Gi2342 Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

 Azarias Fidelis Tobiae In Via spiritualium Exercitiorum per octiduum in Comitem datus Hutschenreiter, Johann Baptist . N N 12511914429 021 UIIEIIIIIIIIIIIII 2 UB Tübingen . P. JOANNEBAPT. HTSCHENREIITER, Nonacho Ordinis ejusdem SS. P. Benedi Via ſpiritualium Exercitiorum per octiduum in Comitem datus. EXERCITIA OCTIDUANA, QA. Docent, & qucunt animam per viam purgativam, & illuminativam, ad Religiolam Perfectionem, & Unionem cum Deo. OMNIBUS RELIGIOSIS, Aliisque annuæ Spiritùs recollectioni addi- ctis, præ cipuè autem Regulam S. Patriarchæ Benedicti Hroteſſs accommodata Profeſſo in Exempto Monaſterio Prigdingenſi pr Ratisbonam. Anno MDCCXLI. PEDEPOTI, Sumptibus OANNIS GaSTIL., Bibliopolæz RATISBONXZ, Typis JOANNIS BAPTISTX LANG, Epiſcopal. Typographi. FEVEFENDISSTIIIO CELSISSTIMIn 8. R. IMPERII PRINCGIPI DOMINOG, DOMINO ANSELMO, Ordinis S. P. Benedicti Immediatæ ac Principalis Eccleſiæ ad S. cramucd ABBATI. D0MNN DOMNO Clementiſimo. 23 00) 86½- 2èò E E L ., S FS RARAR: Ce A⸗ Ime ac Reverendiſime 8. R. nper t ET sse =W Parmii S eſt: Cei wultatn 16- regyinantur 8 var ſani ifcantar Mitius judici ; u elegt⸗ Nelii , d DEDICATIO. um de Azaria meo æquitas ex- poſeit: non enim otioſè, non curioſè vagatur, ſed pro no- minis ſui Etymologia, tan- quam adjutor Gloriæ Dei ad pia diverſoria, ad KReligioſa adyta ſanctè peregrinatur, vel ut in iis majoris ſemper Perfectio- nis ſtimulos adjiciat, vel ut ad intepeſcentis fortè apud quos- dam virtutis ſtudium alliciat. Præviè conſpectum Tuum temerarius Viator ſubire præ- ſumit, Celſiſſime ac Reve- rendiſſime Princeps, ut ſibi pro ſecuro undique tranſitu Gratioſiſſimum Patrocinium Tuum efflagitet. Verebuntur omnes eum à foribus ſuis ar- cere, imò ad intima cordis ar- RRE3 cana PDEDICATIO. cana ei aditum pandere non dubitabunt, quicunque Cel- ſiſſimi Nominis Tui Gloriam in fronte conſpexerint, cujus Serenitas, ceu amœnum ani- mi Theatrum meras Gratias lo- quitur. Et ad quem alium hic fidelis virtutumSectator anhe- lis paſſibus properaret, quàm ad Te, Magne Princeps, qui es vivum & verum virtu- tum omnium Prototypon Natura & Gratia ſuas opes in Te congerendo, Téque ad ſumma quævis Sacra & Politica idoneum efformando, adeò li- berali certamine dimicârunt, dubium ut ſit, utri palma de- ferri debeat. Crederem ego, virtutes Tibi congenitas eſſe. niſi le 6 Dlin . cis Uman. niule lünhe rur. . Gen e 1. hpon! ezn l Di⸗ lebl⸗ run nuce ne, 8 = = =S — DEDICATIO. niſi Romanus Sapiens erro- rem me dedoceret, & diceret: Non dat natura virtutem, ars eſt, honum fieri. Seneca Ep. 90. Jam pridem, dum in ſeveri- oribus Benedictinæ Congre- gationis noſtræ diſciplinis Tuæ amœnæ converſationis & Re- ligioſi contubernii Gratiam nactus ſum, fateor, ſæpiùs taci- tè admirabar inſignia animi Tui decora, quibus ſuprà ceæ- teros longiùs eminebas. Per- fectas docuiſti virtutes adhuc ſublimium ſcientiarum diſci- pulus, imò & in his vix Ma- giſtris inferior: nam ut omni- bus liquoribus tranquillum in- natat oleum, ita jam tunc vul- tum Tuum, verba Tua, actio- K4 nes DEDICATO. nes Tuas virtuoſum comitatis, lenitatis, ag mixtæ cum Reli- gioſa gravitate modeſtiæ & manſuetudinis condiebat temperamentum. His mo- tus quidam gremio S. Eme- rami ad Cathedram Nheolsgt cam aſſumptus Profeſſor, poſtea in alio Excmptæcon- gregationis noſtræ Monaſte- rio ad Infulam poſtulatus Ab- bas ad ſuum in Cathedra Col- legam dicere non dubitavit: P. Collega, hic Anſelmus erit quondam Abbas meus. Dixiſſet: & ſimul S. R. I. Princeps, ſi ei ſe- cretiora Dei arcana inſpicere licuiſſet. Hæc mitioris ætatis Tuæ aurora jam tunc ſerenum Dignitatum meridiem præſa- K giebat. 4 — — — — — vliitie Inkd eſie liebit ano. h caly lor ECor. Onlſe⸗ tigh. laC. etait ig e Dr ſeiſ⸗ i Stnn legbrn Urer gei DEDICATTO. giebatn quo modò Tua Celſi- tudo pro Meritorum plcnitu- dine inelareſcit. Viam ad hæc honorum faſti⸗ gia Tibi vel inſeius, vel invitus adornſti dum pluribus inſi- gnibus Pietatis, Doctrinæ, ac Sapientiæ Tuæ monumentis Orbem Litterarium illuſtrſti, ſicque Nomen Tuum immor- talitatis Annalibus inſeruiſti. Eminet inter hæcindefeſſo la- bore inſtauratum, & plus, quàm triplo adauctum Divi Emerami Mart. Mauſolæum, quod pere quadripartito Ra- tisbonam Politicam, Monafſti- cam, Eceleſiaſticam, ac San- ctam nuncupare plaeuit. Aſt erravi, dum dixi: ndefeſſo labo- § ret DEDICATIO. re: nam, ut cum Pacato in Pa- negyri Theodoſii loquar, quid- quid nos homines laborem voca- mus, hoc tua natura eſt. O quàm luculentis argumentis in eo Pietatem Tuam in Keli- gionem noſtram Bene dicti- nam demonſtràâſti, dum uni- verſam quà latè patentem Ger- maniam à Viris Apoſtolicis ex Ordine SS. Patriarchæ Bene- dicti ad filem Romano-Ca- tholicam converſam eſſe, per partes non minus ſoli- dè, quàm fideliter deduxiſti! Tu igitur, Illuſtriſſime Prin- ceps- auxiſti Religionem no- ſtram decore, quam decora- ſti virtute: exaltaſti in Te Ma- trem, quæ in ſe Dignum Te Fi- lium DEDICATIO. toin). Xium genuit exaltandum: qui- que olim uberrima per illam mu, veræ probitatis accepiſti docu- menta, nunc verſa vice am- es pliſſima retribuis ornamenta. III. Hlud omnium votum eſt, Ma- ſt gne Princeps: adimple juſta mnu:. Titterati Orbis deſideria, pro- vocatam orexin ſeda, & pro- litr pediem lucem publicam in- ebar dulge reſiduis Mauſolæi parti- „'E bus, in ordinem jam digeſtis, Orbe oculato digniſſimis, ac l perpetuis Sapientiæ Tuæ ar- nnf. gumentis: nam omnis antiqua IWN. nova eruditio in Te, ceu vivo nD Scientiarum Pantheo domici- r lium fixit, Tẽéque tam inſigni ſk. Theſauro Digniſſimum The- Ieh ſaurarium conſtituit. Si DEDICATIO. Si oculos meos ad ferven- tiſſimum Religionis Tuæ Ze- lum convertam, tunc eos auri fulgor perſtringit, quo D. E- merami Baſilicm magno ſumptu, majori cultu ad om- nium admirationem decorâ- ſti, ac in terreſtre quoddam Cœlum convertiſti. Erat hoc Templum ſua jam antiqua Ma- jeſtate magnificum; verùm quàm appoſitè de eo Propheta vaticinatus eſt: Magna erit Glo- ria domus iſtius noviſſimæ, plus- quùm primæ! Agg. 2. v. IO0. Sere- niſſimis Fundatoribus prima Eccleſiæ fundamenta, Tibi po- tiſſima ex parte ornamenta debentur. Probè noſti, Celſiſſime Prin- — — — — —= — SI = =, —— = = = —— ſten. le 6 e0d ol. Mdon Uann. Cr. len Uatoe crund pen ro /M. N⸗ Ire i⸗ Wwen W Pr DEDICATIO. Princeps, quòd Religio, & ar- dens in Superos ſtudium ſit forma Principum i in Eceleſia- ſtica Hierarchia, hinc ad eam in omnibus actionibus & pe- ribus unicè collimas. Hanc Principalem virtutem loquun- tut Eceleſiæ Tuæ parietes e- tiam ſilentio ſuoò vocales: quæ eſt enim illa profuſio tam De- votionis in Deum, quàm pu- lenricæ in Dcvotionem? quæ ſcena amœna, qua oculos ob- lectant, ac mentem ad Devo- tionem excitant arcuata Ec- cleſiæ laquearia, multo auro obryzo ſeintillantia? quæ gra- ta colorum varietas, ipfſius etiam naturæ æmula? quæ omtigenæ miſturaà elegantiæ? quàm DEDICATIO. quàm vividè adumbrata SS. Martyrum trophæa, qui quondam ſævientibus in fidei odium tyrannis multo agmine & copioſo ſanguine colles E- Sanè vivam Tui ideam in hac Baſilica ua poſuiſti, præter in- tentionem palam faciendo, quàm magnificum Supremo Numini Templum intra Te fir- miſſimàâ virtutum ſtructurâ pa- raveris: ſimile enim, ut ajunt, producit ſui ſimile. Notavi tenuem hactenus flammam; (ſi tamen tenue quid virtutum Luarum Celſitudini ineſſe queat) reſtat ampliſſi- mum incendium zeloſiſſimi Tui in Superos ardoris. Hunc 242 te- 1, gl Pintee onniee All. nn inlre kteein. Eend Preno letr⸗ rig tain Nenun. eil todt hli⸗ len Te⸗ DEDIoATIO. teſtantur prægrandia, non ob- viæ cujusvis, ſed inſolitæ ma- gnitudinis ac ponderis argen- tea ſimulacra, quæ Sanctis Ec- cleſiæ Patronis, Emmeramo & Dionyſio, in perpetuum Devo- tionis anathéêma erexiſti. Hunc profitentur Veneranda Divo- rum Calcedonii & Maximini MM. Corpora, aliâque quàm plurima Cœlitum Lipſana, quæ auro & unionibus, ceu præam- bulis cœleſtis Gloriæ ornamen- tis tam ſplendidè adornâſti, ut de humano pretio & artificio vix quidquam deeſſe videatur, apponeres, quod tamen in pla- cidum quietis reclinatorium eisdem dudum devoviſti. Hunc DEDICATIO. deprædicant Deo digna ad A- ras Paramenta Pontificalia & Sacerdotalia ex filis aureis & argenteis raro & caro decore tilem uberrimè locupletaſti. Hunc denuntiant ſumptuoſa Eecleſiæ clathra auro fulgen- tia, ac artifigiosè circumflexa, ita, ut etiam ferrum tornatile in fuis figuris venuſtè Judat. Si: leo plurima alia ingeniofiſſimæ Tuæ in Deum Religionis Mo- numenta, oculis porius, quàm ised quid? Munificus & ad tecompenſandum pronus eſt Deus: honorantem ſe honori- fieat, obſequia Gratiis hic & PBi ubertim compenſat. Quo- 2— niam Gra AAl tncli Aulen , r en Gahet dahpeti npne ler⸗ ndkern intleig bline dN M egrun 14 ns e oror⸗ H DEDICATIO. niam igitur omnes vires & ſtu- dia ad hoc, ut in omnibus glori- cetur Deus, irremiſſè contuli- ſti, honorificatus es à Supremo Numine, dum ab Auguſtiſſi- mo Cæſare, utroque Te ſubli: mante ad illum Principalis Cel⸗ ſitudinis Gradam, in quo jam dudum IIluſtriſſimæ Tuæ vir. tutes reſplenduerunt: etenim non tam elevatus es ad tan- tum apicem, quàm quò jam præveneris Meritis, ſolenni ritu fuit declaratum. Non Imperator Carolus VI. (ut qui⸗ dam de Te veridicè) fecit Te frincipem at mlre, ri⸗ eerte A ſis, te mereare, docet. 151 00 De- DEDICATIO. Debebatur non major lux huic Luminari, ſed altius can- delabrum: ad hoc autem non tam ſublimatus, quàm in eo confirmatus, ac novo aureo Diplomate donatus es, ut to- ti S. R. Imperio per ſolennem Promulgationem innoteſce- ret, qualiter Te Orbi hacte- nus occultaveris. Conſcendiſti hæc ſublimia Principatús Sub- ſellia; aſt non ſolus, ſed Bene- dictina Religio noſtra Tecum, ad cujus quoque Gloriam Te Aug. Imperator ſublimavit, ùt in aureo Suo Diplomate cen- ſignavit. Ex Magno Major declaratus es, ut inſtar propitiorum Si- derum eò latiùs prodeſſes, quò alti- ir rin en no Wine d Aree ,. Glenen lotele⸗ iluce. ſeneit NW lber. Teon tan 1 n ecel⸗ chun gtucn d logl . N — PDEDIoATIO. altiùs fulgeres; & quidem ut Tuo Principali Aſceterio latis- ſimè prodeſſes, ac ut TeFidelem & Prudentem Familiæ Tuæ Præ- poſitum commo da atque utili- tates commiſſi Tibi Populi cu- rantem demonſtrares, quam ſo. licitudinem, vigilantiam, ac providentiam non inceſſanter impendiſti? huic Tuo ſolertis- ſimo conducendi ſtudio ædifi- cia intra & extra ambitum Tu- um, intra & extra Urbis mœnia, in Eccleſiis, in Præpoſituris, in Parœciis, in Prædiis ſuum à fundamentis ſplendorem , aut certè reſtaurationem vectiga- lem profitentur. Ut ſimul FxXtraneis prodeſſes, ad ſable- vandam pariter eorum neces- N 2 ſitatem DEDIOATIO. ſitatem Munificentiſſimas Ma- nus extendere conſueviſti. Ediſſere, quisquis è vicinis pa- riter & diſſitis pauper & ege- nus es, ſi annonæ penuria te preſſit, ſi ægrè alibi ſubſidii ſpes affulſit, an non QOlemen- tiſſimus Princeps ad S. Em- meramum ad te refocillan- dum annuatim Suas areas, Sua horrea aperuit 2 a0 ſolit le- viori pretiéô tibi vitæ alimenta miniſtravit, ſicque Pietatis Suæ ſpongia tibi lachrimas ab⸗ ſterſit: Ita turmatim teſtantur innumeri ad tholum Clemen- tiæ Tuæ grati ac devoti. Magna operans ea tamen amNa es affahilitate, ,„ Comi- tate 2 ac animi demiſſione, . linn ſteni feine Nr 1& ge Lunrirte i ner Cinat luene CEoer- ti 4 tnde 3 C Ullon PEDICA. Magne Princeps, ut Te Magnum eſſe quaſi ignorans diſſimules, probè gnarus, quòd animi demiſſio Summas Digni- tates nên obfuſcet, ſed illu- ſtret. Et hoc ipſum Tibi tam familiare donum Gratiæ ac humanitatis erga omnes ſti⸗ mulum mihi addidit, ut verſa in fiduciam audacia Celſitudi- ni Tuæ hanc tenuem opellam, Meritis tuis longe imparem ſubmiſſiſſima reverentia nun- cupare auderem. Temeritatis meæ moderamen eſſe duxi, quòd etiam vaſtus Oceanus par- vos rivulos in ſinum ſuum re- cipere, & Solteniua gramina inaurare non dedignetur. Fre- quentiſſimis Advenis hoſpita K 3 re- DEDICATIO. tecta Benigniſſima Munifi- centia præbere ſoles, cujus tot ſunt teſtes, quot per annum Commenſales: etiam hunc per- egrinum Azariam pedibus Tu.- is advolutum in Clementiſſi- mum bPatrocinium recipere, ei- que anguſtum in Auguſto Sa- cratiorum Muſarum Pindo no- viter à Te magnificè exſtructo hoſpitium indulgere non dedi- gneris. Hoſpes non erit ingra- tus, ſed ðdymboli loco Reveren- diſſimæ Celſitudini Tuæ innu- mera fauſtiſſimi Regiminis lu- ſtra devotiſſima obſervantia non tam apprecabitur, quàm certò augurabitur, augurio ex Angelico Magiſtro S. Thoma deſumpto, qui Lect. 4. in c. 2r. Mn: lsa. Lancun le er⸗ hu n. enent. nter lo lackono⸗ ANdo wnl⸗ ntion⸗ dererer riun. indl⸗ n ,gur nvel Tom non DEDICATIO. Joannis de Prælatis & Eccleſiæ Rectoribus diſſerens per lon- gum deducit, quòd, ſi recta cu- piant, & tota virtute perfi- ciant, tales conſerventur à Do- mino, ut diutus vivant. Allegat §. Doctor in hujus confirma- tionem verba Origenis dicen- tis: Rarè inveniuntur utiles Re- ctores, & Doctores Eccleſiæ parvo tempore vivere. Quis autem tam peregrinus eſt, ut igno- ret, quantas utilitates, quanta commoda per largifluos Bene- ficentiæ Tuæ canales derivaris tum in Principalem Eccleſi- am Tuam, eam in Sacris & profanis providè gubernando, ejusque Jura & Privilegia for- titer propugnando: tum in K bia. PDEDICATIO. Plurimùm mihi Venerandos Tuos D. D. Capitulares, Eos omni virtutum ac (cientia- rum cultu exornando & nobi- Iitando; non enim aliter Eos, quâm ut Paulus Fideles ſuos, ceu Gaudium Tuum, Gloriam Tuam, Coronam Tuam proæ- quitatis menſura foves & dili- gis: tum in ⁸. Religionem no- ſtram, eam ſcriptis & factis ex- altando: tum demum in Tei- pſum, immenſum quaſi Meri- torum Theſaurum pro cœle- ſti retributione coacervando. Fruere igitur⸗ Celſiſſime Princeps, hoc meo, hoc Aza- riæx mei, hoc omnium, qui boni audiunt, non tam voto, quàm vaticihio, ac inter con- tinuos 3 Cberineg lne . leinti 0Gob. lrerbe⸗ Gs ſu 1Clnn n oe. N. nen de lter nin e- llNe . Cervnntn e, e N n, l in wot, tet cN tinn DEDICATIO. tinuos Divinorum Chariſma- tum Favonios ſupra commu- nes vitæ humanæ leges Senio- ris Tobiæ annos adæqua;, ac vel tunce in priſtinum vigorem & decorem Senectam inſtau- ra. Ita voveo, ita precor, ita auguror Keverendiſim CaE tu- dini Tuæx devotiſſimus, humil- limus P. Joannes Baptiſta Hutſchenreiter. RXX S Ab- eEe (0) e- APPROBATIO Exemptæ Congregationis Benedi- Aino -Bavaricæ ſubtitulo &dd. Angelo- rum Cueſtodum. Os Gregorius Dei Gratia, antiquis- ſimi Monaſterii Tegernſeenſis Abbas, & Exemptæ Congregationis Benedictino-Bavaricæ p.t. Præſes Gene- ralis, hiſce licentiam facimus, ut Liber Exercitiorum oiduanorum, Ararias Edeliz &c. inſcriptus, ab A. R. P. Joan- ne Baptiſta Hutſchenreiter, Profeſſo Priflingenſi, compilatus, poſtquam mandato Noſtro reviſus Principiis Fi- dei, Morum, & ſolidæ Aſceſeos appri- mè conſonus repertus fuit, pro ſingu- lari utilitate plurimorum typis vulgari poſſit. In cujus rei fidem præſentes manu propria, Noſtrique Officii ſigil- lo munivimus. Tegernſee 10ma Junii Anno 1739. (L.S.) Gregorius Abbas, p. t. Præſes Generalis. mppria. 4 n nr en . . timigl Ulents nntinis w ulſber Im, Anie IND pr. er, De Dokrun Minchͦk. Releoemn Nrol hönl enpzenn Cüfil lonmfui 83 (0) - PROGMIUM Ad Venerandos piritualium Exerci- tiorum Candidatos, Religioſos & Sa- cerdotes. Arrant S. Paginæ Lib. Tob. c. 2. 5j. 6. quòd Tobias Senior per ca- lida ſtercora hirundinis à Deo in Ex- emplum Patientiæ oculorum caligine percuſſus filium ſuum Tobiam, vel quod S. Auguſtino idem ſonat, To- bim Juniorem, è terra Babilonica, ubi habitabat, ad Gabelum in civitate Ra- ges Medorum ablegaverit, ut ab eo re- peteret mutuò data decem talenta ar- genti, eò, quòd ſe brevi moritu- rum crederet. Quia verò hæc le- gatio Deo placuit ad oſtendenda Ma- gnalia ſua, ideò etiam occulta Provi- dentia ſua Tobiæ in viæ comitem Ra- phaëlem Archangelum deſtinavit, qui tamen tecta ſub ſpecioſi Juvenis ſche- mate Angelica Dignirate ſe Axariam, Ananiæ Magni filium, profitebatur. Bene- Proxmium. Benevole Lector: dum in fronte hu- jus libelli oculis tuis occurrit nomen Azariæ fideliz, Tobiæ in via ſpiritualium Exercitiorum in comitem dats, nolim credas, tibi in ducem præſentari S. Ar- changelum Raphaëlem; ſed cum Pur- purato S. Litterarum Interprete, Hugo- ne às Charo, in c.5. Tob. perAzariam in- telligimus Adjutorem, per Ananiæ Ma- gni filium, Gloriæ Des, ut ſenſus ſit: Azarias adjutor Gloriæ Dei, Tobiæ, ſeu ducto ad luétum, prout idem Eminen- tiſſimus Author in Pſal. 118. exponit, in viæ comitem datus. Hac nominis explicatione ad noſtrum inſtitutum Præviè obſervata, cæteroquin ad Hiſto- riæ filum inter Archangelum Gabrielem & Tobiam Juniorem per decurſum nos tenebimus. Quid enim manuductio- nem animæ ad culmen Evangelicæ Per- fectionis per triplicem viam, purgati- vam, illuminativam & unitivam, nobis magis appoſité demonſtrat, quàm iter Tobiæ duce Angelo ad Gabelum? Omnia, quæ in via ac termino geſta ſunt, lcnmn Shm 4 L.. N WI ninfon Curr 1 Io lu, Uol Ennit Nommh. uhdrhin. Drln. dune i n llb lt. lobir ſen en brire. 1eyeni, Hu moru Ihlmnm Unadih. Chren Centonne Nlat. pugri Grandors rn, Iun 6Ctbenn mung Procmnm. ſunt, immuunt nobis aliquid de ani- mæ ad meliorem ſtatum reformatione. Egreſſus eſt Tobias è terra Babiloniæ, & Regione horroris & confuſionis, per quod nobis denotatur recefſus à ſtaru peccati, à pravis conſuetudinibus ve- teris hominis: unde commune erat Prophetis dicere: Egretimini εBabilo- ne. Iſa. 48. V. 20. Receédite de medio Babi- lonis & de terra Chaldæorum egredimini. Jeremi. 5O. v. 8. Primam ſtationem pro via purgativa poſuit, vel potius ſan- ctæ & innocentis educationis Juvenis ponere nos docuit ad ripam Tigris fluminis, ut ibi pedes lavaret: ubi ob- ſervat Rupertus Abbas 1. 5. de Div. Offic. c. 20. Pedes noſtros, id eſt, altus noſtros quotidie neceſſe habemus lIavari; ſi dixerimus, quia peccatum non habemus, & lavars pedes noſtros recuſaverimus, nos ipſos ſeducimus, & veritas in nobis non eſt. TIbidem piſcis immanis eum de- vorare minabatur, quem tamen hor- tatu Angeli apprehenſa branchia attra- xit in ſicchm, exenteravit, aflayit, ac “ cor, Procmium. cor fel & jecur in ſaluherrima medicami- na reſervavit. An non per hanc grandis piſcis invaſionem peccati occaſiones, continuas dæmonis inſidias, mun di fal- lacias, & carnis illecebras intelligere li- cet, quibus infenſiſſimi hoſtes iſti ani- mas noſtras peſſundare quærunt has autem periculoſas præſtigias in via in- cipientium generoſo auſu aggredi, cul- tro mortificationis exenterare, & ad ardentem quatuor noviſſimorum con- ſiderationem aſlare oportet. Alteram ſtationem pro via illumina- civa Tobias cum ſuo Angelico Divinæ Gloriæ Adjutore fecit in domo Rague- lis, ubi jam præclara virtutum argu- menta exhibuit, ita quidem, ut env Tobiam Raguel dixerit Annæ, zntl- uwors ſnæ⸗ Quàm ſimelis eſt JNuveniy'iſte Conſo- brino meo, nempe Tobiæ Seniori! Tob. 7. v. 2. ſed undenam Raguel hanc ſimi- litudinem colligere poterat, cùm ta- men Coônſobrinum ſuum ob locorum utrinque diſtantiam per quadra ginta qua- . U Ein n nun Uuch 1 Thane r Ocetſon Gmunde 4 eligee . Welin. DAwun bas Ginfür Grel,oll elte, Ndl norumcon⸗ 1 Fuilunin. elcolhine Onohege⸗ uun dr⸗ en, Win⸗ Au, i Gifelk NonlTot Abeneſer 1,olmtr Oblooonn 1 Proxmium. quatuor annos, ùt volunt Chroniſtæ apud Jos. Manſium Tract. 2 3. diſc. 4. n. 8. nec viderit quidem? Reſpondet Dionyſius Carthus. quia Patri erat milis moribuse omnes enim virtutes ex- primebat filius, quæ in Patre fulgebant: Pater autem adhuc juvenis nibel puerile geſſit in ꝗpere, ſed bergebat in Jeruſalem ad templum Domini, & sbi adorabat Do- minum Deum Oſrael.-ſurientet asebat, nu- disque veſtimenta praæbebat, mortuis, at- que occiſis ſepulturam ſolicitus exhibebat &. Tob. I. Factus vir Lobiam, filium ſuum, ab infantia timere Deum ſuum do- cuit, & abſtinere ab omni peccato, qui etiam Patris veſtigiis ſancta æmulatio- ne ſolerter inſiſtebat, ſicque Patris mo- ribus per omnia ſimilem ſe reddebar. An non hoc modo viam illuminativam tanquam vera virtutum idea ambulare nos docuit! Viam demum unitivam Junior To- bis nobis demonſtravit per Matrimoni- um cum Sara filia Raguelis initum, cui per triduum cum Sponſa ſua S. ora- tioni; Proxmium. tionis præſidium præmiſit: inſtanter orabant ambo ſimul. c. 8. v. 6. Eſt au- tem Conjugium caſtè & ſanctè celebra- tum Symbolum unionis & conjun- Gionis animæ, præſertim Religioſæ, cum Deo: nam Religioſus repudiato per vo- ta ſolennia omni amore, cura, ac pos- ſeſſione erga bona creata, videlicet erga divitias, voluptates, proprium intel- lectum & voluntatem, Deo fidelitatem ſpondet, ipſi ſoli tota mente, ac affe- ts plenitudine adhærendi, ſicque anima fit Sponſa Dei: Sponſabo te mihi in ſempiternum. Oſex 2. V. 19. Sicut ergo er Azariam, fidelem Ananiæ Magni filium, Adjutorem Divinæ Gloriæ intelli- gimus; ita per Tobiam in decurſu ani- ma, ſpiritualibus PExercitiis, & in iis S. Perfectioni & unioni cum Deo inten- ta, nobis repræſentatur., th Ne verò finis hujus ſpiritualis lucu- brationis meæ te lateat, amice Lector, candidè dicam, quod res eſt. Annis meis attigi limina ſenectutis, immò non paucis jam greſſibus ea tranſcendi; hinc in 0 A W, ii 3 üt hl l l M ne erli Gunt he . niit ie, 5 6. Nl lnckeae, onin iiokron Wro erſo. Re⸗ ikltaen Vrinm i. bfceltuen ene, Ke li, loſe ſrt uli ) Den egn unie pni, Orieinel, Cegltlunn. 6, Winios nDvrr. unluler l. Umd i, möm Fendlie l⸗ Procmium. in unico & maximò animæ meæ nego- tio providè mihi conſulere, eâque, quæ calamo concepi, practicè mihi præcipuè accommodare volui, ut ve- niens diſtrictus Judex in me arbore ha- ctenus ſterili deinceps ſaltem inveniat fructus maturos: odio enim ſunt Deo rami, in Religioſis Pomariis, qubrum frubtus inutiles, & acerbi ad manducan- dum, & ad nihilum apti. Sap. 4. V. 5. Dum igitur etiam in ordine naturæ mo- tus in fine velocior, an non indignum eſt, ſi in ordine gratiæ virtus in fine, in decliviore ætate torpeſcat, præſen- tim dum finis vel omnia corrumpit, vel perficit? His ductus ſtimulis præ- ſentem Aſceſin præprimis ad Dei Ter Opt. Max. Gloriam, dein ad propriæ animæ profectum compilavi, in qua ipſe mihi Azarias, ipſe mihi Tobis eſ- ſe volui. 2 mi. 8Scripſi hæc, non tam utalios viam Religioſæ Perfectionis docerem, quàm ut ipſemet in ea propria errata dedi- ſcerem, præterita plangendo, futura N. NXK.,K Pro- Procmium. proſpiciĩendo. Sæpiùs, ut facear, dum huic ſacro labori intentus eram, con- fuſio cooperuit faciem meam, cùm æquo animo perpenderem, quanta mi- hi adhuc reſtet via ad Virtutum ſolidi- tatem, ad Charitatis Dei & proximi pu- ritatem, ad Perfectionis ſublimitatem pertingendi. Calamum mihi penè è manibus excuſſit Tertullianus, do- Grinam ejus ſterilem & abjectam repu- tans, cujus diéta factis deſicientibus erubeſeunt: I. de Patient. verùm reſum- pſi denuò animum, cogitando, quòd etiam ſalubres aquæ è canali non ſatis limpido emanent. Si hoc in elemen- to aquæ operante natura, cur non eti- am in directione ſpirits opitulante gratia? Sperabam, quòd Deus etiam per iners animal plures adhuc Balaam à via non bona avertere, ac ad viam Juſtitiæ reducere poiſſit. Hac ſpe ti- morem eluſi. Dico proin cum humi- li S. Ambroſio l. de Dignit. Sacerdot. c. I. Non me vitæ perfectæ eſſe fateor, ehm de vita perfedta alios moneo. Sicque con- e I 4 6 ſr d l Mun n d e ten n 1/ ut R uerer, crann,cn Meammn equunmn ttutumite Elbliiun nmnklhett Ann, men. feentitia umkelon. to, al donkrs einclener. l totel⸗ Oninlne Deustinmn burcn ,A Ni c he t eunbun- Toe,. 1D n, Nn N Procmum. confido in Dei adjutorio, quòd hiſce meis utut ſalutaribus rivulis præter propria, etiam aliena prata irrigari va- leant. Si tibi, Venerande Candidate, in hoc opuſculo Meditationes & Soliloquia prolixa nimis videantur, noveris, quèd- tibi potius abundantia, quàm parſimo- nia ſervire intenderim, imitando in hoc Salvatorem noſtrum, qui paſcen- do populum in deſerto non ad ſuffici- entiam tantùm, ſed ad abundantiam panes miraculoſè ita multiplicavit, ut duodecim cophini fragmentorum reſi- dui fuerint: juſſit panes diſtribui, non ut omnes conſumantur, ſed ut indi- gi pro neceſſitate reficiantur. Tantum igitur de quovis ſpirituali pabulo fu- me, quantum ad ſaginandum ſpiritum Opus habueris, aut hora meditationis vel lectionis tibi ſumere, ac ritè maſti- care permiſerit, reſidua in caniſtro re- ſerva, & ſervient tibi alio opportuno temporé. Si verò in ulla materia, certè in Aſce- NN 2 tica Proxmium. tica novitas periculoſa eſt. Via S. Per- fectionis in purgativam, illuminativam & unitivam tripartita iisdem antiquis- ſimis nititur principiis cum excluſione omnis novitatis, quæ quondam Chri- ſtus, abfolutiflima Sanctitatis Ildea, in S. Evangelio, & 88. Patres, ac ſpiritua- lis vitæ Magiſtri in ſuis Scriptis, nobis- que relictis Monumentis tradiderunt. Horum ductum ſecutus oommunes materias pro Meditationibus & Solilo- quiis aſſumpſi, ac cas præ reliquis, in quibus ordinariè hominem etiam Reli- gioſum, præſertim in via Perfectionis non adeò progreſſum, tum validiùsim- pugnari, tum frequentiùs labi contin- git, aut in quibus naturæ repugnantia arctiori fræno coërceri debet, ac tan- dem in quibus per Exercitationem Deo majus beneplacitum, & animæ uberi- us Perfectionis incrementum accedit. Nil igitur novi exſpecta , Benevole Candidate; tritum enim, ac notum eſt illud: Novitas mater errorum eſt, & inimica veritati. Quæ in Doctrina Aſce- 1. 4 Nug U Uninin Een rin merchlion ntmmch. lunß la in defin l⸗ ahi, N. nullinn Cmnne; Kdollo. relui,in letiunel⸗ Derfecions aicllumn. Pbiconr. epnevumn er,N tonen Unethei⸗ In medt, ,Denro eNuNd Nu l 6 i Docti Procmiunt. Aſcetica antiqua jam ſunt, & ab aliis Authoribus jam ſæpiùs prælo commiſ- ſa, ad novam tantummodò loquendi ſormulam traduxi. Si quæ aliena ſunt, & in ſubſidium infirmi ſpiritùs mei ex recentioribus Aſcetis mutuata, (uti plura eſſe haud diffiteor) ea paſſim Au- thores adducendo allegavi. Dico igi- tur cum Claravallenſi Abbate: Non tibi me propria tradidiſſe putes, nec tanquam noſtra ſuſcipias, ſed de multis ſermonibus Patrum, quorum digna ſatis laus eſt in Eccleſia, quæ huic videbantur aptæ nego- tio, noveris decerpſiſe ſententias; addo ego: noveris, me decepſiſſe Doctrinas ſpirituales, & Veritates practicas. A præludiis, quæ non pauci Aſcetæ ſuis Meditationibus utiliter præmitte- re ſolent, abſtinui: horum autem loco ſuadeo omnibus ſpiritualium Exerci- tiorum Candidatis, ut univerſim ante quamvis, quam obeunt, functionem ſpiritualem, præſertim longiorem ſalu- berrimum Divinæ Præſentiæ Exerciti- um ſibi familiare reddant: non enim 0C 3 ignis Promium. jgnis intimior eſt ferro candenti, non aqua ſpongiæ, non lux aeri, non ani- ma corpori, non homo ſibi ipſi qvàm Heus eſlentialiter, & ſemper & ubique adeſt & ineſt homini, etiam non co- gitanti de co: In ipſo enim vivimut, mo- vemur, S& ſumaut; Act. 17. v. 2 8. ſicque facilius & quietius eſt formare viva fide Prævié Ppræludia i in præſentia Dei reali- ter & neceſſariò tali, quàm ad alia My- ſteria & S. objecta abſentia evagari, & ea primrum per vim imaginariam ad ſe attrahere, quibus labilis noſtra memo- ria inhærere minus potens eſt. Fun- dat Pariter Exercitium Præſentiæ Dei in anima humilem reverentiam, filia- lem confidentiam, familiarem cum Deo converſationem, devotam affe- Quum i in oratione hrenitohert „ac in- defeſſam in operando diligentiam & attentionem, quod aliæ repræſenta- lones & reflexlones ad alia objecta, etjain ſancta 3 ctiam ex.S. Litteris & Vitis Sanctorum Petita, utpore remo- kans & dignitate minus excellentia tam effica- — „ ein N h 1 nlent ſti non Un nonco ninn e. nalege nueſtund ii eizele Vakeli⸗ enagri N Unnanz⸗ blr nene. Vel un⸗ Aentze el hnum tlr. Uuen cun Rnen e nen Ar. emem - Eprtene n obeeer linere otenen elenn ⸗ Procmium. efficaciter non præſtant. Unde S. Ba- ſilius ait: Non eſt quisquam, qui, ubi ve- rè præſtantiorem adeſſe aliquem ſibi per- ſuaßt, eò ſpreto ſe ad minus preſtantem convertat. in Reg. 5. fuſa. Hoc Divinæ Prætſentiæ Exercitium in omnibus noſtris actionibus ſpeciali- ter commendat S. P. N. Benedictus, ſæ- iùs in S. Regula illud inculcans, uti: ſtimet ſo hiomo de Cœlis ſemper à Deo re- ſpici omni hora, & facta ſua in omni loce ab aſpedtu Divinitatis videri, & ab An- gelis Deo omni hora renunciari. S. Reg. c. 7. gr. 1. humil. Item c. 19. Ubique cre- dimus Divinam eſſe Præſentiam, & oculos Domini in omni loco ſpeculari bonos & malos ⸗ maximè tamen boc ſine aliqua du- bitatione eredamus, cùm ad opus Divi- num aßſſtimus. Zeloſiſſimus P. Al- phonſus Rodericius, dum quædam media attentè, reverentérque orandi, S& ſpiritualiaExercitia ritè obeundi enu- merat, allegans verba S. Ignatii horta- tur, ut paulo antò, qum orationem au- ſpicemur, (ſeu, quod idem eſt, in Ppræ⸗ CK4 ludio Prowxmium. ludio Meditationis) ſpatio, quopercur- ri oratio Dominica poſſet, mente ſurſum ele- vata conſideremus, à Deo præſente & ſebctante nos videri, ac broinde magna cum reverentia & humilitate orationem Cvoealem, aut mentalem) aggrediamur. Alph. Roderiq-p. I. Tract. 5. C. 22. n. 3. Quod igitur Senior Tobias filio ſuo, Tobiæ Juniori, cum Azaria iter ad Ga- belum in Rages Medorum auſpicanti precatus eſt, hoc pariter tibi, ſanctio- ris vitæ Candidate, viam ad S. ſolitudi- nem aggredienti ex animo exopto, nempe: Bene ambuletis, & ſit Deus in itinere veſtro, & Angelus ejus comitetur vebiscum. Tob. 5. v. 2I. Hoc etiam vo- to te comitor, ur redux referas non decem talenta argenti, prout Junior Tobis, ſed largiſſimum gratiarum ac meritorum Theſaurum, quo ſanè di- taberis, ſi fidelis Azariæ, Divinæ Glo- riæ adjutoris, ductui ac monitis te in via uſque ad terminum vitæ tuæ obſequen- tem præſtiteris. Illud adhuc pro co- ronide cum D. Gregorio noſtro te ro- g0. oi e len gu ie 6, 4, u nſe Me. . leu⸗ uite Nen u. D Niegn Ge lc d ſan ung. luinflol uird n Mni idi andio⸗ Aoltut⸗ no eond, SDurn anl e einmde⸗ ilers non om Tun 1unmn 4 oſnech Diimdh⸗ tisteini EoMeger mneocr otron ien Elenchurt. go, ut quisquis hæc legeris, apud diſpri- bztum Judicem ſolatium mibi tuæ oratio- nis impendas, & qui per me verba accipis, pro me lachrimas readas. Vale. ELENCHUS Omnium Meditationum, Soliloquio- rum, Examinum particularium, & Ledkio- num ex Lib. de Imitatione Chriſtuqua ber Octiduum S. Exercitiorum in hoc opere continentur. DIES PRIMA, S§§. Trinitati conſecranda. Meditatio I. De excitando ferventi Ze- lo ſeriæ Converſionis. Medit. II. De formidanda gravitate Peccati mortalis, ejũsque damnis. Medit. III. De Memoria mortis viva & practica. Soliloquium I. De timendis Dei ju. dicus occultis. KMCNX1 Solt⸗ . Elenchus. Soliloq. II. De tremendo Judicio uni- verſali. Examen particulare, ſive Conſideratio practica, de reformando moderna Statu totius hominis. De Imitatione Chriſti legitur exl. 1. e 25. & cx l. 3. c. 1½. DIES SECUNDA, Verbo incarnato, ZTliſit Chrifo, con- ſecranda. Mccditatio l. De Anima cum filio pro- digo reſipiſcente. Medit. II. De Horrore peccati ivenialis. Medit. III. De triplici Fide, mortua, languida, & viva. Soliloquium I. De agendis dignis Fru- ctibus Pœnitentiæ. Soliloq. II. De pernicioſo vitio Tepi- ditatis. Examen particulare, ſive Conſideratio practica, de amore Silentii & cuſto- dia Linguæ. de ImitationeChriſii legitur ex l. I. c. 21. Dies Art W M l gei Cln 1 e . Mune i 4 U Na c 4 ltgon Conſikrt Molene Dralte⸗ 0½ Nifote. mflionr. inenule leymoru Vöpkn. zole⸗ Cnlend iKaltr Elenchus. DIES TERTIA, ir. dolorum, Domino noſtro Jkſu Chriſto, pro nobis paſſo, mortuo, & ſe ſepul- to, conſecranda. Meditatio I. De neceſſitate & præſtan- tia Mortificationis in communi. Medit. II. Quomodo corpus per exter- nam Mortificationem tractandum? Medit. III. De Mortificatione interna appetitũùs ſenſitivi. Soliloquium I. De cuſtodia Linguæ, præſertimi in Locutorio, in Refecto- rio, & in Conſortio ſæculari. Soliloq. II. De mortificando Amore proprio, & implantando ſancto ſui ipſius Odio. Examen particulare, ſive Conſideratio practica, de Patientia & Manſuetu- dine. „ Delmitatione Chriſti legicur ex L. 1. c. 6. 1& ex l.. c. 4 pis Elenchur. DIESQARTA, Beatiſſimæ Virceini Mariæ ſine labe conceptæ, omnibus virtutibus à Deo eminen- tius decoratæ, cultu hyperdaliæ conſe- cranda. Meditatio I. De Humilitate. Medit. II. De bPatientia. Medit. III. De Proximo non judican- do, & vitanda Detractione, ctiami levi. Soliloquium I. De Abſtinentia & So⸗ brietate. Soliloq. II. De charitativa Conrerſ- tione cum aliis in Communitate. Examen particulare, ſeu Puncta practica, ad acquirendam virtutem Humilita- tis. De Imitatione Chriſti legitur cx I. 3. c. 40. & c. 19. cx codem lib. DIBSQüINT A, §. Angelo Cuftoai Decjaliter de- dicanda. Meditatio I. De fine Vocationis ad Sta- tum Religioſum. Me- on nn ol Dn 4 t Ne lra dül ſhi ONn idler. Menunteni nid Ade. 1Conel⸗ muniune, lpradi, nHuriie. ad ge —à 1 a, te tonecr Elenchus. Medit. II. De Operibus ordinariis in Sta- tu Religioſo benè & perfectè pera- gendis. Medit. III. De ingenti Deſiderio in via Virtutum & Perfectionis proficiendi. Soliloquium I. De gravi Obligatione Statum Religioſum comitante, & quomodo ci ſatisfiat, vel ab ea de- vietur. Soliloq. II. De Abſtractione à Sæculo. Examen particulare, ſeu Puncta practi- ca, de Operibus ordinariis benè & perfectè obeundis. De Imitatione Chriſti legitur ex l. 1. c. 19. & ex I. 3. C. 10. DIES SEXTA, d. Ordinis Fundatori, & hic & P. Benedibto dedicanla,. Meditatio I. De Voto Religioſæ Pauper- tatis Medit. II. De Voto Caſtitatis. Medit. III. De Voto Obedientiæx. Soliloquium I. Quomodo Keligionin 5 Elenchus. ſe gerere debeat circa obſervantiam Voti Paupertatis. Soliloq. II. De 88. Euchariſtiæ Sacra- mento. in Sacrificio Miſſlæ & S. Com- munione cum debita reverentia ſuſ- cipiendo. Examen particulare. ſeu Puncta practi- ca, pro cuſtodienda Angelica Caſti- tate. Delautaiane Chriſti legitur ex l. 3. c. C. 3 1. & 32. Pit Eöfi. GC. Patriarchæ Joſepho dedicanda. Meditatio I. De pura Intentione operi- bus noſtris præfigenda. Medit. II. De Conformitate voluntatis noſtræ cum Divina. Medir. IH. De Magnanimitate ad ardu- os & heroicos actus Virturum exer- cendos. Soliloquĩum I. De Oratione mentali, π Angelico Pſalmodiæ Officio. 8olilo- NR i D. I K.I . . ohlent ilie n lesCen eftkentili⸗ Nade tianeohei ne nu geaded urunere⸗ Me wenll Al⸗ Rlenchus, Soliloq. II. Altiſſima cogitatio & æſti- matio de Deo, ejusque Divinis Axtri- butis & Perfectionibus habenda. Examen particulare, ſeu Puncta practi- ca circa minima, vel quæ ſaltem mi- nuta videnrtur, in Statu Reli gioſo ſe- dulò curanda. De Imitatione Chriſti legicur ex . 3.c. 9. & c. 3 7. DIES OGTAVA, Sanbto Nominis Patrono, vel omni- bas Sandbktis ex tiujas viy J. Oydine dedicanda. Meditatio I. De perfecta Exſpoliatio- ne & Abrenunciatione ſui, & omnis rei creatæ, in ordine ad unionem cum Deo. Medit. II. De Amore Deiĩ ſuper omnia. Medit. III. De Unionc animæ cum Deo. Solilo quium i. De Tolerantia crucis & adver- Elenchus. adverſitatis, utpote vero Characte- re amantium Deum. Soliloquium II. De Motivis Deum a- mandi ſuper omnia, & de practico hujus Amoris Exercitio. Examen particulare, ſeu Puncta pra- ctica, ad radicandam perfectam Cha- ritatem Dei. X De Imitatione Chriſti legitur ex l. 2. c. 7. & I1. PROXIMO DIE. poſt Odtiduana Exercitia. Meditatio de Perſeverantia in bono. Admonitio ad S. Exercitiorum Candi- daros circa vitandas Cauſas & Occa- ſiones, quæ poſt octiduanam recolle- Gtionem in priſtinos defectus indu- cere ſolent. . rochrk. ee NiiDun Be ceſugie Metcdenche. n Sme Nente, Wrrende. girer , Ad Deum unum & trinum, Manè ante alia Exercitia de- 1. votè recitanda. zind randa Trinitas, Deus unus in Natu- Gndc⸗ ra & trinus in Perſonis. Ecce ego mmnN. creatura tua viliſſima, abjeétiſſima eKOer. & hactenus ingratiſſima per gratiam & vo- umd cationem tuam coram Throno Divinæ Ma- ltdnil- jeſtatis tuæz comparere præſumo, ac tuam immeniam Clementiam humillimè implo- ro, ut mihi cum Cæco illo Evangelico lu- „meen internæz viſionis impertiri digneris: il- lumina intelleétum meum, ut videam, quid NM. geſit mihi; compelle ad te, & in æternum obſequium tuum, rebellem voluntatem me- amm; memoriam meam à vanis & terrenis cogitationibus revoca ad ſcrutandam legem A tuam.⸗ Gi —0 Sanctiſſima, Auguſtiſſima & ado- 2 Diei I. tuam, ad conſiderandam bonitatis, ac miſe⸗ ricordiæ tuæ longanimitatem, qua innu- meris peccatis meis hactenus clementer in- dulgere dignatus es. Tu altiſſimus Deus trinus & unus animam meam ad imagi- nem & ſimilitudinem tuam citra omne me- ritum meum purè gratuitò creaäſti, ego verò, 6 quanta ingratitudo! Divino aſpe- ctui tuo eam multis maculis deformem red- didi. Concede jam, Benigniſſime Deus, ut tempore hoc acceptabili, & diebus ſalutis ab hac imagine tua omnes ſordes abſtergere valeamm, quatenus denuo in ea Divinz Ideæ tuæ pulchritudo reſplendeat. Agno- ſco, ac profiteor, Sanctiſſima Trinitas, ti- bi à me deberi omnem cultum, omne obſequium, omnem ſervitutem, omnem virium mearum conſumptionem, ideò de- votiſſimo corde cçonſecro tibi hodiernum diem, & omnia in eo occurrentia ſpiri- tualia & corporalia exercitia, fac me in il- lis præterita peccata plangere, plangenda nunquam committere, ac dignè deinceps tuæ Majeſtati ſervire; impertire mihi tuam Sacroſanétam Benediétionem, ut hodierna die ac deinceps totâà vitãà meâ omnes actio- nes meæx, omnes affectus mei, omnia de- ſideria mea ad Sanéctiſſimum Beneplacitum tuum, ad ſolius Gloriæ tuæ exaltationem, ad ſupremam Divini Spirits tui oblecta- tionem rin 1 CN n rn K.n cht R klctt Ge Cti lp ilene nndn nn. utet ſi Sam in Uoiets . ten 4 ucelene Uitiline N Gein d in ninomnegn n mit, nden Ne. Ubnent. in er Dee elen ene hmlinits , CNtum, Onn nen, omner ibihotenun anenis i urtanent et, et hrlite Eſte mhimun , Crtolen iornesdt Nei Onind⸗ n beneti 1u Klnict izti ⸗ Mlle s . Ccdr i Utertlene N.. Meditatio prima. 3 tionem dirigantur, ſicque præteritæ vitæ ne- gligentiæ quodamodo ſuppleantur. Mi- —. ſerere, obſecro, infimæ creaturæ tuæ, Creator Deus, qui vivis & regnas in ſæcula ſæculorum, Amen. Poſt perſolutum in Choro matutinum legitur ex lib. primo de Imit. Chriſtic. 25. de fer- venti emendatione totius vitæ noſtræ, & ex lib. 3. C. 24. de Judicis Dei occultis. MEDITATIO I. De excitando ferventi Zelo ſeriæ Con verſcionis. n ,4 Punct. I. O* rationem ſtatus tui ſacerdo re licet, te ad Deum converſum jam eſſe: ſed edic, an verè? an ſeriò? an ſolidè? Verè converſus non eſt, qui quidem præcepta Decalogi ſervare, gravia peccata, & hæc vix & ægrè, ſaltem longiori tempore vitare proponit, interim parum ſolicitus eſt, ur talis, vel religioſi præſume- pravis animi affeéctionibus frænum injiciat, craſſas imperfectiones & malos habitus cor- rigat. Seriò converſus non eſt, qui exter= nis quidem foliis ſpiritualium functionum & vitæz communis obſervantiis ex quadam naturali honeſtate viret, floribus autem & A 2 fructi- . Diei lI. fruétibus Deo, & ſtats ſui conditione di- gnis caret, virtutem verbis ſubinde depræ- dicat, liber tamen in vitia ruit, foris ſe⸗ pulchrum dealbatum, intus plenum oſſibus mortuorum. Nec ſolidè converſus eſt, qui vagus & inconſtans in bonis de facili de- nuò in viam laxiorem declinat, Chriſti & Sanctorum Exempla, humilitatem, pauper- tatem, contemptum, & crucis lectationem, ut res ſupererogatorias negligit, & horret, corporis commoda, & ſenſuum obleéta- menta ſtudioſè inquirit. Si hactenus non vera, non ſeria, non ſolida fuerit conver- ſio tua, Sacerdos, Religioſe, in magno verſaris animæ tuæ periculo, & grandi ad- huc vitæ ac morum reformatione opus ha- bes. De taliter converſo, ſi quæras, num ſalvus fiat? mitius quidem reſpondetur ex S. Auguſtino in alia materia: Nunquid dico: damnabitur? non dico: ſed nunquid etiam ſalva- bitur? neque hoc dico. Juſtius autem cum S. Thoma 2. 2. q. 186. àa 2. Corp. dicitur, talem potius non converſum vivere in ſtatu malo, & niſi verè convertatur, in ſtatin damnationis, eò quòd obligationi gravi ſta- tui religioſo annexæ tendendi ad perfectio- nem non ſatisfaciat. Sed audi, anima: Ecce dies veniunt, d'cit Dominus, dies §. Pxercitiorum, dies ſalutis tuæ, dies ſupernæ Viſitationis, ac diſpenſationis gratiarum, * con⸗ ro N ntn Cnn ſ⸗ Ge Ni aan ut n e ünn ebiid ,na whin ig illent umn Gltui Wa c vlui 6 unmit ntee te n in Aen, Utn leditatio prima. 5 ſiemifnn eonvertam converfonem populi mei. Jerem. elite 30. V. 3. Convertam primam converſionem fini, iis tuam inefficacem, & foriè merè externam WNenunn circa ſtatum in veram & internam circa mo- aunetide,g res, pigram in ſeriam, inconſtantem in ſo- iEtel lidam. Tuum jam eſt, Divinæ gratiæ ſe- n CINA dulò cooperari, prioris vitæ negligentias hmn e. deteſtari, ac pro novitate vitiæ magnum de- nsklimm ſiderium concipere. . get Aoan. Puncét. II. Dicit Dominus: Convertimini ad me lun hes in toto corde veſtro. Joël 2. v. 12. Vera con- Iiadeusn verſio ad Deum eſt totius hominis in alium fuitane⸗ ſpiritualis transformatio, ita, ut pro diver- Gal nngn ſitate ſubjecti converti bilis ex ſceleſto, ſen- Aynmda ſuali, animali, tepido, indevoto reſurgat timeuh homo ſpiritualis, cœleſtis, virtuoſus, Di- Inm,I Vinus. Talem converſionem e toto corde ymtuea inculcavit S, Paulus Apoſt. ſuis Epheſiis c. milr 4. v. 24. Renovamini WPiritu mentis veſiræ, ☚ Ciltienſt⸗ induite novum hominem, qui ſecundum Deum u men creatus eſt, in juſtitia & ſandtitate veritatis. 1,n din Per converſionem ex toto corde homo ita iuehin renovari debet, ut fiat alius erga Deum in entur,in u quotidiani obſequii fervore, alius erga pro- ininih ximum, in ſincero & ordinato amore, ali- igich us erga ſeipſum in convenientis mortificatio- D nis rigore, ut fiat erga Deum cum Davide sut humile jumentum, erga proximum ut be- elie nigna mater, erga ſe ut ſeve us judex: ue alius in cauta cogitationum ſuarum obſer- nuhin A 37 vatione, vatione, alius in verborum moderatione, alius in ferventiori ad opera ordinaria appli- catione: alius in internis & externis animæ & corporis potentiis, earumque uſu. Sine hac renovatione non erit converſio ex toto corde, prout Deus requirit. Vide, ani- ma, quanti momenti negotium tibi nunc incumbat, ut diſponas ſeriam vitæ tuæ emen- dationem, & converſionem: time, ne De- us longanimis poſt tot gratias, inſpiratio- nes bonas occaſiones, tibi in præcedentibus Exercitiis, ac aliàs tot jam annis collatas, te- cum tandem in rigore juſtitiæ procedat. Punct. III. Non raro Deus in S. Litteris intelligit per cor hominis voluntatem ejus, & per totum cor efficaciam voluntatis; un- de etiam Apoſtolus ait ad Rom. 10. V. I. Voluntas cordis mei; ut adeò in noſtro propoſi- ro ſenſus ſit: Convertimini ad me in toto corde ve- ſtro, hoc eſt, ex tota & efficaci voluntatis veſtræ contentione, non tantùm converſione ſim- pliciter tali & Theologica, quæ fit à crea- tura tanquam ultimo fine ad Creatorem, à ſtatu peccati gravis ad ſtatum gratiæ, led etiam converſione analogicè tali, quæſit con- verſio propinquius, intimius, ac perfectius ad Deum accedens. Talem converſionem, talem voluntatis efficaciam à te, Religio- ſe, Dominus Deus tuus exigit, quæ etiam omnem inordinatam adhæſonem ad creatu- ras a 60 An oi . eumt Gifee Cchnege Ami ſenin Ceaße hinn ſnrt Guurt ian n. 4 nnen, Mktn nufn ubn af Iur on Mgnm M . NS nih⸗ r/ umnſa . n Po ig Aunnt ne ngle ſe S nfetſcert 1 We n. mmthiune imfnnenen. eprtmn,nd. Nlu iſhinte Vinnuaters Unseolitge. e oretn. in litei⸗ lotuenei Womuczun Non, 1o1 Iuoſonerl. ehtttenene. lrtisden Ghelwelt a,Nef e 41 uen, 4 n iee lil orlucs⸗ , ſeſet nconeton le, ehe vet rt 6enadd⸗ Meditatio prima. 7 ras excludat, & animam in gratis & amici- tia Dei ſtabiliat. Cogita, quòd etiam ſo- lenni voto ad hanc converſionem morum te adſtrinxeris. Diſcute igitur omnes cor- dis tui propenſiones, omnes converlationis occaſiones, tentationes &c. quæ te antea vel ab ultimo fine averterunt, vel ad hanc aver- ſionem diſpoſuerunt, aut diſponere poſſunt. Clama jam ad Dominum Deum tuum lon- ganimem, & multùm miſericordem, ſed ex toto corde tuo, cum ſerio propoſito, me- dia converſionis tuæ in his S. Exercitiis ſe- riò ampleétendi, dic ad Eum: Converte nos, Domine, per gratiam tuam excitantem & comitantem, & convertemur: innova dies noſtros ſicut à principio, Thren. F. v. 2 1. ſci- licet ferventis ingreſſus in Religionem, fer- ventiorisiprogreſſũs in tyrocinio. Fac cum Maria Bonaventura, Moniali Ordinis noſtri, fortem prima die Exercitiorum reſolutio- nem, quam ipſa V. P. Nicolao Lancicio ſuo tunc Confeſſario his verbis expreſſit: Pater, non oportet amplius jocari eum Deo: agnovi, quid à me velit Deus, quid nolit: volo tota eſſe Dei, & totis viribus conari, ut ob majſorem Dei Gloriam fine ulla mora ſancta evadam, non qualiscunque, ſed magna, && citò. Ecce Exem- plum converſionis veræ, ſeriæ, & ſolitæ ex toto corde. A 4 8OLI- 4 8 Diei I. SOLILOQUIIIM PRIMLIM. Tempore matutino Diei primæ. Detimendis Dei Judiciis occultis. Ab te, viator Tobis, meus hodie dirigi- tur ſermo, qui vel hæres adhuc inter ſpinas peccatorum ſaucius, vel retibus pra- vorum habituum implexus evadere aut ægrè vis, aut potes. Nondum ingreſſus in inte- riora atria Domini ignoras, quam ſuavis ſit Deus animæ quærenti eum in veritate; hinc ſervilis cùm ſis, timore potius ſupplici, quàm amore virtutis capiaris neceſſe eſt. Blandi zephyri à lethargo non excitant; proin fortiores tibi arietes admovebo, & ut muri odibilis Deo Jericho (tuæ ad jugum Chriſti recalcitrantis naturæ) corruant, va- lidiori clangore buccinam inflabo. l. Sunt Juſti, atque bapientes, &à opera eo- rum in manu Dei, && tamen neſcit bomo, utrum amore, an odio dignus ſit, ſed omnia in futuuum ſervantur incerta. Eccles. 9. v. I. & 2. Si hoc Oraculum Divinum etiam juſtos feriat, quo- modo tu, viator, non contremiſcas, cui conſcientia propria de juſtitia & vitæ probi- tate teſtimonium non perhibet? S. Paulus profundè perpendens abyſſum judiciorum Dei vix unquam intenſius vocem exaltavit, quàm dum exclamavit: O altitudo divitiarum . Sapien- “ ur⸗ lln “ e eun guu ffunt iyn una nnt Ailken munne ſece Nihe li gu uren Kn enen ntt Al. Ulle Kan hie Aſ uke Aun lle Mr e Nine. ghene uinleci⸗ uoe Uler eAnien. ütitennnn nineſtrone. un ionßi lr oinettine iu ſunſet 1s beceſe ei⸗ Non ecimt; Anoreho Au (Ur ipun oonunt, Nr lho Gnne. ſtbemnen lmmicſtimg ,1, N Uirkingv Ggenien 1 l iuhtt betk uns in picne een ellims iehni⸗ Soliloquium primum. 9 Sapientiæ, E Scientiæ Dei, quàm incomprehen- Mhbilia ſunt judicia ejus, & inveſtigabiles viæ ejus! ad Rom. II. In quæ verba S. Augu- ſtinus Soliloq. c. 28. Et Ego, Domine, hoc conſiderans eapaveſco && obſtupeſco de altitudine divitiarum Sapientiæ & Scientiæ tuæ, ad quam ego non pertingo. Incomprehenſibilia judicia juſtitiæ tuæ, quoniam ex eodem luto alia quidem vaſa facis in honorem, alia verò in contumeliam ſempiternam. Num te in vas honoris, an contumeliæ elegerit, omnia in futurum ſervantur incerta. Optima arbitra protra- a hactenus vita tua. Hanc conſule, num ſortem juſtorum participet: ſed & hi nelciunt, utrum amore, an odio digni ſint, & in pa- vore ſuſpenſi ſalutem ſuam fiducialiter ope- rari debent. Ediſſere, ſi præ ſumptuoſè au- deas, quæ cauſa ſubſit, cur aliqui, qui pro- bè vixerunt, malo fine decedant, & econ- tra? Cur David adulterio & homicidio opere expleto ſit abſolutus, Cham verò viſis pu- dendis patris ſui ſit æternùm damnatus? Ju- dicia Dei abſus multa., ad Hebr. 12. Edic, cur Saul ob oblatum contra Dei præceptum holocauſtum ſit reprobatus, & Manaſſes ad- miſſo idololatriæ ſcelere, dum per pœniten- tiam reſipuit, gratiam obtinuerit? Judicia Dei abyſſis multa. Indulſit Deus perverſis hominibus ante diluvium inducias pœniten- tiæ ad uſque centum annos, non item ur- A 5 bibus 10 Diei I. bibus Sodomæ & Gomorrhæ, ſed eas igne ſulphureo delevit. Converſioni Regis Na- buchodonoſoris ſeptem annorum terminum polſuit, & regem Balthaſar inter medias con- vivii illecebras abſque ulteriori indulgentia ad inferaum detruſit. Promiſit fideliter: Pul- ſate, & aperietur vobis: Luc. II. & tamen pulſantibus fatuis virginibus & clamantibus: Domine, Domine, aperi nobis, repoſuit: Amen, dico vobis, neſcio vos. Cur hæc & illa? Ju- dicia Dei abaſſus multa. Neſcit homo, neſcis tu, neſcio & ego, an amore, an odio digni ſimus: proin cum metu & tremore ſalutem tuam operare. ad Philip. 2. II. Timorem judiciorum Dei exaſperat ri- gor juſtitiæ, quem Deus ipſe per Regium Pfſal- tem hiſce verbis declarat: Cuàm accepero tem- pus, ego juſtitias judicabo. Pſalm. 70. v. 4. Non alt: Judicabo peccata, & ſcelera (tan- tùm,) ſed juſtitias. Valde verendum eſt, ait S. Bernardus, Serm. 55. in Cant. ne ſub tam ſuhtili ekamine multæ noſtræ juſtitiæ, ut pu- tantur, peccuta appareant. Diſcernentur à di- ſtricto judice non tantùm verba, actus, & opera externa, ſed & cogitationes, inten- tiones, omiſſiones, ac circumſtantiæ om- nes. Hinc S. noſter Anſelmus Archiep. Cantuar. ait: æ! quot peccata tibi proveniunt ex improviſo, quafi ex inſidiis, quæ modò non vides, Certe plura, & forte terribiliora bis, quæ it len Au Kien üct nul HM ſnir ſef Uhenl⸗ uinn v nfuli Slen lun enn Nne tek nbe ſe ee ſtaifeget numtermin ernelischt eun inllentn hüftelen . ull Emen Anlnnihe: nhhinnn irdllN. Ettonn ein 1Aoon neſürentun Miellhtenl. thepuntll. Gn repente MAn o Alctenlar Meuln e, it CN N Peſcri Dlennmid- d, A, A fonet inen Cnlitnte on⸗ ng Aiig tutiſppnun l n e mnbiimi⸗ 4 Soliloquium primum. 11 quæ nunc non vides, & quæ non eſſe mala putas, &ο quæ nunc bona eſſe credis, nudata facie ap- parebunt tibi nigerrima peccata. Quid terri- bilius? Deus ſeverior eſt in judicando, quàm cogitari & dici poſſit. Longanimitas Mile- ricordiæ non limitat infinitatem Juſtitiæ Di- cunt mundani non rarò, ſæpius ſibi tacitè perſuadent, Deum tam rigoroſum non eſſe, ut dicitur; verùm blaſphemia hæc eſt. Si de infinita Bonitate, ac Miſericordia Dei ſermo ſit, facilem aſſenſum præbent, quia hæc maligno & neccaminoſo eorum genio, & ſpei præſumptioni accommodatior eſt: ſi verò de rigore juſtitiæ agatur, eisque ex S. Litteris, ſanéctorumque Patrum teſtimoniis demonſtretur, quòd Deus etiam Jeruſalem (non tantùm Babylonem) ſcrutetur in lu- cernis, quòd oculi Domini multò plus lucidio- res ſint ſuper ſolem, circumſpicientes omnes Vias bominum, & hominum corda intuentes in ab- Nonditas partes. Eccli. 23. v. 28. Quèd fatti ſimus ut immundi omnes nos, & quaſi pannus menſtruatæ omnes juſtitiæ noſtræ. Iſa. 64. V. 6. Quèd omne virtutis noſtræ meritum eſſe vitium conſpiciatur, ſi ab interno arbitro judicetur. S. Greg. I9. Moral. c. 2. Si hæc, inquam, ad duritiem cor- dis eorum prædicentur, rarò ſerio ad ſalutarem timorem viſcera fleunt, & per exaggeratio- nem dicta eſſe ſibi erroneè blandiuntur. Sed non fallit, nec fallere poteſt, qui dixit: Ego ja- ſtitias judicubo. Opus X 12 Diei I. Opus juſtitiæ ſe exercuiſſe autumabat Rex Saul, cui Deus per Prophetam Samuelem præceperat: Vade, & percute Amaleo, non par- cas ei, & non concupiſcas ex rebus ipſius ahquid, ſed interfice à viro uſque ad mulierem, & par- vulum atque lactentem, bovem & ovem, came- lum & afinum; I. Reg. 15. verùm Saul, cùm percuſſiſſet in prœlio Amalecitas, omnéque vulgus in ore gladi interfeciſſet, pepercit ex ſtudio humanæ pietatis & miſericordiæ Regi Agag, & optimis gregibus ovium & armen- torum, nec voluit ea diſperdere ex erronea hac perſuaſione, ad ſpeciem tamen perquam religioſa, quòd parcendo, & ad aram im- molando meliorem prædæ partem majus ob- ſequium Deo ſit præſtiturus, quàm ſi eam ſine Dei cultu, hominumque uſu in vanum diſperderet; hinc à Samueſe poſtea de tranſ- greſſione præcepti Divini correptus injuriam ſibi fieri putabat, eimque à ſe amoliri hac ex- cuſatione contendebat: Imò audivi vocem Do- mini, & Amalec interfeci. ibi v 20. Pepercit au- tem populus melioribus ovibhus & armentis, ut immolarentur Domino Deo: tuo v. 15. verùm Deus nec pœnitudine Saulis placatus eum propterea regno terreno & cœleſti æternùm privavit. O quàm appoſitè Spiritus S. per Salomonem: Eſt via, quæ videtur homini ju- ſta: noviſſima autem ejus ducunt ad interitum. Prov. 14. Et S. Gregorius: Zimeamus, Rert ee zUn ncke Pmnen g n un n Mn M⸗ anene NCitne Ane pten nnmniut Drun nnen nnn rni linrieu n n . en hn nimnn en. eindn ede lett twee ſeſe,nae Gliuteher NMumncanen. Grerennner werhergemn AAnm. Nen mnſuo. 8alen e lin unn lellern nsictuim aoltibut⸗ Ahnimend lyndn V1INN laeung ein Peletemmn Uer in ⸗ numm ſunmt,, 6 Soliloquium primum. 13 ſepẽ in juſto judicio culpa eſſe deprebenditur, quod virtus ante judicium putatur. I. 3. Moral. c. 5. Aliud Exemplum valde terrificum de In- nocentio Papa III. viro vitæ ſanctitate, & doctrinæz præſtantia in Fccleſia ad noſtra uſ- que tempora famoſiſſimo, adducit R. P. Mi- chael à S. Catharina in ſemita ſalutis triparti- ta, vol. I. Tract. 21. erud. 2. n. 891. ubi ex graviſſimis Authoribus, Thoma Cantiprat. Laurentio Surio, & Card. Bellarmino, hanc tragicam hiſtoriam deſumpſit: „Innocentius „ Papa III. poſt celebratum Lateranenle Con- „ cilium ab hac vita migravit, & mox ap- „ paruit viſibiliter Lutgardi: illa autem, ut vi⸗ „dit illum ingenti flamma cinctum, quis- „nam eſſet, percontatur: reſpondet, ſe eſſe „Innocentium Papam. Et illa cum gemi- „tu, quid hoc eſt, inquit, communem „omnium noſtrûm Patrem tam dirè crucia- „ri? reſpondit ille: Tres ob cauſas ita cruci- „or, quæ etiam æternis ſuppliciis me juſtis- „ſimè addixiſſent, niſi per interceſſionem „Matris Dei, cui Monaſterium condidi, in „extremis me pœnituiſſet. Et æternam „quidem mortem evaſi, ſed poenis atro- „ciſſimis uſque ad diem judicii cruciabor. „Quod autem ad te ſuffragia petiturus ve- „nire potuerim, mihi à Filio ſuo Mater Mi- „ſericordiæ impetravit. Lutgardis verò ejus „ neceſſitatem ſororibus, ut ei ſuccurrerent, indica- 14 Diei I. „indicavit. Porrò admodum dolens vi- „ cem ejus milerabili ſe cruciatu ejus cauſa „affecit. Perpende jam, 6 viator To- bis: Si ſtelle non ſunt mundæ in conſpelctu ejus, Job. 25. v. 5. & ſi juſtus vix ſalvabitur, impi- us & peccator ubi parelunt? I. Petr. 4. v. 8. Confirmatur id alia lugubri poſt mortem ap- paritione Fratris Conſtantini à Salvatore Sera- phici Ordinis S. Francilci, viri in vita & mor- te ſanctitatis famâ conſpicui. Hic cùm poſt mortem viſibilis à Fratre de animæ ſuæ ſtatu interrogaretur, repoſuit: Aeu, beu! quam di- ſricta ſunt judicia Domini, atque ab hominum ſenſu & ſententia longè remota: quæ enim viven- tibus virtutes videntur, à Deo plerumque, qui rette omnia metiri novit, vitia judicantur. An- nal. Capuc. Tom. 2. ad annum 1586. Certè mi- ſer homo intellects hebetudine & ignoran- tiæ tenebris oppletus multa ſiniſtrè judicat juſta, bona, aut licita, quæ tamen Deus infinitæ in Sapientia, Veritate & Sanctitate ex- cellentiæ erronea & illicita reputabit: vicina enim virtuti vitia ſunt, eimque ex utraque parte mediam comitantur. Hoc formidans S. Auguſtinus exclamavit: Væ etiam vitæ laudabili, ſi eEam abſque miſericordia diſouſſeris. l. 9. Conf. c. 13. III. Si hoc in viridi, in arido quid fiet? ſi æquiſſimus Judex tam acri cenſura in alte- ra vita perſtringat eos, qui apud homines in- nocen- en ſ ori 6 Sn mel ri ee te Kta ijni Pun, innenn nout, n irte mnn ohe lan ſunn, n lin unh falne aege⸗ lan 1 din llle leinl glsn n,0 ſitor ti nſekriͤ⸗ i hale, 1 ere n hiſfktaen 1 fnnikennher. ifiinnatir. n ſtan Pannele iun Nkatgind. tne h im e ennvinn. nnge 1ſimn N olſesaen vlne Eibon⸗ Alniter ſoden en unden De. eWodores urnutin eaurge rhonitn Ntiin it inluttn mtocl 4 ceſor Alfontie 4 Soliloquium primum, 15 nocentiæ, pietatis, ac ſanétitatis laude flo- rebant, iis quid fiet, qui ſanctioris vitæ, ad quam vi ſtatus & profeſſionis ſuæ obli- gantur, quaſi obliti, non tantum culpas ve- niales ut aquam imbibunt, ſed etiam, ut plerumque ſucceſſu temporis fieri amat, no- xis gravioribus ſe contaminare non verentur, aut certè eas debito horrore non averſantur? quid fiet eis, qui prius veſcebantur voluptuo- Je, (ad aram Agni immaculati in Miſſæ ſacrifi- cio vel frequenti S. Communione) qui nu- triebantur in croceis, ſi poſtea amplexi ſunt ſtercora? Thren, 4. Timendum ſanè, ne in animam eorum fulmen illud æternæ damna- tionis ruat, quod juſtiſſimus vindex com- minatus eſt: In terra Sanctorum (in ſtatu Ec- cleſiaſtico vel religioſo) iniqua geſſt, non videbit Gloriam Domini. ſa. c. 26. v. I0. Nam ta- les, qui in ſortem Domini vocati, ac Divinis obſequiisſpecialiter mancipati ſunt, ſi viva Dei templa per peccata mortalia vertant in fana diaboli, difficilius, & non, niſi per amaram cordis compunétionem, miſericordiam con- ſequuntur, idque in pœnam ingratitudinis, dum guſtato ſemel Manna cœleſtium con- ſolationum, Divinarum inſpirationum, ac ſpecialium charilmatum, tamen ſiliquas por- corum apprehenderunt. Hinc contra tales conqueritur Deus per Jeremiam: Quid eſ, Juòd Dilectus meus in domo mea fecit ſceléra mul- ta 2 16 Diei I. ta? nunquid carnes ſanctæ auſeient à te malitias tuas? Jerem. c. II. V. I. Ubi notanda ſunt verba: Diledus meus, & in domo mea: ſiqui- dem alibi per os Pſalmiſtæ regii pariter la- mentatur, dicens: Si inimicus meus maledi xiſ- ſet mihi, ſuſtinuiſſem utique; Pſalm. 54. qua- ſi diceret: quòd ſæculares & homines mun- dani, qui de me tantam notitiam & lumen non habent, peccatis ſuis me offendant, id quidem tolerabile eſt, ſuſtinuiſſem utique; ſed quòd Sacerdotes, Religion in aulam meam aſſumpti, in ſpeciales amicos adſcripti id fa- ciant, diſſimulari nequit: Zu verò homo una- nimis, dux meus, & notus meus, qui ſimul me- cum dulces capiebas cibos, & ideò mox proſe- quendo talibus comminationem mortis æter- næ intentat: Yeniat mors ſuper illos, && deſcen- dant in infernum viventes. In lege veteri ſpes erat vel nulla, vel non niſi difficillima, poſt commiſſa in vocatione ad ſtatum ſacratio- rem peccata gravia Deum ſibi denuò propi- tium reddendi, prout per Prophetam jere- miam innuitur: Nunquid ſacrificia, nunquid bolocauſta, nunquid conſecratæ Deo vittimæ, (quæ tamen in lege ſcripta rationem Sacramenti propitiationis pro peccatis habe- bant) nunquid carnes ſanctæ auferent à te ma- litias tuus? minimè: quare? cauſam imme- diatè antea præmiſit: quia in domo mea fecit ſcelera multa, non videbit Gloriam Domini. No- N rng. n zher im G i mten Elattn Wini, Cilinenn nn 6o nrin n ONninu lienann nn t W mn uni uſnti nee en alei Soliloquium primum. 15 aikit Nondum ad hæc contremiſcis, tibi fortè de ſllinmmnle⸗ talibus conſcius? Winh IV. Circa occulta Dei judicia etiam pavo= etginne rem auget certa peccatorum menſura, ac munit numerus nobis tamen incognitus, quæ De- n Au us homini permittit, hac autem menſura Wlhnteit completa ulteriora ſua auxilia ſpecialia ſub- ntiinkime trahit, animamque deſerit. Communis ünktnd hæc eſt omnium SS. Patrum ex S. Litteris Girme deprompta ſententia. Audiamus unicum nnulnnet S. P. Auguſtinum 1. de vita Chriſtiana c. 3. aliift, Hoc ſentire nos convenit, tamdiu unumquem- Nimemm. quam Dei patientiam ſuſtinere, quamdiu nondum , gufnu peccatorum ſuorum terminum, Finémque com- ed mnde pleverit, quo conſummato eum illicò percuti, nec wengonane lli allam veniam jam reſervari. Diverſis au- Plu,α tem diverſum peccatorum numerum conſti= Ileteie tuit, majorem & minorem, imò non pau- Ielmat cis unicum duntaxat lethale peccatum indul- huname ſit. In ponenda ratione lervo illi Evangeli- dendem Lc0, qui procidens orabat, dicens: Patientian: ANeſen Pabe in me, E ommnia reddam tibi, Matth. 18. V. 26. Dominus omne debitum decem milli- ATNANHn um talentorum dimiſit. Econtra in alia pa- n mms rabola contra ſervum, qui in negotiatione oſerensthe unum tantum talentum acceperat, idque ufmmits abſconderat in terra, abſque ulteriori miſe- alin or ricordia ſententiam tulit: Inutilem ſervum eji⸗ eotere cite in tenebras exteriores, illic erit ſetus 89 ſtir- M tor dentium. Matth 25. v. 30, Filii lirael in de- S GEE S BFB ſert 18 Diei I. ſerto decies murmuraverunt contra Domi- num: Yentaverunt me jam per decem vices, nec obedierunt voci meg. Num. 14. Hac autem peccatorum menſura coagulata tandem De- us juſta indignatione commotus juravit eis: vivo ego,--non videbunt terram, nec quisquam ex illis, qui detrawit mihi, intuebitur eam;-- in ſolitudine hac jacebunt cadavera veſtra. Inco- lis urbium amaſci, Lyri & Gazæ Deus per Prophetam Amos tantùm tria ſcelera conni- vere promiſit: Super tribus ſceleribus Damaſci, && ſuper quatuor non convertam eum. Amos 1. v. 3. Demum quod omnes artus tremore concutiat, æternam Angelorum beatitudi- nem ad unicum peccatum adſtrinxit, quo ſolo per ſuperbam cogitationem perpetrato innumeræ myriades nobiliſſimorum ſpiritu- um æternis flammis adjudicavit. Hinc, di- lecte Tobis, in omni periculo, in omni pro- pinqua peccandi occaſione in timore Dei cautè ambula, quia ignoras, an non pro- ximum peceatum, ſi illud præcedentibus adderes, foret ultimum, quod menſuram compleret, téque ſine ulteriori Dei miſera- tione ad infernum præcipitem ageret: nam ultima gutta mergit navem, ultima ſtilla per- cavat lapidem, non quia gutta eſt, ſed quis cum præcedentibus ſtillicidiis pondus ſub- mergendi navem, ſaxumque perforandi adæquat. Sic fortè æternæ animæ tuæ rui⸗ næ ndwe lſccen ig⸗ Mndnen Neennn et uſti ecn men rnenn e lunn Dnude guli⸗ Ule lon Wnpen n Gouktirte nn nun ut a c u 4 ℳ Solüloquium primum. 19 enmt onnbnæ unius duntaxat peccati complementum uM deeſt, quo poſito præfixus numerus ſit con- In I Hes ſummatus, tibique Divinæ Miſericordiæ vi- ln tmten ſcera in perpetuum ſint clauſa: nam dubium mifinon eſt, quin unum peccatum ſit ultimum, Uinmn te⸗ aproin time de quovis. ür. V. Sed necdum finem habent gravia rä- mm tionum pondera, quæ in te lalutarem circa Higeuda Dei⸗ judicia timorem excitent. Unum præ uſdkea rellquis terrificum eft, quòd ex ipſis etiam, iSnon dico tantum Sæcularibus, ſed ex ipſis inen ietiam Sacerdotibus, imò ex ipſis etiam Mo- Gm nm hachis, ex ipſis Religioſis, qui per ſolennem Gmm ein votorum nuncupationem Deo & Religioni N Aint,Sacramentum jurärunt, in fine vitæ plures men et damnari, quàm ſalvari non temerè exiſti- ünmmpi mentur. Desacerdotibus non determinando, efe Mt Cujus inſtituti aut vocationis ſint) magnum h nenie Eccleſiæ lumen S. Joannes Chryſoſtomus imed Hom. 3. in Act. Apoſt. hiſce ad diviſionem An s anim? & ſpiritůs pertingentibus verbis; u n quamvis non ultimatò deciſivis, mentem . ſuam, timorem ac horrorem ſuum deelaravit: 8 ie Non temere dico, ſed ut affectus ſum , ſentio: noꝝ arbitror, inter Sacerdotes multos eſſe, qui ſalvi t, ſed multò plures, qui pereant. Porrò de lonachis S. Baſilius Magnus de Abdicat. r. tot Monachorum Pater & Anteſignanus ine n ſanctiſſimus, cujus doctrinam de temerita- te aut errore culpare, vel clara ejus verba nmomt, B 2 in ii en et 4 els E = - 20 Diel I. . in benigniorem ſenſum detorquere nemo facilè auſit, hiſce formidandis verbis ſenſum ſuum expreſſit: Ego exiſtimo, paucos inter Monachos ſalvos fieri. Nec mirum ſanèſi, gravem Religioſorum obligationem cum diſſimili non rarò eorum vita & mor- ibuscombinare velimus: comperiemus enim, ut ait S, Auguſtinus in Pſ. 132. quòd tam ſint Monachi falſi, quàm Co Clerici falſi, 86 Ffideles ſalſi. Graphicè hos falſos Monachos depinxit melleus cæteroquin & omni conſo- latione plenus noſter Ludov. Bloſius Præ- fat. in Sacel. Anim. fidel. n. 3. his verbis: O rem ſanguineis lachrimis deflendam! illi, qui ex Profeſſione Monaſtica obligati ſunt tendere ad vitæ perfectionem, ſcientes, volentés- que innumeris vitiis impliciti remanent. Pro nihilo ducunt, ſi pretioſum tempus inu- tiliter conſumant, vanitatibus, nugis, in- ceptisque fabulis dediti ſunt, impuro crea- turarum amore detinentur, familiaritates, & amicitias ſibi nocentiſſimas cum diverſis perſonis cupidè contrahunt, ſuperfluo cibo & potu delectantur, carnales delitias & lau- titias magni faciunt, avidéque expetunt, quid ſit mortificatio & reſignatio, prorſus ſe ignorare vita & moribus teſtantur, pro=- priam voluntatem mordicùs retinent, in omnibus, quæ agunt, ſeipſos inordinatè ꝗuærunt, grandes ſunt in occulis ſuis⸗ i ſbi N Ghcn Gttun gtn⸗ t,d Mtes etvucn ſoknn nmnoe huntin ſylatii Ecig oclere mnnn 9 Käben GGni tigen ſotcoo,g Dranl Munedi CRihern iis i⸗ Iloteni inlen gante üte l Eßßrhen fan Snenen enni , Soliloquium brimum. . 211 lriiii bi ipſis ſtolidiſſimè placent, odio, invidia, uin, Obtrectationibus, convitiis ſe mutuò con- Ne nin ſectantur, curioſi, ſegnes, & corde volun- ieinn karie vagi ſunt in ſervitio Dei „8S. Lectiones n ul negligenter, & cum tædio audiunt, frivola em n amant, frivola cogitant, frivolis inhiant ter⸗ in it renis, fluxis que rebus ac negotiis ſæcularibus iiſ je totos immergunt, adeò, ut cœleſtia & æter- kini na omnnio oblivioni tradidiſſe videantur. Hac- i renus in vita ſpirituali illuminatiſſimus Magi- Nltkomiun ſter Lætienſis Abbas Bloſius. tn Ainn Is ipſe in Sacel. An. c. 16.n 9. in confirma- gnetudn tionem hujus deplorandæ veritatis adducit tinlil,i zeſtimonium B. Joannis Tauleri, cujus ttilutti verba ita ſonant: Gravi ſanè lamentatione en, ei dignum eſt, quòd plerique Cœnobitæ nimis ſſti u jngrati atque perverſi inveniantur.- lpſi heu! ülntmmt ſolo habitu, quem extrinſecus ſuſceperunt, tu mNI & ſola umbra Religionis contenti ſunt: ve- n,inunm hementer enim per deſiderium ad ſenſuum u,tmiun oplectamenta, carnisque voluptates ac lau- lnucnin titiss aſpirant, quas ſi pro voto conſequi Mnhind non potuerint, murmurationibus Monaſte- uldiis rium complent, & impatientia, ac malitia he eien ſua totam congregationem perturbant, in- ento, m ficiuntque. Eis in Cœnobio non ſufficiunt, WElnuK quæ ipſis in ſæculo degentibus abundè ſuffe- ich eien ciſſent. Dum voluntati eorum non acquie- iint ſcitur, tanto corripiuntur furore, ut inter uitk, eos, & dæmoniacos parva ſit differentia &c. Plura 22 Diei I. Plura religioſo homine prorſus indigna ex Taulero lege apud Venerabilem Bloſium loc. cir. Jam iplummet tuum, Venerande Tobis, provoco judicium: ſi plerique Cœnobitæ hiſce, vel ſaltem horum aliquibus vitiis ſcateant, ac ad ſeriam pœnitentiam non aſpirent, mirumne videatur, paucos inter Monachos ſalvari? Mi- rümne hoc videatur? cùm ipfſa incarnata Sa- pientia teſtetur: Miſi abundaverit juſtitia veſira plus, quàm Scribarum & Phariſzorum, non intrabitis in regnum Cœlorum. Matth. F5. v. 20. Et tamen Scribæ legi Divinæ elucidandæ om- ni tempore intenti, nec non Phariſæi ope- ribus juſtitiz apparenter perquam addicti erant. Mirumne videatur, paucos inter Mao- naohos ſalvari? cùm denuo omnibus, præ- ſertim autem Religioſis & Viris clauſtralibus Dei Filius inclamitet: Non omnis, qui dicit mibi, Domine, Domine, intrabit in regnum Cœlorum. Matth. 7. Et qui ſunt, quibus hæc Verba: Domine, Domine, læ pius diu, noctuque in ore verſantur, quàm Religioſis in Choro, in Pſalmodia, in Breviario? Mirentur illi, plurimos etiam Religioſos damnari, qui ignorant, quàm acri querimonia in pluribus locis revelationum S. Brigittæ in malè feria- tos diverſorum Ordinum Religioſos, in di- ſciplina clauſtrali immorigeros Dei Filius, Filiique Mater animadverterint, urnun eluuugt Pn angi intti Hottin len Kel alon acetin N ne Ma . 6 lie mmenn 4 Meditatio ſecunda. 23 ennſe VI. Et hæc ſunt, quæ tibi ad ingeneran- Emlnlkoin dum circa occulta Dei judicia ſalurarem ti- morem in via purgativa pro ſalubri medicina nemte præſcribere volui;: utere his mediis, præſer- niglrulti tim tempore tentationum, & in periculo, ufitflern⸗ ac occaſione peccandi, non ad puſillanimita- nifttniin tem, ſed ad confortandum Spiritum, & robur leiglem animæ contra inſultus diaboli, idque egem- inyennud plo Vatis regii, qui licèt in uno loco oret: alni iinnn Confge timore tuo carnes meas, à judiciis enim nieng , tuis timui: Pſ. I18.v. 120. tamen hoc 8. ti- Eemn in thore animatus, in eodem Pſalmo v. 43. in nintman hæc heroica propoſita proſiliit: In jadiciis tuis muli 9 ſuperſperaui, cuſtodiam legem tuonn ſember: ellmn 1 in ſeculum in ſeculum ſeculi. Ne enim ti- puuim t mor nimis abje ctus, puſillus, ac ſervilis ſit, omtiu, ſpem & fiduciam, cui innitatur, pro fulero isduiiin habeat, neceſſe eſt, ut ſic utriusque admi- mie ül niculo & horror peccati generetur, & virtu- nit i tum exercitio vita in melius reformetur. Güan gais De formidanda gravitate peccati maortalis, ejusque damnis. omug Punct. I. BRupeſcite Cæli ſuper hoc, & por- Ptenn tæ ejus deſolamini vehementer, di- ſutin, cit Dominus. jerem. 2. v. 12. Conſidera, quòd ivert be tanta, ac tam enormis ſit malitia peccati mor- atuin talis, ut Deus ad eam cum ſtupore & deſo- “r 3 4 latione 24 Diei I. latione lugendam etiam Colos, & ut alii in- telligunt, omnes creaturas intentas volue- rit. Tanta eſt, ut nullus intellectus huma- nus, utpote valde rudis & tenebricoſus, vel centeſimam, aut milleſimam partem illius, etſi per mille annos, imò in æternum ſe im- penderet, ritè capere poſſet. Imèò tanta eſt, ut eam nec Angeli, nec Cherubin, nec Se- raphin, licèt plenitudine ſcientiarum à Deo inſtructi, nec Sanétorum quiſquam, licèt lumine Gloriæ illuſtratus, nec Beatiſſima Virgo Maria, licèt Divinæ Sapientiæ The- ſauraria, comprehendere poſſit: Eſt enim peccati mortalis gravitas in genere moris in- finita, ac tantum malum in ſe continet, quan- tum bonum Deus eſt, cum infinitis ſuis per- fectionibus; hinc ad plenam peccati mortalis notitiam præter Deum nulla pura creatura pertingere poteſt. Si proin malum ut ſie triſtitiæ, ac doloris objectum eſt, nônne malum infinitum, quale eſt peccatum, in- finitum ſaltem extenſivè in te dolorem pari⸗- at? Si lachrimæ ad deplorandam miſeriam ſint ordinatæ, nônne miſeria maxima peccati in- finitis lachrimis digna eſt? Inſpice præceden- tem ſtatum animæ tuæ, & deduc quaſi torren- tem lachrimas tuas, non taceat pupilla oculi tui. Thren. 2. v. 18. Punét. II. Conſidera, quis per peccatum offendat, & quem offendat, Homo vile. imus 1 n Cluun wri mi emk Ctenne Funm hhm icer Cmibn er nie ſermrrt Een 0 Uuleſt Eſein o lapen vlln Utenn liu itnin Ancn un epon Ne 1 leu dan ru ineng uineleclue Atnihiin⸗ Ean nmmn ili nrumun ſeit n hhotnhef Criin ele ſeininmide n gihun 1 ſer Heniin. 1 iente le. Polt: E enn Pebele worgt eeconte,r nifotesfike unhecegicor lln gen ſn auln u Gun , d Aſeaunni En eohenn anuinſi lmnpetent ligteſtreck letie guftn ten ltt gü ſet et Nen “ 1 Meditatio ſecunda. 2 ſimus, gratuitò ex nihilo creatus, & ad uni- cum Dei nutum, ac ſubtraétionem conſer- vationis in nihilum reducibilis, putredo, ver- mis &c. Job. 25. v. 6. præſumit Summum De- um, nullius indigum, ſibi ipſi ſufficientem, ac in ſe abſque omnibus creaturis in Cœlo, & in terra æquè infinitè felicem ac beatum, per peccatum hoſtiliter & protervè aggredi, eum contemnere, ejus leges peſſundare, bonum proprium, voluptatem, honorem cæco modo Divinæ Bonitati finaliter præferre, be= neficia creationis, redemptionis, & ſanctifi⸗ cationis totius Sanétiſſimæ Trinitatis vilipen- dere, unigenitum Dei Filium denuo crucifi- gere, pretioſiſſimum ejus ſanguinem con- culcare. O inſania! perverſitas! & ecce: tu es ille vir, qui hæc committere toties non es veritus, quoties Deum graviter offendi= ſti; tu, inquam, es: & quis es tu erga Deum tuum? Comparat Propheta Iſaias c. 40. om- nes gentes quaſi ſtillam ſitulæ, quaſimomen- tum ſtateræ, & quaſi pulverem exiguum erga Deum. Divide jam hanc ſtillam, hoc momentum, hunc pulverem in tot mille milliones partium, quot inter gentes homi- num individua, & vide, quantam portiun- culam tu conſtituas: & tamen per peccatum rebellis contra Deum inſurgere, eumque ad duellum provocare auſus es! Anne peccato G& peccatore quid protervius? 83 † Punct. IIl, 26 Diei l. punct. III. Conſidera immenſa damna uni- us peccati mortalis: I. Privat hominem gra- tia lanctificante, & ſeparat à Deo: ſicut au- tem per gratiam in Deo vivere inæſtimabile bonum eſt, ita per privationem gratiæ Deo mortuum & ab eo ſeparatum eſſe, incompre- henſibile animæ malum eſt. 2. Privat ani- mam donis Spiritus S. & virtutibus ſuperna- turalibus infuſis. 3. Aufert jus adoptionis in filium Dei, & hæredem regni cæleſtis. 4. Deſtruit omnia merita in præcedenti vitæ decurſu per adminiſtrationem, & ſuſceptio- nem Sacramentorum, per aſperam vivendi rationem, & alio quovis modo laborioſè comparata, etiamſi illis adæquſſet Sanctita- tem S. Joannis Baptiſtæ, imò integritatem intemeratæ Virginis Mariæ: &i averterit ſe ju- ſtus à juſtitia ſua, && fecerit iniquitatem, nun- quid vivet? omnes juſtitiæ ejus, quas fecerat, non yecordabuntur. Ezech. 18. v. 24. Hinc vel ma= ximè homo poſt peccatum aſſimilatur filio prodigo, qui omnem ſubſtantiam ſuam præ- cedentium gratiarum, virtutum, mortifica- tionum, precum, meritorum peccando dil- ſipavit. 5. Omnia opera bona extra ſtatum gratiæ ad æternam ſalutem conſequendam fiunt inutilia: Cam extenderitis manus veſtras, avertam oculos meos; && cùm multiplicaveritis orationem, non exaudiam, dicit Deus. Iſa. I. v. 15. 6. Peccatum reddit animam, ejus- que 1 Es 1 aln ℳuß klone aähe Me n N unnn n ctitanen 7 ſioze⸗ in 90 chane a aAtr mmit eptkec kith Cein aumn, iV— Kan⸗ Weon 74 ttunneng 4ieorſale te ineſloni himnufee niſinronne⸗ nu⸗ Hininign,. eriuanint um ati erzelaniie 1, Ellentd. erm wiorl Moto Hioio Cülern⸗ 0dinegitren Gnenite ititen . Cufann n 1, Mntd. an Ne onuntuent bm munft õ uennaluun mfeglenn 4 Rluwen Coten, AI umun, nnen nni Meditatio ſecunda. 27 que potentias ad reſiſtendum tentationibus debiliores. 7. Tollit ab ea nitorem & pul- chritudinem ſupernaturalem, eämque ſuper carbones denigrat. 8. Facit, ut homo ex hoc deplorando ſtatu ſe extricare non valeat, niſi Deus ab eo graviter offenſus per ſum- mam bonitatem ei ad reſurgendum gratuitò manum porrigat: Nam peccator fit indi- gnus omni auxilio ſupernaturali, & Deus ob unum peccatum poteſt illi juſt denegare gratias omnes, ne poſſit impoſterum pœni- tentiam agere, & ſe rurſus cum Deo recon- ciliare. 9. Contrahit reatum pœnæ æternæ per mille milliones annorum nunquam abo- lendæ. Et quid, ſi hos funeſtiſſimos effe- Qus & damna peccati non ſemel, ſed ſæpius incurriſti? & quid, ſi fortè in veſte ſacra, indignitate clericali aut ſacerdotali, in habi- tu religioſo, in domo Dei tales noxas con- traxiſti? Audite Cœli, && auribus percipe terfa, conqueritur contra te Deus: Filios enutrivi, && ealtavi, ipſi autem ſpreverunt me. Iſa. 1. V. 2. Quantum potes, tantum luge de præteri- tis, & cum ingenti horrore omnem peée-⸗ candi occaſionem fuge de futuro. — 66 (0) *. EXxA- 28 Diei I. EXAMEN PARTICILARE, Sive Conſideratio Practica De reformando moderno ſtatu to- tius homenis. 1. VIde , an te conſcientia in nulla re aceu- ſet, aut laltem inquietet, de qua te fortè hactenus non ritè & ſufficienter in con- feſſione accuſaſti? & generoſa tui victoria ſe- curitatem quære, quaſi hodie moriturus. 2. Quænam tentationes, aut animi pas- ſiones tibi circa vitam animæ, quæ eſt gratia ſanctiſicans, magis periculoſæ ſint? & ad eas vincendas omnem conatum adhibe, ti-⸗ bique in his S. Exercitiis de remediis pro- vide. uomodo te habeas erga Deum? quomodo affectus ſis erga Exercitia ſpiritua- lia, Meditationes, Pſalmodiam, Examina conſcientiæ generalia & particularia, & alia, quæ immediat Deum concernunt? an tibi non faſtidioſa & ſatis longa videantur? tunc enim tecum non bene agitur. 4. An debitis temporibus frequentes 88. Sacramenta pœnitentiæ, & S. Communio- nis? quo fructu? quo fervore ante, in, & poſt eorum uſum? §. An verè & ſincerè coram Deo dicere poſſis. 1i lat gteu glie⸗ Alſehn GHa i buti ſoluonnea li l Ce Aanmn il 6 4 d luce, len altn. ini unnunen. glee, Eger üftinenan. linadnie. temonurn. mninier 1 glreſtgeni e in An Mun Ddrbe, t⸗ Ennetis o R euan! ecin ſhrtnr hm dunt etclin 4 n audni Iegitent Z. Pieene 1,Comom. o Ule nnben d, Confſideratio praltica. 29 poſſis, quòd pro profectu tuo ſpirituali, ob quem relicto ſæculo Religionem ingreſſus es, diligentiam adhibueris, imò eo nihil potius habueris? ſeu an ſolicite ambulaveris cum Deo tuo ? Mich. 6. v. 8. & quomodo deinceps agere velis? 6. An moddò in te vigeat ingens deſide- rium præteritas culpas per vitæ emendatio- nem abſtergendi, & deinceps conſtanter ad majorem perfectionem contendendi? 7. Quomodo te habeas erga tuos Supe- riores? an in eis perſonam Chriſti conſide- res? eos vero & ſincero amore diligas, ut Vult S. P. Benedictus? an eis cæcam obedi- entiam, & debitam reverentiam exhibeas? 8. Quomodo affectus ſis erga proximum? an quiete, pacificè & charitativè converſe- ris cum Confratribus? an eorum onera pa- tienter feras? 9. An à ſæculi actibus te facias alienum? an raro, & non, niſi ex obedientia, cir- cumſpectione cum Sæcularibus communi- ces? an non cum eis familiaritates, & Cor- poris ſolatia quæras? an non etiam in clau- ſtro laxiorum conſortia præferas? Utere ferro abſciſſionis, ſed moderatè ſine eorum con- temptu. 10. Quomodo conſtitutus ſis erga te ipſum? an non nimis proprio tui ipſius amo- ri indulgeas in commoditatibus corporis n cibo, 30⁰ Diei I. cibo, potu, ſomno, recreationibus, ſenſu- um oblectamentis & c.? . II. An opera poœrnitentiæ, auſteritates, jejunia, ac incommoda quævis lubenti ani- mo ampleétaris? an ipſemet talia eligas? & quænam? quoties in ſeptimana? quoties de die? ut ſic pro peccatis præteritis ſatis facias. Status Religionis eſt ſtatus pœnitentiæ. 12. Quomodo te hactenus occupaveris? quibus ſtudiis, leétionibus, negotiis ad- diéctus fueris? an non profanis? an non ci- tra obedientiam aſſumptis, ea præferendo ſeriis, ac ad ſalutem animæ, ad profectum ſpiritualem, ad utilitatem proximi magis proficuis? 13. An tibi nihil de mundana vanitate, ſiniſtro affeétu &c. adhæreat circa ea, quæ agis, quæ intendis, quæ poſſides, ob quæ Deus diſplicentiamhabeat, & tibi gratiæ ſuæ auxi- lia, prælſertim in hoc S. ſeceſſu ſubtrahat? 1I4. Si te Deus hodie ex hac vita avoca- ret, de quo tibi coram diſtriéto judice com- parere timeres? quid te in particulari fecifſe, quid omiſiſſe optares? Quàm ſtultè agis, ſi certò pœnitenda modò continues. I5. Diſpice, quænam ſit cauſa præcipus tui hactenus exigui in Religione profectũs, tepiditatis, peccatorum? quæ impedimenta in via perfectionis? Roga Dominum Deum, ut olen nthe tit Etſi⸗ Elhen/ Mr ⸗ lun lince r fmen ſenriun criet care⸗ tire Denonm Nur⸗ denaun (uniern lrn wn Win u iene⸗ iche 4 kezktonibnr e nbn t lit, Auſente eslbent alltelgu, inm anfet Dneitſtitci nshriun. Aauonnin n, epoii A⸗ inia m 1a geſtent ,Ardeeur Ponini mng Inmn mire er rcnen lt Nobren elelan⸗ telnſchrhu! ANRUor ünhirr le grl ne, liheſnn goe Gelie ſneiben Mumnd D Soliloquium ſecundum. 31 ut te illuminando hæc edoceat, & pone ſe- curim ad radicem. SOLILOQUIUIMII. Tempore pomeridiano. De tremendo Judicio univerſali. Uv nomini tuo, dileécte Tobis, me accom- modem, quod Cardinali Hugoni à S§. Caro, inſigni S. Litterarum Interpreti, in Pſal. IIS8. idem ſonat, ac ductusad luctum, te ho- die in ſpiritu ducam in terram longinquam, ac lugubrem, in regionem horrore plenam, in vallem Joſaphat, ubi ambo nos cum cor- pore & anima (6 Deus det, ut cum æterno utriusque ſolatio?) ſuo tempore compare- bimus, ſupremo Judici de omnibus vitæ no- ſtræ operibus rigoroſam rationem reddituri. Videbis interim, uſque dum reipſa experia- ris, caſus miſerandos, eventus formidan- dos, qui tamen, ſi hujus judicii conſtantem memoriam fovere ſtudueris, in te filialem Dei timorem, peccati horrorem, virtutis amorem cum mira totius hominis externi & interni Metamorphoſi operabuntur. I. S. Mater noſtra Eccleſia à Spiritu S. gu- bernata tanti fecit jugem univerſalis judicii metoriam, ut non tantùm ab ea anni Ec- cleſiaſtici exordium ſumpſerit, dum in prima Dominica Adventus nobis judicii rigorem incul- 32 Diei 1. inculcavit per hæc verba: Erunt ſigna in ſole; vvthi && luna, &S ſtellis, & in terris preſſura gentiunn ageiti præ confuſione ſonitis maris & fiudtuum, are- rmth ſcentibus bominibus præ timore & exſpectatione. nud quæ ſupervenient univerſo orbi. Lue. 21. Ve-⸗ gand ruùm etiam in ultima poſt Pentecoſten Domi- gfunm nica Hiſtoriam Evangelicam æquali judicii phn finalis lugubri Epilogo terminaverit, dicen- amnſet do: Erit tunc tribulatio magna, qualis non fdit mi nin ab initio mundi uſque modò, neque fiet. Matth. (nbin 24. v. 21. Ipſe etiam legislator noſter S. P. a Benediétus Filios ſuos conſtanti Divini ju- ziin, dicii recordationi intentos voluit, dum di- pinan zgit: Monachus ubicunque ſedens, ambulans ffent vel ſtans, inclinato ſit ſemper capite, defixis amnuſit in terram aſpeétibus, rerum ſe omni horade mfn peccatis ſuis exiſtimans, jam ſe tremendo judi- In i cio Dei præſentari exiſtimet. S. P. Bened. c. 7. Keg. qg nu⸗ 92. 12. Et certè quem judicii ſupremi horror ztitze & rigor à vitiis non retrahit, ad compun- (m Rionem non allicit, ad vitæ melioris fervo- Nning rem non inducit, huic neſcio an ſuperſit re-. mmhi medium ſatis ſalubre & efficax ſalutem con. , , ſequendi. Unde regius Pſalmographus: ſnige Auferuntur judiciatua à facie ejus; & quid inde ſn⸗ ſecutum? Inquinatæ ſunt viæ illuus in omni an tempore. Pſ. 10. v. 5. h⸗ II. Ne tamen per ambageste ducam, (lon d ga enim in hac ſpirituali diſſertatione nobis henem via reſtat) pro certo ſcias, velim, judicium unmun 4 Hei uni , 4 en ⸗ Foliloquium ſecundum. 33 nn Dei fore ineffabiliter tremendum in ſignis icd præcedentibus: quamvis enim ex faſtis anti- ra“ quis & recentibus conſtet, quòd per pecca- AE iahominum exacerbatum Numen orrend lmuanfenlan famis peſtiferæ luis, tempeſtatum, bello- RKZ ic rum, fulminum, grandinum „ inundatio- mun t num flagella in quaſdam Provincias & popu- unſ los immiſerit, hæc tamen omnia, quamvis Hai t gravia, fuêre tantùm ſtilla quædam iræ & *R juſtitiæ Divinæ: Magnus furor Domini ſtullavit “ ſuper nos. 2. Paralip. 34. V. 21. In diebus ve- inlt e l r8 judicium præcedentibus integrum iræ tn t Dei diluvium terram inundabit: nam Cœ- ni jum & terra, omnia Elementa, omnésque Mcht,Ein creaturæ ad vindicandas injurias ab univerſo nüamiink humano genere Creatori ſuo illatas arma- atnmi puntur: Armabit creaturam adultionem inimico- Pentegt rum, pugnabit cum illo orbis terrarum contra in- lneninme ſenſutos, Sap. 5. v. 21. S. Thomas de villa no- Huundr va, dum verba S. Lucæ: Virtutes Cœlorum u Minsfnn movebuntur, explicat, ita ait: Omnis Elemen- Nnnſhein porum ordo ſolvetur, ac proinde fient tonitrua, Kalmm fulmina, fulgura tremenda, tempeſtates borri- lumiu: Biles, grandines incredibilis magnitudinis, terræ sAnimi motus, biatisque terræ ſormidabiles fluttus maris lu im intumeſcent adeò, ut videantur omnemterram de- voraturi. S. Thom. devil. n. c. . in Dom. 1. Ad- grlen ( vent. S. Bonaventura in Diæt. ſalut. tit. 9. c. un. llmime in enumerat quindecim ſigna judicium univer- ußt ſale præcedentia, quæ lecta artus omnes ri- 34 . Diei f. geſcere faciant: Nam I. mare quindecim cubitis elevabitur ſuper altitudinem mon- tium, ac ita ſolidum ac validum ſubſiſtet. II. Denuò tam profundè ſubſidet, ut videri vix poſſit. III. Monſtra marina ſe erigent ſu- per maris ſuperficiem, ac horrendos mugi- tus & ſtidores edent. IV. Mare, & quævis alia aqua ſuccendetur & bulliet. V. Her- bæ & arbores ſanguineo humore ſudabunt. VI. Omnia ædificia ſolo æquata planitiem conſtituent. VII. Petræ allidentur ad invi- cem, & confringentur in partes. VIII. Ter- ræ motus adeò horrendi erunt, ut homines & animalia iis concuſſa proſternant ur in ter- ram. IX. Montes & colles ſicut cera lique- ſcent, & complanabuntur. X. Qui in cri⸗ ptis & cavernis terræ latebunt, egredientur, & tanquam inſani diſcurrent, nec loquetur. unus ad alterum. XI. Monumenta aperi- entur, ac mortuorum oſſa & cadavera re- ſtituent. XII. Cadent ſtellæ de Cœlo, quo- niam ſtellæ Cœli & ſplendor earum non expan- dent lumen ſuum: obtenebratus eſt ſol in ortu ſuo, && luna non ſplendebit in lumine ſuo, viſitabo ſuper orbis mala. Iſa. 13. v. 10. Alll. Homines in vita ſuperſtites morientur, ut unà cum alis reſurgere poſſint. XIV. Cœ⸗ lum & terra conflagrabunt. XV. Erit Cœ- lum novum, & terra nova, ac relurgent mortui ad judicium, ut referat unusquisque li fueri ulg ammn mun e Neie nie AuDan t tul erads Ererlet ſummun ülhanrne Mstrmm ſwtecen etrmtt mdne Iligmnin Nontcyel niptih ilesrin ci lueia Wuſtne Wtn ſelen m 4 Soliloquium ſecundum. 3 “ ie propria corporis, prout geſſit, ſive bonum, ſive ffucnen malum. 2. Cor. 5. v. 10. Et hæc ſigna erunt ſcin ſud quædam peremptoria & terribilis citatio ad Aluſt, Ui Kinale judicium ſine omni excuſatione, quæ nuinſeeſzen ſi adeò terribilia ſunt, dum audiuntur, ait S. Eiummdn Chryſoſt. quantò terribiliora erunt, dum ſpe- l Ae Ttahanterr. Ee II. Præviis his ſignis fuccedet d'es illa, dutnnkim quæ in S. Paginis vocatur dies iræ & furoris, banunnig Nies Domini magnus && terribilis valde, & quis 7iltnym ſuſtinebit eum. Joël 2. v. II. In die illa mittet ngs MN Dominus conſtitutus omnium Judex Ange- uuns Uhente os uos cum tuba &o& voce magna, && congregabuut Memmuno Electos ejus à quatuor ventis à ſummo Cwœlorum Slan enigt ieſue ad terminoseorum. Matth. 24. v. 3 1. Hic hGint ſonustubæ non metaphoricus, ſed verus, re- unezetem probis erit extremè terrificus, eôque per- en, een ſtrepente Colum & terra concutietur, om- Wnmen en nisque creatura commmovebitur. Sed quid AAdhean dicam de magnifico Divini Judicis adventu? ArECEG quid de auguſto angelicarum Hierarchiarum kunnq omniumque Electorum comitatu? quid de DwS6GKι irrefragabili dependentia omnium hominum Gihun à poteſtate judiciaria Divini Præſidentis? quid Nin N de radiis Majeſtatis & glorioſa facie promi- Notenmt cantibus? qui tunc, ſi adhuc poſſibile foret. n. W omnes reprobos uno ictu exanimarent hinc .. Wlu dicent montibus: cadite ſuper nos; 8 cohibus: Ger ek Operite nos; Oſeæ 10. V. 8. quia tunc videbunt, ſa uiß in quem trancfarerunt. Joan. 19. V. 37. C 2 zsi Si tam ſanéti ac innocentes amici Dei, ut S. Joannes Evangel. & Daniel, viſo unico An- gelo tanquam mortui in terram ceciderunt, Apoc. I. & Dan. 10. cùm tamen Angeli illi mitterentur ad eorum conſolationem: quid facturi ſunt in judicio peccatores videntes tot Sanctos, & Angelos miſſos ad eorum confuſionem & damnationem? Si Chriſtus adhuc in terris ambulans in templo jeroſo- lymitano potentibus Majeſtatis ſuæ & occul- Aæ Divinitatis radiis judæos ſacrilegè ibi ne- gotiantes ita ſtupidos & hebetes reddidit, ut etiam contra funiculorum caſtigationem, menſarum ſubverſionem, ac & templo eje- Rionem nec hiſcere auſi ſint, igneum enim quiddam atque ſidereum radiahat e oculis ejus, && Divinitatis Majeſtas lucebat in facie ejus, ut ait S. Hieron. apud S. Tho. 3. p. q. 44. a. 3. ad I. quo terrore tune reos non percellet in judicio finali, in quo non homo vilis & con- temptibilis, ſed conſtitutus Rex & Judex vivorum & mortuorum in Gloria ac Maje- ſtate apparebit? Hic aſpectus Chriſti, ut Ju- dieis venturi, Saulo in vivis ſalutaris fuit: Erat Saul ſpirans minarum & cædis in diſcipulos Domini. Act. 9. v. I. Et quid eum ex Eccle- ſiæ perſecutore paulò pòſt in columnam fi- dei, in Doctorem Gentium, in glorioſum Apoſtolum ad converſionem mundi ſpecia- Fer. liter deſtinatum convertit? 5. Vincentius li⸗ uin Apfn e uon i eli Nun onent nti Euait mntu ni eet un aeke eananin Hamin Gtlamt Ver Gncuren (rmin Dond Miitien nle k iigiulten tor ir ak Pumng tleri ſucnn ſroti 1, eaggten Soliloquium ſecundum. 37 Miinin Fer. hanc efficaciam tribuit faciei Chriſti diſtri- – & udicis, prout in finali judicio compare- RWã bit: Quando, inquit, Chriſtus dixit: Saule, * gel vaule, durum eſt tibi contra ſtimulum calcitrare, — Chriſtus oſtendit ſe, At dicunt gloſæ, ſicut ſtabit W ei in iudicio, && Paulus ſtatim tremens ac ſtupene i in dixit: Domine, quid me vis facere? Serm, 3, in Se- äfMK nfi ag. O utinam peccatores in hac Vita, quæ eis Vmmehh adpnitentiam conceſſa eſt, omnésque omni- liſihtnl no homines in hunc iratum Divini Jjudicis vul- ylchtiin tum mentis oculos quotidie defigerent! præ- tmutiii,t ſertim dum infenſi animæ hoſtes, caro, mun- ndliginn dus, & diabolus ad illicita pertrahere co- tlmhot, nantur, certè hic non tam prono pruritu in n, umt peccatum & ruinam ruerent, ibique faciem ubtaulif Judicis non formidandam, ſed blandam & uriti, gratiolam præſtolari poſſent. ,9 IV. Inter tot hominum milliones, qu NMn tunc in œcumenico judicio comparebunt, tomtisin (Omnes enim ſtabimus ante tribunal Chriſti, ad WSMNN Rom. 14. V. 10.) tu. quoque, Religioſe, non nCisei cum aliis ſimultaneè, non promiſcuè, non Glnliit confuſè, ſed ſingulariter judicaberis: nam jüisfi uniuscujusque animaita accuratè ſine depro- Sahniih peratione, ſine temporis penuria judicium lemalt ſubibit, acſi hæc univerſalis hominum & hanhmm Angelorum congregatio, ac conſeſſus judi- un Ngnikt cialis ob ſolam illius cauſam diſcutiendam. Oundnd formandumque æquitatis proceſſum inſtitu⸗ dWs tus foret: conſiderabit te, & ignominiam C 3 tuam 38 Diei I. tuam orbis univerſus, acſi ſolus compare- res; hinc monet Siracides Eceli. 16. v. 16. Non dicas: à Deo abſcondar, && ex ſummo quis mei memorahitur? in populo magno non agno- ſear: quæ eſt enim anima mea in tam immenſa creatura? Rede rationem, dicet tibi præ timo- re areſcenti omniſcius judex, redde ratio- nem villicationis tuæ. Rationem redde de gra- tia fidei, ad cujus lucem millenis aliis in no- Ste infidelitatis, in perfidia hæreſis relictis, gratuitò ſine ullis tuis meritis te vocavi: ubi fructus? ubi effectus ſponſionis in Sacramen- to Baptiſmi ſanctè mihi factæ? Redde ratio- nem de vocatione ad ſtatum religioſum, ad dignitatem ſacerdotalem: elegi te & vulgi maſſa in ſpecialem Miniſtrum meum, in de- cus & ornamentum ſtats Eccleſiaſtici, in illuſtriorem portionem gregis mei, dedi ti-= bi poteſtatem ſacratiſſimum corpus & ſan- guinem meum conſecrandi, contrectandi, ac diſpenſandi: ubi ſanétitas vitæ? ubi can- dor morum? ubi zelus in Sanctuario meo? Redde rationem de votis tuis mihi in S. Pro- feſſione ſolenniter juratis: ecce toties erecta cervice mandatis tuorum Superiorum te re- fractarium & contumacem exhibuiſti, eôs- que tuæ propriæ commoditati, ac volunta- ti per importunitatem, per murmurationem, ac extorſionem ſervire feciſti. Propter te egenus factus ſum, cùm eſſem dives: tu ecçon-⸗ ßn pumn pmin r, ſelen AinI Petcedn 4 R6. Dr iet ſuliucd bigep aißhkren Acan tisae en d un ithumpen en bed Mpenn Ninenede ckannd il igenin inhintin Mluttein ich 14 H Wlunte umgne⸗ abnie , l i code Serſme ugnmg Buitmnin Nirhnin ManE i ntkeen Nndkiinnn. Bmtikn fnfttunt. iek lelkun knnßoln, nen ei ihmden ne nirlecrſchei Nre, ,. n emnalr. l crarne Rr a rube afnd. atiste Cheiorunke N ennboit en Grni wr moniton kcli broprt n en G1 Soliloquium ſecundum. 39 econtra inſuperhabito paupertatis voto non tantùm contra omnem defectum ore querulo ogganire non timuiſti, ſed inſuper liberè de rebus diſponere, dare, accipere, deſtruere, abſumere, retinere, occultare cordi non duxiſti, ſicque ſuperfluitatem ſectando, ac ſæcularium vanitates & novitates æmulando paupertatem ceu rem ignominioſam averſa- tus es. De voto Caſtitatis quid dicet? væ tibi, ſi cum aliis, iisque non paucis voti- fragis Monachis tibi dquoque exprobret laſci- viam tuam Divinus ultor, dicâtque: Perſi- de, ſacrilege Religioſe, aſpice chirographum tuum in S. Profeſſione propria manu exara- tum, in quo corpus tuum mihi per votum Caſtitatis in templum conſecrãſti, ſed illud denuo me extruſo abominanda fœditate tua in haram porcorum, in vas contumeliæ, in cloacam ſordidæ immunditiæ in dæ-mo- num lupanarium impiè permutâſti. Redde rationem de obſervatione S. Regulæ Ordinis tui, de omnibus generalibus & ſpecialibus gra- tiis & beneficiis, tibi à me collatis, de in- ternis inipirationibus, ac luminibus tibi in quotidiana meditatione ac ſpirituali lectione conceſſis, de bonis majorum tuorum, vel zqualium Exemplis, an juxta ea vitam ac mores tuos componere conatus ſis. Redde rationem de omni conceſſi ac impenſi tem- poris hora & quadrante, de talentis ac doti- 40 Diei I. bus naturæ, de adminiſtratione officiorum in ſpiritualibus & temporalibus, de omni peccato cogitatione, verbo, commiſſione & omiſſione à primo rationis uſuuſque ad vi- tæ terminum contra me Peum Creatorem, Redemptorem tuum, & ſumum Benefacto- rem tuum, contra proximum, ac teipſum unquam perpetrato. Redde rationem de omnibus operibus in ſe bonis, ſed influxu malæ intentionis, hypocriſis, vanitatis, amo- ris proprü, reſpetůs humani, timoris, aut alterius motivi naturalis vitiatis, vel ex me- ra conſuetudine peractis. V. Quanta tunc erit confuſio tua, quand omnia, quæ hic in occulto ſine teſte com- miſiſti, & quæ tibi fortè in hoc mundo ſine grandi offenſa nemo imputare, aut tam ſini- ſtrè de te ſentire auderet, coram SS. Ange- lis, & omnibus Electis, ac damnatis, co- ram Superioribus ac ſociis tuis vivaciter cum omnibus peccatorum circumſtantiis palam ſient. Revelabo, ait Deus, pudenda tua in facie tua, & oſtendam gentibus nuditatem tuam. Nahum 3. V. 5. Quanta erit ignominia tua, cùm tunc Rutd ſcenã forſan toto cœlo di- verſus appayebis ab eo, quem nunc te ho-= mines eſſe putant? Omnes, qui glorißcabant reverunt illam 3 quia viderunt ignomini- am ejus: Thren. 8. Erit hæc confuſio & eru- beſcentia reprobis magis pœnoſa, quàm ipſa pœna infernalis, teſte S. Baſilio Ord⸗ Judic. ſrin Gdrmen nn Perabnn ini nute Uun iß Arif dratue n Kllun atenintu in and Ginen u Einpnin umnntau lrian Aritonn ifik Nn Mthone t tnln e Iiuni Ni Aueßledi Mdi ſite mnß e. Soliloquium ſeeundum. 41 RKKZW Judic. Plus torquentur iniqui peccatores pudore 4 l, Een in extremo judicio, cùm illis ante oculos faerint inn uti propoſitæ peccatorum maculoſæ ſordes, quam lcen cam fuerint igni æterno traditi, aucinn ViI. Eſt autem nunc tempus acceptabile ulerih per opera pœnitentiæ, & per ſeriam vitæ tuæ 0nn E”in converſionem iratum Judicem tibi reconci- eirun liandi, ne quondam appenſus in ſtatera, & MubAiüm inventus minus habens terribilem illam ſen- glptnntbem tentiam in æternum non revocandam exci- nn,nn,a pere debeas: Diſcede aà me, maledidte, in ignem iin Kl ternum, qui paratus eſt diabolo & angelis cjus. Matth. 25. v. 41. In qua fulminatoria Ginn condemnatione tot ſunt Sacramenta, quot ineleen apices. S. Bonaventura in ea ſex pondero- uhwmumke ſas circumſtantias conſiderat: I. A Deo ſepa- un uundi rationem, cum dicit: diſcedite. II. Maledi- N tionem: maledidi. III. Incarcerationem NO& per hanc præpoſitionem: in, deſignatam. IV. tiidn Pœnz acerbitatem; ignem. V. Liberationis Geunnidn deſperationem: æternum. VI. Dæmonum M aſſociationem: qui paratus eſt diabolo & an- mimdinun gelis ejus. Nunc in hoc ſolitario animæ tuæz leisnnnm negotio omnes de fututo actiones tuas, vi= re tæedue curſum ad normam virtutis, ac filia= Wet lis timoris Dei accuratè diſpone, ut tunc iſjin cum cæteris Electis Dei cœleſtem hanc invi- üntims tationem omni ambroſia dulciorem audire aiindn merearis: Venite, Beneditti Patris mei, voſidete penl baratum vobis regnum a conſtitutione mundli. Hadn C 5 Matth. 42 Diei I. Matth. 25. v. 34. Oanima, nunquam exci- dant è memoria tua finales hæ ſententiæ, qua- rum alterutram abſciſſo in æternum omni ſtatu medio audies ex ore Altiſſimi: aut cum agnis à dextris, aut cum hœdis à ſiniſtris ſta- bis, locus tertius non erit. Quid autem ex om- nibus excogitabilibus jucundis delectabilius poteft exprimi, quàm: Venite, Benedicti Patris mei, hoſſidete regnum? & quid horribilius poteſt cogitari, quàm à Deo in conſpectu ſuo non ſu- ſtineri, tanquam putredo & ſpurcitia rejici, & cum fulmine æternæ maledictionis in bara- thrum ignis infernalis repelli, per hæc verba: Diſcedite à me, maledicti, in ignem aternum? Tu in- terim mentis oculos fige in viam utramque, quam capeſſent Electi ſurſum, & reprobi de- orſum: Ibunt hi in ſupplicium æternum, juſti au- tem in vitam æternam. =ðèð VII. Ut autem horum potius, quàm illo- rum lſocietati jungaris, ſalubrem ſemper per omnem vitam tuam judicii extremi timorem in corde fove, ora Deum cum regio bſalte: Domine, conſige timore tuo carnes meas: ju- diciis enim tuis timui. Pſ. 118. v. 120. Unde hortatur Ephrem Syrus: Semper cor & lingua tua de extremo judicio meditentur: ſwe igitur operi, ſive orationi intentus ſis, five ambules, ſive ſedeas, ſive comedas, ſive jejunes, ſive in cubili tuo vigil jaceas, ſive aliud agas, non de- Mat mens tua cogitare, && os tuum loqui ge ju- . 1010. 1 wunlit tara⸗ koge nuift A. ee N Minn n ceuen Un Aner Nruet ggum Peinnppe ongbee uipez Gherei⸗ Cnnira⸗B intten weku An Menn 1,Ceii itn, larten lmnine ijn n tmnent: mimt ir 3 , in, 0Nur atiun n aemun nliln un artgifnſtie 1urneron lunzlughlie Vninduli r itzorttge nfatylvmnt. Aſni ei ctons ntr⸗ lhererſete. Ingfmnum lu umumge m Kiehoht⸗ ntemm Nins, unl Craknneare Aeuneninnne nttele wunglif⸗ e wabinn ſenn: ſeiir f ni reſe in n u ummllit WN Soliloquium ſecundum. 4 dicio. Ephrem Syr. to. 2. Paræn. 