Gi2342
author: Hutschenreiter, Johann Baptist

.
N

N 12511914429 021

UIIEIIIIIIIIIIIII 2

UB Tübingen

.

P. JOANNEBAPT. HTSCHENREIITER,
Nonacho Ordinis ejusdem SS. P. Benedi

Via ſpiritualium Exercitiorum
per octiduum in Comitem datus.

EXERCITIA
OCTIDUANA,

QA.
Docent, & qucunt animam per
viam purgativam, & illuminativam, ad

Religiolam Perfectionem, & Unionem
cum Deo.

OMNIBUS RELIGIOSIS,

Aliisque annuæ Spiritùs recollectioni addi-

ctis, præ cipuè autem Regulam S. Patriarchæ
Benedicti Hroteſſs accommodata

Profeſſo in Exempto Monaſterio Prigdingenſi pr
Ratisbonam.

Anno MDCCXLI.
PEDEPOTI,
Sumptibus OANNIS GaSTIL., Bibliopolæz
RATISBONXZ, Typis JOANNIS BAPTISTX
LANG, Epiſcopal. Typographi.

FEVEFENDISSTIIIO

CELSISSTIMIn
8. R. IMPERII

PRINCGIPI

DOMINOG, DOMINO

ANSELMO,

Ordinis S. P. Benedicti

Immediatæ ac Principalis
Eccleſiæ ad S. cramucd

ABBATI.

D0MNN DOMNO
Clementiſimo.

23 00) 86½-

2èò

E E L .,

S FS RARAR:

Ce A⸗ Ime ac Reverendiſime
8. R. nper t

ET

sse

=W Parmii
S eſt: Cei wultatn 16-
regyinantur 8 var
ſani ifcantar Mitius judici ;
u

elegt⸗

Nelii
,
d

DEDICATIO.

um de Azaria meo æquitas ex-
poſeit: non enim otioſè, non
curioſè vagatur, ſed pro no-
minis ſui Etymologia, tan-
quam adjutor Gloriæ Dei ad pia
diverſoria, ad KReligioſa adyta
ſanctè peregrinatur, vel ut in
iis majoris ſemper Perfectio-
nis ſtimulos adjiciat, vel ut ad
intepeſcentis fortè apud quos-
dam virtutis ſtudium alliciat.
Præviè conſpectum Tuum
temerarius Viator ſubire præ-
ſumit, Celſiſſime ac Reve-
rendiſſime Princeps, ut ſibi
pro ſecuro undique tranſitu
Gratioſiſſimum Patrocinium
Tuum efflagitet. Verebuntur
omnes eum à foribus ſuis ar-
cere, imò ad intima cordis ar-
RRE3 cana

PDEDICATIO.
cana ei aditum pandere non
dubitabunt, quicunque Cel-
ſiſſimi Nominis Tui Gloriam
in fronte conſpexerint, cujus
Serenitas, ceu amœnum ani-
mi Theatrum meras Gratias lo-
quitur. Et ad quem alium hic
fidelis virtutumSectator anhe-
lis paſſibus properaret, quàm

ad Te, Magne Princeps,
qui es vivum & verum virtu-
tum omnium Prototypon
Natura & Gratia ſuas opes in
Te congerendo, Téque ad
ſumma quævis Sacra & Politica
idoneum efformando, adeò li-
berali certamine dimicârunt,
dubium ut ſit, utri palma de-
ferri debeat. Crederem ego,
virtutes Tibi congenitas eſſe.
niſi

le 6

Dlin
. cis
Uman.
niule
lünhe
rur.
. Gen
e
1.
hpon!
ezn
l
Di⸗
lebl⸗
run
nuce
ne,

8

= =

=S —

DEDICATIO.
niſi Romanus Sapiens erro-
rem me dedoceret, & diceret:
Non dat natura virtutem, ars
eſt, honum fieri. Seneca Ep. 90.
Jam pridem, dum in ſeveri-
oribus Benedictinæ Congre-
gationis noſtræ diſciplinis Tuæ
amœnæ converſationis & Re-
ligioſi contubernii Gratiam
nactus ſum, fateor, ſæpiùs taci-

tè admirabar inſignia animi

Tui decora, quibus ſuprà ceæ-
teros longiùs eminebas. Per-
fectas docuiſti virtutes adhuc
ſublimium ſcientiarum diſci-
pulus, imò & in his vix Ma-
giſtris inferior: nam ut omni-
bus liquoribus tranquillum in-
natat oleum, ita jam tunc vul-
tum Tuum, verba Tua, actio-
K4 nes

DEDICATO.
nes Tuas virtuoſum comitatis,
lenitatis, ag mixtæ cum Reli-
gioſa gravitate modeſtiæ &
manſuetudinis condiebat
temperamentum. His mo-
tus quidam gremio S. Eme-
rami ad Cathedram Nheolsgt
cam aſſumptus Profeſſor,
poſtea in alio Excmptæcon-
gregationis noſtræ Monaſte-
rio ad Infulam poſtulatus Ab-
bas ad ſuum in Cathedra Col-
legam dicere non dubitavit:
P. Collega, hic Anſelmus erit
quondam Abbas meus. Dixiſſet:
& ſimul S. R. I. Princeps, ſi ei ſe-
cretiora Dei arcana inſpicere
licuiſſet. Hæc mitioris ætatis
Tuæ aurora jam tunc ſerenum
Dignitatum meridiem præſa-
K giebat.

4

— — —

— —

vliitie

Inkd
eſie

liebit
ano.
h
caly
lor
ECor.
Onlſe⸗
tigh.
laC.

etait

ig e
Dr
ſeiſ⸗
i
Stnn
legbrn
Urer
gei

DEDICATTO.
giebatn quo modò Tua Celſi-

tudo pro Meritorum plcnitu-
dine inelareſcit.

Viam ad hæc honorum faſti⸗
gia Tibi vel inſeius, vel invitus
adornſti dum pluribus inſi-
gnibus Pietatis, Doctrinæ, ac

Sapientiæ Tuæ monumentis

Orbem Litterarium illuſtrſti,
ſicque Nomen Tuum immor-
talitatis Annalibus inſeruiſti.
Eminet inter hæcindefeſſo la-
bore inſtauratum, & plus,

quàm triplo adauctum Divi

Emerami Mart. Mauſolæum,
quod pere quadripartito Ra-
tisbonam Politicam, Monafſti-

cam, Eceleſiaſticam, ac San-
ctam nuncupare plaeuit. Aſt
erravi, dum dixi: ndefeſſo labo-

§ ret

DEDICATIO.

re: nam, ut cum Pacato in Pa-
negyri Theodoſii loquar, quid-
quid nos homines laborem voca-
mus, hoc tua natura eſt. O
quàm luculentis argumentis
in eo Pietatem Tuam in Keli-
gionem noſtram Bene dicti-
nam demonſtràâſti, dum uni-
verſam quà latè patentem Ger-
maniam à Viris Apoſtolicis ex
Ordine SS. Patriarchæ Bene-
dicti ad filem Romano-Ca-
tholicam converſam eſſe,
per partes non minus ſoli-
dè, quàm fideliter deduxiſti!
Tu igitur, Illuſtriſſime Prin-
ceps- auxiſti Religionem no-
ſtram decore, quam decora-
ſti virtute: exaltaſti in Te Ma-
trem, quæ in ſe Dignum Te Fi-
lium

DEDICATIO.

toin). Xium genuit exaltandum: qui-
que olim uberrima per illam
mu, veræ probitatis accepiſti docu-
menta, nunc verſa vice am-
es pliſſima retribuis ornamenta.
III. Hlud omnium votum eſt, Ma-
ſt gne Princeps: adimple juſta
mnu:. Titterati Orbis deſideria, pro-
vocatam orexin ſeda, & pro-
litr pediem lucem publicam in-
ebar dulge reſiduis Mauſolæi parti-
„'E bus, in ordinem jam digeſtis,
Orbe oculato digniſſimis, ac
l perpetuis Sapientiæ Tuæ ar-
nnf. gumentis: nam omnis antiqua
IWN. nova eruditio in Te, ceu vivo
nD Scientiarum Pantheo domici-
r lium fixit, Tẽéque tam inſigni
ſk. Theſauro Digniſſimum The-
Ieh ſaurarium conſtituit.

