III. Quaſtie I. H. II.
Iaig 38. cap. Si proin quis novit mutare- medi
delictum, novit & DEUIS murare Senten- tjunt

tiam conditionatè latxatn. DE
tas ir
De Cognitione Occultorum, Subiecto, ́& El
Diſpoſitionibus ad Prepheriam Requiſitis. centij
per ſe

389 DRimum bujus §. punétum iavolvit plura, .
& quidem I. An DEtIIsSs immediatée per

ſe Prophetis loquendé ingerat jis occuſto- in
rum notitiam, vel mediaté, & per Ange- zen,
lum? II. An per talem occukorum mani- diat
feſtationem ſive immediatam, ſive media- oinbe
tam Prophetæ videant ipfas res in ſe, vel in 1t
ſui ſpecie? III. An ſi per ſpeciem vident “
res, illa ſpecies ſit in ſolo intellectu, vel etiam “
in aliquo ſenſu externo;: Tandem IV. An *
Propheta aliquando nec res iplas in ſe, nec “

in ſui ſpecie, ſed in aliquo ſui ænigmate vi- Dris
deat? Itaque .
390 Nulla eſt implicantia, quòd DElls im. X
mediatè per ſe inſtruat Prophetam de rebus ie
occultis. Ratio eſt; Non poreſt aſſignari za.
fundamentum ſolidum, cur DElISs homini se.
humanô modéô loqui nequeat, aut ei appa-
rere in forma hominis, aut Gne tali appa-
rentia formare, & dirigere vocem ad Pro- 9 3.

phetam, ut ſciat, quæ populo ſint annun- ien
tianda; quidquid enim DElIs poteſt me- hunh

diante cauia efficiente, hoc etiam poteſt im-
me- Kinlit

El. De Cognitione Occultorum, &. 369

it u mediatè, & ſe ſolo, ùt communiter conſen-
e dee tiunt Scholæę. Imò prorſus probabile eſt,
DEIIM defacto inſtruxiſſe aliquos Prophe-
tas immediatè per ſe; ſic teſtatur de ſe ipſo
Iſaias cap. 6. ubi narrat aliquam viſionem,
ie & ſubjungit v. 8. Et audivi vocem Domini di-
ſeſin centis & . Ubi planéè Dominus immedjiatè
per ſe locutus eſt ad Iſaiam.
olvieſt Ordinariè tamen loquendò DElIs inſtru 391
necet xit ſuos Prophetas circa occultorum noti-
c ciam mediaté, & per Angelos; hi enim ſune
Per in ſpiritus adminiſtratorii - — prepter eos, qai he-
rum i veditætem capiunt ſalntis. Hebr. I. v. 14. ergo
veed cüm Prophetia ad ſalutem noſtram ordinata
GEN ſit, conveniens eſt, Prophetas inſtrui circa
Gen occultorum notitiam ab Angelis, qui ſunt
a dele⸗ facientes verbum illius (ſcilicet DEI) ad au-
denI diendam vocem Sermonum Ejus. Pſalm. 102.
soe v. 20. An enim continuò loquetur nobis
rm DEIIS os ad os? An non habebit aliquos
mDiniſtros? Experientiam planè dedit V. &
DRS N. Teſtamentum. Lege Lib. Geneſ. cap. 16.
undet 4 v. 7. Cap. 19. 4 V. 12. cap. 22. 4 v. 15. Lib-
tet M Znaic. Cap. 2. 2 V. I. cap. . 4 v. 23. 6ay. 6.
DelS à v. 12. cap. 13. 4 v. 3. Lib. Tob. cap. 6. 4à u. 4⸗
zen cap. I1. 4 v. 2. cap. I 2. 4 . I5. Lib. Daniel.
“ cap. 3. 6. 13. & 14. Matth. cap. 1. & 2. An-
otend gelus Domini inſtruxit S. Joſeph. Lac. I.
loGN Zachariam; & alibi frequenter leguntur-
ot apud Evangeliſtas Angelorum apparitiones,
& inſtructiones.
4 A a Fors

392 Fors dicis: Non eſt aſſignabilis modus,

393 Sive proin DElIs immediatè per ſe, ſve

370 Diſtindtis III. Quaſtio IV. g. Il.

quò DEUS per Angelos loquatur, & in-
ſtruat Prophetas. Contra eſt aſſignandô
ſequentes modos. Itaque l. Angelus poſſer
formare vocem exteriùs per ſenſum audits
perceptibilem, & formatam in corpore phan-
taſtico, direétam ad aliquem vigilantem,
prout frequenter in prioribus exemplis con-
tigit. II. Poſſet Angelus aliquem internè
ſine perceptione ſenſus externi inſtruere de
aliquo occulto in ſomno, aut etiam in vigi-
lia, præcipuéè ſi eſſet in Extaſi, aut raptu. Ad
hujus tamen certificationem, & credulita-
tem proportionatè eadem requirimus, quæ
ſpecificavimus num. 369. 370. 374. De hoc
etiam poſteriqri modo docet Scotus 4. dif.
4 5. quaſt. 2. J. Mic tenetur &c. ad finem. Im
magls idetur miraculum, quòd in ſomno revele-
tur veritat, quàm in vigilia in intellettu non ni-
mis intento circa ſenſibilia: quia naturale eſt,
quod in vigilia homo habeat uſum rationis, in ſom-
no0 aut em non.

per Angelos inſtruat Prophetas circa occul-
torum cognitionem, facit hoc interdum-
per ſpeciem ſenſibilem externam v. g. in au-
ditu, vel vilu, & tunc pervenit ad phanta-
ſiam, & denique ad intellectum (ſi enim in
ſolo ſenſu externo maneret, hoc ipſo nihil
ſciret Propheta, ſed aſpiceret ſicut anima

irrationale) interdum per ſpeciem ſenſibi-

lem

lem int
Dda; in
ſine ſye
externe
peralit
inter on
el r,
textumm
prephete
moij.
extiruri
men exe
ſut aber.
nulh gu
Uirtute
ſtratut
uralen
binari⸗
lilipih
tior Pr.
dus 3
ternor
rum,t
in o
Roii.
enr
l,
inhi
duad
cont
6d0,

dilis wodn

Ator, AN
alliznr
dgelvsſe
hnlurn au
orporeſt
viglant
ezenolse
gben intt
iolkrven!
ttiaminc
Gtapto
X creol
btfnuc
Den
Scotvs
AAßeen⸗
in ſen 1
telilum
is ti
,gene

te erin

De Cognitione Occultorum, & t: 371
lem internam in phantaſia ſine ſpecie exter-
na; interdum per ſpeciem intellectualem-
ſine ſpecie ulla in ſenlu tam interno, quàm
externo. Pro quorum omnium notitia ge-
nerali facit illud Num. 12. v. 6. Si quis fuerit
inter vos propheta Domini, in viſione apparebs ri,
vel per ſomnium loquar ad illum. In quem.
textum ita habet noſter Lyranus: Cagnitis
prephetica, quantum ad præſens ſpectat, fit tribus
modis. Uno mode per abſtrattionem à ſenſibus
exterioribus, ut in ſomno, vel Extaſi (quod ta-
men exemplum inferiùs tangam) Alio meda
ſine abſtrabctiene tali,; & hee fit dupliciter. Uno
modo, quando in imaginatione fiunt aliquæ forma
virtute Divina, in quibus intelleltus à DEO illu-
ſtratus inſpicit veritatem intelligibilem ſuperna-
turalem. Alio modo, quando ſine tali viſiene ima=
ginaria intelleéëtus à DEO iluſtratus cognoſcit in-
telligibilem veritatem. Setundus gradus eſt al-
tior primé, & tertius ſecunas; quia primus mo-
dus admittit manuductionem ſenſibilium ex⸗
ternorum, ſecundus ſenſibilium interno-
rum, tertius autem nihil horum: ſicut enim
in cognitione naturali ille eſſet melioris in-
genii, qui veritatem intelligibilem caperet
absque manuductione per exempla ſenſbi-
lia, quàm ille, qui indiget talibûs, ita etiam

in his proportionaliter eſt dicendum. Se-

cundus tamen, & præcipuè primus modus
connaturalior eſt ordinario intelligendi mo-
do, qui fit per ſpecies; nam juxta Philoſo-
A à 2 phos

372 Diſtindtio III. Quaſtio I. H. II.
phos ex Ariſtotele 3. de An. tex. 29. & 30.
oportet intelligentem phantasmata ſpeculari.
394 Unſtructio de occultis per ſpeciem ſenſi-
bilem externam in ſenſu externo facilior eſt
ad captum; ſicut enim modus intelligendi
ordinarius hac viâ incipit, & perficitur, ita
etiam DEIIS, ſe huic modo accomodandé,
faciliorem pro nobis arripit conditionem;
juxta illud tritiſſimum: Nihil eſt in intellectu,
quod non prihs fuerit in ſenſu, quæ tamen con-
ditio utique eſt in manu DEI, & non hic in
illa, àt mox conſtabit. Hac viàâ vix non-
omnia num. 39 I. relata inceperunt, & quàm
plura alia occultorum ænigmata, ac explica-
tiones. Sufficiant nobis proceſſus Geneſ. 3.
à DEO cum Adamo habitus, & lucta Jacob
cum Angelo Geneſ. 32. ubi planè ſcena mul-
tùm ſenũbilis fuit etiam per ſenſus exterio-
res.
395 Huic modo manifeſtandi occulta Prophe-
tis per ſpeciem ſenſibilem, prælertim in ſom-
no (quod me tacturum in num. 393. pro-
miſi) non abs eruditione inſero ſequentis.
Videtur Lyranus ibi citatus peſſimè loqui;
quia juxta num. 3 5I. Extatici omnibùs ſen-
ſibus externis ſunt orbati: ergo peſſimè cum
Lyrano exemplificavimus, in Extaſi, vel ſomns
dari poſſe à DEO, vel Angelis, inſtructio-
nem de occultis per ſpeciem ſenſibilem in-
ſenſu externo. Contra eſt; Lyranus opti-
mè loquitur, non enim intendit, quèd in
omni

Omdi!
ſpecie
Extal

quem
dodr
loquit
voluit
Proph
riam,
riores
Giſſim
in lom
Phetix,
ſeriores
Marie;
cus br⸗
Moyle⸗
debeti⸗
tnimn a/
Mata 8
thim,
iins er
tegvir⸗
Auter

intellt
inie
frege
cui
rach
men

.ll
4.6

Aulari.
ciem ſel
hfaclliot
intellgen
erſicitni
otmoctel
nditionen
zrinteli
tammen
Eonhi
4 viæ
thu
c explie
nſ.
ad n
ſenace
is eued

Nhabigt
rtiminſe
n 39,. 1
o lecvenn
Gimeh

De Cognitione Oceultorum, & . 373

omni Extaſi, aut ſomno contingant tales
ſpecies, ſed tantùm ſi DEUS in ſomno aut-
Extaſi taliter inſtruere velit Prophetam, aut
quemcunque alium. Allata proin Eyrani
doctrina non eſt univerſalis, ſed prout ipſe
loquitur, quantum ad praſens, præcisè quippe
voluit ibi oſtendere excellentiam Moyſis
Prophetæ ſuper querulantes Aaron, & Ma-
riam, quibus DElIS tantùm per duos infe-
riores modos locutus eſt. Hinc ſubdit do-
Gtiſſimus interpres Lyranus: Per locutionem
in ſomnis intelligicur primus gradus Pro-
phetiæ, per viſionem ſecundus, qui ſunt in⸗
feriores. Ac ſi dixiſſet Dominus Aaron, &
Mariæ; non attigiſtis, niſi ad inferiores gra-
dus Prophetiæ: at non talis ſervus meus
Moyſes, qui attigit ſuperiorem; & ideo non
debetis in Prophetia ei vos æquiparare. Ore
enim ad os loquor ei, & palam, & non per anig-
mata, & fignras Dominum videt. Per hoc
enim, quod dicitur, Palam, intelligitur ter-
tius gradus Prophetiæ prædictus, in quo non
requiritur aliqua viſio imaginaria. Per hoc
autem, quod dicitur, Ore enim ad os loquor ei,
intelligitur quædam ſpecialitas & dignitas
in iſto tertio gradu Prophetiæ: quia quantè
frequentiùs & familiariùs DEUs revelat ali-
cui ſupernaturalem veritatem; tantèò ille-
gradus eſt dignior, & iſte erat in Moyſe: ta-
men ſecundùm hebræos non vidit Div. el-
As 3 ſen-

374 Däifinktio III. Quaftio Ix. F. II.
ſentiam, ſecundùm quod dictum fuit ſibi
Exod. 33. Non videbit me bome, & vivet.

396 Neque hujus ſpeciei ſenſibilis in ſenſu ex-

terno per ſomnum maſor eſt difficultas,
quam ſpeciei ſenſibilis in phantaſis, aut in-
telligibilis in intellectu dormientis, aut ra-
pti; ſi enim DElS has poſteriores in ſomno,
aut Extaſi imprimere poteſt, cur non etiam
priorem? quæ major ratio pro ſecunda, aut
tertia, ac pro prima reſpedu DEl inſtruen-
tis Prophetam in ſomno, aut raptu? Sicque
diéta num. 3 I. nullatenus pugnant cum-
hac doctrina. Cæterùm hujusmodi inſtru-
Rtiones ſive à DEO, fſive ab Angelo factæ
in ſomnis leguntur Geneſ. 28. v. I 2. de acob.
Viditque in ſomnis ſcalam ſtantem ſuper terram,

& cacumen illius tangens cœlum, Angelos quoque
DEI aſcendentes, & deſcendentes per eam &.

Geneſ. 3 1. v. 24. de Laban. Matth. 1. v. 20.
de Joſeph. Hac antem eo cogitante, ecce Angelus
Domini apparuit in ſomnis ei dicens & c.

397 Inſtructio de occultis per ſpeciem ſenſi-

bilem in ſenſu interno, aut per ſpeciem in-
telligibilem tartùm in intellectu colligi po-
teſt ex Geneſ. I5. v. I. Factus eſt ſermo Domi-
nmi ad Abraham per viſionem dicens: Moli timere
Abrabham &. Item Geneſ. 46. u. 2. Et 1.
Reg. 3. v. I. Samuel timebat indicare viſionem
Heli. Et alibi frequenter: Licet autem fſi-
miles inſtructiones poſſint intelligi tantum
de viſione imaginaria, quæ eſt ſecundus gra-
dus

dus bre
ſigondi
ſpecien
Gradu
moce
ſtaret:
gelo
ſolam
notahe
Et h
occulti
Ginſſ4
ita habe
ℳ
iſrin
Mativa)
gerentuf
leta era
ſi gui
Gir add n
Stun ſ
i mi⸗
imi 12
erum ſ
N
reyt ſept
qui tas
Jurmann
ut intel
iſ 0 Pry
iho in⸗

ſl, De Cegnitione Oecultorum, &. 275

n eh dus Prophetiæ; quia tamen facilè non aſ-
it, ſignabitur implicantia viſionis per ſolam-
in ence ſpeciem intelligibilem, per quam fit tertius
dſhen Gradus Prophetiæ, ideo etiam de hac com-
li zul modè intelligi poſſunt. Si tamen certè con-
ib un ſtaret aliquem Prophetam à DEO, vel An-
gelo circa occulta fuiſſe inſtrucdtum per-
rnonen Tolam ſpeciem intelligibilem, tunc prorſus
ſecnd notanda funt dicta num. 356. 3 57. & 362.
DEl iolru Et hi tres modi, inſtruendi Prophetas de398
nn; occultis, inſinuantur ab ipſo S. Aug. ſuper
Inant un Geneſ. ad lit. lib. 12. cap. 9. ubi de Prophertis
Gol en ita habet. Proinde quibus ſigna per aliquas re-
geb il rum corporalium ſimilitudines demonſtrabantur
leſe in ſpiritu (id eſt teſte Brancato, in vi imagi⸗
nati va) niſi acceſſiſer mentis offcium, nt intelli-
lue, gerentur, nondum erat propheta. Magisqus Pro-
ut bheta erat, qui interpretabatar, quod alius vidiſ-
1re ſet, quàm ipſe qui vidiſſet. IUlnde apparet, ma⸗
Sis ad mentem pertinere propbetiam, quàm ad
iſtum ſpiritum (ſeilicet vim imaginativam)

es in ſon

e. ſitri

i,

24. . „ . 2
i ¶Zui modo quodam proprio vocatur ſpiritus, ſen vis
beiin animæ quædam mente inferior, ubi corporalium
erhh rerum ſimilitudines exprimuntur. Itaq se ma-

ku tal, gis Foſeph Propheta, qui intellexit, quid ſignifica-

hrmt0 .
4 4 ,rent ſeptem ſpicæ, & ſeptem boves, quàm Pharao,
4: N 1 qui sas vidit in ſomnis. Illius enim ſpiritus in-

4,4 formatus eſt, ut videret: bujus mens illuminata,
iume iſen ut intelligeret. Ac per hoc in illo erat lingua, in
ſcet nn iſto Prophetia; quia in illo rerum imaginatio: in-
ltiu Wſto imaginationum interpretatio. Et tunc per-
temdͤ⸗ Aa 4 git

376 Difinktio III. Quaſtio IV. G. II.
git S. Auguſt. prout iplum attulimus sa-
aer. 383.
399 Interdum DEIIS aliqua oſtendit Prophe-
tis ænigmaticè; tale ænigma vidit Moyſes
Exod. 3. in rubo ardente, & non combuſto,
quem, Eccleſia agnoſcit ſignificâſſe conſer-
vatam Beatiſſimæ V. Mariæ virginitatem;
Gloſſa verò ordinaria intelligit Divinitatem
in humanitate Chriſti. Quæ non ænigma-
ta prædixit Jacob filiis ſuis Geneſ- 49. Pariter
Jeremias cap. I. vidit virgam vigilantem, &
ollam ſuccenſam. Sic & alii viri Sancti in-
terdum obſcuras, & ænigmaticas habue-
runt viſiones, qui tamen vel ſtatim ſcive-
runt, vel tandem per ardentiſſimas preces,
aut mortificationes à DEO, quid porten-
derent, obtinuerunt. Jeremiæ etiam ho-
rum ænigmatum ſignificatio revelata fuit,
de Jacob ita certum non eſt.

400% Ex his omnibus ſequitur, quèòd DElIIS

Prophetis non oſtendat res ipſas, ùt funt in
ſe; tum quia recenſiti modi ſunt ſufficien-
tes; tum quia futura in ſe ipſis necdum exi-
ſtunt. Qualiter autem videantur Secreta-
cordium, aut alia per diſcretionem ſpiri-
tuum, conſtabit à num. 447. & ſiq.

401 Secundum hujus 6. punctum occupatur

Circa Prophetiæ lubjectum. Itaque non-
tantùm omnis homo, ſed etlam omnis An-
gelus, ſive bonus ſive malus, poſſunt eſſe
ſubjedtum capax Prophetiæ. Prob. per in-
du-

D

doione
Viris bre
que gi0
in utro
Mariav
Samvel
pheticu,
Deborz
N. T.
feſtavit
Alh. 21.
ſli Phi
mam V.)
dam de
GeCorto
zlas. D
Obiſtta,
tive ſun
ſpecta hl
ecku v
brob,
chez pn
1o. De
ſan eri
lan in ge
turſe un
Gonolor
gviDan
riolos.

1ſ.. De Cagnitione Occultorum, & e. 377

ttufmsos duéctionem de homine, & imprimis de tot.
viris Prophetis eſt res certiſſima ex hucus-
ndtDa que dictis. Idipſum conſtat de mulieribus
Widt in utroque Teſtamento. Exod. I 5. Y. 20.
Anc/ Maria vocatur Prophetifla. Anna Mater-
igeen Samuelis I. Reg. 2. cecinit Canticum Pro-
tgintm pheticum: Exultavit cor meum in Domino & o.
Dhinte Debora adic. 4. v. 4. dicitur Prophetis. In
don eng N. T. Eliſabeth ex ſpiritu Prophetico mani-
149, Pui feſtavit varia Lac. I. prout retulimus .386.
Viglanren Act. 21. v. 9. recenſentur quatuor virgines
nGnn filiæ Philippi Evangeliſtæ. Taceo Beatifli-
e bam mam V. Mariam, S. Thereſiam, S. Cathari-
ſrin ein nam de Bononia, S. Claram, S. Margaritam
lnus gecs de Cortona, B. Hyacintham, & quàm plures
goc ne alias. Ratio omnium eſt, quia omnia re-
quiſita, ſcilicet potentiæ ſpirituales, & ſenſi-
tivæ ſunt æ què in fœminis, nec DEUs re-
ſpectu harum eſt minus potens, quàm re-
AM ſpectu virorum: ergo &c.
z ii Prob. Idipſum de infantibus; nam I. Reg. 402
darſle cap. 3. Ppuer Samuel audivit occulta à Domi-
Neclné n0. De Jeremia dicitur cap. I. v. 5. Ante-
curectu s eires de vulva, ſanbtificavi te, & prophe-
Pnen keam in gentibus dedi te. Daniel. cap. I. fate-
7 tur ſe unum fuiſſe de pueris, quos Nabucho-
donoſor ſibi elegerat pro ſuo famulatu: at-

r etem
rerelanſ

occupntt 1 . 1e —
1 ten qui Daniel v. 20. dicitur fuiſſe ſuper cunctos
mzt ariolos, & magos, qui erant in univerſo
1 8

Conr regno. Denique pro parvulis ſtat ipſum.
. 5 Chriſti oraculum P/ſalm. 8. v. 3. Ecæ ere infan-
“ A à 5 tium,

37 8 Diſtindtio HIlI. Quaſtio I. g. II.
tinm, & lactentium perfeciſti laudem propter ini.
mites tuos, quem quidem locum aliqui in-
telligunt, de parvalis ſeu tyronibus in fide,
eſto ætate ſenibus; nihilominus etiam in-
telligi poteſt de ætate parvulis quoad do-
num Prophetiæ, propter rationem nam. prio-
ri datam. Hinc in cit. loc. ita habet noſter
Lyranus. Laus iſta fuit perfetta, quando pueri
in templo clamabant conſitentes Divinitatem Chri-
ſti, dicentes O Sanna, id eſt; obſecro, ſalva in eæ-
celſis: pueri autem iſti non erant litterati. Sic
etiam noſter S. jacobus de Marchia egit.
Prophetam ex utero materno, ùt ejus le-
genda teſtatur.

cis. Nam Balaam Num. 24. rogatus à Ba-
lach rege, ut malediceret populo Iſraéliti-
co redeunti de Ægyptiaca ſervitute, irruen-

te in ſe Spiritu DEl pro eo, ut malediceret,

benedixit Iſraëli, v. y. Quàm pulchra taber-
nacula tua Facob, & tentoria tua Iſrael & .
Et infra poſtquam Balac conqueſtus eſt de
data benedictione, reſpondit ei Balaam-
7. 12. Monne nuntiis tuis, quos miſiſti ad me,
dixi: Si dederit mihi Balac plenam domum ſuam
argenti, & auri, non potero præterire ſermonens
Domini DEl mei. Et infra v. 17. prædixit
venturum Meſſiam; Orietur ſtella ex Faceb.
Balaam autem fuit de Gentilibus, & non
de Iraélitis, alias ad maledicendum his Ba-
lach non rogâſſet Balaam.
Conkf.

Cont
randa!
ta, ir
e illie
Zwini
gue Ce
decim
tat iſß
IUItrum
verint,
pernat
Dells

materis

ee int
403 Prob. Idipſum de infidelibus, ac hæreti-

Andic⸗
kChri
Me qu
Liſe
lecee
Iuſalit,
Exrpel

bill
Carmi
rulale
dals
nſe
b
len

G De Cognitione Occultorum, &. 379
w Conf. de decem Sybillis, quæ adeò mi-404
m Aqit randa prædixerunt de Chriſti Nativitate, vi-
nibusnii ta, miraculis, paſſione, morte, & judicio; ut
selim de illis dixerit S. Hieronym. lib. I. asverſ.
godt Fovinian. Quid referam Sybillas Eritraam, at-
ennen i uee Caumanam, & olcto reliquas ?* Nam Varro
habet decem faiſe autamat ; quarum inſigne virgini-
Aunln tus eſt , & virginitatis prœmiavs divinatio.
iviretenti Utrum autem Sybillæ iſta revelata intelle-
ℳπ Xerint, & crediderint fide naturali, vel ſu-
junde Pernaturali per aliquod lumen adctuale,
rche DEIIS ſcit; videtur mihi, quòd iſta tantùm-
it e materialiter manifeſtârint, & per conſequens
nec intellexerint, nec crediderint debitè.
ichet Anudi carmen Sybillæ Lybicæ, quæ Miracu-
ogenbl la Chriſti hisce prophetizavit.
ulo Ifd Ille quidem morbis preſſos ſanahit, & omnez
tteim Leſos, ꝗuot quot ei fident, cœcique videbunt:
malele Incedent clanai, ſurdis auaire licebit:
Alchre Inſolitas mutis dabitur formare loquelas:

e ut Expellet furias, eppreſſi morie reſurgent.

R Sybilla Samia ſe prophetiſſam oſtendit hoc
e carmine deſcribens ingreſſum Chriſti in Je-

miſtis
9 ruſalem.
. ſmnc Salve caſta Sion, per mulidque paſſa Puella!
ri nh lpſe tibi inſcenſs Rex en tuus intrat aſſello!
Erga omnes mitis juga quò tibi, quo juga demat,
Ar Intoleranda tibi, quæ fers, cervict ſabadte.
1 1 .
dunn 1N Tri-

3804 Diſtindlio IIlI. Qucßtio Il. g. II. 1
Triſtiùs nonnihil prophetizavit de Paſſione Nec w⸗

Chriſti Sybilla Delfica. hereii-
Impinget illi colaphes, & ſputa ſceleſtis Rhr zan
Ifraèl labitz, nec non & fellis amari ntcli⸗
Apponet eſcam, potumque immitis aceti! do an

Sybilla Phrigia mortem Chriſti, ac ſubſecu- Gtarins
ta miracula heroicè ſequentibus propheti- lemjcos

Zavit. veritati
Scindetur templi velum, mediumque diei he
Nox tenebroſa tribus premet admirabilis horis; an⸗
Et tridui ſomné peraget mortalia fata. iel
minls il

Denique deſcribo carmen Sybillæ Eritræz read
de hominum judicio finali ſic prophetizan- cent hi

tis. men alie
Zadicii in ſignüubi tellus ſudore madeſcet, ura leg
Et Kex aternus ſumm deſcendet Olimps, De Ange

Seilicet ut carnem, mundumque vindicet omnem. Ahucls
Unde DEIIM fidi, dißidenteique videbunt, lrunt
Summum eum Sanbtis in ſacli fine ſedentem. bſe

Uicks . 6
40 ½ Heæc, & plura alia aliæ Sybillæ de Chri- Wa con

ſto vaticinatæ ſunt; nunc tranſeo, & id ip- Iilſer i
ſum probo de hæreticis 3 non enim videtur ſcenttn
major difficultas de his, quàm de Gentili- crente
bus, &, juxta communem Patrum ac Theo- enin cre⸗
logorum ſententiam, omne genus homi- ulub!
num v. g. fatui, mali, ignari ut Caiphas dote
Joan. 1I. v. 5I. inviti, ut Saul 1. Reg. II. hocle
?. 6. abſolutè loquendé prophetizare poſſunt. DMhethn r
Nec

1, ſ.l De Cognitione Occulterum, Ere. 381

t de id Neg major honor, aut Sanctitas accreſcet
hæretico, ſi fors prophetizaret, quàm Cai-
Sabti phæ, aut Sauli &c. niſi coruſcaret conditio-
nibus relatis num. 369. & ſeg. Hæc tamen
ius intelligenda ſunt de poſſibili tantùm, de fa-
Go enim nullus hæreliarcha, aut illius ſe-
ue Etarius verè prophetizavit (de quo vide Po-
bls ol lemicos) nec decet, DEIIM in teſtimonium
Véritatis, fidei, aut morum adhibere mo-
rum hoſtes, fideſique veritati rebelles.
Imèò abſolute loquendò ipſe Diabolus po-406
teſt prophetizare; quid enim obſtabit, quò
minus illo poſſit DElIs uti, illumque co-
lehin gere ad aliquod occultum revelandum? Et
Nrohhein certè hic honor obtigiſſe diabolo (non ta-
men alicui hæretico) cum ingenti ſui tor-
tura legitur Luc. 8. v. 28. & Aft. 16. v. 17.

neri

mur l
rabiire

e De Angelis bonis nullum poteſt eſſe dubium
hen ex hucusque dictis; DElIs enim ordinariè
rin

inſtruxit ſuos Prophetas per Angelos bonos.
Objic. I. Prophetia tanquam Donum Spi 407
α. rirds S. datur in utilitarem Eccleſiæ: ergo
leele malé conceditur diabolo, ejusque ſociis. II.
eo Taliter ſimplices Catholici facillimè deci-
enimſil perenttur, ſi v. g. ex aliquo Energumeno
t OGi audirent diabolum prophetizantem; poſſent
marre enim credere, diabolum ſimilia effutire ex
n o juſſu DElI, non autem ex voluntate propria,
t utpote qui non intendit ſalutem animarum,
n I aut Eccleſiæ. III. Juxta S. Scripturam Pro-
i phetia tantüm datur cximiis Dul ſervis, &
Zareß 6 ami⸗

N

382 Däitin tio III. Quaſtio I. F. I.
amicis; prout ſecreta ſingularia tantùm bo-
nis amicis concredi poſiunt.

408 Keſp. ad I. neg. conſ. Nam abſolutè lo-

quendé poſſet DEllS ex cauſis Gbi notis d'a-
bolum cogere, ut aliquid maniteſter in uti-
litatem Eccleſiæ, velit, nolir. Kelp. ad II.
Tales ſimplices non debere acquieſcere ſuo
judicio, aut verbo diaboli, ſed potiùs con-
fulere viros probos & doéctos, ac maximè
Superiores. Præclarum hujus exemplum
habemus in vita noſtri S. Jacobi de Marchia;
ubi legitur, quòd diabolus (æpius cuidam-
devotæ Matronæ in forma 8. Joannis Bapti-
ſtæ apparuerit, illam dé variis, etiam ſpiri-
tualibus, inſtruxerit, ita ut multi crederent,
hanc fore cœleſtem apparitionem; at re ad
Sanctum Jacobum delata, juſſit, ut Matrona
audacter in transfigurati Angeli faciem ex-
puat, quo viriliter acto, diſparuit turpiter
nebulo, nec ampliùs moleſtavit devotam.
Reſp. ad III. S. Scripturam loqui de Prophe-
tia, prout ordinariè tantùm confertur exi-
miè Sanétis, non verò prout de poſſibjli ali-
cui alteri dari poſſet. Nunquid enim ipſe
Chriſtus Matth. 7. v. 22. teſtatur? Malti di-
cent wihi in illa die: Domine, Domine, nonne in
monzine tus prophetavimu; E&. Et tant confite-
bor illis 35 quia nan quam novi vos diſcedite à
me, qui operamini iniquitatem. .
409 §. hujus tertium punctum ſequitur ex di-

tis, ſcilicet nec bonitatem moram (quam-
Vis

1

vis hac
quireret
Phetandh
ter intel
exlerius
nlemn d
lungere.
1d roph
hadeba
er Aine
orrlem
Uronits,
honiidbe
big; in
Zum nd
ſangvine
em,
4 ſenſun
Pro cauſ
i 144
leͤvere
beris
Ueti
ONErA A
nn lur
Mleier d
1 Uhleta,
len Dro
luſhn
ni, len
I ten

J.1. De Cognitione Occulteram, & c. 383

Dtmüm vis hæc in aliquo canonizando heroicè re-
quireretur) nec aliam diſpoſitionem ad pro-
tboohm phetandum eſle neceſſariam in homine præ-
binetst ter intellectum, & ſenſus aptos ad aliquid
ldetim exterius manifeſtandum; poteſt enim DEIIs
Ren talem diſpoſitionem ſimul cum lumine in-
uieten fundere. Hinc cantus pfaltis 4. Keg. 3. v. I15.
potke ad Prophetiam Eliſei prorſus per accidens
XII e habebat, nec ulla ejus cauſa erat. Pari-
Seem ter divinatio, quæ juxta Platonem, & Ari-
Gelud ſtotelem frequentior eſt in Melancholicis,
s en attonitis, furentibus, quàm in mentis ſanæ
onsbe hominibus; in dormientibus, quàm vigilan-
Dem tibus; in morti vicinis, quàm vita vitali lon-
güetee gum adhuc fruituris; in atrabiliariis, quàm
gem; In ſanguinéis, propriam corporis conſtitutio-
ſeuton nem, quatenus ſcilicet mens illorum magis
elcan à ſeniuum uſu eſt avulſa, tantùm agnoſcit
“ I pro cCaula per accidens. Delrio Disquiſ. ma-
t Kic. l. 4. cap. I. 4, 1. Ex ſuppoſito, quod ta-
Ouicebe les verè aliquid divinent. .
eOtfetu Peris : An Chriſtus fuerit ſubjedum Pro: 410
geſoli phetiæ? Reſp. cum communi affirmativè
contra Abulenſ. in cap. II. Nam. 4.64. Sic

gvic en 4 .
lur enim Lac. 7. v. 16. non tantùm dicitur ſim-
onen pliciter Prophera, ſed cum addito magnus
1 “ Propheta, ſicut & alibi frequenter. Eſt au-

tem Propheta juxta S. Auguſt. I. 16. contra
e Fauſtum cap. 18. ille, qui occulta DEI arca-
na, ſeu diſtantia à cognitione ſui ſlatùs, per
„Divw. revelationem accepta hominibus ma-
nife-

ſegbiuur

384 Diſtinétio IIl. Quaſtio W. g. II.
nifeſtat: atqui occulta cordium, & alia fu-
tura, quæ Chriſtus prædixit, erant planè ar- Au Py.
cana, & diſtantia à cognitione ſtatũs viato-
ris, qualis etiam Chriſtus fuit: ergo &c. Hoc
tamen lumen, quod Chriſtus ad Propheti- V
Zandum habuit, non erat diſtintum tum à Rimn
cognitione ſupernaturali Chriſto infuſa, tum o6
à viſione beata per quam iſta arcana cogni- Aurle,
tionẽ puri viatoris excedentia in Verho vidi. bua, &
411 Nec dicas I. Cogoitio Prophetica eſt ob- lurla,
ſcura, conſequenter Chriſtum dedecens. Wnem n
II. I. Corinth. 13. v. 8. dicitur: Sive Prophetis te getl,
evacuabuntur; quod non poteſt intelligi, niii 0 e
de comprehenſoribus, qualis etiam fuit. Qlſon
Chriſtus: ergo &c. Reſp. enim ad I. Co- einm eſe
gnitionem Propheticam non in ſe formali- Alerum
ter, ſed tantùm ex parte objecti eſſe obſcu- Mopheti
ram, quatenus excedit cognitionem pro- Noprion
priam puri viatoris. Reſp. ad II. Illum tex- tonunh
tum fore intelligendum I. Quèd Prophetia ihum
in patria ſit evacuanda quoad ſuam obſcu- i ſent
ritatem obſectivam, quæ comitatur in via. tln
II. Quèd beati in patria non debeant ſuuam bn
occultorum cognitionem neceſſariè per- ßb
actum externum manifeſtare. III. Quèd ſ
ordinaria occultorum cognitio in patria- zu
non ſortiatur denominationem Prophetiæ; gefiter n
nam licèt Chriſtus, & beati videant aliqua Amubil
occulta, propterea tamen non ſtatim dicun- Mum a
tur Prophetæ, quia iſta cognitio non ſuperat Ednr
ſtatum illorum. an
F. III.

Item

F.1. 66) ° ) (882 385
n, Cilt §. III.
um I An Prophetiæz Donum ſit quid Habituale?

ſtits u e, de Illuminatione, & Diverſitate Pro-

harl phetarum.
ad eone. .
dunu DDRimum punctum de pura creatura reſol 42
o inn vo, & dico, Donum Prophetiæ eſſe quid
Fcanech actuale, & non habituale. Ita Brancatus,
Verton Baesa, & Delrio contra Julium Sirenium l. 7.

de Fat. cap. 14. Circa quam tamen reſolu-

eig se
* tionem noto duo. Primum eſt; me loqui
gum de creatura pura, ut non ſit ſermo de Chri-
kinelgit ſto (& ſervata proportione de ordinaria-
cun ii occultorum viſione in beatis) contrarium
ul Ehim elicitur ex n. n. immediatè prioribus.
. un Alterum eſt; Brancatus tantùm dicit, quòd
ce Prophetia ſit quid actuale, nomine autem

e proprio non baptizat; Delrio econtra tenet
ie, donum Prophetiæ eſſe determinatè paribilem
l * qualitatem; quod ego, ſalvò meliori judiciò,
W non ſentio, ſed potiùs hoc donum reduco
ſuni ad paſſionem; paſſio quippe, & patibilis qua-
niauu litas à Philoſophis diſtinguuntur ſecundùm
Gchen magis & minus, ita ut paſſio faciliter, pati-
elt bilis qualitas difficulter moveatur à ſubje-
IE Qo: atqui donum Prophet'æ juxta num. ſeq.
o E faciliter movetur à ſuo ſubjecto: ergo non
n eſt patibilis qualitas, ſed potis paſſio. Exem-
Gem plum paſſionis aſſignant Philoſophi rubo-
ſuimdq“ rem in vultu ex verecundia ortum, & pati-
oroni bilis qualitatis ruborem, aut pallorem eg
B b Cek⸗

3986 Diſtinctio II. Qustio Ir. g. II. pnt
certo hominis temperamento ortum: at- Puresh
qui prior rubor faciliter movetur à ſuo ſaub. tur he
jecto, non ſic rubor poſterior, ſed perma. 1at05 40
nenter inbæxet, quòd magis ad habitum ac. tur, no
cedit: ergo &c. His ita conſtitutis, ſe termi
413 Prob. generaliter, donum Prophetiæ non (xè hab
eſſe quid habituale, & permanens, ſed actua- goſcit
le, & tranſiens. Nihil, quod in hoc dono in zem.
reperitur, eſt quid habituale, & permanens: frecvir
ergo nec ipſum. Ant. prob. In dono Pro- (ſoatſom
phetiæ reperitur revelatio Div. aliquod lu. (olr ſunt
men, vi cujus quis cognoſcat ſimilia arcana, gmeiatt
ipla arcanorum cognitio, & horum mani. mnrßs
feſtatio: atqui ex his omnibus nihil eſt quid (lud
habituale: ergo &c. Non revelatio; hæc eſellin
quippe eſt ipſifſima DEl actualis locutio in-. emie
terna, aut manifeſtatio externa per Ange. phetien
JIum ad Prophetam facta: atqui hæc tam pa- (liem
rùm eſt quid habituale in Propheta, quam. (nm ij
parùm alia locutio in audiente quid habi heazer
toale eſt; tum quia audienti eſt extrinſeca; ont
tum quia transeunter ad audientem termi. o i
natur. Nec dicas: audiens illam inſtruétio. (mal
nem DEl, continuèò illius recordari, illam- uunkafe
que manifeſtare poteſt. Contra enim eſt; wultta
hoc totum debet tribui memoriæ (vi cujus imnneſ
Prophetæ in utroque Teſtamento tot Pro- AI u
phetias ſoripſerunt) non verò alicui habitui unle
ſuperaddito; aliàs diſcipulus audiens quid ingent
à ſuo Magiſtro, jam hoc ipſo eſſet habituatus- de Ne
circa illud: & audiens à pluribus, hog igi elentt

F.

ottocn.

tor Avo

ſecd den

habſtumt
itotis,
rophetiet
ns lece
in hoe h
Lperwmme
In dono!
7, adgvo
Unilanen
horumm mi
Gini ektu
elatio 1
sloonot
nu Ner A
ihectun
Pheit,
e guld hi
ſt euere
entenn ees
n iokul
rceri l
tru eini
hrir (ſcd,
—
zicniben
zucſens 6
erbiblin
5, rf
1

N
An Prophetiæ Donum ſit quid Habit uale? &. 987
plures habitus haberet; quod non admitti-
tur; habitus namque per proprios frequen-
tatos actus elicitivè à ſe productos acquiri-=
tur, non autem per aliquid transeunter ad
ſe terminatum, reſpectu cujus ſe magis pal-
ſivè habet. Non lumen, vi cujus quis co-
gnoſcit arcana, eſt quid habituale; quia jux-
ta num. 417. & ſiq. vel non requiritur, vel
ſi requiritur, tamen non eſt quid permanens,
ſicut lumen gloriæ, ſed potiùs quid tranſiens
ſicut ſunt auxilia actualia v. g. illuminatio ex
parte intellectùs, & pia motio ex parte vor
luntatis. Nec ipſa arcanorum cognitio eſt
quid habituale; ſicut & alia cognitio actua-
lis peſſimè quid habituale diceretur. Inſus
per major ratio pugnat pro cognitione Pro-
phetica, quàm pro alia naturali; priori ſi⸗
quidem in genere prophetizandi non poſ-
ſum uti ad meum libitum pro quacunque
alia arcanorum manifeſtatione, ſed tantùm
ad pondus, & menſuram luminis à DEO dati
pro hac prophetizatione; poſteriori verò
utor ad cognitionem aliorum objectorum⸗
naturalium: & per conſequens, cùm habi-
tus ſit tacultas, qua pro noſtro libitu uti poſ-
ſumus, ſequitur, donum Prophetiæ non eſſe
quid/habituale, & permanens; ordinariè
namque datur tantùm pro una aliqua con-
tingentia futura, ſeu oceulta. Denique nee
ipia arcanorum manifeſtatio quid habitualg

cſſentialiter dicit, ſed tantàm actum illum.
B

b 2 quo

4 4

388 Diinktio III. Quaſtio IV. g. III.
quo cui Propheta prædicit ſeu ſanitatem.
v. g. ſeu mortem, aut quemcunque alium
ſtatum felicem, vel infelicem. Quòd verèò
aliquis Propheta interdum idem ſæpiùs re-
petat, & quaſi per omnes plateas Ninive cur-
rendé prophetizet, ad ſummum arguit ha-
bitum linguæ (ſi tamen propriè talis adimit-
titur à Philolophis) non tamen Prophetiæ.
Cont. hoc ipſum I. Si donum Prophetiæ
conſiſtit in habitu, tunc habens talem ha-
bitum poſſet immediatè & alia prophetiza-
re, ſaltem in eodem ordine, ſcilicet huic,
illi, & alteri reconvaleſcentiam ab infirmita-
te, ſicut tibi: atqui hoc eſt falſum: ergo &c.
Maj. prob. Habitus datur ad hoc, quòèd vi
illius poſſim plures ſimiles actus in eodem
ordine producere: ergo &c. Min- etiam-
patet, quia Prophetæ rogati de aliquo ſimi-
li eventu occulto ordinariè reſponderunt,
ſe hoc non ſcire, eſſe priùs DEIIM conſu-
lendum, & orandum, ut fat manus Domi-
ni ſuper illos manifeſtans hoc occultum,
Ot Daniel. cay. 2. v. 18. & alibi. Cont. II.
ex S. Greg. lib. 2. Dialog. cay. 21. Propbetis

ſpiritus, mentes Prophetarum non ſemper irra-

diat ; quia, ſicut de S. Spiritu ſeriptum eſt, shi
vule, ſpirat, ita ſciendum eſt, quia, & quan
vult, ſpirat. Hinc toties de Prophetis le-
gitur: Falta eſt ſuper eum manus Domini: Lo-
wius iſt ei Dominui: ergo ſicut aliæ gratiæ
V. g⸗

4, yps

V. g ſan
habjtual
Diees
liprpt
rc⸗
Permanet
deg conl.
doteſt id
Aus por⸗
Wiracln
dolſont
tantm

hnne,

HMmnu
ulſcciti

igindſ

lltſ⸗
cnhiatur

, hie
uugelon

det rem

ſgoſſicat
lere, Z
bone,
4
le allent
I. Aſl
notare
Mendè

NNem.
udiſen

I. An Prophetia Donum ſi quid Habituale? &. 389
lctne V. g. ſanitatum, aut virtutum non ſunt quid
unen habituale, ita nec gratia Prophetiæ.
n Dices. In S. Scriptura aliqui vocantur F-41 5
lii Prophetarum, nxores Prophetarum, 4. Reg. 4.

n ſepiin
dina v. I. & 38. ergo donum Prophetiæ eſt quid
ngi Permanens, & quaſi hæreditarium. Reſp.
eueu neg conſ. hæc enim denominatio derivari
Dwopheit poteſt ab actu præterito; ſicut aliquis San-
n brone Gus poteſt dici miraculoſus, quia patravit
mettent miraculum. Itaque Prophetæ comparari
pofri poſſunt verſantibus in tenebricoſo loco, qui
Clceri tantùm vident allato, non autem amoto
wiofim lumine. Quorſum facit illud 2. Petr. I. . 19.
mietgod Habemus frmiorem Propheticum ſermonem: cui
e, i benefacitis attendentes, quaß lucerna lucenti in

M caliginoſo loco.
Ut ſecundum hujus §. punctum meliùs416
uns capiatur, adverto, plures in aliquo Prophe-
et ta, hic & nunc ſive per DElIM, ſive per
n Angelum inſtructo, eſſe actus. I. enim de-
Nn N bet rem revelatam, & non rarò etiam illius
wꝛis ſignificationem apprehendere. II. Diſcer-
aei nere, aum iſta revelatio proveniat à DEO,
. lu bono, malôve Angelo, vel forſan ſit fortis,
11, & mera imaginatio humana? III. Accede-
, re aſſenius, quèòd ſit Divina, vel diabolica-
un i IV. Aſſentiri ipſi rei futuræ. V. Accuratè
notare revelationem, nihil addendô, vel de-
mendé per proprium judicium, vel oblivio-
nem. VI. Denique ipſam rem revelatam
uin manifeſtare. De quibus omnibus quæritur,
B b 3 an,

17

39 % Diſinktie III. Quaſtio W. F. III.
an, & quale ſpeciale lumen requirant? Acde
verto ulteriùs ex num. 3 99. quòd DEIIS fuis
Prophetis interdum revelet aliqua ænigma-
ta, non tamen horum ſignificationem, in-
terdum verò etiam ſigniccationem; quale
proin utraque hæc revelatio, & conſequens
diſcretio, ao aſſenſus requirat lumen, hic de-
cidendum eſt.
Icaque certum eſt ad rem revelatam, aut
illius ſignificationem, apprehendendam, ſuf-.
ficere naturalem intellects ſagacitatem-.
Prob. Apprehenſio ſimilium arcanorum tam
parùm ſuperat naturalem intellectũs ſaga-
citatem, quàm parùm hanc ſagacitatem ſu-
perat apprehenſio articulorum fidei: atqui
hæc non ſuperat naturalem intellectùs ſa⸗
gacitatem; ſie enim plurimi hæretici, & in-
fideles apprehendunt noſtræ fidei articulos
ex ſolo naturali intelle dus lumine, licèt non
dent aſſenſum, ſed potiùs euſtbileve imß
gnent, & criminentur: ergo nee apprehe
ſio revelatorum ſuperat naturalem intelle-
tũs ſagacitatem. Maj. prob. ad ſimplicem
rei apprehenſionem ſufſicit potentia, & ob⸗
jectum, vel ejus ſpecies; ſicuti patet in ap-
prehenſione credibilium, & etiam aliorum
objectorum: ergo apprehenſio revelatorum
non ſuperat naturalem intellects ſagacita-
tem; nam auxilia DEl (pecialia v. g. illumi⸗
nationes, aut motiones potiùs dantur ad ali-
quem aſenſum, & conformem aſſenſui ope-
. * YA=

u⸗
n.

A yph
rationer
rum, a
lem, ler
tum au
ſpecjer⸗
lem, aui
ſec potit
lens,
ſem or
an, len
Mrophet⸗
ſcum,
lpernatu
krelatio
Ulem ie
ti del,
tame
intibt
nn mira
Nuurali
ud dor
Kumen
eſend
teneſt,
nellis,5
Ind ox

.H. An Prophetiæz Donum ſFt quid Habituale? & c. 391
umi rationem, quàm ad ſimplicem credendo-
Delde rum, aut operabilium ſpeciem ſeu ſenſibi-
uaig lem, ſeu intellectualem recipiendam. Cer-
tionen, tum autem eſt, quòd in receptione talium
enn g ſpecierum nullum quis actum ſupernatura-
ee lem, aut meritorium, vel liberum exerceat,
Gmenhen ſed potiùs paſſivè ſe habeat. Ac per conſe-
quens, licèt DElIS Ezechiæ revelet mor-
elhemt“ tem pro hoc tempore, aut ſuperſtitem vi-
gdentene. tam, ſeu per le, ſeu per Angelum, aut alium
ſgrriat Prophetam, sicque talis res revelata extrin-
cavoruntt ſecam, & terminativam divinitatem, ac
Rects 1upernaturalitatem participet, tcamen talis
ctten Trevelationis apprehenſio non ſuperat natu-
feel rilem intellectůs ſagacitatem. Nunquid

teledied erim reſuſcitatio Laxari fuit ſupernaturalis,
hreicd tamen maturaliter apprehenſa ab aliis
le m aſhntibus, vel audientibus? Nunquid om-
õ miracula fiunt ſupernaturaliter, & tamen
ſblert /n nauraliter apprehenduntur? Nunquid to-
. ta §. Scriptura fuit ſupernaturaliter revelata,
peeen & amen naturaliter legitur, auditur, ap-
ien , prelenditur à rationis compote? Aliud au-

temeſt, quod tunc ad dandum aſſenſum mli-
gennne racuis, S. Scrlpturæ. fidelque requiratur ſpe-
in cialis quædam D EI illuminatio, & ratio.
eiem i Imò uxta num. 399. ipſi Prophetæ non ſem-
orenenn⸗ per intelligunt, quæ ipfis revelantur.
ets ſee⸗ Nunce de diſcretione alicujus revelationis, 418
6 l num criatur à bono, vel malo ſpiritu, dico,
int omnino requiri aliquam illuminationem ſu-
aleni, 3 b 4 der⸗

392 Diſtinktio III. Qusſtio Il. g. III.
pernaturalem. Sic quippe inſinuat S. Joan-
nes Epiſt. 1. cap. 4. V. I. Chariſzmi, nolite omri
ſpiritui credere, ſed probate ſpiritas, ſ ex DEO
ſint: ergo unctio S. Spirits intus docere de-
bet, à quo ſpiritu veniat iſta revelatio; alias
homo inter tot diaboli technas continuis el-
ſet illuſionibus expoſitus, hasque pro Diyvi-
nis coleret. Revide transfigurationem Da-
boli in Angelum lucis, detectam à S. noſtio
Jacobo de Marchia, & relatam num 40..
Alia verò pro diſcretione ſpirituum dato
quaſt. ſeq. Cæterùm ſicut donum Proph--
tiæ non conſtitui num. 412. in aliquo hati-
tuali, ſi neo hoo lumen pro diſcretione ai-
cujus revelationis in habituali conſtituen-
dum eſt; etenim non rarèò contingit, quen-
piam pro una tantùm Prophetia, aut huus
diſcretione à DEO illuminatum fuiſſe, ad
quid ergo pro unico actu habituale lumen?
Quòd verò aliqui plura prophetizärint, ac
diſoreverint, alii pauciora, non arguit hubi-
tum, ſed plures actuales à DEO factas IIu-
minationes.
419 Quod dixi de diſcretione alicujus rerela-
tionis, etiam dico de aſſenſu dando ilicui
revelationi, aut rei revelatæ, ſcilicet al mi-
nus pro dando aſſenlu ſupernaturali requiri
aliquam illuminationem ex parte irtelle-
GQs, & inflammationem ex parte vounta-
tis. Res æqquè certa eſt, ac in credibilibus
de fide; ſieut enim quis faceret DEum med-
da⸗

Auyihe⸗
dacem n
dotiori,
latione,
686 talir⸗
ad mini
gere, go
revelet,
plius non
ſu ſuſhee
hoc tam
(qoibus
milisreren
tüm oleraj
Sngularel
Ac hoe,
ſtiagn
leyelatord-
Uurals ima
nneligat)
gaſbro⸗
eeies, S
Cot non de
Mnin Adan
ler Giſeurr
iticen
Neſt. S
lhenaur
er ricet,
to ert
Ronhetis
ais) 3

ſ.I. An Prephetis Donum ſit quit Habituale? & c. 39 3
inuatsn dacem negandé illius revelationem, ſic à
i is potiori, admiſſa & diſcreta ſemel DEl reve-
u1, Gull latione, faceret DEUIM mendacem, negan-
osGocet dò tali revelationi aſſenlum. Dixi tamen;
welato, aa minus requiri &. poteſt namque conrin-
Scominms gere, quòd DECIS tantùm ſemel alicui quid
Guepol revelet, & aſſenſum perat, poſtea verò am-
rationen) plius non toto tempore vitæ ſuæ; in quo ca-
amaSndl ſu ſufficeret aliquod lumen actuale. Per-
um wsd hoc tamen non intendimus in fidelibus
etuum A (quibus DElIIS ordinariè præ infidelibus ſi-
Numbt milia revelat) negare habitum fidei, ſed tan-
Aigno ht rum ultra illum habitum requirimus aliquod
cretonen ſingulare DEl auxilium.
annſttne Ad hoc, ut Prophetes eloquatur revelataq20
atigtgte ſibi magnalia (idem proportionatè ſentio de
tia, athi revelatorum memorià) ſufficit potentia na-
uumfule, turalis imaginativa, locutiva, & (ſi revelata
dtualelnm intelligat) intelle tiva. Videtur res clara;
hetizrime quia ſi Propherta ſemel habet revelatorum-
nrgircl ſpecies, & memoriam, nil videtur obſtare,
dush cur non de his, ac aliis loqui queat. Sieut
enim Adam pro ſtatu innocentiæ naturali-
ter diſcurrere poterat de ſcientiis ſibi infu-
Gundo it ſis, ita idem proportionatè de Prophetis dici
eetz6 poteſt. Sic etiam cœcus a natura, licèt ei
tie “ ſupernaturaliter viſus reſtituatur, naturali-
Nen ter videt. .—
e n Pro tertio hujus §. puncto notandum eſt, 421
ne ie Prophetas (idem proporrionatè eſt de Pro-
er phetiis) poſſe diverſos eſſe ex diverſis capi-
tDhunn, B b 5 tibus.

ſeiſ tes

394 Diſtinktio III. Qusſtio I. g. III.

tibus. I. Propter res diverſas, quæ præd'-
eunt; aliqui enim revelant altiſſima magna-
lia circa ipiam DEltatem, Perſonarum Fri-
nitaté, humanæ ac Divinæ naturæ unionem
hypoſtaticam &c. Alii econtra manifeſtant
pura creata, v. g. terræz motum, peſtem-,
mortem, aut ſanitatem, victoriam &c. II.
Propter diverſum modum, quo cognoſcunt
ſimilia arcana; nam ex anam. 393. DEIIS
interdum inſtruit ſuos Prophetas in ſenſu
aliquo externo, interdum etiam in interno,
interdum in ſolo intellectu, & juxta aam. 399.
Prophetæ interdum aliqua cognoſcunt æni-
gmaticè, & vel omnino non, vel non ſtatim
intelligunt iſta ænigmata. III. Propter ma-
jorem, aut minorem prædictorum nume-
rum; aliqui enim plura, alii prædixerunt-
pauciora: & ideo Moyſes, Joſue, David, Eze-
chiel, Daniel &c. dicuntur Prophetæ majo-
res, alii vero duodecim, ùt Oſeas, Joël, Amos,
Abdias &c. vocantur minores. IV. Pro-
pter conjunctam, vel non conjunctam vim
miraculorum; ſic enim Moyſes prædicendò
varia, prorſus ſtupenda patravit miracula in
terra Ægypti coram Pharaone. Lege c. 48.
Eccleſiaſt. & lIſai. cay. 3 8. v. 8. Econtra le-
guntur aliæ Prophetiæ, miraculis non con-
firmatæ; de Propheta David namque nul-
lum legitur miraculum. Pariter de nato
Joanne Baptiſta legitur Joan. 10. v. 41. Zoan:
nes quidem ſignum fecit nubum. Hinc dicit S.
Aug.

ulmyte⸗
Aug. Tra⸗
ſudit gn
t ſihren,
hatavir e
jetur gro
lo, Vita
Iligvit ve⸗
(erent, e
etiam V
faautn in
ko. Ree
cjes non
centaler
leckinsE
Diverh
Obetas ve
nr ux
em ve
Mn. 369,.
1o Eegne
zChol
it hop
harenti
nr⸗ Pop
Coinprob
guiſAn⸗
ed ei
e. 1, . 8
derqua
lenu ſi

ſuizg⸗

l.. An Propbetiaæ Denass ſit quid Habizuale! & 39 5
den Aug. Tract. 48. in Zoaan. Nalum miraculuns
iimnt ektendit Foannes, nen damones fugavit, non erpler
ſonaun! dit febrem, non c&σαρορ illuminavit, non mortubt
tureunin ſaſcitavit &. Ratio eſt; ne Joannes habe-
tamint retur pro vero Meſſia, ſi enim ejus prædica-
m, eld ti0, vita, & morum honeſtas tantam ei con-
ruam &A ciliavit venerationem, ut eum Meſſiam cre-⸗
1oge derent, certè proclamâſſent eum Meſſiam,
39,. D ſi etlam vidiſſent miracola, quæ juxta Ly⸗
hets ind rauum in cit. Zoan. loc. reſervabantur Chri⸗=
migine ſto. Recenſitæ tamen Prophetiarum ſpe-
uuus cies non ſunt eſſentialiter, ſed tantàùm acci-=
gnoſem dentaliter, ſecundùm magis & minus, per-
Velmnkt gectius & imperfectius diverſæ.
1.bopetn Diverſitas tamen eſſentialis eſt inter Pro-422
dorummm phetas veros, & fallos, hi enim differunt ſi-
preclen Cut lux & tenebræ, DEUS & Belial. Signa
de,Del autem veri Prophetæ deſumere potes ex
ropbeirt nam. 369. 370. 380. 387. quibus adhuc ad⸗

2s ſoli do ſequentia I. Signum talſi Prophetæ
e. Il eſt; ſi poſt prædictum reipſa eventum inci=
vnſophm piat populum docere fallum; talibus enim
ſ Peht apparentibus Prophetiis ineſcant, & deci-
ik biunt populum, sicque ſe Pſeudo-Prophetas
. Ligti comprobant. Imò, ſi etiam talis videretur
onn quaſi Angelus de Cœlo miſſus, nullatenus
☚ foret ei credendum; dicit enim Paulus Ga-
ſuumge lat. I. 2. 8. Si Angelus de Cœlo Euangelizet, vobig,

,ter des praterquam quod Evangelizk vimas vohis, ana-
rſet E hea r. II. Signum falfi Prophetæ eſt; G

i “ quis quali ſpumans, rabidus, furens, aut ²
4 men⸗

396 Diſtinktio III. Quaſtio I. g. III.

mente motus maniſeſtet aliqua; tales quip-
pe dæmonis impetum non poſſunt ferre, ſed
in continuo ſunt motu, modèò huc, modè
illuc agitantur, & pelluntur, ac in modo lo-
quendi modicam ſervant modeſtiam. Econ-
tra veri Prophetæ, docti à Spiritu Sancto,
tranquillè, compoſitè, & ordinatè ſua pro-
ponunt multùm ſe humiliandéô. III. Signum
falſi Prophetæ eſt mala ipſius vita, nam à
fructibus bonis cognoſcitur arbor, & homo;
non quidem quòd morum integritas necel-
ſariò debeat eſſe in Propheta, contrarium
ſiquidem conſtat à num. 403. & ſeq. Sed
quia ordinari? ad manifeſtandum ſimilia ar-
cana requiritur intellectus prorſus defœca-
tus, ad quem Prophetis ſpectat, perverſa au-
tem vita etiam pervertit intellectûs vim, &
acutiem. IV. Verus Propheta dignolcitur
ex fine Prophetiæ, qui eſt publica utilitas
Eccleſiæ, aut ſaltem privata fidellum. Dixi:
Ant ſaltem privata Eccleſie, nam ſufficienter-
jam promulgatòô Evangeliò non amplius ne-
ceſſariæ ſunt revelationes publicæ, ſed pri-
vatæ ſufficiunt ad humanorum actuum di-
rectionem. Econtra falſi Prophetæ ſunt, ſi
prædicunt ridicula, turpia, & inania, in qui-
bus nulla latet vel ædificatio, vel virtu-
tum profectus. Plura patebunt
ex ſeqq.