47. Frequens hæc judicii meditatio fræni inſtar coërcet ani- mam, ne velut equus indomitus in diaboli- cas ſuggeſtiones continuò ad peccatum ſol- licitantes ruat; hinc S. Chryſoſtomi conſili- um eſt Hom. 44. in Joan. Si aliquid abſur- dum facere voluerimus, & veſtigio dies illa && judicium animo inſeribatur, & omni fræno ve- hementius abſurdos affeſtus cogitatio hæc cohibe- bit. Eſt pariter jugis memoria judicii fide- lis ad virtutem ſectandam pædagogus, teſte §. Baſilio in c. 1I1. Iſa. Rimor judici pædago- gus eſt ad pietatem, imò ad omnes virtutes: qui enim in pondereSanctuarii ſeriò perpen- dit, omnes ſuas cogitationes, verba, & ope- ra in rigore judicii exactè diſcutienda, in conſpet Cœli & terræ diſtrictè judicanda, & propalanda, ac demum per finalem ſen- tentiam vel æterna pœna pleétenda, vel glo-⸗ ria ſempiterna coronanda, is, niſi omninò abjecti ſit ſpiritůs, ut vitam ducat irrepre- henſibilem, in virtutibus inceſſanter profici- at, merita accumulet, ac Deo per omnia fideliter ſerviat, ſtudioſè allaborabit, Hinc Cæſarius Arelat. Hom. 35. lecto ſuis Fratri- bus Evangelio de die judici, ita eos affatus eſt: Rogo vos Fratres charisſimi, ut lectionem iſtam attento corde audiatis, & memoriter re= tineatis: qui enim lectionem iſtam diligenti meute attendit, etiamfi reliquas ſeripturas minimeè in- telligat, 44 Diei I. telligat, iſta ſola lectio ſufſcere poteſt ad omne opus bonum faciendum, & omne opus malum Jugiendum. VIII. Contremuerunt ad judicii recorda- tionem ipſæ Eccleſiæ columnæ, ut S8. Chry- ſoſtomus, Auguſtinus, Arſenius, Ephrem, Hilarion, Bernardus, & alii: quis præter innocentiam vitæ majorem pœnitentiam ex- hibuit, S. Hieronymo? hic jejuniis extenua- aus, ſolis radiis aduſtus, belluis in pabuli periculum expoſitus ſenile pectus ſilice cru- entabat, & tamen ſuum imminentis judicii timorem hiſce fatetur: Ego cunctis peccutorum ſordibus inquinatus diebus ac noRtibus opperior cum timore reddere noviſſimum quadrantem. S. Hieron. Ep. 7. ad Florent. Quis in charita- te Dei ardentior, S. Auguſtino ? hic quondam in contemplatione Cœleſtium ablorptus vo- cem ad aures ſuas delapſam audiebat: Augu- ſtine, amas me? ad quam mox repoſuit: Si Domine omnia corporis mei oſſa forent lam- pades aurex, & ſanguis omnis, qui per corpus eſt diffuſlus, in pretioſum balſamum verteretur, eum in tui amorem ſinerem con- flagrare; ex vita apud Lancilot. & alios: & ta- men hunc ſanctiſſimum Patrem tantus ex- tremi judicii pavor tenuit, ut eum his ver- bis conteſtatus ſit: Væ mihi miſero, dum ve- xerit dies jadici, & aperti fuerint libri con- ſcientiarum, dum dicetur de me: ecce homo, && G opera eent iik gitſüſd ent Wn nnt nil Kiubnn ummnel itini Aau li Gllegt ſrnhee itchantn Un clhe Agäie Kuiunmnrn euci Uüenen arte (li Dnntnn ulinent gllene ſinhe ui iin inen 1 E! iergze 6 Ie l Nl Al koft tin hien 1 pi ger annnſräntnen Pütfinitchen 1u il in ythyliren unienis e, anfsperanmn r uſfu iri n ubaren 5 (inchmi moſtegumdn lin sapnunr. NMlehte r. lumn uuted Nochiwen is onid, G tioln len Ghenſerotn elt Aintn utem tunu, eunton in nin b niſen iin umin Soliloquium ſecundum. 45 opera ejus. Ecce nihil reſpondere potero, ſed demiſſo capite præ confuſione coram te ſtabo tre- pidus & confuſus. Heu me miſerum! quid di= cam? S. Aug. in Medit. c. 39. Vel ergo hi, & alii ſancti viri vano & panico pavore duéti timuerunt, ubi non erat timor? aſt hac ma- cula tam lucida Sanctitatis ſidera à Spiritu S. illuſtrata obfuſcare velle, piaculum foret: vel fortè tua, incurie homuncio, merita eo- rum innocentiam, vitæ auſteritatem, virtu- tum omnium phalangem, excedere autumas? aut eorum peccata ſupra tua ſcelera aggra- vas? ſed hoc de ſe ſentire & ſtultitiam & in- ſuperabilem ſuperbiam ſapit. Reſtat igitur inevitabilis concluſio, quòd, ſi praético ti- more, conſiſtente in ſeria vitæ emendatione, finalis judicii diem Exemplo Sanctorum du- tus non prævenias, à diabolo ſis excæcatus, à propria malitia faſcinatus, ac in vita ſpiri- tuali inſenſibilis factus. . IX. Si extremum judicium tantùm in pi- ura adumbratum Regem paganum ad fidem Catholicam, ac vitam monaſticam deduxit, an non idem potius Religioſum ad capeſſen- da ſanctiora conſilia ſtatui ſuo contormia in- ducat? Refert Bolandus 9. Febr. n. 64. in vit. S. Theodoræ Imperatric. de Rege Bulgaro- rum cultui idolorum addiécto, quòd is ſu= pra modum delitias ſuas in venatione ſecta- tus fuerit; non ſolùm enim deleéctabatur in . ca- 46 Diei I. captandis ferarum prædis, ſed etiam ſumma cum voluptate intuebatur venationes peni- cillo affabrè delineatas, ad quas artificioſè depingendas uſus eſt opera Monachi cujus- dam natione Romani, cui nomen Metho- dius erat, in arte piétoria admodum exper- ti. Rex autem haud dubiè ductu Divinæ Providentiæ non præſcripſit, quæ & qualia is animalia pingeret, ſed ſolum mandavit, ut ſuo arbitratu adumbraret, quæ vellet, mo- dò terribilia ea eſſent, quæque horrorem ac metum incuterent ſpegtantibus. IIle cuùm nihil noſſet eſſe terribilius, ſecundo Chriſti adventu in communi hominum reſurrectio- ne ac judicio, illud maximo, quo potuit, conatu perfecit. Princeps ab hac parte ju- ſtorum expreſſum cœtum intuens, ab alte- ta impiorum ſupplicia, edoctusque à picto- re, quid ſibi iſta vellent, illicò avitam ſuper- ſtitionem ejuravit, inſtitutusque principiis fidei intempeſta noéte ſacrum primitus Ba- ptiſmum, & poſtea habitum monaſticum ſu- ſeepit, acvitam religioſam profeſſus eſt. Si ergo ars pictoria in imagine, utpote re inanimata, tantam in animum Regis infidelis vim ac do- minium habuit, cur verbum Dei in S. Evange- lio de extremo judicio, cur Exempla San- Rorum, cur fidei dogmata minoris effica- ciæ ſint, ut in te ſalutarem omnis peccati horrorem & antiqui hominis reformationem operati i B Gul iummſ⸗ orpen ireun Gginhl triün Sncten 6tian Dende Uluien ſan ti uiuri lliee luglir nmrnhn ffürte . litenciu, un nt len imzrecd en i ltite milid⸗ ummhi Wtien Mopne kik „ Mog⸗ l, n eſi 14 nn ſenien, ü u rſ tlnrt ae Plinden et nltgatnee 1 Gr in ſaſi nteni ll inuun, Mit, geſleetd le ionne nti Necln ,ato Dr Nnun tiunedie Uno, Co vonit Rihn pne ninnens, 94 doglegr oll ebgttaloe tuingleteroſs vnn ninnunk nonniton Nnndntegr petimnnn tifnre 1Dinlege r engi ⸗ n onnrsen en s hen isrinmton Z Soliloquium ſecundum. 47 operari valeant? cur muta imago finalis ju- dicii tam potens ſit, ut Regem paganum in Chriſtianum ac juratum mundi hoſtem con- vertat, in te econtra fides tam deſes & lan- guida inveniatur, ut te ex tepido in ferven- tem, ex ſenſuali in ſpiritualem, ex levi & garrule in circumſpectum, ac modeſtum, ex incurio regulæ tranſgreſſore in obſervan- tem Divinæ gloriæ Zelotem mutare non poſ- ſit, & quidem per graviſſimam, per accuratiſ- ſimam judicii Divini, & omnium in valle Jo- ſaphat finaliter tractandorum repræſentatio- nem? Reſipiſce, dum tempus gratiæ, ac nulli deinceps labori parce, ut quondam be- nignum Judicem intueri, & ex ore ejus optatam æternæ ſalvationis ſententiam perci- pere merearis. Inſidientur nunc deæmones ſuis tentationibus, inſurgant in te prava ho- minum dicteria, fremat in te mundus uni- verſus, extenuent corpus jejunio, premant carnem quævis auſtera, gravent labores, ca- lor te urat, frigus conſtringat, vultus ma- cie palleſcat, langueat pectus, deficiat in do- lore vita tua, & anni tui in gemitibus, in- grediatur putredo in oſſibus tuis & ſubter te ſcateat, in his omnibus hoc unum ſolicitè cura, ut pro magno illo die iræ, die cala- mitatis & miſeriæ miſericordem tibi judicem concilies. Dic jam cum S. Bernardo de In- ter. Dom, c, 35. Firmum eſt mihi propoſitum, nun⸗ 4⁸ Piei 1. nunquam ridendi, quousque audiam eæ ore Dei verba illa: Venite, Benedidti Patris mei, percipi- te regnum; nec fiere defnam, donec liber ſim ab illa ſententia: Ite, Maledici, in ignem æternum. MEDITATIO II. De AMemoria mortis practica. Punct. I. Fratutum eſt hominibus ſemel mori, ad Hebr. 9. v. 27. Ita indiſpenſa- biliter Divina lege ſancitum, & per experi- entiam ab origine mundi circa tot hominum milliones comprobatum eſt. Veniet dies & hora, & fortè per mortis prodromos, va- rias infirmitates denuntiata jam prope eſt, in qua & tu hanc legem, & quidem ſemel duntaxat ſubire, ac ſolus ſine comite, ſolis operibus tuis bonis, & malis ſtipatus de tem- pore in æternitatem tranſire debebis: in æter- nitatem dico, vel ſemper felicem, aut infeli- cem. Quàm certa autem & univerſalis mors eſt, tamincerta eſt ejus dies & hora, locus, & morbus. Veniet hæc hora, inquaaſpicies elan- guia membra tua brevi vermium pabulum jutura: de anima autem anguſtia coarctabe- ris, an cum tot demeritis & peccatis tamen choris Beatorum æternum milericorditer ſit aſſocianda, an verò juſto Dei judicio in ro- go infernali, in ſtagnis ſulphureis perpetuò ſit crucianda. O quàm diverſum tunc de omni⸗ n end 1 ſo d ehine — ijnemane ADe, tEd. n. unawe n, Mnert lin,n0 D Elrhanh Meditatio tertia. 49 ralnan, omnibus, quæ modò ſenſus tuos oblectant, Ann, j judicium feres! videbis, bona vera & ſolida nrlir, non fuiſſe, ſed nugas & crepundia, quæ ſe- Uprnan ctatus es, ac modò dura pœnitudine con- ſcientiam tuam lancinant. Hæc non obiter, ſeqd viva fide tibi certò obventura crebrò, co- unte a Sina ac omnes moribundi circumſtantias pro- vidè perpende, non ut remotas, ſed proximas, hirkimi non alienam, ſed tuam animam à corpore Ili, Mrepe ſeparantes. . gtel 1 uncét. II. Quò longius iter ſuſcipitur, eò ſititgionumn major proviſio requiritur. Virtutes viatici 4 ſietss 10co ſerviunt. Quot ſolidas in te numeras? Lpercurre totum omnium virtutum chorum: in em e ubi vera humilitas, patientia, temperantia, n Küenie charitas Dei & proximi &c. 7 ubi fervor in Ginemn Divinis? puritas intentionis &c. ? quæ tua nüliettn bona opera? an non pauca, manca, imper- ethetent. fecta, inconſtantia, tepida, frigida, ſua en Idt ercede in hac vita jam ſatis compenſata, ailk & æterna retributione indigna? Time, ne ob unn . penuriam proviſionis deficias in via ad æter- iaiin ,e nitatem, & ante obitum tuum operare juſtitiam. fügockonne, mi1 . Eccli. 14. v. 17. O quàm dulces tunc erunt H mnir meribundo patienti animo toleratæ adverſi- gtren . tates, luppreſſæ cum ſilentio offenſæ & con- lna temptus, aſſumptæ internæ ac externæ quo- HCkiuit tidianæ mortificationes, peracta prompta Niſtott voluntate obedientiæ opera, cuſtodita pau- Uyrilen pertas cellæ absque ſuperfluitate, ſponte pro⸗ ifedn D tractum 50 Diei I. tractum orationis ſtudium &c.! Econtra ⁶ quasntum enum per omnem eternitatem pœnitebit, ſi his neglectis mala morte obie- rit! Fac nunc, quod tune facere velles, 89 bene ſecurus eris: de Imit. Chriſt. l. I. c. 2 5. n. 2. Nam primùm in gravi infirmitate, appropin- quante hora mortis artem bene moriendi diſcere velle, valde periculoſum eſt. Error mortis irremediabilis exiſtit, & nullis lachri- mis per omnem æternitatem compenlſandus. Punct, III. Quotidiana mortis memoria practica ſit, neceſſe eſt. Si moriendum, & quidem brevis (nam etiam mille anni, tan- quam dies heſterna, quæ præteriit) ut quid ergo corpus potu, cibo, ſomno, aliôque vano cultu delicatè nutris? anne dignum tot lenociniis, & non potius omni odio, quod brevl erit deforme, horridum, foœtidum, à vermibus, bufonibus, & ſerpentibus cor- roſum? Si moriendum, ergo omnia in hoc mundo relinquenda: ut quid ergo vanitati⸗ bus diſtraheris? ut quid caduca ſolatia, ſym- pPoſia, ac naturæ oblectamenta inquiris? ut quid fumum vanæ gloriæz & æſtimationis occucupas? ut quid honorifica officia ambis? Evaneſcunt hæc omnia nunquam reditura: Cùm interierit, (homo) non ſumet omnia, neque deſcendet cum eo Gloria ejus. Pſ. 48. v. 17. Om- nes proin labores, curas & ſtudia non vi- nitati, ſed adipiſcendæ felici æternitati ſcne cit “ nenmt Meditatio tertia. „1I en eit conſecra. Ut bene moriaris, negotio- Krum omnium ſumma eſt: & quomodo huic ſummi momenti negotio te hactenus impen- le “ chſti:? Non ſatis eſt optare mortem ſa nẽtam e Ncum Balaam, Num. 23. v. 10. dicendo: Mo- Mn ziatur anima mea morte guſtorum, kfiant no- e uint viſſima mea horum fmiliu; Ied practicè & con- ſtanter tota vita omnia opera tuaz in felicem W obitum cum ſancto timore dirigenda ſunt. aen Et hoc eſt pium S. P. Benedicti monitum: Mortem quotidie ante oculos ſuſpectam babere. Fmminng imnclemii 16, Reg. c. 4. inſtrum. 40. E DIES SECUNDA, il meöpnnre Verbo incarnato Tkſu Chriſto con⸗ isommiod ninn keiin ſecranda. Abeentuar. etnenniinin O R A 1 1 S Ad Dei Filium pro nobis incarna- Audtaſatn Awen iſun tum, 4 4 X . . ,. ꝛ2 an Manè ante alia exercitia devo- ien tè recitanda. „R Omine Eſu Chriſte, qui es Deus ve- AENS rus de Deo vero, qui de ſinu Patris 4 D in terram deſcendere, & humanita- fela mmn tis noſtræ vilitate veſſiri dignatus es, . D 32 ut 52 Diei II. ut nos per tuas in mortali vita progreſſiones Verbo & Exemplo ſemitas tuas ambulare, & ſecundùm Divinum Beneplacitum tuum vi- tam noſtram inſtituere doceres: ego redem- ptorum tuorum infimus, ac indigniſſimus rogo te per viſcera Bonitatis tuæ, per Amo- rem illum, qui te & Solio Cœleſtis Gloriæ in ſinum intemeratæ Virginis Matris tuæ ex ſo- la infinita miſeratione mei, totiusque ge- neris humani attraxit, ut mihi hodierna die, ac deinceps totâ virà meâ gratiam conferre digneris, qua opitulante veterem hominem exuere, cum Filio prodigo reſipiſcere, di- gnos fruétus Pœnitentiæ germinare, omnem etiam peccati umbram abhorrere, tepidita- tis meæ grandem lethargum excutere, ac totius vitæ reformatione te Dominum meum Jeſum Chriſtum per conſtantem imitatio- nem induere merear. Fac me tibi, Fili Dei pro nobis incarnate, in aſſumptæ humani- tatis moribus ſimilem, qui te voluiſti in car- nis miſeriis exhibere conſortem, ut in con- temptu terrenorum, in paupertatis nudita- te, in caſtitatis puritate, in obedientiæ ſub- jectione, in mentis humilitate, & exina- nitione, in cordis manſuetudine, in inten- tionis ſimplicitate, in charitatis ſublimitate, in voluntatis Divinæ adimpletione, in Glo- riæ Dei zelo, in heroica virtutum omnium expreſſione tibi ſemper conformis vivam & moriar it SVen n amm eNſen yufnn NR1 inn RENs leſollee, inrhg nii n unmtnn nitnt nn yol 1 Ni/, miin 1 . Meditatio prima. 53 unuthie Moriar , ſicꝗque tu totus in me & ex me emi- Aſinen neas Dominus meus Eſus Chriſtus, qui es hee tic us in ſæcula ſæculorum, Amen. lin i Poſit perſolutum in Choro matutinum legitur ex Aoldiet lib. I. de Imitat. Chriſti c. 21. de Compun- Acbre . hrige.,... lnnilnae Kione cordis. eH MEDITATIO I. Maliolend 7, sune Dé anima, cum Filio prodigo re- kelettnfanin ſipiſcente. iiinh, punct. l. POlquam omnia conſammfſet, facta Kaungicnt eſt fames valida. Luc. 5. Non facta nnn, ihl ſ ſames epularum, ſed honorum operum, atque un unſt4 virtutum, ait S. Ambroſius l. 7. in c. 15. Luc. er)aümd Hanc ſummam nuditatis, egeſtatis, famis. luumni jgnominiæ in paſcendis porcis, in comeden- Audhi dis ſiliquis miſeriam Filius à priſtina felicita- Mmnus te dejectus afflictim conſiderabat. In ſe re- Crdiſin verſus. Primus ad ſeriam converſionem nnm Iid greſſus eſt, ſi præcedentis vitæ miſerias æ ua NEſance ponderes, quomodo hactenus à Deo nuii-h fugitivus perverſo peccati ac demonis jugo mluAi ſervieris: quomodo concupiſcentiarum ac Mee, ſenſualitatum ſuarum oblectamenta ſectando Hüniis æternæ reprobationis periculo ſe proſtitue- itlei,10 ris: quomodo tuis paſſionibus, ac animi ammme affectibus non audito rationis ac Spiritũs di- TCiniie Etamine, non interpoſito internæ ac exter- D 3 næ cum Patre & Spiritu S. unus in Trinitate De- 1 Diei II. . næ mortificationis limite liberum Domini⸗= um ceſieris, quàm tepidè, languidè ſine gu- ſtu, ſine fruétu Divina obieris, ac te exinde Cœleſtium conſolationum rore indignam reddideris: quàm vilis inter alios fideles Dei famulos, ex eorum converſatione meritèò extrudendus inceſſeris: ad quam inopiam gratiarum ac mecxitorum te depreſſeris &c. Has & alias tibi ſoli notas miſerias, ſi colle- Sto ſpiritu recogites, non erit tibi difficile, accedente Divina gratia, cum Filio prodigo in ſe reverſo in hanc efficacem reſolutionem proſilire: Surgam, & ipo ad Patrem meum. Pondera jam notas particulares animæ tuæ miſerias, neceſſitates, pericula, & dic cum ſeria reiolutione: Surgam de his porcorum ſiliquis, ſenſuum illecebris, ſurgam de le-= thargo, de ſalutis, & profects ſpiritualis in- curia, & ibo Patrem meum per ſeriam Poœ- nitentiam, vitz emendationem, & novum Spiritus fervorem. Punct. II. Vide jam Filium degenerem pœ- nitentem: aſpice, ut ad pedes piiſſimi Patris provolutus Clementiam ejus imploret: audi ſingultus, percipe lachrimas, quibus ſuffu- ſus reatum ſuum profitetur, dicens: Pater, peccavi in Cælum & coram te, jam non ſum di-= gnus vocari Filius tuus, hoc eſt, ut S. Bonaven- tura interpretatur: Peccavi in Cœlum per con- temptum Majeſtatis: in œlum peccat, qui Hern . E 1 gontt⸗ AM nnn Epern ra Frbunrſe luſete dl ne nnh iirnit la inn ena An an uhat Gnf, uti te ⸗ 1 ntelkenn Meditatio prima. 55 elnlie, CCli contemnit. Vide, 6 anima, & fac ſecun- ei eta dum Exemplar: ſecuta es errantem, ſeque- enm ii re & pœnitentem. Habes quotidie in cubi- liringfieen li tuo Chriſtum crucifixum, habes in Eccle- I ſia vivum Eſum Euchariſticum inSanétſſimo Altaris Sacramento: huic ſæpè ſæpiſſimè cum corde contrito advolvere, hunc offenſum infinitæ Majeſtatis Dominum, Patrem Cle- mentiſſimum, deprecare. Eſto, quòd pro- digi Filii numerum, aut qualitatem peccato- rum non compleveris; (nam & hoc mera gratia eſt) ſuſficit unum, infinitis lachrimis dignum, fſufficiunt venialia ſine numero D perpetrata, ut acri Pœnitentia jugiter caſti- EnnAie gentur Exemplo Jobi cæteroquin juſti dicen- nui pen tis: yſe me reprehendo, & ago Pœnitentiam in n, umt favia 8) cinere. Job. c. 42. V. 6. tdhifmus ” Ppuncl.III. Vidit illum Pater ipfus, E&o miſe- unggbinir vicordia motus eſt, && accurrens cecidit ſuper nn, Anm collum ejus, & oſculatus eſt eum. v. 20. Quod in typo Filii prodigi Divina Sapientia expreſ- o , Anlibnte enebluione ODpbane AAnennenn. neszmmmen fntgnen ſit, idem in juſtificatione cujusvis peccato= Argihkn ris verè ponitentis, etiam tecum continge- Gl re ſolet. Appropinquas in via purgativa l Deo per veram contritionem, ſinceràmque GA confeſſionem, & dum ex intimis cordis hu- nmks miliati medullis exclamas: Pater peccavi in ehus hun Cœlum, & coram te, jam non ſum dignus vo- unge cari Filius tuus; mox ille ex paterno miſera- gth tionis affeétu oſculo pacis te excipit, ac bra- 4 chiis 356 Diei II. chiis Divini Amoris ſtringit. Reddit tibi ſto- lam primam deperditæ gratiæ & charitatis, cum annulo fidei, & ornatu bonorum ope- rum præcedentium: veſtit te calceis ſpei & totius juris, quod perdidiſti in ordine ad poſſeſſionem paternæ hæreditatis: inſtituit convivium, quia lætari facit omnes Ange- los ob Filium, qui perierat, inventus eſt. v. 32. O conſolatio verè reſipiſcentis animæ, vix non etiam iplis Juſtis invidenda ltalis enim dignatio non contigit alteri Filio, qui ſem- per fidelis apud Patrem remanſerat. Tan- tum hoc eſt, ut planè credi non poſſet, niſi ipſe Dei Filius hoc paradigma de Filio pro- digo compoſuiſſet, & ipſe juramento teſta- retur: Amen dico vobis, gaudium erit coram Angelis Dei ſuper uno peccatore Pœnitentiam agente, quam ſuper 99. Tuſtis, qui non indigent Pœnitentia. O nos Beatos, quorum cau- ſa Deus jurat, ait Tertullianus de Pœnitentia. SOLILOQUIUIM PRIMUM. Tempore matutino Diei ſecunde. De agendis dignis fructibus Pœnitentiæ. I1. DUe ad Cœlum viæ patent, Innocentiæ una, Poœnitentiæ altera. Harum al- terutram neceſſariò ambulare debent omnes omni⸗ lin rrih vmnanin gmman ecn m 11 ſt . n ri Vnv elmnen lu . rnehf inn izue ecknno ien uptnth Kultnene telln re ent. inn an W Cin, nn lt e a ll inti Amn naln tt liinz irimt D unn Nly, lig Rellfin eptir unhonn 4 ltr alei 1 liktinartne⸗ nnlnt: ltin nemg nmn, Hreg ettihſenun Mhininhlkitei⸗ Aeiſli, gnin rnnen T. eänmnpolen enteklone leſnneno te Yuäm gr an Naltne Mntner ti, wmnilen ns gnnun en Henscedenteni NAMWI ,Nzn, Kuaben ii 2ſgtn, nedl je nen. Hn. hlnkhenn Soliloquium primum. 57 omnino homines, qui animam ſuam æter- nùm ſalvare cupiunt, ſecus à vero ſalutis tramite aberrantes in æternæ damnationis ba- rathrum caſu nunquam reparando ruent. Sed quàm pauci, eheu! ſervata Innocentiæ Polymita cum S. Job c. 27. v. 6. dice- re poſſunt: Non me reprehendit cor meum in omni vita mea; vel cum Salomone: Quis poteſt dicere: mundum eſt cor meum, purus ſum à peccato. Prov. 20. v. 9. Demptis paucis omnes cum Iſaia c. 64. v. 6. ingemiſcere de- bemus: Fatti ſumus ut immundi omnes nos. Quisquis igitur per peccatum mortale ſemel, ac fortè iterum, iterumque gratiæ juſtifican- tis naufragium fecit, huic unica in ſubſidium reſtat Pœnitentiæ tabula, quæ ei neceſſaria eſt neceſſitate medii, ut ad portum ſalutis denuo emergat. Emergere jam non differ, anima, per contritam conſcientiæ tuæ manifeſtationem, per ſinceram in confeſſio- ne, prout opus aut conſultum viſum fuerit, cordis tui effuſionem: lava animam tuam, 6 homo, in naratoria Siloë, ne cedas vere- cundiæ, ne vano timore & reſpectu te re- trahi ſinas, ſemel in hoc paſſu generoſè vi- ciſſe hic animæ tuæ quietem, ac conſolatio- nem coneciliat, & ibi glorioſo Pœnitentium choro te aſſociat: agitur de momento æternæ ſalutis aut damnationis ſempiternæ, utere opportuna, quam modò habes, occaſione D „ & grâ= 58 Diei II. & gratia, fortè nunquam tibi amplius indul- genda. Hoc opus æqua lance pondera, & feliciter determina. . III. Deinceps autem præcipuus nobis hic ſermo erit de Pœnitentia, non ut Sacramen- to, ſed ut ſpeciali virtute, omni tempore indefeſſo labore, convenienti corporis affi- ctione continuanda, prout peccatis tuis cor- reſpondere dignoſces, ſecundùm illud: Pro menſura peccati erit & plagarum modus. Deut. 25. v. 2. Dicitur autem Pœnitentia à Poœna, ut idem ſit pœnitere, ac pœnam tenere. S. Auguſtinus l. de ver. ac falſ. Pœn. c. 19. virtutem Pœnitentiæ definit, quòd ſit dolor animi ſe ipſum affigentis, vel punientis ob mala commiſſa. S. Joannes Climacus gr. 5§. ait: Pœ nitentia eſt corporeæ conſolationis perpetua, && jugis repudiatio, & voluntaria eurum rerum om- nium, quæ affligunt (quæ verba notatu digna ſunt) toleratio. S. Cyprianus de Lapſis modum pœnitendi ita deſcribit: Orare oportet inten- ſius, & rogare, diem luctu tranſigere, vigiliis noctes ac fletibus ducere, tempus omne la- chrimofis lamentationibus occupare, ſtratos ſolo adhærere in cilicio & cinere volutari, poſt indumentum Chriſti perditum nullum jam velle veſtitum, poſt diaboli cibum malle jeju- nium. Multi ſunt, qui rem actam putant, quando ſemel conſcientiæ noxas ad aures Confeſſarii depoſuerunt, cæteroquin de in- juriæ X 1/ ft u ln d W M . St, M Acnen Auimmnht Pemn ,Mnir , thimint le ollen niu nbel Annennt anme c Eopon Mein UI Tenenuilen a Aenmn tenene lhendh int gil eA frinitchn lnoh ſlinikptu niuyungmmer, eti wenigt Gtelaſurotn Jrnmeit⸗ Mbrnigeenznt n tu el munnme ktin irſolnge gäiundohun u Gchunmleſſ⸗ enEum un ie m⸗ 4 1 tumngl, MI Soliloquium primum. 79 juriæ Deo illatz compenſatione, de ſeria morum converſione, de moderata etiam corporis affliétione, de jugi paſſſonum mor- tificatione, de ſanctioris vitæ inſtituto haund multùm anguntur; hine non mirum, quòd rarò inveniatur peccator verè & genuinè poœnitens, imò tam rarò, ut S. Ambrofius I. de Poœn., c. 10. dicere non dubitaverit: Fa- cilius inveni, qui innocentiam ſervaverint, quam qui congruè Pœnitentiam egerint. Poſtea ve- rum modum ritè pœnitendi ſubjungit: Re- nuntiandum eſt ſæculo, ſomno ipſi minus indal- gendum, quàm natura poſtulat, interpellahdus eſt gemitibus, interrumpendus eſt ſuſpiriis, ſeque- ſtrandus orationibus, vivendum ita, ut vitali buic moriamur uſui, ſeipſum homo abneget, G totus mutetur. III. Aſſumamus ultima bujus S. Doétoris verba: Homo ſeipſum abneget, & totus mutetur. Sanè vera Ponitentia mira metamorphoſi to- tum mutat hominem, eumque variis vitiis implicatum in novam regenerat creaturam. Accipe prototypon hominis, ſi lubet, etiam ad ſacratiorem ſtatum vocati, qui per fre- quentatos longiori tempore Pœnitentiæ actus totus à ſe ip:o alienus factus eſt. Erat is ad Divina piger & faſtidioſus, penſum Re- ligionis in choro, in oratione aſſumebat ex conſuetudine ſine ferrore, ſine ſucco: jam in- ſtar igniti carbonis flagrat in Divinis oble- quiis, 60 Diei II. quiis, in precibus etiam ſpontaneè aſſumptis, ac protractis dulcibus Pœnitentiæ lachrimis innatat. Prius erat ſui amator, proximi con- temptor, pacis ac charitatis turbator, effu- ſus in ſenſualia: jam rigidus ſui ipſius judex, & vindex eſt, jam operibus charitatis, & obſequiis in æquales & inferiores ſolicitè in- cumbit, jam percepta ſenſuum ſolatia ac va- nas cupedias luctu, abſtinentia, & corpotis maceratione plectit. Conſfideraſti prius in eo hominem mollibus veſtitum, proprii ho- noris zelotem, ad omnem offenſæ umbram rugas exaſperantem: jam ſui incurius vilia & abjecta eligit, faſtum humilitate reprimit, riſum, jocos, ac verba otioſa luctu compe- ſcit, ſerena fronte adverſa omnia patienter- imdò lætanter excipit, ciliciis ac flagellis inſe durè animadvertit, ſuique oſor implacabi- lis eò cautius jam etiam à licitis abſtinet, quo amarius ſe illicita perpeträſſe meminit. Ad hæc & alia fortiter agenda & patienda præce- dentium peccatorum jugis memoria eum inducit, dum mala ſua præterita cum lachti- mis, vel gemitu quotidie in oratione Deo con- fiteri, de ipſis malis de cætero emendare juxta monitum S. P. Benediéti c. 4. Reg. inſtrum. 58. unicè ſatagit. Hi, hi ſunt fructus digni Pœnitentiæ, qui ex totius hominis fortimu- tatione reſplendere debent, hos ambit of- fenſa Dei Juſtitia, hos 8. Ordinum Fundato- res , ki lnatn Smponente tllim 6 Kulenx Phnenne 31 n . Nlſctnſ il onne , kielie in “ almgoninen in lhuen ek Ullifin Feigäning Untennſteein gelmſtin. Anen, Aoni Cuitif m ltun nnite ofele unken imnnig ſi nlengini, igſlidoone⸗ Alomnuhniete leitdpclent r obr rt lctssla,⸗ leenint N Aicimht nt mumen t Dar. em mine ſo Nelahn Uiminkuie Pnagnisfd, et, 15 ahi⸗ Neuſn⸗ Soliloquium primum., 61 res à ſuis alumnis, hos SS. Patres ab omni- bus rit pœnitentibus exigunt: Pœnitentem bo- minem dico, ait S. Ambroſius to. 5. ſer. 35. qui diligit, quod antè neglexit, & quod mali fecerat, derelinquit. Sunt non pauci, qui prius non mediocribus noxis conſcientias ſuas macularunt, aut ſanè vitæ rationem ob- ligationi ſuæ non conformen duxerunt, po-= ſtea autem, ut ait illuminatiſſimus P. Paulus Se- gneri, in Man, Anim. 3. April. n. 3. cum reſi- piſcunt, ſi hebdomadatim ſe ſiagellaverint, per- Juadent ſihi, ſe facere prodigia Sandtitatis. Et quid ſi ſola confeſſione Sacramentali conten- ti nec hanc aut ſimiles corporis auſteritates aſſumpſerint? Errant hi, & aberrant à vero Pœnitentiæ ſpiritu, niſi ad dignos fructus Poœnitentiæ & ad ſeriam totius hominis con- verſionem ſe totos impendant. IV. Hos autem Pœnitentiæ fruétus cum tali hominis ſpirituali transformatione ſe ſo- lo non producit Confeſſionis Sacramentum. quod, licèt ritè ſuſceptum deleat culpam & reatum pœnæ æternæ, relinquit tamen poœ- nam temporalem vel in hac vita per volun- tarias afflictiones, & opera virtutis Pœni- tentiæ, vel in altera per rigorem Divinæ Ju- ſtitiæ in flammis purgantibus abolendam. Inſuper Sacramentum Pœnitentiæ ſe ſolo non tollit gravia damna, quæ peccatum intulit: ſicut enim recedente febri, per quam in S. Litteris 62 V Diei II. Litteris plerumque peccatum intelligitur; atteſtante S. Vincentio Ferrer. Febris in §. Scriptura fignificat peccatum mortale, quia pec- catum mortale habet conditiones febris: non continuò etiam morbi reliquiæ fugiunt, ſed manent adhuc virium languor, ciborum nanſea, ſomni defeétus, appetitus ad no- civa; ſic quoque remiſſa per Sacrachentalem Confeſſionem culpa, remanent tamen peccati reliquiæ, nempe pœoa temporalis, pravi habitus, minor pronitas ad bonum, major proclivitas ad relapſum, infirmitas in appe- itu iraſcibili, malitia in appetitu concupi- ſcibili, quæ hominem inceſſanter ad nova peccata inclinant: nam juxta Doctorem An- gelicum peccatum mortale actuale easdem in quovis homine privato operationes ha- bet, quas peccatuch orig nale reſpectu totius generis humani cauſavit; hinc augetin intel- le Qu cæcitatem, in voluntate pravitatem, & in memoria oblivionem. Sed necdum ſatis: condonat quidem miſericors Deus perabſo- lutionem Sacerdotis peccati culpam, ſed quia ſimul Juftiſſimus eſt, ex inſcrutabili ju⸗ diciorum ſuorum abyſſo in odium præceden- tium peccatorum perſepè ſubtrahit poſtea certa auxilia ſua prorſus indebita, ad quæ ho- mo vi legitimæ confeſſionis nec jus, aut titulum habet, nec Divina promiſſio ad il- lorum communicationem ſe extendit: quo- modo pr uninns 1 n: n Ehena. Ekws⸗ 1 lone Anni M ain⸗ igtlun R Uohzen lwdt Ptöhtte 1edr⸗ Ate nt Mtofmn iſeſi⸗ Phene, Mhin n eil 11 lpriruenen untimmen, enig iinn jn ifnign. ettn ccn⸗ relnter Adn UNnbodoen ,n leidnle esd o Oenioner gtlerſedlini iragtriun leſrwiten K ürdirtn geenſe⸗ Aeriteunif ziogunetr Rlorctt CinAaue⸗ nint ſo,1 eeN ie Soliloquium primum. 63 modo zutem deinceps negotium ſalutis ſuæ operabitur infirma anima, his ſpecialibus uxi- u, lis omnino gratuitis deſtituta? poteritne ſe- curè inniti ſoli eonfidentiæ de peccatis per Confeſſionem expiatis?poteritne ſine aſſiduo operum Pœnitentiæ adminiculo inter tot hoſtes, tentationes, ac inſalius dæmonis, carnis & ſenſuum ſalva ſubſiſtere, ſpeciali- bus auxiliis non adjuta? Sanè res ardua & pe- riculiplens eſt, adeò, ut inſignis Conciona- tor Apoſtolicus B. Paulus Segneri in Inſtruct. Pœnit. c. 6. hac donorum gratuitorum dene- gatione timore perculſus vocem ſupplicem ad Thronum uſque Divinæ Elementiæ exal- taverit: O Deus, ne me hoc fulmine ferias! Si Pumire me decreviſti, non deprecor aſperitatem, rigorem non detreſo, oro ſolumodò, ne pœnam ſringas cum tanto furore, nempe aſſiſtentiam auxiliorum ſpecialium ſubtrahendo. V. Hinc providè monuit Spiritus S. ut etiam propter peccatum per Pœnitentiam re- miſſum nobis timeamus: De propitiato pec- cato noli eſſe ſine metu: Eccli. 5.v. 5. non quòd- Deus peccatum ſemel clavibus ritè ſubje- ctum, ac condonatum homini denudò im- putet, ſed quòd illud etiam quoad culpam remiſſum, grandia damna, noxios effeétus, ac vehementes in relapſum propenſiones re- linquat; ideò in rebelles animi paſſiones per Opera Pœnitentiæ continuum odium exer- cendum. 64 Diei II. cendum. Poſtquam convertiſti me, egi Pœni- tentiam, ait leremias c. 3 I. v. 19. quo idem di- cere voluit, ac poſt ſeriam à creatura averſio- nem, cordis compunétionem, & ad Deum converſionem, ſicque poſt culpam jam re- miſſam, juſtam de ſe peccator converſus ul- tionem per voluntarias auſteritates ſumere debet, Exemplo S. Pauli Ap. ad Sanctitatem jam plenè converſi: Caſtigo corpus meum, in ſervitutem redigo. 1. Cor. 9. Vv. 27. Silex percuſſus favillas emittit; caro per Pœniten- tiam afflicta, ac macerata mentem illumi- nat. Oportet, ut Pœnitens Medicum imitetur, qui curando corpus affligit illud amaris po- tionibus, abſtinentia à cibis nocivis, venæ ſectione, & ſi opus fuerit, carnis ſecatione & aduſtione: æquali modo, nec minori rigo- re medendum eſt morbis animæ. Sit inſuper anima carnifex carnis: quia ad hoc ex magna Dei indulgentia non eſt ad pœnas inferni dam- nata: contingit enim nonnunquam, ait Zeloſſi- mus P. Euſeb. Nirmbergius, de Ador. in Sp. & Verit. l. I. c. I3. ut ex duobus delinquenti- bus capite damnatis alter complex abſolva- tur, hac lege, utin ſocium exequatur ſen- tentiam mortis, fungens in illum munere carnificis, cùm alius deeſt. Complices pec- catorum ſunt anima & corpus: in hoc ſit ani- ma miniſtra Divinæ Juſtitiæ, & torqueat con- venienti ſupplicio, ſiquidem non eſt præci- pitata in 4 feaa gAnceni Gumge Valmn haun 6eti i illlc Mn ,0 Putupnnenen eumnui faltenwn Patgbrke aarCerelre — lesſen lnenue trrumine unto/ure aulnt lbün ie ini, Nke aRulit egie 1 ie nſn, Soliloquium primum. 65 iiigote, pitata ad inferos, cùm primoòm peccavit. Wicnlna Hæc citatus Author. Studeat proin anima, un Aila ut Miniſterium juſtitiæ ſibi deſuper commil- Malpenin ſum ſine adulatione ritè exequatur. Rigor unlunteſt animæ in corpus, potius autem in indomi- glking mnen tas paſſiones, utpote hoſtes infenſiſſimos, Iiiden mera indulgentia eſt reſpectu pœnæ infer- n nalis, cujus reatum ſubiit: caveat tamen, CE/i ne independenter à ſuperioris, aut pruden- Hangintigg tis Conkeſſarii. direétione corporales auſteri- unh inn, tates in ſe ſuſcipiat, qui eas ſecundum æta- Manfniem tis, ſtatůs, virium, occupationis & com- luimmd Plexionis conditionem moderari noverit. eife,en VI. Securius præ aliis, & ſine deceptionis ensſim Periculo in exercendis operibus Pœmientiæ NemNuH Procedit quilibet Religioſus in approbato ab nimn Nit Eccleſia Ordine Profeſſus, ſi in eo commu- iunfnan nem vivendi normam juxta regulam ac inſti- Hentmin tutum ſuum ritè obſervet. Quid enim veſtis — religioſa, quid vita ſolitaria, quid functio- EN es omnes denotant, quam ſanétam publi= αcæ Pnitentiæ Profefſionem? Nônne in Clau- Cobnktne . 2EAA nc r ſtris perpetua voluntatis propriæ fubsuperio- umn re abnegatio ? nénne juratum ibi volupta- in ſnn tum carnalium repudium, cum aſſiduo ap= juinn nn petitůs ſenſitivi fræno ſanétè continuan- lrne dum? nônne ibi paupertas ſpiritůs cum vo⸗ utiiu luntaria abdicatione omnis proprietatis, & nſetch independentis uſůs? nônne in Cœnobiis ju- enm6 “ giter vigent frequentiores per anni decurſum D E abſti⸗ 66 . Diei II. abſtinentiæ, jejunia, vigiliæ nocturnæ, quo- tidiana laus Dei in Eccleſiis, correctio cul- parum in Capitulis, ſtudium & labor in Cel- lis? Hæc ſi Religioſus non ex conſuetudine, non perfunctoriè, ſed cum ſancéta intentio- ne, cum ferventi zelo obſervet, ac quoti-⸗ die peccatorum ſuorum memoriam refricans ea offenſo Numini in ſatisfactionis thymia- ma offerat, brevi tempore inſignes Pœni⸗ tentiæ fructus congregabit, ac quondam cum S. Petro de Alcantara exclamabit: O felix Poœnitentia, quæ tantam mihi gloriam promeruit! VII. Et hæc eſtratio, cur Summi Pontiſi- ces in S. Canonibus ingreſſum Religionis, ac ſtabilem in ea vivendi rationem omnibus allis auſteritatibus, ac publicis Ponitentiis, etiam ab Eccleſia, ab Epiſcopis, àäſummaſe- de dictatis potiorem duxerint. Argumento nobis eſt Stephanus V. Pontifex Max. Mira- culorum gloria illuſtris, qui Hyſtulphum, virum nobilem, poſtquam ex zelotypia & prædominante ira propriæ uxori mortem violentam intulit, ad ſubeunda hæc Pœni- tentiæ opera condemnavit. Verba autem S. Pontificis in Decret. Gratian. Can. admo- nere. 33. q. 2. ſunt ſequentia, quæ non ideò allegamus, ut inter Hyſtulphum, gravem ho- micidam, & alium inferiorum noxarum re- um, etiam ſtatui ſacratiori addictum, com- Para- hin Gtunnl fucln ſgtenie ſelriel Aungn1 gan Mämns A lbtlt unt rh e,nunin Näktaimen ,kaunne ,Capctzd Ellr irtet tntnmnnin fütellt, enltr dee tld tiri u Wnt 1 lil Soliloquium primum. 6 7 hendin, parationem inſtituamus, ſed tantùm, ut iti amdh ordinaria Pœnitentiæ operain Religione per- 6ünlüni acta ſuper ca extollamus, quæ in ſæculo vul- Gmaciut gijudicio maximè auſtera cenſeri ſolent. Ait NINANe Pontifex:,Omnibus diebus, quibus pœnitere b N „debes, vinum & ſiceram non bibas: car- Wnintte »nem nunquam ullo tempore comedas, itütitiifn „Præterquam in Paſcha, & in die natalis tmmiinfe »„ Domini: in pane & aqua & ſale Pœniten- gyi, zn s, tiam age: in jejuniis & vigiliis & orationi- aunarti, bus, & eleemoſynis omni tempore per- uunmaligein 2» levera: armis nunquam cingere, nec in „ quolibet loco litigare præſumas: uxorem remiht =nunquam ducere, concubinam non ha- ümiin „ bete, nec adulterium committere aude- gürimentti “as: in balneo nunquam laveris: in convi- r iichlnti 9 Viis lætantium nunquam te miſceas: in Ec- lttis int cleſia ſegregatus ab aliis Chriſtianis poſt irant Kun 9 oſtium & poſtes humiliter te repone, in- 0lmtaluk“ gredientium & egredientium ſuppliciter e. Orationibus commenda te: Commuünione Nis, gilyſcte Corporis, & Sanguinis Domini cunctis 4,1 Corporis, & Sanguinis Domini cunétis inmen⸗ r 2 diebus vitæ tuæ te indignum exiſlimes; in nun “ „ultimo tamen exits vitæ tuæ, ſi merueris; l⸗ e » PrO viatico ( ſi ſit, qui tribuat tibi) tan- n eu „tumodò venialiter ut accipias, tibi con- binn cedimus &c.“ An non magna, ac tam ſetn un enormi homicidii delicto commenſurata ſunt nte hæc Poœnitentiæ opera? His tamen idem imiu Summus Pontifex æqqualem duxit ingreſſum tinlin, P„ . Relis 68 Diei II. Religionis & ſtabilem in ea communis cum aliis vitæ profeſſionem; hinc præfato Hyſtul= pho optionem dedit, ſtatum vitæ religioſæ præferendi, ac in eo communia omnibus munia ſubeundi, ait enim: „Vel quod me- „lius, leviusque tibi videri poterit, relin- „que hoc malum ſæculum, quod te traxit „ad tam immaniſſimum peccati facinus: in- „ gredere Monaſterium, humiliare ſub ma- „nu Abbatis, & multorum Fratrum preci- ,„bus adjutus obſerva cuncta ſimplici animo, „quæ tibi fuerint imperata, ſi fortè igno- „ſcat infinita Dei miſericordia peccatis tuis, „& refrigeret animam tuam, priusquàm „ Crucieris perpetuis flammis.“ Vide, quanti æſtimet Vicarius Chriſti communia Pœnitentiæ opera, (nam peculiares auſterita- tes non petiit) in ſtatu religioſo aſſumpta. Cave proin, ne de te dici poſſit: Dedit ei Deus locum Pœnitentiæ, & ille abutitur eo. Job 24. v. 23. VIII. Non autem communem & ordina- rium pœnitendi modum, ſaltem quoad ex- piationem pœnæ, ſed longè auſterioremri- gorem Deus à Clerico, ac Sacerdote, à Re- ligioſo exigit, ſi ipſi, quod abſit, in ipſo S. ſtatu ſuo gravioribus culpis, præſertim cum aliorum ſcandali connexis, ſe contami- narent: horum enim peccata ex eo notabi- lem aggravationem contrahunt, quòd ma- jorem wesaken leert 4 laktah l ummuun aum. n üre Uilan t n ſaen ilen dfin alanci urtln a u , lam, Mtlrgen arl n, Kieannn ien uhnhole Planſtr uummnir onn Nein, eget eiſi et, ulin en nnſträtim, run hnnuihr nlhimnhtnn unſhllnni rng lken⸗ Nendi eectbſin n tum, Pklgte Hnnis6 ſi uCii wnne nſeelinsaſen ego A edeſſohnd 1,V latoe CoNNenhan nn Genenud Apnpeivent 1 1eile⸗ 1 n t af li ten annenſeont ndtc⸗ 1n 1 Cunten e Soliloquium primum. 69 jorem rerum Divinarum ſcientiam & intel- ligentiam habeant: vident tales meliora, pro- bantque, deteriora nihilominus ſequuntur: Scienti autem bonum facere, && non facienti, bec- catum eſt illi. Jac. 4. v. 17. Hoc eſt, ut Dio- nyl. Carthuſianus interpretatur: Sua ſcien- tia eſt fibi majoris culpyæ & poenæ occaſio, culpabilior eſt, atque damnabilior. Nam alii peccatores in ſæculo iram Dei merentur; Ec- cleſiaſtici verò & Religioſi graviter peccan- do eam etiam provocant: Gravior autem ira eſt, ait S. Noſter Iſidorus Hiſpalenſis Epiſco-= pus l. 2. ſent. c. 19. quæ provocatur, quam ea, quæ meretur: nam meremur, quando ignorando peccamus; provocamus, quando ſcimus honum facere, nec volumus. Unde 8. Chrylſoſto- mus transgreſſiones populi feſtucæ, & Cle- ri peccata ob majorem ſanétè & innocenter vivendi obligationem, ac ob magis perſpi- cuam ſcientiam & lumen à Deo communi- catum trabi comparat: peccata autem cum majori lumine, ac cognitione Dei & Divi- norum perpetrata malitiæz imputantur, & in hac vita difficilius remittuntur: Qui enire Deum præſentem eſſe intelligit, ait in omni S. ſcientia verſatiſſimus Joſephus Manſi, to. 4. tract. 74. diſc. 6. n. 2. quique, quantum vene- rari, timeri, bonorari, & obedientiam à no- bis accipere mereatur, cognoſcit, (quod de omni Perſona religioſa ac Eccleſiaſtica præſumi- . 3 tur) 79 Diei II. tur) && tamen cum hoc lumine illum contemnit, c& mortaliter offendit, non unum, ſed mille in- fernos meretur. Nec mirum: nam tales in fes licem filiorum Dei ſortem adlecti graviter peccando non tantùm ſunt offenfores, ſed etiam contemptores ſuperdigniſſimæ Maje- ſtatis Divinæ, de quibus ſingulariter illæ querelæ intelligendæ ſunt: Filios enutrivi & eaxaltavi, ipſi autem ſpreverunt me. Iſa. I. v. 2. Non ait Deus, offenderunt, ſed ſpreverunt me;: ad quæ verba profundè ponderandz Propheta Cœlum & terram provocat, pro- teſtans in principio vaticinii ſui, non ſe, ſed Deum ipfum Prædicatorem eſſe; ait enim mox antecedenter: Audite Cœli, 6& auribus percipe terra, quoniam Dominus locutus ſt; poſtea proſequitur allegando ipſa Dei verba: Pilios enutrivi, ipſi autem ſpreverunt me. Tan- ta res eſt, tam grande malum eſt, ſi bPerſo- na cultui Divino ſacra, & à Deo toties in SS. Euchariſtiæ ſumptione enutrita, tot ſpe- cialibus prærogativis fuper alios exaltataeum tamen graviter peccando contemptui habe- re non vereatur: ipſi autem ſpreverunt me. IX. Ac vel ideò tales Clerici, Sacerdotes aut Religioſi, qui contra ſtatůs ſui dignita- tem & obligationem abierunt in viam pra- vam, gravioribus etiam ſuppliciis vel in hac, vel in altera vita ſubeundis deputantur, quæ eis ipſa Divina veritas his verbis commina- tur: aiumwe Gctunzan ennegu Uendae⸗ tmnu unn D inr ſmnbten Uiron oirt ſen aniel Cnpeferr runzd S OOYRL gbnuz, arendi⸗ limoce Kironh Srhneron füit 1 Soliloquium primum. 71r An luin tur: Qui cognovit voluntatem Domini ſui, G um u non fecit juxta voluntatem ejus, vapulabit multis. rnmmnß Luc. 12. v. 47. Proin dimiſſis etiam quoad untel culpam peccatis per Sacramentum Pœniten- atulctim tiæ, (ad quorum tamen expiationem Deus tiin ſua auxilia non tam promptè iis, ſicut aliis fün tut mundanis hominibus conferre ſolet, imò mkumms frequenter eos in ſordibus ſuis computre- un bi ſeere ſinit) ad pornæ temporalis indulgenti- fatni znm am majoribus opus eſt Pœnitentiæ & morti- mins mim ficationis operibus, quæ etiam ad iram Dei mmmt Placandam jugiter continuari debent. In ſa- iſti e tisfactionem patienter & libenter portanda nen e, id in ſunt corporis, animique incommoda, tum AE,Gm ſponte aſſumpta, tum à Deo ac hominibus Mim ztn immiſſa, occurrentes difficultates, vilipen- nhftet, ſiones, aliædue afflictiones cum heroica immmn In ſui victoria ſuperandæ, augendæ cum fervo- ime,et re ſunt preces, dictandæ ſunt voluntariæ ab- ilus tinentiæ, protrahendæ vigiliæ, & ſalva in omnibus dependentia à nutu Confeſſarii, ob- ſequendum voci Divinæ Joel 2. v. 12. Con- vertimini ad me in toto corde veſtro in jejunio in fetu & in planctu, && ſcindite corda veſtra, ut let dtin ſi, ubi abundavit delictum, ſuperabundet & uiruliiht gratia. Tu interim, dilecte Tobis, propriam n Cconſcientiam conſule, ac ſecundum illius di- Gamen conformiter nomini tuo, agendo du- Rum ad luttum, tibi ipſi ſine palpatione judex & vindex eſto, lſen — E 4 MEDlI- emennm if lbyrägalne rhnn ue Ei. 72 Diei II. MEDITATIO II. De horrore peccati venialis. Punct. l. ASeintilla una augetur ignis, Eccli. II. v. 34. & ex uno peccato veniali per ſcintillam intellecto ſæpè emergit grave damnum animæ. Et tamen peccata venialia homines, imò vi ſtatũs ſui Filii ex- celſi & Dii terreſtres non rarò cordi non ha. bent, ac parva reputant. Iniquum autem eſt parvum dicere, quod unum duntaxat, nempe mortale, habet majus ſupra ſe, cæ- teroquin omnia mala magnitudine ſuperat. Imò hoc ipſo malum magnum eſt peccatum veniale, quia ſolo maximo minus eſt. An- ne inferni pœnæ parvæ ac leves ſunt, quia Dei Juſtitia intenſivè majores in infinitum in- Hligere poteſt? Pariter: Anne culpæ venialis offenſa parvi cenſenda eſt, quia malitia ho- minis majorem committere poteſt? Sanè in- gens malum eſt, quia majus eſt omnibus aliis, penuria, infamia, calumniis, inte- gra morborum phalange, totius mundi ca- taclyſmo, imò ipſis etiam inferni cruciati- bus, mereturque, ut totâ vitâ defleatur, et- ſi eſſet unicum. Hinc ſanguineis lachrimis deplorandum, quòd homines non tantùm vulgares, ſed etiam inter ſpeciales Dei ſer⸗ Vos adlſciti hanc irrefragabilem veritatem au- . diant 1 tnie r, Kot ee R Neet nde 4 iungle. cic wensſe n n Erncl,n a d Mar “ Erin licrg upnn rgnnn Mnnn in nſmn Nin ti tilie lerantt entr N ſap le r lidi. „. Aininid EKa n un liin en iiſttiilin tunmimdentnin un un MWn Aug nintne ee npüntneinet nunek eran Umonncnr t N ni bi hl i iorefnihinntn iſim e enni t ronint. tee uudldn, noeA drd ni, dni, i ge, Mronta. en cent 1N ſicen⸗ n e ennes Mn unceston tnn Naſeu N! Ubabente Meditatio ſecunda. 73 diant quidem, legant & credant, practicè tamen circa vitanda peccata venialia tam in- curii ac ſocordes ſint, ut ea non tantùm ex infirmitate, ac obreptione, ſed deliberata plerumque voluntate committere non ve- reantur. Puncét. II. Ex gravitate pœnæ conjice ma- gnitudinem culpzę. In hunc finem ſtatue ob oculos mentis perſonam forma ſpecioſiſſi- mam, ſponſam Regis dilectiſſimam in medio accenſi rogi ardentem. Hanc ſi cerneret in- fidelis principiis fidei deſtitutus, & cauſlæ tanti ſupplicii ignarus, obſtupeſcens dice- ret: AutRex ſponſam ſic pleétens impius, cru= delis tyrannus eſt, aut ſcelus commiſſum immane eſt. Primum Chriſtianis nobis blaſphemia audit: Nam ſuavis Dominus uni- verſs, G miſerationes ejns ſuper omnia opera gjus. Pſ. 144. v. 9. Poſterius autem peccati venialis in pœnalibus Purgatorii flammis ex- piandi gravitatem nobis innuit: nam licèt Deus quamvis animam juſtam incompara- biliter plus diligat, quàm piiſſimus Pater filium ſuum, amicus amicum, ſponſus ſpon- ſam: licèt inſuper ſit Pater miſericordiarum 6S Deus totius conſolationis, 2. Cor. I. v. 3. qui intimè compatitur milſeriis noſtris, & ut lo- quitur S., Auguſtinus, quaſi plus eum cruciat compaſſio miſeri, qum ipſum miſerum paſſo ſui: l, de Spirit. & An, quia tamen ſimul juſtus E 5 Judex 74 Diei II. Judex eſt, animam ſibi tam tenerè dilectam, ſponſam ſpecioſam pretio ſanguinis ſui re- demptam ob peccatum veniale ad ardentem purgatorii rogum, ad flammas, omnes mundi cruciatus excedentes, & ab inferna- libus ſola duratione diſtinctas condemnat, nec inde abſolvit, uſquedum ſatis patiendo ultimum quadrantem ſolverit. Quis his circumſtantiis rité perpenſis culpam levem dicere auſit, in quam tanquam veram Divi- næ Majeſtatis ſuæ injuriam & offenſam mitiſ- ſimus cæteroquin Judex tam acriter animad- vertit? & tamen pauei ſunt, qui hæc in pra- xi recogitent, plurimi econtra, qui cum ve- nialibus quaſi pila ludunt, aut certè tanti non ducunt. Punct. III. Cur deformitates in anima con- temnis, quas tamen in corpore ſolicitè ab- ſtergis? Deformitas unius peccati venialis excedit omnem ſcabiem, & ulceroſum hor- rorem corporis, non modò, qui ſit, ſed etiam qui excogitari poſſit. Hinc S. Catha. rina Genuenſis, dum ei vel umbra minimi actus venialis contra Deum fuit repræſenta- ta, miratur, cur è vivis non exceſſerit, ad- ditque, ſi hec ſola obſcura viſio, quæ non niſi momentanea fuit, diutius durſſet, licèt corpus habuiſſem prorſus adamantinum, interiiſem. in Vit. c. 24. Quanta deformitas eſſet, ſi in cor- pore humano eapite porcino incederes? . quod- . un SaumN deici Alr ulmnnnln uitllni aiuntte enthi ftüne Cuinn cid Hiimn. ntit i/, icelinen 8 Mecditatio ſecunda. 75 ſamlgi quodlibet verbum, quo vel leviter detrahis, WRWSZ aut vanitati indulges, animam tuam coram du imn i Deo, & Angelis fœdiorem reddit: nam ma- Garn i4,er jor proportio eſt inter corpus humanum & ien cabut porci, quæ in eodem gradu zerum ird ie ſunt, quàm inter gratiam & peccatum etiam n e 60 leviſſimum. Curari geſtis morbos corpo- nei az ris? cur non potius animæ periculoſos lan- uinh, guores? qui quidem ad diſtinctionem mor- “ talium non tollunt principium vitæ ſuperna- “ turalis, nempe gratiam & charitatem, mi- i “ nuunt tamen charitatis fervorem, retardant WW promptitudinem ad actus virtutum, & pau- untttan jatim diſponunt ad mortale. Grave malum: HEH ducis, leprâ, cancro, aſthmate, nauſeâ ſto- — mmachi &c. laborare. Peccatum veniale le- madaln pra eſt, animam velut quibusdam puſtulis, & n unnnſlit, quaſi horrenda ſeabie replens. Cæſar. Arelat. nipui nl Hom. 8. ad Pop. Cancer eſt, ſerpens paula- Aleinin tim uſque ad internecionem animæ. Aſthma i h eſt, cauſans difficultatem aſpirandi ad Coœ- h knilt leſtia, ac Divina chariſmata Spiritũs S. attra- iunt hendi. Corruptio ſtomachi eſt, faſtidium in= Denit“ ducens circa Exercitia ſpiritualia. Quid non fa- imnenſii cere, quid non pati decerneres, ut ab his mor- ſen in um bis liber evaderes ?2 & ad abolendas tam enor- iſn len mes animæ fœditates, ad curandos tam perni- mim MH cioſos morbos parùm angeris, nec opportuna mmiuctitt media ſeriò adhibes? Dole, miſerere miſeriæ geinnin tuæ, adpart icularia deſcende, & efficaciter propone. EX A-⸗ 76 Diei II. EXAMEN PARTICULARE, Sive Conſideratio practica De amore ſilentii, & cuſtodia linguæ. I. QOlésne ſtri ctè obſervare ſilentium àtem- pore completorii uſque manè poſt ho- ram Primam Canonicam in choro, & inter- diu tempore ſtudii, vel lectionis ſpiritualis? 2. In Eccleſia, choro, dormiterio, ac locis, ubi honeſtas loqui prohibet, linguæ ar um frænum injeciſti? . 3. Extra tempora communi colloquio deſtinata non conveniſti alios intra & extra Cellas? non te aſſociaſti iis alicubi ſubſiſten- tibus & colloquentibus? 4. Accedendo communem dilcurſum prius bona intentione, ac propoſito ædifſi- catoriè & ſpiritualiter loquendi te obarmà- ſti, & tibi de materia pia, utili, & reli- gioſa in colloquio opportunè producenda providiſti? fieri hoc poteſt in ipſo acceſſu. 5. Non uſus es voce clamola, aut cachin- nis? non interrupiſti aliorum, præſertim ſe- niorum ſermones? cogita, ſcriptum de ad- ventu Chriſti: Non comendet, neque clamabit, neque audiet aliquis in plateis vocem ejus. Ila. 42. V. 2 6. Non mi ſehurh mani N Aene Prftant rn e ar ,Mnnur eline, igllinnen elert 4 Anir “ Ulikiune an keiin E MIol 4 „. Ani Gahul hue. hannblirien niieenneifn an tnn ne lactmn oiu , Cnntetn 4 iwibe, ln i⸗ U un loni Wdmaen ilisdab, lke 6 nnunn Ce 1, Wo ennttitdun. et in An Gyum, it veintoenll rnh un lnnn rencdt n tupenn e St Mnd ebonne 1 6 Conſideratio practica. 77 6. Non pertinaciter aliorum opinioni re- ſtitiſti pro obtinenda judicii tui victoria? 7. An non ex reſpeétu humano incom- petenti loco & tempore aliorum loquacitati te conformâſti, ne iis moroſus, tetricus, & ingratus videaris? vel an non ex eodem vano intuitu eorum vitioſis, queruloſis, de- tractoris dilcurſibus cooperatus, & adſtipu- latus es? 8. An non ſeria, religioſa & ſpiritualia colloquia declinando laxiorum potius con- ſortia quæ ſiviſti? 9. An de Superioribus tuis honorificè, ac reverentialiter loqui, ac ab omni queruloſa dictione cavere magnæ tibi curæ fuit? 10. An de proximi defectibus naturali- bus, ac moralibus etiam notoriis valde cau- tè loqui, imò ad eorum propalationem nee os aperire, ac ad tales aliorum loquelas diſ- plicentiam exhibere ſtuduiſti? II. An verba ore promenda prius corde præmediratus es, ſicque non temerè in ea prorupiſti? nam ſecundàùm S. Bernardum in Spec. Monach. Antequàm verba roferan bis ad limam veniant, quùm ſemel ad linguam. 12. An à verbis mordacibus, jocoſis, fa- cetis, nugis, ſalibus, utpote Religioſum omnindò non decentibus, omni conatu ab-= ſtinviſti? 13: 4 78 Diei II. 13. An vultu ſereno, corde ſincero, gra vitate religioſa, abſque tamen affectatione, locutus es? 14. Herntne verba tua parca, ac præ- ciſè ad neceſſitatem, utilitatem & religio- ſitatem, excluſa omni otioſitate intenta? 15. Modum in aliorum correctione non exceſſiſti per impatientiam, præcipitanti- am, animi perturbationem, ac indiſcretio= nem? 16. An verba S. Bernardi ſæpius in me- moria tenuiſti? Inter Sæculares nugæ nuge ſunt, in ore Sacerdotis & Religioſi blaſphemiæ: conſecrꝗſti os tuum Evangelio, talibus jam ape- rire illicitum, aſſueſcere ſacrilegium ſt: l. 2. de Conſ. ad Eugen. SOLILOQUIUM II. Tempore pomeridiano. De pernicioſo vitio tepiditatis. 1. HOſtem jam animarum aggredimur va⸗ 1 Udiſſimum, qui ipſa ſua vecordia, ipſo ſuo languore, ſomnolentia ac abjectio- pe ceu armis fortiſſimis corda hominum etiam religioſa impugnat, expugnat, ac proſternit. Hoſtis ille tepiditas eſt, ſeu languor ſpiritũs in obſequio Divino, de quo S, Joannes Climacus in Scal, Parad- gr. 13. Ait, n D alee 1 6. ſecrufl P 4 ⸗ Alieng⸗ kugſ arol⸗ ihüclin en kihneſee in kae nd kun Peurnf lun eetht Pealünetn KIndn Mlnin Aſlc nnt, ð r. . ien iiir N 4 inantl cimn tf etut nntn an rn les kigiitleinen, ünntnlien elin nitn Ttignen eAte Nnnihzußtt ,Aatn N, mitetikun ſeiir lezd nmeilung nünteflti zionntgtnt ie ſengenirhee Cns atd un nl, at⸗ le hunch! iohen f glus, Soliloquium ſecundum. 79 ait, qudd ſit Lnimi remiſſio, mentis enervatio, && neglectus religioſeæ exercitationis. Hæc re- miſſio, hic neglectus eſt lentum venenum, paulatim exedens viſcera omnis religioſæ probitatis, ac ideò malum eſt periculoſiſſi- mum, & inferni principium. Hujus tepi- ditatis ſicut in phyſicis, ita & in moralibus duo ſunt modi: primus fit per acceſſum à frigido ad calidum; ſecundus per receſſum à calido ad frigidum, mediante utrinque te- piditate. Prior in anima bona & laudabilis eſt, cùm eam transferat à frigore ſtatũs per- verſi, & à rigore peccati ad remiſſum ſaltem calorem, ſicque ponat hominem in via ac tranſitu ad ſtatum perfectiorem, cum ſpe ſemper ulterius progrediendi: poſterior autem à calore ad frigus deſcendens peſſimæ in anima notæ eſt, eâamque lentis paſſibus zægrè amplius reverſuris ad ſempiternum in- teritum deducit. De hujus tepiditatis di- ſtinctione S. Antoninus ita diſcurrit: O ma- la tepiditas, quæ ſpem veræ converfionis abſein- dit! ſed illam dico nalam, quæ clorem ſequi- tur, non autem, quæ præcedit, quæ ad remis- ſtonem tendit fervoris, non quæad fervorem diſ- ponit: aqua enim, quæ debet calefieri, prius te- pet, quàm caleat, & iſta tepiditas non eſt ma- la, tendit in bonum. Demum poſtquam eſt calida effecta aqua, ſi igni non adhæreat, ite- rum ad teporem deſcendit: hæc tepiditas mala eſt; 8⁰ Diei II. eſt, quæ tendit ad frigidum, && citius congelat in glaciem, quàm ſi calida nunquam antè fuiſſet: natura enim fortins agit, ubi majorem reſiſien- tiam ſentit. S. Antoninus I. p. tit. I. C. 2. S. ſ. Tuum jam eſt, Religioſe Tobis, diſcutere, an primam tepiditatem in te deprehendas, &tunc ſpem bonam ulterioris ad calorem progreſſs præbes: macte proin animo, & indies in te hanc Spiritús calorem intende, progreſſum- que tam laudabilem cum fervore abſolvere contende; ſin verò poſterioris in te tepidita- tis ſigna pateant, ſi à primæ converſionis fer- vore deflectens denuò ad frigus declines, tunc cum animatua, cum ſalute tua perquàm periculoſè agitur. II. Signa autem pernicioſiſſimæ in anima tepiditatis hæc ſunt: Homo in Divino oble- quio iners, languidus ac tepidus præter com- munia exercitia ſpiritualia, & opera morti- ſicationis, quæ cum aliis obire debet, vo- luntaria non eligit, ac etiam ordinaria ſæpi- us omitteret, niſ ſe communitati accom- modare deberet; hinc in Superiorum abſen- tia ſe ab operibus Divinis ſubtrahere, aut iis hinc inde potius ex timore & reſpectu hu- mano intereſſe ſolet. Opera obedientiæ & pietatis, quæ alii ſervi Dei cum fervore, cum animæ ſolatio, eum gaudio ſpirituali faci- unt, ipſe cum difficultate, tædio, & qua- dam quaſi coactione peragit, In S. Com- munione S an au ⸗ r 1 tpe Cetn un alrik n ⸗ Nis ac uAA tufiudl Icri c 44 Utrllcrgenn n Aam umme d tryerzgn ifin nn, Aummu mnäm ſunmemen lltgho zn r ulle, 4 renh⸗ 46 le on et “ Rünmi, nd i 8 Soliloquium ſecundum. 81 ,5 ua munione aut SS. Miſſæ Sacrificio culpabiliter uiumqſ non incalelcit, quia per oſcitantem applicatio- iunmn , nem fructum ſaluberrimum impedit., Alias unlgtt a actiones quotidianas ex conſuetudine ſine elglinmn particulari, vel etiam generali intentione RIritadtinm peragit, ſicque operi quoad ſubſtantiam qui- mutamnſneſ dem ſatisfacit, non item quoad modum, & nnimhki Eircumſtantias. Meditationem & examina nunien conſcientiæ, ſi quodlibet impedimentum une Occurrerit; ſupplere „ aut prævenire non Glinieti ſtudet, imò ea aliàs de facili omittere non umiif, Curat, aut brevi talia S. exercitia abſoluta didis optat; nam tepiditas nihil hominem permit- uilrtuelin tit operari, quod ſit dignum vita æterna. Oratio ac lectio ſpiritualis nullam in eo devo- müänſhmnmn tionem, & ad virtutis exercitium prompti- mtinde tudinem excitant. Obſervat vitam commu- um nem, nec apertè regulas transgreditur, non ductu ſpiritus interni, ſed ne malus videa- Minn, tur, & ut naturalem ſaltem honeſtatem co- Lammtinmnis Tamm oculis hominum droſtteatur „ſuamque Iummmum famam tueatur: econtrà recreationi, ſomno, aun e multiloquio, potui, commoditati privatæ muns largiter indulget, & occaſiones ſiudioſè etchehn quærit. Putat rem ſalvam eſſe, ſéque viam bonam, vel ſaltem non periculoſam ambu- Nenen " lare, dumodo pedem non offendat ad la- anetii pidem peccati mortalis, cæteroquin de pro- uſen greſſu in vita, ac perfectione ſpirituali vix. n hd unquam ſeriò ſolicitus eſt, ſicque non curat es e P ele 4 r tpesue uln Copnner⸗ 32 Diei II. eſſe valde bonus, ſed ſuſſcit ei, quòd non ſit val- de malus, ut ait ex Haunovio noſter Baſilius Finckeneis in Inſtrum. 38. S. Reg. Hinc ſi vi- det ſe deteriores, blanditur ſibi cum illo Phariſæo Evangelico, quèd non ſit, ſicut cæteri hominum, hoc eſt, quòd non peſſi- mis adnumeretur? Decætero abundat paſſioni- bus, edit motibus & affectibus naturalibus, quos frenare non ſatagit, niſi ubi de peccato manife- ſto mortifero agitur: operum, Jeu rerum ſuper- fuarum honoris && commoditatum per cupidus eſt, in quibus ſi lædatur, aut quidquam ſuhtrahbatur, 7quid de reoulis ejus, de boni nominis opinione, de commoditate ſua dematur, aut decerpatur, en! turbatur animo, & immenſam jacturami putat, Verbo: Tepidus eſt ſemireligioſus, ſemiſæcularis, cujus vita mixtura eſt ex Evangelio & mundo. Idem ibi. . III. Si hujus tepiditatis lolia vel omnia, vel horum pauca, vel notabile unicum in horto animæ tuæ pullulare animadvertas, Religio- ſe Tobis, time, quantum timere vales, & audi, vel potius, quod obliqua aut furda aure toties audiviſti, ſeriò tandem perpen- de, ad quantam tepiditatis malum, & lan- guor in ſpiritu Deum ipfum nauſeam provo- cet. Præcepit is S. Joanni Evang. ut Epiſco- pum Laodicenſium, & ſub ejus perſona om- nes tepidos, præſertim Eccleſiaſticos, hac acerba comminatione corriperet: Scio opera =ðò tua, Cenun ad Pſenlanrtin Aummnzm rihr AMlint acude MKunſem g icnt 1. Ni * Soliloquium ſecandam. 83 – tua, quia neque frigidus es, neque calidus: uti- lat nam frigides eſſes, aut calidus, ſed quia tepidus es, ln 6 n nec frigidus, nec calidus, incipiam te evomere –M ex ore meo. Apoc, 3. v. 15. Quod autem ed evomi incipitur, ſtomachi nauſeam creat, Gdhdiinmg anguſtias cauſat, viſcera commovet, atque veneni efficaciam participat. Edic, oble- uunkeg cro, anne Deus ſuum, quo tepidaos abhor- tlMnn ret, faſtidium expreſſiùs declarare potuiſ- nng ſet? Blandiebatur quidem ſibi Laodiciæ Epi- Umi ſcopus de ſua juſtitia, nec putabat, rem cir- Gncfie ca ſtatum animæ ſuæ adeò malè agi, & tamen Mumiiin audire debuit: Neſcis, quia tu es miſer, & miſe- un, ntt rubilis, &o pauper, & cæcus, & nudus. Eodem wnns modo alii in Divino obſequio ſocordes, ac gihs ſcm in lethifero tepiditatis lethargo ſtertentes rhmu ſecurè vivunt, omne periculum animæ pro- culamotum autumant, nævos ſuos tanti non Uheomue curant, ac pigra velleitate contenti inter tieuiemanen fideles Dei ſervos ſe non ultimos numerant, uinbenn interim ſecretiores conſcientiæ angulos non Uunmtnets, diſcutiunt, aut obiter tantum percurrunt, ialnai gravem ſuam obligationem tendendi ad per- uu fectionem non ponderant, rarò AFediones ſu- iurin,At s dirigunt in Deum, & eorum compuntctio non Gonlſemim Cotinga, ſed horaria eſt. S. Bern. Serm. 6. de nhognit Aſcens. Hinc ſenſim fiunt in ſpirituali vita ieinen inſenſibiles; & quia Deus per ſubtractionem in äfte ſpecialium auxiliorum, quibus ſe indignos nec, reddunt, eos incipit evomere ex ore ſuo, S F 2 bro⸗ 84 Diei II. propriis concupiſcentiis ſe càptivos dedunt & incidunt in laqueum diaboli per peccata gravia, & quibus vix unquam, & non niſi ægerrimè ſunt extrahendi. Patet id ex doctrina S. Caſſiani, qui de hac materia tractans per experientiam fibi comprobatum eſſe dicit, quòd in via perfectionis majori cum fervore gradiantur illi, qui ex vita diſſoluta, ac li- centioſa ad eam tranſeunt, quàm alü, qui in Divino ſervitio negligenter, & remiſſe vivunt: Frequenter, inquit, vidimus de frigi- dis ac carnalibus, id eſt, de ſæcularibus ad ſpiri- tualem venire fervorem, de tepidis ommnino non vidimus. Caſſian. apud. Joſ. Manſi to. 3. tract. 53. diſc. 7. n. 6. Et Paulus Segneri in Man, An, 31. Aug. Multos legimus, qui de peccatori- bus fatti ſunt ſancti, & quidem maximi, pau- ciſſimos autem, qui exæ tepidis iterum fatti it ſancti. Fundatur hæc doctrina in verbis Apo- ſtoli ad Hebr. 6. v. 4. dicentis: Impoſſibile eſt, (hoc eſt, difficillimum) eos, qui ſemel ſunt illuminati, guſtaverunt etiam donam cœleſte, && prolapfi ſunt, iterun renovari ad Pœniten- tiam. IV. Nec mireris: nam benigniſſimus Sal- vator in ſua cum hominibus converſatione in terris vocavit peccatores, divertit apud eos, manducavit cum illis, ſpecialia eis gra- tiarum ſuarum chariſmata contulit, ut pa- tet ex parabola filii prodigi in gratiam rece- pti, rn⸗ ulii e S nbel emtenn Arbonzan 4 hube Rruzad⸗ Clgr boſen ul lltre giatanun lorur an Ntu mle d iptan 1 Relkloe ire en anryrn n en a⸗ müllimen liaen ,e aenkenu igtiaien Ulugenn lumtitzet inn i N Aenr 1 SM HW ſecundum. 85 i pti, ex colloquio cum muliere Samaritana, den Kex converſione Zachæi, Matthæi, Magdale- Gn næ, Nicodemi, Saulis &c. tepidos verò utalt hortet, nauleat, ac incipit evomere ex ore teitn ſuo: hinc ficulneam tepiditatis ideam, ac tameſt foliis duntaxat ornatam maledixit, ita ut uihtinentn arefacta in ſempiternum fructus non protu- Namhnn lerit. Matth. 21. In magnos peccatores non tden, Nan rarò liberalis eſt Deus, at erga ſocordes in Dtgfent,A obſequio ſuo plerumque parcus, & quaſi ,Eué’, avarus, præſertim quando ii vi ſtatus ſui in AInnitis Religionis firmamento ſtellas ſcintillantes fer- Aiinin vore ſuo æquare deberent, & tamen ad fo- ENnzms um quotidianæ cum Deo converſationis per kündyeinkt ſpiritualia Exercitia non incaleſcunt. Ob- Gn, Eenum ſiruunt hi tepiditate ſua canales ſpecialium Galnumgratiarum, quas tamen Deus in frigidos, Dtilinmé mundanos, & peccatores ſæpè ubertim de- idhnnei, rivat. Nec ſatis hoc eſt: Deus, qui dat om- Ceennsi nibus affuenter, Jac. I. v. 5. à tepidis rapit: Nn) n quid autem magis malum, quam quod ſum- min mum bonum impedit nobis eſſe bonum 2 zm mmiins àſervo illo Evangelico juſſit auferri talentum, & dari alteri, habenti jam decem mnas, nirtilrmd priorem autem detrudi in tenebras exterio- snieitn Tes: & quid piaculi commiſit 2 non aliud, Gef duäm quòd neglexerit negotiari cum talen- eihuf to ſibi concredito; erat ſervus, ſed inutilis, n gul & ad oculum tantum, ideò fulminata eſt in n, eum ſententia æternæ reprobationis his ver- nli vynm, F 3 bis: 3 * ess 86 Diei II. bis: Inutilem ſervum ejicite intenebras exteriores iMlic erit ſletus & ſtridor dentium. Matth. 25.v. 30. quâàm appoſitè S. Claravallenſis Abbas: Attende, quid mereatur iniquitas, ſi ſola ſußt. cit inutilitas ad damnationem. S. Bern. Ep. 102. ad Gualterum de monte calvo. Et quid eſt inutilitas, quàm tepiditas? A tepidis rapit: aliud hujus Exemplum cape. Epiſcopo Epheſino (diſtineto ab illo priori Laodice- no) Deus per S. Joannem ſcribi præcepit: Age Pœnitentiam, & prima opera fac; in au- tem, venio tibi, 6& movebo candelabrum tuum de loco ſuo, niſi Pœnitentiam egeris; Apoc. 2. V. 5. id eſt, ut 8. Richardus à S. Vict. I. I. p. 2. c. 5. interpretatur: auferam tibi dona & vir- tutes, quas adhbuc habes, & præmium tibi pro- miſum alteri dabo. Et cur quælo hic Epilco- pus, quem Lyranus cum aliis S. Timothe- um, à S. Paulo Eccleſiæ Epheſinæ præfectum fuiſſe teſtatur, cum tanta comminatione fuit reprehenlus? nonne pluribus laudumen- comiüs præcedenter Apoc. c. 2. v. 2. & 3. à Dee fuit commendatus? Cauſam aliam 8. paginæ non perhibent, quàm quòd ex ali- qua tepiditate remiſſionem in ſpiritu, & de- fectionem à primo fervore, à primis operi- bus admiſerit: prima opera fac. V. Portò omnes SS. Patres, ac ſpiritualis vitæ Magiſtri pernicioſam tepidorum vitam, ac converſationem atro ſemper calculo no- tarunt. ,nEi ⸗ Gonſucne ,N. 1 . eeſrili unagicnn 7 tmtndn iu i,Oir Cuivtandhe uthnhe häutten Soliloquium ſecundum. 87 acue tärunt. Mellitus cæteroquin 8. Bernardus in et, Serm. 6. de Aſcens. Domini, eorum actiones unllek hiſce coloribus depingit: oané invenire eſt ho- ,i mines pußllanimes & remiſſos (ad Religiolos *; Nnh loquitur) deficientes ſub onere, virga cal- n lis caribu⸗ indigentes, quorum brevis & rara com- le punttio, animalis cogitatio, tepida converſatio, n ie Auorum obedientia Iine devotione, ſermo ſine Nöloſtilud⸗ circumſpettione, oratio fine cordis attentione, m lettio ine gdifcutione. Venerabilis noſter Ab- / bas Bloſius in Inſtruct. vit. aſcet. diviſ. 2. Hcèt 6 plerumque in ſua Aſceſi puſillis puram con- ie n ſolationis ambroſiam propinet, in ſegnes ta- elldlu men ac tepidos pluribus in locis pro meri- fn tis durè invehitur. Audiamus attoniti: Sim- Ereimiif plicem gebennam in ſæculo malè viventes ſihi com- parſent, duplicis gehennæ ſupplicio in Mona- Rerüs negligenter viventes ſe reos faciunt. Alibi in diviſione 8. ait: Væ, &o iterum væ per- verſis, tepidis, negligentibusque Monachis, qui ſtatus ſui reverentia contempta in torporis ac va- nitatis, & paſſionum ſterquilinio jacere neque dDdubeſcunt, neque formidant. Demum profun- do tonitru flæccidos & torpentes tepidorum an piritus & ſomno ſocordiæ excitare conten- 4 WRS 14 =– = = Nerarnſthi WandöN Ing dlelſeſernreer n ten cnnnt Wnndudnnd “ S — — =— — 2 . dit, dum ibi circa finem ait: ount adhuc alii Di- ii vino obſequio mancipati, qui tamen nec infideles, etu ec fideles Dei ſervi dicendi ſunt, ſed ignava dia- Olmmi i poli mancipia quis eos jure appellaverit.-- Yales . 7 7 63 n . . aniu bodie ſunt, quales heri erant, tales chorum egre- Gumſet ““ F 4 diuntur, diuntur, quales ingreſi fuerant, nempe immun- di, tepidi, ſocordes, vagi, incompoſiti, ſine ti- more, ſine reverentia. Eloquiis ſacris, quæ pol- luto ore proferunt, Deum magis eaacerbant, quàùm placant. IUltinam mundus bos ſibi ſerväſ Jet! ut quid enim Monaſteria incolunt? ut quid terram ſanctam calcant? quare eleemoſynas San Rorum devorant? Si ſordeſcere volebant, in loco ſordium permanere, non ad loca puritatis tranſi- re debuerant. Hæc Ludov. Bloſius Spiritu Divino plenus: nec mireris tam amarum in ore melliflui aliàs authoris verborum abſin- thium contra periculoſam tepidorum vitam: nam, ut S. Bernardinus to. 4. Serm. 7. p. 3. ait, vorum ſtatus eſt periculoſior omnibus aliis: quia melius eſt eſſe facinoroſum; nam ſceleratus cogno- ſcens ſe peſſimum tremit, dicendo: Heu miſer! quot mala feci! eſſem mille mortibus dignus; 6 ſe ſepè ſe humiliat Deo, flendo de peccatis ſuis: tepidi ſunt ad inſtar panni nigri, in quo non be- ne videntur macule. Anne gravibus hiſce ter- riculamentis contra ſpiritus torporem quid addi poſſet? VI. Et tamen torpent multi, ac de ſalute ſua tam leviter, tam miſerè cogitant, ut ad cam aſſequendam tantum conatum minus neceſſarium & ſupererogatorium putent, cùm tamen Divinæ veritatis effatum ſit: Quam anguſta porta, & ardta via eſt, quæ du- cit ad vitam. Matth. 7. v. 13. Et contendite in- trare en . entn Sm 6n ,noctn 4getoe . iklen, 4 gcluun 16 oe gantbur einmul ,toenN 1den 4N N ininen 1 Moimur gn lhnh ni lnng , 1 7 N Nisn 4 lin * Untylnnin neNengagi tin min lüng n mflntnag ni, Anh in⸗ Maris Aiiß igi nam Nmnrdutlar nfinn hres mumns uielt ntagint, u utn nnun ni Gnngntin nti m Sudrug, a Soliloquium ſecundum. 89 frare per anguſiam portam. Luc. 13. v. 24. IIlli autem fingunt ſibi viam ad Cœlum mode- MHratam, viam mediocrem & lenem, quam ſine ſpiritùs intenſione, ſine Pœnitentiæ ri- gore, ſine conſtantia in bono ambulare per- tentant, ſed toto Cœlo miſerè aberrant: nam magnum eſt mandatum in lege: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, & e tota anima tua, & ex omnibus viribus tuis, 60 ex omni mente tua; Luc. 10. v. 27. quod obi- ter, & cum remiſſa quadam erga Deum ani- mi affecdtione, ac negligentibus obſequiis minime adimpletur: imò adhuc tolerabilis foret talis languidus amor, ac tepidus fer- vor ſpiritus, ſi in hoc remiſſo gradu anima diu ſubſiſtere poſſet; ſed veriſſima paroœmia eſt: In via Dei non progredi eſt regredi. Vidit Jacob in Bethel, id eſt, in domo Dei, in Re- gia S. Religionis ſcalam, & Angelos Dei aſcendentes, & deſcendentes per eam, in cujus conſideratione S. Bernardus ait: Diſca- mus, in virtutis via inter aſcenſum & deſcen- ſum, inter profectum & defectum in hoc morta- lis vitæ ſtatu nihil medium reperiri, ſed hominem, ubi proficere & progredi deſinit, ibi defcere, && retrogredi. S. Bern. Ep. 253. Aut curſus, aut caſus ſequatur, neceſſe eſt, bomo nunquam in eodem ſtatu permanet. Job. I4. v. 2. Soſus Lu- cifer præſumptuoſè ſedere, & quieſcere vo- luit: Sedebo in monte teſtamenti in lateribus F 5 aqui⸗= 9⁰ Diei I. aquilonis. Ila. I4. v. 13. Quare potius in la- teribus aquilonis, quàm in quacunque alia parte ſedere, & Thronum ſuum erigere vo- luit? quia ventus aquilonis, ait Joſ. Manſi tract. 53. diſc. 4. n. I. tepiditatis & frigoris in obſequio Divino prædominantis Symbo- um eſt. Quisquis igitur hic in vita ſpiri- tuali quieſcere ac tepeſcere non horret, ibi cum Lucifero æternum laborem ac ardorem ægrè effugiet. VIl. Sed quæ cauſeæ, ut ad radicem pertin- gamus, hujus deteſtandæ tepiditatis, quæ velut ventus urens in anima ſuccum veræ pie- tatis, ac devotionis exſiccat? Dicam, quod ſentio. Océto præcipuè hujus venenati ma- li cauſas invenio, quæ mortiferum animæ lethargum inducunt aut denotant, quarum quælibet ſeparatim totum vitæ ſpiritualis ædificium labefactare, & ſucceſſivè in rui- nam proſternere potens eſt. Hic eas obiter tangamus, fuſiùs de ſingulis per hoc octi- duum acturi, vel laltem de earum potiori- bus. Prima tepiditatis cauſa eſt incuria circa ſi- nem vocationis ad ſtatum religioſum aut ſa- cerdotalem. Sunt, qui rarò cum 88. Bernar- do & Arſenio ſe ipſos alloquuntur, ſibique inſtadio virtutum calcaria lubdunt, dicen- do: Bernarde, Arſeni, ad quid veniſti? non- ne ut bonus Keligioſus, & fidelis Dei ſer- vus eliklte iſcneu M nn . 1 pie Nme I1. n.., nVrn eAunm neiee in 1 Ml liz ifi⸗ s anieti lliti, n tinſcuntene ne Dien gen fuerenete u mmnſeun un dnnd gn woon ir hninn , Aludkttn. Madie Nwt Kn watscun s cubelini ſan untgtinal⸗ unnn ſrr lrrt, I Soliloquium ſecundum. 91 vus evadas, et ſi omni labore & ſudore con- ſtaret? O ſi tepidi ſæpius, imò quotidie fi= nem ſuæ ad Religionem vocationis, ac pri- mæ in ingreſſu intentionis in memoriam re- vocarent, majorem profeétò ſtatus ſui æſti- mationem ac obſervantiam conciperent, & quæ Deus, quæ Religio, quæ confcientia vis. Profeſſionis ab eis exigunt, cum majori fer- W vore, ac ſolicitudine exequerentur! Secunda eſt defectus ſinceri deſiderii circa profectum in ſpiritu. Hujus deſiderii intenſio= niaut remiſſioni omnis in ſpirituali vita pro- greſſus commenſuratur, inſigni inſignis, tenui tenuis, nulli nullus: nam, teſte Alphonlo Ro- driquez p. I: tract. I. c. 2. n. 2. in omnibus rebus, d præſertim operibus moralibas, amor e& deſiderium finis prima eſt cauſa, à qua reliquæ omnes ad ope- randum eommoventur. Ubi ergo nullus aut tepidus perfeétionis adipiſcendæ amor & de- ſiderium fervet, ibi omnes aliæ potentiæ ad opus tam ſanctum languent. Tertia eſt otioſitas, aut ace dia & pigritia, quæ eſt infauſta mater deformis ſobolis tepi- ditatis: nam acediæ natura eſt, ait S. Bonaven- tura, to. 7. de pugna ſpirit. c. 6, ut tædium bo- ni generet, animi torporem cauſet, ac mentem gravet triſtitia. M Quarta immoderata effuſio in occupatio- nes externas cum negleétuiin ſpiritu. Sunt, qui altiores doctrinas de pulpito tradunt, aut ex- cipiunt: 92 Diei II. cipiunt: ſunt, qui de cathedra ad populum verbum Dei ac fidei dogmata exponunt: ſunt, qui ratione officii, aut obedientiæ ducturem œconomicam adminiſtrant, & hæc cum tan- ta virium contentione, & cogitationum ferme omnium intenſione, ut hiſce curis negotium animæ, perfectionis ſtudium, ac progreſſum in virtutibus poſtponant, ſicque flaccidum, tepidum, & rarò ſerium vitæ ſpi- rituali animum applicent. Agnovit hoc, ac improbavit Ludov. Bloſius, in præfat. in Sa- cel. An. fidel, ubi dixit: Nonnulli litteris vel ſcientiæ ita dant operam, ut interim pietatem ne- gligant, quod utique vanum, perverſum, atque iniquum eſt: niſi enim ipſis litteris, ac ſcientiæ ve- ras virtutes, amorémque Dei conjungamus, at- que præponamus, Deo diſplicet, quod agimus. Unde monet aureus Aſceta: Quieſce à nimio ſciendi deſiderio, quia magna ibi invenitur diſra- Nio. de Imit. Chriſt. l. 1. c. 2. n. 2. Quinta radix tepiditatis eſt negligentia cir- ca modica tam bona agenda, quàm mala vitan- da: nam ſicut magnopere neceſſaria eſt ad conſervandum & augendum ſpiritum exacta minimorum cura, tum in ſervandis præceptis & regulis etiam minimis, tum in fugiendis parvis ad ſpeciem defectibus, tum in repri- mendis parvis ſenſuum ac paſſionum pro- penſionibus, ita etiam horum, ut viden- tur, minimorum neglecétus fervorem ſpiri- tus un „ arcle enmmeel 1 pulug⸗ ,uinla Ard Tatauumn cente ten arkntenn arlir n 1oxlire A1 Alteumnnn 1 Cnnunen kn aGet Nr „ D inalidn rinhia . Miin, E wlh Aerie uti Go hehmn⸗ Soliloquium ſecundum. 93 gint tus minuit, ac ſucceſſivè omnino extinguit, linnic cùm parva contemnere ſit proprius tepido- u iken rum character. . . , n Sexta eſt, ſi quis ſuas quotidianas actiones, in Hiin exercitia ſpiritualia, ac opera ordinaria obi- eulie u ter, perfunctoriè, ac ex conſuetudine pera- — gat, præſertim autem meditationem & exa- inmn men conſcientiæ: meditationem quidem: gie amc nam, ſicut Propheta regius ait, in meditatio- it Aui ne mea exardeſcet ignis; Pſ. 38. v. 4. ita ex Aginiig cjus omiſſione, aut negligenti applicatione nſantimig tepor & frigus in anima prævalet ac domina- Eintin rur. Circa examen conſcientiæ autem Eu- m, fn, ſebius Nirmb. de Ador. in Spir. & Ver. Il. 3. Etinſinen e. 13. ita hortatur: Ne intepeſcas in hac diſcuſ- Mmm4 ſone tui, quæ clavis eſt totius fervoris: binc viri Niſit, ugn qgiu pii miſere poſtea desecerunt, quia ſuperficiali Mn ruis quodam dolore 6S eamine contenti manebant. AnHnnth, Sanè in his quotidianis exercitiis omnis car- H do Chriſtianæ & religioſæ perfectionis verti- mtAnmlenmd tur. Enhgudn Septima eſt multiloquium. &à quis putat, ſe goen uunitii Religioſum eſſe, non refrænans linguam ſuam,- bu- gminßiini jus vana eſt Religio Jac. I. v. 26. Vas enim ſæpius is detectum pretioſum vaporem & liquorem IN exhalat, & os malè cuſtoditum ſpiritum ac Gbu nis devotionem diſſipat. . nt Wnn , Octava eſt frequentior familiaris conver- n me 1 ii ſatio cum ſæcularibus, quorum modi, actio- euimmnf nes, genius, ac ſpiritus ſenſim imbibuntur, ac =☛ 6 94 Diei II. ac à genuino fervore ſpiritus religioſi potiſ. Gmum animum alienum reddunt. Et hæ ſunt caulæ ac radices, quarum quælibet, niſi maturè amputare feſtines, noxios tepidita- tis fructus producit, & paulatim agrum ani- mæ ſpinis & urticis vitiorum replet. Per agrum bominis pigri (ſeu tepidi) tranſivi, & ecce totum repleveraut urticæ, & operuerant ſu- periciem ejus ſpinæ. Prov. 24. V. 3s0. VIII. Quapropter ſi ſtatus tui decot, ſi animæ tuæ ſalus, ſi perfectionis religioſæ cu- ra, ſi Numinis ſupremi dignitas tibi cordi funt, ut eſſe debent, deinceps in obſequio Divino, in cunctis vitæ tuæ actionibus omnem igna- viæ torporem excutere, & alacrem fervo- rem ſpiritus in iis induere allabora. Eſt au= tem fervor ſpiritus vehemens quædam vo- juntas Deo placendi, Deo ritè ſerviendi, Deo per omnia perpetuò fſatisfaciendi, ita, ut homo unicè vivere intendat ſecundum cor Dei, ſicque perennem famem, ſitim, ſo- licitudinem, & inquietudinem foveat con- ſtanter omne Dei beneplacitum adimplendi; hunc autem fervorem ſpiritůs omnis tepidi- tas impugnat, & ſi non ſimul, ſaltem ſen- ſim expugnat. Sed quomodo hæc, & qui- bus medus curanda eſt? Inquirendæ primi- tus ſunt cauſæ & viæ, per quas hoc vene- natum malum ſe in animum inſinuavit, qua- rum mox octο præcipuas aſſignavimus, ſic- que ,d coruise 14 Mnret 2 tolt utkid,n uf Chl nmn cunfetk Dal,Aen ,lihscui tixiſiiu citendsnuun 4ets Ae rrkitr WMnI mgton, 1 4 1 n 6 Uudend Soliloquium ſecundim. 95 que contraria contraris curanda, & expel- lenda ſunt. Dein præter annua exercitia per IN octo vel decem dies continuanda, primo, vel s te nis aliarum curarum, ac funétionum ſarci- Wna, quantum per obedientiam licet, depo- nenda eſt, ac interiori recollectioni ſpiritus vacandum: ad cenſuram tunc vocandi ſunt unghun habitus vitioſi uſu & conſuetudine robora- liutig ti, dijudicandus in virtutum ſemita progreſ- Sicdetiohin ſus aut defectus, diſcutiendus accuratè lpi- Hurmenin ritualis conatus circa meditationem, lectio- N,Ame nem, examina conſcientiæ, uſlum SS. Sacra⸗ Ua Mi mentorum, converſationem cum proximo, Nrnenquing circa vota religioſa &c. Hæc menſtrua re- ,Daidbe collectio magnum contra tepiditatem præſi- rd di dium, & ad augendum ſpiritus fervorem ſa- enenitemm lubre fomentum ſubminiitrat, quod melius uil experientia docebit. MELDITAIIO TEKTIA. De triplici Fide, mortua, langiulida, & viva. lem Punct. I. Ostende mihi fdem tuam ſine oberi- n e hus. Jac. 2. V. 18. Siſte tibi ante i oculos urbem peramplam ac populoſsm v. urg g. Romam, meritò Orbis Chriſtiani compen- . dium, e 96 Pen dium, & Epitomen dictam, in qua incolz omnes fidem Chriſtiano-Catholicam profi- tentur. Sed quot inter hos ferme innume- ros, veros fideles, atque ſincera fide præ- ditos invenies? fortè paucos, imò tam pau- cos, ut ipſe Dei Filius dicere non dubitarit: Filius hominis veniens putas inveniet fidem in ter- ra? Luc. 18. v. S. Tam rara vera fides eſt. Credunt ex his plurimi, ſed fide mortua, & non alia, quam Herodiana: nam etiam He- rodes congregans omnes Principes Sacerdo- tum & Scribas ſciſcitabatur ab eis, ubi Chri⸗ ſtus naſceretur, & poſtquam ex Scriptura & Prophetis ei dictum eſt, Chriſtum naſcitu- rum in Bethlehem Judæ, ſine dubio credidit, ſecus enim ad tam immanem innocentium ſtragem non proceſſiſſet, & tamen credendo Dei Filium perdere quæſivit. Credunt, ſed fide dæmoniaca: Nam ? dæmones credunt, G contremiſcunt: Jac, 2. v. 19. utinam tu, eùm credas, timeres: credunt, peccatum eſſe offenſam Dei infinitam, æternis inferni tor- mentis non abolendam, ſed ſine motu bæ- nitentiæ, ſine ſenſu doloris. Tales ſunt ſi- deles præciſè ex eo, quia eos ſors nativita- tis ex parentibus Catholicis Eccleſiæ adjun- xit, & parum abeſt, quin infideles dici pol⸗ ſint, quia fides eorum mortua eſt. Diſcute ſidem tuam, an eam opera comitentur: uoniam ex operibus juſtificatur homo, & non exX fide tantum. Jac, 2. V. 24. Punét. lnnie ale ehle D gulnief e cgiimnſien ttscnßinn lrn, Kne eltd dNe ſort aun eruruſuir 1inbnn Ar orhn, een nbonnn,6 1Ktbernd Usſenuabenne itucfen, ing nuntte urſcli, ut⸗ leenlteere ae Kenlugin lelhutn == 1. Meditatio tertia 97 in punct. II. Oſtende mihi ulterius fidem tu⸗ e tuicds am ſine operibus. Sunt ali fideles, qui lan- uieim guidé credunt ſine fidei exercitatione, ſine ulnmniter viva Myſteriorum fidei repræſentatione, ſine euun ſide operibus comprobata. Si de fſide verum inmiit eſt: Beati mites, beati, qui perſecutionem pati- utmmii untur; Matth. 5. Diligite inimicos veſtros, && Dlamnis benefacite his, qui oderunt vos; v. 44. Regnum tn, MMmm Clorum vim patitur; Matth. 11. v. 12. Niſi con- enin meig verſi fueritis, & effciamini, ſicut parvuli, non unn ,iinim intrabitis in regnum Cœlorum; Matth. 18. v. 3. unges G6 & ſexcentæ ſimiles Doctrinæ Evangelicæ, cur Annadime vitæ tuæ rationem hiſce fidei principiis non Cuiumen conformas? cur hæc dogmata fidei nihil fer- ieioeed voris, admirationis, devotionis & imitatio- phwen oeta nis in te excitant? Ecce idem infallibilis De- Aes us, eadem Divina, & æterna veritas, quæ Aii un tibi revelavit, eſſe Deum unum in Natura, zölucs & trinum in Perſonis, JEſum Chriſtum, pro ilintmt te paſſum & mortuum, eſſe verum Dei Fi-= nt, Nrmn6 lium &c: hæc itidem fe docet præcedentes in emngifit & alias veritates Evangelicas, & tamen vo- en, MAlrad luntas tua circa eas, quaſi res exiguæ conſi- s Maini derationis, parum afficitur: quæ caula gran- gialin itr dis hujus erroris? quia fides tua languer, & alclrele A intellectus has veritates revelatas Pro digni- uiüngdeß tate apprehendere non conatur, hinc faci- Urni Din lis lapſus in peccata, hinc exiguus in virtu- 1 Cien tum ſtudio conatus, quia non operaris, quod ein languidè credis: IMe autem verè credit, qui ex- ir ercet 98 Diei II. ercet operando, quod credit. S. Greg. Hom. 26. in Evang. Puncéct. III. Et ego oſtendam tibi ex operibus fidem meam; Jac. 2. non fidem mortuam, non languidam, ſed vivam cum crebra exerecita- tione, fidem, quæ per charitatem operatur, ad Gal. 5. v. 6. prout in primitiva Eccleſia operata eſt in SS. poſtolis: Ibant Apoſtoli gau. dentes à conſpectu Concilü, quoniam digni habiti ſunt pro nomine ſu contumeliam pati; Act. F. v. 41. ac in innumeris aliis, ſenibus, juveni- bus, ac virginibus, qui viva fide animati diuturnas perſecutiones, ærumnas, exilia, exquiſitiſſima tormenta, ac mortem demum iplam cum maximo animi ſolatio ſuſtinüe- runt. O ſi tu non tantùm Chriftianus, ſed etiam Religioſus cùm ſis, ſaltem leves offenſas tranquillo animo ferres, viva fide apprehen- dens: Omnes, qui piè volunt vivere in Chriſto uit ,Ms 8 anon amdin ſliuen, cnuln CGchaußz Eſu, perſecutionem patientur. 2. Tim. 3. v. 12. Solida & viva fides te docebit humilitatem: Humiles ſpiritu ſalvabit Dominus; pauperta- tem: Beati pauperes ſpiritu; obedientiam: Qui vos audit, me audit, qui vos ſpernit, me ſpernit; Religionem & devotionem in ora- tione ex præſentia Dei, ac demum virtutes omnes; quarum origo & fundamentum fi- des eſt. Hinc non mirum, quòd Beatiſſima Virgo Maria adhuc in terris degens unicam fidem, eâmque vivam ac fortem cum tan- ta iy, k u . Meditatio tertia. 99 Mta energia in litteris ad S. Ignatium Epiſco- l ig, pum & manuſcriptis commendaverit. Cape — tenorem: Ignatio diletto Diſcipulo optat Ma unn viq humilis ancilla ſalutem 41 Fodn- ncchnn gem de Fili t, W adichn. , r um d den e Filio meo gu audiſti, E& didiciſti, om- iin 8 nia vera ſunt: crede ila, &&ρ adbære illis immo- –M biliter. Chriſtianæ fidei votum tene firmiter, && ai a conforma vitam ac mores tuos NB.fidei tuæ. Veni- B am cum oanne te & Chriſtianos, qui tecum ma- zent, viſitatum. Sta in file, & age viriliter, Eeu “ neque perſecutionum procellis cede. Bene vale 4 ien C8 ſpiritis tuus exultet in Deo ſalutari tuo P. mt Mih. à S. Cath. in Tim. Perf. vol.3. tract. 6. ni mnden erud. 4. n. 309. exX S. Bern. Serm- 7. in Pſ . Dütiftiniin Hæc ubi à Virgine Deipara dicta ſunto; ide muinfig proin, ut fides non tantùm tibi ſit re- Gnbsllroleakt gula credendi, ſed etiam ope- randi. piun TINe BRtwtkunbe Ueht Mnn n ſen Autens ul, Suſnn NudEimmeni le rtenſi Ctncrenr. um glle l tncrui – 62 DlES 00 Diei III. DIES TERTIA, Viro Dolorum, Domino noſtro Jſu Chriſto, pro nobis paſſo, mortuo & ſepulto, con- ſecranda. ORATIO Manè poſt matutinum devotè recitanda. Aluto te, Agne manſuetiſſime, Eſu do- 1 loroſiſſime, in Paſſione ac morte tua ennenn ruti. 66, bepen envun ñitin ſin duitndi othen w⸗ Nipponn f n 6enes Mn lirntss, eubmen len n, thleniti r itreun n rei, menoe tCnetee,Cuc omni Divinitatis & humanitatis deco- ce Wum re pro me viliſſimo peccatore exute, in quo à planta pedis uſque ad verticem non eſt ſanitas, ſed vulnus & livor & plaga tu- n un mens, te rogo tota mendicitate mea, ut indigentiam meam, miſerias meas piis mi- ſericordiæ oculis reſpicere digneris: nam ne- que eſt ſanitas in carne mea, nec eſt pax oſ- ſibus meis à facie peccatorum meorum. Tua vulnera tibi inflixit miſericors amor erga me. mea vulnera cauſavit iniquitas erga te, & perverſus amor erga me. Sana me igitur Do- mine hac die, quæ ad indulgentiam mihi, & ſanabor. In tua ignominioſiſſima Paſſione modo eminentiſſimo edocemur omne . Arn riann S DNRCAGh Gobugetaie. N,bunenfeperw ellestkann Une eont e roellinnwnns ttuner N Urallinen tene ee ng mire 4 Oratio. 101 III quidquid rigoris „abnegationis, mortifica- Inn tiomis corporis, ſenſuum, appetituum, ac UII, amoris proprii in vita ſpirituali exigi potelt. p p Viderunt oculi tui infandiſſima quæque aſpi- 7 ciendo illam rabiem judæorum, Judæ per- A0 h,, ſidiam, Diſcipulorum fugam, irruentes li- ul Gores, vincientes, raptantes, & inſultan- I tes, Principes populi in tui condemnatio- 410 nem conſpirantes, milites ad cruciatum tu- um ſe armantes, viderunt ſub cruce Matrem nineen ſtantem, ac hoſtes tibi improbè inſultantes. in Aures tuæ ſuſtinebant iniquas accuſationes, eniinſt falſa teſtimonia, adjurationes, illuſiones, mufinit clamores: Crucifige, crucifige, intonantes, ilümenm condemnationem ad mortem, ac blaſphemi- mtlnum as ſub cruce. Guſtus tuus myrrhæ. fellis, Anma zcetique potu, ac demum in cruce ſiti acer- nkimm biſſima cruciatus fuit. Odoratus tuus per- lins tulit fœtorem ſputorum ac pædorem phleg- uitu matum, quibus Divina facies tua à ſordidis n les arſt! lictoribus fœdata fuit. Tactus immaniſſi- henigenm mis tormentis per totius corporis lanienam Humte, WAH Ccrudeliſſimè afflictus fuit. Omnes potentiæ rummtigel internæ ac externæ deſtinatos ſibi à Patræ Wnemd zterno cruciatus pertulerunt, quibus nos in- n nng ſtruere dignatus es, qualiter imitando tuam adutege Sanctiſſimam Paſſionem ſenſus noſtros intra Hiinnd limites violenter coërcere, ac effrænes ani- hwnn Wnk mi paſſiones, malâsque propenſiones cruci und 8. mortificationis afh⸗ ere debeamus., Ro- 1 3 92⁰ 102 Diei III. ,ind go te igitur per dolores ac Sacratiſſimum mmeſd Sanguinem tuum pro me effuſum, ut jugi⸗ ſel ter mortificationem tuam in corpore meo 1 tatien circumferens tibi conformis effici merear. 6intnin Amen. M . . . ZenKenNe⸗ Poſt perſolutum in Choro matutinum legitur ex — lib. I. de Imit. Chriſti c. 6. && ex I. 3.c. 50. 2intns . Adloarnkd . e ſtonsin ten, De neceſſitate & præſtantia Mor- cilhr us tificationis in communi. n, en,ena Puncèt. I. umper mortificationem XEſu in cor- nmm i poré noſtro circumferentes. 2. Cor. 4. V. 10. Repreſſio carnis, ſenſuum, ac re. U bellium animi paſſionum per mortificatio- nem tantæ debet eſſe durationis, quantæ eſt reſpiratio vitæ, non uno die, menſe, anno, non decem annis, ſed ſemper, ut ait Apoſto- I lus, ſemper mortificationem hſu & e. Cauſam d imlun quæris? quia tota vita humana tentatio, ac Midſirt militia eſt ſuper terram, caro inceſſanter, ut hlinmne lugubris docet experientia, concupiſcit ad. Mnuimi verſus ſpiritum. Niſi terra cæteroquin na- rſtſti, an tura fertilis ſæpius ligonibus & aratris pro- Cnlte ſcindatur, mox ſylvelcit, & urticas, ſtipi= ltii arie tes, lolia producit: pariter ait S. Leo, Serm. inpri 4. de Jejun. Pentec. Terra carnis noſtræ nii d Un ſe inn aſſiduis fuerit ſubacta culturis, citò de ſegni otio in giitn inas, tribulosque prodacit. Parum ſuo ma Amaſt e H E Meditatio prima. 103 i ifte do foret, ſi ager cordis noſtri mortificatio- nchin, i nis internæ & externæ vomere non proſciſſus ubn Guhe tantùm tribulos ſylveſtres proferret: nam uhni tffim etiam herbas mortiferas & venenoſas pecca- eetorum lethalium tandem protuberat, ac ani- nuimhi mæ mortem affert, teſte S. Paulo Ap. ad Rom. (Galee 8. v. 13. Si ſecundam carnem viæeritis, (ejus TIII malas inelinationes non refrænando) morie- ulllh mini, morte culpæ in præſenti, & morte ca 4 damnationis in futuro. Vide, quantæ ne- genge ceſſitatis ſit, ſemper vigilare ſuper gregem u“ ſenſuum, ac propenſionum ſuarum, ſemper ninm .Mi nen montiſicarionem JEſu in corpore circum- GCumfrre iA ferre. . Elum . Punct. II. Chriſtianus es, ad æternam ſa- n enife lutem aſpirans? non aſſequéris ſine indefeſſo rins m Wort ficationis ſtudio; audi deſuper Abba- Wce, t tem Bloſium: Hoc fundamentum eſt ſalutis no- en Uätſn ſtræ, mortificare ſcilicet, abnegare, reſignare, . berdere, &annihilare nos ipſos. in Conſol. pu- Trommn etto ſillan. e. 26. Religioſus es, ad perfectionem o, amit, ſtatũs tui ut tendas, obligatus? Omnis pro- iei unfits fectus tuus in unica mortificatione ſolidatur: eueocun n Yantum proficies, quantum tibi ipſi vim intuleris. ünri, de Imit. Chri. I. 1. c. ult. & ut B. Climacus , Linen grad. v. ait: Monachus eſt perpetua naturæ vio- eridlen N lentia, ſenſuumque vigilant'ſima && indefeſſa cu⸗ mn mut Ntodia. Sine hac ergo violentia Monachus Pri enl e eſſe deſinis, & chimæram Religioſi induis. Ahan Chriſti ſervus es? Qui Chriſti ſunt, carnem G 4 ſuam = Mton 104 Diei III. . ; . imnl ſuam crucifixerunt cum vitiis coneupiſcen- i oe tiis, ad Gal. 5.v 24. Imò qui verus Religio- 1 iunn ſus? qui Dei ſervus? qui ſtudio virtutum elal & perfeétionis addictus ſit homo ſen- 4 ſualis, ſui amans? qui carnem ſpiritui ſubji- cere, appetitum ſenſitivum fræno mortifi- MMi cationis coërcere non laborat? talis enim, Anmn iidh prout S. Proſper hominem immortificatum aſſtültt depingit, ſecundum ſeipſum vivit, qui, ſi po- i Untſo,enrudn Gumntbevi Nu, Mnue tuerit eſe, oonverſatur, cum quibus vult, pergit, quò vult, dormit, quando, & quamdiu vult, loquitur, quæ vult, & ubi vult, manducat & bibit, quando, & quamdiu vult, & quantum vult, ridet, & lætatur, inter quos vult; poſtre- mò quidquid naribus ſuave eſt, quidquid tactui blandum, quidquid oculis delectabile, quidquid cæteris ſenſibus carnis ſuæ jucundum, exercet, ac fequitur, qualiter vult. S. Proſper l. 3. de Vit. Mis unr 6 contempl. c. 1. Quid ad hæc ſingula tua ti- Whmmn bi dictat conſcientia? an non te culpat in wans pluribus reum? O in quale præcipitium tan- nbmmnm dem te dejicient pravæ inclinationes tuæ, ni- Mli gain ſi eas continua mortificatione jugo rationis eliy elng ſubjicere ſtudueris! iie plkr Punct, IIl, Quantæ neceſſitatis, tantz ntiuir, etiam utilitatis & excellentiæ eſt virtus mor- tificationis. Nam primò homo verè morti- un ſicatus Rex eſt habens regnum internum, & kum dominans ſuis animi affectionibus & paſſio- umnte / nibus, fortiori utique præ aliis Regibus do- A minio, ee led 6 ln n iſig n ,.6 4 Nlllſenn Ni ſql ſoke ze lode⸗ ft iin it hon Memmnßzfits Uullnunſeno gen mhnn lg ei Nrſen annter ii ru unl, Beur j tnunusene gülgutn tAati r Airulin ennt, hopen eli kutariignntut⸗ In Nn ecut Alerigiunmn Gaummiatinetut ſinims igennn 1 Ntets Saieelkirusmn nötomoſetnn ngun nmnn ekoebndt ie hegui * Meditatio prima. 105 minio, qui armis urbes, & provincias ex- pugnant. Innuit hoc B. Joanni Taulero mendicus ille, ſeu Angelus mendicum in- dutus, qui dixit: Rex ſum ego, & regnum meum in anima eſt: novi enim corpus, car- nem, ſenſus, inclinationes, omnésque pra- vos paſſionum inſultus imperio rationis do- mare, ae ſpiritui ſubjicere; hinc Sapiens ait: Melior eſt patiens, viro forti; & qui dominatur animo ſuo, expugnatore urbium. Prov. I6. v. 32. Nonne S. noſtri Carolomanni, ex Rege Fran- ciæ Monachi Caſſinenſis, glorioſior de ſe erat triumphus, dum ignotus ſervilibus culinæ officiis addictus indiſcreti coqui alapam ſilen- ti animo concoxit, quàm dum prius hoſtes ſtravit? Secundò ſi de aliquo dicatur, quòd ſit humilis, patiens &c. ſola in eo virtus hu- militatis, patienti? & c. commendatur: ſi verò homo mortificatus audiat, omnes in eo virtutes prædicantur: nam mediante in- terna & externa mortificatione amputat om- nia vitia, quæ ſunt obices virtutum, iisque univerſim bellum indicit; hinc optimè ſpiri- tualis vitæ Magiſter Caſſianus I. 4. Inſtit. c. 43. Mortificatione voluntatum extirpantur, atque marceſcunt vitia untverſa, expulfione vi- tiorum virtutes frudlificant, atque ſuccreſcunt, Pullulatione virtutum puritas cordis acquiritur, Puritate cordis Apoſtolicæ churitatis perfectio pos- ſdetur. O quale gaudium eſt talis homo G 5 verè 106 Diei III. on i verè mortificatus Deo, Angelis, ac omni. M bus Cœli Civibus! Tertiò mortificatio me- ritum quoddam Martyrio ſuperius habere Gechonnn videtur ex eo, quòd Martyrium cruentum ubu⸗ ſolum corpus dilantet, mortificatio verd“ ncr tanquam Martyrium incruentum præter ma- bNleſh⸗ cerationem corporalem præcipuè etiam vo- luntatis & appetits rebelliones compelcat, litn & ad ea, quæ illis contraria ſunt, inclinet. w dn Docet hoc S. Bernardus Serm. 30. in Cant. mgtöntt, I Genus Martrü eſt, ſpiritu facta carnis mortifica- gg irthil re, illo nimirum, quo membra cæduntur ferro, nciniiet porrore mitius, ſed diuturnitate moleſtius. Et mn nintl hoc incruenti Martyrii genus non ſemel, ſed agletöris quotidie ſine numero ſubire licet: Unde liquet, mai uſ⸗ ait S. Chryſoſt. Hom. 12. ad Rom. fore, at cum tot hinc coronis diſcedamus, quot dies hic vixerimus, imò verò multò pluribus: licet enim uno die & ſemel, & bis & ſæpè mori; confor- miter verbis regii Prophetæ: Propter te mor- tificamur toto die; Pſ. 43. v. 22. & Apoſtoli Pau- ſnia Diu li: Qotidie morior. I. Cor. 15,v. 32. Ora De- Dadirſen um per Virgineæ Matris interceſſionem, ut c. in te magnum S. mortificationis deſiderium Slirm accendere dignetur, tu verò in ejus Scer continuo exercitio omnes vires W impende. —8 (0) ½. enen “ legi⸗ 80LI- 7 . iplt 1 Soliloquium primum. 107 nen 4 Tempore matutino Diei tertiæ. une. . . . . ,mſen De cuſtodia Linguæ, præſortim in emumnſat Locutorio, in Refectorio, & in Conſortio enſnein Jæculari. Eltbslanatarze, . . 4, 83 — TAnti refert, effrenem linguæ petulan RKrH tiam aſſidua vigilantia intra debitos 1 1. 4 83 . „. . GH„„fines coërcere, ut quis fine hujus c tüim fin ‚ ut quis ſine hujus cuſtodia ad veram vitæ religioſæ, ſolidæque virtutis diſciplinam minimè pertingere valeat. Hanc veritatem irrefragabili teſtimonio ſuffulcit S8. jacobus Ap. his verbis: Si quis putat, ſe Re- ligioſum eſe, non refrenans linguam ſuam, ſed ſe- ducens cor ſuum, bujus vana eſt Religio. Jac. I. v. 26. Movit hoc S. Apoſtoli dogma omnes Gn S. Ordinum Fundatores, ut dickante Spiritu MAuiNie S. in ſuis regulis ac conſtitutionibus alumnis tar hnimiu ſuis linguæ refrenationem, ac ſilentii ob- nGih ſervantiam ceu normam principalem com- le hrn mendrint: Non ignorantes, ut ait S. Bernar- timdm qus c. 27. de Paſſ. Dom. quia ſicut urbs pa- tinutitin tens, && abſque murorum ambitu, ita vir, qui uee „on poteſt in loquendo cobibere ſpiritum ſuum. ms us Siunt homines ſpirituales, qui hoc experti ſunt, nter , alun, Nittee olin. D Eels non benel ſe hinlcenluhle e quantum auferat devotionis, quantum afferat diſ- Jolutionis intrinſecus frequens linguæ reſolutio, ita, N uttandem omniſſpiritu devotionis, compun- Etionis & fervoris vanam & inanem reddat . vitam 108 Diei III. vitam religioſam. Præcipuè aufem S. b. Be- nediétus in inculcando Filiis ſuis linguæ mo- deramine pluribus in locis S. Regulæ per- quam zeloſum ſe exhibuit, dum non tan- tum verba ſcurrilia & otioſa ſeverè prohibuit, eãque æterna clauſura in omnibus locis dam- navit, ac ad tale eloquium diſcipulum os aperire non permiſit, ſed inſuper de bonis & ſanéctis ad ædificationem eloquiis etiam perfectis Diſcipulis propter taciturnitatis gra- vitatem raram loquendi conceſſit licentiam. S. Reg. c. 6. Item voluit, ut linguam ad lo- quendum prohibeat Monachus, & tacitur- nitatem habens uſque ad interrogationem non loquatur; c. 7. gr. 9. & ſi loquatur, leni- ter & ſine riſu, humiliter cum gravitate, vel pauca verba & rationabilia loquatur, nec ſit clamoſus in voce, c. 7. gr. II. ſed potius omni tempore ſilentio ſtudeat Monachus. c. 42. Ulterius paternè inſtat & præcipit, os ſuum à malo & pravo eloquio cuſtodire, multum loqui non amare, verba vana & ri- ſui apta non loqui, cùm mors & vita in ma- nibus linguæ ſit. c. 4. Inſtrum. 52. 53. 54. ad quam piiſſimi batris linguæ diſciplinam velut ad brevem epitomen omniareducuntur, quæ de ea à diverſis authoribus per integros tra- ctatus deducuntur. II. Novit Sanctiſſimus Legislator omnium Juſtorum ſpiritu plenus, noverunt cum eo “ alii Denbun uid ggenonet SKiwmme omi line D Whlole 16, elng vCticneg na, lnaa eeeſo nn eNN miu⸗ u etehtntu nacbtkra elee, ielg inin⸗ nemngn Attkeonnen hnn ultirh Abmmn, legtien Nil, lrinn ent uſi lane Nnlerg. legle, tin Gunnt 4 Ulien otnii, Uunortinsſrete enlihtn ihe ten et nen eo⸗ Glizen 1. Gnntennin 1 eſmnlilien 1Uulun ⸗ Cürkis, Etct. 1l gerogone Aloguunn ke Ierem gegtre = hlalonunn,at. Rubenus, Abbas Ord. S.P. Bened. de aur. ling. 6, n 1 pe ſo ſucer Kuc Reku necgte N ein dhrcr ore, Nehntud dnoumitin, glien tſi nedl inti orueiennmnget nſetinegoeſn ulegenomm nennte 1 Soliloquium primum. 109 alii S. Ordinum Fundatores, ac aſceticæ vitæ Magiſtri „quantam virtutum ſtragem in ani- ma edat indomita linguæ licentia, quam vi- tiorum congefiem coacervet, quos aculeos, quas ſordes & immunditias in conlcientia generet: nam à lingua diſcordiæ⸗ fraudes, mendacia, turpiloquia, jactantiæ, murmu- rationes, detractiones, ſcrurrilitates, ſecre- ti revelationes, blaſphemiæ, querelæ, ſuſur- rationes, & ſexcentæ aliæ malorum belluæ velut ex equo Trojano prodeunt. S. Bona- ventura in Diæt. Sal. tit. 3. de Præcept. c. 7. viginti duo peſſima vitia enumerat, à linguæ procacitate derivantia. P. Hieremias Drexe- lius in orbis Phatonte per tres tomulos plu- ra vitiorum alphabeta congeſſit, quæ omnia linguæ procacitas protuberat. Leonardus c. 59. corruptæ linguæ centum viginti quin- que vitioſos exceſſus in compendio annota- vit: ac vel ideò dignum eſt mortiferum hoc membrum, ut à S. Jacobo univerſitas iniqui- tatis appelletur: c. 3, v. 6, quomodo autem univerſitas iniquitatis? quia lingua incuſto- dita docet omnes peccatorum ſpecies, & ve- lut ex cathedra omnem tradit vitii & iniqui- tatis doctrinam, ut explicat ſapientiſſimus Joſephus Manſi, tract. 45.diſc. I4.n. I. allegans verba S. Bernardini, qui linguæ petulanii- am hiſce perſtringit: O lingua nequam, im- pia 1I10 Diei III. pia odii && invidiæ proles, 6 peſtifera lepra! ta es, quæ diſcordias ſeminas, -tu rancore, tu jur- gia, tu lvores, iras, contentiones, rixas, con- tumelias && ſciſſuras ſuſcitare non ceſſas, divifio- nes, & partialitates nutris && lactas, -tu ſeparas amicos, multiplicas inimicos, tu ſola diſſipas ci- vitates, deſtruis regna, extinguis charitatem &c. Demumut linguam iniquitatis univerſitatem adſtruat, concludit: TZu omnia ſcelera vivifi- cas & extollis. S. Bernardinus to. I. Ser. 23. 2. 3. c. 3. III. Sunt autem linguæ vitia adeò commu- nia, ut etiamlinguæ religioſlæ, linguæ Divi- nis laudibus ſpecialiter conſecratæ à ſcorio exorbitantiæ non ſemper puræ ſint: in trina enim occaſione animabus pulveres ac macu- las, non rarò fœdè eas deformantes adlſci- ſcunt: Primò quidem in Locutorio, vel lo- uin 4 mul, . ſem lun em .ln ntüſit 1 Deriin 4, Wüt, 4uetn n ktmen iſtun un Re eunnn ANlln mnezlſaine Dranainluen co recreationis poſt menlam. Secundò in uutrhinm Refectorio tempore refocillationis, vel hau- ſtůs veſpertini. Tertiò in Conſortio cum Ex- traneis, ſeu Sæcularibus. Audiamus tonum linguarum quarundam in trina hac conver- ſatione non adeò religioſè ac ædificatoriè ſubinde reſonantem. Non conſtat ex S. Regula, quòd S. P. Be- nedictus Fratribus à prandio, cœna, vel col- latione ſurgentibus ullam ordinariam recrea- tionem, aut converſandi licentiam indulſe- rit, ſed potius præceperit, ut omni kasche we mißfnnmfrl milmnur hen ichg Aiir EEN t 1Mar i inibe Auntminite ir r ül. m in tffeeh efunnn nunints, ie 4 1 unmcſen i „ ⸗ 1 mlchm. tee inin a eln i tnmſicnttn hinghianniele 1.N mmitlin e mnulinu 1Nt leniiun Pgol, ingrede. oleene i e ſntsaun MAetsK Ginnnted nin Loctono nenkn. Fenii eveltuionis i nConlartend jbu Adimudn minnin,e Nzal taim an Redld Go, cenn ſeen Mmotanim en Gilleum H wit tont, in 1 Soliloquium primum. 