Si

DEDICATIO.
Si oculos meos ad ferven-
tiſſimum Religionis Tuæ Ze-
lum convertam, tunc eos auri
fulgor perſtringit, quo D. E-
merami Baſilicm magno
ſumptu, majori cultu ad om-
nium admirationem decorâ-
ſti, ac in terreſtre quoddam
Cœlum convertiſti. Erat hoc
Templum ſua jam antiqua Ma-
jeſtate magnificum; verùm
quàm appoſitè de eo Propheta
vaticinatus eſt: Magna erit Glo-
ria domus iſtius noviſſimæ, plus-
quùm primæ! Agg. 2. v. IO0. Sere-
niſſimis Fundatoribus prima
Eccleſiæ fundamenta, Tibi po-
tiſſima ex parte ornamenta
debentur.
Probè noſti, Celſiſſime
Prin-

— — — — —= —
SI = =, —— = = =

——

ſten.
le 6
e0d
ol.
Mdon
Uann.
Cr.
len
Uatoe
crund
pen
ro
/M.
N⸗

Ire

i⸗
Wwen

W
Pr

DEDICATIO.
Princeps, quòd Religio, & ar-
dens in Superos ſtudium ſit
forma Principum i in Eceleſia-

ſtica Hierarchia, hinc ad eam
in omnibus actionibus & pe-

ribus unicè collimas. Hanc

Principalem virtutem loquun-
tut Eceleſiæ Tuæ parietes e-
tiam ſilentio ſuoò vocales: quæ
eſt enim illa profuſio tam De-
votionis in Deum, quàm pu-
lenricæ in Dcvotionem? quæ
ſcena amœna, qua oculos ob-
lectant, ac mentem ad Devo-
tionem excitant arcuata Ec-
cleſiæ laquearia, multo auro
obryzo ſeintillantia? quæ gra-
ta colorum varietas, ipfſius
etiam naturæ æmula? quæ
omtigenæ miſturaà elegantiæ?
quàm

DEDICATIO.

quàm vividè adumbrata SS.
Martyrum trophæa, qui
quondam ſævientibus in fidei

odium tyrannis multo agmine

& copioſo ſanguine colles E-

Sanè vivam Tui ideam in hac

Baſilica ua poſuiſti, præter in-
tentionem palam faciendo,

quàm magnificum Supremo
Numini Templum intra Te fir-

miſſimàâ virtutum ſtructurâ pa-
raveris: ſimile enim, ut ajunt,

producit ſui ſimile.

Notavi tenuem hactenus

flammam; (ſi tamen tenue quid
virtutum Luarum Celſitudini
ineſſe queat) reſtat ampliſſi-
mum incendium zeloſiſſimi
Tui in Superos ardoris. Hunc

242

te-

1, gl
Pintee
onniee
All.
nn
inlre
kteein.
Eend
Preno
letr⸗
rig
tain

Nenun.

eil
todt
hli⸗
len
Te⸗

DEDIoATIO.
teſtantur prægrandia, non ob-
viæ cujusvis, ſed inſolitæ ma-
gnitudinis ac ponderis argen-
tea ſimulacra, quæ Sanctis Ec-
cleſiæ Patronis, Emmeramo &
Dionyſio, in perpetuum Devo-
tionis anathéêma erexiſti. Hunc
profitentur Veneranda Divo-
rum Calcedonii & Maximini
MM. Corpora, aliâque quàm
plurima Cœlitum Lipſana, quæ
auro & unionibus, ceu præam-
bulis cœleſtis Gloriæ ornamen-
tis tam ſplendidè adornâſti, ut
de humano pretio & artificio
vix quidquam deeſſe videatur,
apponeres, quod tamen in pla-

cidum quietis reclinatorium

eisdem dudum devoviſti. Hunc

DEDICATIO.
deprædicant Deo digna ad A-
ras Paramenta Pontificalia &
Sacerdotalia ex filis aureis &
argenteis raro & caro decore
tilem uberrimè locupletaſti.
Hunc denuntiant ſumptuoſa
Eecleſiæ clathra auro fulgen-
tia, ac artifigiosè circumflexa,
ita, ut etiam ferrum tornatile in
fuis figuris venuſtè Judat. Si:
leo plurima alia ingeniofiſſimæ
Tuæ in Deum Religionis Mo-
numenta, oculis porius, quàm
ised quid? Munificus & ad
tecompenſandum pronus eſt
Deus: honorantem ſe honori-
fieat, obſequia Gratiis hic &
PBi ubertim compenſat. Quo-
2— niam

Gra AAl
tncli
Aulen ,
r en
Gahet
dahpeti
npne
ler⸗
ndkern

intleig

bline
dN M
egrun

14
ns e
oror⸗
H

DEDICATIO.
niam igitur omnes vires & ſtu-
dia ad hoc, ut in omnibus glori-
cetur Deus, irremiſſè contuli-
ſti, honorificatus es à Supremo
Numine, dum ab Auguſtiſſi-
mo Cæſare, utroque Te ſubli:
mante ad illum Principalis Cel⸗
ſitudinis Gradam, in quo jam

dudum IIluſtriſſimæ Tuæ vir.
tutes reſplenduerunt: etenim

non tam elevatus es ad tan-
tum apicem, quàm quò jam
præveneris Meritis, ſolenni
ritu fuit declaratum. Non
Imperator Carolus VI. (ut qui⸗
dam de Te veridicè) fecit Te
frincipem
at mlre,
ri⸗ eerte A ſis, te mereare,

docet. 151
00 De-

DEDICATIO.

Debebatur non major lux
huic Luminari, ſed altius can-
delabrum: ad hoc autem non
tam ſublimatus, quàm in eo
confirmatus, ac novo aureo
Diplomate donatus es, ut to-
ti S. R. Imperio per ſolennem
Promulgationem innoteſce-
ret, qualiter Te Orbi hacte-
nus occultaveris. Conſcendiſti
hæc ſublimia Principatús Sub-
ſellia; aſt non ſolus, ſed Bene-
dictina Religio noſtra Tecum,
ad cujus quoque Gloriam Te
Aug. Imperator ſublimavit, ùt
in aureo Suo Diplomate cen-
ſignavit.
Ex Magno Major declaratus
es, ut inſtar propitiorum Si-
derum eò latiùs prodeſſes, quò
alti-

ir
rin
en no
Wine
d Aree
,.
Glenen
lotele⸗
iluce.
ſeneit
NW
lber.
Teon
tan 1
n
ecel⸗

chun
gtucn d
logl

.
N

—

PDEDIoATIO.
altiùs fulgeres; & quidem ut
Tuo Principali Aſceterio latis-
ſimè prodeſſes, ac ut TeFidelem
& Prudentem Familiæ Tuæ Præ-
poſitum commo da atque utili-
tates commiſſi Tibi Populi cu-
rantem demonſtrares, quam ſo.
licitudinem, vigilantiam, ac
providentiam non inceſſanter
impendiſti? huic Tuo ſolertis-
ſimo conducendi ſtudio ædifi-
cia intra & extra ambitum Tu-
um, intra & extra Urbis mœnia,
in Eccleſiis, in Præpoſituris, in
Parœciis, in Prædiis ſuum à
fundamentis ſplendorem , aut
certè reſtaurationem vectiga-
lem profitentur. Ut ſimul
FxXtraneis prodeſſes, ad ſable-
vandam pariter eorum neces-
N 2 ſitatem

DEDIOATIO.
ſitatem Munificentiſſimas Ma-
nus extendere conſueviſti.
Ediſſere, quisquis è vicinis pa-
riter & diſſitis pauper & ege-
nus es, ſi annonæ penuria te

preſſit, ſi ægrè alibi ſubſidii
ſpes affulſit, an non QOlemen-

tiſſimus Princeps ad S. Em-
meramum ad te refocillan-
dum annuatim Suas areas, Sua
horrea aperuit 2 a0 ſolit le-
viori pretiéô tibi vitæ alimenta
miniſtravit, ſicque Pietatis
Suæ ſpongia tibi lachrimas ab⸗
ſterſit: Ita turmatim teſtantur
innumeri ad tholum Clemen-
tiæ Tuæ grati ac devoti.
Magna operans ea tamen
amNa es affahilitate, ,„ Comi-
tate 2 ac animi demiſſione,

.

linn
ſteni
feine Nr
1& ge
Lunrirte
i
ner

Cinat
luene
CEoer-
ti
4 tnde
3 C
Ullon

PEDICA.
Magne Princeps, ut Te

Magnum eſſe quaſi ignorans

diſſimules, probè gnarus, quòd
animi demiſſio Summas Digni-
tates nên obfuſcet, ſed illu-
ſtret. Et hoc ipſum Tibi
tam familiare donum Gratiæ
ac humanitatis erga omnes ſti⸗
mulum mihi addidit, ut verſa
in fiduciam audacia Celſitudi-
ni Tuæ hanc tenuem opellam,
Meritis tuis longe imparem
ſubmiſſiſſima reverentia nun-
cupare auderem. Temeritatis
meæ moderamen eſſe duxi,
quòd etiam vaſtus Oceanus par-

vos rivulos in ſinum ſuum re-

cipere, & Solteniua gramina
inaurare non dedignetur. Fre-
quentiſſimis Advenis hoſpita
K 3 re-

DEDICATIO.
tecta Benigniſſima Munifi-

centia præbere ſoles, cujus tot

ſunt teſtes, quot per annum
Commenſales: etiam hunc per-
egrinum Azariam pedibus Tu.-
is advolutum in Clementiſſi-
mum bPatrocinium recipere, ei-
que anguſtum in Auguſto Sa-
cratiorum Muſarum Pindo no-
viter à Te magnificè exſtructo
hoſpitium indulgere non dedi-
gneris. Hoſpes non erit ingra-
tus, ſed ðdymboli loco Reveren-
diſſimæ Celſitudini Tuæ innu-
mera fauſtiſſimi Regiminis lu-
ſtra devotiſſima obſervantia
non tam apprecabitur, quàm
certò augurabitur, augurio ex
Angelico Magiſtro S. Thoma
deſumpto, qui Lect. 4. in c. 2r.

Mn:

lsa.

Lancun
le er⸗
hu n.
enent.
nter
lo
lackono⸗
ANdo
wnl⸗
ntion⸗
dererer
riun.

indl⸗

n
,gur
nvel
Tom
non

DEDICATIO.