QuE.-

De

Tadunt
Exta

Riores
Propi
dem com
inelligi
es, co
Uekrtione
rieulos
Poncerd
Nerelt;
Moprios:
uin jaxt
nn gn
orom,
Uiliuti
lahe r.
iti
Pfitnum
COrdum
Eſttenti
Urcler
Hiekt f

ſen 2,(° * 397

1z talest
d huc, „.
nmg De Diſcretione Spirituum.
eltiam e
Piritudnt B §. I.
nntſu Tyaduntur Generalia ad diſeernendas
. l Extaſes, Prophetias, Revelationes, ac
VRa, N Spiritus.
bot, Aban

egritu PRiores Quæſtiones de Extaſi, Raptu, ac423
cobttn Prophetia magnam habent connexio-
nem cum Diſcretione Spirituum, per quos
om inii intelligi poſſunt tum internæ apprehenſio-
or i nes, cogitationes, & judicia, tum etiam re-
erel velationes, & apparitiones, quatenus vel
Heciem articulos fidei, vel morales actus humanos
1cet ooncernunt. Hæc Spirituum diſcretio du-
bler plex eſt; una reſpiciens ſpiritus proximi, alia
elum. O Proprios: Et de priori hic propriè eſt ſermo;
loſicen quia juxta S. Paulum hæc eſt gratis gratis
R data, quæ principaliter reſpicit utilitatem-
lce, ei aliorum, licèt concomitanter etiam propriæ
m AAun utilitati inſer vire poſſit. Verùm Doctores
bete in hac gratia gratis data explicanda non ni-
hil diſcrepant. Aliqui volunt, diſcretionem
ecin ſpirituum ſe præcis extendere ad ſecreta-
, bum Cordium in proximo diſcernenda, & adu
Nedh giſtentia, ac in ſe clara. Sicque diſtingui-
tur diſcretio ſpirituum à Prophetia, quæ re-
4 ſpicit futura, & obſcura. Verùm ex n. 38 52

386. jam conſtat, Prophetiam ſe poſſe „perſone
extendere etiamh ad iſta. Alii volunt, diſcre- „Iö. 4
tionem ſpirituum ultra ſecreta cordium dientia
a Rualia ſe etiam extendere ad cogitationes »jos deni
cordium futuras. V. G. qualiter in futu- ytbolei,
rum quis ſit inſtruendus in aliquibus gravi. joropr
bus dubiis, ob factam quandam revelatio- „Cttom
nem, exortis; an, & quomodo hoc, vel illud „bones,
ſit credendam, vel agendum? quod mihi pwini,
præplacet; quia Extaſis, Kaptus, Prophetia, „aliotom
& diſcretio ſpitituum magnam ad ſe dicunt „ſpiritva
connexionem; & alias, quæ Propheticè præ- „Vel an
dicuntur, aut ſtatim eſſent credenda, aut „nii
cujuslibet particulari judicio relinquenda-; ls geſe
ſine authentica ſpirituum diſeretcione. yieplen
24 Ut ergo authenticè conſtet, qualiter ta. nlari deb
Iis ſpiritus, per apparitionern forſan hauſtus, vTſones
Gt tractandus? inſero litteraliter formalia? „dbetſen
R. P. Simonis Hörmann, Ordinis SS. Salva⸗ ,Untentee
toris, & S. Birgittæ Prioris, & Confeſloris adlsren
Generalis in Altominſter, qui ib. 8. Revelat. vbl oten
Ejuidem Saucta, cap. 2. fol. 627. in Prolog- Re- yilg ahe
verendiſſimi Alphonſ, quondam Epiſcopi vgentho
Giennenſ. & poſtea Eremitæ probatiſſimi, »Ggnitat
ſive ex ſe, ſive ex Epiſcopo, ita pergit tam „ftoshi
de perſona examinanda, quæ dieit, ſe ha- ſßdelis
buiſſe viſionem, quaàm de modo videndi, as blbecl
qualitate Viſionum, aut Spirituum &ce. e Obech
„Dicunt S. Patres, & Doctores Eceleſiæ, Decleie
„perſonam, quæ ſe dicit habuiſſe viſionem, Vttuos
„taliter eſſe examinandam. An (cilicet ſit one⸗
* per⸗

ſ.l
dan len
olunt,d
ta cor
ctogitut
lter int
goibosg
amn teren
Uhoc,el
oG
tvs,Propte
eN
ohbetſctf
credentn
feſnghen
relione⸗
4, giſtel
forlan hu
ſter ſom
as
§ Corſk
1ESe
,i, lt
ndamn Ui
i ſettß

Traduntur Generalia &t. 399

„perſona ſpiritualis, mundana, vel ſæcula-
„ris. An etiam vivat ſub diſciplina, & obe-
„dientia ſpeciali, continua, ſpirituali alicu-
„jus Senioris diſcreti, virtuoſi, & maturi Ca-
„tholici, & experti patris ſpiritualis, vel an
„in proprie arbitrio, & voluntate? Item
„trum tentationes ſuas, & illas tales vi-
„lſiones, quas habet, etiam ſuppoſuerit exa-
„mini, & judicio ſui patris ſpiritualis, vel
„aliorum diſcrerorum Seniorum Patrum
„ſpiritualium cum humilitate, timens illudi,
„Vel an, eas occultaverit, nulliusque exa-
„mini & judicio eas ſuppoſuerit, aut ex il-
„lis de ſe præſumpſerit, & ja Raverit, vel, ſe
„teputandéô, alios deſpexerit? Item exami-
„nari debet, utrum ab iſta perſona vidente
„viſiones reſultent veri actus, & virtutes
„obedientiæ, humilitatis, & charitatis, &
„intentæ orationis, vel an procedant ab ea
„actus reputationis, jactantiæ, aut ſuperbiæ,
„ſeu oſtentationis, & elationis, vel occul-
„tus appetitus laudis humanæ, aut negli-
„gentia orationis, ſive ambitio honoris, &
„dignitatis? Item utrum iſta perſona apud
„viros ſpirituales reputetur verè Catholica,
„G& fidelis, & obediens Prælatis, & Rectori-
„bus Eceleſiæ, vel an ſit ſuſpecta de fide, vel

Sn,
„de obedientia Prælatorum, & Rectorum

„Eccleſiæ? Item utrum in vita ſpirituali
„virtuosè, & in pœnitentia, & in habendo
„viſiones frequentes humiliter, & diu per-
.: ſeve-

400 Diſtintio III. Quaſtio V. ſ. I.
„ſeveravetit, vel an in hoc ſit recens, & „ſcili
„Novitia? Item an iſta perſona viſiones „men
„ videns habeat bonum intelletum natura- „Amd
„ Iem, & ſpiritualem, & verum, & dilcre- „tunc
„tum judicium rationis, & ſpiritůs, vel an „mylt
„ſit levis, vel melancholici intellectùs (ad. „exten
„do, & unde iſta colliguntur?) vel ſubita, „tuales
„aut mediocris vel phantaſtica? Dicit endim „cahhe
„Greg. in Dialog. quod Sancti viri inter- „nnel
„ illuſiones atque revelationes ipſas, viſio- „Illulr
„num voces, aut imagines quodam intimo »telſg
„ſapore diſcernunt, ut ſciant, vel quid à bo- „neilt
„no ſpiritu percipiant, vel quid ab illuſore ,non
„patiantur. Et utrum iſta perſona fuerit „tnen
„aliàs examinata de materia, & modo vi. „e
„ſionum per viros litteratos, & ſpirituales, „Vliionn
„& approbata, vel non? Et hæc ſufficere ele co
„videntur quantùm ad examinationem per- „an ſe
„ ſonæ. HeaNde
425 „Quantùm verò ad modum videndi, &ι tends
„audiendi ſpiritualiter, & recipiendi reve- ylo il
„lationes, ſeu viſiones; dicunt enim S. Pa. troſam
„tres & Eccleſiæ Sanéti Doctores, quòd de: „Ium, v
„ beat examinari ſubtiliter, utrum iſta per- vrſiej
„lſona videns viſiones, & audiens locutio. „Nel nor
„ nes earum, videat eas vigilandò́, vel an tſcorc
„dormiendé, & ſomniandé? Et utrum in oIbos m

„viſione corporali, vel an in viſione imagi- „ſones
„naria, & ſpirituali, vel utrum forte in vi. „menc
„ ſione intellectuali ſupernaturali? Et utrum yelqud
u in illo raptu mentali, qui Extaſis vocatut, viomper

ſoi⸗

.!. Traduntur Generalin & . 401

recen. „ſcilicet, quando talia videt, ſenſerit aliquam
u Wün „„mentalem ſupernaturalem dulcedinem-
undem ⸗Amoris Divini, vel an non? Et utrum
& A „»tun videat, & audiat aliquem, ſibi aliqua
tls, N „„Wyſteria loquentem (addo, internè vel
les = externè?“) aut Divinas Doctrinas, & ſpiri-
veli . tuales demonſtrantem, vel an non; & in
Dctu „qua ſpecie tales perſonas videat? Et utrum
„tunc lentiat illuminationem, ſeu quandam

viri inn
las, „illuſtrationem ſupernaturalis luminis in-
demin »»telligentiæ, manifeſtationis veritatis Divi-

h e næ illius materiæ ‚illorum viſorum, vel an
„non: Quomodo explicet iſtam illumina-

a fu
i „tionem, qualitérque contigerit?
woto „De qualitate etiam, & materia ipſarum426
Ahrre 5 viſionum debet examinari, utrum viſiones
hecſh illæ concordent cum Divina Scriptura, vel
cren » an diſcrepent ab ea? (Si perſona exami-
lcnken „ nanda hæc poteſt oſtendere ſapienter, nul-
imd " latenus prore ſpernenda habeo) Et utrum
n 6 „viſio illa ſit ad humanorum actuum vir-
* „tuoſam directionem, & ſalutem anima-

„rum, vel an inducat in errorem Catholi-
rr „Cæ fidei, vel an inducat aliquod monſtrum,
nwant „vel novum, vel aliquid, quod à ratione
ſenb⸗ „diicordet, aut à bonis, virtuoſis, & humi-
ald,i „libus moribus nos avertat? Et an iſtæ vi⸗
lun „ſiones ſemper veræ ſint, aut aliquando
ſote⸗ „mendaces (ſic enim foret gravis Iuſpicio
nſte, „vel quòd ſiot à diabolo, vel imaginariæ ob
Altrd „tomperamentum melancholicum &c.) &
als Ce fal-

40⁰2 Diſtintis III. Quaſtio V. ſ. I.
„falſæ, ſcilicet, quòd illa, quæ prædicunt, ali-
„quando ſint vera, & aliquando non? Et
„an prædicunt nobis (præcipuè erga quos
„eſt naturalis quædam paſſio) futuros ho-
„nores aut divitias, aut laudes humanas, an
„humilitatem in omnibus? An etiam indu-
„cCant nos, quod excollamur, aut quòd præ-
„ſumamus, & confidamus de aliquibus vir-
„tutibus noſtris (Hæc quæſtio fors fieri
poſſet, modeſtè & reverentialiter laudandé
perſonam examinandam, & eloquentem-
tanta magnalia) „An quòd humiliemur?
„Item utrum nos moneant ad obediendum
„etiam puris, & ſimplicibus virtuoſis perſo-.
„ nis Spiritualibus, & Præpoſitis noſtris, an ad
„Contrarium? Vide proin num Spiritus ſit
ex DEO:? num ex Diabolo? Hæc quidem-
vix non omnia ex ſparſim hucusque dictis
cum Eminentiſſimis æquè ac Sapientiſſimis
S. R. E. Cardinalibus Brancato, & Bona col-
ligere potes; nihilominus tam ordinatè in-
veni nullibi, adeôque nec deſcribere erubui.
Revide nam. 368. & ſeq.
427 Addo duobus his Eccleſiæ Proceribus Emi-
nentiſſimũ æquè, ae Sapientiſſimum S. K. E.
Cardinalem joannem de Turrecremata.-,
quocum prælaudatus Author eximium ſuum
opus inchoat. Dum Sapientiſſimus S. R. E.
Cardinalis quinque ſequentia argumenta-
ponir, ex quibus veræ à diabolicis appari-
tionibus ſecernuntur. Tu jam applica ſre
a

ad ma
ſiye S
(aris,
„Viri
„hen
„hali
„lapie
„ſtol
„perel
„ Hare
„to
tunc
„ ſca
„trumm
nis r
Moy

v(a

ł

ſorun
vkantia
„ bniye
verni
neas w
1 bat,
Dnce
„& an
„kator
vlo ſu
PProdr
„Moc
nenür

1.l

rediconn
do non!
d erge
)fütoros!
humans,
Retiam i
ur guotn
lgubbur
tio lors
ter luci
eſoguene
hummilene
obecient
rtvolse
noltent
m Brin
Hac i
Nueglet
depeenil
& Bou
n Orcſni
ribete ein

oceibul⸗
Vnvnd
rreclenit
Giniumn 1
nvs1
rgunen
olies
apple

4

Traduntar Gensrahia &. 40

ad materiam de Extaſi, ſive de Prophetias
ſive Spirituum diſcretione; diſcretè ſi appli-
câris, Vir Diſcretus eris. „Primum Signũ
„eſt; quando graves, & experti ſapientes
„vViri ſpirituales judicant, talem revelatio-
„nem eſſe Div. licèt ab inſipientibus & car-
„halibus hominibus, qui non niſi carnalis
„lapiunt, aliter judicentur; cùm dicat Apo-
„ſtolus I. Cor. 2. v. 14. Animalis homo nei-
„percipit ea, qua ſunt Spiritus DEl. Et Ber-
„nard. loquens de iſto ſigno ait: Ea cogita-
„tio, quæ pudica videtur, nec ad vitia trahit,
„tunc Divinum à DEO noveris eſſe, ſi paci-
„fica ſit, ſi Prælati tui ac ſpiritualium fra-
„truin tuorum approbetur judicié. Cu-
„jus rationem pulcherrimam dat Abbas
„Moyſes: Nullatenus enim decipi quis-
„quam poteſt, qui non ſuò judiciô, ſed ma-
„jorum vivit exemplô⅛, nec valebit igno-
„rantiæ ejus callidus hoſtis illudere, qui
„niverſas cogitationes corde naſcentes
„pernicioſâ verecundiâ neſcit obtegere, ſed
„eas maturo examine Seniorum vel repro-
„bat, vel admittit; illico namque ut pate-
„facta fuerit cogitatio maligna, marcaſcit,
„& antequam judicium diſcretionis profe-
„ratur, ſerpens teterrimus velut à tenebro-
„ſo ſubterraneo ſpecu virtute confeſſionis
„protractus ad lucem, & traduétus quodam-
„modo, & dehoneſtatus abſcedit. Tamdiu
„enim ſuggeſtiones noxiæ dominantur in.
c 2 no⸗

404 Diſtinktio III. Quaſtio V. H. I.
„nobis, quamdiu celantur in corde. Hoc
„ſignum vel maximè ſecurum eſt, ſi his Viris
„ſapientibus accedat judicium ipſius Summi
„Pontificis, prout conſtat de revelationi-
„bus S. Birgittæ. Dicit enim S. Hieronym.
„Hæc eſt fides Papa Beatiſſime, quam in Ec-
„cleſia Catholica didicimus, quâmque ſem-
„per tenuimus, in qua, ſi minùs peritè, aut
„paruùm aptè aliquid poſitum eſt, emendari
„cupimus à te, qui Petri & Sedem tenes
„& Fidem; ſi autem hæc noſtra confeſſio
„Apoſtolatũs tui judiciõ comprobetur, qui-
„cunque me culpare voluerit, ſe imperi-
„tum, aut malevolum, aut etiam non Ca-
„tholicum, ſed hæreticum comprobabit.
4²⁄8 „Secundum Signum pro diſcretione ſpi-
„rituum ſumitur ex parte effectùs, quem.-
„revelatio in animo, cui fit revelatio, eff ;
„cit, & operatur; Revelatio quidem Divina
„hominem efficit humilem, flexibilem, &
„diſciplinatum, & ideo dicitur Proverb. 3.
„ v. 32. Cum ſimplicibus eſt ſermocinatio
„„DElI. Et Proverb. 11. v. 2. Ubi ſapien-
„Ctia, ibi humilitas. Spiritus verò Diaboli⸗
„ cCus ſuperbum reddit animum, tumidum,
„præſumptuoſum, & pertinacem. Qalis
„ enim unusquisque eſt, talia operatur.
4²9 „Tertium Signum pro diſcretione ſpiri⸗
„tuum eſt puritas, & integritas eorum, quæ
„revelantur. Quando enim revelationes

„per totum continent veritatem ſine ad-
mix⸗

5 mix
„gui
tor
„falſi
„ kitu
) ſcun
„daci
„bus
9) & 4
„Ver⸗
kerigin
Har ha
„C
„Lxreti
„Velate
1 rina

yreeri

„degten
1 veinio
ſc⸗
h tali
„Wihi 0
„ derire
„ demel
„DoN re
„Creg.
Vatls v
„Gaju
„ueſti⸗
„ Pe ej⸗
wregir

ſ.l. Traduntur Generalia &. 405

orde. h „ Mixtione alicujus falſitatis, non dubium,
AElen „quin ſint à Spiritu8. qui Doctor, & inſpira-
„tor eſt veritatis. Quando verò habent-
„falſitatem, aut errores admixtos, non Spi-
„ ritu DElI, ſed Diabolico procedere digno-
„ſcuntur. Diabolus enim, qui pater men-
„dacii, & Doctor errorum eſt, in illuſioni-
„bus ſuis interdum dicit vera, ut decipiat,
„& aliquando falſa, ſed Spiritus S. ſemper-
„vera, & nunquam falſa prædicit. Quod
tetigimus num. 387. eæ Deut. cap. 18. . 22.
Heoc habebis ſignum & c.
„Quartum Signum pro authentica di-430
„ſcretione Spirituum eſt conformitas rei re-
Chett 9 velatæ ad S. Scripturam, & Sanctorum do-
ged Grinam. Cùm enim revelatio conformis
ſteiun „reperitur Divinis Scripturis, & Sanctorum
i,A sententiis, & exemplis, arguitur bene re-
an „velatio Spiritůs DEI. Si autem diſſonat,
aſenn „& diſcordat ab eis, ſaſpecta meritò haben-
beiſe „da talis eſt. Unde Richardus: Suſpecta-
ure mihi omnis veritas, quam non confirmat
ſn „Scripturarum auctoritas. Job. 33. v. 14
lb 6 „Semel loquitur DEIS. & ſecundò idipſam
non repetit; quod eſt dicere ſecundùm-
n ine „Greg. DEUIS in ſingulorum cordibus pri-
cen. C „vatis vocibus non reſpondet, ſed tale elo-
pperaiti „quium conſtruit, per quod cunctorum-
etole „quæſtionibus ſatisfaciat. In Scripturæ qaip-
see pe ejus eloquiéò caulſas noſtras ſinguias, ſi
reventi „requirimus, invenimus. Iſta autem con-
C 3 for-

olusdn
reyelni
.Hieron
,uan 1
imgu
0s Pertiͤ
ſt, ett
deden e
ra onſ
robetun
bein
an n00

406 Diſtinkétio II. Quaſtio V. g. I.
„formitas debet eſſe in tribus, ſcilicet. I. In „keve
„genere viſionis, ſeu revelationis. II. In. „ i
„modo revelationis. III. In conformitate „tum
„Sententiarum, & Doctorum. Triplex in- „uge
ſuper eſt viſio ſeu revelatio, ſcilicet corpo- „eime,
ralis, imaginaria, & intellectualis, ùt colligi- bra
dur ex num. 393. & ſeqj. radit
431 „Quintum denique Signum pro diſcre- nino
„tione Spirituum eſt, quòd perſona, cui re- Vilon
„Velationes factæ traduntur, approbatz turbat
„Sanctitatis ſit in Eccleſia DEl, quod princi- Qi h⸗
„ paliter oſtenditur per Canonizationem ali- baul
„cCujus. Et has conditiones omnes, præci- tiſſima
tatus Auctor fundatè oſtendit, reperiri in- Augeli
S. Birgitta, ejusque revelationibus. „Et (tt egt
„hæc quinque Signa fundantur in illo S. Scri. rir ga⸗
„pturæ loco Judith. cap. 2. v. 28. G 29. =E ö,n,
„ dixerunt illi (ſcilicet judithæ) Oxias, & Pre inlcius
, byteri: omnia quæ loonta es, veræ ſunt, & son ſit ho
„eſt in Sermonibus tuis ulla reprebenſis. Nunce tio viſio
„ergo ora pro nobis, quoniam mulier ſancta es, & ſne tan
„timeni: DElI M. Primum enim ſignum, ſci- àtero
„licet approbantium auctoritas, colligitur ibolu
„ex his verbis Ozias, & Preibyteri. Secun- (guas in
„dum, ſcilicet effectus revelationis, qui eſt Winter
„humilitas in habente revelationem colli- Rgrt
„gitur ex verbo Judith, quod interpretatur Keun
„confitens, & glorificans DEIIM. Ter- Miye
„tium, ſcilicet puritas & veritas revelato- M4ſes⸗
„rum ex his verbis: Omnia, qua locuta es, và ienihnt,

,ra ſunt. Quartum, ſcilicet conformitas (lrinſun
re⸗

.1 Traduntur Generalia & . 407

loe, II „revelatorum cum S. Scriptura ex his: Non
ds. Ul = t is ſermonibus tais ulla reprthenſio. Quin-
Coſnnnn „»tum, ſeu Sanctitas perſonæ ex his: Nune
Trpen „ ergo ora pro nobis, qaesniam mulier ſanbta es, &
len »eimens DEIIA.
Præter hæc ſigna Brancatus noſter adhucq32

s,br o
i eradit alias regulas. Prima ſit ex S. Anto-
n od nino Abbate: Non rardò in revelatione, vel
n vilione ſupernaturali oritur timor, & per-
mh dKurbatio; c enim de Zacharia Patre San-
gvod Qi Joannis Baptiſtæ legitur Las. 1. Qui tur-
inen barns ſ, & timor irrauis ſnper enm: Ipia Bea-
mnes,N tiſſima V. MARIA turbata eſt in lalutatione
lepenti, Angeli &c. tunc ſi redit ſerenum, hanc tra-
ir 8 dit regulam S. Abbas. Si poſt timerem ſucceſ-

rinnlosd lerit gandium Domino ſciamu⸗ veniſſe an xi⸗
18,6 4 lium 5 Juia ſecuritas aniwa braæſentis majeſtatis
120 indicium eſt. Si autem incuſſa fermido perman-
uh Lerit, hoſti⸗ eſt, qui videtaur. Imò ſi etiam ini-
7 tiò viſionis adſt ſerenitas, & gaudium, in
ſi fine tamen mutetur in luctum, planctum,
ri & terrorem, viſio ad minus ſuſpecta eſt;
nſtnn diabolus enim initio capit animas ſuavibùs,
ur dn quas in fine tractat terribilibs: DEUS ve-
rd interdum prius dura, poſt autem porri-
un git grata.
che Secunda regula traditur à S. Bonaventu- 433
en ra in proceſſu Relig. 7. cap. 18. Quidam dece-
Pllt pii à ſeductoriüis ſpiritibus, vel propriis falſis opi-
rjtas e nionibus, putant ſibi apparere Chriſtum, vel ejus
tug gleriaſam Genitritem: & non ſolum amplexibni,
conn . Cc 4 .

408 Difkinktio III. Quaſtio V. g. I.
& oſculis, ſes etiam aliis indecentioribus geſtibut, Spiritos
& atctibus ab eis demulceri, ut ſicut prius ipſo-. (vis va
rum interius mens 25 ipfis conſolatur ſpiritualiter; tus &,
ita & caro exteris cong: no oblectationis ſenſu 2,9.
conſoletur. Quod non ſolum eſt falſum, ſed etiam mulite
blasphemia gravis eſſe, comprohatur. De his ve- aidicit
rb, qui cam aliquando ſpirirnalem dalcedinem- lignum
ſentiunt, continao etiam carnalis delectationis mitis
pruritu illetti fædantuar, neſcio quid judicem, ni. eo tem
ſi quod potins eligo, illis carere Rioribis quor de adhiber
lInti ſordihus legere deberem. Et ſicat illos dam- num ſit
nars non augeo; qui inviti quandosque in hujut. dſſicil
modi ſpiritualibus affect ionibur carnalis FHurus riton.
liquore maculantur; ita excuſare eos neſcio, dui gnann
tali fluxu, & conſenſu delectantur. Qood ſtu- e Div,
diò́ adducere volui, ut, in varia contingen. demno
tia, prudens quis & cautum judicium forma- bol ut
re queat. tandem
434 Tertia regula traditur à Richardo in cap. 7. ſtconſi⸗
Cant. Cum aliquis ad aliquod bonum movetur (ecanter
facilk, & cum aliqua cordis levitate; timendum ut Db
eſt, quba bujusmodi levitas ſit à carnalitate, ma- metdia
æimè, ſi aliquid ibi annexum ſit, quod delettare lm eti
bumanitatem poſſit. Item ſuſpelta eſt cordis ala-⸗ Ocultat
critas, quando impellitur ad aliquid homo, cum Unit,
quadam vebementia, & impatientia dilationis; los ſoler
quia Spirxitus S. mede/kfus eſt, & tranquillus, & la hi⸗
temperati ſant motus jas. us eſt
4357 Quarta, & generalis regula deſumitur er iitaum.
S. Paulo ad Galat. f. v. 22. quando ſcilicet ſecur
quis per revelitiodem ir incitaretur ad fruéctus. tone
Spi-

..1. Traduntur Generalia &. 409
ie â Spiritus S. ad quod fors multum juvat, ſi
u A Quis variis tentationibs ſit diutiſſimè vexa-
6ri tus & probatus: ait enim Sapiens Eccleſti 34:
lltainih v. 9. Qui non eſt tentatus quid ſoit? Vir in-
um ſi multis expertus, cogitabit multa & qui multa
„, ein didicit, enarræbit iutellettum. Pariter etism
mlain lignum inhab'tantis Spirits S. eſt, ſi quis ſt
, ν mitis & miſericors in proximum, maxime

lies eo tempore, quo Caſtigatio adversùs eumn
Gritil, ſn adhibenda eſt. Demum obſervandum eſt,
eur num ſit quædam harmonia & ſimilitudo, vel
Ailen diſſimilitudo inter hominem, & illius ſpi-
md ritum. Si enim quis ſit peccator, & ma-
eNi li gnam prorſus conſolationem, ac internam

„(ol de Div. Milericordia concipiat inſpiratio-
nem, non eſt Digitus DEl, ſed laqueus dia:

ja contng
einie boli, ut ſic peccata peccatis cumulentur, &
tandem eatur in infernum. Econtra ſi quis
harGO itt ſit conſtanter juſtus, eſto continuò audiat-
Hovumn i decantari: Rejeltus es à DEO; Tua opera non
grj tinns ſunt DEO grata &. boné ſit animò, nec ti-
arnaltint meat diabolum, ſed ſperet heroicè in DEum ;
nam etiam bonus Spiritus ſe quandoque diu
14,ml! occultat, nec bonos ſemper ſuaviter move-
1il lown ri ſinit, ficut à contrario malus ſpiritus ma:

,in dlis los ſolerter fovett·
, In his tamen Signis- ſeu Regulis nullate-436
w nus eſt conſtituenda gratia difcretionis (pi⸗
amirt rituum, ſed potiùs ſunt quædam adjumen-
denl ta ſecura ex S. Scriptura, SS. PP. & ſana ra-
nnan tione, per quæ humana prudentia dilcernit
uraifne Cc 5 bo⸗

410 Diſtinktio III. Quaſtis V. H. I.
bonum à malo, & verum à falſo. Nolla-
tenus autem iſta humana prudentia, minus
aſtutia humana, confundenda eſt cum gra-
tia diſcretionis ſpirituum, prout de illa lo-
quitur S. Paulus; nam prior aquiri poteſt
induſtrià humanâ, poſterior datur à ſolo

DEO gratis, & homine non cogitante::

prior non eſt ſemper infallibilis; cùm illius
principia fallibiliter poſſint applicari, aut eſſe
defectus in modo, & cognitione omnium-
circumſtantiarum: poſterior autem, ſeu
gratia diſceretionis ſpirituum ſaltem eſt infal-
lbilis ex parte principii, & materialiter.

437 Inſuper judicium de diſcretione ſpirituum

nec eſt evidens à priori, nec à poſteriori.
Non à priori; cauſa enim hoc aſſerendi eſ-
ſet, quis provenit à DEO, & illum ſolùm
pro ſui cauſa agnoſcit: atqui hæc ratio eſt
nulla; quia ſic inſpiratus ipſus ignorat, vel
ſaltem dubitat, an iſta revelatio ſit à DEO,
vel non; dicit enim Joannes cap. 3. verſ. 8.
Spiritus ubi vult ſpirat, & voe em ejus audis, ſed
neſcis, unde veniat, aut quo vadat. Hinc ta-
liter inſpirati ſunt adeò anxii, à quonam-
proveniant ſimiles revelationes. Nec eſt
evidens à poſteriori, ſeu ex eſtectu; ſi enim
effectus evidenter demonſtrat hoc judicium:
ergo non requiritur gratia adeò occulta, &
incognita diſcernendi ſpiritus, num à natu-
ra, diabolo, vel DEO proveniant. Imò hoc
judicium, utrum aliquis diſcreverit piritum
0*

bonom
quendè
tom (p
cia ex
ſeu pri⸗
eſlet fe
ſenſus!
denten
ticus p
debet
menghe
ratbs en
jucjcio,
ſtatin,
culum
cleſin no
Gfſeerne
cregere
ſegueret
cum 4e
habeta,
Conkeſl
altan
les, qu
honum.
landa
tſor.
ribos,e
ele me
dumſ

conſta

ſ.!.
310. NI
jentie,m
eſt cun⸗
ar dei
1ciri
Gator 1
coglen
8; Cmi
licari !
pne omni
alten,
ſten elt
gterfilte
Onehrin
ei ſobett
Aerent
Gilunſ
hze l
6 ignori
oltil
,. 3
4ℳl

. Hu

Traduntar Generalia &-c. 411

bonum à malo, vel viciſſim, in rigore lo-
quendé nec eſt propriè, & formaliter cer-
tum (præſcindo tamen à deciſione Pontifi-
cia ex Cathedra, ſeu revelationes publicas,
ſeu privatas eſſe tenendas de fide) Si enim
eſſet formaliter certum, tunc eſſet vel aſ-
ſenſus fidei, quæ habet certitudinem inevi-
dentem, & obicuram; vel aſſenſus prophe-
ticus propter factam revelationem, cui quis
debet credere; ſecus enim faceret DEtIM
mendacem. Sed contra eſt. Nec ipſe inſpi-
ratus credit, aut ſtatim credere poteſt ſuo
judicio, nec aliis hoc inſpiratum proponit
ſtatim, aut proponere poteſt tanquam arti-
culum Fide Div. credendum; aliàs enim Ec-
cleſia non indigeret hâc gratiâ gratis datâ
diſcernendi ſpiritus, ſed quilibet deberet-
credere ſic inſpirato; & quanta ex hoc non
ſequeretur confuſio? Ipſum denique judi-
cium de rite facta ſpirituum diſcretione non
habet annexam aliquam revelationem; aliàas
Conteſſarii, Viri diſcreti, Superiores, Præla-
ti, aliiqne Judices Eccleſiaſtici Papâ inferio-
res, quotiescunque judicarent, hunc eſſe⸗
bogum, malumve ſpiritum, voties haberent
quandam revelationem, quod non admit-
titur. Manet ergo, tale judicium ex prio-
ribus, examine, ſignis, & regulis formatum,
efſe moraliter certum. Quid verò dicen-
dum ſit de ipſa gratia diſcretionis ſpirivxuum,
conſtabit ex num. 447. & ſeꝗ.
§. .

412 Diſtinkétio III. Quaſtio V. G. II.
§. II.

Num detur: An NWectſſaria ſit, & in quo
Conſiſtat Diſeretio Spiritunm?
43 8 PRimum hujus §. punctum pauctfs à S. Pau-
lo reſolvitur 1. Cor. 12. v. 10. Alii datur
Diſceretio Spirituum, quod communiter à to-
ta Eccleſia admittitur.
Nihilominus patitur hoc donum aliquas
difficultates. Et quidem I. Prov. 16. verſ. 2.
dicitur: Spirituum ponderator eſt Dominus. Sic
etiam alibi ſolus DEUS dicitur ſcrutator-
cordis humani. II. Si datur donum Di-
ſcretionis, tunc plurimis, imò omnibus debet
dari: atqui hoc eſt falſum: ergo. Maj prob.
Vix eſt homo inter adultos, qui non diver-
ſis agatur ſpiritibus tam in rebus fidei, quàm
morum, ut modò hic, modèò ibi oriatur du-
bium: ergo. III. Ipſæ regulæ fidei, & mo-⸗
rum ſuſficiunt ad diſcernendos iſtos ſpiritus
internos: ergo non requiritur donum ſin-
gulare. IV. Si in fide vel moribus occur-
runt aliqua dubia, recurrendum eſt ad Con-
cilia, vel Papam, pro illorum Dilcretione:
ergo nulli particulari datur hoc donum; vel
ſi alicui datur, non deberemus recurrere-
ad Concilia, vel Papam. Inſuper talis,
habens hoc donum, poſſet eſſe regula fidei,
populumque docere, quid credendum, quid-
ve agendum ſit, ac tandem egregiè ſimpli-
ces decipere.

Reſp.

Rerl
Spirit
ſenlu
tatur
dilia.
ablolt

Quia

40 ta
Creat
pura
bus,
Vires
men e
8 Pp.
inferunn
tain pan
Reh. e
Chricti
lecretdt
ſobltant
GlCad
Kaböole
bus inf
gu gdi⸗
non tanm
rſtuum,
guperſn

iſieatie

El. Num detur: An Neceſſaria fit, Gc. 413

Reſp. ad I. DEIIM dici ponderatorem-440
,Gn Spirituum, Scrutatorem cordium in hoc
„OhHE ſenſu I. quia Ipie univerſaliter omnia ſcru-
" tatur prælentia, præterita, futura, & poſſi-
Gctsadn bilia. II. Quia illa ſcrutatur ex neceſſitate
0. Aiu abloluta, ita ut impediri non poſſit. III.
nnſn (uia eadem ſcrutatur ùt Judex univerſalis,
ac tandem IV. ex ſuis propriis viribus;
umig Creatura autem tantùm videret aliqua ex
mle pura gratia DEI, & non ex propriis viri⸗
Dem bus. Sic etiam aliæ gratiæ gratis datæ per
Ur ſeumm vires hominis obtineri nequeunt, bene ta-
edoull men ex ſingulari DEl favore. Nec dicas
nrietd SS. PP. ex Diſcretione ſecretorum cordis
. Mim inferunt in Chriſto Divinitatem: ergo illius
uinnen Lam parùm capax eſt homo, ac Divinitatis.
flis Keſp. enim ad ant. 88. PP. non deducere
bionam Chriſti Divinitatem ex ſimplici Diſcretione
e6ed lecretorum cordis, & quæ tantùm quoad
ſoshin ſubſtantiam eſt talis, ſed quæ eſt talis etiam
quoad modum, ſeilicet univerſalis, judicialis,

Gonunt .
ibu & abſoluta, prout erat in Chriſto.
elt 1 Reſp. ad II. neg. Maj. ad probationem di-441
rdicen co, iſtis hominibus ſupereſſe adhuc alia me-

Loownt dia, & quidem. I. Varia DEl auxilia, qui-
u bus inſurgentes in ſe diſcernant ſpiritus;
i quæ quidem auxilia gratis à DEO dantur-,
ninm non tamen ſunt ipſa gratias Diſcretionis Spi-
ee rituum, prout de illa loquitur S. Paulus. II.
ent Superſunt iſtis hominibus orationes, mor-
geze tificationes, aliaque opera Chriſtiana, qui-
dus
N

414 Diſtintio III. Quaſtio V. g. II.
bus ſuas anxietates alleviare poſſunt. De-

nique III. confugiant ergo iſti miſelli ad ſuos

animarum paſtores, aliôsque viros peritos,
illisque fideliter detegant ſuum ſtatum, &
tunc ſunt certi, quòd non poſſint errare-,
eſto forſan hi errâſſent. Obediendéô enim
nullus errat coram DEO, qui ſenſim talem
fors materialiter errantem jam diriget ad
præfixum à ſe ſcopum.
442² KReſp. ad III. diſt. ant. Iplæ regulæ fidei
ſufficiunt ad diſcernendos aliquos, aut etiam
multos Spiritus C. ad omnes neg. ant. & conſ.
vel etiam ſic diſt. ſufficiunt regulæ fidei ad
aliquos, aut etiam multos Spiritus diſcer-
nendos, ex ſuppoſito, quod fides defacto ſit
ſufficienter explicata per Pontifices, & Con-
cilia. conced. ſufficiunt abſolutè, & ſine tali
declaratione neg. Itaque ſicut S. Paulus non
reducit Donum Diſcretionis Spirituum ad
regulas ſidei & morum, ita nec nos. Ratio
autem eſt; tum quèd aliàs hoc Donum ſal-
tem ſecundùm magnam ſui partem, ſcilicet
legem naturalem, quæ ultimatò dirigit mo-
res, eſſet hominibus ingenitum; tum quòd
iſtæ regulæ fidei, & morum potis ſint gra-
tiæ gratum facientes, ſaltem diſpoſitivè ad
ſalutem propriam: hoc autem Donum Di-
ſcretionis eſt ſingulariſſimum, & ad ſalutem
aliorum per ſe, licèt concomitanter etiam
ad ſalutem propriam conferre poſſit, ſicut-

aliæ gratiæ gratis datæz. Hoc etiam Do-
num

De

numil
conlult
immedt
ſic reg⸗
Rep⸗
via non
da dubi
non am

moraler

ſic autenr
lalem be
ſeobriſhi
hem Spfn
oralem
inkallidile
tell torm
certum
loſoper
ttiam pl
liva &
Chriſti,:
lit & er
ſlere,
Eraen
Donodi
ſetnere
godc ſti
tlone ad
kecarrer
Nid goid
decepi

ſ.l. Dum detur: An Neceſſaris ſit, Gc. 415

lon h num Diſcretionis Spirituum eſt ſine diſcurſu,
leltae conſultatione, anxistate, aut obſcuritate, ſed
tos et immediatè, & clarè attingit rem in ſe; non
n Guum ſic regulæ fidei, & morum.
loren Reſp. ad IV. neg. conſ. Apertàâ enim una 443
ciende viã non ſtatim præcluditur alia ad deponen-
Juſn da dubia, præcipuè ſi & altera via ſit apta, &
m Irs non ambages, aut deviationes, ſed potiùs
moralem aliquam certitudinem oſtendat;
reglle ſic autem, licèt via ad Pontificem, & univer-
te alem Eccleſiam nos dirigat in lucernis fidei
ate ſecuriſſirnè, & infallibiliter, via per Diſcretio-
gole ti nem Spirituum ſaltem habet certitudinem
Prius moralem, licet non evidentem, aut prorſus
eleult infallibilam; quia juxta nuw. 437. nullus po-
fce, teſt formare judicium evidens, aut rigorosè
,Am certum de rite facta Diſeretione Spirituum.
Suis Inſuper ſi via ſecuriſſima huic aut illi, vel
Stiuum etiam pluribus ſit præcluſa, prout in primi⸗
cwe 1 tiva & finali Eccleſia ob atrociſſimas Anti-
dehonn Chriſti, aut aliorum perſecutiones præcluia
Wten fuit, & erit; cur non poterit quis alium con-
borfi ſulere, quem moraliter judicat, ſive ex arte
deh & prudentin humana probata, ſive ex ipſo

i Dono Diſcretionis Spirituum, poſſe ſuum di-
f⸗ ih ſcernere Spiritum? Ex quibus ſequitur,
4 ol quòèd ſtante, & rite facta Spirituum Diſcre-
u tione adhuc debeamus in materia neceſſaria
‚Nad

recurrere ad Papam; hic enim ſolus decer-
nit quid ſit de fide tenendum. Denique
holi, deceptiones iufficienter caventur à certito-⸗
d elim 4 dine

ſtunterei

4166 Düiinktio II. Quaſtio V. ſ. II.
dine morali, quæ veris Diſcrecoribus ineſt
Clicèt evidenter non poſſimus ſcire hunc,
aut illum eſſe talem Diſcretorem) non au-
tem deceptoribus formalibus, de quibus nec
nobis ſermo, nec DEO cura informandi il-
los Donô Diſcretionis Spiriruum.
Eſt etiam magna ueceſſitas hujus ſingu-
lariſſimi doni in Eccleſia, non quèd DEIIM
ad aliquid obligare poſſimus; Iple enim ne-
mini eſt debitor, niſi ſuæ bonitati: Oritur
ergo iſta neceſſitas ex nobis iplis, quatenus
omnium animæ noſtræ motuum duplex
principium admittimus, intrinſecum ſcilicet
& extrinſerum. Intrinſecum eſt ipia no-
ſtra natura, ſeu Spiritus humanus: extrin-
ſecum eſt vel DElIS, vel Angelus, ſive bo-
nus ſive malus; cuùm proin ad eandem rem
moveat nos interdum DEUS, diabolus, aut
natura propria, difficile prorſus eſt ſimiles
Spiritus diſcernete; nam inſtinctus DEI non
ſemper ſunt conformes noſtro intellectui,
aut certè hic non illi; diabolus etiam quan-
déque ſe transhgurat in Angelum lucis;
propria demum natura ſpecioſiſſimè ſe inſ‚-
nuat, nec decipula vult audire: conſequens
proin eſt., neceſſarium eſſe lumen Diſcretio-
nis, deſuper immiſſum à Patre luminum.
Hinc, dicit Braneatus, defectu hujus lumi-
nis (vel quia DElIIS ex occultis rationibus
non dedit, vel quia dato aliqui debitè non
acquieverunt) in principio, in multis .M
cle-

N.

celiis mn
uan in
root int
Romano
lere.
bro ten
andom e
inbeclen
mplie
20 cond
nemn, 8
tant ade
bus, &
ſtiockiche
Gis, ex
gunt &:
tüm a
4 A. 4
klter ten
n Coot
19 dan
us Gari
len doc
wen hal
Cretion
Obtigeri
Quid
lunt,
Oorclis
nis red-

kegger

J.ll Num detur: An Neceſſaria ſit, Ge. 417
orbse Cleſiis multa apocrypha, tam in doctrinis,
ſcehe quam in viſionibus, ac revelationibus fue-
en) un runt intruſa, quæ poſtea Conciliorum, &
e gobn KRomanorum Pontificum diligentia abolita-
Normm fuere. B
. Pro tertio hujus §. puncto declarandò no-44 5
Nojst tandum eſt, fuiſſe, eſſe, & futuros ſemper-
, in Eccleſia DEl homines prorſus ſpirituales,
& my ſticos, qui cœleſtia multùm penetrant

nini
ad condignam aliquam eorum æſtimatio-
dus nem, & hi ſola ſpiritualia ſapiunt, & cogi-
dun d dant adeò, ut i quid audiant de ſpirituali-
ſcon bus, & ipſis loqui NB. incumbat, rem di-
el iin ſtinctiſſimè enucleant usque ad intima cor-
u,a dis, ex lola extern aliqua manifeſtatione.
het Sunt & alii in Eccleſia DEl Viri docti, mul-
enkem durn activi, qui Examen, Signa- & Regulas
3 424. & ſeq. datas vivaciſſimè memo-
si riter tenent, pro ſua aut aliorum utilitate
lus in Confeſſionali, diſcurſu, reſponſione ſcri-

auli⸗ ptòô dandas &c. Et in his omnibus concedi-
Moe mus dari proportionatè habitum acquiſitum,
5 eiunnct ſeu doctrinalem, ſeu myſticum; in ſimili ta-
leun men habitu necdum confiſtit donum Di-
line⸗ ſeretionis Spirituum, aliàs humano labore
obtineri poſlſit.
den i⸗ Quid ergo eſt hoc Donum? Aliqui vo-44
re unt, Dilcretionem Splirituum eſſe iplam-
E cCordis ſecretorum cognitionem. Sed mi-
sti, nas recte; licèt enim Diſcretio Spirituum-
i behte⸗ frequenter habeat annexam cognitionem
P mi D d fecre

447

48 DRindstio III. Quaſtio V. g. II.
ſecretorum cordis, poteſt nihilominus eſſe
cognitio ſecretorum cordis, quæ non ſit di-
ſcretio ſpirituum. v. g, habet quis in corde
ſuo occultiſſimam, & peſlimam cogitatio-
nem ad rem, vel perſonam alienam, quam
bene cognoſcit & credit à malo ſpiritu or-⸗
tam, in hac tamen peſſima cogitatione oc-
cupatus venit caſu ad quemdam verum ſpi-
rituum diſcretorem, qui eidem in aurem di-
cit peſſimum ſui cordis arcanum: in hoc
caſu eſt cognitio ſecretorum cordis, non ta-
men ſpirituum diſcretio, utpote quæ verſa-
tur circa dubia diſcernenda, non autem cir-
ca nota: atqui ille fovens in corde ſuo ma-
lam cogitationem non dubitat de illius ma-
litia, ſed optimè ſcit, nititur nihilominus in
vetitum: ergo cognitio ſecretorum cordis,
& diſcretio ſpirituum non eſt omnimodis
confundenda.
Alii volunt Diſcretionem Spirituum non
diſtinctam à Dono Prophetiæ. Sed contra
eſt; S. Paulus I. Cor. 2. v. 10. recenlſet iſta-
duo Dona ùt diſtincta, prout revera diſtin-
Ga ſunt. Nam licèt num. 423. inſinuave-
rim, Prophetiam ſe etiam poſſe extendere
ad ſecreta cordium, prout etiam diſcretio
ad illa ſe extendere poteſt, tamen etiam eo-
dem num. ultra donum Prophetiæ etiam-
requiſivi Spiriruum Diſcretionem. Diſtin-
guuntur autem iſta duo Dona in hoc; quèd
Prophetia ad ſui verificationem tantuùm re-
qul⸗

1
qauirar
revela
cut
eviden
telt e⸗
quia
gnitio
ſtunt,
ſtont,
cidens
nidofri
is evie
ſe eſet
tecka. ne
us, &
ttiam e
depend
de ſua
ablolve
ut ſine
1 ſuum
ſens:
loumen 4
erſpicie
tet in in
liem: er
guem be
tellecktun
terne,
dere obj

kechi,8

Cl.

lominnse
Na Donlti
guis in
n Cogi
enaln, A
lo Hirtu
gatione
m verun
in Aurent
numm: int
rcis,don
dte goe i
on alent
rorce ſon
t de Mun
gihnomir
tokun
omn

olitumnt
Led
recene⸗
terelt G
hſe ann
neneicn⸗

in hoezſß
int

Num detur: An Neceſſaria ſit, GG. 419
quirat evidentiam in atteſtante, ſeu DEO
revelante; econtra Diſcretio Spirituum, ſi⸗
cut & ſecretorum cordis cognitio, ultra-
evidentiam in atteſtante, etiam habere po-
teſt evidentiam ipfius rei in ſe. Ratio eſt;
quia objecta Diſcretionis Spirituum, & co-
gnitionis ſecretorum cordialium a ctu exi-
ſtunc, objecta verò Prophetiæ vel non exi-
ſtunt, vel, ſi exiſtunt, eſt Prophet'æ per ac-
cidens. Ratio verò tota negandi Diſcretio-
ni Spirituum, & cognitioni ſecretorum cor-
dis evidentiam ipfſius rei intuitivam, & in
ſe, eſſet, quia iſta objecta interna ſunt nobis
tecta, nec illorum ſpecies, vel lumen habe-
mus, & inſuper intellectus viatoris (qualis
etiam eſſet in Diſcretore à DEO illuminato)
dependet à phantasmatibus: atqui DEIIS
de ſua potentia abloluta porteſt intellectum

abſolvere ab infimo iſto intelligendi modo,

ut ſine converſione ad phantasmata tendat
in ſuum objectum actu, & clarè in ſe exi-
ſtens: poteſt etiam DElIs dare ſufficiens
lumen ad hoc objectum evidenter, & in ſe
perſpiciendum, & tunc objectum immitte-
ret in intellectum, & phantaſiam, ſui ſpe-
ciem: ergo &c. Inſuper poteſt DEUsS ali-
uem Prophetam inſtruere per ſpeciem in-
tellectualem præcilè, ſine ſpecie ſenſibili in-
terna, aut externa: ergo etiam poteſt oſten-
dere obſedum proportionatum in ſe intel-

lectui, & actu exiſtens.
D d 2 Utrum

448

42 Diſtintio III. Quaſtio V. ſ. II.
Utrum autem DEUs ſemper oſtendat-
puro viatori ſimilia objecta interna in ſe,
utique non conſtat; cum etiam aliquis poſ-
ſet diſcernere Spiritus, aut arcana cordis vi-
dere per impreſſionem ſpeciei, rem ſe ſie,
vel aliter habere, hunc eſſespiritum bonum,
aut malum. Si tamen conſtaret, in parti-
culari calu fuiſſe rigoroſè dictam Spirituum
Diſcretionem, etiam conſtaret, talem Diſcre-
torem habuiſſe evidentiam rei in ſe. Et
hoc diſcrimen Prophetiam inter, & Diſcre-
zionem tradit ſolus (quos ego legi) Emi-
nentiſſimus Joannes Bona lib. de Diſcrer pirit.
cap. 2. Eſſe autem hanc rigorosè diclam-
Diſcretionem, prout hic de illa cum S. Pau-
lo loquimur, videtur tradere ipſe Dodor
gentium Hebr. 4. v. 12. Vivus eſt enim ſermo
(ſeu illuminatio) DEl, & eſſicax, penetrabilior

omni gladio ancipiti, pertingens usque ad diviſio-
4

nem anima, ac Spiritus, compagum quoqse ac Me-
dullarum, & diſeretor cogitatienum, E& intentio-
num cordis. Ubi planè notanda eſt paritas
de gladio, qui utique penetrat rem prout eſt
in ſe, & non tantùm in ſui ſpecie; alias ho-
ſtis occideret omnes ſuos adverſarios in ali-
qua ſpecie relucentes: Item notanda ſunt
hæc verba: pertingens usque ad diviſionem
compagum, & medullarum; ſi enim hæ ſunt-
divilæ, & amotæ, intima cordis ſunt paten-
tia, & non tecta. Notanda pariter ſunt

hæc verba: Diſeretor cogitationun, non enim
dici⸗

dicitv
rum
Gore
(aut
refun
quam
Gand
Co
gſter
ſeretij
lratin
(guoch
ris, led
potelt)
Cancel
ſonerp
ſoretor⸗
iuß,
Nban
tonem
effügant
men noy
Niqai oe⸗
Verd⸗ Dro
rherimen
e tancen
edumn 1
tnimn ſic⸗

Viio de⸗

ſell Num detur: An Neceſſaria ſit, &G. 421
olem. dicitur ſpecierum cogitationum, ſed ipſa-
tern nmu rum cogitationum. Et inde eſt, quòd Au-
is ECtores tractandé de Diſcretione Spirituum
nacde (aut cogitatione arcanorum in corde) non
tenn b refundant illam in inſtructionem per ali-
tumbem quam ſpeciem, prout tamen faciunt, tra-
ctandô de Prophetia.

ret, inhn . .
n Pfrin Conſonat etiam magnus Spiritualium Ma-449
lenban g'ſter Climacus Grad. 26. ita icribens: Di-
cin ſe ſeretio in perfebtis eſt cognitio ex Divina illa-

er,&D ſtratione orta, quæ ebſcura quaque NB. in ſoar
o leg))l (quod non tantàùm de individuo Diſcreto-
Niny ris, led etiam de individuo Spirits intelligi
rose dn poteſt) & in aliis ſno lumine illuſtrare poteſt.

Cancellarius autem Pariſienſis oann. Ger⸗

N
n ſon explicans illum Saporem, quem veri Di-
,enn ſcretores habent docet Tract. 4de prob. Spiri-
mi tunm. Illum eſſe intimam inſpirationem, &
1,) ¾ NB. experiment alem dulcedinem, ſive illuſtra-
tionem à montibus æternis omnes tenebras

096l
A effugantem, & manna abſconditum, ac no-

ipteck
non, men novum, quod nemo ſcit, niſi qui accipit:
lne u atqui accipimus, ſeu obtinemus rem in ſe, non
enſe verò propriè in ſui ſpecie tantum; ſicut &
veii experimentalis dulcedo propriè eſt de re in ſe;
eſnl ac tandem omnes tenebræ effugantur per ob⸗
noltil je ctum in ſe, non verò per ſui ſpeciem; ideo
inſel, enim fides non omnem obſcuritatem & te-
pimhe nebras in nobis de DEO fugat, bene verò
ut viſio beatifica; quia fides oſtendit nobis
, DEIIM per ſpecienn, & in ænigmate, vino

6l
. hol 6 D d 3 au-

4r2 Dikinktio III. Quafſtio V. F. I. N

autem beatifica experimentaliter, & facie Dhetie
ad faciem. ſoretie
tati ⸗

450 Quæris: An ergo hoc Donum eſt quid
actuale, vel habituale? Reſp. Actuale. Ka- un

tio eſt I. Nam nulla eſt ratio collocandi hoe dat,
Donum in aliquo habituali; poſſumus enim liua
per auxilia actualia d'gnoſcere, & vitare ma- Me
rarſunm/

lum, ac eligere bonum: ergo etiam (ſi DEus
concedat) diſcernere Spiritum bonum à li.
malo, pretioſum à vili per adtualem DEI ſcretio
illuminationem. I. Prophetia juxta n. 412. iſimo
eſt quid actuale, & non habituale: ergo K beiei
Donum Dilſcretionis Spirituum; quia utra-
ue neceſſaria eſt, & ſufficit aliqua illumina-
tio DEl actualis, quis enim Ipſum alligabit
ad aliquam qualitatem permanentem? aut-
quæ major eſt ratio (excipio iterum Chri-
ſtum, ſicut excepi de Prophetia nam. 410.)
pro Dono Dilſcretionis, ac Prophetiæ? III. Tadt⸗
Si Donum Prophetiæ eſt quid habituale,
tunc, habens hoc Donum, poſſet omnes Spi-
ritus diſcernere; quia habitu poſſumus uti Noe
ad totam ſphæram ſui ordinis: hoc autem- V,
eſt fallum: ergo &c. Hac facit doctrina lſes ſe
S. Gregor. lib. 2. Moral. cap. 27. Ubi ita de teducto
Spiritu Diſcretionis loquitur: Fideles, 4u01 oniom:
hunc accipiunt, oum ſigeorum Dona ſemper babe. Qun ſi
re, ut volunt, non poſſint; hunce ſe accepiſſe, quaſi n fiyen
in tranſitüs oſtenſione teſtantur. KRationem- Muta.
mutuo ex eodem Magno moralium Docto- Pebni,
re lib. 2. Dialog. cap. 21. ubi de Spiritu Pro- kaciliori

(.l. Num detur: An Neceſſaria fit, & . 423
phetiæ ita loquitur, & ego ad Spiritum Di-

ſter, All E Ie
ſretionis applico. Omnipotens ex magna pie-
nun n uris ſaus diſpenſatione diſponit: quia dum Spiri-
Aule! bm Prophetiæ (ſeu Diſeretionis) aliquande
0lena dat, &. aliquando ſubtrahit; & mentes ele vat in
obumke celſitudine, E& cuſtodit in humilitate, ut & acci-
Ardt biente⸗ Spiritum inveniant, quod de DEO ſunt; &

an rarſum non babentes cognoſcant, quod de ſemet-
n bun ipßs. Qui plura de Extaſi, Prophetia, & Di-
ſel ſeretione Spirituum deſiderat, legat Eminen-
du tiſſimos Cardinales Brancatum, & Bona, ac
e Revelationes S. Birgittæ.

tvale: ein
in; uul V
ſule Q ESTIO VI.
loſaun . Fennia.
eneti De Longo Jeiunio
biterun §. 1.
are Tyactantur Exempla, & Cauſu longi

letonnes Noo de pane arcto tantàùm, & aqua bre-4pr
npolin N vi, ſed de Jejunio naturali per plures
rbok dies, ſeptimanas, menſes, aut etiam annos
ſeet deduéto, hic ſermo eſt, & quæritur, an je-
„Iik junium naturale ultra v. g. II. dies protra-
: Ctum ſit naturale, vel miraculolum? Natu-
um ræ favent plures Hiſtoriæ, miraculo S. Scri-
lt ptura. At ſi certus univerſaliter terminus
Ratone Jejunii, qui lethalis eſt, conſtaret, res foret
Muné Tacilioris indaginis, & indubitatæ héc ipſo
eiln, D d 4 de-

4²⁴ Diſtinttio IlI. Quaſtio EI. G. I.
deciſionis. Paulus Zacchias Inſignis Medi. cm. 10.
cus Romanus l. 4. tit. I. quaſt. 7. num. 3. ad niun
ducit Hipp. in lib. de Carn. in fine. Ita docen- len mo
tem: Qui enim ſeptem diebus absque ullo cibe ruxt in
permanſerint, de hbinc non poſſunt etiam volentes donec
eibis ſubveniri, quia jam venter eos non admittit. Alterl
Fejnnum enim inteſtinum in his diebus cobere intiper,
ſcit. Nihilominus num. 6. præcitatus Au- lamdqi
ctor bene concludit: Licbt certas Zejunii ter- ier Ziju
mu: us, qui lethalis ſit, aſſignari non peſſit, ilad pre od ⸗
comperto eſt, raro undecèmum diem quemquam cia nul
ſuyerare poſſe, quin fame è vivis tollatur. Ka- (un lut
tio naturalis eſt; quia animata calore vi- Dkou
vunt, calor autem, ut conſervetur, & con- it mand
conſervet ſubjectum, indiget humidòé, ſeu 6
pabulòô, quod cibus, & potus ſunt; ſi proin? minerſ
his non foveatur, & reparetur humidum, i ſaiiat
calor naturalis aggreditur humidum radi. tmun i
cale, & ſenſim depalſcitur, depaſtò́ autem hu- (o exe
mido radicali calor naturalis extinguitur, & Myigant
per conſequens, tam humido radicali, quam mſoſis
calore naturali conlumptòô, homo eſt mor. Noyls.
tuus; nam, juxta tritum illud, Anima non po- Cont
teſt habitare in ſicco. guddd Da
452 Audiamus jam exempla longi jejunii ex umdi,
S. Scriptura quorum tria dedi zum. 267. de te, hun
Chriſto, Elia, & Moylſe, qui jejunaverunt lkbet
40. diebs absque omni prorſus cibo & po- Gin,
tu, ùt apud omnes certum eſt. Addunt entiam
alii adhuc duo exempla longi jejanii ex S8. men
Scriptura; Primum habetur de Daniele- (dies, ce
cage

ſl. Traclantur Exempla, & c. 42²5
ANgree op. 10. v. 2. Ia diebus illis ego Daniel Iugebam
ngl prium bebdomadarum diebus, panem deſigerabi-
ule lem non comedi, & caro, & vinam non introje-
ge rnt in os meum, ſed neque ungnentd unbtus ſim:
un i Konec complerentur trium bebdomadarum dies.
wr d Alterum habetur At. 27. 4 v. 33. Et m lux
ibuan inciperet fieni, regabat Paulus omnes, ſumer e ci-
rectuen bam, dicens: Quarta decima die hodie exſpedtan-
nu ſiiuin tes Jejiuni permanetis, nihil accipientes, propter
,vie quod rogo vos aceipere cibum pro ſalute veſtra:
quia nullius veſtrum capillus de capie peribit. Et

jim 4ℳthf
cum hac dixiſſet, ſumens panem, gratias egit
a eale DEO is conſpectu omnium: & chm fregiſſet, œ&
etutAn pir manducare. Animæquiores antem facti om-
Punih! "es, E. ipſi ſumpſerunt cibum. Eramus verd
bntzln nniverſe nima in navi ducentaæ ſepi uaginta ſev.
ur bunin Er ſatiati cib alleviabant navem, jattantes tri-
Ctmiduan ticum in mare. Ubi notandum, quòd iſta
ſtꝛunen dao exempla poſteriora de Daniele, & con-
erngnim navigantibus Pauli etiam vendantur pro mi-
neſctgi raculoſis, ſicut jejunium Chriſti, Eliæ, &
omoefn Moyfis. Sed
iurn Contra primum exemplum apertè eſt, 453
14 quòèd Daniel non ſimpliciter dixerit: MWibil

ſſn comedi, ſed tantùm cum termino diminuen-
dng)) te, panem deſiderabilem non comedi, hoc eſt.
ed ùt habet Gloſſ. Interlin. à cibis delicatioribus
n abſtinni. Itaque licèt Daniel magnam ablti-
ecee nentiam, & rigidum jejunium exercuerit,
l. a tamen non fuit naturale per continuos 21.
jeſon dies, conſequenter nec miraculoſum; quia
6s in D d 5 ſum-

4²6 Diſtindtio II. Quaſtio VI. g. I.
ſumpſit alios cibos communes, & non de. 4. C
licatos. Sic etiam noſtri recèns Canoniza. cias ct
ti Sanéti ordinariè pisis, & fabis malè præ. unum
paratis contenti inter tantos labores, iti- tamn
nera, mortificationes auſteriſſimè jejung. uc du
runt, propterea tamen jejunium illorum. ſende
(præcipuè ſolitariè ſumptum) non ſtatim eit meban
dicendum miraculolum, bene autem he- kumer

roicè virtuoſum. Vid. nam. 273. nec b
474 Contra ſecundum exemplum eſt. I. Emi- orſſe
nentiſſimus Hugo, & noſter Lyranus in eit. kxer

textu iſtos terminos, Zejuni, Nihil accipien- in Iſte
tes, ſic intelligunt, non quòd abſolutè nibi rra
per continuos quatuordecim dies accepe- ius marr
rint, ſed valde modicum, & quantum præ- (erum
cisè erat neceſſarium ad vitam conſervan- pon ſem
dam, quod quaſi pro nihilo habendum umſe
eſt. II. Omnes iſti homines in navi, aut em
ſaltem plurimi erant Gentiles, & Judæi, heregin
jejunio tanto non aſſueti, nec à lege ſua ad Wl
hoc inſtructi; & ſi Paulus illis prædicſſet, wam
aut convertere voluiſſet, certè non inchoàl-

umz
ſet tam exceſſivè auſtero, & prorſus inhu- nannn
manòô modé. III. Taliter in illa naviga- 4u,l
tione contigiſſent ſimul miracula ducenta dbente
ſeptuaginta ſex: Verùm in quem finem iſta meal

Gentilium, & Judæorum miracula? Cur- leſlli,
ergo prorſus nullus fuit commotus ad cre- d, &
dendum Paulo? cùm tamen poſtea credide- der
rint eidem, dum viderunt in inſula Melita, Uade
Paulum à vipera ſe invadente nihil mali pa- ſnii .
ti.