1III vejejuni, ſveprandii, ſi tempus fuerit prandii, oℳ ut jurre kerint à cœna, ſedeant omnes in unum, & legat unus collationes, vel vitas Pa- trum, dut certè aliquid, quoq ædificet audientes. S. Reg. c. 42. De refectione, quæ in æſtate üit, agens, voluit, ut poſt ſextam ſurgentes à menſa pauſent in lectis ſuis cum omni filentio. c. 48. Et de hiberna refedtione difſerens: Poſt refectionem vacent lectionibus ſuis, aut Pſal- mis. ibi. His tamen non obſtantibus, Patres Congregationis Benedictinæ Caſſinenſis, ut teſtatur noſter Benedictus Hæfftenus, in Dilquiſ. Monaſt. I. 10. Liſquiſ. 4. pri- ſcorum veſtigia ſecuti moderatam animi re- miſſionem poſt refectionem introduxerunt: Declarantes enim illa verba Regulæ: Poſt refe- Qionem vacent lectionibus, ita ajunt: Diſpenſa- mus, quod Fratribus noſtris poſt refectionem pri- me menſæ per ſpatium unius horeæ liceat ire per hortum aut Monaſterium pro ſua recreatione, du- modo alter alteri ’e non conjungat abſque Patris aut Seniorum licentia: Prælati verò Monaſterio- rum noſtrorum ſint benigni ad concedendam hu- jusmodi licentiam Fratribus noſtris, præcipuè in Solennitatibus duplicibus, exceptis illis, quæ occurrunt in Qua rageſima & Adventu. Patres Caſſinenſes in Declarat. ad c. 48. Reg. Ac vel ideò, cùm hæc loquendi facultas poſt refeétionem tantùm ſit diſpenſata, non de- bet etiam ex hoc capite eſſe effuſa, non pro- longata, 112 Diei III. lungata, non extra tempus & locum quæ- ſita, ſed moderata, ac ædificatoria. IV. Errant proin, ac à vero ſpiritu S. P. Be- nedicti longè aberrant, qui in tali Locutorio otioſis, vanis, mundanis, facetis, ac Re- ligioſum omnino indecentibus verbis, ac colloquiis indulgere non abhorrent: in quo præ cæteris non rarò culpabiles ſe exhibent juniores Profeſſi, qui quidquid in buccam venerit, effundere non verentur, & eò ma=- jorem produnt inopiam ſpirits & rationis, quò dicaciorem oſtendunt copiam verbo- rum. Quantum autem tripudium lemures infernales ex talibus otioſis, ac ſæculares jo- cos & facetias redolentibus colloquiis repor- tent, expertus eſt S. Dominicus vel ab ipſo dæmone veritatem edoctus: cùm enim vir ſanctus malignum inſidiatorem per varia Cœnobii loca circumduceret, & ex eo quæ- reret, quale inhoc, & quale in illo loco lu- crum reportaret, tandem cum eo ad Locu- torium pervenit, ac ſciſcitando ulterius inſti⸗ tit, quales hic inſidias Fratribus machinare- tur? tunc dæmon crebrò linguam revolvens plauſibilis confuſionis ſonum promebat :in- terrogatus deſuper, quid hoc ſibi vellet, re- poſuit: Hie locus totus eſt meus; cuùm enim ad loquendum Fratres conveniunt, eos cal- lidè tentans in varia linguæ peccata & excel- ſus plerumque pertraho, gtandéque inde emolu- ynn gu orlo 4 Piugumn ſhginli ,tiotn. l uun M⸗ Neſhidne 6, Alhen s etene feenemin Aepe isene enn e 0nnuebannz Curposs o eſhekengonen Glgenraun rursDanti, ln, lef Urwhmaau iiffitn han Nng Nnd nntn ealumumzme Lhuntnghe uu, ujr, aiet, gumn li , Ae tir aci ſnk gil ele Iunlhu bini 1 7 en Soliloquium primum. 113 nnucken emolumentum reporto. Ad hoc dæmonum inin fun tripudium devitandum monet S. Bernardus nunßtinii quemhlibet Religioſum ſalutis ac profects in uainule virtutibus ſtudioſum: Fuge Locutoria, quan- lreis, ul tum potes; in Form. Non. Vit. per quæ verba Matths en nobis innuere voluit, ut eas occaſiones, con- mi verſationes, & colloquia velut ſyrtes & clncgben charybdes extremé cavere ſtudeamus, & Agninenhm quibus per experientiam non niſi cum pluri- eunetmn, de bus linguæ vitiis emerſimus. Hunſinido V. Sacerdos, 6Religioſe, qui fortè in Mun qin em communitate locutoria univerſim declinare nttnk vel non potes, vel non vis, perpende ob- is Kleelna’e ſecro verba Redemptoris tui, tibi & mihi ſuc- bucdlnisene ceſſivè uſque ad periculum condemnationis Durmc dh acclamantis: Dico vobis, qubniam omne ver- AAm:dmeim Dum otioſum, quod locuti fuerint homines, red- iimren e dent rationem de eo in die ſudicii: ex verbis enim Niueet alat tuis juſtiſicaberis, & e verbis tuis condemnabe- Krulenline vis. Matth. 12. v. 36. 37. Ji verba otioſa, quæ hncmals ſecundum S. Gregorium juſtæ neceſſitatis S elctentoclidt Hie utilitatis intentione carent, I. 7. Moral. c. 17. elmums & ſecundum S. Hieronymum, quæ nec lo- erdluunna quenti, nec audienti proſunt, ſi, inquam, talia ummte verba otioſa, quamvis innoxia, & quidem iteſdieh quodlibet eorum, ad reddendam rationem arint in diſtricto Dei judicio ſint trahenda, quid cunt,ent fiet noxiis? quid irreligioſis, parum hone- nn auds ſtis, ſcurrilibus? quid queruloſis, conten- ugj tioſis detractoriis, jactabundis, acerbis, h H moc⸗ 114 Diei III. mordaeibus ? quid fiet tibi, qui integris tali- um verborum plauſtris onuſtus omnilſcio ju⸗ dici ſiſtendus es, ſi de quolibet verbo otio- ſo homines reddent rationem? Miſeria ad- huc magis deploranda eſt, quòd in Locuto- rio per multiloquium verba otioſa plerum- que intra limites ſuos coarétari ſe non per- mittant, ſed ad vana, ad noxia ſe effundant: nam ut S. Greg. in c. 6. Job. ait, dum verba otioſa negligimus, ad noxia pervenimus. Ha- bet ſe lingua multiloqua & otioſa, ut fluvi- us alveum excedens, de quo S. Ambroſius I. I. de Offic. c. 3. Citò lutum colligit amnis abun- dans; ſic & lingua exerrans brevi fœdam conſcientiæ proluviem contrahit. Hinc in- ter primos celebris ſpiritualis vuæ Magiſter, Nicolaus Lancicius verba ex S. Lauren- tio Juſtin. deprompta, ad noſtram caute- lam notatu digna cenſuit, dum ait: quòd in multiloquio, cui præſertim in Locutoriis al- ſueſcimus, præter verba otioſa tunc ſoleant ir⸗ repere detractiones, murmurationes, mendacia, contentiones, iniquæ querelæ de alüs, ſuſurratio- nes, ſcurrilitates, rixæ, riſus nimii, ſtultiloquia, adulationes, turpiloquia, magna temporis, meliorum occupationum, quibus illud tunc im- pendi deberet, jactura irremediabilis, quæ omnia Jola taciturnitatis cenſura declinantur. Lancic. Opulc. ſpirit. 5. de Mediis conſerv. ſpir. c. 4. Vide jam, quanti interſit, vel Locutoria cau- —— 146 Amnff vr, 3 d „nalſod litoere tene un onetnlen oconchdn Nk Men Alert An inednentun th lifenmd enr gryni 1 Moi nen⸗ u — les ani == N Dynilhnntig coſtntanrt (Cee gant,8 (Eomtnmann Cenrent ä i uun ge Ennn M n ejeli genn tkaneen Utticſeigzfe ion ſe 1 ulnetentg atinin n . Nen ncrdiſennn . iadnrn tt 65. ltan iſnnz ucit i ſ Ait umal,innn. enms beſ ſeln Ntonnhit Anei üniuenn ſ N N d lae M, Almn in, na tn etininlocuotal Mraicitmſu MNnNi, N Annleti iin , iü n ,li mu tmn m, n n mmlniln un rt Eipufn u. Meüzentnehi Unl,ſeleni Soliloquium primum. 115 t tè frequentare, vel cum Davide in tali occa- ſione vigilantem cuſtodiam & oſtium cir-= cumſtantiæ labiis ponere. 1 VI. Inſuper bene conſideranda eſt jactura W iIla, quam inconcinni ſermones in Locutoriis non rarò inducunt, dum devotionis, com- puncétionis ac internæ recollectionis ſpiri- tum diſſipant, & demum extinguunt. In- nuit hoc Sapiens his verbis: Ubi verba ſunt plu- rima, ibi frequenter egeſtas 3ʒ Prov. 14. v. 234 nempe egeſtas virtutis, pietatis, & fervo- ris. Dic mibi, interrogat Alph. Rodriquez p. 2. tract. 2. c. 6. n. 4. an loquacem & garru- lum unquam videris contemplativum, & ſpiri- tualem? nequidem profeciſſe eum videris, teſtan- te S§. Job: Nunquid vir verboſus agennituri Experti id ſunt multi, qui vel ex oéctiduanis, vel quotidianis exercitiis de manè, vel ex ledtione ſpirituali, S. Communione; 8S. MiſſæSacrificio in devotione & ſpiritũs recol- lectione mirum in modum fortiter & dulci- ter exarſerunt, ad orationem, ad opera pie- tatis, ad nutum obedientiæ, ad repellen- dos demonum impulſus, ac ad omnia vir- tutum exercitia devotos, promptos, ac animoſos ſe exhibuerunt; dum verò incau- ti converſationes quæſiefunt, ac in Locuto- riis liberins oris frena laxârunt, ſenſim ſine ſenſu omnis devotio, & tranquilla animi ſe- tenitas ita diſparuit, ut longo tempore ægrè, H 2 & non 116 Diei III. & non niſi per ſpecialem Dei gratiam ſe de- nuò internè reſtaurare, ac in ſpiritu recolli- ere potuerint. Confirmat hanc veritatem Islebienſis Abbatifla, S. Gertrudis noſtra, in li- bro ab ea Dei juſſu conſcripto, in quo miram & perpetuam Chriſti aſſiſtentis realem præ- ſentiam commemorans fatetur, quantopere ei diſplicuerit mundana loquacitas: Nunquam cauſari poſſem vel ad idum oculi te mihi ſubtra- Gum à præditta bora uſque in præſens tempus, quo ab accepta gratia jum revolvitur annus no- nus, exceptis ſemel undecim diebus, ante feſtun §. Joannis Bapt. quibus te mihi ſubtractum ſenſi, && hoc accidit ex ſermocinatione quadam mun- diali, ut mibi videbatur. S. Gertr. in Inſin. Div. Piet. l. 2. c. 3. & 23. Et alibi l. 3. Inſin. c. 30. Cum libuerit videre, vel loqui verbum unum, in quo parvus vel nullus eſt profectus, N hoc ſtatim perficit, & pro mibilo reputat, Mcut aqua ex vaſe perforato effuit dilectio Dei. Jam vide ſis, Religioſe Tobis, S. Gertrudis non in noxios, facetos, ridiculos, murmuratorios, detra- Gorios ſermones linguam reſolvit, ſed ad mundi commercia in familiari converſatione fortè incautius evagata, noxam hanc amara Divini ſuisponſi ſubtractione peri I. dies luere debuit: & tu quomodo in interiora atria Dei introire, Divinorum chariſmatum commu- nionem participare, & ſalubrium cogitatio- num ac inſpirationum lumina recipere ſperas, ſacomuum iums . 4pttun g Anſgini⸗ lee 1 ,toliundz, Aenendund EDnnin 8 odolet t R ii nollss ea mucn is uin atntkrittn uutionſeh⸗ ſu tnuNN Nand „r cuntn leie an ivent An an arhnſurllen dihina,n aſam i 1 KM Soliloquium primum. 117 uoiſnin qui in ſermonibus tuis labia polluta circum- Rrſßiinn fers? quomodo gratiam devotionis, rorem leninnn internæ conſolationis, lachrimas compun- Mütinimmtus ctionis, ſpiritum Religionis, imè vel infi- Nanhotut mum gradum ſpiritualis vitæ, & perfectio- Miüimunin, nis tibi polliceri audes, qui inſulſos ſales, mnsſlan gun gerras ſæculares, jocos triviales à mundanis uncntuin ſn vix diſcernendus in ore foves, de Deo au- IHEnnlyalin tem, de Divinis, de Coœleſtibus communi- ,rigtinem ter alum ſiles? Dico tibi, cum S. Gertrude- rmnham ſicut aqua ex vaſe perforato, ita ex anima tua r Ain mtin paulatim effuet omnis dilectio Dei: effuſus es rinei, in verbis, non creſces, vana erit Religio tua, Vn uln nn Deumque ad novas contra te querelas pro- Cemnnind vocabis, prout is jam ſemel, teſte Taule- DARASe,; ro, cuidam inſigni famulo ſuo apparens cum immm magno doloris ſenſu contra ſervos ſuos ſex smdr, ub querelas depoſuit, quarum ſecunda erat, leut, ſaft quèd in congregationibus & colloquiis ſuis ede. nd Vana tantùm & inutilia tractent, de ipſo au- Cenntsnnten tem vix unquam loquantur. Taulerus apud — Alph. Rodriq. p. 2. traét. 2. c. 13. n. 5. Hic en ℳ, Auorundam Religioſorum defeéctus S. Ber- ſmmmn ee nardo jam ſuo tempore profundos gemitus S= expreſſit, dum dixit: O quantum diſtamus ab mn bis, qui diebus Antonüi extitére Monachi! S. nimger m Bern. in apolog. ad Guil. qui utpote in con- gnn ventionibus ſuis Magnalia Dei loquentes ſe tnluun, invicem in ſpiritu & virtutum progreſſu ani- AUhimch⸗ mabant: jam verd (ſuſpirans pergit Claraval- olouutfif H 3 lenſis 118 Diei III. lenſis Abbas) nibhil de Scripturis, nihil de falute agitur animarum, ſed nugæ & riſus, & verba proferuntur in ventum. Sermocinantur agri= colæ de agricultura, artifices de artificiis ſuis, mercatores de mercimoniis: Prô do- lor! ſoli DEl ſervi, ait S. Laur, Juſtin. quæ proprio congruunt ſtatui, audire, vel loqui non curant, vel ignorant. de Diſcip. & Perfect. Mon. c. 22. VII Quando igitur religiofſus DEl ſer- vus licitas in communitate converlationes frequentare intendit, prius internè ſe recol- ligat, ac ex mente Ven. Bloſii DEUM itz precetur: O Domine Deus, qui es in me, di- gneris per me loqui, quod tibi placitum eſt, & quod honori tuo, Jalutique animarum magis congruit; Bloſ. Inſtit. ſpirit. c. 2. S. 2. n. 4. vel dicat cum regio Propheta: Pone Domi- ne ouſtodiam ori meo, & oſtium circumſtantig lahiis meis, ut non declinet cor meum in verba malitiæ, Pſal. 140. Ad præcavenda autem multa animæ mala, ad augendum in ſpi- ritu profeéctum, ad devotionem, & recol- lectionem conſervandam conſultius erit, ſi Religioſus perfectionis ſtudioſus tales poſt menſam in Locutorio diſpenſatas converlſa- tiones (niſi obedientia aliud præcipiat) prudenter, & cautè declinet, vel raro, & non niſi cum prævia animi præparatione ac- cedat: Nam ſi quis verbo non offendit, bic per⸗ fetctus eſt vir. jac. 3. V. 2. VIII. (e eriie uboi, (ltens eenet, 4 ioteneer W ir nkeckin churhot aa eges dtrmu =- urningunt Rank Nyreſteonth n ,al zorr⸗ lpur enann N Rl ler ngrten leamiht, en (Ke 1n er ſuäde ohton, 1 4 . . . 5. inti i Soliloquium primum. 119 Gn, VIII. Secunda occaſio, quæ linguas eti- Emie atn ad ſacras ſilentii, & ſolertis cuſtodiæ nien de leges arétiùs obligatas non rarò extra de- bitos limites deducit, ſe offert in Refecto- riOo, quando nempe per Superiorum indul- , utn l gentiam, vel ob æſtivum calorem, vel ob eNSse majores in Eccleſiaſticis & clauſtralibus fun- QGionibus labores, vel ob longiores in cho- Uingzle ro circa præcipuas Feſtivitates intenſiones mir ank in ad quamdam refocillationem corporale ſo- nnrinntfte latium cum hauſtu veſpertino diſcretè per- AiNlla. mittitur, idque conformiter S. Regulæ c. n gtin l. 40. Qudſi labor fortè factus fuerit major, in liͦ luin arbitrio & poteſtate Abbatis erit, ſi expediat 6 “ aliquid augere, remota præ omnibus crapuli. ergu⸗ Hanc occaſionem in ſolatio veſpertino dæ- ſer N mon opportunam apprehendit, & linguas ‚l religioſas in diverſa denuo vitia detorquet, “ præſertim dum quidam fortè pauci hoc tem- t pore & loco ita ſe effusè inſtituunt, acſi Auah plena in continentiæ legibus diſpenſatio Auainif ſinguæ eſſet conceſſa. Præcipuè autem ma- Eeuimia lignus hoſtis ed omnem conatum adhibet, mamiittt ut linguas ſervorum Dei in querimonias & iitti murmurationes ſolvat, quod malum, ſi nihrlug ont per paucos quosdam ſucceſſivè invaluerit, u i it illud demum efficit, ut in cœtu religioſo Eiin Un graſſentur diffidenti? erga Superiores, nietet diſcordiæ inter ſubditos, diſſenſiones in auhl Capitulis, ambitiones, detractiones, clan: H H 4 deſti- 120 Diei III. deſtinæ conventiones & factiones, ſilentii transgreſſiones, ac demum tota ſtructura charitatis & diſciplinæ in ruinam collabatur. Ita autem, teſle inſigni Aſceta, P. Mich. à S. Cathar. in Tim. perf. vol. I. traét. 1I. erud. I. n. 440. quidam huic vitio ſunt addiéti, ut licèt in ſæculo prorſus ignorarent, quid ſit murmuratio, in Monaſterio tamen vi- deantur murmurando votum emiſiſſe: tam ſunt proni ad omnem murmurationem & aſſidui in illa. Dolendum certè nimis eſt, utinam, utinam, ſicut hoc malum gravii- ſimum eſt, ita in plerisque Clauſtris & Cor- nobiis non eſſet frequentiſſimum. Sed, proh dolor! tam familiare eſt factum, ut nusquam ferè non reperiatur, nec de illo erubeſcatur, imò ut malum ferè nullum, vel exiguum cenſeatur. Heæc ille, & ve- riſſimè. IX. Sunt autem præcipuè duo lapides offenſionis, ad quos allidunt linguas ſuas effrenpes murmuratores: Primum putant ſi- bi poni per iniquum regimen Prælatorum ac Superiorum, quod acri cenſura perſtrin- gunt, imperfectas eorum actiones exagge- rando, divulgando, & bonas ac dubias in malam partem interpretando, vel murmu- rant contra ipſos, eò quèd eorum defe- ctus corripiantur, aut quòd ad officia non promoveantur, & alii ſibi præferantur. Se- cun⸗ * yntra de 4 AImNNN, iftgtimn aluen wnf re Etten cellamn, en N1, ſkr Chi ohäcunmuns nemonm e — eneni ſtnemlnan (Narnſekumnin en da m Cletmn n Naatin mnin 4 ntſAu eutz iirgtet uimt, ſece 1 Eſmenti t t ng N , a Veoneltzn 4 Der nn Soliloquium primum. 121 in cundus lapis offenſionis eſt, quia appre- bufn hendunt aliquem defectum „ aut patſimo- Munclâ niam circa neceflaria corporalia, cibum, ler b ic potum, amiétum &c. Murmuratio circa utrumque labes Judaica eſt, & dudum ju- hlinch 2ð Magiſtros habuit, quorum Sectator eN Judas Iſcariothes extitit, qui ungpentariam buſnnn prodigalitatem, prout judicabat, hisce al- un WuNenikin latravit: Quare hoc unguentum non veniit tre- Wun nummimn centis denartis, & datum eſt egenis? Joann. Eulnaazann 12. V. 5§. ienin e Cum ſtupore de longanimi Dei Milſeri- eCâ“ cordia pleraque Capitula in libris Exodi & Lmimn NeI Num. teſtimonium perhibent de proterva Fi- UnA,Iliorum Iiraël murmuratione tum contra De- Npim tl um, tum contra præpoſitos ejus Duces, Umkenln Moyſen & Aaron. Oſtendit eis Deus gran- m Hleer dia portenta in eduétione ex .gyptiaca ſervitute: præſtitit eis inſignia beneficia, riRInu quæ tamen ſepoſita omni gratitudine ac con- GUümIus fidentia aſſiduo murmurationis fremnu innun compenſabant. Jam panis, jam aquæ, ngnaltum jam carnium penuriam cauſabantur, jam Haiin e Tolitudinis pertæſi ad ollas ägyptiacas an- emdesf helabant; hinc dicebant ad Moyſen: Cur EWu lii Jeciſti nos exire de Agapto, ut occideres nos & Gumto Mnn li eros noſtros, ac jnmienta Rti? Exod. 17. v. Nean 3. Utinam mortui eſſemus per manum Domini tscfin in terra Etgypti, quando ſedebamus ſuper ol- Cigternu las carnium, && comedebamus panem in ſaturitate! Um . H S Cur Mm ug 122 Diei III. n Cur eduxiſti nos in deſertum iſtud, ut occideres N omnem multitudinem fame? Exod. 16. v. 3. * Deeſt panis, non ſunt aquæ: anima noſtra nau- 1. Jeat ſuper cibo iſto leviſſimo. Exod. 21. v. 6, u 8 Quis dabit nobis ad veſcendum carnes? Recor. . damur piſcium, quos comedebamus in E.g)pto hun gratis, in mentem nobis veniunt cucumeres, G NNid pepones, Törrigee cepzæ, & allia: anima ia nain noſtra arida eſt, nibil aliud reſpiciunt oculi no. Aut Eun ſtri, ni Man. Num. TI. v. 5. 6. Videamus Min u jam, & expaveicamus diverſa de impuden- n, Mud tibus murmuratoribus vindicantis Dei ſup- inm tn plicia: Primò ortum eſt murmur populi, -quod undhil I cuùm audiſſet DVominus, iratus eſt, && accenſus in Alunluid eos ignis Domini devoravit extremam caſtrorum r partem. Num. II. v. I. Secundò ad caſti- Aah gandam murmurationem miſit Deus in po- afalifeftn pulum ignitos ſerpentes, Num. 21. v. 6. qui d a lethalibus morſibus horrendam carnificinam exercuerunt. Tertiò in murmurationis vin- dictam Maria, ſoror Moyſis, foœzmina cæte- Mthni d roquin ſanctitzte conſpicua lepra, candenti hlin in Deo percuſſa, ſeptem diebus extra caſtra ſepa- Nc Mug in rata eſt. Num. 12. Quartò demum ad denotan- IIn dam injuſtæ murmurationis malitiam juravit (hinir i Deus in interitum totius populi Iſraëlitici: tnl, gee Vivo ego, ait Dominus, ſicut locuti eſtis, Vinfntunn Jaciam vobis. In ſolitudine hac jacebunt cada- ienit vera veſtra, omnes, qui numerati eſtis à vigin-⸗ i Rr ti annis & ſupra, & murmurſtis contra me, M, ; Bos HDR Soliloquium primum. 123 i ii non intrabitis terram præter Caleb &o Joſue. e Num. 14. V. 284 Numerum autem hujus ie populi absque fœminis & liberis aſſignant Giln S. Paginæz Num. I. v. 45. Fuerunt omnis uam , numerus Filiofum Iſraët, qui poterant ad bella onenl ir procedere, ſexcenta tria millia virorum quin- ninamm genti quinquaginte. Omnes illi in ſolitu- Ee Sdhs dine ſolius murmurationis delictum mor- Nülnßind te ſua luere debuerunt., Sileo lugendam nIE6Mer tragedi¶am, quam Divina nemeſis in chtlc Core, Dathan & Abiron omnibus po- Eitinili, ſteris in perpetuam murmurationis dere- nrtn ſtationem exhibuit. Ulud cum noſtro Ve- nuff Guene nerabili Gerardo Belga addo: Grande malum Moermumenm Kt oportet murmuratio, quando eam tam tre- 1. Rantddc mendo jam olim Deus punivit ſupplicio. en n Da b, kam rigidus Dei faror fuit in Judæorum crudi- Mn, kate, R erit abominabile murmur B. in umtnenimn Monacborum verfectione? Gerard. Belga in unmmidhks c. 4. Reg. Inſtrum, 39. Murmuratio ad- Mfa,iuima huc idem malum eſt, & Deus idem immu- rhenkin tabilis Deus, idem illius oſor, idem Ju- riememane dex & Vindex, ſi non in hac, certè in al-= öctniaten tera Vita. —R X. Sapiant hoe vindictæ Divinæz Exem- Wumi uii Plo omnes illi, qui temerè os ſuum con- ilaic, tra Superiores in murmura laxant, quod ulp pet frequentius contingit, dum ex immortifi- uns ti Cata potius ſuperfluitatis, aut delitiarum ume Soncupiſcentia in cibo & potu Hution * ell⸗ Gwnnkit 124 piei III. delicatiora tum quoad ſubſtantiam, tum quoad præparationis modum immoderatè affectant, quæ fortè vix in ſæculo habuiſ- ſent. Si linguis ſuis Superiores, & legiti- mas poteſtates impetant, ſe non tam his, quàm Deo ipſi obmurmurare ſciant, quod ipſum Moyles ſeditioſis liraélitis ſuggeſſit, dicens: Nos quid ſumus? nec contra nos eſt murmur veſtrum, ſed contra Dominum. Exod. 16. v. 8. Si verò aliqua penuria in menſe, aut alibi, eos in murmura concitare velit, memores ſint baternæ S. P. Benedicti admo- nitionis : Ubi circa cibum & potum ſolita menſura inveniri non poteſt, ſed multò minus, aut e toto nibil, benedicant Deum, & non murmurent. Hæc ante omnia admonentes, ut absque murmurationibus ſint. S. Reg. c. 40. Et qui funt plerumque cholerici hi oblo- cutores? Noſter P. Baſilius Finckeneis in c. 4. S. Reg. Inſtrument. 39. F. 3. verbis ex Keſslero deſumptis eos indigitat: Cerni- te mihi hominem mendicum & pauperem, qui ut eſuriem arceat, ſtatum religioſum ingreditur, nullibi in mundo locum reper- turus, ubi fortè ei provideatur tam largè & lautè. Hic incipit murmurare & con- queri, quòd ferculorum non expleatur nu- merus, condimentum non abundet, vinum non ſit ſpirituoſum, non purum, ſed mix- tum. Membra ſumus Ordinis, Religionis onpeln nieitnonn 1 Camnät Cum mn Gtehriie Glhis, aui, eltngerno ntch tre ,urcum Gn n ückapikaini 1Atin trſer AMeeuſti Meaddu, Pületintmi Duturen Dln)Mdd Aulxippim krin ihicg hrtin C1 ili Puinmnin leutmhehen iitſennl 4 Nc & llonez, n Soliloquium primum. 125 enn 8 Monaſterii prædivitis, cujus bona fun- erin data ſunt ſuper nos. Et hæc tam imperiosè “ elbte & impetuosè, tam irreligiosè exaggerant, lirinns & efflagitant, ut Superiores & alios Offi. ent ſe gon e . . . ⸗ nen, Enmin ciales mirum in modum affligant & morti- ntlin ſficent. O mileri homunciones! miſeri, in- eßsals quam, quia immemores dierum antiquo- lſe nIrum, dierum malorum, dierum pauperta- uunhimtis veſtræ & miſeriæ. An vos Monaſterium Diuſenmn fundâſtis, dotâſtis, ditäſtis, ut conque- AumGes rendi tantopere anſam habeatis? Intolerabi- v5hulktah je profeétò hoc eſt, & tamen veriſſimum. ANANNANHæc Author citatus. SANn XI. Quia tamen humanæ infirmitatis, In Dn, 6G ac quorundam puſillanimitatis ſæpius haben- mi Ahu, da eſt ratio, hinc vigilare oportet Prælatos uft dee & Superiores clauſirales, prout expreſsè ne uend 1 monet S. P. Benedictus, ut ſubditis Reli- Mluntet gioſis horis competentibus dentur, quæ danda n dd W ſunt, ut nemo perturbetur, neque contriſtetur in gsfignd Domo Dei; S. Reg. c, 31. ne murmuratio- tmiem ut nis malum pro qualicunque cauſa in aliquo qua- Iet, Muunngi lcunque verbo vel ſignifiatione appareat. c. 34. Günmhbumf Cogitent Superiores, ſe Patris charactere ikilin eſſe inſignitos; hinc hium Patris oſtendant ef⸗ lemmmme l ſectum, c. 2. & ad abſcindendum murmura- ummm enien tionis malum non tantuùm quævis neceſſaria umiEGprovidè ac tempeſtivè procurent, ſed etiam mmmn rationabilia deſideria, & juſtas filiorum ſuo- CAANN rum propoſitiones, prout & quantum in n Domi- 126 Diei III. Domino fas eſſe viſum fuerit, àdimplers! ſtudeant: ne ſecus in eorum Superiorum numero computentur, de quibus S. Gre⸗ gorius Papa ait: Quia charitatis viſcera non babent, Domini videri appetunt, Patres ſe eſe minimè recognoſcunt. S. Greg. Hom. 29. in Ep. ad Rom. XII. Progredimur jam ad tertiam linguæz religioſæ dilcuſſionem, percepturi, qua- lem illa in coniortio ſæculari tonum edat, aut edere debeat. Commune autem eſt omnibus non tantùm ſpiritualibus, ſed & aliis honeſtioris notæ hominibus, quèd in primis ſocietatis & converſationis huma- næ congreſſibus ad invicem majori cautela & circumſpectione uti ſoleant: Nam mo-= deſtia & verecundia humana cujusvis natu- raliter cuivis usque ad pleniorem notitiam; & alienæ indolis perſpectionem ſe fiducia- liter non concredit; hinc prima colloquia plerumque urbana, ſeria, & inter debitos honeſtatis & civilitatis limites reſteicta ma- nent. Quòdſi verò pauliſper (uti id in prima aut ſecunda converſatione jam con- tingere poteſt) major familiaritss contra- hatur, tunc enimverò major quoque li- bertas verborum in incautis Religioſis & Sacerdotibus ſæcularibus erga mundanos excitari ſolet: dum illi horum genio ſele aecommodant, eorum incircumſeriptum lo- quen- InNaa Rhimmn Vuntmiinut , iuni 2 6mlgir Apiun ſeeſtz muntt, Neolutu gen, dunin⸗ 1 Ckcucun ngun letun ſeuie,u athami lpuir atlutniirinn v pts inn Cpntmroſenn MWarkewunnr hmtmerndn iglmnnn , en gitthe i u Mu rzrk Miküe , Mileni el,rſeun e humn Gn n Soliloquium primum. 127 iini, quendi modum æmulantur, ab omni S. Scri- unnge pturæ eloquio, ab omni ædificatione „con- nbui ſolatione ſpirituali quaſi à re heteroclita peni- enune tus abſtinent, & potius in vanitates, nugas; em, amn vexatliones, facetias, querelas, traduéctio- ,dhen, nes liberè prorumpunt, ac ſolo habitu & tonſura à Sæcularibus diverſi dignoſcuntur. EMI O Religioſi, Sacerdotes, 6 Miniſtri Dei! Enn, N/ quorum linguæ ad Gloriolſum Dei Nomen muhnimmt ſanctficandum tanquam præcipuum inſtru- Oune mentum ſpecialiter ſunt ſublimatæ, & quæ DGtu,i tremendo nimis Sanguine Chriſti ex quoti- rtie, A diana 88. Euchariſtiæz ſumptione rubeſcunt. nſettans un faliò vobis imponitis, ſi vana, otioſa ‚joco- mnmiie ſa, & quovis modo ſtatum veſtrum indecen- Iiden mm tia & exorbitantia verba impunè, & ſine ta- hMumA cita acri cenſura coramSæcularibus volare cre- ANuinnmi datis; li non omnes, certè unus vel alter ſelimn eitit erit, qui ea debita judicii ſtatera ponderet, n mn m & juſtèe reprehendat, aut in ſcandalum tra- en Lneti hat. Sanè non omnibus mundanis ignota elmmtiit ſunt verba melliflui Bernardi, vel ſi eos la⸗ 1d pule ut teant, vobis ſaltem altè impreſſa inhærere melmm ni deberent: Inter Seculares nugé ſunt, in ore Sa- girfrlmnsc⸗ cerdotis blaſphemiæ. Conſecraſti os tuum Evan- ojr geljo⸗ talibus jam aperire iicitum, aſſaefacere e s Nii acrilegium eſt. Labia Sacerdotis, ait Malachias, n⸗ u ul cuſtodiunt ſcientiam c. S. Bern. l. 2. de Conſid. Gu ad Eugen. Pap. Non minoris efficaciæ ſunt ane verba S. Petri Dam, dicentis: Facegat ab ore ben . militis militis Ohriſti omnis vankelogei ineptia, & lin- gua, qus immaculati Agni rubet Kanguine, dedi. 2 Petrus Dam. l. 6. Ep. 26. Arca ſeram non ha- bens prodit, non eſſe clauum ibi theſau. rumm: Religioſus non refrenans linguam luam, ſed eam in obvia quævis effundens manife- ſtat, nihil pretioſi de ſpiritu & virtutibus in lſe contineri. Et quid inde mirum, ſi perſo- nam ſuam, Ordinem ſuum, dignitatem ſu⸗ am ſacerdotalem, ſuamque ſupra plebem eminentiam proſtituat, aut fortè etiam ſcan- dali periculo per linguæ laxitatem exponat. XIII. Cum gemitu recordor, quod paucis abhinc annis in populoſa quadam civitate contigit, in qua Heterodoxi cum Catholicis permixti vivunt: Quidam alienigena homo cælebs, & mediis prædives, Lutheranæ tamen ſectæ addictus, per tempus ibidem mo- rabatur: interiori verò lumine illuſtratus ſibi de ſalute animæ in Religione ſua anxiè me- tuebat, ac pluribus ſeptimanis nemine con- ſcio in his anguſtiis fluetuabat. Demumaſ. ſumpto ſocio, Religioſis in urbe hinc inde aſ- ſueto &noto, plura diverſi Ordinis adibatCœ- nobia, ſperans, ex diſcurſu ſe inventurum virum, cui ſe in hoc dubio ſalutis ſuæ diſcri- mine ſecurè concrederet. Contigit autem, quòd plerumque in Sacerdotes juniores, & loquaculos inciderit, qui parum de iis, dua gnetur otioſi ſermonis ſeſe fæcibus inquinare. S. Vhinn gio, Ain 1 Sanren ea bvenn Gilzünl ſinutnre⸗ Gumſenn eterinch ,sKMtin ecet, ui ohnimeitn Pecehnn it ngan ogtonteen , ulzitete en inhn nn htn men N Obrela, 4Cell,ahr ätacnnen fmnbendkarn Snr enmn ün , lgleeet d n eing an 6, Chee inee egnin uiniigriin hut r, faln n Kloru WL = = — null Soliloquium primum. 129 dtigi,tad Dei Gloriam, ad animæ ſalutem, ad letm proximi ædificationem cederent, profere- Eſeluini bant, ſed erat ſermocinatio eorum vana „ Nakrm mundana, otioſa, frivola. Demum diſpone- Gümmn iitbant ſe ad vitra & cantharos, quibus hoſpitem UWrnulunſuum, uti his non intentum, ita nec indigum, epdmenn benignèe divertere ſatagebant. His tamen con- ehtnkin verſationis & hoſpitalitatis officiis illud dun- Hinkind i,taxat effecerunt, ut illapſum deſuper fidei ulun cmtus lumen in anima ejus denuò fuerit extinétum, ine in & ipſe confortatus in fidei ſuæ errore ob in- 6uketsconcinnos ſermones eorum, qui ſecundum luitenenmt inſtitutum ſuum deberent ardere opere & ſer- enin, ndmone, Paulò poſt re detecta in Hollandi- am ſeceſlerit, ubi abhinc paucis annis eti- an gudm crt erit, 2 eudncn amnem in cælibatu vivens ab aliis ſaluta-⸗ Gndirgenin tus eit., . . Pnin XIV. Optarem ſanè, ut ſimilia damna, Uuen Detzadieac ſcandala, in conſortio ſæculari à linguis Iemdbecialiter cultui Livino dicatis promanan- atent ietia, non eſſent frequentia: hisce autem Do- ann tor Gentium ad correctionem ait, do- rncens , Epiſcopos, Sacerdotes, Diaconos; linie & quidni Liſgr cum illis præcipuè Reli- .„R aLiolos, debere intendere bonæ apud alios icxtraneos opinioni & famæ: Oportet autem lun inen ilios teſtimonium habere bonum ab üs, qui foris ulnur ſunt. I. Timoth. 3. v. 7. Sed quomodo e, ſgij qui foris ſunt, nempe homines ſæcula- uneleres, bonum teſtimonium perhibebunt de mmcn I lliss 13⁰ Diei III. Pbi 211. . e nn deberent eſſe Sal terræ, Lux mun- be i, Civitas ſupra montem poſita, Gen RM mmun i ledum, regale Sacerdotium „Gens ſand ge. e Saen pulus qcquiſitionis, 1. Pet. 2. v. 9 n, P0. . gofe: 27.. . . . N een in Colloquiis ſuis meras vanitates, & ales ftiul ſuater ſpirant? ſi verbulum Tdificatontung eh anl is ad adverſa pati zUcpe Gn nullam ſpiritualis conſolati enter ferenda tauis conſolationi Ftdrorhenn itent? . e s opem ſup- e õ n. Vita Chriſti, de itatiole Pnpnnin Rrxæ cum Di le Reſignatione voluntatis no- ic tihemn, de Poena Keprobe de Præmio Beatorum, ſtab tiit, oborum vel altum ſilentium, 41 Mnii vel ſtupida i im ſilentium, ag, ſpectu d Eurarun „ vel mixta cum re⸗ chtültil Prcant tales H in eis appareat? Nuls minibus conyert xemplo Chriſti cum ho- e. Iuivis dexirs 4 antis, quomodo ſermones iimongwtn tares ene derirand ſint in diſcurſus ſa. 1i, I er pulis ſuis, cum Eenus Salcstot cum Diſci. ln mn ſemper oceaſi arifæis & Judæis loquens, mitnin nes in Docteinam n tabat, obvios ſermo- AAläiri Diſſ⸗ piritualem deducendi. 1 Mnemnt iſſerens cum ux . rum Primatuin xore Zebedæi, filiorum ſuo- NEn mnei ſam Appechendit, Hasne ſuo ambients, an anu dt futuram Paſſion em iorenn Crucis, ad Ill leh,iked mandi. In convivi ſartyrium eos ani- in lerh, 5 vivio Simonis Pharilæi er ümin obſequiis peccatri . 5 arilæi ex N Wmm ſumpfſit d ricis pœnitentis occaſionem ade pſit de àmore Divino & Remiſſi n lltg h Cat . . miſſione pec- Mn n torum diſſerendi. Collocutu klnmi . B Lollocutus cum mu- nſlihenet liere NMaigmm: 1 ☛n Mi äitlenl Soliloquium primum. 131 hdhiui liere Samaritana aquam hauriente ei oppor- n,d tone aquam ſalientem in vitam æternam e, propinavit. KReligioſus Zeloſus proprii ac umigs alieni profectůs ſpiritualis ſtudioſus, dum ENn i/ cum Sæcularibus converſationem prævidet, Gult) isſibi etiam præviè& providet de bonis ac ſa- Geh uee ilwtiferis aliquot documentis, quæ oppor- 4enilin ga tuna ſint circumſtantiis audientium, ut eo- Tu(dii eli rum inductione futilia colloquia abicindantur, Ouinnin proximi ædificentur, & cum aliquo interno Heletns itimulo probitatis revertantur, ubi tamen Unldnrtetig prudentia, dexteritate & circumſpectione ioimemt opus eſt, ne affectatio ſe immiſceat. . inünn XV. Nunc, 6 diiecte Tobis, ſi in Lo- uInGikum cutorio, in Refectorio, in Conſortio ſæcu- Amtm lari innumera procacis linguæ damna devi- Vonirninn tare velis, prout teneris, hujus firmæ ſis n SPaN cConcluſionis cum regio Propheta: Dixi, lii eiier Atodiam vias meas, ut non delinquam in lin- negt eine gua mea: poſui ori meo cuſtodiam. Pfal. 38. V. nGünan er I- Hoc inquietum membrum ritè domare, Grleendm tes magni momenti eſt, à quo dependet lewirahen profectus tuus, imò non modicè ſalus tua, 4 mus ns Prout ex revelatione edocta experta eſt Se- . tlunmn a raphica Virgo Thereſia, æternis flammis ad- i dont huit judicanda, niſi inanium colloquiorum oc- t aſionem declinâſſet. Imò plures graves al⸗ Scriptores dicere non dubitant, plures vi- e 5 tio linguæ, quàm carnis concupiſcentia per- ire, quia carnis pruritus ætate ingraveſcrtue 1 2 an- 132 Diei 111. lts i⸗ langueſcit, & deficit, non item petulan. Aehui⸗ tia inguæ. Si proin non continud in om- riſuei ni occaſione firmum animi decretum inſtau- , Etnns res, facillimè denuò etiam poſt S. Exerci. l tia in aniquos lapſus & pericula devolvéris. AI Confide in DEl auxilio, & fac, quod tuum rhisun eſt, sicque Deus aderit piis conatibus tuis: wehnic nam licèt linguam nullus bominum domare poſ. , Wn h ſßit, ut ait S. Jacobus Ap. Ep. Cath. c. 3. V. m mtt 8. Prov. 16. v. I. veruntamen hominis eſt, fumzmi præparare animam; &O Domini, guhbernare lin. thandsan 4 guam. Præpara animam tuam, ſi domeſti- Vudmumim ca vel externa conſortia frequentes: Pri- 6wraclnfen mô, Dei auxilium implorando, ut ponat Aulgt, An cuſtodiam ori tuo: nam etiam S. Auguſti. inan in nlmn heie nus gemitibus & lachrimis hanc gratiam ummhunn linguæ à DEO efflagitavit. Secundò præ- Pönnrkhanr ara, providendo prius de ſelectu utilis, ac eb en ge zdiſicatoriæ materiæ. Sicut eligis, quo ve.⸗ 4 ſcaris, ſic elige, quod loquaris, ait idem ö. Pater in Pſal. 51. Tertiò, ad reprimendam N oris levitatem Dei præſentiam cogita. S vve cum bominibus, tanquam Deus vicdeat. Mut nn Sic loquere cum Deo, tanquam homines du- Miſniinn diant, ait Seneca Ep. 10. in fine. Quartd, 0 non iners, non languidum, ſed, quantum ſlenb: potes, ante quemvis longiorem diſcurſum efficax forma propoſitum cautè & circum- Iſnnnnn ſpecte loquendi. Quintò, ſi tamen etiam unnin hoc infirmitas tua fuerit transgreſſa: nam n thn, quis Aame i⸗ 4 Kian el iinin, Soliloquium primum. 133 Nmamn dii⸗ eſt, qui non deliquerit in lingua ſua? Eccl. q lenm ¹9. v. 17. ne impunè defectum quemvis gin abire permittas, ſed toties quoties tibi pœ- dnl :ünam ſalutarem imponas. Sextòô, ut bene letloqui addiſcas, & vitia linguæ dediſcas, lobiugiongior particularis examinis uſus deſuper uutieud præcipuè neceſſarius eſt. Septimò, crebrò eniperpendas, vitia linguæ in converſatione DhCüt humana contracta eſſe grande pabulum 1 mumnin flammarum purgantium: hinc Eccleſia pro Uni nntaliter luentibus orat, ut, quidquid conver- unun ſatione contraxerunt humana, (quod maxi- nikenenen Kmè fit per exceſſum linguæ) Deus illis cle- Munt, u menter indulgeat, & in ſuorum ſede læ- ImtindAl tantium conſtituat Redemptorum. Si ita Nimk M præparaveris animam tuam, Deus quoque GIGt Nn gubernabi lingnam tuam in hac vita, ut ei WuEN“ quoque in altera perpetuò benedicere va- 2 NM l leas. . lbarn il adknmn MEDITATIO II. nrcnm n nen 1 Womodo Corpus per externam n, ru u Mortificationem tractandum. lentin, Punct. I. TN Templo à Salomone conſtru- gun, ihi . cto duo erant Altaria, unum Ginentin foris, in quo animalia mactabantur in Sa- inn e A crificium, alterum intus, in quo incenſum Gcalenent thymiamatis offerehatur. Primum externæ, vtege alterum internæ mortiſtatiofis ſymbolum 3 erat. „* . 134 PDiei III. n erat. Offeramus ergo in prima ara, de quz ounmiie hic ſolum agimus, corpora noſtra in hoſti. nnans u am, prout rogat Apoſtolus: Obſecro vo: (mn Fratres per Miſericordiam Dei, (novit D. Pau- jn ni lus, quanti interſit, ideò tam impensèob-. emnmt ſecrat) ut exbibeatis corpora veſtra hoſtiam vi. 0t ventem, ſanttam, DEO placentem, ad Rom. nds 4 12. v. I. Sed quomodo in hoſtiam? ber aladrfe convenientem macerationem, per opera —☛ Pœnitentiæ & externæ mortificationis. Ho. , * ſtia fiat corpus noſtrum, dum pro demeri- a le . . . . . WR 5 tis durius tractatur, dum ei carnis deſideria violenter demergantur; vivens autem, dum ei ab occiſione præcavetur. Conſidera Exemplum Chriſti Salvatoris tui, qui per maxlmam vitæ auſteritatem tradidit ſemeti- pſum pro nobis in oblationem && boſtiam Deo in wr öunnil odorem ſuavitatis; ad Epheſ. 5. v. 2. idque inn n in Nativitate, in Circumciſione, in fuga & likiun exilio ob vitæ inſidias, in 40. dierum je. ulltint junio, in pernoctatione in oratione, in la- borioſa prædicatione, ac denique in igno- minioſa Paſſione & Morte. Nônne undi- que luculenta ſpontaneæ mortificatiomis ſui innocentiſſimi Corporis veſtigia reliquit? nénne te exinde ad convenientem laborum, nurorisan 20n iumnon cunetkun maAnkime idru Salg l! M Krt mn Iid Anen enatelinn, fatigationum, incommoditatum, frigoris u, nni & æſtůs, penuriæ & paupertatis, vigiliz unin & nbiinen de imitationem ac tolerantiam ihb nuin invitavit?! n hne S. Patriarcha Benedictus auik i hanc Wnninzen 1 Prhing Mecditatio ſecunda. 13 5 Wmnntu hanc externæ mortificationis regulam te do- Ie cuit, dum in carnis tuæ odium ſequentia ſriadiſte præſcripſit ? Corpus caſtigare. Delitias non , ininn ampletti. Jejunium amare. Non eſſe vino- unurßeh; lentum. NWon multùm edacem. NWon ſomnolen- 1 Dn Autn 1 tum. S. Reg. c. 4. Diſcute ſincerè, an in Gunien hoſtiam mactes, aut lactes corpus tuum? Nlin. B . . miin n non ſub Chriſto, ſpinoſo Capite, ſis mem- aruhntiniz brum molle & delicatum? an non S. Pa- An Arner tris tui te probes degenerem Filium? ANei nſ . Punct. II. In lege antiqua à Sacrificiiĩ refene ve di nitate exc uſus erat alinus, non item in 1 El 8 ege nova, ſi aſinum moraliter ſpectemus. Corpus tuum eſt aſinus tuus. Ilta illud no- minârunt & tractärunt in vita plures Sanéti. Erit DEO pergrata victima, ſi hunc aſi- num inceſſanter ei ſacrifices. Sacrificabis, ſi illum delicatè non traétes, & præter ne- ceſſaria nil ei concedas. Quæ autem ne- ceſſarid competunt aſino? Cibaria & virga nn G onus afino. Eccli. 33. V. 25. Et cùm ſimul n, 1liui ſit ſervus à DEO animæ adjunctus, mox ANn i addit Siracides: Panis &o diſciplina && opus ſer- SSZ vo. Primò alimenta certè huic pigræ pe- GGIIGE cudi concedenda ſunt, ne ad ſervitia impo- mnitii tens fiat, ſed nonniſi cibaria communia, amiunn, i vilia, non exquiſita. Porrò aſinino cor- lnti,;pori ut ſervo præbendus eſt panis, victus Me in communitate aſſuetus, non importunè Eeem. Colte Ammigti, Gi leunen le iam Scent Alebeld, Crorione nnu u, in en time ncntme Alan 1 lemube cum murmuratione extortus, non lautè 14 præ: 136 Diei III. præparatus: Nam qui delicatè nutrit ſervum Juum, poſtea ſentiet eum contumacem. Prov. 29. v. 21. Hinc SS. Hilarion, Hieronymus, & cum illis S. Franciſcus Seraph. ſuo cor- pori dicebant: Ego aſelle faciam, ut non cal- citret; non te bordeo paſcam, ſed paleis: fame te conficiam & ſiti, e& gravi onerabo pon. dere, ut cibum potius, quàm laſciviam cogites. Secundèò virga aſino, diſciplina ſervo. Afi- nus, cùm ſit animal iners, inſolens, ac re- fractarium, ut cum onere in via promptè procedat, virga continuò indiget: pariter corpus ſervile diſciplina opus habet, nempe mortificatione & affliclione per cilicia, fla. gella, jejunia, vigilias, aliâsque maceratio- nes, ſervato tamen æquitatis moderamine: nam, ut ait Evangeliſta S. Marcus, omnis vi- &ima ſale (diſcretionis, ut volunt interpre- tes) ſalietur. c. 9. v. 48. An non tu potius huic ſervo tuo biandiris? delitiis eum de- mulces? commoditates, ſolatia & ſenſuum illecebras indulges? Pondera has de die in una lance, & adverſa, quibus carnem vo- luntariè affligis, de ſeptimana in altera, vide dein, quæ præponderet, & erubeſce coram Deo de hoſtia tua. Tertiò onus aſino, & opus ſervo. Aſino imponitur tantum, quan- tum ferre poteſt, ne ſuccumbat, extra pa- ſtum pabuli non datur ei requies, nec ſom- nus diurnus, nec mora delitiandi. Ita opus ler⸗ tnft tenin eter as ſettel nn nn zlinvir Mlm m neſerre encned nan⸗ coleebte een. A n ONA n ilootnnel 9eurnfoulſe ianina mminndi iniktkrnulr 6GCnlone Nn Afunn Meſr hret min NMnſe,indoe legonimn Netu/ ar Gcenztinr, er, nein 1iheettu, ton haut len upae ui ,n i 1 Meditatio ſecunda. 137 ſervum decet, præſertim petulantem, qua- lis eſt caro tua. Abbas Neſtero in ingreſſu I Religionis hanc fecit reſolutionem: Poſthac lu ego && aſinus unum ſumus; ergo debeo eſſe, ſicut n ie: quidquid ei imponitur, boc portat, non pe- WtIens, à quo, vel quare, aut ad quem finem. Et tu ei tam ſolicitè procuras otia, ſolamina, recreationes, in potu, ſomno, recreatione ¹IS&c. Non ſic exhibes corpus tuum in hoſtiam Au viventem. er punct. III. Infenſior hoſtis tibi non eſt, uiii ine quàm caro & corpus tuum. Non curat, dGiie quòd ſuis inordinatis paſſionibus ſatisfacien- eedhint do ſe & animam ſimul perdat in gehennam; NAiEm hinc ejus rebelliones coërcere & caſt gare, uni omnino æquum & dignum eſt, ut inde ra- ndNrna tionis & ſpiritus diétamini ſe ſubdat, &, pro- Gns Nm ut S. Chryſoſtomus loquitur, ut concors cum 31mm anima caro ad pietatem trahat aratrum. to. I. üis Gie Hom. 3, de Job. Non dolet caro, ſi anima Uunn inli langueat, nec ei parentat, etſi in peccatis uM“ mortua ſit, imò tunc inſolentiùs delitiari ſo- Get, W let: cur ergo anima audiat mortificatæ car- Ehimtitiit nis querelas? cur huic tyranno indulgeat? Genfaide cur ei compatiatur? Nonne pœna talionis 4 Nit mutn digna eſt caro, ut ejus ſenſus cum inordi- unue natis ſuis appetitibus violenter reſtringan- ,lrncht, N tur? Vix erit locus, tempus, & perſona, mimnt, l ubi, & cum qua non poſſis ſenſus animales nnd he corporis tui, jam viſum & auditum, jam 15 uſtum guſtum, odoratum & tactum, præſertim autem mortiferam linguam cum amplo me- ritorum cumulo mortificare: nam ſemper ferme militant adverſus rationem, & contra ſpiritum rebelles ſunt; ſed audi S. Auguſti- num: Rebellant? rebella: pugnant? pugna: ex- pugnant? expugna: boc totum videte, ne vin- cant; quia verò, ut experimur, nos diu, no- Ruque infeſtant, ſemper mortificationem , in corpore noſtro circumferamus. S. Aug. Serm. 45. de Ternp. Praèticè in hoc progreditur Angelicus Alceta, ut eum aliqui nominant, noſter Ludov. Bloſius, l. Inſtit. ſpirit. c. 2, ubi ait: Aſceta frequenter dicat Deo intra ſe: Propter te Domine nolo illud videre, cum ne- ceſſe non S ,ut ipſum videam; propter te no- lo illud audire, nolo illud guſtare, nolo illud lo- qui, nolo illud tangere. Quid facilius? & ta- men ſemper gratiſſima Deo hoſtia. EXAMEN PARTICULARE, DSive Conſideratio practica, De patientia & manſuetudine. I. ◻ Kamina te, an omnia adverla amori — proprio contraria ſine exaggeratione reputes, ut verè & à parte rei ſunt, nempe levia & momentanea? imò an ea ut ſpecialia Dei dona & beneficia agnoſcas practicè, & ampleéctaris? 2. An alfria cagtian auntz Gcwunlag rudlnon ,Rexieli buendnm⸗ mennt Indehn ehtione, a cirun, ſemnen alud , un, iß vot, uitin e en tr, vin uann dn abei Acn her! Clntgheinu⸗ üht Seneiu, g Iben zunmnr Eiſligriin 1Moann, Pueltie in ile un, ilmee nng r bn Odtinor lnommen (MMun lien Eamen particulare, 139 2. An ea patiaris non ex neceſſitate, ut ſervus, ſed ex virtute, ut Filius, cum inten- tione ſupernaturali erga Deum? 3. An in tribulationibus non reſpicias creaturas, ſed eas de manu Dei ad implen- N dum ejus beneplacitum acceptes? . 1. Nin in ,mmfi cn ,K riinni Ni,niun r lin e nudandom ulanb onn iniüneglint 7 7 Nügen nll 6 Qirlutt lunbeo tol. NI lertuen Emuindr. 1 uiiſel m niispgenfci igeniin, mrallſed 4 nun ſte 3 4. An patienter & cum reſignatione tu- leris, quæ Deus in anima permiſit, uti ſunt obtenebrationes, ariditates, deſolationes, anxietates, tentationes, ſcrupuli & c.? 5. An moleſtias corporis, morbos, do- lores, inſomnia, aliique corporalia in- commoda, uti frigus, calorem, defectum in cibo, potu, veſtitu, habitatione &c. primitus patienter, deinde ſecundum gra- dus libenter, & demum gaudenter perferre ſtudeas? 6. An à Superioribus correptiones & pœ- nitentias, ab æqualibus, & inferioribus ve- Xationes, irriſiones, cenſuras, ac injurias Veras, aut apparentes æquanimiter & heroi- cè ſuſcipere aſſueſcas? 7. An omnem impatientiæ, indignatio- nis, invectivæ increpationis, ac levioris etiam vindictæ motum, mox ut inſurrexe- rit, reprimere coneris? 8. An verbis lenibus & manſuetis utaris agendo cum omni proximo, etſi is rigidio= ris naturæ ſit, imò tunc magis? 9, An cum ſubditis, famulis, operariis; ſi qui 140 Diei III. ſi qui tibi ſint, vel cum aliis tibi in Officio ſubordinatis & adjunctis manſuetè & le- niter, excluſo omnis aſperitatis & impatien- tiæ rigore, agere ſoleas? 1e. An internam pacem ac quietem con- ſervare ſtudeas, quando alii tibi obloquun- tur, tua facta malè interpretantur, exſpe- Gkata obſequia tibi ſubtrahunt, te accuſant, detrahunt, defectus exaggerant &c.? 141. An in his aut ſimilibus offenſis non dejiciaris, contriſteris, aut in animo ama- rulenter coquas? an non tuis adverſariis ex- probres, cum illis contentioſè expoſtules? an non querulando, murmurando apud ali- os defenſionem tui, ſolatium aut patroci- nium quæras? 12. An potius tales afflictiones ſilentio premas, ſoli Deo committas, alios apud te excuſes, cum eis affabiliter loquaris, eis beneficia præſtes, Deum pro iis exores? 13. An in ad verſis etiam externè vultu ſe- reno te affabilem exhibeas, non tetricum, non moroſum, non tædioſum? I4. An adverſarios tuos non devites? loca & occaſiones cum eis agendi non fu- Zias? 15. An frequenter ardens deſiderium, famem, & ſitem concipias pro nomine JEſu multa ardua patiendi? 6: 16, An pro quavis afflictione Deo gra- tias ,Scrioue, Gen 6a ueides een Iu o mn 1 zwiihenmaete Alamotnhen cheledeni n1Cren putan ged etutfeclhent zumtnn Ktn rbglen ton onticlot inn Ladtbui N d Kunp n Au Cakllimne tri , Aitci Urbuelln! Anl n Enen Ulert Tiktknmngen Ginta N Nange NE rrl nlen, irtiusginn ele Cinge⸗ en, Petene ,Ehi Gogn tnemen e ülünhrn enar luenpernte siulrkeht Uen, Ari aiw n Numn ti eſizer. Cnenoeneeen undcNN nmn n une. la Awaet aomitu, Unt sthlie auns Dem noſktiun eiseintwene un inden, Mktat Um lalr Arn unt iis ee0 nke nen Eitin u maßs fo nnn Gne mlin e 4 Examen particulare. 141 tias agas, quòd tanquam Pater Amantilli- mus tibi talia chariſmata, & amoris indicia concedere dignetur? , 17, An ad ulteriores & majores tribula- tiones fortiter & conſtanter uſque ad termi- num vitæ pro amore Dei juxta ſingularem ejus providentiam perferendas te promptum obtuleris? I8. An motiva perfectæ patientiæ in qua- vis adverſitate breviter recolueris? Sunt au- tem iſta: I. Quia omne, quod patimur, eſt modicum, leve & momentaneum, tum in ſe, tum reſpectu brevitatis vitæ. 2. Quia peccata noſtra tot, & tam gravia longè ma- jora ſupplicia, imò in inferno æterna tor- menta merentur. 3. Quia Innocentiſſimus Dei Filius incomparabiliter graviora in jactu- ra honoris & famæ, in paupertate, contem- ptu, & doloribus pafſus eſt. 4. Quia Bea- tifſima virgo Maria, SS. Apoſtoli, & om- nes Sanéti Chriſtum imitando viam S. Cru- cis ambulare debuerunt. Venerunt ex ma- gna tribulatione, tranſierunt per ignem & aquam, & ſalvi facti ſunt. 5. Quia adver- ſa ſunt ſigna peculiaris Dei in nos dilectio- nis, & media æternæ prædeſtinationis. 6. Quia patienter tolerata ſupra modum in ſublimitate æternum gloriæ pondus, & in- effabile in Cœlo præmium operantur in nobis. 8OLI- 142 Diei III. SOLILOQüUIUM II. Tempore pomeridiano. De mortificando Amore proprio, & implantando ſanöéto ſas ipſiss Odio. 1. A Mor ſui, cùm ſit naturalis paſſio ani- mi non eſt natura ſua malus, ſed bo- nus vel malus fieri poteſt, prout eo bene vel malè utimur. Hinc dupliciter conſide- rari poteſt: Primò, quando homo quidem fertur in bonum ſeu commodum proprium, ſed tamen juxta rationis ordinem & regu- lam, non in hoc bono ultimatò quieſcendo, ſed illud vel tacitè vel expreſſè in Deum re- ferendo, ut ſi quis ſe iplum amat per ordi- nem ad Deum juxta ſanctam ejus volunta- tem, & ſic ſecundum eam vitam ſuam in- ſtituit: & hic amor ſui bonus & ordinatus eſt, etſi intendat bonum ſui, v. g. diviti- as ſpirituales, acquiſitionem virtutis, cœle- ſtis Beatitudinis &c. quia homo ſic ſe amat in ordine ad Deum. Ac de hoc amore pro- prio & ordinato hic ſermo non eſt: illud duntaxat obiter annoto, quòd incompara- biliter eminentior & præſtantior ſit operatio, qua homo ſui, ſuæque utilitatis oblitus ex fine puri Divini beneplaciti, & quia Deus ita infinit dignus eſt, abſque alio intuitu operatur. Secundò amor ſui accipitur, quan⸗ inn Nwwiotnto 6el aum ahen once Diaszmor cunmrlazon nnometli eua eumen Ate hen n odo Moltrin Mmenmun i, mwuci, ſenn htencda n lnglxniu dd Manumlarn 5 ünzacdmm Ien iin Ugumn u genn boenrt Anſeti Gtiauh Ur imkutpn, unn tMi mre Ciu inn g hi⸗ inn Gtimn, angg Anlnnduent , een n N Soliloquium ſecundum. 143 n quando homo inordinato affectu primarioò & unicè tendit in bonum proprium, ilud miiim in altiorem finem non elevando. Et hunc , perditum ſui ipſius amorem, cujus damna We nemo unquam vel lingua, vel calamo expli- Uh 7 care potuit, tibi nunc ſaltem adumbrare cu- pio, ut ſi eum penitus eradicare non valeas, ſuccidere ſaltem, enervare, & ſancto tui vimg ipſius odio mortificare indeſinenter aliabo- 1 Krigteitnn,, Fes- anen II. Eſt autem amor proprius impoſtor, & “ malefactor nequiſſimus, de innumeris fal- nih aciis, mendaciis, verſutiis, fraudibus, ac enuhniihe præſtigiis convictus, quem Deus, Angeli, Aindgldindt S8. Patres, Exempla Sanctorum, ratio & atlindent conſcientia condemnant, & contra eum ſen- urihlti tentiam proclamant: Reus eſt mortis, cru- niungenn cifigatur. Eſt philautia fraudulenta illa Da- nen innn lila, quæ nos lenociniis ſuis ſoporatos, miſi ienth cauti vigilemus, infernalibus Philiſtæis ca- uun li hin ptivandos tradit. Eſt hydra mortifera, tot ünm net venenata gerens capita, quot mala in ani- lr uiin mam inducit, nempe innumera; hinc de ea n hen Euſebius Nirmb. de Ador. in ſpir. & ver. I. 4. Emadhi c. 10. ait, quòd ſit metropolis omnium cupidi- n aunmn tatum o vitiorum, unde cætera deducuntur. Uniuatiet Et S, Ignatius, inclytæ Soc. JEſu Fundator, in gelintalut Conſtitutionibus apud Alph. Rodriq. p. I. i lanh tract. 4. c. 6. n. 4. eum appellare ſolebat lon graviſimum capitalem ommis ordinis unio⸗ vrli n nis A 144 Diei III. nis hboſtem. Eſt peſtifera lues, poſt contra⸗ tam ſemel labem originalem pernicioſum. ( virus ſuum in totum penè genus humanum diffundens, teſtante Apoſtolo: Omnes, que ſua ſunt, quærunt, non quæ ſu Chriſti. ad Philip. 2. v. 21. Eſt officina, promptuari- um, & armamentarium omaium immori- gerarum paſſionum & peccatorum: namh amor proprius appetitui ſenſitivo, ejusque deſideriis & motibus naturalibus ſubmini- ſtrat arma charitatem Dei expugnandi, & de throno animæ dejiciendi: ſicut enim charita- ti Dei tanquam Reginæ ad ſolium ſuum ſta- biliendum competit imperium in omnes re- liquas virtutes, ita perverſus amor ſui ſee- ptrum ſibi arrogat in appetitum ſenſitivum, ejusque prava deſideria in ſun obſequium, & in amplexum boni delectabilis trahit, quod homo contra rationis dictamen non amaret, niſi pravo ſui amore teneretur. Hic amor hominem ad inquirendas ſenſuum illece- bras, corporis commoditates, in ſomno, victu & amictu ſuperfluitates diſponit, ei- que oti amorem, laborum fugam, aſpe- ritatum horrorem blandè inſpirare conten- dit; ſi verò bona concupita minus aut difſfi-. cilius conſequi contingat, odium & triſtitiam, iram & audaciam in auxilium vocat, & totum animæ ſtatum in brutalem deordinationem dejicit. III. Nec u, VNdrnd 9grun lokun . lickiiid e r Adenoru kn Rrauln uge tkun,glun ialin i an/ NGnDü alen, Ain uhürunnfn ulunhtnrn feumefnkbn deincgurtno⸗ Anerha,1 Gen Monduiin 4 c,indin Inmn degin n ulln, 4 ni Lemlmeng Entfii hnnt ornlet, ain lil Cuc Lunm güm gemn len Mile . 1 lk t Soliloquium ſecundum. 14 5 rtnin III. Nec fſiſtit intra hos limites deteſta- ngenim bilis hic amor. „'In ipla ſanctitatis exer- elk eſtb,m S,citia ſe inſinuat, ait eximius vitæ perfectio- unMii ris Inſtructor, in libello, Solus Deus intitu- Alatin nn lat., inſcendit ſacra pulpita, ex quibus erin gin „impugnatur, tenet, regitque eorum cor- unm: „da, quorum linguis ſternitur, & fulmi- 9l. ⸗hatur. Quis credat? & tamen veriſſimum lele veſt: per ipſa jejunia, vigilias, orationes mliingni /& eleemoſynas ſe iplum firmat, & dolo- iuß mainin „s& in abuſum detorquet opera, quæ in- grublunin⸗ „dole & natura aptiſſima ſunt inſtrumenta eingnan. 5ad fundandum in nobis burum & ſince= e. rum amorem Dei. Transfigurat ſe in netgmatltc⸗ 2 luci ſub fallaci ichem Aupuna he ngelum lucis, & ſub fallaci ſchemate, Krrückiin ne arcus intenſior rumpatur, indulget prin- e cibis ſenſualitatis: ſub pallio honeſtæ re- e creationis effundit ſe in laxitates: ſub ſpe- nene cioſo Divinæ Gloriæ titulo in formandis ad eatt opulum concionibus, in tradendis de ca- inin D thedra ſublimioribus diſciplinis, in obeun- nilc,n dis publicis functionibus non rarò inducit „animum ad captandam vanitatem, homi- Pus /inum plauſum, & ambitiolam ſui æſtima- lmitionem: ad emoliendam vitæ ſpiritualis dif- umgtini ſicultatem nititur, ſpirits dictamina carnis 2Aiiiit ſolatiis commiſcere, cùm tamen ſpiritus inſe u ſimpliciſſima res ſit, & cum carne non pa- aa euunn titur ſe in unam quaſi maſſam coagulari 3 H hinc apud aureum Aſcetam Chriſtus ad ani= K mam 1 A 146 Diei III. mam loquitur: Fili, pretioſa eſt gratia mei, non patitur ſe miſceri extraneis rebus & con. ſi ſolationibus terrenis. Et poſt intervallum: 6n Won enim poteris mibi vacare, Es in tranſto. win riis pariter delectari. de Imit. Chriſt. I. 3. e. y3. N 1 IWV. O lugendam abominabilis Philautiz GNhlid- perverſitatem! Vis noſſe, num Philiſtæus mnCNun iſte, hoſtis validiſſimus, tuos quoque fines sEr I occupet? Ut dignoſcas, hoc conſilium ea- Hin nn pe, ac vel uno die ſive ſedens in odeo tuo, miud ſve agens cum proximo, ſive orans, ſive s operans, ſive in proſperis, ſive in adverſis in it degens, tuos cogitatus verba & opera, eo- 8te, MnatAit rumque intentiones, affeétuum inclinatio- Elid ſre ge nes intimè diſcutere ſatage: Si te nimia ſo. (mnſclen i licitudo inquietet de tua exiſtimatione, de Icn abnd tuis commodis: ſi in proſgeris immodicè nmmie iüen gaudeas, illud gaudium non referendo in uuinde M Deum: ſi adveria animum dejiciant, ac in-. tutde uun ternè vel extern querulum te reddant: ſi Ne, mtüint ſeverum aliorum cenſorem, & propriorum Wünh men defectuum mitiſſimum judicem agas, 20 IMmuheſdn i proprios manes ſtudiosé occulfes, excu. Enih ki ſes, erubeſcas eos, ſciri non velis, fciri ine 4e, M, doleas, & objici metuas: ſi laudes homi- ir ſlin num non illibenter admittas, faéta tua ex. Nhanche tollas, aliena deprimas &c. Hæc & ſimilis oniu naie tibi luculenta argumenta præbent, regnaré mltifinnen in te amorem proprium, cujus utpote tan- ianeniirn quam peſſimæ matris malignæ hæ ſoboles edi nen ſunt. 6 inn in Soliloquium ſecundum. 147 ie ſpt funt. Venerabilis P. Caſp. Druzbiki, Soc. m i Eſu, vir inſignis perfectionis & Doctrinæ tmiiun gan aſceticæ, alia adhuc ſigna & voces adducit, SRl ua homo inordinato ſui ipſius amori ad- rimi dictus ore vel corde crebrò promere ſolet; ii nn verba illius de Sublimit. Perfect. Relig. diſc. üin 2. ita ſonant: Commune eſt ei cogitare, vel uir uit⸗ dicere: Hoc mihi utile, hoc mihi ſuave; äl hoc mihi debitum, hoc non libenter video, Eelignn hoc me non decet. Bene iſte opinatur de un,ti me. Quid iſti de me ſentiunt? ldeò hoc nſei, ſtiat mihi fecit, quia me magni æſtimat, ama- unnidia bit me, narrabit aliis de me, commenda- 6 Eünm ninit bit me aliis, paribus, ſuperioribus. Ego Nin duima hoc ſic non feciſſem, ego ita facerem, eꝑo Eucdlmime ita ceniui, ego illum adjuvi, niſi ego fu- türs iſſem, non eſſet, niſi ego obſtitiſſem, præ- mam onktn monuiſſem &c. Malè de me loquitur, ſen- anncin ttit, infamat me, pudet me, eonfuſus ſum Gelim enis ab eo, intulit mihi injuriam; dixit ex in- Ntahrm Ent vidia &c. uno verbo, ubicunque inveni⸗ Ium unm untur hæ voces: Ego; meum, me;, ibi ho- uauimh mo ſe feſpicit, ſe amat: ubi autem inve⸗ a, irdüniuntur: Deus, Deo, à Deo, ibi Deum te- GemnAhN ſpicit. Hæc Author citatus. Perpende MRZ u dan voces cordis & oris tui; dilecte To-⸗ calblt bis, loquela tua manifeſtum te faciet, an. hon nimio tui ipſius amore correptus ſis. n mun V. Eſt autem id grande malum, quod unb eſt; & juſtè dici meretur fons & orige tnnb K 2 6⸗ 148 Diel III. omnium peccatorum: ſed hoc eſt inordi⸗= natus amor ſui; nam omne peccatum, & omnis deordinatio à Deo per concupiſcen- tiam carnis, per concupiſcentiam oculorum & ſuperbiam vitæ in eo ſita eſt, quòd ra- tionalis creatura ſe convertat, vel divertat à Creatore ad aliquid creatum tanquam fſibi bonum & amabile: non enim amat homo, nec ſe convertit inordinatè & peccaminosè ad objectum creatum aliter, & ex alio fi- ne, quàm ut illud ſibi eſt bonum, ſibi uti- le, ſibi delectabile, sicque præcipuè & pri- mariò homo ſeipſum perversè amans, & ſe reſpiciens inordinat fertur in objectum concupitum, ac peccat graviter, vel levi- ter: ſi enim homo ſeipſum non vitiosè ama- ret & quæreret, etiam objectum ut ſibi bo- num & delectabile non concupiſceret, nec ad illud ſe contra legem converteret, ſed id facilè negligeret; & hoc modo perverſus amor ſui eſt origo, principium & radix om- nis peccati, & omnis deordinationis à Deo. Fit inſuper homo taliter immodicè ſe amans luſus & jocus diabolo, qui eum fſuis pro- priis commodis intentum facilè in ſuos la- queos inducit: novit enim hoſtis malignus⸗ talem ſolicit inquirere, quæ propriæ ex- cellentiæ, æſtimationi, corporali commo- ditati & ſenſuum oblectationi deſerviunt, fugere autem, & odio habere, quæ mar. 4 CcA* 2 nnn⸗ llr hu iter, 4 in lonkte⸗ ai ommt 1 mun ou⸗ ſinhinn neni Ng Sndd rrunt⸗ in en u Tdotemas ladehete wdn mmmiritut NNr, ann i nin e e io Mioen Uegrüftiänm urgeafun cwaymkmt Agne nbmnde Caünung in 1 lan, Nlmri ln inn; Aniin itn choggnin, rnnn n Neuinitin ceini gic 4 1 iſtin tenn 1 ang , Soliloquium ſecundum. 149 imn ficationem, damnificationem „ contem- oyrcunm ptum, aut mali metum ſecum trahere viden- eliminan tur; & ſic tantùm opus eſt, ut ei talia ob- nane,, jecta amori proprio accomodata proponat, miann ie quæ ſpem boni acquirendi, vel metum ma- Gelum li incurrendi incutiant, ac mox miſer ho- Thematt muncio in ea prona voluntate ruet. Si ſe imtnel en non inordinatè amaret, magis autem, ſi ſe umi a odio haberet, arduum ei minimè foret, has Auicktnn dæmonis præſtigias eludere, bona & com- ingeir moda propria contra dictamen rationis & pnn m i ſpiritůs propoſita reſpuere, nilque mali, Aim aiin Dræter ſolam Dei offenſam metuere. Tam- upik We diu ergo infenſiſſimum hoſtem, & venena- ainmfiner tum anguem in ſinu fovebit, quamdiu ſui inmnnh amorem proprium non omnibus viribus ex- pugnare conabitur: hoc autem, ſicut opus eſt ampliſſimum & laborioſiſſimum, ita e- tiam eſt rariſſimum, ſimul & perfectiſſi- HNN mum. . uitend VI. Ad ſternendam hanc immanem bel- n * luam medium magis opportunum non eſt, in ehe quàm odium ſui ipſius, & contrario amo- Pinl ri proprio oppoſitum, ſeu conſtans & ſeria aw 4 ſui abnegatio, quam incarnata Patris æter- nichll ni Sapientia nobis in S. Litteris tam diſertè , Enke commendavit: Qui odit animam ſuam in hoc un i 4 mundo, in vitam æternam cuſtodit eam. Jo- cltn u ann. 12. v. 25. Et: Ge vult venire poſt me, libe iſ abneget ſemetipſum, && tollat crucem ſuam, & K 3 ſequa- eMennghlet nleenanſete, AI ſequatur me. Matth. 16. v. 24. Hæc Divi na Dogmata pro vitæ ſuæ regula ſibi præ- fixerunt beati Cælites in terris agentes. Huic ſancto ſui ipſorum odio tanquam ſo= lido fundamento totum perfeétionis ac ſan- ctitatis ædificium impoluerunt. Volve & revolve faſtus Sanéctorum, ſtudiosè inqu re glorioſa eorum geſta, & videbis, quàm longè ab omni proprii amoris ſenſu fuerint alieni, imò cum quanto rigore in continuo ſui ipſorum odio, in violenta concupiſcen- tis contra ſpiritum carnis abnegatione fue⸗ rint exercitati,: Occürret pars magna eo⸗ rum, qui circuierunt in melotis, in pellibus ca⸗ prinis, egentes, anguſtiati, affidti, quibus di⸗ gnus non erat mundus, in ſolitudinibus errauntes in montibus, in ſpeluncis, & in cavernis terre. ad Hebr. 1I. V. 38. Noônne cum perpetuo amoris proprii repudio? nônne cum jurate quaſi omnis terrenæ conſolationis odio? VII. Conſule Menologia S. Ordinis tui, interroga Patres tuos, & annunciabunt tibi, majores tuos, & dicent tibi, quo in pre= tio apud Deum ſit ſacrum ſui ipnus odium, & quàm amplum in Cœlo præmium con- ſequatur. Præprimis id te docebit S. Le- islator & Monachorum Patriarcha Benedi= ctus, qui licèt vitæ innocentia Angelis pro=⸗ pè par eſſet; (nam, teſte S. Gregorio in vita, Angelicam vitam gerens in terris, ſpeculum bo= u 2 nRorum r ſoſtt oͤi . hruuan anluikue, oren Aalen, i 6eorn: lh an efr A ewen ſen iln, ai. gn Aun Womin din Bn E Wrn fanmn inhun;n Deunetarm r nttnr Ntcamd ic d Rr E INs Pien nl 0lni, uln gennhnt ut, momum⸗ unleuntme 1 Nl Soliloquium ſecundum: 151 N vorum operum fadtus eſt mundo ) tamen ſibi e eglel ipſi ſanctè infenſus hoſtis in tam anguſtam Ieii;s ſolitudinis ſublacenſis ſpecum ſe per trien- ütnii m nium coarétavit, ut cum ingenti naturæ vio- SZ lentia nec erectus ſtare, nec extenſus de- NN u cumbere potuerit, prout de eo noſter P. Wkdenn e Anſelmus Filcher, & alii cum eo his ver- ngh tiis, bis teſtantur: §. P. Benedictus artiſimam, n mi ut ut adhuc vifitur, elegit ſpeluncam ſex ſolumo- memnzu do pedes longam, quatuor latam, ac tantopere bu- itnangt⸗ milem. ut erelctus ſtare non poſet „ſed vel ad- Hmiinniné, geniculari, vel mortui inſtar in ſepulehro jace- Gum mnn de cogeretur. P. Anſelm. Fiſcher p. 2. c. 8. n. 1nufi 1 Auc 5. Non minori in ſe odio & continua ab- i i,in negatione per reliquum ſanctiſſimæ vitæ Aifittiemu decurſum ferebatur; unde in feſtiva ejus Am, Buimnie ſolennitate cantatur: Edomas carnem, ſubi- ſuengg Lisque Cbriſto tortor acerbus. Quam autem WwnuI Mercedem pro hoc ſaluberrimo in ſe odio aaliinii, Oobtinuit piiſſimus Pater? Loquatur eam In- leimulis ſin. Divin. Piet. I. 4. c. 11. fusè& 5. Ger- gun haniini trudis Virgo Abbatiſſa, tanto Patre dignil- arru gin⸗ ſima Ordinis Filia, cui in anniverſaria ſua lamifhn Feſtivitate 21. Martii apparuit, effloreſcen- amu tibus ex ſe roſis undique toto corpore ver- un iutll nans, ac mirum cœleſtem odorem dif- l e fundens: ſingulæ roſæ alias recentes fœ- nſen cundo ſinu germinabant, & illz denuò unnri i alias, ita, ut omnia membra velut amœ- 1 on . . eheni niſſimum roſetum floruerint. Qua viſione K 4 cam 152 Diei III. eam docuit, quanta accidentali gloria Deus ſuas voluntarias corporis afflictiones, a. moris proprii ſuppreſſiones, ac virtuoſi in ſe odii vi orias coronaverit, præſertim dum ſuo Exemplo plurimos in ſui ſequelam tra- vit, ac veluti recentes roſas in viridario Ec. cleſiæ plantavit. Per flores roſarum notaban- tur fingula exercitia, quibus ipſe carnem ſuam domando ſpiritui ſubjugaverat. Ibidem. VIII. Nec erit nobis difficile, cum Dei ad. jutorio pariter in ſanctum noſtri ipſorum odium exardeſcere tam in parvis, quàm in magnis & periculoſis, ſi nobis hanc verita- tem firma fide perſuaſam habeamus, quòd homo infenſiorem hoſtem non habeat, quàm carnem ſuam, quàm concupiſcentias ſiss, quâàm ſeipſum. De ſe id fatetur 8. Caſſianus collat. 8., dicens: Memo mibi ma- gie quàm ſenſus meus, qui eſt mihi verè intimis domeſticus, adverſatun; conformiter verbis Chriſti: Iaimici hominis domeſtici eius; & ut aureus Aſceta loquitur: Scito, quòd amor tui magis nocent tibi, quàm aliæ res mundi. de Imit. Chriſti I. 3. c. 27. Homines & dæmo- nes, totâque inferni potentia inermes ſunt, nos ipſi pravo voluntate noſtra ſponte eis arma miniſtramus, quibus nos feriant; hinc S. Auguſtinus: Dæmon alligatus eſt, tanquam innexus canis catenis, & neminem poteſt morde- re, niſi eum: qui ſe illi mortifera ſecuritate con- . jun⸗ pfulmnt De N ſ itit ſtemnen gchinke Serhufuß. gisAtrum numirn rR Cttn tanit, inin itm / i lfin gt innt, kinte Clmt e Wenriicun Ie Mpren ins, Mtnn e itnaufmnm tcrun otiie (üonidnttn Amptenſur un anin e, pitig, tinen il hezrhene eric mun ulin günil Alaltug inr lininn i Hintia Wenm 1 Valgtg dun Da Sõ r i enſektit ſcnniiin ineu e Ankafiien Nenm emmn Hin gtuiltig r 14 ,, “ uinin uniieng ii blin m die nenſten NeAhen ien ui ſa, Ginnnt wai kwinei, Nin din 6,Nn A1n, un beutinn a Meutlle ſ dunutuhee⸗ thatiunt i, muntin * Soliloquium ſecundum. 173 junxerit. Ser. 197, de Temp. & 8. Hieron. Epiſt. ad Demetriadem: De conſenſu noſtro vires ſumit, noſtrôque nos jugulut gladio. An non ipſemet tibi fabricatus es maxima mala, quæ vera & ſola mala ſunt? Perpende obſecro, in quot peccata te præcipitaveris per nimi- am corporis & carnis tuæ indulgentiam, in quot aperta æternæ damnationis pericula te conjeceris per effrenem ſenſualitatis tuæ li- centiam: recordare, quantam bonorum ſpiritualium jacturam propria culpâ incur- reris, quot gradibus gratiæ & gloriæ te ſpoliaveris, quot Divinis erga te beneficiis canales obſtruxeris, quot angores & tor- turas conſecientiæ tibi cauſaveris: ànne alius, præter te, hoſtis tibi unquam majora mala intulit, aut inferre potuit? quanto ergo odio in te animadvertere, quanto zelo pro- pria commoda conſtringere, ac ultionem (ſalvà tamen à duce ſpirituali dependentia & approbatione) de te ſumere oportet? Verùm parva hæc ſunt, per quæ ſolùm ti- bi perfidus, tibi malevolus, tibi pernicio- ſus fuiſti: ſi ergo horrorem & odium in te concipere debes propter te, quantò magis propter Deum, quia in infiniram ejus Ma- jeſtatem ſceleſtus & injurius fuiſti? Scito proin, & animadverte, tibi à temetipſo eò majus odium deberi, quò plus Deus diſtat Ate viliſſima creatura. K ſ IXK. Quan= 154 Diei IIl le IX. Quando autem homo inimicum, pri Punicn ſertim quando is contra ſe grandia mala mo= litus eſt, naturali odio perſequitur, qua- les ei in omni occaſione affectus exhibet? an eum blanditiis demulcet? an obſequiis ein i ſtringit? an ſolicitè in ejus commoda invi. buin in gilat? Minimè gentium, ſed ex oppoſito mmſten quodvis ei malum vovet: & procurat, tri Guntnt/ ſtatur de ejus proſperitate, Iætatur de ad. hcninn verſitate, ægrè ſentit, verbisque contradi- ſnt Dnhen cit, ſi de aliena laude quid ei accedat, vult Auſpa, eum à nemine diligi, conſiderari, & æſti- mis mari, bonæ ejus opinioni ac famæ apud ali- brgke ir gercete ſan oden 5 os maculas inſpergere, defectus occultos vSim an naturz & morum propalare ſolicité curat. un In fiſ Jam vide ſis, num corruptam tuam, & ad chitimin quævis mala propenſam naturam parifor- aim iant mi odio perlequi coneris? num bona con- m, Nln 4 tra dictamen rationis concupita ei deneges? num obviis hing inde adverſis eam condi- gnam habeas? num à ſuperioribus negle- knn ctus, ab æqualibus deſpectus, calumniis me ien obrutus, opprobrium hominum, & omni⸗= nnttui um peripſema faétus, tamen internam quie. mrliiipien tem, mentisque tranquillitatem conſervare lere ſtudeas? imò inſuper, num te eò libentius nnüigen, etiam in licitis ex ſancto tui ipſius odio ad Dül in Dei beneplacitum abneges, quò magis illi- rinnanl cita antea perpeträâſſe recordaris? S. Doro⸗ mi elſe c theus commoda ac perfacili praxi nos iaſtit⸗ nt, 4 1 etne, aun, uni 4 Soliloquium ſecundum. 155 Geidotig SSSõ „ r. Nlnentn i⸗ quomodo in licitis ac per ſe indifferen- uic e n tibus nos abnegare;, ac ſalutiferum noſtri nigne ipſorum odium exercere Valeamus, qua a n methodo obſervata tandem à levibus ad ar- negin 4 las noſtrarum cupiditatum abnegationes ning no facil? ac ſuaviter pertingemus. Verba A GN ejus ſic ſonant: Zitillat inter ambulandum ani- lunt mum cogitatio caput fiectendi in partem alteram, i circumſpiciendique, quid iſthinc rerum agatur, igan ne ſreane Dum colloqueris aliis, inceſſit te cu- inin pido addendi colloquio quidpiam propoſito val- mda ge acommodum, ex quo prudens audias: cave unuicntih zlud dixeris. Suadet tibi cogitatio tua: adi co- n Einen quum, Eg interroga, quid paret obſonii? non inngun iickan optemperes. Cernis forte quidpiam, ſuadet ti- Numganm i i cogitatio, ut interroges, quisnam illud attu- in mun jerit, miſſumne ſit, an pretio emptum? non in⸗ iinei mutn terroges. Venit bomo, aut peregrinus cupe- mglien res ſtutim noſe, quisnam ſit, undenam, quonam bheld en tendat, 69 ad quid veniat? noli velle ſcire, yrmu ſed mortifica in boc appetitum tuum. Verbo: tn s inſinuare tibi vult, ut omnem in te affe- unkema um pro gloria Dei viriliter trucides, ubi- GetrI cunque ſanctum ejus beneplacitum non in- W tervenit. O venerande Tobis, quanta me- übn ritorum mefſis ſingulis horis falci tuæ ſecan- UNdam ſe præbet! quàm opulenta in omni oc- IA caſione aurifodina ſe aperit gratiis Dei dite- itualsh ſcendi, ac ſublimes in cœleſti gloria gradus daGi conſcendendi! quam facili, quam arima 156 Diei III. do per leves has tui victorias ſucceſſivè eti- am ad actus arduos & heroicos tibi viam ſternes, & amorem proprium oppoſito tui odio aut omnino extirpabis, aut certè hebe- tem & valde inertem reddes! Audi deſuper ſingulare Ordinis noſtriidecus &lumen, Ven. Bloſium, ſic dicentem: Quando quis propter Deum ſenſualitati, voluntatique propriæ etiam in rehus minimis reluſtatur, rem ipſi Deo gratio- rem præſtut, quàm ſi mulios mortuos ad vitam revocaret; Blos. Inititut. ſpirit. c. 2. S. 5. id⸗ que ſequenti familiari exemplo declarat; Si, inquit, ex duobus eadem via euntibus, & florem videntibus, unus ad illum decer- pendum extimulatus, ſe nihilominus ex in- tentione Deo placendi abnegaret, alter ve- 18 ſine prævia reflexione eundem decerpe- ret, in hoc ſenſu poſterior quidem non pec- caret, ſed tamen etiam nihil mereretur: pri= or autem præ altero tantò ſublimior eſſet merito, quantò plus Cœlum altitudine ter- ram excedit. Ex quo ita concludit, quèd, ſi pro tantilla amoris proprii mortiſicatione Deus tam grandem mercedem reſtituet, quantam illis redditurus ſit, qui ſe & omnia pro ejus amore contemnunt, & ſancto odio habent. . E X. Aſſume jam animum in re tanti mo- menti, viator Tobis, & continuo ſancti in Le te odii exercitio vaferrimo hoſti tuo, amori pro-⸗ okgr vlin⸗ rle 4 utanbiel ſunt t e Ntn u. te ldr mnig! agalzirril Ptetäbnafdn rncmiſitn, ein, an . „ rpiniinan Aggleſlntit giäi nenm ülotacrtienen Nmd N lifniheu d n rſel,uur uie an te dglncennd nltlent, el alſnt, lto, rin naenn um kinnkiin in ene lin Soliloquium ſecundum. 157 üiltes proprio, bellum denuncia. Si in Mechani- rctkenen i cis vera ſit parœmia: Exercitium facit arti-⸗ 8 . rmime ficium, & fabricando fit faber; id longè ni en magis locum habebit in ſpirituali virtutum unAd cum vitiis palæſtra. Indefeſſo congreſſu a0 tim conflictu ſubdolæ amoris proprii ſuggeſtio- en ii, nes oppugnandæ ſunt: abſcindendæ ſunt ho- r ndeſpi ſti huic nequiſſimo propria commoda, im- inn moderata carnis ſolatia, corporis otia, oris NA ſympoſia, ventris lautitiæ, dormitantis in ü ciſi quandoque (ut ſibilat ſerpens infernalis: eitant amor proprius) boni Homeri delitiæ: fran- gain enh Zendæ propriæ voluntatis inclinationes, ab- Mmüintu negandæ judicii perverſitates, tanquam ve- nEimimme nenati fructus mortiferæ arboris amoris pro- uhtn de Prii. Monet S. P. Benedictus, ut amori ent ir. Vhriſti nibil preæponamus. S, Reg. c. 4. Inſtrum. Bd weade 21, In quæ verba noſter Gerardus Belga: en Oyis autem dicat, illum non præponere alia numtültnann Si G amori ejus, qui magis ſolet quærere, unn ſun ꝗuzé ſua ſunt, non quæ sſu Chriſti? qui om- — nia ad regulam commoditatis & ſenſualita- inns tis vult eile compoſita, omnia incommoda nin ac adverſa procul remota, ſecus iram, odi- mu in um, triſtitiam, averſionem, totàmque paſ- nd nein ſionum catervam ad arma, ad ſeduionem ms iin contra rationem & ſpiritum provocat? Hine emit on mirum, deplorat eximius amator Dei NI in Confoæder. ad ſol. Dei Glor. Reg, I. non ſlenl⸗ wirum, quèd tam pauci fint, qui veré Neum olinahli . amantz =— 7 amant, cum tam multi int, qui ſe ipſos amant, tam pauci, qui ſe ipſos oderunt, ac vel ideò tam pauci perfecti ſunt, imò tam pauci ſal. vantur. Si ad inferni januam ſubſiſtere, a horrendos damnatorum ejulatus percipere liceret, communis omnium vocifeératio au- res noſtras feriret, qua exitiali amoris pro- prii indulgentiæ ſuam æternam damnationem adſcriberent, dum econtra beati Colites fuas in terra victorias, ſuas in Cl coro- nas, ſua æterna gaudia ſanto ſui ip ſorumin vVivis odio admetiuntur. Horum ſalutife- rum odium imitare, & illorum deteſtandum amorem averſare; ſic efis Benedictus in ſæ- cula. . MEDITATIO II.. De Mortificatione interna Apheti⸗ tus ſenſité vi. Punét. I. A Lterum altafe, idque internum . * in Eccleſia Sion, ubi quon- dam Deo thymiama in incenſum cremaba- tur, figura eſt internæ mortificationis. Si- ne hac interioris hominis abnegatione ex- terior maceratio ad perfectionem, imò à vVitam rationalem, ne dicam Chriſtianam, aut religioſam, parum conducet, ſed illi conjuncta eſſe debet: nam quantum anima hobilior eſt corpore, tantum interior pra-= vorum uuim Enr uiſ nüfürkl eulnmthl enimith ehoannen⸗ 1clſethe Fla Wiußc innfun ſeutfne Kalhn Gtnucun⸗ Geniocufnit aſſtloggn add nohh tliu bet egin lnnn WN it lin den eſo Ahurzii UadlAuig, Sel ſin 6 lole hnnttr 8ide 8 il, = U e Meditatio tertii. 159 i,, vorum affectuum mortilicatio præ extefio- e n ri præſtantior eſt; hinc Richardus à S. Vict. Iimn I. de Præpar. ad contempl. Hoc autem nöſe A manſilkn oportet, Jquia diſciplina corporis ſine diſciplina huam flin N cordis abſque dubio inutilis eſt. Hæc eſt illud nnigmnit iſet pretioſum thymiama, quod in ara cordis in- n Meil i cenſum in conſpectu Dei gratiſſimum odo-= tinmmntntt prem exhalat. Wibil ita fragrat Domino in odorem um kili ſuavitatis, quàm ſi madtetur ei vitulus propriæ NNH voluntatis, Idem Hæc interior mortificatio Etlihlzum eſt regula & menſura, ad quam quivis vir-= um nn iils tutem ſuam & in ſpiritu profectum dimetiri Cunteinun Äebet, unde Alph. Rodriq. p. 2. tr. I. c. 5. n. 2. Keiheelane di videre & nöſſe vis, quem in virtute progreſ- Jum feceris, vide, quantum le mortificaveris, Wd quam edomitas B ubjedtas tihi babeas effrenes al m animi pqſſiones & vitioſas inclinationes: quo- Ginittnu modo inſultibus ſuperbiæ, itæ; gulæ, to- tique appetits ſenſitivi regno dominari di= diceris; ſi in ie harum paſſionum vires ad- ult, Ai huc prævaleant, nulla in te ſolida virtus in- ladh Sane habitat, ſed vel deeſt fortis tentatio; aut uien, Occaſio, & tunc lugebis infirmitatem tuam- NA. Punct. II. Ezechieli Prophetæ in ſpiritu duéto in templum Jeruſalem oſtenſa fuit I ommnis ſimilitudo reptilium, & animalium, abo- im minatio, & univerſa idola domis &ſrutl depi- utt ſl Ra erant in pariete in circuitu per totum. Ezech. amt 8. Vv. 10. His animalibus & idolis multi ado- we en lebant incenſa. Abſit, ut talis mvorpitaie 1t 160 Diei III. ſit depicta in templo animæ tuæ; vide proin, an non in eo talia idola voluntatis propriæ, judicii proprii, ac in his ipſum dæmonem adores? an non talia fœda animalia paſſio- num, quas 8. Chryſoſtomus feras beſtias appellat, in eo habitent? & quod deterri- mum eſt, an non iis thymiama offeras, eas fovendo? Tales beſtiæ ſunt irregulatæ con- cupilcentiæ tuæ, & quidem ex parte appe- titùs concupiſcibilis ſunt amor, odium, de- ſiderium, fuga, gaudium & triſtitia, ſive dolor: ex parte appetits iraſcibilis ſpes, & deſperatio, timor, audacia, & ira. Hæ pas- ſiones incorrupta ſemel per peccatum na- tura continuò inſurgunt & rebellant: Yelis, nolis, intra fines tuos habitat Jebuſæus; 8S. Bern- Serm. §. in Cant. appetitus nempe carnaliss cum ſuis paſſionibus, quæ degenerant in fe- ras peſſimas vineam animæ miſer demoli- entes, niſi à ratione per mortificationem reſtringantur. Unde tot lolia & Zizania im- perfectionum in anima? tot urticæ & ſpinæ pungentes in conſcientia? tot miſeræ deor- dinationes & peccata in vita? tot prævalen- tia iræ, invidiæ, vindictæ, ambitionis &, deſideria, quàm ex neglecta ferocium ani⸗ mi motuum cuſtodia? O quanti intereſt, ut periculoſas eorum inclinationes in te accu- rat& diſcutias, & ſecurim ad radicem inceſ- ſanter ponere non negligas, Punét, Pen en⸗ Non H cehienis 1 t tie li . ſhtn eANdaun, (olcmumu) Agn güſen 1en Ndatuenisn ſuanm nnn aei,in ti, n lmn 1⸗ rrtnſunt⸗ Abnienide 11Bnlruetie Moſeiuind te ltgent uirlintin In, An, un 6 g nn lennn unie Nfo tnet All, ſn W E 4 tetzi lunini mubin würnul lilmie 4 nten hnniſtintken rnumn u latnaeeg Kiln nn din ihia lli , urh An it AA MNNr RNANAN GitſinRd gann Nntin e, gen min gitt 1 in n Mitin bddudnu um umnaf mcentu eun bin i 18ſnenn aOinen ſtultum delitiæ, nec ſervum dominari Pripcipi- Meditatio ternia. 16 punét. III. Homo ſecundum animam no= biliſſima Dei imago & ſimilitudo, obſecun- dans ſuis concupiſcentiis turpem earum ſer- vitutem ſubit, teſte Tarſenſi Præcone ad Rom. 6. v. 16. Weſcitis, quoniam cui exbibetis vos ſervos ad obediendum, ſervi eſtis ei, cui obeditis; quod confirmat Apoſtolorum Prin- ceps: A quo quis ſuperatus eſt, hujus & ſervus eſt. 2. Petri 2. v. 19. O monſtroſa perver- ſiol quæ tamen toties iteratur, quoties ra- tio tanquam Domina in homine ab ancilla ſua appetitu ſenſuali ſuperatur. Quid au- tem indignius, quàm quòd ratio, qua ho- mo paulo minus minoratur ab Angelis, & diſtinguitur à brutis, ſubeat mancipatum ſer- væ ignobilis, ſibi extremæ infenſæ, bruta- lis nempe concupiſcentiæ, hoc eſt, illius partis, quam homo habet brutis ſimilem. Nonne hoc præcepto Dei manifeſtè opponi- tur, ad Cain dicentis: Suh. te erit appetitus tu⸗ us, & tu dominaberis illius 2 Gen. A4. v. 7. Hæc præpoſtera abſurditas etiam Sapienti viſcera movit, ut dieeret: Vidi ſervos in equis, G& Principes ambulantes ſuper terram, quaſi ſervos. Eccl. 10. v. 7. Servi in equis ſunt præva- lentes paſſiones, quas delpecti ſequuntur pedites, homo ſuperior, ſpiritus & ratio, quibus tamen velut Principibus regni inter- ni gubernatio competit: Verum non decent bus. 162 Diei IV. pus. Prov. 19. V. 10. Nec ſatis hoc eſt: ipſi equi & muli indomitarum paſſionum etiam homini internè immortificato, nec quoad hoc invito, frænum injiciunt, & eum cum ludibrio ducunt, quò ipſis lubet. O Religio- ſe, o Serve Dei! vide, an non & tibi infames hi ſervi ita dominati ſint? excute jugum: nam licèt in mortificatione externa corporis cau- tela cum diſcretione tenenda ſit, non tamen facilè excedes ſervos tuos, rebelles animi affectiones auſterè tratando. Servo male- volo tortura &compedes. Eccli. 33. V. 28. DIES QUARTA, Beatiſſimæ Virgini Mariaæ ſine labe conceptæ, omnibus virtutibus à DEO eminentins decoratæ, cultu yperdu- liæ conſecranda. ORATIO hunllnn, n Manè poſt matutinum devotè recitanda. uEr dulciſſimum cor ES, Filii tui, Re- demptoris mei, ſaluto te, &ο Maria, zterni Patris Filia, PFilii ex te incarna- ii Mater intemerata, Spiritũs S. Spon- rum Paaune ſa ab æterno præ omnibus electa, Angelo- i. ,Ceſenel G mepton e cens ſn Pnib Sln do ls dis Adlaonin B eNconn oche luerk pan kultti wit Mns / i neter enah tuſttne in Nmnatnn Reenerdannuns it imu, Nhn bcrintunne t⸗ ſtarnneehki cVbrnete un t lu ger et Cntiten ne Idlen, urcn Mnkkteen llitſuntiten uän enn ſ e Anen 11 = == liy⸗ Oratio. 163 UlNelgiee rum Regina, Coœli terrædue Domina. Tu UMemimm in immaculata conceptione tua es roſa ſine thti, Ne ſpinis, lux ſine tenebris, unica originalis tendin ge juſtitiæ à primis parentibus perditæ hæres. nitie e Tu virginitate tua Deo placuiſti, humilita- umlchin te autem Matris Dei dignitatem obtinuiſti: Eirfmnm nam cùm eſſes omnium creaturatum in col- tünmmmmin latis tibi prærogativis prima, tamen te om- untiius nium noviſſimam faciebas, & ſola humilis emrMits ancillæ Dei ſorte te Beatam ducebas. Tua Gudes a Pattentia & conſtantia in Paſſione Filii tui te Alag olnnium Martyrum Reginam conſtituit. Tua pacifica converſatio in terris homi- (MIN nibus amabilis, & Angelis delectabilis fuit. Tu tota pulchra es, tota formoſa, & ma- ilrſel cula non eſt in te, quia omnium virtutum n e. varietate à Deo ornata es, & quidquid grax GIIINN tiæ, virtutis, ac ſanctitatis Deus allis San- uaned. Ctis diviſim contulit, hoc omne in te ſola velut in centro perfectiſſimè adunavit. De- votiſſimo corde gratulor tibi, admira- W bilis Virgo Mater, omnem illam gratiarum plenitudinem, quam ſolus Deus tibi dare munnne voluit, tu ſola capere potuiſti. O quàm veellem Capacitatem cordis mei millies am- plius dilatari, ut poſſim aliquantulum di- Ga A gnè Deo, dignè te gratulari, & congaudes Gelntre tibi, quòd Magnificentia Dei ex theſau- wint ris mirabilium operum ſuorum te ſingula- vn ei, titer elegerit, & parem Sapientiæ ſuæ, con. N L 2 gruam anſnmd 464 Diei IV. ruam Bonitati, aptam Omnipotentiæ, & condignam Dignitati ſuæ creaturam te fece- rit. Rogo te, piiſſima Mater, impetra mi- hi à dilectoFilio tuo Eſu veram & profundam cordis, oris, & operis humilitatem, con- ſtantem in adverſis patientiam, ſinceram ae ordinatam erga omnes homines charitatem, moderatum corporalium neceſſitatum uſum, ac perfectam virtutum omnium ſoliditatem, non quatenus eæ mihi bonæ, aut commo- dæ ſunt, ſed quatenus ſuperdigniſſimo Fi- lio tuo ad honorem & beneplacitum cedunt. Impetra mihi cordis puritatem & Spiritum bonum, ut Deo hic dignè ſervire, & ibi cum in æternum laudare, & frui merear. Amen. Poſt erſolutum in Choro matutinam legitur ex a. 3. de Imit. Cbriſti C. 40. S c. 19. eodem MIEDITATIO I. DeK§ Hüumilitate. Punét. I. HEHlmilita; ex definitione S. Ber- E⸗ nardi tract. de Grad. Humil. ſt virtus, qua bomo veriſſima ſui cognitione Mi ipfi vileſcit. Eſt igitur vera & ſincera ſui ipſi- us cognitio radix & unicum neceſſarium ad comparandam humilitatem, idque tam ex parte intellectůs, ut homo infinitam Dii MM G Lentne cin Wen A lune tüin i n ornriwn Anekmn g tie,Rinnſil bnn dengecd eerinicnürt iocchen d ihniumet A linh⸗ mintinnn en anelt i Gtu, n hni ban h Crte. Mnn an ſonitarchcn Kuun d üthinut Inelmm, nnnun nr Weriltokere A Aati el Cunn NI..“ .n) Su eüt re 1 enalrenn utungt ln int lnrinti Agiiaien eurdn re itgdininei GGrnnkänne mminlii Nenidn en n iut in nufegttnein i mimhtin Legt bein Ad m Atünert Chnthimn ifr irf Sen I enlie gina iin u hn Pimn ie i n do iin Meditatio prima. 165 Sublimitatem, Eternitatem, Immenſitatem, Omnipotentiam, Sapientiam &c. viva fide apprehendat, ſuimque ex oppoſito vilitatem & abyſſum nihili ſui profundè penetret, & ſic ſe in comparatione undique contempti- bilem in veritate agnoſcat; quàm ex parte voluntatis, ut ſuam viliſſimam conditionem Altiſſimo Deo plenè & practicè cum omni reverentia ſubmittat, ſéque econtra de con- digno deſpiciat, & ab omnibus ita deſpici, & vilipendi ex animo deſideret. Paucis ver- bis, ſed valde ponderoſis Ven. Abbas Blo- ſius nobis practicam noſtræ vilitatis conſide- rationem commendat, dicens: Ex proprü nibili ſancta cognitione, confderationéque tota ſalus bominis dependet. Bloſ. Inſtit. ſpirit. c. r. §. 4. in fine.. Hinc unica cauſa noſtræ ab omni humiliatione & contemptu abhorren- tis naturæ eſt, quòd abjeéti noſtri ſtatũs obliti miſerias noſtras in corpore & anima non attendamus. Attende igitur, 6 homo, vilitatem tuam, & nullum te extollendi, in- numera autem te humiliandi motiva depre- hendes. Audi conſilium piiſſimi Pontificis Innoc. III. I. de Contempt. Mundi: Herbas Garbores inveſtiga: ilæ de ſe producunt flores ES frondes & frudtus, ille de ſe efundunt oleum, vinum & balſamum; tu de te ſputum, uri- nam E& ſtercus: illæ de ſe Rant ſuavitatis odo- rem; & tu de te reddis abominationem fœtoris. L 3 Qualis 166 Diei IV. Qualis arbor, talis frudtus: non enim poteſt ar. bor mala bonos fruttus facere. Et tamen nulla virtus miſeris hominibus magis peregrina eſt, quàm humilitas, quia ſe cognoſcere nolunt. Sicut humilitas omnium cætera- rum virtutum, ita cognitio ſui humilitatis fundamentum eſt. Quid igitur te impedit, quin ſæpè, imò ad acquirendum humilitatis habitum valde ſæpè miſerias tuas corporales & ſpirituales tibi ob oculos ponas? Igitur intra in lutum, & calca; Nahum 3. v. I4. intra, ait eximius Aſceta, P. Paul. Segn. in Præfat. ad Spec. non fallax, per attentam conſidera- tionem in lutum & ſœditatem tuam, & tra- cta eam ut lutum, cùm omnium pedibus calcari inereatur. Punét. II. Ulterius S. Bernardus ad te co- gnoſcendum tibi lumen accendit, his ver- bis: Iſta tria ſemper in mente habeas: quid fui- ſti ?2 quid es? gquid eris? Quid fuiſti? quia ſperma fœtidum. Quid es? quia vas ſiercorum. Quid eris? quia eſca vermium. in Formul. hon. vit. Nonne hæc ampla te humiliandi materia? Quid fuiſti abhinc 30. 50. 60. annis, ante- quam Deus ex eſſendi tenebris te eruit? Ina- ne nihil. Volvebatur jam tunc hæc mundi machina, & tunc, ut nunc jam traétaban- tur omnia, & quidem ſine te. Sola crea- trix Dei Potentia ſine tuo merito, ſine jure in creaturarum numero te conſtituit. Qui 65 uni Uſn U Mer,ian⸗ 1 ele Mokon aatlift⸗ Femn ennle gomnb, ootaretn nie enn n ne nt: beneliunti e, A 1N ſfeepel Uümn mie, Auiſtn Ppuigaient Nüuttuant ltumi ioiam,bunn nnangemnud GNENun goin ue löretrrurnn pinoit WNetitg Eoin Mlin elnnn , Dentieni ne 1,icti, atg tenantll S ten egtn tbi u kanlalße⸗ 4 Ainn, Ann 1 4 Meditatio prima. 167 moOdo? Ex te idem nihil, quod fuiſti, ni- . hil circa talenta, nihil circa virtutes, nihil it circa opera, teſte Apoſtolo: Si quis exiſtimat its ſe aliquid eſſe, cum nihil ſit, ipſe ſe ſeducit. ad Gal 6. v. 3. Si enim conſervatrix Dei virtus ſubtraheret manum ſuam, mox in antiquum chaos nihili tui rueres. Quid eris? Quoad corpus mortis victima, putredo, cinis, ho- minum fœtor & horror, cadaver exanime, nomen inane; quoad animam res admo- dum incerta eſt: una vehemens paſſio te pro- ſternere, & in æterna gehennæ incendia devolvere poteſt. Ulterius: Quid fuiſti in conceptione, in nativitate ? Nônne confu- ſione plenus ingemiſcere debes cum Davi- de: In iniquitatibus conceptus ſum, &o in peccatis ulmizir oncepit me mater mea à Pſ. 50. v. 7. Quid in uidsi dqultiori ætate? Interroga conſcientiam tu- len na i a ga corucleati vim iſ am, an non per peccata actualia quavis lepra e üiniif immundior, quovis ulcere fœdior, quo- E vis bufone & dracone virolentior, imo his & ipſo nihilo vilior factus ſis? Recogita an- ens nos præteritos, in quibus Deo rebellis, læ- mur riit ſæ Divinæ Majeſtatis reus, demonis manci- õü pium, æterni incendi victima, hominibus eite juſtis, Angelis, Beatis, & Deo execrabile eM Anathema extitiſti. Sit autem, quòd De- uum us præterita peccata tibi clementer indulſe- ataſen I rit, exinde tamen ſimilis es patibulario, ad amteh cruces, ad rotas, ad flammas gehennæ con- unglin L 4 demnato, iin 4 ndegtitan nei lli Leetiettungn chenn / , ,Nit ült, Atrtdn anitr Z in n F 1768 Diei W. demnato, ſed per Dei Miſericordiam gra- rtoitò diſpenſato. Quid es in præſenti ſtatu? Qupad corpus: Si diligentins confideres, quid er os & nares, caterôsque corporis meatus egreditur, vilius ſterquilinium non vidiſti, te- ſte S. Bernardo in Medit. c. 3. quoad ani- mam: erga Deum ut plurimùm ingratus, te- pidus, in intellectu ignorans, & errans, in memoria vagus & labilis, in voluntate ad bonum piger & inſtabilis, ad malum econ- tra proclivis, ſine actuali gratia ad omne opus bonum ordinis ſupernaturalis impo- tens, plenus amore proprio, ac pravis in- clinationibus. Quid eris? Ultima hoc dabit finalis ſententia: interim incertum eſt, an inter Benediétos vocandus ſis ad poſſeſſic- nem regni cœleſtis, an cum hœdis repro- bandus ad pœnas ignis infernalis. Gratia & perſeverantia finalis, quam nemo de con- digno mereri poteſt, eſt donum prorſus indebitum, à quo tamen omnia in longam zternitatem dependent. Si his conſidera- tis tibi necdum vilelcis, nec coram omni- bus ſincero corde te humilias, aut fide, aut ratione deſtitutus es. “ Punét. III. Sicut ſuperbia Deo exoſiſſi- ma; (nam abominatio Domini eſt omnis arro- gans, Prov. 16, v. 5. cùm Deus omnia ad Gloriam ſuam operans malit tolerare homi- nes Cæteris vitiis plenos, quàm ſuperbia tu- midos) 6 1 iin iſnnd, rlirſtcnz niii twn ven iſtuu 4 i ſn e a ir rte Slcun t, E V6twmeännton Wontels ma nrtnaalinn 6 tang nCs 4netun fago Hingeflinufnn dl ibuze InNMN, (üßn eege tnin lot Kin ien epgmnn (Girak tni Dudlienku unlinadz en ntlopienen 1 8 enn iine D n Mſne an usſtdehrl Callimnie- is elen, 8 D nd Meditatio prima. 169 inn “ e midos) ita humilitas eſt Deo acceptiſſima, ul ril quam Dei Filius tum verbis docuit: Diſci- te à me, quia miis ſum, & bumilis corde, k eri Matth. 11. v. 29. tum opere per totum ſanctiſſimæ vitæ ſuæ decurſum comproba- in Uele⸗ . . vit: nam, ut mellifluus Abbas Serm. 1. de = . e e NEee n Nativ. Dom. ait, exinanivit ſemetipſum can- . Pn hen nem noſtram aſſumendo, & univerſam vitam 8 ium ſuam bumilitatis volait eſſe &æemplum, Appa- M A Wruit hæc exinanitio in humillimo Eſu à pri- mis cunabulis inter duo animalia in ſtabulo auhmmii usque ad probroſiſſimam mortem inter du- teie os latrones in Cruce. Eſt virtus hæc cui- Unintb vis, præſertim Religioſo, ſummè neceſſaria, unnd, & totius perfeétionis fundamentum, quam ideò S. P. Benediéctus per 12. gradus majo- rem in modum commendavit: ſed non ac- quiritur absque continuo conatu & exer- iunNe citio quoad actus internos & externos er- AlAtnmg ga Deum, ergaproximum, & erga ſeipſum, umamu Ided ſine tædio, ſine defatigatione quotidie neme Tuas in meditatione & examine particulari certi teium humilitatis actus, non tam tyronibus, quàm Grtmiti veteranis longiori tempore usque ad acquiſi- tionem habitus determinandi ſunt, & dein ulrüd in omni occaſione cum interna mentis re- GhiM collectione quivis deſpectus & contemptus GrN veri, aut exiſtimati, ab aliis advenientes quie- uunmun tè, patienter, & gaudenter amplexandi en ie lunt. Absque hoc ſerio exercitio omnia hu. Kft . L S5 milita⸗ militatis aſſequendæ propoſita brevi evz- nelſcent: eris homo antiquus, grandis in oculis tuis, ac non obſtante tam perſpicua propriæ vilitatis agnitione corruet in te fun- damentum vitæ ſpiritualis, cum tota ſtru- tura S. Exercitiorum, reverteris ad vanam tui æſtimationem, erisque ſimilis viro con- fſideranti vultum nativitatis ſuæ in ſpeculo: con- ideravit enim ſe, & abit, & ſtatim oblitus eſt, qualis fuerit. Jac. I. V. 23. SOLILOQUIUIM PRIMUM. Tempore matutino Diei quartæ. De Alſtinentia & dobrietate. I. Non eſt in hac diſſertatione animus, Religioſe Tobis, ad extraordinarias in cibo & potu auſteritates, ac jejunia te inducendi. Habes S. Fundatoris tui leges, Ordinis conſtitutiones, ac pias jejunii con- ſuetudines, ſecundum quas, ſi timoratè & cautè ambulare ſtudueris, non offendes ad lapidem guſtum tuum, non ad ſpinas con- ſcientiam tuam. Dico, ſi timoratè & cau⸗ tè ambulaveris: nam ad hoc ob amoris pro- prii blandimenta, gulæ allicientis illecebras, & ſubdolas dæmonis præſtigias inſuper in L praxi n mr at l⸗ anlelni gehen gen t ſeluton GNln rin e 6r Ae end ladenictn⸗ oNd CNna atbmsgr iulkr miin i istnn Aen alanhe n Eti ni 5 nunsmndbenn Aragendi ſaln a ine oickn n mine zlen Clkeeſrel, TNNs finumin, earcieepoe itenn, nrn D anui Uſen l, anhutlieni⸗ iennſn Al der nn Adonn 4 Mihan iy⸗ in GEH Soliloquium primum. 171 Rtrn „praxi certis cautelis & regulis opus habes.- ENaN. 1 . X : . . udinen Sunt penè innumera de ſanctis & perfectis Vi- inng tis ex Ordine Sacro exernpla, qui auſtera utni n in cibo & potu inedia corpus macerärunt, n Nquorum tibi longum catalogum pertexere N elgeialen⸗ poſſem; verùm opus hoc eſt ſpecialis gratiæ e, Divinæ, & ſine periculo indiſcretionis ac u5 a diabolicæ deceptionis non facilẽ imitandum: I nam, ut S. Caſſianus Collat, 14. Cc. 7. ait, multa ab aliis recte geſta magnem aliis imitanti- Uen bus intulere perniciem. Placet ſententia Beth- V AA iemitici Doctoris, dicentis: Parcus cibus, D ſemper venter eſuriens triduanis jejuniis præ- Gmntte fertur;: && multò melins eſt quotidie parum, . qum rarò ſumere; S. Hieron. Ep. 10. ad Fur. „Qguod vanæ gloriæ & indiſcreti exceſsũs pe- ilSNis nculo non ſubjacet. Cape proin in præ- „ſenti facilem in praxi methodum, corpus kni moderat? & ſobriè juxta leges neceffitatis, lisaimne non item voluptatis alendi, unde contra AAhäagrift Gaſtrimargiam meritis, & viétoriis brevi Hkulni tempore diteſcere poteris, non tibi nimium Mtons tfi ſubtrahendo, ſed non nimium concedendo. uinaI II. Præprimis univerſim præcepta ab Ec- EMMlti M cleſia jejunia, nec non conſueta in Cœno- Guc mMiiü biis à carnibus abſtinentiæ tempora, qualia NHimmi in S. Ordine noſtro ſunt hebdomadæ ad- uihmg ventuales, dies Mercurii per annum, ac eiütii profeſta Sanéctorum Ordinis &c. quemvis ne ri Religioſum Dei honorem, ſuumque in vir- tute tshin 172 Diei IV. S tute profectum ſincerè zelantem adeò prom- e , pta voluntate oblervare oportet, ut null: coactio, nulla refractaria animi averſio lo- NH ien cum inveniat. Hoc intendit S. P. Bene- Sannud diétus, dum non ſimpliciter, & merè ex. Siimlbhel ternè præcipit jejunium cuſtodire, ſed jeju. gin fhheln nium amare, S. Reg. c. 4. Inſtr. 13. incli. ℳini nato ad hoc libero & voluntario mentis at. 8WMbenmm id fectu; quod non faciunt illi, qui jam pri. wWütthimetl die adventantis diei eſurialis, eam non aliter, vifiur a quàm hydram eminùs conſpectam horrent, Genydaidtu horrore non tam naturæ, quaàm potids vo- iuillißi luntati ad voluptatem ollarum & carnium (uslwen uun anhelanti inſidente. Culpavit errorem hunc aitißimdiin Rabanus Maurus ex Ordine Benediétino ew Archi- Epiſcopus Moguntinus, dum ita dil- N Yuimnfri ſerit: Multi ſunt, qui jejunant, ſed id ipſum l, lgge e jejunium non amant, quaſi onus impofttum ſit, an, niflin. neceſſitate compulſi portant jejunium, jed non itdl ein amant illud; more animalis onus portant, ſ gen nim ejusdem oneris dulcedinem non deguſtant: unde imutniifn non amant ipſum, quod portant. Tom. 6. in ie bin Comment. S. Reg. Ac vel ideò, ſicut Deo cn aſimnd⸗ per externam illam, ac merè necefſariam amtimg eui abſtinentiam nullum beneplacitum exhibent, imn an ita ſe omni merito indignos, imdò etiam bickogt⸗ pœnæ obnoxios reddunt. Quanta autem ai 4 hæc jactura animæ, ſi tot per annum ſalu- 8 tten taria remedia, ab Eccleſia & Ordinum Fun- u iun . datoribus animabus, corporibusque cum. Humun is Soliloquium primum. 173 iln dis ſalubriter intenta eidem in damnum & u Pornam cedant! Nonne ab omni difficultate en Temotiſlimum eſt, ſi Religioſus præcepti 1 nievel Eccleſiaſtici, vel regularis, adimplendi niis „neceſſitatem, concurſu bonæ ac liberæ in- Wtentionis in virtutis meritum transferat, ac ingruenta die jejunii de manè, vel in accel- tien iu ad menſam cum hilaritate & gaudio ſpi- lntin rituͦs abſtinentiam à cibis carnaubus, & a iz n ſecunda refectione ad Dei honorem, & in „ * ſatis factionem pro peccatis ſuis offerat, ſic- tun in que non conſuetudiariam, ſed voluntariam * n caſtigationem in ſe ſuſcipiat, hortante nos li mt ad id Matre Eccleſia, ut corpora noſtra vo- imieumt Juntaria caſtigatione conibentes facilins dona adire coœleſtia capiamyoͤs. W priminn III. A meritorio jejunii uſu ad ordinari- N en ,l am cibi, potusque moderationem progre- , it,’ diamur, quod officium abſtinentiæ & ſo- Umuſrn ,l brietatis elit, quæ juxta S. Bonaventuram uin, eſt virtus, qua oris alimenta cum moderamine umm in admittuntur in cibo && poru. I. 2. de Prof. Re- mn lig. c. 46. Idem Seraphicus Doctor ad vir- e Müdt tuoſam abſtinentiæ obſervantiam tres nota- ln rNK biles conditiones requirit, ( & his in præ- Anlucdmes ſenti inſiſtemus) in quibus eam conſiſtere rpn, aflerit, nempe in qualitate, in auantitate, N u s modo. In qualitate, ait, ut non delicata 83 umus pretioſa, aut ſumptuoſa requirat- ſed fimplicia dititine quibus valeat ſuſtentari natura, & gula non ir, in mge 85 ritar!= Dlöninm,1,7 uimdhle , 6, A. 174 Diei Iy. ritari, & quæ de facili poſſunt haberi. Se. y curè Religioſus quoad hanc qualitatem pro- cedet, ſi hilariter, & æquanimiter ſine ſe- lectu in meniſa ſumat ea de cibo & potu, quæ in communitate & menſa regulari ap- poni ſolent, conformiter Verbis Chriſti Do- mini: Comedite, quæ apponuntur vobis. Luc. 10. V. 18. Nam, teſte S. Franciſco Sales. non parva auſteritas eſt, guſtum ſuum ad omni adaptare, & eum omnibus obviis ſubjicere. l. 3. Introd. ad vit. inter, c. 23. Quòdfſi verò quosdam cibos ex appoſitis valetudini no- xios non vana perſuaſione, ſed prudenti ex- perientia cognoverit, ab illis abſtineat, nec alios ſibi ſubrogandos petat, imò ultrò ob= latos ex humili abſtinentia & charitate Dei intactos relinquat, quia non deerunt fonè alii, quibus naturæ neceſſitati ſatisfacere po- terit, etſi ſolus panis foret. 4 Contra hanc in ciborum qualitate æqua- nimitatem turpiter agunt, qui religioſæ men- dicitatis obliti contra frugalem etiam men- ſam non rarò ſtomachantur, iique plerum- que præ reliquis, teſte Nicolao Lancicio Opulc. ſpirit. 