Joannis de Prælatis & Eccleſiæ
Rectoribus diſſerens per lon-
gum deducit, quòd, ſi recta cu-
piant, & tota virtute perfi-
ciant, tales conſerventur à Do-
mino, ut diutus vivant. Allegat
§. Doctor in hujus confirma-
tionem verba Origenis dicen-
tis: Rarè inveniuntur utiles Re-
ctores, & Doctores Eccleſiæ parvo
tempore vivere. Quis autem
tam peregrinus eſt, ut igno-
ret, quantas utilitates, quanta
commoda per largifluos Bene-
ficentiæ Tuæ canales derivaris
tum in Principalem Eccleſi-
am Tuam, eam in Sacris &
profanis providè gubernando,
ejusque Jura & Privilegia for-
titer propugnando: tum in
K bia.

PDEDICATIO.

Plurimùm mihi Venerandos

Tuos D. D. Capitulares, Eos
omni virtutum ac (cientia-

rum cultu exornando & nobi-

Iitando; non enim aliter Eos,
quâm ut Paulus Fideles ſuos,
ceu Gaudium Tuum, Gloriam
Tuam, Coronam Tuam proæ-
quitatis menſura foves & dili-
gis: tum in ⁸. Religionem no-
ſtram, eam ſcriptis & factis ex-
altando: tum demum in Tei-
pſum, immenſum quaſi Meri-
torum Theſaurum pro cœle-
ſti retributione coacervando.

Fruere igitur⸗ Celſiſſime

Princeps, hoc meo, hoc Aza-
riæx mei, hoc omnium, qui
boni audiunt, non tam voto,
quàm vaticihio, ac inter con-
tinuos

3

Cberineg

lne .

leinti

0Gob.

lrerbe⸗
Gs ſu
1Clnn
n oe.

N.

nen de
lter
nin e-
llNe
.
Cervnntn

e,
e N

n, l
in wot,

tet cN

tinn

DEDICATIO.
tinuos Divinorum Chariſma-
tum Favonios ſupra commu-
nes vitæ humanæ leges Senio-
ris Tobiæ annos adæqua;, ac
vel tunce in priſtinum vigorem
& decorem Senectam inſtau-
ra. Ita voveo, ita precor, ita
auguror

Keverendiſim CaE tu-
dini Tuæx

devotiſſimus, humil-
limus

P. Joannes Baptiſta
Hutſchenreiter.

RXX S Ab-

eEe (0) e-
APPROBATIO

Exemptæ Congregationis Benedi-
Aino -Bavaricæ ſubtitulo &dd. Angelo-
rum Cueſtodum.

Os Gregorius Dei Gratia, antiquis-
ſimi Monaſterii Tegernſeenſis
Abbas, & Exemptæ Congregationis
Benedictino-Bavaricæ p.t. Præſes Gene-
ralis, hiſce licentiam facimus, ut Liber
Exercitiorum oiduanorum, Ararias
Edeliz &c. inſcriptus, ab A. R. P. Joan-
ne Baptiſta Hutſchenreiter, Profeſſo
Priflingenſi, compilatus, poſtquam
mandato Noſtro reviſus Principiis Fi-
dei, Morum, & ſolidæ Aſceſeos appri-
mè conſonus repertus fuit, pro ſingu-
lari utilitate plurimorum typis vulgari
poſſit. In cujus rei fidem præſentes
manu propria, Noſtrique Officii ſigil-
lo munivimus. Tegernſee 10ma Junii

Anno 1739.
(L.S.)
Gregorius Abbas,

p. t. Præſes Generalis.
mppria.

4

n

nr en
.

.

timigl
Ulents
nntinis
w ulſber
Im, Anie
IND pr.
er, De
Dokrun
Minchͦk.
Releoemn
Nrol
hönl
enpzenn
Cüfil
lonmfui

83 (0) -
PROGMIUM
Ad

Venerandos piritualium Exerci-
tiorum Candidatos, Religioſos & Sa-
cerdotes.

Arrant S. Paginæ Lib. Tob. c. 2.
5j. 6. quòd Tobias Senior per ca-
lida ſtercora hirundinis à Deo in Ex-
emplum Patientiæ oculorum caligine
percuſſus filium ſuum Tobiam, vel
quod S. Auguſtino idem ſonat, To-
bim Juniorem, è terra Babilonica, ubi
habitabat, ad Gabelum in civitate Ra-
ges Medorum ablegaverit, ut ab eo re-
peteret mutuò data decem talenta ar-
genti, eò, quòd ſe brevi moritu-
rum crederet. Quia verò hæc le-
gatio Deo placuit ad oſtendenda Ma-
gnalia ſua, ideò etiam occulta Provi-
dentia ſua Tobiæ in viæ comitem Ra-
phaëlem Archangelum deſtinavit, qui
tamen tecta ſub ſpecioſi Juvenis ſche-
mate Angelica Dignirate ſe Axariam,
Ananiæ Magni filium, profitebatur.
Bene-

Proxmium.
Benevole Lector: dum in fronte hu-
jus libelli oculis tuis occurrit nomen
Azariæ fideliz, Tobiæ in via ſpiritualium
Exercitiorum in comitem dats, nolim
credas, tibi in ducem præſentari S. Ar-

changelum Raphaëlem; ſed cum Pur-

purato S. Litterarum Interprete, Hugo-
ne às Charo, in c.5. Tob. perAzariam in-
telligimus Adjutorem, per Ananiæ Ma-
gni filium, Gloriæ Des, ut ſenſus ſit:
Azarias adjutor Gloriæ Dei, Tobiæ, ſeu
ducto ad luétum, prout idem Eminen-
tiſſimus Author in Pſal. 118. exponit,
in viæ comitem datus. Hac nominis
explicatione ad noſtrum inſtitutum
Præviè obſervata, cæteroquin ad Hiſto-
riæ filum inter Archangelum Gabrielem
& Tobiam Juniorem per decurſum nos
tenebimus. Quid enim manuductio-
nem animæ ad culmen Evangelicæ Per-
fectionis per triplicem viam, purgati-
vam, illuminativam & unitivam, nobis
magis appoſité demonſtrat, quàm
iter Tobiæ duce Angelo ad Gabelum?
Omnia, quæ in via ac termino geſta
ſunt,

lcnmn
Shm
4 L..
N

WI

ninfon
Curr 1 Io
lu, Uol
Ennit
Nommh.
uhdrhin.
Drln.
dune i
n llb lt.
lobir ſen
en brire.
1eyeni,
Hu moru
Ihlmnm
Unadih.
Chren
Centonne
Nlat.
pugri
Grandors
rn, Iun
6Ctbenn
mung

Procmnm.
ſunt, immuunt nobis aliquid de ani-
mæ ad meliorem ſtatum reformatione.
Egreſſus eſt Tobias è terra Babiloniæ,
& Regione horroris & confuſionis, per
quod nobis denotatur recefſus à ſtaru
peccati, à pravis conſuetudinibus ve-
teris hominis: unde commune erat
Prophetis dicere: Egretimini εBabilo-
ne. Iſa. 48. V. 20. Receédite de medio Babi-
lonis & de terra Chaldæorum egredimini.
Jeremi. 5O. v. 8. Primam ſtationem pro
via purgativa poſuit, vel potius ſan-
ctæ & innocentis educationis Juvenis
ponere nos docuit ad ripam Tigris
fluminis, ut ibi pedes lavaret: ubi ob-
ſervat Rupertus Abbas 1. 5. de Div.
Offic. c. 20. Pedes noſtros, id eſt, altus
noſtros quotidie neceſſe habemus lIavari; ſi
dixerimus, quia peccatum non habemus,
& lavars pedes noſtros recuſaverimus, nos
ipſos ſeducimus, & veritas in nobis non
eſt. TIbidem piſcis immanis eum de-
vorare minabatur, quem tamen hor-
tatu Angeli apprehenſa branchia attra-
xit in ſicchm, exenteravit, aflayit, ac
“ cor,

Procmium.

cor fel & jecur in ſaluherrima medicami-
na reſervavit. An non per hanc grandis
piſcis invaſionem peccati occaſiones,

continuas dæmonis inſidias, mun

di fal-

lacias, & carnis illecebras intelligere li-
cet, quibus infenſiſſimi hoſtes iſti ani-

mas noſtras peſſundare quærunt

has

autem periculoſas præſtigias in via in-
cipientium generoſo auſu aggredi, cul-

tro mortificationis exenterare,

& ad

ardentem quatuor noviſſimorum con-

ſiderationem aſlare oportet.

Alteram ſtationem pro via illumina-
civa Tobias cum ſuo Angelico Divinæ
Gloriæ Adjutore fecit in domo Rague-
lis, ubi jam præclara virtutum argu-

menta exhibuit, ita quidem, ut
env Tobiam Raguel dixerit Annæ,

zntl-
uwors

ſnæ⸗ Quàm ſimelis eſt JNuveniy'iſte Conſo-

brino meo, nempe Tobiæ Seniori! Tob.