161 Trabtantur Exempla, & 6. 427
,„Am ci. Certè ſecundum rectam rationem po-
eneii cius credidiſſent tot miraculis, quorum.,
bäm unum in lſe quilibet expertus fuiſſet, quàm
libang tantùm uni miraculo in manu Pauli, de quo
lllon i aut dubitare, aut ſaltem ſuum judicium iu-
numiin ſopendere potuiſſent. IV. Tandem nec pre-
ponfui mebantur tantâ penurà, ſed abundabant
ne un frumenté, quod poſtea in mare jactabant;
7. nec Paulus, minùs alii pro tot miraculis
melel! orâſſe leguntur.
Ljrmk Exempla prorſus ſtupenda longi jejuniiꝗ5 5
ulas in Hiſtoriis Eccleliaſticis exſtant quam plu-
bolti rima. Summariè do ſequentia. Theodore-
desu tus narrat Simonem Stylitam jejunium 40.
Jummm dierum & noctium ſine omni prorſus cibò
m een non ſemel tantùm, ùt Elias, ſed ſæpius real-
o luben ſumpſiſſe. Idem Theodoret. teſtatur, Ma-
in m ranam, & Ciram tractu 20. dierum jejunas
ſs, A peregrinatas eſſe Jeroſlolymam. Evagrius
elleteſ⸗ lib. 4. cap. 32. refert Barſanuphium Anacho-
Isrele retam Egyptium per 50. annos neque quid-
enond qna alimenti, nec aliarum rerum in ter-
rorie ra cepiſſe. S. Pius V. Conſtitut. 6. Miſericer-
n Au M dias. H. I1. de S. Catharina Senenſi refert ſe-
el dn quentia. Inventa eſt aliqwando à die cineruns
benſte usque ad Aſcenſionem Domini jejunium perdaxiſ-
ſe, ſoldâ Euchariſtis commusione contenta. Qui-
bus, & fmilibus alils eximiis D EI Servis,
olencet 9. ſeq. faciemus ſidem.
Exſtant etiam miranda exempla longi je-46
janii ex hiſtoriis prophanis, quæ patiter
um-

tacole

428 Diſtindtis III. Ouaſtio VI. g. I.

ſummariè do ex Fortunio Liceto TZom. de in, Qdjd a
qui diu vivunt ſine alimento. lib. I. cap. 3. Ubi coſosan

refert, mulierem quandam, ventriculi exul.
ceratione laborantem, 20. diebs ſinè omni
cibò́ & potu ſupervixiſſe. cap. 4. refert ex
Cardano lib. I1. de bubtilit. Sub Clemente
VII. juvenem quemdam ex Scotia aliquan-
do II. diebus, aliquando 20. & 30. ſine ci-
bo & potu permanſiſſe, ac miraculi prœ-
mium accepiſſe. cay. y. dicit Diogenem 40.
diebûs omni cibo abſtinuiſſe: de quo etiam
refertur, quòd ſolo panis odoratu ſe refe-
cerit. Eodem cap. habet ex Alberto M. te-
ſte de viſu, quòd ſub Federico II. in Colo-
nia quidam ſeniculus ſolo hauſtu limpidæ
aquæ alternis diebus accepto, incluſus, &
ſignaculis januæ adjectis quatuor, interdum
quinque ſeptimanis jejunârit. Imdò refert
cit. Auctor exempla, quòd aliquis ſinè om-
ni cibo & potu jejunarit ultra annum, alii
ad biennium, quædam puella ad triennium,
alia puella per quadriennium in pago Rodt
propè Spiram Anno I521. alia puella ſolo
ſumpto corpore Domini ſine omni alia re-
fectione jejunavit per ſeptennium. Tan-
dem cap. 13. refert, quòd Nicolaus Helve-
tius per I5. annos jejunârit, quod jejunium
etiam comprobàſſe dicitur Epiſcopus Con-
ſtantienſis, aliique inſignes viri, & Princl-
pes. Alios demum refert, qui 20. 30. 40.
& pluribs annis jejunium continuârunt-

Quid

miracul
Clitatis,
durum e
eneryat
ls, Pliæ,
longumt
mnos: N.
impuden
hac re,
Gſcorum
ſamption
noribos,
deio,
Mropono
enta, 1
laque F
lerenten
tet fieri p
Lens ratie
hollibili.
Cunptione
bet aime
lan coll!
ſtis nutr
Padicale
ladicale
Naturalis

ſbrant, u
(dommpati⸗

N. ſ.l Tractantur Exempla, & c. 429

ceo is Quid autem dicemus ad hæc omnia, mira-
1. 01 Cculosâne, an naturalia fuerunt? Adſtruere
venttlt wiracula in tot hominibus nullà alià San-
ebis Ar Etitatis, aut heroicæ virtutis notàâ claris,
,4 ee durum eſt: Adjudicare naturæ tantam vim,
SobCen enervat & excedit miraculum Chriſti, Moy-
Sotidk ſis, Eliæ, & tot aliorum Sanctorum, quos ad
X longum tempus miraculosè jejunſſe, dice-
micli mus: Negare tot hiſtorias, lummæ foret
Diogenen impudentiæ: Ferre demum ſententiam in
ge glot hac re, eſt mittere falcem in alienam Me-
ortuet dicorum meſſem; quod grandem ſapit præ-
Abench ſumptionem in Theologo, præcipuè de Mi-
collp noribus.
utuin Scio, quid faciam; aggredior rem ita, & 457
propono contrariantium Authorum funda-
menta, tu tunc elige, quæ magis placent.
Itaque Licetus lib. 2. adducit 27. opiniones
aſſerentes, tale jejunium longum naturali-
ter fieri poſſe, quas omnes refellit, ſubjun-
gens rationes pro tali jeſunio naturaliter-
poſſibili. Primò, quia nutritio, quæ cibi
(umptionem requirit, non ſemper, & cuili-
ooni i bet animali eſt neceſſaria, cujus apparen-
, tiam colliges ex num. 462. Secundò, neceſ-
giun⸗ Gſitas nutritionis tollitur, quando humidum
cumn radicale non poteſt abſumi: atqui humidum
vuotſel radicale non poteſt ablumi, quando calor-
ſennn naturalis, & humidum radicale ita æquili-

, Ani brant, ut in pacitica æconomia ſe invicem
compatiantur, nullumque alterum ſuperet,
ntiuue quod

, ineun
vot,inet
. l
gos ſon
ra mMNo
d niem
lunnetl

430 Diſftinktio III. Quaſtio VI. G. I.
quod utique natura ordinare, & attempera- eget.
re poteſt: ſtantg autem hæc æ qualitate, ho- neceſle
mo non indiger aliquo pabulé cibi, & potés Critati
extrinſeco, ſed tam diu naturaliter vivere maximè
poteſt, quamdiu calor naturalis & humi- una con
dum radicale ſe invicem fovent, & per con- tritio ſit
ſequens ſi calor & humidum ſint in æquali. abhtan
tate perfectiores v. g. ut ſex, diutiùs ſuper. Iino nec
vivet ille homo, quaàm alius, in quo iſta- Qecun
æqualitas caloris naturalis & humidi radi. UCceto:
calis tantùm eſt perfecta, àùt tria. be ablun
45 8 Verùm hæc fundamenta acriter impu- genio cal
gnat Zacchias cit. ànum. 26. & ſeqq, Et qui. bſtoſn
dem primum fundamentum ſic. Juxta Ari- Is alas
ſtotelem 2. de Anim. text. 3. Vita nihil eſt duan hi
aliud, quàm conſiſtentia per alimentum-. Elngte 2
Et text. 37. Nihil decrementum patitur, ne- 66, ſogue
que augmentatur naturaliter, niſi alatur, tend6) 2
alitur autem nihil, quod non vivat. Idem ſyen
docet teæt. y4. Conſentit Ariſtoteli Galenus lont &e
3. de Sympt. cap. 3. ubi dicit: Naturalium- Quntdm
actionum prima, ac propemodum omnium ere nee
maximè neceſſaria, nutritio eſt: ergo jux. Mkocinat
ta Ariſtotelem, & Galenum, nihil vivit, quod ſoarpe
non nutritur, & per conſequens nutritio taliqu
eſt neceſſaria cuilibet viventi, quod negat am hon
Licetus in primo ſuo fundamento, quod ionſbu⸗
etiam ex hac ratione ruinoſum eſt. Tam Il Czlen
facultas, quàm adctiones viventis animalis etlamn ign
ſunt inter ſe ad invicem ſubordinatæ, ita ut elemen
una ſit propter aliam; quod probatione non ümſn
eget⸗

Ul. .l Tradtantur Exempla, &c. 431
„nmn eget. Primàâ igitur ablatâ, omnes corrun t
Abaſinn neceſſe eſt. Cùm ergo ex ſuperioribus u⸗
cbi& ctoritatibus nutritio ſit omnium prima, &
tutaſtere maximè neceſſaria, eâ ablatâ, aliæ quoque
Gralsh una cum ipia ſuccumbent. Imò cùm nu-
etN tritio ſit ſimpliciter ſubordinata ad vitam,
Gntjas ablata nutritione, vitam quoque ceſſare om-
duti nino neceſfarium eſt. . ⸗
6, ingl Secundò, cauſa neceſſitatis nutritionis 49
8 hunitt Liceto allata (pergit idem Zacchias) nem-
pe abſumptionis humidi radicalis à primi-
genio calore, non eſt adæquata, quia non
ob id ſolùm nutritione eget animal, ſed mul-
ſe⸗mi tas alias ob cauſas præcipuè v. g. ob afſi-
Vad duam Spirituum deperditionem in quibus-
imm cunque actionibus celebrandis. Reſpiran-
zie dé, loquendéô, videndéô, audiendò (aut au-
uug dendé) aut quomodocunque ſentiendò;
er, i imò vivendé Spiritus ablumuntur, & dit-

t trin.
ackiter 1

e

flunt, & cum iis vitæ principia ſuccumbunt.
kina Quantò magis præterea abſumi eos, ac dif-
: Mallllan.

fſuere neceſſe eſt, ſi imaginari, intelligere,
vodint ratiocinari nos oporteat? Quantò magis
W ſi corpus quoquo modo movere, laborare,
Ohhltiti aut aliqua ratione exerceri neceſſe ſit? Quin
equensi etiam non in his ſolum, & nobis manifeſtis
ti, :ctionibus eorum exinanitio contingit, ſed
menld,, ùt Galen. dicebat in Platonis Timæi. Senſu
m etiam ignotas evacuationes habere nos. qui
wenti ex elementis conſtamus, oportet. Igitur
orcdiote etjamſi nativus calor adeò humido radicali
rohninu æ qque-

432 Difftinttio IIl. Quaſtie VI. ſ. I.
ægquetur, ut in ipſum nullé modé (juxta quema
Licetum) agat, tamen neceſſitas nutritio-. quæ o
nis non ceſſabit, utpote qui reparatione Spi. fierit:
rituum indigemus; cùm in quibuscunque que a0
actionibus, & functionibus calorem ipſum, fare y⸗
ac Spiritus abſumi neceſſe ſir. Sed quale néè ver
axioma hoc eſt, animal vivere, calore quieſcen. que ſun
te, nibilque agente? Nam quid eſt vivere, ni- leminun
ſi calorem per humidum radicale ali, ac ſu. pabulii
ſtentari, aut ejusdem caloris in hamidum aride, 5
actio? tor ut
460 Nec proſunt Liceto quædam experientix, mimndl
dum putat, Plantarum ſemina, arborum ra- tunlibet
mos, ſtirpes. bruta quædam animalia, inſecta, (necul
ova, aves, piſces, ipſum animalium ſemen., nentis,
& ipſa denique perfecta animalia, ipſos quo-. ergun
que homines aliquando vivere, absque eo, nis, goe
quèd ullo modo nutriantur. Ex his enim won lbe
multa ad ſenſum ſunt falſa, & univerlaliter ſüntivo
dicendum, hæc omnia, ſicut reipſa vivunt, (o in in
ita etiam continere in ſe ipſis alimentum, Mmso,
quo nutriantur. Si enim, juxta Theophra- Iibrelt
ſtum lib. I. de Cauſ. plant. cap. 7. Semina om. (loris 10
nia aliquid in ſe alimenti continent, quod midi qur
una cum generandi principio natura pro- uetaſin
fundit; cur hic ſpecificatis omne prorſus dm ſabl
negetur alimentum & ſuccus? ſi tamen ſup. Ins, ſem
ponantur adhuc vivere. Et poſt pauca per- (ſebis ni
git Theophraſtus apud Zacchiam. Habet junn deo
enim unumquodque alimentum ex ſe, quo ctiam Me

& durare temporis aliquantum valet, nee mWeogge
quem-

1.1
oN
Citasnui
ePartint
gbibiher
alorenig

k. Rele

Calr ſil
ell wher
Perle d
6 in un

m ehete
Nuürbotn
nalunee
aln i
te, M
.Lbht
Euniet
1tteipüti
Uun e
zntntent,
10 Oitdu
olnt
6) ſtmt
kpolun

Tratantur Erempla, E&rc. 433

quemadmodum animalium ſemen, exceptis
quæ ova pariunt, protinus perit, ubi ſeorſim

fuerit: hæc enim alimentéô fulcita, munitâ-

que ad ſuum conſervandum principium du-
rare valent: ſed alia diuturniora alis, maxi-
mè verò diuturna, quæ ſpiſſa, ſicca, lignosa-
que lunt, ceu Palmæ- - Omnibus autem.

ſeminum herbis, granis, aut truncis aliquid
pabuli ineſſe, hinc etiam conſtat; quæ enim

arida, & velut putaminea omnino cernun-
tur, ut olerum, hæc ſuis temporibũs ad ger-
minandum moventur, etlamſi humoris quan-
tumlibet ſenſerint: quam ob rem hæc in-
Cœnaculis reponunt, ſuſpenduntque emi-
nentius, nec ullam in eo domicilio aquam
aſpergunt. Hæc Theophraſtus. Ergo om-
nia, quæ vivunt (eſto externum alimentum
non habeant) tamdiu humido quodam ſub-
ſtantivo foventur, usque dum à calore na-
tivo in integrum depaſcantur, & una cum
humido, & calido viventis evaneſcant ci=
tiùs, vel tardiùs juxta majorem, minorémve
caloris activitatem, & proportionatam hu-
midi quantitatem, ac tenacitatem, ipſorum-
que talium ſeminum magis, minusve ſoli-

dam ſubſtantiam. Quod verèò addit Lice-

tus, ſemina animalium perfectorum primis
diebus non nutriri, me non urget; quia-
juxta Scotum in pluribus loc. & multos alios,
etiam Medicos, ſanguis & ſemen non vivunt,
adeéôque nec autritione egent. Demum-
Ee Artrio-

434 Dikinktio II. Qusſtio Vl. ſ. I.
Atriophia non ſalvat hoc Liceti fundamen-
tum; nam in iſto morbo corpora quidem-
magis conſumuntur, nihilominus lalktem
modicè rigantur alimenté; & quidquid tan-
dem ſit de nutritione corporum in hoc mor-
bo, deberet nihilominus Licetus probare,
quèd etiam in hoc ipio morbo non nutria-
tur calor bativus à reGlduo adhuc humido
radicali, qui certè nutritur, usque dum tan-
dem humidum iſtud ſit plenariè exſicca-
tum.
6GI Ukeriùs procedit Zacchias contra fun-
damenta Liceti quærendé ex eodem. I.
Vel ergo illa nutritionis intermiſſio eſt na⸗
turæ tantùm per accidens: vel præter na-
turam: Si primum: ergo etiam nutritio exit
naturæ per accidens; cùm natura conler-
vari poſſit ſine nutritione, & cum nutritio⸗
ne. Si ſecundum: ergo erit naturæ violen-
ta, licèt non in ſummo rigore; & per conſe⸗
quens nutritionis intermiſſio potins de-
ſtruet, quàm foveat naturam; contrarium-
autem aſſerit Licetus, hoc ipſo, quòd dicat,
in iſta caloris & humidi parilitate neutrum
ab altero pati, nec unum agere in alterum.
II. Si v vens non eget nutritione: ergo ha-
tura inſipienter plurima viventia aſtrinxit-
ad panem quotidianum; cùm poſſet conſer-
vare ſua individua ſine rot ad extra ſubmi-
niſtratis eſculentis, & poculentis. III. Iſta

æqualitas inter calorem nativum, & humi-
dum

dom

zoſe
iohh ore

dum
navit,

peclit e
korte ke
ex illa
Probari
Dleum e
Cedit alt
tur oleun
to. Tarn
riem1
ehim de
dum dar
Mlorez 3
Juamonn
dicam e⸗
(Aliamen
Lententie
in calor
Uadliesle
tim ent
titione
long
Odgb
ded 9
er ſenti
ejunian

R ð Tractantur Erimpla, S. 43
Ehmd dum radicale eſt chymærica; natura enim
poee ipſa ordinavit ita calorem, ut agat in humi-
omis Hdum, ſicuc ignis in oleum, & humidum ordi-
Aoctit navit, ut patiatur à calore nativo, ſicut ole
min hen ab igne. Quid ergo in iſta æqualitate im-
ltens oh pedit calorem, ut agat à quid humidum tam
tbo donn forte reddit, ut à calore non patiatur? Certè
adhuchu ex iſta æ qualitate videtur connaturalior-
usgein probari nutritio, ſicut, ſi inter ignem &
enaè oleum eſt æqqualis proportio, nec unum ex-
cCedit alterum, ignis connaturaliùs depalci-
nias cm tur oleum, non vero manent in eodem ſta-
es odn tau. Tandem libenter ſcirem cauſam natu-
ermibd ralem (ſine refugio ad Sacriftiam; loquimur
Tvel Nen enim de cauſa naturali) quare calor, ſtante
amDIHI Liceti æqualitate, incipiat aggredi humi-
it dum naturale poſt v. g. F. 10. 20. 30. aut.
Acun plures annos, & non ſtatim undecimo die?
naes quamcunque cauſam aſſignaverit Licetus;
e; Eet dicam ego: hoc ipſum fuiſſe miraculoſum
ſſo Miß gelame enim cauſam Naruraiem von ſuam
conn ententiam non poteſt aſſignare) quod tam-
* Aiti rlor nar e⸗ non pobtri Bümidam-
een radicale depaſcere: ergo imulatâ inte-
ſeon rim Scntamtis Liceti e r non neceſſaria nu-
dobe: 45 tritione, adhuc non eſt poſſi bile naturaliter
enti 1 longum jejunium. Ita prioribus argumen-
Cact dis dejicit Liceti fundamenta Zacchias.
Sed quænam Zacchiæ mens? Ipſus pari- 462
ter ſentit naturaliter poſſibile eſſe longum
“ Jejunium; & meritò, Medicis quippe in-
Ee 2 cum⸗

4 36 Diſtindtio ItI. Ouaſtio VI. H. I.
cumbit omnem pro natuüra lapidem move-
re, tunc enim Theologi faciliùs diſcernent
tantis fundamentis rite penſatis, quid natu-
ræ, quid miraculo adſcribere poſſint. Ixa-
que Zacchias, ut ſuis fundatentis viam ſter.
nat, ita ingredirur. Arbores omnes, vel
ſaltem, potior earum pars, hyeme nullo mo-
do à terra alimentum artrahit, & conlſe-
quenter jejunat: Echinus juxta Ariſtotelem
de admirab. andit. part. 64. intervallò annuò
absque cibo degit (longa ſanè jejunia!) Ser-
pentum genus omne, & lacertarum, glires
item, & taxos tota hyeme alimentòô quòôcun-
que esternô carere pro comperto eſt, pro-
fundiſſimò enim ſomnô toto eo tempore-
detinentur. Idem de urſis, & vulpibus eve-
nire tradit Conciliator diff. 112. & 117. Ci-
cadas præterea, ciconias, turtures, cuculos,
bufones, marmottas, limaces, & permulta
animalia longo tempore ſinè ullo alimento
degere plures auctores ſeriò affirmant. Po-
ſtea de Crocodilo, Chamæleonte, allisque
animalibus idipſum refert, ac ſic concludit:
ergo cùm tam frequenter in cæteris anima-
libus illud evenist, ut ſine cibo, & nutri-
mento externo vivant, non modèò miracu-
loſum videri non debet, ſed neque mirum,
Horrinem longo tempore jejunare natura-
lter.

463 Communis opinio (pergit Zacchias) quæ

Alberti eſt, Conciliatoris, Cardani, Jouberti,
qui⸗

quibo
Therr.
detur.
mwore
bus a9
progen
nativo⸗
nullas
celle e
ſit nat
moen
dus, ſa
copie,
ex cale
Crudort
etiam:
tas, &
enim e
Viri ler
natural
lia in
ebilite
jaovenib
livus e
ſeens h
concur
caor n
Contim
gud
dumn
Oinnes

1l.

demn mur
s Gilcenn
gaid
oftin.!
tisviant
Ommnes
ne nylo
t, a
AAriſtot
rvalloen
ejune
tarumn,
entogli
erto el
e0 kennt
Vulpiut
GII)
ures ee
Eenn
Glloan
Prman
jnte,
ſe cond
gtero
bo, A.
nod
egbe i
Onire
cchiis

lani

Tralctantur Exempla, & c. 437

quibus accedit Epiphan. Ferdinand. lib. I.
Thesr. 7. & aliorum, cæteris probabilior vi-
detur. Ea eſt. Quòèd nutriantur ex hu-
more crudo, & pituitoſo in eorum corpori-
bus aggregato, & ad hunc finem à natura-
progenito, ut, externé deficiente alimentéô,
nativus calor hoc pabulum habeat. Non-
nullas tamen conditiones concurrere, ne-
ceſſe eſt, ad hoc, ut hôc alimentéô contenta
ſit natura, ita ut externô non indigeat. Pri-
mèò enim, calor nativus non acer, nec vali-
dus, ſed debilis ſit, oportet, ſaltem reſpectu
copiæ, & qualitatis crudorum humorum:
ex caloris enim debilitate major pituitæ, &
crudorum humorum copia emerget, ex qua
etiam major erit appetentis facultatis ſatie-
tas, & ab externo alimento ceſſatio. Hac
enim ex cauſa multò plures fominæ, quàm
Viri, ſenes, quàm aliæ ætates, viſæ ſunt, quæ
naturaliter longum ſuperârunt jejunium-;
quia in fœminis & ſenibus eſt caloris nativi
debilitas, & crudorum humorum copia, in
juvenibus autem ætate florentibus calor na-
tivus eſt validus, ac vegetus faciliùs depa-
ſcens humores fors peccantes. Secundò
concurrere debet pororum conſtrictio, ne
calor nativus evaneſcat; nam juxta „. 459.
continuò deperduntur ſpiritus. Tertiò
quòd humor ille crudus habeat in ſe humi-
daum aêreum, & unctuoſum (aliàs enim-
omnes, aut ſaltem plures pitnità abundantes

4 38 Diſtinktio III. Quaſtio VI. ſ. I.
poſſent ſuperare longa jejunia ſinè omni ci.
bo, & potu, quod tamen rariſſimè experi-
mur) quod quaſi oleum lucernæ, calori na-
tivo pabulum præſtet; alias enim humidum
ſuâ copiàâ, & frigiditate, & aquea humidita-
te potius extingueret calorem. Quod to-
tum confirmari poteſt exemplò multorum
animalium, quæ juxta priorem aum. tota-
hyeme dormiunt ſine ullo pabulo externo;
hæc enim per alia tempora multam pituitæ
copiam, & crudioris ſanguinis multitudinem
congerunt, ex qua multa pinguedo generata

in locum alimenti, dum dormiunt, illis fa-

ceſſir. Ut loquitur Zacchias.

464 Verùm hæc pace tanti viri ſint dicta; ad

ipſius enim experientias primò adduétas re-
gero argumentum Cagnati (ut ipſum vo-⸗

cat, Præceptoris ſui Doctiſſimi) in lib. de sa-

nitat. tuend. cap. 7. Si ex hoc fundamento
poſſunt longo tempore homines jejunare,
quia id præſtant quædam viventia vegetati-
va, aut ſenſitiva: ergo homines etiam pote-
runt volare, quia id poſſunt aves: ergo etiam
poterunt vivere ſub aquis, quia id poſſunt-
piſces. Dicit quidem Zacchias num. 1I. 8d
finem, hoc eſſe argumentum indignum Phi-
loſopho viro; quia nutriri & vivere ſunt
termini communes homini, & cuilibet vi-=
venti; econtra volare, & vivere ſub aquis
ſunt termini ſolis avibus, & piſcibus proprii:
Contra eſt I. Ex hac ratione ſaltem ſequi-
tur,

tut, n
tulalite
jejunare
tolo
Ueque n
Aligoid pr
rltl extra
Crudo ac
Demn hom
falſum el
Aalia arim
lshonot
tas homin
Dumn glre
lta ua
Muatöralenr
Iit Agun
Etlam hy
blirres hin
bentes:
Cllos ade
ladlas hye
Hon tanth
ie mult
Uihllcone
luſuper
Mlontione
wines en
dintes,
re NNd
boris, S

1. ſ.l. Tractantur Exempla, νρ. 439

RGH tur, quèòd etiam equus, aut bos poſſit na-
Niſnten turaliter per menſem, annum, aur diutiùs
tne AiNH jejunare cum ſuo humore crudo, & pitui-
enimbomm toſo, cujus tamen experientiam natura hue-
cerhum vsque non oſtendit. II. Ut Adverlarius
m. (u aliquid pro ſe probet, debuiſſet dieere: Nu-
nols min triri eætraordinari?, ſeu putriri ſolo humere
emnm Crudo ac pituitoſo eſſe termiaum commu-
Necloemm nem homini, & cuilibet viventi: atqui hoc
wultumn falſum eſt, usque dum oſtendatur, etiam-
Smurma alia animalia longo tempore jejunâſſe vi ta-
Aeloze⸗ lis humotis: ergo &c. III. Eſt lata diſpari⸗
tas hominem inter & alia afſignata viventia;

tmiunt,
6. nam glires, talpæ, & ſimilia habent hoc ex
ilrd inſita ua natura, quæ illis deſtinat & con-
bNil naturalem quandam pinguedinem ingene-
(ir pr rat, à qua hyemis tempore nutriantur. Imè
ni)e” etiam hyemali tempore deprehenduntur-
doc ſnie glires hinc inde currentes & omnia corro-
ries e dentes: Turtures etiam, & ciconias ac cu-
vemre culos adeò longo tempore jejunare;, & ci-
mmes elini cadas hyemali tempore vivere, probari, &

⸗et non tantum aſſeri debet: ergo iſtæ experien-
eih tix multæ vel ſunt fallæ, vel certè ex ipfis
e mihil concluditur pro humore pituitoſo.
e, Inſuper contra rationem, vel potiuùs ex-465
an ſer plicationem Zacchiæ facit I. Quot ſunt ho-
1 A mines crudis, & picuitoſis humoribus abun-
Fe 1 dantes, etiam ſenes, qui debili foventur ca-
Getti Tore naturali, conſtrictis per rotam hyamem
gſeb , poris, & tamen vix ad tres, quatuorve dies
e llen Ee 4 fe-

440 Diſtindtio II. Quaſtio VI. gJ. I. & II.
ferunt jejunium! II. Si humores crudi ta
abundant, & calor nativus debilis ac renil-
ſus ſit, hic ab illis brevi obruetur, & ſulo-
cabitur; ſi enim in lucerna lumen ſit tenue,
& oleum ſenſim ac continuò accreſca, bre-
vi oleum ſine lumine in lucerna dominatum
tenebit. Quæ omnia ipſe Zacchias ſitis in-
ſinuat num. 47. non tamen ad ea relpondet.
III. Sententia de naturaliter poſſibili longo
jejunio, ſi non evincit, ſaltem multùm im-
minnit jejunium Chriſti, Eliæ, & Moyſis ac
Sanctorum ſeptem dormientium; poſſet-
enim quis dicere, & horum ſejunium fuiſſe
naturale, vel, Chriſtum gratis & ſine necel-
ſitate ſupernaturaliter jejunaſſe; cùm etism
natura non tantum 40. diebus, ſed & annis
jejunare poſſit. IV. Medici communiter-
pro termino longi jejunii naturaliter poſſi-
bilis ſtatuunt ſeptimum diem, ùt Hipocra-
tes, aut undecimum, ùt Zacchias: atquii ſi
natura per plures annos poteſt ferre jeju-
nium naturaliter, iſte terminus contradicit
ſuis propriis Authoribus: ergo &c. Itaque
in re adeò incerta, & rationibus planè non
convincentibus, multùm inclino ad mira-
culum, quod inquirit

§. II
An Longum ſejiunium ſit Miraculum!

466 NE. hæc equidem adeò plana non eſt; ni-

hilominus, quamdiu Medici efficaclo-
rsés;

4 Lo⸗
res,
ratione
& per
que d
divinab
büͤs, er
Qu Div
V. g. lep
dei xtien
peraverit
oiſet,
4d conkitt
talss hom
ſeculi
ſervatione
Caltt. I.
Vycharick
veret.
Prob.
DoN adſr
uarum ,
buatut, 8
Conditione
kyehuriti
terno in
ercet,
Mtuitoſos
(doibus
ujor
ar.

1 l 6 An Long um gejunium ſit Miraculum? 441
mmoresen res, & magis convincentes non dederint
jeblisen rationes, illis credere neutiquam tenemur,
tueta Al & per conſequens, ſi ejunium longum (uti-
lumenttn que ad momentum, horam, aut diem nullus
dcteta divinabit) Gt veſtitum ſimilibus conditioni-
naconie bûs, erit miraculoſum I. Si quis es inſtin-
Zchiet Etu Div. eligeret longum Jejunium per duas
denehe v. g. ſeptimanas ad probanqum aliquem fi-
rpoſtbiſe dei articulum, erit miraculoſum, ſi illud ſu-
em mutk peraverit ſanus, ac vegetus, quaſi non je-
eS junaſſet. II. Eſto non fieret tale ejunium
Ntiom; 01 ad confirmandum fidei articulum, ſi tamen
nſeiniun talis homo Coruſcaret virtutibs heroicis,
sElet à ſæculi curis abeſſet, ſolique DEO in ob-
e;tein ſervatione præceptorum, & conſiliorum va-
i,ſlde Laret. III. Si talis homo ſolà Sacratiſſim4
Ervchariſtia contentus longo tempore vi-

cicomma.
Gtoraten Verer. =
n, ily Prob. Nam, juxta dicta §. priori, Medici467
ehig non adſtruunt ſatis efficaces rationes, vi
elſett quarum jejunium longum bene naturæ tri⸗
uns nn buatur, & præcipuè ſi priores, aut ſimiles

ole B conditiones adſint; nam non ſtatim, ac quis
Evchariſtiam ſumit, jejunium longum ex
interno inſtinctu proponit, ſe in virtutibus
exercet, acquirit humores iſtos crudos, &
pituitoſos. Nec etiam in his circumſtantiis
(quibus diabolus certè non favet) poteſt
Aruun adſcribi de»moni: ergo ſoli DEO, qui iſta,

nſbuspe
ncloo ⸗

cnel⸗ & majora operatur; unde Nicodemus
na 6 JZoas. 3. dicit Salvatori: Kabbi ſcimus, quia
D . Ee 5 ve-

442 Diſfinttio III. Quaſtio VI. G. II.
veniſti à DEO Magiſter, nemo enim facere ho-
teſt Signa, quaæ tu facis, niſßi DElls fuerit cum
illo. Conf. I. ex S. Aug. in Mirab. S. Script.
l. 1. Cap. 20. Ubi quidem docet multitudi-
nem miraculorum eſſe vitandam, nihilomi-
nus admittit, effectum aliquem eſſe mira-
culoſum (prout etiam conſtat de miraculis
tertiæ claſſis) qui quidem à natura præſtari
poteſt, hic & nunc tamen certæ circum-

ſtantiæ evincunt, illum effectum non à na-

tura, ſed à DEO præſtitum eſſe. Exem-
plum bujus ponit S. Aug. in mari rubro, cu-
jus non tantùm diviſio, ſed & reverſio (quæ
aliàs naturaliſſima eſt) & ſubmerſio Ægy-
ptiorum ab Aug. jubente DEO, miracu=
josè facta fuiſſe dicitur: arqui ſi etiam je-
junium longum eſſet naturaliter poſſibile,
tamen in prioribus conditionibus melios
DEO, quàm nauuræ adſeribitur; aliàs enim
nec Jejunium Chriſti, Moyſis, aut Eliæ mi⸗
raculoſum fuit: ergo &c. Conf. II. Si lon-
gum Jejunium neque in his cir cumſtantiis
eſt miraculoſum, ſed naturale propter quan-
dam ſingularem hujus aut illius tempera-
menti oecultam qualitatem, tunc omnia la-
nationum miracula poſſunt in naturam reé-
fundi; ſtatim enim poterit quidam Medicus
dicere, hune, non verò alium fuiſſe ſana-
tum, quia illius, non verò hujus tempera-
mentum, aut temperamenti occulta quali-

tas plurimum contribuit ad ſanationem, &
ic

4, bong
ſic glorim
miracola
certis Ne
admitten
Qid
conditiot
certè ell
interdum
clarè non
Cbltz, in
minatè an
4 Medicis
nes) non
ſpendendin
Santie ten
docuerint,
dentiſfime
lebrniſ.
4pod Bare
rdam x
Beia per e
Nere viſa e
4Ordinar
Duelam,
tlit reſo
e renite
ſapher du
id guo
14 dies n
Odhurgar

. ſl.
y enin i
DElls ſen
1 Mirch N

Gocet ingad

tnckamn, uh
guen ele
ltar de nit
Datorzot
0 certt el
feduun wo
in ele, 1.
9 mari tun
. teren
ſobmeiol
DEO,W
rqo tin
rilter l
Gtiovibig
itur; Uhl
ſis, aut U
Coot 1
1s crelni
le tohteß
t Ulios ten
tunb ont

tin unm

dihnle
Hium ul⸗
hujos ten⸗
tioccrfi
ſanatond

An Lengum gejanium ſit Miracalum? 443
ſic plurima à Sede Apoſtolica authentizata-
miracula ſuccumbent, & proſtituentur in-
certis Medicorum judiciis, quod, judico, non
admittendum.
Quid ergo, ſi priùs aſſignatæ aut ſimiles468
conditiones non adſint, dicendum? Hic
certè eſt res difficilior; nihilominus judico,
interdum poſſe eſſe miraculum (eſto nobis
clarè non conſtet) ob alia DEl judicia oc-
culta, interdum illuſionem diaboli, derter-
minatè autem ad naturam (niſi efficaciores
à Medicis in particulari aſſignentur ratio-
nes) non eſſe inclinandum, ſed potiùs ſu-
ſpendendum judicium, usque dum circum-
ſtantiæ temporis, vitæ, aut mortis meliùs
docuerint. Audi caſum, quem refert Emi-
nentiſſimus noſter Brancatus ex S. Proſpero
de Promiſſ. & Praædiét. DEI dimid. temp, cap. 6.
apud Baroniam an. 44. Cartagine erat-
quædam virgo Energumena, quæ tota ve-
geta per continuos 70. dies & noctes jeju-
nare viſa eſt; Parentes ejus totam rem lo-
ci Ordinario manifeſtàrunt, qui interrogans
puellam, qualiter tanto tempore jejunarit,
tulit reſponſum, ſingulis mediis noéctibs ad
ſe venire quandam avem, quæ in ejus os
ſemper neſcio quid inftillavet; quare puel-

la ad quoddam Monaſterium rfecluſa per-

14. dies manſit jejuna, absque eo, quod ſen-
ſibiliter à diabole quid obtinuiſſet, qui eam
objurgavit, quòd ad Monaſterium divertiſ-
ſet,

.

444 Diſtinktio II. Queſtio VI. . II. Aun⸗
ſet, prætexens hic nullam ſe in eam habe. ſtajejoni
re poteſtatem, demum puella ſumpto Chri. tur, tam
ſti Corpore & Sanguine ſub utraque ſpecie Db0, 5
à ſuo hoſte & hofſpite liberata fuit (nam in lm velt
Conc. Conſtantienſi Anné 1414. ſ. 13. pri- Vttutum
mùm declaratum eſt, conſuetudinem com- ſemio.
municandi Laicos ſub una ſpecie pro lege Demun
habendam eſſe; licet cæteroquin Concilium ced pote
Conſtantienſe tantùm ſit receptum quoad in cibo &
ea, quæ à Martino V. fuerunt approbata; riem, cil
inter quæ etiam eſt punctum de communio- holle inen
ne ſub una ſpecie) ergo interdum contin. protrahian
gunt jejunia longa ope dæmonis, vel ſub- menadme
miniſtrantis alimenta, vel humores corpo- 1i eſfeclus
ris ita attemperantis, ut homo non egeat Optimè ann
aliquo cibo. Plura ſimilia longa Jejunia ope Qabſe nitn
dæmonis tolerata refert Petrus Greg. lib. 35. Miiis prol
ſintax. cap. 10. ded incert
469 Dices. Iſta Jejunia miraculoſa prorſus Zacchigz ,
nullum haberent finem: ergo DEIS tanto aduetten,
tempore non ſervabit hominem jejunum. (erta gat⸗
Ant. prob. Nec enim præcipiuntur, nec 1, Cname
conſuluntur iſta jejunia, & fideles ad ea fe- n repon
renda non alliciuntur; quia vident illa eſſe (ld, u
impoſſibilia: ergo nullum haberent finem. Il. Qud
Reſp. neg. ant. Finis autem horum jejunio. Mhchdh
rum poteſt eſſe multiplex, v. g. propria- itshomi
gloria DEl in oſtenſione ſuæ potentiæ, om- nlten
nia enim operatur propter ſemetipſum. Pro- dis voc
verb. 16. v. 4. Comprobatio etiam Sancti. rientis
tatis in eximio DEl ſervo; Inſuper, Hen Ubbuere
iſta

An Langum ejunium ſit Miraculum? 44 5
enemt iſta Jejunia nec præcipiantur, nec conſulan-
elnſomga tur, tamen permittuntur, & præmiantur à
bune DEO, sicque fideles ſtimulantur ad ſeque-
titn lam vel tantæ temperantiæ, vel aliarum-
14 hh Virtutum relucentium in tali heroicè ab-
Uetocigen ſtemio. .. .
ſpecie e Demum, ut Medicis aliquid demus, con-470
Oclini cedi poteſt, ob humorum copiam, aſſuetam
recehnn, in cibo & potu parſimoniam, aéris tempe-
erunt riem caloris cum humido & ualitatem &c.
méeamm Poſſe interdum Jejunium fors naturaliter-
merduna Protrahi ad 7. 8. aut novem dies, non ta-
znons A Wmen ad menſem aut annum; eſto enim mul-
humpored di effectus naturaliter conſtent, tamen ùt
Lomo dn optimè annotat S. Aug. de ordine 1. I. cap. 4.
ſongꝛſeirt cauſæ naturales non conſtant evidenter-;
anult ſatiùs proin eſt ſuſpendere judicium in re
adeò incerta. Ad illas experientlas, quas
elcuoe Zacchias in ſuæ ſententiæ confirmationem
ni⸗ 8 adducit à num. 5O. ſcilicet. I. Quòd Indi ex
go erta quadam tabaci herba conficiant pilu-

l las, unâmque aut alteram infra inferius la-
ei pium reponant, sicque illas ſorbentes tri-
Lfelel

1i duò́, aut quatriduéò iter conficiant jejuni.
dene II. Qnèd ſit quædam herba Scythica, &

hihetnt alia dicta Hippice, vi quarum usque ad 12.
nbormt dies homines jejunant. III. Quèd eandem
, Nh. e virtutem habeat herba apud Indos, à qui-
1e tet pus vocatur Cacaere. Ad has, inquam ex-

eweii, perientias Reſp. Quòd utique aliquid poſſiot
tio elim tribuere, ſed non ad tempus adeò longum
Inluper, jeju-

446 Dikinktio III. Qusſtio PII. G. I.
jejunantem promovere, prout etiam in pri-
ma experientia tantùm tres, aut quatuor-
dies aſſignantur. Inſuper ſi iſiæ experien-
iæx omnes à Monarde, bPlinio, Torreblanca

adducantur, non tamen tenemur iis crede-

re; nam, ùt optimè annotat Stephanus Ko-
dericius Inſignis pariter Medicus cap. 21. Hi.
ſtorici vel referunt, quæ dici audierunt-;

potuerunt autem decipi à mendacibus, & ita

ipſi etiam mendaces ſunt materialiter; vel
ut fua ſeripta reddant mirabilia referendô
talia, nulla prorſus facta indagine, ſi ita ſint:
& cujus vitæ ſint homines, in quibus ea ac-
ciderunt, an hypocritæ, an ſuperſtitioſi, an,
virtutibús inögnes? At ſi etiam cum his
circumſtantiis hiſtorias retuliſſent, & cau-
ſam ſcientiæ aſſignâſſent, adhuc eis oredere
non teneremur, quia ſingulares ſunt; teſti-
bus autem ſingularibus & intreſſatis, etiam
juratis, de veriſimilibus deponentibus non
creditur, quanto minus non juratis, de au-
ditu, vel ſine cauſa ſcientiæ creden-
dum eſt? Hæc Branca-
tus.

4ℳ0

UI N
nlt,
2leviusne
10 ſanation
ſgnicini)
lin, ned re
Ue, ee
jenere,
ſele pot
Eimmil
Mium prir
Contigiſle
Cauſam me
Cur hec
um Kg,

komines,
denacheri

Nſ A6 e 447

3, Aln lln
ſ iſſp erde . . .
e De Aortuorum Reſuſcitatione, ac

inio, Tonc .
“ Cadaverum Inoorruptione.

tat Stephann
eGiens n RMRM
Geſ aten An Mortuorum Rtſuſceitatio ſit Mira-
meodacbbg eulanm?
materitlie
tablla ee
dCagineſi
in gub
n ſertii
(etſam c

Cum morbus ad mortem non rarò diſpo-47
nat, occaſionallter noto, immiſſionem
alicujus morbi æquè poſſe eſſe miraculoſam,
ac lanationem à morbo; interdum enim In-
ſigniſſimi Medici nec naturalem morbi cau-
“ ſam, nec remedium naturale, omni moto la-
len, pide, & accuratidim adhibit diligenti in-
aͤhue tzei venere. Imò ſi mors hominum miraculo-
ulnetſuil ſa eſſe poteſt, quidni & morbus divinitus il-
kinnelii lis immiſſus? Conſtat autem mortem om-
eotent, nium primogenitorũ Ægypti Exod. 12. v.29-
Nh contigiſſe miraculosè; quamcunque enim-
Genteα cauſam mortis in hac clade aſſignaveris, dic,
ir cur hæc cauſa tantùm contra primogenitu-
ram Egyptiorum, & non etiam contra alios
homines, debachata ſit? Pariter exerceitus
Senacherib potentiſſimus lib. 2. Mach. c. 15.
v. 22. miraculosè extinctus eſt. Hoc ipſum
etiam probat ignis conſumens habitatores
Sodomæ, ac univerſus vix non orbis aquis
diluvii ſuffocatus. Demum quis neget, mi-
racu-

448 Diſtinktio III. Quzſtio VII. g. I.
raculosé obmutuiſſe Hæreſiarcham illum-
cum noſtro S. Jacobo de Marchia coram Re-
ge Bohemiæ diſputantem? Idem eſt de ra-
pnis hunc ipſum Sanctum inter orandum ni-
mis moleſtantibus, & coaxantibus, quibus
ille ſilentium indigxit, ut hodiedum in toto
illo lacu tantùm unica rana coaxare audia-
tur.

472 Propiùs jam ad rem, cùm noſtri Sandiſa-

cobus de Marchia, Franciſeus Solanus, &
Margarita de Cortona multos mortuos 2d
vitam revocârint, inquirendum eſt, an er-
go mortuorum Reſuſcitatio Miraculoſa ſit?
Præmitto aliquorum fundamenta, ſeu po-
tiùs figmenta, quibs natursliter fieri poſſe
mortuorum retſuſcitationem, inſaniont. I.
Naturaliter poteſt naſci animal, aut homo,
qui nunquam fuit: ergo à potiori poteſt re-
ſulſcitari homo, qui jam fuit. Conſ. probat.
Faciliùs eſt aliquid fieri ex aliquo, quàm ex
nihilo: atqui in reſuſcitatione homo fieret
ex aliquo ſui, in generatione autem ex nihi-
lo ſui; quia ante ſui generationem nun-
quam fuit: ergo faciliùs & connaturalius
reſuſcitatur, quàm generatur homo. Nun-
quid hæc eſt grandis inſania! Cur ergo Pa-
rentes non continuò reſuſeitant ſua charil-
ſima pignora, aut hæc ſuos Genitores? Fors
hanc artem neodum benè callent, aut Supe-
ris non placet. In forma Reſp. neg. conlſ. in

hujus probatione diſt. min. in reſulcirarioe
0

41

homo hie
Dis parte
neg. min
min. !
min. eſt
retur,
municata
dilpolita
creand
inland ſn
naturalter
ratſones,
Grreckione
ele inpoll
iiceretur,
ica) vide
un. 140.
Allasll.
hum foiſſe
Cynocephe
Cſrii: A
ogo rerii
2Chali fan
Noſtr. die
lln, h
cnn Aet
Pe dæm
Il. Aücne
ttnns flume
iunt: 1

1VII . An Mortuorum Reſuſceitatis &. 449
Guchmh homo fieret ex aliquo ſui, & hæ ſuæ homi-
chacu nis partes ſunt in poteſtate alterius hominis
Hendt neg. min. non ſunt in illius poteſtate conc.
ter todd min. & neg. conſ alterum membrum hujus
anches min. eſt abliolutè fallum; aliàs homo crea-
Od'edunu retur, & non generaretur ex materia com-
1cNe municata à Genitoribus, in quam, ſi debitè
diſpoſita eſt, ſolus DElIs ntundendé creat,
nolttide & creandé infundit animam. Etiam Maj.
eus dn inſanè ſupponit, quòd generatio fiat ex ni-
los anm hilo, & reiuſcitatio ex partibus, quæ ſubſint
dumett naturaliter poteſtati alterius hominis. Alias
oMre rationes, quibus à contrario probatur, re-
memet ſurrectionem, ſeu reſuſcitationem mortui
niltt eſſe impoſſibilem (& conſequenter ſi fieri
diceretur, eſſet tantùm illuſoria, & phanta-
ſtica) vide in Tractat. Cenſummat. Mundi. à
num. 140.
Alias II. Adducunt fabulâs, ſcilicet Home- 473
rum fuiſſe reſulcitatum à morte per herbam
Cynocephaléam, quam Ægyptii vocant-
Oßirici: Acilium Aviolam, & L. Lamiam in
nm rogo revixiſſe: Alium revixiſſe tertio die ſub
heratio . 17
gaums aGcuali funeratione: Erem Pamphilionem
m.] Poſt 10. dies. Verùm hæc omnia à Zacchia
nen talſa, & fabulæ dicuntur. Addo: ſi fors
. ſ unum, alterúmve contigiſſet, id probabiliùs
furt ope dæmonis fuiſſe illuſionem phantaſticam
D III. Adducunt quasdam gentes Lucomoriæ
Nlenh 6 trans flumen Obium, quæ per 6. menſes dor-
eſ f⸗ miunt: quemdam juvenem, qui 57. annis
inil Ff dor-

mn, inenie
icnel, t
dori
. Cof
vone hon
altenil

4 59 Diſtinctio Ul. Quaſtio VII. G. I.
dormivit. Sed quid hæc ad rem noſtram?
ſi etiam vera eſſent. Nunquid aliud eſt
dormire, & expergefieri, aliud mori, & re-
ſuſcitari? Inſuper his dormientibus applico
ea, quæ priùs dixi de longo Jejunio, prout-
iſti homines naturaliter, ſuperſtitiosè, vel
Virtuosè fuerint conſtituti. IV. Adducunt
ex Ariſtot. de Admirab. audit. p. 28. quoddam
aquæ ſtagnum, in quod ſi aves, aut alia ani-
malia mortua intingantur, reviviſcunt.-:
Idem experientia docet de Muſcis, Anguil⸗
lis, Leone, Pellicano, Apibus, Bombyce,
Phœnice, hirundinibus, quæ toto hyemali
tempore ſunt emortuæ, & veris, ac æſtatis
afflante aura revivilcunt. Verùm contra-
eſt; quare ergo homines in illud ſtagnum
intincti non reviviſcunt? Certè ſi hæc ex-
perientia vera eſt, ideo fors contingit, quia
aves, aut alia animalia non prorſus mortus,
ſed potiùs ſopita ob defedum humoris, re-
focillantur in illo. Muſcæ, ſi reſuſcitantur
non ſunt eædem, ſed numeréô diverſæ pro-
pter diverſam animam; cùm ſolius DEl ſit,
idem numeré reproducere. Idem eſt de-
Anguillis, & Apibus. De Leone luo rugi⸗
tu ſuſcitante detunctum Leunculum, ſicut-
& de Pellicano mortuos ſuos pullos proprio
cruore ad vitam revocante, requirit meritò
Zacchias majorem fidem. Hoc quidem me
legiſſe memini, quòd Pellicanus poſſit ſuos

pullosj à ſerpentibus intoxicatos, & nec-
dum

4

dum mo⸗
coneluce
teſt homZ
iſta relo
tra eſt n
thralis a

elt gene
non inte
naturals
tatione i
ſtis coll
4 nun, 19.
deoto,de
in teluleie
lonem,
r. Dol
Dermitter
ſi vive
ſrmare,
Jur non
luere tot
Dermiſſio
Irac cor
nrias o
i der e
ih nede
0d dene
id, &
ſcut d

l

tem dol
bqbicd A
ud woril
eorbusi
tjunio,
herliige,
IV. Ad
9.29, lul
6, ur 1
reyrie
lolcis, 4
dls, Dn
1tto
Verisel
Verumeu
ilud en
erte
Contitgti
prtorun
m hunet,
ſreſlc
10 det!
ſolisl
lgemn l
Leoelt
elun k
Pulos N
regitrni
ns doi
Atnn ,

4
7

An Mortuorum Reſuſcitatio G. 4 51

dum mortuos ſanare; Quid verò exinde-

concludendum? V. Saltem diabolus po-
teſt hominem à mortuis reſuſcitare: ergo
iſta reſuſcitatio non eſt miraculoſa. Con-
tra eſt neg. aſlumptum; nam unica via na-
turalis ad informationem corporis ab anima
eſt generatio, quæ in reſuſcitatione mortui
non intercedit; via autem & modus ſuper-
naturalis informandi corpus, qui in reſuſci-
tatione intervenit, ſoli DEO eſt proprius, ùt
ſatis colligi poteſt ex Tract. Conſuniat. Mundi
à num. 184. Imò nam. 203. clarè oſtendi ex
Scoto, nequidem Angelum bonum influere
in reſuſcitatione mortuorum in organiza-
tionem, reunionem, vel reinfuſionem ani-
mæ. Poſſet nihilominus dæmon, ſi DEIIS
permitteret corpora mortuorum movere-
ac ſi viverent, in illa intrare, non tamen in-
formare, qula ipſe eſt ſubſtantia completa,
quæ non poteſt per modum partis conſti-
tuere totum. Poſſet inſuper diabolus ex
permiſſione DEl cogere animam damnatam,
ut ad corpus ſuum regrediatur, in illéque
varias operationes exerceat; verùm iſte lu-
ſus per eximios DEl ſervos brevi detegere-
tur, nec etiam eſſet propria reſuſcitatio, quis
ob denegatum concurſum DEl non adeſſet
unio, & informatio, ſed ſimplex aſſiſtentia,
ſicut ſi aliqua anima ſeparata à corpore, vel-
let illud movere.
FFf z Ita⸗

42 Diltinktio II. Qaaſtio EII. ſ. I. 4
Itaque quod cit. Tract. & nam. dixi de re- aniwmam
ſuſcitatione mortuorum univerſali, hoc pro- enim ſin
portionatè etiam dico de reſuſcitatione par- ſuntiis
ticulari; dicit enim Paulus 2. Cor. 1. Ut aon men fill.
ſimus fidlentes in nobis, ſed in DEO, qui ſuſcitat laoe
mortuos. Reliqua ibi dicta huc applica. Qui⸗ Iez elſ
bus addo duas rationes. I. Mors eſt privatio dum 2bs
vitæ: atqui juxta Naturaliſtas non datur. nmottuo
naturaliter à privatione regreſſus ad habi- lexin,5
tum: ergo &c. II. Productio naturalis Apolei⸗
alieujus effectûs requirit diſpoſitiones natu- wßs utb⸗
rales: atqui in corpore mortuo non ſunt- ſfocz⸗
dilpoſitiones naturales ad vitam; ſecus non caiivent
fuiſſet naturaliter mortuum: ergo ſi fiat re. ten aclu
ſuſcitatio mortui, non eſt opus naturæ, ſed creo, un
DEI. Quod ipſum confirmat Scotus 4. (nthora
diſt. 43. quaſt. 4. N. Reſpondeo & . Reſuſcitatio fonem,:
non eſi naturaliss quia eſt ab agente ſupra tetume e ccee
erdinem eauſarum creatarum. Catbo
475 Nihilominus, quia in Proceſſibus Canoni. i conen
zationum hoc miraculum non ſtatim admit- Meeoran
titur, diſcutienda jam ſunt quatuor puncta mo Mle
reſidua. I. Quinam ſint illi morbi, qui in- lente Se,
terdum ita conficiunt infirmos, ut jam pro h doſu
mortuis habeantur, poſtea verò incipium ure cr
iterum reſpirare, & vivere. II. An ergo (eatione
homo ſine omni prorſus motu poſſit ſuper- Zecchia-
vivere, ut nullum jam appareat ſigaum. AAII.
hunc diſtinguendi à veré mortuo?: III. ſencire
Quanto tempore poſſit homo ſuperviveré ie ſerva

ſine omni motu?: IV. Quænam ſint Egne eröm
aul⸗

1D. l An Aſortuorum Reſuſcitatio &c. 1 453
zun it animam jam migraſſe è corpore? Poſſet
iweliim enim ſimplex putare aliquem in his circum-
Aſulctum ſtantiis fuiſſe revocatum ad vitam, quod ta-
8u0 l men falſum foret.
DEO Itaque ad primum dico ex Zacchia ". 30.476
caa Tres eſſe morbos, in quibus homo inter-
Moels dum absque omni motu & ſenſu permaner
Gus mm mortuo ſimillimus. Hi morbi ſunt Apo-
egreſin plexia, Syncope, & uteri Suffocario. Ad
Ntatu Apoplexiam autem revocatur epilepfſia gra-
ſoltn vis, ut ab Apoplexia diſtingui nequeat: Item
tom ſuffocatio ex aqua, non rardò enim iſti ſuffo⸗
Vitun; ee cati jacent ut trunci inanimes, re ipſa au-
nel tem adhuc vivunt: Item ſuffocatio ex la-
oNemm queo, nam taliter ſuffocati, & jam per ali⸗
Ga & quot horas pendentes & laqueo inter funera-
tionem, aut anatomiam præparatam reſpi-
rare cœperunt: Item qui ſuſfocantur ex fu-
mo carbonum, ebrietate, fulminis ictu, cere-
celchud bri concuſſione, aere corrupto cavernarum,
gontem Puteorum, cloacarum; qui ſuffocantur ex
tgumtf fumo Mercurii, Arſenici, aut vapore peſti⸗
n Iente &c. quorum aliqui poſt 8. 10. horas,

eCe. N
Ginuli

ſ othe ,„ 5 .
8 , alii poſt unum alterümve diem iterum ſpi-
nſeni rare cœperunt. De Syncope, & uteri ſul-

focatione, quæ mulieribus propria eſt, vide
„ (1 Zacchlam.
in, „ Agd II. punctum dico ex eodem Authore, 477
enn ſentire aliquos, ad vitam in tanta extremita-
n te ſervandam, ſufficere transſpirationem.;
no ſe Verùm ſecuriùs eſt requiri ad vitam ſervan-

454 Diſtinktio III. Quaſtio EIl. g. I.
dam motum pullũs, & reſpirationis, qui in.
ſimilibus hominibus ſemper eſt, licèt difh-
cillimè deprehendatur; nam privatio om-
nis pulſůs, & reſpirationis re ipſa eſt mors.
Ad III. punctum dico, in tali morborum ſta-
tu ad ſummum tres dies, ſeu 72. horas eſſe
terminum vitæ; imò Syncope claudit vitam

primo ſtatim die, & citiùs, ideo enim ſic iſte
morbus vocatur Syncope, ſeu accelerata-

abbreviatio vitæ. Ad IV. dico iterum cum

Iæpè cit. Zacchia, ſigna factæ migrationis
animæ è& corpore eſſe iſta v. g. ſi tenuiſſi-

mum lanæ floculum, candelam, aut ſpecu-

lum terſiſſimum ori deſperati admoveas,
nec tamen ullum motum, aut maculam de-
prehendas. Alii poculum aquâ plenum-
ponunt ſuper cor illius, & ſi motum vident,
vivere putant, ſecus non: Alii ſternutato-
ria naribus applicant; an bene, tu cogita in
Variis circumſtantiis. Certiora fors migra-
tionis animæ ſigna ſunt ſpuma oris, mem-
brorum rigor, oculorum obtuſcatio, fœtor
cadaveris. Quæ ſigna non adducuntur pro
ordinariis morbis, ſed pro dubiis, ubi vita &
mors malleum Inter & incudem duellò con-
flixerunt mirandò. Et ex his denique om-
nibus ritè conſideratis concludi poteſt, num

hice & nunc interceſſerit verè miraculoſa ali:
qua mortui reſuſcitatio, nec ne.

§. I.

0.0

ℳ 0

Or
ſer
ſcilicet
dum al
tredine.
in pulre
prehend
tibiliz,
Ge, Ne
&a non
gigaivol
Phure loe
fundunt
teſtans
ſtituitur
& tande
tradir C.
bus ven
Kornme
in laſali

vera hot

ſltern a
ſob di

(08, A

dec fie
llo mil
rece

ſt 7(0) 4551

kationiz
telt, lal §. II.
n imn An Cadaverum Incorruptio ſit Mira-
relpl cr culen:?

Inathon (Orruptlo corporum (quantum ad præ-478
euzutan ſens) communiter duplex aſſignatur-,
eclutt ſcilicet putrefactio, & exſiccatio, qua inter-
eoenn gqum aliqua corpora diu ſine tabe, aut pu-
Wems credine durant, ſenſim tamen exſccantur, &
dciun in pulverem abeunt; & quæ ita durare de-
ide nye prehenduntur, à vulgo dicuntur incorrup-
VIE tibilia, pro noſtro tamen intento minùs re-
din,u C(te. Nam interdum cadavers fulmine ta-
em m Sa non corrumpuntur. Cujus rationem-
autmu aliqui volunt, quèòd per ictum fulminis ſul⸗
n phure locô ſalis condiantur. Alii hoc re-
ncumm fundunt in fulminis vim, quo conſumitur-
Ailen reſtans in corpore humor, ſiccitàsque ſub-
benetug ſtituitur; ſicciora autem minùs putreſcunt,
rto & tandem ſemet incinerant. Idem etiam
umH Cradit Cardanus . 12. de Subtil. de corpori-
Ob bus venené enecatis. Inſuper Henricus
Alen Kornman de mira. mort. part. 3. Cah. 4- refert
udſsne in Inſulis Arran in mari Connachlico cada-
udemn vera hominum (cur non etiam animalium,
hs genie ſaltem aliquorum?) non computreſcere, ſed
crcle ſub dio expoſita durare, ut nepotes ſuos
eedh Avos, Atavos, Tritavos diſtinguere valeant.
s Sed fides ſit penes Authorem; ſicut & de
illo milite, qui poſt 248. annos incorruptus,
SS recentibs vulneribús inventus eſt.
4 Ut

4576 Diſtinétio UI. Qaaſtio VI. F. II.
479 Ut proin miracula diſcernantur à natura,
huic concedendum eſt, putredinem, aut ex-
ſiccationem poſſe promoveri aut retardari
ſaltem ad aliquod tempus à variis circum-
ſtantiis, v. g. à morbi, mortis, & temperæ
menti ſpecie, ab ætate, aut anni tempore
quo qu's moritur, à ventis, & ipſo, quo con-
duntur, locô; nam in Sarcophagis plumbei;
diutiùs cadavera ſervari traduntur: ſicut ſ
cadavera in terram altè detodiantur; cujus
ratio eſt, quòd, cùm terra ſit ſicciſſima, poſ-
ſit corpora ſervare à putredine melius, quàm
ſi pice, aut ſale eſſent condira. Corpora
ſicciora v. g. hecticâ, aut jejuniò́ multùm-
extenuata tardiùs, quàm pinguia, & pluri.-
bùs humoribs ac ſanguine repleta putre-
fiunt; humiditas enim putrefactionis prin-
cipium eſſe noſcitur. Hinc etiam mulie-
rum corpora citlùs quàm virorum putre-
ſcunt; quia illa ordinarie humidioris ſunt-
temperamenti. Pariter ſi ex corpore ſine
contuſione omnis ſanguis & reſiduus humor
luxerit, diutiùs ſervatur; ſi verò contuſio
acciderit, citiùs tabelcit, contuſionem quip-
pe facilè ſequitur corruptio 3ʒh hinc partes
vulneratæ citiùs putrefiunt. Hoc autem
abſolutè falſum, & ſuperſtitioſum eſt, quòd
homines nati diebũs Januarii 27. 30. aut 31.
non putreſcant. Ex quibus omnibus ſequi-
tur, mon poſſe eundem incorruptionis na-
turalis terminum aſſignari, cauſas cnim di-
Ver⸗

4
verſiſſin

ventes
ſtanti ſe
pium co
corrupti.
rius tame
nus, ilice
Urſ. 39.
Nhin.
Arti in
Nitate on
uam nat
non tanth
mentis, in
erimitur,
gom incie
tur, alier
aule pen
ſuper are
lale, virri
tur, te
GUadam
ue, an
Gids ſuun
etam ad
tredline,
kchm d
1opo mi
Ars he
Riſim,
Ephrne

VI. KI. An Cadaverum Incorr uptio & o. 457

uurim verſiſſimas, magis aut minùs illam promo-
elnenn ventes dedimus; licèt re ipſa in primo in-
ians ſtanti ſeparationis animæ à corpore princi-
Ws pium corruptionis adſit, eſto nulla ſtatim
,Arn corruptio, aut putredo ſentiatur. Ordina-
tanmus rius tamen incorruptionis naturalis termi-
Kigſogen nus, ſcilicet triduum, eruitur ex illo goan. 11.
phagser verſ. 39. Demine, jam fœtet, quatriduanus eſt
Guntut snim.
odintmd Arti in hoc puncto, præcipuè ab immu⸗-480
ſciſm nitate putredinis plus concedendum eſt,
wenei guam naturæ; per illam ſiquidem cadavera
iu I non tantùm purgantur ab omnibus excre-

eſoniene mentis, inteſtinis, detecto granio cerebrum
ſogrinrd eximitur, venæ, & arteriæ majores per lon-
e tegenf Bum inciduntur, & omnis ſanguis exprimi-
õä aliæque partes corruptibiliores, aut-
no ethnt caulæ putredinis amoventur, ſed variis in-
Trorun ſuper aromatibũs, & medicamentis v. g.
hummilanit ſale, vitriolo, alumine, aceto &c. condiun-
NMi Ktur, & foventur, ut ſic exſiccationem cum
lrelcnunn quadam adſtrictione in corporibus ponat.
lredan Quæ, quò exactius applicantur, eò perfe-
Corene Sius ſuum ſortiuntur effectum, ut cadaver
* etiam ad multa ſæcula durare poſſit ſine pu-
5 lier tredine, quod vulgus, non intelligens per-
,mmets fectam corporum incorruptionem, non ra-
mn r pro miraculo acceptat.
17, z0n . E
. Ars hæc ita condiendi corpora eſt vetu-481

e
hmnu, ſtiſſima, & traditur Geneſ. 50. v. 2. ubi Jo-
rrupt .⸗ ſeph præcepit condiri corpus Patris ſui Ja-
guliͤ Ff 5 cob:

458 Diſtinktio III. Queſtio Ell. G. II. .
cob: Praæcepitque ſervis ſuis medicis, ut aremoa. Hndut
tibis eondirent Patrem. Sic etiam Mariæ eme- llid
runt aromata, ut ungerent ESIIM. Marr. ie
16. Luc. 23. & 24. Hanc tamen periti in acſeen
arte Magiſtri magis perfecerunt. kr u
482 In hac arte adhuc plus concedendum el 20bbid
diabolo; ipſe enim optimè callet non tan- Marden
tùm cauſas naturales putredinis (ſi DEIIs rofſe
permittat) amovere, ſed & optima naturz, ') e!
ac artis remedia pro immunitate à putredi- Mitn
ne applicare cadaveribus, præcipuéè ſi non Ntion
ſint tumulata in locis ſacris, & benedictis; 10 N
ſi enim facere poteſt, ut corpus vivum ali. un
quando non potuerit comburi, id iplum (e l
etiam præſtare poterit mortuo, aut à po- iſitdan
tiori illud igni non injectum, ſed omnibus t chuße
remediis fotum ſervare à putredine; quod Ius ſahe
cum variis Gentilibus, aliisque peſſimisho. Hußake
minibus contigiſſe omnino tenendum eſt, l MNgin
variæ hiſtoriæ iſthæc mirabilia de illis te. Whtas
ſtentur, nec alia naturalis cauſa lateat. ſul fun
483 His ita ſtantibs ſequitur, Incorruptio- Mm,
nem cadaverum perfectam (quæ ſcilicet tam innißi
putrefactionem, quàm exſiccationem exclu- iu in
dit) eſſe miraculolam, ſolam DEl poten- igugto
tiam maximè & requirens, & commendans; i niß
hæc quippe nullum artis præſidium, nullam Miacdlt
cauſarum corruptivarum amotionem, nul- (Gm

lam cadaverum exenterationem, nullam Mne
cerebri, ſanguinis, aut humorum extractio- Eek, (
nem (ſed potiùs permanentiam, membro- le ten

rum-

MIl. ſ.l. An Cadaverum Iacorruptio &. 459
gii rümque flexibilitatem, ac teneritudinem)
9 . 1
jam Narket nullaque aromata, aut medicamenta admit-
SI tit: ergo planè eſt opus miraculoſum, quod
ad ſecundam claſſem reducimus juxta n. 3 18.

3
nunee Et talia incorrupta coppora ſunt noſtri S.
nccden Jacobi de Marchia jam ultra 250. annos, S.
catete Margaritæ de Cortona (quod rarum, &
elins prorſus ſingulare eſt de peccatrice in civita-
Lohinnr te) ex Tertio Ordine S. P. N. Francilſci ul-
tra quatuor ſæcula.
ee Ratio miracoli eruitur ex illo Pſalm. 15.4 84
Dreeßtel v. 10. MWec dabis Sanéctum tunm videre corrup-
, bue tionem, qui quidem locus per Antonomaſiam
Orpus in qe Chriſto, communiter tamen etiam de

dbori aliis Sanctis, quos DElIS incorruptionis co-
t, Ite clarificavit, intelligitur, & in illum Sco-
m, ſtin tus ita habet 3. diſt. 3 1. 4. anie. H. Ad primum
uttelt,f printipale &&. Non dabis Sanctum tnum videre
e li corruptionem. Verum eſt de facto, quia ſicut
terelin voluntats aterna voluit corpus illud aniri Verbo,
lin tel quod fuit miraculum , ita etiam voluit, qud
Culihtt illud corpas inanimatum non putrefieret, etiamſi
, lon reſurrectio fuiſſet prolongata, & etiam ne in illo
vrſli zriduo inchoaretur. Bene enim faiſſet ibi aliqua
ctioenu znohoatio reſolutionis, non obſtantibus illis angnen-
n Del tis, niſi faiſſet novum miraculam: atqui ſi fuit
Lconmi⸗ miraculum conſervatio Corporis Chriſti
idn 4 (tam malè traéctati) per triduum à corru-
doten ptione, etiam proportionatè miraculum-
dnen, erit, ſi corpora Sanctorum per tam notabi-
le tempus à DEO ſervantur absque corru-

m, M ptio-

46o% Dikinktio II. Qusſtio MI. J. II. 4
ptione. Conf. Iſta corporum incorruptio Minyi,
multùm accedit ad ſtatum beatificum San- 4 Keli
Gtorum in patria: ergo eſt ſupra naturam. fmii ſll⸗
485 Adhuc majora videntur eſſe miracula; ſi Nro t
Sancécti ex corpore ſuo incorrupto ſuavem- tuphium
ſpirant odorem, prout tam de S. Jacobo de crexit 8
Marchia, quàm de S. Franciſco Solano, ac ö. os non
Margarita de Cortona obſervatum fuit; Sl dorat,
ex mortuo corpore ſuccus ſalutiferus ſtillet,. r)N 1
quod traditur de S. Margarita, cujus non-

tantùm corpus incorruptum darat, ſed etiam
pinguedo, quæ alias citiſſimè corrumpitur,
renovatur; ſi mortuum corpus manus, aut .
pedem movet, qualiter S. Franciſcus in pro- 6
bam ſuæ virginalis caſtimoniæ retraxit pe-
dem, dum non nihil incautiùs tangeretur;
S. verò Jacobus de Marchia obedientiâ du-
us (licèt jam diu mortuus) levavit dex-
trum pedem, ac poſten ad pontem S. Mag-
dalenæ levavit dexteram benedicendé igni- d
vomos Veſuvii flatus; imò ex obedientia ſæ- N
pius jam utrumque brachium extendit, ut eò
commodius poſlet exui priori (qui tunc ad 4
Brevia contra varias infirmitates adhibetur)
& indui novo habitu. Singularem hanc
membrorum flexibilitatem ita commenda-
vit modernus Sanctiſſimus Pontifex Annò
1702. 30. Martii, dum adhuc Cardinaliti
præfulgeret dignitate. Membrorum flexibi-
litatem in S. hitjusmodi cadavere adwirantes mi-
rabilem D ElIda in ſuis Santtis Gexeraendi lau-
avi⸗

. l. An Cadaverum Incorruptio E. 4⁵1
davimus, & bareticorum perfidiam advershs ſa-

,n incon
atſegi eras Keliquias inſultantium ex hoc tanthm con-
nanm fundi poſſe, aſſeruimus.
e min. LPr.o coronide hujus Quæſtionis addo Epi-486
itn n taphium, quod Gregorius IX. in Marmore
lesen erexit S. Patri noſtro Franciſco, cujus Cor-
oSdemt Pus non tantûm usque modo incorruptum
* durat, ſed ſne omni fulcro ſtat Aſſiſii in-
lucfamne ECrypta ſubterranea.
1a, euben V
Curitſ Iri Seraph. Cath. Apoſt.
e ONe FRANCISCI Romani
Puumung Celsà humilitate conſpicui,
aneſti Chriſtiani Orbis Fulcimenti,
ie tettun Eccleſiæ Reparatoris,
bistuer Corpori nec Viventi, nec Mortuo
belieti CHRISTI CRUCIFIXI
¹) kunt Plagarum, Clavorumque Inſignibus
ponten L Admirando,
ee Papa Novæ Fœturæ Collachrimans,
1obeleni Lætificans, & Exultans
jetenlii Juſſu, Manu, Munificentia poſuit
iCltii Annéê Domini M. CC. XXVIII.
esltt XVI. Calend. Auguſti.
dgnluen Ante Obitum Mortuus,
1 an⸗ Poſt Obitum Vivus.
Pootlet
Ci W
Se
lefasl

ie .