2. c. 6. n. 36. qui viliori con- ditione nati ſunt: jam enim famulitia in cu- lina obſequia culpant, quòd hæc non gu- ſtosè ſatis aſſata, aut lixata, iſta non del- catè condita ſint; jam ore vel corde contta Superiores, Officiales & Oeconomos mur⸗ murant, om e imon 6tihite Enul, ziiun ehis n in l ein i s, Oehent 6Konesbf Ga NN ere rs,Aln ,elerkvoh Werunuc knguetnini unconngletnu Tenle, Renn, Utiſriniun Punſenter Wulutinnu Nla üe ANnmmn Anton Walntur li cnnninkr, lunuftuie e. üngzim n 8lunin Nn I 175 V „. m iy, Soliloquium p S icti viliora i &d parſimoniæ addi ſiger e t, quòd pa tiquam ſem- ugs murant, . niſtrent, antig i. 4ſaierliin itati ſubmi ſitis eſcis tri- a lannniel crambem recoquan m pariant &c. qJ aethther e vuigaribus faſtidiu tum omni tempe- 8Iorſitants imoniis non tant ertatis, tbus quærin ijiam religioſæ Paup ſ iritu Nſu ntix „ led elenia & patientiæ ſpiri Nuthumiliratis, obe ſe probant. O delica ſtiutt vacuos & inmnes le ſacrificuli memento⸗ kin g nin is, idoli veſtri, ſacri is ingreſſu ſen- ventris, Keligioni je⸗ em in Keli laris ſubje- te finis, ob au diſciplinæ regular , . ude dllcip —. n ut cu- nig Uiijus veliros jugo dile iatis, no ias cap ini tutſtciſtis, non ut ar hatie⸗ ſed ut carnem die ns ſintii piditatibus Toncupileontüs ſuis eruciſigatn 2 iliftun ſtram cum cro, religi enittlin mementote aulcereze non mlnin. muni paupertatis Mioſa aut ſumptuoſa, ſed ſi nu⸗ ir. 1 güumbenn delicata ee ttari nutura, &α gula 5 B. nulliliin uibus valeut e facili poſſunt baberi. rucn il ritari, Ggue Quisquis ergo ex e cum e Ultaen v. loc. Ccit. iborum qualita Nchuncnt na. n cibo ⸗ gu mero, qui mn equirir S. P, Bene an utihn eſt nu rout requir ticam n nalerdint omni extremitate, p ſunt, is dogma Gunilin . contenti non lun ſequatur, & letun, , ictus, Bloſii Daérinam buccellas, quas AENi“ Venerab. intingat ſpiritualiter bu ro- S, mrlve am inti 9 . riſti ann z in tien a i gulgere & a MONM 5 „oyj tum . glirt ſeis jus vulneribus pot t, quum lautas & ex a NNN 1 magis amet, 4 aceto po- n bii ſmplices ſea minus Jſus felle i e guiſiltas, quia Do n e yron. ſpi- ang Ä; Bloſ. in Brev. Reg. Ty rit. B let un 175 Diei TV. ’ rit. S. 177 n. 6. ſicque obviis cibis ſie den qualitatis ſelectu cum humilitate, patien. d ol tia, & gaudio ſpiritůs veſcetur. , ſon IV. Non minus ſenſualitati indulgent de. amnhun licati illi Clauſtrales, præſertim juniores, & viribus vegeti, qui ex imaginatio ſanita. Auümtuin tis prætextu bellaria, dulciaria, cupedias, – pretioſos liquores, vina aduſta condimen- leerwat tis temperata in cellis & ciſtulis detinent, lin ied iisque certis temporibus ad fovendam ſen- in man ſualitatem, guſtusque voluptatem vtuntur, ſo inte. ut inde ſtomachi infirmitati, prout ſibi non Pu veum⸗ rarò ex diaboli ſuggeſtione, & amoris pro- 4 anemuen prii deceptione falsè blandiuntur, medelam ede inn ferant. Hosce delicatos corporis ſui cul- ii. z tores admonet S. Bernardus Serm. 30, in aidui Cant. Puta te, quæſo, Monachum eſſe, non nueir 48 medicum, nec de complexione judioandum, ſed l S de perfectione. Quid de his bellariis ſentien. dum, & Dquantum ad ſanitatis conſervatio. aain nem, ac ventriculi confortationem conke-⸗ gum rant, audiamus Hieremiam Drexelium ita huiik iikͤ candidè diſſerentem: Si meam bac de re que- huui knm ris ſententiam, é germano pectore dicam, quil th iiſin ſentiam. Bellaria omnia, nehule dulciariz, mel- un aim lea ſcitamenta, liba, tragemata, ficus, carpe⸗ inp innn ſia ſeu cubebe, uvulæ & omne ſacchari varit⸗ nuimm, 1. gatum blundimentum nugæ ſunt meriſſimeæ, (in ſwuthinn ordine ad ſanitatem) dulcis fallacia, tran- minn hin nis gulæ grata „ ſed ſanitati noxia. Mieza ſuin 1e. 1, Soliloquium primum, 177 r ies Drexel. in Aloë l. 2. c. 2. J. 2. Unde ex- id mlie, periuntur tales, quòèd ſtomachus corruptus, Wucui abitinentia & moderata diæta ſaluber- dhitindis rina eſſet medela, non reſtituatur, & ſa- g nn nus duntaxat corrumpatur. Quid reſtat? uns Nil aliud, quàm quòd cum grandi tempe- Wul din n fantiæ luctu diabolus ſolus cum domina gu- n iliint la de tali anima inſigne lucrum reportet. gichhiiee V⸗ Benè tamen hic advertendum, quòd, iNi/ ſicut bellaria, aliique cibi delicati & pretio- lhtenn ſi⸗ absque inordinato deſiderio & concupi- tii un ſcenti⸗ ſumpti, virtutem abſtinentiæ per ſe geim Eanin non lædunt, ita econtra etiam vulgares & Ulalmntis Viles eſcæ, cum immoderato & per rationem ð regulato pruritu ſumptæ, temperantiam Nrisen Don modicè violent: non enim cibus, ſed ni laulaß ſenſualis delectatio & cupiditas peceatum kamiiriinn conſtituit, dum, teſteAngelico Doctore, vi- iutinl tium gulæ non conſiſtit in ſubſtantia cibi, ſed in lentaencupiſcentia non regulata ratione. S. Thom- iuiminee 2. 2. d. 148. 2. I. ad 2. Sunt autem, qui præ altilibus, aliisque ſumptuoſis perquam aRgninkt vojuptuoſo, & inordinato appetitu feruntur n Hmn in plebejas, & triviales eſcas, uti in lactu- Vru ief cas, raphanos, arborum fructus, imò eti- millii am in fungos, farcimina, aliaque ſimilia pri- tfe /ivatæ gulæ irritamenta, quæ cum ſtudioſa ASm iconcupiſcentia inquirunt, isdémque ventri umunft devotè ſacrificant. Notent tales, quòd, u/"ſicut Eſau non ex ſumptuoſa, led voluptuoſa Ngiu 178 Diei IV. aß yun lenticulæ comeſtione jura primogenituræz nedn perdidit, ſic etiam ipſi immoderata guſts ullan effuſione in ſimiles cibos ſecundùm ſenſua. a Me hiet litarem ſibi magis ſapidos, etſi communes, nls detiin, gradum gratiæ ac meriti diſſipent, ſibique can ol temporalis pœnæ reatum concilient. Tra. Oywnn. dit Doctrinam hanc illuminatiſſimus vitæ ulmn dull aſceticæ Magiſter, Ludov. Bloſius, dicens: wmimn Meminerit (tyro ſpiritualis, quidni etiam veteranus?) eum, qui eſcas etiam viliſſimas cum inordinato deſiderio ſumit, veræ abſtinentie virtutem amittere, quam non perdit, qui ci- bos delitioſos ſine deſiderio percipit. Unde is, d, gmdes cujus ſenſualita; magis delectatur pomis && aqua, ls lrig quàm, vino, && perdicibus, audabilius facit, i gan ne pro Dei amore à pomis, aqua abſtinet (pa-ia de rumaut nihil ex bis guſtando) qum ſi abſtineuat e à vino & perdicibus. Verus ergo vitæ ſpiri- nn Puk⸗ tualis && perfectionis amator adverſus omnem irchi lun ſenſualitatem viriliter decertet, prudenter ei ne itn gans, quæ ipſa inordinate concupiſcit; ſive Lilectd ſint delicata, ſive trivialia, dumodo volu- “ 5 ptuoſæ deleéctationi non ſerviat, etſi eam dagtnntn lentiat. Blos. in Brev. reg. Tyron. ſpirit. §. ätninn I. n. 6. SW ace VI. Altera à Seraph. Doctore, S. Bona- nliinnan ventura, pro temperantia & ſobrietate requi- ſit,Kne ſita conditio conſiſtit in quantitate, ut Reli- MCen) , gioſus non requirat nimis, && ſæpius, quam de- elani cet, ſed temperatè, ut ſit refectio corpori, non rucg onus. Allt den N1 Miy, inr d Soliloquium primum. 179 aginmetn bnus. S. Bonav. loc. cit. Hac autem in re, uhumiig ut omnes Moraliſtæ & Aſcetæ docent, cer- NRN ta omnibus, utpote diverſla complexione tnir naturæ præditis, menſura præſcribi non po- Nunme teſt: alii ſiquidem paucioribus cibis egent, n inuin aln pluribus. Opportunèé huc reducuntur Eltnlee 4 verba cujusdam ex antiquis Patribus „qui pfini, nii dixit: Invenni bominem multa comedentem; , tatiz adhbuc eſurientem ſe continere, ne ſatietur; al- e mi, terum autem parum comedere, ſatinri. bor- armztt,4 10 eum , qui multum comederet, & adhbuc efu- ani, , ien; le contineret, majorem mercedem habere; auam illum, qui parum comederet; & ſatiare- nin tur. l. 3. Vit. SS. Patr. n. 99. Unde parci-⸗ SA Aikſ . is l . Dr Liniſil us de cibis umens ex eo non magnopere )ſaſi commendandus nec liberaliùs edens te- entnu merariè culpandus eſt. Illud coivis ſecurè R conſolendum, ut in cibo & potu ſolam ne- eſſitatem reſpiciat, & nunquam ad plenam Dun eint ſatietatem ſumat; ſed ſemper adhuc quan- iutnffil dam in ſe pronitatem ad ulteriorem come- eiin tui ſtionem ſentiat, sicque ſe etiam poſt men- n/A6 ſam ad orationem non indiſpoſitum adver- rutg uſiiſtat. Hujus mentis erat rigoroſus in ſe ab⸗ „ ſtinentiæ & ſobrietatis cultor, S. P. Benedi- llinih dus, dum voluit;, ut nunquam ſubrepat Mo- tiiii nacho indigeries; item, ut non ſubrepat ſatietas; Dintmd Ii aut ehrietas; & ut non usque ad ſatietatem bi- gen n hamus, ſed parcins. c. 39. & 40. S. Reg. Hu- Gefa jus etiam accuratus obſervator fuit Abbas ““ M 2 Clara⸗ 8 0 Diei IV. oont Claravallenſis, qui ſibi, & cuivis alii Servo doln 4 Dei hoc monitum ſuggeſſit: Semper ita ſur. i inrn gat de menſa, ut adbuc habeat appetitum pluma au ln⸗ ſumendi, &o eum, qui adbuc eſſet implendus ci. S bariis, Domino Z5hS! pro grato munere confe. iuhn rat appetitum, qui pro noſtra ſalute ſæpins eſu- Ull⸗ getl rire & fitire voluit. S. Bern. Tract, de Paſſ. Mrd ie Dom. c. 41. Hanc præterea temperantiz fl MMdliinl regulam ſibi ipſi conſtituit: Panem ipſum cun n Achinii menſura ſtudebo ſumere, ne onerato ventre fta- MApin,uin re ad orationem tædeat. Idem Serm. 66. in Vimd and- Cant. Et S. Pachomius: Tu néſti Domine, ntuuß dlen quia, exr quo ſuſeepi bunc habitum Monachi, E ntinnir nunquam jatiatus ſum pane & Aqua, quali- mniuinunſt bet ereatura alia, quam fecifſti. ültgriitd VII. Limites temperantiæ contra quan. AMunginini titatem transgrediuntur non tantum, qui fnmftnu nn ad prandium & cœnam nimium, ſed etiam, ilinkii n & quidem à fortiori, qui interdiu ſepius, thin an n quàm decet, ut ait S. Bonaventura, de cibe Enni hirud & potu absque neceſſitate, & plerumque Ginhängi ex fenſuali delectatione ingerunt, quod i- Mminiilin pſum S. P. Benedictus ſeriò interdictum vo- n nanie, luit his verbis: Nullus preſumat ante ftututam eniii boram, vel poſtea, aliquid cibi, vel potfa ſmme- Imn hnn en re. Won præſumant foris manducare, etiamf innalen it à quovis rogentur; hoc eſt, ſi eodem die re- Miniinniun verti poſſint. Ob quam culpam etiam quos- iM mMimileg dam Fratres, quos S. Pater extra Monaſte- inan r rium apud religioſam Fœminam divertiſſe ibi- unmm ih, kui 8 4 en ſtr un mun nuttr enz N8 Nl uinen mnfn ollun uſt ,v, A, n Fin uin iud u ,B uſi. ememianmng unms minda, nninn Aa uun uut, Ud ren e uelm, n AAiceruren ,n Lidntitirth r ie 4ni iſi diolat⸗ Onmdtgnainf „ eun SAeln e eü Soliloquium primum. 18 que cibum & potum contra morem & re- 1 gularem conſuetudinem ſumpſiſſe in ſpiritu cognoverat, aeriter increpavit, nec non eis ciborum & hauſtuum ſumptorum numerum determinavit, ut ſcribit S8. Gregorius in Vi- i ta c. 12. & 13. Optandum ſanè, ut etiam hoc noſtro ævo à quibusdam huic ſaluber- rimæ S. P. Benedicéti conſtitutioni major re- verentia & obedientia haberetur; videre- mus equidem, non tam temerè & absque Superiorum facultate ab iis præveniri pran- dium jentaculis, & cornam merendis; vi- deremus, non tot furtiva tum in Clauſtro, tum in ædibus Sæcularium ſolatia guloſæ car- mis inquiri & frequentari; videremus, flo- rentiſſima quondam S. Religionum & Aſce- teriorum viridaria non ita virore ac decore ſuo paulatim deſtitui, quod magna ex parte fi per neglectam extra tempora ordinaria abſtinentiæ & ſobrietatis obſervantiam, dum quidam ſubditi frequentiùs, quàm expedit- aut neceſſariæ refocillationis diſcretio exigit, ad potum clam conſident, ac Superiores, qui tales exceſſus utique ſcire poſſent, & reſtringere deberent, qua neſcio de cauſa Conniventer indulgent; videremus ulteriùs, non mundanis hominibus majorem Religioſis privatis, imò integris ſacris Familiis reve- rentiam, honorem, & æſtimatianem de- ferri, quam non rarò quidam per extraordi- ä M Zz narias 182 Diei IV. narias tales potationes & merendas viliter proſtituunt; viderent demum, & experi- rentur illi ipſi abſtinentiæ diurnæ immoderati violatores in anima ſua majorem internæ ſa- tietatis dulcedinem, cœleſtium donorum participationem, in vita Iirituali illuſtratio- nem, ac in via virtutum progreſſum: nam Deus eſurientes replevit honis, quibus ſe in- dignos reddunt, qui abſtinentiæ & ſobrieta- tis leges extra conſueta prandu & cœnæ tem- pora, inſciis & plerumque invitis Superiori= bus, temerè prævaricari non timent; nun- is anen quam enim ad veram vitæ ſpiritualis nor- mam, & ſolidam cœleſtium contemplatio- 1 P lertn Glſk SIlnn munmd aarzufot tii: Mofu 6,nen che. 1Cnbehen frtnrneen⸗ urſo etenet Geglſfel in Chnilitk rntuini k 4 nem pertingent, prout paſſim SS. Patres & ainn vitæ aſceticæ Magiſtri docent. S. Phihippus Nerius dicere non dubitavit, neminem fore virum ſpiritaalem, qui extra tempora prandii & cœnæ aliquid comedit vel bibit. Idem cuidam Moniali Clementiæ inter tria monita ad ſalu- tem & perfectionem neceſſaria hoc quoque ſuggeſſit, ut extra conſueta menſæ ordinariæ tempora à cibo & potu abſtineret: Hæcſi ſer- vaverd, dicebat Vir ſanctus, etiamſi in in- fernum detrudereris, inde te extrabam. S. Bo- naventura tales, qui ſenſualibus in cibo & Ponu ſolatiis interdiu inhiant, pueris & pe- coribus comparat, dicens: UlItra duas vices puerorum aut pecudum more eomedere, potum extraordinarie frequenuare, Religionis temperar- tiam GeNrwe rioan aem plyne intnnn: benguonen Crniglntemn, , Etnden, u Derleſ, in mi, amtn luihmmmnn 1 Uen elee AiſcGeiginan 1 Gvinnetn eenirnen Ahlnume 4 V M Ma Uerente Winn r “l Eluninet 5 pen Uen 1 ln t Fenl t n. eteſer l,rt ene⸗ umnne nihen Vunr ondorn, An n firhuirigm eliuncmnendn W S E=⸗ ANn Aunt, Mu Wen ultn o mwncot⸗ ill aktunu, ia bind nn Gr 4 unwlli eemk Soliloquium primum. 183 tiam & decorem evidenter offenlit. Quæ, rogo, Religio? quæ paupertas? ſi mox, ut eſu- ris, mox, ut ſitis, volito pareas, ſaties appeti- tum, nec eum usque ad ſtatutam horam ſcias com- peſcere? S. Bonav. in Spec. Diſcip. p. 2. c. 2. VIII. Quam lugubrem autem ſtragem in vita ſpirituali intemperantia horas competen- tes ex vitioſo prælſertim habitu præveniens edat, ex eo conjici poteſt, quòd tales obſe- quioſi corporis ſui aſſentatores inter limites diſcretæ relaxationis, tendentis ad majorem ſpiritůs promptitudinem ſe continere non Valeant, aut non velint, ſed inquietè ſem- per ulteriora corporis ſolatia inquirant. Jam enim alios inducendo furtivas inter domeſti- cos lares ad potum cenventiones inſtaurant: jam ſub colorato prætextu propinquorum, aliorumque familiarium ædes frequentant, ibique liberiori genio in merendis indulgent: jiam in funéctionibus ſibi per obedientiam commiſſis alibi divertunt, tempus prolon- gant, ac tandem, utinam non frequenter cum exceſſu, ſubinde fortè etiam cum te- n mulentia, cum ſcandalo, cum ſtrepitu con- a l tra juſtas Superiorum reprehenſiones rever- tuntur. Ubi dein recollectio de viſis && au- ditis malæ rei o& otioſi ſermonis in via? S. Reg. c. 67. ubi devotio in reſidua oratione? ubi nocturna conſcientiæ interim fortè non ſe- mel læſfæ diſcuſſio & compunctio? Hæc om- M 4 nia 184 Diei IV. nia diſſipat ſenſualis, præſertim frequentata ad guloſa extra menſam ordinariam oblecta- menta propenſio, & effuſio. Nunquame- nim, quod ſanctè tenendum, ſola intempe- rantia hominem inficit, ſed plurima aliorum vitiorum vincula in longam catenam contra- hit, teſte Magno Gregorio noſtro: Ex uno Lulæ vitio innumera vitiorum agmina ad con- Rictum animæ perducuntur. I. 5. in Lib. Reg. c. I. Et tamen plerumque tales nec ſomniant qui- dem, ſe ambulare vias difficiles, quarum finis eſt interitus, ſed blandiuntur fſibi, quòd tantùm honeſtam recreationem, & diſcretam naturæ diverſionem ſectentur; ac vel ideò tales in ſpiritu veritatis plus cæ- ci, quaàm luſci vix unquam ſeriò ſuam mi- ſeriam agnoſcunt, & ad frugem redeunt, prout ab experientia teſtatur S. Baſilius his ponderoſis verbis: Multos ego animadverti Jæpè, qui, cum alterius cujusvis generis vitiis laborarent, ad ſanitatem tamen redierint poſtea, qui autem hoc morbo tenerentur, ut in occulto eſitare eos delectaret, aut ventris ingluvie duci ſe ſinerent, neminem ex omnibus vidi unquam, qui convaluerit. S. Baſil. Tract. de Abdicat.re- rum t. 2. Hoc, proh dolor! cum æterno damno ſuo experti ſunt Anno 199. Keligiofi illi incly- ti cujusdam Ordinis in Conventu Salerni⸗ tano: cùm enim ibi Superior, Vir ſaneltars amna s ntenn eautoroce⸗ Ne, ,4 tn enin , iütiihien Cn mmnndd zun alſin. in giftinil umlecrign Annt Knd limet Anmd. W in Ene vDenx:n iin ucimene Alcutrer,tr⸗ ebrdrtaäzumg Nriarin, 21 1inttrt ine ginin ini e in i inn gen Mngrmum Uinintmtcic m akiohanu 141 1 letnern o illin mate antinh n 1 ſint) 1 , Ginartia 4 Ehee, l A in uennloeh um en nin Kunglethl riinlan r u Afi, n , nnin 9 õ ieſenen Erne Upinweins u Lnnenſon N, AA n iaunntmn Dun 1. An Un Aru aunn en im ma rt Kurnim zranihi NN N üenn iipiſin 1 Soliloquium primum. 195 fama conſpicuus, ſub noctem Fratrum Cellas obiret, ac tandem etiam per Reſectorium in tranſiret, vidit ibi aſſidentium ad tabulam Religioſorum numerum ſat magnum ad co- meſſationem compoſitum. Poſt moram Superior, qui præſidere dignoſcebatur dato ad ſilentium Lectori ſigno in hæc horrenda verba prorupit: Ambitio && crapula duxerunt nos ad tartara. Martinus Del-Rio apud P. Mi- chaél. à S. Cath. in via tripart. vol. I. tract. 16. n. 590. Quem non abſterreat tragicus hic eventus à ventris ingluvie, à gulæ cu- pidine? quis non horreat, prælertim extra prandii & cœnæ tempora, immoderatæ cibi, potusque concupiſcentiæ obſequi, ne & ipſe ſucceſſivè infelici horum numero acce- dat? Non adeò malum, ac à Religioſo tra- mite devium ducebant hi molles ventris ſui ſervitores ſuum vivendi genium, defuncti ſunt etiam aliorum opinione morte aliis Dei ſervis apparenter communi, & tamen mileri guloſas corporis delitias in æternum luunt: ambitio & crapula duxerunt eos ad tartara. IX. Tertiam demum pro virtuoſa abſti⸗ nentia & ſobrietate conditionem S. Bona- ventura ponit in modo, ut non importunè re- quiratur, (cibus & potus) nec impetuoſe „G indiſciplinate, && inordinat? ſumatur, ſed mode- ſe, maturè & religiose. S. Bonav. loc. cit. M 5 QLam⸗ 186 Diei IV. Quamvis autem virtuti temperantiæ ordi- e nariè tantum periculum non immineat in engnſe exceſſu quoad modum, ſicut in transgreſſio- p abu e ne quoad qualitatem & quantitatem, valde ta. M gidn men indecorum eſt in Viro ſpirituali, cultu ninhzteſenſil & reverentia digno, ſi is nimis avidè & ar. mmn iimi ſii denter in cibos involet, ſi certatim craſſiores fniidlot bolos per gurttur trajiciat, ſi inflatis buccis COn cin, N ſe infarciat, & omnem maſticandi morem n Etoniind prævertat, ſi calidos & fumo adhuc vapo- nniinidd rantes cibos cum palati læſione ingerat, ſi Mul alzalan, plenis adhuc maxillis, & verbis non bene uimqmmunie diſtinétis loquatur, ſi potum cum nimio ar- dore uſque ad ægram reſpirationem hauriat, in & vas uſque ad ultimam guttam exſiccet nam hæc omnia regulis urbanitatis, & reli- gioſæ modeſtiæ, imò etiam ipſius tempe- rantiæ non tantùm quoad modum, ſed etiam quoad ſubſtantiam opponuntur: cur enim tales tam indiſciplinaté dona Dei tractant? ui Sanè unicè, quia appetitůs ardorem mode- 300 ⸗ ,1 , rari non conantur, quod virtutis temperan- larkenelt 8 tiæ præcipuum munus eſt. Non inter ulti- angen 4 ma ſigna hominem univerſim mortificatum e ti dignoſcendi numeratur, ſi is cum debita e N modeſtia & moderamine naturæ in ſumen- 86 Pr d el 5tietne, liemelttin inſeaunl udconnale en Dcg lncgetil dis corporis neceſſitatibus ſatisfacere nove- rit. X. Si igitur gulæ illecebræ appetitum tu- um, viator Tobis, deinceps ad immode- rantiam . Soliloquium primum. 187 nn rantiam in ciborum quantitate, qualitate, IIN modo aut tempore provocent, hilce te ar- mis accinge, quibus venenatam hanc hy- dram fortiter aggrediaris & proſternas: I. ahum tibi imprime incarnati Filii Dei com- minationem dicentis: Væ vobis, qui ſaturati Atis, quia eſurietis. Luc. 6. v. 25. Eſurietis fa- me plus, quàm canina, nec deerunt vobis Im plurima, ſed omnia: nemo micam, nemo WWdes guttam in infernali & rabida fame & ſiti ſup=- Anh, peditabit, aut luppeditare poterit. Ita la- Eutcuen mentabiliter experiuntur miſeri hi Monachi, uninim quos ambitio &S crapula duxerunt ad tartara. ENINIII 2. Si intra & extra communem refectionem ratnnti appetitus tuus feratur in cibum ſapidiorem, ih vel bolum ſelectiorem, vel data quavis oc- un caſione in potum non necefſlarium, ac ſoli delectationi ſervientem, orexin pauliſper ſuſpende, & interim cogita, te fortè ejus- mm modi fruitione antecedenter jam ſæpius tuo m guſtui ſatisfeciſle: & quid inde habes reſi- u dui? Solam ſterilem comeſti memoriam, & vix eam quidem. Quid proderit inſuper poſt horam, hæc & iſta in præſenti delicata Ncomediſſe? Ildem, quod elca, ante annum umII comeſta. Imò fide tene, te ejusmodi uſu SIII voluptuoſo abſque neceſſitate ad ſolam de- lectationem ſemper incurriſſe jacturam gra- uein duüs gratiæ, & contraxiſſe reatum pœnætνα= e poralis: hinc Innocentius XI. Pont. Max. e Anno 188 Diei IV. . Anno 1679. ſequentem propoſitionem, nu- mero octavam, damnavit, ut erronezm & ſcandaloſam: Comedere & bibere uſque ad ſa- tietatem ob ſolam voluptatem non eſt peccatum, modò non obſit valetudini. Hæc recordatio pium quemdam RKeligioſum in lauta tabula ad iberiorem cibi, potusque ſumptionem animatum ad hanc oblatæz gratiæ depreca- tionem modeſtè permovit: Parcite, benigni Patroni; non enim unicus gradus gratiæ ſu- pernæ pro vitro vini, citra indigentiam ſum.- pti, mihi venalis eſt: quæ verba magnam apud audientes impreſſionem & æzſtimationem meruerunt. 3. Aſſueſce, Chriſtum 40. die- bus pro te jejunantem abſtinentia à meliori cibo vel bolo, vel hauſtu non neceſſario refi- cere. Potum petiit à Samarirana, verba ſunt Euſebii Nirmbergii de Ador. in ſpir. & ver. l. 3. c. 12. tu porrige de calice tuo. Si- rio, clamat de Gruce, poculum tuum illi mi- niſtra. Anne tam duri, tam inhumani cor- dis fores, ut IEſu in Crace ſitienti non ſuc- curreres, ac fel & acetum ejus cum tuo po= tu non commutares, ſi poſſes? & ecce po. tes frequenter non edendo, non bibendo ultra neceflitatis limites, ſed Chriſto, imò etiam de neceſſariis quid offerendo, & plus eum recreabis hac bona voluntate &S abſti⸗ nendi ſtudio, quàm ſi dulciſſimum ei ne- Gar propinares, 4. Virginea Mater in pau- pertate 7 AuNaiſad. inn drlin dl, mr, Atbi Mr duin ſoſangnn Uie 4dl, ituin 4ionrndn, t, Den ſe ⸗ eines, ifun n, Mlh te Pn, Areziaa ,0nir lnm Ct getni Crtdelnte Wmöhminr ToDoimrnu fts lrige nnan eg lrn, 1 ,Artnd ende Rgr Rn ime Uinin le hnirtun Ueniiufli⸗ 1Ulbteei ißmnit, un en ſru t utorenthe Amnkn en 4 eten, n B eogriun Hinam. 13; e inz hertate ſua ſæpè ori proprio buccellas ſub- leenn traxit, Ut illis aleret dileétifimum Filium. Lang Tu eam imitare, & tibi de victu diſcretè tili S portionem deme, quam Matri offeras, ut „ AId eam Filio porrigat in alimentum. 5. Sunt Unnalnt molta edilia, quibus cifra ullum vitæ & vi⸗ tNin rium incommodum, ſi non per vitæ de- uulg curſum, ſaltem per longum tempus priva- klk re te potes, uti ſunt cupediz, fructus ar= nunmn borum, azut ſaltem eorum primitiæz, ac ſi- diitmnaet milis, quæ magis ſenſualitati, quàm neceſ- Aerringua ſitati deſervire videntur. Hæc per morti- Em Aiinmun ficationis Sacrificium Filio Dei conſecra. Gn Gingdt 6. Cogita, quot fervidi Dei Servi tam in Sæ- mniti culo, quàm in Clauſtro degant, quot pau- UAmhmuhH peres occulta vitæ integritate eximi, ac so- Füdnmmknn ram Deo virtutibus & mecitis te multò po- WieMAuih tiores hinc inde inveniantur, qui tamen ci- ecien bis longè vilioribus, rarò ad focum præpa- wgmumunt ratis, & ne quidem ad neceſſitatem ſuffici- mdimum entibus veſcuntur, te interim lautitiis in- ThrCNtis hiante. 7. Ubi majores hoſtis infernalis in- Armmia ſidiæ, ibi major gloria victoriæ; cùm igitur m, MM in lolennioribus Feſtis ac diebus ciſ atio- em aeI num, in quibus ad menſam plus de dibo & tACEE potu apponi ſolet, dæmon malignus occul- icilmd tiores laqueos ſtruat, hinc quemvis Dei udnz” Servum cautiorem eſſe oportet. Hunc in n linmt, finem providè monet pro his diebus noſter lesl Baſilius Finckeneis, in Doctrina afcetica 4 appri⸗ 190 Diei IV. apprimè verſatus, Inſtrum. 36. S. Reg. ut Religioſi in tali liberaliori tabula à fercuhis extraordinariis ſaltem aliqualiter & aliqui- ſeute ¹1 bus abſtinere aſſueſcant, minùs autem ſibi an n de iis aliquid ad cœnam vel in poſterum diem teſervare præſumant, cùm hoc nimiam car- unn ſ 4 nis ſolicitudinem ſapiat, bomine ſpirituali kime⸗ prorſus indignam. Hæc pia momta, di- W lecte Tobis, ſi conſtanti fervore in praxi 15. Mun obſervare ſtudueris, 6 quantis victorüs, wüli quantisque meritis abſque ſpeciali naturæ uſgtgenügtie incommodo cum magna facilitate, imò legkannuict cordis conſolatione ac dulcedine dueſcere alli poteris! Erit tibi tandem ſatietas plena in 1 cœleſti Patria, ubi epulaberis in omnibus bo⸗ nis, quæ Dominus Deus tuus dederit tibi. Deut. 26. V. 1 1. MEDITATIO II. De Patientia. punét. I. DAtientia humilitatis germana ſo= ror eſt, utriusque mater cha- td ule ritas Dei: nam cbaritas patiens eſt, non eſt am- Mlhilnle, Toon 1.1¹ rMN bitioſa, Ron inflatur, omnia ſuffert. 1. Cor. 13. Aultua v. 4. Eſt autem patientia etiam in Cœno⸗ im “ biis adeò neceſſaria, teſte S. Joanne Climaco tliſſent de Scal. Parad. gr. 37. ut non tantopere cibo ſuo, Nilnn uun quàm patientia indigeat Religioſus. Præſumi- an n h tur enim intendere vitam piam, & teligic⸗ ua ſgenn Meditatio ſecunda. 191 nh ſo homine dignam: Omnes autem, qui piè nlin⸗ volunt vivere in Cbriſto Ikſu, perſecutionem in g patientur. 2. Timoth. 3. v. 12. Omnes, om- nh m nes. Creditur aſpirare ad cœleſtem Bea- Uuhlkn titudinem: ſed per multas tribulationes opor- ulenma tet nos intrare in Regnum Dei. Act. 14. v. 21. hune Per multas, ſed non ex coactione & refra- m Gariè, ergo ex virtute patienter & libenter ialitiintenn toleratas. Imò contra vulgi opimonem un e. Dei providentia plerumque Servis fuis in elm Clauſtris degentibus majores immittit affli- cu,, (tiones; ſi enim vita hominis militia eſt ſu- Ardtede, per terram, tunc, ait S. Iſidorus Peluſiota, airhiufut I. 1. Ep. 308. crede monaſtice vitæ ſtudium iniil gravioribus & periculofioribus, quàm ſint illi Uumirntide Lladii, qui in ſenſum cadunt, ſpiritualibus te- is eſſe undique cindtum. Eſt tanta tibi patien- di neceſſitas, ut vel Cœlo æternùm excide- ITIII re, vel in adverſitates hujus vitæ incidere, ne eâsque patienter perferre oporteat. voſt liuni peccatum Adami excogitatum eſt à Deo mirabile alhmkite erumnarum inventum & Divinum conſilium drmmad Contrapeccata, ait Euſeb. Nirmbergius de Ne/is“ Ador. in ſpir. & ver. l. I. c. 18. Si ergo ad- e h verla undeunde advenientia fugere non po- c tes, refugium unicum ad patientiam habe. aentt m Homo in adverſis turbatus ac impatiens ſe= aͤen cundum S. Bonav. ex uno malo triplicem ſibi afflictionem parit: Primò illam adver- ſitatem nolens volens portare cogitur, ſic- que 192 . Diei I. que extrinſecus affigitur. Secundò intendi- tur acerbitas ex ſeniu rebellantis paſſionis: hinc intrinſecus per impatientiam amaricatur. Tertiò Deum, amantiſſimum Patrem, hanc ſtillam adverſitatis ei propinantem offendit, meritum & præmium perdit, ac reatum peœ. næ incurrit, & ex eo mala conſcientia rodit menten pro reatu culpæ; S. Bonav. l. 2. Perfe&t. Rel. c. 36. & tamen, prch dolor! patientia, eſto adeò neceſſaria perquam rara eſt in mundo, imò & in Clauſtris. Quomodoin te viget? G Pfunct. II. Tribus ad patientiæ perfectio- nem gradibus aſcenditur: Primus, isque in- cipientium, cuivis etiam Chriſtiano conveni- ens, eſt patienter ferre adverſa. Dic, ò anima, in omni tribulatione tua cum Proph. Job to- to corpore fſœdè percuſſo: Peccavi, & verè deliqui, & ut eram dignus, non recepi, Job. c. 33. v. 27. Reus es, 6 peccator, læſæ Divinz Majeſtatis, sicque meritus es poœrnam iggis . . . „ in inferno, aut purgatorio: nônne magna tibi gratia fieret, ſi hæc ſupplicia una alapa, uno verbo contumelioſo, una perſecutione tolerata diluere poſſes? Suſtine patienter, & potes. Secundus eſt proficientium, liben- ter adverſa portare. Ita lubens & ſolatio ple- nus denuò tulit patiens job, dicens: Her mihi ſit conſolatio, ut affligens me dolore non par- cut. Job. 6. V. 10, Cui non incitamentum Geamntntu antlslun m Alu ncNnſec, n lah 1l ſand ſindl in nnltt 1 zui, gühen rſenmt ft Ui nietiein Ir 6uerhlinu luA M . E zrllnn vne iteuns, u ,nlnnd de⸗ eh Nnncitb Ueutn ſun Bibeto don fin 1c Are dtA N re iin uifn in IMüiteſti ni rigen at ſit Wen unle ) U, ese, s, Meditatio ſecunda. 193 atinin . ſit ad tribulationes non tantùm patienter, ſed PHn etiam libenter ferendas Exemplum Chriſti & inai Sanctorum? O quot & quantas afflictiones ininun non tantum SS. Martyres, ſed & alii Sancti, nklen ² Deo ut filii in flagella aſſumpti, quieto ac A lubenti animo perpeſſi ſunt !Notanter ait ie lli 5§5. Chryſoſtomus l. I. de Provident. Nullus n unquam ex bis, qui Deo maxime chari „ac- Hs ceptabiles ſuerunt, ſine preſſuris vixit, etiamſi Gkilkt lei non ita nobis vigeatur. Innocentiſſima Vir- go & Mater Dei Waria ita de ſe ad S. Brigit- tam teſtata eſt: Ego nullam horam ſine tribu- IEe. vrh Nel ⸗ , alccelhte Dr nerteenetn. . . D HK lutione cordis tranſivi in terris. l.6. Revel. c. 53. ten ſe Dei Filius, unicum in omni adverſitate S refugium & ſolatium noſtrum, in vita ha- un r buit in fatctis calumniatores, in dictis inſultato- an, res, atteſtante S. Bernardo Serm. fer. 4. Enole. In Paſſione cruciatibus & oppro- ., MAAN, . 7 . wiauf 1 briis ſaturatus non aperuit os ſuum, demum i ad occiſionem ductus in medio latronum, tn tanquam eorum coryphæus mortuus eſt. ummm u⸗ Tertius patientiæ gradus, isque perfecto- ik i rum, eſt, adverſa gaudenter, alacriter & mul le apertis ulnis amplecti. Extendit ſe hic ſu- inen premus gradus ad omnes omnis generis iin perſecutiones, calumnias, injurias & ob- u 3 n trectationes per totam vitam perferendas neb in ex puro Divini beneplaciti amore. O te nn felicem, ſi per Dei gratiam ad hunc gradum , Gun perveneris! eum conſcenderunt Apoſtoli N Domi- 194 Diel Ir. Domini: Ibant Apoſtoli gaudentes à conſpede Concilii, quoniam digni habiti ſunt pro Nomi- ne Juſu contumeliam pati. A&t.. v. 41. Quem gradum patientiæ hactenus conſcenduti? BFortè vix primum? Vide, an in vita tua vel unicum ſolidæ, heroicæ ac perfectæ pati- entiæ actum exercueris cum omni internæ & externæ contradiétionis ſuppreſſione, ſine uerela, line animi dejectione, ſine huma- ni lolatii affectione, ſolus cum ſolo Deo in ſilentio cordis? Pundc. III. Communiter grandis noſier erfor eſt, quòd malis, quæ patimur, aut quæ nos pati opinamur, per imaginationis deluſionem grande pondus adjiciamus. Ha- bet imaginatio argutas & verſutas artes per= ſuadendch, offenſam, aut quamcunque tri- bulationem majorem eſſe, quàm in verita- te rei ſit, ſicque in homine dolorem vel cau⸗ ſat, vel auget. Corrige imaginationis ve= hementiam, eàimque ordina ad crucis ex⸗ cellentiam, ad Dei Dignitatem, ad tua de- merita, & levia videbuntur, quæ ſuſtines: patientia dulcis erit. S. Ap. Paulus vanæ imaginationi in adverſis larvam detrahit, dum in præſenti levem & momentaneam dicit tribulationem noſtram: ut quid ergò in tan- tum exaggeras? Non ita inani crucis & ad- verſitatis timore te in mentis perturbatio- nem conjiceres, ſi genumum ejus pretium rit ( wen ins ſen iaftiunn Se 1 ruen 1 atenſlntu en ENn nl urr n eefl la, Mu ibetngtun Kun,Ioguhte 4elunchen dirpt iu iti ⸗ Omu in thlen en Auln füftin nTh n Mdr atnlu m i een khet en eſcun nigc⸗ Ud Examen particulare. 195 l ritè penſares: hoc autem tibi B. Henricus Suſo I1. Uial. c. I3. his verbis detegit: Si cen- enn ge d tum annis 6o flexis genibus oremus Deum, non nnſ⸗ erimus digni, ut crucem unicam accipiamus. iIin Et quæ tandem afflictio tua, quæ te patien- e Koct 4 tg, . . .—.— iſt tiæ merito & præmio toties privat? Fortè enie non major, quàm verbum aſperum, levis Un contemptus, hiſpidi aliorum mores, con- il verſatio eorum genio tuo faſtidioſa &c. Et quid tum, ſi majora forent, tamen guttam, aut modicum calicem non excederent, & Crmitanic tu hanc guttam vitio imaginationis ceu in- rSs tegrum mare abſynthio plenum tibi repræ- nn Ngn ſentas. O ſi omnis moleſtiæ & tribulatio= lumkk nis pretium dignoſceres, etiam earum in- ghtwn tegtum mare velut guttam, velut lac dulce Dn NNIII deglutires, inundationem maris quaſi lac ſu⸗ Gnch aunk get. Deut. 33. V. 19. Cmu ENXAMEN PARTICULARE, ZB =SSðM Sive . Puncta practica, ol Ad acquirendam virtutem Humi- DWDMG litatis. Gruniepln PhRo certo habeas, virtutem humilitatis Mamihid non acquiri, niſi quoridiano humiliatio- Pempk his exerciio, & ferventi oratione: Deus ein e enim ſolus eſt veræ humilitatis largitor & Ne N 2 Pra⸗ 196 Diei IV. præmium. Poteſt autem ad uſum ſervire ſequens brevis oratio, quæ Cardinali Bellar- mino familiaris fuit. ORATIO. DEus , qui ſaperbis reſeſtis, humilibus autem das gratiam, auge in nobis ve- ræ humilitatis virtutem, cujus in ſe for- mam Unigenitus tuus Fidelibus exhibuit, ut nunquam indignationem tuam provoce- mus elati, ſed potius Pietatis tuæ capiamus dona ſubjelti. Per eundem Chriſtum, Do- minum noſtrum. Puncta autem practica ſint ſequentia: I. COuſidera! frequentiſſimè tuam omni- modam à Deo dependentiam in el- ſendo, in ſubſiſtendo, in operando, cum ſis purè nihil ex te, nihil in ordine naturæz, nihil in ordine gratiæ. 2. Sæpè& te compara cum Deo, ejusque infinitis perfectionibus in excelſum ſurſum, Karfun eisque in profundum deorſum oppone ztlitieim tuam vilitatem, miſeriam, pauperiem, cæ- citatem, tua peccata, tuum nihilum, & conclude maximam te in omnibus humili- andi neceſſitatem. 3. Præfige tibi quotidie certum humilia- tionum gmm nd 1 a Geteie elrun doit ſar hei Vahatnne un koint, e reehenn RurFaſe euncnn ſtenmeie Güwien nſen Knlux, A mn Mad a Crnammul aact . Dlen ulüen RKanami lt u d enlein Cou . i 1t ieihen N Aninz, Nir en li lalele m lktnnt, mn in elereien icd ſundth . uunntimne 1 inſ Examen particulare, 197 ſtiti tionum internarum & externarum nume- E rum, ſine cujus expletione nec cibum ca- Cln pias, nec ſomnum admnittas. .V 4. Reputa te pejorem damnatis, quia multi non ita Dei Excellentiam, ac peccati fœditatem cognoverunt, non tot gratias ſpeciales acceperunt, non tam multa, & fortè gravia peccata commiſerunt, qualia tu. elrahe 5. Keputa te pejorem dæmonibus ipfis, um ui qui unicum tantùm peccatum in cogitatio- ulutun ne admiſerunt, ultra quod Deus ipfis non zalzliſil pepercit, tibi autem toties. Non pro i- plis Chriſtus mortuus eſt. Non perceperunt gratiam Sacramentorum. Tuphatn 6. Time, ne talenta tua omnino, gratui- tò & ex miſericordia tibi à Deo conceſſa, culpi tuâ ob extollentiam tuam majoris keminn damnationis caula ſint. UMlteid . Quidquid vile aſpicis, ſordidum tan- hiht gis, fœtidum odore percipis, te his pro- eies pter peccata tua longè contemptibiliorem un Eeſtima. nn6 8. Noli celare proprios defectus: non WuINTINU erubeſce, etiam ſponte eos coram aliis con- in MA fiteri; & ſi ab iis fuerint notati, & propala- ME ti, non te excuſa, non in alterum culpam aid, conjice, ſed gaude de confuſione tua, tot utitin . titulis tibi debita. V 9. Quantum in te eſt, omnem fuge ho- Grahe norem ac commoditatem; elige potius vi- 1 N 3 lius ſpi dſi i Cam gne 1 un, pvli uimun g enn ſen ü w 198 Diei Ik. 4 uſohl lius in cella, victu, veſtitu, converſatione IEinan cum inferioribus, ſi mplicibus, pauperibus. nt gicon leaben 10. Opta, & data occaſione gaude, ſi ertrin nemo te amet, ſi abſciſſus à corde in omni⸗ acſs um oblivione vivas, ſi à te etiam laudabiliter nfci geſta traducantur. II. Titillante vana gloria, propria com- placentia, aut elatione ſuper alios, cogita, ird quanto odio Deus ſuperbos averſetur. 4 b. nn t minatio Domini eſt ommis arrogans. Sap. 16. v. F. hiimt i 12. Non erubeſce, ab aliis inſtrui in iis, u quæ non probè calles: ipſemet edoceri ro⸗ l. 6 ga, etſi jam inſtructus tibi videaris. I mepnn 133. Abjectiſſimis nominibus te ipſum compella, ut canem mortuum, cloacam cytinnt & ſentinam ſordium, belluæ cadaver fœti- dum &c. hoc autem & minus eſt homo Aen ſe, quia nihilum. iz m fen Patyimng 14. Libenter ſubeas, quantum per te s lii in licet, humilia & abjecta officia, quæ alii Cumfen ti erubeſcere ſolent, & hæc tuæ vilitati magis Tnnnetnkdn te proportionata æſtima. in hnptumm 15. Dum alii te laudant, vel bene de te Gn unndn loquuntur, erubeſce ob diverſum Dei de te — judicium. Ingemiſce, quòd miſerias tuas Aleſnlitue, non agnoſcant. an ltr 16. Dum te econtra vituperant, corri- UuſiigiDiinn: piunt, diéta & facta clam vel palam repre- uhifmileo hendunt, crede cos ob demerita tua jure Ehte neint d facere. inunt, llgn ſit ibe dofn⸗ nmſoifn eCenn = S= Soliloquium ſecundum. 199 athen Super hæc puncta practica per longius einmn tempus, etſi hoc ſe in annum extenderet, 4 unfn quotidie examen particulare inſtitue nec unleit time, quòd per hoc aliquid in aliarum vir- de tutum profectu negligas: nam à virtute hu- nn militatis Religioſus profeétum ſuum auſpi⸗ uimie cari, in hac indies progredi, in hac uſque Nunri ad finem vitæ perſeverare, ab hac perfectio- Miunes, nem ſuam metiri, ſine hac autem nullam ſo- galt lidam virtutem ſibi imaginari debet. tt Aiilnii e S0OLILOQUIUIM II. igtolſent, „ 1. . auire Tempore pomeridiano. mmn eu De charitativa Converſatione cum imn NutHrk , unturdu aliis in Communitate. 4 I. IN myſtico virtutum viridario ambulas, 1e gunnn , † devote Tobis. Hodie cœleſtis hor- i n e tulanus regium, ac Divinum tibi florem muins non tam odorandum, quàm carpendum ex- nin hibet, nempe charitatem proximi: regium Geben quidem, quia cum charitate Dei tanquam dulen Regina omnium virtutum proximè conjun- t Gin Gtus, eique ſimillimus eſt, dum unum cum o ea realiter habitum, ſub diverſis tamen acti- bus conſtituit: Divinum autem, quia ſicut charitas Dei virtus Theologica & Divina eſt, Deum upote immediatè habens pro obje- Ro, ita charitas proximi pariter rationem 4 4 uſten 4 antlnt. s zen, 200 Diei I. ne⸗ . virtutis Theologicæ & Divinæ participat, aen quia diligit proximum propter Deum, ejus. IIus l que infinitam Bonitatem & Dignitatem, pro- ſua aen pter quam etiam proximus dignus eſt ama- geisd ri. Nos in præſenti de charitate proximi Ulin Mand ea duntaxat delibabimus, quæ ad religio- Ftinn ſ⸗ ſam converſationem ac fundandam in con- Snm ulzl gregatione ſtabilem unionem, concordiam mdinki & pacem præcipuèë conducere videntur, ore ceioneſrt ſicque charitatis fraternæ Imò præſtantiam, Niſfummmütt 2d neceſſitatem, 3tiò motiva & mo- Man n nita circa exercitium hujus virtutis addu. Meidiummm cemus. untot 4in Tanta autem fraternæ charitatis in con- in ilin in gregatione aliqua, & univerſim in proxi- Iunhiudyn mum eſt præſtantia, ut Deus in illa præ wuniunkdir omnibus majorem guſtum ac beneplacitum ſi änuhind habere conteſtetur. Ita enim per Sapien- Malin Gane tem ait: In tribus eſt placitum Spiritui meo, Wuiinti Se quæ ſunt probata coram Deo, & bominibus, N h nr Eccl. 25. v. 2. Et quænam hæc? I. Concor- Mil Anin dia fratrum, 2. & amor proximorum. Non un m iu/ prædicavit Deus mira hominum in verbis mimn i e, & factis portenta, non auſteræ vitæ incom- rtlemm moda & Martyria, non prolixæ orationis m)iftinmni & contemplationis ſolatia, ſed concordiam mrilſm en, fratrum & amorem proximorum. Et quid ob. ziit ſecro in S. Litteris, præcipuè Novi Teſta- lunnie menti, efficacius, & frequentius nobis com- nin nnſe 5 ſt cen mendatur, quaàm hæc animorum unio, & in dilectio ſlihenn 4 n neiitni Den Uimen nrent ten linlu , anntt i i,iiti enftisnin a N al nphatbeft 1 in irni un De e mnndr! 1C Amemuuml nu nuii muinntin un e bei, ani mmn MM amiiI Llrgröllicl ,valn , nntam 8 Soliloquium ſecundum. 201 dilectio fraterna? Hanc Apoſtolis ſuis, no- pisque omnibus Salvator noſter ultimo vi- tæ ſuæ tempore ex induſtria per viam Teſta- menti impenſius & tenacius impreſſam vo- Kluit, dum dixit: Mandatum novum do vobis, ut diligatis invicem, ſicut dilexi vos, ut && vos diligatis invicem. Joan. 13. v. 34. Imò ſi præ- ceptum charitatis in S. Scriptura exactius examinare velimus, patebit ad oculum, quòd Dei Filius mutuam inter nos charitatem, ſi non cum majori, certè cum æquali ſolici- tudine & efficacia præceperit, nobisque in- culcatam reliquerit, ac ipſam noſtram erga Divinam Majeſtatem ſuam dilectionem: cùm enim Divinus Magiſter primum & ma- ximum mandatum de diligendo Deo propo- ſuiſſet, dicendo: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, & ex tota anima tua, & ex omnibus viribus tuis, && ex omni mente tua; Luc. 10. v. 27. mox amorem proximi amori ſui parem faciens ſubjunxit: Se- cundum autem ſimile eſt huic: ditiges pro- æimum tuum ſicut te ipſum; nimirum Deum propter ſe, & proximum propter Deum. O mira Dei Benignitas! miſer ac vilis homo infinito à Divina Dignitate intervallo diſtat, & tamen vult, ac præcipit Salvator noſter, ut eum tali amore proſequamur, qui amori Dei proximè ſit conjunétus ac pariformis: unde etiam, uti obſervat S. Chryſoſtomus N 5 hom. 202 Diei IV. hom. 25. ſup. Ep. ad Rom. eandem prope in amore proximi, quam in amore Dei, men uram præſorip ſit; jubet enim, ut Deum ex toto corde & tota ni. ma diligamus, proximum verò ſicut noſmet ipſos, Imò quid ultrà dici poſſit, quàm quòd Dei Filius proprium ſuum honorem fraternæ in- ter nos charitati poſtpoſueru, ac ipſos actus Rehgionis, & cultus Divinæ Majeftati ſuæ debitos per Sacrificia reprobaverit, & tam- diu omiſſos voluerit, usque dum prius per reconciliationem & concordiam cum fratte offenſa charitas reſtauretur. & offers muns tuum ad Altare, ſunt verba ore Divino prola- ta, && ibi revordatus fueris, quòd frater tuus babet aliquid alverſum te, vade prius reconcilia- ri fratri tuo, &&tunc veniens of eres munus tuum. Matth. 5§. v. 23. Unde dicitur ab alio vange- liſta: Diligere proximum tanquam ſe ipum, ma- jus eſt ommbus Holocauſtomatibus & Sacrificiis Marc. 12. V. 33⸗ II. Magnum adhuc fraternæ charitatis excellentiæ pondus ac ſplendorem addidit Chriſtus Dominus, dum in ultima Cœnaad Apoſtolos ſuos, & per eos ad nos omnes di- xi: In hoc cognoſcent omnes, quòd Diſeipuli mei eſtis, ſi dilectionem habueritis ad invicem. Joan. 13. v. 3 5. Quibus verbis innuere vo- luit, quòd per ſolam charitatem fraternam, quæ fertur in bonum proximi propter Deum, tanquam per genuinum characterem, viſe⸗ pulos arzal rhuſilſi ,iagſelidi) enelg ⸗ Gt Ppien . itlefi en Pfu eu fenumn. e Cntuskuent uederekkun inn tan igunen neolleinn ANuilunn teer Doubcia rcture Aifrnulert in Efemeen, man P gnad Arbltae Cnnirtrh aünakrmmgn CAnnitkene elr uieoronn ttikemznn. atitunſinne ueſntiimun Afencſanien Aunfiihnln ei ent, inth F fnnltie = Soliloquium ſecundum. 203 pulos ſuos à non ſuis diſcernat; hinc benè oblervat Didacus Stella ex Seraphico Ordine „5§. Franciſci in c. 10. Luc. Non inquit, ſi mi- i vacula feceritis, i ſpiritum habueritis Propheriæ, Eed ſi invicem dileeritis: amor enim rubrica eſt, M qua cognoſcuntur oves Chriſti, & à grege de- Hutdt Wonis diſtinguntur. Vide proin, an hac ru- ni brica charitatis fraternæ te inſignitum depre- — hendas: ſi hacte deſtitutum inveneris, time animæ tuæ: ſignum enim eſt, eam non in numero Diſeipulorum Chriſti, ſed inter gre- em dæmonis locum habere; unde illumi- natiſſimus Bloſius in citata verba ait: Chari- tate Filu Dei à filiis diaboli ſecernuntur; tre- menda ſententia, ſed vera. Omnis, qui non di= iigit fratrem ſuum, non eſt eæ Deo. Ex quo er- go? Sanè quilibet vel ex Deo, vel ex diabolo N. Blos. in Parad. an, c. 31. n. 8. II. Quamprimùm hæ Divinæ & Apoſto- liliicæ commendationis prærogativæ in quadam NuGE“Communitate receptæ fuerint, mox in ea ſe- sfenet quetur mira membrorum corde & corpore WnEIAE Yharitativè conviventium conſolatio, dul- cedo, & quies tam fpiritualis, quàm corpora- lis, quod hisce verbis innuit regius Pſaltes: Ec- ce quam bonum && quùm jucundum, hbabitare fra- tres in unum. Pſ. 132. v. I. In quæ verba S. Au- guſtinus: Iſte dulcis ſonus, iſta melodia etiam Monaſteria peperit, filios è ſinu parentum ex- traxit, & & procelloſo Sæculi turbine in quie- tum ncaunntront An, Ncnu ftiarerente nnl, s hun 204 . Diei I. . onhor tum Religionum portum tranſtulit. Anne Oanm, 11 enim bonum non ſit, ſi frater fratri in quoti. ammuen diano contubernio ſe fideliter in ordine ad n un Deum, ac ad ſalutem ſuam concredere, e. cCCinenn jus auxilium fiducialiter implorare, ac opem iperare valeat? Frater, qui adjuvatur à f atre, quaſi ci vitas firma. Prov. 18. v. 19. An jucun- dum non ſit, habere ſocios, qui ſibi in proſpe- ⸗ ris ſincerè congaudeant, & in adverlis affli- niinn inucn ctim compatiantur? prout idem fieri ſolet tld litnl⸗ inter membra corporis naturalis, in quo u. nd un / num pro altero ſolicitum eſt, && /i quid pati- N, in tur unum membrum, compatiuntur omnia mem. ſuumtifen/ bra, ſive gloriatur unum membrum, congaudent n autd omnia membra., I. Cor. 12. v. 26. An non lkiuni ſors felix per quotidiana in aliis virtutum Ex- be ib empla ſemper ad conſcenſum ſuperioris gra- uf nn Na dus in vita ſpirituali animari? Verè bonum, AMuhir rihetri vereè jucundum hoc eſt, ait S. Hieronymus. So- Hin gnmm iit let inſuper Dei Benignitas tali Communitati, ſiephunſen n in qua fraterna charitas & unio animorum Künmtz mii viget & floret, non tantùm gratias ſuas in etaifſignin ordine ad profectum in aliis virtutibus & per- e,rg fectione religioſa uberius largiri, ſed eti- Minz zinleli am rem domeſticam ac temporalem liberiori , luep Benedictione ad incrementum perducere; Hucien mn unde cùm regius Pſalmographus dixiſſet: Wigtülen Ecce qudm honum, & quàm ucundum, habitaye ulonente, fratres in unum; mox addidit: quoniam man- ainiiuin⸗ davit illic Dominus Benedictionem; illic: Ubi- D 8 namn Mit Go nmadlf s dan muin tek engtig “ Soliloquium ſecundum. 205 autnill zam? quærit D. Chryſoſtomus, & reſpon- igimmt det: In tali habitatione, in tali concordia, in innen tali conſenſu, in tali contubernio, illic manda- iamtonn vit Benedictionem, quam econtra diſcordia mn Riugi IV. Non minor eſt fraternæ dilectionis uImig i neceſſitas, quam præſtantia: ſine hac enim uſnit ihn Deo placere, eumque diligere impoſſibile eſt. un, Ardes Confirmat hanc veritatem intimus Chriſti Se- rnttankt cretarius, & primarius Legis charitatis Pro- uuA/ mulgator, S. JOannes: JSi quis dixerit, quoniam Kune, *αdils Deum, & fratrem ſuum oderit, mendax mummim eſt: qui enim non diligit fratrem ſuum, quem vi- mmtnmn Mnn det, Deum, quem non videt, quomodo poteſt QuluNA Mt diligere? Et boc mandatum habemus à Deo, ut, tmGluitum qui diligit Deum, diligat & fratrem ſuum. 1. Hunhennmntem Joan. 4 v 20. 21. Majori enim amoris af- udnri α fectu ducimur in objecta viſa, utpote plus Nikumm cognita, quam non viſa & minus cognita; eihnstuCan qui ergo fratrem ſuum, quem intuetur ocu- ürm Auum lis corporeis, non diligit, falsò ſibi de amo- Vmsn ih fe Dei blandiri dignoſcitur. Nec proximum urnumht vere ine Deo, nec Deum verè ſine proæimo dili- u ei i gere poſumus, ait noſter S. Anſelmus in Ep. ad rdhk Kom. c. 13. Tanta ergo convincitur eſſe Iarmu iin neceſſitas diligendi proximum, quanta eſt ui Obhigatio diligendi Deum. Sine dilectione e ne, E Dei homo Deo mortuus eſt, quia vita ſpiri- ugun tualis fundatur in charitate: pariter ſine dile- et Etione proximi, Signum intallibile vitæ ſpi- ritua⸗ (c us e 206 Diei I. e ritualis & gratiæ eſt dilectio Dei & proxim n engn propter Deum. MWos ſcimus, quoniam trans. –— n lati ſumus de morte ad vitam, quoniam diligi. nnc, mus fratres. I. Joan. 3. V. 14. Per quæ ver-= tglun 4 ba dileétus Chriſti Diſcipulus ex fraterna cha- kulifli 1 ritate vitam gratiæ certò deducit. 1 iun r v. Quamvis autem omnibus omninò uint nmd, ſub vexillo Chriſti mihtantibus Chriſtianis, ) AKeun utpote fratribus in Chriſto, fraternæ Chari- ue(Eid tatis clypeus ſummopere ſit neceſſatius, præ (Nnd cipuè tamen Religioſi, & inter eos illi vel oundpnnih maximè, qui loci ſtabilitatem profitentur; ust continuo ſtudio exercitiis charitatis invigila: Gldunhi re debent: Certum enim eſt, ut ait Alphon- theb nm ben ſus Rodriquez, quòd nulla penitus, ſublataus rihufänft nione,; & animorum conformitate ſubſiſtere poſit Ichimillfte Religio: & quid dico Religio? imò ne quidem Nnmnin t Congregatio ullaaut Communitas qualiscunque ſe pmn ihnn in poteſt, in quo non aliquis unionis, ordinisque vi- niinini geat modus. Aufer à multitudine quaquam dni⸗ Wl nd tn Ne morum connexionem & unionem, quid hæc efit; Whülnum m niſi mera quædam Babilon, confuſio &turbatio? ne kiuſet p. iI. trat. 4.c. 2. n. 2. TLales religioſæ Com- riib ſettn⸗ munitates ſolutis ſemel charitatis vinculis; oniu, Alete ſibi & aliis Sæcularibus ac Regularibus funt atidlnn 5 graves, ſcandaloſæ, ac non niſi difficillimè ironngetnh & per media extraordinaria ad reformatio- lttemtihin nem & frugem pertrahi poſſunt, non rarò ttsliminclin autem ſe ipias in totalem ruinam præcipitant, tid iiſt ge Hinc Propheta Oleas ait: Diviſum eſ cor e0e. ugegſhe l 4 rum i Nig g Soliloquium ſecundum. 207 1 & rim, nunc interibunt. c. 10. Vv. 2. Plura & nni r cum veritate magis congrua S. Hieronymus zn hu dicere vi potuiſſet, quam his verbis expreſ- 8 ſit: Hæc, nempe charitas fraterna, Keligio- ⸗* tin ſos, bac Monachos facit; ſine hac Cœnobia junt nngt kortara, habitatores ſunt demones; cum hac Hinanln, verè ſunt cad) in terris, E in eis degentes Bicien unt Angeli. S. Hieron. in Reg. Monach. Ve- iut r& ſine hac CGnobia ſunt tartara: ubi enim Wehdis diſſenhones animorum dominantur, acnon l disan, ſatis maturè reprimuntur, ibi Deus cum Gra- rinzmminn tiis ſuis & cœleſti Benedictione procul abeſt, ttiidniink & loco ulius diabolus ſibi domicilium erigit: heinthinüſiten nam, teſte S. Bernardo Serm. 3. in Dedie. Uufun,fHu Eccleſ. ſicut in pace fadtus eſt locus Domini, ſic Gummsni in d'ſcordia locum diabolo fieri manifeſtum eſt. Et, hluut ur S. Gregorius ait, icut nibil ſt pretioſius WmIiH. Deo virtute dilettionis, ita nibil eſt deletabilius Arini, Iuii dinbolo eætinttione charitatis, S. Greg. 3. P. Pa- lauteun ſtoral. Admonit. c. 24. Verè ſine hac Cœ- Sum ue hobia lunt tartara: nam ubi ſcifſuræ inter e ut membra, ibi ſine ſerenitate, velut in mari utlutiis concitato, perturbatio & inquietudo in co- 6d Anſild gitationibus, ibi ſine ſinceritate amaritudo urliN in verbis & colloquiis, ibi ſine devotione, ruA ſine ſucco mera evagatio in oratione, in bſal- uttms modia, in exercitus ſpiritualibus, imò ibi e ſine reverentia animi effuſio in tremendo Milſ- eamuſhi ſæ Sacrificio, ibi ſine patientia in ſupportan: ,is dis alienis defectibus acerba aliorum obſer- Vato, ai i zumel Aau ai Diei IV. vatio, eorum in communi, vel privata con. verſatione traductio, ibi ſecundum Smarag- ituſl . dum in illa verba regulæ: Contentiones nona. ni⸗ lon, oemd n ſs tcn . mare, ſæpè ex parva offenſa per contentiones ſuſcitantur ire, generantur inter Fratres dſcor- diæ, nutriuntur audaciæ, procedunt lites, ei- ciuntur diſſenfiones, emergunt æmulationes, ſüu- ſcitantur ſcandala, E&ut breviter dicam, naſcun- tur inter Fratres plurima mala. Quis non vi- det, Cœnobia, in quibus alumni non ſunt ſoliciti ſervare unitatem Spiritüs in vinculo paci, lin , ad Epheſ. 4. v. 3. tranſire in tartara, & n ir i habitatores transformari in carnales dæmo- 1 Aenn hun nes? Hinc idem S. Hieronymus: Nula pro nnriſtini au certo vita deterior, quàm ſimul degere corpore, tn ictnein non mente. = 7 S VI. Hoc probè cognovit Seraphica Virgo n uſgl in Thereſia, quæ Spiritũs S. dictamine, & Chri- iglei,nniiii ſti, Divini Sponſi ſui, inſtructione colluſtrata tultncſerun univerſo ſuo S. Ordini ſequentem doctrinam n itütinl reliquit, ſanè digniſſimam, ut eam omnes üfhütmitih in Communitate viventes ſibi tenaciſſimè im Mummii primant, & impreſſam indeſinenter reco- Neſintitedri lant. Verba ejus de Via Perfect. c. 7. ſuntſe in it m hul qvuentia: Sanguis mihi videtur congelaſcere, iünkifp ium dum hæc ſcribo, cogitans, hoc ipſum for- Narpt)ltretnt taſſe aliquo tempore fieri poſſe, ut inter vos tant 1 orirentur contentiones & diſcordiæ: video n bigen namque, id maximum & præcipuum malum, 4 tuichitin ac peſtem Monaſteriorum eſſe, Si quando iüfündſilnr D autem 91 , An SK wd detontlek lnetweil) n cnin,rrin ePbevto tm Soliloquium ſecundum. 209 n hte autem id futurum eſt, actum eſſe de vodis, umin reputate, ac cogitate & credite, vos Spon- uaen ſum veſtrum domo ſua velut expuliſle, & lf n eum quodammodo compellere, ut aliud ſibi Brrnpm domicilium quærat, cùm eum propria do- inh mo ejiciatis. Superior, quæſo ex amore Nahate Dei, videat, & ſeriò advigilet, ne quid innn hujusmodi permittat, ſed omni ope princi- rnu din piis obſtare conetur; in his quippe omne ininiriut damnum, vel remedium ſitum eſt: ſi quam Anr ſitiniie Vero factioſam vel türbulentam eſſe animad- Intentmm,4 Vertat; illa, ut ad aliud Monaſterium able- utenkts getur,; det Operam, Deus enim haud dubiè Eeonu un eis tantum ſuppeditabit, quantum ad illam umefne dotandam, & exponendam opus habebunt. Hanc ergo peſtem à vobis ablegate, hosce ra- ummniak mos, prout poteſtis, recidite; ſiautem hoc Areil ſieri nequeat, procurate, ut, quæ hujusmo- Gdean dires molitur, ad perpetuum carcerem dam- imrmmik netur: hoc enim melius & conſultius eſt; Uun uue duam ut tam immedicabili, & contagioſa lue c(cCcccxteras omnes inficiat. Ingens ſanè id ma- lum eſt, unde à Monaſterio, quod hac peſte infectum eſt, nos Deus liberare dignetur. Etequidem mallem, (notetur graviſſima ver- nſui orum energia) ut hoc noſtrum (Monafte- ,m fium) ignis corriperet;, à quo omnes con⸗ ein ſumeremur. Hactenus Seraphica Mater ul Thereſia, haud dubiè innixa verbis Apoſtoli ien dicentis: Utinam abſcindantur, qui vos kogur⸗ ennenebe ſn r nlo Mirr el t lk ant. 210 Diei IV. ln bant. ad Gal. F. v. 12. An non verba iſta cGu an ui meritò omnibus illis hoorrem incutiant, qui wiseuliud fraternam in Cœnobiis charitatem turbant?; ünſin, in VII. quali zZelo loquitur magna vittu. ucimuln te & ſanctitatis laude confpicuus Ludovic, tünnfmmin Bloſius in Inſtrucét. Vit. aſcet. diviſ. 1. n, 3, geniſtofenet Si contentioſo, ait, acrique diſſidio, inter te, G Acimn alterum forte exorto, non mox de reconciliatione kintes ilui tractas, && quavis injuria affedtus non ſtatim condo. teennz teinn nas, ſed vindictam expetis, aut voluntariam ſ ie iutunt, mu tatem, minisque ſinceram affectionem in cor. aiine de retines, vel etiam exterius ſigna inaßſefionis iftmttnini oſtendis, ſi etiam eum, qui injuriam intulit, acju: liila vaare ae⸗ „quando nece ſita⸗ occaßio ſe oßert, ICntierumel Monachus non es, Chriſtianus non es, abomun, Bi- Annain lis coram Deo es. Nec mirare, amice Tobis, nlimiontunn hanc Authoris piiſſimi loquendi efficaciam: Atarſeinnen nam proſcripta ſemel, aut ſaltem labefacta in jneſh hanm anima Religioſi vera & ſincera charitate erga iſitatnitnin alium vel alios confratres, omnes reliquæ vir. ainn nun tutes languent, torpent, aut omnino mor: , iitfiantii tuæ ſunt. Non eſt ibi patientia in ſuppor- gononglenm tandis aliorum defectibus quoad naturam & en, um mores: non eſt ibi benignitas data occaſioe n ia ne indigo confratri auxilio ſuccurrendi; nam, h/ a teſte Apoſtolo, charitas patiens eſt, benigna eſt, ilirin omnia ſuffert, omnia ſuſtinet: I. Cor. 13. V. 4. non Lünnan eſt ibi humilitas, & ſubmiſſa cum aliis conver- vitlegn⸗ ſandi affabilitas, ſed potiùs faſtuoſa præ aliis & tien * ſupra alios præcedentiæ & promotionis afle. 5 D atio; D . iy, . dih Nnnn Soliloquium ſecundum. 211 Rni Elatio; charitaz autem non infatur, non eſt am- ntntn bitioſa: non eſt ibi gaudium de aliena felici⸗ innnn:n tate, ſed potius triſtitia, invidia, æmulatio; iuul, charitas autem non emulatur. Paucis: ubi ARüEcontra charitatem proximi in Communitate, urih in velhomine privato prævalent contentiones, unani Killoræ, & diviſiones animorum, ibi om- iſaut hes aliæ virtites, ſi quæ adeſſe videantur, te- Kratt ai Dent & frigent; meritò proin Bloſius: Sine kin charitate Monachus non es, Chriſtianus non es, e abominabilis coram Deo es. Unde liquet, quan- „ inmt,i ſit fraternæ charitatis in quavis Communi- entate, in quovis religioſo Collegio, Cœno- unſiisi bio, & Contubernio neceſſitas. Crfm ind VIII. Ad hanc autem omni ſtudio com- Nsult parandam & conſervandam præcipuè tria mo- ilselde tiva & monita ſervire poterunt: Primum eſt, eiluni quòd tota SS. Trinitas omnes homines gra⸗ alumtcit tiæ & gloriæ capaces ſummè amet, ac cupiat, uGdNA ut nos pariter eos, tanquam vivas ſui imagi- u nes, & poſt Angelos nobiliſſimas creaturas Huübiteii benigno amore proſequamur. Creavit Deus As ex immenſa charitate proximum & confra- dands trem tuum, redemit eum infinito ſanguinis imidum unigeniti Filii ſui lytro, ornavit eum tot Witige naturæ & gratiæ ſuæ dotibus, conſervavit e- eICV um inter innumera corporis, animæque dil- lestclis crimina, indulſt ei clhementer, dum deli- Aputmn quit, adicivit eum in numerum ſpecialium auham ſervorum ſuorum, eumque, te fortèrepro- 6 0 2 bo: .R s Di . anmn 21² bo, æternum glorificare paratus eſt: & quid vhvnnd)- . . . . uid juttnn inde ſequitur? audi concluſionem S. nl eaſi nis: Chariſſimi, ſic Deu⸗ dilexit nos, (& intet etd din nos hunc & hunc, erga quem amoris obſta- a n oris obſta. atnilfnni in culum ſentis) & nos debemus alterutrum dili- * npfeu ere. I. Joann. 4. v. 11. Non eſteffieacius iulhinit 8 philtrum amoris, quàm ipie amor; & ecce uflimnun . immenſa Dei Benignitas amat confrattem c N Onin um: & tu quid agis? non operetur in te imn n pharmacum amoris pariformem amorem in ginin,e Dei imaginem, in ejus ſimilitudinem? Oie omnſlnnin durum ſilicem! 3Oie Muntisi IX. Secundum monitum ac motivumad ituni an conſervandam in Communitate mutuam 2. ngniiſtine nimorum unionem eſt, quòd ex eo à ver X ilatarärtmnnm ſincera charitate proximi excuſare te non po Mmlnein ſis, quia frater tuus fortè naturalibus & mo- irgitmmitt ralibus defectibus gravatus eſt, quia eſt in⸗ Einitntn urbanus, tetricus, garrulus, indoctus, re. ienl, hin ligioſæ obſervantiæ exiguus cultor, faltuo- Plweuch mein ſus, contradictorius &c. nam tiam Deus Miüftüniin G. Wnfen wänne ſolem ſuum oriri ſacit ſuper bon na 91 ſ os 6g malos; . Nuit ſupe juſtos & injuſtos: Matth. 5. a. untimtt tibi exinde ſalutare documentum ſuggerens, 1hati, Kn ut & z chartart officia non ſubtranas illis, . ui el Had humorem & genium tuum viden- lletninen rur⸗ e idioſi, vel certis naturæ & morumde- tfnannton 3 Ni us ſunt exoſi. Quod idem pluribus gunnih i zn cis innuit 5. Paulus: Bebemus nos firmiores tdu lehrhenten imbecillitates infrmorum ſuſtinere. ad Kom. 15. In nlof Ry Soliloquium ſecundum. 213 ngtinn V. 1. Jupportantes invicem in charitate. ad Eph. Il dalinnd 4.⸗ v. 2. Alter alterius onera portate, && ſic ad- rind implebitis legem Chriſti. ad Gal. 6. v. 2. In quæ uenne Ultima verba S. Auguſtinus ait: F nulla e )liluint le melius charitas fraterna probari, colligi poſ- mln buti it, Auam ex patienti imperfectionum && impor- Nu tſen A Auniorum gravaminum tolerantia. Serm. 21. de kin umnt Verb. Apoſt. Charitas non tantm debet llmmz ferri in bonos, quia boni ſunt, ſed & in ma- ZM los & defectuoſos, quia boni eſſe poſſunt . isuln Non enim ſolum artificium eſt admirandum . nnh nec ſola res affabrè facta in pretio habenda, ſed etiam materia, v. g. aurum, & argentum, ex quo res artificioſa fieri poteſt. Auri pre- “ tium longè excedit frater tuus, non corru- nonnf etta ptibilibus auro vel argento, ſed pretioſo San- Minti guine Agni immacuſati redemptus; hinc li- ufſitltlii cèt fortè ſit adhuc maſſa cruda, imperfecta, nnnch/i ac non ſatis exculta, in amore tamen ac pre- mis li tiohabendus eſt: non etiam dubitare debes, utindh quin certè quibusdam dotibus ſit ornatus, qui- Rist pus tu deficis: proin apum naturam indue- UErA ac ſuccum meliorem de floribus ſelige, non nen Scarabæi, qui roſtrum ſuum in fimo palcit. i X. Unde ſequitur etiam, quàm cautè ſit Galktii agendum in admonitione & correptione fra⸗ . uuli terna, prælertim iis, ad quos vi officii alio- a U rum defectus reprehendere non pertinet: 6 en nam frequenter ſub pallio ferventis zZeli ſu- imnll, 3 perbia- E mamzrimn! nin (zzlemmce 214 Dier r⸗ is perbia, iracundia, ſiniſtra judicia, criſes, lateni amaritudines animi ſe celant, quibus proxi. nd- dinn mus inquietatur, offenditur & charitas lace- I ili . ratur; hinc S. P. Benedictus ait: t zelus a. N Hhülidt maritudinis malus, qui ſeparat à Deo, & ducit V ad infernum. S. Reg. c., 52. ad hunc corrigen- na dum mox addit: Fratres infirmitates ſuas ive ntriiii corporum ſive morum patientiſimè tolerent. Mi- NAmm nus plerumque periculi eſt in humili & pati- mn Mnndl, enti ſupportatione alienorum defeétuum, Gholhnmsnun quàm in præſumpta correctionis & corre- Wnwupe ptionis poteſtate, dum non rarò paſſione ,nenkatrui movemur, & zelum putamus. Serièò im- AN4dumen probavit Chriſtus Salvator noſter Diſcipulis minifuniſte ſuis jacobo & Joanni zeli ſui indiſeretionem, Miiunfmhh quo à Samaritanis in urbem non admiſſi eis mlaldmlus indignati ſunt, dicentes: Domine, Vis dici- hnpninnnhn mus, ut ignis deſcendat de Cœlo, & confumatil Mnonminntt los. Luc. 9. v. 54. Nam Chriſtus converſusin. ltaltauiten crepavit iMos dicens: neſcitis, cujus ſpiritis e- Aalamttan ſtis? Filius bominis non venit animas perdere, htnn mul ſed ſalvare. Sunt quidam ſubinde ſimiles im- mluniii girn portunis illis ſervis, qui indiſcreto zelo du- n Mleenin Gti ex agro ſimul eradicata voluerunt omnia in inennati zizania, dicentes: vis imus, && colligimus en ? gtnimiinin quort mtamen immaturus zelus à cœleſti Pa- isnnmn 4 trefamilias minimè fuit approbatus, ne fortè ulini kin coiligentes zizania eradicarent ſimul & triti- a fn gin ni cum: ita pariter aliqui imprudenti ac teme- Ahinie taria correptione volentes in agro religioſo kuifniet cujus= N Soliloquium ſecundum. 215 rte d cujusdam Communitatis omnia defectuum i r lolia evellere, eradicant optimum charitatis lui. u frumentum, dum ordinariè homo privatus iie rivato æquanimiter reprehenſiones ferre henin non ſolet. Quj ergo citra officii obligatio- in zunn nem juſto zelo & cum utilitate aliorum ma- —RK nuſ. nes reprehendere cupit, imô ipſe juſtus ſit, (oportet, & non in eodem noſocomio de- Reugimit cumbat, nec æquali, de qua alterum arguit, lum pice ſit inquinatus: nam juxta Sapientem pro- myumin a hata virtus corripit inſipientes, Sap. I. v. 3. ſe- Iruihth cus meritò audire debebit: medice cura teipſum, II GiN Luc. 4. V. 23. vel adhuc urgentius: quid vides um uſadin feſtucam in oculo fratris tui, trabem autem, quæ in Uünium oculo tuo eſt, non conſideras? Hypocrita ejice pri- tummii mum trabem deoculo tuo. Luc. 6. v. 41. 42. 2d Uun bauft ſit in arguendo confratre ſuo prudens, & diſ- Fehonén cretus, omnes circumſtantias loci, temporis, ANaCtlae & perlonæ exactè conſiderando. 3ti0 cor- W, uIE reptio debet procedere ex pura intentione & uImWE affectu charitatis, non adulterato, invidiæ, Wtgütnſintt inquietudinis, impatientiæ & amaritudinis end, Cütlen ſcorio. Niſi hæ conditiones probè obſer- ventur, timendum ex tali privata correptio- ne, ne emergant diſſenſiones, contentiones, 4 scerbitates animorum, & lugenda pretioſæ charitatis diſpendia. Benè hoc advertit S. Lau- gall rentius Juſtin. de hoc inordinato zelo ita diſ- ſerens: Conſuevit hoc vitium etiam vigere in ho- eg zis, atque ſub zeli ſpecie jugiter captivare impro- SZ vidos: 4 we 4 eu tevene vidos: innumeri ſunt, qui potius in aliis, quam iiis in ſe zelare Divinum honorem videntur; zelum 1 nl Dei habent hujusmodi, ſed non ſecundum ſcienti. 1 am: retctus autem && commendabilis zeli iſie ordo al At, ut quisquis prius ſe, deinde corripiat ceteros, un Aeii S. Laur. Juſtin. de Vit. ſolit. c. 4. M sſtan Xl. Tertium ad fovendam firmam & ſta. 1 el n bilem charitatem fraternam motivum ac in- 1 Iinu aft citamentum eſt eximium Exemplum primo- M lude iht rum Chriſtianorum, qui ſe ex concordi ad iummtulinn invicem dilectione fratres appellare conſue- Iniuiſielban verunt, quod nomen dein in Religioſos ad unui A noſtra usque tempora tranſiit. De illis Ter- ulin, n elß tullianus in Apocal. c, 39. ita loquitur: Qaan- olieming tò dignius fratres dicuntur & babentur, qui ue Me ik iin num batrem Deum agnoverunt, qui unum ſpi- Ntenn uin ritum bilerunt ſantctitatis. Non rarò etiam i- Wuliaienm dolorum cultores attoniti hisce verbis Chri- wünimman ſtianorum charitatem ſuſpiciebant: Vide, Auo- Iin hintitui modo ament ſe, ut alter pro altero mori paratus Aolfnin anm ſit. ldem in Apolog. c. 39. Suppeditabant in- Miniali vicem media & alimenta ad fuſtentationem, im pnr et conſilia in dubiis conferebant, ad orationes lunmebnie, & verbum Dei conveniebant unanimes, in Eifnin, me bonorum exſpoliatione, in carceribus, in neß, nini tormentis & cruciatibus ad conſtantiam ani- un DÜlR mabant, puſillos & ad Martyria non ſatis ge Ian chnn neroſos in domorum latebris abſcondebant, lunn poſt mortem cadavera, oſſa, cineres ad tum- inmes bam & ſepulturam componebant, non pauci Anmn in XO nn ini 6 Soliloquium ſecundum, 21¹7 e prO aliis in pignus ad vincula & ad mortem ſe unt offerebant, omnia beneficia, aliis Fidelibus Md collata, ſua lucra ducebant; verbo: Multitu- rimngut i hri ei Neggnggin gun uun Bllan, prnn, Ann i. Mornti mmmnükuefttt nmnhtein tünmntmenß nrt in len allun ianntda i NRenniin u hütin ini Gtilmnoiii en autnin ra hannl nanta i⸗ dinis Credentium erat cor unum && anima una, nec quisquam eorum, quæ poſſidehat, aliquid uum 6 edicebat, ſed erant illis omnia communia. Act. 4. v. 32. Ecce! quomodo ſe amaverint invi- cem. Trajanus Imperator, teſte Joſepho kint Manſi Tract. 5. diſc. 4 n. 16. Plinio, Sici⸗ u liæ Prætori, mandatum transmiſit de cuntis Chriſtianis ſine ulla cunctatione vario mortis genere necandis. Hic verò datis ad eundem Imperatorem litteris reſcripſit, videri ſibi omnino Chriſtianos omnes veri Dei eſſe ſe- Gatores, utpote qui legem obſervarent a- more & charitate pleniſſimam. Ex hac ra- tione Plinius deprecatus eſt Cæſarem, ut mandatorum ſuorum executionem tantiſper differret, ſeu potids totaliter aboleret, edò quòd gens illa, quam internecioni tradi vel- let, inter alias ſanctiſſimas leges ſequentes conſtanter quoque obſervaret, ſcilicet fu- randas non eſſe res alienas, nulli inferendam eſſe injuriam, neminem odio perſequen- dum eſſe, omnibus indifferenter benefa- ciendum , mutuâmque fovendam eſſe inter omnes dilectionem & charitatem. O ſi moderno tempore inter Fideles ſaltem Religioſi omnes hanc mutuæ dilectionis re- gulam ſectarentur! Primi illi Fideles ſolo pa- 1 5 ritor⸗ 21⁸ Diei IV. riformis Divini cultůs, & Chriſtianæ Reli. gionis vinculo conneétebantur, nec alio ad tam ſublimia charitatis officia exercenda ti- tulo ſtringebantur: Religioſi autem inſuper ſunt ejusdem S. Fundatoris fili, ejusdem Religionis & inſtituti alumni, ejusdem Do- mini ſervi, ejusdem S. habitus inſignibus veſtiti, iiſdem legibus ad perfectionis ſtudi- um inſtructi, iisdem votis Reo ſolenniter conſecrati, iisdem diſciplinæ & obſervan- tiæ regularis auſteritatibus exercitati, & ta-. men non rarò quosdam invenire eſt, qui à ſincera primorum fidelium charitate longè ſunt remoti: non ſolebant hi occultos alio- rum defectus carpere, non cum riſu & ex- ploſione exaggerare non mores in pejorem partem trahere, non dicta, facta, intentio- nes, omiſſiones cenſurare, contentioſè diſ- ceptare, de aliorum humiliatione compla- cere, famam & æſtimationem obfcurare, doctrinam & alia laude digna cavillari &c. quæ ſantæ charitatis fraternæ offendieula uti- nam & modò ab omni cœtu ſpirituali eſ- ſent excluſa. XII. Cùm igitur plurimuùm interſit, ut quivis Religioſus ad hanc tam ſublimem, tam neceſſariam fraternæ charitatis virtutem acquirendam, acain ſe perficiendam magno ardore contendat, hinc eam intenſis à Deo precibus efflagitare, illius ferventia deſide- ria Gfn Lan rnn Nedie 4 Gwünkumne 99stened d wnm Uiten Au nend omun clnnmgt ln, A d nn Ammni nt. Mi, lun DN,n o ve nnto an u l Aurir Nigke hnn i ,Ci K i Wanmtm m nüamudtürlan tremnnk alrtu mmi fi W Röhrtlaär Afrl dnin brſſtn ti ni, Ulinant – Rihen . milanen nmmun a 45 ikihen Ry nczCſte 9 lt, i Aſhinegent mnichi nent, inlnſ, kiini uder An b nſe Negelttnuf aen ſtkehe itln n hilinantz Muninnre, , in nir iin EAaktcgalnane N,miin mmmN dr Au e teine cnni mn unnton un Aintann de wwhtn ii . utuimmdin gic / Soliloquium ſecundum. 219 ria ac propoſita in meditatione accendere, ejusdem puncta in Examine particulari quot- annis per menſem ad accuratam diſcuſſio- nem & cenſuram aſſumere, frequentes in- terdiu actus internos & externos charitatis in proximum etiam ingratum, moleſtum, injurioſum, & quovis modo oneroſum propter Dei amorem & honorem exercere oportet. Dixi, plurimùm cujusvis Reli- gioſi, imò etiam Chriſtiani intereſſe, ut hanc virtutem omni ſtudio ſibi familiarem reddat. Fundatur hæc veritas in doctrina utriusque Apoſtolorum Principis, Petri & Pauli, qui, licèt nos in omni virtutum claſſe rite informarint, præcipuè tamen fra- ternæ charitatis lacte ſuos neophytos fideles fovere & confortare ſtuduerunt. Verba S. Apoſtoli Petri ſunt: Ante omnia autem mu- tuam in vobismet ipſis charitatem continuam ha- bentes. I. Petr. 4. V. 8. Ante omnia continuam, ait. S. Paulus hiſce adſtipulatur: Super omnia autem hæc charitatem habete, quod eſt vincu- lum perfetctionis, ad Coloſſ. 3. v. 14. ſuper omnia. XIII. Ad hanc autem firmiter in corde tuo etiam tempore tribulationum ſtabiliendam ſequentem praxin, dileete viator Tobis, probè obſervare non negligas, & cum Dei adjutorio fruétum magnum percipies. Nô- ſiti haud dubiè ab experientia, quòd in ali- qua 220 Diei IV. qua Communitate ex Divina permiſſione vix contingat, quin ſubinde hiſpidus quidam Elſau fratrem ſuum Jacob verbis, vel factis, & fortè (ponamus) etiam injuriis, con- tumeliis & calumniis laceſſat: in hoc igitur caſu à principio cum quadam violentia ani- mum pauliſper ab offenſæ conſideratione co= hibe, eumque ab injuriæ tibi illatæ trutina- tione liberum conſervare ſtude: ſi enim ma- lum, quod pateris, vivo & fixo modo ti- bi repræſentaveris, ejus recordatio rebel- les paſſiones, iram, vindictam, odium, ran-= corem in ſubſidium vocabit, eritque peri- culum maximum, ne charitatem proximi ac patientiam grandi vulnere ſaucient, aut omnindò trucident. Hujus autem loco men- tem ad veritates quasdam ſupernaturales con- verte, & conſidera, quantum Deo beneplaci⸗ tum exhibere valeas hunc adverſarium tuum ad Exemplum Chriſti Domini & Sanctorum benevolè portando, hanc tribulationem pa⸗ tienter perferendo, voluntatem Dei adver- ſa ad tuam gloriam diſponentis, promptè ac hilariter adimplendo, Cogita inſuper, quòd ſi Chriſtus præſens tibi adſtaret, vel de S. Cruce tibi diceret: Volo, fili mi, ut hanc adverſitatem ex amore mei patienter feras, proximo tuo tanquam inſtrumento, quo in tuum bonum uti mihi placuit, non ſbecenless , ſed potius fraternè diligas, bo= nis ns n 4 nas, Hin n ine n acn in mennius, tef edech,men Goroſcennn 4 “ lin 6tmin nirnni eis, ratee mta te n jen urptn ey, Gelnlaut i enn ummn an⸗ hecohun tun eritnium uin ia,Aß n n grrng un 0 ta kwe, nn Culouseriſi o benne kü⸗ lumufhumain NiTEAMNe netnoſta ar 1n Ainn inn in ijiun aunt 1iilna inn⸗ fictae Au inſime thlin Auent len uhennn ne B i n 1 i 4 n ii NNN iatckat funggaien lägkutnte Büemüiun lalemgſhſen Mui ſnetnn 2n, ſi, ult 1 in aint 1 uli agre ruen nnen nee terte Run uenſane Alnimundh vmmndenug atordietunt Mikeiährtn den rehune a Muma nai e ulerti ir I, an 1 ei 6 e Soliloquium ſecundum. 221 iis mala compenſes, ego ero merces tua magna nimis &c. anne piiſſimo huic Dei Filio, erga quem aliàs toties verbis amo- rem tuum conteſtaris, reſiſtere auderes? Et ecce! de fide eſt, hanc tribulationem à Di- vina ejus providentia ab æterno tibi eſſe de- ſtinatam &c. Has & ſimiles veritates ſi ani- mo interim ab injuria avocato viva fide per= penderis, voluntas facilè inclinabitur ad bo- num tam ſublime ampleétendum, ad om- nem amaritudinem erga fratrem tuum tibi moleſtum ſuffocandam, imò ad cordialem erga eum charitatem concipiendam. Po- ſtea ſic confortatus moderatè te convertere poteris ad præſentem afflictionem, vel per= ſecutionem, nec non ad ipſum perſecuto- rem, aut quocunque modo tibi contrari- üm, tam hunc, quàm illam teneris inter- næ dilectionis brachiis ſtringendo, ac affe⸗ Quoſè dicendo: Piiſſime JEſu, video re Innocentiſſimum in ſummo contemptu in- ter maximos dolores Cruci affixum, & pro crucifixoribus, ac calumniatoribus æter⸗ num Patrem tuum deprecantem; adoro Divinam tuam circa me diſpoſitionem, & quia tibi ita placet, tuque ita dignus es, ex puro tui amore & ad Divinum tuum bene- placitum hanc tribulationem, aut confu-= ſionem patienter & ſilenter portabo, nec non hunc proximum meum, omni, quo pote⸗ hun 222 Dir: 1I v. potero, obſequii genere, & ſincera chari tate proſequar. Rogo Divinam Majeſtatem tuam, ut ei hanc offenſam gratiis tuis in corpore & anima compenſare digneris. Hac ratione voluntas facilé, imoò cum gaudio paulatim omnem adverſitatem in parvis & magnis amplectetur. Poterit autem hoc exercitium ſervire non tantuùm pro acquiren- da charitate fraterna, ſed etiam pro patien- tia, humilitate & aliis virtunbus, & ſi huic praxi longiori tempore per iterationem actu- um inſiſtes, in charitate proximi circa ſup- portandos aliorum defectus & offenſas mi⸗ rum profectum experieris, quem ter opti- mus Deus tibi & mihi ad ſuam Gloriam lar= giri dignetur. MEDITATIO II De proximo non judicando, & vi- tanda detrattione etiam levi. Punct. I. Mancium interius ſiniſtrè inter- pretans aliorum dicta, facta, in⸗ tentiones aut omiſſiones, eſt detractio men- ris & diretè opponitur charitati, quia charitas non cogitat malum, I. Cor. 13. V. 6. nempe de proximo, ſed potiùs operit multi⸗ tudinem peccatorum. I. Petr. 4. v. 8. Hoc vi- tium etiam inter homines melioris notæ non in 16⸗ na aln hed Cilieadun aalarin dl Minun gin, Gktn zinolen 1 ednseusten m. Kenh gnin nun Ml auin isi ilis iien konc, dei n Vrru ſna h Phedunent, gn 4 Peßen ulonn aruij nlinl oſctalki, din ehek Mn umir ilales leune, Imicunatinnn ift ſinnnn einhuhfuie utng lunn Ala Aen iſrinehnnn glmtlnue K, 1 Alene llinnſlis Nun it ntigei ii id ng lrnt enn n un uen WE nn, KAanfn N Künmntin e 1. mrheneng Ane unmnan, czkitg.: gning ger cſt Uilkaleini. IIoH cüntui mimii,0 Sons A guldi Gifufin mullr 16 pasbi 6 Meditatio tertia. 22 infrequens eſt, & plerumque cum aliquo contemptu & averſione à perſona judicata conjungitur. Eſt autem hæc detractio men- talis duplici ex cauſa Deo valde odibilis: Primò, quia eſt peccatum Phariſaicum: Pha- riſæi ex eo, quòd Chriſtus Sabatho ægros cu- rärit, quòd publicanorum ſocietatem fre- quentârit, quòd ſe à muliere malæ notæ tangi non recuſärit, id peſſimè interpretati de ſanétiſſimis ejus moribus temerariè judi- carunt. Secundò, quia homo judicans pro- ximum Dei jurisdictionem ſibi uſurpare præſumit, qui ſolus judiciariam poteſtatem ſibi reſervavit, dicens: Ego Dominus diligens judicium. lſa.61. v. 8. Ego Dominus ſorutans cor, & probans renes. Jerem. 17. v. 10. Duo ſibi ſpecialiter Deus reſervavit, quæ ad ipſum ſo- lum ſpectant, ſcilicet Gloriam & Judicium: Gloriam meum alteri non dabo; Iſa. 48. v. 11. & Pater poteſtatem dedit ei, judicium facere; Joan, 5§. V. 27. ei, non alteri. Nônne magna te meritas foret, ſi ſubditus Regi in throno ſe denti, & diademate redimito, ſceptrümque gerenti coronam & ſceptrum violenter eri- peret? eripit, qui proximum ex levibus in- dicis de cordis occultis judicat, quod Deo ſoli competit: hinc S. Joannes Climacus gr. I0. Scal, Parad. ait: Judicare alterum, eſt Di- vini honoris per impudentem rapinam uſurpatio. Inſuper quam fallibilia ſunt judicia noſtra! . quo 224 Diei IV. quoties nos rei veritate poſtea dete ta inii deceptos deprehendimus! Non capimus eg quæ oculis corpoôreis cernimus; videmus ſolem ſagitta velocius currentem, & ſtare putamus; baculum flummi infixum curvum judicamus; turres & ædificia ex undis pel. lucida nobis inverſa apparent; & quomodo occeultos aliorum fines & intentiones cor- dis capiemus? O anima, noli fidere imagi⸗ nationis tuæ fallociæ! ſequere potius conſ- lium Senecæ: Zollenda ex animo ſuſpicio & con- jetctura, fallaciſſima irritamenta. Senec. l. 2. de Ara c. 24. n. 1622 4 punct. Il. Malum judicium de proximo; ſeu detractio mentalis rarò diu deliteſcit, quin tandem coram aliis propaletur, & tran- ſeat in detractionem verbalem; ideò S. Ber- nardinus: Decimus frucus (Judicii temerarii) eſt detractio: num tale judicium temerarium ra- dixæ eſt, & fomentum omnis detractionis. Sum. Theol. p. 2. c. 3. Eſt autem hæc verbalis de- tractio, uti valde periculoſa, ita etiam apud perſonas Deo ſacras non rara. Non rars; quia, ut S. Chryſoſtomus t. . de Compuné. cord. l. I. an. med. loquitur, ad condemnan- dum cæteros omne vitæ noſtræ tempus abſumi: mus, à quo vitio neque Sæculi bominem, neque Monachum ullum facile invenies liberum; & ut S. Thomas 2. 2. q. 73. . 2. ait, boc ſpecia⸗ liter vitio (detractionis) periclitatur totum genus Ccntunelo, d dekut⸗ 6 oodoce nd Ae Nd, pno, N Melecen nunnn nputskeimen 1geronmm An biuerede, d Elgnin ein ala Ctine l Im Umnen poinin Cähſetbununs OIamds onnt uin ingronci Uaheeſncnruis iſenit un , ihinn ne n ene; 3 e1 n Na wein neg⸗ n onn Meditätio tertia. 22 5½ renus bumanum. Et tu ſolus tibi non timeas Nde hoc malo! periculoſa verò eſt, quia ex genere ſuo graviter peccaminoſa; hinc verè ioquitur S. Dionyſius Carthus., in c. 4. Ep. E S. Jac. v. I1. Nolite detrabere, cùm boc ſit con- un tra charitatem, atque juſtitiam, & ex ſuo ge- mn Ian nere peccatum valde mortale, nultéque gravius furto. Eſto, quòd apertè gravia de proxi- mo non dicantur: eſto, quòd verus & non fictus defectus de eo ſpargatur; ſi tamen urn as viri aliorum judiciò boni & probi opinio & n, E1 zſtimatio, ſive in virtute, ſivi in ſcientia, aut ſpiritu notabiliter minuatur, omnium Aünmm Theologorum, & Magiſtrorum ſpirituali- Wmütid um calculo peccati mortalis reatus incurri- GürmIAAr tur: nam gravitas læſæ famæ conſtituens pec= eE ERN catum grave non tam deſumitur ex gravita- Afi tiet te vel levitate rei dictæ, quam ex magnitu- Wünemm dine malæ opinionis, quæ in audiente inge- m milihin neratur, & ex dignitate perlonæ, cui de- Uonius trahitur. Et tamen plurimi in detrahendo, Kruln ut (vel ſi tibihoc verbum nimis durum videa- uun s tur) in attenuanda proximi bona opinione ſds if tam proni, tam improvidi ſunt! Quid fre⸗ uentius audire eſt in circulis, in congreſſi- n bus, in colloquiis, quaàam I. bonum alteri- n⸗ us, facta, merita, dotes negare; 2. vel e n illa diminuere; 3. aut ea tacere tali loco e & tempore, quo alii taciturnitatem acci- nne, piunt pro vituperio; 4. bonis factis mala w P* miſce- 4 en ſe, . LvE miſcere; §5. intentiones facti invertere, & malè interpretari; 6. malum occultum re- velare, aut propalare, aut omnino falſum imponere; 7. malum apertum amplificare? O quàm facilè etiam ab animabus religioſis ex inſtinctu invidiæ, vindictæ, aut ambitio- nis, ne alter ſibi præferatur, vel pluris æſti- metur, laquei detractionis & perditionis in- curri poſſunt! Eſt detractio ſermo velociter currens, & volat cum difficillima revocatio- ne. Proſpice pericula, ò anima, & per- pende: Detractores Deo odibiles, ad Rom. 1, v. 30. Puncét. III. Sæpè pro certo ſtatui non poteſt, num perſona, cujus fama minuitur, ſit magnæ apud audientes æſtimationis? num defectus detectus bonæ ejus opinioni notabi- liter detrahat, sicque num detractio gravita- tem peccati mortalis attingat? Hinc talis de- nigratio ſaltem in magnam conſcientiæ an- xietatem, & gravioris peccati dubium ani- mam conjicit. Visne autem, 6 Religioſe, 6 Serve Dei, tam ingentis temeritatis eſſe, ut Vei gratiam ſanctificantem, ò pretium inæſti- mabile! & ſalutem animæ tuæ tam periculo- S& proſtituas? Cave igitur, quantum cavere potes ab hae pernicioſiſſima alienæ famæ cor- roſione, eſt enim magni periculi, nocumen- ti majoris, & curationis difficillimæ ob ob- Aihliin an ligationem reſtitutionis, Cave etiam in il- Aigegze lis, Ebintenur: onN umnen in 6Menn unini dhoe, Daene⸗ Gelinneenmiu TAk, n n Ndene Mer rynlin ddtann ist, aneſit linlen Ge Dnte Deginite llthniene⸗ I glginännnn rlzeirä ulunng 17 Ui e inmn Meditatio tertia. 227 1. . , . . . e⸗ n lis, quæ tibi levia videntur: ſi nævum aliquem ohint moralem vel naturalem in fratre tuo depre- at hendas, noli eum ex animi levitate contem- M tim traducere, minus exaggerare, ſed cordi Ben A tuo impreſſum tene monitum Spirits S. Au- 4 ehtin diſti verbum adverſus proximum tuum? commo- in riatur in te, kRidens, quoniam te non disrumpet. t Eccli. 19, v. 10. An ergo Religioſus tam pu- d ſillæ virtutis, imò tam probroſæ in loquendo le libidinis ſit, ut putet ſibi ilia rumpi, ſi rem 1 tantillam ſilentio ſuffocatam in ſe ſepeliat? Tu znant meliora reſolve. etgkrütcn . Sümumdn . ... . migiun e Angelo Cuſtod ſpecialiter Ae- entenn dicandaä. — O R A T I £ 4 proprium & Angelum tutelarem, Gemwen lenen 3 meme Manè poſt matutinum devotè ünn n recitanda. anmunn Doro te, Deus infinitæ Majeſtatis, cum tota ſubſtantiæ meæ proſtratione, cum affeéctu & plenitudine adorationis & laudis, N qua tibi nobiliſſimæ creaturæ tuæ, ſancti ui Angeli tui, jugiter Sanctus, Sanctus „Sanctus imiz heu proclamant. Gratias ago Divinæ Pietati, ac P 2 Pro- AU Canir 228 Diei vYv. providentiæ tuæ, quòd me à primo Creatio- Hunn r nis meæ inſtanti ſpeciali curæ ac cuſtodiæ S, n h — . . . . — ⸗ . 2 9 Angeli tui, Tutelaris mei, comittere dignatus ifl u ſis. O quanta eſt hæc dignatio! quòd ex Dei euneer mandato Angelus aſſiſtat mihi, miniſtret mihi, e Amul gueatur me, foveat & protegat me in omnibus eeenheübfe viis meis. Tibi quoque, S. Angele, mi Cuſtos, Grndenenn li devotiſſimas, & utinam meritis tuis pares ibwucg 1 gratias ago pro omnibus beneficiis tuis, mihi iu M ab utero matris meæ inceſſanter collatis, quo. c(cum ün rum non eſt numerus, non eſt modus, non e F eſt menſura, non eſt finis: nam omnibus ponis per tuam providentiam repletus ſum, & ab innumeris malis per tuam vigilantiam Eeorrzrt Hberatus ſum. IIlud adhuc te ſupplex rogo, ut ad ampliſſima Beneficia tua hoc etiam ad- zlii 4 jicias, ac me veluti ex nunc primùm de novo H in tuam poteſtatem, ac piſſimam cuſtodiam ſuſcipias, totum me tibi vel maximè obſe- gl i g E . NNl T ndhe quentem in omne tuum, & Dei forme pla- Kan citum facias, totum me in amore, venera. Ignnigenü tione, cultu, obedientia, imitatione & in haelnn 3, gratitudine erga te conſerves atque confi. zan lritane mes. Remove à me, præſertim his diebus ucrt m pro interna reformatione & ſanéctificatione gſrge nic⸗ mihi à Deo conceſſis, omnia impedimenta, e minen quæ me angelicæ tuæ illuminationis & in- in chon Rructionis minus capacem reddunt. Imple eennn in me omnia deſideria tua, omnes voluntates nthit Divinas, omnes obligationes meas, omnis m min ⸗ : e: Era. N 1 = , a Oratio ad ”. Angelum Cuſtolem. 229 diſanriſ gratiæ divinæ vota, omnia vigilantiæ tuæ cir- tins cà ine merita. Exclude àme, quidquid Di- atrige R vinis, quidquid tuis angelicis, quidquid Mäminitn conſcientiæ meæ, quidquid obligationis meæ – religioſæ (ac ſacerdotalis) oculis diſplicet. enng . Deduc me ſemper ad majora & ſolidiora per- kannizz fectionis incrementa, méque tibi ſimillimum II, in omni bono usque ad mortem perleverare iurann facias. Amen. . Derecdingeugleser . Poſ perſolutum in Choro matutinum legitur ex Vn MMeicnl, 1 ar rdish 1. 1I. de Imit. Chriſti c. 19. G ex l. 3. (.⸗ 10. 1 Müatin tn, Aaurhgem g De fine Vocationis ad Statum re- 2 thine ligioſam. eANI punct. I. Flnis, quem Deus te ad ſtatum wmnn Min religiolſum vocando intendit, wNNMeſt, ut per vota ſolennia caſtitatis, pauper- r tatis, & obedientiæ, ac per aceuratam ap- emin probatæz regulæ obſervantiam tendas ad per- be le d fectionem charitatis, sicque Deo, ſummo cmulI Bono, in hac & altera vita conjungi merearis. NN Vix quemquam in Religione invenire eſt, rurun qui hunc finem ignoret, multos autem, qui unutn cjusdem culpabiliter obliviſcuntur, & igno- L uln rantibus ſimillimi ſunt, dum circa finem vo- 8 zuin cationis ſuæ incurii vivunt, & rarò de eo ſe- P 3 riè 23⁰ Diei V. un riò cogitant. Quidquid cogitas, quidquid Gismunn agis & moliris, incaſſum operaris, ſi ſemel tlawun à Sæculo abſtractus, non tibi, tuisque pra- Nalanl. vis deſideriis mortuus, Deum ſolum, ejus- ſ,eſe in que Gloriam, & charitatis augmentum in- ,nocn quiras, ac hoc ſolum & unicum pro fine ha- beas. Hoc quemvis KReligioſum monet Cla- nal de⸗ ravallenſis Abbas dicens: Moc ſolum attende, atren quòd Monachus faäaus es, & ideò ea age, que 4 il Monachi ſunt. S. Bern. l. de Ord. Vit. Eſt au- ar⸗ n tem Monachi & cujusvis Religioſi, ſoli Deo umme in quotidianis ſpiritualibus & corporalibus uz ipuum funétionibus vacare, &, ut vult S. P. Bene- llinian dictus, à Seculi actibus ſe facere alienum. Cor- pus calligare. Injuriam non facere, ſed & fa- I nb. dtam patienter ſufferre. Carnis defideria non perficere. Mala ſua praæterita cum lachrimis vel Aual gemitu quotidie in oratione Deo confiteri. Eje liddn Jolicitum ad opus Dei, ad obedientiam, ad oppro- Aln len bria. S. Reg. c. a. & c. 58. Hic eſt finis, huc colli- nußi ⸗ mandum, ad ſalutem animæ, ad vitiorum extir- unint pationem, ad charitatis perfectionem omnes Niu vires intendendæ. Anne ad hunc finem, 6 ani- ma religioſa, tuam vitam regulare conata es, iinn, in ut ſoli Deo, & non potius corporis tui com- Ae, rinn modis in Religione vivas? Audi, quid S. geniun Dionyſius Carthulſ. de iis ſentiat, qui à pri- i mi mo vocationis ſuæ fine reſiliunt: Qui ſe ipſos anoen juæta Proſeſſionis ſuæ exigentiam non frangunt, Wüiſfni nec vivunt, nec coram Deo ſoliciti ſunt, quali- Krünlate ter Wain 1 , Ee . We 4 te Erg henmd , enti, tln Meditatio prima. 231 ter ſuæ ſatigaciant vocationi, ac Profeſſioni, fiunt deteriores in Clauſtris, quàm fuerunt, aut eſſent in Sæculo. Dionyl. Carthuſ. Serm. 5. de S. Lau- Gune, rent. Time, ne per incuriam finis hujus A en eorum numero cum æterno tuo damno ac- leeeſe laniſii l arggn ndtge⸗ ſundim l tanſan m. (n ii afune ehii 841 Aiſtlhectude ennanzti liert a 5,. tuzutunl neſe cedas. . Punct. II. Conſidera præclara, quæ tibi Deus, & S. Religio continuò ſuppeditat, meldia, quæ te ad ardentiorem Dei famulatum vocationi tuæ conformem ducant. Viget in Religione ad æmulationem cœleſtis Hierar- chiæ jugis Pſalmodiæ concentus: an non hoc exercitium angelicum in te Devotionis ardo- rem excitet? cùm S. P. Auguſtinus de ſe fatea- tur: In Hmnis && Canticis æſtuabat affe tus pieta- tis, & currebant lachrimæ, & bene mihi erat cum eis. I. 9. Conf. c. 6, In continuum ſpiritus alimentum in Religione ſerviunt quotidianæ de rebus Divinis, & quatuor noviſſimis me- ditationes, coônſcientiæ diſcuſſiones, priva- tæ ac publicæ ad menſam lecétiones, humi- litatis, mortificationis, ac Pœnitentiæ ex- ercitationes, ſtudiorum intenſiones, jeju- nii, regulæ, ac ſtatutorum obſervationes: obedientiæ continua merita, Superiorum paterna monita, æqualium bona exempla, devota SS. Sacramentorum frequentia. O quot ſalutaria ad virtutis progreſſum media? quot efficacia ad arctiorem cum Deo unio- nem incitamenta! Sanè inexcuſabilis es, Reli- P 4 gioſe, 232 Diei V. gioſe, ſi ad focum tot inflammantium indies exercitiorum applicatus non ardeas., Finis vocationis religioſæ, qui eſt perfectio, ob. tineri non poteſt ſine efficaci horum medio- rum applicatione: eorum cunſtanti uſu & conſuetudine venerandæ Religionis noſtræ Patres & Anteceſſores noſtri perfectionis & ſanctitatis apicem conſcenderunt, horum autem neglectu religiom Cœtus ſuum ornatum, Aſceteria regularis diſciplinæ fer- vorem, ac integri S. Ordines ſuam ſpeciem ac priſtinum decorem deperdunt. Tu pri⸗ vatam tuam conſcientiam conſole, qualiter his uſus ſis, sicque qualiter finis tuæ voca- tionis tibi cordi fuerit. puncét. III. Conſidera eminentem di= gnitatem Religioſi, ſecundum vocationem luam dignè ambulantis: Nam Imò verè, & præ aliis ei competit excellentia ServiDei;eſſe autem Servum Omnipotentis Dei, prærogati- va omnium maxima eſt, quia ſervire Deo, ſe- cundùm S. Gregorium, regnare eſt. Hane dignitatem ſanctè ambierunt S8. Apoſtoli, Paulus & acohus : Paulus, Servus Eſu Chn- ſti. Jacobus, Dei & Domini noſtri 7.kſu Chri- Ni Servus. ad Rom. I. v. I. Jac. I. v. I. Hunc eminentem titulum Summi bontifices poſt S. Gregorium M. aliis longè potiorem du- xerunt, nominantes ſe Servos Jervorum Dei. David licèt regia Majeſtate fulgens in uno Nft cunani , Pben, ſu 1 lt, Glg Ghlinluncl ,foned. bl anllihll AGtecſhkonun gilnkandud nrtoniei n, Cemt, , e lrlkr8l leiigemmuc ,dklure 8tentevitnabenn UnN, en 1, Hanlaiil te⸗ 1 Krinrnen lniuiger Uihn teuutllin Enltelz Rerine, iſptun, hireen n eronit nmn luim, nh ii Amru in ſöken inüinn 4 4 Meditatio prima. 233 Nete uit verſu tertia vice encomio Servi Dei gloriatur, eunt dicens: O Domine, quia ego Servus tuus, &G e Net Eilius Ancillæ tuzç. Pſal. I1 5. V. I6. Filius au- aes tem Ancillæ eſt Servus natus, quia partus ſe- uuimit quitur ventrerh. 2d Religioſi ſunt quaſi II Aangeli, qu'a eorum conditionem in laude Di- vina & vitæ caſtimonia æmulantur. IdeòS. h Bernardus Fratribus de Monte Dei hoc melli- UInb fluum ſolatium ſcripſit: Altiſima eſt perfetctio ichi veſtra, Cos tranſit, par Angelis eſt, & an- lufin gelica ſimilis puritati. 3tiò ſunt Elu Chriſti n viſcera, ſunt fruétus S. Crucis, ſunt præ- unnht mium pretioſi Sanguinis Chriſti. Conſide- Gü ra, quæſo, has excelſas prærogativas, qui- bus idem devotiſſimus Bernardus KReligioſos e. 6 . . . 1: . CHmu exornat, dicens: Ipſe collegit vos, qui diligit ur vos tanquam viſcera ſua, tanquam fructum pre- Woni tioſiſimum Crucis ſuæ, tanquam digniſſimam re- eih compenſationem effuſi oanguinis ſui. S. Bern. Ep. um 109. 4t0 ſunt Martyres incruenti, qui cum 8. Martyribus à perſecutoribus occiſis non 45 quidem de aureola Martyri, quæ gloria ac- cidentalis eſt, bene tamen de gloria eſſentiali participabunt; hinc denuò S. Bern. S. Reli- m gionum encomiis nunquam ſaturatus ait: lu Genus Martgrii eſt, ſpiritu facta carnis mortifica- giulkltl 5 e. n ie re, ilo nimirum, quo membra cæduntur ferrò, öme borrore mitius, ſed diuturnitate moleſtius. Serm. B EG. . Memm 30. in Cant. 5Std habent magnum æternæ leser Prædeſtinationis ſignum, ſi in vocatione fua NAnf⸗ * reli= 234 Feligios Diei V. eligiosée perſe . eng P Abbate: verent, teſte e ei aut nunqu Moriens autem odem melliflu vnnih⸗ Breren S. 4 Tahe fegne, ) ie adnahrtien in tam S. Vi infernum deſéengit Orun Ui digna) quia v .Viro ma uAm deſcendit. 1 C 5 uid via gna conſiderati Ee rn deſimat 2 unquam aliqui iderati Nelistl, atus in ea iquis, ni one e gechunten Ep. ad usque ad mortem iſi Cœlo pre- Cnhetimui cdͦen dar⸗d monte Dei m perſiſtit. Idem itnsn knn audio currat & Quis igitur Nellie fit vocationis ſuæ? anhelet ad bravi non ndnd quæ in via X ? quis non br ravium 5⁵. ſetie hfen, ccurrunt, Gicſicilfatde leves, IM- ros ates magnani- lln etcim miter ſupe perare laboret? Gr A Aü in e Wiler eerii 80 Tem OreE P matutino Diei r thhundtuene quintæ. en WN mn tltogei kleun De 0. . rAD Ob⸗ 5 7 Ii al Sioſum oiitit &. *ε Statum reli. Ntun t Een ea devietur. „ Igkontitftlte eerrneatn . r Rr tr & Aſc ab antiquis dorerſam certa, & æquè Unniſugicn * U3 n l el ac modernis us, Theologis 1Mnnntrcg ipſa eligioſi cujuscun eciſa eſt, quod nilen icin per actu & in facto H Ordinis, ſicèt Ninns it ar ee tamen ſuæ Ppro en tenearth eſſe Uune nnnnz . ionis obli e en fectio „ Operam d obligen. hnt an nem conſe are, ac conari o Nſchat, omnin ter conſiſtit i nſequenda ari ad per- Iflſt feen Fu eonaſir in charitate Dei! quæ eſſentiali- G1W Super omnia autem hæc cha ei juxta S. Paulum: en n Uttk ritatem habete, quod nue⸗ n ti n ſifmmt „„ mlcont Soliloquium primum. 235 eſ vinculum perfectionis; ad Coloſſ. 3. v. 14. non quidem in charitate nudè ſumpta, ſed ſtipata choro aliarum virtutum: imò nec actu perfeétus eſt, nec ut talem ſe cenſere debet, qui habet charitatem, & cum ea om- i nes virtutes in habitu infuſo tantùm: nam n licèt peccatores, recenter per Sacramentum u Pœnitentiæ juſtificati, charitatem, & cum ea omnes virtutes infuſas habeant, ta- han men ex eo perfecti non ſunt. berfectus NAe Cuunnd Den igitur eſt, qui habet charitatem & om- nes virtutes per exercitationem actuum ad habitum & facilitatem deductas, ita ut per talem habitum actibus exercitatum & com- pletum homo non tantùuùm poſſit bene & virtuoſè operari, ſed etiam facilè poſſit, de- lectabiliter poſſit, & connaturaliter quaſi poſſit, actus autem oppoſitos & malos non niſi ægrè, non niſi difficulter poſſit, & hoc eſt, habere virtutes in ſtatu perfecto, hoc de- mum eſteſſe perfectum. II. Eſt autem hæc obligatio tendendi ad prædictam perfectionem ſtatui religioſo an- nexa tam gravis, ut ſi Religioſus hoc pro- poſitum ac intentionem adipiſcendæ perfe- Ktionis deponeret, omnium calculo pecca- ret mortaliter, fierétque Deo, Religioni, ac Profeſſioni ſuæ infidelis, fraudulentus, hypocrita, ac nomine religioſo, ut loqui- tur S. Auguſtinus, prorſus indignus, qui utpo- 236 Diei V. utpote externo habitu & tonſura profitere- tur ſpecialem Dei ſervum & amicum, cùm tamen à parte rei foret monſtrum Phariſai- cum & inane Religionis ſimulacrum. Imò Trithemius noſter genus Apoſtaſie declarat, poſt votum perſetlionis velle in imperfelione permanere. Trith. de 9. gradibus Aſcens. Serm. * Riosa lict univerſaliter ſtatui religioñſo cohæreat, tamen in S. Ordine noſtro Be- nedictino expreſſius continetur in voto con- verſionis morum, quod quemvis Profeſ- ſum, ut alia vota, ad ultima fata uſque co- miratur; huic autem impoſſibile eſt, ut ſa- tisſfiat ſine propoſito in ſemita virtutum pro- ficiendi: talis enim, uti in caſu ſupponitur, depoſuit animum aſſumendi ulteriora in ſpi⸗ ritu molimina, quomodo ergo ſine his me- diis aggredietur converſionem morum? De= in in ſchola virtutum limites Herculis non dantur, cùm non progredi ſit regredi, & ſtare diutius ſit cadere, conſequenter reſtat; uòd talis deponens intentionem tendend ad religioſam perfectionem ſimul obligatio- nem voti converſionis morum fodifragè excutiat, & ad mores Sæculi, quos in 8. Profeſſione coram Deo & Sanctis ſolenniter abjuravit, cum perjurio & illuſione Dei res vertatur. Eſt autem horrenda comminatio, quam talibus S. P. Benediétus intentat, di- cens: Hæc verò obligatio tendendi ad perfe- rulii . minnnſ grubeunſ ſrunmn ehn AE fet, 4 nn rlt. 0 deetumtmm, Enpenen, lenles ee rlan. Iſeinmnif eniltaend 0n iunantn i. t ttte iere urtitinnie elnge igi . nnſchemiönm lpfriniua Ceinlemnfe MinfKen enn Pnſit Kuan ilniminrun n en un r les, nlnn in, Nlli n ranchoethn butthrnit fong bnnm mKmnene Motd kene Soliloquium primum. 237 natbin cens: Suſcipiendus (poſt Novitiatum in S. Pro- nImtn feſſione) in Oratorio coram omnibus promittat 4 munfunk de ſtabilitate ſua &οconverſione morum ſuorum, ulmm & obedientia coram Deo, & Sandtis eſus, ut, ſi lite aliquando aliter fecerit, ab eo ſe damnandum (((hſiat, quem irridet. c. 58. S. Reg. En! æterni OrInlmt ſupplicii eventum certum, damnandum ſe ſciat, uhitg iis imminentem, qui ab intentione æmu- miin iis landi Evangelicæ pertectionis chariſmata me- ulCe1ora reſiliunt. Gummmid III. Verum non ſufficit Religioſo, in ge- ugen /A nere nſſe hanc gravem obligationem, quæ Nunteisa ſtatum ſuum comitatur, ſed inſuper neceſ- encheidhut ſe eſt, in particulari ſcire modum ac media, Htaniumg per quæ practicè ad finem tam ſublimem ten- ündhs dere, eumque aſſequi valeat, quod nego- Uriimmm tium in ſe eſt ampliſſimum, ac à vitæ ſpiritua- ethegltin lis Magiſtris in Doctrina aſcetica per integra meimian & diverſa volumina fuſè deductum. Suffi- uKab ciat in præſenti, quantum temporis ratio rgli bermittit, tibi, ſolitarie viator, ſuecinctam r mmiene perfectionis conſequendæ epitomen exhibe- murd te, tum ut æquum conſcientiæ dictamen W w formare valeas, an hactenus ſtatüs tui di- min gnitatem, Profeſſionis obligationem, ac AIuii arctiorem cum Deo per charitatem unionem i curæ & cordi habueris, ſicque an Evangeli- ln cæ perfectionis ſemitam ſcandere conatus ne, fueris, tum & præcipuè, ut deincepste non lateat, quomodo ſecundum obligationis NH tuæ 1 2 ²8 Diei FV. tuæ debitum ambulare, & quibus medis ad conſcendendum perfeétionis apicem uti te oporteat. Primò igitur Religioſus nomine & ope- re talis ante omnia noxia peccatorum lolia, tanquam præcipua etiam Chrifſtianæ perte- Gtionis obſtacula ex animæ ſuæ viridario per ſacramentalem Confeſſionem eradicare, eâque præſertim mortifera deinceps mages, ac immanem & venenatum draconem hor. rere debet, éſtque hoc medium cuivis perfe- Stionis ſtudioſo ab initio converſionis præ omnibus aliis amplectendum, quia, ſecun- dùm S. Ambroſium, initium bonorum eſt ab- ſtinentia malorum. . Secundò, à peccatis venialibus ſaltem ple- nè voluntariis & deliberatis cum magna ſo. licitudine ſibi caveat, cùm hæc Divinis au- xiliis ad progreſſum in via virtutum jugiter neceſſariis canales obſtruant; hinc angeli⸗ cus Doctor ait 3.P. 9.87. a. I. ad I. Peccata ve- nialia ſunt impedimenta ſpiritualis profetlus; I.2. 9. 88. a. 3. ad 1. diſponunt ad mortalia; 3. p. 9. 97: a. I. vetardant, ne animus hominis prompt? feratur in Deum; I. 2. 9. 89. a. I. diminuunt in- clinationem ad virtutem, quam homo babet à natura. I. 2.9. 85. 2. I. E& diminuunt fervorem charitatis: Hæc autem cum ſtudio perfeétio-⸗ nis combinari non poſſunt. 4 Tet⸗ (enfin üme umain ve Ndonna ⸗ llrriem 18 NjVm jten ndne llenn zweleviſimmn ietzt nntl geni iſgtit d, oe Reglmnen k 7 mmunklien e, wer nn Cnn mant rtkeeksnine Alatle n I, Cohnnandn unddulenmr on peſecſons, un, HM ein ien Ehrind Ginorkutetunn umn inerſtezeni ſuchrilu Plpe⸗ uugfn Punlnpn len ilttiinenign ul, don dt tge Muenne Kifeng, Kk, Soliloquium primum. 239 . Tertid, præter accuratam votorum obſer- auauaantiam opera ordinaria per diem, & quæ iuxta S. P. Benedictum communis Monaſterü unni Tegula, vel majorum hortantur exempla, non ex conſuerudine, ſed cum magna animi ap- lim plicatione & puriſſima intentione in præſen- Wi, tia Dei peragere fatagat: in his enim potiſſi- u mum cardo religioſi profectus vertitur. . Quartò, religioſæ perfectioni intentus „valde vigilantem, ac ſeverum pravorum ani- mi motuum & paſſionum cenſorem agere „debet, ut eas Dominio rationis ſubjiciat; Akrin i hinc ei continuo mortificationis ſtudio ad ninſntt moderandas rebelles animi affectiones, ad ex- tirpandos vitioſos vitæ præcedentis habitus opus eſt, cùm hæc mortificatio & abnega- mIn tio, juxta S. Baſilium, non tantum ſit funda- Sns mentum perfectionis, ſed etiam vitæ Chri- ndirbi ſtianæ, imò etiam rationalis à brutali di- Gnanuima; ſtinctæ. , ir Quintèò, ardens & conſtans quotidiani uudi ſui profectůs deſiderium foveat, idque nun- e quam intepeſcere permittat: nam initium ſa- WIEC/E pientie (ſeu Chriſtianæ perfectionis) veriſſi- 4 “ ma eſt diſciplinæ concupiſcentia, Sap. 6. v. 18. guzzilzan ſine qua nihil magni ſperandum: Deus enim hujus deſiderii intenſioni ordinariè ſe ac- a Putr commodat, bona deſiderata conferendo, — teſte angelico Præceptore: Deſiderium quo- damodo ſacit deſiderantem aptum & paratum 1 240⁰ Diei V. ad ſuſceptionem dehderati. S. TF. I. p. 9. 12. 