7. v. 2. ſed undenam Raguel hanc

ſimi-

litudinem colligere poterat, cùm ta-
men Coônſobrinum ſuum ob locorum

utrinque diſtantiam per quadra

ginta
qua-

.
U

Ein
n

nun
Uuch

1

Thane r
Ocetſon
Gmunde 4
eligee .
Welin.
DAwun bas
Ginfür
Grel,oll
elte, Ndl
norumcon⸗

1

Fuilunin.
elcolhine
Onohege⸗
uun dr⸗
en, Win⸗
Au, i
Gifelk
NonlTot
Abeneſer
1,olmtr
Oblooonn
1

Proxmium.
quatuor annos, ùt volunt Chroniſtæ
apud Jos. Manſium Tract. 2 3. diſc. 4.
n. 8. nec viderit quidem? Reſpondet
Dionyſius Carthus. quia Patri erat
milis moribuse omnes enim virtutes ex-
primebat filius, quæ in Patre fulgebant:
Pater autem adhuc juvenis nibel puerile

geſſit in ꝗpere, ſed bergebat in Jeruſalem

ad templum Domini, & sbi adorabat Do-
minum Deum Oſrael.-ſurientet asebat, nu-
disque veſtimenta praæbebat, mortuis, at-
que occiſis ſepulturam ſolicitus exhibebat
&. Tob. I. Factus vir Lobiam, filium
ſuum, ab infantia timere Deum ſuum do-
cuit, & abſtinere ab omni peccato, qui
etiam Patris veſtigiis ſancta æmulatio-
ne ſolerter inſiſtebat, ſicque Patris mo-
ribus per omnia ſimilem ſe reddebar.
An non hoc modo viam illuminativam
tanquam vera virtutum idea ambulare
nos docuit!
Viam demum unitivam Junior To-
bis nobis demonſtravit per Matrimoni-
um cum Sara filia Raguelis initum,
cui per triduum cum Sponſa ſua S. ora-
tioni;

Proxmium.
tionis præſidium præmiſit: inſtanter
orabant ambo ſimul. c. 8. v. 6. Eſt au-
tem Conjugium caſtè & ſanctè celebra-
tum Symbolum unionis & conjun-
Gionis animæ, præſertim Religioſæ, cum
Deo: nam Religioſus repudiato per vo-
ta ſolennia omni amore, cura, ac pos-
ſeſſione erga bona creata, videlicet erga
divitias, voluptates, proprium intel-
lectum & voluntatem, Deo fidelitatem
ſpondet, ipſi ſoli tota mente, ac affe-
ts plenitudine adhærendi, ſicque
anima fit Sponſa Dei: Sponſabo te mihi in
ſempiternum. Oſex 2. V. 19. Sicut ergo
er Azariam, fidelem Ananiæ Magni
filium, Adjutorem Divinæ Gloriæ intelli-
gimus; ita per Tobiam in decurſu ani-
ma, ſpiritualibus PExercitiis, & in iis S.
Perfectioni & unioni cum Deo inten-
ta, nobis repræſentatur., th
Ne verò finis hujus ſpiritualis lucu-
brationis meæ te lateat, amice Lector,
candidè dicam, quod res eſt. Annis
meis attigi limina ſenectutis, immò non
paucis jam greſſibus ea tranſcendi; hinc
in

0
A
W,
ii
3
üt
hl
l
l
M
ne
erli
Gunt
he

.

niit ie,
5 6. Nl
lnckeae,
onin
iiokron
Wro erſo.
Re⸗
ikltaen
Vrinm i.
bfceltuen
ene, Ke
li, loſe
ſrt uli
) Den egn
unie pni,
Orieinel,
Cegltlunn.
6, Winios
nDvrr.

unluler
l. Umd
i, möm
Fendlie

l⸗

Procmium.
in unico & maximò animæ meæ nego-
tio providè mihi conſulere, eâque,
quæ calamo concepi, practicè mihi
præcipuè accommodare volui, ut ve-
niens diſtrictus Judex in me arbore ha-
ctenus ſterili deinceps ſaltem inveniat
fructus maturos: odio enim ſunt Deo
rami, in Religioſis Pomariis, qubrum

frubtus inutiles, & acerbi ad manducan-

dum, & ad nihilum apti. Sap. 4. V. 5.
Dum igitur etiam in ordine naturæ mo-
tus in fine velocior, an non indignum
eſt, ſi in ordine gratiæ virtus in fine,
in decliviore ætate torpeſcat, præſen-
tim dum finis vel omnia corrumpit,
vel perficit? His ductus ſtimulis præ-
ſentem Aſceſin præprimis ad Dei Ter
Opt. Max. Gloriam, dein ad propriæ
animæ profectum compilavi, in qua
ipſe mihi Azarias, ipſe mihi Tobis eſ-
ſe volui. 2 mi.
8Scripſi hæc, non tam utalios viam
Religioſæ Perfectionis docerem, quàm
ut ipſemet in ea propria errata dedi-
ſcerem, præterita plangendo, futura

N. NXK.,K Pro-

Procmium.
proſpiciĩendo. Sæpiùs, ut facear, dum
huic ſacro labori intentus eram, con-
fuſio cooperuit faciem meam, cùm
æquo animo perpenderem, quanta mi-
hi adhuc reſtet via ad Virtutum ſolidi-
tatem, ad Charitatis Dei & proximi pu-
ritatem, ad Perfectionis ſublimitatem
pertingendi. Calamum mihi penè è
manibus excuſſit Tertullianus, do-
Grinam ejus ſterilem & abjectam repu-
tans, cujus diéta factis deſicientibus
erubeſeunt: I. de Patient. verùm reſum-
pſi denuò animum, cogitando, quòd
etiam ſalubres aquæ è canali non ſatis
limpido emanent. Si hoc in elemen-
to aquæ operante natura, cur non eti-
am in directione ſpirits opitulante
gratia? Sperabam, quòd Deus etiam
per iners animal plures adhuc Balaam
à via non bona avertere, ac ad viam
Juſtitiæ reducere poiſſit. Hac ſpe ti-
morem eluſi. Dico proin cum humi-
li S. Ambroſio l. de Dignit. Sacerdot.

c. I. Non me vitæ perfectæ eſſe fateor,

ehm de vita perfedta alios moneo. Sicque
con-

e I

4

6
ſr
d
l
Mun
n
d
e
ten

n
1/
ut

R

uerer,
crann,cn
Meammn
equunmn
ttutumite
Elbliiun
nmnklhett
Ann,
men.
feentitia
umkelon.
to, al
donkrs
einclener.
l totel⸗
Oninlne
Deustinmn
burcn
,A Ni
c he t
eunbun-
Toe,.
1D
n, Nn

N

Procmum.
confido in Dei adjutorio, quòd hiſce
meis utut ſalutaribus rivulis præter
propria, etiam aliena prata irrigari va-
leant.
Si tibi, Venerande Candidate, in hoc
opuſculo Meditationes & Soliloquia
prolixa nimis videantur, noveris, quèd-
tibi potius abundantia, quàm parſimo-
nia ſervire intenderim, imitando in
hoc Salvatorem noſtrum, qui paſcen-
do populum in deſerto non ad ſuffici-
entiam tantùm, ſed ad abundantiam
panes miraculoſè ita multiplicavit, ut
duodecim cophini fragmentorum reſi-
dui fuerint: juſſit panes diſtribui, non
ut omnes conſumantur, ſed ut indi-
gi pro neceſſitate reficiantur. Tantum
igitur de quovis ſpirituali pabulo fu-
me, quantum ad ſaginandum ſpiritum
Opus habueris, aut hora meditationis
vel lectionis tibi ſumere, ac ritè maſti-
care permiſerit, reſidua in caniſtro re-
ſerva, & ſervient tibi alio opportuno

temporé.

Si verò in ulla materia, certè in Aſce-

NN 2 tica

Proxmium.

tica novitas periculoſa eſt. Via S. Per-
fectionis in purgativam, illuminativam
& unitivam tripartita iisdem antiquis-
ſimis nititur principiis cum excluſione
omnis novitatis, quæ quondam Chri-
ſtus, abfolutiflima Sanctitatis Ildea, in
S. Evangelio, & 88. Patres, ac ſpiritua-
lis vitæ Magiſtri in ſuis Scriptis, nobis-
que relictis Monumentis tradiderunt.
Horum ductum ſecutus oommunes
materias pro Meditationibus & Solilo-
quiis aſſumpſi, ac cas præ reliquis, in
quibus ordinariè hominem etiam Reli-
gioſum, præſertim in via Perfectionis
non adeò progreſſum, tum validiùsim-
pugnari, tum frequentiùs labi contin-
git, aut in quibus naturæ repugnantia
arctiori fræno coërceri debet, ac tan-
dem in quibus per Exercitationem Deo
majus beneplacitum, & animæ uberi-
us Perfectionis incrementum accedit.
Nil igitur novi exſpecta , Benevole
Candidate; tritum enim, ac notum eſt
illud: Novitas mater errorum eſt, &
inimica veritati. Quæ in Doctrina
Aſce-

1.