ſzindtio III. . g. JI.
462 Diſtindktio Quaſtio EIII. G. I. lo i⸗

QUEÆSTIO VII. biimin

let. . 2
De Probatione Miraculorum. in nin
cahuld eun

§. J. Probati

. ri alia pi
Præmittuntur Aliqua. allmn,

487 Nverſo ordine procedere videmur, dum umen
bæc, & ſequens materia potiùs ad mira. Wc, N
cula in genere ſpectare videtur nihilominus ino necel
cùm nec examen, nec probatio, minus ap- , d
probatio præveniant, ſed potiùs ſequantur (Cim 1a
miraculum, ſequens materia hujus Tracta- untewem
tus paginas claudit ſine ullo ordinis dodri- n in he
næ præjudicio. Poteſt autem hoc verbum lalt l.
probo diverſimodè uſurpari. Primò idem Alſe abt
ſignificat, quod Lando, vel Apyrobe, ùt Eccle- ilſe, an
ſiaſtici 2 . v. I. Et 34. v. 23. Dona inique- Oſunt.
rum non probat Altiſſimns. Secundò idem ſi- in vere hr
gnificat, ac de aliquo experimentum ſume- nlez c
re, ſic Geneſ: 27. v. 21. dixit Iſaac ad flium i0, &
Jacob: Accede huc, ut tangam te fili mi, & pro- ſbrc⸗
bem, utrum tu ſis filius mens Eſan, an non. Et (udentis
Luc. 14. v. 19. Juga boum emi quinque, & eo leterm
rebare ill. Tertiò idem gnificat, ac all. loha
quam rem rationibùs ſtabilire, & confirma- ur;z poti
re veritatem, quæ uſurpatio propria, & no- (eoptia!
ſtri etiam inſtituti eſt. Sic Paulus, coram Plan
Felice Præſide accuſatus à Tertullo, ut ſe umptio
defenderet, dixix Act. 24. v. 13. Neque ne. tament
are

Præmittuntur Aliqua. 463
bare poſſunt tibi, de quibus nunc me accuſant.
I. Deſfinitur autem à Maſcardo volum. I. de Pro-
bat. 4. 2. num. 17. Probatio eſt oſtenſio rei dubiæ
culormn Per legitimos modos, Zadici facienda in canſis,
apud eum controverlis.
Probatio ubique eſt duplex, una à prio-488
ri, alia à poſteriori; quæ eſt à priori, fit per

l,l

.

u, Cauſam, quæ à poſteriori, per effectum..
GGenm Ubi tamen gnaviter advertendum eſt, ad
diiht hoc, ut probetur caula per effectum, om-
urntier. Din neceſſarium eſſe, ut effectus ſit præci-
n w ſus, & non poſſit ab alia cauſa haberi; ſi
em enim ab alia etiam cauſa haberi queat, quo
den N fundamento ergo determinatè refundo effe-
lun 4 ctum in hane cauſam? cùm æquè ſubeſſe
oriiie poſſit alia. Itaque per probationem certæ
nhei Cauſæ ab effectu debent excludi omnes aliæ
Din cauſæ, quæ fors talem effectum producere
gl poſſunt. Et ideo in materia de miraculis,

utt verè probetur aliquod eſſe tale, debent
tenntbl omnes cauſæ naturales, artificiales, ſuperſti-
meamt tioſæ, & diabolicæ excludi; quæ dicitur-
uenprobatio negativæ coarctatæ, hoc eſt, ex-
ufüsit cludentis omnem aliam cauſam naturalem,
HG S& determinantis ad ſolum DEIIM.
Nu Probationis media à variis varia tradun 489
ufen tur; potiora ſunt ſequentia. I. Teſtes. II,
,Konin Propria Rei confeſſio. III. Inſtrumenta.
vonuh publica. IV. Evidentia facti. V. Præ-
ulus, Iumptiones fundatæ. VI. Fama. VII. Ju-
rto, ramentum. VIII. Antiquæ Scripturæ, &

464 Diſtinktio III. Quaſtio VIIl. g. I.
Libri. IX. Litteræ ſigillé Epiſcopi ſignatæ. ttemo,
X. Denuntiatio publicarum perſonarum. (dariſſin
XI. Communis opinio. XII. Indicia in. culosè e
dubitata. XIII. Circumſtantiæ concurren- paturalis
tes. XIV. Ipſa DEl revelatio, ſeu atteſta- mum mi
tio. XV. Defectus cauſarum naturalium. cundom.
XVI. Eminens in Gradu heroico San- in ſtatuat
Stitas &c. Quibüs adminiculis, ſeu omni- ſiatuæ ſi
bs ſeu aliquibs, Proceſſus Canonizatio- tremun,
nis inſinuari, inchoari, perfici, ac conſlum- foſt. l
mari poteſt, in ordine ad ſuos fines, ſcilicet idſe Chri
majorem DEl gloriam, canonizandi hono- dôòaqan
rem, Eccleſiæ firmamentum, fidelium incen- cosilomi⸗
tivum in ſequelam virtutum, & Sancéti Pa- runmqve
trocinium impetrandum, ſi talia illis mira- olue non
cula tam authenticè promulgentur; loqui- temi, a
mur enim de miraculis authentizatis, non mortuns,
verò de talibus privatim habitis. ad certun
490 Probatio miraculorum, ut authentizetur Prophet
gebet imprimis evincere ſequentia. I. Duo teltaretl
Extrema. II. Invocationem alicujus San- blumn e
&ti, aut ipſius DElI; aliàs illi non poteſt ad- tmet forn
ſcribi miraculum. III. Relevantiam, & ſub. coltam.
ſiſtentiam miraculi, ita ut non potuerit fie- fiſſte mu
ri à natura, arte, dæmone, ſed à ſolo DEO. Circa!

Quæ omnis declarantur. Itaque Duo mi- tndum
raculi Extrema nihil aliud ſunt, quàm pri. dom fieri
mum Extremum eſt ipſa negatio, carentis, cijus ho
deficientia ipſius formæ per miraculum po- Piowir
nendæ. Secundum Extremum eſt ipſa for- lkorie

ma miraculosè poſita, & oppoſita priori Ex- etſamte

tre⸗

10l Præwittuntur Aliqua. 46 5

lis tremo, ſeu negationi. In exemplis res eſt
eiem clariſſima. Sic Exod. 4. Virga Moyſis mira-
Il- Imd culose convertitur in colubrum, ubi con-
ecbus naturalis in virga negatio colubri eſt pri-
oſeus mum miraculi Extremum, coluber ipſe ſe-
In uum cundum. Geneſ. 19. Uxor Loth verſa eſt
lero in ſtaruam ſalis, ubi connaturalis negatio
I6, eue ſiatuæ ſalis in Uxore primum miraculi Ex-
Cnm tremum, ſecuta autem ſtatua ſecundum.
, wa fuit. Et univerſaliter quando Sancti, vel
osfnest ipſe Chriſtus patravit miracula, converten-
onmml dô aquam in vinum, ſanandòô infirmos, c-
fdelun CcOS illuminandò, mortuos reſuſcitandò &c.
,A utrumque hoc Extremum adfuit. Hinc ab-
Gtialit ſolutè non eſt miraculum defectu primi Ex-
tremi, ſi aliquis non eſſet cœcus, claudus,

ntuez
Ein mortuus, ſed tantùm ſe talem ſimularet, ac
ti. ad certum aliquod ſignum cujusdam falſi
tantein Prophetæ ſe videre, ambulare, aut vivere
geni teſtaretur; ſicut defectu ſecundi Extremi
Ming nullum eſt miraculum, qui re ola non ob-
Inonm tinet formam inexiſtenti ſibi deficientiæ op-
M poſtam. V. g. ſi quis falsè juraret, panem
noltt fuiſſe multiplicatum in ſuis manibus.
AAalhl Circa Invocationem alicujus Sancti ad pa-491

U trandum miraculum, notandum eſt, inter-
e, dum fieri miracula à ſolo DEO, absque ali⸗
me⸗ cℳ cuſus hominis invocationé: talia fuerunt.
ing Diluvium, Linguarum contuſio, converſio
egi⸗ IIxoris -Loth in ſtatuam ſalis &c. interdum
ume⸗ etiam fata ſunt miracula à DEO per homi-
olunge, Gg nem

466 Diſtinétio II. Quaſtio UIII. g. I.

nem, ſed nemine orante, aut petente: talia
fuerunt plura illorum, quæ fecit DElIs per
Moyſen in Ægy pto, per Joſue cap. 10. ſiſten-
dé iolem &c. interdum patrata ſunt mira-
cula ab aliquo homine Sancto, ſi alius eum
invocavit: ſic Elias reſuſcitavit mortuum.
filium viduæ, quæ Eliam ſuſtentavit. 3. Reg.
17. ſic Elilæus ſanavit aquas Jericho. 4. Reg.
2. ſic & Apoſtoli, aliique Apoſtolici viri ad
invocationem aliorum patrârunt varia mi-
racula &c. interdum patrant iſti Apoſtolici
Viri miracula, etiamſi non invocentur: ſic
Petrus cum Joanne ingrediens templum-
Att. 3. ſanavit claudum ex matris utero, in
confirmationem fidei, & nominis ESsII
Chriſti. Ex quibus omnibus eruitur, ſi ali-
quis Sanctus non fuit invocatus (ſi aliunde
per revelationem, aut apparitionem certèò
non conſtet contrarium) ei non poſſe tribul
tale miraculum. Inſuper, ſi plures Sancti
ſimul fuiſſent invocati, non poſſet uni deter-
minatè tribui miraculum, niſi particularis
ratio adſit pro uno, quæ non facit pro aliis
Sanctis, v. g. ſi S. oannis Nepomuceni, S. Ja-
cobi de Marchia, S. Franciſci Solani, & non
alterius reliquiæ fuiſſent tibi applicatæ, ad
hunc ſingulare votum emiſiſſes, illius ſepul-
chrum acceſſiſſes, & ſimul etiam alios San-
Gos invocâſſes, huic magis, quàm aliis mi-
raculum tribui debet; ſicut ſi in honorem
alicujus Sanéti recitandé Lytanias omnium
San-

Saoorn
nitate,
RlIA 80
hoc illil
Circa
tandum,
teſtes de
Prio, nin
tut per
alterius,
Qom, ur
Prima ha
impletur
duorum,
bum. Ma
Probatur
tjens inv
hil de ta
Mulier
laiſſe 5.
forn,qu
l Chril
tur: Dire
Cäre pol
11, ſil
Moyäs
tar, ne
vel jnv
Moyles
Ccombu

DEO

UII Praæmittuntur Aliqua. 467
kenm Sanctorum, vel legendò Miſſam de 888. Tri-
fecthl nitate, de Spiritu S. de Beatiſſima V. MA-
e RIA &c. impetrares aliquod miraculum-,
tunum hoc illi ſingulari Sano tribui debet.
No,dl Circa eandem Invocationem ulteris no-492
art un tandum, illam optimè probari per duos con-
ſtentuit teſtes de viſu, vel auditu invocationis pro-
eiim, prio, nihilominus adhuc ſufficienter proba-
Aoſteſian tur per ſolamn depoſitionem patientis, vel
tirunt mu alterius, qui pro patiente invocavit San-
t i tum, ut eidem determinatè adſcribi poſſit.
ginnocmm Prima pars eſt per ſe clara; taliter quippe-
diens en impletur lex Chriſti, quæ vult, ut in ore
ase duorum, aut trium teſtium ſtet omne ver-
nonis bum. Matth. 18. . 16. Secunda autem pars
ns enim probatur varis exemplis, in quibus ſolus pa-
Hcitds (5 tiens invocationem depoſuit, ita ut alii ni-
hil de tali invocatione ſciverint. Matth. 9.

ſtioven
ei Molier quædam (quæ ab aliquibus dicitur-
iguue fuiſſe S. Veronica) curata eſt à Sanguinis
lan⸗ fluxu, quæ ſuam invocationem adeò occultè
nil n⸗ ad Chriſtum direxit, ut de illa v. 21. lega-
4 ee dtur: Dicebat enim intra ſe Choc autem nullus
u ſcire potuit) i tetigero tant um veſtiwentum-
snn, ejas, ſalva ero. Exod. 4. Converlſio virgæ
nage Moyũs in colubrum à ſolo Moyſe deponi-

gs N tur, nec quisquam alius de hoc vel ſcivit,
ſ, 1 vel invocavit Dominum. Solus pariter-
in, Moyles teſtatur rubum ardentem, & non
b ed combuſtum, quis autem propterea omne
rlſn „ DEO miraculum negabit. Verùm quia-
́JM Gg 2 hæc

493

468 Diſtinttio III. Quaſtio VIlII. H. I.
hæc, & plura alia ad noſtrum intentum adeè
efficacia non ſunt; poſſet enim quis repo-
nere, ſimilia à nobis credi, & haberi pro mi-
raculis, quia referuntur à Scriptoribus Ca-
nonicis à DEO inſpiratis, ideo alia adduco
exempla. V. g. cur credimus, Valerianum
vidiſſe Angelum cum Cæcilia orantem? ori-
ginaliter ex depoſitione Valeriani Sponſi 5,
Cæciliæ. Cur credimus, S. Agnetem appa-
ruiſſe Conftantiæ Conſtantini Imperatoris
filiæ, eàmque de ſanatione inſanabilis ulce-
ris aſſecurâſſe, ſi Chriſti fidem amplectere-
tur? planè ob depoſitionem ipſius Conſtan-
tiæx. Cur credimus, e Cœlo delatas fuiſſe

39. Coronas Chriſti Martyribus, cùm tamen

à Licinio 40. fuerint Sebaſte incarcerati?
quia Janitor ita depoſuit, ac deficientis, &
locum & coronam ſuffecit. Sic etiam plu-
res ſunt revelationes, & apparitiones Div.
quas ſoli ſic recreati poſſunt deponere, ita
ut aliqua horum (præcipuè ſi ſint exempla
S. Seripturæ) ab Eccleſia proponantur ut-
partialia fidei objecta, alia verò (prout cir-
cumſtantiæ ſuaſerint) inter Hiſtorias ſacras
in Officio Div. legi præcipiantur. Quod
ipſum etiam obſervatum fuit in variis Ca-
nonizationum proceſſibus.
Circa Relevantiam, ac ſubſiſtentiam mi-
raculi pariter notandum, illam debere eſſe
prorſus certam, ita ut nihil natura, ars, ſu-
perſtitio, magia, aut quodcunque diaboli-
cum

dumn 20
eflecu:
probam
dlana etr
ars, mmo
operant
alſſignar
autem
ralia, gl
Hine
Lqvali
poſſint
licet 11
dom e,
uſe me
guantut
mo Med
ita deler
motus
das ext
torbos
bito fit,
lſimus
Kl. nun
Utura
Derhem
arn, pe⸗
Jus emn

Veridn
lum in
lt aul

N E Premittuntur Aliqua. 469
itenum cum adminiculum potuerit operari in hoc
nim gir effectu; ſi enim naturalia, & diabolica in.
rlubei probam miraculi admittuntur, jam quoti-=
Citorke diana erunt miracula, dum modò natura, &
leoien ars, modò nequam Spiritus tam admiranda

s, Nen Operantur, ut attoniti ſtupeamus ex defectu
Crunte aſſignandi cauſam naturalem; juxta S. Aug.
ktinn autem lib. 21. Civit. cay. 7. multa ſunt natu-
Agnetent ralia, quæ vulgo reputantur miracula.
llnpe Hinc cùm ſanationes morborum ſubitò, 494
ln J quaſi in momento naturaliter contingere
en ine poſſint juxta Gal.l. 3. de crißib. cap. 9. Cùm ſci⸗
lul licet aliqua criſis naturæ intervenit, ſcien-
oceltt dum eſt, quid ſit criſis, & quas vias habeat,
uscin dt ſie meliùs naturales 4 miraculoſis diſtin-
e den guantur ſanationibus. Itaque ab Inũgniſſi-
geßcei mo Medico Zacchia Tom. 3. Couſil. 79. u. 12.
Srein ita deſcribitur: CGriſis nihil aliud eſt, quaàm

ns Wotus ab ipſa natura excitatus ad expellen-
ir das extra corpus morbificas materias, &
kien morbos ſuperandos, quando bona eſt, & ſu=
iunn bitò fit. Galen. l. 3. de criſib. cap. I. Eminen-
vonie tiſſimus autem Brancatus diâ. 20. art. 25:
etot. G. I. num. 1066. has Criſis vias recenſet; ſi
Hloiss natura morbida ſe evacuat per vomitum,
unt, per hæmorragiam, per alvi fluorem, per uri-
tini nam, per ſudorem, vel per aliam quamcun-
„que emanationem; ſive tunc criſin promo-
blſenin verit natura, ſive ars. Ut proin miracu-
m e um in ſanatione intevceſſiſſe credendum
un , ſit, nullam criſin adfuiſſe, probandum eſt.
vge 6 Gg 3

6

470 Diſtinttio III. Quaſtio VIII. HG. I.
495 Ex his ſequitur I. Si miraculum ſit primæ, dia natt
aut ſecundæ Claſſis v. g. converſio virgæ natutar
Moyſis in colubrum, ſanatio aridi in parte culis d
aliqua corporis non vivente, illuminatio activa!
cœci nati, reſuſcitatio mortui (hanc enim hendè,
reducimus ad ſecundam Claſſem; licet nam ſequens
que in hac Claſſe emineat, illam tamen non bitum!
excedit, quia à ſanatione aridi, aut cœci na- vocatu
ti, differt in hoc, quòd hæc ſit vivificatio raculun
partialis, ipfa verò totalis hominis) tunc ſa- Segl
tis probatur relevantia, & fubſiſtentia mira- culum
culi, ſi probetur, illud fuiſſe primæ, aut ſe- tiis Phlo
cundæ Claſſis, aliquam ſacram Reliquiam, arisada
aut piam invocationem interceſſiſſ́; nec copioſt
opus eſt probare, quòd nullum naturæ, ar- prtieuln
tis, ſuperſtitionis, aut diaboli remedium, aut vel minn
naturæ criſis interceſſerit; in harum enim busdam
Claſſium miraculis nec natura, nec diabo- quemte
lus quidquam valet reipſa, & ſi diabolus tunt, Inl
quid in his tentaret, eſſet mera res phanta- certum,
ſtica, & illuſoria. Per conſequens ſi quis cebet de
ſimul invocâſſet Santum, & diabolum, ac l.
verè à ſua cæcitate naturali liberaretur, ta-
le miraculum (ſi tamen DEUs ex quocun-
que motivo permitteret) ſatis probaret pro Cuul
Sancto, poſsétque tale miraculum ab Eccle-
ſia authentizari, quæ tamen difficiliuùs fors
in his circumſtantiis id faceret. em
496 Sequitur II. Pro miraculo tertiæ Claſſis Irn
v. g. ſanatione inſtantanea à febri, omnino temm

probari debere, nulla fuiſſe adhibita rem⸗ I, aun
ia

Ill. Præmittuntur Aliqua. 471

lumhs dia naturæ, artis, aut diaboli, neque ullà criſi
welef naturam adjutam fuiſſe; in his enim mira-
ih culis diabolus multum poteſt applicandò
e,Um activa paſſivis, aut qualitates noxias ſubtra-
uium hendé, & proficuas ſubſtituendò. Per con-
enlen ſequens ſi aliquod horum remedium adhi-
amumm bitum fuiſſet, eſto ſimul Sanctus fuiſſet in-
a VOCatus, Roma non authentizaret tale mi⸗
eNtu6ι raculum, utpote dubium, & non certum.
minis)n Sequitur III. Dijudicantem aliquod mira· 497
Plſtennm culum ingenti debere præditum eſſe ſcien-
pine 1 ti4 Philoſophicâ, præcipuè Phyſicæ particu-
umis laris ad arcana naturæ ritè diſlcutienda, &
terce Ccopioſâ pariter eruditione fulgere caſuum
Particularium, omnésque circumſtantias,
vel minimas, rimari. Et non rarò in qui-
busdam miraeulis ſecundæ Claſſis, ſi ali-

lomm pum
renet

in huum . .
e quem temporis tractum in ſanatione admit-
1 tunt, Inſigniſſimorum Medicorum judicium
en tof certum, & non tantùm probabile, accedere
geenl debet de impoſſibilitate ſanationis natura-
& dubent lis.
bereren⸗ §. II.
ls er⸗ ,
bhe Qualiter Wiracula Probentur per

nafil⸗ Ołrmo hic eſt de veris miraculis, & de ve-498
ſe ris ac legitimis Teſtibus. Ad vera au-
mis tem miracula non ſpectant mirabilia natu-
febi, rsæ, aut dæmonis. Nec etism quæ patran-
dniduun 6g 4 tur

472 Diſtinétio IIl. Quaſtio IlII. H. II.
tur ex parentela, ůt quidam volunt de Re-
ge Franciæ; taliter quippe jam non eſſet-
effe tus inſolitus, ſed magis ordinarius. Nec
etiam transſubſtantiatio panis & vini in Cor-
pus & Sanguinem Chriſti in omni rigore eſt
miraculum; tum quia fit vi verborum or-
dinarièe à legitimo miniſtro; tum quia non

eſt evidens inſpicientibus. Vide nam 327.

Teſtes debent eſſe legitimi, & omni exce-
ptione majores, ſeu contra quos nulla po-
teſt eſſe exceptio; inter hos aliqui ſunt de
viſu, aliqui de auditu proprio, vel etiam alie-
no; ſed non debetur tanta fides teſtibus
de auditu alieno tantùm. Teſtes præcipuè
in proceſſu Canonizationis examinandi ſunt
ſeorſim, non ſimul; ſic enim liberiùs pol-
ſunt pandere veritatem, vel ſi inveridica-
deponunt, eorum falſitas faciliuùs deprehen-
ditur exempléê Danielis c. 13. v. 51. qui ſeor⸗-
ſim examinavit peſſimos ſenes accuſantes
Suſannam innocentem. Iſti tamen teſtes
non debent perſonaliter ſe in Curia Roma-
na ſiſtere, ſed poteſt Pontifex horum exami-
nationem delegare locorum Ordinariis, aut
aliis aptis, & indifferentibus, qui etiam vices
ſuas alteri ſubdelegare poſſunt, ſi ſint con-
ſtituti judices ſuper receptione teſtium; ſe-
cus ſi ſint nudi miniſtri ad examen expedien-
dum. Fagnan. 2. Decret. de Teſt. cap. Vinera-
bili. num. 9.

It

3
Ur
probat
ac pub
culum
&conn
xum. 4
enim!
lit. nun
duo tel
Qoc
non ſr
quem n
1. 16. h
unt vurl
Seribas,
Chriſtos
adhiben
ſeriptum
nium ve
fallibili
o; 6
Equè i

Pater,

licat

ritur n⸗

ni Lenen

(cil. La

Der un
is (r
Conel
dam.

III. K1. Qualiter Miracnla Probentur Ge. 473

Voluntel Ut proin aliquod mirsculum per teſtes499
immmi probatum pro tali ab Eccleſa authentizari
ti ac publicari poſſit, debent hoc ipſum mira-
Lrnme culum probare duo legitimi teſtes de viſu,
mdi tier & conteſtes in eſſentialibus, & quoad duo
Verbolle π. 490. ſpecificata Extrema; de medio
tunn un enim Invocationis diximus immediatèé poſt
Videne cir. nem. Itaque debent tale miraculum
gome duo teſtes probare, ut iterum docet cit. nam.
Quèòd autem abſolutè debeant eſſe duo, &

Uos
ine non ſufficiat unus, ita P. ex ibi cit. textu,
welein quem nobis reliquit Chriſtus per Matth. 18.
ſdes a. v. 16. In ere duornm, aut erium ieſtium ſtabit
lelismm emne verbum. Cujus rei veritatem contra-
umnm SCribas, & legis Doctores evincens ipſe
nſbnu Chriſtus ita contra cos argumentabatur pro
inen adhibenda fide ſuæ doctrinæ. In lege veſtra
üs tene! ſeriptum eſt: In ore duorum hominun⸗ teſtimo-
f nium verum cſt. Ego ſum (en primus & in-
ges altli fallibilis teſtis) qui teſtimonium perhibeo de me
umab in/9; & eſtimonium perhibet (en ſecundus,
Cnelr æquè infallibilis teſtis) de me, qui mißt me,
borumt FPater. Quod Chriſti teſtimonium ita ex-
Nimi plicat S. Aug. trabct. 36. in Foan. Veritas quæ-
Uannge iener her duos teſtes; ita planb ſio ſe habet huma-
e ni generis conſuetudo. Sic etiam ſtatuit Con-

1, i cil. Lateran. IV. c. 52. Nullam cauſam-
en, per unum teſtem, licèt ſit maximæ dignita-
enah, tis (v. g. ſi eſſet Epiſcopus, ùt exemplificat
he Concil. Caſtag. VI. cap. ”.) fore terminan-
dam. Idem priùs ſtatuit Concil. Lateran. III.
Gg 5„ ubi⸗

474 Diſtinlio III. Oueſtio PEII. F. II.

ubique autem aſſignatur hæc ratio; quia-
Chriſtus dicit: In ore duorum, vel trium ſtat
omne verbum. Sic etiam utroque jure paſ-
ſim receptum eſt, excepto raro caſu, ubi ſci-
licet ex natura ipſius delicti ſecundus, aut
ablolutè nullus teſtis, ſed ſolus complex de-
ponit: ergo à potiori id tenendum eſt in-
cauſa Canonizationis, utpote quæ graviſſi-
mi eſt momenti. Si tamen plures haberi
poſſint teſtes, non ſunt repudiandi; licèt-
enim Eccleſia in hoc negotio non poſſit er-

rare, nullatenus tamen ſunt omittenda, quæ

connaturaliùs ſervari poſſunt, ne DElIS qua-
ſi cogatur ad faciendum miracula. Inſu-
per plures teſtes difficiliuùs ſubornantur, &
ſolidiùs rei veritatem firmant.
500 Hi teſtes debent I. eſſe tales de viſa, dici-
tur enim Matth. 18. v. 16. Adhibe teeum,
id eſt, tales teſtes, qui ſint præſentes rei,
circa quam deponere debent. Hinc teſtes
de auditu alieno ad ſummum patrocinan-
tur, non tamen in his cauſis probant, & con-
cludunt. II. Teſtes debent eſſe Conteſtes,
ſic enim dicit Chriſtus, in ore duorum aut
zrium ſtabit owmne verbum. Iſta autem Con-
Teſtatio conſiſtit in hoc, quòd unus depo-
nat, ſicut alter, & uterque idem eſſentiali-
ter, uùt habet S. Aug. ſupra relatus. Unum
ergo debent duo dicere, at ſervetur Lex Divina
in Judiciis. Ideo ſi Conteſtes variarent in-
aliquibus circumſtantiis fubſtantiam mutan⸗
tibus,

Tibu

tem
dand
Con
teſtin
pugt
inlor
non
Mare
reſin
pon
ſtus.
accige
tirem
labin
cüm!
dum
repen
CH
ximu
§ alii
runt,
ſione
fiunt
Joan
der (
fada
bap.
⸗
Pprob
tia n

I. ſ. Qaaliter Miracula Probentur &c. 47 5
e tibus, aut notabiliter alterantibus, v. g. in
WAIs tempore, loco, perſona, ipſo miraculo, aut
gue ie Sancto, de quibus agitur, non haberetur-
al Con-Teſtatio, ſed eſſet ad ſummum aliquod
ecunes teſtimonium ſingulare, & fors ita, ut unum
oe pugnet contra aliad. Sic multi falſi teſtes
udumd inlurrexerunt contra Chriſtum; ſed, quia
non erant legitimi Conteſtes, dicit de illis

qun gn
Prezt Marcus. cap. 14. v. 59. Et non erat Conveniens
D teſt imonium illorum, ita ut ex illo teſtimonio

voneh non potuerit ad mortem condemnari Chri-
ritenan ſtus. Si autem tantùm variarent in aliquo
ebblde accidentali, v. g: in modo invocandi longio-
ri, remiſſiori, in modo applicandi ſacram Re-
liquiam, hoc non obeſſet Con-Teſtationi;
cùm non quilibet accuratè attendat ad fa-
Gum alterius, præcipuéè ſi ſimile factum de

aclle 1
orntonn

Aſe
Aohibeſe repente contingat. .
ſets⸗ Contra bæc Objic. I. Nos ipſimet addu-50r
drret ximus multa miracula de Moyſe, de Paulo,
d & aliis, quæ ab unico tantùm depoſita fue-
e rant, & quidem ſinè juramento. Imèò Vi-

dbunti ſiones, revelationes particulares ordinariè
leon⸗ Gunt uni. Sic etiam omnes Prophetæ, &
. n Joannes in ſua Apocalipſi, ſingulariter & non
uen per Conteſtem deponunt revelationes ſibi
luns factas. II. Contilor de Cauonizat. Sanctor.
enche cap. 18. aum. 16. refert multos Authores, qui
docent, ſufficere unum teſtem gravem ad
lal probationem miraculi: ergo noſtra Senten.
vi tia non eſt adeò certa., III. Si non agitur
inne de

476 BPiſtinétio III. Quaſtio UIII. H. II. 4
de præjudicio tertii, admittitur communi- etiawn
ter unus teſtis: atqui in cauſa Canonizatio- decer

nis non agitur de præjudicio tertii, ſed de to, h
mero favore: ergo. IV. Singulariter con- cam;
tra particulam Conteſtes. Fieri poteſt, ut. fſanci
unus teſtis probet primum Extremum, alter Re

ſecundum Extremum explicatum num. 490. ſit de
atqui in hoc caſu non eſſent duo Conteſtes rum,
totius miraculi, ſed tantùm duo Teſtes ſin- Chrit
gulares, quorum quilibet deponeret unum Conc

Extremum: ergo non requiruntur duo Con- Cano
teſtes. V. Contra particulam de Viſu. S. Lu- bnti.
cas multa teſtatur in ſuo Evangelio, quæ ta- guunß
men non vidit, ùt colligitur clarè ex iplo mcn
Luc. Cap. I. 4 v. I. ergo ſufficit teſtis de aan-⸗ Nel
ditu. datn e
502 Reſp. ad I. Illa Miracula, quæ in Sac. Scri:· Annd
ptura referuntur ab uno ſolo, non ideo cre- honor
di, aut probari, quia ab uno deponuntur, ſed hertu
quia ſunt revelata in Sac. Scriptura, quam Innoo

DEIIS Prophetis, & Evangeliſtis inſpiravit. drest
Hinc dicit Scotus 4. d. 3. quæſt. 4. ſ. Quan- dum

tum ergo & c. Nullus Apoſtolus, vel Propheta, in culor
quantum criptor alicujus partis Scripturæ aliquo admi
modo erravit: ergo his credi poteſt, & debet, iidone
eſto nullum juramentum depoſuerint; de- bpron
facto autem in ſimili graviſſima cauſa non. R.Fi
creditur uni teſti etiam jurato; cum con- ular.

ſtet jam fuiſſe juramenta falſa, ſive in hac, adue
ſive alia materia. Hinc bene notandum-⸗
eſt, quòd nunquam in tali cauſa, uni teſti ſur:
. ctiam

IlN. Qualiter Miracula Probentur &. 477

ur m etiam jurato, fides fuerit adhibita, antequam
CuNI decerneretur, ſive in N. ſive V. Teſtamen-
teniA to, hanc aut illam Scripturam eſſe Canoni-
goliian cam; quod quidem ultimò à Conc. Trident.
eipotebt ſancitum eſt Seſ. 4.
tremunl Reſp. ad II. neg. conſeq. quidquid enim. 503
tumns ſit de mente particulari quorundam Autho-
luos rum, ſecuriùs longè tenemus cum Oraculo
uo Tets Chriſti Matth. 18. In ore duorum qͤ-. Cum
voneen Conciliis, Utroque Jure, ac praxi proceſss
otordg Canonizationis. Et ideo fors ipſe Contilor
unſAN loc. cit. num. 30. fatetur: Regulariter vero lo-
gelou quendò, non ſußcit dittum unini teſtis ad pro-
chtai bandum miraculum. .
telis Nec quidquam evincit Contilor quibũs- y04
dam exemplis, dum juxta eundem Leo III.
ee Annéô circiter 803. ad inſtantiam Caroli M.

mier honoribus Canonizationis inſignivit S. Suui-
donm bertum, adhibendò fidem unl teſti: dum
n Innocentius ex teſtimonio ſolius Obberti
ſisir Presbyteri canonizavit S. Homobonum-:
4, dum Bonifacius IX. in teſtificationem mira-
lpinen, culorum S. Birgittæ etiam ejusdem filiam.
1 16 admiſit. Nam fuiſſe in his exemplis teſtes
idoneos oſtendit Brancatus hic num. 1088.
dl Prout etiam de S. Birgitta expreſsè teſtatur

NR. Simon Hörman in Tomo ampliſſimo KRe-
voelat. Cœleſt. S. Birgittæ, ubi ſtatim ab initio

ih adducit Bullam Canonizationis hujus San-
æ, in cujus fine Bonifacius IX. ita loqui-
notaN

,um tur: Nas, qui pro injuntto miniſterii Paſtoralis
4, , offi-

506 Dices. Medi

478 Diſtinétio III. Quaſtio VIII. H. II.
officio ſumns ſapient ibus, & inſipientibus debito-

res, per ea, quæ tam de felicis recordat. Grego-

rii XI. & IIrbani VI. Romanorum PFontificum Præ-
deseſſorum noſtrorum, quàm noſtro mandats ſa-
per his habita ſunt de veritate præmiſſorum (lci-
licet miraculorum) per teſtes idoneos, & alias
probationes legitimas certins informati. Quo-⸗
modo clariùs loqui potuiſſet Pontifex?

5o5 Relp. ad III. neg. min Eccleſiæ enim in-

fallibilitati magnum ex admiſſione unius te-
ſtis imminet præjudicium; uaus quippe te-
itis faciliùs decipi poteſt, & ſic deceptus
etiam deciperet ſive ex propria malitia, ſive
ſimplicitate.

um miraculi, ſeu invocatio
alicujus Sancti poteſt probari per unum te-

ſtem: ergo & Extrema. Reſp. neg. conſeq.
quia miraculum eſſentialiter conſiſtit in-

duobus Extremis, ſcilicet in deficientia lor⸗
mæ, & in politione formæ per miraculum;
Medium autem, ſeu quod miraculum ſit ab
hoc vel illo Sancto, eſt per accidens. Et-

per conſequens eſſentia miraculi non ad-

mittit inferiores probationes, quàm aliqua

cauſa Criminalis, quæ petit probationes lu-

ce meridianâ clariores, & apertiſſimas. . alt⸗
Ced. de Probat. Sit hujus exemplum. Ut-
aliquis à Rege ſit promotus ad quoddam in-
ſigne officium, requiritur in promoto eſſen-
tialiter præcedens carentia officii, & ſubſe:
quens exaltatio per Regem. Quod vero

Rex

C⸗
Rex wwen
aligas f⸗
vel won
ſe habet
alicujus
qud ⸗
ſic Bxtt
Hine
wiracol
chmietr
13.
ſen mira
abunot
Dartiela
füeum,
enimn ür
uri teli
ſint cor
ſiG.
eſt, an
Canon
Beatifi
futura
ſtis jun
Qrxll
ſukei⸗
De ne⸗
ach la
in tali
noniza
ſunt er

Qualiter Miracula Probentur ꝙ&.!. 479

tue Rex fuerit motus ab aliquo ſibi familiari, ab
es aliqua familia, ab aliquo præſtito obſequio,
uße Vel muneribus &c. eſt per accidens; ita res
n ſe habet in propoſito. Inſuper invocatio
mſmm alicujus Sancti ordinariè eſt talis naturæ,
u quòd non poſſit ſciri niſi ab invocante, non
i lic Extrem. .
ucn Hinc nonnihil diſtinguendum eſt inter-yo7
iza miracula cum Clariſſimo D. P. Benedicto
Schmier in Primatu Illtimi Finis Repræſent. 3.

gebin ,
n in qaaſt. 3. . 4. aum. 329. Vel enim ſunt facta,
i ſeu miracula, quæ à pluribus ſciri poſſunt, vel
aͤnin ab uno tantùm, ut v. g. Extaſis, Revelatio

particularis, de qua nullus ſcit præter Exta-
ticum, vel eum, cui revelatio facta eſt. Si
enim ſint hujus poſterioris generis, tunc
uni teſti ſingulari adhiberi poteſt fides, ſi ad-
ſint conditiones à nobis requiſitæ de Exta=
ſi &c. ſecus non. Pariter diſtinguendum-
eſt, an ſit Quæſtio de miraculo pro futura
Canonizatione (idem proportionatè eſt de
Beatificatione) an jam pro facta? ſi ſit de
furura Canonizatione; non ſufficit unus te-
ne ſtis juxta noſtras probationes. Si verò ſit
, Quæſtio de miraculo jam actu Canonizati;
N ſufficit unus, ſeu ſingularis teſtis; tunc quip-
iſis, pe nec Sententia Canonizationis (utpote
un jam lata) nec nova authentizatio fundatur
got in tali miraculo circa Sanctitatem jam Ca-
oNde nonizati. Nec etiam talia miracula ſtatim
fel d ſunt credenda fide Div. ſicut nec revelatio-
Cu⸗ 4 nes

ſenn
ber
Pagr⸗
t coN
getcen
er n⸗
tcllnd

A80 Diſtinktio III. Quaſtio EUIII. ſ. II.
nes S. Birgittæ, nec illa miracula, quæ non
ſunt motiva principalia, in quibus fundatur
Canonizatio; niſi conſtet, Pontificis hanc
fuiſie intentionem, hæcque ſufficienter ſit-
propoſita. Quamvis magna illis debeatur
reverentia.
5o8 Reſp. ad IV. diſt. Maj. Et taliter probare-
tur tantùm ſemiplenè unus ſtatus, conced.
probaretur plenè, & totus ſtatus, ac mira-
culum, neg. Maj. & conceſſa min. pariter-
diſt. conſeq.
Dices. Non debet ab utroque teſte totus
ſtatus, & integrum miraculum probari: er-
go aulla reſponſio. Ant. prob. utique qui-
ſibet teſtis ſufficienter probaret unum ſta-
tum, & per conſequens ab utroque totus
ſtatus, & miraculum. Reſp. neg. ant. hujus
probationem diſt. quilibet probaret unum
ſtatum, in ratione ſtatũs, conced. in ratione
miraculi. Neg. Nam, ut probetur mira-⸗
culum, ſatis non eſt, ut unus deponat, hic
fuit cœcus, & alter, hic idem modò eſt vi⸗
dens; ſed uterque debet teſtari, hic cœcus
fuit factus videns; in hoc namque conũiſtit
miraculum.
Inſtas: Quid ſi ergo duo Conteſtes de-
ponerent de primo Extremo, & alii duo
Conteſtes de alio Extremo, an ergo non.-
eſſet ſufficiens probatio. Reſp. eſſe luffi⸗
cientem, ſi nullum remaneat dubium circa
tempus, locum, perſonam &c. Hic enim

a0e

adeſſen
ſuumb

mortu

ſulcita
ſuo ge
Rel
d. Luc.
ſoriph
libllem
ditu n

Cule

M
0
auditu
ſi quis
Nepo⸗
§. Pran
dicen

Teſtis
imme
tüm 1
Et he
luſhiee
elt va
cipus
Vilu,

1,1 Qualiter Miracula Probentur &q³. 481
le,a adeſſent teſtes duo plenè probantes circa-
busfa ſauum Extremum. Et aliunde conſtat, hodie
tſdchk mortuum, & poſt 72 horas, ſeu tres dies re-
Bcem ſuſcitatum, ſolum DEIIM agnoſcere pro
lishe ſuo genitore.
Reſp. ad V. Neutiquam credi Evangelioscg
ſterk S. Lucæ, quia ab aliis audivit, vel quia ipſe
u,in ſcripſit, ſed quia habuit inſpirationem infal-
t,uI libilem Spiritũs S. Verùm de teſtibus ex au-
nineu ditu nunc plura dabit

vetelen §. III.
Qualiter Miracula Probentur ex Auditu,
b, ief Fama, & Scripturis?

e e Eſtis ex auditu eſt duplex, ſcilicet vel exy 10
trog 4
auditu proprio, vel alieno. Teſtis ex

ſar auditu proprio æquivalet teſti de viſu; ùe
Ad nn ſi quis audiviſſet Concionantes 8. Joannem
bem Nepomucenum, 8. Jacobum de Marchia-,
tep S. Franciſcum Solanum, ac varia futura præ-
rotti dicentes; ſic enim teſtis haberet rem edi-
tre Gam immediaté à principali eloquente.
Teſtis ex auditu alieno eſt, qui aliquid non
e immediatè à principali eloquente, ſed tan-
entrr tùm mediatè ab aliis narrantibus audivit.
“Et hos Teſtes de auditu alieno negamus,
A ſufhicere ad probandum miraculum. Ratio

0 . .
e, eſt varia. I. Ad cauſas Eccleſiaſticas, præ-

19 . .
i cipuè tanti momenti debent adeſſe teſtes de
deſ⸗ viſu, ut probavimus num. 500. II. Juxta-
4 Hh com-

482 Diſtinktio UI. Quaſtio EIll. ſ. III.
communem Doctorum non admittuntur te. Nun
ſtes de auditu alieno (qui loli propriè tales ſcyiun
ſunt) in præjudicium tertii, aut integræ ali. biſe
cujus Communitatis: atqui in caulſa Cano- ,lgtc⸗
nizationis agitur de præjudicio totius Com- m. 8
munitatis Catholicæ, ne ſeilicet decipiatur: eſnit
ergo. III. Canonizatio eſt a ctus Judicii ſu. lfami
premi inter omnes a Rus judiciales, funda- oien,
turque principaliter in probatione miracu- “
lorum; fieri enim poteſt in caſu particula. ofn
ri, quòd Canonizandi virtutes in vita non. matio
fuerint annotatæ, & tamen poſt mortem ncm
DEIS per talem patret ſtupenda miracula: rorr
ergo probatio miraculi (etiam præſcinden. onne
dé ab hoc caſu particulari) requirit ſum- ſm
mum jJuris, & Legis Div. rigorem, & per- (nr
conſequens non ſufficiunt teſtes ex audiltu gehere
alieno, qui planè fallere poſſunt. Imò ipſe dumem
DEIIS videretur tentari ab Eccleſia, ſi hæ ſve tin
ex tali teſtimonio vellet procedere ad adä erger
Canonizationis, & pro ea à DEO peterein- e⸗,
fallibilem aſſiſtentiam. Et ideo Canoniza- nd
tio S. noſtri Joannis de Capiſtrano tamdiu in i,
fuit dilara; quia aliqua miracula principalis Piind
fuerunt quidem multum probata, ſed tan- dgems.
tùm per teſtes de auditu, qui tamen non. qie
fuerunt admiſſi, eſto acceſſerint fama, & hi-. quinn
ſtoriæ. Usque dum tandem nova miracu- dage
la per teſtes de viſu fuerint probata. Et-. u de
hæc de teſtibus ex auditu alieno ſuffi- proel

Nunc unn

U. Lel Qualiter Miracula Probentur &. 48

Krne Nunc agendum de Fama, quæ ex Gloſ. No 5II
ſechit tariunm in cap. Veſtra. de cohabitat. Cleric. & ali-
int bi ſic definitur: Eſt illaſæ dignitatis ſtatas, mo-
canu

cl „ihs & legibus comprobatus, & is nullo diminu-
id „„,. Scotus vero Famam, & infamiam ſic
tſt definit 4. diſt. 25. quaſt. I. H. ſecunda pœna &c.
diſii I,famia eſt ſtatus Iaſs dignitatis, quantum ad
ek vitam, & mores; ſicnt fæma eſt ſtatu, illeſe di-
tonenn gnitatis quantäm ad vitam, & mores. Et ex
MIhac fama oritur aliqua divulgatio, ac exiſti-
eShs matio firma, ac fundata (non autem ſine
knn fundamento, ùt fit per rumorem, qui eſt
ecdim vox orta in populo ſine certo Authore) in
e populo. Quæzritur proin, an, & qualiter-
eqik fama probet miraculum?
en Certum autem eſt probationem miraculig12
elie eii debere præcedere famam Sancéctitatis; virtu-
unt. Erum, miraculorum alicujus Eximii ſervi DEf,
ccetet ſive tunc præcedat per teſtes idoneos, ſive
cegeen per Scripturas, aliaque inſtrumenta authen-
Os tica, parum refert. Hanc poſtea famam-
eoc recipit ſacra Sedes dupliciter, ut exhihbetur
Kranom in Libello Decreterum S. Congregationis Ritzum.
les Primò quando fit prima inſtantia apud ean-
t,α dem Sedem pro conficiendo proceſſu in or-
itmee dine ad probandum ea, quæ neceſſariò re-
quiruntur ad Canonizationem, & tunc in-
von dulgetur prima Remiſſoria, ſeu commiſſio.
tobin ut proceſſus poſſit fieri in genere, in quO0
eno! proceſſu probari debet per teſtes, aut alia
inſtrumenta authentica fama circa Sanctita-
N Hh 2 tem;

484 Diſktinktio III. Quaſtio VIll. G. II.
tem, virtutes, & miracula. Et ſi hæc fama
plenè probetur, tunc indulgetur ſecunda-
Remiſſoria ad formandum proceſſum hunc
graviſſimum in ſpecie de iisdem. Quam ri-
gidè autem Roma procedat circa hoc pri-
mum (vel, ut ita dicam, minimum pun-
Rum) conſtet ex ſequentibus punctis, quæ
ex cit. lib. Interrogatorio 14. præſcribuntur-:
J. An ſciant, quid ſit fama. II. An illa vigue-
rit in aliqua parte populi, aut in maſori. Ill.
An orta eæ probabilibus caußis, vel an fuerit va-
nus rumor populi. W. An habutrit originem à
perſonis nimis affeltis, ſuſpeltis, vel intereſſatis,
amicis, conjunctis, Keligioſis ejusdem Ordinis & .
V. An perſonæ, eæ quibus orta eſt, ſint graves, &
fide digna, an potius leves, mnlieres, ruſtici, idio-
ta, vel ignari. VI. An fuerit conſtans & perpe-
tua, quæ ſemper duraverit, vel brevi & per modi-
cum tempus, an ſtatim evanuerit. VIl. As con-
tra hane famam fuerit unquam aliquid, dictum,
factum, aut audit um in contrarium. VIII. An
bac fawa vignerit, non ſolhm in loco, ubi N. vi⸗
æxit, vel mortuus fuit, ſed etiam in aliis locis, &
in quibus; vel potius in aliis, & non in eo, in quo
vixit, vel mortuus fuerit. Et unde hot proceſſe-
rit, quod in his, & non ilis, & econtra. In In-
terrogatorio autem 13. petitur à teſtibus:
FExæplicent, quid ſit miraczulum, an audiverit, Ju0
ditius N. fecerit miraculum in vita, vel in mor-
te, & à quibus, in quo loco, & loco leci audiverit;

& an fuerit oommnsis repntatio, & fama, quod
dictus

dillut
um; 6G
ſeilitet:

ſimo B
aligoit
pedien
probat
tem)
neque
eſle an
carun
guic ſ
unta ſ

(lucm

13 lan
cèt pl
i
ſuſpici
Certun
etiam
cluſiv

apert

dulo
re in

miras

le viſ
ſimili
vet;
vel n

1 Qualiter Miracula Probentur Ge.. 48 5

Ibet dictus N. fecerit miracula, vel aliquerum tan-
rlen tum; & an alii reputaverint contrarium, quod
celunn ſeilicet miracula non fecerit?
. ½ Quod ergo quantitatem hujus famæ pro-513
reaben Pationis concernit, judico cum Eminentiſ-
faimmg ſimo Brancato, hanc probationem (licet in
Uundist aliquibus aliis cauſis admittatur v. g. ad im-
Ecbum pediendum effectum matrimonii, ant ad
Probandam conſanguinitatem, vel affinita-
win tem) non eſſe concluſivam pro miraculo
G neque plenè, neque ſemi-plenè, led præcisé
nteie eſſe adminiculum aliarum probationum juri-
lu dicarum ad' effe qum Canonizationis, quid-
ſeni quid ſit de jam Canonizato. Ratio eſt;
lupe juxta ſam ſæpius dicta ad probandum mira-
, culum debent adeſſe rationes luce meridia-
,tee na clariores, & apertiſſimæ: atqui fama li-
mio cèt plenè probata non eſt talis: ergo &c.
Min. prob. Fama nunc ex ſcientia, nunc ex
feu’ ſuſpicione oritur, modè certum, modò in-
Certum habet ſui auctorem: ergo ex Fama
i etiam plenè probata non eruitur ratio con-
“ cluſiva miraculi luce meridiana clarior, &
e apertiſſima; cum non rarò in populo cre-
* dulo quis inexpertus, nee potens diſtingue-
4 re inter effectum naturalem, gratiam, &
H, miraculum, ſpargat aliquid pro miraculo à
ſe viſo, populus autem novitatum amator-
ulin ſimilia propalet, illorumque famam conſer-
ni, vet; cùm nullus contradicere vel audeat;,
u vel ſciat, sicque primus deceptus ſive ex

Gt,

486 Diſtinbtio III. Quaſtio VIII. H. III.
ſimplicitate, ignorantia, curioſitate, ſive-

Zelo indiſcreto decipit totam communita-

tem nimis credulam. Rarum hujus exſtat
exemplum Geneſ. cap. 37. Ubi Fratres Joſe-
phi obtulerunt Patri ſuo Jacob ænigma inſo-
lubile in tunica ſanguine hædi tinétàâ, mit-
tentes ad eum: Vide num tunica filii tui ſit.
An nen? verſ. 32. Quam cum agnoviſſit Pa-
ter, ait: Tunica filii mei eſt, fera peſſima, come-
dit eum, beſtiæ devoravit Zoſeph. v. 3 3. En-
qualiter hæc fama ex deceptione filiorum
non tantùm apud Jacob, uxorem, aut fami-
liam, ſed & omnes Sichimitas percrebuit, &

per continuos quindecim annos duravit, &

adhuc duraret, niſi DElIS clariſſimè ſolviſ-
ſet ænigma, & dolum tratrum, ac vitam &
gloriam Joſeph manifeſtâſſet! Nunquid ille
latro, de quo num. 9I. qui ex publica fama
colebatur à populo ùt Sanctus, reipia dam-
natus fuit? Nunquid Armannus ex eadem
fama per 31. annos pariter à populo coleba-
tur, eique magnitfica ara erecta eſt? ùt te-
ſtantur Raynaldus contin. Baronii in Anno
1301. nam. 2 3. Pegna in direct. comment. 92.
Prateolus lib. 8. cap. II. Et tamen poſtea-
inventus eſt hæreticus, ejusque cineres juſſu
Bonifacii VIII. per S. Inquiſicionem exhu-
mati, ignominiosè combuſti, & ara deſtructa
fuit. In quibus caſibus, ſi non acceſſiſſet-
accuratus Eccleſiæ riger, populus credulus
ex publica fama ſolicitâſſet Romanam Se-
dem

inter h

dem
popol
Lande
Ob ſim
plebe
tionis
guich
quam
tloren
C
Congt
tſftezt
unco

Chrichi
tridus
mum
non
dland
dum
Ouid
grip
dete
dari
ter
ge
gene
telen
guan
In
dat

. H Quaaliter Miracula Pprobentur &. 487
folmm dem pro cultu publico, qui ex deceptione
üONE pPopuli priùs erat privatus. Nunquid Ale-
n jus Xander III. cap. I. de KReliꝗ & venerat. Sanct.
bikauet ob ſimilem caſum, ſcilicet ebrioſi occiſi, & à
berimd plebe pro Martyre culti, cauſam Canoniza-
ILtodht tionis ſoli Sedi Apoſtolicæ reſervavit? Et-
ufi quid denique noſtris temporibus comunius,
R quàm plebem rudem, & non rarò etiam cul-
1α tiorem decipi, & decipere ex fama.
kNr Conf. I. ex praxi perpetua, qua S. Rituumg 14
Nione ſin Congregatio ad Canonizationem, aut Bea-
en,m tificationem requirit probationes, quæ in
eden mundo dari poſiunt, maximas: atqui fama
inter has non eſt: ergo. II. Oraculum-

0s nn
uiſr⸗ Chriſti non de fama publica, ſed duobus aut
mrei tribus teſtibus loquitur: ergo, quidquiĩd de-
NI mum fama probet in aliis cauſis minoribus,
plet non tamen concludit in hac graviſſima, Ee
,ep⸗ planè Divina, ac ſupernaturali ad obtinen-
nueri⸗ dum effe ctum Canonismi. Dixi autem-:
on⸗ Quidquid ſie de jam Canoni vato Canonizatio
u eli quippe non fundatur in miraculis de novo
gmiss detectis, poſsuntque hæc per famam pro-
tutl bari, ac populo proponi, cùm nullum tali-
mnece Ker ſit periculum in ipſa Canonizatione, ne-
na que etiam talia miracula ſint de fide cre-
eg denda. Et hinc eſt, quèd ordinariè plura
uu referantur miracula in Legendis Sanctorum,
ai⸗ 8 quam in Bullis Canonizationum.
ac Imò, ſi etiam famæ plenè probatæ acce-I5
iun dat unus teſtis de viſu, tamen non probat
nnn, Hh 4 mi⸗

488 PDökinftio III. Quafio EIIl. F. III.

miraculum antiquum, ſuper quo Canoniza-

tio fundari queat. Ita enim usque huc in

r
Obj

mim

famoſiſſimis Canonizationum proceſſibus ſese
caulis

Obſervavit Sac. Rituum Congregatio. Ra-
tio hujus eſt I. Ex Præcepto Div. & Cano-
nico debent adeſſe duo, vel tres teſtes. II.
Unus teſtis de viſu (ſaltem in hac graviſſi-
ma cauſa) tantuùm ſemi plenè probat, nee
poteſt aliquod aliud adminiculum levare ad
plenam probationem: ergo, cùm fama nec
plenè, nece ſemi plenè ex ſe ſit concluſiva mi-
raculi, eſto ipſi addatur ſemi plena probatio,
tamen non poterit plenè concludere mira-
culum; ſicut enim calor ùt duo non poteſt
producere calorem ùt quatuor per additio-
nem non calidi, ita etiam fama in genere
famæ non concludit potentius per additio-
nem unius teſtis de viſu; tam teſtis enim,
quàm fama ſunt diverſi ordinis. III. Si fa-
ma eſſet taliter concluſiva miraculi, tunc
hæreticis præbetur anſa criminandi Senten-
tias Canonizationum; ipſi enim optimè
ſciunt, famæ non rarò ſubeſſe falſum, aut ſal-
tem periculum fal; ſicut proin nos vili-
pendimus ipſorum articulos, ſcaturientes à
ſuis putridis Prophetis, & in vulgus ſparſos,
ita ipſi non ex contemnendo fundamento
viderent miracula ex fama publica appro-

bata; eſto etiam unus teſtis de viſu accede-
ret.

Ob⸗

ſu, cun
in hac,
in telti
gvick en
Darticu
rum 20
coram
hooc eyi⸗
ſonia et
leniplen
Reſd:
Cedenchi
Div. o
in rigon
exigere
kium, ir
det, que
broſſus
tja ſine
Lida.
olmnes
Obale
quôd
Datur,
expecdit
caſſare
lli⸗ mi

I Qualiter Miracula Probentur &. 489

oen Objic. I. Hic modus procedendi eſt ni- 516
Gee mium rigidus; fieri enim poteſt, omnes te-
I Drod ſtes de vilu e vivis eſſe ſublatos. II. In aliis
tegito! cauſis Juridicis admittitur unus teſtis de vi-
DrAU ſu, cum aliis adminiculis, & fama: ergo &
testels in hac. III. Periculum deceptionis etiam
nhegn in teſtibus de viſu contingere poteſt; nun-
hs quid enim hi deponere poſſunt ex affectu
Hunlem particulari, ſpei loucrô, aut metu potentio-
cünom rum adacti? IV. Fama publica legitime
oncm coram Sac. Rituum Congregatione probata
eneit, hoc evincit, ut ab Eadem concedatur Remiſ-
Outeet ſoria: ergo hæc fama ad minus concludit-
obns ſemi plenè pro miraculo.
rhernl Reſp. ad I. neg. ant. Hic enim modus pro- 517
mNE Cedendi potiùs debet dici accuratus, & legi
6Peri Div. conformis, quàm rigidus, rigidus enim
tlse in rigore vocabuli ſumptus ſignificat aliquid
6. II. S exigere ultra modum, aut debitum ordina-
rium, ita ut per translationem idem ſignifi-
cet, quod crudelis, ùt habet Calepinus Am-
broſius v. Rigidus, in quo ſenſu hæc Senten-
tia ſine injuria Legis Div. non poteſt dici ri-
gida. Ad probationem dico: ſit, quèd
omnes teſtes de viſu ſint mortui; quid tum?
quale ergo ablurdum ſequitur? Fors hoc,
kmt quèòd proceſſus Canonizationis interrum-
1 " Patur, aut omnino caſſetur? Verum magis
le⸗ ⸗ expedit Eccleſiæ fecuritati, & infallibilitati
na caſſare proceſſum Canonizationis, quàm per
0 talia miracula eandem promovere. Si enim
Hh 5 DEO

iracll,
Nndiden
iin t
n
gin M
turiens

lgs ℳ

490 Diſtinctio III. Quaſtio EIII. G. III.

DEO placuerit, aliquem à ſua Eccleſia ca-

nonizari, certê patrabit per talem Inſignem

ſuum Amicum nova miracula, ut Eccleſia-

non exponatur deceptionibus, prout conti-
git cum S. noſtro Joanne Capiſtrano, de quo
plura per famam probata miracula rejecta
ſunt; tunc ergo DEs nova per Servum-
ſuum patravit miracula, & certificavit Ec-
cleſiam ſuam de Ejus Sanctitate. Miracula
autem iſta ſic referuntur à P. Hermann in
ſuo Capiſtrano Triumphante ſeét. 3 5. C. 6. n. 21.

„Præter publicam, ac celeberrimam Fa-

„mam, duo in Proceſſibus noviſſimis Sul-
„monenſi, & Romano deduéta, tanquam
„Concludentiſſimè probata per ſan. mem.
„Clementem X. die 14. Julii 1675. fuerunt
„comprobata, nempe Quintum in perſonam
„Ignatii Bracci de Setia à faucibus mortis
„illicò liberati. Et Sextum in perſonam-
„Bernardini Michaêlis ex Oppido Cervariæ
„per octo menſes corpore impediti, & viri⸗
„bus deſtituti, ope dicti Beati ad priſtinam
„ſanitatem confeſtim pariter reſtituti.

518 Reſp. ad II. cauſas Juridicas poſſe eſſe cri⸗

minales, aut civiles; in primis non omnes
Doctores admittunt unum teſtem de vilu:
in ſecundis autem clara eſt diſparitas quia in

dominio, vel poſſeſſione alicujus fundi re ipſa
ſtexe

ſpectantis ad Paulum, ſi illum fundum per
famam publicam, unum teſtem de viſu, alia-

que adminicula evincat Petrus, non accidit
Pau-

6
Paulo!
liosfor
acquil
fama,
pe mir
jacet
cauſis
popol
Ppræval
Poteſt
ge viſi⸗
tit in d⸗
econtra
enim ba
hec con
nucd e
dem e⸗
ceſſus
lam.
Die
ſbam
teſte
cleſia

ſi, de

Titate
mome
Vix ne

fallibi

Dedire

1 K Qualiter Miracala Probentur &. 491
Dlede Paulo tantum præjudicium ex amiſſione il-
enhi lius fondi, quantum accreſceret Eccleſiæ per
ul acquiſitionem alicuſus neo-Canonizati ex
un fama, & uno teſte de viſu; probatio quip-
Irmone pe miraculi per famam, & unum teſtem ſub-
fnelee jacet periculo deceptionis. Inſuper in his
erden cauſis cenſetur adeſſe conſenſus communis
erttan Populorum, ut ad perpetuas lites finiendas
ge. M prævaleat ille, qui, rem ſuam eſſe, probare
b geme poteſt per famam publicam, & unum teſtem
1elt de viſu, sicque defraudatus ſuo jure conſen-
tit in damnum materiale ſibi illatum; aliud

d econtra eſt in cauſa Canonizationis, hic
DRK enim Eccleſia ‚ quæ eſt columna veritatis,
e ii nec conſentit, nec conſentire poreſt in dam-
* num ex tali probatione oriri natum. Tan-
miet dem cauſæ civiles ſunt abſolutè juris huma-
ctpe ni, illiusque dominio ſubſunt, non ſic pro-
nt ceſſus Canonizationis, ac requiſita ad il-
Bale nn s. DEIIS non permittet Eccleſñar
Git on p ccleſiam- 19
ppel ſoam decipi per miracula ex fama, & uno

tlade teſte de viſu probhata. Contra eſt; 6 Ec-
tekui cleſia poteſt eſſe contenta promiſſione Chri-
ſei, ſti, nec omnem lapidem pro indaganda ve-
nt ritate movere tenetur, revera rem tanti
lent, momenti, tam leviter tractandé́, vidererur
Pning vix non tentare Spiritum S. num velit afſſi-
1slnlt ſtere vel reſiſtere necellariæ definitioni in-
hnnt, fallibili. Certeè, ſi Eccleſia non tenetur im-
le ih pedire, quidquid illam in errorem quomo-

492 Diſtinétie III. Quaſtio EIII. H. III.
docunque inducere poteſt, ſequitur apertè,
illam gratis tot coëgiſſe Concilia, tot ſtatuil-
ſe leges, tanto conamine reſtitiſſe diverſiſſi-
mis hæreſibus; potuiſſet enim hæc omnia-
omittere, vitia, & hæreſes bacchari permit-
tere, usque dum tandem Spiritus S. inſpiràl-
ſet: modò tempus eſt, ut hic error damne-
tur, Patres, & Doctores conſulantur, plebs
fidelis doceatur. Quis autem non videt,
hæc omnia eſſe abſurda? ergo meritò om-
nem adhibet cautelam etiam in cauſa Ca-
nonizationis.
720 Reſp. ad III. Eſto etiam per teſtes de viſu
poſſet contingere aliqua deceptio, abſolutè
loquendò, nihilominus Eccleſia ſecunduùm
hos procedendé adhibet media à Jure Di⸗-
vino præſcripta, non ſic, ſi velit ſequi purè
famam cum uno teſte de viſu: atqui ſi Ec-
cleſia adhibet omnia remedia in hoc mun-
do ſecuriſſima, tunc nec tentat SpiritumS.
nec Spiritus S. ſuam denegat inſpirationem
infallibilem, bene verèò ſi iſta remedia negli-
gat, & ſequatur alia ex ſua natura apta ad
deceptionem, prout frequenter contingit ex
fama. Quòd verò Adverſarius tantam fi-
dem cupiat fieri uni teſti de viſu, non video,
cùm illam velit negare in duobus, tribus, aut
pluribus. Adeéque in noſtro modo proce-
dendi, adhibitâ omni diligentiâ humanâ poſ-
ſibill, ſecuriùs & ſinè periculo tentandi
DEIIM, aſſiſtet Spiritũs S. gratia.
Reſp.