2, 6. corp. Sextò, ut autem deſiderium hoc ſit efff⸗ cax, indefeſſo ſtudio, ac labore virtutibus comparandis, Præſertim humilitatis, pati- entiæ, obedientiæ, charitatis erga Deum & proximum, etiam ſucceſſu temporis per a ctus heroicos & magis arduos inſudare de- bet, quod eſt negotium totius vitæ. Con- fidat autem perfectionis Candidatus de po- tentiſſimo Benigniſſimi Dei auxilio, quo frequenter & ardenter implorare debet, ac unam virtutem poſt alteram, prout eam ſibi magis neceſſariam judicaverit, in horto ani- mæ ſuæ implantare, quotidianis in medita- tione propoſitis rigate, defectus in exami- nis particularis diſcuſſione amputare jugi co⸗ natu allaboret, nec puſillanimiter cedat diffi- cultatibus, cogitans, hunc eſſe finem voca- tionis ſuæ, hoc negotium ſalutis ſouæ: Yia autem ſalutis, ut habet S. P. Benedictus in Prologo S. Reg. non eſt, niſi anguſto initio in⸗ cipienda, procelſu verò converſationis E faei dilatato corde, inenarrabili dilectionis dulcedine curritur via mandatorum Dei. Septimò, in obſequio Dei nil leve judicet tam quoad fugam mali, quàm ad proſecu- tionem boni, tam quoad opera obligatoris, quàm ſupererogatoria, idque tripliciter: Imdò fugiendo quosvis defectus & trans:⸗ greſſiones, f gebnnn oüint Nel ene tenn ACrodegn⸗ ,a Cuhto e mmui; Oui 6ein Enlu, eblds Not te l u t menon it nul nimitiu l 4 ln id s (Mk buteun un i tie fehetin tetihhrnneiſren ntelteisdben nnn hit cakone oletmun ſun, eee ,untfungpinnii Unüsü urdn Aliſim Ananſ ruitirpefin⸗ nhenge nmn t Plknzgebn gle uun ſigliann n iun lummn En 1nnni i, 1 a Soliloquiun primum. 24 1 iß greſſiones, quæ ei minimæ videntur; 2d0& obſervando minimas præſcriptas regulas & conſuetudines, præſertim eas, quæ in Ec- cleſia & Choro Religionis & Officii Divini ritus, aut in Clauſtro obedientiæ duétum concernunt; 3tio mortificanda ſe in mini- mis, etiam ſecundùm ſe indifferentibus: u nam, ur Euſebius Nirmbergius ait, Deus ma- a ximus eſt. In ejas obſequio nihil putes mini- mum: non ſatis magnus eſſet, niſi vinceret om- nem parvitatem. de Ador. in ſpir. & verit. l. 2. c. 14. Octavè, in & poſt S. Communionem, UIII vel S. Miſſæ Sacrificium, uti etiam in quoti- uhnd diana, eäque frequentiori Venerabilis Sa- Ut cramenti viſitatione aſſueſcat eliciendistener- rimæ devotionis aétibus: ibi enim opportu- niflimam habet occaſionem opulentiſſimo Deo penuriam ſuam, neceſſitates ſuas, gra- veanimæ ſuæ negotium fiducialiter commen- Hdandi; ibi ab amandiſſimo Patre, Sponſo dulciſſimo, Salvatore liberaliſſimo, mirum charitatis ac perfectionis progreſſum facili- os impetrare poterit, teſtante id S8. Maria Magdalena de Paz, ad ſuas Novitias, quibus Gn tanquam Magiſtra præerat: Non eſt effcacius I medium ad acquirendam perſecionem boc San- G in Kiſſimo Sacramento, & boc bono uti ſiretis, Paucis diebus repleremini cœleſti amore. in vit. er P. I, C. 65. . 1 ◻— Nonè, .— chgta⸗ Dei ſit ſandtifc atio m anh ondit al ſtolus 1. Theſſal. 4. v. 3. — G ineleni tanee ux idem ferè eſt cum per. —– hinc ſanctitatis, ioſi, cupidus ſe in con- niiln in fectione ſtatũs re ig e e ndeed⸗ n ſornderg re debet ſe abſolutè in ſinum iaurni puè perficere ntie ſemper & in omnibus tinmdtmnun Divinæ rovidenis tam læta, quàm triſtia, amnun reſignando, om facilia de paterna Deima- iltem an ere nnat rovenire viva fide credere namil nd aber derncenrer cceptando, nec non in i, hahüinh debet, gaudenter M vel per alios præcipit, nilu iiti 3 omnibus, quæ niri Divino ejus beneplacito lultiuin dn elleli voluntatem, & executio- niman d bon ee iaſeendo, Bi hæc reſignatio if —K enletent nniaeius perfectionis, chmad e- sdn mia H ia Dei charitas, humillima nitaniſmn udje⸗ iee nnpens præcipuarum virtutum n ,og 4 n nl nine ſoliditas m ad religioſæ perfectionis in kinig Decimò, demu uiritur, ut anima ex pi miiiiienun comp ementem r erga Deum in ſe ahrhuni, ſm “ inſinit amabilem dade la en roP . nes ſu . . nii , vel e &r opera ad umcum ſolius de h, ikt nes, verba Aualiter & habitualiter Ir. zi unttn denerlan nen pe Deus ſic vult, Deoſepli uiinnn Lat, quia Deus ita infinitẽ dignus eſtenn at orm, icè referantur: omnia ad eum unicé re bo- n iial . iter. omne bo. Ninih Deum verè amare ſit ei efficaciter num nunſeſien 242 ien Soliloquium primum. 24 num ad extra, omnem gloriam & hanorem in ſe, & in omnibus aliis creaturis fidelibus uei nint & infidelibus deſiderare, ac omne malum, 5l omnem offenſam & diſplicentiamab eo om- e eK nibus viribus removere, ac remotam optare, WS SsZ hinc anima tunc pro vitæ hujus capacitate ntm Plenitudinem charitatis poſſidebit, ſi ſe ex- uendo omni proprio commodo, ac ſolatio „pirituali & corporali ſolum Dei beneplaci- uenin tum intendat, ac de nulla re gaudeat, niſi in wefu un jis, quibus glorificatur Deus. & de nulla re vlrihn contriſtetur, niſi deiis, quæ diſplicent Deo. iudn IV. Et hæ ſunt aſcenſiones ſuccinctèan- umluitt notatæ ad montem Thaboræum ſanctæ per- Khlſimni feétionis, quas quivis Rehigioſus vi S. Pro- nümnin feſſionis cum auxilio Dei in corde ſuo diſ- mmntini ponere debet omni tempore in hac valle la- Hömnhuns chrimarum, in loco §. KReligionis, de qui- bus autem diebus reſiduis adhuc fuſius tra- miiiekt ciabimus, Hæc media ſunt „ quorum fer- ntmin venti uſu ibit de virtute in virtutem, donec rtu videat Deum Deorum in Sion. Et licèt fort eiai etiam cum fideli conatu omnes perfectionis es miA apices non adæquet, nihilominus fideliſſi- dimii mus Deus, ſi ſerium & conſtantem animum tkun ad ſpiritualem profectum applicaverit, ejus utuli conatum ampliſſima mercede æternom coro- Prus n⸗ nabit: nam, ut S. Bernardus conſolabiliter u ait, indefeſſum proficiendi ſudium 6o jugis cona N tus ad perfectionem Letkter tatki, 15.2 46. 2 „ rutnl t 244 Diei V. &, ut regius Propheta loquitur, imperfeltum meum viderunt ocul tui: hoc tamen non ob- ſtante addit: in libro tuo omnes ſcribentur; Pſal. 138. v. 16, nempe quiſuas unperfectie. nes & frequentiores etiam veniales lapſus in ſe obliquis oculis aſpexerunt, & cum eis nuonquam fœdus pacis imerunt, ſed conu- nua contra eos vellicatione decertarunt: ho- imN 8 r E— ſeliyen ne Cmmin 3 . moneslib Cin⸗ jnthhrertn rum autem numerus in conſecratis DEO in, GNNNNN! clauſtris ſine numero eſt. O boni Angelicœ- giruttin leſtes, quot eorum trumphos contra mali- mmttlu, uunke⸗ gnas mundi, carnis, & dæmonis ſuggeſtio- ca al nes ad Thronum Divinæ Gloriæ deferets! quot eorum ſuſpiria, quot lachrimas & ope- ra Pœ nitentiæ in via purgativa, quot inſignes & heroicos virturum actus in illuminauva, quot ardentia ſuccenſi in Deum amoris deſi- decia in via unitiva faſtis veſtris pro æternare- tributione inleretis! (anè ipſis etiam homini. eftl ulent ,Nedretduln 3 airauttoninn 4, WeKebenmen NRngemun elbuerezrin GTmen, wonn cone bus, niſi ad amorem virtutis omnino inſen- eirſthrm⸗ ſbiles eſſe velint, dulce eſt meminiſſe tot Ser- vorum Oeiin Conobiis congregatorum, ꝗui continuo virtutum & Evangelicæ perfectio- nis ſtudio in carne mortali vitam cœleſtemæ- Mulantur. ðèð 1=ei V. Præterea tamen dolendum magno- pere, quòd non omnes ſtellæ in firmamento Relgiomis ſpiendeſcant: ſunt enim hincin- de promiſcuè cum intimis Dei amicis in Cα⅓. nobus & iacris Familus degentes, qui ſian S. „ nzxiknekrrn Funſelirtunmi rAllikgin) ſoen Enenlzunne In Cnerpon hn ttem, Nerntt lnymnmzet⸗ i eor Ng A kckone ttun iskionſice G , agete Soliloquium primum. 24 Aa unn ſui reverentiam & Profeſſionis obligationem Bhuntih magni non æſtimant, & hinc juxta eam nec nen ambulant. Exiſtimo quidem, paucos eſſe, SH imò vix paucos, qui à propoſito tendendi ſan a ad perfectionem expreſse recedunt, plures en i autem, qui virtualiter E interpretative: ſunt Gi Utem omnes illi, qui circa profectum in ſpi⸗ 1mnTnij fitu notabili tempore incurii ſunt, qui vitam Gii mollem, commodam, ac delicatam ducunt, anmin corporalibus ſolatiis „ac ſenſuum oblecta- mil mentis inhiant, mortificationis frænum re- lrrimn, laxant, regulas ac conſtitutiones Ordinis de absque ſpeciali conſcientiæ remorſu prævari- W cantur, peccata venialia ſine horrore deglu- muingi tiunt, legitimas admonitiones ægrè admit- untutinm tunt, hoc ſolo demum contenti, quòd a- riabnai pertè in graviores noxas non ruant. ois Wüumm de talibus credere præſumat, eos animæ ſuæ iiint puritatem, morum converſionem, ac vitæ GuNH religioſæ perfectionem etiam virtualitertan- Gelerii tom, aut habitualiter intendere, cùm ab ipſis UnRN/E etiam Sæcularibus non diſcrepent, imò his ulln vix æquales ſint? Notent tales, quòd licèt vamiinn peccata venialia quantumeunque frequenta- ta extra contemptum formalem in mortale rtlti non concreſcant, per accidens tamen ob pe- G un riculum proximum peccati mortalis, in quod Gu conjiciunt, eos noxz gravioris reos præſer- o1od tim in Religione conſtituant. Horrore plena ien ſunt verba S. Dionyſii Carthus. in Reforma- Q(L. 3 tio⸗ 246 Diei V. tionem Clauſtralium, ſtatui ſuo conformiter non viventium, zeloſiſſimè intenti, qui poſt enumeratas temerarias transgreſſionum re. gularium & venialium culpas ita loquitur: Conſuetudo excedendi, ſeu aſſiduitas delinquen. di in iſtis, & non curare, nec emendare, non potef a mortali excuſari peccato, imò tota vita eorum eſt quaſi quoddam peccare continuum. Dionyſ. Carthuſ de Reform. Clauſtral. a. 6. Quis ſibi prudenter perſuadeat, eos etiam virtua- liter pro fine ſibi præfigere religioſam perle- ctionem, ſi interim obſtacula ejusdem, nem- pe peccata venialia deliberata, vitioſos habi- tus, inordinatas paſſiones, & quidquid ſant puritati repugnat, removere ac repri- mere non ſeriò conentur? ſi media ad eam inducentia, uti quotidianam meditationem, examen conſcientiæ, lectionem ſpiritualem, opera obedientiæ ex conſuetudine tantum, absque fervore, vel ex ſervili timore pera- gant? Sanè non apparet, quomoco tales coram diſtricto Judice de gravi hac obliga- tione tendendi ad perfectionem ſecurè ratio- nem reddere valeant; hinc etiam R. P. Sqi- lianus Naisl, in vita aſcetica eximius Magiſter, in ſua Voce Clamantis in deſerto fol. 460,.451. dicere non dubitavit, ab obligatione ten- dendi ad perfectionem graviter & mortaliter deviari, imò, quando venialium curandorum nulla, aut ferè nulla diligentia adnub⸗tur: 200, uonientan S emhunonntiti Peea Nagm n 1 enoin ͦtignn in lcat luß Cigiptshrin nudei ahunntd iltcrnn t NePninmntrd r ACegummvlg ehicſernnugien Eelnentixnu ndie IurmmnAaidner nly ünmen eiuunelirtitin lecnnt) n giütfuni giirfu ſar. mmminnghine rtgon ein bii⸗ D Ntenah Ann 1. ſe ꝛadè, quando neceſſarium mortificationis ſtu- ee iſchn D deliberatè conſentitur in voluntatem, aut nl . , hs tur verba: per bec graviter & mortaliter de- geuezur VI. Ac vel ideò mirum non eſt, dum e unt, quòd malignus ſpiritus, prout Ange- Jwünauhim homines plorimùm inter Chriſtianos damna- Watmiun nenumero habemus: ruſticos pauciſſimos: Aleidren tæ juxta regularis ſui inſtituti exigentiam ten- mitie kemeritatem transgrid untur. Quem hæc ver- Pairdent abfterreant, præſertim ſi circa ea habitus at Foliloquium primum. 47 A dium cum periculo multum deficiendi depe- n nitur; 3tid, quando ſtudium acquirengarum ii virtutum per notabile tempus aut omnino in- termittitur, aut parum curatur; 410, quoties Womnino non ampliùs, aut ſaltem per nota- nh bile tempus non proficiendi in mellius. Noten- a nint Viari⸗ ezvene W plures hujus gravis deviationis à via perfe- ns ictl. Ctionis ſua vivendi methodo ſe reos conſtitu- Memk lus Paciuchelli ex Bzovio adducit, S. Uo- Wen Iuhdt minico ſciſcitanti, cujus ſtatûs & conditionis en Munn rentur, ex energumeno ſequentia reſponde- tetleln rit: Principes utriusque ſexis & Prælatos ſi⸗ umm, m mercatores & cives ſat multos: at verò Reli- ebmiui gioſos nullos, (qui nempe ad perfectionem vi- a ei dere conantur) plurimos autem ea his, qui uimusit nulla Ordinis ſui ſtatutorum babita ratione ea per n tin ba à temeraria transgreſſione eorum, quæ in ſtatu religioſo etiam levia videntur, non che Ccontrahatur? quem non ad exactam regula- ſeiunnii 24²⁹ Diei V. ris diſciplinæ obſervantiam, idque ob anne- Xam gravem obligationem perfeétionis in voto amiment, dum ob prædiétorum conti- nuatum neglectum plurimi ex Religioſis damnantur? O quàm vera ex his probantur verba Euſebii Emſſ dicentis: venire ſiquidem ad Religionem, ſumma perfettio eſt, ſed in ea nox perfectè vivere, ſeunon conari, ut vitia era- dicentur, paſſiones ſupprimantur, virtutes implantentur, ſumma dammatio eſt. Euſeb. K. miſſ. Hom. 4. de Epiph. VII. Inſuper timeant ſibi, qui ſpiritu puſillanimitatis vel tepiditatis duéti perfectio- nem ceu molem caucaſinam, ac importabi- lem horrent, eâmque ſecundùm vires ſuas naturales metiendo apud Ven. Bloſium inIn- ſtruct. Vit. aſcet. diviſ. 7. n. 3. has vel his ſimiles excuſationes prætendunt: Perfelio un ti ſum 7 . 6 eng lomn Puleſi⸗ ⸗ 7 Metue⸗ ihumkni onsmnihh rmntich KCens gnn ein Kagu inuruinß lenin A/hnne Gigüiegeudi r Aueperieſcrt Cran Rkmen W Minn Ehe MnNegpinbeen fin , derin baæc exaltata eſt à me, id'ò non extendam me, d ling E⸗ neque conabor, illam apprebendere, ne in vanum la- Niln ſtinti un borare videar. Vel qui dicunt apud Joan- nem Gerſon: Suffcit mihi communis vita, ê cum infimis ſalvari potero, ſatis eft. Wolo me- rita Apoſtolorun, nolo volare perſummu. Jo- an. Gerſon Induſtt. 4. de Theol. Myſt. pract. Sed quid ad hæc zeloſiſſimus Abbas Bloſius? Ego tibi reſpondeo, ait, quia, ſi hoc facis, quod dicis, Monachus non es: quamvis e- nim obhgatus non ſis, ad perfectionem pervenite, es tamen ex Profeſſione ior. iga⸗ Ariinuur) 0N in / Rii nil igt n ſynm, g⸗ nn n erfüleſini ſetinmmt, Khari m Gtärer wufmnebe lller, nn ſi R Soliloquium primum. 249 in ligatus adniti, quantum in te eſt, ut ad EEEeam pervenias. Blandire tibi, ſicut blan- ulm diri vis, periuade tibi, quod perſuadere vis, Il confinge & prætexe excuſationes, quas uiigt confingere vis, obligatus es, ad perfectionem / pro viribus tendere: ſic eſt, & aliter non eſt. Si id hactenus ignorâſti, ecce jam non igno- nafi ras. Adſtrinxiſti te, obligaſti te, adſtri- Wen i kus & obligatus permanebis. Hactenus II Bioſius. Si Religioſus ex hac puſillanimitate aut tepiditate ulterius in ſpiritu proficere non rh,Gin intendens, aut à fervore charitatis deficere uitdet incipiens, in hoc gradu din permanere poſſet, aän zimn malum adhuc tolerabile foret: verùm hujus Int impoſſibilitatem SS. Patres unanimi ore ad- tadlmt ſtruunt. Audiamus deſuper ſolum S. Ber- lap nardum Ep. 253. ita loquentem: Qudd ſi ſtu- um ucli t dere perfectioni, eſt eſſe perfeſctum, profeſtò, nolle e limim proficere, deficere eſt. Ubi ergo ſant, ꝗui di- aunnnin cere ſolent: ſußßcit nobis, nolumus eſſe meliores, dinn daâm Patres noſtri? O Monache, non vis pro- . en Reere? Non. Pis ergo deficere? Nequaquam. QLuid ergo? Sic, inquis, vivere volo, manere, ein in quo perveni, nec pejor fieri patior, nec me- lior cupio. Hoc ergo vis, quod eſe non potes: el Jaid enim ſtat in hoc Scculo? Qui in vitæ ſpiri- u tualis ſemita ſtare intendit, ſimilis eſt ei, qui Wu in medio curſu rapidi & præcipitis torrentis n conitimutus firmare ſe vellet, & ſecura ſta- um sg, bilitate fubſiſtere: nam evidenti periculo ſe mu n O expo⸗ 250 Diei V. exponeret, ne ab impetu aquarum proſtra- tus periret. Depravata noſtra natura ad malum ſemper proclwis torrens eſt, qui ani- mam, nſi violenter ſe opponat, & ad va- dum quotidiani profects progredi nitatur, vehementi rebellium paſſionum ceu fludtu⸗- um impetu in barathrum protrudit, ac tan- dem peccatorum procellis ſubmergit. VIII. O utinam non id experientia lu- gubris comprobaret! nam unde hæ lachri- mæ in quibusdam domibus religioſis? unde hi, ſaltem apud paucos, immorigeri mores, qui Superioribus non rarò ſingultos profun- dos exprimunt? unde hæ deplorandæ ex- orbitantiæ, ſcandala, ſacrilegia, ac demum apoſtaſiæ?? Non uno gradu ad hæc ima de- ſcenditur: nam primitus anima ſtans quaſi in foro otioſa incipit circa profectum minus eſſe ſolicita cum ſubſequenti aliqua remiſſione in fervore charitatis, ac operibus ſupereroga- toriis: ſuccedit languor in exercitiis ſpiritua- libus, quæ paulatim vel omittuntur, velex conſuetudine peraguntur: non curantur ul- terius transgreſſiones S. Regulæ, quamvis fortè non obligatoriæ: proceditur liberalius ad peccata venialia deliberatè committenda: intepeſcit ſtudium mortificationis: inqui- runtur ſolatia ſenſualia: contrahuntur familia- ritates cum Sæcularibus: in ſuſcipiendis Ec- eleſiæ Sacramentis fiunt propoſita inefficacia: . 46 en V Neole rl ihnani⸗ pee Yrwae⸗ gen Nmmflu 4, fAſrchnin De 6ernumdenonn onieeni unſüreigenmme n, ei Upi Minener Eten tonnpummann Svou Mumm ig ili emn otend iu enren CWEDenuufn, unnm hin o⸗ Muuſeunſem, un gagit uutrtitdi TENN NAh htdun ignn un Nedt/ hilhiit ſen in intlten gateyln)ei. ltüniuen ummi, Güaun Soli'oquium primum. 25v1 ic demum Deo juſtè auxilia actualia ſubtra- hente, & diabolo per malignas ſuggeſtiones magis, Magisqus prævalente, peſſundantur ul vota religiola, nec amplius animatis homo per- aMin cipit ea, quæ ſunt Spiritus Dei. I. Cor. 2. v. 14. nn Eccehorrendam metamorphoſin eorum, qui , ſe non cum debita ſolicitudine applicant jux- 1 ſtatũs ſui exigentiam ad perfectionem re- u ligioſam, ſed vei in gradu ſuo ſtare, vel eti- am advertenter deficere non horrent: nam ſenſim in maximam animæ ſuæ miſeriam de- mngug labuntur. Diuturnam hujus veritatis expe- Gigne rientiam hauſit Magnus Pater Auguſtinus, Mnau. Unde cordatè ita ſcribit: Fateor Charitati ve- ao ſtræ coram Domino Deo noſtro, qui teſtis eſt ſuper umpimn animam meam: Ex quo Deo ſervire cœpi, quo- munlin modo dificile expertus ſum meliores, quam qui ummnm in Monaſteriis profecerunt, ita non ſum exper- ulum tns pej'ores, quam qui in Monaſerüs ceciderunt, eteine ita ut hinc arbitrer in Apocalquf ſoriptum: Juſtus Amdiis juſtior ſiat, & qui in ſordibus eſt, ſordeſcut ad- andconnn buc. S. Aug. Ep. 137. Verificatur apud tales emm uII Aphoriſmmus medicorum: Corruptio optimi ili, heſima. otn ſuctlt 1X. Verbis S. P. Auguſtini magnum m pondus addit viſio Jeremiæ Prophetæ exhibi- Niits ta: Vidit is duos calathos plenos ficubus po- uum ſnos ante templum Domini: per hos autem fru- ctus ſpecialiter poſitos ante templum Domini indicabantur illi, qui cultui Divino dedicati erant, 252 Diei V. — erant, quique majori lumine & notitia re- rurm Divinarum fuerant illuſtrati, quam ho- mines mundani. Et dicit Dominus ad me, ai Propheta: Quidtu vides Feremia? Et dixi Ficus bonas, bonas valde, & ficus malas, malas valde, quæ comed non poſſunt, eò quòd ſintma- Iæ. Hugo Cardinalis hanc viſionem expo- nens ait- Ficus ſunt viri clauſtrates, qui dulce- dine devotionis debent Were. Et paulò poſt ſubdit: && bene dicitur bie, quòd ficus bonæ val. de bonæ ſint, & ſicus mulæ valde malæ ſint: Ne Religioſi, cum mali ſint, peſſimi ſunt; cum boni ſint, obtimi ſunt. Sicut enim primi paren- tes, addit, conſuerunt ſibi perizomata de foſiis ficuum ad tegendam nuditatem ſuam, ſic bodie multi verby, & babitu Religionis ve- lant turpitudinem vitæ ſug. Quæ autem tam deplorandæ ſortis cauſa, uèd in Cœnobiis Genus elettum, regale Sacerdotiam, Gens ſantta, Populus acquiſitionis I. Petri 2, non minima ex parte à vita cœleſti tam miſerè degeneret? Sanè magna hujus miſeriæ origo eſt turpis oblivio gravis obligationis, ſtatum religioſum comitantis tendendi ad perfectionem: nam ex hujus finis, ac ſupra plebem laicalem eminentis ſtats incuria negliguntur etiam media neceſiaria, quæ ad obſervandam ſtatus hujus dignitatem requiruntur. Ne igitur hortus animæ tuæ, dilecte Tobis, ſucceſſivè in peſſimos hos ficuum abortus protuberet, ex ene, cbenmend eſbtne egre Aggennn ſdb 8Onenn Aendu 4 Cnnfrbe Ged None Ganen nootlon agul Punur, ler otnenr Man . uroſokts uitn. ſſetn nalenen Acannzrun, eis eümmtngttünd Aont gien ir fon d rtanle, emndins nng Renniſtzheclufn Dunnrned illleteng Dodrn e, Mfarri. fu,nnteri umit, tinn CrNdnnyh litet Unin. üſtihfeztin erfüllun Soliloquium primum. 25⁵3 UIHN ex ee continuo labore noxias herbas, ſpinas Uln, & urticas vitiorum extirpare, indefeſſo virtu- Wn tum ſtudio eum excolere, ac jugi pro reli- il gioſa perfectione aſſequenda exercitatione u eum ad gignendos fructus Divino guſtu di- ei ggo⸗ idoneum & fœcundum reddere neceſſe ume elt. X. Cùm vita & doëtrina Angelicus Maz giſter S. Thomas diſcuteret, qualiter virtu- u tum moralium & acquiſitarum habitus de- " firuantur, ita rem per ſententiam declarat, quòd nempe habitus non tantùm per actus contrariè oppoſitos, uti humilitatis habitus per ſuperbiam, manſuetudinis per iracundi- am &c. corrumpantur, ſed & per nudam ab i opere & virtutis exercitio ceſſationem immi- nuantur: Hujusmodi habitus, ait, diminuuntur, vel etiam tolluntur totaliter per diuturnam ceſſa- “ tionem ab actu; S. Th. 1. 2. q. 53. a. 3. quod n etiam in ipfis ſpeculativis ſcientiarum habiti- bus luculenter apparet. Porrò de virtutibus infuſis idem S. Doctor ita mentem ſuam ex- Pplicat: Poteſt indirette dici diminutio charitatis diſpoſitioad corruptionem ipſius, quæ fit vel per dpeccata venialia, vel etiam per ceſſationem ab ex- ercitio operum charitatis. Idem 2. 2, q. 24. 2. 1e0. Quam Doctrinam in hunc finem addu- e co, ut tibi pateat, 6 anima, quàm neceſ- ſarium ribi ſit ad progrefſum in via perfeéuo- , nis frequens virtutum moralium & infuſs- XU . ätad 254 Diei V. ”M rum exercitium, & quàm periculoſa ſit ſte. Mi rilis, ac otioſa per longius tempus ab eodem i ceſſario: cùm enim habitus virtutum homi. muns nem promptum reddant ad proprias opera. (l Uigt doe tiones eliciendas, & ad moderandas ac re- ges Eſel frænandas paſſiones ipſis contrarias, quæ in tn tiſetiy- via perfectionis maximas difficultates, ae iN glen impedimenta ponunt, hinc ſi anima diutur. Enendretn no tempore in earum exercitio iners & lan. OCn tvn arg guida dormitet, nénne per talem ceſſatio- iminind nem virtutum habitus, ſecunduùms. Thomam, ld, A M & alios, in vigore ſuo minuentur, vel peni- nnainin ,oun tus tollentur? nénne potentiæ, quibus vir- Giuun ent i tutes inhærent, reddentur omnino debiles & eddee nen hebetes ad actus virtuoſos producendos? MWplilnuhin nénne prævalebunt dein rebellione ſua in- Mnanih, wl domitæ affectiones appetitus concupilc bilis 1, Vmmktſenm & iraſcibilis ? nônne ipſa charitas, in qua fitinn nium eſſentialiter conſiſtit perfectio, à vitiis expu- n Enii n bin gnata, & à ſatellitio virtutum derelicta de- rmtm ine⸗ mum milerè ſuccumbere debebit? Ita, prô do- Wn ihn difi lor! fieri ſolet, hic ordo, vel potius hæc ulmus deordinatio eſt, ſi anima religioſa non con- i te ſtanter & ferventer ſuo profeétui, virtutum gilifug ſoliditati, ac perfectionis ſtudio invigilet. Gjinnlen ul AXl. Quapropter, devote viator, ma- ln an gnanima reſolutione in hoc tuo octiduano ſe- 49 ceſſu ſtatue, iter perfectionis Evangelicæ anhelis paſſibus aggrediendi, idque conſtan- ter proſequendi. Omnem modò vitæ tuæ D rati⸗ = S W eneen Afldtiz mromtnctad Muma, lett iu stnrinnndet Nrnantete 1e Mon uutfein Genlogtlii 1 n i vtuittothlu arihul 1 NeN Eedenl n uNt N, Soliloquium primum. 255 rationem ad incudem voca, & quidquid in ea à via S. perfectionis declive videris, ac- curatè emendare, vel jam emendatum per- ficere ſtude. Exigit hoc opus ſublime, ut ſemper evellas, ſemper deſtruas, ſemper diſperdas, ſemper diſſipes, ſemper ædifices eng iginne uanentii, & plantes. Erige mentis oculos, & vide ſanctam ex Ordine tuo Patrum & Prædecelſ- ſorum tuorum Phalangem, quorum mul- ti ante converſionem ſuam te non erant meliores, & tamen poſtea indefeſſo conatu eximiam, ac plurimi Seraphicam per- fecdtionem conſecuti ſunt: potuerunt iſti, Juvenes & Senes, numero innumeri, & cur tu non poſſis? Debemus Sandtis imitationem, ait mellifluus Abbas, quia ſmiles nobis futre paſſi- biles, otas nobis fecerunt vias vitæ, quas tam infatigabiliter, quàm interminabiliter tenuerunt. 5, Bern. de tripl. Gen. Bon. Aſpice demum Summum totius altiſſimæ perfectionis Pro- totypon, Chriſtum, Dei Filium, qui tibi & mihi toties ad aures cordis loquitur: Sancti eritis, ege ſandtus ſum. I. Petr. I. V. 16. Hujus ſanctiſſimæ vitæ lineamenta tamdiu in te exprimere ſatage, donec in te formetur Chri- Nus. ad Gal, v. 4. 19. . MrFDI. 256 Diei N. MEDITATIO II. De Operibus ordinariis in atu reli. gioſo bene & berfeltè beragendis. Punct. I. MQvitum Divini Spiritus eſt per Sapientem: In omnibus operibus tuis præcellens eſto. Eccli 33. v. 23. Ab hocto- ta tua, 6 Religioſe, dependet perfectio, ut omnia, quæ tum S. Religio, quam profeſſis es, tum officii tui, quo fungeris, ratio à te exigunt, facias excellenter, & ferventer, eisque cum omni perfectionis exactione abſque macula Divino conſpectui repræſen- tes. Hoc fiet, ſi omnia, quæ operaris, Imò, ſecundum ſe & quoad ſubſtantiam bona ſint; 2d%, ſi ea bona, ſeu magna, ſeu parva, etiam quoad modum bene & exactι£ peragas. Hoc primarium, hoc ſolum, hoc ſemper per totam vitam præſtare Religioſo ſufficit. Plura ab eo Deus & S. Religio non exigit, imò nec aceeptat, ſi omiſſis ordinariis, vel imper- fectè peractis, ſupererogatoria ex voluntate propria offerre vellet; dicit enim talibus De- us: Quis quæſivit hæc de manibus veſtris? Iſat. v. 12. Ecce in die jejunii veſtri invenitur voluntas veſtra. c. 58. v. 3. Circa primum, ut bona a- at, felix eſt omnis Religioſus, nec mul- tùm angi debet: habet enim à ſummo mane uſque ad occaſum dieià Deo, à Keligione, a u⸗ en trlen cn Ceermnn relrns ſmumtſetin dnlsihmie en cgtentenn r ti, ihll 1I. WADe eit, ueadnnd. yonnis Konzeit mn kung 5 n lrpe umis mm 4 rl ſenununnh iCilts c letcunmt! , Wergennzn onnnbweng, uus lurn, tu Mernnentnnihen han onemmnd inmTüktlun Ndeneiälnrt Eefpiknnn hen enii lufl. uunteon liumn A ein le itien Meditatio ſecunda. 257 nnon à Superioribus determinatas & præſcriptas lutde, omnes penè actiones, quæ non poſſunt quo- ihni,it0ee ad ſubſtantiam non eſſe bonæ & perfectæ, præ- H ſertim dum tales ordinationes & præſcriptio- nes ſe etiam extendunt ad circumſtantias, ſrhhine ubi, quando, quamdiu, cum quo operan- umInes dum ſit. Non aliud Deus ab eo requirit, tipigbi præter id, ut loquitur S. P. Benedictus, ad denkde uod omunis Monaſterii regula, vel Majorum nilen ens hortantur Exempla. S. Reg. c. 7. gr. 8. Vide, Gnlin num talia per quamvis horam, diem, ſepti- Watentm manam agas, quæ Ordinis tui inſtitutum, ae quæ Superiorum tuorum placitum, quæ Mo- Minathekiinte naſierii tui utilitas, quæ officii tui admini- rilgnten ſtratio à te requirunt? vel, quod abſit, an Culeiumme potius ex propria voluntate inutiles, aut ad Wergiamtt inſtitutum non ſervientes, aut vanas occu- i pationes aſſumas, quibus aſſumendis Deum vebbvontenen & Superiores rationabiliter invitos prævides? aulih n non hoc foret continuò per has opera- Mumaßt ones mala agere? an non hoc eſſet conti- u nuò peccare 2 Audi remorſum conſcientiæ lin m tuæ tibi acclamantis: Opera tua non proderunt i tui; Iſa. 57. v. 12. imò nocebunt tibi. eh bunct. II. Parum hoc foret, Bona ordina- SS t tioni Religionis tuæ pariformia agere: non- dum enim per hoc ſolum in operibus tuis Ppræcellens eſſes, niſi etiam vel maximè ſtu- * deres, ea bene, perfedte, Deo digne per- e Aere, O ſi nõſſes, Zutd upottets ut ersd- ee 258 Diei V. eo Ert tura Deo dignè, fve prout Deus dignus eſt H operetur. Non curat adeò diabolus ſiRali l nn in gioſi in Clauſtris Bona ordinaria cxicend . n enit gant, quia id ob vigilantiam Supetiorumn nltmutde impedire non poteſt; ſummopere tamen ſata ifiſh git, ut Bona, quæ agere debent, obiter, n,telamnee negligenter & perfunétoriè peragant cum Neneit, Uunii hoc ab interiori applicatione fervoris & cha- rlievelitpe ritatis procedat, quo oculi Prælatorum non Ginggeſulun pertingunt. Bene igitur Bona ordinaria per- gn Imiminte agit, qui cum pura intentione actiones Iuæs ent rſeilt omnes maximas, & minimas propter ſolius lunmn tli Dei Gloriam & guſtum absque ullo ad pro- Gnmn ti in pria commoda & reſpectum humanum in. letgakken tuitu ſublimare nititur: Quantum intend tbuſig Ofte tantum facis, ait S. Ambroſius: Qui in ipſao⸗ Nohnon Kibalet peratione Deum ſibi præſentem ſiſtit viva fide, mr fiſeil & ex hoc impulſu cum ſingulari reverentia, Hdl inn fervore, diligentia ac ſolicitudine opus per. pullatſeirannt agit: Qui cum debita vigilantia & circum.- utmlidnenn Meslione providet, ne quid ſubrepat, quod tukldinan a elat Qui agit non tantùm in chari- Anftlnltitt tu gratiæ, ſed etiam ex charitate & lnde, umnidtn cum charitate, eâque ferventi: Qui agit nhlilteget uniendo adtionem ſuam cum meritis Chriſti: ueen, Aſnn A diverſimodè practicat ſtudioſas inven- li D Baosenons We & Sanctos in omni. lethuſeel Hgt abus ſuis piè & devotèelench: Oi namiſttein, eil vile & leve judicat, quod in Dei obſe. Wicktia, in Aulum aſſumitur; nam ſapientis Polyeleti uune, e edictum nkeentn 11 nultnin Meditatio ſecunda. 259 Ail edictum eſt: XEtiam lutum (opus in ſe leve) uue ad unguem elaborandum; quæ ergo diligen- tia auro & gemmis debetur? auro & gem- u mis magis pretioſa ſunt, quæ Dei honorem, cultum, ac obſequium concernunt: annon ergo convenit, ut ea usque ad unguem ſo- ü lerter & ferventer perficiantur? Qui modo huifum præfato opera fua ordinaria in Religione per- Khlue agunt, non tantùm Bona, ſed etiam Bona Animne benè agunt, ac perfeétèe, heroicè, Deo di- fammz gnè operantur. Dici de talibus poteſt: Om- Mniitei, nia opera eorum velut ſol in conſpectu Dei; Eccli. Pugntumg 17. V. 16. verè præcellentes ſunt in omni- iin unfrl bus operibus ſuis. O ſi hactenus verum ſal- utdNid tem conatum adhibuiſſes ita quotidiana ope- üntariht ra tua bene peragendi! Uiniglim Punct. III. Specialiter tibi curandum, urbhicee ut præcellens ſis in omnibus operibus tuis, nnimd duæ immediatè concernunt cultum Divinum, unlin nempe ut 88. Sacramenta Pœnitentiæ & Ev- chariſtiæ cum omnimoda reverentia ſuſcipias, veltractes; ut quotidiè meditationem, exa- anin a men conſcientiæ generale & particulare ac- Gi Uraté peragas;, obſervando omnia puncta ai ad ea requiſita; ut penſum ſervitutis in Horis ; etit canonicis, Precibus vocalibus, Roſario, Ly uha e taniis, ante & poſt menſam, ad pulſum Sa Gimen Iutationis angelicæ, Horologii &c. cum ma- gna attentione, & devotione Deo offerté u ſatagas. Anne hæc omnia benè, perfectè, R 2 omni⸗ Cnmunt Nuz Aeincn 46090 Diei p. omnibus numeris abſolutè obire, per inter. 4 vValla fervorem renovare, cum decenti cor. poris compoſitione reverentiam oblervare N conatus es? Hæc ſunt ſaluberrima media, Deum glorificandi, meritis & gratiis dite- ſcendi, ac in via perfectionis proficiendi; languidè autem, oſcitanter & obiter ex con- ſuetudine applicata vergunt in damnum ani. n mæ, in pœnam, in venenum: unde S. Cz- ſarius Arelat. ſolicit monet, ut nobis vigilan- ter attendamus, ne acedia potiſimè, dum Divi- nis aſſiſtimus Officiis, animum noſtrum ſubeat, . fcidique, ut ex medicina nobis venenum adſei tamus, id eſt, ne eæinde orans aut pſallens acqui rat peccatum, ubi habere potuit remedium. S. Cælſar. Arelat. Hom. 21. Quid autem miſe⸗ rabilius, quàm Bona non bene agendo pec- care, ut oratio fiat in peccatum? EXAMEN PARTICILARE, Sive Puncta Practica, De Operibus ordinariis, bene & per. fectè obeundis. 1. Eamina te, an de mane generali inten. tione omnia opera tua unicè & ſince 4 eſieno, gunn ct, N eltmn iueteiunn l Ammunihin iMhennend nti E ennicnnne hrncgnteatat Agkupnfin RKRhennn) I5berh1pl ogeeluee lei nupltena, Mndie Cmnenbhnren in ,intulelhnctuen e, lenigiene Clhni conplltar n, Cinegtriͤe ul Iinorhti⸗ Kin hiiuis are, Sebotnn 4 Examen particulare. 261 Den Aol,t⸗ . 1 1 1 Geitnne, ad purum Dei beneplacitum & Gloriam ordi- en naveris? nrnun 6 2. An hanc intentionem particulariter lienmn toties interdiu inſtauraveris, quoties novum utl kgun opus ſaltem majoris momenti aggreſſus es, ür i dicendo v. g. Domine Deus, propterte, & GEmiun propter Gloriam tuam hanc orationem, ſeri- Dunumm ptionem, comeſtionem, hoc ſtudium &c. uIuI in me ſuſcipio, quia tu ita vis, quia tibi ita Wüime MMin placet, & quia tu infinit dignus es, in u- Muünsah nione meritorum Eſu Chriſti, Filii tui. amgi/ 3. An per diem diſtributionem temporis a, accuraté obſervaveris omnia ordinatè agen- arun do, & ad quemvis campanæ pulſum volunta- Ahpuwin tem propriam deſerens, mox eæ occupatis manibus, un Vam 65 quod agebas, imperfectum relinquens, jubentis haumded (Dei & Superiorum) vocem fadtis ſecutus viopum 7s? S. P. Bened. c. 5. S. Reg. 4. An ſpecialiter Meditationes, exami- NWU mconſcientiæ, Pſalmodiam in Choro, Le- Qionem ſpiritualem, Preces vocales, & a- y lia ſpiritualia Exercitia cum magno pietatis ardore, ſolicita applicatione, ac cum deco- A r corporis compoſitione in Dei Præſentia auſpicari, & integrè ad finem usque proſequi MWπ0conatus ſis? em 5. An etiam occupationes ex natura & pli objecto non ſpirituales, ſed indifferentes, 1 ie , ſpiritu ſublimare, devotionis fervore inflam- n— K 3 mare, 8 62 Diei vV. vte mare, ac omnium circumſtantiarum perfe. Mln lie 1 tione veſtire tibi non moleſtum fuerit? cle fungtet 6. An defectus, qui aliàs in tuas adtio- 4 ,Cenbtn e nes ab experientia ſe inſinuare ſolent, cautè d Gnens⸗ prævidere, & præcavere ſtudueris? ſenn: We 7. An ſingulis operibus tuis excluſeris untemild omnem reſpeétum humanum, omne pro- 8 giescnnen prium commodum, utilitatem, deleéctatio- . n * nem, aut laudis affectationem, sicque purè Pianmi & unicè Deo ſervire, eique in omnibus pro- n eit pter ſe placere intenderis? Zadl eng 8. An ita fundtiones tuas externas in o- 1MMotmn culis Divinæ Majeſtatis obire aſſueſcas, ficut Mind n ea faceres ſpectante alio viro gravi in autho- Aüd huipſin- ritate conſtituto, quem times? nmkegt W 9. An etiam ea, quæ ignobilia & trivia- NMuimiitkeie lia videntur, cum intenſione fervoris ad Dei miuenianiit Gloriam peragere ſtudueris, cùm perfectio uiniinnktigg ie a Rionis non in opere, ſed operante conſiſtat, tümgenurk cujus Deus affectum & fervorem penſat? iſpi ſafn 10. An ita in & poſt quodvis opus dila- Rn afmnh taveris animi deſideria, ut majus ſemper & perfectius obſequium Deo præſtare intende. Muſullhnt ris, quàm ſit illud modicum? lentis in ope- i doneonins re laborem & difficultatem? In Divino obſe- Erignchien quio vires tuas omnes impendi, & te totum :immmdndhnn pro Deo conſumi deſidera. II. Valde conſulta, quia valde meri- toria, Deéque grata eſt praxis illa, qua ani- ma quotidie paetum de mane init cum Do- mino eninfnn N 3 fei 4 e onn Rantt ige * „ enn, Gderi Peente ale NW . 6 R 1erien En Aennnge Mrtnm uen'D Examen particulare. 263 mino Deo ſuo, toties ipſum per diem cum tota Eccleſia triumphante & militante lau- dandi per Gloria Patri &c. per illud Triſa- gion: Sanctus, Sanétus, Sanctus &c. per il- lud Præconium: Millies Laudetur Eſus Chriſtus in Venerabili Sacramento Evchari- ſtiæ &c. quoties corpus halitum trahit, greſ- ſum movet, pulſum arteriarum ſentit &c. hoc pactum ante quodvis opus longius bre- viter confirmari poteſt. I2. Inſuper magnæ utilitatis, & inſi- gnium meritorum negotium eſt, quamlibet actionem ex motivo plurium particularium virtutum peragere: nam actiones humanæ non operantur ultra intentionem agentis, & ſic ſine hac extenſione ad plures virtutes cum una tantùm intentione, licèt bona & ſuperna- turali, unum duntaxat & ſimplicem fruétum percipis, ac reliquos pro tota æternitate per- ire ſinis, quos parvo labere colligere poſ- ſes. Plura ſtudioſo perfectionis Candidato circa actiones ordinarias perfectè obeundas ſuggeret ingenioſa in Deum charitas & gratia, quæ humanam doctrinam in praxi longè ex- cedunt. 264 Diei V. 'tenvor⸗ III M . I. nmn ght Fnunltmgun Tempore Pomeridiano. Uafüten ⸗ one à uiſtenh, De Abſtractione a £cτulo. muin ain 61, ,8 1. Olcut verus mundi contemptus non con- Motg initet⸗ ſiſtit in ſola externa abdicatione facul- 1M,ſkm Ral tatum terrenarum, quæ fit in ingrefſſu Reli. Firm 5 Dayin gionis; poteſt enim ſtante hac actuali re- m'hiil ithn nunciatione bonorum temporalium adhuc muumn n foveri inſignis erga mundana affectio: ita pa- Aid rllidi riter amor mund univerſaliter non probator / oi,cat ex eo, quòd aliquis corpore cum Sæculari- Wünimmenauun bus converſetur, mundana tractet, & inter in inks unn medios mundi ſtrepitus vivat, cùm etiacn lſdnmgn inter eos adjuvante Dei gratia animum ab a. Iniommullkn more & moribus ſæ culi alienum habere, & nmikßhepend⸗ corde ſolitario ſolis cœleſtibus intendere pol- iMeuenmimnn ſit. Talis eſſet quidem in mundo, ſed non ummhkinto n de mundo, quia mundi legibus ſe minimè amiiantink ſubjiceret. An non Apoſtoli, an non eorum illin tee el Sectatores ex Ordine noſtro per omnes mun- Muſiiknneſn di plagas Miſſionarii Apoſtolici, an non in- Nincul n num eri alii utriusque ſexũs in media Coſmo- M mminiinin, philorum frequentia, imò in ipfa Aulæ, Pro- Mlim ineiieian cerum & Magnatum opulentia per ſpecialem nikbifdſet, Dei gratiam ſanctum, humilem, & ab omni uſium mkian mundana vanitate immunem ſpiritum con- Ktnin ſervarunt? an non oblatis etiam honorib eeſzzmin 1) Kunmandolen NrtrvdNA Soliloquium ſecundum. 26 & opibus innoxiè uſi ſunt? Fuerunt hi de nu- mero eorum, de quibus Apoſtolus: Qui u- tuntur hoc mundo, tanquam non utantur. 1. Cor. 7, V. 31. Uti eis licuit creaturis, ſed non frui, quia his frui idem eſt, ac in eis finem ſuum ponere: Utere creaturis, ait Ludov. Bloſius in Conclav. An. fid. c. 4. S. I. n. 2. ad hono- rem Dei, ſed cave, ne eis per vitioſum affedtum agglutineris. S. Dionyſius Carthuſianus præ- fata Apoſtoli verba ua interpretatur: Quaſi nonutantur, id eſt, finaliter non inbeæreant rebus creatis, nec per eas retardentur à Deo, ſed pro nibilo reputent cuncta terreng. Quod ſanctè oblervabant innocentes mundi hujus uſurpa- tores: hinc ſimiles erant conchæ marinæ, quæ ſalſis & amaris pelagi aquis innatat, nec guttam tamen aquæ ſalſæ imbibit, ſed Cœlo iereno rori cœleſti capiendo ſe aperit, & e- um in ſe receptum in margaritam conſolidat. Ita animæ electæ in medio hujus mundi pe- lago nec minimam de ejusdem oblectamen- tis ſtillam imbibunt, ſed lupernis intentæ gratia ſtabilire cor unicè quærunt. II. Verùm cautè hæc intellige, dilecte Tobis: non imus inficias, quòd Deus via extraordinaria in mediis etiam Sodomis plu- res innoxios Loth conſervare poſſit; quèd ad certum ſtatum, conditionem, ac functio- nem ex zelo animarum ad Dei Gloriam in- tentam gratiæ ſuæ auxilium conferre poſſit, N 5 a6 266 Diei V. M gan ac ſoleat, ut tales, prout neceſſitas, aut re. Min nan rum circumſtantiæ exigunt, etiam per mun. atel dum immundum immaculato pede tranſeant ““ . dumodo abnegantes (in quo difficultas verſa- nts hius tur) impietatem & ſecularia deſideria ſobriè Mnlle- i juſte & pie vivant in hoc ſæculo. ad Tit. 2. v. 12, Umns Gdll nes Non tamen omnes, præſertim Religioſi clau- nlNnriunſ ſtrales, ad talia munia à Deo non vocati deſi. uimdmmee mili ſecuritate temerè ſibi fidere, ac pericu. pueſeinnnßei loſis mundi fluctibus præſumptuosè ſe ex- 6trnzrnefftalne ponere debent, ſi non ſucceſſivè vitæ ſpiri- rſulekatilhn tualis, ac gratiæ ſanctificantis naufragium Mwr udanni, fubire velint. Nam finis ac inſtitutum pri- wapi iſtin marium S. Ordinum eſt, ut Religioſi vi ſuæz rmtchm6 Profeſſionis mundo mortui ſoli Deo vivant, on nid séque à mundanis negotiis corde & corpore Inmmmſin in abſtractos gerant. O quantas animi inquie- Afumm iun tudines, quantas ſpirits diſſipationes cau. u ellin de ſant incautæ familiaritates ac amicitiæ cumsæ- cun ulun cularibus contractæ! Hæ ſunt, quæ devotio- N willn ulund nis & compunctionis lachrimas exſiccant, Mitisſikleſai vel potius obſtruunt, ac ferventia animæ Ermm hlroten propoſita ſuffocant: hæ ſunt, quæ in obſe- ia n prion, quio Divino, in oratione mentali & vocali mminns ininnie mentem in vaniſſima objecta abripiunt, & WAinllellizen ideò pauci inveniuntur contemplativi, quia paluci unmadtleienis ſciunt, ſe à perituris, & creataris ad plenum ſe- onmdeu vnneue queſtrare. de Imit. Chriſt. I. 3. c. 31. n. rI. Bil indu it cutiat quivis, ab inordinatè uſurpata cum 9. Achetlniili cularibus converſatione ad Cellæ ſolitudinem Cletio redux Uloin 7 Soliloquium ſecundum. 267 knſnn tedux conſcientiam ſuam, & ultrèò fateri e debebit, quòd in animo multis mundi ſtig- Wmatibus ſignatus, multis vanitatum imagun- Tn culis obſcuratus diutius ſe in ſpiritu recolli- gere non valeat: & quid, ſi tales ad mundi uoblectamenta excurſiones frequentius con- iI tingant? Nônne demum ſputa in S. Profeſſio- u ne in mundum projecta avidè reiorbebit? nonne ſenſim exuto ſpiritu Religionis in ho- minem pravis ſæculi moribus, vanitatibus & i nugis ſtudiosè addictum degenerabit? De- plorat hoc S. Laurentius Juſtin. his verbis: 0 quot temporibus noſtris fuerunt, & ſunt, qui tunquam ardentes lampades && mundi luminaria lucebant coram hominibus, paulatim ex frequenti Sæcularium converſatione & confabulatione tepe- fatti ad priſtina opera ſæcularis vitæ miſerabiliter redierunt. I. de Diſcipl. & Perfect. Mon. c. 12. Hi primitus in vado ſe ſecurè ambulare pu- tabant, periculum nullum frequentatis his mundi comerciis ſubeſſe judicabant: tandem verò vanitatum philtro dementati, & into- xicati etiam ad Superiorum admonitiones & correptiones inſanabiles permanlſerunt. Brevem, ſed valde ſalubrem doctrinam pro hac materia tradit Lætienſis Abbas: Ab om- nibus, quorum Deus vera cauſa non eſt, abſtradti eritis. Blos. in Sacel. An. ſidel. c. 16. n. 4. O ſi omnes caperent verba iſta! òquàm grandi ſpiritualis vitæ diſpendio immunes forent! 268 Diei V. III. Quantum S. P. N. Benediétus toto 6 Sanctiſſimæ vitæ ſuæ tempore abſtractioni à ſæculiturbine, & mundanorum hommum conſuetudine fuerit addictus, liquitò patet, dum jam adoleſcens 14. annorum cor gerens ſenile patriam Oomum, illuſtriſſimam Famili- am, ac urbem Romam deſerens, deſerti ſecel- ſum petit, ad priora nunquam amplius re- verſus, probè ſciens, etiam Chriſtum duo- dennem inter cognatos & notos non eſſe in- ventum. In virum poſtea conſurgens om- nia naſcentis ſuæ Religionis Monaſteria tam per ſe, quàm per primos Filios ſuos, 8S. Mau.- rum & Placidum, non in præcipuis oppidis, (ut cum Eſu à turba declinaret) ſed in lo- cis ab hominum ſæcularium frequentia ſe- paratis, plerumque autem in montibus pro acceſſu magis incommodis erexit, quo Exemplo S. Pater Ordinis ſui Alumnos do- cere voluit, ut cauta & rara licentia ſe mun- danis hominibus jungant, ac non niſi duce obedientia, urgente neceſſitate, Dei ho- nore, ſalute animarum cum filiis hujus ſa⸗ culi, & quidem tunc circumſpectam com- munionem habeant: noverat enim S. Legis⸗- lator noſter, perquàm difficile eſſe, picem tractare, & ab ea non inquinari, Sæculari- um conſortia quærere, & vano eorum ſpiri- tu non infici, mundi negotiis ſe ingerereé, & mundanos mores non induere; hinc ſu- er ſn 3 u ſebst erelnwdo ee nſe fi 1 eilun ln n lnlerodlin enust anlu Geed non lveniaen 4 caieretzi ans hen un Allatcsſicauth geliat,An Nentenndl ,afreinentant Punkeumnafe uudcum ponstn gu fu enghbn ln ineril won Abrs gnn Keiwdn Anoda Den ohhen ile M tglu, tts, nn nſatesdee, e n omnizunn Cll , bt,utler Nofecuwkunne lilr, Nfin cin nim nnntnuhn n r, e , lll ln n Luren g n 4 Soliloquium ſecundum. 269 ſuper in S. Regula verbis docuit, quod ipſe- met proprio Exemplo confirmavit: voluit enim, ut ſui a ſæculi attibus ſe faciant alienos; c. 4. Inſtrum. 20. quod ipſum monet Gen- tium Prædicator, S. Paulus: Nolite conformari buic ſæculo, ad. Rom. 12. v. 2. præſertim Reli- gioſi ei ſemel mortui. . IV. Externi autem actus ſæculi, à qui- bus nos facere alienos jubemur, ſunt omnes ili, quos quidem homines mundani reſpe- rrttuiget Qu ſtatus ſui decoros, urbanos, ac compe- lulaimn tentes judicant, in Perſonis autem Deo con- uk ſecratis meritò ut exotici ludibrio explodun- miufn tur: an non enim exoticum foret, ſi Religio- Nülan)Aik ſus,ſtatum Pnitentiæ profeſſus, ut rationa- AMHNNNN Iis ſimia aliorum mores imitans, accentum à euntin lingua ſua vernacula longè alienum in lo= Muumndh i quendo fingeret? ſi modis, geſtibus, aliis- Pehälülm que affectatis pedum, capitis, corporisve mnNi flexionibus & motibus perſonam quaſi ſce- aei nicam exhiberet? ſi ſectando Coſmophilo- nln) rum regulas, novitates, axiomata, ita ſimul umcSα eorum vanitates oleret, ut mundum in ar- tocrea cum omni promulſide devorãaſſe vi- deretur? Abſit, ut talis vanæ dementiæ ul- i lum poſt ſacra vota hominem arguamus; ſed quid obſtat, ne fiat, cùm & pejora ex fre- quenti cum mundanis familiaritate fieri con- tingat ? Caveat proin, verba ſunt Euſebii Nirmbergii, qui ſemel mundo mortuus eſt per . egreſ⸗ 11 e Alnrnigenen ean naltn Mepuntinnd 270 Diei V. umul i egteſſum, ne per regreſum poſtea moriatur Deo Gem e , iivu⸗ mundo. de Ador. in ſpir. & verit. l. I. hl n1 c. 10. Major Religionum obligatio conſtrin. “ An git ad pravas mundi vanitates ac ſæcularia de. e hun ſideria non regrediendi, quàm olim erat Anviid,En mundo egrediendi; hinc S. Thereſia, genui. un linm n! na S. Spiritus Diſcipula, inſpirante Pivino ¹1 M iit hoc Maxiſtro, ſui neo-reformati Ordinis ba. Bn i e tres Wonitos voluit, ut ad conſervandum! taui 4 Religionis ſpiritum rarò &o ſoliciteSæcularesac. MAIinii cedant, & non niſi de rebus ad ſalutem per- mnel mend⸗ 4 rinentibus cum ipſis agant. Nemo etiam zmiilet viribus ſuis temerè fidens ſe concredat in- H , cautæ cum mundanis converſationi: nam ex. luun Ee perientia conſtat, quòd etiam illi, qui ſibi uelhen ulai fortes Samſones videbantur, à Dalila (mun- udus utnun do) turpiter attonſi, vel ſuum ad Divina v- Mln Niomni gorem ac fervorem amiſerint, vel etiam n- Kie A. . ter mundi amplexus miſerè perierint. liſen gnoi V. Innocenter hoc timuit S. Petrus Da- Butm miani, S. R. E. Cardinalis, ac præclarum ſi dus Ilinaitf S. Ordinis noſtri, hinc poſtquam & Mona- lttontinn 8 ſterio excitus pluribus annis Romæ in pu- Waifinm, blicum Eccleſiæ Bonum ſacris laboribus ſeim- ut en Di penderat, tandem Nicolao II. Pont. Max. in lonnen vehementiſſimis precibus ſupplicavit pro ob- ihl Klnn tinenda licentia Epiſcopatu Hoſtienſi ſe ab- Rummun dicandi, ac denuo urbis rumores, vitæque i e uhnn activæ diſtractiones cum ſolitudinis & con- ih l mfi itn templationis dulcedine Permutanche Au- innn lit lamus N, Soliloquium ſecundum. 271 wine diamus motiva in ſupplicationis tenore fuſi- üftie us expreſſa apud Angel. Paciuchelli in Jon. tnelde t. I. lect. 20, S. II. n. 22. Beatiſſime Pater! Ahbdicavit Epicopatum Conſtantinopolita- num S. Gregorius Nazian. & tamen Eccle- ſiæ illi nedum utilis, ſed neceſſarius erat. Et e cur mihi hoc ipſum non licebit? Ille Mona- chus monaſticæ diſciplinæ ſe iterum ſub- en miſit, & ego aliud non peto, niſi ut mihi Monacho facultas detur in Monaſterium re- arz vVertendi. Sylvanus & ipſe Chriſtianam pie- u tatem ſedulò colebat, & Philopopolenſem Eccleſiam in Thracia adminiſtrabat, elapſo tamen triennio obtinuit recedendi veniam, cùm intenſa regionis illius frigora ob graci- le, macilentum & extenuatum corpus per- ferre neſciiſſet. O ſi homo ille ſanctus tan- tum ob frigoris moleſtiam corpus infeſtan- tem hoc impetravit, cur mihi id iplum ne- gabitur, cujus anima ſummo frigore con- fringitur? à Divini amoris fervore tepeſco, quo in Cœnobio ardebam, & lætiferum tor- pentis animæ frigus incurro. Eheulmemi- ni enim ſæpè, me ita Divini amoris igne ſuccenſum, ut optarem protinus clauſtra carnis effringi, ut ad ſummum meum, om- niumque hominum bonum evolarem. Ha- bebam tunc, ut Deus promittit, cor carne- um, aut, ut mihi videbatur, cereum, ſi- 6 quidem flamma cœleſtis cujusdam deſide- ſ rii rnlit, ”M LCariz Gie e et 272 Diei V. n n rii illud liquefaciebat, & liquefactum per veiskoon. oculos in copioſiſſimas & dulciſſimas lachri- Nillnnſi mas diffluebat. Abhorrebam ego omniz, ledo fr quæ Chriſto Domino dilplicere exittimabam. ennnnn, 1 Sæp devotos oculos in Chriſtum & Cruce Aataf pendentem torquere ſolebam, avidusque CErdi um ſuſcipiebam ſtillantem ſuppoſito ore cruo- Asrocſnmin rem. Videbar mihi Redemptorem in Cal. actons,0n alun variæ monte conſpicere languentem, & Eicirntha exſpirantem, & ex S. Vulneribus, quaſi ex rnen, Kin tot fontibus, Sanguinem manantem haurire unn ines en⸗ &c. ſed nunc duritiem indui, nunc in ſaxum ſec,iam converſus ſum, externa negotia nauſeam seansHaale mihi pariunt, & tanta ariditate exſiccatmim ſen unnens el me intueor, ut nec minimam compunétio. Gm enn di d nis lachrimam effundere poſſim. Ego, ego, amikinnd dn cheu! Samſonis inſtar doleo de amiffis ſe. omdilhiud ptem Spiritus S. donis; affligor, quaſi cum ianſuntſer Samſone ſeptem pili mihi reſfciſſi eſſent, mnmdimn en effoſſique non frontis, ſed mwentis oculi, & Petunraere quòd nunc miler ſæcularium curarum mo. miihugn m lam gyrare cogar. Ego alter ſum Sedecias, ann Meimnaldi cui Babiloniæ Rex, trucidatis prius filiis, ſeu nictncarrenth ablato bonorum operum fructu, deinde etl- uininimmmn am oculos eruit, cùm me pulcherrima & nin iin pretiola internæ contemplationis luce ſpo-. S aa liärit. Si igitur S. ille vir Sylvanus, ſcili. mlininai cet propter ſolam corporis incommodita- viimn ilii tem, non cunctatus eſt dimittere Thraciam, ifini cur ego non deſeram pro cavendis tot ani⸗ luktn in mz i MR . J. 7 2 * ki ln Soliloquium ſecundum. 273 ræ vulneribus Romam. Facultatem ergo 1 præ (a, Be atiſſime Pater, faculratem, inquam, ddu. ln R præſta recedendi, ut virium ſpiritualium crines iterum naſcantur, ut lucem mentis re- cuperem, & Deo meo frun denuo poflim. Hæc S. Præſul ad Vicarium Chaiſti. Nun VI. Si igitur Vir, tan:a virtute ac ſanéetita- e conſpicuus, ob externa negotia, eriam pia, & Eccleſiæ proficua, tamen viræ ſpiritua- lis languorem, devotionis dilpendium, do- rr l norum Spiritus S. jacturam cuntraxiſſe ſibi nan n viſus eſt, ſi ad præcavenda anima vuinera AnA Romd abeundi, & curas ſæculares excutiendi, uniudin facultatem tam intenſis precibus ſupplicavit: unnmnſii uic alii non agant, qui clypeo virtutum kinſhn s contra noxia tela mundi adeò inſiructi non AMhEn ſunt? quomodo illi Divinæ confolationis ro- Stiset rem in anima ſua percipere pofiont, qui ci- 1. ui i tra finem necefſarium, vel honeſtum, præ- tmuMi ciſè ad ſenſuum fuorum indulgentiam ſæculi erluncm nugis ultrò ſe ingerunt, vanos rumores ve- Wyirias nantur, propinquorum & aliorum, quibus umiifi inbrofeſſione adhæſionis repudium dederunt, ynihidenuò familiantates inquirunt? eorum ſolatiis „Wegkn fruendi frequentiorem anſam appreben- „ dunt? nunquam tales ob immodicas ejus-= d . . e. S Vehn,modi mundi ſalutationes Divinarum inſpaa- cund tionum dulcedinem delibabunt; nunquarn dilun ſolidè in vita ſpirituali proficient, ſed patda- e aN tim à fervore decident, & in vanitatibus lu- NℳN S 5 274 Diei V. is . . ,r. Deos is ex defectu cœleſtis imbris areſcent, pro- Gunmnleu ut Deus per Prophetam Amos c, 4. V. 7. anenn prædixit: Plui ſuper civitatem unam, ſuper d relhmumnu civitatem alteram non plui; pars una compluta twelntilt eſt, && pars, ſuper quam non plui, aruit: qui- Dmiit umgt: bus verbis, ſic exponente præfato S., Petto ENaiſue Damiani ad Deſiderium, Cardinalem & àbba- geloname, , tem Caſſinenſemejusdémque Religioſos Be- idh it M 1 nedictinos, Deus ſignificare voluit, quèd zuin f, un gratiarum, beneficiorum, luminum & con- 6,Nem ,r ien⸗ ſolationum ſuarum imbre animas religioſas l,igun à mundi ſtrepitu ſeparatas perfundere ſole- Ganm m,sl at, ubi econtra in ſæculum, ejusque ſequa- I unmu um, ces, ne guttam quidem pluviæ, aut roris c. I leſtis delabi permittit. Et quid inde fiet, . niſi ut tales tandem ex juſta Divinæz viſira- Aigmdknin tionis ſubtractione miſerè in ſpiritu areſcant? uniimihri VII. Ideò zeloſus quidam recentior Aſce- di i mtumn ta anonymus in ſua Ichnographia nona in. ſunfni m cautam hanc quorundam Religioſorum cum Mugininiis Sæcularibus converſationem & in negotia iun ſam, mundana intruſionem judicat eſſe unam ex Gucfmm m præcipuis cauſis, cur Deus hoc potiſſimum rſi ln , periculoſo noſtro ævo ſe, ſuàque arcana non dndlni gind tam copioſè amplius nobis communicare, Mihttiglel neque tam familiariter nobiſcum agere ſoEflgnkinlirnn leat, ac olim cum omnibus illis agere con- minrinien ſuevit, qui ſpretis his mundi illecebris ſibi in iil ſolis vacabant: dum enim mens noſtra aded euminich i vaga hinc inde vanis & terrenis creaturarum iliden e ſola⸗ zan = HZM Soliloquium ſecundum. 275 dties ſolatis occupatur, Deus quodamodo à ſua pi operationeimpeditur, ut opus ſuum in ani- Ne ma juxta deſiderium ſuum peragere non poſ- eE ſit; & hoc veriſſimè: ubi enim factum eſt ver- Ium Domini ad Foannem? an in paterna do- I mo? an in publica platea? an in populi fre- aum quentia? minimè, ſed in deſerto; hinc S. Bernardus ait: Impleri Divinis vifitationibus anima non poteſt, quæ his diſtracionibus ſubja- umn ani cet, Serm. 3. de Aſcens. Ut enim clavus cla- vum pellit, ita, ut idem mellifluus Abbas ait, let amorem amor expungere; Serm. 13. in Cant. humanus Divinum, mundanus cœ-⸗ leſtem. VlIII. Magnam adhuc deformitatem ad- uhruchbut vertit & deplorat in ſervis ad ſpeciale Dei ob- Rnniihin ſequium aſlumptis jeremias Propheta: cùm beui enim in ſuis lamentationibus præmiſiſſet: ſungut Obſcuratum eſt aurum, matatus eſt color optimus, al mox ſubjungit: Diſperfi ſunt lapides Sanctuarii aali in capite omnium platearum, filii Son incl)ti, e & amicti auro primo, qaomodo computati ſunt inter vaſa teſtea. Thren. 4. v. I. & 2, Per la- N. E . M nini⸗ elgr pides Sanctuarii, per filios Sion inclytos uni- . verſim à SS. Patribus Eccleſiaſtici, Sacerdo- e tes & Religioſi intelliguntur. De his con- nE queritur Deus per Prophetam, quòd repu- nat tati ſint inter vaſa teſtea, quòd obſeuratum 4 i 6 ſit aurum optimum, eò quòd hi lapides San- n E , Kuarii, hi filii Sion inclyti inventi ſint dil- iweſost §. 2 per- 276 Diei v. gen n perſim in capite platearum, in foro, in pu- iwann blico, in vüs ab omni plebe tritis non ſine nin ſtn ſcandalo paſſim oberrare. De his Jos. Manſi Hnaſinke 1 in ſua Bibliotheca morali dicit: Eoce tibi cau. etir Menln ſam, cur Ecclefiaſtici (non rarò etiam Reli- eſuni unn gioſi) bonum nomen amittant, alios ſcandali- rhenct aiſt, zent, & à ſua vocatione deficiant, quia videli- n te en cet Divino ſervitio minime ſunt inteuti, ſed poti- eogicet, rd us in mundi hujus negotia ultrò ſe ingerunt. Jos. ohenl dn ngen Manſi t. 2. tra ct. 22. diſc. 3. n. 8. Utinam Wlrkt, Mlenn unius duntaxat ſeandali argumentum habe- Mfulm / remus, quo Clauſtrales urbis plateas frequen- iiet u. tins obeuntes, Sæcularium non tam vulga- dl riniu rium, quàm nobilium oculos & animos of- Al ſon antd fenderunt. Quomodo enim bonam de is n inihm opinionem forment? quomodo eos ſpiritu dHühnmnſund ſuæ S. Religionis imbutos credant, quos i iMunn in ie dent jam per hanc, jam per illam plateam va. Iu Mlia iunt gari, jam hanc, jam ilam domum ſine neceſ. AMudh uſerte ſitatis vel utilitatis titulo frequentare: ſéque Ainhmm inh ad captanda corporis ſolatia inter vaſa teſten n mnn Eini mundanorum hominum cum vilipenſionis Aalinidn in periculo commiſcere? Sanè non rarò per ta- utlemmi les gyrovagos totius S. Ordinis vel Mona- Mani gim ſteri fama periclitatur & proſtituitur. Ah,Flni VI. Propheta Jeremias damna eorum Auonmn ingt magis explicaret, qui ſtatum religioſum pro- umattiigi feſſi liberius cum mundo communicare non ni mtün verentur; tranſit à lapidibus Sanétuarii ad ali- Wil mini ud exemplum de Nazaræis, qui per R inimfn Divyi⸗ 3 e Soliloquium ſecundum. 2 77 GeN Divino cultui nuncupati apud Judæos ca- GneI dem fama pollebant, qua in lege nova Re- ochen⸗ 4 N lgioſi : nam typum gerebant Cœnobitarum, R ſicut Rechabitæ Eremitarum. Deillis ait: * nn Candidiores Nazaræi ejus nive, nitidiores laſte, — ubicundiores ebore antiquo, Japhyro pulchrio- * Gi res, Thren. 4, v. 7. O quàm præclaræ ſunt /heæ prærogativæ, quz Deum ipſum autho- Ini rem habent! Sed ingens macula has omnes nizl obfuſcavit, mox emm ſubjungitur: Deni- Funh grata eſt ſuper carbones facies eorum, non ſunt uittugm cogniti in plateis. Ecce Nazaræi, Keligioſi, nGe magna aliàs apud homines opinione fulgen- Ittms tes denigrati ſunt, cogniti non ſunt; ubi? Cuhgeatund in plateis, daum à domo Domini, in qua Glgmchuk per 8. Profeſſionem plantati ſunt, quo ne- ünn icio prætextu ſæpius abſentes per plateas, m riEe per loca publica incautè oberrärunt, vel, ltenni quod ratione materiæ ac deordinationis con- tiun tra abſtractionem à ſæculo cum S. Textu matn idem, imò longè deformius eſt, dum ſe rm GEGh Dacularibus ad cibum, ad potum, ad uſum, in ms ad jocos & ſales accommodärunt, ac eorum geini Senio per omnia conformes reddiderunt, inn ,i Keut populus, ſic && Sacerdos. Olex 4. v. 9⸗ . Quid dein mirum, ſi tales coram Deo ſuper nthin carbones internè denigrati, & externè pro Nazaræis, quos habitu & tonſura mentiun-= gn m rur, cogniti non ſint? cùm enim nihil in ir⸗ Verbis & actionibus ſingulare, extraordina- Neukk, 5§5 3 rium, 4 len e 1 oini uen⸗ , ncls nabus rium, ac à trivialibus vulgi ineptiis alienum in ipſis appareat, ideò ſingulari etiam reſpe- tu & reverentia non coluntur. uc IX. Non deſunt, fortè etiam ex S. Fami d dl liis quidam, qui, dum perſonam, præſen- niien tiam, ac affabilitatem ſuam privatis Szculi telle⸗ hominibus, præcipué autem authoritate qua- eluns iutei dam tulgentibus gratam & acceptam advet. illund ,n tunt, eorum favoribus immoderatè affici. mihs kmin untur, ſéque in illis omni obſequiorum ge. Nokimſl i⸗ nere ſiudioſè ſtabilire contendunt. Pro u- miis ian cro non rarò cenſent, ſi affabilitate ſua, vel den 4e potius immixta faceta nugacitate paraſitica hinc inde oblectamenta aut munera emen-4l C dicent. O indignum quovis Viro ſpiritua- Nülnn, lun li commercium! & qui exinde ſequuntur n, Celinfune fructus? Omnis reverentialis reſpectus ſuo- Giier mkin ceſſivè in vilipenſionem, exploſionem & itzun ehi erti contemptum degenerat: in mente depin. in oun, Aun, guntur mnumeræz circa externas vanitates llitmi mne, deluſiones: excogitantur conſilia tales ex- Müed Duton curſiones brevi denuò it erandi: ſolitudo ce- Elnſeun ( dit in carcerem, Cella in fuſtidium, & com- lun iiſein r mercium ſæculare in campos Elyſios mi- Arlium grat: quies & pax in ſpiritualibus exercitiis Altulisern deperditur: Divinis auxiliis & operationi- ur ioriun n i bus in anima ponuntur obſtacula: fiunt quo- iu Idl ndd tidiani regreſſus à fervore erga cœleſtia, do- Mi argllit nec tandem homo interior in inſenſibili cx- ig ein i⸗ citate à Deo derelictus penitus indureſen. Kfet rlin i 3 “ Soliloquium ſecundum. 279 e Hi ſunt verminoſi fructus carioſæ arboris, nempe incautæ, inutilis & frequentis fami- liaritatis cum hominibus hujus ſæculi, dum ejusmodi famelici humanorum affectuum ſectatores poſt grandem ſpiritus diſſipatio- u nem, & periculoſiſſimam deordinationem Ulei àfine ſtatus ſui tandem è& numero Servorum Dei eliminantur, eò quòd magis ſtudeant hominibus ſervire, eisque placere, quaàm Deo, Creatori ſuo, quod teſte S. Paulo in- compatibile eſt cum glorioſo titulo Servi Dei; ait enim: An quæro hominibus placere ² i Radbuc bominibus placerem, Dei Servus non eſ- ame vem. ad Gal. 1. v. 10. Qui ejusmodi ſunt, Glnginn convincuntur, quòd cor luum, amorem, AuE ſuum, obſequium ſuum cum Deo & mun- Dummintſt do dividere velint: ſed hoc adulterium & hennt ghi ſacrilegium eſt; unde etiam à S. Jacobo a- er Aort il dulteri vocantur: Adulteri, neſcitis, quia ami- ””” citia hujus mundi inimica eſt Deo. Jac. 4. V. 4. Impoſſibile eſt, Deo ſimul & mundo ſervi- re, ac utrique placere. Cor ingrediens duas vias non habebit ſucceſſus; Eccli. 3. V. 28. hoc cni upl eſt, nec Dei, nec mundi gratiam acquiret. , Zeloſiſſimus Paulus Segneri ait, quòd favor ele, & amor hominum tres habeat conditiones " beſſimas: Ima eſt, quòd ſit difficile, illum e d conſequi; 2da, quod ſit facilè, illum perde- Srhien e re; 3tia, quòd etiam obtentus plus mali, en üuik quàm boni afferat. in Man. an. 12. Martii. aezet cner Ct iius . zo; 3 . 6onnh rl X. Caveat igitur religioſus Dei Servus, a ne ſe inanibus mundanæ benevolentiæ ſignis ſ iſiſii & favoribus etiam ex quocunque honelk niilg, tis, vel fuæ aut Monaſterii utilitatis prætex. mnn i⸗ tu inecari permirtat: ſi enim his affechbus ihtlinun ri ſerne ad breve tempus ceſſerit, in ultetn= tiltuln, Elen rem eum laxitatis & ſenſualitatis viamm mox Iümnn An, pertrahent: nam ex colorato quovis tiiulo pw unortu, G omneimn occaſionem illarum perſonarum Wliimiu, i conſortium adeundi cum cordis inquierd. r iitn dine prenſabit, ad eorum menſam, 2d po- Ennniem tumn, ad merendas, ad otioſas confabula. , rliu tiones ſe inſinuabit, politicis mundi for- e teriftina mulis ac moribus aſſueſcet, dulce diſcipli. Niu/niuln iu næ clauſtealis jugum ei redderur exoſum, NAumm uuhr exercitia ſpirituahia cum tædio & languore iu bendenn e peraget, & de ſupererogatotiis ne quidem wenenoigüimtn ſeriò cogitabit; demum non ſapient, niſi wennaldan terrena, donec talis exuto omni Religionis N Kucndntel ſpiritu interios in hominem ipfſis etiam bæcu. (ntichain, laribus deteriorem tranſeat; deteriorem, in- finimaitngt⸗ quam, eò quòd hi parem ipſi ſtatús obliga Vldknmgtirn nonem non habeant. Non funt hæ exagge: Wulalsglinm 280 PDiei v. 2 rationes, ſed veritates in Docéctrina S8. Pa: Inneſimnemumn truqh & vitæ aſceticæ Magiſtrorum fundatæ, iikgig in, nec non lugendis quorundam Exemplis und elt ni comprobatz. Deplorat hoc S. Dionyſius —* Carthus, ob frequentes in ſpiritu raptus WS Docter extaticus diétus, Serm. 15. de Octav. N mlt 5 N Paſch. his verbis: Proò dolor! multi ſunt Keli- ualimng gid⸗ Soliloquium ſecundum. 281 voſi ſolo corpore de mundanorum hominum ha- yatione, conſortiéque regreſi, quoraum con- r verſatio non éſt in Cœlis, ſed mentis diſtradio- üimin ne diſcurrunt per vaſta terrarum, & vanis af- fettionibus detinentur in terris, corporaliter ſe- gent in Cœ nobio, && mentis occupatione verſan- an tur in mundo. Hi ſunt, qui ſæcularibus dele- Gantur rumoribus, & mundanorum bom num Su confabulationibus, qui non amant neſciri, imèò per ſeripta, per munuſcula, per ſalutationes, per varios modos extraneorum ſibi mercantur no- titias, reputationes, favores, ac munera. Noônne hæc ſufficiunt ad internum hominis etiam alias probatiſſimi ſtatum corrumpen- ede dum? & tamen vana & inconſtans mundi uunnmE hujus benevolentia præ ipio Divinæ gratiz MmuIeeE incremento à quibusdam fſolicitius quæritur, bn & inventa cuſtoditur. Genndnd Xl. Non quidem à te Deus, nec S. Or- Gemtentsdr dinis tui Regula exigunt, ut contra inſtitu- mtnei titui rationem vitam quaſi eremiticam agas, ut Cellæ parietes ab hominum conſortio ſe- ul queſtratus quaſi carcerem inhabites, ut ho- ul minum etiam extraneorum alloquia morolſè & ſütudioſè devites: minimè gentium. Imò d e à contrario præſtat ſubinde amori corpora- lis ſolitudinis publicam cum aliis domeſticis & extraneis converſationem moderatè præ- ferre, prout S. Thereſia ad omnium Reli- gioſorum eruditionem ſequentibus verbis § ſ daoaæs 3 i mlNe 282 Diei V. docuit: In publico & converlſatione cum ali. is eluceſcit, & patebit amor, & non in an- gulis & latebris, ſed medias inter occaſio- 6Roantmnſe endun Al 3 nes: & mihi credite, eſto, plures ibi occur. oful 3 rant imperfectiones, quin & parvi quidam (Cztüſum laplus & concuſſiones, lucrum certè no- Hünkhn ſtrum incomparabiliter majus eſſe, quia in „Mni beſt ſimilibus occaſionibus intelligere nobis da- NEdnla an tur, qui ſimus, & quouſque virtus noſtra Iome homtuid ſe extendat: etiam qui ſemper intra Cellæ ſuz unmenn, uhr angulos latet, & in ſolitudine (quantumli- Aunur Mtt, 1, bet etiam judicio ſuo ſit ſanctus) nelcit, an mut God patientiæ & humilitatis virtutem habeat, ac , mih i ne quidem illius ſciendi occaſionem ullam e, Epomman habet. Hæc Seraphica Virgo Thereſia, quæ un unn En tamen ſemper ita converſandi Superiorum udu, N,Kaun licentiam & proximi utilitatem, excluſo pro- diaßs tun de prio ſui amore, & commodo, ſupponit. Hoc is Aum inr tamen Dei voluntas, nec non ſtatus religio- rini ſalinen ſus, & conſcientiæ dictamen exigunt, ut uld eant accedente Prælati nutu, urgente officii tui undhrnmgiam ratione, poſtulante animarum cura & ſalu- Rnertntun te cautè omnino cum ſæculo, & Sæcularibus ſ Naihmig, agas, ac eorum moribus te conformare om- iniininenmnte ni modo horreas. enhn onnon Proin Religioſus primò puram ſemper t, idl gn . intentionem ab omni vano, & ſenſuali fine un, lang ac fucato prætextu ſeparatam habeat cum ho- mint minibus extraneis converſandi. Secundo ig oel And Creonn) ſtudeat, eis in verbis & actionibus bono ex- te 8 XEf emplo Mnge⸗ 8 üihrohalag Ndi ünilunetin onliu Soliloquium ſecundum. 283 emplo prælucere: nam ſatis explicari nonpo- teſt, qua cum efficacia exempium bonum a- nimis hominum dominetur; hinc S. Paulus Timotheum ſuum ad publica officis in vinea Eccleſiæ dimiſſurus ei præcepit: Exemplum eſto Fidelium in verbo, in converſatione, in fi- de, in charitate & caſtitate; I. Timoth. 4. v. 12. & S. noſter Anſelmus in verba D. Pauli ad Titum: In omnibus te ipſum præbe exemplum bo- norum operum, ita quemvis Religioſum ad- hortatur: Ita vive, ut fis omnibus forma bene vivendi, & qui te viderint, legant in operibus tuis, velut in libro, quid agere debeant. Ideò caveat, ne proximis vel minimam ſcandali umbram præbeat, de quo ita ſibi timuit S. Bernardus, ut, licèt toti mundo prodigium ſanctitatis factus ſit, dicere tamen non dubi- taverit: Malo mori, quam de mala mea conver- Jatione alicui ſcandalum dare; S. Bern. de In- ter. Dom. c. 37. quod tamen apud mun- danos obſervatores ad omnes Religioſorum actiones perquàm intentos facillimè fieri po- un teſt. Tertiò neceſſe eſt, ut in omni Sæcu- larium aliorùmque converſatione modeſtam ac decentem morum compoſitionem in ha- bitu, inceſſu, motu, ſermone & actione præferat: Nam de exterioris hominis motu, ait Caſſianus, interioris ſtatus cognoſcitur; & ſe- cundum S. Gregorium Nazianzen. actiones corporis ſunt quidam præcones aximi. Non ſit 7 autera 284 Diei V. autem comitas, modeſtia, & urbanitas ex ofſtentatione ficta, led vera, & in animo radi- cata: non ſit gravitas alienæ laudis ambitiols, ſed cum fſincera anmimi demiſlione temperata. Non fſit lermo exquiſitis verborum phaleris comptus, ſed religiotæ ſimplicitatis candore ornatus. XII. Jam tuam cum mundanis conver- ſationem ad trutinam voca, Religiolſe To- bis, vide, num tua cum ipſis commercia hac triplici condwione, nempe intentionis puri- tate, boni exempli ſpiendore, & religioſæ modeitiæ candore, aliisque necefſariis cir- cumſtantus ſint veſtita? an commilſcendo te inter vaſa teſtea hujus mundi non ſimul in- ternæ quietis ac ſpiritualis recollectionis diſ- pendium feceris? abrumpe filum deinceps. Miſiſti manum ad aratrum S Religionis, ab- 2 renunciaſti ſæculo & concupiſcentiis ejus per e a,Lumanlele votareligioſa; noli jam reſpicere retro. E- ductus de terra Ægypti noli denuò appetere milera ejus folatia, quæ te inquietare, ſed ſatiate non poſſunt. Salutare conſilium ſug- gerit Romanus Sapiens: Quid tibi vitandum præcipue exiſtimem, quæris? Turbam. Ego certe confiteor imbecillitatem meam: nunquam mores, quos extuli, refero; aliquid ex eo, quod com- poſui, turbatur; aliquid ex eis, que fugavi, redit. Seneca Ep. 7. & 8. Certo redibunt poſt cxexcitia vitia, quæ modò eliminare 2 ſtudes, iui e ſoee ſelsn t (nlldeo mnen nzieru⸗ NI Dihm, im WöAMttin, l u. Pſn ſa, trn nneeNtkſbn es feuun, ünnt ulnlboninelgim Chdnenn lee ltio dulnninn ſttten nr U ehcann eiin r iue ntetr . ugkolkeoen nnbeind inne in niktute üſßipolſe an phhn: Uere Meditatio tertia. 2²7 ſtudes, niſi cavere velis inutilia & vana ho- E minum eommercia, Ama prain Cellæ ſolitu- dinem eo modo, quo dictum: nam vita ſo- iitaria eſt cœleſtis Doctrinæz Schola, ac Di- vinarum artium Diſciplina. Hæc te in vita hac reddet Deo familiarem, & ibi aſſociabit 1 in Gloria æterna. MEDITATIO III. De ingenti Deſiderio in via Virtu- tum & Perfectionis proficiendi. punét. I. Rkkati, qui eſuriunt, ſtiunt juſti- tiam, quoniam ipſi ſaturabuntur. Matth. 5. V. 6. Per juſtitiam hoc loco omne genus virtutum, & non ſola juſtitia, una ex cardinalibus, intelligitur. Hos Chriſtus bea- tos, & æternis in Cœlo gaudiis ſaturandos dicit, qui per modum non ſimpliciter volen- tis, ſed inſuper famentis & ſitientis ingenti deſiderio & ardore in virtutum & perfeétio- õ And nnd agen mndmagleti Mfantſantn nlylkug 1 14 Ger n nis ſtudium feruntur. Hæc fames & ſitis, iges: 19 hoc ſincerum deſiderium, & efficax volun- iEes tas in puritate conſcientiæ, in virtutum ſo- rus s, liditate quotidie proficiendi cuivis Religoſo, m u,ſe a2c vero Dei Servo ſumme eſt neceſſarium. ANEA Sine hoc nihil ſtabile, ac firmum in via per- fectionis ſibi polliceri, cum eo autem de inſi- Su N, Eni progreſiu intra breyve tempus Ie Coniolari bote⸗ Ani⸗ et Weltenet Ue cedcnnn cevie 286 Diei V. poterit, quia quò ardentius profectus fui de. ſiderium conceperit, eò vigilantior erit in applicandis mediis ad virtutes comparandas, elihuſce ad difficultates ſuperandas, ad mimma curan- Elrienrmmint da. Deus homini magnis deſideriis prædito a- unpminägotet bundantius gratias ſuas communicare ſolet, ut ſcin ehceine ea in effectum deducere poſſit. Teſtaturid S. AGmnh bons uut Ambroſius Serm. 3. ſuper Pſalm. Deſiderium untirinihenn profectus, jugis conatus in virtute Sperſectione euſrenin nn ſemper cre ſcendi tantopere Deo placet, ut bonis cha. Mun d0n e ntt rismatibus 8S gratiis ſuis hunc aſſiduè locupletet; Ianinedni conformiter verbis Beatiſſimæ Virginis: Eſu- Gin, i rientes implevit bonis; Luc. I. & Prophetæ regii: niifian Animam eſurientem ſatiavit bonis. Pſalm. 106. (ieiuneti v. 9. Non meruit Uaniel viſionem Angeli, metunumn ac ſecretorum cœleſtium communicationem uludemne ob jejunium corporale, ſed ob famem ſpie glale Mein w ritualem, quia concupivit, dicente Angelo: ium Ego autem veni, ut indicarem tibi, quia vir defi- udloo ncin⸗ deriorum es tu. Dan. 9. v. 23. O felix ani- Wutftk ginnſn ma, quam hæc ardentia deſideria ſemper in i virtutibus proficiendi inflammant! eſt enim ſignum infallibile, quòd Deus in ea per gta- tiam ſuam habitet: infelix econtra, in qua Iiiinenn ler hic fervor friget & languet, nunquam ad lo⸗ lnlengi nege 6 ecin lidam virtutem aſſurget. fngnn Punct. II. R tural docent, eneln unéct. II. Res naturales nos docent, anbiſinte MCdlde quàm ardenter Bona c& leſtia concupiſcefe isgſe di „. . dd „ „ nos oporteat. lgnis, dum aſcendit, plus W nſtnik, appetit, quàm conlſequi poſſit: nam usque iu nani d enat, 20 Klrpnctgn Meditatio tertia. 287 ad Cœlum aſcendere nititur. Lapis, cuùm de- cidit, usque ad centrum terræ penetrare cu- pit, ſed in ſuperficie quieſcere cogitur. In igne & lapide hac inclinatione opus eſt, ut eis natura ſaltem in aliquo de bono concupito ſa- tisfaciat, quæ utpote ſine prævio appetitu in clargiendis Bonis parca noverca eſt. Ita res ſe etlam habet in ſupernaturalibus. Deus æ- què author gratiæ, ac naturæ eſt. Via ordi- naria non ſoler concedere dona virtutum, niſi ex gratia præceſſerit magnum earum deſi- derium, quia deſiderium ſupernaturale per gratiam eſt diſpoſitio ad vincendas difficulta- tes, & ulteriora Dei charismata ſuſcipienda, ſicut appetitus naturalis eſt diſpoſitio ad Bo- num naturale conſequendum; unde Doctor angelicus: Deſiderium quodamodo facit deſide- fantem aptum & paratum ad ſuſceptionem deſide- uti. S., Thom- 1I. p. q. 12. a. 6. Corp. Erube- ice languide, quòdd res inſenſibiles majori æ- ſtuferantur in ſuam perfectionem, quàm tu in Bonum infinitum, quod Deus eſt, ad quem te ducit exercitium virtutum ſeriis de- ſideriis intentum. Nòſſe vis cauſam tui for- tèhactenus exigui profeéctüs in Schola virtu- tum? Hanc præcipuam pro certo tene, quia rarò verum & ſerium deſiderium concipis, ut conſtans & fidelis Dei Servus evadas, non famem, non ſitim affers ad negotium perfe- Gtionis, ſed languidè cupis, ut juſtitia tibi quaſi 288 Diei V. quaſiſponte influat, vel ſeipſam intrudat. O iners, 6 vanum defſideriumh Punct. III. Sunt non pauci, qui velinS. ¹ Exercitiis, vel in oratione, ac interna con- 1 ſolatione in magna deſideria effervelcunt; quia verò poſt lapſum brevis temporis in executione diffisultatem inveniunt, extor. pore ac ſocordia denud ab illis reſliunt. Ho. rum deſideria conſtanti ſolicitudine ac exe- cutione deſtituta potius ſunt pigræ velleita- 1 tes, de quibus Sapiens: Yiger vult, Dn vult. Prov. c. 13. V. 4. Item: Deſidleria occi. dunt pigrum, noluerunt enim quidquam manus e. jus operari, c. 21. v. 2 5. Occidunt pigrum non tarò morte æterna, quia multa ineffica- cia deſideria, licèt de ſe optima, ardeat in inferno. Concepit deſiderium videndi N- ſaum Herodes: Erat enim cupiens ex multotem- pore videre eum; Luc. 23. v. 8. concepit & Zachzus. Prior ſolo deſiderio contentus erat, & Dei Filium inquirendi nec minimum conatum adhibuit, sicque eum ſuo longitem- poris deſiderio torquetur in æternum. Za- chæus verò deſiderabat, inſuper media ap- plicabat, quærebat, præcurrebat, alcende bat in arborem, feſtinans deſcendebat, red- debat quadruplum, per quod inter Filios Abrahæ computari meruit. Hoc modo con-= cepta deſideria noſtra in virtutibus ac via pet- fectionis proficiendi ſeria & efficacia reddi debent. . . . . 4 5 o in rlin ult -. ne, oen N Gincdtne, in 1, temmohaffi utamhns hli, n renn u en eu OCneidn — Piron udl an (Crn ennftunmi un enoun en I, Aun ſni gelum/ lirn ciicipeflini . uaunenr Ms iher n r Mud. MIII 41l Nn len peſter Crind NEe n mon i bellun entgione Alſe Citoler 1 4 —— Meditatio tertia. 289 debent. Non fufficit, ea ſteriliter plantare in ſolo animæ, ſed oportet inſuper ea rigare in quotidiana meditatione, in examine conſci- entiæ, in continuo mortiſficationis ſtudio cir- cavitia virtutibus oppoſita, in ardentibus ad Wirum Deum precibus, ut ipſe incrementum dare nE dignetur. O ſi univerſim in domos religio- ſas inſufflari poſſet hic ſanctus & practicus de- ſideriorum ardor! videremus eas brevi in Coœlum empyreum mutatas; videremus u- nicum Servorum Dei conatum in eo poſi- Mn tum, ut in virtutum ſemita magnis paſſibus progrediantur; videremus grandibus deſi- Cüngn deriis mira perfetionis & lanctitatis o- te pera commenſurari. DIES SPEXITA, Sancdlo Ordiniz PFundatori ſpeciali- ter dedicanda. ORATIO Ad & Patrem Benedictum. O Magne Pater, Gratia & Nomine à Deo Benedicte, vitæ monaſticæ Inſtaura- tor, Speculum perfectionis, & Decus exi- GE mium Eccleſiæ Catholicæ, te filiali corde ſalu- 290 Diei VI. ſaluto, te veneror toto mentis meæ ardore- Tu per Dei gratiam Meritis tuis potens esco- ram Throno Divinæ Majeſtatis, ac vel ideò in tuam apud Deum pro me interceſſionem confidentius me conjicio, téque filiorum tuorum infimus, ac indigniſſimus humiili. mè imploro, ut mihi gratiam impetres in vocatione mea dignè ambulandi, eâque o- mnia usque ad finem vitæ meæ fideliter ad- implendi, ad quæS. Profeſſionis meæ fides, ſtatůs mei dignitas, S. Regulæ tuæ prætepta me obligant, & ad quæ ſanétiſſimæ vitæ tuæ exempla hortantur. Impetra mihi verum5. Ordinis tui ſpiritum, ut eodem repletus ſtu- deam amare, quod amâſti, & opere exerce- re, quod docuiſti. Accende in me amotem Evangelicæ Paupertatis, cuſtodiam angelice Caſtitatis, & promptam ad opera Obedien- tiæ voluntatem. Impetra mihi verum ſæculi contemptum, ac ſincerum virtutum ommi- um ſtudium, ut indefelsè ad bravium reli- gioſæ perfectionis contendere merear. Dj- gnare me denique, Sanctiſſime Pater, in ho- ra mortis meæ contra omnes inimicorum inſ- dias paterna tua aſſiſtentia confortare, & conſolari, ac animam meam in exitu beni- gniſſimo Judici Chriſto IEſu præſentare, qui i eſſentialiter eſt Benedictus in ſæcula ſæculo- rum. Amen. Poſt perſolutum in Choro matutinum legitur ex l. 3. de Imit. Chriſti c. 13. c31. G22. ME- nnlgce. l Dukuni Ne n A fmdi nnec, Cniſiaie igktedendthe⸗ Cubedo, tenn alnnn er yerunpy iles enn Nugtriun Gelvlitant iwgnn hl ommn Upefon Amn ernteinen mte hrcehonsenmnt lſer lera un u ule Amugen anch Glereſtuhntint lii,nintine Uatlnieyen Nuf Oefen Ullenve 8 betiiie Vi adtlinientn⸗ fl, gluin en lin ,g En 1 3, Can 19 werte, 8 W ulaltt, r 1n EalanſKud. Nal Wonren A Welamnvem Nrn Alednn Immied 4 buuui kne ttermiun trie Arn Buiunkiat r dotlut Aumosti 1 e ni Al PbiHere Meditatio prima. 291 MEDITATIO I. De Voto religioſa Paupertatiz. Punct. I. PAupertas religioſa eſt virtus, qua quis non ex neceſſitate aut mi- ſeria, ſed ex libera voluntate propter Dei amorem, & Chriſti imitationem ſe omnibus Bonis terrenis abdicat, eâque relinquit in effe- u & affectu, retento ſolo uſu rerum ne- ceſſariarum, eôque dependente ab arbitrio Superiorum, ita ut hæc abdicatio voto con- firmetur. Tria igitur importat vera ſpiritus paupertas: Primò, ut Religioſus extra neceſ- ſaria congrua nihil omnino proprium, vel quaſi proprium, & ſine præſcitu ac conſenſu Superioris detineat, aut de eo diſponat. Se- cundèò, ut de Bonis extrinſecis nihil omnino concupiſcat. Tertiò, ut in omni defectu & vilitate ob majorem cum Chriſto conformi- tatem gaudeat, omnia ſuperflua, pretioſa, & vulgo æſtimabilia abſcindat, & horum lo- co trita, ac purè neceſſaria eligat, aut ſibi ob- venientia hilariter acceptet. Eſtne talis pau- pertas tua? O te felicem, ſi talis ſit! Hæc ſpiritus paupertas ab ipſa incarnata Sapientia u inter octo Beatitudines primatum obtinuit, dum eam aliis præferendo dixit: Beati pau- peres ſpiritu, quoniam ipſorum eſt Regnum Cœ- lorum; Matth. J. v. 3. & quidem jam eſt, de T 2 præ- 292 Diei VI. præſenti, ad denotandamn ſummam quaſi cer- titudinem eò pertingendi. O quantum Ne ,Airoo ſolatium, ex Divina promiſſione eſſe certu vol ſun afen de æterna Beatitudine! Certi autem ſunt MR ſun tiſenn peres ſpiritu habentes allegatas tres paupetta. dii in ne tis conditiones. Certi ſunt de acciplend iifin i centuplo in æterna retributione, qui hic pro- Gen, Uetum pter Deum reliquerunt omnia, ſive ea ſint l udant multa, ſive pauca, ſive pretioſa, ſive vilis m unſunla dumodo verè renunciärint omnibus ſine uln lennchimnnin reſervatione in re, aut in ſpe, ſive affectu. Sa- unmmnhſpetii nè hujus recordatio meritò omni pauperikRe- itmitniuitl W in praxi dulcem reddat omnem deſe- P um , omnem pe 1 . (W Ston, tem. om .P nuriam, omnem Vlſ: m Nn e punct. II. Cogitur Religioſus duſum rum ktini neceſſatiorum, quamdiu vivit. Sed quo- Ainm u ties, ſi accurat& attendere velis, ſub necef iao alals vil ſitatis ſchemate ſe ſuperfluitas, aut inordina- unlt Duitii, ta adnæſio intrudit, & paupertatis decori de- buun ig⸗ formem maculam aſpergit! hinc ut ſpiritu nufiu, auper ſis, etiam circa uium & admiſſionem in, mipin neceſſariorum cautè & moderatè te gerere, Apnintuunnmnen ac ſubinde etiam in illis penuriam pati debes, mmm quzæ tibi neceſſaria potius videntur, qua nnhe nu tti Parte rei ſunt. Non funt hi verè pauperes, mkntmuni n de quibus S. Bernardus ait: Qui pauperes ſe utinffhennn volunt, eo tamen pacto, ut nibil eisdeſit, & ſe glen ſeſin diligunt panpertatem, ut nullam inopiam patun. in ecelit din tur. Serm. 4. de dupl, Adven. Quid hro. il, alihei deſt f 3 Meditatio prima. 293 R deſt, imò quid non obeſt, ſpecioſo pauper- rriOn tatis titulo gloriari, & contra paupertatis in- alnnehri commoda in quovis obvio defectu internè, nnaiene, aut exter è& inquietum fieri, aut linguam in umiumg murmura folvere? Pariter pauperes nullo ie modo dici poſſun“, qui erſi nihil proprium detineant, fuperflua tamen, quamvis ſibi conceſſa, & habere permiſſa, reſcindere no- lunt: nam permiſſio Superioris tollit quidem culpam proprietatis & independentiæ, non item rationem ſuperfluitatis. Si aliqua con- Geimiit, ſideratis omnibos inſtituti & officii circum- erlee ſtantiis reſpectu Religioſi privati verè ſu- nin eniin perflua dignoſcantur, tunc conformirer communi Docrinæ Theologicæ & aſce- eiicz eorum permiſſio ad licirum ulum mi- dc nimè ſuffragatur. Audi in hujus confir- ee wationem eximium in vita ſpirituali Magi- An/K ſtrum Caſp. Druzbiki de Vot. in particul. c. Ni 1I. n. 8. dicentem: Superſlua nec concedi poſ- u nun ſunt, nec conceſſa licita ſunt, quia conceſſio ipſa n len u Micita et. Bonus Keligioſus in materia voti minintk paupertatis primariò non attendat, an ha- aAe/ rum, vel illarum rerum detentio pertingat Ginuit ad mortale, vel veniale, ſed ſufficiat ei, quod ukift agatur de materia voti, & quòd hoc velillud obiec repugnet nuditati paupertatis ſpiritus, Deoô- W que diſpliceat. Ne ignur tibi blandiaris ſub prætextu neceſſitatis admittendo ſuperflua, 1 aut pretioſa, etſi à Superioribus eorum de- 4 1 2 tentio nnniin gi enn mi ie⸗ 2wn ierut iet inniſs ftd, 294 Diei VI. tentio diſſimuletur. Statue potius magnani- mam ab omnire ſuperflua cordis & detentio. nis avulſionem, ut ad paupertatem ſpiritis proximus accedas. Punct, III. Præter ſuperfluitatem, ac inordinatà adhæſionem adhuc multa pericu. la, multæ inſidiæ veræ paupertatis ſunt: de- licatum namque hoc votum eſt, ac diverſ- modè lædi poteſt. Peccat quippe contta paupertatem Religioſus, quoties indepen- denter à conſenſu Superioris de re corporali, vel pretio æſtimabili diſponit, aliquid reci- pit, donat, commutat, abſumit, occul- tat, Superiori auferenti, aut auferre vo- lenti obmurmurat, vel eum impedit, ne auferre audeat. Item ſi res Monaſterii in proprios uſus convertat, eas deſtruat; quia hæc omnia quaſi-proprietatem, hoc eſt, in- dependentem diſpoſitionem innuunt. O quot obligationes animæ religioſæ! quot inde occaſiones, laquei & pericula impin- gendi contra votum abdicationis omnis pro- prietatis & liberæ diſpoſitionis! in quot du- bia, perplexirates & anxietates conſcientiæz non conjicitur anima circa juratam Deo pau- pertatem non ſatis cauta: nam in particulari caſu diſpoſitionis expreſſum conſenſum Su- perioris non ſemper habet, de tacito aut præſumpto non eſt ſatis ſecura, an pariter materia ſit gravis, vel levis, non eſtres in 7 praxi uin n meihiili uv gonſich 6 ewon Ne 60 ltmed ln ſihtiuun hfti⸗ unit gapfentheinn , M mmmm muin onun inid Fimchninipuan linmmthn unmn myi 4 hiin Samnit⸗ 1l renummi m uhinttf 0lg, Non kone! Ain lngh R enmnes thn AEArEdNe yflins ſeten n enuruhnumft n 60 G Meditatio prima. 295 Nit praxi ſemper facilis reſolutionis, ac vel ideò ddlen ob violatum votum paupertatis tot animæ re- e ligioſæ in infernum præcipitantur, prout Deus S. Magdalenæ de Paz- revelavit. Hinc S. hæc Virgo in iſta ardentia ſuſpiria prorupit: O paupertas, 6 paupertas religioſa, quam pa- rum cognoſceris & obſervaris! 6K ila cognoſce- retur, non invenirentur Cellæ plenæ ornatu! tanquam venenum horrori foret pecunia ad pro- prium arbitrium expendenda, & tot aliæ vanita- tis nimium dedecentes religioſam paupertatem pro- cul exularent à ſacris Clauſiris. O mi FEoll, quantum per iſtam maledictam proprietatem defor- Vr nata eſt pulcbritudo religioſæ paupertatis! 6 et quot 6 quot animeæ religioſæ ardent in inferno, minNim quia 5. paupertatem non æſtimdrunt, nee obſer- umm uHII värunt. apud Bolland. in Vit. S. Magd. de Paz. Aminn c. 19. Non horres? non tremis ad iſta? Ann mn ſed hoc quid prodeſt, niſi ſimul conſcienti- Arntt am rit? examines, tibi violentiam inferas, mülem & affectu ac effectu omnem proprietatis & Nane fſuperfluitatis ſpeciem excutiendo ſanctam Reriſetn t deinceps paupertatem ſpiritus ſeéteris. Anmans an nnd — 8 (o) K- 1T 4 80LI- 296 Diei VI. SOLILOQCUIIIM PRIMNM. Tempore matutino Diei ſextæ. Duomodo Religioſus ſe gerere de- beat circa Obſervantiam loti Pau- bertatis. I. Non levis quorundam Religioſorumer- ror eit, qui ſciunt quidem ſpecuſati⸗ vè & in communi, ſe gravi voti paupertatis obligatione vi S. Profeſſionis eſſe obſtrictos, ac omnis dominii, rerumque proprietatis eſſe incapaces, pracéticè tamen, & in obviis caſibus particularibus non dignoſcere, ne- que conſideratis debitis circumſtantiis ad li- mam conſcientiæ revocare nituntur, an hic & nunc de re aliqua licitè diſponant, dem, aut accipiant, an ſufficiens Superioris con- ſenſus expreſſus, tacitus, aut rationabiliter præſumptus concurrat, an materia ſit gravis, levis, vel inter utramque dubia, dumque de obligatione ſua neceſſariam informatio- nem ex lectione tam aſcetica, quàm ſcho- laſtica haurire non adeò curant, aut olim hauſtam denuo oblivioni tradunt, continge- re poteſt, & utinam, prô dolor! non frequen- tiùs contingeret, ut cum ignorantia vincibili . cæco vaniilnd inn ,dur ine 4 9 tiuninen icc Ghnntn cpeth⸗ u gAlerat, Mu in mndin gort. Nue Uincupemuimnen ir Keeheti Cimmkaginn Aunerrienon hriu enunun,,un iun und oan 119 bctetcetcen, linsConnmn unltwenthnm Igleſeſcſenn, n Ratnireſetendnt IN ArmeKnem Ndn cicnlute Scenn, Mnin i Nünel ſuin Teonih humepet, I. Ciſceninznt 11iG g Afnorun tonnn efe ngali, lei nate anihee de 15 u nickalds⸗ uimgemner Mminglet Binun etcetun, i kille Alhcendhen 1, kett, unen um amu, nan milui⸗ ußpn⸗ Soliloquium primum. 297 cæco modo, & ex animi levitate juxta pro- prium & independentem arbitratum liberè de rebus diſponant, sicque contra ſolenne paupertatis votum absque eo, quòd pericu- lum advertant, aut actus, num liciti ſint, examinent, animam non levi ſubinde vulne- re ſaucient. Eſt autem hic error in ignoran- tia ſua culpabili tanquam in cauſa ipſis volun-= tarius: & hæc potiſſima cauſa eſſe cenſetur, quòd tot Religioſorum animæ, uti prædi- ctum ex revelatione S. Mariæ Magdalenæ de Paz. ob voti paupertatis prævarica tionem in interitum ruant: nam juxta angelicum Ma- giſtrum S. Thomam 2. 2. q. 76. a. 2. Corp. quilibet ea ſcire tenetur, ſine quorum ſcien- tia debitum actum non poteſt rectè exercere: quomodo autem debitos S. paupertatis actus exercere poterunt, qui ſcientia practica de obſervantia ejusdem imbuti non ſunt? qui rarò authores de hac materia tractantes con- ſulunt? qui cum illis ignavis tacitè dicere non verentur: Scientiam viarum tuarum nolumus? Job. 21. v. 14. Verùm timeat ſibi, quisquis ex eorum numero eſt, ne & ipſi à Deo di- catur: Quia ſcientiam repuliſti, repellam te; O- ſeæ 4. v. 6. quia pro ſtatu tuo, pro obſer- vantia votorum tuorum neceſſariam ſcienti- am comparare neglexiſti, sicque ex defeétu debiti judicii practici temerariè proceſſiſti, repellam te à facie mea: nam ſi quis ignorat, T 5 (igno- 4 un in Guneni 8 cobenio 298 Diei vI. (ignorantia vincibili, craſſa, aut affectata) UIi ignorabitur. I. Cor. 14. v. 38. Acion II. Ut igitur religioſus Dei Servus con- Alleeft, tra periculolum, & fubtile proprietatis vi- i, Kcchtelt, tium, cujus perverſitas ſæpè etiam à magis uand nghn timoratis ægrèdignoſcitur, ſe ritè obarmet, MWummtun thii ſcire expedit, tunc rem, ſeu Bonum aliquod nd o ſölkand mobile, vel immobile dici proprium, quan- Deuümatthet do quis circa illud habet liberam, ac inde- Audh dan pendentem facultatem diſponendi, expen- a, ginuon dendi, donandi, deſtruendi, vel conſu- cNes Hent, gun mendi, ſi res uſu ſit conſumptibilis. Cuùm amheauinenrt ergo Religioſus quicunque, & cujuscunque Mulß iund Ordinis in S. Profeſſione expreſsé voverit, n, enetttt, A ſine proprio vivere, hoc eſt, nullum ullius il t tiſtuuen rei temporalis ſine legitima Superioris licen- n Ameumninn tia dominium, proprietatem & uſum habe- mtetmalids, re, hinc etiam cum proprietate omnem in- gfeſeuinmman, dependentis diſpoſitionis facultatemin perpe- cchhocnnanbu tuum abdicavit, séque illius incapacem ted- mn Auhnnie dit, adeò, ut omnis diſpoſitio, acceptatio, Iulinineiuinn & alienatio rei, ſine arbitrio & conſenſu Prz-. gifiun, ike,e lati facta, illicita ſit & invalida: nam ſoli Præ- iner, iilinn lato à Deo commilſa eſt adminiſtratio & diſ. n miengnnte poſitio circa Bona communitatis, etiam ea, lion eig, en quæ ad particularem uſum cuivis Religiolo AlCuaiin conceſſa ſunt. Qui ergo hancobligationem inkefnincnſ, infringunt, proprietatis, ſacrilegii, ac vio- Iiginnin —* latæ fidei contra juramentum 8. Profeſſionis uit coram Deo reos le conſtituunt. ulihlinnigte l. Aun glaen Soliloquium primum, 299 III. Triplex autem ab Aſcetis & Schola- ſticis Superioris conſenſus aſſignatur: Pri- mus, & hic ſecuriſſimus, licèt non ſemper ne- ceſſarius, eſt expreſſus, verbis vel Icriptis declaratus, dumodo non dolo obtentus: dolus autem tunc eſt, ſi illud taceatur, quo declarato non ſolet concedi licentia, vel ſi falsò exprimatur tale, ob quod concedi ſo- let: aliud eſt, ſi ea taceas, vel falsò expri- mas, quibus non obſtantibus tamen ſolet concedi licentia, quamvis difficilius. Se- cundus eſttacitus pariter ſufficiens, quando Prælatus ſcit, ſubditum aliquid accipere, re- tinere, expendere, & non prohibet, cum facilè poſſit, tacitè conſentire & approbare videtur, cdm eadem ſit virtus taciti & expreſ- ſi; monet tamen Leſſius, talem conſenſum non faciljeé uſurpandum, niſi in rebus parvis, & crebrò occurrentibus. Tertius eſt præ ſumptus, quando prudenter & ex rationabi- li cauſa mihi perſuadeo, Superiorem non fo- re invitum, ſi ſciret, me rem talem accipere, abſumere, aliis donare &c. vel ſi eum roga- rem, non denegaret licentiam, etſi ex vere- cundia non petam. Meritò autem P. Clau- dius la Croix cum aliis requirit certitudinem moralem de futuro conſenſu Prælati; quia ſi ſufficeret tantùm conſenſus probabilis, la- IIW Xaretur diſciplina religioſa: quisque enim ob . sKNe propenſionem ad ſuas commoditates, & ad amo- 300⁰ Diei VI. amorem libertatis facilè ſibi fingeret motiva, quæ erroneè putaret probabilia in præjudici- um voti paupertatis. ldeò hæc licentia præ. , ſumpta, præſertim Superiore non abſente, & facilè adeundo, uti etiam, occaſione acci- piendi vel alienandi non adeò urgente, cuivis in, timoratæ conicientiæ in praxi debet eſſe ſuſpe- ta: nam præſumentem in his caſbus ſalem venialiter peccare tenent probatiſimi Autho- res: imò ut argumentatur Cardinalis de Lugo, ſi ad vitandum peccatum mortale ſuffiei cre- dere, quòd licentia daretur, ſi peteretur, nun- quam petenda eſſet: nam vel creditur, velnon creditur danda; ſi creditur, jam non eſt opus petere, poterit autem ferè ſemper probabi- liter prælumi, dandam ab aliquo ſaltem me⸗ diato Superiore; ſi non creditur, ſtultè pe- titur: ergo nunquam eſſet petenda ad vi- tandum peccatum mortale. Vides, quàm in- firmis pedibus ſubſiſtat licentia præſumpta? Sed hæc quidem ſcholaſtica ſunt, magnamta- men cum Doctrina aſcetica affinitatem ha- bent, cùm ſine his principiis practicè in con- ſcientia non procedi, neque conſtare queat, quid in materia voti paupertatis ſit agendum, quid omittendum, & quos defectus anima ſolitaria in his S. Exercitiis præcavere, quos- que expungere habeat. Hinc illæz lachri- mæ, illæ ex culpabili plerumque ignorantia contra votum paupertatis prævaricationes, , illæz 4 mimnleman umſmt ull , arllifni , g un ammiil Ndahen ten, dli ctallidguen uiCot ömn 1u ong nnln giſoltong ulin Eun getline ⸗ Retumeng Mvunnen fr, nplen 0conpentommgen to uconentt, heſnnounen ng, u iiie iniiſiſen ntonnn utein lngunene Atun nne N. nctehſtee unzen afihllin en Auſt naitn niguennit Kabniälzen untllt Nanmtelins van ſunn C i nin ſotnid mmictkazo uundinnn imcim ,i ” Nle eer alzdeunet =☛ Crätabrnt An euin. Nectne Menm Soliloquium primum. 301 ilæ deplorandæ tot animarum religioſarum ruinæ. IV. Ut his malis præcaveret S. P. N. Be- nedictus, præcepit;, ut præcipuè boc vitium amputetur de Monaſterio: ne quis præſumat ali⸗ quid dare, aut accipere ſine juſſione Abbatis, ne- que aliquid habere proprium, nullam omnino rem, neque codicem, neque tabulas, neque graphium, ſed nibillomnino. Item: Si cui (opus peculiare) in- ventum fuerit, quod ab Abbate non acceperit, gra- viſimæ diſciplinæ ſubjaceat; S. b. Bened. c. 33. Reg. quam comminationem S. Pater vix ullibi adeò exaſperavit. Si autem hæc, quæ minuta videntur, S. Legislator noſter tam accuratè à Filiis S. paupertatem profeſſis ob- ſervari voluit, quid hoc noſtro ævo diceret, quas pœnas non intentaret, ſi vitia liberio- ris diſpoſitionis, aut uſs, aut notabilis uten- ſilium ſuperfluitatis, vel etiam in quovis de- fectu ad murmura pronitatis hinc inde per Religionum Clauſtra ſerpere cerneret? V. Nunc, religioſe paupertatis Alumne, in compendio tum pro tranquillanda de præ- terito tua conſcientia, tum pro ea aſſecu- randa de futuro, in memoriam revoca obli- gationes, quas quivis Religioſus in 8. Pro- feſſione vi voti paupertatis perpetuò con- traxit, contra quas delinquit: Primò, ſi rem temporalem quamcunque, etiam quæ ad vi- Qum & veſtitum pertinet, citra Superioris licen- Malch aerüen 302 Diei VI. tale. Secundò, ſi rem undequaque acce. dd 8 ptam occultat, ne Superior poſſit auferre: Pahu n vel ſi ei reſiſtat, ut auferre non audeat. Et lrſergogun hoc eſſet peccatum morrale, etſi res tales d Qunuit cum licentia Superiorum receperit, cùm tan. Ioneminihad ium revocabiliter fuerint permiſſæ. Tertid, lmnnliülki ſi Superiori auferenti reſiſtat, aut obmur. WCngniu inte muret, tanquam injuria affectus, aut quaſi G in hni iid, Superior auferendi non haberet poteſtatem. rMumamach Aliud foret, ſi tantùm ægrè ferret, non au- I ,i Min tem tanquam injuria affectus murmuraref, feliud iifnf tunc enim peccare venialiter cenſeretun. pti Eni au uartò, ſi rem ad certum & determinatum Gid unonhhein uſum ſibi permiſſam in alios uſus convertat, misthnn he aut expendat, vel culpabiliter amittat, aut de- Gonbwu nkelvong ſtruat culpa lata. Quintò, ſi habens peculium in ni ſemniiu⸗ depoſito, & cum permiſſu Superioris illud ex- umunmn, pendat & diſtrahat in uſus ſuperfluos, vanos, Hihnmmikfinf & illicitos, aut procuret pretioſa quæ ſtatum mn ſſmn ion li regularem dedecent: nam in ſimilibus nec ſaplind min⸗ licentia Superioris à peccato excuſat, ſed pec: Tellunſpune cat uterque, tam Superior concedendo, quàm bgiononenn E ſubditus licentia utendo. Sextò peccant con- Bkbuſetzehie tra paupertaiem, imò etiam peccato furti Algelnſrttn contra juſtitiam Oeconomi & ali Bonorum niſſe, iil Monafterii Adminiſtratores, ſi pecunias vel Iiei rihn alia contra voluntatem Superioris, vel con- r lit Ia Soliloquium primum. 303 tra Ordins regulam aut conſuetudinem ex- Nu tra utilitatem Monaſteri expendant, ea ex- Etraneis, aut etiam domeſticis largiendo, Et Whæc magis communia & obvia lſunt in vita religioſa, quibus paupertatis votum gravi- ter vel leviter pro quantitate materiæ infrin- gi poteſt. Quænam autem materiæ parvi- WuIs tas proprietarium à peccato mortali excuſet, i- õ tüiün kln Aummbrmau innöhlat RAugklktmn Aenlohrunt üdulnee! Immnntu nn un ti Spriilugit V atuint jPhe ta determinabis, ait noſter ReverendiſſimusbPræ- ſul, Gregorius Kimpffler, in Theol. moral. de Votis: Sicut in furto, ſciliceteum probabiliter non peccaturum mortaliter, qui naſe thalerum, ſea non, qui minus uno aureo, id eſt, tribus ſlo- renis, ſine licentia Prælati accipit, vel alienat, vel occultat, vel deſtruit, quod magis à cujusvis Ordinis, aut Monaſterii conſuetudine & ob- ſervantia deſumi debet. Pœnæz autem à S. Canonibus in Religioſos proprietarios, ſeu Cclàm ſine licentia aliquid ad peccatum mor- tale pertingens retinentes, ſunt tres: Ima, talis proprietarius, ſi ſine Pœnitentia decedat, non in loco ſacro, ſed extra Monaſterium in ſterquilinio unà cum peculio, vel ſaltem parte illius in ſignum perditionis ſubterretur; 3da, olim proprietarius, dere detenta convi- Gus, à& Monaſterio expellebatur, hodie au- tem ad agendam Pœnitentiam in carcerem detrudi ſolet; 3tia, taliter quoque convi- us biennio voce activa & paſſiva privan- dus eſt. Hæc licèt hujus fori, ut antè di- um, 304 Diei VI. Rum, adeò propria non ſint, tamen tum ad refricandam de obliga ione voti pauper- iſonn ton tatis memoriam contra culpabilis ignoran- inainbe tiæ irreptionem, aut conſuetudinis contra- giuungn elfui riæ corruptelam, tum ad animas religioſas Aͤuuſmfiſiſ juſto terrore concutiendas contra pauperta- eningenan tis prævaricationem dicta ſint. vubaſfigfte VI. Si verò, paupertatis Alumne, reli. ſa gftlinzn gioſe Tobis, ſi ſanctum hactenus proprii, l, di nſene & proprietatis omnis horrorem affectu & Mgt, Uetin opere foveris, tibi exinde de re quaſi inte. ah, ml u i grè ſalva blandiri noli: nam per hoc quidem adg111 0ℳ voti transgreſſor non es, ſed hoc ſolo nec 5 i,jotyolon genuinus adhuc pauperis Eſu ſe ctator es, nlaei n iuan⸗ proprietarius non es, ſed exinde Evangeli- aennns miin cam paupertatem virtuoſè colere nondum yfntienune dignolſceris. Principium boni tenes, quod nn wis bndn eſt fuga mali: cuivis autem Chrittiano, quid- m egſlin i ni potius Religioſo dictum eſt: Declina ama- Ianr ii nt an lo, non tamen hic ſiſte, ſed proſequere, 8 ſinßell ii fac bonum. Non ſufficit viridarium animæ tgsganns religioſæ urticis & loliis ſacrilegæ proprieta- gleit eene tis & independentiæ, de quibus hucusque ſimn ſnſimm in egimus, immune eſſe, ſi non ſimul flores & ca ſeheumn fructus S. paupertatis germinet. O beata munn Nard in paupertas ſpiritus! tu es illa fœcunda parens, fin Aii Alr quæ quondam S. Ordinibus tot ſanctos ilios i kneenn genuiſti, Monachorum Clauſtra tot ſanclita- en ami nis prodigiis decoraſti, religioſos Annales un i ian tot fatis illuſtribus, ac miraculoſis evenii gaſin e Rochan bet 1 1 ning aimn nmnimg aiit nnenetn ll. ueltlen 3 i ain Ge e Get enn, 4 Auakdne⸗ R A urmnuikd; züunNC ancke Soliloquium primum. 30 bus repleſti, faſtis Romanis tot feſtivos co- lores inſeruiſti: modò autem, ah fas ſit di= cere! ſpiritu vanitatis, commoditatis, ac ſu- perfluntatis magna ex parte corrupta ad talia ſanctitatis germina propè ſterilis facta es. O voluntaria paupertas! tu es illa petra, quam Chriſtus, Dei Filius, pro fundamento Evan- ſacn gelicæ perfectionis conſtituit, dum adole- ſcenti, qui à juventute ſua Divina præcepta cuſtodivit, ulterins dixit: Si vis perfedtus eſſe, vade, vende, quæ babes, & da pauperibus. Matth. 19. v. 21. O Evangelica paupertas! tu es illud prodigioſum nutrimentum, quo prima Eccleſia in ſuis cunabulis confortata brevi tempore maxima incrementa cepit, dum primi Fideles ſpontè Bona ſua ad Apo- ſtolorum pedes depoſuerunt, nec quiſquam eorum, quæ poſidebat, aliquid ſuum eſſe dicebat: ſed erant illis omnia communia; dividebatur autem ſingulis, prout cuivis opus erat: Act. 4. v 32. & 35,. qbam vivendi normam ſucceſſi- vè proſecuti ſunt omnes Religioſorum Or- dinum Fundatores, obligando regulæ ſuæ ſequaces ad perpetuum votum paupertatis, tanquam, ut ait S. Bonaventura, ad totius piritualis ædificii fundamentum. . VII. Hane paupertatem Chriſtus Exem- plo ſuo per totam vitam obſervare, & in ſe conſecrare voluit: Nam propter nos egenus fa- ARus eſt, cum eſſet dives. 