4 Nug
U Uninin
Een rin
merchlion
ntmmch.
lunß la in
defin l⸗
ahi, N.
nullinn
Cmnne;
Kdollo.
relui,in
letiunel⸗
Derfecions
aicllumn.
Pbiconr.

epnevumn

er,N
tonen
Unethei⸗
In medt,
,Denro
eNuNd
Nu l 6
i Docti

Procmiunt.
Aſcetica antiqua jam ſunt, & ab aliis
Authoribus jam ſæpiùs prælo commiſ-
ſa, ad novam tantummodò loquendi
ſormulam traduxi. Si quæ aliena ſunt,
& in ſubſidium infirmi ſpiritùs mei ex
recentioribus Aſcetis mutuata, (uti
plura eſſe haud diffiteor) ea paſſim Au-
thores adducendo allegavi. Dico igi-
tur cum Claravallenſi Abbate: Non tibi
me propria tradidiſſe putes, nec tanquam
noſtra ſuſcipias, ſed de multis ſermonibus
Patrum, quorum digna ſatis laus eſt in
Eccleſia, quæ huic videbantur aptæ nego-
tio, noveris decerpſiſe ſententias; addo
ego: noveris, me decepſiſſe Doctrinas
ſpirituales, & Veritates practicas.
A præludiis, quæ non pauci Aſcetæ
ſuis Meditationibus utiliter præmitte-
re ſolent, abſtinui: horum autem loco
ſuadeo omnibus ſpiritualium Exerci-
tiorum Candidatis, ut univerſim ante
quamvis, quam obeunt, functionem
ſpiritualem, præſertim longiorem ſalu-
berrimum Divinæ Præſentiæ Exerciti-
um ſibi familiare reddant: non enim

0C 3 ignis

Promium.

jgnis intimior eſt ferro candenti, non
aqua ſpongiæ, non lux aeri, non ani-
ma corpori, non homo ſibi ipſi qvàm
Heus eſlentialiter, & ſemper & ubique
adeſt & ineſt homini, etiam non co-
gitanti de co: In ipſo enim vivimut, mo-
vemur, S& ſumaut; Act. 17. v. 2 8. ſicque
facilius & quietius eſt formare viva fide
Prævié Ppræludia i in præſentia Dei reali-
ter & neceſſariò tali, quàm ad alia My-
ſteria & S. objecta abſentia evagari, &
ea primrum per vim imaginariam ad ſe
attrahere, quibus labilis noſtra memo-
ria inhærere minus potens eſt. Fun-
dat Pariter Exercitium Præſentiæ Dei
in anima humilem reverentiam, filia-
lem confidentiam, familiarem cum
Deo converſationem, devotam affe-
Quum i in oratione hrenitohert „ac in-
defeſſam in operando diligentiam &
attentionem, quod aliæ repræſenta-
lones & reflexlones ad alia objecta,
etjain ſancta 3 ctiam ex.S. Litteris &
Vitis Sanctorum Petita, utpore remo-
kans & dignitate minus excellentia tam
effica-

— „

ein
N

h

1

nlent
ſti non
Un nonco
ninn e.
nalege
nueſtund
ii eizele
Vakeli⸗
enagri N
Unnanz⸗
blr nene.
Vel un⸗
Aentze el
hnum tlr.
Uuen cun
Rnen e
nen Ar.
emem -
Eprtene
n obeeer
linere
otenen
elenn

⸗

Procmium.

efficaciter non præſtant. Unde S. Ba-
ſilius ait: Non eſt quisquam, qui, ubi ve-
rè præſtantiorem adeſſe aliquem ſibi per-
ſuaßt, eò ſpreto ſe ad minus preſtantem
convertat. in Reg. 5. fuſa.
Hoc Divinæ Prætſentiæ Exercitium
in omnibus noſtris actionibus ſpeciali-
ter commendat S. P. N. Benedictus, ſæ-
iùs in S. Regula illud inculcans, uti:
ſtimet ſo hiomo de Cœlis ſemper à Deo re-
ſpici omni hora, & facta ſua in omni loce
ab aſpedtu Divinitatis videri, & ab An-
gelis Deo omni hora renunciari. S. Reg. c.
7. gr. 1. humil. Item c. 19. Ubique cre-
dimus Divinam eſſe Præſentiam, & oculos
Domini in omni loco ſpeculari bonos &
malos ⸗ maximè tamen boc ſine aliqua du-
bitatione eredamus, cùm ad opus Divi-
num aßſſtimus. Zeloſiſſimus P. Al-
phonſus Rodericius, dum quædam
media attentè, reverentérque orandi,

S& ſpiritualiaExercitia ritè obeundi enu-

merat, allegans verba S. Ignatii horta-
tur, ut paulo antò, qum orationem au-
ſpicemur, (ſeu, quod idem eſt, in Ppræ⸗
CK4 ludio

Prowxmium.

ludio Meditationis) ſpatio, quopercur-
ri oratio Dominica poſſet, mente ſurſum ele-
vata conſideremus, à Deo præſente &
ſebctante nos videri, ac broinde magna
cum reverentia & humilitate orationem
Cvoealem, aut mentalem) aggrediamur.
Alph. Roderiq-p. I. Tract. 5. C. 22. n. 3.
Quod igitur Senior Tobias filio ſuo,
Tobiæ Juniori, cum Azaria iter ad Ga-
belum in Rages Medorum auſpicanti
precatus eſt, hoc pariter tibi, ſanctio-
ris vitæ Candidate, viam ad S. ſolitudi-
nem aggredienti ex animo exopto,
nempe: Bene ambuletis, & ſit Deus in
itinere veſtro, & Angelus ejus comitetur
vebiscum. Tob. 5. v. 2I. Hoc etiam vo-
to te comitor, ur redux referas non
decem talenta argenti, prout Junior
Tobis, ſed largiſſimum gratiarum ac
meritorum Theſaurum, quo ſanè di-
taberis, ſi fidelis Azariæ, Divinæ Glo-
riæ adjutoris, ductui ac monitis te in via
uſque ad terminum vitæ tuæ obſequen-
tem præſtiteris. Illud adhuc pro co-
ronide cum D. Gregorio noſtro te ro-

g0.

oi
e

len
gu
ie

6,

4, u
nſe Me.
. leu⸗
uite Nen
u. D
Niegn Ge lc
d ſan ung.
luinflol
uird
n Mni
idi andio⸗
Aoltut⸗
no eond,
SDurn
anl
e einmde⸗
ilers non
om Tun
1unmn 4
oſnech
Diimdh⸗
tisteini
EoMeger
mneocr
otron

ien

Elenchurt.
go, ut quisquis hæc legeris, apud diſpri-
bztum Judicem ſolatium mibi tuæ oratio-
nis impendas, & qui per me verba accipis,
pro me lachrimas readas. Vale.

ELENCHUS

Omnium Meditationum, Soliloquio-
rum, Examinum particularium, & Ledkio-
num ex Lib. de Imitatione Chriſtuqua

ber Octiduum S. Exercitiorum in hoc
opere continentur.

DIES PRIMA,

S§§. Trinitati conſecranda.

Meditatio I. De excitando ferventi Ze-
lo ſeriæ Converſionis.
Medit. II. De formidanda gravitate
Peccati mortalis, ejũsque damnis.
Medit. III. De Memoria mortis viva
& practica.
Soliloquium I. De timendis Dei ju.
dicus occultis.

KMCNX1 Solt⸗

.

Elenchus.

Soliloq. II. De tremendo Judicio uni-

verſali.
Examen particulare, ſive Conſideratio
practica, de reformando moderna
Statu totius hominis.
De Imitatione Chriſti legitur exl. 1. e
25. & cx l. 3. c. 1½.

DIES SECUNDA,
Verbo incarnato, ZTliſit Chrifo, con-

ſecranda.

Mccditatio l. De Anima cum filio pro-
digo reſipiſcente.
Medit. II. De Horrore peccati ivenialis.
Medit. III. De triplici Fide, mortua,
languida, & viva.
Soliloquium I. De agendis dignis Fru-
ctibus Pœnitentiæ.
Soliloq. II. De pernicioſo vitio Tepi-
ditatis.
Examen particulare, ſive Conſideratio
practica, de amore Silentii & cuſto-
dia Linguæ.
de ImitationeChriſii legitur ex l. I. c. 21.
Dies

Art
W
M

l
gei
Cln
1

e
.

Mune
i
4
U
Na

c

4

ltgon

Conſikrt
Molene

Dralte⸗

0½
Nifote.
mflionr.

inenule
leymoru

Vöpkn.
zole⸗

Cnlend
iKaltr

Elenchus.

DIES TERTIA,

ir. dolorum, Domino noſtro Jkſu
Chriſto, pro nobis paſſo, mortuo, & ſe ſepul-

to, conſecranda.

Meditatio I. De neceſſitate & præſtan-
tia Mortificationis in communi.
Medit. II. Quomodo corpus per exter-
nam Mortificationem tractandum?
Medit. III. De Mortificatione interna
appetitũùs ſenſitivi.

Soliloquium I. De cuſtodia Linguæ,
præſertimi in Locutorio, in Refecto-
rio, & in Conſortio ſæculari.
Soliloq. II. De mortificando Amore
proprio, & implantando ſancto ſui
ipſius Odio.
Examen particulare, ſive Conſideratio

practica, de Patientia & Manſuetu-
dine. „

Delmitatione Chriſti legicur ex L. 1. c.
6. 1& ex l.. c.

4

pis

Elenchur.

DIESQARTA,
Beatiſſimæ Virceini Mariæ ſine labe

conceptæ, omnibus virtutibus à Deo eminen-
tius decoratæ, cultu hyperdaliæ conſe-
cranda.
Meditatio I. De Humilitate.
Medit. II. De bPatientia.
Medit. III. De Proximo non judican-
do, & vitanda Detractione, ctiami levi.
Soliloquium I. De Abſtinentia & So⸗
brietate.
Soliloq. II. De charitativa Conrerſ-
tione cum aliis in Communitate.
Examen particulare, ſeu Puncta practica,
ad acquirendam virtutem Humilita-
tis.
De Imitatione Chriſti legitur cx I. 3. c.
40. & c. 19. cx codem lib.