Relb.
nunn. ſ1
ſed tan
miracu
diſpoſit
culi.
ceſſus l
candus
per ho
jacſcat⸗
Famaht
dum; 7
dom 50,
Cellbus)
ſallidila
lam, &
git. H
gatloni
Compe
klls, u
cunqo 4
duæ pe
net, ſi
Qu
gunlen
dum n
aut Be⸗
Serit
quia

Quiia h

tertiè⸗

I.AI Qualiter Miracula Probentar & . 493

ſegotun Reſp. ad IV. neg. conſ. nam ùt diximus /21
eltak num. 51 2. Fama non probat ipſa miracula,
rlecede ſed tantùm aperit viam ad probationem-
inbeern miraculorum in ſpecie; adeôque eſt potiùs
cchl diſpoſitio, quàm probatio concluſiva mira-
rtusé Eculi. Aliud namque eſt, probare, quòd bro-
ce Ceſſus ſir admittendus, diſcutiendus, & judi-
lkam Candus à 8S. Congregatione, & aliud quòd
per hoc ipſum merita Proceſss ſtatim ſint

1
W judicata, aut approbata. Primum evincit-
mia Fama publica legitimè probata, non ſecun-
dum; aliàs omnia miracula (quorum inter-
erteet dum 30. 50. 100. aut plura inſeruntur Pro-
elidl ceſſibus) eſſent hòc ipſo authentizata ut in-
lla le fallibilia in Apotheoſi, quod eſt abſolutè fal-
edni ſum, & prorſus nunquam hucusque conti-

velt ſ git. Hinc in Libello Decretorum Sac. Congre-
gationis Rituum conceſsà jam Remiſſorià, ſeu
: Compullorià præcipitur cauſæ Commiſſa-
ſann den riis, uat veritatem inquirant primb de fama, ſe-
nur hte cundo de vita, tertio de miraculis exabt?, quæ
tinee quæ poſteriores inquiſitiones eſſent fruſtra-
tened neæ, ſi omnia per famam probarentur.
utultſf⸗ Quæritur nunc ulteriùs de Scripturis, 522
ercdt qualem vim habeant in ordine ad proban-
fusn dum miraculum pro effectu Canonizationis,
unf aut Beatificationis? Pro quo advertendum,
bus it Scripturam aliquam eſſe authenticam, primò
nNHα quia adeſt in ea ſigillum Epiſcopi, ſecundèò
Hhum quia habet ſubſcriptionem trium teſtium,
lo te tertiò quia reperitur ininuata inter adcta,

494 Diſtinttio IIl. Quaſtio Ell. g. III.
quartò quia manu Notarii ſubſcripta eſt.
Addit iniuper Gloſ. 1. in cap. I. de fide inſtru-
ment. Scriptura authentica eſt, quæ per-

ſtimonio fadta eſt, vel quæ habet ſigillum
authenticum.
723 Licèt autem Epiſcopi à tempore Alexan-
. dri III. ex cap. de Reliq. & venerat. Santt. am-
pliùs canon zare non poſſint, poſſunt nihi-
jlominus auctoritate ordinaria conficere Pro-
ceſſum in Viæ Merita, & Vitam ſicnta Mira-
cula Inſignium Servorum DEl, illumque ad

dum ſit, decidatur. Qua inſtantià Romæ
fa ctà, & legitimâ inventâ, duo, aut tres au-
Gtoritate Pontificia conſtituti proceſſum no-
vum adornant, teſtésque, ſi adhuc vivunt,
examinant juxta Ritum Sac. Congregatio-
nis, aut præicriptum particulare ſibi in com-
miſſione datum. Si autem teſtes mortui
ſunt, tune Delegati Apoſtolici ex Archivio
Epiſcopali extrahunt, quidquid ad-vel con-
tra hanc cauſam ſervire poteſt, accuratiſſi-

rant.
524 Imò non tantùm Epiſcopi poſſunt confi-
cere ſimiles Proceſſus, vel annotationes, ſed
etiam alii longe inferiores, ut Confeſſarius,
talis perſonæ, familiaris, judex Civilis, Supe-
rior, Notarius, aut quicunque demum a
cula-

manum, vel per judicem cum trium teſtium,
vel ad minus duorum ſubſcriptione, vel te.

Sedem Komanam mittere, ut, quid agen-

mè examinant, & novo Proceſſui incorpo-

Qus
Cplarem
(non qal
utpote g
ipusDt
ſumplic,
promotie
tem ann
dum im
(proude
nonizati
fidem)
hoc, aut
aodl han
mlſti,
Cohltraria
His
dum. I
ficatiom
matus
authent
que ma
Leriptun
Leriptun
Datris
Ad
Otdina
tifice C
culum
bent t
viluj &
tus forn

ſn Qualiter Miracula Probentur G8. 49

ems Cularem habent neceſſariorum notitiam-
(non quidem ad effectum Canonizationis;
utpote quæ eſt cauſa purè Eccleſiaſtica; imèò
ipſius DElI, non admittens quoscunque) pro
ſimplici rei notitia, DEl honore, ac Sancti
promotione, ac veneratione. Similes au-
tem annotationes, & conſcriptiones inter-
dum immiſcentur proceſſibus ab Epiſcopis
(prout equidem fieri debet ad effectum Ca-
nonizationis, sicque majorem ſe lucrantur
fidem) interdum ſparſm reperiuntur in,
hoc, aut illo latibulo, ſen reconditorio,
n iut apud hanc perſonam omnia, apud aliam-
l,in multa, apud aliam pauca, apud aliam fors
, At contraria &c.
ſtnn Iis ita informativè præmiſſis deciden-525
dum. I. Quid probet ad effectum Beati-
groecht ficationis, aut Canonizationis proceſſus for-
adhEWmatus ab Epiſcopo? II. Quid Scriptura-
Cong authentica Epiſcopi, teſtantis de viſu, Ejus-
eltime que manu, & Sigillé munita? III. Quid
teteen Scriptura authentica Notarii? IV. Quid
ierni Scriptura authentica Hiſtorici, Contfeſſarii,
Gar. Patris Spiritualis &.
, N Ad I. ergo dico: Proceſſus authoritate 26
tehui“ Ordinarii legitimè formatus (ſive ſit à Pon-
tifice compulſatus, ſive non) probat mira-
polanit culum plenè, ſi Pontifex illum admittit; de-
otaNH bent tamen in illo proceſſu adduci teſtes de
Corfii viſu, & eſſe idem numero proceſſus antiqui-
Cls tus formatus. Dixi: Si Pontifex ilum ad-
mit-

elt, t
triumteht
Pptiont,
huber len

npore
rat. ll
1 dolint
1coN

6

496 Diſtinktio III. Qusſtio III. H. II.

mittit, nam inſinuata conditio num. 75. quòd
ſcilicet à Pontifice aliqui deputentur, qui
proceſſum Ordinarii auctoritate formatum
rigidè examinent, & novum conficiant, eſt
ſolemnitas diſpenſabilis à Pontifice. Dixi
inſuper: Proceſſus legitimè formatus, ſcilicet
juxta Decreta Pontificum, & Sac. Congre-
gationis adducta à num. 25. usque ad n. 64.
& juxta ea, quæ aliàs de jure communi in-
judicio ſunt ſervanda.
527 Ratio eſt; quia juxta Concil. Trident.
Seſſ. 25. de Invocat. & venerat. & . Epiſcopus
eſt Superior legitimus, qui poſſit judicare-
miracula, & per conlſequens ſi omnia de Ju-
re Div. & humano in eo proceſſu accuratè
ſervantur, non eſt, cur illi negetur vis con-
cluſiva miraculi. Si enim locorum Ordi-
nariis hæc negatur auéctoritas; quis ergo
probabit miraculum? Quod autem talis
proceſſus ſit compullſatus à Pontifice, vel
non, non eſt quid ſubſtantiale, ſed merè ac-
cidentalis quædam ſolemnitas, nec armat-
teſtes requiſita veritate, ac fide, ſed debet
teſtibus ineſſe præſcindendé à compullatio-
ne: ergo ſicut poſt compulſationem talis
proceſſus plenè probat miraculum vi moti-
vorum proceſſui immixtorum, & non Vi
compulſationis, ita etiam ante eam habet-
eandem vim, ſi conſtiterit motiva eſſe aper-
tiſſima, & luce meridianâ clariora. Nihi-

lominus ordinariè intercedit compullſatio,
ut

ſecn
in loco
num. 46
AdI
ſit jur
igentit⸗
culum
Pullatio
num. ri
Secriotun
guid pro
de viſo
Atgui hi
trgo &!
gbia er
ſue ll.
el livil
winale,
glleriur
horum 4
4 ung
Mnet j
4adiat
harte j
kola ih
lloritate
rſand
lerit.

nut: h

uim ſin
bi tach

lN QOualiter Miracnla Probentar &. 497
GH ut ſecurius conſtet de identitate procçeſss
epen, in loco tuto aſſervati, & non corrupti juxta
itate n nem. 46.
noeun Ad II. dico: Talis Scriptura, præcipuè ſiga8⁸
ontſte! ſit juramentô firmata, & conſtet de illius
n identitare ad minus ſemiplenè probat mira-
e culum antiquum. Quod concernit com-
,bellen pulſationem Pontificis, idem tenco, quod in
Uecim num. priori. Katio eſt varia; tum quia talis
Scriptura eſt authentica, adeôque nata ali-
Cnelli quid probare; tum quia æquivalet Epiſcopo
dej viiſn hic & nunc deponenti, & loquenti:

e atqui hic eſt teſtis omni exeeptione major:
ſorm ergo & illius Scriptura, ſic qualificata; tum
5 ſis quia expreisé dicitur in Can. 36. Omnes ita-
Noceſliſ que I1. quaſt. 1. Canſæ, qua vel pratorio jure,
– vel civili tractantur, Epiſcoporum Sententiis ter-
. Wie⸗

I winatæ, perpeto ſtabilitatis jure firmentur: nes
titas; ulteris liceat retructari negotium, quod Epiſco-
voc un porum Sententia deciderit. Teſtimonium etiam
1 DoNe H sn,o(in ſingulari) licet Epiſeopo penhibitum,
leetne omnes judices anaubitanter accipiant; net alins
1, eet, aadistur, caum teſt imonium Epiſcopi à qualibet
ſie, parte fuerit repromiſſum. Cujus ratio ponde-
Sucom roſa ibi redditur. Mlad eſt enim veritatis au-
Ulatſgan Soritate firmatam, illud incorruptum, quod à Sa-
Aeulun i c, oſandto bomine conſciestia mentis illibatæ protu-
1 lerit. Hoc nos edicto ſalubri aliquando cenſui-
ote eni mus: boc perpetna lege firmamui, malitisſa li-
votice mnium ſemina comprimentet. Idem ſtatuitur ali-
clton bi tam in Jure Canon. quaàm Civili. MR

5²9

498 Diſtindlio III. Quaſtio VIII. J. III.
Dixi: Ad minus ſemiplenè probat miraculum;
licèt enim cit. jus probationi plenæ prorſus
favere videatur, nihilominus in cap. Licet. de
Teſtibus. univerſaliter dicitur: Licèt qusdam

Iin cauſa, quaæ plures, quam duos exigant teſtes
nulla eſt tamen cauſa, quæ uniui teſtimonit

(quamvis legit imo ) terminetur: ergo ſicut.-
Epiſcopus ſolus non prohat plenè, ita nec
ejus Scriptura. Accedit ipſum Jus Divin.
Deut. 19. v. I5. Mon ſtabit teſtis anus . ſi0
in ore duorum, aut trium ſtabit omne verbum.
Quod ad minimum certum judico in hac
maximi momenti cauſa. Dixi inſuper, 6
talis Scriptura furamenté ſit fi·rmata; eſto enim

Epiſcopi fides non ſit paſſim juramentò fir-

manda ex Can. Sacramentum. 2. quaſt. . Sed
per ſe inter homines ſit maxima, quia ta-
men in aliquibus aliis jurare debent, V. ,
pro recta fide, obedient ia erga Pont ificem &. ideo
ſi in hac ſuprema Canonizationis cauſa ab
Epiſcopis petatur juramèntum, non cedit in
Illorum præjudicium, ſed perfectionem tan-
ti negotii. Imò Eminentiſſimus noſter Bran-
catus bie notat, neque Cardinales probare
miraculum concludenter ſine juramento:

ergo nec Epiſcopi.

F30 AdllI. dico: Scriptura antiqua authen-

tica Notarii publici probat miraculum in-
ſuo ordine; ſi adſint ſequentes conditiones.
I. Si iſte Notarius non proprio marte, ſed
ad inſtantiam alicujus v. g. Principis .R
aris

laris ler
confed
ſum elke
teltes i
identite
quia Se⸗
juxtan
Inſuper
niam coy
61. Non
lem ſacit
fikes aohi
crtlimtej
lium /uu
MW
nigi ime
ta bibl
verd ad
tariorocn
kentur,
la. 444
undem,
Circa!
Primmam
ebt in
lominds
aligice
tvan re
aie; en
his ſit No⸗

VI.G Oualiter Miracula Probentur &tt. 499
htehetnnut laris ſcripturam confecit. II. Si præcisè ſit
Gigemg confecta ad rei memoriam, & non ad ip-
sl ſum effectum Apotheoſeos. III. Si referat
uslis teftes ſuratos de viſu. IV. Si conſtet de
utepe identitate Scripturæ. Ratio eſt, ſicut priùs 3
Gi Qquia Scriptura Notarii publici eſt authentica
ent juxta num. 522. arqui huic creditur: ergo.
Penkn Inſuper in favorem Notarii exſtant cap. Oao-
Pſom iul niam contra. de Teſtibus, & Arteſtationibus: ubi
fi mu Gl. Notarium duobus viris idoneis æqua-
Grmus lem facit. cap. Ad Aadientiam. de Praſeript. ubi
n ſhni fides adhibetur Notario his formalibus? Nes
Dii i credentes ipſum scriniarium (cus juratus ſit ofi-

vus Weium ſuum fideliter exequi) aliud ſeripſiſſe, quam
nſunmi à teſtibus diceretur. Ibi autem nomine Scri-

n1 6 niaxii intelligi Notarium ſic declarat Perey-
„, ra Lib. I. Elucidat. XI!. ſad. 8. num. 506. Cùm

zinn,6 .
1 verò ab Antero Papa ſtatutum fuerit, ut No-
Guſnt tariorum ſcripta in Scriniis Eccleſiæ ſerva-

rentur, hinc fortè Seriniarii appellati ſunt.
in cap. Ad Aundientiam. de Præſeript. Vide apud
nablir Eundem num. 277. 2ð
etee Circa inſinuatas autem conditiones nota, 531
nuen primam non eſſe aded eſſentialem; nam li-
ucnen, cèt in Clement. Romani &. inſinuetur, nihi-
Ie u ominus certum videtur, poſſe Notarium.-
„ aliquid ex motu, & zelo proprio ad perpe-
imiu tuam rei memoriam transſcribere, ſicut
et nid, alius; cur enim in hoc deterioris conditio-
nis ſit Notarius? atqui Scriptura alterius ex
oprone ſuo motu proprio, ſervatis ſervandis, eſt au-
S li 2 then-

532 Inſuper ad minus duorum teſtium depo-

533

y500 Diſtinkttio III. Quaſtio UIII. F. III.
thentica, juxta mox dicenda: ergo & No-
tarii. Secunda conditio vult, talem Scri-
pturam præcisè debere eſie contectam ad
rei memoriam, non verò, quòd vi illius ta
le miraculum poſſit authenticè populo pro-
poni; ſive enim Notarius motu proprio, ſ.
ve ad inſtantiam Principis, aut alterius con-
ficiat Scripturam, ſemper deeſt Jurisdiio
requiſita. Nam Can. Satis evidenter. diſt. 96.
Ilicitum eſt, eum, qui non ſit ex ordise Santliſſ.
morum Epiſooporum, Eccleſiaſticis intermiſceri
tractatibus.

ſitiones debent in tali ſcriptura referri; alis
eſſet ſimplex relatio, ipſusque Nosarius non
crederetur ex cap. Quoniam contra. de Teſt. G
Atieſtat. ſcripſiſſe ùt Notarius. Et ideo di-
zi: Notarius probat in ſuo ordine. Hi teſtes
neceſſariò debent eſſe de viſu juxta 2. 499.
ac jurati juxta num. 57. nam ſicut teſtis ore

tenus deponens jurare debet, ſic teſtis in-
ſcriptura relatus debet eſſe juratus; quis
ex Jure ſcriptura legitima loqui cenſetur.
Ad IV. dico: Scriptura authentica Patr’
Spiritualis, Confeſſarii, & Hiſtorici nihil
probat in hac graviſſima cauſa; niſi l. 4
Gtor Scripturæ ſcribat de viſu, II. niſi ſit ja ·
ratus, & III. niſi conſtet, Scripturam eſfe au⸗
thenticam. De compulſatione ſemper ſen.
timus juxta zum. 526. Ratio eſt clara; quia

Scriptura ſine his conditionibus non re-
bræ⸗

niſ I. Au-

Oue

Preſentat

tem: ere
tereqgit
iplum re
ptura de
ſit illius
incerta,
re, velm
nomen
ſeguenst
nes ince
wenti n
Tandem
e cauſi
non elt e
deriptura
mento
Prob.
Hiſtoric
miracul
bandun-
1 ſunt
guid
dum.
frequen
10, r6
quaſi f
rem ſu
mend
aliam
ergo fi

M. A
enlar eni
Volt, tier
ele contei
l ſik
hentiebege
smoto
6,AUt Ari
er beel ei
i twilunn
er

ſabri in

ru teliet
ur⸗
ecne n
tatfu1
Nins N
Norit
Nſun
m ont
ebet, 1 6
le nn
ognien
1 Aolben
& HElni
aleeſ

Qualiter Miracula probentur &. p0E

præſentat Auctorem loquentem, & teſtan-
tem: ergo ſicut in teſte oretenus deponen-
te requiritur ut ſit de viſu, & juratus, ita hoc
ipſum requiritur in Scriptura. Pariter Scri-
ptura debet eſſe authentica, ut conſtet, quis
ſit illius auctor; alias eſſet æquè ignota, &
incerta, ac ſi aliquis teſtis tantùm Vellet da-
re, vel mittere ſuum teſtimonium., & tamen
nomen proprium reticere; de quo per con-
ſequens requiſitæ ad teſtificandum conditio-
nes indagari nequirent, sicque tanti mo-
menti negotium foret plenum periclis.
Tandem ſi bontifici conſtet Cex quibuscun-
que cauſis) de identitate Scripturæ, opus
non eſt compulſatione Papæ, ſed quælibet
Scriptura authentica, de viſu, ac cum jura-
mento parit ſemiplenam probationem.
Prob. Nunc ſingulariter, quòd Scripturag34
Hiſtorici non mereatur fidem ad aliquod
miraculum ſive plenè, ſive ſemiplenè pro-
bandum. Scripturæ Hiſtoricorum non ra-
rò ſunt fallibiles: ergo non ſufficiunt ad ali-
quid probandum, & infallibiliter creden-
dum. Ant. conſtat; quia tales Scriptores
frequenter tantùm ſcribunt ex auditu alie-
no, rémque tam aſſeveranter proponunt,
quaſi fuiſſent teſtes de viſu: alii ita floridè
rem ſuam vendunt, ut vel addendòô, vel de-
mendôò, in hujus gratiam, aut illius odium,
aliam prorſus cantilenam innovent: quid
ergo fidei certæ, & infallibilis ſimilibus tri=
1i 3 buen-

702 Diſtinltio III. Qusſtio UIll. g. III.
buendum:? certè non plus, quàm ut etiam-
ceſpitemus, & dubitemus in tanta cauſa aliis
ſecuriſſimis Scriptoribus firmam dare fidem.
Verte antiquorum Scriptorum folia, & inve.-
nies multas fabulas, quas illi veritatis locò
ſcriptitàrunt; Strabo enim lib. 2. apertè ſa-
tis arguit Seriptores rerum Orientalium In-
diæ, quòd multa vana, & falſa immiſcuerint.
Joſeph Scriptor Judæus lib. I. centra Appionen
edifferit, Græcos Hiſtoricos ignoràſſe ſuas an-
tiquitates, & vice harum inſeruiſſe menda-
cia. Sabell. lib. 7. Ennead. fortiſſimè ener-
vat ex ipſis Græcis Scriptoribus narrationem
de bello Trojano: ergo Scripturæ alicujus
Hiſtorici non jurati, nec de vilu atteſtantis,
non eſt in hac graviſſima Canonizationis
cauſa tribuenda fides concluſiva miracula;
licèt cæteroquin & Scriptores, ac illorum
labores omnimodis venerer, nec ullatenus
cogitare queam, omnem harum eliminare
fidem.
737 Similiter non tantùm Scriptores propha-
nos, ſed & Eccleſiaſticos errâſſe per longum
tradit Can. Sancta Romana 3. diſt. 15. dum ).
Caterùm &. ſequentes rejicit Scriptores: Ii-
sgerarium nomine Petri Apoſtoli, quod appellatur
S. Clementis lib. 8. apoeryphum. Actus nomine
Andreæ Apoſtoli, apocryphi. Ablus nomine Philiy-
pi Apoſtoli, apocryphi. Actus nomine Petri Ao-
Koli, apeeryphi. Altus nomine Thoma Apoſtoli,
apocryphi. Evangelium nonaine Thaddei, aen
pbum.

2
ben.
,tuntur
nomint
mint ba
Leliun

uangal

Evangel
iyfanti
dalvaten
torit, 4
Lilri om
bol, An
Ane. Lih
inn, gi⸗
t. Co
ginatnn
Alus Ter
appellatu
4b haret
un eſt,
Ae. Lil
hre. Lit
liber
acmne
liber 4
Liber, 4
Libe,
Liber,
Manhr,

n ,

Qualiter Miratula Probentur O‿. 503

ume pbum. Evangelinme nomine Thomaæ Apoſtoli, quo

ntantzan
mimdni
tamnſolkd
lirertuu!
111 e
1Otiennle
a fumſee
1. Cnntf
gnori⸗
rleruler
ſortichet
Eibus vunnt
Geriproret
le wlu nd
n Cmint
bdn
tores, 11
er, ei
barum

ritoreſf
tilehert
i/
etSerinnn
, ſlf
„ ,
Auunnil
vi
Thet 1

,TMANf

utuntur Manichei, apocryphum. Evangelium
nomine Barnaba, apocryphum. Evangelium no-
mine Bartholomai Apoſtoli, apocryphum. Evan-

gelium nomine Andrec Apeſtolè, apocryphum.

Evangelia, quæ falſavit Lucianus, apocrypha.
Evangelia, qua falſavit Eyrcins, Apoo. Liber de
infantia Salvatoris, Apoc. Liber de Nativitate
Salvatoris, & de S. Maria, & de obſtetrice Salva-
toris, Apoc. Liber, qui appellatur Paſtoris, Apoc.
Libri omnes, quos fecit Lenticius, diſcipulus dia-
boli, Apoc. Liber, qui appellatur undamentum,
Apoc. Liber, qui appellatur Theſaurus, Apoc. Li-
ber, qui appallatur de filiabus Adæ, vel Geneſcos,
Apoc. Centimetrum de Cbriſto Virgilianis compa-
ginatum verſibus, Apoe. Liber, qui appellatur
Actu: Teclæ, & Pauli Apoſtoli, Apoc. Liber, qus
appellatur Nepotis, Apoc. Liber Proverbiorum, qui
ab haretieis conſcriptus, & S. Niſti nomine ſigna-
tus eſt, Apoc. Revelatio, quæ appellatur Pauli Aps-
ſtoli, Apoc. Revelatio, qua appellatur Thomæ Apo-
Koli, Apog. Revelatio, sd appellatur Stephani,
Ayoc. Liber, qui appellatur tranſitus S. Mariæ:
Apec. Liber, qui appellat ur pæœnitentia Adæ, Apat.
Liber Ogis nomiine gigantis, qui ab hareticis eum
dracone poſt diluvium pugnaſſi perhibetur, Ayec.
Liber, qui appellatur Teſtamentum Facob. Apoc.
Liber, qui appellatur pœnitentia Origenis, Apoc.
Liber, qui appellatur pœnitentia S. Oypriani, Apoe.
Liber, qui appellatur pæœ nitent ia Jamnis, &
Mambra, Apoc. Liber, qui appellatur ſortes Ape-
. Ii 4 ſtole-

704 Diſtinktio III. Ouaſtio EIII. ſ. III.
ſtolorum, Apoc. Liber Luſana, Apog. Liber Cano-
mum Apoſtolorum, Apoc. Liber Phyſialogus, qui ab
bareticis conſcriptus eſt, & B. Ambroſii nomine

praſignatus, Apoc. Hiſtoria Euſebii Pamphili,

Apoc. Opuſcula Tertulliani, ſive Africani, Apoe.
Opuſeula Poſthumani, & Galli, Apoc. Opuſcula
Montani, Friſcillæ, & Maximilla, Apec. Opuſen.
la omnia Fauſti Manichæi, Apoc. Opuſcula alte-
rius Clementis Alexandrini, Apec. Opuſoula Caſ-
ſiani Preibyteri Galliarum, Apoc. Opuſcula Vilo-
rini Pictavenſis, Apoc. Opuſcnla Fauſti KRhegitnfit
Galliarum, Apoç. Opuſonla Frumenti, Apoc. Epi-
ſtola 7 EslI A Agbarum Regem, Apoc. Paſſio
Cyrici, & Tulitæ, Apoc. Scriptura, qua appellatur
contradiétio Salomonis, Apoc. Phylalcteria omnia,
quæ non Angelorum, ut illi confingunt, ſed damo-
num magls artibias conſcripta ſunt, apeerypha.

536 En quanta vorago Scripturarum diverſiſ-

ſimorm auétorum, qui varia Martyria, mi-
racula, pœnitentias, virtutes, revelationes,
Evangelia, infantiam. & nativitatem Chriſti
tradunt, & tamen ab Eccleſia rejecti ſunt ob
maltiplices in illis deprehenſas falſitates:
atqui idiplum contingere poſſet, ſi ſtatim cui:
libet Hiſtoriæ Scripturiſticæ crederetur. Et
ideo forſan Hiſtoria de S. Georgio M. pu-
gnante cum dracone: de S. Brunone (juxta
aliquos converſo ob terribile illud ſpecta-
culum; Zuſto DEl judicis aecuſatus, judica:
eus, condemnatus ſjam) amplius non habe ur-
in publicis lectionibu:; quia lolidé deſt tui-
tur

Qual
tur fundan
authentiz
Canoniza
rum Lege
quæ per
lunt juſta
Obllante!
relicta me
& fidem
ante Sum
nem.
Conhit
Congrege
Invocatio

ſabatum

ccbratiſh
qui vin d
ter exper
invocatie
lum Sand
Morbine
Daturam
credeba
an, &
ta; ſed
dè narr
iplorum
euli; ci
tacto o

Qan

MI N. Qualiter Miracula Probentur &. 0 5

Au tur fundamentố. Ideo pariter Eceleſia non
hiigus authentizat omnia miracula Sanctorum jam
Au Canonizatorum, quæ ab Hiſtoricis in ipto-
idilm rum Legendis recenſentur, ſed tantùm illa,
ueiti quæ per rigidiſſimum proceſſum inventa-
l,α ſunt juſta, & lubſiſtentia. Quo tamen non
ili, obſtante miracula à Scriptoribus poſteritati
im. Cliut relicta magnam merentur venerationem,
hr.0u & fidem humanam, non tamen Divinam
,O ante Summi Pontificis authenticam deciſio-
AEAfN netm. ..
mnd Confirmatur idipſum. Modus in Sacra 37
en, 4 Congregatione examinandi miraculum eſt
g hug hic. Kigide examinaotur duo Extrema-,
.Miaheie Invocatio alicujus Sanéti „Relevantia, ut in-
t ſinuatum eſt n. 490. Inſuper juxta n. 512.
ſet, ß accuratiſſima ponuntur Interrogatoria: at-
qui vix ullus Scriptor Hiſtoricus perſonali-
ter expertus eſt utrumque Extremum, aut
invocationem infirmi v. g. ad hunc aut il-
lum Sanctum directam; nam ordinariè vim
morbi non ſciverunt Hiſtorici, an reipia per
naturam incurabilis ſit: an, qui mortuus
Ulnt credebatur, non fuerit apoplexià ſopitus:
oſen an, & qualiter Sacra Reliquia fuerit applica-
2 eient ta; ſed vel prorlus panegyricè, vel ſatis cru-
GeNge & narrant morbidorum curationes: ergo

e. . .
dman ipſorum atteſtatio non eſt concluſiva mira-
bile Moc,

turaun 1
gria Manen
tes, terelnt
ariharenl.
ſatelili
rherſa l

euli; cùm etiam ipſis non crederetur, ſi de-
etlſtinr facto oretenus ita confusè atteſtarentur-.
sne (Quam verò majorem fidem charta addit

506 Difinttio III. Quafio III. J. M.

Scripturæ; præcipuè ſi nullò juramenté ſit
firmata.

538 Obj'ic. I. contra num. 30. Eſto Notarius

739

in ſua Scriptura proferat teſtes juratos, ta-
men juramentum datum ſoli Notario non
eſt juridicum juxta Can. Hortamur. 3. quaſt. 9.
ubi præcipitur, ut teſtes perſonaliter coram
judice compareant, ibi enim dicitur: Eacia:
tis-& veſtris præſentari conſpectibus, taltis Sacro:
ſanbctis Evangelils, prabitéô etiam legaliter Sacra-
mentéô, qua in veritate noverunt, profeſſiene ſus
teſtificationis aperiant &c. Reſp. neg. Afſum-
ptum ad cit. Can. dico, eum loqui de teſtibus
examinandis in judicio contentioſo, non au-
tem de teſtibus jam examinatis. Cæterùm
juramentum meretur fidem, quia juramen-
tum eſt; non verò quia coram Judice da-
tum, quod quidem ſignificat magnam ſolen-
nitatem, verùm ſuramento extrinſecam. Et
aliàs Notarii talia examina ſuſcipiunt legiti-
mè, ùt probat Felin. in cap. Fraternitatis. n. 12,
de Teſt.
Objic. II. contra num. 533. & ſeqq. Cumm
Contilor. de Canoniv cap. I4. num. 16. ubi es
variis Juris textibus probat, antiquis Scri-
pturis, ſeu Chronicis dandam eſſe fidem: er-
go iſtæ Scripturæ aliquid probant. Reſp-⸗
Aſſumptum tenere, ſi his Scripturis inſint-
conditiones num. 53 3. ſpeciſicatæ: ſi ab Eo-
clela ſint authentizatæ, & non tantùm diſ-
ſümulatæ: ſi ex evidentia veritatis nullu
C⸗

Qu⸗
Pocleſæ
ſi verd in
merentu
aliqualen
nam pr.
rlve.
gitte, i
permitte
que mer
manam;
bant init
Velatione
tinate,t
judicat
1201. in
rum ider
Obiie
nes pro!
Cinthi,
bus dab
tiqnis 50
clucente
Roras t
Winiculn
gvam ve
lſuper
mlaſiih
Cificatis

NIl Qualiter Miracula probent ur &t. 507

ejnmt Eccleſiæ immineat periculum deceptionis;
ſi verò in his deſciunt Scripturæ, planè non
0 Mi merentur fidem Divinam, ſed ad ſummum
eltesunm aliqualem majorem, aut minorem huma-
ll Num nam pro dignitate Scripturæ majori, mino-
rumg rive. Sic Scripturæ Revelationum S. Bir-
etoriim gittæ, ipſiusque tertil & quarti libri Esdræ
mdemi permittuntur quidem ab Eccleſa, magnam-
Aite,tis que merentur fidem, & æſtimationem hu-
enin manam; at fide Divina non concluſivè pro-
ur, M; bant inibi contenta. Quòd autem iſtæ re-
he⸗ ezl velationes necdum ſint ab Eccleſia authen-
nlogiiet dizatæ, tanquam de fide Divina credendæ,
ntenden judicat Eminentiſſimus Brancatus hic num.
ons. I 1201. inde eſſe, quòd non conſtet de illa-
en, gim rum identitate. . V
colan i Objic. III. Idem Contilor varias relatio 5740
atngiun nes pro Canonizatione S. Leopoldi, S. Hia-
eyntlle cinthi, S. Bonaventuræ, & aliorum, in qui-
ſolzo bus dabatur fides à Sac. Congregatione an-
pums tiquis Scripturis: ergo probant adhuc con-
cludenter miraculum. Reſp. has ipſas Scri-
ſzzſ, pturas tantùm fuiſſe admiſſas tanquam ad-
Ael miniculum probationum, non verò tan-
4 mi quam veras brobas, aut ſemi plenas probas.
bt, e Infſuper in illis Scripturis erant teſtes legiti-
lin mi aſſignati, & qualificati conditionibs ſpe-
A po s cificatis num. 533.
dethl Obiic. IV. Doctiſſimus Franciſcus de Ru-p41
ſen beis Fidei Promotor, qui in cauſa Canoni-
Ean 2zationis B. Margaritæ de Cortona edidit.
veritnß . quem-

508 Diſtinctio III. Quaſtio Elll. F. III.

quemdam diſcurſum de fide Hiſtoriarum.,,
quèd planè probent miracula, & virtutes
DEUS multis Prophetis mandavit, ut ſcri-
bant, quæ illis revelavit: Judex Laicus po-
teſt dare fidem antiquis Scripturis: Hiſtori-
ci ſunt periti, & accurati in recenſendis an-
tiquitatibus; atqui his eſt credendum: er-
go &c. Reſp. ad I. nullam eſſe paritatem;
quia Prophetæ ſcripſerunt ex inſpiratione
Spirits S. non ſic Hiſtorici, utpote qui va-
riis erroribus expoſiti ſunt. Reſp. ad II. in
cauſis civilibus eſſe rem faciliorem, nec tan-
ti momenti, & ipſæ partes litigantes in hoc
quaſi conſentiunt, ut ſi aliqua Scriptura an-
tiqua & legitima adduci contra ſe poſſit, ve-
lit cedere ſuo juri; eſto aliquis error ma-
terialis intercedat. At Bccleſia nec cede-
re poteſt (ſi etiam vellet) Juri infallibili-
tatis, quod ipſi Chriſtus ſpopondit. Reſp.
ad III. Hiſtoricos non eſſe tam peritos in-
recenſendis antiquitatibus; quia non obſer-
vant tradita num. 490. & 512. nec pollent
conditionibůs num. 633. datis: ergo non-
eſt ipſis tanta fides adhibenda in hoc gra-
viſſimo negotio, quidquid ſit in aliis
levioris momenti
eauſis.

§. IW.

Cora

ſhie
ur
dum elt
nizatus,
ſit in fan
ex Brane.
gnis Dbl
Canoniza
batio ſuri
formanda
cario Ger
minandi
ſcendi,
tamen,
gait pohl
lum ſe
ce, appr
eſt ⸗
miracul
bontifie
drob.
lariter
Stari ab
neraliba
minand,
lariter t

MI OAN N (0°) . 509

fe HMpin
cll, E . §. IV. “
rul Coram quali N udice Miracula ſunt
– . Probanda ?*
crigtuis robanda

in kecenlen ) ficultas principaliter eſt de probatione /42
Kctebentn Juridica; ubi etiam bene diſtinguen-
mmelenn dum eſt, urrum aliquis jam ſit actu Cano-
t & h nizatus, aut Beatificatus, vel utrum tantùm
,undeg ſit in fama ſanctitatis. Itaque reſolvo rem
a. M ex Brancato diſp. 20. art. 26. Si aliquis inſi-
clene Znis DEl Servus necdum ſit ab Eccleſia-
es ltgunmt Canonizatus, aut Beatificatus, tunc. I. pro-
lin defr batio juridica de virtutibus, & miraculis
onei kormanda eſt coram Epiſcopo, vel Ejus Vi-
ilis Cario Generali in ordine ad effectum exa-
lecehin minandi atteſtata, cauſàmque plenè cogno-
) ſcendi, non tamen decidendi. Epiſcopus
ſonk tamen, aut Ejus Vicarius Generalis. II. Ne-
ſbon quit poſt Alexandrum tertium tale miracu-
ſe nme lum à ſe quidem, necdum tamen à Pontifi-
R ce, approbatum populo proponere. Aliud
Lſr , elt III. ſi ab Epiſcopo approbaretur aliquod
hreh miraculum novum Sancti jam Canonizati à
kat Pontifice. W
gvic. prob. I. pars. Cauſæ Eccleſiaſticæ, ſinago-4
menti lariter Pontifici non reſervatæ, poſſunt tra-
ctari ab Epiſcopis, Illorumque Vicaris Ge-
neralibus: atqui miraculum, vel virtus exa-
minanda eſt cauſa Eccleſiaſtica, nec ngu-
lariter relervata Summo Pontifici (bene ve-

yIO Diktindtio II. Qusſtio VUIII. G. Il.
rò Sententia ultimata Canonismi ab Ale-
Xandro III. cau. I. de Keliq. & venerat. Santt.)
ergo Epiſcopis competit jus tractandt has
cauſas. Maj. conſtat ipſo Jjure Divino. Dum
Paulus Akt. 20. divinitus inſpiratus hortatur
Epiſcopos. Attendite vobis, & zniverſo gregij
in qus vos Spiritus Sanctus poſuit Epiſcopos regert
Eccleſiam DElI: at qui regimen Eccleſiæ quo-
ad cultum DEO debitum, ac bonos mores
multum dependet ab examine harum cauſa-
rum; quia per Canonizationem (quam ul-
timatò reſpiciunt iſthæc cauſæ, ac illarum-
examina) proponitur quis ùt obje dum par-
ticulare fidei, ůt objectum Religionis Ca⸗
tholicæ, ùt exemplar morum ſecuriſſimè
imitandum: ergo &c. Eadem Maj. exprel-
ſiſſimè etiam traditur à Jure humano Eccle-
ſiaſtico in Concil. Trident. Seſſ. 25. de invoc.
Santct. ubi prope finem dicitur: Nula etian
admittenda eſſe nova Miracula, nec novas Reli
quias recipiendas, niſi eodem recognoſcente, & ay-
probante EPISCOPO. Modus autem, hæc
debitè recognoſcendi, immediatè ſubjicitur.
Qui (Epiſcopus) ſimul atque de iis aliqui
compertum habuerit, adhibitis in Conſilium Theo-
login, & aliis piis viris, ea fatiat, quæ veritati,
pietati conſintanea jndicaverit. Præcavens au-
tem eadem Sanéctiſſima Oecumenica Syno-
dus variis litibus ſubjungit. Qæsd aliquit
dubius, aut dißfcilis abnſus ſit extirpandus, vel
omnino aliqua dr iis rebui gravior quæſtio incidat:

Ei ·

Epiſtopet
trapolitan
in Contili
rürn qos
Pergele
ne ſc in
10 danltiy
cleſia hali
Petis
EPpiſcop
auctoritea
cam?
cict dact
22, Marti
trajudici⸗
Dihilowi
ita ſubje
alterif
yt ihſint
(quic
DEI, c
rint riu
n0, zol
um rel
narrahij
commod
krantmi
liont,
fatient
Prob
alibi,

II N Coram quali udice &c. 511
noniim Epiſcopas avtequam Controverſiam dirimat, Me-
G umsl tropolitani, & Com- Provincialium Epiſcoporum
s indii zu Concilio Provinciali Sententiam exſpectet. Ve-
mehiin ruùm qua auctoritate hæc omnia finiuntur?
irunh Perge legere Tidentinum, & ſine interjectio-
αααι ne (ic inſirueris. Ita tamen, ut nihil inconſal-
irheior r0 Sanltiſſimo Romano Pontifiee, novum, aut in Ec-
geobatt eleſia hactenus inaſitatum decernatur.
ebI Petis: Ergone abiolutè nullus inferiorꝰ 544
rehmm Epiſcopé, aut Vicario Generali poteſt ſua
Crem auctoritate facere informationem ſuridi-
Me,h cam? Reſp. abſolutè nullus; ita enim de-
Rroher cidit Sacra Riruum Congregatio Annòô 1631.
m Neiis 22. Martii, ubi ab initio videtur, etiam ex-
trajudicialem intormationem præſcribere,
nihilominus poſtea, completè providehs,
ita ſubjungit: Quod ſi Superiori, Sacriſteæ, aut
alieri Oficiali illius Eccleſie, in qua requieſcit Cor-
pus ipſusmet defuncti, vel alterius etiam Eccleſis
(quid ni & alicujus alterius inſignis Servi
DEI, cum fama Sanctitatis defunéti?) fue-
vint revelata aliquaæ miracula, ſeu Prophetis Dae-
na, poſſint ea recipere ſub Sigillo Secreti ipfis tax-
tum relatoribus, in quorum gratiam contigiſſe
narrabitur 5 teneantur tamen, quàùm primnm
nCn & poterunt eadem deferr gwet
commod? poterunt eadem eferre, vel obſignata
ansmittere Epiſeopo loci, cum expreſſa declara-
3 radt tione, quba revelationes ſic, at ſapra recepta, non
ecnen faciant aliquem probationis gradum.
t, 090, Prob. II. pars. ex dictis nam. 18.89. 513.54 5
tuudh S, alibi, ubi oſtendimus ex cap. 1. Audi vinns.
,in ui de

Oromm e
en Nit
Ne hocim
ctur: M
la, 46
futtpiſſi
lolos t
nechn D
,ge 10

512 Diſtinttis III. Quaſtio WII. ier:ader
de Reliq. &- enerat. Sanct. qu eranger
6 Miirant rdenn ſtbruit Pontifex: gag,
3e e præſas mati- de cætero colere . dir er
4 Miracula fierent, non liceret Eo n
e anti bique aucteritate Romana Eccleſiæ .
H Epilcopi non poſfunt pobon
Propbmere Miraculunn 4 .H nen aanen
h 0 1 audir
Perarujumhbvindedehrelaedti Bpiſcopis er.
Robat ſtatim veneraretur talem in⸗
Blam Sanctunn quod directe ad Alexan .
Aem enclarn eſt. Si enim nodulus hro.
aliquem defunctum ſanen eer u
ut Sanctum, dummodo ex aen r te
i fallaciſſima eſt) habeat, illum p Er⸗
mnt 8 uantò magis veneraretour ta B
acvedere auctoritas s Eogeohi da⸗
anus VIII. citatus nun. 1 ed
mdm rber talium DEI Servorum mir

ſtolicæ au-
la imprimantur absque Sedis Apo

um imprelſ-
itate: atqui hæc miracu orum imnte,.
ſorſte eſt tam potens locentivumn 1E.
4 aliquem cultum, ſicut prop e a Eee.
ſcopo: ergo, ſi illa eſt preh bia tiam ſerl
ibi uc facien:
it inhibita. Plura nein ecenicd-
r inhite Decreto Urbani VIII
na nz. 25.

cre-
6⁶ Prob. III. pars. Nulla in adduétis Dec
14 .III.

jbitio;
ſtar prohibitio;
tis à cit. nam. 25. & ſeqq. ex P imo

.

d pote
ſcons cot
nlla, gt
mitaen
A Peztin

ukacela
Cllins, be

Neclum (
ttim pran
Uitole ,
Mendant
1Corcoe
ſper a
jel
Mcon U
enhtibe
Gem den
Harſtenro
Urehriin
eſiatern
ſhäitosin
hlars
Cdecn hoſe
n de m
Norun
Uauthe
ſiche n
dderen
nſort
Ftlltet
Colnniiles

.N. Coram quali qudice & . 513
Aern imò ſuxta num. 743. er Trident. Seſſ. 2 . Epi-
KE ſcopis comperit admittere, & approbare mi-
G. e racula, quod ſaltem intelligendum eſt, ſi ta-
ifeh lia miracula patrentur à ſam Canonizatis,
ed aut Beatificatis. Ratio eſt; quia circa talia
is miracula non latet periculum alicujus falſi
A cultus, bene verò in miraculis patratis à
Gus necdum Canonizatis, aut Beatificatis. Sie
nng etiam praxis communis jam invaluit, quèòd
Gerdke miracula verè Beatificatis, aut Canonizatis
rnm appendantur eerum altaribus, proponantur
enm in Concionibus: ergo à potiori id fieri po-
NAem teſt per auctoritatem Epiſcopi.
Neom Objic. I. probandéô, quèd etiam alii Præ. 547
mumt lati non Epiſcopi, & ab illorum jurisdictione
exempti poſſint formare probationem juri-
Jungee dicam de miraculis, & virtutibus necdum-
reue Beatificatorum, aut Canonizatorum. Iſti
ſ Prælati in ſuos ſubditos habent plenariam-
K poteſtatem Eccleſiaſticam, debéntque ſuos
rmtt ſubditos inſtruere in materia fidei, morum,
oeſan & ſalutis (quæ ſunt cauſæ graves) ergo
Grun “ etiam poſſunt formare probationem juridi-
ute ca de miraculis, & virtutibus Inſignium.
Poſce Servorum DEI. Conf. I. Si quis alicujus
aes non authentizati eximiam Sanctitatem, il-
es liusque miracula deprædicet in ſimili terti-
V rorio exempto, poteſt illius Prælatus contra
ipium formare proceſſum: ergo & in ipſas
ocee virtutes, ac miracula. Conf. II. Si talis En-
4 Gen comiaſtes coram ſimili Prælato accuſetur-,
K k quòd

514 Diſtinktio III. Quaſtio VIII. H. IV.
quòd in favorem hujus putati Sancti propo-
ſuerit falla populo miracula, porterit Enco-
miaſtes ſe defendere per teſtes de viſu, ac
juratos: atqui in hoc caſu haberetur plena
probatio miraculi: ergo poterit & eandem
formare.
548 Reſp. ad ipſum argumentum neg. conſeq.
quia in cit. Irid. Seſ. 25. dicitur, non eſſe ad-
mittenda miracula nova, niſi recognoſcente, &
approbante Epiſcopo atqui tales reipſa non-
unt Epilcopi, quibuscunque cæteroquin
emineant prærogativis: ergo. Inſuper ta-
les cum fama Sanctitatis detuni nullatenus
ſunt, & cenſentur ampliùs ſubditi horum-
Prælatorum (imò nec loci Ordinariorum
præſcindendé à Pontifice) prout tamen in
aliquo ſenſu poſſunt cenſeri ſubditi, ſaltem
indirectè, Pontificis; quatenus occaſione
illorum Pontifes non ſinat irrepere aliquem
abuſum, aut cultum fallum in Eccleſam.
Tandem Decretum Sac. Rituum Congrega-
tionis allatum aum. 58. expreſsè ſubjicit ta-
les Prælatos exemptos Nuntiis Apoſtolicis,

Archi-Epiſcopis, Epiſcopis nam 61. de tan-

tum Beatificatis: ergo à potiori ſi necdum

ſint Beatificati.
Reſp. ad I. Conf. conceſſ. ant. neg. conſ.
tum quia talis Prælatus habet poteſtatem, &
jurisdictionem in iſtum Encomiaſten, non

in prædefunctum, aut illius miracula; tum

quia Conc. Tridentinum cit. oc. cum duplici
ex-

Aetio

dcſt N.

Mappr
leretiat
Pprobar

(ontra

Aunag
luͤgerit
Matms;
r inſm
llins
en⸗
Doſctare
tnct
Aencon
1 etgo
Nilis el
decer
lje⸗
Eentiom
ſihoten
Mircn
ſentze
nee gos
ed, tott
iſcti
lerlll.
Gſiu 8
in
Aenne

h. Coram quali Zudice &. 515
ndihr exeoeptione quoad Kecognitionem Miraculerum
Nerkthin dicit: Nula eſſe nova Miracula admittenda,
de t MWiſi approbante Epiſcopo. Nec dicas: Ta-
Mett n liter etiam non poterunt recognoſci, aut-
tKem approbari Miracula à Vicario Generali.
Contra enim eſt; Prælatus exemptus non
ness eſt una periona cum Epilſcopo, nec illius vi-
nochi Cces gerit, ſed potiùs eſt ab illo diviſus, & ſe-
geim paratus; Vicarius autem Generalis cenle-
ren Lur in ſimilibus unà cum Epiſcopo perſona,
el ac illius vices fideliter gerere.
ſnen KReſp. ad II. Conf. neg. min. Nulla enim50
Cirnlten noſcitur eſſe probatio, quæ legitimo deſti-
pdihmm tuta eſt Judice: atqui nullo Jure hi Prælati
edtnin oſtenduntur Judices hujus graviſſimi nego-
oleumm tij: ergo nec hujus Prælati, nec illius Enco-
bdt, miaſtis eſt milia ſtatim proponere populo,
6 en aut decernere miracula.
eriß Objic. II. contra num. 545. Concil. Tri. 51
6 cen dentinum cit. univerſaliter concedit Epiſco-
mC pis poteſtatem recognoſcendi, & approban-
eſcen di miracula, nec diſtinguit de Sanctis au-
. Annur thentizatis, vel non authentizatis: ergo
c nec nos diſtinguere poſſumus. Reſp. con-
8 ced. totum. nego autem ſuppoſitum, quèd
nos diſtinguamus, ſed diſtinguunnt Alexan-
der III. & Concilium Trid. cùm enim Con-

nine cilium præcipiat Epiſcopis, ut in hac caufa-
Orſtil faciant ea, quæ Pietati conſentanea fuerint,
milen Abexander Verò III. & etiam IUrbanus VIII.
a, hanc publicam pietarem, & cultum inhi-
cl , 8

K kK 2 bue-

5K5

573

516 Diſtinttio III. Quaſtio EIII. H. W.
buerint, Epiſcopi non fæcerent ea, quæ Pie-
tati gconſentauea eſſent; cùm pietas debeat
ſubordinari à quolibet membro Capiti Keli-
gionis, & Pietatis, & non haſſim pro proprio
libitu exerceri. .
2 Objic. III. Ipſa Sac. Congregatio ſuper-
interpretatione Concili Trid. conſulta An-
né 1626. An diſpoſitio Concilii, citaté locé, intel-
ligenda eſſet de Miraculis Perſonæ, etiam non Ca-
onizata, an verb de Miraculis Santtorsm Cand⸗
ivatorum? Reſpondit: De omnibus eſſe in-
telligendam: ergo Epiſcopi poſſunt omnia-
Miracula populo publicare. Relſp. neg.
conſeq. quia Concilium Tridentinum abſo-
lutè non loquitur de Sententia deciſiva, ſed
tantùm de notitia informativa, ut clarè evin-
cunt hæc Concilii verba: Iia tamen, at ni⸗
bil inconſulto Sandtiſſimo Romano Pontifice, no-
vum, aut in Eccleſia babtenus inuſßitatum deter-
matur: adeôque nec interrogatio, nec re-

ſponſio Sac. Congregationis intelligi poteſt

de publicatione Miraculi indifferenter, ſive
talis Ser vus DEl ſit authentizatus à Pontifi-
ce, ſive non) quia hæc lapit naturam Sen-
tentiæ deciſivæ pro Sanctitate talis Servi
DEI, & culrtu IIIi præſtando; non ſic noti-
tia informativa de Miraculo, ſive tunc talis
Servus DEl Gt authentizatus ab Ecclefis,

ſive non.

populo publicare Miraculum, jam authenti-
V Zati

Dices. Tali modo Epiſcopus nec poterir

utl bon
Pohetun⸗
Mramd
Cuncom
ſecontine
Monit

Uee ell to
runn r

1o id
Un bon
In Ner
ſeigda.
ſeiurbent
kulite
Ueh.
ets
RAta Con⸗
le; U e
lo Cu
n eſſe
ſoeuter
M.
0ſel
uculn
nngnu
Wpor

Coram quali udice &c. 7I7

H.h.
ge; Lati Pontifice, à ſe ſolo recognitum, & ap-
eus eie brobatum; cùm etiam hæc publicatio ſapiat
Cnti naturam Sententiæ deciſivæ. Reſp. neg. Ie-
rrofeti cundum Aſſumpti membrum; in hac quip-
pe contingentia publicatio Epiſcopi ſam præ-
gſſ ſupponit Pontificis Sententiam deciſivam,
nat nee eſt fundamentum Canonizatiônis, ſed
lO ROVu Ppræcisé adminiculum cultũs in po-
iun l pulo ad illum Servum DEl jam authentiza-
nels Turn à Pontifice. Ex quibus ukimatèò erui-
nlerie⸗ tur⸗ Reſpenhienem Sac. Congregationis voluil-
lun do e, quòd Epiſcopi de oninibus Servis DEI, ſi-
s Re authentizatis a Pontifice, ſive non, poſſint
tunt haurte notitiam informativam, non tamen
lalnt iracula de omnibu, publicare.
Invertis fors argumentum ſic. Epiſcopi

Gtcttf . .
n, 4 te Conc. Trid. poſſunt approbare Mira-
e, erns; Se E rerminis ipſius Concilii conſtat:
6uus erse Gi icare. Sed contra eſt; hanc
esn bon eſte eprabeodem definitivam elariſ-
eie nn d t ex illa Tridentini clauſula: Iia ta-
Objic. IV. Si Epilcopi ni
lk Migenng rn piſcopi non poſſunt ſimilias j4
un Norogan proponere populo, tunc per hoc
“ deros r Fenerstioni talis Sancti, & patro-
as dn nbobu delis, ac regimini Eccleſiaſti-
en hoc non eſt admittendum: ergo. Reſp.
e 8 neg. Maj. per omnia; ſi enim eſt Servus DEI
4 necdum authentizatus, nondum eſt temgus
à DEO præordinatum ipfi deferendi cultum
ei, publicum; ſi verò authentizatus eſt, debe-
1) K k 3 tut

7I8 Diſtinktio II. Qusſtio VIII. H. IV.
tur ei hic cultus propter jam factum Cano-
nismum. Patrocinium autem talis Servi
DEI populus fidelis poteſt obtinere per pub-
licum, ſeu privatum cuſtum, prout propor-
tionatè fuerit talis Sanctus; eſto enim Epi-
ſcopus non proponat, aut proponi curet po-
pulo ſimilia Miracula, tamen incitatur po-
pulus ad cultum vel ex notoreitate Mira-
culi, vel teſtium revelationem, aut quem-
cunque calum (de quo Epiſcopus nullam-
partem hahere debet) Quod concernit re-
gimen Eccleſiaſticum, huic tam parum de-
rogatur, quàm per ſequentia, v. g. quèd
Epiſcopi non poſſint diſpenſare in omnibus
gradibus ad ineundum Matrimonium: in no-
tabili ætate ad ſuſcipiendos ſacros Ordines:

in irregularitatibus, excommunicationibus

ſingulariter Pontifici reſervatis.

QuESTIO N.

An DEIUS non poſſit facere Ali-

racula in Confirmationem
Falſitatis?

An DEIIS non poſit Revelare Falſm?

y5 [OlKicultaci principali hæc altera præmitti 1

debet, ut gradatim, & ordinatè tota-

res pateat. Itaque etiam ex Doctorizs
a⸗

40
(Krolie
ſdn.
h.
lon, ſe
Dymels

Uls, ſalte
lte alan
ſalt dore
Ponicggi,
Ulaut
uorumg
L agl
e lei
rit .
Aeönire
ife
None
leipba on
Ullter ne
un, ſed
lnie D
men me
lenſefur
n die⸗
i ln
pon
ſcont

„F.h. An DEIIS nen poſt Revelare Falſum? 119
dunen Catholicis tenuerunt quidam, cum Aliaco
taſ d l. I. quæſt. 2. dub. 3. Almayno in Moralibus
reſee eap. 7. DEIIM utique non poſſe revelare
tme falſum, ſen mentiri, prout mendacium eſt
formalis malitia moralis; poſſe nihilomi-

ſo enink⸗
H nus, ſaltem de lua potentia abioluta, reve-
Snctrs lare falſam ſine malitia formali mendacii,
retaeln ſicut poteſt occidere ſine peccato formali
aus homicidii, vel per ſe, vel per alium.
hpbs puſ Eſt autem mentiri juxta comunem Theo-556
conen 10gorum Sententiam ex 58, Auguſt. in Enchy-
n rint rid. Cap. 18. nihil aliud, quàm contra mentem
,9 ire, ſeu, dicçere aliquid ſcienter aliter, ac ſentimus
ehenm in wenté. Ex quo concludunt Theologi, non
onium eſſe univerſaliter idem ſaltem in homine, men-
coe Lirz, & falſum dicere. V. g. ſi ego firmiſſi-
Onicnttck mè & fundatè credo, hodie eſſe diem jeju-

nli, & hoc ipſum dico Joanni, dico falſum, ſi
re ipſa non ſit dies jejuni, non tamen for-
G. maliter mentior, quia non eo contra men-
tem, ſed potiùs ore loquor, prout in mente
et ſentio. Econtra poſſum dicere verum, &
u tamen mentiri, v. g. ſi credo, hodie eſſe
diem jejunii, reipſa autem non eſt, & hoc
ipfum dico Joanni; hodie non eſt dies je-
junii. In hoc caſu dico verum, hôc ipſô
ſel⸗ quèd» non ſit jejunium, & tamen mentior,
quia contra mentem eo, & ſcienter aliter
„ dico, quam in mente ſentio; tota quippe
mendacii malitia conſiſtit in oppoſtione

e Doan verborum cum mente, & in priori caſu ſo-
4 Kk 4 lam

520 Diſtinctio III. Quaſtio IX. H. I.
lùn eſt falſitas materialis, in poſteriori verèò
formalis. Dixi laltem in bomine: nam in-
DEO hæc duo, falſusns dicere, & mentiri non
ſunt ſepatabilia; cum enim DEIS ſit prima
Veritas, neque fallere, aut falli poſſit, necel-
ſariò cognoſcit omne verum, & per conſe-
quens, ſi loquitur juxta mentem ſuam, lo-
quitur verum; à contrario autem, ſi DEus
per impoſſibile diceret, vel revelaret fal-
ſum, etiam contra ſuam mentem revelaret,
& diceret.

757 Veritas inſuper, & falſitas alia eſt Phyſi-

ca, alia Moralis: Prior confſiſtit in con-vel
difformitate verborum cum objecto; Po-
ſterior in con- vel difformitate verborum-
cum mente loquentis: & hæc propriè eſt
mendacium. HIs ita pramiiſsis

55 8 Dico. DElIIS etiam per abſolutam ſuam

potentiam non poteſt revelare fallum, ſeu
mentiri, vel per ſe, vel per alium locò &

nomine ſui. Eſt jam communis Scholarum

conſenſus: Et Torres judicat, Sententiam
contrariam non poſſe defendi ſine injuria-
fidei: Lugo, accedere illam ad hærelin:
Coninch, eam eſſe blasphemam.
Prob. I. generaliter. Num. 23. dicitur-:
Non eſt D EUS quaßi homo, at mentiatur, nec ur
flius haminis, ut mutetur: Dizxit ergo, & non
Ffapieté Locutus eſt, & non implebit? atqui in
hoc loco æqualiter removetur à DEO men-
dacium, ſicut mutabilitas: ſed mutabilitas
in⸗

4 01

nndlece
linin e
to bide
ſereyel
blo ſoe
ſteo De
Peccanine

imnitn ej

Ecium n

Pkrermine

Cun inſin
Rcelim
ltantin
ttimoin
un era
lercſtate

ſels enin

In lolkc
Uie, do
unneih
ndo n
tiem ſee
liu, ile
n
Ein
ltccis
fine ſai
l 1
il. erri

Sore 9

6.1.
ſteriorie
nt: humt
intyIN
IlS lrpe
Poſſttet
pertat⸗
n n
tem Ul
evehrenl
emn kerele

Aelty
it in cunt
obeloi
te verbont
3 Motl
1

ſolotink.

flin
lium brl
bGefarn

Setten

neſd
1d bril

19/ diin
tiater,

1
irt 1,

An DEIIS non poſſt Revelare Falſum? 521
intrinſecè, & eſfentialiter repugnat DEO, ut.

dixi in Tralctat. de DEO Unonum. 411. & ſeqq.
ergo Eidem etiam repugnax mendscium-,
ſve revelare falſum, ſi etiam per impoſſibile
ab Eo ſine peccato fieri poſſet,. Non enim
ideo DEO repugnat mutabilitas; quia eſſet
peccaminoſa, ſed quia non poteſt ſtare cum
infinita ejus perfectione: ergo etiam men-
dacium non tantùm repugnst DEO, quia
peccaminoſum eſt, ſed quia non poteſt ſtare
cum infinita Ejus perfectione in veracitate.
Nec etiam allatus textus bene intelligi po-
teſt tantuùm quoad actum ſecundum, & non
etiam primum; ita ut ſenſus ſit: DEiIs eſt
tam verax, ut neque habeat potentiam-
capacitatem, vel actum primum mentiendi;
ſecus enim DEUS in attributo veracitatis
non ſufficienter diſtingueretur ab omni ho-
mine, quia etiam Beatiſſima V. MARIA, S.
Joannes Baptiſta, veri homines, in adtu ſe-
cundo nunquam ſunt mentiti. Conſonat
etiam ſacer locus ex 2. Iimoth. 2. Si non cre-
dimus, ille fidelis permanet, negare ſeipſum non-

poteſt: atqui ſi DEUsS mentiretur, negaret

ſeipſum; cùm illius natura ſit veritas. Nam
ut dicit S. Dionyſ. de Div. nom. cap, 18. 4 ve-
ritate cadere à DEltats cadere eſt. S. Auguſt.
lib. I. de Symb. cap. I. DEIIS omnipotens eſt, &
cuùm ſit omnipotens, mori non poteſt, Falli nen po-
teſt, mentiri non poteſt, &, qnsod ait Apeſtelus, ne-

are ſeipſum non poteſt.
gare ſt 7 KKk 5 Prob.