2. Cor. 8. V. 9. Et licèt U ratio- eeiNn 306 piei Vl. a ratione Unionis hypoſtaticæ cum Verbo ha- iſun n buerit Dominium plenum in omnes creatu- n 8 . ras, ut tamen novæ & perfectioris vitæ nor- lin , mam in Eccleſiam induceret, in ſe omnium em in rerum mendicitatem, vilitatem & penuriam Mümen comprobavit. Natus eſt in paupere ſtabu. Me Uen lo inter conſortium pecudum. Ab Herode un kalnn ad necem quæſitus, in Ægyto exulans pre- Eiſſtii hian cariò ſuſtentatus eſt. In progreſſu 33. an. WüiNlixt, i norum ita S. paupertatem ſine ullo proprio dend pollin coluit, ut verè dicere potuerit: Ego auteni ibitnn mandicus lum & pauper. Pſ. 39. v. 10. In cru. n and in, 4, enta Paſſione nec viliſſimum quidem lintei /umu dntii ſcrutum habebat, quo ſputa, cruorem & ſu- eleennunatter dorem abſtergeret. Pendens nudus in Cru. ment uun ce, aquam, quæ etiam pauperrimis ſuppedi- Ndslieftuſit tari ſolet, non habebat, qua ſitim ſedaret, non iſinet Auma aſſerem, non cervical, in quo caput reclinaret: Wdine, Alet caput enim coronâ ex ſpinis complexâ grava- adl ilanciun 1n tum non aliud habuit cervical, quàm vulnerati iin Auftum pectoris nuditatem: Inclinato capite tradidit mirgunnt ſpiritum. Joan 19 v. 30. Audi, religioſa ani- /tiiml ma, hic Eſus tuus loquitur ad cor tuum: wd (umimm Recordare paupertatis meæ, abſonthii 8& felis, Miitel, in en Thren. 3. Huic paupertati ſpiritus addictifſi- uimn aumm ma etiam fuit Beatiſſima Virgo Maria, quæ, ,,Onitimn ut conſtat ex revelatione ad S. Brigittam l. I. iffinhelgge, revel. c. I0. adhuc virgo in templo Jerolſoly- tetltnmeſe mitano Deo voto ſe obſtrinxit de non poſſi. mmimnddne i dendo proprio in hoc mundo. S. P. N. B wluß e necdi⸗ U9 1 li Soliloquium primum. 307 'eH nedictus in ſpecu Sublacenſi exacta idea pau- ininn pertatis ſpiritus fuitycujus tota ſupp gllex erat l nin imago Crucifixi & Deiparæ. An hæc Exem- – 8 pla te non ad imitationem & amorem pau- uin pertatis moveant? 8è RK VIII. Habet autem religioſa paupertas R gradus ſuos, ſecundum quos plus aut mi- 86 nan nus erit perfecta: Primus & infimus eſt, ni- te ga hil omnino habere, dare, aut accipere ſine unhi præſcitu & permiſſu Superioris, de quo ſu- uer Mi i/α perius ſatis dictum. Secundus, iis, quæ ad AAAE uſum conceſſa ſunt, etſi neceſſaria videan- Wargiis tur, ad omnem Prælati revocationem prom- fen undt pto ac lubenti animo cedere, & ad hanc ceſ-⸗ IN ſionem ſemper cor paratum habere. Ter- tnknnig tius, excluſis ſuperfluis, ſolis neceſſariis con- Nini tentum vivere, & extra ea affectu nihil ap- Atuqm petere; quærere, aut ſolicitare: nam, ſecun- Giapuinma dum S. P. Auguſtinum, Deus non attendit ſa- unnilnmi cultatem, ſed cupiditatem; &, ut S. Bonav. ait, n Mhnu menſura paupertatis eſt non ſolum, ut nihil ha- eplutin beat, ſed ut nihil omnino habere velis utra ne- Nriuo ceſſitatem. Quartus, in omnibus etiam ne- ceſſariis in Cella, lecto, victu, & veſtitu &c. viliora præferre, conformiter verbis S. P. Benediéti: Omni vilitate & extremitate con- amliim lentus t Monachus. S. Reg. c. 7,gr. 6. Qui itidem R de veſtimentis Fratrum diſpon ens ꝛit: De qua- intonnhl rum rerum omnium colore, aut groſſitudine non nnihſ cauſentur AMonachi, ſed quales inveniri poſſunt in 4 1 7 lube gen en pint Provincia, qua degunt, aut quod vilius compa. chiin uun N rari poh. c. 55. Quinus, ipfa etiam vilia e Atnl non aliter, quàm pretioſa, ac ad Patrimo- geuen hahi mium Chriſti pertinentia cautè tractare, ob. AjGaſum il ſervare, & cuſtodire. Sextus, defectum in m bpenu ii neceſſariis æquanimiter ferre, modeſtè ea eEailn petere, tarditatem, dilationem „ vel duri- mit kehde⸗ tiem eorum, quibus incumbit providere, Aigdignenanin, patienter & hilariter exſpectare, & ſi omni- rlittann no negentur, tum demum paupertatem Pro ſc änfei vera Matre, Domina, Sponſa, Regina, ufi o e mmantni eam S. Franciſcus Seraphicus dictitare ſole- enmuln itl bat, cum gaudio ampiecti: nam paupcren k,ſmtui⸗ eſſe, & in nullo egere quis nolit? Magni hac jmmranun in re ponderis ſunt verba S. Vincenti Ferre- iſei lan rii dicentis: Laudabile non eſt, pauperen Ae, Nnni oki niſ tum, dum quis pauperrimus eſt, G dn nfuſcunnck laborat, paupertutem diligit, ea Gan et, eaint ni mihnn præfert, G quicunque in ea occurtunt D && carentiæ, &αο animo ex amore Chriſti n ſa tolerat. Et hæc perfecta ſpiritus paupet- a iu in tas eſt. Difpice jam, bone Vir, conſeiene ti tiam tuam, ſed ſine palpatione, & vide, Juo. ni itn tum hactenus paupertatis gradum, primumn, n medium, aut ultimum, aut fortaſſis nullum el alte conſcenderis? materiam enim delicatam, Ss ſunt pote coram Deo ſolenni voto roboratam, per- Ctas. “ fliei 11 IX. Tunc autem in conſcientia ſecunns ninan eris, ſi ut Religioſus privatus in Clauſtto de- e fuinn gens liten ; nhe 8 Soliloquium primum. 309 g 1 e gens cubiculum tuum pluribus inſtruétum n⸗ i non habeas, quàm erat illud Sunamitidis, . in ur Prophetam Eliſæum hoſpitio excepturæ, quæ e qixit ad virum ſuum: Fatiamus ei cœnaculum DDõ parvum, & ponamus ei in eo lectulum, & men- in am & ſellam, & candelabrum, ut, cum venerit — ad nos, maneat ibi. 4. Reg. 4. v. 10. Præter rts iſta ad devotionem omnino etiam concedi- tur Religioſo Imago Crucifixi, & Deiparæ Virginis, aut etiam ſpecialis Patroni, pulpi- tum, nec non obtenla ad feneſtram cortina ad temperandum ſolis æſtum: communiter 1e etiam à Superioribus Ordinis noſtri Benedi- Qini permittuntur cortinæ vulgares ante le- e um ſuſpenſæ ob decentem modeſtiam, dum extranei ſubinde admitti ſolent: ſcri- miolum vel ciſtula pro veſtium cuſtodia, ubi in veſtiario non deponuntur. Inter ſuper- n flua autem, vana, & pretioſa reputantur nd. affixa in Cellis pauperum ſpecula, prætenſa ünn adjanuum velamina, ſedilia ornatiora, Alph, Ro- ne driq. p. 3. tract. 3. c. 7. n. 8. veſtes ultra de- centiam pretioſæ, & ad mundanos oculos compoſitæ, præcipuè autem ſumptuoſa ho- E rologia; (niſi fortè unum excitatorium pro- 10 pter nocturnas vigilias privata devotione in- tentas) cùm enim communis horologii in turfi, uti etiam campanarum pulſus in Mo- us „ o nalieriss ſit ordinarius, nec aures, niſi ſur- das, præterire poſſit, nônne alia horologia Nep U 3 2 310 Diei V. anke 6 . . . . ad privatos parietes in Cellis affixa præciſs n in ad ſplendorem, ad oſtentationem, ad vanita- n tem ſerviunt? Verùm hæc & plura alia uuugni ticularia ſapienti Superiorum arbitrio rlin⸗ Pinſtu quenda, qui conſideratis Ordinis, ac inſti⸗ irpreloſten tuti, Perſonæ, Officii, loci & temporis cir⸗ jetenrenn cumſtantüs inter uſum neceſſarium, mode- anunnlili ratum, & ſuperfluum diſcernere noverint. 1 lurin Memorabile eſt teſtimonium, quod atluluk paupertate in famoſiſſimo Monaſterio Caſ. en hhuentue nenſi obſervata Hæfftenus noſter ex Ocula- en mnin / to teſte adducit, his verbis: Meritò Simon tk ninihe Milletius laudat Cellas ditiſſimi Monaſterij lianmnerni/ Caſſinenſis, in quibus alia non vidit utenſili numm iin ræter menſam ſimplicem, & Oratorium. & ulint ii⸗ funem transverſaliter extenſum, cui Nelies rnpenemmd imponantur, & lecticam adeò humilem, ac M eühuin concipi poſſet : conſtat enim duobus fcam is enenele 1 nis, tribus aut quotuor aſſeribus nullo arti- n udkinin ficio compactis, quibus lectiſternia impoſ- Mumgiiſi Gin ta. Libri in eis aut ſunt pauci, aut nulli, umigiim Redolet hoc ſanè adamatam 6. Benedicto liuludit frugalitatem: quò enim pauciora quis in cel- Muidhumuftüin la habet, eò minus iis adhæret animus, eoe dllilnillat que ſpiritus libertas major eſt. Hæc Hæffte- ſtieccehinrn nus Diſquis. Monaſt. 1. 12. tract. 3. diſq. 4. Mhon itn quod exemplum in omni vilitate & incom- hnnn, Aning Reanets habitationis pro imitatione ſervire ilteniuſt- . en e lamlintn X. Sunt autem ſubtiles ſtygii præſtigia· Amin torii l u Soliloquium primum. 311 alui toris fallaciæ, quibus armatus ſe in Clau- eun⸗ ſtra regularia, imo in Religioſorum corda HH non rarò cum magno paupertatis diſpendio Fhmmht inſinuat, eique ſub ſpecioſa providentiæ fu- co, ſub prætenſo præſentis, aut futuræ ne- n arn ceſſitatis ſchemate in perniciolas ſolicitudi- Whhnm nes circa corporalia & futura contingentia diſtrahit. Ecce! inſibilat hic venenatus ſer- In pens, ecce! res Monaſterii, cui per Profes- e ſionem ſtabilitatem nuncupaſti, curtæ ſunt, um vel cert Superiores parſimoniæ plus æquo i addicti: quis veſtes decentiores, quis ſub- ſidia in omnem eventum pro itinere ſuppe- ditabit? quis corporis ſolatia ſubminiſtrabit, aut quis medebitur tui, ſi longiori infirmitate detento per voluntatem Dei decumbere con- Unti tigerit? quis ad libros ſcholaſticos, concio⸗ ueln natorios coëmendos, ad honeſtam recrea- oonem, aut alia hinc inde neceſſaria media communicabit? Hac ovina pelle tectus dæ- mon corda Regularium pulſat, ac ad ingrel- nigu lum admiſſus illud efficit, ut incautus pau- zuane pertatis Alumnus futilibus his curis ineſcatus ei, primitus à tranquilla animi ſtatione decedat, imtn plura ſibi neceſſaria aut modò deeſſe, aut ami, cum tempore defutura fingat, parentum, iE, propinquorum, aliorumque ſubſidia implo- t li⸗ ret, pro Eleemoſyna legenda Miſſæ Sacrifi- EAA ättitdn air rnn WWINA 4* tmin“ cia offerat, familiaritates contrahat, ſicque ,6 ad evitanda paupertatis incommoda, in con- uab! U4 gerendo in n „jin Donino 312 Diei VI, gerendo depoſiti peculio, in augenda Cellæ ſuppellectile periculoſas proviſiones molia- gulu n 4 tur, vaniſſimè timens, ne inopiæ neceſſita. nan te coarctatus laborioſam, inconſolatam ac ufl lunt ude miſeram vitam tranſigere debeat, unde con. zlmtäie tingit, quòd ob inopiæ timorem juſtitia de. im n tinn ſeratur. O non ſic, Chariſſime, non ſic: miſ. laiistini ſas fac ejusmodi curas & anxietates: Noli ſo- Vein dun i licitus eſſe in craſtinum; jacta in Dominum curam ,Niln CNAn tuam. S. Religio, quæ tanquam hactenus Mtd nlistirte te ut Filium enutrivit, tibi quoque deinceps Eenelit non noverca erit, ſed ad ultima fata uſque Aean,hinen neceſſaria, & ultrà ſuppeditabit. Conjice ßeen te in ſinum Matris hujus: Non vidi juſtum de- MMiptt e relidtum, ait Pſalmographus, nec ſemen ejus mementnamen quærens panem: ſi verò non habes ſatis, me- lintihen i mento paupertatis, memento, hos non eſ- blamumn ſe debitos vocationis tuæ, & ſtatus Pœni- kienii tentiæ fructus, non eſſe hæc veſtigia pau- Aullaiiſs iMhoft perrimi JEſu Chriſti, non eſſe hæc Exem- Awhminuxn pla Patrum ac Anteceſſorum tuorum. Me- hutd Ukeitr mento emphaticæ Doctrinæ, qua Theodida- An g lennen n cta Virgo S. Thereſia ſuas Moniales commo- niiti inlm nere, ac præcavere voluit: ne hæc an xia ſo- lliinn licitudo de rebus corporalibus in ſua Mona- nueſitteizc ſteria irrepat, ita enim illas affata eſt: „Per i at „amorem Dei vos rogo, nunquam Rujus a Detinn A „rei vos capiat oblivio, relinquite nimiam ilm net unng 7 ro „pro alimonia (multò magis pro aliis vanis iinnn go & ſuperfluis) ſolicitudincm, alioquinom- i enmi 4 „nia 4 Soliloquium primum. 313 W . . . ine „nia peribunt. Domino committenda rei 8 WIn „hujus cura, illius juſſu & ductu huc veni- NrdNtt Eum vurN „mus, illius verba certa ſunt & vera, fal- hlere non poſſunt aut deficere, ant? Cœ- „lum & terra deficient. Curemus ipſæ tan- „tum, necubi ei deſimus, & certæ eſtote, „illum nobis minimè defuturum. Si autem „interdum eum vobis deeſſe videatis, hoc „ in majus commodum veſtrum cedet, per- „inde ac Sanétis vita deficiebat, cùm pro- „pter nomen Domini interficiebantur, id- „que erat ad gloriam eorum per Martyrium „adaugendam. “ Hæc Seraphica Virgo Therenia de Via perfect. c. 2. quæ ſi curam & anxietatem circa corporalia, cùm tamen ea neceſſaria videantur, ſuis Sanétimoniali- bus, & ex pari ratione omnibus Religioſis tam ſeriò improbavit, quantò magis coram Deo culpabiles, imò odibiles erunt, qui exi- gua vel nulla voti paupertatis conſideratio- ne ducti, ſua habendi & accipiendi deſideria dilatant, apud extraneos rebus ſupervaca- neis inhiant, Cellas propè ad ſplendorem ſu- perfluè& adornant, cum violenta voti inter- pretatione liberè de rebus diſponere non for- midant, peculium depoſiti adaugere anxiè ſtudent, peculium, inquam, cujus amore au- daſter dicam, (ſunt verba Laurentii de Peyri- nis) perire puto, quotquot pereunt in Religivni- bus animarum myriades. Verba ſanè terrifi- U ca! 314 Diei VI. ca! & tamen non pauci, uti Caſſianus plan⸗ git, quos ſæculo renuncidſſe conſpicimus, acqui- rere pecunias geſtiunt, quas nec ante poſſederum, vel certé quas habuerant, retinere non deſinunt, Iini aut quod eſt lugubrius, etiam amplificare deſide- rant. S. Caſſianus Collat. 4. c. 20. Nunc, religioſe Tobis, remitto te ad te ipſum, ur à propria conſcientia experienti- am capias, num haéctenus in periculoſa pau- pertatis ſemita ſecurè ambulaveris? in peri- culoſa, inquam, ſemita paupertatis: nam ex quodam Orqdinis noſtri piiſſimo ſimul & do- GRiſſimo Præſule audiviſſe me memini, quòd de nulla re ſibi, ſuisque ſubditis Religioſis magis timeat, coram diſtriéto Judice rationem reddere, quàm de materia votum pauperta- tis concernente. Diſpice igitur an non per præſumptuoſos uſus & abuſus anxietates & perplexitates animæ contraxeris? an non etiamnum affectum rei temporali agglutina- tum foveas? an cuncta, quæ detines, Supe- riorum oculos, licentiam ac præſcitum non refugiant? an demum relciſſis ſupertluis il- lud D. Pauli monitum implere ſatagas? Ha- bentes alimenta, & quibus tegamur, contenti ſumus. I. Tim. 6. v. 8. S. Philippus Nerius ad tantam redigi paupertatem optabat, ut uni- co Julio (moneta in Italia minutiſſima) o- pus haberet, nec eſſet, qui illum ipſi porri- geret: forté memor erat verborum 8. Lau- ren⸗ urn ſen luae dahn dcenis min En glutru Pednatenid mm enin CCoinucrſeſe⸗ WIN ylu 1tlriliß ehenn n Chenanade Canon nawin dranfltommmen Rcndscundtrdn Mnn nticpuraan Kadha Kn Aoen leschuhnanir 0N,Mnntihing Nn Kkin, utre u n hunpiſemrei Aureuanen D Nrr eclhen poſtind he illeren gee⸗ S Ein Aun, ſnn Meditatio ſecunda. 315 Nin .* tentii Juſtin. inter alia paupertatis Evange- licæ encomia dicentis, quòd ſit perfectionis porta, ſine qua nemo coram Deo in ſpiritu diu perdurare poterit. S. Laur. Juſtin. de Lig. vit. c. I. Hanc. igitur, ut voto te obſtrinxiſti, fideliter ad mortem uſque ſeétare, & Deus implebit omne deſiderium tuum ſecundum divitias iI ſuas in Gloria in Chriſto Eſu. ad Philip. 4. v. 19. en MEDITATIO II. Gud nn De Voto Caſtitatis. nſtrn Griitd bunct. I. Aſlitas in Religioſo eſt virtus vo- Riunkerdde to firmata, qua is promptè & delectabiliter ad majus Dei obſequium men- te, & corpore carnis voluptatibus abſtinet, ſicque conſiſtit non tantùm in corporis, ſed il Mrne 11 . & in cordis munditia & puritate, cum ex- nnn nnii en aers . — clulione omnis impuræ cupiditatis in cogi- d⸗ r tationibus, verbis, & operibus. Tam ex- e cellens eſt, ut hominem infinitè Deo diſpa- votni al rem, tamen ei & 88. Angelis ejus ſimilli- mum reddat, atteſtante utrumque S. Scri- ptura: Incorruptio facit proximum Deo; Sap. 6. v. 20. & neque nubent, neque nubentur, ſed erunt licut Angeli Dei in Cœlo. Matth. 22. V. 30. Quid ſublimius de caſtitate aut dici, aut concipi poſſit? agnovit hoc S. Bernardus de Virgi- nibus ita diſſerens: Solæ ſequuntur Solem juſti- ligæ, Chriſtum Agnum, quocunque ierit, S olæ 316 Diei VI. ſolæ illi ſimiles ſunt, atque ſimillimæ. de Paſſ. Dom. c. 31I. Imò caſtus Religioſus Angelos quodamodo excedit: hi enim fine lucta, ſine virtute, ſine merito, ſine præmio, ex ſua natura ſpirituali & conditione creationis pu. ri & caſti dicuntur, Religioſus autem ex vo- to, ex continua lucta cum carnis concupi- ſcentiis, ex heroica virtute, ex rigido mor.- tificationis ſtudio caſtus eſt, ac ideò SS. An- geli præ aliis hominum caſtorum, utpote ſi- bi ſimilium conſortium amant, eorum cu- ram in periculis corporis & animæ ſpeciali- us gerunt, eos præcipuè idoneos agnoſcunt ad extraordinaria Dei dona percipienda, ut præter plurimos alios patet in S. Joanne E- vang. cui ex Divina dilectione multa Myſte- ria ſublimia revelata ſunt, quoniam ſpecialis prerogativa caſtitatis ampliori dilectione eum fe- cerat dignum. Eccleſ. in Offic. S. Joan. Et in Sybillis, quæ, teſte S. Hieronymo Il. I. con- tra Jovinian. ob virginitatem à Deo dono Prophetiæ decoratæ lunt. O virginitas, angelica virtus, omni etiam cruento cum hoſtibus congreſſu ad ſui conſervationem digniſſima! quis, ut te illibatam cuſtodiat, non etiam omnem umbram impuritatis hor- reat? quis non ad primos concupiſcentiæ carnalis inſultus arma S. orationis, mortif- cationis, humilitatis, & confidentiæ in De- um arripiat, præcipuè autem quaſi à facie colu- toſen Iiummi Grllantun e⸗ NCMet: Aval menun , Mien, i eti miirtin etinEbntoſen eomm urem ton sleeo omndu netentamenß, ntl inu Ned , Allunv Meben gleu ailrc n unteske Indäärun Ennen pmin Mrn d an Nutſinyimm, Nen NAEA. racglurenen, et Aprelne nnnlätt pien (lyizindtiis mircffüiiinen gun am inti⸗ Ennpoehnmncon ub autlie, u In ſcſlaqfnuten unlunn cane Maſemn 49 ier Meditatio ſecunda. 317 an colubri fugiat, animum ad alia avertendo, ut e ſic ſimilitudinem cum Deo & 88. Angelis nec k habitu contaminet? Ann Puncét. II. Pone in una lance ſtateræ to- tum univerſum, & quidquid in eo Deus pulchri, boni, ac pretioſi creavit, adjice il- li etiam Cœlum empyreum: in altera pone animam puram, continentem, & virgini- tatis decore ornatam; audi jam Divini Spiri- tus ſententiam: Non eſt digna ponderatio con- tinentis animæ. Eccli. 26. v. 20. An non tan- tus theſaurus, Coœlo terrâque potior, omni vigilantia & cuſtodia dignus eſt? an non ejus jactura ſanguineis lachrimis deploran- da? Tanti illibatam Virginitatem æſtimavit um S. Ignatius Mart. ut, cùm Romam ducere- tur ad Martyrium, Heroni ſcripſerit: Vigi⸗ nes ſerva, ut pretioſa Chriſti monilia. Et in . Epiſtola ad Tharſenſes: Eas, quæ in virginita- l te degunt, in pretio hab, te. Nulla autem vir- Aam tus tantis inſidiis & periculis eſt obnoxia, un e quaàm virginitas & caſtitas dum nulla in . min homine eſt paſſio vehementior & inordina- w tior, quàm concupiſcentia carnis, quæ ſu- uum in corpore humano domicilium figit, & 28. Paulo dicitur habitare in membris carnis. Omnes hominum ſtatus carnis vitium impu- gnat, palatia & tuguria invadit, utinam ſola Cœnobia fugiat, votum eſt S. Bernardi de In- ter. Dom, ſerm. 29. Viros etiam ſanctos & M per. 318 Diei VI. perfectos infeſtat, valde rarò per ſpeciale , Dei privilegium Exemptionis Exemplô; hinc S§. Hieronymus, quamvis carnis ſuæ acer= rimus domitor, tamen de ejus petulantia ita lamentatur: Quocunque peĩgo, meum me- cum hoſtem porto; & S. Bernardus: Hæc peſis, quæ præ cæleris vitiis eſt mihi familiarior; ed ad nocendum proclivior, & ad repellendum diſſei⸗ lior: nam cum eam repellere volo, nolenti ſe mi. hi ingerit,-ſemper me perſequitur, non diebus, neque noctibus requiſcere ſinit. loc. cit. O ani. ma religioſa, in quanta lucta, ſicque in quanto periculo verſaris, niſi ab hoſie hoc domeſtico extremè tibi cavere ſtudeas! vide tibi nunc de opportunis mediis à duam & frequentiſſimam hanc pugnam, cipuè autem principis obſta malarum cogi⸗ tationum, & ut S. P. Benedictus monet pro⸗ d ar- præ⸗ ,de- ſideria carnis amputare feſtina, 8. Reg. c. 7. gr. 1. idque per neglectum potius & con ptum eorum, quaàm per dimicationis greſlum. V Punct. IIſ. Sicut caſtitas hominem & Angelis aſſimilat, ita oppoſita caſtitati lu- tem- con⸗ tieſin Ecnun ſked ehildufttii , N Eſtn . gdt Orrclnuhie GaDinrgreneun Mibiſininns ,igtun, Peen mm huns, eneſel ud kon ſotenſscſenenle inulpetm luch Panimus ,/n y nlanr d t u, eſtuentink rmn äuſetl m Uzrihi rau. olCknan,rer ulaſtmnitnizeuen 6 eſinleini i lnbürhkkn u Dlmm rönuntii Deo a xuria eum brutis & beſtiis æqualem reddit; imò per voluptates carnis anima infra ſtatum belluinum, non quidem quoad naturam, ſed quoad mores ſe ſponte deprimit: nam bruta rationis directione deſtituta naturali⸗ ter & neceſſariò feruntur in objecta co neu⸗ pitaz ſeen alu urhetiit nt Uiſftniuriein loe UAnenlen du ge iunote dun⸗ ete rͤ Aenmn ag le ilta i 4 Bnlepſlt un miinit at, uetl N dgn n IN 4. 7 na ehenr t we pe 1 r en u Ruinae TueeEsE 1 „* S Str fn As 1 Pe wic eron le 4 ℳ Su, . ℳ Meditatio ſecunda. 319 pita, homo autem liberè cum cognitione perverſitatis ſuæ has fœditates carnis ample- Gitur, ſicque infra conditionem belluæ de- ſcendit. O monſtroſa Metamorphoſis, ho- mo ad Dei imagmem creatus, pretio Sangui- nis Eſu Chriſti redemptus voluntariè in bru- tum, in aprum, in aſinum, in porcum de- generans! putas, hyperbolicam exaggera- tionem eſſe? audi Prophetam Ezechielem de libidinoſis dicentem: Quorum carnes ſunt, ut carnes afinorum. Ezech. c. 23. v. 20. AudiS. Bernardinum t. 4. ſerm. 21. Luxurioſus com- paratur porco; ſi enim ex una parte videret luti volutabrum, & ex alia parte lectum roſarum poftum, eligeret in volutabro luti reſolvi, quàm in roſarum lecto; ſic tales immunditiam luxuriæ delitiis paradyf præponunt. Et quid, ſi homo ille ſimul Clericus, Sacerdos, vel Religioſus foret? an non in his peccatum carnale ratio- ne perjurii, ſacrilegii, infidelitatis malum tam abominabile foret, ut etiam ipſa viſcera Deitatis, ac Bonitatis infinitz commoveret? O Chriſte Deus, candor lucis æternæ && ſpe- culum ſine macula, non permittas in quoquam ad Miniſterium tuum ſpecialiter electo ſacri- legum hoc malum prævalere, præcipuè au- tem confige timore tuo carnes meas, rege ſenſus meos, compeſce rebellionem mem- brorum meorum, da gratiam tuam effica- teem, ut inter tot inſidias, tot infeſtationes. L tot plrinln tot pericula carnis anima mea in ecaſtitate il. uri l libata evadat. Continua affectuoſum collo- na e quium & preces ad puriſſimam Virginum Virginem Mariam &c &, propone, maxi- Polng inſin mam cautelam adhibere pro perfecta con. Wer olen iorn, ſervatione caſtitatis. aNllumnie EXAMEN PARTICULARE, WeiEe, M lllüe Seu iegituemmn Puncta practico, lturit ü Ad cuſtodiendam Caſtitatem. ufnubliftii- 1. Nibu leve æſtima, quidquid impuras S ſpecies excitare, & vel à longè perte- nur⸗ 5 Qæ caſtitati maculam aſpergere poſſet. Ideò nnKünen 2. Oculos cautè cuſtodi, non eos figen- do in objecta, picturas, aut perſonas, qua rum intuitus periculum caſtitati accerſere poſſet. 3. Tene modeſtiam & verecundiam in verbis: abſtine ab omni narratione impudi:. Nſoltat, ca vel amatoria, etiam in genere, monente Pnnſelnlregi D. Paulo: Fornicatio & omnis immunditia nec Imutnztinizin nominetur in vobis, ficut decet Santfos; ad Epheſ. uilenu. 5. v. 3. nec de actione naturali aut foda ungat quidquam proferas: nam purus ſermo pulcher- mminnii 1 rimus. Prov. 15. v. 26. „ 4. Cave vel maximè à contactu manuum, iileie aie Repenl Kmle 1 bvnd, enoudn MNCen, r i, glahrdeſer enun ldendens vultus, aut cujuscunque partis corporis in mnthr iunn⸗ quo⸗ hen 4 Examen particulare. 321 nnene: aants quocunque ſexu hominum: Nibil quippe ſen- atakit ſu iſto (tactu) periculoſius, ait Climacus nug ſ gr. 15. —— i Incidentes impuras cogitationes ita velociter excutere labora, ſicut ſine mora . excuteres ſeintillam in faciem inſilientem. B NL 6. Abrumpe, quantum fieri poteſt, con- verlationem & familiafitatem cum fœminis, Ait perſonis quibuscunque, forma, venu- Iie ſtate & affabilitate te allicientibus, præler- üiim, quando cum eis agendi ſpecialem in- Aurltle clinationem in te advertis: nam affe ctus eti- um ſpiritualis & prætextus utilitatis frequen- Ii ter tranſit in carnalitatem, & quod ſpiritu 8 inchoatur, carne conſummatur. 7. In exuendo & induendo circa aſpe- Aunm, tactum & denudationem virgineam verecundiam obſerva, ac ita te gere, ſicut umn d in conſpectu Perſonæ ſpiritualis magnæ Au- mhoritatis te gereres. S 8. Devita mollitiem lecti, ſomnique pro- 9 tractionem: lectus durus caſtitatis, & mol- Nlis immunditiæ nidus eſt: ſomnus prolixus ] 8 caſtitatis hoſtem accerſit. 9. Pro magno caſtitatis præſidio aſſume a diſcretam corporis aufteritatem & macera- tonem, ſicut enim, teſte S. Bernardo de Con- ii in verſat. ad Cleric. c. 30. periclitatur caſtitas in nne delitiis, ita candor & fragrantia caſtitatis tan- X ieuß⸗ gquam lei , 322 Diei I. r quam lilii inter ſpinas mortificationum con-. GPran⸗ nil ſervatur. elrenl ſe 10. Cum decenti & religioſa compoſ. fbinoletd tione membrorum cubitum concede, ut ac- e intas cedentis cujusvis viri gravis conſpcctum i ni⸗ e i verecundari non debeas. hr lenlien II. Non concupiſcas amare vel amari olennmei etiam extra ſpeciem libidinis, nec in hun nc mfeſung finem munuſcula, prælertim ab alieno ſexu n erlalſlhae prenſa, nec ea ad conciliandum tibi van numn nciunine, affectum aut amorem diſpenſa. , inuinin 12. Hæc regula eſt perfeltæ, conſumnute- rnit, ir que caſtitatis, ait S. Joannes Climacus, ut ita llie ſrin animata, ſicut inanimata intueamur, imò inn pulchrarum: facierum aſpe dtu ad mirißcum Haix. eninlengeni morem & lachrimas abripiamur. Climac. gr. 1ſe mnſenſi, n Diſcute circa hæc conſcientiam tuam, & Mmin, znrl in hac materia omnem cautelam adhibe, eti- m. m n amſi tibi abundans videatur: nam ſtri ie hiwnnnn que à parvis initiis ad magnam carnis laxita- Un Wrhndr tem deſcenditur. P aunrhen mnan SOLILOQUIUM II. fatt Mnninii Tempore pomeridiano. iuden Un terhun ei De Sanktißimo Euchariſtiæ Sacra- imn, enee mento, in Sacrificio Mi ſſæ, & F. Commu- lti ucleteg nione dignè ſisſcipiendo. Deti8 i Eu. Au Ninni I. Q de ſublimiſſimo Auguſtiffimi . i, 1, Soliloquium ſecundum. 323 chariſtiæ Sacramenti Myſterio dignè ac con- venienter dicere aut ſcribere intendit, per- es ſpicaci Angelici intelleétus acie præditus ſit MIa oportet, aut certé opus hoc non niſi magna 4Divinæz gratiæ ope ſubnixus aggrediatur: ueunam in hoc Sacratiſſimo Sacramento, tanquam vyvivo & perpetuo amoris monumento, con- tinentur præcipua mirabilia, quæ Deus mun- do credenda, ſuſpicienda, & reverenda pro- poſuit, conformiter verbis Prophetæ: Memo- riam fecit mirabilium ſuorum miſericors & miſe- rator Dominus, eſcam dedit timentibus ſe. Pſ. G. I10. Eſt hoc Myſterium ſynopſis ac com- pendium omnium Divinorum chariſmatum, quæ Deus unquam generi humano contulit, aut conferre potuit, &, ut Magiſter angeli- cus loquitur, eſt miraculorum ab ipſo faltorum ie aximum. S. Thom. Serm. in Feſt. Corp. Chriſti. In hoc memoriali ineffabilis amoris iid omnes tres Perſonæ Sancétiſſimæ Trinitatis per naturalem concomitantiam vera fide lod præſentes eſſe creduntur : ubi enim inveni- 1 tur humanitas Chriſti, ibi etiam adeſt Divi⸗- nitas, & ubi eſt una Divina Perſona, ibi 4 etiam propter naturæ unitatem reliquarum M M Præſentiam, conſequenter etiam omnia . Divina Attributa & Perfectiones, uti Divi- S mna Bonitas, Potentia, Sapientia &c. quæ ue“ ecum Eſſentia Divina realiter unum ſunt, re- cbh periri fides docet. In aliis Sacramentis & . X 2 gra⸗ 324 Diei vj. yn ⸗ gratiis homo unus ſpiritus fit cum Deo, in ilunn perceptione autem Sanctiſſimi Altaris Sacra. 1a nuſth menti etiam cum Dei Filio una caro efficitur ziur, un tanta umione, utpote ſecundam 55. Patres ſin uni , ſubſtantiali & naturali, ut ſola perſonali & ui hin hypoſtatica unione cum Chriſti humanitate iitoladnenn excepta arctior & intimior aſſignari non pos- We,inmn ſd n ſir Unde Ven. P. Caſp. Druzbiki, Soc. jeſu, iub- etetelelnenn limis perfectionis Cultor & Magiſter, ait: Non Igdos emmh video, quomodo poſt unionem hypoſtaticam, S. unn hiin corpulentam illam erbi in utero Virginis Marie Aianien novem menſium habitationen magis realiter, ſub⸗ lekie, Ae ſtantialiterque Deus & bomo conglutinari pohiint, Oenii, lun quùm in Euchariſtico AM)ſterio conglutinentur. de mis miinn un Sublimit. Perfect. Relig. diſc. 74. Vivit hac Nihtiin ihn unione homo vita magis Divina, quàm hu- nosetaküͤr mana, ut dicere poſſit cum Apoſtolo P- n, Ne Atonin lo: vivo ego, jam uon ego, vivit verò in me Chri- npol) niht in ſtus. ad Gal. 2. v. 20.⸗ lemnnn knorn II. Quid juvat autem tantas Sacratiſſim i nenkenin E hujus Sacramenti excellentias admirari, ſiin- Wnkanmkmen terim tum in adminiſtratione, tum ſuſce. , ehk nnen ptione illius (nam de utraque per decurſum iir0ti ſit pariformiter ut Sacramento loquemur) ani. Mi iynſen u ma torpeſcat? ſi in præparatione ad hoc Di iuine g tn vinum Convivium non ſingulariter ferveſcat? Hutdee an ſi devotio in actuali uſu infinitæ tanti Myſte- ilne, 4cn un rii dignitati practicè non reſpondeat? Jt lius in de Ete g Papa in Epiſtola ad Epiſcopos gypti de di- icercqee iraetionibus mentis, aliisdue negligentis, tdnidiſeß, ddZ nin Soliloquium ſecundum. 325 * an quæ inter lacriſicandum accidunt, ita ſcri- R l pſit: um omne crimen atque peccatum oblatis Heo u Jacrißciis deleatur, quid de cœtero pro deliſto- . Muini vpum expiatione dabitur, quando in ipſa Sacrißicii lai oblatione peccatur? Permagni igitur refert, miuriin ut ad hæc Sancta Sanétorum ſingulari diſpo- ainmtizi ſitione, omni poſſibili puritate, ac intenſo ChMuI fervore accedere ſatagamus: ſi quis enim in GüChrteet hoc angehcis Hierarchäs adorando Myſte- FuA, rio deſidiam, tepiditatem ac negligentiam Nimnhik eulpabiliter admittere non adeò cordi & con- Kazeis ſcientiæ habeat, in aliis etiam minoris mo- nigkinn, menti Exercitiis, cultum Dei, Religionem GuA ac animæ profeétum concernentibus, exi- NENe guum emolumentum ſibi polliceri poterit: umnin nam qui in opere ſanctiſſimo, ac omni re- eNmiu verentia, zelo & devotione digniſſimo tor- umßi ei pet, quomodo ardebit in aliis Divinis ob- „fequiis, tantum fervorem ob ſui dignitatem Nunnut non expoſcentibus? Quapropter genufle- zigiantii Xus vobis loquor, Patres ac Sacerdotes Vene- s,s Tandi, vobis cum ea, quæ ſtatus veſtri di- EN gnitati ac Ordinis ſublimitati convenit, re- " e, Verentia ſupplico, ut quotidie cum debita Ppræparatione ad Sacroſanétum Miſſæ Sacrifi- cium accedere, cum fervoôre ſpiritus illud adminiſtrare, ac cum humillima gratiarum l actione inde recedere contendatis: illud quemlibet Sacerdotem rogo, ut ſi qua in dtione ſua vult & ſolet ſibi permittere negli- X 2 gen⸗ hirſen 326 Diei VI. z2 an ho gentiam, ea tantùm non ſit Sacrificium Miſ- cl ſæ, non Communio Sacramentalis, quia rln Alli,l hæc eſt actio ſub ſole graviſſima, & effica. eu ciſſima. naſihenin III. Requirit autem Divinum hoc Epu- örle lum præprimis dignam præparationem, ac ole atet actualem diſpoſitionem. Dico nunc in ge- (uii icgine nere dignam præparationem: Opus namque nmn ggeln⸗ grande eſt, neque enim homini præparatur adre nuſcoſerpiigt tatio, ſed Deo, dicebat David 1. Paralip. 29. unm tnoine v. I. cům coacervando immenſum quaſi illsd Chdudl theſaurum Templum jeroſolymitanum con- nbezneninie ſtruere pararet: nec immeritò digna præpa- Yciiningui ratio pro excellentiſſima hujus Sacramenti ine Acdlin adminiſtratione, aut ſuſceptione requiritur, Mdnnslakin cùm illud tantò majorem gratiam in Sacerdo- Biliya emvun te, & quovis fideli operetur tam ex opere klan Dopen operato, quàm ex opere operantis, quan- Imoöninengntin tò illi ad eam recipiendam ſe magis diſpoſi- Ancnoinn ann tum reddit: nam Deus ut cauſa prima ordi- wninid htile nariè accommodat ſe tam in moralibus, quam ll igeung in phyſicis & naturalibus cauſis ſecundis ſe- ulmin re cundum majorem vel minorem diſpoſitio- Mii o nm nem ſubjecti: ſicut igitur in phyſicis ignis El ige ſein v. g. citius in arido & tardius in humido ac- ung lltnni cenditur ob diſpoſitionem materiæ, ſic in ilur inilon⸗ operibus gratiæ, qualia ſunt adminiſtratio ueln nli & ſuſceptio Sacramenti Euchariſtici, conſe- Iliehnt ln quitur major aut minor effectus ſpiritualis, idende qui eſt gratia, ſecundum diſpoſitionem ani- iniin mæ, 18 –☛ Soliloquium ſecundum. 327 mini mæ, quod Seraphicus Doctor Bonaventura bini i hiſce teſtatur: Adverte, quèòd effectus Sacra- ni mentorum ſolet eſſe ſecundum diſpoſitionem 69 n preparationem ſuſcipientium. §. Bonav. t. 7. in uin waß falc, c. 7. Et Chriſtus ipſe S. Catharinæ Sen. .* Rniu cui in ordine ad ardentiſſimam Sacramenti n hu Euchariltici perceptionem multa ſpiritualia nll documenta ſuggeſſit, ita loqui dignatus eſt: Aantum ergo percipitis gratiæ eæ iſto Sacramento, Khi, quantum vos diſponitis cum Sacramento ad reci- ahine, piendum. S. Cath. Sen. in Dial. tract. 3. c. 110. euſunne Quantò ergo Perſona ſacrificans aut comuni- WumiAE cans erit in majori gratia, in intenſiori actua- Uügſend li diſpoſitione, & devotione, in altiori gra- Numä du perfectionis & ſanctitatis, item quantò Dmgtuntun magis inſignes heroicarum virturtum actus, UII ac affectus cum Deo plenius unientes elicu- uun is erit, tantò majorem gratiam in ea hoc Sacra- aatus mentum operabitur, tantôque major effica- ahutaun cia impetrationis & ſatisfactionis in animam humunmn redundabit. Propheta regius ad hoc Sacra- uuei mentale Convivium præviè nos invitans Dei mtum nomine ait: Dilata os tuum, 8& implebo illud; Sriii Pl. 80. v. 1I. in quæ verba 8. Hieronymus: irnin Lantumcunque dilataveris, tantum accipies. nu (IV. Inter principaliora autem dignæ diſ- ia poſitionis media pro ſuſcipiendo hoc im- iloie menſæ Majeſtatis Hoſpite ſpecialiter com- —h putanda eſt cordis, & non conſcientiæ puri- ig tas, non tantùm ab omni gravi & lethali ma- õ 4 eula “ him le Cn hen der Aconand 328 Diei VI. cula peceati, ſed etiam à noxis venialibus, h præcipuè, quæ ad craſſiorum numerum ac. i cedunt: nam de iis Sacrificantibus & Com. wünn uln municantibus, qui proditorem Judam imi- i n ſonl tari, & cum conſcientia lethaliter læſa, aut zimttalſihin ſaltem cum perplexa & cauteriata ad Augu. iüft CMin ſtiſſimum hoc Convivium accedere non ti- Mrd tettſen ment, hic de ſanctiſſimo Sacramento vivo- milheecontin rum ſermocinantes etiam mentionem fi. wid beti tman cere veremur: ſufficiant horrenda maledi- fnimn ſni u/ dtionis fulmina, quæ talibus juſtiſſimus ſui Ain t iy, ſacrilegè læſi honoris vindex Salvator noſter intulin apud S. Brigittam intentavit, dicens: Male. Aauipnuen didti fint anni eorum: maledida ſit hora, que in. ufintiinnmmm cipit eis in inferno, && nunquam finietur: maledi- in iutplnm a Ri fint oculi eorum, quibus viderunt lumen Cœ- Olniſtinmuin li: maledicte ſint aures eorum, quibus audierunt un ile mm: verba mea, & non curabant: maleditctus ſit gu- iHyitimn, n ſtus eorum, quo guſtaverunt dona mea: maledi- Ant nfide, Rus ſit tatctus eorum, quo tractaverunt me; & Naniifmwang tandem maledictionum grandinem ita con- (innibine l cludit: maledicti fint in Cœlo && terra, &ab om- Vahelloſeitetn nihus creaturis inſenſatis, quia ipſæ obediunt Deo, iſin indanm &S laudant, at ipſi ſpreverunt. De hac ſupre- vflecnnetgn mo Dei cultui conſecratorum hominum fa- Eolntiiai rina hic pluribus agere non vacat, qui po- iim ,imnih tius ad has Agni immaculati Nuptias purita- nt hen n tem ab omnibus deliberatis peccatis veniali- en inn bus inquirimus, præcipuè ab iis, quæ umo- frin ieſ nem, charitatem & pacem erga proximan Kintnin 1 Soliloquium ſecundum. 329 impugnant: eſt enim Sacramentum hoc ſym- polum amoris & concordiæ, omnem diſſen- ſonis & diviſionis animorum radicem ab- horrens, quam proin, uti & alia venialia, quæ majoris conſiderationis eſſe dignoſcun- tur, prius per Confeſſionem Sacramentalem tollere, aut certè per veram cordis Contritio- nem abolere oportet; unde ipſemet Chriſtus monet: Si offers munus tuum ad Altare, &S ibi recordutus fueris, quia frater tuus habet aliquid adverſum te, relinque ibi munus ante Altare, && vade prius retonciliari fratri tuo. Matth. F. v. 23. V. Ad cordis puritatem pariter requirunt An vitæ ſpiritualis informatores, ut ſuſcepturus I Divinum hec epulum cor habeat ab omni affectu actuali & inclinatione ad quodvis pec- catum veniale vacuum: Dat enim Dominus ibi heneditionem, ubi vaſa vacua invenerit. de lImit. Chriſti l. 4. c. I5. n. 3. Tunc autem Vaſa cordis ſunt vacua, quando ob omni in- ordinata affectione, & actuali propenſione ad objectum ſenſuale contra Divinum bene- placitum ſunt depurata, ſaltem quantum ho- mo hic & nunc cognoſcere poteſt. Actua- lis & voluntaria adhæſio ad rem ſub veniali prohibitam eſt formalis vel virtualis intentio, Wqua quis vult aut non timet Divinæ Maje- ſtati diſplicere, eâmque offendere, quod etſi principium vitæ ſpiritualis, nempe gra- tiam ſanctificantem in anima non tollat, fa- X 5 cit 330 Diei VI. cit tamen eam in conſpectu Dei deformem, ulceroſam, ſanie, ſcabie ac puſtulis infe- ctam, in qua deformitate Dei Filium, te- nerrimum animæ Sponſum, ſuſcipere, & ad amplexum ejus accedere ſine dubio temera- rium foret. Probet igitur ſeipſum homo, an non in corde ſuo latentem ejusmodi actua- lem ad malum affectionem deprehendat, ſic- que prius, ut cum S. Bernardo loquar, ab omni inquinamento iræ & diſceptationis, & mur- muris, & livoris, CG& quidquid omnino adver- Jari cognoſcitur aut paci fratrum, aut obedien- tiæ Seniorum, de cordis habitaculo eliminare fe- ſtinet, S. Bern. Serm. 64. in Cant. ut adeò nullus ad priores noxas affectus in animo reſi- deat, ſic de pane illo edat. VI. Hanc à culpis etiam levibus integri⸗ tatem Chriſtus inſinuare voluit, dum, an- tequam hoc Sacratiſſimum Sacramentum in- ſtituit, ac Apoſtolos ſuos Sacerdotes ordina- vit, prius non fine Myſterio eorum pedes la- vit: licèt enim præter Jjudam jam mundi eſ- ſent omnes quoad ſubſtantiam, voluit ta- men eos à pulvere pedum, ab exiguis etiam maculis eſſe immunes, ut innueret, quanta cum munditia & puritate Miniſtkri ſui ad hanc Menſam Euchariſticam accedere debeant. Laudandus proin eorum fervor, qui cum reconciliatione per Pœnitentiam non exſpe- tant proximè imminentes feſtivitatum dies, aut nu i id 1Alukeioon licEenminiin , Cn e eMi t Allen gnindsleDonn eedlee tonnt, cenie emotin GiiOtdnsnnb emnifimgnn Men, ,A nAipn wug A Mum GndlntCnitl 6Cd Dmgenmnn Cihm eNommm igennntnn liſmr ſipinm⸗ Aantunm e miüllptme n tgluntzolitſen Urunutehui letn r gni Ioſoiun nin⸗ inin Aokec nim hmlmn, i Cellkein, 11 fenlegenanis⸗ Akecknn , ni 4 Soliloquium ſecundum. 331 Ara aut Dominicas, pro quibus per leges Ordi- klſir num & Monaſteriorum Confeſſio Sacra- ie mentalis eſt determinata, ſed intra ſeptima- Nam totics hoc expiationis tribunal acce- dunt, aut ſaltem per actum Charitatis & 4 Contritionis ſe Divino hoc Epulo magis di- gnos reddere conantur, quoties in Examine conſcientiæ remorſum de veniali noxa non u infimi Ordinis in ſe deprehendunt, & hoc jure meritiſſimo; nam, ut verè ait devotiſſi- mus Aſceta, ſi haberemus angelicam purita- K tem, G S. Yoannis Baptiſte Sanclitatem, non SSSſemus digni, hoc Sacramentum accipere, nec Nih maſare. de Imit. Chriſt. I. 4. c. 5. Idem, aut uit., plus dicit S. Bonaventura tract. 7. in faſcic. . c. 7. Cogita, quòd, quamvis millibus annorum te Ainms ad hoc Sacramentum per puras orationes, San- uſiin Siſimäsque præparationes præparaveris, nihil eſſe ad condignam ſuſceptionem, etiamſi haberes me- rita omnium Sandorum. Ac vel idedò in vitalis hujus cibi ſuſceptione ad puritatem ſaltem fragilitati noſtræ poſſibilem connitendum eſt. VII. Non minus requirit Sacramenti hu- jus excellentia, ac dignitas, quatenus fru- uIIH Ctus ſuos copioſius in animam dimanet, tum wuins ante, tum in, & poſt actualem ſuſceptionem d6 profundam humilitatem, & reverentiam, uraim intenſum ſui deſiderium, ardentem devotio- ean nem, ac ferventes amoris affeétus. De ho- n fum autem affectuum ac Conſiderationum ele- 332 Diei VI. 2 ſelectu ſibi devotus Dei Servus ipſemet con- fultò providebit ex variis libris alceticis, adeò, ut circa eas pro majori devotionis nutrimento diverſis per ſeptimanam diebus variare poſſit: quæ enim quis ſibi ad propri- am devotionem ſeligit, aut ipſemet interno ductu Spiritũs S. ſibi præparat, his pierum- que magis affici, accendi, & moveri ſolet. Amplam piarum devotionum & meditatio- num ſuppellectilem ſuppeditat libellus de Imitatione Chriſti per librum quartum, jJo- annes Bona, S. R. E. Cardinalis, Ord. Ciſter- cienſis, in tract. de Sacrificio Miſſæ, item præ- ter multos alios noviſſimè Venerabilis P. Ca- ſparus Druzbiki S. J. in ſuo Exercitio Litur- gico & Euchariſtico latè per quatuor hebdo- madas diffuſo. Sanè plerique Viri perfedi & ſancti, nec non inſignis ſanétitatis Virgi- nes & Fœminæ ſpiritum ſuum in hoc myſti- co Convivio Per cordis & devotionis dila- tationem mirè ſaginarunt. S. noſter Odilo, Monachus & Abbas Cluniacenſis, in quoti- diano Miſſæ Sacrificio incredibiti lachrimarum copia diffluebat. S. Veremundus, pariter Mo- nachus S. Ordinis noſtri & Abbas Hyrachen- ſis, cùm in Miſſa pro populo annonæ penu- ria miſerè afflicto lachrimis à Deo auxilium po- Rularet, actutum pro devotionis intenſione exaudiri meruit, dum alba columba, viſibihi- ter per trium millium hominum in Eccleſis Ptæ- nee in n w enſech en e eund nu bio l,Nbniu i wrstatuns e ſortee Mlenͤtin ne helishe irkſitniin ichegeitßrt⸗ 0 1CNnmn orodruelti Mianlll 1 Eyluttcooien RCmiona eurfois, Junn lolunehuden, wotriinirtoncte ncn, Gen tnua Rn endilt Düride wc tſctenin ulnigee Dlkisonbonann lipenod 6in tiun lcs benrit lul Cennit 1 Eredkioninn Plinitoe Uert nſſnnn e NuiClin N en 14 ürſenn ngange natt aiget, mnnd Alus d. blunguuc PNic 2unn unig Autis bteſte zn due iuslungi ſeenmads 2 ent, +RæZ hiini en ArRA. Soliloquium ſecundum. 332 præſentium capita volitans, mira omnes ſa- tietate replevit, ac demum in Cœlum abiit, unde venit. S. Philippus Nerius tanto Divi- ni amoris incendio in Miſſæ celebratione fla- grabat, ut ſæpius præ vehementia interni ardoris mortuus crederetur; hinc ignitæ illi cucurbitæ applicari debuerunt in experimen tum vitæ ſuperſtitis: ſibi ex hoc amoris de= liquio reſtitutus dicere ſolebat: Utinam vale- ant intelligere infirmitatem meam. in Vita l. I. c. I. n. 13. Cammunis illi erat languor eum Sponlſa, dicente: Fulcite me foribus, ſtipate me ma- lis, qui amore langueo. Cant. 2. v. 5. Miſſam ex in- dulto Pontificio in Capella privata celebrans, dum ad Communionem pervenit, multis ſubſiſtebat horis, Clericôque dimiſſo, cum ſolo ſolus agebat Deo, vultu expalleſcente, & mortui inſtar concidente, S. Sanguinem ſumendo, calicem tanta cum aviditate lam- bebat, ut neſcio quid ſaccharei ſaporis ex eo libaſſe videri potuiſſet, idque tanta cum vehementia, ut in ſuperioribus calicis inau- rati labiis non ſolum aurum ablorbuerit, ſed & argentum ipſum relictis in eo impreſſis dentium ſulcis detriverit. S. Virgo & Abbatiſſa Gertrudis ad ſectanda veſtigia S. P. Benedicti omnium Juſtorum ſpiritu pleni divinitus vocata, unde majorem Divi- norum chariſmatum plenitudinem hauſit, quàm à reali Chriſti præſentia poſt S. Com- . munio⸗ . in ſen 334 Diei VI. airn munionem? nam, ut in vita ejus perhibetur, nn m 1 i 1 n erga Sanétiſſimum Euchariſtiæ Sacramentum ganun cn. nto amoris & gratitudinis ſenſu afficieba. g nſu afficieba. eltenos bugt⸗ epn tur, ut tota lachrimis liqueſceret; hinc ipſe “““ Dominus Elus de ea adhuc vivente loquens kiſicie cuidam S. Perſonæ dixit: Nusquam convenien- lib ebchit tius invenire me potes, quam in Sacrumento IWinn nur Altaris, ac deinde in corde e anima hujus Sponſe No Olert, Aln meæ. Bloſ. in Conclav. Anim. fid. append. de Ewibolim ngtn 4.S. FCm. G. 4. Pariter germana ejus ſoror, urai S. Mechtildis, uno tempore, in eodémque üneppnnntt, Monaſterio cum S. Gertrude Deo ſerviens, inciauulint ubi arctiorem cum Deo familiaritatem con- muaigutuli traxit? ubi pleniorem cœleſtium Secreto- W rum revelationem accepit, quàm in affe- iiufennege Ruoſiſſima Sanétiſſimæ Euchariſtiæ ſuſce- rint Aimi ptione? In hac à Divino Sponſo modum fer- knuminmint ventis deſiderii & amoris erga cœleſte hoc Mell, durſt Epulum edocta eſt, his verbis: Cum commu- inletimaut nicatura es, ſuſcipe me tali intentione, acſ om- imebn eiikei ne deſiderium é& amorem, quo unquam bumanumm iili,lhir cor accenſum fuit, haberes; atque hbune amorem Riugenien i ſuſcipiam in te, non qualis in te eſt, ſed quaſi ta- baut, henlei lis ac tantas eſſet, qualem tu eſſe deſiderass. urneetlitl VIII. Sicut autem ſanctæ & devotæ Pet- 9 Clanni ſonæ & ſcaturigine Divini hujus Sacramenti lecktiginn uberrimas gratias hauſerunt, ac admirandos llingeentz fructus & effectus in animam ſuam deriva- Cniin runt, ila & contrario alii, quitepidè, oſcr. Anngl tanter, ac noh cum debita puritate mime; ſanlſſii, e⸗ 6 lin ind⸗ ſed ex quadam conſuetudine hoc Sacramen- uin bn tum perceperunt, aut adminiſträrunt, Di- gens vinorum influxuum canales obſtruxerunt, ſeque ultricibus Purgatorii pœnis ſubjece- runt. Narrat Joſephus de Barzia ex Joanne de Avila, quòd quidam Neo- Myſta primum e, & unicum incruentum Miſſæ Sacrificium AiSe Deo obtulerit, ac de eo unico poſt mortem nla brevi ſecutam magnam diſtricto Judici ha- GNHH buerit rationem reddendam. De alio Ven. u ia, Bloſius ſequentia refert: Anima cujusdam de- Anthes functi cuidam Dei amico in flamma ardoris elpiie, immenſi apparens dixit, ſe ea ſola de cauſa em, tam diris cruciatibus torqueri, quòd circa nnh Dominici Corporis perceptionem fuiſſet ne- Kauint Lligentior; addiditque, ſi vel ſemel Venera- atint bile Sacramentum devotè pro ipſo ſuſcipere anetd dignaretur, ſe mox liberandam. Quod v Cum ille Dei amicus feciſſet, ſequenti die a- nima eidem ſole fulgentior atque micantior pparuit, unica illa digniſſimi Sacramenti hujus perceptione ab intolerabilibus pœnis liberata, atque ad Cœlum & æternam Beati- tudinem evecta. Blos. in Conclav. An. fidel. c. 6. n. 3. Quid demum de illis fiet, qui ne- gligentiæ & tepiditati in tremendo hoc My- ſterio ſimul irreverentias adjungunt, cum tamen, ùr Concilium Tridentinum de Sa- crif. Miſſ. ſeſſ. 22. n. 9, loquitur, irreverentia ab impietate vixr ſejuntta eſſe poſſit? Quid de il- lis . Soliloquium ſecundum. 33 5 336 Diei yI. lis fiet, qui de animæ puritate, attentione devotione & amoroſis affectibus ante & p ce lebrationem parum ſoliciti, ſuæ obligati ac ineffabili Sacramenti dignitati ſatisfa putant, ſi vocales acceſſus & receſſus Nentwn Re ent, utelibon — obiter & conſuetudinariè perſolvant n. Begen . . . . on, gich rim dulciſſimum immenſæ Majeſtatis H ininlit bil tem poſt Miſſam ſine mentali alloquio, vunnoi e adorationis & gratitudinis fervore, ſineim- ploratione Divini auxilii non aliter relin quunt, acſi ejusdem ope omnino indiginon eſſent? Haud diſſimiles hi ſunt Judæ prodi- glauſp her tori, qui, cum accepiſſet buccellam, exivit con-. gi meſlin, tinud. Joan. 13. Noluit ſe devotè morando ii gutttii accomodare huic horæ, quæ tamen eſt tem- 8 netie hht pus diſpenſationis gratiarum; & hoe Filio “ Dei in irreverentiam & contemptum, Judæ 4 Pitibamn . autem in æternum & irreparabile damnum ineg ceſſit: Mſi enim ille exii ſet, Proditor fattu: uon eee eſſet, ait S. Chryſoſt. Hom. de Bapt. Chriſti. rn n Vide proin, quanti referat poſt ſuſceptum hoc iſtheſ Divinum Epulum non ſtatim ad alia negotia, edn ad ſtudia, lectiones, aliasque occupatio- llllnt nes aut cogitationes ſe conferre, ſed potius rnic i in reali & perſonali Chriſti præſentia per actus rachin humilitatis, adorationis, gratiarum actio-. Aitnilttſetis nis, contritionis, fidei, ſpei, charitatis &c. Aiichifn cor ſuum effundere, ac ibi lummum ſalu- Alimißplſi tis ſuæ negotium cum eo operari. Auſim di- ihammn n cere, principalem cauſam eſſe, cur tot Sacer- ünträin, dotes Aipc innt n Neneiltsnm unthjel⸗ lan Uninecerkrono an Soliloquium ſecindumn. 337 inn dotes quotidie ad Aram Divina operantes in uIme antiquis defectibus Hæréamt, quia nempe Di- ui vVinam hanc Menſam tepidè accedunt, in- devoté aſſiſtunt, ac poſtea Deo præſenti ar- Ki dentibus affectibus per temporis ſpatium va- RKRKHrZ care negligunt, sicque in ſuis animæ neceſſi- Han tatibusauxiliis ommnoindignos fereddunt, Imamk dum commodifimum tempus recfhiende n Divinæ Benedictiomis cum grandi ſuo damno * les frmitates Divino Medico non aperiunt; hine „etiam Seraphica Virgo Thereſia ſuas Mon'a- tnan esſapius adhortari eſt ſolita, ut, quam did Erad. (alor naturalis ſpecies Euchariſticas nor. con- lumpfit, unicè in Divini Hoſpnis przeſentia negotiunm animæ ſuæ tra tarent: fiverò, à- ſebat, ſubith poſt Communionem ium velinqui- mnus, non hubemus cauſum, Cur eranec ene parvum videamus animæ noſtræ in virtiitibus pru- Dreim.’S. Theres. in Via perfect. c. 34. AAx. Décent graves Theolagi, Suare?z, ne Cajet. Lugo, Averſa, Palludanus, Eucharifti- ſ am tanquam Sacramentum in facto eſe, non s leohlem u in uantùm conferre augmenton gratiæ in initan- etitermnifativo manducatioris, in quo recipi- tur, & incipit eſſe in ſto/racho, ſed etiam ſecundum majorem diſpſitionem ſucipien- tis poſt completam term'mativam ſumptio- nem, & quidem tam diti, quamdiu ſpeciés ſacramentales non ſunt conſumptæ, idque “ non Diei WI. non tantum ex opere operantis, ſed etiam ex op reOperato, ſeu vI Sacramenti, - erim gontinuentur aut intendantur act jonis in ſulcipiente. O quam tus, quam am lum gratiarum ac. otes, qu die Dei Filium in rerlerium recipientes, vel etiam alii, fre⸗ 8hunc Cibum angelicum gulſtante ervare, quàm inſignem in vita, irtutibus profectum hau P runt, ſi non piguerit, poſt S ( mnltute Den amoroſo alloqr ac piis affeckibus iu- neli,a tiùs immorari, idque non tantùm ob aduum imnlulin , illorum: Excellentiam, ſeu, ut vocant, ex ope- nAtun lli re operantis, ſed etiam ob ipſam virtutem & neltligit ng efhicaciam Saeramenti, ſeu ex opere opera- Nnſtüilin to: tamdiu enim acramentum non conſum- ehodemogen ptis ſpeciebus contert incrementum gratixæ, tueſeiſſeluk Juamdiu- illi actus devotionis continuantur. AAiſraninin X. Cum ſtupore conſideranda eit ſolici- i gsckerea Aan tudo, . Religio „ ac devotio, quam Deus Prnnmie esnd arcæ fœderis exhibendam I(raélitis præcepit: n An und ſumma eam munditie obvelando pretiofs ertn . cortinis cuſtodire jubebantur: . Levitz, Ca- MM eeln it ſte Virgines & devotæ Fœminz in magno rud aiiſgein numero diu noéctuque coram ea excubias eCnniinan Asere debebant: in omni dubio eventu, el winguiinun imminente plaga ſuas coram arca preces et⸗ R an fundebant: non tantùm infimi ex plebe „edl Nrne hn bintd Eilamn ſupremi udices non per unum alid . Atlun uo CH 1 . . 4 n Panh itzitt 4 Winnnlnien alua. Aneſaennd Kurane Ronrmw tunoettena Sucuonnae oratdnee . 4, Kid, G Chtun ſiitt mie Meut elanru lin in alenudl 1 2 E e6 1imilmtl imount naſe — Aea ℳ UH Soliloquium ſeocundum. 339 ve momentum, ſed per protractionem plu- 4 rium horsrum proni in terram cum magna teverentia & religione arcam venerabantur: oſue pronus Geciditinterram coram arca Homini uue ad veſperam, tam ipſe : quam omnes ſenes Iſratl. Joſue 7. v. 6. Multi autem ob irreve- rentiamm areæ exhibitam ſubitanea morte & un ſtrage Ychementi multati ſunt. Bone De- us! nonne arca erat res inanimata, ex lignis Setim confeéta? Sed quia ob Manna con- tentum eratfigura Sanctiſſimi Euchariitiæ Sa- cramenti, & quia Deus in es ſibi quaſi ſedem & olumn cpnſkituit: ac ibidem invibilis per- ſiſtere & occItari vpluit, ideò etiam tan- tum ei voluit deferri hongrem ac veneratior nem, ideo incuriè & irreverenter eam tra- dantes windiclam mortis ſibi conciliarunt. Si ergo arcæ rei inſenſatæ & umbræS Sacramenti Euchariſtici ex ordinatione Divina tam reve- rentialis obſervantia & cultus fuit exhibitus, quanta mundiries non decebit ipſum figura- tum? cum quanta devotione, Religione, reverentia ac cultu latriæ non oportebit ac= cendi erga ipſum ineffabilis dignitatis Sacra- mentum, Kujus Sacerdortes ipſi, & quiçgun- que Communicçantes vivæ arcæ conſtuuun- tur, dum in ipſis Divinum hoc Manna Heus- Homo verèe & realiter cum corpore, anima & Divinitate habitare dignatur? ſed nénne Deusarcam ſuam auro mundiſſimo exornari 7 2 præ- = 340 Ppii r.. a præcepit? Deaurabis eam auro mundiimo intur 17 H nnt ſg foris. Exod: 25. V. 11. Exornabis arcam ,in elſi hanc, animar tuam, ſi cum Joſe in ter- ger iſſfil rim proſtratus diutius in præſentia Dei te 2. gltunſunn ctibus humilitatis, adorationis, charitatis, ent kddinens Sratitudinis &c. impendere ſtudueris; 0 Di- „fotammenmm vino Hoſpiti ad largiendas grat as opportuno ddal unilum hoc tempore promptiſſimo cum humulitate mlum, Bifen neceſſitates & infirmitates tuas expoſueris, meCndlhlii dicendo: Domine, ii vis, potes me mundae. nlo nut in Matth. 8. v. 2. Vide hunc meum intellectum ueſetmmen tam cæcum, illumina illum: hanc meam ymen i voluntatem ad E&œleſtia adeò refractariam, ſnallidcineii aid lenſualia adeò pronam, perfiee illam: mmdn, giſttr Hanc meam memoriam in recolendis tuis bes eſhukuendrdde * neficiis tam labiled, in ſervitiis tuis tam va. ugd mrineil 5 un, eonfôttaillam: vide infirmos hes ſen- min n, Aa fos meos ad propriam excellentiam, ad va- ae, ſjetennn nam mei æſtimationem, ad iram, ad omne ’glimeyinhan THAT adeo propenfſos, ſana eos &c. Scd nnlinthen qiia, ut diétum, alilibri de votis hisce affe- Dmnunimeipene Sibus referti lunt, ideò iis, qui illis opus egennenn in Ribent, pro devofienis exercitio ad eorum gihgmntn 8 fontem recurrendum eſt. ſrrce AXI. Ied pro coronide te monitum volo, inecntlein veherande Tebis, ut poſt 8. Miſſamn aut eeg ſli nn, Communionem vel alio opportuno tempote 15, R—KẽH ten & Probes (Bititum tunm, an ex uſd enns iin⸗ Sahcthmi hujus Sacramenti proficias, ande- alonal ficias? entn ex defectu actuaiis dilpoſini⸗ un leſi, „ N n lunn 1 gunmii liniitt bgmninilin küumuin in ſii Menn. a M luttiniu, n iln. ralaltwiuk lan Ronmne Grutdein õ ſeig hint hitein Ai Usdutinini Aodl Gone konit M Soliloquium ſecundum. 341 nis ac devotionis fervor ſpiritus poſt ſum-. ptum Divinum hoc Epulum culpabiliter in te langueat: ſi paulò pòſt in culpas venisles, in regulæ ac conſtitutionum transgreſſiones⸗ advertenter & deliberatè proruas, cum ta men hoc Sacramentum à Patribus Cencilü Trid. dicatur antidotam, quo liberamur a Galr: pis quotidianis, && a peccatis mortalihus præſer: vumur: Concil. Trid Seſl. 13. c. 3. ſi brevi intervallo pravæ paſſiones iræ, diſcordiæ, jactantiæ &c. denuo contra rationem & ſpirir tum prævaleant: ſi quà acerdos ex qnot dia- na Venerabilis Sacramenti hujus perceptione maneas idem, qui pridem, tepidus, vitio= ſis habitibus ſcatens Cœleſtium ſtudio parum intentus & c. tunc time tibi: nam ſigna hæc patentia ſunt, quòd ex conſuerudine, te⸗ piditate, ſine debita puritate, præparatione ac devotione Diviniſſmum hoc Myſterium frequentare ſoleas; niſi enim ipſemet per cul- pam tuam impedimentum poneres, infall bi- liter Sacramentum hoc fructus & effectus ſuos in anima tua operaretur. Si Eliæi ſls vel ſemel attacta cadaveri defunéti vitam & ſpiritum contulerint, quod (cadaver) cum te⸗ tigiſet oſſa Eliſæi. revixit bomo, && ſtetit ſuner pedes ſuos; 4. Reg. c. 13. V. 2 1. quomode vivum Corpus & Sanguis Eſu Chriſtie Fiii Dei, quod toties dentibus premis, & inire viſcera tua recipis, tibi non confersaè vigs X 3 1eI rem vitx piritualis, ur ſtes ſupra pedestuos hißig i firmus in progreſſu virtutum &perfeéhiomis? in Si econtra ab hac Divina Aenſa eum fer- vosh unmien vore, cum quadam animi promptitudine ad t imi, obſequia Divina ſaltem quoadpartem homi- Ine M, nis ſuperioris receſſeris: ſi te fartem & ala- Antungurft ctem ad exercitia virtutum etiam arduz & (Gul, N n heroica, & ad fuperandas difficultates, ad Gtiin N ent adverſa æquanimiter & gaudenter toleranda lln lniitt, exhibueris, tune enimverò confolare Jeru- iiun ſiſer ui ſalem, conſolare ò anima! nam ſignum eſt, ainiitati Divinam Bonitatemin hoc Sacramento circa MMamd /iinun, te operatam eſſe mirabilia ſua: eſt emm Eu- dantiin, chatiſtia Cibus Chriſti inventione exquiſtil- Gunſo itolh⸗ ſimus, qui robote & ſuavitate ſua animæ pa- thhind tuti latum ad Divina mirè excitat, quod exper- (mifflimniunm tus eſt S. Franciſcus Saleſius, in quadam E. üfiufu, tl piſtola ita ſcribens: Per experientiam 22. anno- Mi un rum, quos in ſervitium animarum collocavi, ma Iſſtieif nibus quafi palpare potui, quàm potens fit Virtas tunnefiünn Divini hujus &acramenti ad oonfirmandum dnimas iimniinnte in hono, eo liberandas aà malo, eäsque ſpitituali- Main nlifm, ter oonſolandas, && ut uno verho un ,in hoc pſnuntir mundo Deificandas, dumodo viva fide, vonve- iiſti d ſa nientique puritate & devotione frequentetur. 8. telickittnng⸗ Franciſc. Saleſ. l. 2. Epiſt 41. Si igitur, reli- uyei t , gioſe Viator, è& S. ſolitudine tua cum hac ſpe. uli enng 1 ciaii & ſeria reſolutione egreſſus foeris, quòd itentüimng deinceps cum ODei adjutorio omnem cona- iſſe ſhiiri tum impendere velis, ut vel quotidianum inn geſi, Miſſæ eſi lin u N Solilo quium Keundem. 343 Wiſſe Sacrificium, vel (lſecundum Riatuͦs — ſacerdotalis, aut clericais gradum) frequen- Ein tiorem S. Communionem cum fingulati fer- a vore, cordis puritaté, ac ie dignè 1ä Z peragas, ut ante Miſſam, vel S Communio- a Imd nem debita cum præparatione, ingenti cum mat deſiderio, ac vita commendabili dignum te uafe reddas A in Wiſſa omnem poſſibilem atten- uuh tionem, reverentiam, ac devotionem ex- Waciu hibeas, inſuper præſeriptos bccleſiæ ritus ac riant cæremonias exactè cuſtodias, demum poſt rilimmm eam cor & ſpiritum tuum per ignitos affectus nil,tul dilates, & converſationi, humilique collo- Gradii quio cum tuo Chivino Hoſpite ſaltem ante la- Werukanman glacn usdrantis te non ſubtrahas: non enim Ninn abet umaritudinem converſatio illius, nec tædi- aln n um convitkus illius, ſed lætitiam 6g ghudium: ”õ Sap. 8. vV. 16.) fi, i inquam. hæc coram Deo for- wuunihi titer propoſueris, & fideliter præſtitetis, 5 u gan breyi tempore videbis auxilium Dei ſuper te, slemt ac miram operationem dexteræ Excelſi: i- mgin milis enim eris Klia Prophetæ, qui ambula- hrum vit in fortirudine cibi illius (hoc eſt panis ſub- cinericii ſi bi ab Angelo ſubminiſtrati, Pa- e némque Euchzriſticum præfigurantis) e uIg admontem Dei Horeb.?3, Reg. 19 v. 8. * unt tanter ait S. textus: ambulavit, quod pro. 6 greſſum in perfectione & ſanétirate ſignificat, lind hrcut Deus ipſe Abrahæ innuit dicens: Am- S . uſaroram me, & eſtoterfeſtus; Gen. 17. V. I. ,, ⸗ X 4 & Gen :V 22. Sicz ſveciaiiter bet hoc mecdum nlt mirificè ſalutiferum in majori Gloria videbis Mn eloliſ( eum, quem modò Iub peciebus Euchariſti, AMd un il vum & verum. hſttailn 3 Utnre, en 3 1. onuriaie 16 1to Obedientiu agſunn, Punct. I. [Nventum Divinæ Sapientix eſt, (ititin ini „ “ ſolis Religioſis voto obedientiæ ulinn iii ligatis communicatum, quòd in omniaétio. Minſtiman ne ſua, sicque in vVia ſalutis errare nonpol. Mmi gmunnune ſint, ſi voluntate propria reliéta verè & ſia- Aanni iaiid Eè Superior um ſuorum mandata exequi Eun uen Snn ſtudeant, eò quòd horum voluntas igſis vo. Alntentij ti lunfatem Dei manifeſtet, quæ ſola eſt infal- ufſien imtin libilis regula bene operandi. Teſlatur hoc innianin diving Veritas, dicens: Qai vor audt:, ne arlß fik audit. Luc. 1I0. v. 16. Motivum igitur princi- nninnitnt, pale obedientiæ loco omnium aliorum ſit, in minen quod tibi, Religioſe, non homo, ſed Hineſin ns Deus per hominem hoc vel illud præcipiat: ind lu⸗ nam, Ht S. P. Benedictus ait, obedientia, qua Ma. ili, in⸗ ſorihus praæbetur „Deo exhibetur. S. Reg. c. 5. inmm r Sicut autem Deus non poteſt errare præcipi- Igenin hui endo, ita nece Religioſus Deo per Supenio- Mnr nn 14 (eW—enkote iun . Meditatio tertia. 34 5 uue tem præcipienti obediendo. O quanta hæc 4 i felicitas in tot per diem occurrentibus actio- ſiue nibus ab omni erroris periculo eſſe ſecurum! R Requirit hoc veram & vivam fidem, quòd l omnis juſſio Superioris, ſi non ſit de re a⸗ pert mala, ſit tutiſſima manifeſtatio volun- tatis Divinæ, ita ut de hoc nec dubitari poſ-= UIg uſit: Nam non eſt poteſtas, niſf à Deo. ad Rom. 1I3. Tota vita Chriſti continuum obedientiæ exercitium fuit: ſubditus enim erat non tan- tium 55, Parentibus, ſed etiam terrenæ Po- telſtati, Cæſari, Pilato, iniquis Judicibus, uhinle Crucifixoribus: ſublimius autem obediendi Hum“ Wotivum nec habuit, nec habere potuit: hmde Ppræter adimpletionem voluntatis Patris ſui ne Sterni, quam utpote in eorum præceptis u⸗ uIINNI nicè adoravit, sicque factus eſt obediens us- unnu que ad mortem. Sequere igitur montum aImd Doctoris Seraphici, & cogita ſemper, quando and nde vo precipientis ſonat in auribus tuis, quod 770., een u cem iam non tanquam ab homine audias, ſed tan- in eu guam alt iſo Deo. S, Bonav. t, 7. Collat, 3. Si ALeg autem hoc motivum te ad promptam obedi- eumsin entiam non inducat, time, ne ſis degenet — Religionis Filius, imèò abortivus. ti 6. eun, Punct, II. Sicut ohedientia, que Majori- iiſie bus prebetur, Deo exhibetur, ita omnis inter- Paiai Da & externa repughantia non tam contra Daus r Præcipientem hominem, quàm contra Deum 3 exetcetut. Qai vespernit, meſpernit, Huc. o. X LQui R, 4 /. , , W 6 346 Piei VI. Qui reſiſtit poteſtati, Dei ordinationi reſiſtit. a Rom. 12. Vileſeit tibi Perſonà imperantis? Wwon te abjecerunt, ſed me, ee uper eos, 1I. Reg. S8. dicebat Deus ad Samuelem, cu- jus regimen populus lsraél reſpuebat. Pro- rumpis etiam in oblocutiones & murmura? Non contra nos eſt murn ur veſttum, ſed contta Bominum. Exod. 16. dicebat Moyſes ad po- pulum duræ cervicis. Gravius fulmen in- tentat Apoſtoſus his verbis: Qui nutem reſi ſtunt, (poteſtati præcipienti, pfoterv & cum côntemptu) ipfi fibi qamnationem equirunt: ad Rom. 13. nam ut afſerit mellifluus Abbas, quando per inobedientiam Prælutis contrachcimnus, Deo injuriam facimus. Serm. 19. de Mod. be- ne viv. Vide igitur, quanti interſit tum ad tollendum inôòbedientiæ malum, tum ad pro- movendum humilis & ſinceræ obedientiæ bonum viva fide tenere, quòd omnis nutus & juſſio hominis ſuperioris ſit ſecura & certa revelatio voluntatis Dei, prout S. Litteræ aperté nos docent. Eſt quoque obedientis homini Dei Vicario præſtita majoris meriti; quàm ſi Chriſto coràm, & viſibiliter p raci. pienti exhiberetur: nam Dei Fili perlonal- ter imperanti ſine difficultate etiam impius, modòè Chriſtianus obedientiam non denega- ret; at verò, ut obſervat ex noſtris Zelolus Aſceta, Anſelm. Fiſcher, de Vot. Relig. P. 4. c.7. n. S. ut homo ſe lubmittat homini, ma- ximée Aithtm BNmkoni tmmnainh,lil cin aſihi ,uutehe,luns 16Con. r loleechmn Ann Aus: Wucn Muinelleßnne Nbmifndhenn 6 Hel untzint nunpit i n hetinntknun: icc ot anſn ientenen En Kiun gatdafen Rikmnt NMin Pitenpentnm ihuimnmtude fnknctin mniti etnng nititti Dne zi intr 6 Menm teszun umußzut Ellercoint ie 6 Mamtn fit, gult, Ni Nn t, e⸗ Ntukenkin ninninl ry 6 SS neen binn Lei in Maninin, 1Arnlir a Mitutin KG Fütün RrnuN blteni een Am thiniſen udi n un pnt enr ulli anan, ind Kn til titenn Maupen Meditatio tertia. 347 ximè ſi hic imperfectionibus ſit obnoxius, ſoliduotiswirtutis impuliu opus eſt, & major requiritur humilitas, difficilior quoque da- tur naturæ pugna, magisque heroica obtine- tur victoria. Quod item agnovit illumma- uſſimus Jacobus Alvarez Tom. 2. l. 5. p. 3. c. 2. dicens: Quid enim magnum eſa ihomo Deo immediaté ſibi præcipienti obediat 2 at magnæ fidei indicium eſt, hominem homini propter De- um bumiliter obedire, & in homine abjetto, 86 ſhiſimili Deum præcipientém agnoſcere. O ani- ma religioſa, vide, ne unquam lumen hoc tenebræ comprehendant, aut prava conſilia obfuicent! crede conſtanter, ſuperiorem tibi præcipientem eſſe oraculum tuum do- meſticum, quod Dei vivi beneplacitum ſe- curètibi pandit. Noli te private amphs me- ritis in exequendis hominum tibi loco Dei præſidentium mandatis &cc. è Punct. III. Si præceptum Superioris à juſmſione Dei non diſtinguis, non tantum ex= ternè obedies, ſed cum plena propriæ vo- luntatis & judicii abnegatione omnes perfe- as obedientiæ partes adimplebis Ut Dei voluntatem magis agnoſcere, & exequi va⸗ leas, millies potius eliges tubeſſe, quàm præeſſe. Differentias imperantium non diſ- cuties, quis, qualis, quid, cur, quomo- do opus præcipiat, quia cæco modo ſoli Di- vinæ voluntatis duetui te ſubmutes. Nil vile e; aut 348 Diei M. aut contemptibile in obedientia reputabis, quia mihil abjectum judicabis, quod Deus in Divinæ luæ Majeſtatis obſequium præcipit. 1 Aoram pati neſcies in faciendo, c. F. S. Kegul. quia agnoſces quòd non homini, ſed Deo obe- dias, glorianti de tali morigero filio, & dicenti: In auditu auris (mox, ſine mora exoccupatis manibus) obedivit mibi; Pſ. 17. v. 45, mihi, non homini. Cùm putiſſima intentione juſ. ſa perficies, quia Deo ſoli parere & placere, non item Superioris favorem inquirere ſata- ges. In arduis quoque & naturæ contrariis non trepidè, non tardè, non tepidè, aut cum mur. mare, vel cum reſponſione nolentis, S. Reg. c. 5. ſed fortiter, conſtanter & integrè ex hoc motivo, quòd Deus per Superiorem præci- piat, & hic Divinæ voluntatis interpres ſit, obedientiam præſtabis, sicque firma & cer- ta fide Deum omnium actionum tuarum Mo- deratorem reſpicies, ac omnia opera tua hoc fpiritu ſublimabis, nempe: Ita Altiſimus De- us mihi per Superiorem præcipit. Hoc autem motivo deficiente virtus obedientiæ, quæ Rehigionom felicitas, vita, fulcrum, & qua- ſi tota ſubſtantia eſt, erit infirma, initabilis, fuper arenam ædificata, ac brevi in ruinam corruet. O Mſu, S. obedientiæ Exemplar, & præmium, qui in ingreſſu mundi, acto- to vitæ decurſu Patri æterno factus es obedi- ens usque ad mortem, ecce firmiſſimè ſia. tuo. cutn ſiuͤh antinn m Geintelin fonl mnateſßl yNentonie uenten ir Aint/, An OI 1MAn; Mum c s iunn, gunn Auimienurt Phetdimnonie te Gneltt tn e lilchuene uunn ni iſn Ann A l e 1 mniünn Mlltante. ſuytumui Geer nnnitSOH — Msennn VWunweE min un Meditatio tertia. 349 juo, quòd omnia externa obedientiæ opera velim animare ſpiritu Divini tui beneplaciti, quo excelluerunt innumeri S. Ordinis mei Patroni, Superiores meos humili ac fihali ve- neratione & amore proſequar, tuamque in ceorum ordinationibus ſemper amplectar Di. vinam voluntarem &c. DIES SEPTIMA, 5 Patjiareh FJoſe, pto Bertalte, dedicanda. ORATIO 2 dr te devotus amor Chientum infimum *me ducit, Sanctiſſime Batriarcha Joſe: phe. Singulares, quas tibi Deus præ aliis Sanctis conferre dignatus eſt, gratiarum præ: rogativæ me tibi majori reverentia, fiducia ac pietate devinciunt: tu ſolus enim ſimul Virgo Pater, qui ſolus ejus Sponſus es, quiæ eſt intemerata Virgo Mater; tu ſolus Conad- jutor fideliſſimus aſſumptus es ad promo-⸗ vendum arcanum ineffabilis Incarnationis 350 Diei VII. Myſterium, qued Spiritus S. cumimmacu. AI lata Sponla tua, Virgine Maria, executus eſt. Tu ex millibus in terra electus es in Caput Chriſtt,„ cojus Caput Pater æternus eit in Cœlo FuGubernator ejus, cui miniſtcantan: gelorum Chort. Tu Dominus ejus, cuiom- nes creaturæ ſerviunt. Tu Pater nutritzus Creatoris palcentis omnem animam. Teve- term auchds mee Beaine Joleph, oculis Pictatis tuæ: nam maximum lalutis mexæ, perfechionis mex, ſtatus mei, imoò non tam mei, quam Dei negotium nunc operor; te rogo, ut, qui per dulciſ- ſimam cum Eſu & Maria converlationem pertecte didiciti loqui cum Deo, quod eſt orare, doceas me omnes perfeètæ oratio- nis, ac humilis cum Deo familiaritatis con- ditiones oblervare; doceas mie, ut cum om- nimoda mei, omniumque terrenorum fini- um oblivione in omnibus actiohibus meis placitum intendam, ut in ommi rerum vigiſſi⸗ tudine Divinæ voluntatis ordinationicontor- mis vivam, ut cum ſtrenuis Oei ſervis per actus ſublimes, & perheroicas depravatæ naturæ vi- QAorias ad perfectionis apicem magaanimiter contendam, ut dilatatolummnée fiderin hacter- ra per altiflimam cogitationem. & cognitio: nem nem deducar in adorationem &admhikat urdei ulnunn Palenmtecun ltehniao ai⸗ telcnt, guiihl vellunt Moen Urſlimg hn Pbletrnurdent n l ln rsa ituradinid one ihenmm, t Nul Pbeic Crune Uilg int,inke Auhenunnir m Sp, n, . Ue man Keernſntine Anoton nin eutang iſte, neen , „ Meditatio prima. 351 ircn nem Mirabilium Dei. Tandem te ſupplex fogo, Sanctifime Patriarcha, ut fiat mors cul mea quàm ſimillima morti tuæ, ut nempe en. PElus & Maria unà tecum aſſiſtant mihi in ul- ANN . : . . R timo vitæ termino ea dignatione charitatis & h benedictionis, qua tibi fideliter aſtiterunt, & an g benedixerunt. Amen. iiem poſiperſolutum in Choro matutinum legitur ex l. ä uno um, ficut ad finem ultimum, ſint referenda; &&& c. 57. de pura & integra reſignatione ſui ad ob- 2 R tinendam cordis libertatem. S „2 „ 1Kien 4 MEDITATIO 1 — 1 Peem Depura Iatentione, operibur noſßt r dunn prafigenla. S AamuNE Punct, I. () Ui ſine impulſu motivi ſuper: uum Din Wwe d Nerrrdrbet glsAi rantur, vanè, inutiliter, & ſine merito la- wlantdiKh borant. Labores eorum ſine fruttu, & inutilia ateaiiR opera eorum. Sap. 3. v. II. Non rarò omni mak“ ſtudio & labore cum aranea ſe eviſcerant, uEi t telam texant pro capienda muſca vanæ jau- . mimil dis, promotioônis, aut temporalis mercedis. . rsli⸗ Zelasareneæ tewuerunt. Iſa. 59. v. 5. Qui opus caali exercent ex fine, ne poenam incurrant, o-⸗ i Peran- 1 3512 pDiei vn. M perantur ut ſervi, ſed adhuc bene, licèt im. run ie perfecte. Qui ut mercedem, Beatitudinem ſüi ann & Gloriam acquirant, operantur ut mercena- 8 * rn, & melius, quàm ſervi. (An verd ſuas m bin 2Giones ſincerè integrè offeront, ut Deo Aümmn honorem, guſtum & beneplaeitum exhi- ,Crla ain⸗ beant, ut ejus Gloriam promêveam, ſine goleoicn ſ reſpeétu ad utilitatem ullam, & commodum ,ngin ten proprium, etiam ſpirituale, sicque ex puro ,nlene ulant divinæ bonitatis amore & appretiatione, quia n illin 4 nempe Deus eſt, qui eſt, hi operantur ut ipen ſeheun fili, & optimè ac perfeét&. Eſt autem di- ,leltble tnd gniſſimum, eſt grande unicum, ſummique icininiun ponderisnegotium, ut homo, creatura Dei, aſunurenumi omnes (uas actiones dieigat in honorem, glo- ) Aui dabn riam & beneplacitum Dei Creatoris, & ul. Nchamiürin timi finis ſui: cùm enim univerſa propter ſe⸗ W metipſum operatus it Dominus, Prov. 16. V. ulkbhint 3. & ipſi, tanquam Enti inſini & perfecto, ac berinrefudlumn omni ex parte beato, nullum Bonum intrin- UWe cnthhen, ſecum accedere poſſit, hint ſolum ſuncn Ho- enenlier,ſdenn norem & Gloriam intendit, quod inter Bona lenorenur extrinſeca præſtantiſſimum eit; ac vel ideò l ininm an etiam ſummum jus exigit, ut creatura fatio: ullinummu nalis imitetur Creatorem ſuum, & nihil in ihit di ſuumeommodum, in finem Deo in feriorem inlilens , omnia verò in ejus ſoliushonorem & gloriam iamm D referat, ſecus ordinem divinum perverte — & Deo injuriam irrogarer, auferendo illl uy, e Gloriam. Hancç obligationem, & non con- wickemt Güm, Alaur en inſte, Autmingg a gur utnlnn Gce ien Arit n 1 1hnn end, EAman Meditatio prima. 35⁵3 ſilium tantum, inſinuat S, Paulius: Omne, quod- unque ſacitis in verbo, aut in opere, omnia in nomine Domini nofri .α1u Obriſti facite, ad- Coloſſ. 3, ltem: Sive mandacatis, ſive bibitis, ſwve aliud quid facitis, omnia in Gloriam Dei fa- tite. I. Cor. 10. Unica actio, quæ non diri= gitur in Dei Gloriam, ajebat quidam inſignis Dei Servus in Confœd. inita ad ſolius Dei Hon. digna eſt, ut homo eam perpetua reli- quæ vitæ ſolitudine caſtiget, ſicque tanti boni jacturam perpetuis lachrimis deploret- O quot fartè tibi per diem actiones hujus ſublimis intentionis ſpiritu non animatæ ina- nes tranſeunt! quot earum in ſiniſtros fines detorques! quantis eheu meritis nunquam amplius recuperandis te privas! Punct. II. Hæc intentionis puritas in unam ſolius Dei Gloriam & Honorem reſpi- ciens tres ſpeciales effectus producit, ſi con- Nſtanti fervore continuertur, & non tantum Qe manè generaliter, ſed ante quodvis opus una i⸗ nalabt, 41 Nnaß lun aluniu Ds MNN ntsnunil nnn en —R particulariter renovetur: Primò diſponit animam ad intimam cum Deo unionem, cùm ſit nobiliſſimus partus charitatis. Pa- tet ex verbis Chriſti, de dilecta ſua Sponſa Gertrude ita loquentis: Ego totus ſum illius, G eam per amorem mibi inſeparabiliter univi. ſcut argentum & aurum per ignem in anum me- tallum confantur. Sed quæ cauſa hujus unio- nis? Quia nemo hodie vivit bominum, qui per 2 onani 354 Diei VI. Mtyf ponam intentionem, ſive per bonam voluntatem Aeliis mibi, quam illa eſ vicinior, fideliter, incerè om anidin miin nia mea dona referens in ſolam Gloriam meam, * Mnomipt nihil iibi de bis penitus reſervans aut uſurpans. atert tins Ex Menel. Bened. 17. Nov. & Lud. Blos. in niowehii Concl. Ane append. S. 4. Secundò hæc inten- zſn munt nomis puritas cauſat Deo de nobis, noſiris. gmntſungfneni que operibus beneplacitum, gaudium & gu- omgengfitms ſtum: nam licèt Deus ſeipſum & ſuas per. aapimmintin fectiones comprehenſivè cognoſcendo infi- Aanbmnamtdn nitam complacentiam & gaudium habeat ad i'Nelilmyyn intra, ita, ut illud à creatura intendi & augeri nilenini mit non poſſit, tamen etiam beneplacitum, & ob- lſin 6 knt lectationem habet de bonis, quæ extra eum mhin tengt ſunt, ſi videat, quòd filiali affectu opera Cenlutenn noſtra dirigamus ad oblectandum cor ama- Hcoffonbaſhn biliſſimi Patris noſtri cœleſtis ſine alio intui- d bogecmur tu velappetitione mercedis. Hoc gaudium taſmnfell⸗ & beneplacitum Dei Filius ipſe Diſcipulis ſuis liaoitte conteſtatus eſt, quando prolixam paræne- acg l hecktn ſin, ut maneant in ſua dilectione, conclu- Urrireſtin dens dixit: Hæc locutus ſum vobis, ut gaudium ithingie meum in vohis ſt; JOan. I5. v. 11. hoc eſt, ut mmfeam in gaudeam, ſi videam vos dilectioni meæ fer. gin ſung venter addictos. Unde etiam ait: Delitiæ mee en . eſſe cum ſilüis hominum. Prov. S. V. 3 1. Tertid ſ (tcen reddit animam Spiritu Chriſti imbutam: nam in 6 ine glorificare Deum Patrem per perfectam in-. ic tentionem eſt Spiritus Chriſti, qui ab Apo- un ia Dei Dei ſtolo Paulo vocatur Gloria Dei, Ipſe Filie Uſeiie 99 Pehrg Meditatio prima. 35 5 ſal Filius de ſe faſſus eſt: Ego H homo) e non quæro Gloriam meam, ſed honoriſco Pa- irem meum. An non à primo inſtanti ſuæ In- carnationis & Nativitatis usque ad ultimum W KãjZ halitum in Cruce puriſſime, intenſiſſimè, ſub- warii limiſſimè zelavit Gloriam Divini Patris ſui? nin annon ad hunc finem inexplebili ardore dire- * i zit omnes cogitationes, verba, & opera ſua ? an mi mnn non in patrandis miraculis omnem Gloriam ⸗ Er cœleſti Patri attribuit, & ab aliis attribui vo- unia juit? Hoc ſublimi Spiritu Chriſti aguntur, qui uniiie cum intentionis puritate opera ſua unicè in shgtise Dei Gloriam & benaeplacitutn dirigunt. nn O quantæ hæ ſunt prærogativæ puræ inten- Ailthe tionis! O Deus, Lux mentium! intentio pu- nnut ra, & continuus uſus illius tuum ſpeciale do- Nai num eſt: ſupplico humillimè, ut oculos men- uum f tis meæ purifices, ne ulla cupiditas eos abſtra- NMHGfi hat ab unica Gloria & beneplacito tuo. ,ol ſote Puncét. III. Neceſſarium eſt, ut Divinæ AnndA Gloriæ & beneplaciti operarius cautè & ſo= GuEN licitè ſibi invigilet in omnibus actionibus ſu- aluna is, tam in earum principio, quàm in me- oiit dio, & fine. Nam, teſte S. Gregorio l. 1. luetnih Moral. c. 38. malignus ſpiritus aliquando in mel bone opere (intellige ante illud) intentionem mnun polluit, ut omne, quod in actione ſequitur, pu- mn ei rum „mundumque non exeat- apponit enim eo- 0 il mum (operantium) deſideriis auram tranfitorii h favoris, ut inde verificetur illud Jeremiæ: m 2 2 Fadi 356 Diei VI. Pem f Fatti ſunt hoſtes eorum in capite. Thren. I. v. t. (Ntt , Aliquando, dum primitus repulſam tulit, Gen imn in ipſum opus cum pura intentione inchoatum mete hent ſubdolè vitiare aggreditur: Sepè enim in bono A cunkn opere, dum laus bumana obviat, mentem ope⸗ lira iſe rantis immutat, qua quamvis quæſita non fue- uim n rit, tamen oblata delectat. ibid. Contingit quo- ankenzont que non rarò, quòd quis cum optima in- ci, A Un! tentione opus inchoet, v. g. menſam, aut eunk iti recreationem ad Dei honorem accedat, po- gieneteenket ſtea tamen in ea gulæ, voluptati, aut diſſo- e enun lutioni indulgeat, ſicque valorem operis in *R ies, ſuis cunabulis ſuffocet. Vide, quantam cir- 16 cumſpectionem exigat fidelis & ſincera erga er Deum intentio. Demum, ſi diabolus in 6000 Principis ac medio operis virus ſuum inet- 1 cax cernat, in fine volnere magis noxio e ſauciare quærit: appingit frequenter vanos Hin adulantium fumos dicens: Ecee quàm excel- lei lenter dixiſti, ſeripfiſti, egiſii: omnes in. iſ n genii tui acumen prædicabunt, altiori gradu lind te dignum habebunt &c. Hæc tenfatio, ſe-en cundum S. Bernardum l. de Ordin. vit. & mor. K mg fiut eſt in peccato prima, ita eſt in confiictu p0 aiigeg ſirema. Hæ proin ſunt cauſæ, cur 8S. Jobr n RM licèt Divino Teſtimonio fuerit ſimplex & ſalluft rectus, ac timens Deum, & recedens à ma-⸗ “ lehen lo, ſibi tamen in omnibus actionibus ſuis iutitn timuerit: Verebar omnia opera mea; Job. 9. v.28. 4 ,e dic, non enim adeò facilis & ſine periculo eſt pu- „ ritas intentionis Obi- * rale N Andimet rgign 1limnn S Mrdsk u itut. uütüren WrAn uennäkat n gniie ublu ig⸗ vnehriin H” Etn e0 2 n, 1 61 4 nlua D ℳ innde Gign 6 * 8 Soliloquium primum. 357 O Digniſſime Eſu, tibi ſoli & Gloriæ tuæ deinceps vivam, tuo Divino benepla- cito omnes vires meas impendam. Statuo firmiter, quòd cum ſene illo Eremita ante quodvis opus ſubſiſtendo me internè colli- gere, & oculum puræz intentionis in tuum unicum beneplacitum dirigere velim: non permittas „ vt ullum Bonum apparens cu- juscunque vanitatis aut commodi proprüi eum à te avertere valeat. Fac me potius filia- liter implere præceptum S. b. mei Benedicti, qui vult, ut in omnibus gloriſicetur Deus. 8. Reg. c. 57. SsSOLILO QuluM I. Tempore matutino Diei ſeptimæ. De Oratione mentali, & Angelico Pſalmodiæ COffcio. 1. FRequens apud SS. Patres Religionis- ſtatusque religioſi cum Cœlo empy- reo & cœleſtibus Choraulis comparatio eſt. S. Joannes Climacus gr. I. diſertè ait: Monaſte- rium eſt quoddam cœlum terrenum. S. Bernar- dus de Vita ſolitaria ita loquitur: Celæ, &g Cœli habitatio cognata ſt; quia ſicut Cœlum &S Cella ad invicem videntur aliquam babere co- gvasionem hominis, ſic & pietatis. ad Fratr. de 2„ 3 Mont. 3532 Diei VI. Mont. Dei. S. Baſilius vult, è ſolo Cæœlo peten. dam eſſe ejus ( Religionis) militudinem, quia nihil eſt in terris tam magnum, && tam pulcbrum, quod ei comparari poſſt. I. Conſtit. Mon. Du- plex autem videtur ſubeſſe ratio hujus Cellæ cum Cœlo, Religionis cum ſupernorum Spirituum regione comparationis: Ima eſt, quia ſicut Beati in Cœlo per lumen Gloriæz Deum intuitivè vident & cognoſcunt, itz Religioſi hujus viæ ac vitæ ſuo modo, quan- tum præſentis ſtatũs conditio permittit, imi- tantur Beatos in cognitione & amore Dei per meditationem ac contemplationem, id- que mediante lumine fidei adhuc quidem ob- ſeuro, & per ſpeculum, ſed tamen lumine uberiori, & ultra fidem clariori, quod De- us ſpecialibus Servis ſuis in meditationibus Divinorum Magnalium accendere ſolet, ſic- due Religio Coœlum dicitur, quia in ea Reli- gioſi ſe antur cœleſtes Spiritus, Deum in= tuitivè cognoſcentes in hoc, quòd & ipſi Cœleſtia meditando converſatione ſua in Cœ. lis habitent, 2da ratio eſt, quia ſicut bea- torum Cœlitum unica occupatio eſt Deum laudare, eique continuum Sacrificium laudis offerre, juxta Prophetam regium: Beati, l habitant in domo tua, Domine, in ſæcula ſæculo⸗ rum laudabunt te; Pl. 83. v. 5. ita religioſi in Clauſtris per Orationes, Hymnos ac Pſalmos juge Deo Sacriſicium laudis immolant. Sunt igi⸗ inf ri cllu oleit olslttil 4 gtiiniii lateene⸗ enibos rrfoeſetpe umtii ſer ut Alardeemhn⸗ Pgendlaunu, llvginui lns anenpute Peletnint Nei ldnde 16 undin dsme Annte Neltnani len anoenu, nMEate loi , ttöann de n ipeli Uebileſhon Nvwttin, a unt, ae ſten ine n ineleku t ngteemin ln, 1 Soliloquium primum. 3 59 igitur hæ duæ cœleſtes functiones, Medi- unir tatio & Pſalmodia, ſeu mentalis & vocalis Oratio duæ alæ, quibus ſe animæ religioſæ ad Cœlum usque ad Thronum Dei ſuble- vant, quas etiam ſibi adaptari rogavit regi- us Pſaltes dicens: Quis dabit mihi pennas, ficut columbæ; volabo, && requieſeam. Pſ. 54. v. 7. De ENutroque hoc verè cœleſti Exercitio, Oratio- ꝗge, mentali ſeu Meditatione, ac Pſalmodia Weypninee ſeu Laude Divina intra & extra Chorum in præſenti diſſeremus, ac primitus de Medita- II. Ut magis neceſſaria ſeligamus, omiſ- ſa ſublimis contemplationis ſpecie paucis conceſſa, (cùm hæc nec verè addiſci, nec doceri, ſed à Deo per donum ſpeciale in- timis tantum ſuis amicis dari ſoleat) ſolam nintess ordinariæ meditationis præſtantiam ac ne- ringe ceflitatem exponemus, ut inde in animo Edpi tuo, religioſe Tobis, nova eſuries excite- Gme tur, quotidianum hoc animæ tuæ pabulum umtm Kum ingenti ardore comedendi. Præviè Amh autem in te ſuppono practicam inſtructio- aaxn Rem & notitiam, orationem mentalem rit R”ZZ inſtituendi, eâque obſervandi „ quæ ante, unga in, & poſt eam circa applicationem poten- tiarum intellectus, voluntatis, memoriæ, s affectuumque exercitium neceſſaria ſunt. Præviderunt S. Ordinum Fundatores à Deo illuminatiſſimi, ſalubrius medium Z 4 haud 360 . Diei VI. 2. . 4 haud efle in ſuis religioſis Familiis verum ken Chriſti Spiritum radicandi „vitiorum lolia ian Expuürgandi, virtutum germina implantan- m älnf di, ac perfectionis & ſanclitatis ædiſicium in aie extollendi, quam uotidianam in meditatio- n in ne mentis recollectionem: ideò pariformi- ſmti u ter ſůes alumnos ad hoe S. Exercitium quo- Prmt et tidiè, & quidem matutino tempore, tpote n 2d hoc magis opportuno, obeundum provi- bidb K dè oblipärunt. Probè enim ipſis perſpe. nſoit “ Qum erat, quantum Deus ipſe in S. Titteris mnunn hanc mentalis orationis frequentiam, præſer⸗ eaecee tir per Vatem regium Pf.r. commendet., per leuun Adeiſ aſt: Beatus vir, qui in lege Domini mer numuin . ditatitir die ac noſte, hoce eſt, frequenter: & enkhi quem in le fructom percipiet 2 Erit tanquam mnutund Vghum, juod lantatum eſt ſecus ——— tin unn rum, qaαfrudlam ſvum dabit in tempore ſuo dge. lgknun mit S. Bernardus meditationem hisce encomiis ii inonn etoimt: MWentem, de qua oritur, purißat „regi⸗ itagmenm AafQus, dirigit actus, corrigit koezſ „com . mttkifin ult moöres, vitam honeſtat, && or. inat, agen 12 nnninn pr eord nat, acta recogitat, ut ——õ Kie hiuſn ideat incorrectum, aut oorrectione egene. 1 nkehliuin Conſid c. 7. S. Mater Thereſia omnibus . Cn , cularibus æquτιd de Regulr bue Afechuc apeliteni huüjus orationis uſum apprimè Lommen. e ſon, kne bat, his verbis: Meditatio omnium virtu n gn comiparantlarum principium eſ, z on elene⸗ tenlen Rrorum Chriſtianorum vita in eo ſita eſt, in r ima ene, WN ANNbN mnſilttt nnliint en N ulrſp inß Gaft tun SS beheint lainin Gn Soliloquium primum. 361 Aare incipiamus: atque adeò nemo, quantumvis perditus & improbus ſit, iquidem à Deo ad tantum bonum excitetur, ipſam negligere aut omittere debet. in Itin. perfect. c. 16. In me- ditatione verba S. Scripturæ veteris & novi Teſtamenti dilucidantur, arcana Prophetarum reſerantur, veritates abſtruſæ Divino lumine pateſcunt, vitæ præteritæ culpæ planguntur, Præſentis ſtatus ad Deum ritè ordinatur, pro- futura noviſſima prævidentur. In medita- tione tanquam in ſpeculo elarius dignoſcun- tur & eorriguntur quotidiani defectus, in ea de manè eum Iraélitis in lolitudine colli- gitur Manna in ſuave nuttimentum animæ. Ob frequentius in ea cum Deo colloquium homo rarius tentatur, & difficilius vincitur; habet enim in promptu ſupernas rationes, quibus, tanquam armis, diaboli inſultus in- fringat. Meditatio mutat ſolitudines & tu- guria anachoretarum, ac Cellas Monacho- rum in cœleſtia Atria, procurat & conſervat animæ puritatem, etiam contra leves noxas, quia hauſta Divina lumina & inſpirationes ſenſus & cupiditates intra limites cohibent. Meditatio eſt mater ſolidarum virtutum, pharmacopœa ſaluberrimis antidotis referta, eſt fulcrum, decus, & incrementum om- nium Religionum. S III. Hac de cauſa omnes, qui ſeriò vir- tutis ac perfectionis ſtudio invigilant, poſt . eer dri 362 Diei VI. ani Sanétiſſima Eccleſiæ Sacramhenta exactam glinliut quotidianæ meditstionis obſervantiam inter mrunni præcipuas profectuùs ſui curas numerant; & ainin ſi ordinario tempore per obedientiæ dutum mmdcehon u hunc penſum ſervitutis ſuæ cum communi= Ptuo lertun tate Deo ſolvere non valeant, tunc velpræ- Akinies ci veniendi, vel alio, quo vacat, tempore iiin Meöh ſupplendi occaſionem quærunt, potius in nEd Connht ſubſidiis naturæ, cibo, potu, ſomno, & uunnnisanll recreatione, quàm in hoc ſpirituali animæ mſen wenrh pabulo egeſtatem ſubituri. S. noſter An- fat An hnn ſelmus Archiepiscopus Cantuarienſis diur- An uni Xis no tempore in Exercitiis monaſticis docen- dſilin mn do & reſpondendo variis de Religione quæ- Nüinnu ui ſitis emenſo, quod reliquum erat noctis, Hin nin e ſomno ſubtrahebat, ut Divinis meditationi- udliffnin, bus, quas perenni lachrimarum imbre fo- Duilunnihi Vebat, mentem recrearet, quod idem præ- migotſlhiend ſtiterunt alii Apoſtolici viri Ordinis noſtri, a Sqiredte Eccleſiæz Columnæ, S. Auguſtinus, cum 40.30- giaſetfindil ciis. Hoc idem legitur de S. noſtro Gena- Vnnmni) in dio, Epiſcopo Aſturicenſi, quòd totam diem (ini inen le in charitatis officiis, & noctem in contem- ndilmaet plationum delitiis inſumpſerit. S. Carolo imnlim aſtet Borrom. inter frequentia ſui Archiepiſco- anne ntſcne patus negotia ſolenne erat, quotidie tres, quan niiſr Atrh tuoôrve horas orationi mentali conlſecrare, icontu Franciſcus Suarez, Soc. Eſu, Vir magnæ au-. Mi dende . thoritatis & doctrinæ, maluit potius omnibus bemnn zan kientiis ſuis, per iot annorum luſtr. mul⸗ an Ninſtac⸗ AN r li Cis ſnCtien 1 nk iAnti inn nuin cin tenn lulas zuni rielegte . ar Soliloquium primum. 363 wulto ſudore & labore comparatis, deſtitui, quam unius horæ meditationi deputatæ dis- pendium ſubire. Plurimi alii, poſtquam per tempus cum majori ſedulitate & fervorg hoe Divinum Exercitium proſeeuti ſunt, ſe ali- os à ſe diverſos cœleſti metamorphoſi ad- mirati ſunt, Meritò igitur S. Laurentius Ju- ſtiin. de caſt. Connub. c. 22, meditationem hilce encomiis extollit: Nil aptius Deum pos- (ſuere facit, (notentur hæc verba) && mentem refſrenat, quàm attenta meditatio. Poſt inter- vallum adjungit: Eæ ipfius ahiduitate ſtabilitur mens, cogitationes purgantur, ſolitudo ſapit, de- lectat Deus, ingenium acuitur, caſtificatur ſen- ſus, illuſtrutur ratio, loquela reſtringitur, & animus ad alta ſuſpenditur. An non hi ſancti, & à Deo illuminati Viri æqui rerum ſpiritua- lium cenſores ſuſpiciendi ſunt? IV. Si qui verò hos meditationum fru- Qus non percipiant, (uti eorum non exigu- us eſt numerus) tunc ſi ſine fuco in con- ſcientia ſincerè deprehendant, quòd per ſuam deſidiam ante & intra orationem men- talem nullum obſtaculum ponere, ſed po- tius omnes conditiones ad eam requiſitas pro viribus adimplere ſoleant, tunc, inquam, ſecuri & contenti ſint eo orationis gradu & ſucceſſu, quem Deus illis impertiri volue- rit, qui eorum promptam in ſuo obſequio voluntatem cum tempore larga mercede 6002 364 Diei VI. 4D . cotonabit. Plerumque autem, ſi anima ſ. niznii ne fruétu, ſine profe cu in ſpiritu in eodem Pentut, languore hæreat, nec inde per meditationis“ entliun præſidium emergat, id ex defectu debitæz 11 tig ac ferventis applicationis contingere ſolet, i miͤaue quando nempe ad ſupremam hane Dei audi- m Ansi entiam & colloquium homo accedit ſine fraczuian ſubſimi intentione, ſine præparatione, æſti- ie ſi 6 matione ac deſiderio, ſicque merè ex natu- el . rali conſuetudine: quando præviè conſcien- nii r tiam per humilem contritionem non pur- rokit gat à peccatis, nec pro viribus excutere ni= Nede titur infeſtantes tunc fortè animi paſſiones: e quando vivam Divinæ præſentiæ memoriam aiihiu non inſtaurat, Dei auxilium & Sanctorum Patrocinium non ardenter implorat: quando memoriæ ſubſidio materiam meditationis non punétatim cum omnibus circumſtantiis intelletvi proponit, eam ſecundum ſanæ ntuhuin rationis principia & fidei diéctamina ſimpli- grhidz citer & attentè non ponderat, usque dum liglisdi intellectus ſit conviétus, & incaleſcens vo- al ,iigun luntas in pios motus & affectus proſiliat: " nin hi enim ſunt anima devotæ meditationis. lihtini Quando item finita meditatione practicè non lln iiiiz nitſtur, communicata ſibi deſuper lumina & inmitileit oſtenſas veritates ſupernaturales ad effectum e0dnnonen deducere, nec finem orationis mentalis, qui , lenn eſt ſeria vitæ emendatio, Chriſtique perfe- uliutnemn &a imitatio, omni poſſibili contentione mn ait Keentbuicrlen wn untſalolnotrn R nalgtun R 1i uengri i, tin hougtee adim- N wen õ uſteſiti e e a litte⸗ aneite Wnisuu, Anlran urenetin Nünrn NaninfN MNr Gmttrinn zitiäir: um ptn mnidt dr wut 11t) tent 4 unkutt uhie uimmn ininin ul, c Soliloquium primum. 365 adimplere. Qui cum iſtis craſſis defectibus & negligentiis quotidianæ meditationi Va- cant, non mirentur, quòd in cordibus eo- rum non exardeſcat ignis, ſed potius cre- dant, quòd oratio corum fiat in peccatum. V. Quanti autem omnium Religionum in communi, & cujusvis Religioſi in particu- lari interſit, ut hoc præcipuum conſervandi & augendi ſpiritus ſubſidium, nempe ora- tio affectuoſa & mentalis ritè ac ferventes peragatur, patet omnium eorum calculo, ui hanc materiam calamo tractärunt. Do- Ror Seraphicus, S. Bonaventura, integris re- ligioſis Familiis, à meditationis exercitatione deſicientibus, totalem ruinam præſagit: Sine orationis ſtudio (nomine autem orationis præ- cipuè intelligitur à SS. Patribus meditatio) ommnis Religin eſt arida, imperfecta && ad ruinam promptior. S. Bonav. de Progreſſ. Relig. c. 7. Propheta David animæ ſuæz præſervationem ab interitu fervori meditationis tribuit his verbis: Niß quòd lex tua meditatio mea eſt, tune fonte periiſſem in bumilitate mea; Pl. 118. v. 92. hoc eſt, in adverſitate, in afflictione mea, in tentationibus, in inſidiis inimicorum meo- tum. Nec inanis hic Regis rimor erat; noverat enim, quòd oratio mentalis ſit cibus & nu- trimentum, conſervans & confortans ani- mam: ſicut autem corpus ſine alimento ro- bur & vigorem perdit, & ad ſubeundas ſu- 28 36 6 — Diei VI. as functiones inutile redditur, ae demum fame exanime deficit; ita anima, cœleſtis do- Rrinæ pabulo in meditatione non nutrita, in- cipit ſpirituali ſuo vigore deſtitui, ex cor- ruptione guſtũs interni Manna cœleſtium re- rum tanquam cibum leviſſimum taſtidire, ift harum loco cibos noxios, mundi obleéta- menta appetere, ſpiritu languere, viribus ad reſiſtendum tentationibus deficere, ac demum per peccatum mortale, ſubinde cum publico aliorum ſcandalo mori. Quxæ cau- ſa tam miſerandi caſus? Sanè primnus non alia, quàm quòd talis anima quotidianum in pratione mentali ſpiritůs nutrimentum ſu- mere neglexerit. Percuſſus ſum, ut ſenum, && aruit cor meum; quia oblitus ſum comedere panem meim. Pſ. 101. V. F. VI. Optandum foret, ut omnes, qui internam cum Deo converſationem in me- ditatione negligunt, aut obiter, merè ex- ternè, cum evagatione mentis hoc ſaluber- rimum negotium pertractant, cordibus ſuis profundè imprimant verba S. Joannis Chryſ. patheticè ita loquentis: Om videro quempiam non amantem orandi ſtudium, (eſt autem me- ditatio præcipua ſpecies orationis) nec hijus rei fervida, vebementique cura teneri, continuò mihi palam eſt, eum nili egregiæ dotis in animo poſſidere; & poſt intervallum: Sim bliciter im⸗- polibile eſt, absque precationis pPræſi otam i tu Mnan Nognh atfthiens AaUnn uſt tinn in⸗ ſrtigpetifii ſufrnbwminhe dreoe Notn lzenerentu rialueſin⸗ Vrnheigarli „ennnnnn, l ſenn, Aanmt⸗ l amntm⸗ 6Crhutſeksontie Ateipeiän N, uſkaenmud 3a Mnhehum nußnſtmud anincotctunenin Cnnkſoninn tamnirm nunn Atmunn ſrinni itngeln min enommninr ſtonniin niang iund ſru zienn e nulein r aic, rrm u uehni, Kre u iben rnin i , .. gstfn, n I 1 eiite en nicht tin eti ; Soliloquium primum. 367 tute agere; ac demum: Precatione omnes homi⸗= nes non minus opus babemus, quàm arbores aqua- rum humore: neque exim ille valent fructus pro- ducere, niſi bibant humorem radicibus, neque nos pret ioſis pietatis fructibus poterimus eſſe gra- vidi, niſi precibus irrigemur. S. Chryſoſt. ſ. i. de ador. Deo. Probat hoc frequens, eãque lugubris experientia: nam, ut cum Nicolao Lancicio Opuſc.ſpirit. 5.c. j. loquar, quot- „quot in Religione labuntur in aliquod pec- „catum mortale, vel ſtatum religioſum de- „ſerunt, aut aliquod ſeandalum edunt, in- „fallibile argumentum eſt, eos vel omitte- „re diu ſolitos ſtatas orationes, vel decurta- „re, vel negligentiſſimè, & tantùm ad ocu- „„lIum, ut viderentur orãſſe, eas expediviſ- 3, ſe.* Nam ſine lumine meditationis homo non eognoſcit proprios defectus, & ſic cir- ca eorum cortectionem incurius vivit: non exſtimulatur exemplis Chriſti & Sanctorum. devotio & promptitudo ad ſpiritualia inte= peſcit, cor induratur, paſſiones impunè do- minantur, & tandem totum ædificium ſpi⸗- tituale in miſerandam ruinam corruit, eò quòd neglectus quotidianæ meditationis præcipuè in communitate regulari, & quovis privato omnium malorum principium ſit, cm ordinariè ſine ea vix ſeriæ correctio= . nis, ac internæ recollectionis remedium ſup- t 1, P VUt Ut igitur, religioſe Tobis, ſtatus tui conditioni & obligationi conſulas, in quo- tidiana meditatione nunquam omittenda, aut decurtanda ſedulò vela cordis tui Divinisin- ſpirationibus pande, & manifeſtam crede diaboli deceptionem, ſi tibi tempore medi- tationis neceſſitatem ſtudii obeundi, aut concionis parandæ, alteriusve etiam de ſe bonæ aut piæ occupationis citra obedientiam ſuggerere tentet. Si autem hoc principali ſantioris vitæ adjumento conſtanter & fer- venter, etiam absque omni ſenſibili devotio- ne, uſus fueris, videbis auxilium Domini ſu- per te, non ſupplantabuntur greſſus tui: ibis de virtute in virtutem, & etiam inadvertenter uaſi navigans in mari magna ſpatia emetieris. VII. Alterum officium, in quo Religioſi, aliique ad cultum Divinum ſpecialiter depu- tati Dei Servi publicè in Eccleſus metropoli- tanis, collegiatis & regularibus, vel etiam in oratione privata per univerſum Orbem Beatos in Cœlis æmulantur, eſt laus Divina in ſtatas diei horas diſtributa, quam Deo perſolvunt in pſalmis, Hymnis & Canticis ſpi. ritualibus, in gratia cantantes in oordibus ſuis Deo. ad Colofſ. 3. v. 16. Eſt enim Sanctorum proprium Deum laudare, ait Theodoretus in Pſ. 148. Clamunt voce magna, ut S. Joan- nes audivit, dicentes: Salus Deo noſtro, qui ſedet ſuper Zbronum, & Agno. Benedictio * 6 euGl ubetund um 5e⸗ Ae ülunen , kitu Dun jiahtent hen mgla Dirnt plekianfungtun ſeis, Deoduini iſcetckennne I Cenfe ungliodſinai l, Mpun unn ten, Keehe, u fieinin, Kale 1M N— Ni. odr min dan Dom Mleir ninin ind, ins Mlndit läi slemmzen ſnngoſlir erſn os Vrllun E hulttliu ece nligſt gun loſne: won Gen anin nit lage ung kencrn e ieliligdn lllen Nl 41 Eluit mmonin anitil Pn iing un itt Z urwctinets Sautluln Cnuptinſfte 4Miaumere nüm aN Didikt giem nkuin Soliloquium primum. 369 Claritas &o Sapientia &α gratiarum Actio, Honor & Virtus, && Fortitudo Deo noſtro in ſæcula ſæ- culorum, amen; Apoc. 7. v. IO. 12. clamant in- ceſſanter in omnem æternitatem: Sandtus, Sandtus, Sandtus Dominus Deus exercituum; plena eſt omnis terra gloria ejus. Iſa. 6. v. 3. In hac angelica Divinæ laudis harmonia mili- tans Eccleſia triumphantem imitatur per ſuos Miniſtros, Deo Sacrificium laudis in Pſalmo- dia jugiter offerentes. VIII. Ut autem hoc cœleſte ſervitium cum guſtu Divino, & Pſallentium fruétu per- agatur, magnam oportet ejus habere æſti- mationem, præcipuè, quia hoc exercitium quotidie ſæpius, ſicque vel cum ingenti lu- cro, vel damno recurrit. Extolluntur in Pſalmodia infinitæ Dei perfectiones, reve- lantur Divina Myſteria Nativitatis Chriſti, Apparitionis, Paſſionis, Reſurreétionis, A- ſcenſionis, Miſſionis Spiritus Sancti, futuri judicii, ac demum æternæ in Cœlo retribu- tionis pro juſtis, ac ſupplicii ſempiterni pro reprobis. Vix ullus autem hactenus digni- us & laudabilius de oratione & cantu Pſal- morum ſcripſit, quàm Venerabilis Ludovi- u cus Bloſius: proin operæ pretium eſt, ad ex- citandum in nobis ſanctæ hujus functionis amorem & fervorem verba ejus fuſias at- texere:, Multi quidem, ait, multa in laudem „Pſalmodiæ ſacræ præclarè dixerunt, nul- A a lus 370 Diei VI. „lus tamen pro dignitate & merito illam ad. „huc commendavit, nec aliquis commen- „dabit unquam. Tanta virtus ejus eſt, ut „Verbis prorſus explicari nequeat. Si eam „ſolam haberemus, poſſet nobis per om- „nem vitam fufficere ad omne ſpirituale „ Exercitium, ſive legere, ſive meditari, ſi- „vVe Deum laudare, atque precari liberet: „ inexhauſtus ſiquidem theſaurus eſt, nihil „nNon continens eorum, quæ velad purgatio⸗ „nem, vel ad ſanitatem, vel ad eruditionem, „ vel ad ornatum, vel ad conſolationem ani- „mæ ſpectant & c. periclitantes liberat, ſaucia- „tos ſanat, cæcos illuminat, pigros excitat, kri⸗= „gidos inflammat, moœftos conſolatur, va- „cCillantes confirmat, odium peccati addu- „cit, contemptum mundi parit, amorem „Dei inſerit, deſiderium vitæ æternæ gi- „gnit, fidem ſolidat, ſpem ſtabilit, charita- „tem auget, patientiam ſuggerit, ſobrie- „tatem docet, caſtitatem imprimit, corda „purificat, conſcientias tranquillat, men- „tes exhilarat, totumque interiorem ho- „Minem feliciter muratum innovat, ac mi- ,„ra quadam dulcedine perfuſum recreat. Nul- „la alia tam perfecta, nulla tam ſublimis ora- „tio ab homine excogitari poteſt. Animz, „quæ palatum internum infeétum non ha- ,„bet, delitias inenarrabiles in illa deguſtat.“ Hactenus illuminatiſſimus Bloſius in kte⸗ Ginn otN I E ee, e hn eenruntl ſokethcritd , Prnn guhi frukymn Een tocbus aen in muntt luircn mun d erCN lr unnrden Iin tnwin een Iellen Alcna d Norgeſeen nrChoomvns Poſtone, teſemnin hotetenumuee⸗ nhmiinnpoeri bnſteſaun, tmithigund 1i n AYONnikiete Pphann,le lfnnehofin 1necnenn Rnorts ter le Gnne ig inho 1177 1 1 4 ulnm Soliloquium primum. 