DIBSQüINT A,
§. Angelo Cuftoai Decjaliter de-

dicanda.

Meditatio I. De fine Vocationis ad Sta-
tum Religioſum.

Me-

on
nn
ol

Dn
4
t
Ne

lra
dül
ſhi

ONn idler.
Menunteni

nid Ade.

1Conel⸗
muniune,
lpradi,
nHuriie.

ad ge

—à 1

a,
te
tonecr

Elenchus.

Medit. II. De Operibus ordinariis in Sta-
tu Religioſo benè & perfectè pera-
gendis.

Medit. III. De ingenti Deſiderio in via

Virtutum & Perfectionis proficiendi.
Soliloquium I. De gravi Obligatione
Statum Religioſum comitante, &
quomodo ci ſatisfiat, vel ab ea de-
vietur.
Soliloq. II. De Abſtractione à Sæculo.
Examen particulare, ſeu Puncta practi-
ca, de Operibus ordinariis benè &
perfectè obeundis.
De Imitatione Chriſti legitur ex l. 1. c.
19. & ex I. 3. C. 10.

DIES SEXTA,

d. Ordinis Fundatori, & hic & P.
Benedibto dedicanla,.

Meditatio I. De Voto Religioſæ Pauper-
tatis
Medit. II. De Voto Caſtitatis.
Medit. III. De Voto Obedientiæx.
Soliloquium I. Quomodo Keligionin
5

Elenchus.

ſe gerere debeat circa obſervantiam
Voti Paupertatis.
Soliloq. II. De 88. Euchariſtiæ Sacra-
mento. in Sacrificio Miſſlæ & S. Com-
munione cum debita reverentia ſuſ-
cipiendo.
Examen particulare. ſeu Puncta practi-
ca, pro cuſtodienda Angelica Caſti-
tate.
Delautaiane Chriſti legitur ex l. 3. c.
C. 3 1. & 32.

Pit Eöfi.
GC. Patriarchæ Joſepho dedicanda.

Meditatio I. De pura Intentione operi-
bus noſtris præfigenda.
Medit. II. De Conformitate voluntatis
noſtræ cum Divina.
Medir. IH. De Magnanimitate ad ardu-
os & heroicos actus Virturum exer-
cendos.
Soliloquĩum I. De Oratione mentali,
π Angelico Pſalmodiæ Officio.
8olilo-

NR
i

D.

I
K.I

.

.

ohlent

ilie n

lesCen

eftkentili⸗

Nade

tianeohei
ne nu

geaded
urunere⸗

Me wenll
Al⸗

Rlenchus,
Soliloq. II. Altiſſima cogitatio & æſti-
matio de Deo, ejusque Divinis Axtri-
butis & Perfectionibus habenda.
Examen particulare, ſeu Puncta practi-
ca circa minima, vel quæ ſaltem mi-
nuta videnrtur, in Statu Reli gioſo ſe-
dulò curanda.
De Imitatione Chriſti legicur ex . 3.c.
9. & c. 3 7.

DIES OGTAVA,
Sanbto Nominis Patrono, vel omni-
bas Sandbktis ex tiujas viy J. Oydine
dedicanda.

Meditatio I. De perfecta Exſpoliatio-
ne & Abrenunciatione ſui, & omnis
rei creatæ, in ordine ad unionem cum
Deo.
Medit. II. De Amore Deiĩ ſuper omnia.

Medit. III. De Unionc animæ cum
Deo.
Solilo quium i. De Tolerantia crucis &
adver-

Elenchus.

adverſitatis, utpote vero Characte-

re amantium Deum.
Soliloquium II. De Motivis Deum a-
mandi ſuper omnia, & de practico
hujus Amoris Exercitio.
Examen particulare, ſeu Puncta pra-
ctica, ad radicandam perfectam Cha-
ritatem Dei. X
De Imitatione Chriſti legitur ex l. 2. c.
7. & I1.

PROXIMO DIE.
poſt

Odtiduana Exercitia.
Meditatio de Perſeverantia in bono.
Admonitio ad S. Exercitiorum Candi-

daros circa vitandas Cauſas & Occa-

ſiones, quæ poſt octiduanam recolle-
Gtionem in priſtinos defectus indu-
cere ſolent.

.

rochrk. ee

NiiDun Be
ceſugie
Metcdenche. n Sme Nente, Wrrende.
girer ,

Ad Deum unum & trinum,
Manè ante alia Exercitia de-
1. votè recitanda.

zind randa Trinitas, Deus unus in Natu-
Gndc⸗ ra & trinus in Perſonis. Ecce ego
mmnN. creatura tua viliſſima, abjeétiſſima
eKOer. & hactenus ingratiſſima per gratiam & vo-
umd cationem tuam coram Throno Divinæ Ma-
ltdnil- jeſtatis tuæz comparere præſumo, ac tuam
immeniam Clementiam humillimè implo-
ro, ut mihi cum Cæco illo Evangelico lu-
„meen internæz viſionis impertiri digneris: il-
lumina intelleétum meum, ut videam, quid
NM. geſit mihi; compelle ad te, & in æternum
obſequium tuum, rebellem voluntatem me-
amm; memoriam meam à vanis & terrenis
cogitationibus revoca ad ſcrutandam legem
A tuam.⸗

Gi —0 Sanctiſſima, Auguſtiſſima & ado-

2 Diei I.
tuam, ad conſiderandam bonitatis, ac miſe⸗
ricordiæ tuæ longanimitatem, qua innu-
meris peccatis meis hactenus clementer in-
dulgere dignatus es. Tu altiſſimus Deus
trinus & unus animam meam ad imagi-
nem & ſimilitudinem tuam citra omne me-
ritum meum purè gratuitò creaäſti, ego
verò, 6 quanta ingratitudo! Divino aſpe-
ctui tuo eam multis maculis deformem red-
didi. Concede jam, Benigniſſime Deus, ut
tempore hoc acceptabili, & diebus ſalutis
ab hac imagine tua omnes ſordes abſtergere
valeamm, quatenus denuo in ea Divinz
Ideæ tuæ pulchritudo reſplendeat. Agno-
ſco, ac profiteor, Sanctiſſima Trinitas, ti-
bi à me deberi omnem cultum, omne
obſequium, omnem ſervitutem, omnem
virium mearum conſumptionem, ideò de-
votiſſimo corde cçonſecro tibi hodiernum
diem, & omnia in eo occurrentia ſpiri-
tualia & corporalia exercitia, fac me in il-
lis præterita peccata plangere, plangenda

nunquam committere, ac dignè deinceps

tuæ Majeſtati ſervire; impertire mihi tuam
Sacroſanétam Benediétionem, ut hodierna
die ac deinceps totâà vitãà meâ omnes actio-
nes meæx, omnes affectus mei, omnia de-
ſideria mea ad Sanéctiſſimum Beneplacitum
tuum, ad ſolius Gloriæ tuæ exaltationem,
ad ſupremam Divini Spirits tui oblecta-
tionem

rin
1

CN
n

rn
K.n
cht
R

klctt
Ge
Cti
lp
ilene
nndn
nn.
utet

ſi

Sam

in

Uoiets .
ten 4
ucelene
Uitiline N
Gein d in
ninomnegn
n mit,

nden Ne.

Ubnent.

in er Dee
elen ene
hmlinits ,
CNtum, Onn
nen, omner

ibihotenun
anenis i
urtanent
et, et
hrlite
Eſte mhimun
, Crtolen
iornesdt
Nei Onind⸗
n beneti
1u Klnict
izti ⸗

Mlle s .
Ccdr i
Utertlene

N..

Meditatio prima. 3
tionem dirigantur, ſicque præteritæ vitæ ne-
gligentiæ quodamodo ſuppleantur. Mi-

—.

ſerere, obſecro, infimæ creaturæ tuæ,

Creator Deus, qui vivis & regnas in
ſæcula ſæculorum, Amen.
Poſt perſolutum in Choro matutinum legitur ex
lib. primo de Imit. Chriſtic. 25. de fer-
venti emendatione totius vitæ noſtræ, & ex
lib. 3. C. 24. de Judicis Dei occultis.

MEDITATIO I.