522 Diſtinktio II. Quaſtio M. g. I.

559 Prob. II. variis rationibus. I. DEO non

minùs repugnat mendacium, quàm pecca-
tum: atqui peccatum ſimpliciter repugnat
DEO: ergo & mendacium. Maj. probat.
Ideo DEO Gimpliciter repugnat peccatum,
quia ab intrinſeco ipſi convenit ſanctitas, in-
diſpenſabiliter excludens peccatum: atqui
DEO etiam ab intrinſeco convenit veritas,
& quidem prima, cui ex terminis repugnat
falſitas & mendacium: ergo DEO non mi-
nùs repugnat falſitas, & mendacium, quàm
peccatum. II. Prima veritas nequit devia-
re à veritate, aliàs enim deficeret à ſe ipſa;
ſicut prima Sanéctitas à ſe ipſa deviare non.-
poteſt: ergo ſieut per peccatum deviaret à
prima rectitudine, & Sanctitate, ita per men-
dacium deficeret à prima, & indefedtibili
veritate; quorum tamen neutrum ſine blas-
phemia dici poteſt. III. Si DEIs poſſet.
nentiri, non eſſet ſumma veritas; ſicut, ſi
poſſet peccare, non eſſe ſumma Sanctitas;
major enim foret illa veritas, & Sandtitas,
quæ nullatenus à vero, & honeſto deviare
poſſet: atqui blasphemum eſt dicere, DEum
non habere talem veritatem, quâ major ne-
quit intelligi; ſicut blasphemum eſt dicere,
DELIIM non habere talem Sanéctitatem, quâ
major intelligi nequit: ergo ſicut non ſine
grandi blasphemia DEIS diceretur non-
ſuma Sancéctitas, ita pariter non ſine blasphe-
mia dicitur, DEIIM mentiri poſſe. IV. Ve-
raci·

DE
ctus D
Cterimp
ſtumn: n
Mrhari al
irpriyen
1b aloo he
ergo pon
DMkllake
Dhltümn
on coot
U on
enn volo⸗
limer na
ſnulns
Scren
Ur digei
Mhem T0
erd pige
ſelo re
Uinine,
Robel!
ſollt men
Dls ſon
1 llum
Eignl
Mis
gaoe
fere ce
Der
ed Pera
lih eat

.1. An DEIIS non poſſi Revelare Falſum? 5§523

DON racitas DEl in dicendo eſt perfedtio ſimpli-
umen citer ſimplex, ſeu melior, quàam ejus oppo-
erteg ſitum: atqui repugnat ſimpliciter, DEIIM
i ne privari aliqua perfectione ſimpliciter ſimpli-
theen ci; privaret enim ſeipium, vel privaretur
ſuchat ab alio hac perfectione, ſi mentiri poſſet:
Num ergo non poteſt mentiri. V. Si dicitur-,
eitem DECIM poſſe mentiri, ſeu revelare falſum,
nis rean multùm nutaret fides Catholica; cùm enim
pOmms non conſtaret ſe in modernis revelationi-
KumA bus non fuiſſe ulum abſolutâ ſud (ut qui-
nelittin dam voluerunt) mentiendi potentiàâ, con-
Netzeh ſtanter maneret locus dubitandi, an non for-
deem ſan uſus fit hac in revelandéò potentià; cum
mde aliqua revelata primo intuitu non ſint ma-
iuen gn dignitatis, v. g. Saulem quæſiiſſe alnas:
n Ccanem Tobiæ moviſſe caudam &c. aliqua-
zumi“ verò videantur lumini naturali repugnare
Nloſe. (eſto reipſa non repugnent) v. g. de 888.
to; 1 Trinitate, Incarnatione &c.
m Sn Prob. III. Specialiter, quòd DEIUIS nequey60
Sorm poſſit mentiri per alium ſuo nomine. I. Si
netot DElIs poteſt mentiri per alium, tunc debe-
Gceslꝑ ret illum ad hoc juſſu, vel ſuaiu inducere, ut
umr ſic agat Ipſius internuntium: atqui taliter-
Wmelk DEIIS adhuc cenſetur moraliter mentiri;
Altun quia quod quis per alium facit, per ſeipſum

leu mt facere cenſetur: priuùs autem jam oſtendi-
e mus, DEIIM non poſſe mentiri per ſe: ergo
eg nec per alium. II. Si DElISs alicui manda-
ret, aut ſuaderet, ut mentiretur, DEUS eſſet

6 J verè

401,
io IX. g. Z.
Kindtio I. Quaſtio IA. ſo admit. imſzen
124 Diſt tr: eccati: atgqun D.. ſus per Dels Pke
veré auctor Ulius be illud. IH. I dchquis lees, ſi
ti nequit: Saei ing le haber, guda his „rcbe
accidens, & . ſcriptô, nutu; o en per (nr Dl
loquartur, rereſctee erg uèdgais uße, l
ſignis utitur, Hõ ſe habet, ꝗ emplis; Mmuz⸗
accidens, & mar ut conſtat ab ex utis g en
loquatur per iane dicitur Kiſſe loc IV. (io i⸗
nam DEIIS Angelum loqueba ſſet, fir- ziii ſrin
Moyſi, etſi per er alios mentiri databin un ta⸗
Si DEUS ſlen planè anceps, Ae no⸗ Rcbodb
mitas fidei no enim frequenter : ut ſigni-. (nſicsdl
da foret; cum er Prophetas ſuos: minu, dex mun hi
bis locutus ſit drbe; Porur: eh Prophe-
ficant meli vert eſt ſermo Demini a
Prophetam .

nulnnit,
non nct.
er dubitare poſſemus, an ifr
tam &c. ſerpd fuiſſet mentitus. bi 12. 7.24. ihehnt
per iſtos obi auctoritate Sac. Jo
61 Obſic. L e
561

. li ter- ſochrit
X. t con Principum popu 6 uch
habetur: Qui retez⸗ errarée sos 1. eihr⸗ae⸗ B
ræ, & decipit eos dicit Dominus: betam il- li tin
ebrios. Exech. 14. Domiinuss decepi e Domine,
cum ere 2 v . Seduxiſti m
lum. Jeremiæ 20.

1k igtenti
e dedit er he
ina Spiri
Dominus

imediatè præ- d te
um. Imdò v. 22. nran ber⸗
rum. —. *
pheraren Darniaus dixiſſe ab
mittitur

Alig ded
ita; & tamen Khmund
ta; & L
prævalebis: egredere, & f Dils poteſt nrlktut
ee hre. illo bello: d Reſp. Om- tanene
Occiſus e faifunm ſeu mentir ur loca fore⸗ Nerlar te
aee ſum alia S. Scripturæ lc
nia hæc

In⸗

6.,.
Uhocudn
Prorigk
gohan
guienin
deben
toh
beren
gige ſon
Patun
ipolel
A nute
er Delhr⸗
Gr irl
7 Dinſtuß
iriaA
nod nn

obilnt
rzſe,
. it
8: Me
rmu
lne
. Hd
mriunh

An DElIIS non poſſit Revelare Falſum? 52 5

intelligenda in ſenſu permiſſivo, quatenus
DEUS præcisè permittit deceptiones, & fal-
ſitates, ſicut permittit alia mala; non rarò
namque per Hebraismum in S. Scriptura di-
citur DEiIs aliquid facere, vel præcipere,
ut fiat, quod præcisè permittit, præſertim.
data ad hoc aliqua occaſione. En exemplis
res eſt clarior. Marci 10. Cùm Phariſæi
Chriſto dixiſſent: Moyſes permiſit libellum re-
pudii ſeribers; Chriſtus reſpondit: Ad auri-
tiam cerdis veſtri ſeripfit vobis praceptum iſtuad.
En quod Pharilæi hic dicant permiſſionem,
Chriſtus dicit præceptum. Matth. 19. poſt-
quam Pharilæi dixifſent: Quid ergo Moyſes
mandavit, dari libehum repudii? Chriſtus re-
ſpondit: Qsoniam Moyſes ad duritiam cordis
veſtri permiſit vobis dimittere axores veſtras.
Ubi à contrario Phariſæi mandatum dicunt,
quod Chriſtus permiſſionem vocat. Pariter
2. KReg. I6. dicit David, DEIIM præcepiſſe
Semei, ut Davidi malediceret; cùm tamen
DEUsS tantùm permiſerit maledictionem-
ex intentione puniendi peccatum Davidis,
qui per hoc DEO dedit occaſionem hujus
permiſſionis. Iun quo ſenlu intelligenda ſunt
adducti textus. Locus autem ſeremiæ in-
telligi debet, quòd DEUS Ulum, detrectan-
tem munus Prophetæ, ad id induxerit, pro-
mittens eum fore columnam ferream; cùm
tamen poſtea præter jeremiæ ſpem ei eve-
nerint carceres, & aliæ periecutiones, in-
qui-

564

526 Diftinctio III. Quaſtio X. F. I.
quibus ſemet columnam ferream compro-
bare potuit.

562 Dides. DEIS revelavit mortem Ezechiæ,

ſubverſioné Ninive &c. & tamen nec mors,
nec iubverſo ſubſecuta eſt: ergo DElIS adu
revelavit fallum, & per conſequens adhuc
poteſt. Reſp. Hanc revelationem tantum
tniſſe comminatoriam & conditionatam.

53 Obſic. II. Multi in Sac. Scriptura ex in-

ſtinctu DEI dixerunt mendacis: ergo DBus
ſaltem per alios poteſt mentiri. Ant. prob.
Geneſ. 20. Abraham mandavit uxori ſuæ
Saræ: Dic, qubd ſoror mea ſis: atqui Sara fuit
uxor Abrahæ, & non ſoror: ergo &c. Ge-
neſ. 22. Abraham aſcenſurus monctem, ut-
immolaret flium ſuum Iſaac, dixit ſervis
ſuis: Exſpebtate bie cum aſino, ego & puer illue
usque properantes, poſtquam adoraverimus, te-
vertemur ad vos; cùm tamen non cogitarit
de reditu cum puero Iſaac. Geneſ. 27. Dixit
Jacob Patri ſuo lſaac: Ego ſam primogenitus
zun: Eſan: atqui hoc fuit falſum: ergo &e.
Reſp. neg. ant.
In particulari autem Reſp. ad I. cum 8.
Aug. lib. de mend. cap. I. Abraham veritatens
voluit celari, & non mendacium dici. Unde iple
Abraham eodem cap. v. 12. dixit: Alids a
zem &; verb ſoror mea eſt, Filia Patris mei, & nen
Filia Matris meæ. Ubi eſt obſervandum con-
tra Cajetanum, quòd revera Sara non fuerit

ſoror Abrahæ ex parte Patris, led uòs il⸗
am

mle vo
eY Katre
Uenat po
d Galio
N recept
ſerit Uer

un goö

uTUre
ti crant
(lereli
Een er Al⸗
e eieren
ilten & ve
uß uſlet
honclin
Unhmile
Reſ
(uhnmi
lin boetn
Menin,
Kium re
R omiſh
ver tertar
lealns
len ſum 4
ſhare ht
lhnn
ei tr
lmon eni
ni

61 An DEIIS neon poſſit Revelare Falſum? 527

um cng lam ſic vocArit, quia Sara fuit Abrahæ neptis
ex fratre in linea paterna, qui modus lo-
tenkud quendi non tantùm ex teſtimonio aliorum
engeem apud Gallos, & Belgas, ſed & apud Germa-
olnt nos receptus eſt. Quòd autem Sara non.
ten d fuerit vera ſoror Abrahæ, evincitur ex eo,
Dnem imm tum quòd Sara Geneſ. II. v. 3 I. vocetur nu-
Goom rus Thare, qui fuit Pater Abrahæ; tum quia
enmd licita erant tunc conjugia in ſecundo gradu
n collateralium, non verò in primo, ne qui-
zg dem ex alia parente. Eſt ergo particuls-
Gt umt vere referenda ad priora, ut ſenſus ſit; alias
autem & verè dixi, non autem ad Xu ſoror,
mhekt: quaſi fuiſſet vera Abrahæ ſoror. Ita etiam
mmen reſpondi in Tract. de DEO Uno num. 130. ubi
,n plura ſimilia apparenter falla reconciliavi.
ee Reſp. ad II. ex eodem S. Auguſt. Quòôdy65
Abraham illa verba, ege, & paer revertemur

qni u

4
c ad vos, locutus ſit ſpiritu Prophetico; ſpera-
*“ bat enim, filium ſuum poſt immolationem
eß ad vitam revocandum, ut impleretur Divi-
eleht na promiſſio de multiplicando ſemine ſuo
um: ſuper terram ex Iſaac, prout etiam indicat
l* §8. Paulus Hebr. 11. Fide ebtulit Abraham Fi-
,4 lium ſuum Iſaac arbitrans, quod & à mortuis re-
ue ſuſcitare potens eſt illum.
iu⸗ 9 Reſp. ad III. Quèd Jacob non ſit menti y66
, tus, ſed tropologicè locutus; dixit enim ſe

iri primogenitum non ſecundùm ordinem na-
tnun,in ſcendi, & perſonam, aut ſubſtantiam, ſed ſe-
nn eundum jus, & dignitatem ad primogenitu-
,lehe, ram,

528 Diſtinkio III. Quaſtio IX. g. I.
rarn, quæ ei duplici titulo debebarur, ſcilicet
ex ipio ure Div. & Decreto DEl (dqui uti-
que jus unius poteſt transferre in alium-)
dum revelavit: Major ſerviet minori; & ex
Jure humanò quia per verum juratum con-
tractam venditionis primogenituram pre-
tiò levis juſculi emit ab Elau. Geneſ2 . v. 33.
Sic etiam Chriſtus Mattb. 14. dixit: Zaannem
Baptiſtam eße Eliam: & Paulus ad Koman. 9.
Gentes ad fidem converſas vocat ſemen-
Abrahæ; & non omnes, qui ex Iiraël ſunt,
dicit IGraélitas, quia ſcilicet nan omnes ſin-
cerum ſraëlitarum ſpiritum habebant.

567 Objic. III. ex Ratione. Quòd DEIIS per

ſe, vel per alium mentiri non poſſit, alia-
non poteſt aſſignari ratio, quam quòd à

mendacio non ſit ſeparabilis malitia: atqui
hæc ab illo ſeparabilis eſt: ergo &c. Min.

prob. tota malitia mendacii ta eſt in inæ-
qualitate, ſeu diſcordantia linguæ à corde:
atqui hæc dilcordantiæ malitia per DEUM.
utique ſeparari poôteſt à mendacio; quia ob-
ligatio ſervandi æqualitatem cum proximo
in bonis vitæ excedit hanc, & tamen per-
DEIIM ſublata fuit, quando DEIIS manda-
vit Abrahæ Occiſionem Filii ſui Iſaac: er-
gèò &c. Relp. I. neg. Maj. ſicut enim Dus
non ideò immurabilis eſt, quia à mutabilita-⸗
te non eſt ſeparabilis malitia: non ideò mo-
ri non poteſi DEUS, quia mors peccamino-
ſa eſt; ſed quia mutabilitas Ejus infinitæ ber.
fe-

D.

Aooni,
gunt ia
er ſe
mtdm e
ut cum
veritate
Dell in
Prramino
i i et
Gos Dell
1 ung
Utſtis en
Uts, leut
Cnlis ater
Np nin .
Uecvaltas
ntecuni
lrſß hine
Peteythal
ſotollicor
d inegn
r ina
oote

blennin

MWhchciu
bel Ang

1

bmun ole

e (die
e in aln.
ninotiz
uralumnte
nitoram
erſ 15 4
xlt: un
4d Lna
ocat ent
„ INuäle
Onnhet
bebal.
Deg
hoſtt 4
nan gl
naliraar
D
Hta in
e9 in
aer N
Gul n
, tumtnſ,
Elne
ſvi tn
t cnnd

An DElIIS aon poſſit Revelare Falſum? 529
fectioni, & mortalitas vitæ eſſentiali repu-
gnat: ita æquè repugnat DEO mendacium,
ſive per ſe, ſive per alium ſuo nomine, non
tantùm quia peccaminoſum eſt, ſed quia pu-
gnat cum ſumma & infinita ejus in revelan-
do veritate. Sicut ergo ratio à priori, quèòd
DElIS in ſe communicandé non poſſit eſſe
peccaminoſus, non eſt alia, quàm quia DEus
eſt; ita etiam non eſt alia à priori ratio,
quèòd DEIIS in revelandò neceſſariò ſit ve-
rax, quàm quia DEUs eſt, & ejus ſumma ve-
racitas æ&qquè eſt regula omnis alterius veri-
tatis, ſicut ejus bonitas eſt prima regula-
omnis alterius bonitatis. Reſp. II. etiam
neg. min, cum inlerta paritate; cùm enim
inæqualitas, quæ eſt in mendacio, ſit ipſa
cordis duplicitas, quæ eſt tota malitia men-
dacii; hinc ſicut per nullam circumſtantiam
præcepti, aut diſpenſationis poteſt à menda-
cio tolli cordis duplicitas, ita nec malitia. At
verò inæqualitas in homicidio non eſt ipſa
vitæ privatio, ſed læſio Juris Divini, quod à
DEO poteſt tolli, & ita malitia ab homici-
dio ſeparari. Scio quidem, velle aliquos,
inter quos eſt ipſe Boſco diſp. 4. ſect. 2. conc. 3.
mendacium eſſe diſpenſabile, ita ut ab homi-
ne, vel Angelo ſine peccato fieri poſſit; hane
autem diſpenſabilitatem negant communi-
ter alii, & ipſe Scotus 3. diſt. 38. quaſt. anic.
Verùm ſive mendacium, ablolutè loquen-
dò, poſſit fieri ſinè pecesz0, ſive non, re-
pu-

pr30 Diſtinctio III. Quaſtio II. F. I.

D-
pugnabit tamen ſemper DEO propter infi 6r ⸗
nitam eſus in revelando veracitatem. kaſß
568 Obſic. IV. Poteſt contingere caſus, quòd abom

quis invincibiliter putet, ſe eſſe obligatum bl.
ad mendacium, v. g. ad ſalvandam vitam en
parentis: atqui hæc obligatio oriretur ex
Præcepto Divino: ergo &c. rclar
Reſp. diſt. min. Oriretur ex Præcepto Di- Nen:
vino dire d& mendaecium præcipiente, neg. lionebh
min. directè præcipiente, ne quis agat con- miſah
tra dictamen conſcientiæ, conc. min. & neg. wuse.
conſeq. Itaque obligatio in hoc caſu men- ne n
tiendi oriretur ex Coſcientia invincibiliter n En
erronea, & non ex Præcepto Divino, de 6 ſch
quo tantùm eſt Controverſia, & non de? an
ignorantia. An ſcilicet mendacium poſſit enr
licitè fieri propter Præceptum DEI, non- j ic
autem propter ignorantiam. i

Procncerer
Entia orire

§. II. ach
ldid meter
An DEII§ Se ſolo poſſit Producere habi. Er e
ium, vel Allum erroneum in Intellekkta ltz tel
creato? e

ſel
69 T principalis tandem difficultas reſol. entil
*U vatur, etiam hæc priùs reiolvi debet-. a noe
Itaque aritti
Dico. DElIs Se ſolo poteſt producere I. nd
Habitum, & 2. Actum erroneum in intel- UWwenli
lectu creato. Herincx diſput. 3. quaſt. I. & 2.
Bolco diſput. 4. ſeét. 2. Cons. I. & 6. ea

A DEUS Se ſolo poſſit prodagere &. 531
rnedt diſt. I. quæſt. §. & 6. ac Scotiſtæ communi-
ten. rer cum Vasquez, Lugo, Ripalda & aliis con-
ceſlgl tra Thomiſtas.
een Prob. I. de habitu. Si DElIS non poſſet570
m ir producere talem habitum, tunc hæc impo-
Orktent tentia oriretur vel ex imperfectione Phyſi-
ca, vel morali talis habitûs: atqui ex neutra
Nreil oriretur: ergo. min. probat. non ex imper-
Hente, fectione Phyica; DEIIS quippè ſe ſolo po-
uselt reſt alia Phyſicè, & Entitativè imperfecta-
min u producere, ut cæcos, claudos, ignorantes,
oeciis amentes, monſtroſos &c. quæ tamen omnia
micte (ſicut & iſte habitus) in genere entis ſunt
Dummt perfecta, & effectus poſitivus DEl, qui cun-
„Amt Cta, quæ operatur, videt ſuò modé eſſe bo-
cune na. Nec ex imperfectione morali; talis
nDIn enim habitus poſſet conducere ad vitam-
æzternam, nam qui invincibiliter crederet,
hoc eſſe neceſſarium ad vitam æternam, ſinè
dubio mereretur ilam, ſi in ſtatu gratiæ pe-
rageret tale opus, eſto reipſa neceſſarium.
non ſit; talis enim perageret hoc opus ex
deſiderio placendi DEO, & illius voluntatem
obedientialiter implendi: ergo habitus erro-
Guls neus ad hoc opus bonum inclinans condu-
oliitit ceret ad vitam æternam, & per conſequens
ex neutro capite eſt in DEO impotentia-
rods“ Producendi talem habitum.
um nn Prob. II. DEUs ſe ſolo poteſt producere57r
ucfl alias diſpoſitiones, vel concauſas, ex quibus
66 oriri poteſt (imò non rarò acu oritur) er-
LI 2 ror

1

. Aucen D
lyralin

532 Diſtinctio II. Qusſtio IX. f. II. 4
ror indirectus: ergo etiam poteſt produ- ſenltioun
cere talem habitum; quænam enim diſpa- ie leer
ritas? Ant. probat. à ſolo DEO poni poteſt it vatiss
inepta applicatio objecti ſenſbilis, indiſpoſi- centes
tio organi, non ſatis accurata ſpecies ſenſi- Onnis dat
bilis objedi abſentis, & plura alia, ex quibus ſeh otis
orietur imperfecta ſpecies intelligtbilis, & Ad mejot
ipſa falſa intellectio ſine imperfectione mo- l, Etri
rali: ergo à DEO etiam poni poteſt habi- W.
tus erroneus. Conlſeq. prob. Excitatio ſpe- In teti
cierum magis determinat intellectum quàm Coof h
aliquis habitus; illa namque neceſſariò de- lints ine
terminat intellectum, ſi etiam non adeſſet imtn ter
habitus; hic verò ſine illa determinare ne- Cun ſobor
quit: pariter ipſe etiam intellectus ad erro- soelte
rem concurrit ùt cauſa magis principalis, & Uhten
tamen bic à ſolo DEO producitur: ergo à Qumm:
DEO etiam produci poteſt habitus erro- mpete
neus; cùm hic poſſit corrigi ab intelledu, lonſiute
& non tam propinguè, ſicut ſpecies, incli- Rrohib
net in errorem, ſed tantùm in actu primo. ketgol
572 Prob. III. DElIs Se ſolo poteſt producereé Mineli⸗
habitum vitioſum in voluntate: ergo & er. Mium
roneum in intellectu. Ant. prob. Si DEUIs (nnk
non poſſet infundere talem habitum vitio⸗ nedtte
ſum, hoc foret, vel quia DElIsS taliter incli- Winefe
naret ad peccatum, vel quia DEIISs dicere- M
tur cauſa moralis, & auétor peccati: atqui meitom
neutrum ſubſiſtit: ergo &c. Non primumꝭ; Unen
quia ſicut modò non dicitur DElIs inclina- Metum

re ad peccatum, licèt dederit appetitum-
ſen-

f.1 An DEIIS Se ſolo poſſit producers &. 533
el en ſenſitivum inclinantem in bonum delecta-
enin h bile; licèt inſuper per cauſas naturales exci-
porim tet varias tentationes, & concupiſcentias
S,ndt allicientes ad peccatum; DEls enim hæc
Hecsei Omnia dat non ex animo, ut peccatum fiat,
lyer led potiùs ut vincamus in tentatione, & ut,
is quò major eſt pugna, eò Glorioſior ſit victo-
fedonn Fia, & triumphus; ita propter talem habi-
doelu tum dici poteſt inclinare ad peccatum; cùm
ceit illum det propter alium finem. .
eunce Conf hoc membrũ I. Licèt appetitus ſen 573
ſitivus inclinet ad bonum delectabile, non

66
eli tamen tendit in illud, ùt prohibitum niſi
erniede Cum ſubordinatione ad voluntatem, in cu-
usde Jus poteſtate eſt, ipſius actum compeſcere,
dre aut laltem non velle objectum ab ipſo deſi-
ung deratum: atqui etiam habitus vitiofus v. g.
habituiei intemperantiæ tendit in objectum bonum-
ons bonitate delectabili, & non tendit in illud
ce u prohibitum, niſi dependenter à volunta-
Gur⸗ te: ergo ſicut propter appetitum ſenſitivum
s non inclinat ad peccatum, ita nec propter
ee, habitum vitioſlum.

o⸗ Conf. II. Habitus erroneus per ſe poſſet
o. concurrere ad majus meritum: ergo per ſe
un non inclinat DElls ad peccatum vi talis ha-
D bitůs. Ant. prob. difficultas operis auget
öe meritum: ſed talis habitus redderet actum

D bonum difficiliorem: ergo peſſet augere-
meritum; præſertim cum DElIs ad talem
El 1 1I 3 ha-

ei⸗
Me⸗

774

7534 Diſtinktio III. Qusſtio IX. G. II.
habitum ſimul adderet vires libero arbitrio,
quibũs reſiſteret habitui.
Alterum membrum ſic oſtendo. Impri-
mis juxtà mox diécta DEIIs ne quidem in-
clinaret ad peccatum vi iſtius habits erro-
nei: ergo non eſt cauſa moralis, vel Auctor
peccati. II. DEIIS præcisé permiſſivè
ſe haberet ad peccatum fors ex iſto habi-
tu oriturum, ſicut ſe permiſſivè habet ad
alia peccata orta, vel oritura ex intellectu,
appetitu ſenſitivo, ſpeciebus, organi indiſpo-
ſitione, potentiæ, vel objecti inepta applica-
tione: atqui, ſi ex his à DEO caulatis oritur
peccatum, DElIs non dicitur Auctor, vel
cauſa moralis peccati: ergo &c. III. Ad
rationem cauſæ moralis alicujus peccati, ut
ſit ei verè imputabile, debet talis cauſa vel
intendere peccatum, vel ſi non intendat, de-
bet ſe ita gerere circa illud, prout ipſi præ-
cipitur, ut ſe ſic, vel aliter gerat: at qui
DEIIS per talem habitum certè non inten-
deret peccatum, ſed potiùs bonum, & reſi-
ſtentiam, nec etiam habet ullum præceptum,
ne ſe ita gerat erga creaturam, vel ut illius
peccatum impediat, prout tamen debet ho-
mo juxtà illud Eccleſiaſtici 17. v. 12. Manda-
vii anicuique de proxime ſao: ergo ſi fors ſe-
queretur peccatum, DElIS non eſtſet illius

Audctor, vel cauſa moralis. Differentia-

prein inter habitum vitioſum, & erroneum
eſt hæc, quòd DElIs per habitum vitioſum
. non

D.

lon poſſi
Uton ver
orem ohn
peccam

Aum mor
ob.IV
le habiton
Cum erge
Mon mioue
mnorem, 9
linte incl
ſenatone,
ſenare had
Reß A
Ntom elle
lanrem
gnat, no
Cnnlervute
lcio⸗ er
1e herialis
Ltonunir
nnc,
Mob. I.
Uobebiles
Phortion
non
gſeſenti
Ues,
Prbig
Riret
prorſe

ſell An DEIIS Se ſolo poſſit producere G. 535
dabm non poſſit intendere vitium ipſum, per ha-
bitum verò erroneum poſſit intendere er-
wdo in rorem phyſicum; error enim non ſemper
gitm eſt peccaminoſus, nec major imperfectio,
ubitsoean guam mors, cæcitas, & ſimilia.
8,velau Prob. IV. Poteſt DEUS Se ſolo conſerva- 775
6 hernii re habitum erroneum ab homine produ-
Ar“ CStum: ergo ctiam producere. Conſ. prob.
t khmt Non minus conſervatlo habitús inclinat in
Aines errorem, quàm productio: ergo ſi non ob-
ſtante inclinatione, quæ ſequitur ex con-
detnuhl ſervatione, DEUS nihilominus poteſt con-
ss ſervare habitum, poterit etiam producere.
Abdoh Reſp. AA. DEIUIM producendéô talem ha-
bitum eſſe cauſam particularem, conſervan-
dé autem univerſalem; prius juxtà ipſos re-
pugnat, non tamen poſterius. Contra eſt.
Conſervatio idem eſt ac continuata rei pro-

rgani le

. I
6 hebeni
als cali

lotentnd
Keir ductio: ergo, & præcipuè talis, particularis,
gerati ac ſpecialis conſervatio arguit particularem,
Oumu & non univerſalem modum caulandi, & con-
wunt ſervandi.
ree Prob. I. De ActuErroneo. Cognitlones576
,eluß probabiles, quæ certè ſunt plurimæ, ſatis
„ℳt broportionantur hominibus in hoc ſtatu; &
ed 1s licèt non ſint tam perfectæ, quàm cognitio-
ii nes ſcientificæ, & certæ, tamen ſunt perfe-

lahi ctiores, quàm ignorantiæ, aut cognitiones
W improbabiles, & falſæ: ergo DEls per ſe,
N & directè poteſt illas cauſare in homine: at-
Knn qui prorſus certum eſt, inter cognitiones
in LI 4 pro-

9

536 Diſtinktio III. Quaſtio X. g. II.
probabiles eſſe aliquas falſas; nam duæ con-
tradictoriæ (v. g. hodie eſt ſervandum jeju-
nium: hodie non eſt ſervandum jejunium)
poſſunt ſimul eſſe probabiles, quarum ta-
men una neceſſariò eſt falſa: ergo DEIIS
poteſt ſe ſolo producere actum erroneum
in intelle du creato.
577 Prob. II. Tunc DEIIS cauſat verè & pro-
priè errorem, quando hominem per cauſas
naturales ſecundas, & neceſſarias decipit;
qui enim cauſat id, ex quo neceſſariò ſequi.-
tur aliquis effectus (ùt rectè arguit Lugo)
dicitur propriè cauſare errorem in homine:
atqui DEs poteſt objicere homini ſubſtan-
tiam ligni, aut lapidis cum talibus acciden-
tibus, ut verè jadicaret lignum iſtud, vel la-
pidem, eſſe hominem: ergo DEIUS poteſt Se
ſolo in intellectu creato producere actum-
erroneum; cùͤm ad ſummum tantùm ellet
malum pœnæ, & non culpæ.

578 Copnf. I. Talis error poſſet conducere ad

vitam æternam, ſi quis v. g. erroneè judica-
ret, hodie eſſe diem feſtum, & hoc ipſum
perſuadeat alteri, ut ſecum Miſſam audiat,
ad quem actum perſuadendi, & ſacrum au-
diendi DEUIS ſpecialiter movet; cum ſit-
meritorius. Pariter ſi quis erroneè judi-
cet, hunc eſſe pauperem, & ex tali errore
det illi eleemoſynam, ac ſimiliter alteri, ut
det, perſuadet, qui planè ſunt actus Charita-
tis erga proximum; ſuntque meritorii, eſto
non

41

worluerit
oellpro
Eu reate
er mer
lod haber
Noralss ek
Nlcet
ultig mo
len erron
um etin
, win
iDels
1o mir.
ſehollam
ftodenter
lum; in h
let aceſcen
lucerent
blkanti
Neum: ege
Hoobellt
tur ot
timidatur
tllninrel
n o.
Utſo inA
ſteſam
D Corda,
ſnn, K
unlum .

(ſ.l. ABs DElIIS Se ſolo peſſit producere &c. 537
umdun non fuerit verè pauper: ergo DElIIs Se folo
undnt poteſt producere talem errorem in intelle-
mſem Stu creato; iſte error enim moveret ad
Jutumm opera meritoria, quæ quis ſinè iſto errore-
egoll non haberet. Conpf. II. Naulla eſt malitia
m eroan moralis efficere ſpeculum, in quo res aliter
relucet, quàm eſt in ſe: ergo etiam nulla eſt
twerltn malitia moralis producere in alio cognitio-
emperan nem erroneam, in qua res aliter relucet,
Uris quam eſt in ſe. Conf. III. Error nihil aliud
elatde eſt, quàm judicium diſconveniens objecto:
Arguſlu ſed DEUS poteſt cauſare tale judicium: er-
nfohmm g0 min. prob. ſi aliquis Sacerdos conſecrâl-
minh ſet hoſtiam in loco indecenti, ita ut nullus
lbu prudenter poſſit credere, hic eſſe Sacramen-
tum; in hoc caſu DElIs ſe ſolo conſerva-
N ret accidentia panis: atqui illa accidentia
ceehn inducerent videntem ſpecies, quòd hic ſit
Summd ſubſtantia panis, quod tamen eſſet erro-
neum: ergo.
cobanent Prob. III. DEUS ex intentione, ut altery/79
nopetſin tallatur poteſt cauſare id, per quod alter de-
Aheß terminatur ad actum erroneum: ergo po-

Eim teſt in intelle tu creato producere errorem.
ghmm Ant. prob. DEIIS cauſat & illuminat Miſſio-
et; c narios in Anglia, aliisque hæreticorum, aut
3 vid

infidelium locis, ut incedant in veſte ſæcula-

ee
erne ri, coma, gladio: DEls fecit per ſe, ut Ra-
rei phaël Arch-Angelus appareat in forma hu-
ule mana, & à Parentibus Tobiæ conducatur in
4 ,

famulum: Chriſtus Luc. 24. finit ſe longius

„ ,
torhe⸗
ktlanſi 5 we;

538 Difinttio III. Qusſtio IX. g. II.
ires atqui in his omnibus Angli habent ju-
dicium erroneum, dum illos Miſſionarios
judicant Sæculares negotiatores, aut alios
Dominos, qui peregrinas orbis partes vilſi-
tare velint: Pariter Parentes Tobiæ, & ipſe
Tobias, habuerunt actum erroneum, dum.
judicàârunt, illum itineris ſocium eſſe fide-
lem hominem, & Tobiæ Moderatorem. De-
nique cur ergo Chriſtus finxit Se longiùs ire?
niſi ut illi duo Apoſtoli putarent, ipſum verè
eſſe peregrinum, prout etiam coram illis ap-
paruit.
580 Prob. IV. DEIIS non magis eſt prima-
veritas, quàm eſt prima vita, & non magis
repugnat primæ veritati falſitas, vel error,
quàm primæ vitæ mors: atqui DElIs po-
teſt eſſe cauſa mortis per ſe: ergo & erro-
ris. Nam infinita DEl Veritas ſalvatur per
hoc, quèd nulla veritas objectiva DEIIM
latere poſſit, & quòèòd non poſſit decipere
ſignificandòô, ſe ſentire, aliquid aliter ſe ha-
bere, quàm re ipſa ſentit. Sicut ergo per-
mortem, aut ignorantiam noſtram DElISs
non moritur, nec ignorat, ita nec per erro-
rem noſtrum errat. In quo etiam apparet
differentia erroris à peccato; nam ſi DElISs
vellet, vel cauſaret peccatum, malè ageret;
amor nâmque malitiæ reddit ipſum volen-
tem formaliter malum. Econtraà qui cau-
ſat errorem, per hoc ſolùm non errat, nec
amor erroris reddit volentem errantem; ut
Ccon-

D

nlat in
tsd in
ſel errore
(ook.1.
ii calorfri,
Ueko tantl
kone repoe
glo el alde
Aibos ioſu
Nto, laltemn
moppon
Dino, dor
ninclio⸗
Hutem: ſe
it ignis
Mr ineni
d: eigo
Ututen in
Uon verdin
Obji.1.
Ainten n
Aonec erre
en. helt
lllber 0,
Ncat: er
dere ell
Usin ali
ee,
Cillanc
inem,
Uetr it

An DEIIS Se ſolo poſſit prodacere & . 539
Ihbe conſtat in perito artis Magiſfro, qui initiò
AMIlcno ſtudiosè inſtruit diſcipulum erroneè, ut po-
s, MH ſteà errores capiat, & veritatem ſectetur.
n Conf. I. Sicut albedo opponitur nigredi-581
lobeds ni, calor frigori, ita error veritati: atqui al-
neun bedo tantùm opponitur nigredini oppoſi-
umelhh tione repugnantiæ in eodemn ſubjecto, in.
Noten quo eſt albedo, circa alia verò ſubjecta, in
elongiet quibus ipſa non eſt, etiam non eſt iſta oppo-
tihnn Kitio, ſaltem proximè: ergo etiam error tan-
orime tum opponitur Divinæ veritati in intellectu
Divino, non autem creato. Conl. II. Sicut
sel in aqua inclinat in frigus, ita intellectus in ve-
gomm ritatem: ſed aqua ſolùm inclinat in frigus
6, Wan (aut ignis in calorem &c.) in ſubjecto, cui
Dlss aqua inexiſtit, non in ſubjectis à ſe diſtanti-
erg ben bus: ergo veritas DEl formaliter petit ve-
slalvauun ritatem in intellectu Divino, cui inexiſtite,
diel non verò in intellectu creato.
oltin Objic. I. DEIIS ob luam Summam San-582
ltete Ctitatem non poteſt eſſe Auctor peccati: er-
go nec erroris ob ſuam ſummam veracita-

nt ergo e
nen tem. Reſp. neg. conſed. diſparitas eſt; quia
dee eren quilibet operandò, vel caulandé peccatum
temm peccat: ergo etiam DEIUIS, quod tamen-
nm0 dicere eſt blasphemum. Econtrà poteſt
wele gae quis in alio velle, & cauſare errorem abs-⸗
n ſc que eo, quèd erret. Sicut proin DEIIS
uicr cauſandé in alio mortem, dementiam, ægri-
ec tudinem, nec mori, nec inſanire, infirmarive

nen dicitur, ita nec errare, ſi in alio cauſet erro-
Krmd⸗ rem.

54% Diſtinctio III. Qucſtio M. H. II.
rem. Inſuper ex tali paritate ſequitur, quòd
ſicut DElIs tantùm poteſt eſſe cauſa umver-
Jalis permiſſiva peccati; ita etiam tantùm poſ.
ſit eſſe cauſa aniverſalis permiſſiva erroris, cæ-
citatis, mortis, amentiæ &c.
58 3 Dices. Qui ſe ipſum voluntariè macu-
laret aliquo errore peccaret; quia ſibi ipſi
interret quoddam damnum: ergo etiam-
DEUS peccaret; cùm idem damnum infer-
ret. Reſp. I. retorquendé argumentum.:
qui ſe ipſum necaret, ad dementiam, aut
ægritudinem redigeret, peccaret: ergo
etiam DEUS hæc nobis imittendéô. Reſp. II.
neg. conſeq. & paritatem diſparitas eſt; quia
nullus habet juſtam cauſam ſe voluntariè
aliquo errore maculandi (aut etiam in cer-
tis ciréumſtantiis proximum) econtrà DEus
poteſt habere juſtam cauſam pro tali erro-
re, ùt colligitur ex nam. y78. & ſeq. Imd ſi
etiam hæ cauſæ deeſſent, ſufficeret DEO ſu-
premum ſuum dominium in noſtram poten-
tiam intellectivam, ſicut in noſtram vitam.

584 Inſtas. Error opponitur Naturæ Rationa-

li, quà tali: ergo DElS non poteſt illum-
cauſare in hac. Reſp. diſt. antec. phyſicè
conc. moraliter neg. Sicut ergo DElIs po-
teſt in natura rationali cauſare per ſe amen-
tiam, ac totalem deſtructionem permanen-
ter, quidni & errorem transeunter?
Urges. Nemo poteſt cauſare malum uùt-
tale; utpote quod non eſt cauſa motiva: at-

qui

ℳDE.

u error
etiam
1; an etg
le dewent
la, E
los fnes:
Ud eliomn
Ullom Nat
etiam il
Darinone
Ntionals.
el avando
nlres per
g hoſtes
n pol
Replieas
ſre nalon
ſer im
Ulls gon te
1160. Rel
iid wr,
lun demer
nmaſſter
egen
katione
Amilatio
Penc de
Uibos,
Uon elle
Ohleque
Non ob

.l. An DElIIS Se ſolo peſſit produtere &. 541
ſdetue qui error eſt malus Naturæ Rationali quu
cihtep tali, etiam phyſicè ſumptus: ergo. Contra
mtimlng eſt; an ergo non ſentis retorſionem de mor-
ereit te, dementia, ægritudine, quæ utique ſunt
mala, & à DEO non rarò immittuntur ob
untrtu alios fines: ergo & error ſic immitti poteſt
quaſi ob alium finem. Deinde error tantùm eſt
ergo ein malum Naturæ Rationali in qua eſt, non ve-
aumne ro etiam illi, in qua non eſt; ſicut error-
gumemn. Petri non eſt error Pauli, aut totius Naturæ
mentumt Rationalis. Cæterùm ſicut unus homo po-
cret teſt quandoque alium licité decipere, v. g.
cs No milites per varia ſtratagemata decipiunt-
tseld ſuos hoſtes, cur non ex aliis motivis hoc
e um ipſum poſſit DEUIS?
tetenme Replicas. DEUS non poteſt creaturæ in. 58
cottii ferre malum ſub ea ratione, ſub qua forma-
Nro tlen⸗ liter aſſimilatur DEO: ſed creatura ratio-
,/4. N nalis quà talis formaliter aſſimilatur DEO:
etel ergo. Reſp. I. juxta me in Tract. de DEO
olrumne Uno à nam. 323. & communiorem Scotiſta-
Krumm rum Sententiam rationem Intellectivi non eſſe
ture id formaliter communem DEO, & creaturis;
otel R adeôque hæc non aſſimilatur illi formaliter
nec in ratione Iatellectivi. Reſp. II. Si ſit talis
1o aſſimilatio formalis, argumentum retor-
herlu quendéô de amentia, morte, æ gritudine, do-

fer-

nheme loribus. Reſp. III. Hanc aſſimilationem-.
er! non eſſe pertectam, ſed imperfectam, & per
nn conſequens, ſi adſit juſta cauſa, poteſt DEus
nvin non obſtante illa aſſimilatione creaturæ in-
D

542 Diſtinétio IIlI. Ouaſtio IX. H. II.
ferre hoc malum phyſicum. Sicut v. g. non
obſtante aflimilatione Patris & Filii in natu-
ra, poteſt hic illum decipere aliqua æqui-
vocatione, sicque ipſum impedire ab homi-
cidio, vel alio malo morali.

786 Objic. II. Si OEUs tanquam cauſa ſpe-

cialis poſſet intellectui creato infundere er-
rorem, tunc iſte error deberet contineri in
DEO tanquam cauſâ erroris: atqui error

non poteſt contineri in DEO tanquam cau-

ſà erroris: ergo. Min. eſt certa, quia DEus
eſt ſummè verax tam in eſſendo, quàm co-
gnoſcendo:, ac revelandoe. Maj. autem ſic
prob. omnis effectus debet contineri in ſua
cauſa ſpeciali: ergo ſi DElIs eſt cauſa ſpe-

Cialis erroris, hic continebitur ian DEO tan-

quàm illius cauſà.

587 Conf. I. Eſſe per ſe cauſam erroris, nihil

aliud eſt, quàm errorem manare à tali cau-
ſa: atqui repugnat à DEO manare errorem:
ergo. Conf. II. DEls non poteſt alicujus
eſſe cauſa, niſi illud formaliter, vel ſaltem-
eminenter contineat: atqui DElIs nec for-
maliter, nec eminenter continet errorem;
aliàs vel formaliter, vel eminenter eſſet er-
ror: ergo. Conf. III. Nemo dat, quod non

habet: ſed DEUS non habet errorem: er-

go non poteſt illum per ſe dare, vel cauſare.
Conf. IV. Omnis cauſa intendit ſibi aſſimi-

lare effedtum: atqui DElIS effectum erro-

ris non poteſt ſibi aſſimilare, niſi & ipſe ſit
er-

4050.

Auns, au
Inumngus e
llls non
let ideam:
ſeme erge
niatr nat

UIdet ideam.

n erg
Rehh ad
Cnrineri in
ftlalter,
an minori,.
Go ad po⸗
lb e
Ulinet pirr
lo lbjec
Uorem, wt
Ulter ſomn
Genio, &
Ne eſh d!
GutADO
Pinecbin
atermi
tenin ali
Nebal
Cdolta
tümnitne

10 (Oni
humilter,

noe (G

C Aan DEIIS Se ſolo poſſit prodacere &. 54 3
Sereet errans, aut error ſit non error; quorum

Elinu utrumque eſt implicatorium: ergo. Conl. V.
aigun 1 EUs non poteſt cauſare id, cujus non ha-
Arendta bét ideam: ſed erroris DElUIs non habet-
ideam: ergo. min. conſtat; quia quod non
m als imitatur naturam Divinam, illius DEUsS non
iümtae habet ideam: ſed error non imitatur natu-
Keniifi ram Div. ergo. . .
ai Reſp. ad Object. diſt. Maj. error deberet88
udunt Contineri in DEO formaliter, neg. Major.
di virtualiter, conc. Maj. & diſtinctione appli-
e cata minori. Neg. conſ. eadem eſt diſtin-
d n Gio ad probationem Majoris. Sicut ergo
lij uen DEUS ſine præjudicio vitæ, & intelligentis
dnehai⸗ continet virtualiter mortem, aut amentiam
4 ui in alio ſubjecto ſpecialiter cauſandam, ita &
rinihe errorem, ut tamen ipie maneat in ſe, & for=
maliter ſummè verax in eſſendo, cogno-
eni ſcendo, & revelando.
rln Reſp. ad I. Conf. diſt. min. atqui repu-99
narc elte⸗

Lnat à DEO manare errorem ſubjectivè, &
deſiin intrinſecè in ipſo DEO, conc. min. extrinſe-
rerelihe cè, & terminativè, ac in genere cauſæ effi⸗-
ISH Cientis in alio ſubjecto. neg. min. & conſ.
ner ellat⸗ Reſp. ad II. Conf. neg. Maj. Contrarium90
emer e⸗ enim conſtat in amentia, morte, cœcitate,
n,goin infirmitate &c. quæ omnia nec formaliter.,
ertoren/ nec eminenter, ſed tantàùm virtualiter in..
,Teloiſt DEO continentur, alias DEUS deberet vel
ſt bit formaliter, vel eminenter dici amentia-,
fellunen mors, Cœcitas, infirmitas, quæ planè ſunt
niaßh fal-

544 Diſtinio III. Qusſtio IX. H. II.
falſa. Sic etiam in Divinis Pater continet im biGen
Filium, & uterque Spiritum S. virtualiter- ao; g
tantùùm, non autem formaliter, aut eminen- aai nor
ter; aliàas enim Pater foret formaliter, aut (acgeatur
eminenter Filius, & uterque Spiritus S. quod iu.
non admittitur. eß. 2.
591 Fors dicis: Atqui Pater neque virtuali. mioci,
ter poteſt dici error, mors, amentia &c. er- Mn & eick
go hæc reſponlio nihil ſalvat. Conutrs eſt. nl Vel
Si Xu virtualiter hic ſumitor in genere cauſæ in polbi
efficientis, prout ſummi poteſt, & petit, nulla ſi Epent
eſt abſurditas hujus ſentûs; at verò quia ſber eltec
continentia eminentialis ſpectat ad genus agſege,
cauſæ formalis, & intrinſecæ, ideo DEIIS von
malè dicitur eminenter error, mors, amen- tonnidus:
tia. Si tamen velis excitare litem de no. angle ain
mine, ac eminentialem continentiam redu- Klptede
cere ad genus cauſæ efficientis, tunc pari- rihri
ter nihil vetat, ſpecificata eminenter poſſe de Elt lcno
DEO dici. iij
592 Relſp. ad III. Conf. diſt. Maj. Nemo dat, na
quod non habet, nec formaliter, nec virtua- (ch, Dro
liter, conc. Maj. quod non habet formali- mtkenne
ter, habet tamen virtualiter, neg. Maj. Sed ncent
DEIS non habet errorem formaliter, & in N
ſe ipſo, conc. min. virtualiter, & in potentis nen
cauſandi errorem in alio neg. min. & conlſ. mndrin
Ubi nota, potentiam cauſandi errorem in- lli
alio formaliter eſſe in DEO; quàm parùm ine eni
autem potentia cauſandi mortem, annihila- n ili
tionem, amentiam &c. obeſt DEO, tam da⸗ 1 n

Ll. Aun D EIIS Se ſolo poſſit producere &. 545
ter em rum Eidem obeſt potentia cauſandi errorem
VIin in alio; quia effectus per hanc potentiam-
atem cauſati non afficiunt intrinſecè iplum DEum,
twitt fed creaturas, in quibus formaliter recipiun-
dg tur.
Reſp. ad IV. Conf. diſt. Maj. Si ſit cauſa- 59
gein univoca, conced. Maj. ſi ſit æquivoca, neg.
entäitt Maj. & diſtinétione applicata minori, neg.
CNHH Cconſ. Vel ſic. In aliquo, & præcisè quan-
gerern tum poſſibile eſt, conc. in omnibus, nego
Aeiti Maj. & pariter diſt. minorem. Sic Sol v. g.
Ntves habet effectus diverſiſſimos, quos planè ſibè
Guang perfecte, & in omnibus non aſſimilat: ergo
GNnh aà potiori DEIIS non debet ſibi perfectè, &
mszn in omnibus aſſimilare errorem, aut quem-
Itene cunque alium effectum; cùm potiùs tales
nentamm effe us debeant deficere à DEO, & non illi
s,u afſſimilari. Sufficit ergo, quòd error aſſimi-
verlrhe⸗ letur aliquo modo DEO in ratione entis po-
itivi.
NI Reſp. ad V. Conf. neg. min. nam juxtag94
ena dicta de DEO IIno num. 484. Idea Divina-
kabein hon eſt conceptus formalis, aut Eſſentia DEl,
neg i ſed conceptus objectivus, ſeu ipſæ creaturæ
rmatti à DEO præconceptæ ùt factibiles. Proba-
Ae tionem diſt. Quod in nullo imitatur natu-
ram Divinam, illius DEUS non habet ideam,
conc. Maj. quod ſaltem in aliquo, v. g in ra-
avamn tione entis poſitivi imitatur naturam Divi⸗
nam, illius DElls non habet ideam, neg.
,s Maj. In hac autem ratione error magis
t M m imi⸗

dertt

746 Dikinklie III. Ousſtio IY. gH. II.
imitatur naturam Divinam, quàm annihila-
tio, mors, cœccitas &c.
595 Dices. Inter homines non datur ulla ars
ad faciendos errores: ergo à potiori nec in
DEO. Contra eſt; ſaltem datur potentia,
ſcilicet intelle tus, qui errare poteſt in ho-
mine; Intellectus autem Divinus, licèt er-
rare non poſlit, tamen ex juſta cauſa (quæ
ordinariè in homine deeſt) errorem per ſe
cauſare poteſt.
596 Objic. III. Eſt implicatorium, quòd DEIIs
falſum loquatur: ſed G DEIIS in intellectu
creato poteſt per ſe infundere errorem, tunc
loqueretur falſum: ergo. min. probat. Di-
cere, ſeu loqui DEl nihil aliud eſt, quàm al-
teri imprimere notitiam de aliquo, ſicut fe-
cit Prophetis: atqui cauſandéò errorem in-
intellectu creato, imprimeret notitiam fal-
ſam: ergo loqueretur falſum. Relſp. neg.
min. in probatione diſt. Maj. loqui DEl nihil
eſt aliud, quàm alteri imprimere noritiam,
manitfeſtandéò ſe etiam ita ſentire ſicut fecit
Prophetis conc. Maj. absque tali maniteſta-
tione neg. Maj. & pariter diſtinéta majore-
nego conſ. Itaque infuſio notitiæ tantùm
tunc eſt locutio, quando infundens erro-
rem manifeſtat interpoſitàâ ſuà auctoritate,
ſe ſic, vel ſic judicare, quod non facit DElIs
producendé in alio errorem: ergo.

597 Dices. Infundere alicui errorem, ita ut

ipſi imputetur, eſt decipere: ſed talis error
in-⸗

.

lulos
ohbl
juneſi
e

(Eeps err

Cohred,
tanstnic
Non intin
trorſs e
liiuga
toninlan
terOl
Dni v
in ge
ſc
Plero
ernamm
lallzs.
in Gbie
el 1 en
l etien
fen, en
n I me
En. Gbi
peret
Urdels B
eripl
entonet
ieten
unator

. An DElIIS Se ſolo poſſit producere &. 7547
nmii infuſus imputaretur intellectui creato: er-
go DEIS illum deciperet quod credere, im-
wuriht pium eſſe, quis non intelligit, ait S. Aug. lib. 83.
O. Q. quaſt. 53. Keſp. diſt. Maj. Si infun-
t dqens errorem etiam intendat deceptionem,
tel conced. Maj. ſi non intendat, neg. Maj. &
glti transmiſſa minore, neg. conſeq. quia DEUIS
eE non infunderet talem habitum „aut actum
fen erroris ex intentione decipiendi, ſed adeſſet
Alia juſta cauſa, aut abſolutum ſuum in nos
öll dominium, licèt tunc per accidens, & præ-
nindi ter DEl intentionem ſequeretur deceptio.
noNnI. Dixi: trantmiſſa minore, quia non imputare-
Non. tur in genere culpæ, ſed pœnæ, aut mali
ld phyſici ſuperabilis ab habente illud. Imò
uomm poſſet quis vi talis erroris mereri, & vitam
en Eæternam lucrari ex vum. 578.
Dottu Inſtas. Ideo mendacium eſt peccamino-598
NE ſum, quia per ipſum rem aliter, ac eſt in ſe,
ihe vel in mente loquentis, manifeſtamus: at-
ctene qui etiam DElIsS, infundendé alteri erro-
ele rem, manifeſtaret rem aliter, ac eſt in ſe,
mm aut in mente ipfius DEI: ergo. Refſp. neg.
e min. quia DElIIsS infundendò́ errorem nec
ttietu loqueretur, nec teſtificaretur; nam locutio
Uadene formalis eſſentialiter, & immediatè exigit,
adte vel ex ipſa ſua natura, vel ex inſtitutione in-
her tentionem, ſeu ordinationem mentis ad au-
go dientem; illa autem erroris infuſio nec ex
Grene ſua natura, nec ex inſtitutione exigit, quòd
AtImm DEIIS per illum errorem ordinet ſuam men-
M m 2 tem

548 Diſiutho III. Quafio LX. g. II.
tem ad errantem. Per conlequens DElIs

nec falſum loqueretur, nec mentiretur-;

mentiri enim eſt fallere formaliter, ponen-
dê talia verba, vel ſigna eo fine, ut audiens
exiſtimet, rem eſſe in mente loquentis, pro-
ut eloquitur, licèt aliter in ſua ſentiat men-
te. In Exemplo. Poteſt quis uti verbis
materlaliter, & in iis circumſtantiis coram
sliis v. g. memoriter diſcendi, vel rectè
pronuntiandi gratià absque eo, quòd
propriè loquatur, mentémque fuam ad
alium ordinet, illique quidpiam dicere in-
tendat.
599 Ob'ic. IV. Si DEIs in intellectu Angeli-
co;, aut alicujus Prophetæ infunderet erro-
vem, quem tunc Angelus vel Propheta an-
nuntiaret populo, tunc planè DElIs per iſtos
loqueretur falſum: ſed hoc admitti nequit:
ergo. Reſp. neg. Maj. Non enim talis An-
gelus aut Propheta loqueretur ex mandato,
Vel authoritate DEl, ſed ſua ſponte; & cer-
tè brevi ab Eccleſia detegeretur talis error.
Nec etiam DEIIS infundendò errorem-
loquitur in actu exercito, ſe ita tenere, reém-
ve ſic à parte rei eſſe; nec Angelus, aut Pro-
pheta propter talem revelationem ſtatim.
eſt DEl internuntius; cùm etiam, quando
DEUS veritatem alicui aperit, non ſemper
talem ſuum faciat internuntium.
Dices. Taliter non conſtat nobis de in-

fallibilitate alicujus revelationis. Contra
eſt.

4
V N. 4.
pen a
ſi4
Obje
bele
Ner fille
n holtr⸗
le⸗ o
teo ſej
Glit a
Coritate!
tleyeron
mudel
Uerop,
lter &
Obie.
Umderro
enere, u
Uls
tnorem
Uifarie
Mſante
lnſeg, g
ſen Ain
n klie
non
e inn
n te

ſ.l. An DEIIS Se ſolo peſſt zroducere &c. 549
ene eſt. Ad diſcernendum aliquam revelatio-
tar nem accuratè notanda ſunt dicta nam. 368.
e, Noe , 7. 4 22. 42 9. &.
,ut udt Objic. V. Ideo fidei Divinæ non poteſtéoo
letsn ſubeſſe falſum, quia à DEO infunditur: qui
enimme nec fallere, nec falli poteſt: atqui DElIs
in noſtra Sententia poſſet fallere: ergo.
tise Keſp. I. neg. caulalem majoris. Non enim
w ideo fidei Div. non poteſt ſubeſſe falſum,
,½ quia à DEO infunditur, ſed quia nititur au-
e lun ctoritate Div. revelante, ac loquente, hoc
n Ctt eſſe vVerum, vel falſum. Reſp. II. diſt. min.
at qui DElIs in noſtra Sententia poſſet fal-
au lere propriè, & formaliter, neg. min. mate-
leme aliter, & impropriè, conc. min. & neg. con-

proybert ſeq. .
Elle⸗ Objic. VI. DEUS non poteſt infundereéor
mniue⸗ hunc errorem, quo homo judicet, DEIIM
ninte crrare, aut aliter revelare, ac res ipia eſt, &
* DEUs in mente ſus tenet: ergo nec alium
oneidt Siorew⸗ Ant. conſtat; quia hic error eſſet
urtete ee ſificativus ipſius veritatis Div. conſ. tenet;
en quia ſunt errores ejusdem rationis; nec ali-
* qua diſparitas dari poterit. Relſp. I. neg.
losaul conſeq. quia prior error eſſet malus mora-
Iiter, & in genere culpæ, sicque DEIIS ſeip-

open . ſum falſificaret, & verus peccati aucor eſ-
tim i ſet; non ſic eſt in aliis erroribus à nobis huc-
N uscque inſinuatis. Reſp. II. diſt. ant. DEIIS
m. „ non poteſt infundere hunc errorem, ita ut
c talis error verè ſit locutio DEl, conc. ita ut
Nſe. M m 3 non

1

F5pyo Diſtindlio III. QOuaſtio LX. G. II.
non ſit illius locutio, aut atteſtatio, neg. ant.
& conſeq. Si autem talis error non ſit lo-
cutio DEl, tunc quid ad DEUM pertinebit?
quomodo ſemet per eum falſificare dicetur?
quomodo auctor peccati erit? Certè hæc
omnia unicè pertinebunt ad errantem, qui
verè ad DEUIM loquitur per ſuum errorem;
ſicut ſi haberet errorem conducentem ad
vitam æternam. Quòd autem non omnis
actus à DEO ſpecialiter cauſatus ſit locutio
DEI, videtur certum; nam viſio beata non
eſt locutio Divina, eſto per eam compre-
henſores cognoſcant altiſſima Divinitatis
myſteria, & hæc à DEO cognoſci: Item-
actus, quo naturaliter cognoſcitur DEl exi-
ſtentia, ùt cognita ab ipio DEO, non eſt
DEI locutio, eſto à DEO ſpecialiter produ-
ceretur. Sic etiam de facto multas habe-
mus cognitiones tam ſupernaturales, quàm
naturales, quæ dictant, DEIIM eſſe colen-
dum, bonum amandum, & malum odiò ha-
bendum &c. quæ omnia ſunt in mente DEl,
& ab eo intenduntur, & tamen per ea DEus
nobis non loquitur, quod maximè locum-
habet in caſu, quo non eſſet alicui aliquid
revelatum tanquam revelatum, & ut evi-
denter credibile, isque illud crederet adu
meritorio, licèt falſo, ad quem DEIIS ſpecia-
liter concurreret, & tamen per illum non
loqueretur. Ita in propoſito ille error-

non eſſet neceſſariò locutio DEI, quia nec
. ex

41
eunetun
ſenper
lidere
centem
Uerreguit
Elkom, 5
ſowelten
irre
Centispe
u ren
Mnſfeſtan
ſun deil
ietz pole
Uerer nat
Mnirenhl
Aentemm
foces
m arite⸗
Prtale inl
e inent
tketes,
nſretur
Erelbs⸗
kentts

NRam 1
G8.

f.l. An DElIIS Se ſolo pohſit producere &rt. 551

nn ex natura ſua, nec ex inſtitutione neceſſarièò
rot ſemper immediatè repræſentaret, DEIIM
enm ordinare mentem ſuam ad audientem, &
ed errantem. Ad locutionem ergo eſſentiali-
Cant ter requiritur non ſolùm, ut repræſentet ob-
taten jectum, & mentem loquentis, ſed etiam ut
menmn formaliter, vel virtualiter, & ex circumſtan-
lncenen tiis repræſentet ordinationem mentis lo-
nos quentis per ſe, & immediatè ad audientem,
sUtK ſeu, ut repræſentet objectum ex intentione
ſobem manifeſtandi ſuam mentem, & judicium
em s ſuum de illo, quod hic non neceſſariò fie-
a Dn ret; poſſet enim fieri per talia ſigna, quæ
oſtlu nec ex natura ſua, nec ex inſtitutione repræ-
tu ſentarent, DElIMordinare mentem ſuam ad
10, audientem, & errantem. V. g. ſi formaren-
cAter tur voces per fiſtulas, aut aliud inſtrumen-
tum artificioſum. Sicut enim homo poſſet

multu 1
üralee Per tale inſtrumentum formare voces abs-
Mdet dque intentione ſuam mentem dirigendi ad
l audientes, ita & DEIIS; S ſicut homo non
in nect cenſeretur loqui per tale inſtrumentum, ita
Nel neo DElIS; quia illæ voces planè ſunt indiſ-
girehn ferentes ad ſignificandam, vel non ſignifi-
pein candam mentem efformantis taliter vo-
WCes.
m⸗ i6 Dices. Quidquid DEUS operatur, facitéoz
det ex aliquo fine rationabili: ſed erroris nequit
nh eſſe finis rationabilis: ergo. Reſp. neg. min.

ler in⸗ Poſſet enim DEIIS in creatura producere
errorem ad demonſtrandam ſuam omnipo-
lli M m 4 ten-

60

60

552 Diſtinktio IIl. Quaſtio IX. H. III.
tentiam, vel ad caſtigationem, aut poœnam
illius, cui infunderetur, vel ob aliam ratio-
nem ſoli DEO cognitam. Imò pro ratione
poteſt ſtare ſola voluntas.

§. III. “
An poſſit fieri Miraculum in Confirma-

tionem Falſitatis?