371 riie fat. Anim. fidel. Et quis fruéctus magis in- Ar ſignes ſperare, vel optare poſſet? eine IX. Hanc partim dulcem, acrem partim ni, Pſalmodiæ efficaciam expeftus eſt S. P. Au- enim guſtinus, quam his verbis manifeſtat: Quan- Ruene tum fievi in hymnis & canticis ſuaveſonavtis Ec- eI cleſig tuæ vocibus commotus acriter! Voces illæ n, infuebant auribus meis, & eliquabatur veri- Nen nn tas tud in cor meum, & ex ea æſtuabat affeſtus Kntieis pietatis, currebant lachrimæ, & bene mihi erat cum eis. I. 9. Conf. c. 6. An non dulcis ver= borum iſtorum tenor cor noſtrum ad arden- tem in Pſalmodia devotionem excitet? Ut igitur æqualem ex cantu & Oratione cano- nica fructum percipere mereamur, angeli- cum hoc Officium cum omni, qua par eſt, diſpoſitione, reverentia ac devotione obi- re oportet: nam, ut monet S. P. Benediéctus, ſi cum hominibus potentibus volumus aliqua ſug- gerere, non præſumimus, niſß oum humilitate & reverentia: quantò magis Domino Deo aniver- Jorum cum omni humilitate & puritatis de votio- Ze Jupplicandum eſt? S. Regui. c. 20. Abraham uuImmolaturus Deo Filium ſuum in holocau- genc ſtum impedimenta, pueros cum alino ad pedem montis ſubſiſtere juſſit: Exſpectate 1 Anma Miers rai Ak GiAumil vamin bic cum afino; Gen. 22. V. 5. nec eis acceſſum nniln ad locum Sacrificii permiſit. Patriter 8. ert/ Bernardus Deo Sacrificium laudis in Choro uluhi perſoluturus prius in limine omnem alharum A a 2 cogi⸗ enuln. AiN derci, udtet n gitüͤrun dun ane lu, cogitationum & negotiorum ſarcinam de- 4 poſuit, ut ſic liberiùs ſoli Deo vacare poſſet: ita & nobis ante Divinum hoc ſervitium exX- cutiendus eſt omnis pulvis præcedentium cogitationum & funéctionum, accedendum cum recollecto animo, ardenti deſiderio- ſelillnerin ac ſublimi intentione laudandi Deum cum iͦnapelleiun tota Curia cœleſti, imò cum ipſa Sancdichi- inſen) g maChriſti Humanitats. cunlerenots etn X Non deſunt fortè ex Venerabili Cle- Gnſetad ro, imò & ex religioſo Cœtu, qui Cho- Cler Andinnt, rum aut privatam Orationem canonicam Inim Aundunn frequentant unicè, ut gravi ſuæ obligationi, Minnantan religioſæ Profeſſioni & S. Ordinibus majo- Nuin en ribus annexæ, ſatisfaciant, ſicque mortalem oolaäterelwn noxam non contrahant, cæteroquin parům tlhais ſa ſoliciti, ut hoc ſervitutis ſuæ tributum de- im miſtin votionis fervore, & piorum affectuum in- talmn ihy tenſione exornent, illudque Divino guſtui n in ſetai, modo quodam ſublimi, & quaſi ſupereroga- Ih iteilhidi⸗ torio, magis acceptum reddant; hinc quia non enaumſn ſatis diſpoſiti ad angelicum hoc Officium ac- gittirem bele cedunt, & exinde eidem non cum humili re- N verentia, religione & attentione alſiſtunt, inmiſiiufnit etiam donis cœleſtibus vacui, plerumque 1n iſoolegnen cum reatu culpæ & pœnæ recedunt. Qis- Aron nbenti quis ex eorum numero ſe eſſe perſpexerit, Iunz ſtiine à Deo ſibi dictum credat per Prophetam A- Mmglliſi mos: Aufer à me tumultum carminum tuorum, din & carmina Iræ tuæ (Pſalmos, Hymnos, & liſh 0n 1 Can- ahefene lingſen e lae Leeg Aann iu un Mider Anaſe thidng teelseeec An WN n Niundd Ui i Alin Uunaniale alnmmer r Aumd Au o in ti Soliloquium primum. 373 Cantica) non audiam. Amos c. 5. v. 23. O venerandi Dei Servi, & cœleſtes Alaudæ! nolite adeò viliter humi reptare veſtris in ſuperdigniſſimum Deum obſequiis: erigite & ſublimate illa, ut dignè compareant in conſpectu ſupremi cordium veſtrorum Ar- bitri: vos præſertim alloquor, (quos tamen paucos ſpero) quorum præter hunc cano- nicum ſervitutis penſum aliàs curtæ ſunt per diem aliæ preces mentales, devotiones vo- cales & arbitrariæ, ut ſaltem ad hanc ordi- nariam & quotidianam Divinæ laudis per- ſolutionem cum mentis ardore vos accinga- tis. Monitum vult quemvis veſtrům an- gelicus Magiſter, D. Thomas, 2. 2. q. 97. a. 3. ad 2. his verbis: Qui ante orationem ad devo- tionem ſe non diſponit, non facit, quod in ſe eſt, ut audiatur à Deo, & ided quaſi interpretativè tentat Deum. Reflexit ſe hic S. Doéctor ad verba Eccleſiaſtici dicentis: Ante orationem prepara animam tuam, & noli eſſe quaſi homo, qui tentat Deum. Eccli. c. I8. v. 232. Habent, quod agant Viri ſpirituales, & contra dæ- monum inſidias fortiter obarmati, ut in ora- tione Pſalmodiæ mentem colleétam retine- ant, & non in ſocordiam, ſomnolentiam, & ſexcentas diſtractiones abripiantur; quo- modo ergo puſilli ſibi non timeant, qui ſi= ne debita præparatione accedunt 7 WI. In ipſa Oratione canonica vel can- A a 3 tu tu I. ſæpius Divinæ præſentiæ memoria ex citanda eſt: hæc enim Dei æſtimationem pa- rit, alienas cogitationes diſſipat, totumque hominem laudi Divinæ intentum reddit. 2. Fiema fide tenendum, quòdSsS. An- geli majorem, vel minorem Pſallentium fervorem auro vel argento, atramento vel aqua, pro cujusvis devotione aut tepore an- notare, vel eos omnino ſine omni nota præterire ſoleant, prout in viſione S. Ber- nardo oſtenſum eſt. Ipſi cœleſtes Genii apud S. Laurent. Juſtin. c. 16, de Diſcipl. & Perfect. Monach, fatentur: Nos ſuperi Cives && agmina ſancta interſumus Choris Laudantium, exultamus que in laudibus Pſallentium, ſi tamen diſtincté, attentè, vigilanter, ardenter, coneor- diter, humiliter dicantur. Vide conditiones à beatis Spiritibus ad Pſalmodiæ ſublimita- tem requiſitas. 3. Ut laus Divina ſuaviſſimum odo- rem coram Altari Divinæ Majeſtatis ſpiret, inflammanda eſt piis ardoribus, & ignitis Devotionis prunis ſluccendenda. Attempe- rare debet eccleſiaſticus vel religioſus Chor- aulus affectus ſuos ſenſui regu Pſalmogra- phi, ut monet S. Auguſtinus in Pſal. 30. Si Pſalmus orat, orare, ſi gemit, gemere, 6 gratulatur, gaudere, ſi ſperat, ſperare, ſi i- met, timere oportet: nimirum, quod os verbis pronuntiat exterius, cor ſentiat affe- 5 . Etibus avmi iucn ktoddhn Ds Cen ntiantionid enrn Puiu aeuoninſut l terrent ed in Cremunt in nnn, die, Men Nh Donm Apn rummn lrnaummnnnn Atetlenan wer A Geain, Pnupeidnehn DRcänehonen ſeuc Ninons d⸗ tplgr, ceen luucht G ine ülomhzomonx Vnniniulali⸗ Ms mrellbllus Mfminzckken Tfrcgſockmn Arcietinr ne Kngfmnüenn, Nuntor irin unnnunini ſ Omnin tuug oglele⸗ 11 Mhir anhn pritiuf, Hhuſmin En Min it Aütwi tunt iglil mn ſlil ri u: 1 , — Soliloquium primum. 375 Gtibus interiùs, & ſic oratio erit dulcis gut- turi noſtro, & fructibus fœcundiſſima. 4. Ritus & Cæremoniæ externæ, præ- ſertim in inclinationibus ſub Gloria Patri & e. in plena vel ſemiplena capitis coopertione, aliisque communibus obſervantiis, cum in- terna reverentia exactè ſunt obſervandæ, quia concernunt immenſæ Majeſtatis Do- minum, qui eſt Magnus & Laudabilis nimis; Pſ. 47. v. I. Dominus excelſus terribilis, Reéx magnus ſuper omnem terram; Pſ. 46. v. 2. in cu jus ſervitio etiam minima ruga deformis eſt. z.Deducendæ in conſuetudinem devo- tæ praxes & obſervationes, quibus laus Dei magis ſpecioſa reddatur; quod fieri po- teſt, ſi cuilibet Horæ canonicæ certum My- ſterium Paſſionis Dominicæ recolendum præfigatur: ſi determinatus Chorus, aut Hierarchia SS. Angelorum, aliorumque ſpecialium Patronorum ad collaudandum in- vitetur: ſi totius Eccleſiæ triumphantis & mi- litantis inceſſabilis laus Deo in fragrantiſſi- mum thymiama offeratur, & cum ea noſtra pariter devotio offeratur: ſi pro cujusvis pio ſelectu diverſimodæ mortificationis inven- ventiones fiant in pedum ſtatione, brachio- rum acclinatione, breviarii manuali tracta- tione, oculorum humili depreſſione, com- moditatum omnium abnegatione: ſi de- nique omnes potentiæ corporis & animæ A àa 4 cum . edn t 376 Diei vr. ” n 7 . 7, . . a iteptogen cum prudenti tamen diſcretione Vivaciter ſezaluis excitentur, & ante quemvis Pſalmum ad oie don Deum ſublimiter magnificandum animen. n ll tur, dicendo mentaliter cum Propheta: Be. i iind nedic anima mea Domino, & omnia, que intra leligt ke 4 me ſunt, Nomini Sandto ejus; Pſ. 102. v. I. vel uhum ichl cum angelico Thoma: Quantum potes, – tantum aude, quia major omni laude, nec enplo n laudare ſufficis. 6ueG, 6. Denique in egreſſu & Choro, velf. Nin ftüinii nita recitatione privata breve inſtituendum Oiimkenne) Examen de ſuceeſſu laudis Divinæ, cum qua Nuu lani in intentione, recollectione, mentis elevatio- Arfaſrns ne, ac familiari cum Deo per ardentes affe- l iu tus converſatione ea fuerit peracta, elici- lihaiebugt endus dolor de commiſſis defectibus cum Audummmudn propoſito emendationis. Krun A inmm XII. Nec mirum, quòd tam accurata, mulel ufi tam religioſa, tam ardens laudis Divinæ MglieAlan in bPſalmodia ratio exigatur, cm ipſa ex na- Mnr, ſliu, tura ſua & objecto adeò ſit ſublimis, ut tota iuinceine cot cœleſtis SS. Angelorum, alioruümque Bea- Minhum torum Curia in æternum præter Dei laudem 6lihe keint nihil ſublimius operari poſſit: In ſæcula ſecu- Gegnnterme, lorum laudabunt te. Imò Deus iple, hono- ndenzeni ris ſui Zelator æquiſſimus, indulut quidem uume populo Iſraël, ut ſibi oves & boves in ho- CTDI 4— locauſto immolaret, ſed hoc propter pro. 2 nitatem hujus Nationis in ſcelus idololatriæ: ſmntten Nunquid, ait, manducabo carnes taurorum, aln n s Jan⸗ hapetdh 4 iene athi , Ein int mMuke anh e⸗ uns. mn umt ,A Mlo maizmn tu iallie nn, A emn tr en ht/ 1, oboß tMoedin A enii a Soliloquium primum. 7 ſanguinem hircorum potabo? Pſ. 49. v. 13. Econ- trà Sacrificium laudis ſemper per Prophe- tas ſuos nobis inculcavit, idque præ omni- us aliis victimis & oblationibus clementi- bus ſuſcepit. Per Vatem coronatum toti mundo palam fecit: Sacrificium laudis hono- rificabit me; ibi v. 23. quod idem per eun- dem populo electo intimari voluit his ver- bis: Immola Deo Sacrificium laudis. v. 14. Per lſaiam ſpecialiter de Religioſis, ad Chori vel Orationis canonicæ Miniſterium deputatis, Deus locutus fuiſſe videtur, dum dixit: Fopulum iſtum formavi mihi; laudem meam nar- rabit. Iſa. 43. v. 21. Hæc igitur, dilecte To= bis, ſi ſincerè Dei beneplacitum, honorem, & exaltationem cordi habeas, magnum tibi ſtimulum & fervorem addent, ut huic ſupremo Cœli terræque Domino in quoti- diana cœleſtis Aulæz æmulatione privata vel publica cor, affectus, vires, ac denique vitam tuam devotè conſecres, dicendo cum Davide: Pſallam Deo meo, quamdiu fuero; Pſ. 1I45. v. I. idque hic ſine faſtidio ad Dei lau- dem agas in tempore, quod ibi cum gau- dio acturus es in æternitate: In ſæcula ſæcu- lorum laudabunt te. MEDITATIO II. De Conformitate Voluntatis noſtræ cum Divina. Punct. I. TA“ntæ perfectionis, ac tantæ ſub- A a f limis 7„ 378 Diei VI. limitatis eſt conformitas voluntatis noſtræ cum Divina, ut eidem tota perfectio ſpiritua- lis major aut minor commenſuretur. Conſiſtit perfetio in unione cum Deo per charitatem: eſt autem conformitas cum Divina voluntate gradus excellentiſſimus & puriſſimus chari- tatis: nam voluntatum conjunétio eſt optima amoris amicitiæ probatio; imò voluntas Dei nihil diverſum eſt à Deo, qui charitas eſt, ſed eſt ipſe Deus, conſequenter ſi unitus fueris per frequens exercitium voluntati Divinæ, Deo ipſi unitus eris; & quantum te voluntati Divinæ adſtrinxeris, tantum te Deo ipſi ad- ſtringes. Dirigere opera ſua juxta Dei vo- luntatem, & ejus reétitudinem, eſt ea diri- gere juxta eſſentialem Dei reékitudinem, cùm Deus ipſe non aliud operaretur, quàm id, quod vult. Et quid perfeétius? quid ſublimius? quid charitati erga Deum, præ- ſertim per actus continuos, conformius? Homo Divinæ voluntati plenè conſentiens totus non ſuus, ſed Dei eſt: Deo orat, Deo laborat, Deo ſtudet, comedit, dormit, vi- vit, patitur, infirmatur, moritur, ſecundùm omnia, quia Deus vult, & quo modo vult; hinc non mirum, quòd etiam Deus de ta- li anima maximum beneplacitum habeat. De Rege David dicebat: Inveni David, filium Jeſe, virum ſecundum cor meum, qui faciet omnes voluntates meas. Act. 13. v. 22. An non 5 ei Prih e ig anrun D Hedlil GinoiaM pailpeſklll ming nhena Ctitziheteit rpen Uolutte nip lünft 15 n Ndes wuN ennonen alr uen eiſeitl De Hluuhnegen nc ,bin nnen hel , ittin nin ndiſeſtictnid⸗ OInsnanoxnnen Upnrtmendeſe eNelmt, Anben linipener, N tanunuſl Mnkiee unn Gle Nnend n,0uigtren leluneht nand 4 Elvelhiimmn ſch l inr gitontuteiden u Nelit Gumn, Ih Meditatio ſecunda. 379 Dei Filius cum natura humana hypoſtaticè uniri voluit ex fine altiſſimo & ſanctiſſimo? ſed quò eo? ut perfectiſſimè, & ſine ulla in- terruptione impleret voluntatem batris ſui. Ita Chriſtus ipſe teſtatur: Deſcendi de Cœlo, non ut faciam voluntatem meam, ſed volunta- tem ejus, ꝗqui miſit me; Joan, 6. v. 38. & qui- dem in rebus maximè arduis: Factus obediens usque ad mortem. ad Philip. 2. v. 8. Si præter vo- luntatem Dei perfectior finis eſſet, certè à Dei Filius hunc prætuliſſet. Samn eiir Punct. II. Ad ſolum Deum ab omni alio unet independentem ſpectat ſuam facere volun- Un tatem, quia aliam voluntatem ſe ſuperio- rem, cui fe ſubjiciat, reſpicere nequit; ideò omnis homo voluntatem ſuam propriam ar- uum roganter faciens Dei jurisdictionem uſurpa- lalsh re præſumit, cum homo vult aliquid per pro- aune briam voluntatem, Deo aufert ſuam coronam; uim l. Rcut enim corona ſoli Regi competit, ſic propria voluntas ſoli Deo, ait noſter S. Anſelmus l. de alie N Simil. c. 8. Non erubeſcis tantam audaci- am? O quoties hoc contingit! omnis homo vile lutum eſt in manibus ſupremi Artificis Dei. Sed væ! qui contradicit fictori ſuo, teſia de ſamüs terræ: nunquid dicet lutum figulo, quid facis, & opus tuum absque manibus eſt Iſa. 45. V. 9. Ita contradicit Deo, qui ſcienter ejus voluntatem præterit, aut exequi negligit. Duplex autem à Theologis myſticis in De allt- tc is nnbru “ e A C 380 Diei VI. aſſignatur voluntas: Imæ eſt beneplaciti, qua Deus abſolutè aliquid determinat, ut hoc modo & eventu fiat, & à nulla creatu- ra impediri poſſit, ſed ſemper impleatur; 2da eſt ſigni, & hæc Dei voluntas nobis ſignificatur per leges, præcepta, conſilia, regulas, conſuetudines, inſtinéctum ratio- nis, & omne decretum eorum, qui nobis legitimè præſunt. Hæc voluntas Dei, utro- que modo conſiderata, eſt regula ſecuriſſima & perfectiſſima actionum humanarum. Huic verus Dei Servus in omnibus tam maturæ gratis, quàm ingratis, in proſperis & ad- verſis ſe integrè & perſeveranter conforma- re debet. Audi igitur devotiſſimum Eu- ſebium Nirmb. Eja incipe, (Dei voluntatem perficere) quod, ſi ſalveris, nunquam deſiturus es facere; fac aliquando, quod, ſi feliciſimus fue- ris, fadturus es in æternum. de Ador. in ſpir. & Verit. I. 4. c. 13. Dic ante omnem actionem tuam cum fervoris intenſione: Deus ſum- mæ Majeſtatis, eſt voluntas tua, ut modèò pſallam, orem, ſtudeam, comedam, hoc vel illud patiar &c. fiat in me & per me adoran- da voluntas tua: indignus ſum ego, ut me ad ejus executionem in inſtrumentum afſu- mas. Dic cum S. Gertrude noſtra apud Blos. in Monit. ſpirit. c. 11. n. 2. de die tre- centies ſexagies quinquies: Non mea, ſed tua voluntas fiat, amantiſſime IFlſu! Allueſce affe. uo. edre onii ,eDotalin un Gtn. ſiet MI Del nttenf jteeotun pend elqein le onohris, ſmmime, toennt nlleſſmnd petugeuint ,Cnanne Aluurcsiu?3 an linttele Chl Ca amg Contlmmnſkin etpur tennebu phnubrfu (ielienonent uutchee nnlhen ntontunzeien lhinolrah, 1 glgiii nd, on denunn ommumenn, WCl onn in genmmtn iig le ſtiiue⸗ nahint lnn untineng Alen t ehiin E in nanmg Ennk entaun- mbrinlt num eln Rm dmu ee Lirul zilnnt ie G e Meditatio ſecunda. 381 Ruoſius immorari tertiæ Petitioni in Ora- tione Dominica: Fiat voluntas tua ſicut, in Cœ- Punét. III. Multi ſunt, qui in proſpe- ris Dei voluntatem promptè amplexantur, quia hæc eorum genio ſerviunt; ſed pauci, proh dolor! qui etiam in adverſis, incom- modis, opprobriis, paupertate, infamia, infirmitate, contemptu, cùm tamen ſors utraque proſpera & adverſa in omnibus (ſo- lo peccato excepto) Deum authorem habe- at; quod tam certum eſt, quàm quòd De- us ſit unus & trinus. Hi fidem quidem habent, ſed in fide & ſecundum fidem non ambulant, dum contra creaturas, quaſi ma- lorum cauſas, injuſtè ringuntur. Credunt Scripturæ dicenti: Bona & mala, vita & mors, paupertas & honeſtas à Deo ſunt. Eccli. 11. v. I4. Sed practicam concordiam cum Dei volun- tate habere non laborant: ideò malevolen- tiam hominum acriter perſtringunt, eôsque ut ſibi injurioſos culpant. Sed erras gravi- ter, quisquis ita in adverſis judicas: non homo, non creatura ulla, ſed Deus Ter Opt. omnium eorum, quæ te premunt, ma- lorum cauſa proxima eſt. IIle tibi hanc ſa- lubrem, ac animæ tuæ proficuam potionem ordinat; ille tibi hunc calicem ad ſalutem tuam propinat. Imitatur Medicum, qui medicinæ quantitatem & qualitatem ordi- nat, 382 Diei VI. nat, non item ipſemet applicat, ſed utitir opera Chirurgi, velfamuli, vel alterius ho- muncionis, qui vilioris conditionis eſt: ita Deus tibi hanc adverſitatem pro remedio ani- mæ diſponit; pro applicationis inſtrumen- to aſſumit hunc tuum amicum, Contuber- nalem, vel alium hominem aut creaturam, quæ, ſi Divinam ordinationem non exe- queretur, vel Angelus de Cœlo, vel dæ- mon ex inferno ejus vices obire, & hanc Dei circa te voluntatem adimplere deberet; ait enim per Prophetam: Conſilium meum ſta- bit, && omnis voluntas mea fiet. Iſa. 46. v. 10. Credis hoc? cur ergo non aquieſcis Divinæ voluntati? cur non cum Sacerdote Heli ais: Dominus eſt, quod bonum eſt in oculis juis, faciat. I. Reg. 3. v. I8. Non poteſt autem Bonum non eſſe objeétum voluntatis Divinæ. Vi- de in particulari afflictiones tuas, & eas dein- ceps ad limam Divinæ voluntatis ordina. EXAMEN PARTICULARE, Sive L Puncta practicz; Circa minima, vel quæ ſaltem mi- mniuta videntur, in Stati Regligioſo ſe- duloò curanda. Minuta mala vitanda. 1. Vide, num ſedulam & circumſpectam curam unit vnubini, Hen tncitn ormmmnt ga ogins tlet 1 Cnola k gk, Conm o,Gr crn re'ron ens nen 0d non n kemmm umelon 3duleſcke E eiſne,, nen cſere, a Ne ulefanunkt hniku ae ehuttennemrn ,Minlchnve kleruraltortn olctölreke, 0,Kelun tettn (Ei atannie Orſyernpronnne M eleſcforn (Emnnie ſomn = = =— . Nnmtg 1, G ontet Mun fllors eſefis. ligienriz Uſtelon let Examen particulare. 38 3 curam geras, minima peccata venialia ſaltem deliberata devitandi? nam cùm Deus tantus ſit, parvum non eſt, quod ei diſplicet. Men- ſura obligationis tuæ eſt Immentas Dei. 2. Quomodo te geris in obſervatione §. Regulæ, Conſtitutionum, Conſuetudi- num, quæ uſu communi laudabiliter obſer- vantur? non eas negligis? non parvi pendis: eò quòd non obligent ſub beccato? doles de earum transgreſſione? . * 3. Studes ſolicitè Prævidete & præcave- fe occaſiones, converſationes, & omnes eees actiones, in quibus antea leves conſci- autliis entiæ maculas contraxiſti? vel potius in his uinn occaſionibus circa profectum tuum & ani- ingz puritatem incurids vivis? 4. Non ita ſubinde tecum discurris: Sum⸗ de obligatus ad hoc ſub gravi, vel tantùm nmuli levi culpa: Eſtne hoc, quod facere inten- ünni do, peccatum vel tantùm imperfectio? Eſt- eiis ne hoc opus bonum de Ppræcepto, vel tan- NN tùm ſupererogatorium? Eſtne probabile, hoc Vel illud eſſe licitum? Hoc ſordidæ in Deum * parſimoniæ ſignum eſt. Dic potius cum R nn Propheta: Zu mandaſti, mandata tua cuſtodiri . Horres vel maximè, quidquid etiam leviter Votis religioſis, paupertatis, caſti- tatis & obedientiæ adverſatur? in his enim majus periculum ſubeſt. Minu- 4 384 Diei VI. Minuta bona exercenda. 6. Vide, num avidè quæras, & ample- Raris obvias quasvis occaſiones, virtutes exercendi, bona opera adaugendi, & me- rita colligendi, etiam quando non obligaris? 7. Studes aſſuelcere exercitio minima- rum mortificationum tum in externis, tumin internis? de his in particulari mox infrà. 8. Quomodo te geris circa Divinas in- ſpirationes & inſtinétus internos in medita- tione, lectione ſpirituali, uſu S3. Sacra- mentorum? Sunt autem inſpirationes lumi- na quædam, quibus miſericordia Dei ho- minem monet in memoria, accendit in in- telle du, movet in voluntate, partim ſub ſpe ſalutis, partim ſub timore damnationis, partim ſub repræſentatione excellentiæ vir- tutis, ut ſic Divinæ illuſtrationi obtempe- rans meliora & perfectiora amplectatur. 9. Quomodo propoſita tua ad effe tum deducere conaris? ésne conſtans in eorum obſervantia? 10. Quomodo proficere ſtudes into- endo bona & fervida Exempla religioſorum Sodalium tuorum? an ea imitari conaris, ſectando piam æmulationem S. Antoni Ere- mitæ, qui tanto virtutum ſtudio incenſus fuit, ut omnes, quos vidit aliqua virtutis laude excellere, imitari ſtuduerit? 1I1I. Quomodo impendis minutas tem⸗ potis nu . SNen ſeß dhn luno Ne mpl mn lrognione⸗ 1 fuunin mettann neehtentiit fülkidin petNenettenn leen Goe⸗ Qn kun pN, Aonin fMopnn / 1 er en i Pſpolecntton a Ahounan N OekA Teſeuntamadden tetimmnimseen Elgee, h. Nn chhab niu lenntlültee ſie 6 lonn Mofyemm one, io⸗ unt ilig confthmne bk enuel ooelltimen oſnele niu n 1 Examen particulare ,385 poris micas extra ſerias occupationes, v. g. in eundo, redeundo, ſtando, exſpectan- do &c. nunquid mens tua tunc otioſa, & diſperſæ cogitationes in diverſa? O quanto gratiarum & meritorum cumulo te privas, ſi tune non intendas internis virtutum acti- um bus ac piis affectibus, æterna mercede prœ- miandis! Veniet tempus, quo jacturam hanc, uln ſed ſerò, agnoſces. . in Quoad ébtum & 7mum punctum no- ELE tandum, quòd occaſiones virtutum ac mor- Warines tificationum circa ea, quæ minuta viden- Vsuni,“ kur; poſſint attendi ſequentes: I. Manè EitIin dato ſigno ſine cunctatione & lecto ſe preri- n ih pere. 2. In oratione ſine acclinatione li- Kimri berè flectendo ſe ad majorem devotionem & reverentiam ad Deum componere. 3. O- u pera etiam minima cum perfeéta intentione rsd bperagere. 4. Parva incommoda corporis in cibo, potu, veſtitu, leéto non tantùm pa- tienter admittere, ſed etiam ſolerter quære- re., §. In colloquio & converſatione ex motivo ſupernaturali à propria laude: con- tentione, frivola narratione abſtinere. 6. Ad offenſas, confuſiones & vilipenſiones leves cum mentis elevatione ſilere, ac ſe non excu- giie ſare. 7. amoculos, jam aures, jam linguam eti= am in licitis reſtringere & mortificare. 8. Janu- as in Clauſtro ſine ſtrepitu modeſiè tractare. 9. Cæremonias in Choro & Refectorio ac- B b Kur⸗ curatè obſervare. 10. Ad ſonitum campa- næ mox voci Dei vocantis obſequi. 1II. Ni- hil dare aut accipere ſine præſcitu & conſen- ſu Superioris. 12. Ex humano reſpectu nil boni omittere, nil mali committere. Qui talia, hisque ſimilia conſtanter agit, fideſis Dei Servi charactere ſe inſignitum ſecurè gaudere poterit, & quia ſuper pauca, ſuper minima fidelis eſt, ſemper multa conſtitue- tur, hoc eſt, majora hic Dei dona, & ibi pramia percipiet. SsOLILOQUIUM II. Tempore pomeridiano. Altiſſima copitatio & æſtimatio de Deo, ejusque Divinis Attributis & Per- 2 fectionibus habenla. I. VIxX propinquior via pertingendi ad per- fectam Dei charitatem, cujus conſi- ria in materia exercitiorum aggreſſi ſumus, aſſignari, aut medium opportunius ad eam in anima ſtabiliter fovendam & augmentan- dam præſcribi poteſt, quàm humilis cogni⸗ tio Dei, aut altifſima cogitatio & appretia- tio Divinparum perfeéctionum: cùm enim i- gnoti nulla ſit cupido, & humana voluntas non feratur, niſi in bonum, ac eo quidem intenſiori ſtudio, quo majori pretio, con⸗ ſequen- piekind t ,pfeonon Dn ,unne gocln Nelbe ltc rinnditttet ent,olte nietkeiſlagren Cgte ſolmmmin lun teſctenten ponuohce un 1:lfnerirn Nent AM Cn en uen e n Nifeluiger fun Donofa uitr, A Ntaftn Dyne Doatectonunn nn Golir Cunn uuni noontteech caleſcſoginn uirn Icdt e emlſrllnuni Minumnin li leſi, cinir Wotinenefn Uileiſickanhe kge Ditis i hlefrittelegn rhhent eien toe ſn 8l 4 uun rügti Nitne S Soliloquium ſecundum. 387 ſequenter & amore dignum illud bonum ab ea appfehenditur, Divina autem Attributa in communi, & quodlibet in particulari, ut- pote à Deo indiſtincta, infinitam bonita- tem & æſtimabilitatem in ſe contineant, con- ſequens eſt, quòd ſi ea humanus intellectus lumine fidei illuſtratus cognoſcat, & ea ſic cognita voluntati proponat, voluntas in eorum reverentialem amorem cum magna promptitudine trahatur. Ideò S. Hilarius ait: Conſtanter Dei ingerenda cognitio eſt. Com- ment., in Matth. Can. 10. poſt medium. Non erit autem hic ſermo de cognitione Dei ſpeculativa per viam ratiocinationis & Theologici diſcurſûs, vi cujus pervenia- tur in notitiam Divinæ Eſſentiæ, ejusque Perfectionum: nam hæc etiam non rarò, ſicut alia dona naturalia, conceditur homi- nibus arrogantibus & virtute vacuis. Nec ptocedet ſoliloquium tecum, jam magis il- luminate Tobis, de curioſis circa Divina atcana perſcrutationibus, quas ipſe Spiritus Divinus improbat, dicens: Qui ſerutator eſt Majeſtatis, opprimetur à Gloria; Prov. 27. V. 27. ſed toti in eo erimus, ut mediante lu- mine fidei practicam Dei cognitionem per altiſſimas de Divinis Attributis cogitationes non tam in intellectu, quàm voluntate ra- dicemus: ſicut enim in altera vita Deum Ber lumen Gioriæ intuitivè cognoſcere eſt B b 2 ipſa 3³⁸ Diei VII. ipſa vita æterna, ita in hac vita in Dei eogni- tionem per lumen fidei aſcendere, eſt ra- dix vitæ æternæ; unde Chriſtus ante baſſio- nem ſuam ſublevatis oculis ad Patrem orans dixit: Hæc eſt vita æterna, ut cognoſcant te ſo- lum Deum verum, quem miſiſti, &Eſum Cbri- ſtum. Joan. 17. V. 3. Il. Eſt autem hæc Divinæ Majeſtatis & Excellentiæ cognitio animæ non tantùm ad radicandum in ſe Dei amorem, ſed etiam ad omnem profectum in triplici via perfe- Gtionis, purgativa, illuminativa & unitiva, perquam utilis, ac neceſſaria: nam Imd ex hac cognitione eirca Perfectiones Dei tam abſolutas, prout ad creaturas nullum ordi- nem dicunt, uti ſunt ejus Potentia, Bonitas & Sapientia in ſe, quàm reſpectivas, prout per Beneficentiam relucent in creaturis, ori- tur filialis timor Dei, & odium cujusvis pec- cati, etiam leviſſimi, quo tanta Numinis Majeſtas offenditur. Unde S. Bernardus Serm. 3. in Vigil. Nativ. Dom. ait: Scientia ißa operatur pœnitudinem, &o dolorem, ut riſum in luctum, cantum in planctum, gaudium in mœœ- rorem convertat, & incipiant tibi diſplicere, qué vebementer ante placuerunt. 2dò qudò ſubli- miorem homo concipit notitiam de Divina Dignitate, eò contemptibilius ſentit de pro- pria vilitate, utpote proprio intellectu, ac lumine Divino conviétus, omnis ggnr⸗ oni⸗ Mn 4 unlibe n ttinnſeinn mut iheli 1 cind de di Von ikode Lo gent tn rnf Nuſfecfone⸗ 1 eonnn,ontC Geensr l m 0e Kbgttei uSrmm Minien l,/ ii evenli teſeſebrscorene on, Mlr ftcn, cin dunndatnen inensDennnen. Mengflocoregour⸗ e, ereteni,, Cnlu, Imunehoe lanttied Ammiin imn ignan h litin hhen li⸗ Uuetlenie ainnne gprere Ccle hufſt An Denunge 11 ninbiuc Nnrnune ülon Ann N. Aeirdi ii wn SonMoquium ſecundum. 389 II Bonitatem ſoli Deo competere, ſibi autem ob nihilum & miſeriam ſuam omnem con- temptum & vilipenſionem. 3tiò hæc ſub- limis cogitatio de Deo inducit in animam ſtudium ſanctæ mortificationis internæ & cexternæ, ita, ut non patiatur in ea dominari pravas affectiones, quæ Dei San&titati ad- verſantur, prout S. Clemens Alexandr. teſta- iur, dicens: Ut mors eſt ſeparatio animæ à cor- pore, ita cognitio Dei eſt mors rationalis abdu- cens & ſeparans animam à motibus & pertur- bationibus. l. 7. Stro. c. 4. Atò naſcitur ex ea magna reverentia in operibus, cultum Di- vinæ Majeſtatis concernentibus, ut in Ora- tione, Miſſæ Sacrificio, Pſalmodia &c. qui enim Summi Dei ubique præſentis & omnia implentis Dignitatem cognitam habet, has ſacras functiones maximo, quo par eſt, fer- vore, reverentia, ac mentis puritate obire conatur. Innuunt hoc verba præfati S. Præ- ſulis Alexandrini c. 6. dicentis, quòd cogni- tio Dei hominem pium & religioſum efſciat, ritè eum, qui eſt verus Deus, colere, prout ejus decet Majeſtatem, doceat. S5tò hæc frequens Divinæ Excellentiæ appretiatio producit in anima magnum deſiderium, quasvis adverſi- tates, tribulationes, perſecutiones, vilipen- ſiones, injurias patienter & gaudenter ſu- ſtinendi, idque puriſſimè ob infinitam Dei Dignitatem. Demum ôtò ſi anima per myſti- B b 3 cam 390 Diei VI. cam contemplationem alidque media ad ſabe limem & affectuoſam de Deo, Divinisque Attributis cognitionem alſcenderit, vileſcet ei omnis creatura, & exardelcet in ea ma- gna Dei charitas. Hæc una erit ejus occupa- tio, ut in omnibus adorandam Dei Magni⸗ tudinem, aliâsque infinitas Perfe ctiones con- templetur. Obſtupelcet inſuper, inveni- ri adhuc Chrutianos, imò Religioſos, qui extra Deum, & non in ordine ad Deum, quid magni æſtimant, aut creatæ bonitati ad- hærent. Hic eximius amor Dei erit effectus ſublimis de Deo cogitationis & cognitionis, & ſimul major cognitio Dei mutua cauſali- tate erit effectus intenſioris Dei amoris: nam major cognitio intelleétůs movet volunta- tem ad Deum magis amandum, & major amor voluntatis clarificat intelle um ad De- um perfectius cognoſcendum, quantum in hac vita poſſibile eſt. Et ſic intelligenda eſt doctrina angelici Magiſtri S. Thomæ, I. p. q. 82. a. 3 Corp. dicentis: Melior eſt amor Dei, quam cognitio Dei: nam hic Dei cognitionem tanquam effectum ab amore caulatum ad- ſtruit, per quod tamen non negat, quin ea ut plurimùm etiam caulet amorem, ſi debi⸗ tis conditionibus ſit inſteuéta. . III. Dixi, ſi debitis conditionibus ſit inſtruéta: nam Imò cognitio & alta cogita⸗ tio circa perfectiones Dei tam ablſolutas quam Mir 4 ,chundn , lnnſigen⸗ eina lelie Pingrum no ſuthtlogtich Obiss kolusdt: inen ſeut bin untpin, 1e i, Geſenmn launanmn ,e Non 1N11,1 Mol, Neniacite Ainloll, Pnunevpuefn⸗ ſpki Kiduld 0Aotmencund leencmm dllumen oik, Anitons Gntats &umnlrs Dburelenietn DNdhktitd Kogen Ceblfutinkttten D, nenizeknt iuneicogolen iuſ inſuen ti uguium hgi ronhlleii Uiik riefrit nſruror Donn; Fpfelions e 39, N rihk dile N Wirtt e lenke in tkuteine aDel ⸗ Mcln/, rnt, nfnn, Niomtcule dimtn Panin lI letit N 4 UKetrc sli ens Eun n eits 1det WeNAN Soliloquium ſecundum. 391 quàm reſpectivas non debet olere vanita- tem, non curioſitatem, ut dictum, non in- tentionem ſapienter diſcurrendi de rebus Divinis: nam hoc commune eſt etiam infi- delibus Philoſophis, ac malis Chriſtianis, de quibus S. Paulus ait: Quia cum cognoviſſent Deum, non ſicut Deum gloriſicaverunt, aut gratias egerunt, ſed evanuerunt in cogitatio- nibus ſuis, & obſcuratum eſt inſipiens cor eorum: dicentes enim, ſe eſſe ſapientes, ſtulti facti ſunt. 2d Rom. I. v. 21. 22. 2dò non debet eſſe otioſa, ſterilis & infœcunda, ſiſtendo in ſo- lo actu intellectus; ſed 3tiò debet eſſe ſu- pernaturalis, utpote innixa motivo fidei, irem operoſa, affetuoſa, & fœccunda pariendo in voluntate magnam Dei æſtimationem, re- verentiam, cultum, ardentes affectus ado- rationis, admirationis, gaudii, præſertim charitatis & humilitatis, opponendo infini- tæà Dei Excellentiæ ſuum infinitum nihilum in eſſendo & operando. Sic affectuoſa & operoſa fuit in Prædicatore Gentium, O. Pau- lo, alta mentis elevatio, & introduélio in arcana Dei cognoſcenda & admiranda, dum ſui quaſi impotens factus exclamavit: O al- titudo divitiarum Sapientiæ & Scientiæ Dei: quàùm incomprebenfibilia ſunt judicia ejus, inveſtigabiles viæ ejus! ad Rom I1. v. 33⸗ Sic cùm Præcurſor Domini, S. oannes, lumine Divinæ revelationis cognoviſſet unionem 392 Diei VII. Verbi cum natura humana in Chriſto;, hæc u cognitio tam profundam ſui depreſſionem Wum in eo operata eſt, ut publicè fateri non du. Mhuden bitaverit, ſe dignum non eſſe, ut procumhen an lun ol corrigiam caleament orum ejus ſolveret. Marc. I. M iidl Gnn v. 7. Sic regius Vates toties in ardentiſſimos o, vem huun affectus prorupit, quoties Divinarum ber- Wüdo: ho fectionum meminit, ait enim: Domine Do- Millne,Delsg minus noſter, quam admirabile eſt Nomen tu. pajſh is d um in univerſa terra. Pſ. 8. Magnus Dominus n uin hgenſit E& laudabilis nimis, Pſ. 47. Quis loquetur Po- Gſt mun, tentias Domini, auditas faciet omnes laudes ejus? lpiincvon Pſ. 105. Magnus Dominus noſter, & magna vir- onctanslu, tus ejus, && Sapientiæ ejus non eſt numerus. Pſ. iztunoheere 146. Quaàm magnificata ſunt opera tue, Domine, Aliintuudct h omnia in Sapientia feciſti. Pſ. 103. Deus meus es iimMamdnte tu, quoniam bonorum meorum non eges. Pl. 1 . Mlglel un i Diligit Miſericordiam & Fudicium, Miſericor- ellkatihignun dia Domini plena eſt terra. Pſ. 32. Juſtus es, Do- ouninſtott di mine, && redum udicium tuum. Pſ. 118. c. Gnbingelet, Hi ſunt fructus ſublimium cogitationum de ummig ne Divinis Attributis, quas ſibi quilibet Fervens anyorgniun Dei Servus in omni occaſione familiares red. N,gini kie dere debet. Yun,ſekornen IV. Nemo quidem fidelium inficias ibit: mn minein tantam eſſe Divinarum Perfeèétionum emi-⸗ litunn nn nentiam ac ſublimitatem, ut eæ ab intelle- tnn enelteh⸗ ctu creato valde limitat, imperfectè, & ſan, erinſn per ſpecies tantùm alienas, ſicque abſtrach- ien, MW V8, ac, ut Apoſtolus loquitur, non niſit le. aen nlu eptt⸗ it u e mlniun WeNe mn Nn X Soliloquium ſecundum. 393 N . . . . DOeculum & in enigmate attingi valeant: nam Deus lucem inhabitat inacceſſibilem, I, Timoth. 6. hoc eſt, ut S. noſter Anſelmus interpre- tatur, lucem adeò ſupereminentem, ut om- nino inacceſſa ſit omni intellectui tam an- gelico, quàm humano, ex propriis viribus conſiderato: agnovit id Huſſitus Propheta, dum ait: dcce, Deus magnus vincens ſcientiam no- gram; Job. 36. v. 26. ac vel ideò infelicita- tem ſuam ingemiſcit ſponſa, dum ait: En ipſe fat poſt parietem, perſpiciens per feneſtras, proſpiciens per cancellos; Cant. 2. v. 9. quod au- tem per cancellos à nobis dignoſcitur, non niſi perquam obſcucè per motus aliquos quaſi in umbra innoteſcit. Et hæc ratio eſt, quòd etiam noſter modus de Divinis Perfectioni- bus loquendi tam abjeétus, hebes & rudis ſit, ut ferè ab ignorantia non diſtet: æqui- paramur idiotis, & ſimpliciſſimis infantibus, qui valde imperfetè, truncatè & blæla lin- gua verba ægrè protrudunt, prout etiam Magnus Gregorius noſter fatetur: Balbutien- do, ut poſſumus, Excelſa Dei reſonamus. Hoe, inquam, licèt omnes fateri debeant, nos ta- men non impediat, quin ſaltem ſecundùm poſſibilitatem noſtram mentem lumine fidei elevatam excelſis de Deo cogitationibus ap- plicemus, eique ſæpiſſimè intenſis precibus ſupplicemus, ut nobis oſtendat etiam in hac Vita claritatem vultus ſui, ac intellectui no- B b 5 ſtro, 394 Diei VI. ſtro, quantum ad Dei Gloriam conducit, aperiat theſaurum immenſæ Dignitatis ſuæ. V. Hic autem theſaurus immeniæ Di- gnitatis Dei ut plurimùm eruitur ex conſide- ratione infinitæ Potentiæ, incomprehenſibi- lis Sapientiæ, & ineffabilis Bonitatis Dei;non quòd hæc Attributa alia excedant, (omnia enim in Infinitate æqualia ſunt) nec quòd hæc totam Divinæ Subſtantiæ Plenitudinem adæquent, ſed quòd nobis in operibus Di- vinis notiora appareant. Circa has igitur Dei Perfectiones alumnus perfectæ charita- tis præcipuè altiſſimas cogitationes formare aſſueſcat. Quærit Evangelicus Propheta, Ilaias, dum longiori contextu ſpecialiter exaltat Mirabilia Dei: Quis appendit tribus di- gitis molem terræ? Iſa. 40. v. 12. per hos tres digitos SS. Patres & Interpretes intelligunt præ fatas tres Dei Virtutes, Potentiam, Sapien- tiam & Bonitatem, per quas molem terræ ſpecialiter gubernare dignoſcitur. VI. Et quis non ſublimi cogitatione continuò reversatur adorandam Dei Poten- tiam? tam potens eſt enim, ut Imperatores, Reges ac Principes omnes terræ ejus Vaſal- Ii ſint, eique cum timore ſubjacere debeant, utpote terribili, qui aufert ſpiritum Principum, terribili apud Reges terræ. TZu terribilis es, G quis reſiſtet tibi? Confregit in die iræ ſuæ Reges. Potens && metuendus nimis. Tam potens H u in epmul inon din irlei lniot lrkete,u ,n Npen confil tlet, oni enmolethien nn tolinen Al e eeroinad eilz (letit one nauli gul lun unn i aine ontenett: venann Entan dhoartfemddrdn Out,mmmurert epelhnu n ee endnz Cdrarnhio nede Edurt orennemn Diſeinumeälte egeter ſopleie n egenitun l lt Ietiuihn 6tflzſeliikan tiſl,oen uuntontin itninn one, j men D legia khen drn l Nmi dhenhn nAan Einuhein NAN ”õ n Ma wrtruel e ent Soliloquium ſecundum. 3 95 ut in ejus manu ſint omnium poteſtates, & omnium jura Regnorum; tam potens, ut abſque ullo labore, abſque ullius admimcu- lo poſſit facere, quidquid poſſibile eſt, & non implicat contradictionem, cui ſubeſt, cum voluerit, omnia poſſe; Sap. 12. v. 18.con- ſequenter poteſt plures, & perfectiores crea- turas, homines & Angelos, imò mundos, abſque determinato numero in infinitum creare. Creavit Omnipotens Deus hunc mun- dum ex quatuor gradibus creaturarum con- vexum, quarum ſemper una alteram in per- fectione longè excedit: Primus gradus eſt elementorum, lapidum, metallorum, quæ ſolam infimam eſlendi perfectionem partici- pant, tantam tamen in ſe, ut nec homines, nec Angeli ſimul ſumpti vel minimum tale ens, v. g. granum arenæ producere poſſint, quia ex nihilo in eſſendo aliquid producere requirit potentiam infinitam, cùm nihilum ab eſſe infinitè diſtet. Secundus eſt eorum, quæ præter ſimpliciter eſſe etiam habent vi- tam vegetativam, ut herbæ, plantæ, arbo- res &c. Tertius eſt animalium, quibus com- petit vita ſenſitiva cum ſuis ſentiendi poten- tiis, uti viſu, odoratu, olfactu, guſtu, ta- ctu, motu corporis ac membrorum. Quar- tus eſt hominum, qui præditi ſunt anima ra- tionali, ratione, judicio, libero rbino⸗ Et 396 Diei VII. Et ſic unius hominis anima præſtantior eſt univerſo hoc mundo viſibili. Ula hæc vi- ſibilia in mundo creavit Dei Omnipotentia in Cœlo empyreo tres Hierarchias Ange- lorum in novem Ordines diſtinctas, qui ſunt Angeli, Archangeli, Virtutes, Princi- patus, Poteſtates, Dominationes, Throni, Cherubin, atque Seraphin. Hi fſublimis- ſimi Spiritus omnis materiæ, materialisque concretionis, compoſitionis, ſicque etiam corruptionis expertes ſunt omni naturali perfectione, ornatũque præcellentes, Sunt naturæ repletæ ſapientia, ſcientia, pruden- tia, potentia, juſtitia & fortitudine. Gra- tia & ſancétitas eſt naturali cujusvis perfectio- ni commenſurata. Numerus eorum eſt pro- pè immenſus, ita, ut calculum & captum noſtrum longè excedat; comparatus ad nu- merum hominum, qui fuerunt, ſunt, & erunt, eſt conformiter menti S. Ambroſii, ſicut 99, ad unum. Eſtque hic cœleſtium Ephœborum ad Dei oblequia deſtinatorum numerus decentifſimus reſpectu immenſi hujus Regis, cui inceſſanter deſerviunt: nam in multitudine bpopuli dignitas eſt Regis. Prov. I4. v. 27. cumſcripta Dei Potentia, ut etiamnum quo- vis momento alium mundum incomparabi⸗ liter majorem creare poſſet, ita, ut quævis arenvula Eſt autem taliter illimitata, & incir- en ſ unplilehen at 10c Gnn a Pentee 4, Can u Neoum, aricu. Noler leun, in toht dunrde unEntunn Nenn Czoidusnuue,, erceronn, Nu kin inne n elginitvman AMMo vunchar Er enmurls h, tspodgisond entlnnkni en , Aenon ir Eenmrtium e0 Pe, kunce en leleellgueemn larthllmiint poolvcddlees lllſlr Dpin lline ſngie releiane unt a unen Mo n den ed inine e ir e tne No Soliloquium ſecundum, 397 arenula amplitudinem mundi moderni æqua- ret: poſſet in eo collocare tot ſpecies nobi- liſſimarum & perfectiſſimarum creatura- rum, quot in tribus Hierarchiis ſunt ſpeci- es Angelorum, quæ tamen tot ſunt, quot individua. Poſſet creare novum Cœlum empyreum, in eoque producere millenos gradus ac ordines ſubſtantiarum intellectua- lium, quarum quælibet majoribus ſemper ac majoribus naturæ, gratiæ ac gloriæ dotibus eſſet decorata, ita, ut ſupremi modò Sera- Wum, phim infimæ talis de novo creandæ ſubſtan- Ltiæ ſublimitatem non attingerent. Hoc au- tem novo mundo ac Cœlo cum ſuis natu- ralis ac ſupernaturalis Perfectionis & San- ctitatis prodigiis mirabiliter productis, mox in ſequenti inſtanti denuo novam, & ite- rum pro ulteriori inſtanti novam mundi, Cœlique machinam & Divinæ Potentiæ ſinu progignere, hâncque creativam fœcundi- tatem in mille uſque annorum myriades, & ultrà, quovis inſtanti infatigabiliter continua- re poſſet, producibiles interim imagines ac ideæ Auguſtiſſimæ Divinæ Majeſtatis in qua- vis productione ſingillatim ampliſſimum nobilitatis ac perfectionis incrementum ca- lul Ppere poſſent, quin tamen immenſo theſau- rorum pelago in Deo vel in minimo quid Lececderet, ſed infinitæ adhuc perfectiones Ereaturis ſine fine producendis communi- can-= 398 Diei VI. candæ reſtarent, acſi hactenus vel unicus vermiculus producétivam Dei Potentiam ter- minaſſet. An non hæc omnia ſtupenda ſunt Divinæ Potentiæz monumenta? an non merentur, ut ſublimibus circa ea cogitatio- nibus tota vita, quanrum poſſumus, occu- pemur, eisque cum ardentibus affeclibus amoris, gaudii, adorationis inhæresmus ? Fecit hoc Sapiens, dum exclamavit: Yerrihi- lis Dominus && magnus vehementer, & mirahi- lis potentia illius. Glorificantes Dominum, quan- tumcunque potueritis, ſuper valebit enim adbur co& adinirabilis Magnificentia illius. Eccli. 43. V.32 VllI. Alter digitus, cui appenſa hæret moles terræ, eſt Sapientia Dei, non acciden- talis, utpote ab Eſſentia Dei pariter indi- ſtincta. Potens eſt hæc æterna Dei Sapi- entia in quovis Servo Dei fundare altiſſimas cogitationes, ejusque animum inflammare fervore Religionis, Devotionis, appretia- tionis, cults & reverentiæ, ſi is nempe opera Divinæ Sapientiæ obviè hinc inde pro- micantia (effudit enim illam ſuper omnia opera ſua) Eccli. I. v. 10. zeloſè ponderare, me- ditari & admirari ſibi cordi habuerit, quo- modo nempe hæc non tam ſeipſam, ſed eti- am in ſe omnia præterita, præſentia & futu⸗ ra, imò & omnia poſſibilia, omnes polll: biles rerum eventus comprehenſivè cogno- Icat; quomodo omnia nuda & aperta ſint oculis . lin / 6 tſe 1 i olttti, d ens,en gu 1aluhau Perpegtunfe ,clg neceſnnl he ubne ann e Oerarelnt, ccnion verimwn Ronddtorund en, Onin ah enndneninn in n e Fteun ſolller r ,en aunon arun uenenunus gn isylcs,zeid ann net clbni d es Notette Cunbeinndn ni Gfrittn N, flehen lt⸗ ulradſin latin Hre Dyen leſſinzemnne Mrain ſntomun gunzſilir⸗ eememn Nn Cutgingen apnCeln Soliloquium ſecundum 399 oculis ejus, ac nihil poſſit reſiſtere Divinæ ejus ordinationi, ſed omnia ejus conſilio militent, etiam quæ repugnant; quomodo per cauſas liberas & accidentales æquè infal- libiliter intentum finem conſequatur, quàm per caulſas neceſſarias, vel acii Divina Sapi- emtia ſola ſine harum concurſu aut applica- tione operaretur; quomodo omnimodam omnium veritatum comprehenſionem, om- nium abditorum & occultorum penetratio- , nem, omnium cogitationum, verborum, Ee operum & intentionum perfectiſſimam no- titiam ſimul & ſemel ſine ulla confuſione i ſpecierum poſſideat, ac cognitionis plenmi- i tudine omnium creaturarum cognolcibili- RErhit tatem exhauriat; quomodo cujusvis capi- dünm tis capillos, aëris atomos, arboris folia di= Smnm numeret, cujusvis plantulæ radiculas, vir- Gunt tutes, proprietates diſcernat. Quis enim S (præter Divinam Sapientiam ſolam) arenam Imen maris, 6 pluviæ guttas & dies ſæculi dinumera- Gru vit? altitudinem Cœli, & latitudinem terræ, S& aile profundum aboſſi quis dimenſu; eſt? Eceli. I. v. 2. e ul te Eſt etiam hæc Divina Sapientia mira æquè *R in minimis, ac maximis operibus ſuis: * qua- liter enim ſunt omnia magna, & nec majora, “ nec minora, ſiad Divinæ Sapientiæ Magiſteri- um comparentur. Non mundus, quàm ato- mus, non Angelus, quàm floſculus, nonhomo, min, „ quàm culex, non Cœlum, quàmfolium, lapien- tius S 400⁰ Diei VII. us conditum eſt. Miratur hoc magnæ per⸗- fectionis Aſceta, Caſp. Druzbiki, de Moribus æter. Sapientiæ e. 7. n. 20. dum ait: Nihil eſt in Angelo, quod addas, quod detrahas, quod emendes, nihil perinde, quod corrigas in atomo; aut folio: tam decenter pilſcis mu- tus, quam vocalis avicula eſt, tam pul- chrum eſt in elephanto molem videre, quàm gracilitatem in culice: nénne tam graté tar- da eſt teſtudo, quàm jucundè velox lepuſ= culus? nunquid aquila decentius conſiru- &a eſt paſſerculo? non æquè pulchrè ſtupi- ditas in porco, quàm vafrities in vulpe polſi⸗ ta eſt. Haéëtenus ille, haud dubis ſe fun- dans in verbis SS. PP. Auguſtini & Hirony- mi, quorum prior ait: Deus creavit in Cœlo Angelos, in terra vermiculos, non mojor in il- lis, nec minor in iſtis. Poſterior addit, ea ſep? lus habere admirat ionis, quæ molis minimum: plus enim formieularium & apicularum opera ſtus pemus, qum immenſa eorpora balænaram. Hie ſcilicet æternæSapientiæ ludus eſt cuivis ctea- turæ ſuum proportionatum decorem attem- perare. Hæc autem cognitio Dei myſtiea per ereaturas, non tam Deum cognolſcere, quam illum amare, admirari, & de immen- ſis illius Perfectionibus gaudere quærit; hind difficile non erit voluntati, in ſimiles affectus proſilire. O Sapientia æterna conſideravi opera tua, & expavi, quoniam omnid in a⸗ pientid in ⸗ ſch Roße⸗ elltise 1 lnentus 4 P6 gtortu i ginnen , ſtlentnis Sentetue Penul cduonnibes, Ken wenns ohenm Rhenis ne, (anmititimnne õ i6llioiun N g esleni Deln kadnnnddtn. WONeades Dort, iann iie. AMawen Den lunn Eeleninnin Olun non r dolen ans, Dinepſeimitire lue 1 1. Mlliu nt Nt inlcf⸗ ln hon lgennnuſu taugl enin Wetn ebefcis o Soliloquium ſecundum. 401 3 ne feciſti. Pſ. 103. v. 24. Benedicum ſit nomen Majeſtatis tuæ in parvis æquè, ac ma- nis operibus tuis: Attingis enim a fine uſque agd finem Jortiter, & diſponis omnia ſuaviter. Sap. 8. v. I. Si igitur tui illuminatiſſimi Che- rubini, qui tamen ſunt imagines Sapientiæ miæ, repræſentantes omnimodam Divinæ Scientiæ tuæ plenitudinem, quam habes de rebus omnibus, ſe etiam ſimul ſumptos tan- tum guttas profiteantur intuitu infiniti pela- gi Sapientiæ tuæ; quomodo ego non vile- ſcam mihi in ignorantiis meis, in Æagyptiis tenebris meis, in ſtupiditate mea? Et hic eſt finis ſublimium de Dei Sapientia cogitatio- num, ut ex eis fœcundus & facundus in Deum affectus reddatur. VIII. Tertius Dei digitus ſuſtinens mo⸗ lem terræ, eſt incomprehenſibilis Dei Bo- nitas. Eſt autem Deus bonus tum in ſe per naturam & eſſentiam ſuam, ſeu Bonitate gb- ſoluta, ut non poſſit non eſſe infinitè bo- nus, & quidem ſolus, prout Chriſtus Do- minus ipſe innuit his verbis: Nemo bonus, nifi mo, lus Deus. Luc. 18. V. 19. Et S. Leo Papa; „Deus, cujus natura Bonitas, S ujus opus Mi⸗ * ſericomia eſt; tum Bonitate relativa in or- „dine ad creaturas ſuas, quæ Bonitas eſt Deo 3 voluntaria & libera, ſiquidem ex puro vo⸗= luntatis ſuæ beneplacito nos creavit, con- Ush ſervavit, beneficis locupletavit, quæ ta⸗ C e men m V 402 Diei VII. men omni momento citra ullam noſtram me injuriam denuo auferre poteſt, prout ea m buim ſ un NoG (No etiam non confert creaturis purè poſſibili- chnmn vani bus. Hinc vel maximè ex eo augetur Di- i0in ſe n vina circa te, homo, Bonitas & Benefi- dh dan centia, quòd ea purè ſit libera & gratuita, alemo g ſine ſpe cujusvis retributionis aut commodi, e ohlenis A niſi alicujus accidentalis gloriæ: nam ſibiipſi Apns e uri Deus pleniſſimè, & ſuperabundanter ſuffi. fimunuß ciens Bonorum tuorum non eget. Sibi ipſi Gnnt, 1t . fons & origo eſt perpetuæ felicitatis, & ſi, Mini k nn prout poſſet, deſtrueret omnes creaturas, , nnd / nullam tamen exinde orbitatem vel ſolitu- cn m,aini⸗ dinem pateretur, in ſe & ex ſe æternum iſahteikifl Beatus. Sine te, ſine nobis, ſine eis (erea- c dd Cnſihen turis) e æternitate initio carente non in mino- nunufn na ri felicitate permanſit, verba ſunt S. Auguſti- lnlit ummn ni l. 12. de Civ. Dei c. 17. & alibi l. 1. de gpigmunn Doctr. Chriſtian. c. 5. illum egere Bono noſtro, ugt alriun nemo ſanus dixerit: omne enim Bonum noſtrum nſiinigrletn vel iple eſt, vel ab ipſo eſt. Gratuitò tibi bo- Akiim aen - nus eſt, quia ſine ullis tuis meritis ab æter- t Oqnnn no dilexit te, & peculiaribus Benedictioni- MMiis hiinit bus dulcedinis ſuæ te prævenire decrevit: II Heun! In eharitate perpetua dilexi te, ideò attraxi te dhente Al miſerans. Jerem. 3 1. v. 3. Attraxit te, dum in aufint teme tempore ex nihilo ad imaginem ſuam te con. dh oin didit, ac poſtea labem peccati in hanc Dei inpheoagt ſimilitudinem inductam Sanguine unigeni- te neſ ti Filii ſui abſterſit: nam dedit nobis Filium ad n ſuum, 6 Soliloquium ſecundum. 4 03 ſuum, & quomodo non etiam cum illo omnia nobis donarit? ad Rom. 8. v. 32. Per gratiæ participationem conſortem te fecit naturæ fſuæ Divinæ, per dona Spiritus S. te contra pericula mundi, carnis & dæmonis præmu- niit, ex Paterno gratuitæ Dilectionis affectu præ tot millenis ad veram fidem, ad ſtatum KReligionis te ſuaviter & miſericorditer per= duxit; innumeris naturæ & gratiæ donis te ornavit, à tot corporis animæque periculis hactenus te præſervavit; in neceſſitatibus um tibi, & omnibus petentibus adjicit, quod Wae, otatio non præſumit: abundantia enim pie- MAimd tatis ſuæ & merita ſupplicum excedit & vo- N ta; ac, ut S. Chryſoſtomus ait, in more habet, Hümun dare magna pro parvis. Hom. 42. in Gen. Per Ne SS. Eccleſiæ Sacramenta, tanquam per cana- DNeEIE Ies, largis gratiarum ſuarum rivis animam tu- am rigavit, & ſic tandem (ſilendo immen⸗ ſum Paſſionis ac Redemptionis Beneficium) ad bravium æternæ Beatitudinis te præde- ſtinavit. O quot moônumenta Divinæ in te Bonitatis, Charitatis & Munificentiæ! IX. His autem infinitis Omnipoten⸗ tiæ; Sapientiæz & Bonitatis Divinæ Attribu- tis patciſſimè, ac extremis tantum labiis de- libatis, & pro aliquali idea ſublimium no=⸗ ſtrarüum de Deo cogitationum adduétis, im- 1 menſus adhuc reſtat Divinarum Perfeélio- "num Chorus. Trahunt adhuc, vel trahaet Ce2 ſals ſaltem animum noſtrum in ſui perpetuam adorationem, admirationem & amorem A- ſeitas Dei, ternitas Dei, Immenſitas Dei, Sanctitas Dei, Puritas Dei, Veritas Dei, 404 Diei VII. Immutabilitas Dei, Charitas Dei, Miſeri. cordia, Juſtitia, Providentia, Independen- tia, cum infinito adhuc aliarum numero, quas neque cognoſcimus, nec exprimere poſſu- mus, quarum quælibet ſumma, quælibet infinita, quælibet incomprehenſibilis, quæ- libet actualiſſima, quælibet non tantùm ho- minibus, ſed etiam Angelis ac ſupremis Se- raphinis formidanda, qui attoniti ſtant in conſpectu Dei velantes facies ſuas, dum ſu- pereminentes Dignitatis ejus Excellentias contemplantur. Hinc etiam S. Gregorius Naz. l. de Baptiſmo, ab eo in S. Lumma in- tirulato, dixit: Lingua, & mente, & cogitatione borreſeo, quoties de Deo ſermonem habeo. Et S. Hieronymus hæc verba: Ze decet hymnus, Deus in Sion, ita interpretatur: Zihi ſilentium, laus, Deus in Sion; quod idem eſt, ac, qui te, Superdigniſſime Deus, dignè laudare, tuas ſupereminentiſſimas Perfeéctiones debi- tis præconiis extollere cupit, eas humillimo ſilentio adorare ac venerari debet. TLaliter eas appretiando adoravits Auguſtinus, quan-= do in ſilentio cordis ſui ita Deum affatus eſt: Tu es ſumma Eſſentia, ſumma ! ita, ſumma Salus, ſumma Veritas, ſumma Bonitas, ſumma ter⸗ p nitſen g Vn Peftuco, tlieſnmnmn ,ofinfn,it ſhin,5 ſumm 9 rEhc6, Neis gooruntt ent gats, in 0n mronenne, Dets gllh es, gis i, licß lipittifuti 1 mngloctu k u ni , NMüge ann ARpun'eipn enn ote he uminnentand un, ulgei Mu ad conten, CAndnig peli⸗ e Akren, Uelckonestune 1 Ibinnn, inſum nignen tſekenſdlrd⸗ mipyretitoren Iunn ſs inere kngfonz n M Kuhnet ini ſe NrN; rtan er 4 unn tit 6 en Soliloquium ſecundum. 40 5 Pternitas, ſumma Magnitudo, ſumma Pulchritu= do, ſumma Beatitudo, ſumma Immortalitas: ſumma Unitas, ſummum Bonum, in quo omnia Bona continentur, imò quod eſt omne, && unum, &ο totum, & ſolum Bonum. S. Aug. l. 1. de Spir. & An. c. 64. Quomodo ergo ego? ego ex meris ignorantiis compactus, totus in peccatis natus, tam abjectè, tam ruditer, tam inconcinnè, tam temerariè de te, Deus, qui ſolus Divino tuo ad Moyſen ef- fato es, qui es, ſcribere præſumpfſi? de te, qui, ut Cardinalis Cajetanus ait, infinitis modis infinities, infinitus in Perfeĩtionibus infinitis es? quomodo ego noctua rationalis ad Ma- jeſtatis tuæ lumen inacceſſibile appropia- re, illudque verbis meis potius obſcurare auſus ſum? Sed parce, Domine Deus, dum interim ſolo fidei lumine illuſtratus à lon- gè tuam immenſam Dignitatem revereri co- natus ſum, uſque dum in pleniori Gloriæ lumine ad contemplandam ſpeciem tuæ Celſitudinis perducamur, ubi videbimus te à facie ad faciem, ſicuti es, & immen- ſas Perfectiones tuas digniùs celebrabimus. X. Tibi interim, viator Tobis, àa Pa- tre luminum majorem ſemper ac majorem incomprehenſibilis Dignitatis ſuæ cognitio- nem & appretiationem etiam in hac vita ap- precor, ut ſis inter ereſcentes in ſcientia Dei, in virtute confortatos, ad Coloſſ. I. v. 10. Hanc Cc 3 cogni- 4⁰⁶ Diei VII. cognitionem ubi in te per ſublimes cogita- un tiones in meditationibus, librorum ſpiritua- u. lum lectionibus, ferventibus de Deo col- md loquiis, privatisque in eum mentis eleva- adhlin r tionibus ſtabilire conatus fueris, miras in Nnten anima tua aſcenſiones experieris: nam, ùt imaſni S. Hieronymus ait, notitia unius Dei omnium uennumt virtutum poſſeſſio eſt, l. F. in Jerem. c. 22. uuim uul ſcilicet cauialiter. Videbis, ſi ſemel Deus ienmdleben affectuoſæ & practicæ agnitionis lumen in unglimd te accenderit, ac Dignitatis ſuæ appretiatio- An uf, nem tibi contulerit, videbis, inquam, quo= 11 modo ex oppoſitione tui per omnes modos uipumatu erga Deum ex te ſis merum nihilum, Jub- ulhuagziin ſtantia mea tanquam nihbilum ante te, Pſ. 38. V. 6. Müinm & quod ex nihilo conſequitur, mera impo- wunntanhhi tentia, inſipientia;, malitia, egeſtas, infir= ünorſäum mitas, mortalitas, mors, & omnis miſe- mi Ini riæ chaos, ſicque continuam te coram Deo iuimdam valde humiliandi cauſam in promptu habe- olu iunn bis: minus quoque jactantia, aut vana com- ſeennin placentia, aut inanis gloria, aliorumve vi= Mmiumn lipenſio tibi prævalebunt, cùm intellectu agiimanmn perſpexeris, & voluntati practicè perſuaſe- ,,inmn ris, eum ſolum eſſe æſtimandum, qui el= ns iunn ſentialiter Magnos & Maximus eſt, cujus gigteae ſolius elevata eſt Magnificentia ſuper Cœlos. l Pſ. 8. Videbis, quanta ſit temeritas, formi- agg dandam Dei Majeſtatem deliberato peccato Rerczug stiam veniali offendere, cum omne pecca nelct tum gen e⸗ ſet o ai E Soliloquium ſecundum. 407 M tum Eſſentiæ Dei, Sanctitati Dei, Bonita- e ii & Chatitati Dei, univerſisque Dei Perfe- ionibus contrarietur, & hoc modo ſalu- U tarem erga Deum timorem, & erga omne peccatum horrorem concipies. In Oratio- ne & quovis Dei ſervitio ita compoſitè, af- M fectuosè, reverenter & ardenter te inſtitues, prout coram tanta Majeſtate, coram tanto 1 Ccrli terrædue Domino omnino æquum & meng juſtum judicaveris, dum noſti, quòd millia nillium miniſtrent ei, ο decies millies centena millia aſſiſtant ei. Dan. 7. v. 10. Tandem, quod ſcopus præſentis Soliloquii eſt, hæ ſub- limes de Deo cogitationes tibi viam ſter- nent ad puritatem amoris erga infinitum ac incomprehenſibile Bonum, nempe Deum, qui utpote ſolus propter ſe, cum excluſione cujusvis alterius impulſs & motivi, omni zſtimatione & amore digniſſimus eſt. De- us cognitus ſuavem tibi reddet Divinæ vo- luntatis ſuæ executionem, plenàmque cum ca conformitatem, etiam in rebus arduis. Deus cognitus cor tuum abſtrahet à propriis commodis, à creaturarum ſolatiis, ab om- nibus vanis hujus mundi crepundiis. De- us cognitus faciet te gaudere ac complacere de immenſis ſuis Bonis & Perfectionibus, quòd ſit, qui eſt. XI. Nec opus eſt magna intenſione aut violentia intellects, ut ſublimibus cogita- Cc 4 tioni⸗ 408 Diei VII. tionibus & affectibus Divinas Perfectiones laudes & extollas: nam oculis noſtris obvi.- as habemus creaturas, immenſarum Dei ber- fectionum præcones. Miramur, & meri- tò quidem, ſolis ſpiendorem, lunæ, ſide- rumque claritatem, Cœlorum ornatum, ofdinem elementorum, animalium multi- plicitatem, colorum varietatem, hortorum amcenitatem, florum elegantiam, grami⸗ num, foliorüumque virorem, auri fulgo- rem, corporum harmoniam, humanæ for- mæ venuſtatem. Quantum ergo, ait Vene- rabilis Bloſius, admirari atque amare debemus incomprebenſibilem pulchritudinem Dei: nam re- rum creutarum pulchritudines aliud prorſus non ſunt, nifi rivuli quidam tenuiſimi ab illa Jumma pulcbritudine tunquam ab originali ſon- te promanantes. Blos. in Concl. Anim. fidel. p. 2. c. I. n. 5. Non eſt autem grave, ſed potius jucundum animæ ad altiora gradienti per mentis aſcenſiones Divinas Perfectiones in creaturis apprehendere, amare, exaltare, Deumque in iis appretiari, præſertim dum lumine fidei certa eſt, ut idem Bloſius ait, quòd, quidquid dulcoris, decoris, excellentie, ama- bilitatis & perfedtionis in oreaturis ſpurſim & fini- tè invenitur, in Deo cole ctim, ſimpliciſſimè & cun infinita plenitudine ſit. Hanc facilitatem au- gebit, quando anima Dei Perfectiones ſepa⸗ ratim ſine confuſione, diſtinétas in ſua tem. 013 2„ poran lun⸗ RbeKhnng⸗ pntfe ſolicl uſgiane ems uuhhtun. 1ne aeellio ſi t lebel/ oſee neond imt rcci nrinrtn Ee lgſrl,enen ffrabinchu⸗ ylhmi lſcin nnir ihttniem itNcAi ſter etansan erlhen. MDI N Apmnnl nir alrn all unun Vosini ntacishonee uun numenn emunc,, ene lenet Core Minis aiu Uen ttg ln ,e luc perfecen ſäullsnonen e Soliloquium ſecundum. 40⁰9⁹ pora, dies & horas, ſimpliciter cum in- flammatione potius voluntatis & affects, quàm cum coactione intellectůs in ſe ma- gnificare conabitur. Siigitur profeétus tu- us ac perfeétio ſpiritualis tibi cordi ſit, ut ſemper eſſe debet, venerande Tobis, pro coronide menti impreſſa tene verba Nicolai Lan cicii, in vita ac doctrina magnæ perfectio-= nis Magiſtri, empharicè ita loquentis: Pro= fſfeetus in Dei pradica cognitione eſt maximum re- medium ad perfedtionem, 6& ejus defedus eſt cauſa ommnium imperfecionum & peccatorum. Opuſc. e Spirit. 10. c. 16. n. 209. Hoc igitur remedium mhlm ferventer practicare cura, hunc defectum ttollere labora. 88 õ *De Aagnanimitate ad arduos & heroicos abtus Eirtutum eercendot. Punét. I. Sl tantùm inter vulgares Dei Ser- vos in via virtutis ſine ſerio co- natu ad ardua prorepere intendis, nec inter illorum numerum diu ſubſiſtes; non adeò grandis mundi, carnis aut dæmonis inſultus te proſternet. Oportet arcum generoſæ re- ſolutionis altius intendere, ac per grandes, & heroicos actus, per inſignes naturæ ſuæ victorias ad perfectionis apicem contendere. Vita ſpiritualis non eſt militia communis, ſed Cc S magis magis ardua; hinc S. P. Benedictus voluit, ut Candidatis & Novitiis ad S. Profeſſionem aſpirantibus preædicentur omnia dura do aſpera, ga per quæ itur ad Deum; S. Reg. c. 58. ad hæc au- tem perferenda requiri actus generoſos & ſublimes, quis neſcit? Non es inter ſtrenuos Chriſti athletas numerandus, ſi auſterita- tes, cruces, humiliationes, malevolas lin- guas, aliorumque acres cenſuras & oble- ctationes, ac quidquid naturæ corruptæ ar- duum eſt, refugis: hæc autem quomodo æquanimiter portabis ſine magnanimitate ſpiritůs, ſine actibus heroicis? Vide proin eorum neceſſitatem. Sed attende etiam ad excellentiam: nam pauci actus ſublimes cum generoſa ſui victoria ex puro Divinæ Gloriz Zelo exerciti hujus efficaciæ ſunt, ut oppoſi- tos pravos habitus deſtruant, eorumque loco virtuoſos generent; imò unus coram Deo centenis aliis remiſlis prævalet: unss habet majorem virtutem merendi, impe- trandi, ſatisfaciendi, diabolicos inſultus infringendi, propriam ſenſualitatem com- pelſcendi, quàm innumeri tepidi, & lan- guidi. Teſtis eſt S. Ignatius, S. J. Fundator, in Epiſtola ad Patres in Luſitania ſcripta, in qua eos ad ſublimem fervorem animat, hæc verba inſerens: Fovete ſemper in finu cordis ve⸗ ſini vividum quemdam, ſanttumque fervoremad quosvis pro virtute exantlandos labores; Juia Vrunm Nnte plh aunn s ultſenn 1. Aluncſe⸗ Nihuutn igtunſhlime,, Gobcon nien atenin oclan n ,n obenoſenniin 0Nenancon den PUak, Gnm DejiRlur iroe, mtenen, r alli eticoiuvettl 6micduen ntcher be Dd. NA Okenti, id iu Gech erlandi, Pornbus zgroſefu ulun obeci⸗ Int, Cmn N e eoipos in ſen UEhrnen e ltotierprnit Lochezen on Pnpen nenneen ttriffennnen. Keiftlin, ſenpetenn l wW na Meditatio tertia. 411 rarum aliquod && eximium (ſive heroicum) facinus antecellit ſexcentis vulgaribus, minu- tisque. apud Lancic. Opuſc. ſpir. 5. c. 9. n. 158. Vividus autem fervor in magna tendit, ut ignis in ſublime, vel etiam in parva, ſed magno & ſublimi conatu. Magnum igitur;, 6 anima, in te ardorem & deſiderium quo- tidie excita, in parvis & magnis ſublimia pro Deo operandi: nam deſiderium ſecundum S8. Bernardum Serm. 84. in Cant. eſt primum in donis, && ultimum in profedtibus. Aſpice Dei Filium in Gruce pro te pendentem & morientem, ac ediſſere, an non heroicas de te victorias meritus ſit, qui tota vita pro te maximè ardua operatus & paſſus eſt, ac plura adhuc deſideravit. Puhct. II. Actus heroici in triplici ſunt differentia: Imò aliqui ſunt tales ex parte Oobjeéti per ſe ardui, & quod vulgò rarum ab omnibus agnoſcitur. Sic S. P. Benedi- Qus adtum objectivè perquàm heroicum exercuit, dum ad extinguendum veneris ignem corpus in vepreta abjecit, in iisque ad ſanguinem uſque volutavit. 2d aliqui ſunt heroici ex parte ſubjecti, qui verſantur quidem circa rem non adeò difficilem, ma- gnam tamen in exercente inveniunt reſiſten- “ tiam ac difficultatem. Sic ſi quis realem vel verbalem offenſam, aut injuriam de ſe non adeò gravem patiatur, quæ tamen animum ejus 412 Diei IIlI. ejus mordicùs lancinat, eam autem ex mo- tivo ſupernaturali patienter & gaudenter ſuſ- cipiat, contra convitiantem talem Semei ſileat, non ſe opponat, nemini deſuperſu- as querelas exponat, nullum levamen quæ- rat, is ſine dubio actum heroicum exerce- bit; fortior enim fuit David, dum Sauli & Semei pepercit, quàm dum Goliam ſtravit. 3tiò aliqui ſunt heroici ex conatu, & pro- pria intenſione, quando nec objedum eſt srduum, nec animi repugnantia gravis, eſt tamen in agente ſingularis ardor & diligen- tia, quæ actum nobilitat, & elevat, ut ceſ- ſet eſſe oommunis & ordinarius. O quàm latus tibi, Religioſe, patet campus quotidie plurimos tales actus, ſi non objectivè, ſal- tem ſubjectivè, præſertim autem ex cona- tu & intenſione heroicos ad maximum Dei guſtum & beneplacitum exercendi! O ſi per diem vel paucos, vel unum ſaltem verè he- roicum Deo offewemus, quàm brevi tem- pore ad apicem perfectionis pertingeremus! O quanto perfeétorum numero Clauſtra abundarent! Verom neſcit bomo pretium éjus, Job. 28. V. 13. vel potius practicè feire non cupit: hinc illa raritss Deum verè amantium, hinc illa paucitas perfectorum, hinc illæ la- chrimæ. Punct. III. Non ſola Martyrii tormenta, aut quæ ad illa proximè accedunt, nec ſan⸗ ulce- Pro unibt cciCienes lils hen imoe lil, AVUhu denk eine Allndd ene ſet, lhe edo hein ten Günemiorengn n Ndebmne lle Cmmustonupen ebucaalin ann lunnun, cu⸗ nclert, uen 0n cenionen i UMniningum, e ellten No ener 1htuAlnit lun wtkus min Inun, Tntgnon dülie, lie, tAdonni, . ni neni innlu den Mn den Ubieotorzrne dn corble d Eneuce PMecinien A. Commne Meditatio tertin. 413 ulcerum & ſaniei exſugillanones, quibus aliqui Sanéti inſignes ſuerunt, actus coram Deo ſublimes & heroicos conſtituunt, ſed etiam omne illud, quod Deus ex fideli & ſingulari conatu Servorum ſuorum valde ap- pretiare, & ultra communia bona opera ae- ceptare ſolet, ſive hæc conſiſtant in omit⸗ tendo, ſive in faciendo, ſive patiendo. Sic ſi fort acriorem propenſionem in te adver- tas, v. g. hanc querimoniam cum læſione charitatis contra proximum proferendi, hunc ejus defeétum coram aliis cenſurandi, hoc factum tuum, quod tibi in aliqualem glo- riam cederet, propalandi, hunc luſum, po- tum, recreationem frequentandi, in hac culpa tibi imputata, te excuſandi, tuam ad- verſitatem pro captando ſolatio detegen- di &c. In his & ſimilibus tam animi, quàm lenſuum motibus viriliter age, & conforte- tur cor tuum: abnega violenter internè & ex- ternè, abſtine, ſuſtine, ac cum intentio- ne puriſſima ab omni proprio commodo, etiam proprii meriti & futuræ gloriæ defæ- cata, ex impulſu ardentis charitatis ad ſo- lius Dei guſtum & beneplacitum offeras, &actus heroicos ac excellentes te exercuiſſe humiliter confide. Et quid impedit, quò minus omnia tua opera & funétiones per diem, uti Meditationem, Pſalmodiam, Pre- ces, Miſlam, Communionem, Studium &c. à0 4 44 Diei VII. Meditatio tertia. ad valorem actuum heroicorum ſublimare valeas? Accuratè circumſpice imperfectiones hactenus in iis commiſſas, & ſedulò emen- da: adhibe in iis intentionis puritatem, ut mox dictum, tui humiliationem & reve- rentiam in præſentia Dei, conſtantiam in cœpto ſemel fervore. ardentes in Deum cor⸗ dis affectus, ſicque eas ſingulari conatu, totâque mentis effuſione in Dei & proximi propter Deum dilectionem peragere ſatage, & erunt opera, eſto, quòd non ſint circa objecta planè ardua, nec flant cum natutæ repugnantia, tamen ex conatus intenſone ſtrenua, & heroica, quia Deus penſat affe⸗ Rum, ut ait S. Ambroſius l. I. Offic, c. 30. affectus pretium rebus imponit. O anima re- ligiola, noli negligere hanc ſpecialem in ſo- liditate virtutum & perfectionis proficiendi methodum, hoc excellens ampla merita colligendi ſtudium. Magnum tibi etit ſo⸗ latium in morte horum actuum meminiſſe. Ante obitum tuum operare juſtitiam, & laudent te in portis opera tua, per gratiam Dei tam in- ſignia. Eccl. 14. v. 17. Aſpice Exempla San-⸗ Gorum Ordinis tui, qui heroicis vVirtutibus jugiter inſudarunt, & eos ſequendi magnum animum indue, cum moderamine tamen præſertim circa objecta ardua, ita, ut ex uns parte temerè non audeas, & ex altera timid tepicè tibi nonindulgeas. puis Nlioe Gnekorr vnher n Oir 01 (urer Onn h yun hrolberetei (WNM AWd neiie Nun Neplne Mndte Utllehelenaez eKonller, iſkime, in Ctbdionlorge eſtoto, e moili 1 aenecket, teſtigitfzi Dr wvodune nm pendee th heeihei ins cun in Diei PIII. Oratio. 415 DIES OCTAVA, Sancto Nominis Patrono, Vel omnibus Sanclis ex cujuzvir §. Ordine dedicanda. Ad omnes Sanclor ex Ordine §. P. Benedibti. Ab vos filiali confidentia me converta, Glorioſa Benedictinæ Religionis Side- ra. Vos æmuli Magni Patriarchæ Benedi- Gi Fili, vos Patres, vos Duces & Magiſtri mei eſtis. Vos, celli Sanctitatis Vertices, Diſciplinæz Monaſticæ Profeſſores, Fidei ac Eccleſiæ Defenſores, mundi Triumphatores, lm perfectionis ldeæ, ac ardentis in Deum cha- muhn ritatis Victimæ, jam verò inclyti ſupernæ (Livitatis Sion Incolæ, vos, inquam, filiali de- votione ſaluto, ac eò majori fiducia vene- rror, quò arctiori Religionis fœdere vobil- cum conneékor. Vobis humillimè ſuppli- eco, ut veſtris ſuffragiis & orationibus ad- jutus cor mundum ab omni terrena adhæ- ſione cum plena mei exſpaliatione ab omni creatura, præcipuè à me ipio obtinere, vi⸗ E am S. Crucis cum humili tolerantia cujus- eH 5 Vis s en .7 e; vis adverſitatis fortiter ambulare, in ſoli- dis virtutibus proficere, ac in charitate Dei ſecundum Divinum ejus beneplacitum in- dies magis, magisque accendi meréar. Di. vinam Benignitatem pro me exorate, ut ve- ſtris veſtigiis pia æmulatione indeſinenteria- El nin hæream, Vocationis & Profefhionis mex gratiam vitæ, morümque probitate ade- quem, ac Dei honorem, Gloriam ac bene- placitum in omnibus actionibus meis inte- grè ac ſincerè intendam. Te verò, Clemen- nſſime Deus, qui Bendiéctinam Religionem plantäſti, rigaſti, ac Servorum tuorum ſan- guine, virtutibus & meritis per Orbem di- lataſti, te laudo, te adoro, te exalto, & magniſico, tibidue gratias ago pro omnibus donis ac beneficiis, quæ Famulo tuo, S.P. meo Benedicto, & Semini ejus Benedictio- nibus repleto, in tuam Gloriam, in Fidei Ca⸗ tholicæ defenſionem, in Eccleſiæ militantis ſubſidium, in propriam eorum perfectio- nem, demum in meum exemplum, ac imitationem conferre dignatus es, ac mea er eorum merita & interceſſionem in hoc ſolitario ſeceſſu ita vitæ mexæ rationemordi- nare, ut deinceps eorum ſanétam conver- ſationem in me exprimere, téque cum ipſis in felici Beatitudine æternum amare & lau⸗ dare merear. Amen. poſt perſolutum in Choro matutinum legitur e lib. 2, de Imit. Chriſti c.7. &n. & ex l. 3.c. . leno UII eü bif tinte, ie ral il imo Mornes en nmimmand onanbrdet N Melten lun n neppn eer u lenuie, di DNN inn ride. 0r epinſie Clbaitgorun r Cn Deo conincte sſitlochalini eguniun loe ReiNorcdiotkad kiuns lenn tet ielkpetpenoh ehtiht, gin 41 Cdnbenn,n Um ke Nueti l ohoneh in n ills etui Pifuunet, n0 bpel, uen Mecditatio prima. 417 De, perfeckta Exſpoliatione & Abre- AN unom niunciatione ſui, & omnis rei ereata in or- 4 vine ad Uneonem cam Deo. puncét. I. U anima perfeétè cum Deo, ul- e Otimo fine, ſuo aniatur, ſecun- n dum omnes Alcetas requiritur, ut inter De- mIum & animam nulla creatura per interpoſi- ee tionem mediet, præcipuè autem, ut ip he- AWur mo, intendens ſuam cum Deo unionem, ſe non interponat per quæſitionem ſui, vel al- terius creaturæ, boni aut commodi, quod h Deum non redeleat. Hæc major aut mi-= nor interpoſitio ſui, aut alrerius creaturæ in- ordinatè quæſitæ, magis vel minus perfectam aum cum Deo conjunctionem impediet. O⸗ zHI ptas vinculo charitatis perfectè cum Deo uni- Ih ri? requiritur ad hoc indiſpenſabiliter, ut ist omni inordinata adhæſione ad te ipſum, & 3 mu ad quamvis rem creatam te exſpolies, & ti- u bi ac illis perpetuo repudio abrenuncies, ma-= n6 uts gis autem tibi, quia ex amore tui creaturas aun amas. Cüm Deus, utpote puriſſimus Spi- es ritus, cum re materiali myſticè uniri non rietey valeat, oportet, ut tu quoque unus eum e„ Deo Spiritus evadas: Qui adberet Deo, unus iritus eſt cum eo. I. Cor. 6. V. 17. Sed qut hoc fieri poteſt, ut cum Deo unus ſpiritus 4 Muo 4¹⁸ Diei VIII. fias, ſi inordinato amore tibi ipſi & aliis fæ·. cibus creatis agglutineris; ſi erga tuum ho. norem, famam, æſtimationem, & com. ele moda inquietè afficiaris, vel inſuper res cre. ißi n i . mfnunſ tas, quæ tamen tanquam intermedius den. , ſus murus te à Deo disjungunt, ultra mode. Ole iti, ratum uſum extra Deum diligas? Etiam mo- i) mmuif dicus amor, ait illuminatiſſimus Bloſius, te.- Innu iettungue nui:que affectus, quo quis mortali creaturæ 44. Uen kletl N beret, & verbulum otioſum, aut buccella cihi, l it lui aliter, quam oportuit, ſumpta, atque alig bhu. Wliln felien jusmodi minutiores offenſæ & inordinatione: non us eundin rmittunt, ut Deus, qui eſt ſumma Puritas, imun un ll intimè uniatur animæ, niſi prius expientur. In- 1li kiii ſtit. ſpirit. c. 12. J. 3. n. 1. Dilcute affectio- Ebuin ui nes tuas, quales eæ ſint erga te, & omnem ibumun rem creatam ; ejice foràs, quidquid adhæſio- Mälirfuun nem erga te, & alias creaturas ſapit. l ,lnt Punct. II. Omni jure cor tuum totum, n & in te ac creaturas indiviſum petit Creator d e1 tuus, ut tecum uniri valeat, dicens: Prebe, ilifiiihnen fili mi, cor tuum mihi. Prov. 23. v. 26. Non Ighllniann poterant Apoſtoli accipere plenitudinem Spi. C kilettte ritus S. niſi Chriſtus, cujus corporali præ- Idih inut ſentiæ affetu non plenè defæcato, ſed ad. N iig hu⸗ huc ſenſuali agglutinati erant, ab eis abiret: i hen mn Si non abiero, Zaraclitus non veniet ad S. O-. Wibten, Ubi an. 16. v. 7. Ex his verbis 8S. Bernardus hanc üigenhtunc deducit conſequentiam: &N Apoſtoli Cami iſemirniit Dominicæ inbærentes, quæ ſola Santta, e dn ani oak. de Meditatio prinmnn. 419 undta SHandtorum erat, Spiritu S. repleri nequi- verunt, donec tolleretur ab eis; tu carni tuæ, quæ ſordidiſſima eſt, & diverſarum ſpurcitiarum ün phantafüs repleta, adſriitus && conglutinatus wun eni, n ucert NargAe et ucunt madhinf ni ek 1dior guceſen u. t Gehle 4 MWum meraciſſimum ſpiritum te putas poſſe ſuſci- pere, (dicere liceat, cum Deo per amorem uniri) niſi carneis iſtis conſolationibus funditus renunciare tentaveris? S. Bern. Serm. 3. infra OCétav. Aſcenſ. Non eſt ſpes, quòd cum Deo familiariter converſari, ad magnam ejus con- fidentiam pertingere, ejus donis ac ſpiritua- libus theſauris ditari, minus cum Deo per charitatem uniri poſſis, niſi totum cor tu= um ab omni ſæculi & ſæcularium rerum af- feétu mundum; præcipuè autem inordinata tui ipſius amore vacuum & mudum ejusdem Sanctiſſimæ Puritati eonſecrare, & ſic mun- dum & ezſpoliatum conſervare ſtudueris. Dominus Zelotes Women ejus, Deus eſt Amula- tor. Exod. 34. V. 1I4. Non admittit conſor- tem amoris in corde tuo. Auguſtus eſt le- Gtulus, in quo cum anima tua Divinus Spon- ſus uniri, ac dulciter requieſcere cupit: ideò per lſaiam tibi inſinuat: Coanguſtatum eſt ſtra- tum, ita; ut alter decidat, & pallium breve utrumque operire nonpoteſt. Iſa. 28. v. 20. Hocé ſtratum autem, ùt Dionyſius Carthus. in I. Joan. 2. interpretatur, eſt fundus cordis huma- ni, in quo pariter requieſcere nequeunt amor mun- di & amor Dei, carnälis affetctio eo ſpiritualis D d 2 dile⸗ 420O Diei VIII. en dileſtio, ſed alter alterum pellit. O bone De. Ghrt n us! quàm pauci ſunt, qui hanc doctrinam üuſcin ſequuntur, qui te ita amant, ut ſimol amo- iice 1 rem ſui, & creaturarum jugiter reſpuan lglo denn Contendam ego, inter illos paucos eſſe dein- tMiati i ceps, ut ad tui unionem admitti merear. ollmiid En! nudum ab omni affectu terreno tibi præ- m iuumn beo cor meum; ſed quia hoc opus eſt ma- (el Lauch gnæ lolicitudinis, & ditturni exercitii, ideo, Ut dldlnin ut nudum conſervem, per gratiam tuam vi= (ennis & lin gilans ero. Uyllkainnnt punct. III. Sacrificium Nadab & Abiud, iwdn d V fihorum Aaronis, Deo erat ingratum, quia i,idpen al igne alieno & profano adulteratum. Acce- viunkin pris thuribulis poſuerunt ignem && incenſum deſu- ANhötuit per, offerentes Domino ignem alienum; Levit. olnAun 10. v. I. & ideò mortis poznam ſubierunt. nn Deoshtn qui ſe ſpeciales Dei Servos profitentur, & ut in komnenin tales etiam aliis videntur: offerunt enim Deo m munzl quotidie incenſum & Sacrificium laudis in (ine Keirn Pſalmodia, Oratione, Miſſæ celebratione, io noin jejunant, vigilias agunt, ac varios etiam vir- i i5 lein tutum a us Deo in thymiama conſecrant, ſvnenis enarrant Juſtitias Dei, & aſſumunt Teſtamen- g rronti tum ejus per os ſuum; præterea autem hinc in- 0LI de cordium ſuorum thuribulis ignem alienum UI & profanum imponunt, corporis ſuperva- lruutyn caneas oblectationes, proprii honoris cadu- nlen citatem, creaturarum ſolatia quærunt, ſic- iel . que mn tler eb „ innz WKü „ „H N, omn nüin . mNi mpan kihnſin ziania u AN 1 n! 1 ten! NNI Meditatio prima. 4⁰1 mini eum; ſi autem eſt Baal, ſequimini illum. 3. Reg. I8 v. 21. Hac reprehenſione innuere voluit, quòd principia Divina & mundanæ, Creatoris & creaturz, ſpiritus & carnis ſimul ſequi non poſſimus. Alterutri renun- ciandum eſt. Ve terram ingredienti duabus viis, ait Sapiens Eccli. 2. v. 14. & iterum: Cor ingrediens duòs vias non habehit facceſſum. c. 3. v. 28. Si igitur, 6 anima, in Sancta San- Gorum ad puram charitatem & unionem cum Deo aſpiras, prius in atrio te longo & conſtanti exercitio omni affectu erga te i- pilum, & omnem inordinatum uſum creatu- rarum, juxta regulas ſpiritus & re rationis exſpoliare & evacuare debes: hoc enim, & non alio modo ad perfectam paupertatem ſpiritůs, ad veram puritatem & munditiem cordis pervenies, & ſolus tibi Deus in om- nibus & præ omnibus omnia erit. SOLILOQUIUM I. 4 De tolerantis Crucis & Ad verſitatit, atpote vero Charabtere Amantium Deum mn I. PEr adverſitates, craces, tribulationes, D d 3 affli⸗ dque potius amori proprio ſacrificant. Hoc vera ſui exſpoliatione, & creaturarum abrenunciatione adhuc longè remotum eſt. Q Religioſi, 6 Servi Dei! uſqaequò claudica- tis in duas partes? dicebat Propheta Elias ad populum Iraël; i Dominus eſt Deus, ſequi- . 422 Diei VIII. . gimus oômne illud, quocd naturæ ſenſuali in proprium ſui amorem inſolenter tendenti contrarium eſt, ſicque omnes difficultates, moleſtiæ, & incommoda crucis & tridu. latiqnis nomen participant, eò quòd amo- rem proprium offendant. Sunt autem hæc in triplici differentia: rmò aliqua proximnde 8& immediatè corpus afficiunt, ac inde de.- mum ad animi interiora penerrant, vocan- türque cruces hominis inferioris. Tales ſunt morbi corporales, exceſſus in frigore & æſtu, in ventis & pluvis, incendia, per- cuſſiones fulminum & grandinum, penu ria in cibo & potu, veſtitu, medicina, le⸗ Go, cubiculo, converiatio cum homini- bus hiſpidis, rudibt us, cholericis, phleg- maticis, aut inurbanis moribus præditis. Item ab hominibus ſenſualibus pro cruce reputantur cuſtodia majorum inter limites diſciplinæ, ſubtractio occalionum inducen- tium ad recreationes, laxit tates, Vanitates &c. 2d& alqua ſunt, quæ immediatè animum affligunt, & ea in hominibus ingenuis ſo- lent plerumque eſſe magis ſenſitiva, ut ſi eorum ſpiritus, doctrina, virtus, conver- ſatio mala opinione ac ſiniſtro judicio cen- ſurentur; ſi apud alios, præſertim autem Superiores, verè vel falſè traducantur, aut 3 ab afflictiones & alia hujusmad militiæ huma. na à Deo ſuppeditata pœnalia media intelli- zun le10tund Imtun e 4 n ol pendan ohrenut, ſternnen n ANN 0Mberu vmnhetl ußn genponnn ls Rwinenn tnenleie läimen hun nifnimi 6 mur uttil nusoiuarsnne egn Onei conobnon Monlzinn pnn ea hin erkemun tii dios Chn tttcltaptin loerelch, Un Onn en ufoound oen Uundes r uum, Mikr. i ſiri e vorli eblniou 11 Soliloquium primum. 423 tbb iis ipſis mortificentur; ſi cum vel ſine ju- ſta cauſa ad Officia non applicentur, vel ab is amoveantur; ſi eorum defectus antiqui etiam poſt emendationem rememorentur, exprobrentur, vel ſaltem obliquè adhuc in conſiderationem trahantur; ſi eorum conſi- lia vel non audiantur, vel ex animo minus benevolo negligantur &c. 3tiò aliqua ſunt, quæ partem hominis inferioris & naturæ ſen- ſualis proximè intactam quidem relinquunt, ſunt tamen ſuperioris ordinis, & cadunt in afflictionem ſpiritůs charitatis: hæ cruces non infrequentes ſunt in hominibus perfecto Dei amore præditis: iſti enim ſicut adverſa hominis inferioris inter præcipua Dei cyme- lia, dona, ac gratias numerant, edque cum omni conſolatione ac gratitudine à paterna Dei manu acceptant, ita econtra ſe in parte ſuperiori circa ſpiritum dilectionis graviter afflictos ſentiunt, quando Deo internæ viſi- tationis radios ſubtrahente quamdam quaſi animi eclypſin patiuntur, dum ſibi viden- tur à Deo derelicti, & ad ſervitia Divina in- epti; dum omnmi guſtu rerum ſpiritualium geſtituti putant, omnes preces ſuas eſſe irri- tas, omnes actiones Deo exoſas; dum ani- mæ corum, uti Prophetz David, multi di- cunt, non eſt ſalus ipſi in Deo ejus c. Pſ. 3. v. 3. Sub hoc torcujlari internarum afflictio- num & deſolationum Deo optimo multas d 4 ani- 424 Diei VIII. animas utriusque ſexus ſibi ſpecialiter dile. ctas per plures annos ad majus earum meri- tum gratiæ in via, & augmentum gloriæ in Patria probare placuit, quas tamen homi. t. ufan i nes ſeniuiales nec advertunt, nec curant. II. Ad has igitur, vel harum aliquas tri- bulationes, ac amoris proprii ſupprelſiones, neceſſe eſt, ut quavis die, quavis hora præ- pares animam tuam, religioſe Tobis, ſi ad interius Divinæ unionis conclave admitti, imò ſi ſimpliciter in Chriſto Eſu piè vive. re, & ad Cœli bravium contendere aveas. Foris pugnæ, intus timores vitæ hujus co- mites ſunt. Velis, nolis, adverfſis te exer- ceri oportet: nam Divinæ veritatis irrefra- gabile eſfatum eſt: Si quis vult venire poſt me, abneget ſemetipſfum, 8 tollat crucem ſuan, ſequatur me. Matth. 16. v. 24. Et S. Paulus ait: Omnes, qui pié volunt vivere in Chriſo Tſa, perſecutionem patientur, z. Timoth. 3. v. 12. Vis nõôſſe compendioſiſſimam viam ad cul- men perfectionis & ſanctitatis? hanc inqui- renti S0oc. JEſu Alumno, P. Hieronymo Na- tali, S. Ignatius his verbis demonſtravit: Si 4 multa adveiſu, magnque pro Chriſti amore pa- tiaris; pete hanc gratiam à Deo: nam cui Domi- nus hoc tribuit, maltum tribuit, boc enim uno beneficio multa magnque ejus oontinentur beneſ- cia. Hæc verba Vir ſanctus obortis lachti⸗ . III. Sunt in fie e ci en bentan Sforltkcotpon Igtl ncenal n inii ne e. Man ah tnoſ, V uin ahiut vmnn inein ſlinſenens 1,1Mru Cteten ubunonn endhentarkrim t,u peeſä e Mameny⸗ Aeitouloefee il aſele wten ie e n d wn delaerr Aum ntem muminit um, Ua lt tle d uminie nl, nlin ſeeman A ellm D lortin 0 Soliloquium primum. 42 5 III. Sunt quidem orationes, eleemo- ſynæ, cilicia, jejunia, flagella, Sacramen- torum frequentatio, opera miſericordiæ ſpiritualia & corporalia media efficaciſſima, dquibus homo Deo amoroſè conjungi & uni- ri poteſt: at certior & ſecurior via non eſt, quàm humilis tolerantia tribulationum ex amore Dei. Deducitur hoc clarè ex verbis §. jacobi Apoſtoli, qui cùm dixiſſet: Omne gaudium exiſtimate fratres mei, cuùm in tentatio- ves vatias incideritis, ſcientes, quòd probatio fidei veſtræ patientiam operatur; Epiſt. S. Jac. c, I. v. 2. Mox addit hæc verba, patientem & S ardentem tribulationum ſuſtinentiam mirè eyxtollentia: Patientia autem opus perfectum ha- iuiet, ut ſitis perfecti & integri, in nullo deficien- tes. Eſſe autem perfectum, eſie integrum, eſſe in nullo deficientem, magna ſanè heroi- cæ in adverſis patientiæ præconia ſunt. Non ſomniet de vera & ſincera in Deum chari- tate, non de ſolida virtute, qui necdum ad- verſitatum undeunde advenientium incur- ſus æquanimiter, fortiter & ardenter ferre didicit: nam, ùt air S. Cyprianus Serm. de bon. Pat. tolle charitati patientiam, & deſo- iuata non durat; tolle patiendi & tolerandi ſub- Asantiam, & nallis radicibus dc viribus berſeve- rat; nam, ſecunduùm Apoſtolum, charitas pa-⸗ tiens eſt. Vacillant pariter virtutes eæteræ, ſi non virili fortitudine in tribulationibus DdH ſi⸗ conſtantiæ obnoxias. 426 Diei VIII. firmentur; unde S. Thomas de Vil. nov. Serm. de SS. Coſm. & Dam. ait: Yolle tribu- lationem, ubi patientia? ubi manſuetudo? ubi humilitas, fortitudo, fiducia, tolerantia? vi- SRin debis, has vomere adverſitatis non exerci- tatas eſſe agro ſterili ſimiles, ac omni in- IV. Igitur ad limam crucis, ut cum Cal- paro Druzbikio de Relig. Mancip. Conſid. 10. n. 10. loquar, ea ploret Religioſus virtu- tem ſuam, ſpiritum ſuum, ſoliditatem ſuam, perfettionem ſuam: quot gradibus ab illa defciet, tot ſibi ad perfectionen menſuras deeſſe noverit. O ſi hic ſpiritus (amor & gaudium in tribu- lationibus) inter religioſas Perſonas reflore ſce- ret, quàm longa alia facies eſſet Comr unitatum religioſarum! Sunt quidem Aſceteria ſcholæ, in quibus crucifixus Dei Filius de Cathedra S. Crucis diſcipulos ſuos ad ſui imitationem, ad fortem adverſitatum à ſe immiſſarum to- lerantiam inſtruit, & invitat: ſed quot, eheu! ſunt, qui amanter & conſtanter ejus Doctri- nam & Exemplum in tribulationibus ſequi allaborant? Optandum foret, ne multietiaam in S. Familiis Doctori Gentium, ſi is adhuce circuiret, & amorem Crucis inquireret, amaras lachrimas exprimerent, prout olim fa Rum eſt, ſicut ipie teſtatur his verbis: Multi ambulant, quos ſæpeè dicebam vohbis (nunc autem 8 ſiens dico) inimicos Crucis Chriſßti. R D . s hng umn eihn tnnCe in NAuchite Se, Gorhu⸗ Sucdiweſon ſwedilmnmen Dtreuoſetti (r,enn Mrunuin Pulannmt Ehaucirn en bigenn b iis ſelunum netn hevutns n ,aunwon Kiorae (enmmtnnn hemin, Lin mtfnprieni Inonann unttimmg lin Deomein Ao dln anechain Soliloquium primum. L 4²7 Philip. 3. V. 18. Vidit quondam Laicus qui- dam, Rudolphus nomine, teſte Cæſario, poſt matutinum precibus in Eccleſia inſiſtens Chriſtum in Cruce pendentem, & cum eo im quindecim alios Ordinis ſui Religioſos cru- cifixos, quos quidem omnes probè nove- rat, ſed quid ſibi hoc ſpectaculum porten- deret, ignorabat; proin Chriſtum pro ejus dilucidatione implorabat, & audire meruit: Ecce! hi ſoli numero quindecim ex univerſo Ordine tuo verè ſunt Keligioſi, mihique cru. cifixi; hi enim ſoli viam S. Crucis & omni- G⸗ ſui abnegationis ſeéctamtur; hi ſoli pro gloria ſwa reputant mihni in afflictionibus, tribulationihbus & contemptu conformes fieri. En! quàm rara & cara etiam in Cœ- n nobiis & religioſis Familiis ſit praética ad- verſitatum appretiatio, dum etiam homini- bus ſpiritualibus vix minus quid perſuaderi poteſt, quàm amorolus S. Crucis in omni athori proprio adverſante eventu amplexus, & hinc etiam tam rarus Deum verè & ſince- I1& amantium, ac in ſemita religiolæ perfe- tionis progredientium numerus, cum ſine forti tribulationum tolerantia ad perfectio- nem perveniri non poſſit: character enim ſo- lidæ cum Deo amicitiæ eſt heroica cum Di- vina voluntate in omnibus adverſis confor- mitas, quod S. Laurentius Juſtin. his ver- bis inſinuat: Si adverſum te mundus ſæviat, la- lret 1 iei vIIiIl. nes eam Gin tret invidus, diabolus rugiat, obloquatur ma- 11 lus, (hoc eſt, ſi quascunque patiaris tribula- tiones) eſto confidens, quoniam perfedtorum graderis ſemitas. S. Laur. Juſtin. de Vit. ſolit. c. 12. Sine hac nota à vera perfectionemul- tum adhuc diſtas. V. Quid B Henricum Sulonem, eximi⸗ um Dominicani Ordinis decus, ad tantam vi- tæ perfectionem, ac cum Divina Sapientia familiaritatem ſublimavit? certè præcipuèin- gens ardor, quo quærebat dignus haberi, pro nomine Eſu contumeliam pati. Hoe accenſus rogabat à Divina Sapientia eRe⸗ ri modum ritè patiendi, quod & obtinuit: nam ſemel hunc in finem preces ſuas inſtau- ranti apparuit Crucifixus in forma Seraphini ſenis alis inſtructi; primis alis inſcriptum erat: afficlionem ſpontè ſuſcipe; mediis: feras crucem æuanimiter; ſupremis: diſce pati hriſtifor- miter. Vel ùt alii cum S. Bernardo trinos hos patientiæ gradus aſſignant: diſce pati patienter, lihenter, gaudenter. Alia vice idem B. Henricus Divino inſtinétu monitus per Cellæ ſuæ feneſtram proſpiciebat. Et ecce! ſiſtitur ejus oculis canis per aream Monaſterii lacerum & ſordidum panni centonem ore ſpumante mordens, raptans, ac dilacerans, auditque hanc vocem cœlitùs delaplam: pa- ri modo Fratrum tuorum dentibusl aceraberis. De- ſcendit mox Vir ſanétus in atrium Mene⸗ erii, “ nd ſun olſs Dl , A un ten Pnſeretede cronAcdin anlen idt (, C ſendelieein Netune tn yne, Min, e, Aummme uni ſee e, (Akrmn gan nd unklrm cen e heniea Mrtniſnien trſmnlrin eau buriaes sCnmelen A1NMncol Dro vgttunt nlmtn (br⸗ Nangn bllkonr Katisuundi⸗ Aun, Gln Iuin Conte Soliloquiuui primaum. 4229 ſterii, ac levans hoc panni ſegmentum il- lud tanquam rem pretioſam ac crucis ſuæ teſſeram multis annis non tantùm aflerva- vit, ſed etiam tempore tribulationum, & perſecutionum, quas ei Dei Benignitas af- fatim lappeditabat, piis oſculis diſſuaviavit, ac in forti afflictionum tolerantia immobili id mortem uſque perſtititt. VI. Quid ulteriùs Seraphicam Virgi- nem, 8. Thereſiam: tam aréta cum Deo unio- ne copulavit? ſan perſecutiones, diffama- tiones, ludibria, injuſtæ de zelo ejus cen-= ſuræ, quas nomine & amore JEſu virili con- ſtantia perpeſſa eſt, eam planè ceœleſtem reddiderunt, prout Lætienſis Abbas Bloſius hanc prærogativam crucis tolerantiæ tribuit. dicens ex Henrico Suſone: Afidtio homi= nem ex terreſtri œleſtem effcit, & adducit per- petuam familiaritatem cum Deo, de Conſol. pu. ſtil. c. 24, Fuit hæc S. Virgo, ac florentidimi Ordinis Carmelitarum Diſcalceatorumfun- datrix, à Nuncio Apoſtelico ei vehementer fuccenſo vagabunda & inquieta Muliercula proclamata, (prout ipſa in litteris ad P. Joan- nem à Eſu cum gaudio & conſolatione in omni tribulatione teſtata eſt:) prohibuit ei, ne ulterius ullum Diſcalceatorum Monaſte- rium erigat, & ut jam ereéta denuo diruan- tur, Totus quaſi mundus Eccleſiaſticus & profanus contra eam, ejusque ſetinn in⸗ 1Litu⸗ 4³⁰ Diei VOIII. ſtirutum in armis ſtetit. Filii illius in zelo reformationis conſtantes ſe in montium la- tebris, aut Clauſtris ab arbitris longè remo- tis, pavidi occultabant, ne reperti ad carce- res traherentur. Præcipui Ordinis Patres ac Praſidentes, Generalis & Provincialis, malevolis aliorum linguis in malam opinio- nem tracti, animum ab ea gerebant alienum. Cudebantur adverſus eam duo teſtimonia, & quidem in rebus magni momenti, harum autem calumniarum una erat ſatis gravis & infamis. Confeſſarii loco exſpectatæ con- ſolationis ejus ſpiritum improbabant, ac ea, quæ püſſima Virgo moliebatur, omnia ut mera ſomnia, & ſcandali ſemina ominaban- tur, quamvis poſtea agnoverint, ſe eam, ejusque ſpiritum iniquis judiciis a ixiſſe. Sorores erga eam malè affectæ eò ſua conſi lia dirigebant, ut in carcerem compingere- tur, ſicdue dilatandi zZeli aréti limites eipo- nerentur, prout etiam in Senerali Capitulo à Definitoribus deciſum fuit, ut non tan- tùm nullum ampliùs monaſticum Domiei- lium erigeret, ſed etiam ex erecétis ſibiunum ſeligeret, in quo deinceps velut in carcereé quietè vivere, nec inde pedem efferre lice- ret. Hæ & plurimæ aliæ afflictionum pro- cellæ ardentiſſimum S. Thereſiæ ſpiritum inundabant, non tamen eum extinguere; ſed potius charitatem Dei in immenſum in:- S cen-⸗ in Antitn,. ſuliun i ſzaa⸗ nin ſel in aun, et umd 4 Moe n⸗ gln t nn n onſt, Pin Gln am unin Ii mni i Gurpeunm, (Ctv pAgnduin Cdpeftiorn Pevont inno en nuen n nclenun i nicn allene ahru) Me ſulg, ndi Uur ſtenie unlii Gl id iuotin Ae Ren Inror ſllen en ſſe, Amint iraaug Soliloquium primum. 43 1 tendium inſufflare poterant, prout ipfamer in Vita teſtatum reliquit his verbis: Hic mihi Dominus oſtendit, quam fingulare Bonum ſit, mo- leſtias, diffcultates, && perſecutiones illius no- mine perferre: amor quippe Dei tantum in ani- ma mea ex hoc incrementum fecit, ſicut && alia multa, ut non parum obkupeſcerem. hee 4 pæc eſt cauſa, cur non poſſim non ſemper tri lationes & adverfitates poſtulare. Tunc tempo- ris etiam in me ingruere cœerunt maiores illi Divini amoris impetus, & ſublimiores raptus, etſ eos ipſa tacerem, d& nullum de ſpirituali hoc lucro apud ullum verbum facerem. VYVll. Quidquid Magnus Gregorius, di- gnus Magno Patriarcha Benediéto Filius, de Converſatione ac Vita Glorioſi Patris hujus memorat, an non omne (lubeat attentè ac ſtudioſè in vita ejus inveſtigare) meram na- turæ violentiam, jugem adverſitatum tole- rantiam, auſteram catnis & ſenſuum cuſto- diam ſonat? Plus appetüt mala mundi perseti, quàm laudes, pro Deo laboribus fatigari, quàm vitæ hujus favoribus extolli, teſtatur de eo memoratus S. Pontifex. Sive eum conſi- deres in primo ætatis flore à ſæculi delitiis abſtractum, ſive in aréto ſublaci ſpecu ab omni ſolatio & conſortio hominum ſepara- tum, ſive à S. Romano pane precario per plures annos ſuſtentatum, ſive inter vepres cruentatum, ſive à malè feriatis Monachis prias 432 Diei PIII. B Prius in Abbatem exoratum, poſtea autem n lie ab eis propinato veneno violentæ morti de- lir ſtinatum; five mentis oculos ad eum dirigas, Wi rout cum ſuis Monachis à petulante Presby- Amuzeitue tero Florentio per ſubſtitutas Veneris ſoboles (liide) libidinole fuit tentatus, ſive prout in Monte du ue Caſino commorantem circumquaque multitudi- Mh Inlio, nem prædicatione continua ad fidem vocavit GSc. Blll Anire Omnia hæc cum animi exultatione & arden- Menunn ti jn Deum charitate tolexata quid, niſi labores, e benn cruces, afnictiones, perſecutionez & mor- (Groiuen iniſicationes loquuntur? imd ſi perſpicaciocu- uſi gei, lo totam magni hujus Patriarchæ vitam per-. Meluulln lIuſtres, præter neceſſaria omnino vitæ ad. 1 r, minicula nullam quæſiti lolatii ac gaudii na= Gusn, rtn turalis in eo ſtillam deprehendes. uſichet . VIII. O in quam vili econtra pretio ho-= riiñAtn minibus inſenſatis cruces & tribulationes h /nl, ſ(unt, quidni dicam etiam multis Keligiofſis! gindti hi quidem ſtatu ac Profeſſione vexilio 8. Eru-. M glli⸗ cis Sacramentum jurârunt, ſunt tamen re getnehnn ipſa non rarò adedò delicati & infirmi, ut ni- Ing In hil minus, quàm crucem, contemptus & iilarlin jncommôdaadmittant; nihil magis, quàam eun,lu ea averſentur. O quantum diſtant viæ Dei ſan , à vis hominum! Sapientiſſimus Deus viam AMe, intimorum amicorum ſuorum ſpinis & tri- imniglenen bulis adverſitatum ſepivit, (multæ enim tribu- AUls iinir latioues juſtorum; Pſ. 33. V. 20.) ſicque eos per Alnneni6 aſpera & confragoſa ad amicabilem ſecum Peltoiden . vnio⸗ D 1 Giſnnr Nde Tent nik wali Pnſ un.6 uin, Soliloquium primum. 4³3 unionem & perfectionem mediis ſibi ſoli reſervatis perduxit. Vult etiamnum Deus, ut omnes, qui fidelium Servorum luorum characterem geſtare cupiunt, omnibus aſpe- rè, contentiosè, & injuriaté ſibi repu- gnantibus ſe ſuaves, placidos, & affabiles vultu, alloquio, moribus, totéque cor- dis affeétu exhibeant: vult, ut percutien- tibus ſe in unam maxillam parati ſtent præ- bere & alteram: vult, ut injuriis laceſſiti vin- dictæ cupiditatem refrænent, & offenſam quamvis operibus charitatis compenſent. idque ſecundum Exemplar unſgeniti Eilii ſui, qui cùm malediceretur, non maledicebat; cam pateretur, non comminabatur; tradebat autem judicanti ſe injuſtè. I. Pet. 2. V. 23. Huic Dei voluntati & ordinationi fideliter obſecuti ſunt 88. Apoſboli, prout de iis ac de ſeipſo Gentium Doctor fatetur: Nos ſtulti, nos in- firmi, nos ignobiles, (coram hominibus) uſque in hanc horam eſurimus & ſitimus, & nudi ſumus, & colaphis cædimur. Male- dicimur, G& benedicimus; perſecutionem patimur, & ſuſinemus; blaſphemamur, 6& obſecramus: an- quam purgamenta facti ſumus omnium peripſema uſque adhuc. I. Cor. 4. O rara hoc ſæculo noſtro antiquæ in crucibus & quibusvis af- fliétionibus patientiæ & ſolidæ in Deum cha? ritatis documenta! 6 nmirandae uſtilſim dc Sapientiſſimi Dei vias circa Electos ſuos! Ee qui= 4³34 Diei VII I. quibus non niſi per arétos crucis & adverſi- tatum limites gradientibus hic ſolidas virtu- tes & perfetionem charitatis, ac ibi ineffa- bilem gloriam condere ſolet, prout Chriſtus ad B. Baptiſtam Veranam his verbis teſtatus eſt: Quantò magis aliqua creatura eſt in hoc mun- do pro meo amore afflicta, depreſſa, & in ſe anni. bülata, tantò plus in regno Beatorum per Divi- nam Jufilitiam eſt elevata. 4. p. Chron. S. Franc. to. 2. 1. 7. c. 16. Vide jam, Tobis, quo- modo internè te habeas circa has admirandas Dei vias crucis & adverſitatis. IX. Viã autem ordinariâ Dei Benigni⸗ tas Servis ſuis in Clauſtris degentibus non adeò acerbas, inuſitatas & immanes cruces decernere amat: non enim eos premunt in- fortunia in Bonis temporalibus, non cauſæ in judicio perditæ jactura, non uxoris & prolium iniqua ſors, non laceſſunt eos cu- ræ rei domeſticæ, non rerum verè neceſſa- riarum penuria, ſed ab his & ſexcentis aliis afflictionibus immunes ſunt, quibus tamen ſæculares non rarò arétiſſimè conſtringun- tur. Mitiores plerumque ſunt cruces & ad- verſitates, quæ Glauſtrales invadunt: ſed & hæpatienter, ardenter & Chriſtiformiter toleratæ eò majus Deo beneplacitum cau- ſant, meritum augent, ac animam perfici- unt, quò frequentiùs occurrunt; quod 8. Petrus Apoſtolus confirmat his verbis: In Chri⸗ on unnf C in⸗ lsſhnen uflira ,0tnlu Ni,. Cnm fnn hee leſt na, Cudeſe eldantbl z ſten Porspwafit Afen Ali KAeounco⸗ tlnen Coſhen Kent utemn teihs⸗ en cun, ſes zue lbe⸗ vn Ciuntire Ee, Cnm⸗ Gilen popenlone Ckfbnbcu nntor gor Aa nſgitgi ual, ſbrc ri hn, iin ilen, gt⸗ ton nu 1e uun üten älet rdl M betnut r1i eg, Soliloquium primum. 4 ³5 Chriſto kſu modicum paſſos ipſe perficiet. I. Pet. 5. Vv. 10. Cui adſtipulatur in Paſſione ſocius D. Paulus: Momentaneum hoc & leve tribula- tionis noſtræ ſupra modum in ſublimitate æter- num Gloriæ pondus operatur in nobis. 2. Cor. 4. v. 17. . X. Quænam autem ſunt hæc modica? quænam hæc levia & momentanea tribula- tionis, quibus plerumque Religioſi gravan- tur? Dicam tibi, Tobis, ſi aures mihi non graves præbeas: Contingit; quòd Supe- fiores pro officii fui ratione eos verbis aſpe- ris eulpent;, aut pro demeritis confundant, quòd eorum conſilio, opinioni; ac judicio non acquieſcant, eéorum petitioni in propria quæſitione & amore fundatæ non annuant; modicam de ipſis, ipſorumque geſtis æſti= mationem prodant, quæſitas eorum com- moditates, auræ liberioris aſpirationes; offi- ciorum & functionum affectationes non at- tendant &c. Contingit; quòd in Ctibus religioſis, ubi diſcrepantes ſolent eſſe ge⸗ nii & propenſiones, quidam ab æqualibus vel inferioribus pungitivis verborum aculeis perſtringantur; quòd eorum verba; ope- ra, ſtudia iniquis cenſuris caſtigentur & tra- ducantur, ſubinde etiam permiſſione Divi= na à talibus, qui bonitatis & docttinæz ſpe- ciem habent; quòd eorum converfſatio de-= elinetur, eorum natales, ſolum patrium aut Ee 2 pto⸗ 4 ½6 Diei VIII. propinqui dicaciter taxentur; quòd eorum manes tam morales, quàm meréè naturales hinc inde ſugillentur; quèd circa victum, potum & amiétum, cellam, medicinam, defetum aut incommoda patiantur &c. Hæc & his fermè ſimilia, ſi non modica & vuigaria, cert æquo pondere non medio- critatis gradum tranſcendentia cenſenda ſunt, præſertim in Religioſis, utpote jura- tis S. Crucis Candidatis. Eſt autem ine ffa- bile diétu, quantum adverſitates etiam mo- dicæ amore Dei æquanimiter Iupportatæ in hac vita gratiæ, & in altera Gloriæ incremen- tum pariant. Audiamus deſuper ipſius Di- vinæ Sapientiæ, B. Henricum Suſonem ita alloquentis, teſtimonium: Crede mihi, ſicor- du om nium in unum redigerentur, non poſſent in bac vita miximum ferre præmium, quod reddi- turus ſum in illo ævo ſempiterno etiam, pro mini- ma quaque cruce, quam quiſpiam ex amore paſ- ſas ſuerit med luſe⸗ apud Blos. in Conſol. pu- ſil. c. 24. audi tiomibus Chriſtiformis Bloſu verba: Homini utilius eſt, etiam vodicum gravamen patienter pro Dei hbonore vel amore ferre, quàm grandia ope- ra patrare. In Concl. An. fidel. c. 8. S. 3. n. 1. 41 Grandia autem bonorum operum exercitia haud dubiè Deo magnum præſtant benepla- citum, & grandem percipient in æternitate retributionem: qualem ergo guſtum cordi Divi- amus & ipſa in multis tribula- Mn Aln , Cipnhel Dunin Uen nkee G n jnin gudi⸗ rataedunt, nntoligen! aide chſiu nide u, Nelirone , Meſnt fnuntan rmen Unt GNn i gnmiekn, Ppnieshreitk erpene/,en ,letlaiutee 1nhlot m ui acherhtues Anſnnt,r n grompi Unmn N e i nun enſui⸗ ſer nt ten ofmnene M heien in nn NNN Soliloquium primum. 437 Divinæ Majeſtatis præbebit modicum grava- men, exigua moleſtia ex motivo charitatis in Deum cum ſilentio cordis & oris toje- rata, cùm hæc præſtantior ſit aliis grandium, etiam bonorum operum exercitiis? quali primùm gaudio & complacentia Divinum cor exhilarabunt, qualem meritorum the- ſaurum colligent illi, qui præter modicas & quotidie obvias cruces inſuper grandio- res & peregrinas perſecutiones, diffamatio- nes, accuſationes, contemptus, calumni- as, preſſuras, animæ deſolationes, diutur- nas infirmitates cum intenſis doloribus pro- pter amorem Domini noſtri )Eſu Chriſti he- roicè & cum gaudio ſuſtinuerint? O rem dignam amaris lachrimis, quòd animales homines hanc irrefragabilem veritatem non percipiant! credunt quidem hæc, ſed pro- pria ſenſualitate ſeducti practicè cor inclina- re nolunt ad ſuſcipiendas de Paterna Dei manu adverſitates. Imò etiam homines ma- gis illuminati, ac cæteroquin ad alia pieta- tis opera prompti, tamen perquam ægrè af- ficiuntur ad ea quieto animo perferenda, quæ naturæ ſenſuali dura & aſpera ſunt, præ- ſertim ſi ea proprium honorem & exiſti- mationem offendere, aut aliquem contem- ptum & vilipenſionem ſecum trahere vi- deantur. XI. Magnus Cancellarius Pariſienſis, Jo- Ee 32 annes 438 Diei VIII. annes Gerſon, Vir eximiæ Doctrinæ & Elo- quentiæ, ſcripfſit inter alia opus, & in eo Ca- put, quod ſic intitulat; Sex Magiſtri de tri- bulatione loquentes. Ex his ſecundus in lau- dem tribulationum à Deo immiſſarum ita perorabat: Si aliquis homo eſſet ſine peccati macula, ut Deus erat, & poſſet vivere an- nis triginta ſine corporali cibo, Deus quoque concederet eum loqui cum Angelis in aere, ſicut conceſſit Mariæ Magdalenæ, non poſſet in bac vita mereri tantum meritum, ſicut aliqua per- ſona meretur in harva adverſitate ipſam patienter ob amorem Dei tolerando. Joan. Gerſon to. 4. apud Joſ. Manſi traét. 