De excitando ferventi Zelo ſeriæ

Con verſcionis.

n ,4 Punct. I. O* rationem ſtatus tui ſacerdo
re licet, te ad Deum converſum jam eſſe:
ſed edic, an verè? an ſeriò? an ſolidè? Verè
converſus non eſt, qui quidem præcepta
Decalogi ſervare, gravia peccata, & hæc
vix & ægrè, ſaltem longiori tempore vitare
proponit, interim parum ſolicitus eſt, ur

talis, vel religioſi præſume-

pravis animi affeéctionibus frænum injiciat,

craſſas imperfectiones & malos habitus cor-

rigat. Seriò converſus non eſt, qui exter=
nis quidem foliis ſpiritualium functionum
& vitæz communis obſervantiis ex quadam

naturali honeſtate viret, floribus autem &

A 2 fructi-

. Diei lI.
fruétibus Deo, & ſtats ſui conditione di-
gnis caret, virtutem verbis ſubinde depræ-
dicat, liber tamen in vitia ruit, foris ſe⸗
pulchrum dealbatum, intus plenum oſſibus
mortuorum. Nec ſolidè converſus eſt, qui
vagus & inconſtans in bonis de facili de-
nuò in viam laxiorem declinat, Chriſti &
Sanctorum Exempla, humilitatem, pauper-
tatem, contemptum, & crucis lectationem,
ut res ſupererogatorias negligit, & horret,
corporis commoda, & ſenſuum obleéta-
menta ſtudioſè inquirit. Si hactenus non
vera, non ſeria, non ſolida fuerit conver-
ſio tua, Sacerdos, Religioſe, in magno
verſaris animæ tuæ periculo, & grandi ad-
huc vitæ ac morum reformatione opus ha-
bes. De taliter converſo, ſi quæras, num
ſalvus fiat? mitius quidem reſpondetur ex
S. Auguſtino in alia materia: Nunquid dico:
damnabitur? non dico: ſed nunquid etiam ſalva-
bitur? neque hoc dico. Juſtius autem cum
S. Thoma 2. 2. q. 186. àa 2. Corp. dicitur,
talem potius non converſum vivere in ſtatu
malo, & niſi verè convertatur, in ſtatin
damnationis, eò quòd obligationi gravi ſta-
tui religioſo annexæ tendendi ad perfectio-

nem non ſatisfaciat. Sed audi, anima:

Ecce dies veniunt, d'cit Dominus, dies §.
Pxercitiorum, dies ſalutis tuæ, dies ſupernæ
Viſitationis, ac diſpenſationis gratiarum,
* con⸗

ro

N
ntn
Cnn
ſ⸗
Ge
Ni
aan
ut
n
e
ünn
ebiid
,na
whin

ig

illent

umn

Gltui
Wa
c
vlui 6

unmit

ntee
te n
in
Aen,
Utn

leditatio prima. 5

ſiemifnn eonvertam converfonem populi mei. Jerem.
elite 30. V. 3. Convertam primam converſionem
fini, iis tuam inefficacem, & foriè merè externam
WNenunn circa ſtatum in veram & internam circa mo-
aunetide,g res, pigram in ſeriam, inconſtantem in ſo-
iEtel lidam. Tuum jam eſt, Divinæ gratiæ ſe-
n CINA dulò cooperari, prioris vitæ negligentias
hmn e. deteſtari, ac pro novitate vitiæ magnum de-
nsklimm ſiderium concipere. .
get Aoan. Puncét. II. Dicit Dominus: Convertimini ad me
lun hes in toto corde veſtro. Joël 2. v. 12. Vera con-
Iiadeusn verſio ad Deum eſt totius hominis in alium
fuitane⸗ ſpiritualis transformatio, ita, ut pro diver-
Gal nngn ſitate ſubjecti converti bilis ex ſceleſto, ſen-
Aynmda ſuali, animali, tepido, indevoto reſurgat
timeuh homo ſpiritualis, cœleſtis, virtuoſus, Di-
Inm,I Vinus. Talem converſionem e toto corde
ymtuea inculcavit S, Paulus Apoſt. ſuis Epheſiis c.
milr 4. v. 24. Renovamini WPiritu mentis veſiræ, ☚
Ciltienſt⸗ induite novum hominem, qui ſecundum Deum
u men creatus eſt, in juſtitia & ſandtitate veritatis.
1,n din Per converſionem ex toto corde homo ita
iuehin renovari debet, ut fiat alius erga Deum in
entur,in u quotidiani obſequii fervore, alius erga pro-
ininih ximum, in ſincero & ordinato amore, ali-
igich us erga ſeipſum in convenientis mortificatio-
D nis rigore, ut fiat erga Deum cum Davide
sut humile jumentum, erga proximum ut be-
elie nigna mater, erga ſe ut ſeve us judex:
ue alius in cauta cogitationum ſuarum obſer-

nuhin A 37 vatione,

vatione, alius in verborum moderatione,
alius in ferventiori ad opera ordinaria appli-

catione: alius in internis & externis animæ

& corporis potentiis, earumque uſu. Sine

hac renovatione non erit converſio ex toto

corde, prout Deus requirit. Vide, ani-
ma, quanti momenti negotium tibi nunc
incumbat, ut diſponas ſeriam vitæ tuæ emen-
dationem, & converſionem: time, ne De-
us longanimis poſt tot gratias, inſpiratio-
nes bonas occaſiones, tibi in præcedentibus
Exercitiis, ac aliàs tot jam annis collatas, te-
cum tandem in rigore juſtitiæ procedat.
Punct. III. Non raro Deus in S. Litteris
intelligit per cor hominis voluntatem ejus,
& per totum cor efficaciam voluntatis; un-
de etiam Apoſtolus ait ad Rom. 10. V. I.
Voluntas cordis mei; ut adeò in noſtro propoſi-
ro ſenſus ſit: Convertimini ad me in toto corde ve-
ſtro, hoc eſt, ex tota & efficaci voluntatis veſtræ
contentione, non tantùm converſione ſim-

pliciter tali & Theologica, quæ fit à crea-

tura tanquam ultimo fine ad Creatorem, à

ſtatu peccati gravis ad ſtatum gratiæ, led

etiam converſione analogicè tali, quæſit con-
verſio propinquius, intimius, ac perfectius
ad Deum accedens. Talem converſionem,
talem voluntatis efficaciam à te, Religio-
ſe, Dominus Deus tuus exigit, quæ etiam
omnem inordinatam adhæſonem ad creatu-
ras

a
60 An
oi .
eumt
Gifee
Cchnege
Ami
ſenin
Ceaße
hinn
ſnrt
Guurt
ian
n. 4
nnen,
Mktn
nufn
ubn
af
Iur on
Mgnm
M .
NS

nih⸗

r/
umnſa

.

n Po
ig
Aunnt ne
ngle ſe S
nfetſcert
1 We n.
mmthiune
imfnnenen.
eprtmn,nd.
Nlu iſhinte
Vinnuaters
Unseolitge.
e oretn.
in litei⸗
lotuenei
Womuczun
Non, 1o1
Iuoſonerl.
ehtttenene.
lrtisden
Ghelwelt
a,Nef e
41 uen, 4
n iee
lil orlucs⸗
, ſeſet
nconeton
le, ehe
vet rt
6enadd⸗

Meditatio prima. 7
ras excludat, & animam in gratis & amici-
tia Dei ſtabiliat. Cogita, quòd etiam ſo-
lenni voto ad hanc converſionem morum
te adſtrinxeris. Diſcute igitur omnes cor-
dis tui propenſiones, omnes converlationis
occaſiones, tentationes &c. quæ te antea vel
ab ultimo fine averterunt, vel ad hanc aver-
ſionem diſpoſuerunt, aut diſponere poſſunt.
Clama jam ad Dominum Deum tuum lon-
ganimem, & multùm miſericordem, ſed ex
toto corde tuo, cum ſerio propoſito, me-
dia converſionis tuæ in his S. Exercitiis ſe-
riò ampleétendi, dic ad Eum: Converte nos,
Domine, per gratiam tuam excitantem &
comitantem, & convertemur: innova dies
noſtros ſicut à principio, Thren. F. v. 2 1. ſci-
licet ferventis ingreſſus in Religionem, fer-
ventiorisiprogreſſũs in tyrocinio. Fac cum
Maria Bonaventura, Moniali Ordinis noſtri,
fortem prima die Exercitiorum reſolutio-
nem, quam ipſa V. P. Nicolao Lancicio ſuo
tunc Confeſſario his verbis expreſſit: Pater,
non oportet amplius jocari eum Deo: agnovi,
quid à me velit Deus, quid nolit: volo tota eſſe
Dei, & totis viribus conari, ut ob majſorem
Dei Gloriam fine ulla mora ſancta evadam, non
qualiscunque, ſed magna, && citò. Ecce Exem-
plum converſionis veræ, ſeriæ, & ſolitæ ex

toto corde.
A 4 8OLI-

4

8 Diei I.
SOLILOQUIIIM PRIMLIM.

Tempore matutino Diei primæ.
Detimendis Dei Judiciis occultis.

Ab te, viator Tobis, meus hodie dirigi-
tur ſermo, qui vel hæres adhuc inter
ſpinas peccatorum ſaucius, vel retibus pra-
vorum habituum implexus evadere aut ægrè
vis, aut potes. Nondum ingreſſus in inte-
riora atria Domini ignoras, quam ſuavis ſit
Deus animæ quærenti eum in veritate; hinc
ſervilis cùm ſis, timore potius ſupplici,
quàm amore virtutis capiaris neceſſe eſt.
Blandi zephyri à lethargo non excitant;
proin fortiores tibi arietes admovebo, & ut

muri odibilis Deo Jericho (tuæ ad jugum

Chriſti recalcitrantis naturæ) corruant, va-
lidiori clangore buccinam inflabo.
l. Sunt Juſti, atque bapientes, &à opera eo-
rum in manu Dei, && tamen neſcit bomo, utrum

amore, an odio dignus ſit, ſed omnia in futuuum
ſervantur incerta. Eccles. 9. v. I. & 2. Si hoc
Oraculum Divinum etiam juſtos feriat, quo-

modo tu, viator, non contremiſcas, cui
conſcientia propria de juſtitia & vitæ probi-
tate teſtimonium non perhibet? S. Paulus
profundè perpendens abyſſum judiciorum
Dei vix unquam intenſius vocem exaltavit,
quàm dum exclamavit: O altitudo divitiarum
. Sapien-