30 atus Quæſtionis va iè intelligi poteſt.
I. An DEIIS ex directa intentione con-
firmandi aliquam doctrinam falſam poſſit-
patrare miraculum. II. An DEIIS ex alio
fine juſto poſſit patrare miracula, quæ ta-
men ex abuſu Miniſtri adducuntur in con-
firmationem falli. III. Si circumſtantiæ
miraculi ſint ita conformes, ut neque pru-
dentes poſſint diſcernere, an miracaula ſint
patrata in Confirmationem falſi? .
4 Dico I. Repugnat abſolutè, DEUIM pa-
trare miracula ex directa intentione confir-
mandi doctrinam falſam. Scotus Prolog. 4.2.
O. de octavo &. & 2. diſt. 3. quaſt. 4. J. Contra
iſtam concluſionem. & 4. diſt. 10. quaſt. 9. ſ. 44
Ousaſtienem ergo &. Eſtque communior in
omni Schola, ſi non omnino de fide.
Prob. I. Juxts mum. 558. & ſeqq, DEIIS

etiam per abiolutam ſuam potentiam non

poteſt loqui falſum, ſeu mentiri: atqui mi-
racula ſunt DEl locutio; ergo non poſſunt

fieri in confirmationem directam docttine
. al⸗

4
Ae. M.

Eimum,
ihtrante,
ſin A
zmterti⸗
Nen coni
1o. Hinc
aln i,
(urdo de
Pllal it⸗
luig hie⸗
ceri/⸗
Eultin
ſer ieß
Ptrare m
ulis tune
Cls ot
laherrere
Drobe l
nelz vil
nroke
tein inten
n Do
Conee. te
tlet lule
metionemn
lias rimn
ſone on
hrmav
urate
Ellſe,

ſ.M An poſſit fieri Miraculum &. 553
mupeu fallæ. Min. prob. Marci 16. v. 20. dicitur:
ilan Ili autem profecti præaicaverunt ubique, Domino
Npomin cooperante, & ſermonem confirmante ſoquentibus
lignis. Ad Heb. 2. V. 4. Conteſtante D EO ſignis,
& portentis, & variis Virtutibns: atqui ſermo-
nem confirmare, & conteſtari eſt loqui: er-
Cuf go. Hinc dicit Scotus Prol. quaſt. 2. Mira-
culum eſt ſignum D El., h teſtit. Conf. ex Ri-
chardo de S. Victore lib. I. de Trinitat. ubi
li N DEIIM ita alloquitur. Nonne cum omni CGon-
entoneee adentia dicere poſſamus: Domine, ſi error eſt, à
lan o te decepti ſamus? MNam ifta in nobis tantis ſignis
DelSan prodigiis confirmata ſunt, & talibus, quæ non-
dola, Aun niſi per te fieri poſſunt .atqui ſi DEluIs poſſet
ntor da patraré miracula in Confirmationem falſi-
Crcunke tatis, tunc non cum tanta confidentia poſſet
ree quis alloqui DEIIM: ergo non poteſt ſimi-
minadt lia patrare mirachla.
Prob. II. DElls non poteſt patrare mi 60
DI racula vi ſuæ infallibilis, & primæ veritatis,
nime niſt pro Religione vera: ergo ex directa ſal-
s P tem intentione confirmandi doctrinam tal-
.ee lam non poreſt DElIs patrare miraculum.
et4 Conlſeq., tenet; quia hoc ipſo Religio vera-
mon eſſet ſuipecta de miraculis patratis in confir-
t⸗ mationem doctrinæ faliæ. Ant. Prob. Ve-
ritas prima, & infallibilis ex directa inten-
ſ tione non poteſt falſum dicere verum: atqui

. TEE
rud ſi prima veritas poſſet ex dire ca intentione
age patrare miracula in confirmationem dodri-
Db

n fallæ, tunc ctiam poſſet falſlum dicere-
n ℳ

Mm 5 ve-

55ß4 Diſktinttio II. Ouaſtio IX. g. III.
verum. ergo. min. prob. Imprimis enim
ex ipſis terminis DEUS fallum diceret ve-
rum, ſi in confirmationem v. g. non præſen-
tiæ Chriſti in Evchariſtia patraret miracu-
lum. Quod verò DElIS etiam ſic diceret,
& loqueretur ex mente ſua, tradit S. Auguſt.
tract. 24. in Joan. hac paritate. Sicut huma-
na conſuetudo verbis, ita Divina potentia faftis
loquitur: An putas contra mentem? Et ſi
contra mentem juxta te: ergo tu DEIIM

mendacii arguis, non ego. Idem S. Aug.

eract. 44. hisce monet: Iuterrogemus ipſa mi-
raculi (ad quid? Niſi, ùt pergit Auguſtinus)
quid nobis loquantur de⸗ Cbriſto.
606 Conf. I. Ipi gentiles, ſi quoddam mira
culum vident, habent illud pro teſtimonio
Divino in Confirmationem Keligionis veræ,
aut alicujus Myſterii: ergo DElIS ex dire-
cta intentione confirmandi doctrinam fal-
ſam non poteſt patrare miracula; hic enim
eſſet error pernicioſus fidei. Conf. II. Mi-
racula non quidem ſunt locutio DEl cer-
tior, quàm ipſius revelatio, ſunt tamen lo-
cutio clarior, ac ipſam revelationem affi-

ciunt, & aſſecurant: ergo ſicut DElISs non

poteſt in revelando dicere falſum, ita nec in
aſſecurando. 2:.
607 Dico II. Eſt repugnantia ſaltem moralis,
quòd DElIS faciat miracula ex aliquo fine
juſto, quæ tamen ex abuſu Miniſtri adducan-
tur in Contfirmationem falſi. Ratio eſt;
quia

4
ul vie
nebölls
Cockrinan
Plos ſit
Ceodam.

Dieoll

Dllshe
iis, ur ne

(öc wir

nein doc
Uelarm
Pu , S

(Cbriel 6

h.
Prob.
ehurtn
6tis n
Negle pat
lhntis.
gusver
n ſoni
Cumltadti
Pollund
titinee
olmmirae
telatio .
Uocfrenn
Uutn, ita
nere tal
tis Pro
derent

l. An poſſit fieri Miraculum ere. Syy
npride quia videtur ad Div. Providentiam ſpectare,
dcm ne DEIIS permittat Lutheri v. g. ſectam aut
woIn doctrinam talibs ſignis authentizari, ut po-
re nmm pulus ſit obligatus ad illam doctrinam cre-
nlen dendam.
dit Dico III. Eſt repugnantia abſoluta, quòdéog
Rdn DEIIS faciat miracula in talibus circumſtan-
mm tiis, ut neque prudentes poſſint diſcernere,
nten à quòd miracula ſint patrata in Confirmatio-
oull nem doctrinæ falſæ. Granad. traft. 1. diſp. 7.
IdenA Bellarm. de Notis Eecleſis lib. 4. cap. 4. Torres
Menlu Aiſpnt. 9. & alii communiter contra Durand.
anglie Gabriel. Cajetan. Medin. lib. 5. de recta fide
cap. 7.
obcint Prob. Si DElIs in his circumſtantiis poſ-
moeln ſet patrare miracula, tunc etiam poſſet men-
gondn tiri: atqui DEIS non poteſt mentiri: ergo
Esa neque patrare miracula in talibus circum-
dius ſtantiis. Maj. prob. Eſt verum mendacium,
dhz hn ſi quis verba ex ſe ſcienter profert, quæ fal-
CntI ſam ſignificant doctrinam, in talibus cir-
oe cumſtantiis, in quibus etiam prudentes non
untum poſſunt diſcernere, quòd miracula ſint pa-
airenn Krata in confirmationem doctrinæ falſæ: at-
de qui miracula ſunt verba, ſeu locutio, & at-
inA teſtatio DEI, ſcienter ab Eo prolata, & in
his circumſtantiis ſignificarent falſam doctri-
nam, ita ut neque prudentes poſſent præſu-
i mere talem doctrinam eſſe falſam, ſed po-
ſ tiùs pro vera per miraculum confirmata cre-
ſir derent: ergo DEUS ſic patrandé miracula
1. 2 men-

lem mmn

356 Diftinklio II. Queſtio X. g. II.
mentiretur. Maj. prob. Si hoc non eſſet-
mendacium, tunc per ſolam DEl reſtrictio-
nem mentalem (quatenus ſcilicet DEUS
tale miraculum in mente ſua ordinaret ad
alium juſtum finem) excuſaretur: atqui per
hanc non excuſatur: ergo eſt verum men-
dacium. Maj conſtat, usquedum alia cauſa
à mendacio excuſans aſſignetur. Min. prob.
KReſtrictio mentalis ſola non exculat homi-
nem à mendacio formali juxta damnatas ab
Innocentio XI. Propoſitiones 26. 27. & 2.
ergo à potiori nec DEIIM., utpote qui ſolus
eſt veritas inobliquabilis. Cujus ulterior
ratio eſt; locutio, atteſtatio, aſſecuratio
(qualis eſt etiam miraculum juxta S. Auguſt.
& Scotum) non poteſt attendi penes ſolam
mentalem, & occultam intentionem, led
penes circumſtantias notas, & apertas, vi⸗
quarum prudentes deberent credere doctri-
nam falſam per miraculum eſſe confirma-
tam pro vera, v. g. quaternitatem Perſona-
rum in Divinis, aut dualitatem Perſonarum
in Chriſto: ergo verè mentiretur DEIIS,
quod eſt blasphemum.

609 Conf. I. DElIs non poteſt uti noſtris vo-

cibûs ad errorem fidei in Eccleſiam inve:
hendum, v. g. FPontifex nen eſt Caput Vifßibile
PEectehz: ergo nec in confirmationem hujus
doctrinæ faliæ poreſt patrare miraculum-;
quia miraculum eſſet clarior & quaſi major
aſſecuratio fallitatis, quàm uſur patio noſira-
ru

4

rum voo
poperet
Dablum,
Ele baul
eltaret
rtantün
rindl Pe
ellem met
ut teſti
teſatur hn
r / en
ſerius
Mori calu
rioriven
Uuſrerlam
Conk..
Rregtiam
o Mnir
fonimand
lemenen
Dentiretur
Niil lt ge
Iſtereten
Eertrand
Gkne
g oret,
n I
Cahdlie⸗
lannt Niſt
nte atr
Mortei r

Kll. An poſſit fieri Miraculum ere. 557

nol rum vocum. Conf. II. Si quis rogatus de-
Hulm poneret juramentum, Petrum non occidiſſe
Ct I Paulum, reipſa autem ſciret, Petrum occi-
dmet diſſe Paulum, tunc talis fallò juraret, falſò
i atteſtaretur, & mentiretur, eſto in mente
vetuum ſua tantum haberet intentionem proximum
nie juvandi per ſuum juramentum: ergo planè
Mngs etiam mentiretur DES, ſi per miraculum,
cultta, quaſi teſtimonium juratum, & firmiſſimum
damomm teſtatur hanc doctrinam falſam: Pontifex
I unon eſt Caput Vißibile Ecolehia. Quæ enim di-
Negikh ſparitas? niſi materialis, quèòd ſeilicet in.
is ei priori calu agatur de vita naturali, in po-
in ſteriori verò de morali, & jurisdictionis in
aSim univerſam Chriſti Eecleſiam. .
ſpeneſ Contf. III. Si Princeps ſcriberet ex jocoé 0
tonmn? Sententiam injuſtam, ſciens illam à quodam
adent, ſuo Miniſtro ita circumſtantionatè execu-
elentt tioni mandandam, ut omnes crederent, hanc
e ann eſſe mentem Principis, hic injuſtè ageret, &
ten e mentiretur damnosèé: ergo & DEUS (quid-
Pei quid ſit de injuſtitia erga nos, ſaltem com-

aril mitteret eam contra ſe) mentiretur, tali-
ter patrandé miracula in confirmationem.
imim dorinæ falſæ; quia teſtimonium DEl ma-

eluin jus foret. Conf. IV. Ponamus hunc ca-
n lum. In aliqua communitate Lutherano-

menm Qatholica diſputatur acriter: An Pontifex ſa
en Caput Viſibile Eteleſis; hac diſputatione pen-
Mitael

dente patratur certo miraculoſa reſuſeitatio

at mortui propter invocçationem S. Petri in-
h 4 Con-

758 Diſtindtio III. Quaſtio IX. F. III.
confirmationem hujus: Pontifex eſt Caput
Viſibile Eccleſis. Jam quæro, an hoc miracu-
lum ſit verum, vel falſum? Si falſum dicis:
Hæreticus es. Si verum affirmas: Hære-
ticus reponet; Etiam juxta Catholicos
DEUS poteſt patrare miracula in teſtimo-
nium falſitatis. En quanta ablurditas.

611I Objfc. I. Si DElIIS in talibus circumſtan-

tiis patraret miraculum, tunc præcisè per-
miſſivè ſe haberet: atqui ad hoc ut DEIIS
dicatur loqui, & atteſtari falſum, debet pro-
priè, & per ſe, non autem permiſſivè tantùm
loqui: ergo. Keſp. neg Maj. Sicut enim
DEIIS nunquam præciſè permiſſivè ſe ha-
bet ad aliqued opus ſupernaturale, aut.
etiam naturale bonum, ita nec ad miracu-
lum, & conſequentem ex illo doctrinam
falſam.

612 Dices. Saltem poſſet DEIIS alicui Mini-

ſtro modò revelare, ſe craſtina liberaturum
quemdam à cœcitate, & in his circumſtan-
tiis poſſet Miniſter malus ſe offerre pro li-
beratione alicujus cœci in confirmationem
hujus doctrinæ: Pontifexæ non eſt Capnt Vißbi-
le Eceleſis: atqui in his circumſtantiis DEIIS
non cenſeretur loqui, aut atteſtari falſum:
ergo. Reſp. neg. Maj. ſaltem ex ſuppoſito,
quèd DEIS præviderit malitiam, & abu-
ſum Miniſtri; ſi enim hoc abuſu præviſo,
DEIIS illi revelaret tale miraculum, cenſe-
retur per illud loqui, & confirmare vene
02⸗

4
Gobrinam
Krerobl
UbdN Min
tunehbl
kiorecic⸗
tencs mir
is habet
Uncb,logn
lullzs, 8
t loci0
Memnum bat
b degne⸗
Uoineſtet,
lie: ero
e onſen
Dl
n, bene
Uum mie⸗
nſtantis
lun gooc
e,l.
led rp
lioras⸗
eno⸗ Ul a.
Kcere
e
8 4
t Ni
lnrenim

Kon. Ars ait feri Miracalum &. 559
doGrinam falſlam, quod DEO repuggnat.
doenmm Si verò DEtIS primùm videret futurum ab-
lnd uſum Miniſtri, factà jam ſuâ revelatione,
tunc DEUS teneretur impedire talem Mini-
ſtri prædicationem, aut oblationem pro pa-
u trandé miraculò, ad quod DElIs ſufficien-
tia habet media, v. g. miniſtrum è vivis tol-
räid lendé, loquel4, vel uſu rationis privandéô.
cheun Inſtas. Si Parochus alicui ſimplici propo-613
nat, loci Ordinarium eſſe ſuarum ovium ſu-
de premum Paſtorem, & nihil de Pontifice di-
h de cat, neque aliquid de eodem huic ſimplicia-
itn no incidat, non tenetur DElIs hoc imps-
3 ur dire: ergo nec abuſum miniſtri. Reſb.
niüne⸗ neg. conſeq- quia in prioribus circumſtan-
tni, tiis DEUIS non interponeret ſuam auctorita-
eudnin tem, bene verò in poſterioribus per reve-
in jatum miraculum; sicque DElIIS in his cir-
cumſtantiis cenſeretur loqui, & atteſtari
falſum, quod repugnat primæ Veritati.
Objic. II. S. Bernardus fecit multa Mira-614
cula ad arripienda arma in bello ſacro con-
ofenei tra Mauros, & urgente Summo Pontifice Bu-
nfun genio III. ad hoc induxit iplum Imperato-
SCce rem Conradum, & Regem Galliæ Ludovi-

Gaoit
2 lberun
is cten

6

timte cum IX. uhi tamen Rex captus, & exercitus
teſlmt. Chriſtianorum usque ad internecionem fu-
e ſus eſt: ergo DElIs per hunc Sanctum pa-
Tiam A travit miracula in confirmationem falſi; po-
bus pulus enim credebat, hæc miracula fieri BPro
cuumc feliciſſimo belli exitu, quod fuit falſum

fume t Hinc

560 Diſtin tio III. QOsaſtio II. G. III.
Hinc etiam vix non tota Europa conqueſta
eſt de S. Bernardo tanquam de Pſeudo. Pro-
pheta, & impoſtore. Quod vehementer af-
ixerat S. Bernardum, ut ipſe poſtea ſcriple-
rat Pontifici Eugenio lib. 2. de Confil. Reſp.
neg. conleq. DEUs enim non patravit illa
miracula in confirmationem fel cis belli exi-
tus contra Turcas, ſed in confirmationem
ſui præcepti Divini de expeditione bellica
contra Turcas. (Warè verè DElIS præce-
perit bellum, & tamen præviderit infelicem
Chriltianorum eventum, ratio duplex po-
teſt eſſe; ſcilicet ut taliter puniret Chrilſtia-
nos ob alia peccata, vel ut mediantibs his
calamitatibus multos ſalvaret, ùt teſtatur-
Joannes Caſemarii venerabilis Abbas inter
Oper. Bernard. Epiſt. 33 3·. ſic ad hunc Sanctum
ſcribens: Dictum eſt mihi, qubd de hac re, 4e
via Heroſolymæ loquor, quaæ nor itas proſperb, t
forſitan volebatis, contigit, multùm triſtamini; es
quèd Eccleßa DElI, vel gloria, non ſient deſidera-
batn, accrevit. = Videtur mihi, quod Omni-
potens DEllS de hbac via multum frultum fecit,
non tamen eo ordine, qus ipſi viatores arbitraban-
tur. Siquidem ſi hoc, quod cœperant, hicut decet
Chriſtianos, juſt?, ac religiosè proſequi vellent,
Dominus cum eis eſſet, ac magnum frubtum ſuper
eos perfeciſſet. Sed quonian ipß ad mala ſunt
devoluti, & boc nequaquam Dominnm à princi-
pio latere potuit, ut ſua Privident ia in ſui diſpo.

ſitione non falleretur, maiitiam éorum in ſsam
con⸗

4

aunertir .
ijl let.
ihig ba
id aru,
u
1 errega
ulerunt,
m, ui 4
ſrchaara
n, ſopt
lehroripr
Rhernerch
lo tenpe
Uncon
Nnlos:

R entio
in rerit
10 ter
6nheren
Cnmte
ninen
Uld rer⸗
iſter G
ninent
ſen. 17.

d1 tonct
ſeucoh
heinene
oler
N,61.
Punmmt
cisbelt
ürnetie
ſore
DPlse
ent e
Cnet
na
eduntbt
ir ale
Abri
boneet
Aller
r
6eN 6

An poſſit fieri Miraculum & c. 561
convertit clementiam, & immiſit eis perſecutionei,
& aßfilttiones, quibus purgati ad regnum perve-
nire poſſent. Sed ne in dubium veniat, quod di-
co, quaſi Patri meo ſpirituali in Conf eſſtone aperie,
quod Patroni loci noſtri Beatus Jeannes, & Panlus
ſapins nas viſitare dignati ſint, quos ego ſuper has
re interrogari feci, & hujusmodi Sententiam re-
ſpon derunt. Dicebanique, multitadinem Ange=
lorum, qui ceciderant, de illis, qui ibi mortui ſunt,
eſſe reſtauratam. Itaque DEUS intendit bel-
lum, populus autem felicem belli exitum;
de priori prophetizavit, & miracula patravit
S. Bernardus, non de poſteriori. Hinc, dum
illo tempore populo adeò querulante ad
Sancdtum duceretur quidam cœcus, dixit-
Sanctus: Hunc ſi ſanavero, erit ſignum,
quèd ex inſtinétu Spiritûs S. hortatus ſim ad
bellum jeroſolymitanum: sicque per impo-
ſitionem manus ſanavit cœcum, & tempe-
ſtas ſedata eſt; ubi S. Bernardus nullam fe-
cit mentionem de felici belli exitu. Cæte-
rùm veritas Prophetiæ conüſtit in re ipſa à
DEO revelata, non in ejus intelligentia-3
ſemper enim verum eſt, quod ſumma & in-
commutabilis veritas loquitur, quamvis ab
homine non intelligatur: neque repugnat;
quòd revelatio fit vera, & à DEO, ejus au-
tem explicatio falſa, & ab homine, qui eam
aliter, quàm DEIIs intelligit, interpretatur.
Eminentiſſimus Bona lib. de Diſeret. Spirit.
Cap. I7. .
3 7 Nn Ob⸗

762 Diſintio III. Queſtio X. H. III.
615 Objic. III. 1. Keg. 28. Pythoniſſa à mor-
tuis ſuſcitavit Samuêlem: atqui hôc mira-
culéê confirmatur do ctrina falſa, ſcilicet quòd
ope dæmonis mortui poſſint reſuſcitari,
quod tamen negavimus nam. 473. & alibi:
ergo DElSs poteſt miraculô confirmare do-
Grinam fallam. Reſp. I. neg. conſ. & ſup-
poſtum, quòd ſcilicet DEUS in his circum-
Rantiis juxta quemcunque Adverlſarium hoc
miraculum patrâàrit, ſed potiùs dæmon.-;
quia tamen etiam hoc ipſum negamus, ideo
Reſp. II. cum Tertulliano, Hieronymo, IIi-
doro & aliis, non fuiſſe factam veram Sa-
muêlis reſuſcitationem, ſed tantum illius
phantasma apparuiſſe, quod ope dæmonis
Keri poteſt. Nihilominus, quia multi alii
veram in hoc caſu admittunt reſuſcitatio-
nem Samuéêlis, ùt etiam videtur colligi ex
verſ. I4. & 15. & Eccleſiaſt. 46. .23. Keſp III.
Samuêlem per DEIIM fauiſſe ſuſcitatum-,
Verùm unde hoc colligitur? Ex verſu 12
Cum autem vidiſſet mulier Samnelem, exolama-
vit voce magna, & adixit ad Sanl: Quare impe-
ſwißti mibi? Ta es enim Sant, quod Pythoniſ.
ia prius ignoravit. Et ex verſ. 13. D EOS
vidi aſcandentes de terra. Quaſi diceret, non
me, led omnipotentis arte Samuél uſcita-
tus eſt ſive in bonum, ſive in malum Saulis,
ùt colligitur ex v. 19. Cras ta, & filii zui mecum
sriis, quod nec Pythoniſſa, nec diabolus
ſcire potuit juxta num 387. or

S
ODypjc.
Emtiske
Umetuk,
Inokcee
von tame
Non ment
Ueo pror
Pob. FNl
Moſeltat
lund ed a
den igten
fftenct⸗
6lno em
ſed ant,
Piktatem
ingl 8
ſeun
ilemag
Glicem
Ute ſe
eontrar
anzic,
tecris⸗
In lube
neiß

ſoll.
nilaln
Uboene
ſeliat
eſocgt
G36
oftrne!
cona!
9bocke
etlanunt
S
Gumle 4
tuiſti

An poſſt fieri Miraculum &re. 56
Objic. IV. Si D EIIS in talibus circum- 616
ſtantiis faceret miraculum, ad ſummum pro-
baretur, quòd DEIIS habeat intentionem.,
ſimpliciter illam doctrinam perſuadendi,
non tamen quòôd ſit de ſua mente: ergo
non mentiretur; quia nec verè loqueretur,
nec propriè contra mentem iret. Antec.
prob. Si DEUIS noctu produceret lucem
maniteſtativam variarum, & peſſimarum re-
rum, ad ſumum probaretur, quòd DEIIS ha-
beat intentionem ſimpliciter illas res ma-
nifeſtandi, non verò quòd ſint de ſua mente:
nf ergo idem dicendum in propoſito. Reſp.
unin neg. ant. ad probationem neg. conſeq. &
e e paritatem; quia lux tantùm eſt conditio
ni üine qua non percipitur, & manifeſtatur ob-
rene jedtum? à potentia formaliter percipiente, &
uch in ſe manifeſtante: Sicque DEUS producen-
1 g déò lucem media nocte noſcitur tantùm ha-
ed bere intentionem maniteſtandi illas res 5
Iecontra miracula ſunt ex ſe locutio ſignifi-
Cans id, propter quod fiunt, efie de mente
a patrantis miracula: sicque DElIs non tan-
eie tùm haberet intentionem fmpliciter manli-
I, feſtandi fallam doctrinam, ſed etiam, quèd
c ſit de ſua mente gc.
net Objic. V. Si DElIS malo miniſtro daretér7
Nlune Gratiam Curationum, tunc hic poſſet patrare
füngt miraculum, & curare infirmum etiam in.,
erh Confirmationem doctrinæ fallæ: ergo DEus
ſalrem per allum poteſt patrare miracula in
V Nn à con-

564 Diſtinttio III. Qaaſtio LX. G. III.
confirmationem doctrinæ falſæ. Reſp. I. ex
num. 612. Keſp. II. Si DElISs alicui dedil-
ſet Gratiam Curatienum univerſaliter, tunc ſi
pomines hoc ſcirent, hoc ipſo curatio infir-
mi non confirmabit doctrinam falſam, ſed
potiùs univerſalem illam poteſtatem curan-
di infirmos; & applicatio ad doctrinam fal-
ſam eſt prorſus per accidens, & quaſi non.
adeſſet; ſi verò homines hoc non ſciremt,
ſed omnimodis judicarent, hanc poteſtatem
bic & nunc exercendam in confirmationem
doctrinæ falſæ, tunc DEUs tenetur impe-
dire. Sicut ſi Sacramentum Evchariſtiæ
fuiſſet inſtitutum in carne viſibili, & malus
Miniſter vi verborum poneret Chriſtum in
carne viſibili, prætexens hoc miraculum a ſe
facëum eſſe ad confirmandam hanc doctri-
nam falſam: Pontifexæ non eſt Caput Viſibile Ee-
eleſis. In quo caiu non confirmaretur do-
Grina falſa; quia Catholici ſciunt, Chri-
ſtum poni vi verborum, eſto Miniſter ex
malo fine proferret verba; ſi verò talis Mi-
niſter vellet taliter conſecrare in terris re-
motis apud Gentiles, qui nihil ſciunt de po-
teſtate Sacerdotum Catholicorum, tenere-
tur DEUS impedire.

G1 8 Objic. VI. Per ficta miracula poteſt do-

Gtrina falſa reddi prudenter credibilis: ergo
etiam per falſa. Reſp. neg. ant. quoad cre-
dibilitatem univerſalem totius Eccleſiæ;

nam quòd alicui in particulari per ficta mi⸗
racu-

nenlade
Get ma
(lcino
(ockrit
FCaut
Cllares
Dellammin
wultis
enores e
MEUS, dn
CClebamn
ngijuſ
Ntſonnne
gullteti

ſel An poſſit fieri Miraculum &. 56 5
NplI racula doctrina falſa reddatur credibilis, non
ieiti dicit majus abſurdum, quaàm ſi cuidam Sim-
et,m pliciano per Propoſitionem Parochi hæc fal-
rtbe a doctrina reddatur credibilis: Pontifexæ non
Ment eſt Caput Viſibile Eccleſia. Imè errores parti-
genan culares longe majores contigerunt juxta-
rim Bellarminum rtem. I. lib. 2. de Auth. Conc. C. 1.
guin in multis Conciliis Provincialibus. Tales
nondn errores etiam correxit S8. Carolus Borro-
en mæus, dum quosdam, qui in ſua Diœceſi
imm Colebantur ùt Sancti, ex Martyrologio ex-
etin Pungi juſſit. Innocentius etiam XI. priva-
ti vit joannem Kalam honore, & titulo Sanctâ
,‚&s qualiter in Sicilia colebatur.

Q ESTIO X.

hunet .
n De Wartyrio.
tinaten
imn §. I.

H De Momine, Re, & Cauſa Martyrü.

vetin
vei MArtyrium equidem non numeramus In-619
Gint ter Miracula, ſed potiùs inter Vita Me-
mn u rita, ac Virtutes Heroicas; hic tamen brevi⸗
ter ſubnectimus, ut omnes Beatifica-& Ca-
hoct nonizationis Cauſas ſimul habeamus, præci-
e puè quia héc Anné S. Joannes Nepomuce-
e A nus ut Martyr canonizatus fuit, & Annò
e præteritò ex Noſtris Laureolam Martyrii per
it⸗ Authentizationem, & Beatificationem S. Ro-
D Nn 3 Wma⸗

566 Diſtinctio II. Quaſtio X. F. I.
manæ Eccleſiæ obtinuiſſe ſolenniter declara-
tus fuit B. Joannes de Prado, qui Marochi in
odium fidei carceratus, flagellatus, inediâ
confectus, ſagittis transfixus, lapidibũs ob-
rutus, Capite per immane ferrum ſciſſo igni
injectus, ſed ab illo non læſus, denique in-
terfectus fuit Annéô 1631.

620 Martyrium eſt vox Græca latinè idem ſi-

gnificans, quod Teſtimonium, vel Confeſſto Fi-
dei Divinæ; Mariyr verò eſt Teſtis, vel Con-
kitens fidem Divinam coram Tyrannis, & In-
fidelibus. Hinc ab initio Eccleſiæ Altaria
Martyribus erecta habebant inicriptionem
apud Græcos Martyrium, apud Latinos Con.
Ffeſſio. Sic hodiedum Romæ in Altari S be-
tri legitur Confeſſio S. Petri: in Altari S. Pauli
Confeſſo S. Pauli: in Altari 12. Apoſtolorum
Confeſſio SS. Philippi, & acobi, sicque Marty-
res dicebantur Confeſſores, ſeu Confitentes
fidem Divinam juxta illud Lec. 11. Qui me
Confeſſus fnerit oram hbominibus, Confiteber &
ego eum coram Patre meo. Nihilominus pri-
mis jam Eccleſiæ temporibus Martyres dice-
bantur, qui reipſa mortem ſubierunt pro ſi-
de, & Confeſſores illi, qui aliqua incommo-
da absque tamen vitæ diſpendiò ſuſtinue-
runt; & hi dicebantur Martyres Deſignati
non tamen abſolutè Martyres, ùt notat Ter-
tull. lib. de Corona militis. Poſtea autem tra=
tu temporis illi propriè dicebantur Conteſ-
ſores, qui ſanctè in heroicis virtutibus exer-=
cita-⸗

ſuriex
mruſbec
cmm: 6
yn y⸗
Mryr
NA.
Ulra Virte
yna h
fſone 5
Uinregon
r iſſen.
ommoce,
Reden
Onebole
um ce
elſan
ehne
lotn ſer⸗
4 Vere ſur
e ſgue
Rounce
rflatn
ſeis i
okarit
Men non
Rpi 3

161 De Nomine Mariyrii & . 67
ſtet e elitati ex hac vita deceſſerunt, ùt conſtst ex
Mu praxi Eccleſiæ, quæ tales etiam canonizat, &
uun, KEClamat: Omues Santcti Pontifices, & Confelſores,
unlbii Orate pro nobis.
nes Martyrium propriè tale eſt Cruciatus letha-621
deni ds, vel Mors violenter ilata in odium fidei, ant
vers virtutis, ac propter ſidem ant virtutem t0-
na lerata ab homine non reſiſtinte. Ex qua defi-
nitione plures ad propriè dictum Marty-
rium requiruntur conditiones: Dico, aapro-
Nnnsli prie dictum Martyrium, ut excludantur illa in-
Geiz commoda, quæ quis patitur, & immittuntur
nere ſive à dæmone, ſive à mundo, ſive à propria
n concupiſcentia in exercitio virtutis heroi-
nAuIHEHE Cæ.
AuIRA Prima conditio eſt, ut inferatur vel mors622
Acth ipfa, vel ſaltem cruciatus ex je illativus mor-
cgeh tis; hinc S. Joannes Evangeliſta miſſus in-
euCNS dolium ferventis olei, & per miraculum il-
.II Iælus exiens, tres pueri in fornace Babyloni-
„Hπ Cca verè ſunt Martyres. Ex quo ſequitur-,
hlonien poſſe aliquem ſæpius Martyrem fieri.
Nd Secunda conditio eſt, ut mors ſit violen- 62¾
berums ter illata ab alio; hine non ſunt Martyres,
aen qui ſe ipios occidunt etiam propter pecca-
de ta à ſe perpetrata: vel qui ex charitate pe-
e, ſtiferis inſerviunt, & moriuntur; quia licèt
pro fratribus ſuis animas ponant, mors ta-
men non eſt illis violenter illata, nec etiam
propriè cenſentur mori pro fide Chriſti, aut
Nn 4 de-

t M
drla
en et⸗
nnn
rtatbpp⸗

1

624

568 Diſtinslio III. Qusſtio X. H. I.
defenſione alicujus virtutis. Vide nam. 60 5.
de Conſummat. WMWandi.
Tertia conditio eſt, Martyrium eſſe illa-
tum in odium fidei, aut veræ virtutis; nam,
ut inquit SAuguſt. in Pſal 3 8. Martyrem non
6 facit pœna, ſed cauſa; pœna enim communii la-

eroni, & Martyri = ſed cauſa diſpar. Hinc

non eſt propriè Martyr S noſter Pater Fran-
ciſcus Seraphicus; quia à Chriſto accepit.
lethalia vulnera ex ſingulari amore, non vir-
tutis, aut fidei odiò. Pariter nec bonus La-
tro eſt Martyr; nam etſi fortè in odium.-
Chriſti mors illi Chriſtum confitenti fuerit
accelerata, videtur tamen mortis accelera-
tio per crurifragium ei contigiſſe ùt male-
factori merito æquè, ſicut alteri. Nec enim,
ſunt verba S. Auguſt. l. 4. de Bapt. cap. 22.
Quia credidit, paſſus eſt, ſed, dum pateretur, cre-
didit. Idem habet Epiſt. 60. Veri Mariyres
ſunt illi, de quibus Dominus ait: Beati qui perſe-
eurienem patiuntur propter uſtitiam. Propter
Juſtitiam, ſeu veram quamcunque virtutem,
& non propter ſolam fidem. Ideo inter-
Martyres numerantur S. Thomas Cantus-
rienſis occiſus propter defenſionem liberta-
tis Eccleſiaſticæ: Super æthera notus ille S.
Joannes Nepomucenus propter Sigillum Sa-
cramentale occumbens: S. Joannes Baptiſta
propter repræhenſionem adulterii occilus:
Plures S. Virgines propter cuſtodiam virgi-
nitatis occiſæ. Imè ſi quis invincibiliter-
bu-

uret
nlruris,
Itz ieo
ere C
anatemn
Tttatecn,
lekertur,
Curta

Ulllat,

eitumm:
Leo mitt
eenro 9
Duiun
Ult reri
un ſe e⸗
Gendi D
nwune
Aum art
tame
tur tune
Moprm,
Olſenlom
eli
Menpren
Ulo ſger
r anirr
hri
elcorn .
Pndtit
Pli a
Urali.

ſ., De Nomine Martyrii & e. 569
e putaret, opus, ob quod moritur, eſſe actum
vVirtutis, cùm tamen revera non ſit, eſt Mar-
umed tyr; ideo enim talis moritur, quia non vult
irmesn agere contra conſcientiam invincihiliter-
Mu errantem; hoc autem verè eſt mori propter
anm virturem, & DEIIM, ad quem talis virtus
ten n refertur.
rDuek. (Quarta conditio eſt, quòùd Martyr non.62 ½
oe reſiſtat. Unde ortum eſt illud commune
oretni effatum: Martyr non pugnat, ſed patitur. Et
geebmm ideo milites in bello ob defenſionem fidei
ince ſuſcepto generosé occumbentes, quamvis
Ufteme plurimum mereantur;, tamen cenſendi non
se ſunt veri Martyres; milites enim pugnant
ſeis cum ſpe evadendi mortem, aut etiam occi-
W dendi aggreſſorem. Et hæ conditiones
communes ſunt Martyrio tam adultorum,

Bept A!
drm quaàm parvulorum.“ .
cyi. . Si tamen quarta conditio clatiùs explice-626
N Kur, tund infert adhuc novam, ſolis adultis
ſuN PDropriam;, ſcilicet quòd hi debeant habere
gletfe conſenſum, & quidem ex motivo ſuperna-
lent turali. Hinc ratione primi ſequitur, fore
omst Martyrem, qui in ſomno occideretur ex
vnemle odio fidei, dummodo habuerit anteceden-

ter animum, & conſenſum occumbendi pro
e fide Chriſti. Ratione ſecundi ſequitur, hæ-
reticum abſolutè non fore Martyrem, etiam-
nes ſi moriatur pro aliquo articulo fidei; quia
tern ipſius aſſenlus non eſt ex motivo ſuperna-
ra turali. Pariter nec Gentilis erit Martyr.
nyine . Nn 5 etiam-

570 Diſtinktio III. Ovaſtie X. F. I.

etiamſi moriatur pro defenſione alicujus Mkem
virtutis moralis. led pro
627 Hic conſenlſus, ſi ſit actualis, eſt quidem es
optimus, nihilominus etiam ſufficit virtua- erge
lis, aut habitualis. De Actuali eſt res cer- Men
ta, de virtuali conſtat à pari; quia ſufficit ad thtett
alia Sacramenta ſeu adminiſtranda, ſeu lu- ſn i
ſcipienda. Et vix non moraliter impoſſibi- i 80
le videtur, ut homo nunquam ſit diſtractus, heatf
ſed ſemper actualiter intentus, & conſen- Cebet
tiens. De Habituali ſic prob. fieri poteſt, Mles en
ut quis aliquando ardenter anheläârit Mar- nſhcſc
tyrium, in his aut illis circumſtantiis ſibi (re
inferendum; poſtea verò, antequam illæz iſter,f
circumſtantiæ adveniant, ipſe in itinere in- enten
ſidiosè occiditur in odium fidei, ut multis rolbie
fidelibus contigit, qui inopinatò in carcere Mſimg
ſunt occiſi: ergo ſunt veri Martyres, quia letet mor
aliquando cupierunt, nec retraékarunt vo- Mneſcol
luntatem Martyri, qualem voluntatem t n
nunquam habuerunt infantes in odium fi- cſeige
dei occiſi, & tamen Martyres ſunt. Conf. nbnil
Si Catholico, Pontificem eſſe Caput Vibiſe kE Nohe
Eccleſiæ, aſſerenti minetur Lutheranus mor- Ubiet.
tem, niſi ceſſet à ſluo a cu, & interim con. Miit,
ſtanter aſſerat Pontificis Dignitatem, nihil figrnch
tamen cogitans de Martyrio occidatur, Mar- yolmn in
tyr occumbit; nam qui vult cauſam, etiam pſom
vult effectum cauſæ connexum, niſi aliud nto ſegn
adſit impedimentum. Hic conſenſus debet ni ue
ſaltem habitualiter perſeverare usque ad moni
mor-

ſel De Nomine Martyrii & c. 771

eic mortem patiendi pro fide, aut virtute, non
verò pro ſolatio, aut honore ſibi orituro.
te Dices. Conſenſus habitualis nihil opera-628
ſeeſe tur: ergo non ſufficit ad Martyrium. Reſp.
ttee Satis operatur in patiente, ſic enim DElIS
acceptat talem conſenſum quaſi pro actuali,
A/i ſicut in ſuſceptione Baptismi, Confirmatio:
es nis, S& Ordinis, in quibus Sacramentis ſuffi-
ſeen Cit intentio, ſen conſenſus habitualis. Qua-
& ES debet baptizari, qui baptismum petiit,
feii boſtea vero in letargum, apoplexiam proli-
Heennn Xam incidat, & periculum vitæ immineat.
letss . Quxres. An ſit verus Martyr, qui le.629
thaliter, ſed ex improviſlo & ignoranter-

e vulneraretur, & accepto vulnere reſci-
3, un ret, ſibi ab hæretico in odium fidei inflictum
zinan eſſe, jamque pro Chriſto acoeptaret & ſuſti-
neret mortem? Hic caſus, teſte noſtro P.
e Franciſco Henno tom. 7. tract. de Bapt. diſp. 6.
be quaſt, 3. accidit R. P. Bartholomæo Noël ex
s Societate ESU Annéê 1674. ac R. P. noſtro

Brunoni Leſtoquatt, in exercitu Regis Gal-
ut liæ prope Tornacum Commiſſario 1708.
vſt Ubi ceit. Auctor reſpondet probabiliùs affir-
ernt mativè. „Quia licet vulnus lethale, ut in-
Mernt „fligendum non acceptet ob Chriſti fidem,
ten „cùm ſupponatur omnino impræviſum-,
unke „ipſum tamen ùt inflictum, ac mortem ex
uſn , „eo ſequentem pro fidei Chriſtianæ teſtimo-
n, ili⸗ „nio acceptat, ac DEO offert: potéſtque
ſenſpt⸗ „mors illa aliquo modo dici ipſi voluntaria,
. ug non

5772 Diſtinkctio III. Quaſtio X. g. I. & II.
„non quidem ùt mors eſt præcisè, cùm ne-
„cCeſſariò ſequatur ex vulnere, ſed quatenus
„oOrdinata ad Chriſtianæ fidei teſtimonium,
„Cùm poſſit ad illud non ordinari: unde
„cùm ſine ulla violentia dici poſſit mors in
„Odium fidei inflicta, & ob fidei teſtimo-
„nium tolerata, etiam dici poteſt Marty-
„rium. Libenter adderem, de Viris Reli-
gioſis utique præſumi poſſe conſenſum vir-
tualem, aut habitualem, & tunc res eſſet.
ſalva; ſi verè conſtet de probitate Vitæ.

§. II.
De Effectibus, & Cauſalitate Martyrü.

630 Jlco I. Effectus principalis Martyrii eſt,
ſupplere Baptismum, quoad eftectum
juſtificationis, non quidem ſtrictè ex opere
operato, ſicut Sacramenta, bene verò quaſi
ex opere operato, & ex privilegio. Scoti-
ſtæ communiter ex ſuo Doctore 4. difft. 4.
quæſt. 6. contra illos, qui volunt, ad Marty-
rium requiri actum charitatis perfectæ. De
quo in Concluſione ſequenti. .
Prob. I. Omnibus illis Scripturæ textibus,
quibús Chriſtus ſpondet viram æternam ei,
qui vitam temporalem pro DEl gloria per-
diderit. Sic Matth. 16. Qui autem perdise-
rit animam ſuam propter me, inveniet eant.
Matth. 10. Qai confitetur me ceram hominibut,
conſiteber & ego eum &. Quæ Propoſitio.
nes

ej non
Chrici oe
Acombit
Cocloder
r auea
l fuer
iin eeran
nun ſuun
Ueiu
Nicone
Doob.ll
tes ab
moceiſd
lnro
i nde
Undein
Kügud
,611.
1fnncen
Ultos 4
re
Phebpeli
Mod.
mel;
ini; ſ
Urunſ
Meru
aiChr
os ln

clel De Effebtibus Martyriüi & . 573

Kdm nes non minùs generales ſunt, quàm illa
ſedcun Ohriſti comminatio. Miſ quis renatus faerit
ellnomn ex aqna &ν. Hinc efficaciter Scripturæ lo-
Ginndea ca combinavit S. Aug. lib. 1 3. Civit. cap. 7. ſic
oGtes concludens: Qui dixit; Niſi quis renatus fue-
Gei en rit eæ aqua &W&wE? etiam dixæxit, Omnis qui me con-
Ctel i Ffeſſus fuerit coram hominibus, confiteber & ego
ſeeu enm coram Patre meo: Et, qui perdiderit ani-
Nenuni mam ſnam proptor me, inveniet cam: ergo hoc
otetme privilegium ſufficienter colligitur ex pro-
atea miſſione Chriſti.
Prob. II. Ex ſenſu Eccleſiæ, quæ dum in- 631
fantes ab Herode in odium Regis judæo-
,Nos rum occiſos colit ùt Martyres, ſupponit in
Martyrio eſſe aliquam vim juſtificandi à pec-
Mnmd Ccatis independenter ab actu Martyris: ergo
udde eandem vim etiam habet in adultis, ſuppo-
deeg ſitò quòd ſervent requiſita ad Martyrium 4
ereln num. 622. & infra zum. 643. Cùm nullum
gn ſit fundamentum convincens excludendi
e adukos à promiſſione Chriſti. Imò hæc
, verba, qui me confeſſus fuerit & . loquuntur
* principaliter de adultis.
Prob. III. Ex principiis SS. Patrum. Pri-632
retan mum eſt; Tria ſunt Baptismata, ſcilicet flu-
minis, flaminis, & ſanguinis: atqui ſi Mar-

G 7 tyrium ſuam efficaciam juſtificandi non ha-
D beret quaſ ex opere operato, ſive ex ſpe-
l ciali Chriſti promiſſione, & Martyrii privi-
i legio, ſed à ſolo actu charitatis, tunc baptis-
nn⸗ mus ſanguinis non diſtingueretur à baptis-

m

574 Diſtinktio III. Quaſtio X. g. II.
mo flaminis; non enim diſtingueretur per
opus externum Martyrli, aut exantlationem
mortis, & cruciatuum lethalium; quia jux-
ta AA. iſta exantlatio non habet annexam
gratiam juſtificationis ex opere operato;
nec etiam ex opere operantis, ſupponimus
enim non adeſſe contritionem, ſed tantùm
attritionem. Secundum eſt; Martyrium.
quoad efficaciam juſtificationis ſuccedit ba-
ptismo: atqui baptismus fluminis conkfert
gratiam ſuſtificationis ex opere operato:
ergo etiam Martyrium quali ex opere ope-
rato contfert juſtincationis gratiam, ſcilicet
ex Div. promiſſione; aliàs non ſuccederet
baptismo.5. Maj. prob, paſſim à SS. PP. Aug.
Cypr. Clemente, Proſpero, qui lb. de Senten-
tis hanc de Martyribus Sententiam habet
ordine 149. Qui etiami non perceptéò regenera-
tionis lavacrò pro Chriſti confeſſtone moriuntur,
tantum eis valet ad abolenda peccata, quantum ſi
abluerentur fonte baptismatir. Rupertus 17. 4e
Div. Ofic. cap. y. Ubi diſputans an Marty-
rium ſit baptismus? reſpondet. Quid ergo?
Nunquid hi baptivati ſunt? Imb tanto majorem
gratiam præ illis, qui iv pace Eccleſiæ moriuntur,
aWecuti ſunt: quantò graviori diſpendis morti, &
ſanguini Chriſti esmmunicarunt. Nam in ba-
ptismo communi tanthm ſimilitudo moertis eſt, -
7ut ait Apoſtolus, ſi enim complantati falcti ſumus
Similitudini mortis ejins, ſimul & reſurrellionis
erimus: in Martjrio antem ipſa wors. S

u ler
glaan
I
Cllr⸗

GnI7.

N
eres:
lier orett
elera
ſoonom
iremitt
lencate

Pohſart

Gltur, i
n ual
Ulone;
loat ace
duum kor
Pig con
muriun
tem,
datl
(onk.
ſent, gu
Uortk
Pumno
nd ent

.l

gberetne
tantletbre
in ce
bet entet
e Ot
ſuopont
ſed uu
Marcren
lucceet
lnis con
te Oprt
1chert,⸗
an, G
ſoteet
Selb
MG.Ad
tin te
Are
i nr
4, ſtant
Hetile,h
6 0
D
Gn
4 r
e
Nun/
“
,

,, l⸗

De Effectibuts Martyrü &.. Fyg

13 Hieroſolimit. Catecheli 3. Si qui
ketke ſalutem non habet, prater R⸗ e-
7 . ertium eſt ex cap. cum Martha 7 .
ð
. „Iujuriam faci .
Ner . proe Martjre; cujus ſeite .
dlen er allegato Aug. tum quia Mos deb ,
ationibus commendari, tum qui .
eat⸗ peccat um nique ad Teemm. lui
o omni Ppœna Martyri ratione Mart 1
rüremier crerur, ſed aliqua ei in Phrgatorto
encte aneret, tunc Eccleſia poſſet ora
yre: ergo cùm non poſſit or *
goirur; illud delere omnem culpam .
nam qua „ opere operato, & ex Div. be-
wihe e; Ehe enim Martyrium non eſt
zun⸗ aer . retem proportionatum pœnæ
zud ar artyr ob graviſſima peccata-
prids con- axit: dandé autem vitam, dat
marſenn . quod dare poteſt, & ſubeundé
. ,patitur maximum, quod i
vſra harl poteſt, malum. dusd ia hae
onf-⸗ I. i
ſec n Ide Martyrium à peccatis juſti-6
ſeant d di realis imitatio paſſionis & 3;
mnec hri i: atqui hoc eſt Martyrio pro-
Kium d taione actüs cCharitatis internæ;
banr in actum etiam non Martyres ha-
bers pol nt, ſed ratione tormentorum ex.
e atorum, & patienter ſuſtentorum,
Qux nor niſi Martyr pati poteſt: er o Mar-
yrium juſtificat non ex actu Aaietis led
2
ex

575 Diſtinétio III. Quaſtio X. H. II.
ex promiſſione DEl intuitu mortis, & tan-
torum tormentorum propter Chriſtum he-
roicè exantlatorum.

634 Conf. II. Poteſt contingere, ut aliquis

inopinatò ad Martyrium rapiatur pro fidei
defenſione, & ſtatim urgeatur arctiſſimis
tormentis. Jam quæro, vel ergo talis cum
ſola attritione ſuſtinens Martyrium, & in illo
ſuccumbens ſalvatur, vel non? Secundum
dicere eſt alienum à milſericordia DEI, &
ſuperiùs adducta promiſſione Div. Primum
autem eſt noſtrum intentum.

635 Per hæc tamen non intendimus in Mar-

tyrizando omnem tollere obligationem aliis
etiam in articulo mortis conſtitutis com-
munem; ſed ſi Martyr occaſionem, & tem-
pus haberet, & necdum baptizatus eſſet,
deberet baptizari, vel, ſi baptizatus ſit con-
ſcius peccati mortalis, confiteri, vel, in de-
fectu Confeſſarii, conteri; iſta autem om-
nia non requiruntur tanquam per ſe necel-
ſaria conditio ad Martyrium, ſed ut ſatisfiat
præcepto Divino de baptismo, & conkeſſio-
ne, ac charitati erga ſeipſum.

636 Objic. I. S. Paulus I. Crr. 13. expreſsè ait:

Si tradidero corpus meum ita, ut ardeam, chari-
tatem autem non habuero, nibil mibi prodeſt: er-
go Martyrium non habet vim quaſi ex ope-
re operato juſtificandi. Reſp. I. neg. conſ.
Apoſtolus enim ibi non loquitur de Marty-
rio propriè tali, ſed aliqua alia morte, quan
.

lb ſoo
Arie, d
n d il
Fofhe
Uinns ſbi
ſnem ſ
ll
ftiom n
ncomite
ncell
eria, 8
RN Martp
Repiende
ulem.
Nur
n hauna
leete in
ln ita, 6
nn, vihil
Nnos!
Chell

her i

uatguiry
cdin
emn Pro
n len
tiv 8
u
fone e
Ulnr D
eraſs i

ſ.l.
dtrb,An
Cunihur

Nl
tor ao
ic
1g0
m An
Keoni
ria
Din D

ſemunl
getotet
hſtruke
onent
Htieuc
vunbb
eden
ln aunu
dherke
ſelut⸗
,8

3 t
ℳ,

De Effectibus Mertyrii &I. 577
quis ſponte ſubit vel ex amore ſervandæ
patriæ, ùt Mutius Scævola, vel ex inani glo-
ria, uùt ille peregrinus Luciani, vel etiam ſi
pro fide Chriſti Martyrium ſubeat, nihilo-
minus ſibi reſervat aliquam mortalem paſ-
ſionem ſive odi, ſive vanæ gloriæ &c.
Reſp. II. Explicandòô texcum S. Pauli. Mar-
tyrium nihil proderit ſine gratia habituali
concomitante, quæ aliàs dicitur charitas,
conced. ſine gratia habituali, ſeu charitate
prævia, & diſponente ad Martyrium, neg.
Per Martyrium ergo diſponitur Martyr ad
recipiendam gratiam, ſeu charitatem habi-
tualem. Sicut proin verum eſt dicere: Si
babuero baptismuam ſtuminis, oharitatem antens
non habuero, nibil mihi prodeſt; ita verum eſt
dicere in eodem ſenſu: Si tradidero corpus
meum ita, at ardeam, charitatem autem non ba-
buero, nibil mihi predeſt. Sed quid hoc con-
tra nos?
Objic. II. S. Joannes cap. 15. dicit: Majo-g37
rem hac dilebtionem nemo babet, ut animam ſuam
ponat quis pro amicis ſuis: ergo nec Martyr ſine
dilectione, ſeu charitate, ponet animam,
ſuam pro Chriſto. Reſp. neg. conſeq. Hic
enim textus tantùm extollit Martyrium ex
motivo charitatis procedens ſuper alios
actus, non tamen excludit Martyrium attri-
tione ſupernarurali ſtipatum, ne v. g. perdat
Martyr juſtitiam, virginitatem &c, Semper

recole di Ra nam. 63 5.
O* Ob⸗

57 3 Difiskiio III. Quaſtio X. J. II.
638 Objic. III. Mors patienter pro Chriſto end
tolerata non eſt ſufficiens in hæretico tol- He
lere peccatum hæreſis: ergo nec erit ſuffi- vorſis
ciens tollere alia peccata ſine charitate, & ini,
contritione perſe ta. Reſp. neg. conſeq. X minunn
paritatem, diſparitas eſt; quòd hæreticus, laeh
licèt mate ialiter p'o aliquo fidei articulo tinmn
Martyrium ſubeat, veram fidem non ha- a ohe
beat, & ſibi verè voluntatem circa alias hæ- gindt
reſes profitendas retineat; Martyr verò, ſi alinn
peccator ſit, etſi gratiam ſanctificantem nec-. Meni
dum habeat, poteſt tamen voluntatem pec- gendn
candi per ſupernaturalem attritionem re- ſoopt
tra ſare, & per opus privilegiatum Martyrii nm 1
gratiam adipiſci, non minùs quàm per at. mnſunt
tritionem, & Sacramentum in re. Imò, ſi een
etiam hæreticus reſipiſceret, & in defectu der
Confeſſarii lola atrritione diſpoſitus Marty- ſerhln
rium ſubiret, ſalvaretur apud DEIIM; ſi ta⸗ dbi
men Eccleſiæ de hoc non conſtaret, etiam ieſt.
non authentizaret eum. . Fr
639 Obj'ic. IV. Martyrium conferre gratiam le
juſtificationis quaſß ex opere operato eſt ter. „, 6
minus claudicans, nec ſic, nec ſic reſolvens; fwtde
vel enim verè confert hanc gratiam ex opé- ch
re operato, vel tantum quaſ? Primum non oe.
aſſerimus; Secundu autem tantùm eſt effu⸗ *
gium, difficultatis non explicativum: ergo ns
Martyrium non habet hanc gratism ſi enim niud
aclive inſpicitur, eſt ipſa actio Tyraoni, Iu- Auen
digna tanté favore; ſi paſſive imſpicieur⸗ nn6

61 De Effectibus Martyri &. 579

yné Certè non eſt inſtitutum à Chriſto. Reſp. I.
eg Hoc argumentum nullius eſſe valoris, ſed
et potius clamoris, quatenus omnino vim Mar-
nig tyrii vult extinguere. Reſp. II. Hunc ter-
eom minum quaſi non claudicare, ſed firmiten
Ghm ſtare pro hac reſolutione, quòd ſcilicet Mar-
fim tyrium non conferat gratiam ſuſtificationis
en ex opere operato fwwaliter, bene tamen.,
tuh aquivalenter propter promiſſionem Chriſti5
ue quia non eſt inſtitutum à Chriſto directe
fen intentione ad gratiam juſtificationis conſe-
Un quendam, optimè tamen privilegiatum. Et
tn ſic optimè, non tantùm gsaſßi, ſtat Marty-
uum rium paſſivè exantlatum; Sacramenta econ-
lun tra ſunt per ſe inſtituta ad ſuos effectus, pro-
e. pterea etiam ſine addito quoaſi illos cauſant
Abd ex opere operato. Nec plus intendimus
olmk per hunc terminum qwaſi,
De Objic. V. Sacra Scriptura generaliſſimeé40
ſe dicit: Miß quis renatns fuerit & e. ergo Mar-
tyrium per ſe non confert juſtificationem.
aug Keſp. neg. conſeq. ex S. Auguſtino relato
awum. 630. Nam qui dixit, niſi quis renatus
ſent Rrr G066 etiam dizit; Qzi we sonfeſſus fus-
runen pit &6. .
* Dices: Locus Sac. Scripturæ eſt planns: 64
rind ergo non poſſumus illum explicare per ali-
E quem S. Patrem. Contra eſt; non explica-
ng mus S. Scripturam (in hac materia) per ali⸗
8 quem S. Patrem, ſed per ipſam Sac Scriptu-
„ram, quæ dicit: Qui me coufeſſus fuerit & 6.
1 Oo a Cæ-⸗

5y80 Diſktindtio III. Quaſtio A. . IlI.
Cæterùm ſi Sancti aliqui Patres adducantur,
opponimus iisdem al'os S. Patres (diſſimu-
lata interim promiſſione Chriſti: Qui we
confeſu fueri) nec mirandum; cùm Patres
Patribus in ſua doctrina contrarios fuiſſe-
conſtet in materiis, quæ necdum erant de
fide definitæ. Sic S. Auguſtinus, & S. Hie-
ronymus non per omnia convenerunt circs
obſervantiam Legalium: S. Cyprianus di-
ſcordabat à Stephano Papa quoad rebapti⸗
zandos hæreticos: Policarpus, & omnes Aſiæ
Epiſcopi diſſentiebant à Victore de celebra-
tione Paſchæ: imò ipſi Apoſtolorum Prin-
cipes Petrus & Paulus diverſas de Legalium
obſervantia tenuerunt Sententias.

64 Ob'ic. VI. Juxta S. Scripturam tantùm-

datur juſtifieationis gratia ponentibus ani⸗
mam ſuam propter Chriſtum: atqui nullus
ponit animam ſuam propter Chriſtum, niſi
ex amore, & charitate erga Chriſtum ponat:
ergo Martyrium per ſe non conbert juſtiſi
cationis gratiam. Relp. diſt. Maj. tantùm
datur gratia ponentibus animam propter-
Chriſtum explicitè neg. ponentibus explici⸗
tè, vel ſaltem implicitè conc. Maj. & dit.
min. nullus ponit animam propter Chri⸗
ſtum, niſi ex amore tantùm explicito, neg.
min niſi ex amore vel explicito, vel impli-
cito ponat animam ſuam propter Chriſtum,
conc. min. & neg. conſeq. Qui enim mori⸗

tur v. g. pro conſervanda cCaſtitate, eſto no
eli⸗

Aleiat
nee de
Animam
Firtuten

lere.
Dico
1n ptid
reguirin
urrition
Concluſe
Contta
ſlckcere
(ode
trelizce
Coeeror,
lenpore
ſeccata:
gri
elomite
ſe gon
Ham ex
nem
Wue
ſen 3
nſerſg
lar: e
Uliktr
ſerſein
Uetan
em ver
kar.

ſl. De Effettibus Martyrii &. 581
ddem eliciat amorem DEl ſuper omnia explicitè,
(du nec de ſuis peccatis conteratur, cenſetur-
n animam ſuam ponere pro Chriſto, qui hane
imin virtutem, ſicut & alias commendavit tanto-
GE pere.
man! Dico II. Ut Martyrium in adulto confe 64 ¾
„Ash rat primam gratiam ex quaſi opere operato,
genudt requiritur, ut ſit ad Martyrium ſaltem per
hiimgt attritionem ſupernaturalem diſpoſitus. Hæc
deu Concluſio ſequitur ex priori, & eſt ex parte
omee contra Vegam, qui cenſuit, ad Martyrium-
ede ſufficere voluntatem patiendi pro Chriſto.
ſuk Quòd autem hic adus debeat eſſe ſuperna-
Gelgꝑ turalis conſtat ex Trident. Seſſ. I4. Cap. 4. ubi
„ docetur, dolorem ſupernaturalem quolibet
nick tempore fuiſſe neceſſarium ad remittenda
peccata actualia: ergo etiam tempore Mar-
in tyrii. UIlterior noſtræ Concluſionis ratio
zies delumirur à paritate Baptismi, & Pœniten-
ſunm tiæ, quorum utrumque, ut conferat gra-
tiam ex opere operato, requirit in adultis

entbt

aliquem dolorem, & pœnitentiam; quod
totum exprimitur ab Innocentio III. cap. Ma-
bwce joret 3. de Baptiſ. Abt uale verò ( peccatum) quod
Ne; conſenſu contrabitur, ſine conſenſu minimè rela-

0 zatar: ergo à potiori ſimilis dolor etiam re-
e, quiritur in Martyrio, urpote quod non eſt
ſel per ſe inſtitutum ad delenda peccata; cum
„vh hoc tantum ex privilegio habeat, & ſine ſal⸗
, tem vera attritione offenſa Dl non revo-
, ccetur. Quando autem 88. Patres majorem
Noch 0° 3 effi⸗

5982 Difisktio Il. Qusſtio X. g. II.
efficaciam tribuunt Martyrio, quàm Baptis-
mo. loquuntur de majori efficacia in confe-
renda gratia ampliori, non autem in ordine
ad agendum in ſubjectum ſufficienter non
diſpoſitum.
Eſt tamen advertendum, ſubinde ſuffice-
re attritionem virtualem, v. g. actum ſpei
in eo, qui non recordatur Iui peccati, aut
obligationis eliciendi formalem pœniten-
tiam, dum totus eſt occupatus in ſe animan-
do ad mortem ſubeundam; talis enim actus
eſt ejusdem virtutis cum attritione, & aver-
tit hominem virtualiter à peccato. Imò
vix videtur poſſe contingere, aliquem Ca-
tholicum propter Chriſtianam fidem, aut ve-
ram virtutem appetere mortem, quin con-
ſequatur fructum Martyrii, eò quòèòd præ-
ſens mors, & iminens æternitas facilè ipſum
excitent ad ſufficientem peccatorum dete-
ſtationem, eo præſertim tempore, quo
DEIS ſuis Athletis deeſſe non ſolet. Alio-
quin voluntas patiendi pro Chriſto absque
omni dolore de peccatis memoriæ occur-
rentibus practicè loquendéò non cenletur-
ſufficiens deteſtatio peccatorum; cùm tali-
ter peccatorum memor potiùs videretur
offenſam DEl pro nihilo ducere, & affeum
erga peccata retinere; poſſet enim cum-
nuda voluntate patiendi (ſi hæc voluntas
non oriatur ex amore DEl ſuper omnia, nec
ex vera ſaltem attritione) affectus alicujus
pec-

Cntfn,
1smoll
ſet allan
Ge pro
Ein lane
Monio⸗
patat
uin Ne
Am vi
Nepho
Unte.
Dices.
n Bap
Niliut ⸗
Apo
ſeccatis,
um: er
In ſuſt
Necdumm
n, in V
itandd
amns,
is, cuj
örſtat
oſiſioz
dtere
Chrii
Diee
cno
Aande
deta e

De Efelſtibus Martyri & e. 783
n peccati mortalis conſiſtere, v. g. fornicatio-
a ns, mollictiei, odii & c. cui quis vehementer
uud eſet aſſuetus, & cujus emendandi nollet fa-
nn cere propoſitum. Pro quo facit paven-
dim ſanè exemplum Sapritii Presbyteri ex
en Ba-onio ad annum 260. qui non obſtante
Am vountate patiendi adhuc veteri odio flagra-
cait batin Nicephorum, etſi tunc ipium prope
e ictum vibrante carnifice Chriſtum negarit,
ecn Nicephoro poſtea deſertoris damna repa-
Nne rame. Ita Her'ncx.
EIn Dices. Juxta Trident. Seſſ.6. cap. 4. homoé4*
m? ante Baptismum à peccatis non juſtificatur,
n niſ sut lavacrò regenerationis, aut ejus vo-
t6; & poſt Baptismum non juſtiſicatur à ſuis
cunren peccatis, niſi per Pœnitentiam „aut ojus vo-
n tum: ergo Martyrium cum ſols attritione-
leg non juſtiticat, niſi vel in voto Baptismi, ſi
necdum ſit baptizatus, aut ſi jam ſit baptiza-

und 1 t
es dus, in voro Pœnitentiæ. Reſp. Concilium
9 ibi tantùm agere de mediis juſtiticationis or-
o b dinariis, non autem de mediis extraordina-

e riis, cujusmodi eſt Martyrium; quod inde
ele Conſtat, quia nec ibi mentionem facit de
m juſtificat one intantium per ſantiſicationem
es in utero Matris, vel per mortem in odium
G Chriſti paſſam. . .
e Dico III. Gratia Martyrii confertur in, 646
,ir aliquo determinato inſtante ante mortem,
oe quando ſcilicet homini jam ſunt infiicta vul-
i nera lethalia, & ex ſe verè Occiſiva, niſi
4 O4 præ-

584 Diſtinktis III. Quaſtio X. ſ. II.

præſervaretur à DEO. Ita communior-
Theologorum Sententia. Ratio eſt I. Qui⸗
alias S. Joannes Evangeliſta non accepilſſe
gratiam Martyrii, & fruſtra coleretur al
Eccleſia ùt Martyr. II. Licèt Martyrium.
acceptis vulneribús lethalibůs necdum ſt
plenariè conſummatum, ſicut in iis qui jan
actu mortui ſunt pro Chriſto, coram D
tamen habetur pro completo, & talis Mir-
tyr dicitur jsm mortuus ſaltem in ſua caua,

& juxta naturæ ordinem.

647 Dices. Homo accepto lethali vulnere fo-
teſt adhuc diu ſupervivere, & conſequin-
ter etiam peccare: atqui eſt dedecens exta-
re Martyrem impium, aut vivum: ergoho-
mo non aſſequitur gratiam Martyrii aate-
mortem. Reſp. talem hominem, etjamſi
ablolutè loquendò peccare poſſet, non ta-

men eſſe amplius actu peccaturum gravi-
ter, & hoc ex ſpeciali DEl Providentia (vel
ſi etiam peccaret graviter, tunc DElIsS tali
per media ordinaria providebit de ſua gra-
tia recuperanda) prout ad eandem pro-
videntiam ſpectaret, Martyrem reſuſcitatum
à peccato prælervare. Cuſjus congruen-
tia eſt, ne ſcilicet talis detrimentum in ani⸗
ma ſua patiatur ex incolumitate ſibi per mi.
raculum reſtituta, dum tamen ipſe alacriter

vitam ſuam expoſuiſſet pro Chriſto.

648 Cajetanus ſenſit, eflectum Martyrii pri-

mùm conferri polſt vitam finitam.