94. diſc. 3. & 5. Anne quid ſublimius de amoroſa erga Deum ad- Verſitatum etiam modicarum tolerantia dici poſſet? Sunt autem talium parvarum affli⸗ Ctionum occaſiones in hac vita quaſi innu= meræ; omni hora in corpore & anima ex omni parte incommoda amori proprio diſs plicentia nus vexant. All. Si igitur, dilecte Tobis, primi⸗ tuůs modicas crucis feſtucas frequentiſſimè obvias patienti corde ſufferre ſcucvcrisſ ſucceſſu temporis ad graviores trabes gau- denter trahendas te ex amore Dei animoſè accinxeris, hoc eſt, ſi quasvis corporis in= commoditates, ſive immediatè à Deo, ſive ab hominibus provenientes, præſertim cir= 63 ea, quæ tibi videntur juſté deberi, & imme= Men 1coneltond unſkimin nheipen Ie N mespſo nhoku An gitn en d. ſun Caonndbiore Ceſuus eim li iliif⸗ lne ſener 2 Vr eſtvonun a ile un, lggitſpmrin ine an Detaet, etnn Aefeyztbi ceni un kei ler⸗ Ptkeguln ugrd obbe lenohion Elumign lts ſed oin n beleſi Uis omnite ling ackech elgdolk en, i unics tluik N e Soliloquium primum. 439 immeritò denegari, promptè ſuſtinueris: ſi in converſatione pungitivos morſus lin- guarum hilari animo ſuſceperis (linguarum enim vulnera ingenua pectora profundiùs pe- netrare ſolent, prout expertus teſtatur S. Joannes Chryloſt. dicens: Novi multos non ita vulneribus dolentes, ſicut verborum percnſ- ſione: illam quidem plagam corpus excipit, iſtam anima. S. Joan. Chryſ. hom. 31. ad pop.) Si contradictiones, irriſiones, & ſiniſtras cenſuras etiam in rebus tuo judicio apertè æquis & juſtis ſine tui defenſione & expo- ſtulatione ſilenter tuleris: ſi citra conſcien- tiæ tuæ teſtimonium officio tuo malè fun- tus fuiſſe audias, aut ad actualem, qua fungeris, ſpartam ùt minus habilis traducaris: ſi abſque culpa tua alii etiam boni, etiam Superiores, etiam amici, etiam ob præſtita beneficia tibi devincti quovis modo adver- ſentur, te à tergo traducant &c. tu verò hæc & his æqualia patienter, libenter, gau- denter purè ob Dei amorem, Divinumque ejus beneplacitum ſuſtineas, ac inſuper leni- men nullum à quoquam per querulas voces inquiras, ſed potius Deo pro iis tanquam inſignibus beneficiis gratias agas, pro adver- ſariis tuis omnia deſuper Bona efflagites, ac ulteriores adhuc afflictiones poſtules, tunc enimverò, religioſiſſime Tobis, tunc conſola- re, conſolare, quia tunc tecum circa ſtatum Ee 4 ani- animæ tuæ, circa Divinæ charitatis perfectio. nem bene agitur: nam iſti actus heroici ob ſui difficultatem, & naturæ repugnantiam luculentum ardentis in Deum charitatis ar- gumentum ſunt, prout Pater æternus S. Ca- tharinæ Sen. Dialog. c. 145. his verbis teſta- tus eſt: Tribulatio ſt ſiguum aperté demonſtra- tivum, quòd in anima charitas ſit omnino per- Jeda, ſi cum dulci patientia toleretur. Sunt inſuper reciprocè tribulationes in- dicium Divinæ erga animam tuam dilectio- nis, ſunt teſtimonium æternæ prædeſtina- tionis, funt præſagium futuræ Beatitudinis: unde B. Baptiſta Verana, Ord. S. Franciſci, ſuam æftimationem de tribulationibus ma- gnanimiter toleratis his verbis expreſſit: O Deus meus! fi tu revelares mihi omnia ſecreta tui Sacratiſſimi cordis, & ſi mihi quotidie oſten- deres omnes Hierarchias angelicas, && ſi quoti- die mortuos juſcitarem, propter hoc non crede- rem, me à te amari amore infallibili: ſed quando ſentiam, me ex corde bent facere mibi male fa- cientibus, dicere benè de eo, qui de me malè lo- quitur, & injuſtè me condemnat, tunc, Pater eterne, credam per hoc ſignum infallibile, quòd tibi ſim vera filia. 4. p. Chron. S. Franc. to. 2. 1. 7. C. 26. . AXlII. Dum igitur paulatim tempus in- ſtat, viator Tobis, quo è& S. ſolitudine re- dux denuo in publico compareas, priuùs jam men⸗ n lmmifi. oon lin gekenon Obinäirun, ron Kle nniunn Deiſit evtnlecli1. ormod. Neisr 1cro füiligenln .eiin ſem e fie Kunun elh lind nor⸗ ünuckuddk eganeth din unmmntt rgA 7 Erlbel,celot. em Nitlnine non/ Enti tommmn Elhuieu U0 Mabe bilcehves Ccundd n reſetike nmnen D gen cecnen Clind S 1. WW WNE aK WIN 1wWe A ne 4 en Soliloquium primum. 441 mente ſerena diſcute totam adverſitatem & tribulationum levium & gravium iliadem, quæ te hactenus in corpore & anima quovis modo infeſtarunt, aut impoſterum infeſtare poterunt, ſicque novo fervore accedens ad ſervitutem Dei præpara animam tuam ad ten- tutionem, Eccli. 2. v. I. ad crucem, ad quævis incommoda à Deo, ab hominibus, ab ele- mentis, à dæmonibus, à creaturis quibusvis tibi infligenda. Fortem indue animum, (nam cruces in ſe amabiles nonſunt, niſi bonita- te finis afficiantur) & irruente afflictionis procella. Primò propone tibi Dei Filium 33. an- nis inter meras adverſitates viventem & mori- entem: tulit enim continuam paupertatem, comtemptum & dolorem. Inſpice & fac ſe- cunduùm Exemplar, quod tibi in monte monſtra- tum eſt: Exod. 25. V. 40, ſuadet id etiam Au- thor libelli de Imit. Chriſti: Si ad vulnera & pretioſa ſtigmata Jh ſu devotè confugis, magnam in tribulatione confortationem ſenties, nec mul- tum curabis hominum deſpectiones, facilitér que verba detrabentia perferes. de Imit. Chriſti l. 2. c. I. n. 4. An hoc Exemplum innocentiſſi- mi in Paſſione Ducis tibi non ſufficiat? Secundò firmiſſimum tene, præberi tibi in præſenti difficultate à Deo anſam amo- rem tuum erga eum verè & ſolidè demon- Kſirandi, eidue magnum obſequium, ac be- Ee 5 neplas 442² Diei VIII. neplacitum exhibendi: an denegare aude. bis? Tertiò viva fide crede, hanc numero, pondere & menſura preſſuram tibi non ab hominibus, non ab aliis cneaturis, ſed prima- riò à Deo ipſo ùt cauſa prima ex amore tui, in commodum tuum & ſalutem tuam deſti- nari, & ab æterno jam determinatam eſſe; an ergo Divinæ voluntati refraétariè reſiſte⸗ re non formidabis? Quartò oculum mentis reflecte ad pec- cata tua, quibus longè majora tormenta & cruciatus, imò ipfſius inferni aut purgatorii pœnas es meritus; potes autem unica v. g. injuria ex amore Dei patienter tolerata hic culpas peccati, & ibi pœnas peccato debi⸗= tas abolere: Quoniam pius W miſericors eſt Deus, &S& remittet in die tribulationis peccata. Eccli. 2. v. I3 An ergo, ut tui vivam com- buſtionem evadas, levem alapam recuſabis? Siquidem gravior erit ille ignis, (Purgatori) quàm quidquid homo poteſt pati in hac vita. S. Aug. in bſ. 37. Quintè, ſi affliéctio ſenſibiliter non cedat, ſed acriter adhuc inſiſtat, & te in parte in- feriori mordaci dente rodere pergat, (quod in aliena aggreſſione honoris & famæ, in contemptu, contumelia & linguæ oppro- briis frequentiùs fieri ſolet, præſertim apud 905, qui habitum adverſa ex amore Dei for- titer n 1 naker 4tunnn ulucungn, zibhnſel enellcnen Pente A cui⸗ lobhlon. Cdmn Crefn aeadl rn Orugns onn lebren El 1 NeiChimt e lre rilit. Cni eerolons⸗ ralgenasl urhvinn Dele, WWerde eDllueinni er lel onn arelen 6iu eroenn Momimonenn ſon mermmt nuftenneick i nogeln nnrelenzen IPoII An) N Punct. I. (Onſidera primum & maximum Soliloquium primum. 443 titer & heroicè ferendi necdum habent) tunc exinde noli animo cadere, ſi absque culpa tua contingat, ſed potius gaude in Deo tuo, tibi hanc ſenſibilem adverſitatis impreſ- ſionem ac dolorem ad majus meritum per- mittente, & quèòd qfßigens te dolore non par- cat: Job. 6. v. I0. in hoc autem caſu in Odeo tuo coram Crucifixo, vel in Eccleſia coram Venerabili Sacramento ad aſylum orationis confugias, non ut Deus te ab hac afflictio- ne liberet, ſed ut unicè ad majorem nomi- nis ſui Gloriam hanc offenſam; hanc vitia- tæ naturæ reſiſtentiam acceptet. Offer illi ardenti devotionis affectu, quidquid te in medulla corporis & animi hic & nunc affli- git, in unione omnis contemptus, contu- meliz, doloris, & opprobrii, quod pro te Dei Filius in vitaac morte ſuſtinuit. Hæc ſi ſedula praxi obſervare ſtudue- ris, (nam adverſa ritè more filiorum Dei pa- ti, ſicut negotium quotidianum, ita etiam res ſummi momenti eſt, & curam ac impen- ſionem maximam meretur) tunc brevi ma- gnum hic in Dei charitate ac religioſa perfe- Gione progreſſum facies, & ibi ineffabi⸗ lem mercedem percipies. MEDITATIO II. De Amore Dei ſuper omnia. Dei 444 Diei VIII. Dei mandatum; non conſilium, ſed man- datum: Diliges Dominum Deum tuum: Luc. 10. v. 27. non ſiſtit hic amabiliſſimus Deus, qui præceptum dilectionis quodamodo ſuæ dignitati commenſurare voluit, hinc addir: eæ tote corde tuo; necdum ſatis: & ex tota anima tua; adhuc ultra: &α ex omnibus viribus tuis; necdum finis: && ex omni mente tua. Vide, ô anima, quid à te præceptivè requi- rat Deus tuus. Anne potuiſſet mandatum hoc majori energia & efficacia exprimi? Dicitur autem primum mandatum, quia ommia reliqua, quæ Deus in S. Litteris præ- cipit, vel prohibet, ad ſolam dilectionem ordinantur. Finis præcepti eſt charitas: 1. Timoth. I. prohibet enim vitia & peccata, quia hæc denotant inordinatam rezum ca- ducarum dilectionem ſoli Deo debitam: præcipit virtutes, quia hæ animam diſpo- nunt ad amorem Dei, ejusque augmentum. Eſt inſuper mandatum maximum ob ineffa- bilem amoris Divini excellentiam: quomo- do enim dilectio Dei res magna non ſit, quam Deus utpote æquiſſimus rerum pon- derator ab omnibus hominibus ſibi ſoli, & ſemper ſaltem virtualiter, & integrè, & ab- ſolutè ſibi ſoli ex debito impendi tam exa- cte præcipit? quomodo res magna non ſit, cùm Deus per abſolutam ſuam potemiam hominem ab obligatione hujus præcepti almnd⸗ kn t enn eheen ober 1, eod e ,eonezet id onu lckennes Meoron 4 ſee condunn Engdludt Donziodlcke ſnper pet Mme Ml Nlt nmmmrzoſe Puchntilrt aahrn En Da leroatn. niren lolh en ekocgun rn hoon biit t n euntn 6ninconlin Uonne air a nchl r ind iphne ecleſget kehheten lürpree Hori e A Amun v uun, 1 Meditatio ſecunda. 44 5 amoris abſolvere non poſſit? deberet enim concedere, hominem non eſie Deo obliga- tum, ab eo non dependentem, quod uti- que Deo repugnat. Sanè magnum manda- tum eſt, quia opus ſublimiſſimum imponit: nam licèt omnes vires & perfectiones omni- um Angelorum & hominum ſimul in uno ſubjecto coadunarentur, non poſſet tamen talis Angelus vel homo quidquam perfecti- us, aut ſublimius operari, quàm amare Deum; imò licèt quævis creatura rationalis ſemper magis & magis in infinitum poſſit amare Deum, Deus tamen per omnipoten- tiam ſuam non poſſet producere creaturam, uæ quoad ſubſtantiam quid perfectius polſ- et operari, quàm elicere actum charitatis Dei ſuper omnia. Solus Deus, qui ſuam Bonitatem & Dignitatem comprehenſivè cognoſcit, eam quoque infinit amat. An non ergo dignum amaris lachrimis, quòd potior pars hominum, abſit ne & tu, in- ſuperhabitis tot obligationibus & occaſio- nibus, Deum tamen tam rarò, tam langui- dè, tam inconſtanter amet, imèò præter De=- um omnia alia amet? 6 injuria! Punct, II. Charitas alia eſt incipientium, quæ primò infunditur, & nondum radics- ta, ſed adhuc imperfecta eſt: ſtat enim etiam poſt remiſſa peccata actualia cum vitioſis ha- bitibus. Alia preficientium, qui viam pur-= . gatio. 446 Diei VIII- gationis à peccatis egreſſi ad ſtabiliendam charitatem virtutum ſtudio & animæ puri⸗ tati intenti ſunt. Alia perfeétorum, ad quam ſub gravi in Religione tendere obli- gamur. Hæc charitas perfeéta debet eſſe 1mò nuda ab omni affectu erga aliam creatu- ram, de qua nuditate & exſpoliatione actum eſt in præcedenti meditatione. 2dò debet eſſe pura, hoc eſt, omnes ejus ackus tam eliciti à charitate; ipſique propru, uti ſunt actus amoris, reſignationis, gaudii de Di- vinis Perfectionibus, Zeli Glotiæ Dei, quàm imperati ab ea, uti ſunt actus aliarum virtu= tum, ex motivo tamen amoris eliciti, de- bent fieri ex puro corde, nempe propter ſo- lum Deum in ſe ſummè bonum, amabilem, ac infinitè dignum, ſine alio intuitu merce- dis, aut ſupplicii. 3tiò debet eſſe magnd, tam quoad extenſionem non ſolàùm ad De= um, ſed etiam ad omne illud, quod Deus præ- cipit, quod Deus amat, quod Deo etiam ſine obligatione noſtra placet; quàm etiam quo-= ad intenſionem graduum, hoc eſt, cum inten- ſo conatu, inſatiabili deſiderio, & omni poſſi⸗ bili perfectione quoad intellectum, affectum, & executionem, Deum ſuper omnia amandi; quantùm à creatura rationali amari poteſt. 4t0 debet eſſe fortis & conſtans inter omnes pro- ſperitatum & tribulationum viciſſitudines, inter Divina oſcula & flagella, conſolatio⸗- nes u⸗ KArinnel Aeliſel⸗ n Nnt, inore g tns in dſets ktart hinehrtit dao, nen l lrs non e Nngrdl, e N, ,, renbinenne⸗ eec,Ce Mradide 6rennwenen, n tten er On el More Oene omm luumera te ne ll,N taut tats ſe Eidens n Dltriſon lunt nd nhofctt, igefferte hine n Antmnto⸗ Meditatio ſecunda. 447 nes & ariditates: nam fortis eſt ùt mors dile- Rio, Cant. 8. v. 6. nec aquæ multæ adverſi- tatum extinguere, nec flumina obruere cha- ritatem poſſunt, ſi fortis & conſtans ſit. Tam forti amore exarſit S. Paulus Apoſto- lus, qui nobis ſuum in Chriſtum amorem his verbis teſtatum fecit: Quis nos ſeparabit à charitate Chriſti 2 ad Rom. 8. v. 3 5. non tri- bulatio, non anguſtia, non fames, non nuditas, non periculum, non perſecutio, non gladius, non creatura alia. Tali amo- re nudo, puro, magno, forti, intenſo & extenſo incenſum erat cor S. Patriarchæ no- ſtri Benediéti, quem ideò Gerardus noſter Belga apud Baſil. Finckeneis in c. 4. S. Reg. inſtrum. 1. meritò Virum Seraphicum, Cherubi- cum, extaticum, & admirabilem appellat. O quot ex S. Ordine ſuo ille habuit in perfe- to Dei amore imitatores fervidiſſimos! Contende omnibus viribus, ut & tu inter illos numerari valeas. = Punét. III. Media ad hanc perfeétio- ſem charitatis perveniendi ſunt omnia ea, quæ hactenus in S. Exercitiis per triplicem viam tractata ſunt: proxima autem & magis efficacia ſunt tmò quotidianus & conſtans fervor proficiendi in omni genere virtutum, qui indies efficaciter renovandus eſt, cum humili Divinæ gratiæ imploratione. 2d8 puriſſima intentio, qua omnes actiones ex mo- 448 Diei VIII. motivo amoris & beneplaciti Divini in De- um referendæ. 3tioò omnimoda conformi- tas cum voluntate Divina etiam per actus heroicos circa objeéta amori proprio magis atdua. Atò frequens per actus intenſos Di- lectionis Dei exercitiam, illůdque prolixè in meditatione, & ſuccinctè interdiu per affectus & ſuſpiria jaculatoria cum inſatiabi- li deſiderio Deum, etiam Seraphico ardore ſemper magis & magis amandi. zto fer- vens ſtudium quotidianæ meditationis, & accurati examinis generalis, ac particula- ris, nec non ardens devotio in S. Commu- nione vel celebratione Miſſæ: nam hæc Di- vina obſequia mirè,in anima accendunt & promovent dilectionem Dei. étò frequens appretiatio & zdmiratio Divinarum perfe- Gionum, ex qua naſcitur gaudium, quòd Deus ſit, qui eſt. 7mò quotidiana deter- minatio unius aut ſaltem medii quadrantis horæ pro eliciendis ardentibus actibus cha- ritatis, coram Venerabili Sacramento, Vol privatim in Odeo in præſentia Divina. 8v hos actus comitari debent continua mortiſi- catio & abnegatio amoris proprii, ac jugis a- vulſo affectůs omnis à rebus infimis propter Deum ſolum omni amore digniſſimum. O Supereminentiſſime Deus! non mi- ror, quòd in corde meo dilectio tui adeò penè refriguerit, dum hiſce mediis tam ra- 10 wft ei nnilnto ne Gte , le din 10 e enir rmßs An Mox 1 Pood Auduti M 4 Pen e Warpnn Unoot donn o dzolion r heotoen renmnons 1M Rie n Uinheltazine inate, iu, iehwn, Nefn Cennt umen rmn geen Palſereon igle tbdvotes nttontn 0, Ewamen particulare. 449 rò, tam languidè uſus ſum. Ah quàm ſerèò te amavi! quanto amoris tui theſauro me privavi! ſeriò deinceps excutiam ſocordiam meam, & hæc alià jue media ad charitatem inducenia pro examine particulari per lon- gius tempus aſſumam. EXAMEN PARTICULARE, „ ſeu Puncta practica Ad radicandam perfectam Chari- tatem Dei. ., A Nomnia opera tua cum fervore ſpiri- ts ex puro motivo charitatis in De- um ſummè bonum, & omni amore & ob- ſequio digniſſimum, persgere conatus ſis, hanc intentionem renovando ante quamvis actionem majoris momenti? 2. An hic amor tuus in Deum fuerit circumſpetus in omni occaſione, in opere & veritate, ita, ut ejus impulſu nullum præceptum, vel regulam, etiam in mmutis, deliberatè transgreſſus ſis, ac omnem vo- Iuntar:am peccati maculam horrueris, vel ſtatim diluere conatus ſis? 3. An inſuper amor tuus non tantùm fuerit affectuoſus & ſterilis, ſed etiam fœ- cundus in continua Divinæ voluntatis exe- F f cutione, 450 Diei VIII. cutione, virtutum exercitio, adverſitatum forti tolerantia? nam ſi amor non operatur magna, amor non eſt. 4. An ſæpius gaviſus ſis de infinitis Dei perfectionibus in cummuni & particulari, quòd ſit infinitè Potens, Bonus, Sapiens, Miſericors, Juſtus, nullius egens &c. ver- bo, quòd ſit, qui eſt. 5. An etiam frequentiùs cum gaudio & complacentia Deo gratulatus fueris, quòd habeat, & quidem ſolus, ſummum Domi- nium omnium creaturarum in Cœlo & in terra, quòd ejus nutui cuncéta ſint ſubjecta. 6, An ardens deſiderium conceperis, ut omnes mali Chriſtiani, hæretici, ac ioſfi- deles, ad Dominum Deum ſuum convertan- tur, eum cognoſcant, & glorificent omni poſſibili modo, 7. An gaviſus ſis, quòd immenſa Dei Dignitas à 9. Choris Angelorum ac tota Cu- ria cœleſti inceſſanter in omnem æternitatem ametur & laudetur? imò quèd Deus ipſe ſuperdigniſſimam Bonitatem ſuam compre- henſivè cognoſcat, infinit amet, & ſe ab æterno in æternum fruatur? 8 An vero dolore & gemitu cordis ta- tus fueris, quando vidiſti, vel audüſti- Deum ab hominibus ſæculi non amari, ejus cultum negligi, ac infinitam Majeſtatem pee- catis offendi? 9. An Nu) piuind 1 bein Nten G⸗ 0 a ,0Den eo e Old fem non Vlneſtunt Undone Metd i denen den nupotline eulimco/ 1 Nl hnis, Gn, Warrm⸗ eelkeigrcen Pezckeisnen ſlek erphin 1, koot Uonnibunde hnes 6An von t unroxioun erbeuncnc unidntpef bgſatone, lin bonnn ſteoginine Crim inn ilig hoeft 1 Ewamen particulare 4 51 9. An in uſum deduxeris preces jaeula- torias, quæ faces amoris Divini accendunt, & nutriunt, v. g. ſæpè ore vel corde pro- mendo Gloria Patri &c. Sanctus, Sanctus Sc. O Deus, ego amo te. Deus meus & omnia. O altitudo divitiarum Sapientiæ &c. Sancétificetur nomen tuum. IEſus amor meus crucifixus eſt. Tantò mihi charior, quantò pro me vilior &c. 10. An ex obviis rebus creatis aſſueve- ris mentem elevare ad Creatorem, ejus Divinas perfectiones amando, & admirando, & exaltando? 11. An ſæpius, præſertim in Medita- tione, & SS. Sacramentorum ſuſceptione in te accenderis ardens deſiderium majoris ſem- per profectũs in charitatis perfectione, etiam uſque ad Setaphinorum æmulationem? 12. An diſpoſitionibus Divinæ volun- tatis in omnibus plenè acqꝗuieſcas, iisque te conformes? 13. An non tantùm Deum, ſed etiam omnem proximum tuum tanquam teipſum Propiter Deum candidè & ſincerè diligas, ac non tantùm ab ejus offenſa internè & exter- * nè in cogitatione, verbo, & opere abſtineas, g, ſed etiam Bonum ejus ſpirituale promove- re, déque eo gaudere tibi cordi ſit? 9 Cæterùm immenſus eſt campus Divi- næ charitatis: hoc interim breve ſtadium per- F f 2 cur- 452 Diei VIII. currere ſatage; plura te ſi à curſu cœpto non deſtiteris, docebit unétio Sprritus S. qui tibi cuw tempore alas ſuperaddet, quibus elevatus penetrabis uique ad arcana Dei. sSOLILOQUIUM H. De Atotivis Deum amandi ſuper omnia, & prabtico hujus amoris Exercitio. I. S vitam tuam ab omni prorſus amoris affectione liberam inſtituere valeres, dilecte Lobis, tolerabile demum foret, ſi nihil in te, de te, & creaturis amando, amo- rem tuum stiam Creatori ſubtraheres: eſt autem impoſſibile, ut tu, vel quævis crea- tura rationalis, quamvis circa objeécta ama- bilia hæc vel illa, terrena vel cœleſtia libera, ac indererminata, diu ab omni amore im- munis ſis. Vita cordis amor eſt, ait angeli- cus Præceptor ex S Hugone de S. ViKore, E& ideo impoſſibile eſt, ut ſine amore fit cor, quod vivere quærit. S Th. opuſc. 61. Tam neceſſa- ria eſt homini paſſio amoris, quam ei ad vi- tam neceſſaria & eſſentialis eſt anima, ani- mæque voluntas, voluntas autem tendit in objecla per amorem, ſicque toties homo amat, quoties per exercitium voluntatis fer- tur in tem volitam. O quot aétibus amo- ris, ſed utinam, ah utmnsm etiam ſemper bonis, voluntas humana per vitæ decurſum ſubjacet! II. Ne 1 lepun ,nicn o ens , enlnton 1pnri ſtnage Sole ſile Ds ORap tenlumdae Apolgin monn moh lntcirlen⸗ yunr Brtbinieta de, Chetdota Dfpmn ſen⸗ NLE Ue nh, Ur nenſatan uhrnie N lnr ict, gil entt, en en 10 undon hdden inemme nont⸗ Net meſtpo gi ſvgu⸗ Mingnihine Soliloquium ſecundum. 453 II. Ne igitur homo amorem ſuum Deo tam pretioſum inordinatè in creaturas diſſi- pet, Deus eum, & quidem eum totum ſibi ſoli vendicare concupiſcit. O per quot mo- dos, per quot vias, & per quot media, imò per quot ſtratagemata eum à corde humano extorquere ſtudet! O homo, 6 Religioſe! Beus, 6 ſi apprehenderes ſecundom digni- tatem ſuam hoc verbum, Deus! Deus vult⸗ & gaudet à te amari, à te viliſſima creatu- ra: nam imò non tantùm conlulit, ſed di- lertè & ſtrictè præcipit: Diliges Pominum De- um tuum eæ toto corde tus c&. Deut. 6 v. F. 2dò tot tibi injicit amoris vincula, quor ti- bi quotidie, quavis hora, imò momento confert beneficia, quæ ſunt innumera. 30: Et ſi parva ſunt iſta, adjiciet adbur majora: 2. Reg. 12. v. 8. promittit enim grandia Baona gratiæ in hac, & Gloriæ in altera vita: nam juxta menſuram charitatis confert augmen- tum gratiæ & præmium Gloriæ æzternæ: Oculus non vidit, vec auris aundivit, nec in cor hominis aſcendit, quæ præparavit Deus ils, qui diligunt illum. 1. Cor. 2. v. 9 41, hæc ſi effi- caciam non habeant, intentat animæ tuæ mi- nas æternæ morris, ac damnationis: Qui non diligit, manet in morte. I. Joan. 3. v. 14. An hoc non eſt pro extorquendo amore gladi- um quaſi jugulo admovere? 5toò, non rarò utitur benigniſſimus Deus coactione per af- Ff 3 flictiones, 4 54 Diei VIII. flictiones, & tribulationes, immittit pau- ertatem, morbos, infortunia in tempo- ralibus &c. ut ſic obſtacula Divini amoris tollat. Hoc modo verificatur, quod ait S. Gregorius noſter: Mala, quæ nos hic pre- munt, ad Deum ire compellunt: S. Greg. I. 26. Moral. c. 9. qua via ire? via amoris. Quis jam putaret, poſt datum præceptum, im- penſa tot beneficia, factas promiſſiones & minas, imò adhibitam quaſi coactionem per diverſos ſiniſtros caſus reſtare adhuc viam, artem aut inventionem, per quam ulter- ins optimus Deus te ad ſui amorem alli- cere, aut compellere poſſet? Reſtat vel maximè, & quidem medium efficaciſſi- mum, nempe 6to philtrum amoris, quod Dei Filius tibi in SS. Euchariſtiæ Sacramen- to ad conciliandum ſibi amorem tuum præ- paravit: ajunt enim, ad efficacem philtri vir- tutem requiri, ut de proprio ſanguine aut ſubſtantia ejus quid immiſceatur, qui al- teri, cujus amorem ambit, hanc potionem propinat. Jam verò præ amore noſtri fla⸗ grantiſſimus Eſus totam ſuam ſubſtantiam, Gorpus, Animam, Sanguinem, Humanita- tem & Deitatem huic Divinmſſimo philtro, huic adorando amoris convivio impendit, unicè in hunc finem, ut nos viles homun- ciones ad verum, purum, & conſtantem amorem reciprocum inflammaret. O De- us en in 1 1 einlatt tkions er uDevorent unemu es , Mentann 4 Ptetgene petl Colgnerhihil la; Aument⸗ rörgin, t clelll, ſeknt eo nian 3ih, torobetn FOeleniak faummnn Pwen drgnn ndChonn porſamond e⸗ Mnni, ind inmem, umnzmoten, n lbeſte, im taglet in Deuon Augenttferne faul attn ui nun uen un, Soliloquium ſecundum. 4 5 us immenſæ Bonitatis! ſi extra te poſſibilis foret alius Deus tibi in Dignitate æqualis, vel etiam (liceat ita loqui) te in infinitis tuis Perfectionibus excedens, an ad lucrandum hujus Dei amorem media magis efficacia ex- cogitare potuiſſes? certè per tuam Sapienti- am, Potentiam & Bonitatem ejus amorem tibi devincire per inventiones magis accom- wE NA modas nec habuiſſes, nec ſciviſſes, nec po- tuiſſes: & tamen te, ò homo, vilis vermicu- le, 6 ingrata, miſera, indiga, paupercula creatura, te his exquiſitiſſimis mediis alio Deo dignis ad amorem ſuum invitat, tibi⸗ 6 tibi, homo de humo, lutum de luto a- gri Damaſceni ſua Beneficia, ſuam in aſſum- pta natura humana Deitatem, Vitam, Pas- ſionem, Sanguinem ac Mortem, ſuam Gra- tiam & Gloriam impendit, ſolo fœnore re- ciproci amoris contentus; tu econtrà adhuc halucinaris, imò refractariè excutis Divinos ejus amplexus, ruis in vanum tui & crea- turarum amorem, ac in eas diſpergis cor tu- um. Erubeſce, & purga injuſtum amorem tuum, eûmque converte unicè, ac in om- nibus in Deum tuum, qui amorem tuum tam ardenter expoſcit. III. Sanè ſi quid in ordine naturali & ſu- pernaturali admiratione hominum & Ange- lorum dignum eſt, iſtud certè inter potio- ra numerandum, quòd Deus immenſus vi- f 4 nnimi p ,nrtlnt 4lemo 456 Diei VIII, 'Wimi hominis amorem tantis impenſis am- biat; quòd Divmæ ejus Majeſtati humi- ld nd lem reverentiam, obedientiam, honorem, Pdiamnt timorem, obſequium, & adorationem præ- Nle Mnon ſtemus, hoc omnno æquiſſimum eſt: quèd ltinde⸗ autem inſuper ipſamet familiarem ſui amo- sſino rem nebis non tantùm per gratioſam licen- MMüenunn tiam permittere, ſed potius eum omnibus Uiclicnn modhs inculcate dignetur hoc etiam D A- Mild G guſtinum, noſtram vilitatem, noſtrum mihi- wdnln lum cum incomprehenſibili ejus infinitate Uyenend comparantem, admirabundum reddidit dum ,ulenn dixit: Dic mihi per miſer itiones tuas, Domine, Mlaikuin Deus meus, quid tibi ſum ipſe, ut amari te ju-. iWlterln. beas à me, & niſi faciam, iriſcaris mibi; 1 . M lndnn Conf c. 20. & alibi: O pie Domine, quid tibi (len nni ſum ego, ut amari juheas te à me, & mineris önht, mihi ingentes miſerias ? iraſceris, ſi non faciam, NNe multa promittis, fi faciam: & quid amor meus? Ecdnnnimn quid delectaris in me 2 quis Noæ dicit ſervis uizs: lmnonnen Iimus amici, & dabo tibi unam provinciam Idem unhbun de Diſc Chriſt. c. 2. Sed parce, Magne Pater Narpynn Auguſt:ne: ſolus Deus novit digné æſtima- (lono re pretinm charitatis tuæ: eſt enim amor ex 6 hen⸗ natura ſua nobiliſſima ammi affeclio, ſola- voni nlti que ſolo Deo digniſhma, qua utpote præ Etchn, aliis mentis affectionibus Divina Mejeſtas di- Mch agn gnius colitur: nam aliæ mentis in Deum pro- oxknee penſiones aut actus virtuoſi, uti fidei, ſpei, r & nin obedientia &c. Deo ſine dilectione acceptos umn genen nos Gti,n Soliloquium ſeoundum. 457 nos non reddunt, nec ei placent: hæc autem ſola nos ei amicos, Filios, ac cum gratia ſanct ficante naturæ Divinæ participes, æter- næque Beatitudinis hæredes tacit; econtrà non ad infernales pœnas damnatio, ſed cha- ritatis privatio dæmones ac animas ſtygi ad- diélas æternùm infelices reddit, ac objecta Divini odii conſtituit: unde dæmon ille in- terrogatus, quis eſſet, ex energumeno re- ſpondit: go ſum 5 & poſtea altùm ingemi- ſcens perrexit: Ego ſum creatura illa xders amo- ris; Paul. Segneri in Man. An. 29. Jul in fine; nec aliud appoſuit, quia hoc ſolo æternam infelicitatero ſuam abundè declaratam voluit. Hæc proin charitatis Excellentia cauſa eſt, quòd eam Amantiſſimus Deus tam ardenter in nobis ambiat, & tam exactè præcipiat. IV. Sed demus, quòd eus tam aréta lege charitatis nos non ſtringere, nec noſtrum erga ie amorem tam avidè expoſcere voluiſ- ſet, non minus tamen à nobis ex toto cor- de, & ex tota fortitudine amandus eſſet ob ſolam ſummam, & infinitam Bomtatem ſu- am. Sola plenirudo Bonitatis Divinæ ſeve- rum amoris noſtri exactorem agere adhuc poſſet, & deberet. Quphiciter autem De- us bonus eſt, ad intra & quoad ſe, ac ad extra quosd nos creaturas, ad intra eſt eſ- ſentiahter & infiniè bonus, eſt immutabi- liter in omm genere bonus, ita, ut ejus Bo- f 5 nitas 4 ⁵8 Diei VIII. nitas in æternum nec augeri, nec minui pos- ſit. Ad extra erga nos bonus eſt Bonitate li- bera & voluntaria, quando, & quamum, & erga quem, & quo modo ei placcet: ex hac Bonitate creavit nos, redemit nos, con- ſervat & gubernat nos, confert nobis in- ceſſanter dona ſua in corpore, & anima &c. hæc autem Bonitas Dei quoad nos, ſeu Be- neficentia ejus in actu ſecundo eſt Deo libera, ſicque poſſibile eſt ſine omni imperfectione aut inconvententia, ut Deus permanens in ſe infinitè bonus, tamen ad extra in actu ex- ercito bonus non ſit, nec bonus eſſe debeat. ut patet in rebus merè poſſibilibus. V. Ob utramque Bonitatem Deus om- ni amore noſtro ex toto corde digniſſimus eſt, præcipuè autem ob ſuam intrinſecam, & eſſentialem Bonitatem, de qua dum lo- quimur, præter eam intelligenda eſt pleni- tudo omnium Divinarum Perfeétionum, omnium amabilitatem, omnium Bonita- tum, quarum quælibet infinita eſt. Si igitur, teſte Philoſopho, amor eſt quæ- dam naturalis inclinatio in Bonum, quan- 1 aliquid in ſe eſt melius, tantò amore noſtro dignius cenſendum eſt: ex quo D. Thoc. de Vil. nov. Serm. de S. Mar. Ma- gdalena ita concludit: Primum igitur ac ſum- mum Bonum, in quo omne Bonum, quo dmo- re proſequendum erit? Dic mibi, obſecro, anima mea, , ei fen, . 1 . A ete bon Glanfafle Petehgen⸗ ceſcoclgent EAomixonn ennun an Arend Knd Perſtudane Denenode Genſonenn er ud ſoumn nleſoeon lebertin ONkofthoum Niginawont e Beniven DMan Bori tnel, oni Maen, l. Soliloquium ſecundum: 459 mea, quid tibi poteſt placere, quod in Deo tuo non reperias? Si deledtat ſapientia, Sapientiſſi- mus eſt; ſi potentia, Omnipotens eſt; i pulchri- tudo, Candor eſt lucis æternæ; ſi divitiæ, ſi Glo- ria, Gloria & Divitiæ in domo ejus; ſi dele- Rtatio, ſi vita, Deledlationes in dextera ejus uſ- que in finem, & vita in voluntate ejus. Bo- nitas Dei ad intra eſt cauſa & radix Beneſi- centiæ & Bonitatis Divinæ erga nos; ſi er- go non poſſumus non diligere Deum, ut Benefactorem, quantò majori amoris in- cendio diligendus erit ùt radicalis plenitudo & ſummitas omnis Bonitatis in ſe, cùm ab hac tanquam cauſa Divina in nos beneficia emanent? VI. Imò ponamus, quòèd Deus in nos beneficus nunquam fuerit, (ſicut tamen fuit millenis modis;) ponamus, quòd nos per creationem ex nihilo non eduxerit; quòd Filium ſuum unigenitum ad redimendum nos de jugo peccati, de ſervitute diaboli non dederit in vincula, ſputa, flagella, ac probroſiſſimam mortem; ponamus, quòd nobis in amoris ſalarium non promiſerit æ- ternæ Beatitudinis præmium, tamen ob ſo- lam ſuam Bonitatem, qua in ſe eſſentialiter bonus eſt, omni amore, honore, & obſe- quio noſtro digniſſimus foret, etſi ad hunc Dei amorem, honorem, & obſequium im- pendenda eſſet vita noſtra, conſumendæ eſſent * 460 Diei VIII. eſſent omnes vires noſtræ, exhaurienda eſ- ſet tota ſubitantia noſtra: nam ſubtractio be- neficiorum, quæ Deo omaino libera, ac viliſimis nobis creaturis ex nullo titulo de- bita lunt, de infinito Bonitatis, ac amabi- litatis Divinæ pelago ad intra nihil tollit, ni- hil minuit. In hanc rem optimè præfatus Archiprælſul Villanovanus loco cit. ait: Quis amore dignior, quàm Deus? quis præſtantior? quis perfeſtior? quis glorioſior? nihil nobis con- tulerit. Deus, nihil pro nobis paſſus fuerit, ni- bil nobis promiſerit, certe propter boc, quod ipſe eſt, omni amore à nobis amandus eſt, quia ſcilicet ejus excellentia infinita infinito etiam amo- re digniſima eſt. VII. Ulterius adhuc progreditur Euſe- bius Nirmbergius de Ador. in ſpir. & verit. I. 4. c. 4. ubi noſtri in Deum amoris obliga- tionem adhuc ad arctiores limites deducit, ait enim: Tam bonus & tam pulcher Deus in ſe eſt, ut licèt non amãſſet, nec feciſſet nos, nec benefeciſſet nobis, amandus ta- men eſſet ſupra omnes amatores, benefacto- res & conditores noſtros. Imèò (ſubjun- git) etiamſi odiſſet nos, & malefeciſſet: expiaret enim infinita Bonitas & Venuſtas omnem injuriam multò magis, quàm expiat ejus Beneficentia. Nênne ſi Deus antea odiſſet te & infenſus in te peccàâſſet, & nocuiſſet, ignoſceres, & amares propter ſatisfactionem, quam G otitnu cnpet Nochi peneut, atnN Nlongs centio lcoNnin 6 Maerc Uiger Seſedr nde Nor ana , nmithr toonign dealga CNCh E Elgegone onninoeee tſenn, gn lhnum en AlMeoron in lellin 1 uitttte, ſgtneaue be hlut rl l Ur bbis, eN elecene R Soliloquium ſecundum. 461 quam fecit tot beneficiis? nam beneficii vis debet extinguere iram & vindictam: at cuùm tot Dei merita antecedant, plus quam ve- niam mereretur. Si ergo Beneficentia Dei ſufficeret, ut purgaret omnem injuriam, multò magis cauſa Beneficentiæ, Bonitas ipſa, quæ nobilior eſt, & ſatis efficax, ut com- penſet omnia damna illata & injurias à Deo, ſufficere tibi debet. Hæc ille. Eſt igitur character veræ, ſinceræ, ac perfectæ in Deum charitatis, eum amare, non cum aliquo reſpeétu ad amantem, hoc eſt, non ideò, quia Deus eſt homini bo- nus, homini gratiis ſuis liberalis, & quo- cunque modo in tempore & æternitate ipſi commodus, ſed quia in ſe ipſo bonus eſt, adeéque propter ipſlam & ſolam Bonitatem, ac omnimodæ Perfeétionis plenitudinem Deo intrinſecam, quæ eum omni amore ſuper- digniſſimum conſtituit. Tali amore anima vult Deo pro modulo ſuo compenſare gra- tuitam dilectionem iſtam, qua à Deo ſine ulla utilitate, ſine ullis meritis, ſine ulla dignitate aut bonitate in ſe inventa gratuitò dilecta fuit per ſolam Dei miſerentis Boni- tatem. VIII. Allata hactenus motiva tibi, di- lecte Tobis, ſufficere debent, ut deinceps in Altari cordis tui ignem Divinæ charitatis jugiter ſuccendas, ac in majores ſenber lam- 462 Diei VIII. glammas per dulce amoris exercitium exar- deſcas. Charitas tua ignis naturam induat, oportet, qui nunquam quietus ſe magis ſem- per dilatat, ac in alimentum obviam quam- vis materiam ſibi accommodam arripit, ſe- cus deficit; ſic tuus in Deum amor ſit con- ſtitutus, qui per frequentiſſimos actus, præ- ſertim in oratione mentali & vocali, in ſuſ- ceptione SS. Sacramentorum, in adoratio- ne SS. Euchariſtiæ, imò in quavis functio- ne ſpirituali & corporali ſurſum tendat, iis- démque ad Cœlum, ad Thronum Dei, ad Sinum Patris uſque aſcendat, ſcintihas etiam à perfectionibus creaturarum mutuet, qui-= bus mediantibus ſe in Dei cognitionem, ap- pretiationem, exaltationem & gaudium de ejusdem infinita Dignitate in omni occaſio- ne ſublimare & accendere conetur. Fo- vent quidem etiam carbones ignem ſuum, ſed niſi jugi ſufflatu inſpirentur, demum emori incipiunt: ſic anima in remiſſo adhue, vel etiam majori jam gradu charitatis vivens, niſi eam quaſi continuo ſpiritu inſufflare, per actus frequentes augmentare, per aliarum virtutum firmitatem ſtabilire contenderit, ejusdem brevi tempore jacturam, aut cer- tè jacturæ periculum ſubihit. IX. Sunt autem aétus & affectus ſubli- mis in Deum amoris præcipuè triplici modo eliciendi, ex quibus reliqui ceu rivi ex fon- te Gnnt Mun ton ekonnz, neltetnes onnehpe Aln, 6 n N t heun Cnnnn ee Ae,ocoe tent Nullun a n anir ⸗9 icheutvn nRabea donmui ue odet Nun Mpe elgiphit Urtatetnino ien lu Allne pſeſt, 8 un, , N gt Kolun fabnit Ue rbie nutcninn An, n Vr 4I. .1 e; 1 nſe, NN 1 Soliloquium ſecundum. 463 te dimanant: Imò concipiendum frequens gaudium & complacentia de infinitis Dei Perfectionibus, quod efficaciùs fieri poteſt convertendo ſe ad ſingularia Dei Bona, quòd ſit infinitè Sapiens, Potens, Bonus, ter- nus, Sanctus, iple ſibi ſufficiens, & nulli- us indigus, verbo, quòd Tit omne illud, quod Deum decet, & nihil eorum, quæ eum non decent: nam amare eſt alteri bene velle, omne bonum præſens, & malum ab- ſens ei precari: hoc autem fit per prædictum gaudium & complacentiam. 2d iteran- dum pariter ſæpius gaudium & gratulatio, quòd Deus ſummum in omnes creaturas in Cœlo & in terra dominium habeat; quòd ſit Dominus vitæ & mortis; quòd ei venti & mare obediant, omnia elementa ejus nutum adimpleant; quòd fluctibus furen- tis pelagi pulviſculos arenæ objiciat, illisque per hos terminos ponat; quòd ei omne genu Rectatur, Cœleſtium, terreſtrium & infernorum; ad Philip. 2. v. 10. quòd in ejus dictione cun- Rta ſint poſita, && non ſit, qui poſſt refiſtere vo- luntati ejus, fi deore verit ſalvare ſraël. E- ſther 13. v. 9. 3tiò ſæpè concipiendum eſt ar- dens votum, & efficax voluntas, ut huic infinitæ Dignitatis & Majeſtatis Domino di- gnè, laudabiliter ac inceſſanter ab omnibus creaturis ſerviatur, ſicque ut laudent illum Cœli & terra, mare, & omnia reptilia in eis; Pfl. 464 Diei VIII. PI. 68. v. 25. maximè autem, ut omnes An- geli & daneti in Coœlo, omnes homines in terra eum ſemper magis, q agisque cogno- ſcant, ament & glorificent; ut omnes crea- turæ in ignea corda & inflammatas linguas convertantur, qubus immenſa Der Digni⸗ tas in æeraum ametur & prædicetur: quia autem an ma Divini amoris affectu exarde- ſcens probè cognoſcit, omnem creatura- rum adtualem & poſſibilem laudem, & amo- rem infinitæ Dei amabilitati minus eſſe pro- portionatum, quàm gurtam integro mari, ideò quotidie Deo offerat illum amorem, quo ſeipſum ab æterno usque in zternum infinir amat, & e ipſo perfecè& frunur. Et hi ſunt ſublimiſſimi actus amoris Divini, quos ſibi quæubet anima pro profectu ſuo in Schola charitatis ſolicita famnliares reddere ſtudeat. X. Bene tamen pro hac materia ſpiri- tualis vitæ ac perfectionis Magiſtri notant, quòd hæc amoroſa etiam frequemer, eti im ardenter, etiam cum ſenſibili cordis teneri- tudine, imò cum vehemenéi in Deum æſtu per diem & horas iterata affetuum inten- ſio, licèt de ſe ſit valde bona imò dt dictum, ineffabilis ſublimitats, ſe ſola tamen chari- tatem perfectam-conſtituat; quia cum his affetuoſis amoris achbus adhuc ſubſiſtere poſſunt inſignis amor proprius, ætiman Pto⸗ ieuc mnucnen Ctſendna, Aeorrichn enlrcieh imimoue Ii Aan dr lhnh KKrrmaden Aunirwunn hu hnun; 4 1 rCeoin Gektudtbuss eleig wore an Dunſte uſnuhu) ſgvodſe rnlitinl urcoltnn Untſecſont⸗ t ͤ, N Uüfelgun Soliloquium ſecundum. g6 ½ pria, fuga crucis, immortifieatio paſſionum, aliâque deſideria inordinata; proin ne hi charitatis affectus ſteriles ac inefficaces ſint, animæ ad ulteriora (ſi hæc non prius in ea ſupponantur) progrediendum eſt, nimi- rum ab affectibus ad affectus, ad opera pra- tica, ad odium ſui, ad amorem crucis, ad zelum animarum, ad omnem Dei nutum adimplendum, ad aétus ab aliis virtutibus elicitos, à charitate autem imperatos-. Hoc intendit dilectus ille Diſcipulus, qui fluenta Divini amoris è Pectore Salvatoris noſtri ſu-⸗ xit, dum ait: Non diligamus verbo, neque lin- gua, ſed opere & veritate; t. Joan. 3. Vv. 18. & S. Bernardus Serm. 5I. de Modo bene viv. Amor Dei nunquam eſt otioſus: ſi verè eſt amor, magna operatur; ſi verò non operatur, amor non eſt. Unde major vel minor perfeétio amoris deſumitur ab ejusdem exercitis pra= cticis Fructibus & effectibus. Procedit hoe etiam in amore erga homines; nam Jona⸗ thas cum Davide conjunctus erat: Diligebat eum (Jonathas) quaſi animam ſuam. 1. Reg. 18. v. 3. Sed quod vel quale amoris ſui argumen- tum poſuit? an ſola verbolſa amoris conte- ſtatione contentus fuit? minimèꝭ nam pro- batio dilectionis eſt exhibitio operis 5 ide& exſpoliavit ſe Jonathas tunica, && dedit eam David, & reliqua veſtimenta ſua. v. 4. Ulteriùs: non fuiſſet Chriſtò adeò accepta in Petro tri- * G6 £ na 466 Diei VIII. na dilectionis confeſſio, niſi eam poſtea in paſcendis ovibus, ac ſubeundo crucis Mar- tyrio opere comprobãſſet. Habet quidem ctiam charitas puſilla eorum, qui incipiunt ambulare viam perfectionis, vel in ea etiam jam aliquantum progreſſi ſunt, operationes ſuas: fugit enim peecata, odit vitia, incum- bit operibus Pœnitentiæ, exercet virtutes, promovet cultum Diviaum in ſe & aliis: ma- Zna autem aggredi partim adhuc veretur, par- Him necdum meretur: charitas autem jam pro- vecta & perfecta ſublimia, ardua, heroica, Deéô- que digna operatur, vel etiam parva, ſed quo- ad modum & circumſtantias cum indefeſſo conatu, cum intenſo & extenſo fervore. XI. Idedè magna res, delicata res eſt charitas perfecta, quæ ſit talis non tantùm frequenti affectu, ſed etiam & præcipuè operatione. Beatus, qui intelligit, quid jit amare Jhſum, ait piiſſimus Aſceta de Imit. Chr. I. 2. c. 7. e Vera charitas etiam minimum in ſenæ- vum patienter non ſuſtinet, protinus eum eliminat, exactè caſtigat, & d'gnè cum tœ- nore compenſare laborat, poſtea autem ac. curatam gerit ſolicitudinem ſupra ſemitas ſu- as, ſupra cogitationes, verba & opera, af⸗ fetus & inclinationes, ne quid irrepat. u oculos adorandæ Dei Puritatis offen- õ An nlns eniman . genoi c. loutſuhin in, lil n 6Nin in 1Uelacno Nnt, g Dueeinan lneerogton Dengn in, Nps, unen kuntrvoni/ iNN.An mimis K. dlenkr MMizncrn , Kus ron tn Cnmunes & cnmn nee genten in 0Alanur, in Uinn &A ckenn l berephen Eeſukhmne Nimanchn tans ene, . ctio, e gufniench, nheinas he 6 ie 4 ngi i Wüi rihe runn mu, gut, nn G Ault , 1 Soliloquium ſecundum. 46⁵7 Vera charitas, ſeu potius anima vera charitate imbuta in continua Oivinæ Præſen- tiæ memoria & cognitione verſatur, ejus continuum ſtudium & labor eſt Dei appre- tiatio, ſuique in conſpectu. Dei vilificatio. Anima in charitate perfecta voluntati & beneplacito Divino in omnibus, quæ Deus vult, quia Deus vult. & quo modo Deus vult, in magnis æquè ac parvis, etiam in ſupererogatoriis, dumodo cognit’s. quòd Deo grata ſint, ita ardenter inhæret, imò magis, quàm extremè famelicus cibo, & ſitibundus potui, ad Exemplum Chriſti DBℳι⅓ mini dicentis: Meus cibus eſt, ut faciam vo- luntatem ejus, qui miſit me, Aar Perfciam opai ejus. oan. 4. v. 34. Anima in charitate perfecta omnes actio- nes ſuas non tantùm præcipuas, ſed etiam communes & minutas, ex quibus judicio hominum nec in Deum ſpecialis cultus, nec in operantem ſingularis fruétus redundare exiſtimatur, ita accuratè & perfectè quoad modum & circumſtantias ad Divinum gu- ſtum & beneplacitum accommodare novit, acſi de Abrahami holoceauſto ageretur. Anima in charitate perfecta flagrat ma- gno majoris femper profectus & perfectio- nis deſiderio, eôque nunquam exſatiando, nunquam finiendo, niſi cum fine vitæ: no- vit enim Divinas Perfectiones ſibi in inñni- Gg 2 tum 463 Diei II. tum eſſe imitabiles; novit ſibi dictum: Eote ateulin . n r ergo vos perfetti, ſicut. Bater veſter Coleſtis per- Uäln fedus eſt. Matth. 5. v. 48. Unde in operatio- ,erten nibus ſuis excludit omnem tepiditatis lan- 1 Mpiet guorem: nec eſt ejus deſiderium ſine grandi gerfm i effectu; ſemper enim ad gradum ulſterio- obtote rem properat, ſimilis navi, quæ vento ſe- infeellſo cundo acta non ſubſiſtit, donec portum te. ÜIin neat. . 1 en or ten Anima in charitate perfecta erga creatu. Mii lcunun ras, üt ſibi delectabiles, vel quomodocun- Münemint ue extra Deum ſenſibus blandientes, non In Mini Aiter faſtidio & nauſea afficitur, quàm ille, , Mubihne qui prius regiis ferculis ſaturatus ad viles Misfhnmin fungos, ad porcorum ſiliquas invitatur; Wand d hinc affectibus ſuis erga ea omnia, quæ Adhzum mundus æſtimat, non aliter ſe gerit, quàm iunnd ut mortuam, & in Deo ſepultam. Propo- G Immem ne ei honores & dignitates, contemnet: n od congere in eam amplas divitias, reſpuet: Mmienin allice ad voluptates, nauſeabit: offer ei om- undi/An nia regna mundi, vilipendet: fac eam na- tinoanll tare in plenis delitiis, averſabitur; quia om- Molblon nibus his mortua eſt, nihil ad ſenſus ejus iineſ N penetrat, minus ad cor. Econtra da ei an- a0nesb ſam in re, in qua ſui erga Deum amorisar- Ctfcunanen gumentum ponat, in qua agitur de Deiho- Uulen, cin nore, Gloria, & beneplacito, videbis, ut e hijn mox reviviſcet, ut protinus omnes vires re- miine eſiil ſumet, ut omnes vitales ſoiritus convorn iin 4 H ui n Soliloquium ſecundum. 469 bit, quatenus ſuum amoris in Deum offici- um & ſervitium præſtent. Et hic eſt veræ ac ſinceræ in Deum charitatis genius, Deum non ſimpliciter tantùm amare, ſed amare & glorificare ſuper omnia, non tantùm af- fectuoſo ardore ſæpè jejuno & inefficaci, ſed etiam generoſo effectu, opere, & veritate. XII. Talia Divini amoris prodigia, ſe- cundùm quæ tenues cordis noſtri ſcintillas metiri licet, numeramus plurima. Pervolve monumenta Sanétorum, diſcute Acta Viro- rum illuſtrium in Eccleſia, vel in S. Ordine tuo, pondera ignem amoris, qui in eorum cordibus non tantùm per ardentiflimos affe- tus exarſit, ſed etiam uberrimos fructus & effectus parturiit. Occurret tibi cor S. P. Auguſtini Divino amore ſaucium, ac vel ideò flammeum, & amoris ſagitta trans- fixum, quod ab Angelis per multas anno- rum centurias à corruptione immune ſer- vatum eſt, & in ſui translatione ſub hymno Ambroſiano ad illa verba: Sanctus, Sanéctus, Sanctus, publico prodigio palpitare & exili- re viſum eſt. Miraberis præter plurimos ali- os ex Ordine S. P. noſtri Benedicti, præcipuè cherubicumanſelmum Archiepiſeopum Can- tuarienſem, cujus pectus continuo, quan- tum dies hujus carnis permittunt; Divim amoris igne æſtuabat; unde frequens ejus ſuſpirium erat: Aufer. Domine, a me, ſi velis, 1 G g 3 ſub⸗ lubſtantiam, manus, pedes; ſolum relinque cor, quo fe dligam, hoc enim ſoio tibi placebò. S. An- jeim. J. Medit. c. 9. Videbis, quomodo S. Franciſlcum Xav. Dei amor in affectu & ef- fectu totum ad ſuum nutum, geniümque formaverit, dum præviſis in ſpiritu frigore & æitu, fame & ſiti, mille naturæ incom- modis, adverſitatibus, & perſecutionibus, ulqite tamen præ deſiderio patiendi, & ar- dentins amandi, amplius, Domine, amplius, in- clamavit, econtra ſpiritus ſolatiis Divinitus perfuius ſupplicavit: ſatis eſt, Domine, ſatis eſt. Incides in vitam S Philippi Nerii, cujus ar- dor charitatis raro Exemplo ſe intra pectoris anguſtias continere haud potuit, ſed ruptis duabus coſtulis ſphæram ſuam dilatavit. Non deerunt etiam & fœmineo ſexu mira Divinz cheritatis Exempla. S. Mar. Magdalena de Paz tam incenſo in Deum amoris æſtu fer- vebat, ut ei ferendo impar peétus ingeſtâ aquiâ refrigerare cogeretur: frequenter per Monaſterii ambitum curſitansSorores appre- henſa manu ad amorem Dei excitare, turrim conſcendens campanæ pulſu populum ad lau- dem & amorem Dei convocare ſolebat, his- ce ardentibus verbis: Excitemus mortales om- ues, ut amorem hune ament. O amor, ſi mibi ferrea vox eſſet, quàm vocaliſſimè profedò in- elamartem: amate hunc amorem, mortales, amate eum! Majori admiratione dignum eſt gvod 4 —— jegi · ⸗ Gruii Gorunot prning 6 ligrt c Melgerh ⸗ tenei, 1 Imrintat udis Doi l . l 0r higten ſerhmnir n AAnnn, ſe lcrelie Uhekntn n günemn e Vnndint ingreiuc⸗ Coratonens Pnfone be i liiele ſ Aigeztur NLenmn tenen Hmmor Deih lisotdnen. Aut, rin oriſie nit fuit n miruntin Uthnam ai Per KuN Mun Soliloquium ſecundum. 471 legitur in Vita B. Catharinæ Genuenſis, quæ tanto Divini amoris incendio flagrabat, ut ſi quandoque urgente æſtu manus, pedés- que refrigerii cauſa in frigidiſſimam aquam immergeret, hæc illicò fervidiſſima & ebul- liens evaſerit, acſi candens, ignitumque fer- rum in illam fuiſſet immerſum. O ſtupen- da amoris Divini in homine viatore por⸗ tenta! —⸗ XlII. Omiſſis plurimis aliis ſpeciali præ- rogativa ardentis charitatis à Deo decoratis, ſilere non fas eſt, Beatiſſimam Dei Genuri- cem Mariam, quæ jure meritiſſimo dicitur Mater pulchræ Dilectionis: hæc enim Deum, utpote Filium ſuum, jure & duétu naturali plus, quàm omnes creaturæ diligebat, nem- pe Naturalitate Originis, & Maternitatis- dum per ejus Gonceptionem, Nutritionem, Generationem & Educationem materna coo- peratione de ſuo Sanguine & Subſtantia de- dit ei eſſe, ſicque Naturalitatem, quæ nulli alteri creaturæ competere poteſt, contraxit ad Deum tenerrimè amandum, non quòd talis amor Dei Genitrici originaliter conna- turalis ordinem Supernaturalitatis non con- ſcenderit, ſed quòd potius eò excellentior fuerit in ordine ſupernaturali, quo vi Ma- ternitatis fuit naturalior. Ex quo 85. Pa- tres deducunt ineffabilem Beatiſſimæ Virgi= nis in Deum amorem. S. Hieronymus to. 9. a. Diei Iil. Epiſt. de Aſſumpt. B. V. ad Paul. & Euſtoch. Zit: Quidquid cordis eſt, quidquid mentis, quid. quid virtutis humanæ, ſi totum adhibeas, non ſuffcit, ut cogitare valeas, quanto indefinen. ter cremabatur ardore pii amoris, quantis mo. vebatun repleta piritu S. eœleſtium ſecretorum incitamentis, quam totam incanduerat. Divinus amor. S. Bonaventura to. 3. Serm. I. de B. V. ita ſcribit: Fuit B. F. Cœlum igneum propter ar- dentiſſimam charitatem: ſicut enim ignis eſt in ſammo calidus, ſie Domina noſtra fuit charitate in ſummo ardentiſſima, quæ nec primam ſmilem viſa eß, nec babere ſequentem. dhueKIV. Hanc igitur Sanéctiſſimam Matrem integerrimo in Deum amore præpotentem, venerande Tobis unà mecum humillimè exora, ut nobis à Divino Filio ſuo Elſu ve- rX& a perfectæ charitatis gratiam impetrare dignetur: eſt enim charitas inæſtimabilis illa margarita, cujus valorem magis Dei unctio, quam verborum expreſſio, magis experien- tia, quam doctrina; magis Divinem Magi- ſterium, quàm humanum ſtudium docere valet, ac ideò ad ejus conſecutionem in ſia- tu perfeéto potenti Patrocinio indigemus, cùm ſit ſpeciale donum Dei, non in æquali gradu omnibus conceſſum: æqualiter qui- dem nos omnes ad illud ſuſcipiendum præ- pParareé, ac capaces reddere debemus, illius autem communicatio de ſurſum à Latgito- lickte 2 16 G Aannmipfri Pecer⸗ jlkute ſe⸗ eCinifet alitetgun⸗ uſen oe ſoltronan Elenvina Polermn n, En etun n Moenenum in i e Ed hcDen ſenzene Eeſoteünwe: Pdun en Ceen cung Ctgeru & Eterutt actn Ageetei ſen orene tton nſt Gtommite nton ſbi uiſorann Nefffcuriien innento ge unn uuhn mu Ml umt uns Soliloquium ſecundum 473 re omnium gratiarum exſpectanda eſt. charitas, dicebat Vir quidam noſtri ævi Divi- na charitate Nenus, isque Caſp. Druzbiki, de Charit. perfect. c. 10! charitas, quàm multi te crepamus, quàm pauci te habemus/ O charitas, quæ ſola nos cum Deo amicitiæ vinculo conſtringis, & eò quidem in hac & altera vita arctiori, quò te in gradu ma- jori poſſidemus! nam per unum, idemque opus, ex charitate factum, paratur hic au- gmentum charitatis viæ, & ibi impetratur incrementum charitatis Patriæ, non tan- tùm ad æqualitatem, ſed cum magno fœ- nore, & grandi exceſſu. Quò minus igi- tur hodie Deum diligimus, eò minus inom- nem æternitatem eum cogneſcere & dilige- re poterimu; &quo magis Deum hodie di- ligimus, eò magis pariter in æternum, & quidem cum menſora bona & conferta, & coagitata, & ſupereffluente eum diligemus & fruemur: datur enim Beatis lumen Glo- riæ cum proportione ad menſuram charita- tis & gratiæ in via: quo majus ergo erit lu=- men Gloriæ, eò major erit cognitio Dei, & ſic etiam major ejus dilectio in perpetuum. O ſi homines hoc eaperent, & intelligerent, certè non ſibi tam injurii forent, non cum tanta jactura in rebus æternis & maximimo-⸗ menti incurñ eſſent, ſed charitati Dei, ejus- que augmento toto corde, tota anima, to- n g 5 tis 474 Diei VIII. tis viribus ſe impenderent. Hoc ſaltem tu cape, & ſape. . MEDITATIO III. De Unione Animæ cum Deo. Punct. I. Tne demum, poſtquam homo magna contentione, conſtan- ti labore & fervore ad imas radices paſſionum ſecurim mortificationis appoſuit, poſiquam heroicis actiombus inſignes virtutum habi- tus radicavit, poſtquam per profundam ſui humiliationem, perditionem, ac exinani- tionem ſe ab omni affectu erga ſe & omnem creaturam extra Deum evacuavit, tunc de- mum anima admittitur in cellam vinariam perfedtæ charitatis, ac unionis cum Deo. Ad hanc unionem ac transformationem in Deum præviè requiruntur habitus omnium virtutum ſine ullius defectione, ita, ut ani- ma cum aliqua quaſi connaturali facilitate eas exerceat: nam perfectum eſt, cui mihil de- eſt. In hoc ſtatu anima aſſumitur in Spon- ſam Chriſti: pro veſte nuptiali dat illi Deus Sanguinem Chriſti Fili ſui, & omnia Meri- ta illius; experta hoc eſt S. Agnes V. & M. intimè Deo unita dicens: Sanguis ejus orna. vit genas meas, dexteram meam & colium me- um cinxit lapidibus pretioſis, tradidit quributs meis inaſtimabiles margaritas, & circumdedit me ovn In 1 legunmn 6s Aun Eomtlere Cun Deo von menn us ſebenesl, Gniere eſuft gisfits⸗ uidan van M n den lkin Wonſ 1Duſin yrbrni eigel Cin ts conuu lione n Punch Hübponin 19Aundon⸗ ſe ono, e be ncten rj ge ſauum iſien Meditatio tertia. 475 vernantibus, atque coruſcantibus roſis. O cœleſtem ornatum ex infinito theſauro Me- ritorum Chriſti deſumptum! ad quem om- nis Reginarum faſtus nuptialis quid niſi fœ- ditas, niſi lutum? O anima religiola, noli deficere à ſerio S, perfectionis & myſticæ cum Deo unionis ſtudio etiam propter in- numeras tuas diſtractiones, etiam propter frequentes lapſus tuos, etſi diu ſudare, & graviter luctari te oportuerit, etſi exiguus ſucceſſus tibi appareret. Humilem de pro- priis viribus diffidentiam & firmam de Dei gratia & adjutorio confidentiam concipe: Fateor, non potes per te pervenire, (nempe ad talem perfectionem, & cum Deo plenam unionem) ſed Deus poteſt te perducere; verum ut Deus tibi adſit per gratiam, vide, ne tibi defis per ſocordiam. Blos. in Inſtruct. Vit. a- ſcet. p. I. divis, 8. n. 3. Fervens deſiderium & jugis conatus à Dei Benignitate pro actuali perfectione acceptari ſole.— Punét. II. Homo viator ad thalamum Divini Sponſi per vinculum perfectæ charita- tis & unionis admiſſus quodamodo deſinit eſſe homo, nempe quoad vitam ſenſualem, ſuique amorem & curam, & ſic ſibi, om- nique rei creatæ mortuus vivit vita Divina, dicens cum D. Paulo: Vivo ege, jam non ego, vivit verò in me Chriſtus. ad Gal. 2. v. 20, Ma= nebit quidem tunc ſubſtantialiter homo, ſed tali- 4 G6 Diei VIII. taliter, ut omni, quæ in Deum non tendit, affectione exutus fiat in operationibus ſuis Deiformis, ſeu Deificatus hormno, prout ferrum in igne candens, manens ferrum, i- gnis figuram induit; ſicque, ůt illuminatus Theologus, Joannes Taulerus, loquitur, quod Peus eſt eſſentialiter per naturam, hoc homo ſit per gratiam, nempe indivinatus homo. In hoc ſtatu Deus gratiis ſuis ſpecialibus ſe in- clinat ad animam, & anima amoroſis obſe- quiis appropinquat Deo, mutuo quaſi amo- ris certamine; hinc Sponſa ait: Diledus meus mihi, & ego illi. Cant. 2. Vv. 16. Deéus qui- dem inclinat ſe ad animam, accendendo in intellectu præclara lumina, quibus eam de- ducit ad cognoſcenda ſuæ Divinitatis arca- na, ad contemplanda ſublimia Incarnatio- nis, Vitæ, ac Paſſionis Chriſti Myſteria: voluntatem inflammat ad inſolitè intenſum chariſtatis ardorem: memoriam abfirahit à tranſitoriis hujus ſæculi imaginibus, eàmque ſolis ilis, quæ Divinam Gloriam, & bene- placitum promovent, affixam detinent: imoò eiarur Deus nonnunquam in anima adeò Hmiter, ut ea ſentiat, viſitari ſe ex alto, & ſe ſupra ſe, & wires ſuas ſublevari, cum hac tamen reſtrictione, quòd Deus ſe ei nondum revelet, prout eſt in gloria ſua, ſed prout in hac vita poſſideri poteit. O fe- hx hora, in q6a Benignitas Supetaliſſmi ſeKoen id n Oircunm 6 i onue, 0 euetuen cl Ninenuit n ke dol in lge pernenon ran an ih, eotonccri, ndnnd ütngen Megohon clltne MIim, cnen oN, Ahin Mlitetan kuret, ven lue gelor elus, i⸗ Dliamthiin ſo ſde tiuſonin l volunn All, e⸗ uivel n eikn⸗ et e iſe mnnn umeh mn nſeh Aons mst ihir e Wir un R re a, rs 1 n 27 Meditatio tertia. 477 Dei ſe vili creaturæ tam copiosè, tam gra- tuitò ſuis gratiis communicare dignatur! O felix conſummatio omnis præcedentis la- boris & conflictůs contra inſultus rebellan- tis naturæ, concupiſcentis carnis, & tu⸗ multuantium paſſionum! 1 Punéct. III. Anima econtra per ſpeciales gratias ad familiarem cum Deo amicitiam & unionem admiſſa ambulat in continuo, quan- tum hic poſſibile, Divinæ præſentiæ con- tuitu, éſtque ei jucunda, pura & tranquil- la per memoriam, elisctuna „ & volun- tatem cum Deo converlſatio, ac ægrè ſentit de eo non cogitare, illique innærere; dicit enim cum S. Auguſtino l. 1. Confefſl. c, 2. Inquietum eſt cor meum, donec requieſcat in te. Hic quaſi continuus Divinæ præſentiæ obtu- tus cauſat in ea plus, quàm oculatam vigi⸗ lantiam, circumſpeétionem & recollectio- nem, ut in omnibus zéctionibus & operi- bus ſuis, etiam minutiſſimis, Divinum guſtum exſaturet, néve ex incuria, errore, vel le- vitate oculos ejus offendat, qui totus eſt Majeſtas, & ipſa incomprehenſibilis ſuper omnia amabilitas. Fervet inſuper jugi deſi- derio & ſtudio Deo in omnibus placendi; hinc ita fortiter, ita exactè, ita confſtanter Divinæ voluntati, ejúsque Gloriæ inſiſtit, acſi Cœli, terræque jactura vel ſalus verte- retur, ſi vel quoad apicem à Divino bene- placite 478 Diei FIII. Meditatio tertia. placito recederet. Hoc ſpiritu Deo placen- di animat omnes ſuas cogitationes, verba, opera, vota & deſideria. In omni proſpe- ro, & adverſo rerum eventu tranquillè vi- vit in ſinu Divinæ Providentiæ: eſt enim ele- vata ſuper omnes curas; hinc nec infirmita- tis, nec mortis, nec cujusvis internæ aut externæ afflictionis, contemptůs, ſuique depreſſionis timore, nec Purgatorii, aut Inferni pœnis turbatur, dumodo amor & honor dilecti Dei in ſalvo ſit, in quo utpo- te tota mente, totis viribus, totis affecti- bus abſorpta vivit: ſicut enim gutta mari il- lapſa ab ejus vaſtitate tota imbibitur, ita anima Deo per charitatem perfeétam inti- mè conjuncta, ab ejus Immenſitate tota ab- ſorbetur, ut ei de amore & cura ſui, aut privati commodi nihil remaneat. Si igitur, anima religioſa, per Dei gratiam paucis conceſſam te eo modo, quo dictum, Deo perfectè unitam ac Deihica- tam ſecurè ſperare valeas, benedic Domino CœH & terræ, qui ſuſcitavit de terra ino- pem & de ſtercofeé erexit pauperem, ac ſan tificare adhuc: cave tamen, ne te enor- miter fallat hæc periculoſa de tua unione cum Deo præſumptio. Sin verò cum po- tiori numero etiamnum ingemiſcas infirmi- tates tuas, malos habitus, ac vitæ fortè præ- teritæ cicatrices, humili corde eas in com. Lak muni e⸗ eNN, ze⸗ nſün ln nrienin Ne n mn I in en Rmm, tNd itenumn n Aunbot e dor dun he ni, uretni dtire M N II N Undl on 5 n eriseher Mgrati, Ardumn ſ leſfer r erern AMeditatio poſt 5. Exercitia. 479⁹ muni & particulari confitere Deo infinitè bo- no cum interno clamore valido dicens: Do- mine, imperfetium meum viderunt oculi tui. Pſ. 138. v. 16. Fxtende Brachium Potentiæz tuæ in adjutorium puſillitatis meæ, & dedue me in viam rectam, in viam S. Perfectio- nis, de qua Propheta tuus Iſaias ait: Et erit ihi ſemita, 6& via, & via ſanda vocabiiu. Iſa. c. 3 5. v. 8. Ecce Domine! ante te omne deſiderium meum: non tantùm ſpeculativà admirabor, ſed totis viribus practicè ſecta- bor viam perfectionis, & ſanctæ tecum unionis, per quam mirabiliter animas tibi dilectas traduxiſti. Dixi, nunc cœpi, ita me Deus adjuvet. = PROXIMO DIE Poſt o&tiduana Exercitia. MEDITATIO. De Perſeverentia in bono. Puncét. I. Pod S. Exercitia haud dubiè plu- rimis bonis propoſitis & ſanctis deſideriis dives es, 6 anima! Sed hoc poſt tantas gratias, poſt tot internas illuſtratio-= nes necdum ſufficit, niſi deinceps facta pro- poſita fideliter & conſtanter exequi, ac in bono perſeverare omni conatu ſatagas In- hæren- 486 Alteditatio hærendum eum Servo Dei Job forti reſolu⸗ tioni & ferventi applicationi: Juſtificationem meam, quam cœpi tenere, non deſeram; Job. 27. v. 6, monentestiam ipſo Spiritu Divino: Won verearis ad mortem juſtificari. Ecchi. 10. V. 22. quot ſunt, quot fuerunt, qui in oi- duano ſeceſſu totius præcedentis vitæ ratio- nem ad accuratam trutinam vocarunt, & ſi- pi de futuro ſaluberrimas leges piè vivendi, virtuosè operandi & patiendi ſanxerunt! ſed quia brevi intervallo oblivioſi, & incurũ fa. Gti ſunt, & ſucceſſivè ab hoc & ab illo pro- poſito reſilierunt, ideò in priſtinam tepidi- tatem, in antiqua vitia, & plerumque ma- jora ob ſubtractionem Divinorum auxilio- rum inciderunt. Cave, 6 anima, quantum cavere potes, ne & tu ſis ex eorum nume- ro. Promiſiſti Deo roſas, noli porrigere ſpinas. Non defſeras juſtificationem, quam tenere coœpiſti. Sæpiſſimè coram Deo re- nova propoſita, & ne per latum unguem culpabiliter ab eis defleéte, aut protinus re- ſipilce. Sola perſeverantia in bono coœle- ſtem coronam meretur: Qui perſeveraverit uſque in finem, ſalvus erit. Matth. 24. v. 13. Econtra: Ve Bis, qui perdiderunt ſuſtinentt- «m, && qui dereliquerunt vias rettar, & di- verterunt in vias pruvus. Eccli. 2. V. 16. Sed cur væ, & præſertim cur væ illis timendum, qui poſt S. Exercitia à concepto fervore & . E fa — † (Cenan Haem (Muieid⸗ Pleskeun. enemm, eclin tun unel. arinnen, ulDeo, un g, N o/Aent cAi unnertad nhecate nueietn Uuntpert n,gi r Remnte fue Pigi bck Mallrtor nibertic nles deue in. Kt⸗ . i teyche immnatio Cnton ln u, uil⸗ ie Ann tane voſt 5. Lwercitia. 481¹ à factis propoſitis receſſerunt? dicam tibi: lIdeò æternum væ iis timendum, quia poſt collata Divinitùs magna lumina ingrati ac inſtabiles ſecuti ſum tenebras: ſicut autem lumen eorum, ita & tenebræ eorum, tene- bræ craſſz, quæ eis reditum ad lucem inter- Punct. II. Terra ſæpè venientew ſuper ſe bihens imbrem, 89 germinans herbam opportu- nam bis, a quibus colitun, accipit benedidio- nem à Deo. ad Hebr. 6. V. 7. Terra hæc cor tuum eſt, Origen. Hom, 1I6. Da honorem Deo, & fatere cum magna animi gratitudi- ne, quòd Divina Benignitas per hoc octi- duum terram cordis tui copioſo & frequen- ti imbre cœleſtium inſpirationum ac gratia- rum duleiter rigaverit. ân non dici poteſt, Deum ſuper te efudiſſe imbres ad inſtar gurgi- tum, qui de montibus fiuunt? Job. 36, V. 27. Si exinde fructum bonorum operum attu- leris; ſi facta propoſita fideliter exequi, ſi obſtacula fortiter ſuperare conatus fueris- accipies Benedictionem a Deo, qui ſolos perſe- verantes deducit ad bravium æternæ beati- tudinis. Sed audi cum tremore id, quod ſequitur: Proferens (terra hæc) ſpinas ao tii⸗ ulos, reproha eſt, & maledicto proxima, ca-= jus conſummatio in rombaſtisenem. Quæ verba- S. Chryſoſtomus exponens ita ait: Non Nunt bæ minæ Pauli non ſun verba hominis, ſunt ,6 AHh Spiri⸗ 4 ⁸2 Meditatio Spiritus S. ſunt Chriſti, qui in ipſo loquitur. S. Chryſoſt. Hom. 10. Qui ergo hac tempore grattarum imbres Divinarum inſpirationum bibilti, noli poſt intervalla cum tui incuria dicere: Gurges aquarum tranfit; Habac. 3. v. TIO. noli negligere impenſos Dei tractus in- ternos in viam virtutis & perfectionis: nam res periculi plena foret; ſi denuò ſpinas mi- nôrum deliberatorum, & tribulos majo- rum peccatorum proferres. De hoc peri- culo teſtatur eximius Aſceta, dicere non du- bitans, quòd unum è certioribus fignis reproba- tionis ſit, ſepe recipere auxilia operandi benè. & his non uti: Paul. Segneri in Man. An. 26. Mart. hoc enim idem foret, accum Deo, ejusque Divinis gratiis & auxiliisqocarivel- le. Vide, quanti interfit poſt perceptum rêrem ccleſtium Charismatum faétis Deo pfoômilſſis ſtare, & in bono perſeverate. 1 1 Punét. II. Cognoviſti in hac ſolitaria recolleétione, quid à te Deus, quid ſtatũs tui eonditio, quid vota, quid regula, quid conſcientia tua requirant. Jam inexeuſabi⸗- lis es 6 homo; ad Rom. 2 v. I. ſi non opere compleas ſalutares inftinctus, quos tibi Div ina Bonitas ſuggeſſit. Durum eſt tili, con⸗ tra ſtimulum caloitrare. Act. 9. V. & Heroica jam requiritur applicatio, qua tollas impe- dimenta boni, fugias occaſiones mali;, om- nésque virtutum difficultates as mnoleſi ð 14 tabi⸗ lterd AAr cutu es tin ſckth u Mrt llineze be ken Nncſock un l Neſt un elen , oic khn tenilre Clla en n Sickeon go S 1 , e2., em cUNN ſecule len h Eml concln nemcea Poſt S. Exercitia. 483 ſtabiliter-& infractè vincere coneris. Etiam poſt factam in S. Exercitiis vitæ in meli us reformationem adhuc vivunt domeſtici hoſtes tui, qui ſe fortè modè ad tempus occultant, ut poſt moram periculoſüs in te inſurgant. Contra! hos conſiantes e 2 cubias agere oportet. Hincinde ſe . nuabit te or & langudar in Diyinis: “ offendicu ula, charitas Proximmi siE tur: jam mille modis amor proprigs, N. tuti prævalere conenget jamn mala à rum exempla te ad ſee le “ invita ne jam Caro. mundus, diat luis, & 10t3 Pas- ſionum n halanx contra ri um &r rat nem inſurgent S&c. Nili infer tot ardua crimina etiam diuturno tempore uſe finem invicfo animi ropore “ S& hactenus bene nchet Proffcutus ⸗ ris, ico tibi cum Apoſtolorum benege⸗ Melius tii erat, non cognoſceré a Riti gudm poſt agnitionem veltorſtin ohberti: 2. Pet. 2. v. 21. aut priſtinum tepidum, ne- gligentem ac -vulgatem vivendi modum tenere cum exiguo, vel nullo diſcrimine à vita ſæculari: nam ſervus, qui cognovit voluntqtem Domini ſui bec. 86 non fererit, vapulabit multis. Luc. 12. v. 47. Igitur fir⸗ miſſimè conclude, facha propoſi ita, & ul- timam fortè Dei adhuc ſincer te amantis admonitionem conſtanti executioni mandare. H h 2 Cls⸗ 384 Medtatio Poft . Erxereitia en CO. âνN1II A.. ine ESU Chriſte, verum perſeve- Raeiabonoiehdo, malo toleran- el do prototypon. Tu cùm dilexiſſes tuos, in qii ſinem diexiſti eos: cur non potius SSoin fi⸗ nem uſque vitæ meæ in amore tui ene perieverem, achunc amorem meum fibi in. ah,l numeris eum i win tid iäuu⸗ õ „&& V nol viſti deſcendere, ſu, ethi promiſerint Judæi credere in tc, Filium Dei: nec ego cum gratia kareridan ui fa is tibi promiſſiomibus, Bk le bore, magno mei Odio, aſſidua viil . tia, indeſinenti naturæ violentizg: ac ſle⸗ znnn mum diuturna in his perſeverantia uſque anriii d ulämum halitum meum opus fuert. ani⸗ Juravi & ſtatui, cuſtodire judicia Jul ie s tuæ. O fons omnis Wilerrordis de e. me Allti velle, da ctiam p Selicete Am Nzwdn B (eltut, n hol (rn ue I ei e,g r r ace Uenielnzr Ad Religioſos, aliôsque S. Ex- ercitiorum Candidaro. pdbee— a Vitandis Cauſis & Occaſionibus, poſt odkiduanam recolleltionem in priores de- Febtur, & vitæ tepiditatem inda- centibuus (⸗ma religioſis Ordinibus in con- ſervando & augendo ſuo ſpirituali vigore & fervore, item privatim cuivis animæ ſalutis ac perfeétionis ſuæ ſtudioſæ ab annuis exercitiis plurimum emolumen- ti ac roboris accedat, ita, ut per ea, ceu media ferme præcipua, integræ S, Familiæ in ſuo immarceſcibili flore cum ineffabili Dei gaudio & Eccleſiæ commodo con- ſerventur, tamen ab experientia conſtat. multos poſt S. hanc recollectionem, & in ea factam de præterito omnium actionum ſua rum diſcuſſionem, nec non propoſitam de futuro eairum accuratam reformationem, brevi intervallo denuò veterem hominem in- duere, ac ſucceſſivè in priſtinam vitæ tepidi- tatem declinare. Incipiunt denu ſuis in De- Hh 2 um —„ 486 Pareneſis. unn obſequiis humi repere, erga purita- tem viiæ parum ei ab /arctiori nonni- hil virtutum ſemita deflectere, culpas ve- niales, & regulares tranſgreſſiones parvi pendere, corporalia ſolatia ambire, ut tan- dem de talibus aut tali dici poſſit: Hos ejus decidit. I. Petri I. v. 24. Videte arborem, Kego contingò Arzit? Matthe)t. v. 20. nquiramus breviter hujus periculoſæ me- tarnorphioſis radices & cauſas, quibus im- pellentibus multæ animæ à concepto in §. Exercifiis fervore denuò in miſerum tepi- ditatis ſtatum devolvuntur, ut iis cognitis cautè ambulare addiſcamuasss. 2iEE& Prima igiturtorigo & radix hujus def- eientiæz eſt, quia tales plerumque in ſoli- taria ſua recolleétione non firmum ac ſo- Iidum ædificii ſpiritualis fundamentum po- fuerunt, dum in meditationibus ex defe- étu debitæ & ferventis applicationis intel- lectus in penetrandis veritatibus ſuperna- turalibus non bene convictus eſt, ſicque volhüntas non eſt efficaciter mota ad amo- rem virtutum & extirpationem vitiorum; hinc Deus in ſubſequenti effectu ſubtra- here ſolet ſua auxilia in pœnam ignaviæ, qua ſe tales animæ huic operi maximi mo- menti applicarunt. FPormaverunt quidem Propoſita judicio ſuo ſatis fervida, quæ eſalſs 6mnbn, ſe Pefibhn Plutthi Aclnee uon es NeMN² Lertchenn Nen Alieo Ceeune⸗ Celnentiun nts Kudi ifio, cl aibelo Uete, ene ltdtrani keltnre n ſenhe im ant M ut e c 4 N ue Parænefis. 487 tamen poſtea quavis obvia occaſione vel levi tentatione denuò infirmantur & extin- guuntur, eò quòd illa tantùm ſpiritus va- dens, & non rediens in animo depinxe- rit. Sunt fortè etiam, qui diebus his ſa- cris ad vacandum ſoli Deo modo ſpeciali deſtinatis horas quasdam ſuffurantur, eâs- que ſtudiis altioribus, aut parandis Con- cionibus, vel aliis huic tempori incom- petentibus negotiis, etiam de ſe bonis de- putant: hi tales non ſperent, ſe ſolidum & conſtantem fructum è& ſuis Exercitiis re- laturos, eò quèd citra & contra volunta- tem Dei alia objecta à profectu in ſpiritu & perfectione diſparata aſſumant:, nec ſe totos cum omnibus viribus huic unico & ſalutifero negotio impendant. ⸗ 12 * SBecunda radix eſt horror difficultatum occurrentium in exequendis propoſitis. Virtutis ſtudium communiter, prælertim ab initio, cum lucta, cum repugnantia, cum acri bello eſt, quod rebelles concu- piſcentiæ, perverſa voluntas, ac prava con- ſuetudo rationi & ſpiritui quotidie mêvent, dum refractariè volenda nolunt, nolenda volunt, ſemper in vetitum proclives, ulſ- que dum cum facilitate virtutis habitus in- duatur. Hic proin ſecuris ad. radicem ponenda, ac difficultas generoſo auſu, in- Hh 4 voca- 488 Patæneſis. vocato præcipuè Dei adjutorio, vincenda eſt: laborandum ſtrenuè, ut. Divinæ inſpi- rationes in S. Exercitiis collatæ, & ex iis formata bona propoſita contra deſidiam no- ſtram prævaleant; ad quid enim prodeſt, imèò quantum non obeſt, in ſpirituali ſoli- tudine fructum S. Meditationum, Exami- num, Lectionum, cœleſtium Luminum ſedulò annotaſſe? ad quid, vitæ ſuperſtitis curſum ad regulas rectæ rationis, & dicta- men Legis Divinæ ritè ordinãſſe, ſi dein ad inſurgentem quamvis difficultatem nullam, vel exiguam vincendi violentiam adhibeas? ſi obſtacula in via virtutum generolè & con- ſtanter tranſcendere non allabores? ſi ea, quæ delicato amori proprio ardua & in- commoda videntur, torpidè & ſegaiter ag- grediaris? Dico tibi: magnus adhuc erit conflictus inter ſenſam & ſpiritum, proin magno animo, continua vigilia „mortiſi- catione, ac difficultatum victoria opus erit. Quod viribus tuis deeſt, imploratum Dei auxilium in omni neceſſitate ſupplebit. Tertia radix exigui fructus poſt Exer- citia eſi defectus ſilentii, & incontinentia linguæz. Sine dubio in ſolitario tuo ſe- eeſſa verum ac genuinum Religioſam & Filium S. P. Benedicti agere propoſuiſti: ſer⸗ ſed ſing linguæ cuſtodia, ſine ſilentii ob- nir tn nſi⸗ 2 8 , rſen gn! Cgtnlum Mntt ſifonn geroh adi e Mamuil nouctien Ead n, Kre dons r noen ll zeeen ſles gve gultet en Foninot lonenin lin ſe Aanpunn 14 ioe l Enk Paræneſis. 4³9 ſervantia impoſſibile eſt, teſte S. Jacobo: di quis putat, ſe Religioſum eſſe, non refrænans linguam, ſuam -= hujus Vana eſt Religio; Jac. 1. v. 26. &, üt S. Maria Magdalena de Paz ait, impoſſibile eft, ut anima religioſa, quæ non delectatur filentio, guſtet res Dei. Sis mo- dò plenus ſanctiſſimis deſiderüs, æſtues ferventiſſimis erga Coœleſtia sogitationibus: has nutrit S. ſilentium, eſt enm mater ſa- pientiſimarum cogitationum, S. Diodochus, quas econtra multiloquium diſſipat. Vi- vas modo in pacis ſerenitate, in conſcien- tiæ tranquillitate in ſpiritu devotionis & compunétionis: ſi te vel una aut altera vi- ce ſcienter aſſocies tali Sodalium contuber- nio, qui vanis, feivolis, pungitivis, de- traétoris colloquiis aſſueti ſunt, qui ſo- lent aliorum Ationes cenſurare, conten- tioſè pacem turbare, Superiores, aut æ=- quales queruloſè traducere &c. videbis, qualiter exinde, niſi omnino cautè ac in- vito animo talia auſcultes, notabilem dimi- nutionem in devotione & cordis compun- Stione ſis experturus, ita, ut tale ſpiritua- le damnum ſæpè non, niſi longo tempo- re, & vix aliter, quàm nova ſpiritůs re- collectione ſit compenſandum. . Quarta radix inimica fervidis §. Egerci- tiorum propoſitis ſunt mala quorundam Hh 7 Exem- 49⁹0 Paræneſis. Exempla, quibuscum converſaris. Sunt ſübinde etiam in S. Cœtibus-aliqui, qui ebiter conſiderati non adeò malæz notæ ſpecĩiem præſeferunt, interim etiam nec vi- tæ optimæ teſtimonium habent;, dum le- viores regularum, bonarumque conſue- tudinum tranſgreſſiones non curant, leges modeſtiæ parum obſervant, in colloquiis vanas & ſæculares nugas proferunt, ad la- xitates, ad corporalia ſolatia prones, ad Dei obſequia languidos ſe exhibent, qui non quidem abſolut mali dicendi, ſed nec bonis Religioſis annumerandi ſunt. Horum Exempla aliorum Confratrum ani- mos, ſi non ſatis cauti ſint, ſibique nimi- um confidant, in ſui ſequelam emolliunt, eisque viam ſternunt, ut ſucceſſivè eorum mores in verbis & operibus imitentur: pu- tant enim, tanti non eſſe, ac fibi etiam li- berè licere ea, quæ alii impunè dicunt & faciunt, ſicꝗque paulatim ululant cum lu- pis, dum à concepto fervore reſilientes ſe reſpectu quodam humano talium imperfe- ctorum Fxemplis accommodant. Sit pro- in Candidatus Exercitiorum ſolicitus pro profectu ſuo ſpitituali, & quantum diſcre- tè ſine contemptu fieri poteſt, cautè de- clinet converſationem, præſertim clandeſti- nam, eorum imperfectorum, unde plus damni ſpiritualis, quàm cmolumemti ſibi alae ni bnk eentt 4 V “ fitul m⸗ 0 or tenc Nlitbnna t Cn⸗ ede id Clltthbs ſchinuuen innapcvun äGhenn unen,d io wvedi, Nline lidd⸗ beetdon Etlton NDeumnr Etll hue leni caore ſſietonren Gont . 11 buo i ode nenc, enhtean Pareneßis. 491 gecedere prævidet: econtra præferat, ſi pe- nes ipſum ſtet, illis potius in conlſortio ſe jungere, qui ſunt boni Exempli, devo- tioni, mortificationi & profectui in vita ſpirituali magis addicti: nam converſatio cum hujusmodi plurimùm conducit ad conſervandum & augendum fervorem in octiduana recollectione conceptum, Quinta eſt quidam languor animi in per- agendis actionibus ordinariis per diem oc- currentibus quando iſtæ non cum purnate & ſublimitate intentionis inchoantur & perfi- ciuntur, quando media pro profectu ſpirituali magis opportuna, uti Meditatio, Lectio, Examen, Sacramentorum ſuſceptio, Ora- tio vocalis, aliique, quæ Dei cultum im- mediatè attingunt, non cum debita dili- gentia & applicatione animi peraguntur, ac interdum omittuntur. Non loquor hic de tali torpore in gradu adeò prævalenti, ut Deum proximè ad nauſeam moveat, ſed de tali languore, qui ſit remiſſio à præce- denti calore & fervore ſpiritůs in S. Exer- citiis concepto, quidque animam paulatim diſponit ad magis periculoſam tepidita- tem. Proin in quotidianis ſpiritualibus, aliisque obedientiæ operibus ſemper ligna ſupponenda ſunt, quæ accenſum primum ignem foveant, nutriant: & augeant; ſem- 11 per 492 Parænefis. per nova fames & ſitis ad majorem juſti- tiam excitanda, ac in omn'bus actionibus fervens intentio, ac ſolicitudo Deo magis, magisque placendi renovanda ef,r. Sexta radix inconſtantiæ in bono poſt S. Exercitia eſt ineuria circa examinandas inclinationes animæ, quid ea amet, quid fugiat, de quo gaudeat, aut triſtetur, quid intendat in cogitationibus, verbis & ope- ribus: nam ſubtiles ſunt affectiones inter- næ, & ſæpè prima fronte apparent inno- cuæ: ſi eis ſpirituali conſideratione larvam detrahas, videbis, quomodo plerumque amorem proprium ac commodum ſenſuale oleant, imò aquas turbidas malarum pas- ſionum ſecum trahant, aut ſaltem in eas in- ducant; hinc vigilanti inpectione, & con- tinuo, quantum fieri poteſt, mockeramine ſuper hunc gregem internarum affeétio- num opus eſt, ut indeſinenter, quod cur- vum & diſtortum videtur, cultro morntifi- gationis abſeindatur. Septima eſt eſtuſio ſui in externas occupa- tiones eùm diſpendio ſpirituali. Religio- ſus contra Dei, Superioris, & Religionis ſuæ voluntatem agit, ſi ſe ex prætextu of- ſici ſui, & officio annexarum occupatio- num ita obruat & immergat externis labo- nenl olke unne mipetae ſtn. 1 eie ehrnwer Geenua 8 ſen i en 1läis pte etttonmn Mt, A 3Ale, Gtr, Mn Meteti Pcehon irt Monite lhltt ten mlu ſeer uimno u por 6rpton⸗ ſen wntt 1,Nori⸗ ffeitin anitn⸗ (nis u ſtgtfei lhe e ag eß uit⸗ Paræneſis. 433 ribus, ut exinde frequentiori per diem ſpiri- tüs regollectioni in Ocatione, Meditatione, Examine non adæquatè ſatisfaciat, aut ſi ve- rum impedimentum interveniat, omiſſa non ritè ſuppleat. Sine hac ſuppletione pi- gra ſocordiæ, tepiditatis, & exigui erga res ſpirituales affectus effugia ſunt, quæ ob obedientiæ & officii functiones excuſatio. nem aut exemptionem ab Exercitiis ſpiri⸗ tuahibus prætexunt. Curet igitur ſedulè Exercitiorum Candidatus, ut ſe non totum tradat, aut donet externis functionitus v. g. ſtudio, aut conomiæ, ſed eas ita mo- deretur, ut his quidem tanquam operibus obecdlientiæ ſatisfiat, præcipuè tamen, ur de profectu in religioſa perfeétione, de accu- rata ſpiritualium Exercitiorum perfolutione nihil omittarur, nihil perfunctoriè, aut cum deputati temporis abbreviatione peragatur. Sæpius ſe examhinet, an occupationes, ad quas immoderatiùs ſe inſtigari ſentit, aſſu⸗ mat ex pura intentione ſupernaturali, ex. præſcriptione obedientiæ, ex influxu neceſ ſitatis, utilitatis, charitatis, & quiden ve- ræ, non imaginariæ, an verò ad caz poti- us afficiatur ex naturali quadam delectatio= ne, vanitate, ſolati captatiene, terendi temporis ratione, vel alſie hujusmodi fri- volis motivis? Vita enim verè ſpiritualis ita inſtituenda eſt, ut Dei Gloria, & majot Perz 494 Paræneſis. perfectio ſemper primas partes teneant, & ad hunc finem omnes aliæ externæ occupa- tiones famulentur. 1 ittia O&ι½adix deficientiæ à concepto fet- vore (pirits eſt incuria circa minima, quæ triphcrmodo contingit: 1mò circa minima peccata, imperfeétiones, & regulares trans- gfelhones fugiendas; 2dè circa minimas ocsſiones virtutum & meritorum, etiam ſtu- dio (upererogatorio ainplectendas 53tl cir⸗ 4 ca minutas mortificationes intecnas & ex- ternis exercendas, quando natura vel re- pugnantiamh ad actum virtutis ponendum, vel propenGionem ad aliquam rem ſibicom- modam, & propter Deum virtuoſe vitan- dam oſtendit. Triplex hæc incuriz, licèt Verlari videatur circa minuta, etiam non ſemper ob gatoria, tamen paulatim ſpiritum circa ſtudium virtutis, ac charitatis gugmen- tum intepeſcere facit; ſicut econtra cura & ſolicitudo circa hæc minima ſedulò & con- ſtanter oblervanda mirum in modum pro- fectum in virtuubus promovet, fervorem ad magna & ardla agenda & ätiendi ac- cencdit, ac copiola beheficia à Deo liperalis ter conferenda promeretur; isinsv . IHIas igitur radices, fructui ſpirituali= um Exercitiorum valde pernicioſas, mag- nia cura exſcindets, wel potius, ne poſt Ex- erci⸗ 4 ſ r letbie konzts, 1Ele i wor 2 ron Pufme 1 tlunen toe 1 Eir, Ke⸗ Paræneſis. —— 49 ercitia in fundo cordis tui pullulent, cautè ac providè vigilare oportet. 1 2 Si ſidelibus hisadmonitionibis non fer- venter acquieveris, ſed ſuper eas oblivioſè indormieris, dieo tihi: eniꝑt nimicus ho- mo, & füperſeminabit zizania in medio tritici tuorum ſpiritualium Exercitiorum quæ Bonorum propoſitorum humorfe paulatim exſiccabunt. Unica talis radix ex enumeratis tolerata & nutrita potens eſt, hoc ſucceſſivè præſtare. Cave igitur, vigila, & æternùm i621, in Walen oilttn nt Ve In 0MnlIbVs gLOfl fICetVr & sine Ine“ eXaltetVr DeyS. 14 — () . Kaitararg IND E Basgairen Rerum & Materia- ieam, 4705, 12 boe Sre continentur. 2637 . 218438903 Brenunciatio omnis rei creatæ requiri- turad perfectam Saionem 3 Deo. fol. 417: eqq. 0 I Abhineme maderatur ſumptionem cibi 4 potus in quahtate, quantitate S 173. len. I Leæditur primò murmuratione contra ci. bum &ꝰq potum, 174. Secundò privatim ſumen dulciaria in Cellis. 6. Tertiò inordinata effuſio communss. I17. pellaria & a bos etiam Quartò interdiu ſumendo et bo & potu ſine neceſſitate Prælertim xtra Clau- ſtra. 180. ERran Hiſtoria de Religioſi s ob intem⸗ Perantiame damnatis, 184, & 18 5. Abfſti⸗ e ule mheteron leg uch zulene Ae nmtge (cpunn Men ne eS Prwlrs Cndrn toret 4 etie ebe ſtock cubt mreg lezen. 8 Lxce r lue N 1 1 “ 1NDENX. abſtinentiæ obſervandæ . monita 1987. ulſaque 150. Abſtracétio à Sæculo Religioſis pro ſpiritus ervattone perquam nscefſaria 366. & ſe Adverdtat, ,ſeu crux duid ſit, & quotu- plex. 422. agdverſitates in hac Vita lunt. neceſſariæ, & inevitabiles. 424. h ie ſunt magni coram Deo pretii, 195. vincuntur facilis, ſi non immaginarid ex ex- „aggerentur. 194.½ ſunt via compendioſa pertectionem. 424. & ſeqg. ſunt media efficacia ad amorem Dei tadi⸗ candum. 42 5. amatores crucis pauci ſunt, etiam in 1Ciau⸗ ſtris. 426. 432. adverſitates, etiam modicæ, patienter! tole- ratæ Deo, magnum bensphchkum cau- ſant. 434 ſeqg. media eas ritè perferendi. 220. 44¼. Ambitio & crapuia quibusdamkeligioſis fue- runt cauſa damnationis. 184-85. Amor erga Deum magno pꝓræcepto nobis in- . culcatur. 444. r ejus Excellentia, & requiſitæ conditio- nes, ut ſit perfectus 447. & 419. media ad perfectum Dei amorem. ibi. Puncta practica ad hunc amorem per li quo⸗ INDEX. quotidianum Examen radicandum. 449. Dous ſui amorem 6. modis a5 homihevul 344 cxtorquere. 453. ſeqq. = amandus eſt Deus propter infinitam ſuam IUBonitatem intrinſecam, eiſi erga nos bonus non eſſet. 4 57. ſeqq. amoris in Deum tres actus præcipui. 462. hi non ſint ſteriles, & purè affe tuoſi, Pes practieè opere comprobentur. 464. Sen aliqui in amore Dei peciahter fet⸗ vVentes adduecuntur. 469 ſeq. inil uper omnes in amore Dei emminet 6. V. Maria. 471. a⸗ Amol proprius deſcribitur. 143. s lnuat ſe ſubdole in Exetcitia ſpiritun lia. 14. quomodo ſit dignoleendus. 146 ſeqꝗq. eſt fons & origo omuium peccatorum, & deordinationum à Deo. 148. cortigitur oppoſito odio ſui ipfius, & perpetua abnegatione. 149, ledd. Angelorum Perfectiones. 396. Anima cum corpore peccati complex, ſit mi- niſtra juſtitiæ in corpus, dictando Opera P Ponitentiæ. 64. 6 Arca fœderis ſigura 85. Euchariſti⸗ Saera. menti. 338. Aſini more corpus eri moriificatiohem tta⸗ an dum. 135 Attri- fpiundi u dnh uhed u. ſeho,d d⸗ t N. Lpatr Mndon Gedd⸗ Miud⸗ (Anste o ine Ulen Clitai co Atitats lxan (nts ſing (le PNDEX. Autributa Divina cum humilitate indagantla. vid. PBerfectiones Dei. 1 n320 §. b. Benediclus Exemplo ſuo docuit, nos S. odio habere. 150. ſeq. aite ejus ſpecus in Sublaco deſcribitur. ibi. cjus Gloria in Cœlo. 151. & ſeq. verbo⸗, & Exemplo docuit ablkattionem tA Sæculo. 268. m! inter dura & aſßera totam vitam nſum⸗ pſit. 431. o mete D (42 fagrabat magno ardore Divini Amoris. Mari⸗ Penaventuta Monialis Romæ primo die S. Exercitiorum ſolidè converſa. . Bonitas Dciit in ſe, & erga nos:qua i 401 Ea. C. . “ Caſtitas reddit hminem Deo Angeis ſi⸗ milem. 315. continuam Vigilantiam ob carnis concu- piſcentiam petit. 317 caſtitati oppoſita luxuria mimam in beſti- am convertit. 318. 14 caſtitatis cuſtodiendæ bunca padi a in Examine 320. 1 Charitatis fraternæ præſtantia. 200. charitas in proximum eſt. character, quo dignolcimur Filii Dei. 202.¶ℳ Ii 2 . ha- INDEX. habitatio feli, ubi concordia viget. 203. impetrat Dei Benedictionem, etiam in temporalibus. ibi. rane dilectione Droximi nece Den; di- ligitur. 205. ðèðð magis neceſſaria eſti in religiofis Commu- nitatibus. 2006 . AIii2 charitatis fraternæ tria motiva. arX. us⸗ Sique 216. H e charitas fraterna inter primos Chrillianos qualis? 216. ſeqq. I. 1 charitativè ferendi offenſasà proximo il- Hatas medium efficax, 220: ſeqq. 3 Chriſtus Exemplum continuæ mortitcato- nis. 134. 211 7/ 160 142 Cognitio appretiativa Dei, & Divinarum .Berfectionum mediante lumine fidei proximè ducit ad charitatis perfeétemem. 386. ſeqq utilis & neceſſaria eſt ad profectum ſpiri- tualem in triplici via pertectionis. 358. Cognitio ſui eſt radix humilitatis. 164. Coſloquium poſt menſam indulgetur Keli- gioſis Benedictinis ex diſpenſatione Con- „ gregationis Cafſinenſis. 111. — a Colloquia otioſa, profana &e. bernniſtun⸗ tur. 112. 127. in: Communio Sacra. vid. Miſſæ celebratio. Cünchæ marinæ ſimiles ſint Ralgioſg Piner mundanos verlantes. 265. Con: omt un cNN Unge in⸗ 1nlimt Gigort (Menton 1, M loan Coverer ſtulun alt MV ſeiten (onenio E ſert inen ſteun tera Gicii (onetiot kuee ſel ar le In Une nr INDEX. Conformitatis voluntatis noſtræ eum Divi- na, quanta ſit ſublimitas. 378. voluntas Dei alia eſt ſigni, alia Penephiei- ti. 380. 4 utraque non tantum in proſperis, ſed ettiam adverſis adimplenda, 381. F. Conſtantinus ex S8. Ord. Seraphico teſtatur de rigore Juſtitiæ Divinæ poſt mortem. 14. Contentiones in Monaſteriüs pernicioſiſſi⸗ mæ. 206. usque 21. excludunt omnes virtutes. 210. Converſatio frequens Religioſorum cum Sæcularibus pernicioſa. 264. ſeqq. cauſat ſubtractionem cœleſlium vigtetio⸗ num. 274. tres conditiones in ea obfſervandæ. 282. Converſio vitæ in & poſt S. Exercitia ſit ve⸗ ra, ſeria, & ſolida. 3. 4. ſiat ex tote corde, mutindo totum ho⸗ minem. j. 6. fiat cum tota voluntatis eſſicacia. 6.7. = Converſionis ad meliorem vitam Idea pra- Eticaà in Examine conſcientiæ. 28 ſeqq. Converſio morum in Profeſlione religioſa includit obligationem grayem tendendi ad perfectionem. 236. Cor totum ab amore rei creatæ vacuum pe⸗ tit Deus. 418. ſeqq. Corpus per mortificationem Deo in hoſti= am viventem zmmlendum 134 tmclandum more alinie 135. ſed. he corpus & caro maximi hoſtes anim æ. 152. Gorreptio fraterna cautè fiat cum certis con- ditionibus 213. ſeqꝗq. E . Creaturarum perfectiones ducunt in cogni- tionem &amorem Dei 40 8. creaturarum inordinatus amor eſt denſus murus inter Deum & animam 41 7. Eruces. vid. Adverſitates. ne2130. 2 2* Dzmon tipudiat de Religioſis ob S= rum exceſſus. 112. Defi cientes i in Monaſteriis lucceſſi inmi⸗ ſerum ſtatum devolvuntur. 250. ſeqd-, Dei Perfectiones imperfectè valde in hac vi tacognolcuntur. 393. Dei Potentia, Sapientia & Bonitas, Aee Attributa, etiam imperfectè lumine f Ccognita, charitatem nos ducunt. 391. Us- De iderin im, fames „8. ſitis requiritur: d profeè utn ſpititualein. 285. ſeq. Detr⸗ Cionis atum. 224. pecicolofum. 22272. ejus ſeptem ſpecies. bi. t. D Diſcordii in Wonaftenis. Nich Con Ende 0. 2:: 26. 1 17* Epiſtola B.V. Matie in terris agentis 44z. Ignatium Mart. 99. Eucha- um etiam inter b- 5903 non Ptinn drpe, oln utid lnn d/ u ck1 Moe jco lee 1e Mupeo Gien tirun nto⸗ . (mene moonn kun⸗ W I ND EX. Euchariſtiæ Sacramentum Divinorum Mira- culorum maximum. 323. requirit in lin fuſceptione ommem pothbi- em præparationem „& devotionew. 324. usque 344. cauſat gradum gratiæx ſecundum gradum Exercitium menſtruum, ſeu recollectio ſpi- ritũis per diem commendatur. 95. Exſpoliatio perfecta ab omni creatura requi- ritur ad unionem cum n Deo. 4¹7. ſedd- PFamam: 8& A teſlimonium bonum apud. cxirl⸗ neos ſtudeant haberé Sacerdotes & Keli- giôſi. 129. Fides mortua rejicitur: : Roguida culpatur: 2 viva commendatur. 95. ſeqq- fides vera W viva docst⸗ omnes werita- tes. 98. ie Pilius prodigus 2d kattem rediens gpurte. ſipiſcentis animæ. 3. 0 Gniarum ſeu arnſctortms aKualiuan ub. tractio gravis poœna peccati racdamt⸗ eſt. 62. ſeq. Sruti internarum illuſtrationum ſubtrahun- tur converſantibus incautè cum Sæculari- bus. 274 1 Krn Buiis 4 li 4 M, Zift Herici & ardiun actus. vid. Opeta heroica. Hoſtis maximus hominis eſt Corpũs & caro REriens Suſo ſpeculum patientiæ. 428. Humihtatis radix eſt cognitio ſui. 164. 5 eie⸗ materia eſt propria vilitas. 16 7. 4 umijitas radicatur conſideratione: quid requirit continuum ſui Exercitium. 169, ejus Puncta practica in Examine. 195. Hyſiulphus, Vir nobilis, obhomicidium àS1 . SephanoV.Pspa comdemnatur ad auſtera Pnitentiæ opera in Sæculo, vel ad ingref- ſum Ręligionis, 66. ſeq . fuiſti, quid es, quid eris. 166. ſeq. 7 Swrnae Jejunia non tetrieè, ſed eum prompto ani- mo obſervari debent. 172. Impatientia triplicem afflictionem parit. 191. Inconſtantes in bono poſt S. Exercitia male- diétioni proximi ſunt. 480. Inconſtantiæ poſt S. Exercitia cauſæ inqui⸗ Annocentius Ill. Papa periclitatur de ſalute, & ſuſtinet graves pœnas Purgatorii. 13. Intentio in operando triplex eſt. 352. optima, quæ unieè Dei Gloriam, & bene- placitum quærit. ibi, . en⸗ Micah⸗ ine 6on ahe Di iup ſul i n al Pl in⸗ ole Mie 1132 dre lciesl er Duun üth n ulde 6, ffrem Dahra en du u, 17 E r 4 INDEX. hæc intentio cauſat in anima triplicem ſub- limem effectum. 3 532. intentioni bonæ dæmon inſidiatur in prin- cipio, medio, & fine operis. 355. ſeq-. Judicia Dei occulta ſunt expaveſcenda. 8. ſeccdq. ꝗquia neſeit homo, utrum amore, vel odio dignus ſit. ibi. quia poſt mortem magnus rigor Juſtitiæ Divinz. 10. quia peccata commiſſa in terra ſanéta, in ſtatu ſacerdotali, vel religioſo, majori periculo obnoxia. 15. 4 quia cuivis à Deo determinatus certus peccatorum numerus. 17. quia non tantùm ex Sæcularibus, ſed eti- am ex Sacerdotibus & Monachis po- tiorem partem damnari perhibetur. 19. Judicii extremi memoria commendatur. 31. 32.42.43. —– ððòèè illud tremenda ſigna præcedent. 34. ſacies Chriſti, prout in judicio univerſa- li comparebit, convertit Saulum in Paulum. 36. e: in eo cuivis in ſingulari, non promiſcuè. reddenda ratio de omnibus. 37. usque eimorem incuſſit magnis Sanctis 44. 4 5. adumbratum per piéturam in tabula in- fidelem Regem Bulgarerum convertit Ii ·f 1INDEX. in zaͤf ſidem & Monachum effecit. 451 CE Judicloin temerarium eſt Getrstio menta Phs. 222. eit peecatum Phariſaicum. 223. temerè judicare eſt cum rapina judiciati. arm peteſtetem ſoh Deo eompetenfem ſibi arrogare ibi. judicia hümana valdè fallibilia ſante & tranſeunt in detractionem verbalem.ibi. Julius hapa arguit Sacerdetes negligentes in ſacrificando. 3295. 41 Juſtntiæ Divinæ ngor i⸗ in⸗ drindaemme. 10. 1I. 14. 2 ur 2 1 6 erk; Rii3 12 Licenii⸗ Superioris triplex, expreſſa taei⸗ ta, & præſumpta explicatur. 299—4½ Lingua quomodo cuſtodienda? 76. ſeqq. ejus cuſtodia multoties commendatur à S. P. Benediécto. 108 * riinguæ incuſtoditz innumera wiia. 109. eſt univerſitas iniquitatis, & quomodo. ibi. eſt præcipuè cuſtodienda à Religioſis in p Locutorio, Refectorio, & Conſortio ſæculari. I10. ſeqq. 0 7 linguæ loquiatitas diſſipat ſpiritum devo- tionis, compunctionis, & R internæ re- olleclienis: A1 ſeqdYg. 1 „ n⸗ wri l Men uiue oesken Nunit Ne 16. Penmen * Mielſi⸗ 19. “ 19 MNWS Anpen Ulluhe Muno⸗ e ul Nee oti elen Nein gothe Nünzen Nmnbo leeeb holten TLN DEX. linguæ vitio plures, quàm carnis concu. piſcentia perire creduntur. 13 1. Lutheranus confortatur in ſua ſeëta ob fri⸗ volos Religioſorum ſermones. 128. 29. Luxuriæ peccatum animam brutis aſſimi- lt. 31¹8. Magnanimitas operum heroicorum. 7i 0. pera heroica. Maledictio Dei ſuper indign? elebrantes. Manſuctudifus Puncta Practica in Examinæ. 138. ſeqq. B. V. Maria in amore Dei præ aliis Sancdtis eminenter excelluit. 4211. = nulla hora ſine tribulatione vixit. 193. Meditatio: ſaluberrimum ſpiritũs nutrimen- tum eſt. 360. ſed. nullo die omittenda. 362. obſervata fuit ab omnibus Sanctis. S de. votis Dei Servis. ibi. ſeq. defectus, qui fructum mheditationis im- pedire ſolent. 364. ðð ejus neceſſitas zlrerins commendaar. 365. Minima curanda ſunt tam in malo witando, quàm bono exereendo. 382. ſeqq. Miſſæ celebratio, aut S. Communio omnem ai enn requirit diſpoſitionem. 324. usque 344. Mo⸗ INDEX. Monachi mali deſcriptio ex Bloſio, &Tau- lero. 20. ſed. tie; Monachorum & Sacerdotum potior Pars damnari exiſtimatur. 19. *α Mortis circumitantiæ crebrò conſderande ſunt. 48. 814 in morte ac via ad æternitatem virtutes viaticum ſunt, . quæ in vita colligen- dæ. 49. 1 moribundo confolatoria erunt omni in vita bene acta. ibi. mortis Memoria practica, quæ? 49. Mortificatio per totam vitam debet eſle con- tinua. 102. ſine ea nec Dei Servus, nec Religiofus, nee Chriſtianus quis eſſe poteſt. 103, Mortificationis prærogativa in homine i im⸗ phlicitè dicit omnes virtutes 1 „. “ immortificati hominis deſcriptio. 104. wortiſicatio squiparatur Martyrio i incru- ento. 106. 91 I N0 moriiſt atione externa corpus Deoin ho- ſtiam viventem immolandum. 134. more alini tra tandum. 135. ſeq. 24 mortiſicationis continuækempium Chri- ſtus eſt. 134. emertiſcmins interna Præcipuè neceſſaii ett. 159. AÜh᷑ eſt pretioſum thymiama. idi. d 2 iN Mundo vtilicern non frui, 2637, E 2 pungt ontxt cm Pndrti elt e c n Cenet Mnurni in. un Momum. 1, mnnton our lenti Debs e e aco checſen Nent⸗ CNun ſ mner 10 Nn Un Ku enni Mundus ex quatuor creaturarum gradibus convexus, quorum alter altero nobilior eſt,. 39 5 8 Mundana Gonverſatio Relgioif 8 incautis grandia mala cauſat. 266,. impedit familiarituem dei cum anima. 274· ſeqq. i caulat non rarò Proſtitutionem hem, & ſcandalum,. 276. ½?ð Murmurationis malum frequens in Qha- ſtris. 120. 1 L „L di en. Murmuratores filii lſtaehs graviter puniuntur. 121. Murmurationes contra cibos in menl’a cul. pantur. 124. Obedientiæ motivum ptineipale eſt, qud Deus per Superiorem præcipiat. 344. icque inohedientia non contta hominem, ſed contra Deum eſt. 346. obedientiæ perfeéctæ conditiones adim- plendæ ſunt. 347. Odium ſui iptorum habuerum in hac vita omnes Sancéti. 150. S. P. Benedictus odie nos habere Gecia liter daecuit 151 odium ſui ipſius Aualiter prafticandum. 152. usque 256. Opera tdintuainhieiigione ben ſecundum Omnes omnes circumſtantias peragens pemiectus meſt. 256. ſleqq. ea perfectè peragendi Puncta braclicai in Examine. 260. Obera heroica & ardua periedtionem mi promovent., 409. ſeq. s ſunti in triplici differentia. 411. unus adtus heroicus krebeie cemnieni languidis 410. Oratio mentalis. vid. Meditatio., Otiola verba, quæ? 113 ſiricta ratio de iis reddenda. 114. i,, P. paſſiones animi interna mortificatione re- frænandæ ſunt. 160. Patientia in Clauſtris æquèë, & mdis n ne. ceſſaria eſt. 190 êðs baber tres gradus. 192. . facilis eſt, ſi adverſa non imaginans eag.- gerentur. 194 * H patientiæ ſpeculum B. Henricus Sulo, §. Thereſia, S. P. Benedictus. 428. patientiæ Puncka practica in Examine, de⸗ ſignantur. 138. paupertas religioſa in quo conliſiats 291 I1. læditur ſuperfluitate, & inordinata adhæ- ſione. 292,. concefio Superioris circa ſuperflua, co. gnita ut talia, eſt nulla & illicita. 293. qua- ll A Cdwohn Ente ti i con flſ r. Gſes hr A Ulent P0 uelei ncn I ino uio Mdrl r⸗ zz (nn lu tum nn eun me lw 4 ILNDEX. tualis conſenſus Superioris requiratur, næe contra haupertatem pecceturra99. ſeq. ob wiolatam paupertatem multi Religioſi "Tis darKantur. 294 ſegq. = ignorani plerumque Vincibils eſtinpau- pertatis transgreſſione,. 299. vitia contra eam adducuntur. 302. Penz proprietariis in S. Canonibus ſta- tuiz. 303. Chtiſtus, B. V. Msria, 18. P. Benedictus in Exemplum voluntariæ Paupertatis adducuntur. 306,. paupertatis 6. gradus nilignamture 307. * Paupertas in Cellis Monaſterii Caſſinen- ſis obſervata. 310., Peccata in ſtatu ſacerdofali, vel religioſo commiſſa reprobationi magis Obnoxia ſunt. 15. 16. aulſleriori P'oœnitentia expiati debent. 68. leqq. Peccati mortalis gravitas conſ deratur. 2 ¾ non ab ullo Sanéto, ſed ſol 1o Deo PElche cognolci poteſt 24. ejus damna. 26. 27. 62.63. Peccatorum certus numerus homini 3 Deo permiſſus. 17. L Peccatum veniale eſt malum wagnum, To. lo Waximo minus. 72 . ejus magnitudo conjicitur ex Egravitate Penzg. 72. SXc8- 02 TNDEX. excedit omnem deformitatem corporis, ejus effectus & damna. 75. Perfectio religioſa in quo conſiſtat. 234. perfectionis adipiſcendæ 10. gradus aſſi- egnantur. 238. ſeqq. requirit magnum ſui deſiderium. 285. ſeq q. hi. pertechionis intentionem quinam depo- nere cenſeantur? 245. ejus ſtadium negligentes ſucceſſivè in miſerum ſtatum devolvuntur. 248. 1eqq. perfetio actualis, quænam præviè in ani- ma præſupponat? 474. 1 , perfe Riones Divinæ lumine fidei cognitæ charitatem Dei augent. 386. ſeqq. potentia Dei adumbratur. 394. ſegg. pPerſeverantia in bono poſt S. Exercitia neceſ- ſaria. 480. inconſtantes poſt Divina lumina maledi- to proximi ſunt. 481. S. Petrus Dam. ſupplicat Summo bont. pro licentia abeundi Româ, & in Cellam ſuam revertendi. 270. 202 S. Philippi Nerii devotio in celebratione Miſſæ. 333. paupertatis fuit magnus cultor. 3314 Pœnitentia in reſipiſcente filio prodigo adumbrata. 53. ſeqꝗ- & Pni- pünin n, t Plenie Enlentes- Prlletie leligt Peiteni ſeor e b. nnotat 4Cleſtun os e g etha enio Ac Pllrione Medickn orwaode Nen. 8. dpoconn 1 calſ. Agooh lenle ⸗ vona chrt i a Mel. ern INDEX. Poœnitentia & innocentia duæ viæ ad Cœ- lum, extra has nulla alia. 57. Pœnitentiæ virtus deſcribitun. 58⁸. ſeq. pœnitentes veri ſunt rari. 59. Pœnitentiæ opera ſunt omnia, quæ in ſta- tu religioſo peraguntur. 65. Pœ nitentiæ auſteritatibus in Sæculo præ- fertur ingreſſus & ſtabilitas in Religio- ne. 66. leqq. Pſalmodia facit Religioſos æmulos Civium cœleſtium. 368. ejus præconia. 369-70. defectus qui ſint ſub ea emendandi, & quæ alia obſervanda. 37 1. usque 376, R. Recreatio & colloquium poſt menſam ex diſ- penſatione PP. Cafſinenſium Religioſis Benediétinis indulgetur. III. Reformandæ vitæ Puncta praéctica per Exa- men. 28. Religio comparatur Cœlo empyreo ob du- as cauſas. 357. ſed. Religionis opera de ſe mera opera Pœni- tentiæ. 65. Religioſi ſtatus finis eſt tendere ad perfectio- nem charitatis, 229. media ad hunc finem in Religione conti- nua. 134. 231. Religioſi eximiæ prærogativæ. 232. Kk multi JNDEX. multi damnantur, qui temerè Ordinis Sta- tuta violant. 247. fugiant frequentem cumæcularibus com- municationem. 265. ſegꝗ. Reſignatio in Divinam voluntatem-vid. Con⸗ formitas. J§. Szcularium mores deſcribuntur. 269. Sapientia Dei admiranda in anima fundat ſanctos affectus. 398.leqq- Saul contra Dei mandatum offerens viètimas reprobatur. 12. Silentium quomodo ſit obſervandum. 76. ſeꝗꝗ. commendatur ab omnibus S. Ordinum Fundatoribus. 107. Stephanus V. Papa æ quiparat ingreſſum Re- ligionis auſteriſſimis in Sæculo openbus Pœnitentiæ. 66. Superiores ſubditis Religioſis neceſſaria providè, & tempeſtivè provideant. 125. 126. . T. Tepiditas alia per acceſſum à frigore ad ca- lorem, alia per receſſum à calore ad fri- 208. 79. tepiditatis ſigna quæ? 80. ſeqq. ejusdem cauſæ octo. 90. ſeqꝗq. la e is. us Hu rtrtu Mnnt uds, e Cto din hbjNDe ventd0 MINl mmin⸗ Abe Ccemi INDEX. Tepidorum converſationem Deus magis, quam peccatorum horret. 87. eſtque erga hos, quàm ilios liberalior, ibi. tepidorum vita periculoſa à 88. PP. acri- ter perſtringitur. 82. Temperantia. vid. Abſtinentia. Tribulatio. vid. Adverſitas. S. Thereſia & Monaſteriis ſuis excluſas vult diſcordias. 206. multis tribulationibus vexatur. 429. V. Vilitas conditionis humanæ ſæpè conſidera- ta fundat humilitatem. 16 %. Virtutum habitus non tantum per aétus op- poſitos, ſed etiam per ceſſationem ab Ex- ercitio diminuuntur. 253. Unio cum Deo requirit perfeétam exſpolia- tionem ab omni re creata. 417. ſeqq. quænam alia in anima præſupponat. ibi. Unionis animæ cum Deo effe ctus. 475. Voluntas Dei in omnibus adimplenda, vid. Conformitas. 19 20 21 18 17 VierFarbSelector Standard*- Euroskala Offset AZ AEIAS FIDELE .V T0BIz . Via ſpiritualium Exercition. per octiduum in Comitem datus. EXERCITI OCTIDUAN Docent, & ducunt animam viam purgativam, & illuminativam Religiolam Perfectionem, & Unione cum Deo. OMNIBUS RELIGIOSIS Aliisque annuæ Spiritùs recollectioni a== ctis, præ cipuè autem Regulam S. Patriarc E Benedicti roteiſs accommodata P. JOANNE BAPT HUTSCHENRHII Monacho Ordinis ejusdem SS. P. Benedi Profeſſo in Exempto Monaſtenio Pridingenſi ptoß Ratisbonam. Anno MDCCXII. PEDEPONTI, Sumptibus OANNIS GASTL. Bibliopol BaAzls Eoifes RREAN Wnk EENNWWNNNNNN 2 3 à3 6 7 13 12 Tff I — 10 K L 11 12 9 J 10 — TIIEIEEI 8 11 I 9 7 8 Copyright 4/1999 VxyMaster Gmbki wwumw-yXymaster com N Citzäde C 3 Ntrnr 10 lnuun 9 15 A 1 8 =