Sed
cOh-

Chntra
uetur
limen
Conmmun
in grari
Mnyri
lolypere
Mina
tere ila
Derendt

4

ller.
un
vm! .
tedes
becle
II Dra⸗
Chrict
nlecut
Uandi
Nlione
t exer
Mticke
Pünlegi
ſbetur
ftile
Urem
iger 4

1. Alia de Martyrio Reſolvuntur. 58 5

nnmma contra eſt; ſic poſſet dari caſus, ut quis mo-
NLG Feretur inimicus DEl in hac Sententia, &
Nl tamen ſalvaretur: atqui, ut haber ſenſus
een communis, tantùm ille lalvatur, qui moritur
nuum in gratia: ergo ante mortem debet per-
een Martyrium conferri juſtificationis gratia.
Su Inſuper daretur etiam momentum, in quo
ound anima poſſet accipere gratiam, & non amit-
teh tere illam, adeéque ſtatus merendi, & de-
nus merendi non eſfent æquales.

Dt §. III.
ee Alia de AMartyrio Reſolvuntur.
ecezen⸗

ap (Vrene I. An Martyrium jam habueritg49
rin ſuum Privilegium ante Chriſti Adven-
mm tum? Reſp. affirmativè cum Herincx, &
,Im patet ex Machabæis, qui tanòat Martyres
n ab Eocleſia coluntur. Unde S. Nazianze-
enit nus Orat. 22. de Machabæis dicit, Eos fuiſſe
Chricti paſſioni conformes, & in fide illius
1e bu conſecutos eſſe juſtitiam, & effectos nive
en? candidiores. Conf. Martyrium jam ante

eſus paſſionem Chriſti fuiſſe privilegiatum con-
ugt ſtat exempl⁵ 88. Ionocentium, & §. Joannis
nort Baptiſtæ: quid ergo obſtabit, jam fuiſſe ita
ſi privilegiatum ante Chriſti Adventum. Imò

ein videtur hoc privilegium ab initio mundi ex-
ſ titiſie: neque credibile eſt, non fuiſſe Mar-
⸗ Etyrem, ſi quis ab initio mundi mortem gu-
li,t ſiãſſet ab impiis, nolens adorare idola, nee
6 ο etiam

5986 Diſtinétio IIIl. Quaſtio J. ſ. III.
etiam minoris eſt laudis, id feciſſe ante-
Chriſti Adventum, ejus exemplô necdum
oſteniô⅛, quaàm poſtquam Chriſtus paſſus no-
bis reliquit exemplum imitandi veſtigla ejus.
Hoc tamen Catholicè fatemur, Martyres in
Lege Naturæ aut Moſaica, cùm Cœli janua
necdum pateret, non fuiſſe ſtatim Cœlum
ingreſſos, uti nec circumciſi mortui. Ita-
que hoc privilegium utique primùm Chriſti
tempore explicatum fuit, & promulgatum,
interim tamen non tantùm pro tempore

Legis Chriſti, ſed pro omni lege valuit, ho-

minésque id ſciverunt, vel ex traditione, vel
inſpiratione DEl occulta.
650 Quæres II. An etiam parvuli in utero
Matrum adhuc exiſtentes ſint capaces Mar-
tyrä? Reſp. affirmativè; hi enim æquè
poſſunt pendere vitam ſuam in odium fidei,
aut virtutis, ac nati bimuli, aut trimuli. Sed
quid, ſi Tyrannus in odium fidei occidat-
Matrem ignorans, eſſe gravidam, an parvu-
lus cum illa occiſus eſſet Martyr? Reſp.
non improbabiliter affirmativè; quia reve-
ra tanquam aliquid Matris occideretur pro-
pter Chriſtum.
Dices. Si hæreticus occideret Petrum,
putans eſſe Paulum, in cuſus fidem fatale
gerit odium, Petrus non eſſet Martyr: er-
go nec parvulus in utero Matris exiſtens,
de quo Tyrannus eſt ignorans. Keſp I.

neg. antec. ſi occiſio Petri verè fiat ex odio
fidei;

flei; .
nrum el
ſcberer
heretien
tayreſst
enus
len,
Nratus;
phar
Muulos;
ſcei nu
mnng
tentior
lence4
Uon etia
len; ſi
ſit u
Ni
blom
a.
Ce
uts, &
ſtrutis
dinis,
6 nele
g, aut
Menta
Ntrutis
ntßů ce
00, eſt
Rere

. Alia de Martyrie Reſolvuntur. 587

lem ſidei; ſi enim hæreticus ſciret etiam Pe-
oh trum eſſe Catholicum, pari odio ipſum per-
Sdun ſequeretur, & prorſus per accidens eſt, quòd
lge hæreticus judicet, Petrum eſſe Paulum, niſi
engen expreſsè conſtet, intentionem hæretici nul-
CAHin latenus fuiſſe occidendi Petrum propter fi-
n dem, quia forſan Petrus aliunde fuit ip
i h gratus; ſi autem de hoc non conſtet, tunc
nunét ipfſi planè perinde eſt, ſive ſi Perrus, ſive
im Paulus; motivum enim occidendi eſt odium
fidei, non perſona. Reſp. II. transmiſsé
Tnr ant. neg. conſeq. quia (ſi non conſtet de
cee intentione contraria Tyranni) moraliter lo-
quendéê impoſſibile eſt, occidere Matrem, &
Um non etiam parvulum in utero Matris laten-
unh tem; ſi enim Tyrannus nihil de parvulo
min ſciat, nulla etiam adhibebit remedia pro hu-
dun jus vita, adeôque tam Matrem, quàm par-
m“ vulum cenſetur occidiſſe in odium Chri-
. oecl ſti &c. . .
unetn Quæres III. An Martyrium ſit actus vir. 652
tutis, & cujus Reſp. I. Eſt in adultis a us
cun virtutis, & quidem II. per ſe fidei, ac forti-
eerp⸗ tudinis, concomitanter autem III. non ra-
rd includit virtutem ſpei, charitatis, Caſtita-
eben tis, aut alterius, pro cujus uegatione tor-
menta inferuntur. Dixi: in adultis eſt actus
en „ virtutis, in parvulis, amentibus, aut non.,
“ natis certè non; Quid ergo eſt in his? Di-
6 co, eſt paſſio præcisè privilegiata, quaß ex
4 opere operato cauſans gratiam juſtificatio-
e . ms,

588 Diſtindtio III. Quaſtio X. F. III.
nis, & aliorum donorum habitualium; actus
enim virtutis à ſimilibus elici, non audeo
aſſerere. Verbéô⅛: ſicut parvuli per Bapris-
mum ſuſtificantur ſine ullo actu virtutis, ita
etiam juſtificantur per Martyrium.

673 Prima pars conſtat ex teſtimonio Chriſti,

Eccleſiæ, & Santorum Patrum. Ratio au-
tem ſic formatur. Quando Chriſtus dixit
ſuis Apoſtolis, nolite timere ees, qui occidunt
torpus, utique non conſuluit, vel præcepit
vitia, aut actus indifferentes, ſed virtuolos.
Contrarium tamen docuerunt inſignes ne-
bulones, ſcilicet ipſe Simon Magus, Gnoſti⸗
ci, Adamitæ, Montanus, Georgius David,
& alii, quorum aliqui Martyrium vitandum
defenderunt, & alii ùt ſuicidium acculà-
runt.

654 Secunda & Tertia pars abundé conſtat ex

dictis à num. 622. adultus enim ipſo facto
talia tormenta exantlandò oſtendit ſe for-
tem in fide, & quidem heroicè (idem eſt
circa aliam virtutem, in qua impugnatur
Athleta Chriſti) Spes autem, Charitas, vel
ſaltem attritio ſuõs modò etiam comitari
debent ex dictis.

GSyy Quæres IV. Ap Mareyrium cadat ſub

præcepto? Reſp. I Non datur præceptum
abſolutum de ſubeundo Martyrio; datur-
tamen II. præceptum conditionatum, & in
certis circumſtantiis confitendi fidem, ut
ſaltem habeat quis animumn paratum ad Mar-

itium
ls .

uren ,
lan.
lalones
Mrtyr⸗
Mrina,
66 Mart
Alis eni
aſo con
te Mart
wor
zode,
es
16 ait:
rliiſun.
Hen I.
tu reh
6 jut.
Non iate
riß ſec
Cſione
Aufte
un viti
Dices
kdeleſer
rio: e
ara
leatur
thitn d.
dlge

onl Alia di Martyrio Reſolvuntur. 789
umh eyrium. Primum conſtat; quia ipſe Chri-
n u ſtus Matth. 10. v. 23. dedit licentiam; Cim
lerhii autem perſequentur vos in civitate iſta, fugite in
Wttndi aliam. Alias omnes tenerentur cauſas & oc-
. calſiones Martyrii inquirere, & Apoſtoli, ac
ioci Martyres, aut alii Viri Apoſtolici peccâſſent,
is prima, aut ſecunda vice prudenter fugien-
A 4d6 Martyrium. Secundum etiam conſtat;
Ni Min aliàs enim, ſi in pr ſſuris, perſecutionibus, &
n Caſu confitendæ fidei quis non deberet ſub-
umd ire Marryrium, poſſet licitè negare fidem,
nlonst & adorare idola: atqui hoc eſt falſum: er-
HE 80 &c. . .
guudn Dices contra Primum. Chriſtus Matth. 656
16. ait: Si quis vult poſt me venire, abneget ſe-
metipſum, & tollat Crucem ſuam, & ſequatur me.
Item I. Perri 2. Chriſtus paſſus eſt pro nobis,
6oonet vobis relinquens exemplum, ut ſequamini veſti-
oii gia ejns. Reſp. Chriſtum per crucem hic
utket non intelligere crucem materialem, & Mar-
(le tyrii, ſed moralem, ſcilicet paſſionum cru-
. cifixionem juxta illud Galat g. v. 24. Qui

n n

i autem ſunt Chriſti, carnem ſuam cruciſixæxerunt
l cum vitiis, & concupiſcentiis.
Dices contra Secundum. Multi ſunt iné657
el Eccleſia DEI, quibus nihil incidit de Mar-
6 „ tyrio: ergo non debent habere animum
me ita paratum. Imò hoc præceptum non ex-
/ plicatur fidelibus. Reſp. neg. conſeq. ſicut
e enim per ſuſceptionem Baptismi quilibet ſe
ad obligat ad ſervandam ſidem Catholicam,
its

590 Diſtinktio III. Queſtio X. G. III.
ita etiam ſe obligat implicitè ad Martyrium,
ſi circumſtantiæ aliter non admittant. Hoc
præceptum ſufficienter explicatur fidelibus,
dum inſtruuntur, Baptismum eſſe triplicem,
ſcilicet Fluminis, Flaminis, & Sanguinis.
Cæterùm ſatis eſt, ſi fideles negativè ſint pa-
rati, hoc eſt, quòd non habeant volunta-
tem poſitivè contrariam profteſſioni fidei in
talibus circumſtantiis.
658 Quzxres V. An liceat ſe offerre Martyrio,
provocandé hoſtes fidei ad inferendum-
Martyrium? Reſp. negativè, ſi non adeſt
cauſa rationabilis, aut inſtinétus Divious.
Ratio eſt multiplex; tum ex licentia Chri-
ſti; Càm autem perſequentur vos in civitate iſta,
fugite in aliam; tum quia, qui ſine juſta cau-
ſa, aut inſtinétu Divino provocat Tyrannum
ad Martyrium, v. g. ex abrupto damnandé
illius ſectam, aras, aut templa, vel idola de-
moliendô, conſpurcandéô, aut indiſcretè fi-
dem Catholicam prædicandé &c. exponit
ſe periculo abnegandi fidem; tum quia illi-
citum eſt cooperari ad ſui homicidium, aut
DEI blasphemiam: atqui hæc ex parte Ty-
ranni interveniunt: ergo non eſt licitum-
provocare Tyrannum ad inferendum Mar-

tyrlum ſine rationabili cauſa, aut ſingulari
Del inſtinctu.

659 Conf. ex Concil. Eliberitano ſub Marcel-

lo I. Cas. 60. Si quis idola fregerit, & ibidem

Inerit occiſas quatenus in Evangelio ſoriptam
non

“

ungn
unda
u fy
lving/
hiruis
Ingue
chra de
mort⸗
lvit ar
Dice
lulf
ſeie
Chrite
ſum
geliger
Kinctu
ſam
nndiſke
lvorur
66.
luſ
morun
Obtule
ſüen,

Ctum

Un
les dre

f.ll. Alia de Martyrio Reſolvuntur. 591

Murin son eſt, nequs invenitur ab Apoſtolis unquam fa-
tunt. m Ttum, placuit in numero eum non recipi Mariyrüi.
r ſeeſt Cujus ratio ibi aſſignatur. Cbriſtianisés
ſetiiu tempore Diocletiani, forti animò ad idola fran-
di genda paſſim proſiliebani, iidemque à Gentilibus in
tielng eo⸗ furentibus, occidabantur; idque feceruns
t oln eempls Enlalia Martyris, qua impulſu Divini
ni Spiritus cowsmeta, teſte Prudentio Hymné tertiò:
Inque Tyranni oculos ſputa jacit, ſimula-
mm Chra dehinc diſſipat &c. Hoc falctum Eulalig,
ſeenn. importunt, ac temerè ab omnibus nſurpari, diſpli-
(wd enit Patribas hujus Concilii.
1 DGi Dices. Ipſe Chriſtus ean. 13. dixit Jjudæ: 66
eneli Quod Ffacis, fac citins: ergo etiam Conſeſſor
fidei poteſt ſic improperare Tyranno. Reſp.
ene Chriſtum hic præcisè oſtendiſſe exceſſivum
um ſuum erga genus humanum redimendum-
dmd Qdeſiderium juxta num. 220. Et hoc ex in-
elieckt ſtinctu Divino; taliter autem deſiderandò
Nliei⸗ ſuam paſſionem, & noſtram redemptionem
ai indifferenter ſe habuit ad actiones malas
l ſuorum tortorum illos præcisè permitten-
e 46.

nn Inſtas. Plurima exſtant exempla fortiſſi. 662

(leon morum Martyrum, qui ſe ſponte Tyrannis
unt obtulerunt, in ignem injecerunt, illorum
fidem, & ſævitiam condemnârunt: ergo li-
citum eſt, ſe offerre Martyrio, provocand
Tyrannum. Reſp. Hos Sanctiſſimos Marty=
ℳ res præſtitiſſe ſimilia ex ſingulari dadit
. Spi⸗

592 Dikinktio III. Quaſtio X. G. III.
Spiritús S. quo impellente ſimilia per acci-
dens aliquando ſunt licita.

663 Quzres VI. An tempore perſecutionis

licitum ſit Confeſſori fidei ſe occultare, vel
fugere ad effugiendam mortem vel crucia-
tus? Reſp. I. Sive ſit perſecutio univerſa-
lis, ſive particularis, licita eſt fuga, & oc-
cultatio ad effugiendam mortem, vel cru-
ciatus. Ita docent ipſa exempla Chriſti,
Apoſtolorum, & plurimorum SS. Marty-
rum, ùt annotavi in Tractat. ae Conſummat.
Mand. num. 9 5. Conf. ex S Petro Chrylo-
log. Serm. 151. Cbriſtus fugit, ut noſtras fugas
in perſecutionibus temperaret. Martiyr eompre-
benſus debet tenere conſtantiam, non comprehen-
ſus debet fugere perſiquentem, ur & perſecntori
indalpeat reſipiſcendi tempus, & ſibi tempus non
außferat ſupplicanai, dicente Domino: Si vos per-
ſeesuti fuerint in hac civitate, fugite in aliam. Et
infra: Si Martyres Faulum non fugiſſent, Pan-
lam non feciſſent. Hinc Romæ 42. fuerunt-
cœmeteria, in quibus latitabant Chriſtiani
tempore perlecutionum. Imò Alt. 17. . 9.
dicitur: Et accepta ſaticfallione à Faſone, & 4
cateris, dimiſerunt eos; ubi jam actu vincti ſe
liberârunt à cruciatibus & morte pecunis:
ergo ſi quis à Martyrio ſe poteſt liberare
pecuniis jam actu vinctus, à potiori poterit
fugere.

marum Cura, & ex illius fuga ſit periculum,
ne

—

neſ.
ſle
Ma
Nen
yiyri
ſ
tme
oblig⸗
ſtate,
erlee
enim
Thuur

ehin

lltur

a E
ſlute
Ntur
den
Etlam
le aut
Uinoi
lum;
lyorin
gollibe
gbaren
etlam
tur ft
e eo
animan

664 Reſp. H. Si cui ex officio incumbit Ani- nhe

Alia de Martyrio Keſolvuntur. 793
er ne ſubditi deficiant à fide, talis non poteſt
4 fugere; dicitur enim gZoan. 20. Bonus Paſtor
animam ſuam dat pre ovibus ſuis, Mercenarius
autem, & qui non eſt Paſtor, cujus non ſunt oves
propriæ, viaet lupum venientem, & dimittit oves,
& fagit. Ratio eſt; quia Paſtores non tan-
. tùm ex charitate, ſed etiam ex juſtitia ſant

1

ſoun
r,
elens
unke

e obligati ſubditis ſuccurrendi in gravi neceſ-
I (iate. Ubi tamen advertendum eſt; niſi
10 perſecutio deſæviret in ſolos Paſtores; ſic
l enim licitè fugerunt Cyprianus Gregorius
nn Thaumaturgus, Athanaſius, & alii; in his
90, enim circumſtantiis per fugam magis con-
HH fulitur incolumitati Eccleſiarum, & conſer-
vat üGe talis Paſtor tanquam neceſſarium pro
AGNEE, ſalute totius populi, qui S. Cyprianum roga-
vit, ut ad tempus recederet.
enu Reſp. III. Poteſt contingere caſus, quodézs
S etiam homo privatus non poſſit ſe occulta-
s re, aut fugere, ſi ſcilicet ex illius fuga pro-
md zimo imminet evidens damnationis pericu-
lent lum; dicitur enim Matth. 22. v. 39. Diliges
IE. Prorimum tuum, ſicut te ipſum: atqui pro ſe
ljt quilibet magis tenetur æternam ſalutem-
ANSO quzrere, quàm vitam corporalem: ergo
etiam pro ſuo proximo. Sic etiam loqui-
D lec tur difcipulus amoris Epiſt. I. cap. 3. V. 16., In
AN hoc cognovimus charitatem DEI; quoniam ille
tonde animam ſuam pro nebis peſuit, & nos debemus
prpro Fratribus animas ponere.
unROH Pp Quæ-

.

554 Pikinktio III. Ousßtio X. g. III.

666 Quæxres VII. Quænam eſt ratio, quòd il⸗

lis Martyribus, quibus ignis, rotæ, feræ non
portuerunt adimere vitam, ademerit gladius²
Ad hoc reipondent varü variè. Raynaud.
lib. 1 8. de Mart. p. 2. 6. I. n.6. Vult, hoc inde ve-

nire, quia DEUS vult ſervare jura libertatis

humanæ illæſa, actio autem gladii cenſetur
libertatis actio. Verùͤm; cur ergo actio
ignis, rotæ, feræ ab homine applicatæ non
cenſetur libertatis actio? Gobat vult, hoc
ideo contingere, quia DElIS voluit oſten-
dere, Martyres eſſe verè Nobiles; ſoli autem
Nobiles olim plectebentur gladiò. Verùm;
ergo illi, quibus ignis, rotæ, feræ non peper-
cerunt, ſunt ignobiles? abſit. Martinus del
Rio Mag. Disquiſ. I. 2. 4. 29. aſſignat hanc ra-
tionem; quia gladius eſt præcipuum, & or-
dinarium Jauſtitiæ inſtrumentum. Verum;
hic ſumma committitur injuſtitia: ergo de-
beret gladius æquè parcere ac ignis, rotæ,
feræ. Itaque cum eodem Audctore optimè
hoc refunditur in abyſſum judiciorum DEl,
qui aliquos paucis, aliquos pluribũs probat

7

tormentis. Et bæc omnia ſcripta ſunt ad

Gloriam IIlius, Qui eſt Corona Sanctorum
Omnium, ſicut & Singularem recens
Canonizatorum Heroum
honorem.

PA-

mtien
nifau,
ln,
eym,
mmmn,
Afr i
lci h

W l,.

nan
4
Ugn 4
Riruert
Nmitit.
Eer 4
4

1.
Godſ
ſre m
cint
ronnt
ndene⸗
bertnt
cenſetl
1 A
1tn o
le, hoe
toler⸗
Manten
Verum
Neper⸗
itet dl
Unactr
n,Kor⸗
Ferunm⸗
ego le.
8,tolt
oein:
un Dn
5 Mnohn
lnt
GCtorun
lectn

1

=è

sõä

PARERGA

UNIVERSA §
“

i. . .
Mrelgie eſt practica, non tamen 2. ri
v „. . . 6 0.
2 eri. 3. Ultimum cohie.
Wie. Wrs ge⸗ aclualitas per
. inétio Scoti bene ſal-
Mc ſalvat Mhyſte-
k. . DEIIS nulli ſubſtat erstene
orales non coëtiter 3 a
unt DEO phyſ.
aterno 7. illis vi .
⸗„ Qu 7. illis vi ſuæ operationis, 4
e: . 8. MWon datur Scientia Media
Ffutura contingentia .
⸗ qJuætunque, co-
4 0 in ſua Eſſentia ſuppoſitô ecf
Vz, . non eſt antecedens, ſed II. concomi, .
. 4
sd . S1 2. reſpectn conditionatè futuroru „5
mig ſabjectivè abſolutum. 13. Prædeſti .
ee. . . ina-
stentiva facta eſt gratuitb, independ, 74
meritis: reprobati , õ
2 bir: 3 pro atio autem poſitiva 14. depen-
s ſd, emeritis. 15. Proceſſtones Divinæ
* actns eſſentiales, ſed notionales 16.
P, 2 1n

I, Divinis prater tres ſabfiſtentias relativas da-
tur alia abſoluta. 17. Relationes Originis non
dicunt aliquam perfectienem. 18. Conſtituunt
Divinas perſonas ſub formali conceptu relationum.
19. Relationes eommunes in DEO ſunt reales.
20. Perſonæ Divinæ ſunt in ſe invicem per cir-
cuminſeſſionem, non tanthm ratione Naturæ, ſid
etiam perſona. 2I. Verbum Divinum procedit
ex cognitione perſonarum, 22. non tamen ex ce-
nit ione Creaturarum quarumcunque. 23. Sola
proceſſio Verhi eſt propri?è ditta generatio, quia
naturaliter procedit. 24. Spiritus S. procedit li-

berè libertate eſſentiali, Qui 25. vi ſaæ proceſſto-

nis non petit procedere duobus, unde 26. ſi per

impobſibile non procederet à Filio, adhuc realiter

per ſonaliter diſtingueretur ab eo. 27. Poſſibi-
is eſt ſpecies impreſſa Divinæ Eſſentia: ſicut & 28.
Viſio Beatifica praciſiva. 29. Beatitudo forma-
lis conſiſtit principalihs in fruitione. 30. Intel-

loebtus perfectior, cum «ai lumine gloria poreſt

producere viſionem perfeltiorem, 3 1. poſſunt Bea-
ti per abſolutam DEI potentiam in Verbo omnes
Creaturas poſſibiles videre. 32. Angeli in primo

inſtanti ſuæ Creationis potuerunt peccare, ac 33.
bodiedum cognoſcere ſecreta Cordium cum ſolo

concurſu DEl ordinario. 34. Non poteſt in in-

telleétu Angelico dari ſpecies univerſalis. 3 .

B. V. MARIA nullum contraxit debitum contra-
hendi peccatum Originale. 36. Quocum ſolo
decedentes parvuli non patiuntur pœnam ſin/us.

va⸗

37. Peccatum abluale ormaliter conſiſtit in pri-

er
ſ
M
ſvin

ner⸗
nria
i.
Pie
ſen⸗
Gii
lyan
4
tid nl
1
iilin
ma
14.
ſelte
har,
in
Gel
talii
tia ne
Girel
Clri⸗
ye

—

vd
hii tu
nftunt
etinen
t fidl
1
Nurt /
l
Nin 1r
13,0
it,
Nudtl
4 nuch
46 6

r

reMN
t
rſn
30. M
Haris N
yi 4
en
rr t
Aie
7t, 4
,0s,
iu
6le S

vativo. Nelkum 38. in ratione offenſe eſt ſim-
pliciter infinitam. 3 9. Conſcientia invincibili-
ter erronea obligas ad ſui ſequelan. 400. Licet
ſequi ſententiam minus probabilem relitcta proba-
biliore. 41I. Actus externus non rarb ſuperad-
dit diſtinctam Bonitatem vel malitiam. 42. Poſ-
ſibilis eſt actus humanus in Individno indifferens.
43. Poteſt Legislator Eccleſiaſticus pracipere abtus
merè internos, nec non 44. obligare leviter in ma-
zeria gravi, non iten 45. graviter in materia le-
vi. 46. Peregrini per ſe nen ſtringuntur legi-
biss particularibus locorum, qus transeunt. 47.
poteſt per actus formaliter malos introduci con-
ſuetudo. 48. Legislator non tenetur propriii le-
gitis quoad vim coactivam. 49. Indigenas non
ligant leges Manicipales extra proprium Territo-
rium exiſtentes. 50. Gratia nen eſt participa-
tio phyſica Naturæ Divina, 5I. omne homines
hahent à DEO gratiam ſuſicientem, quaæ 72. non
diſtinguitur inirinſecè ab eſicaci. Similiter 53.
non diſtingauntur habitus gratis & charitatis.
54. Gratia ſanbélifitans in ratione qualitatis in-
ſpecta, abſolut? loquendé poteſt in eodem ſubjelto
ſare oum peccato moœrtali, unde 55. non habet
vim ſanctificandi ex naturà rei. 56. Eſtqus
abſolut Isquendò compeſſibilis cum peccato wor-
tali in eodem ſubjedte, 57. quò probabiliter gra-
tia non educilur ſed creatur. §8. PFeccatum ori-
ginale non fuit ſola kau ſaj adventus Chriſti. 59.
Chriſtus quà komo patravit miracula moraliter, no
phyſßck. 60. Ejns merua non fuerunt valoris ſim-
Pp 3 pli-

pliciter infiniti. 6&1. Per abſelutam DElI poten- .
tism potuiſſet pura Creatura de condigno ſatitfa- /
cere pro peccatis neſtris. 62. Impeccabilita, pro- i.
xiwa Chriſti non eſt "eferenda in unionem bype- 41.
katicam, unde 6 3. nec in ſenſu compoſito eſt ſim.
pliciter dicendus impeccabilis. 64. Viiutes “
morales non inf unduntur per ſe. 6 6. Ilſus ſm-
plex fabti in rebus uſu conſumptibilibus eſt à Do- um
minio ſiparabilii. 66. Clerici Saculares obtinent: 344
Vernm Deminium in bona Eccleſiaſtita ſuper- fiſi
Nllua, eſto 67. talia eæ pracepto Eccleſiæ teneantur ninta
orogare pauperibus vel in cauſas pias. 6 8. Do- nu/
winium Anirum in ſelidum, tam inſtantanenm, acran
quàm permanens repagnat. 69. Injuſitz dam- Nupf
waret Judex ad mortem enm, quem de privata Rude
ſcientia ſeit eſje inuosentem, eſto in foro externo ade
probatus it i Rens. 70. Keus non ſemper te-:
netur fateri veritatem contra ſe in Proceſſu Ci- fn
minali, eſto ſemiplena probatione habita juridic? ſm.
usterrogetur. 71. DEIIS ſusb ratione prima ve- 9
vitatis infallibilis eſt objectum formale fidei. 72. llet
Nex vevelatio, nec obſcuritas ingrediuntur ra. g,.
tionem formalem fidei, ſea ſunt mer? neceſſaria nuld c.
tanquam conditio ſinè qua non. 73. Cum evi- “
dentiæa in atteſtante, poreſt conſiſtere fides. 74. RKe- Elri
velatio privata ſußtcit ad aliquid fide Divina ere- z, .
dendum, 75. non tamen ſolum appareni. 76. 4
Fiaes eſt ſimplie iter prabtica. 77. Myſteria Ki⸗- 4.
dei noſtra ſunt evidenter credibilia 78 ſemper nutiun
neceſſaria fuit aliqua fides ſupernaturalis neceſ- ſtnn
Brate medii: in ova inſuper lege Evangelica 79. Mi

paſt

DE

n ſiit⸗
ltaße
nen hit
Not /
„Vpnn
el
in
ſA
ttd

N0

dt⅞
iN

e Frut
nhetlin

nuiſub

. imt

ti 1
urfur /4
ſſon
CtN
11
eun
l. ſi
nu,
ru
lußh,

—

poſt ſafſcientem ejus premulgationem nereſſaria
eſt fides explicita §SS. Trinitatis & Inearnatio-
six. 80. Summus Pontifex eſt ſupra Concilium.
81. Benediétum XIII. eſſe legitimum Chriſti in
terris Vicarium eſt de fide. 82. Revelatio dam-
nationis deſtruit ſpem Beatitudinis. 83. Altus

amoris DEl in Fatria & in via differunt ſpecie.

84. Si ſtatus innocentis perſeveraſet, nullum

fäuiſſet inſtitutum Saeramentum. 85. Sacra-

menta moraliter cauſant gratiam. 86. Baptis-
mus ſubmerſivus eſt validas. 82. Exiſtentia
Sacramentalis Chriſti non dependet abſolut? à
Naturali. 88. Traunsſubſtantiatis eſt altio ſo-
lummodo addudtiva. 89. Aqua vino mixta im-
mediatè convertitur in ſanguinem. 90. Sacra-
ment sm Pœnitentiæ non poteſt eſſe validu si & in-
forme. 91. Non tenemur confiteri peccata du-

hia. 92. Peccatum tamen confeſſum nt dubium,

debet quis compertàâ veritate confiteri ht certum.
93. Moribundus debet ſub conaitione abſolvi,
modo confefſarius prudenter poſſit praſumere eum
bic & nanc dare, aut proximè dediſe aliq uod ſigni
doloris. 94. Nec ſolus ingreſſus in Religionem,
nec 95. ipſum Matrimonium cum alia contra-
Rtum diſſolvit ſpenſalia ſimpliciter. 96. Matri-
monium ſub conditione de futuro init um, & pu-
rificata mox ſubfiſtit ſine novo conſenſu non tan-
ium in ratione contratus, ſed etiam Sacramenti.

Pp 4 97.

j 98. non ob
Perum Matrimonium, ecjus valori 88er
abtum de ſervanda Caſtitate perpe .
EKiniſtra opinio de impedimento latente,
99.

tum poſſunt.
intendant contrahentes facere quantum p

0. Valide, & licitè diſpenſat PWobe, 1
bech ntis dirimentibus urgente gravin
ecn⸗ m poſt, quàm ante Matrimoniun
e, an7 gontrabtum.

O. A. M. D. G.

7 Inter B. PE. MaARIARI. ls B. FZoſeph fuit
97. .

Abllmer
8. Alban
Aerna
lieam
Amorg!l
nent
tia

bilitß

1

Urpe
Animas
An quis
Bearß
4poerze
4poktolt
Drude
4pperi⸗
4ogler
tmann
smolt
incor
limi
AAutiah
Atiophi
5. Augr
lend

N
NAOH
N
e,
,

1ui

=

gl.
1ioß

Gien

E X. 0 A D=

☚R

S

1 E
PRINCIPALIORUM.

A.

Bbates exempti non poſſunt formare probationem
plenam de Miraculis, & Virtutibus Canonizan-

dorum. n. 548. & ſeqq.
Abſtinentia Heroica. n. 267.

S. Albanus non fuit primus canonizatus. n. 130.
Alexander III. Canonizationis cauſam ad Sedem Apoſto-
licam evocavit. n. 16. & 89. & 523. & 545-
Amoris languor. n. 21 5. Promptitudo, n. 217. Inde-
ſinentia. n. 218. Infatigabilitas. n. 219. Impatien-
tia. 220. Curſus. 221. Audacia, 222. Indiſſolu-

bilitas. 223. Ardor. 225. Similitudo cum DEO. 226.

Erga proximum quatuor motus. 230.
Animus purgatus quid? n. 162.

An quis cum fama Sanctitatis decedens, necdum tamen

Beatificatus, poſſit ſepeliri ſub Altari? n. 67.
Apocryphæ Scripturæ. n. 535.
Apoſtolis non omnia fuerunt revelata. n. 143. Mlorum
prudentia, n. 246.
Apparitiones debent manifeſtari coram Superioribus. 427*
Apoplexia reddit hominem mortuo ſimilem. n. 476.
Armannus exhumatus n. 513.
Ars multum poteſt contribuere ad corporum mortuorum
incorruptionem. n. 480. Eſt vetuſta. 4 81.
Aſſimilatio cauſæ cum effectu. n. 593. Vide Error.
Aſtutia humana non diſcernit ſpiritualia. n. 436.
Ateiophia conſumit corpora. n. 460.
S. Auguſtitii dictum, Maltorum Olſa &c. quomodo intel⸗

ligendum? n. 153.
Pp 5 B. B2.

Index Principaliorum.

Alasm locéô maledictionis benedixit IHraeli. n. 403.
Baptismus eſt probandus ad effeéctum Beatificationis,
n. 70. Eſt triplex. n. 6 32.
Barſanuphius per 5. annos nihil comedit, aut bibit. 455.
Beatificatio quid? n. 1. Variæ circa eam ſententiæ. n.2.

& ſeqq. Eſt de fide. n. 7. IIlius proceſſus eſt deciſtvus,

& completus. n. 11. Qualiter Papa putatus ſit in Bea-
tificatione &c. infallibilis. n. 15. A quibus Beatificati
poſſint Sacrifciò coli. n. 17. Differentia inter Beatif-
catos & Canonizatos. n. 21. 23. 129. & 133.
Beatificatio ordinarie non inchoatur ante 40. & Canoni-
zatio ante 100. annos. n. 74. Si tamen perſonæ po-
tentes pro ea ſupplicaverint, n. 76.
§. Bernardus ſuadet prophetice bellum contra Turcas.
n. 614.
S. Birgittæz revelationes non ſunt fide Divina credendæ,
n. 507. && 539.
Bonifacius VIII. juſſit exhumari cineres Armanni. n. 513.

C.

¶ Anonizatorum ſeptem ſingulares honores. n. 23¾.
Canonizationis nomen unde ortum habet? n. 77.

& 86. Quid rei? 9 5. Ejus actus remoti. 96. Cære-

moniæ antecedentes. 97. & ſeqq. Concomitantes. 103.
& ſeqq. Conſequentes. I11. & ſeq. Illius ſententia. 110.
Canonizatio varie intelligi poteſt. n. (32. & 133. Eſt
de fide. 134. & ſeq. Eriam facta ante Alexandrem III.
157: In Canonizatione fit revelatio ſaltem implicita.

142. Proponitur quis tanquam particulare objeétum

ſidei, Religionis, & Exemplar morum. 135. Ratio ſen-
tentiæ Canonizationis. 148. Cui cognitio naturalis non
obeſt. 149. 5
Charitas communis. n. 213q. Hereica. 214. & ſeqq.
Carolus M. cur colendus. n. 16. 4
Qaſtitas quomodo reparabilis. n. 284. Impugnarur. 299.
Hadet annexos a ctus. 290. Quomodo ſervat medium.
. n. 29

2

—

. tranf

D
cu
Dereder
no.

mitti
chrun

e

Ele⸗
teſtſe
intele
inrol
Teteal
in nos,

Mmdex Principaliorum.
n. 291. Sitque homini innata. 292. Et in ſtatu inne-
centiæ fuiſſet? 293.

Chriſtus fuit ſubjectum Prophetiæ. n. 41. Solvuntur ob-
n jectiones. 411. .
Conditiones correctionis fraternæ. n. 233.
eo Congregationes quot Romæ? n. 93.

Conſiſtorium duplex. ibi.
Conſolatio corporalis in revelationibue quale ſignum ?
n. 433. .
Criſis naturæ, vel artis. n. 494.
ahn (ultus publicus quis? n. 22. Immemorabilis unde pro-

4 batur? n. 6 5.
eltef⸗ D.
Avid fuit Propheta, nullum tamen aliâs patravit mira-
n lid culum. n. 42 1.
Decedentes cum fama Sanétitatis debent tumulari ſub hu-
tlne mo. n. 71. Eorum oſſa non poſſunt auétoritate privata
5 tranferri in locum decentiorem. n. 72. Nec Reliquiæ
münſt mitti ad exteras Civitates &c. ibi. Ad illorum ſepul-

chrum poteſt permitti foramen. 73. .
DEus per abſolutam potentiam non poteſt mentiri. n. 55 8.
& ſeqq. DEl permiſſio non eſt mandatum. 561. Po-

1 teſt ſe ſolo producere habitum, aut actum erroneum in
Er intellectu creato. 569. & ſeqq. Aut habitum vitioſum
ne in voluntate. 572 & ſeqq. Non tamen proptereà fo-
Peliu ret cauſa moralis peccati. 774. & 5S. Habet majus jus
. . . .
*“ in nos, quâm nos ipſi. -y83. Quando diceretur decipe-
3 „ . .
mönll re? 597. Vel mentiri? 598. & ſeq & 616. Non po-
vinfi teſt patrare miracula in confirmationem falſitatis. 604.

M & ſeqq. Nec in talibus circumſtantiis, in quibus pru-

o . .
e dentes non poſſunt diſcernere, quod miracula ſint pa-
ſimmen trasa in confimmationem falſitatis 608. & ſeqꝗq.
muns

Dicœceſis nullius excedens in cultu necdum Canonizati à
SH quo corrigitur? n. 61.
lc⸗ 1 Diptichon quid? n. 84. Quot illius genera? 857. Ortus,
1 &£ dignitas. 88. Quinam illis inſcribebantur? 95.
Nin . Diſcretio reveletionis requirit illuminationem ſupernatu-
a ralem.

Index Principaliorum.

ralem. n. 41 . Largè ſumpta quid? 413. Ad quxæ ſe
extendit, & quotuplex? ibi. Illius veritas. 429. Con-

formitas rei revelatæ cum S. Scriptura. 430. Sancétitas.

43 1. Datur diſcretio ſpirituum. 43 §. & ſeqq. DEUs
qui ſerutatur corda? ibi. Non omnibus eſt neceſſaria.
441. Ejus certitudo moralis. 443. Neceſſitas 444.
Dona Spirits S. quid moliantur? u. 169. Non diſtin-
,guuntur eſſentialiter à gratiis ordinariis. 177. & 179.
Doœmoni directe nullum naturale opponitur. n. 34 8. Gau-
det humore melancholico. 350. Per ipſum non poteſt
fieri Prophetia. 3 7. Nec ſecretorum cordis cognitio
infallibilis. ibi. Juſſa tamen DEl poteſt prophetizare. 406.
Solvuntur obje ctiones. 407. & ſeqq. Ejus ope Energu-
mena jejunavit ultra 70. dies. 46 %. Non poteſt mor-
tuos reſuſcitare: 473. Corporis tamen mortui incorru-
puonem promovere. 482.

E.

ECcleſia non dat Papæ jurisdictionem. n. 15. Ejus Au-

toritas. 190. Primæva magnam adhibuit ſecurita-
tem in Canonizasdo & 1. & 82. & 9 1.
Epiſcopi poterant canonizare ante Conſtitutionem Ale-
xandri III. n. 16. & 89. & 90. An fuerit de fide. 156.
Poſſunt formare proceſſum Beatifica-aut Canonizatio-
nis ante finitos 40. annos. 75. Plenéè probant miracu-
la. 526. & ſeq. Examinare poſſunt, non tamen deci-
dere miracula. 542. & ſeq. & 551I. ac ſeqq. Niſi pa-
trentur à jam Canonizatis. 746. Epiſcopi Regulares
non poſſunt in ſuis Eccleſiis celebrare Miſſam de Beatis
ſuæ Religionis. 63.

Epitaphia an poſlint apponi defunctis cum fama Sanctita-

tis. N. 73.
Error poteſt conducere ad vitam æternam. n. 778 Erro-
res varii. 579. Qui caulſac errorem, per hoc præcisé non
errat 5 80. Error reſpicit ſubjeétum, in quo eſt. 581.
Poreſt contineri in DEO virtualiter. 588. Ac manare
ab Bo in genere caulſæ efficientis. 589. A DLO infu-
ſus non eſt illius locutio. 6.e1. Particularis non præju-

dicat

4
die⸗
(.
Erpul
eſtn
&le
tural
Exabs
dupel
D0
clale
ſempe
ahex
Wilit
eſ m
ſepen⸗
cum
,161 3
4 e
Anad

. imer

Prt

Fal⸗
non e
Büm gn
perſe
Via?
4 tüm
Fanatei
Mon eſt
. I
& e
ſegu.

4(42.
6 ritud

. Virt
lann⸗

Index Principaliorum.

”? Riesi Eccleſiæ. 618 Erroris idea in DEO. 594. Caue
et. la. 595 .
i Expulſio dæmonum ab obſeſſis vi Ordinis Exorciſtlatus non
“ eſt miraculoſa. n. 341. Beneè verd ſi ſit imperioſa. 342.
s & ſeq. Et quidem in ſecunda claſſe. 344. Non eſt na-
“l turalis. 346. &£ ſeqq.
ti Extaſis quid? n. 351. Quotuplex? 3 52. Naturalis. 353.

8 Supernaturalis. 3 5/4. Quæ poteſt eſſe varia. 3 5.‧ A ſolo
g. DEO facta. 356. Eſt miraculoſa in ſecunda, vel tertia
D claſſe. 357. Si à DEO, & homine ſimul provenit non
ſeymper eſt miraculoſa. 358 £ ſeq. Non omnis extaſis
ab. cxtatico explicari poteſt 3 6]1. Nihilominus magnam

dicket⸗ utilitatem habet. 362. Cum elevatione corporis in aera
S eſt miraculum. 363. Secundæ claſſis. 364. In nulla
unnig. ſeparatur anima à corpore. 365. &£ ſeqq. Quid ereden-
. dum extatico? 36 8. & ſeqq. An ſit ſignum Sanctita-
tis? 37 1. & ſeq. Quid, ſi quis faciliter fiat extaticus?
4 374. Aut in extaſi clamores, & ejulatus edat? 375
1 ki⸗ An actus extaticorum ſint meritori? 376. Differentiæ
hbüke inter extaſes naturales, & ſupernaturales. 377.
mionen! F.
itlete⸗ RAbulæ variæ, n. 473.
CNn Falſi te ſtes contra Chriſtum. n. 700. Falſum dicere
wtanti non eſt hoc ipſo mentiri. 556.

uen Faäma quid? n. 51II. Quomodo probatur? 512. Quid
ſo. Wr per ſe probat? 513. Quid ſi ei accedat unus teſtis de

! viſu? 515. & ſeqq. Non probat ipſa miracula, ſed tan-
Him tum viam aperit ad probationem. 521.
Fanatici qui? n. 352 .
mt l Non eſt de ſide, Chriſtum eſſe ſub hac numero hoſtia.
n.r. 151. Fidei ſigna communia. 185:. Heroica, 186.
N7R & ſeqq. Quid ſit firmitas ſidei heroicæ? 186. Fidei
“ regulæ non ſufficiunt ad omnes ſpiritus diſcernendos.
anc 442. Pides Div. cur non admittit falſitatem? 6ο0ο.
1 aſk Fortitudo quotuplex? n. 260. Heroica quæ? 261. FG
o⸗ Virtus, & donum. 263. .
pileß Famins longius jejunant viris. 463: 8. Frah-

Index Principaliorum.

S. Franciſci epitaphium. n. 486. S. Franciſeus non RE
propriè Martyr. 624.
Fruétus Spiritus S. ſunt bonum ſignum in revelationibus
n. 43 5.

Fuga tempore perſecutionis amm & quomodo licita? n. 66.
& ſeqq.

Fulminisvis. n47 8.
Futurorum prædictio. Vide Prophetis.

6 Audio Sauctorum triſtitia non opponitur. n. 209.
Ganeratio naturalis non probat, naturaliter poſſibi-
lem eſſe reſuſcĩtationem mortui. n. 472.
Gentiles ſuſcipiunt miracula pro teſtimonio Div. n. 6e6.
Gladius quare non parcit Martyribus, quibus tamen pe-
percerunt feræ, ignis, rotæ? n. 666.
Gradus Patientiæ. n. 198. Spei. 211. Charitatis in-

DEIIM. 214. & ſeqq. In proximum. 232. Eleemo-

ſynxæ. 234. Largitatis' ibi. Compaſſionis 225. Di-

ſcretionis, 236. Prudentiæ. 250. Juſtitiæ. 256. Reli- 9

gionis. 257 Veritatis. 258. Gratitudinis. 259. For-
titudinis, & Conſtantiæ. 264. Abſtinentiæ. 274. Hu-
militatis. 293. Caſtitatis. 2 88.
Grætia curationum non probat doctrinam falſam. n. 617.

Gratis data in quo diſtinguitur à 4 gratucn faciente? 3 82

H.

Hreticorum ſpiritus privatus involvit contradictoria.
n. 14.
Heros unde cognoſcitur. n. 159. & 160. Hujus nominis
origo. 161. Heroes naturales. 172. Heroici multi funt
lapfi. 308. Heroicitas virtutis Chriſtianæ in quo con-
ſiſtit? 162. & ſeqq.
Hiſtoriæ ſacræ non omnes in Officio Divino ſunt fide Div.
credendæ. n. 492. De S. Georgio, & Brunone quare
non amplius habentur in bublicis lectionibus? 536.
Hiſtoricis quanta debetur fides? 533. & ſeqq.
Homo

Hor
la
Humid
Mumlli
ten.
Humof
463.
HUene⸗

Pa
—
Ap.
emium
agf
fkali
Hepha
Irarn
. Immecula
an.
Imnez.
Ittenr
1,434.
nag
biugene
Iinitnsd

² Phornne

Pütravi
Imn nnisX
phbn
tisſca
lackeumm
nec r
lumet
4 lüſiczen

*
ua

felurch

unH

hn.

eret

, n
Sanelß

Hanmit
Den 5
1. N
1ſt
1ſ) K
1t

M. N
ene, h

redeit .

istors
cimnbis
e

EeN
none Ge
ban

e

Index Principaliorum.
Homo verus unde cognoſcitur? n. 145. Diverſi in Eccle-
ſia DElI. 44 5. Ulius hoſtes. 260.
Humidi tas corruptionis principium. 11. 479
Humiliras. n. 199. 201. 275. & ſeqq. Admittit hono-
rem. 2 0. Tenet medium. 282:.
Humores crudi, & pituitoſi an ſint cauſa longi jejunii? n.
463. & ſeqq.
Hyeme an omnianutriantur? n. 462,
S. T[Acobus de Marchia. n. 197. 207. 208. 247. 248.
.B 257. 259. 268. 273. 2983. 286. 329. 33§. 360.
385. 403. 40%. 41 8. 4 3. 47 1. 472. 4 93. 485
Jejunium naturäle quamdiu naturaliter ſufferri poſſit.,?
n. 45 1. Chriſti, Eliæ, & Moyſis. 452. Danielis. 453.
Pauli. 45 4. Jejunii longi exempla Eccleſiaſtica. 455.
Prophana. 456. Jejntuen naturale ultra I1. dies eſt
miraculoſum. 46 6. & ſeqq. Iilius finis, 469.
Immaculata Conceptio B. V. MARIE an ſit de fide?
n. 13.
Imagines. Vide Urbanus.
Impatientia dilationis in aliqua revelatione, quale ſignum? 7
n. 434.
Incorruptio corporum eſt miraculoſa. n. 483.
Indulgentiæ quare conceſſæ ante Canonizationem? n. 102.
Inimicus diligerdus. n. 239.
Innocentii XI. Decretum circa Canonizationem. n. 41.
Initinctui DEI ſingulari poteſt homo reſiſtere. n. 300.
&EE ſeqꝗq.
S. Joannes Bapt. abſtemius. n. 267. Fropheta. 386. Non
patravit miraculum. 421.
Joannis XXII. error. n. 154.
Joſeph prudens. n. 24 8.
Judas lſcarioth ejecit demonia. n. 146. Vide Peccator.
JIudicium de diſcretione ſpirituum nec eſt evidens à priori,
nec à poſteriori. n. 437.

Juramentum Judicum. n. 56. Teſtium. 57.

Juſtitia quid? n. 252. IIlius varia exempla. 253. & ſeꝗq.
ai-

Index Principaliorum.

L. Mratvla
LAiĩci eſecerumt dœmones. n. 340. di de N
Languer amoris. n. 215. Miraclut
Latro bonus non eſt Martyr. n. 624. 147.
In lege gratiæ pro ritu canonizandi Gictinguenda ſunt tria raeuſor
tempora. n. 29. Lſe.
Leo non reſuſcitat leuneulum mortuum. n. 41z3. num pa
Levitas animi in revelatione quale ignum ? n. 434. xreruf
Locuſtæ S. Joannis Bapt. quid? n. 26 8ò. & ſeqq. dancti,
Longum jejunium, vide jejuniame, ʒotit
Lequi quando cenſetur DElIS? n. 596. 604. . gvomoe
S Lucæz Evangelio cur credendum? n. y09: . eſt loen
Lamen in revelatione fors conceſſum non eſt Jui habi- clarior.
tuale. n. 413. iſericot
ts8. n
M. . Modusexza
S. MAcarii reſponſio, n. 19 5. ofſertl
Maris rubri reverſio miraculola. n. 46b7. 1htol

Martyr denderio. n. 175. & 187. Plſt teſtis fidei. 183 Mudu
Ejus obligatio. 637.
Martyrium habet omnes characteres Sanctitatis. n. 92. 1
Quid ſit. 62 1. & ſeqq. Qualem requirit conſenſum. Nübecl
627. & ſeq. Caſus fingularis. 629. Effectus Martyrüüi Mah
quis? 630. & ſeqq. Efſt realis imitatis mortis Chriſti, Amtipitan
633. Martyrium debet comitari charitas. 636. Si au- Netute m

tem præcedat charitas, melius eſt. 6 37. An tollat hæ- cici ſur
rehn? 63 §. In adulto requirit attritionem ſupernatu- Eſton.
ralem. 643. Poſſet ſufſicere virtualis. 644. Martyri Kade⸗
gratia quando confertur? 646. An ſit actus virtutis, E ireta

cujus? 652. & ſeqq. Caditne ſub præcepto? 655. & AUhl mhi
ſeqq. An jam fuerit privilegiatucn ante Chriſti adyven- Moemine

tum? 649. An parvuli in utero matrum ſint capaces fillamni
Martyrü? 6 50. & ſeq. . owen
Mel ſylveſtre S. Joannis Bapt. n. 2722. dine
Mendacium quid? v57. Non eſt diſpenſabile. 367. E. 0.
conſcientia tamen invincibiliter erronea non eſt pecca- Wnon!
minolum. 56¾. erm u⸗

“ Mira- ün

Index Principaliorzæm.

Miracula authentica S. Franciſci Solani. n. 312. S. Jaco-
bi de Marchia. 97. Quot adhuc alia ? 147
Miraculum quid? n. 314. & ſeq. Quomodo cognoſcisur?
147. Quomodo debet eſſe ſenſibile? 3 16. & ſeq. Mi-
lenczle: raculorum triplex claſſis. 3 1 9. & ſeqq. Inæqualitas. 322.
& ſeqq. Otο illorum conditiones. 325 & ſeqq. Quæ-
nam patrentur à dæmone? 313. & 326. Miraculum
verum requirit duo Exrrema, Invocationem DEI, vel
Sanéti, & relevantiam. 490. In quo non fundatur Ca-
nonizatio, non eſt de fide. 507. & gI4. Extrema-
quomodo probanda? 50. & ſeqq- Miraculum non
efſt locutio DEl certior, quàm revelatio, benè tamen
clarior. 606. 2
Miſericordia in correctione eſt ſignum inhabitantis Spiri⸗
t8S8. n 434.
Modus examinandi viſiones &c. n. 424.
Moyſes prudens. n. 248. Moyſes Monachus cur arreptus
à diabolo. n. 339.
MNorbus, & tmors poſſunt miraculosè immitti. n. 471.
elins N. .
3 NxAbuchodonolor an extaticus? n. 352.
an Nahaman an naturaliter à lepra curatus? n. 32 5.
⸗“ Nativitas Chriſti an miraculoſa? n. 37.
Daturæ miracula. n. 314. Naturaliter non poſſunt præ-
. “ dici ſutura. 37 8. Nec homo ultra ¹1 I. dies iejunare. 46 6.
Aid Eſto natura ad hoc quid contribuere poſlit. 470. Sicus
Nen &. ad corporum incorruptionenn. 479. Quomode na-
eurærationalioppenitur error? 53=
Asim Mihil wivit, quod non nutrisuf. n. 4 5.
nl Noemi nepos Mizriam cœpit præſtigioſam artem patrandi
Cnf falſa miraculs. n. 313.
umtcs Nomen Miraculum novies in V. T. reperitur. n. 313.: No-⸗
mine Martyris, & Conſeſſoris quinam intelliguztus?
n. 520. .
ſcbie. ine⸗ Nos non hubemus tantum jus in nas, ſicut DEUS. n. 583.
1oletif Notarius an poſſit proceſſum Canomizationis formnare? 2 ¼½.
Quid probat illius ſeriptura? 538. 6ε ſegg.
2 A

1,4.

n34

Index Principaliorum.

Mutritionis quæ neceſſitas ? n. 457. 459. & 464. à Kopbet
omnia nutriantur? 460. 380.

nie t
O. Utrae

Oi fluminis homines an 5. menñbus dosmiant? n. 4, nni

. Obedientia mortui. n. 45. i
Oblationes quales fiant in actu Canonizationis? n. 114. 4 i
& ſeꝗꝗ. .
Obſeſſum à diabolo liberare an miraculoſum? n. 340. Ve
5

& ſeqꝗq.
Offerre 4 martyrio ſine neceſſitate, & ſpeciali DEi inſtin- riun
Cu eſt illicitum. n. 65 . & ſeqq. Occultare ſe tempore nnn
perſecutionis eſt licitum; ſi ex officio non incumbit znaend
alicui cura animarum. 663. In caſu particulari etiam 8 beg
privatus poſſet eſſe obligatus, ne ſe occultet. 66 5. dene

Oſſicii Div. hiſtoriæz non omnes ſunt de fide. n. 43. A
Orationis modustriplex. n. 189.
Ordo Canonizatorum ſolenniter. n. 11¾. 1
Origenis actus heroici. n. 176.
Oſculum manus, poplitis, & pedis Pontiſcii. n. roz. (unr
. litn
P. . ECſegg
Atientia. n. 197. 219. & 26 5. 17 Crcn
S. Patres ſibi contrarii. n. 641. erlpts

Peccator poteſt patrare miracula. n. 327. Vide Zedas. ue
Fomifex omittendé debitas inquiſtiones pro actu Cano⸗ H 1
niaationis videtur tentare DElIM. n. 150. Quidam H
Pontiſices proteſtati ſunt ante Canonizationem. 158. ngue
Probatio quid ſigniſicat? n. 4 ⅝7. Duplex. 4 ⅝. Illius me⸗ ti
dia. 489. bit.
Proceſſus Canonizationis quomodo formari po qt ab Epi-
ſcopis, Superioribus, Confeſſariis, Notariis &ce n. 524.
Prophetia quid ? n. 3 80. Principalius conſiſtit in occulto= Rinn
rum manifeſtatione. 3 982. & ſeqq. Reſpicit præteritzz; (.
& præſentia. 3 55. & ſeq. An infallibiliter eveniat-! Reſennt
3 8⁶. Non eſt quid habituale. 412, & ſeq q. Prophet Reilgiani
zatienis diſpoſtiones. 405. ́ÿMU Melanir
Pro⸗

1
8 4

Gin
mnult,
Nin 1)

td
lrter
nen i
mtiali
le ,
a

luleg

Hdeæ Principali .
propheta voeamut Eidena. n. 394., Quinam eſt arreptiriue?
380. Immediatè à DEO inſtrui poteſt. 390. Ordina-
rie tamen mediatè inſtruitur. 391. Modus illius. 392.
Utraque inſtructio fit dverſimode. 393. Per ſpeciem
ſenſibilem facta in ſenſu externo eſt magis ad captum.
294. & ſeq. Non repugnat in ſomno. 396. Etiam poſ-
ſibilis eſt per ſpeciem ſenſibilem in ſenſu interno. 397.
Explicantur hi modi. 39 8. Ptophetæ interdum loquun-
tur ex ænigmatibus. 79 9. Diverſi illorum actus. 416.
Veri, & falli Prophetæ ſigna. 422. Diverftas Prophe-
tarum. 421.
Froximus quis? n. 22 8. & ſeq. Quomodo diligendus? 232.
& ſeqq. Conditiones ad hoc requiſitæ. 237.
Prudentia quid? n. 240. Ejus partes Potentiales. 241.
Subjectivæ. 242. Integrales. 244. Chrifti, B. V. MA-
RIE, S. Joſeph, & Apoſtolorum. 24.

Quien patibilis, & paſſio diſtinguuntur. n. 4 3. Qus⸗
litates perſonæ exatninandæ circa viſiones. 424.
& ſeqq. Ipꝑſarum viſionum. 426. .
Quandonam S. Communio Laicis ſub una ſpecie fuit præ-
ſcripta? n. 46 %. .
Quare audiens inſtruétionem Propheticam gecerdetur il-
lius? n. 413. Z
Terminus Quaß explicatur. n. 639.
Quinque argumenta pro diſcretione apparitionum. n. 427.
& ſeqq. Quatuor aliæ regulz pre eadem diſcretione.
ibid.

— R.
Apeut. Vide Extaſſs.
* §S. Raymundus Nonnatus à quo canoniratus? n. 15.
Relevantia quomodo probanda? n. 49 3. & ſeqq.
Religionis exempla, & gradus. n. 257.
Reliquiæ Sanctorum propriè non prophetizant. n. 381.
Q 2 Reſua-

-

mdex Principaliorum.
Reſuſcitatio mortui eſt miraculum ſecundæ claſſis. n. z15§.
323. 345 & 495.

Revelatio interna, & externa. n. 413. Rem revelatam,

illiusve ſigniſicationem naturaliter poſſumus apprehen-
derc. 417. Revelationis effectus. 428. Infallibilitas.
368. & ſeqq. 422 429. & 599. Vide Exiaſis, Diſere-
tio, Prophetia, Qualitas. ,
Rex Galliæ an patret vera miracula? n. 493- .
Roma accurate probat miracula. n. 517. & ſeqq. Alias vi⸗
deretur tentare DEUM. 19.
Romæ Congregationes viginti, & una. 2 3. 4
Ruqmor quid? 111.

SAlomon DEUsS bis revelatus., n. 30 §.
Samuel per quem à mortuis ſuſeitatus? n. 6dv R .
Sanationis miraculoſæ indicia. n. 332. .
Sanctorum invocatio pro miraculo. u. 49 1. Qomode
probanda? 492. & 506. 4
Sara, Saul cur arrepti à diabolo? n. 339. 4
Scriptores interdum ſcribunt ex ſolo auditu alieno. n. 470.
Scriptura authentica quæ? 522. Epiſcopi, quid pro-
bet. 52⁸. & ſeq. Quid Scriptura Patris Spiritualis, Con-
feſſarii, Hiſtorici? S3 3. & ſeqq. Scripturæ Apoer.
phrx. 535.
Signa migrationis animæ à corpore. n. 4777.
Similitudo Viatoris cum Chriſto. n. 165. & ſeq.
Simulatio poteſt eſſe peccatum grave. n. 369.
S. Franciſcus Solanus. n. 206. 208. 247. 24 8. 2 57. 259.
273.283.286. 338. 360.45 3.472. 485.
Ppirituum diſcretio non eſt ipſa cordis ſecretorum cogni-
tio. n. 446. Nec ipſum Prophetiæ donum. 447. Ha-
bet evidentiam rei in ſe. 448. & ſeq-. Conliſtit in-
actuali. 449⸗-
Stigmatizatio an miraculoſa? n. 32. 333.
Suffocationes variæ. n. 476.
S. Suidbertus non fuit primus canonizatus, n. oü,

Sybil.

Tem
Tem
Tern
po
me
ExN
50
Teſte
De

5.

Tele
Un
r.
§.To
Tranl
Unl

l
Veri
ſeld
k.

h.
re
Near
rin
An
1

Index Principaliorum.

Sybillæ Prophetieantee. n. 404.
Syncope reddit hominemn mortue ſimilem. n. 476.

AxaA qualis ſolvenda Sub-Promotori in prorella Cano;
nizationis. n. 51. .
Temperantia quotuplex. n. 266. .
Temperamenti calidi, & humidi æquſlibratio. n. 457.
Terminus univerſalis pro conſervanda vita ſine cibo, &
potu cenſentur eſſe 11. dies. n. 45 1. Migrationis ani-
mæ à corpore 72. Horæ, ſeu tres dies: 477.
Ex N. T. multi, & præcipui Sancti non ſunt canonizati 4
Pontificibus. n. 79.
Teſtes, qui probent miracula, qualiter examinandi? n. 49 .
Debent eſſe duo ad minus. 499. De viſu, & conteſtes.
500. & ſeqq.
Teſtes de auditu proprio, & alieno quid probant? n. 510.
Unus teſtis de viſu accedens famæ plene probatæ non
probat miraculum antiquum. 515.
Timor in revelatione quale ſignum? n. 432.
S. Tobiæ longanimitas. n. 207.
Tranſpiratio non ſufficit ad vitam conſervaudam. n. 477-
Tranſubſtantiatio an miraculoſa? n. 49 8.

V.

S8. L[Dalricus eſt primus ſolenniter canonizatus, h. .
& 130.
Veritas. n. 2 58. Duplex. 557.
Veſpaſianus non patravit miracula. n. 326⸗
Ex V. T. multi Sancti referuntur in Martyrelogio Rom.
n. 78. Qualiter ſint canonizati. 30. 89.
S. Veronica curatur. u. 49 2.
Vicarius generalis eſt una perſona cum Epiſcopo. n. 549.
Virginitatis reparabilitas. n. 284. 294. Impugnatur. 289.
An habeat annexos actus? 290. Mediumque ſervet ?
21. Qualiter hominibus innata? 292. An in ſtatu
inno-

. Indexæ Principaliorum.
fſanheeentiæ fuilſet ?*293. Sine peccato perdi poteſt.
Viri Tgenc ad conficiendum tam informatione
quàm ſummaria, n. 52.
Virtus heroica quid? n. 167. & ſeq. Non diſtinguitur el-
ſentialiter à communi. 178. & ſeqq. Etiam præcipi:
tur. 12. Una non eft intrinſece connexa cum aliis.
n. 197. & ſeqq.
Violentam ſuſtinens mortem propter virtutem eft Mar-
tyr. n. 624. .
Vocibus noſtris DElls non poteft uti ad errorem fidei in
Eccleſia invehendum. n. 609.
Voti emiſſio an arguat cultum publicum. n. 66.
Urbanus VIII. canonizavit S. Raymundum Nonnatum.
n. 15. Ejusdem Decretum quoad imagines necdum Bea-
tificatorum, aut Canonizatorum. 2 5½. In quo aliqua ex-
cipiuntur. 31. & 60.
Uteri ſuſſocatio reddit hominem mortuao ſimilem. n. 476.

Elus ſdei SS. Jacobi de Marchia, &e Francilci SolDän—
n. 182. Zelus honoris DElI. 227.
Zorbaſter patrayit falſa miracula, n. 313.

Euroskala Offset

VierFarbSelector Standard*-

4 Copyright 4/1999 VXyMaster Gmba l

TIO
RUM,

CUTAMIRACULA,

CHIA, ET
OLANI

UIE

Pedittus XIII. 1726.
anctorum adſeripſit)
A „
m Authoritate

Fraphici Eccle-
enturæ,

8 TILIS,
6. SCOTI

ologia Fotiſtica,
tiquiſſi mæ Pro-
uperioris, Fratrum

collectorum,
EFEXPOSITA,

5 Pomeridianis.

DIVVS loan-

⸗ 4 923.
510 RIIM. 9
d. Typ. p. m. Hæredü.