“
ur⸗
lln
“
e

eun

guu
ffunt
iyn
una
nnt
Ailken
munne
ſece
Nihe
li gu
uren
Kn
enen
ntt
Al.
Ulle
Kan
hie
Aſ
uke

Aun
lle

Mr
e Nine.
ghene

uinleci⸗
uoe Uler
eAnien.
ütitennnn
nineſtrone.
un ionßi
lr oinettine
iu ſunſet
1s beceſe ei⸗
Non ecimt;
Anoreho Au
(Ur ipun
oonunt, Nr
lho
Gnne.
ſtbemnen
lmmicſtimg
,1, N
Uirkingv
Ggenien 1 l
iuhtt
betk uns
in picne
een ellims
iehni⸗

Soliloquium primum. 9
Sapientiæ, E Scientiæ Dei, quàm incomprehen-
Mhbilia ſunt judicia ejus, & inveſtigabiles viæ
ejus! ad Rom. II. In quæ verba S. Augu-
ſtinus Soliloq. c. 28. Et Ego, Domine, hoc
conſiderans eapaveſco && obſtupeſco de altitudine
divitiarum Sapientiæ & Scientiæ tuæ, ad quam
ego non pertingo. Incomprehenſibilia judicia
juſtitiæ tuæ, quoniam ex eodem luto alia quidem
vaſa facis in honorem, alia verò in contumeliam
ſempiternam. Num te in vas honoris, an
contumeliæ elegerit, omnia in futurum
ſervantur incerta. Optima arbitra protra-

a hactenus vita tua. Hanc conſule, num

ſortem juſtorum participet: ſed & hi nelciunt,
utrum amore, an odio digni ſint, & in pa-
vore ſuſpenſi ſalutem ſuam fiducialiter ope-

rari debent. Ediſſere, ſi præ ſumptuoſè au-

deas, quæ cauſa ſubſit, cur aliqui, qui pro-
bè vixerunt, malo fine decedant, & econ-
tra? Cur David adulterio & homicidio opere

expleto ſit abſolutus, Cham verò viſis pu-

dendis patris ſui ſit æternùm damnatus? Ju-

dicia Dei abſus multa., ad Hebr. 12. Edic,

cur Saul ob oblatum contra Dei præceptum
holocauſtum ſit reprobatus, & Manaſſes ad-
miſſo idololatriæ ſcelere, dum per pœniten-
tiam reſipuit, gratiam obtinuerit? Judicia
Dei abyſſis multa. Indulſit Deus perverſis
hominibus ante diluvium inducias pœniten-
tiæ ad uſque centum annos, non item ur-
A 5 bibus

10 Diei I.
bibus Sodomæ & Gomorrhæ, ſed eas igne
ſulphureo delevit. Converſioni Regis Na-
buchodonoſoris ſeptem annorum terminum
polſuit, & regem Balthaſar inter medias con-
vivii illecebras abſque ulteriori indulgentia
ad inferaum detruſit. Promiſit fideliter: Pul-
ſate, & aperietur vobis: Luc. II. & tamen
pulſantibus fatuis virginibus & clamantibus:
Domine, Domine, aperi nobis, repoſuit: Amen,
dico vobis, neſcio vos. Cur hæc & illa? Ju-
dicia Dei abaſſus multa. Neſcit homo, neſcis
tu, neſcio & ego, an amore, an odio digni
ſimus: proin cum metu & tremore ſalutem tuam
operare. ad Philip. 2.
II. Timorem judiciorum Dei exaſperat ri-
gor juſtitiæ, quem Deus ipſe per Regium Pfſal-
tem hiſce verbis declarat: Cuàm accepero tem-
pus, ego juſtitias judicabo. Pſalm. 70. v. 4.
Non alt: Judicabo peccata, & ſcelera (tan-
tùm,) ſed juſtitias. Valde verendum eſt, ait
S. Bernardus, Serm. 55. in Cant. ne ſub
tam ſuhtili ekamine multæ noſtræ juſtitiæ, ut pu-
tantur, peccuta appareant. Diſcernentur à di-
ſtricto judice non tantùm verba, actus, &
opera externa, ſed & cogitationes, inten-
tiones, omiſſiones, ac circumſtantiæ om-
nes. Hinc S. noſter Anſelmus Archiep.
Cantuar. ait: æ! quot peccata tibi proveniunt
ex improviſo, quafi ex inſidiis, quæ modò non
vides, Certe plura, & forte terribiliora bis,
quæ

it
len
Au
Kien
üct
nul
HM
ſnir
ſef
Uhenl⸗

uinn

v
nfuli
Slen
lun
enn
Nne
tek

nbe ſe ee
ſtaifeget
numtermin
ernelischt
eun inllentn
hüftelen .
ull Emen
Anlnnihe:
nhhinnn
irdllN.
Ettonn ein
1Aoon
neſürentun

Miellhtenl.
thepuntll.
Gn repente
MAn o
Alctenlar
Meuln e, it
CN N
Peſcri
Dlennmid-
d, A, A
fonet inen
Cnlitnte on⸗
ng Aiig
tutiſppnun
l n
e mnbiimi⸗
4

Soliloquium primum. 11
quæ nunc non vides, & quæ non eſſe mala putas,
&ο quæ nunc bona eſſe credis, nudata facie ap-
parebunt tibi nigerrima peccata. Quid terri-
bilius? Deus ſeverior eſt in judicando, quàm
cogitari & dici poſſit. Longanimitas Mile-
ricordiæ non limitat infinitatem Juſtitiæ Di-
cunt mundani non rarò, ſæpius ſibi tacitè
perſuadent, Deum tam rigoroſum non eſſe,
ut dicitur; verùm blaſphemia hæc eſt. Si de
infinita Bonitate, ac Miſericordia Dei ſermo
ſit, facilem aſſenſum præbent, quia hæc
maligno & neccaminoſo eorum genio, &
ſpei præſumptioni accommodatior eſt: ſi
verò de rigore juſtitiæ agatur, eisque ex S.
Litteris, ſanéctorumque Patrum teſtimoniis
demonſtretur, quòd Deus etiam Jeruſalem
(non tantùm Babylonem) ſcrutetur in lu-
cernis, quòd oculi Domini multò plus lucidio-
res ſint ſuper ſolem, circumſpicientes omnes Vias
bominum, & hominum corda intuentes in ab-
Nonditas partes. Eccli. 23. v. 28. Quèd fatti
ſimus ut immundi omnes nos, & quaſi pannus
menſtruatæ omnes juſtitiæ noſtræ. Iſa. 64. V. 6.
Quèd omne virtutis noſtræ meritum eſſe vitium
conſpiciatur, ſi ab interno arbitro judicetur. S. Greg.
I9. Moral. c. 2. Si hæc, inquam, ad duritiem cor-

dis eorum prædicentur, rarò ſerio ad ſalutarem

timorem viſcera fleunt, & per exaggeratio-
nem dicta eſſe ſibi erroneè blandiuntur. Sed

non fallit, nec fallere poteſt, qui dixit: Ego ja-

ſtitias judicubo. Opus

X

12 Diei I.
Opus juſtitiæ ſe exercuiſſe autumabat Rex
Saul, cui Deus per Prophetam Samuelem
præceperat: Vade, & percute Amaleo, non par-
cas ei, & non concupiſcas ex rebus ipſius ahquid,
ſed interfice à viro uſque ad mulierem, & par-
vulum atque lactentem, bovem & ovem, came-
lum & afinum; I. Reg. 15. verùm Saul, cùm
percuſſiſſet in prœlio Amalecitas, omnéque
vulgus in ore gladi interfeciſſet, pepercit ex
ſtudio humanæ pietatis & miſericordiæ Regi
Agag, & optimis gregibus ovium & armen-
torum, nec voluit ea diſperdere ex erronea
hac perſuaſione, ad ſpeciem tamen perquam
religioſa, quòd parcendo, & ad aram im-
molando meliorem prædæ partem majus ob-
ſequium Deo ſit præſtiturus, quàm ſi eam
ſine Dei cultu, hominumque uſu in vanum
diſperderet; hinc à Samueſe poſtea de tranſ-
greſſione præcepti Divini correptus injuriam
ſibi fieri putabat, eimque à ſe amoliri hac ex-
cuſatione contendebat: Imò audivi vocem Do-
mini, & Amalec interfeci. ibi v 20. Pepercit au-
tem populus melioribus ovibhus & armentis, ut
immolarentur Domino Deo: tuo v. 15. verùm
Deus nec pœnitudine Saulis placatus eum
propterea regno terreno & cœleſti æternùm
privavit. O quàm appoſitè Spiritus S. per
Salomonem: Eſt via, quæ videtur homini ju-
ſta: noviſſima autem ejus ducunt ad interitum.
Prov. 14. Et S. Gregorius: Zimeamus, Rert
ee

zUn
ncke
Pmnen
g
n
un
n
Mn
M⸗
anene
NCitne
Ane
pten

nnmniut
Drun nnen
nnn rni
linrieu n
n .
en hn
nimnn en.
eindn ede
lett twee
ſeſe,nae
Gliuteher
NMumncanen.
Grerennner
werhergemn
AAnm.
Nen mnſuo.
8alen
e lin unn
lellern
nsictuim
aoltibut⸗
Ahnimend
lyndn
V1INN
laeung ein
Peletemmn
Uer in ⸗
numm
ſunmt,,
6

Soliloquium primum. 13
ſepẽ in juſto judicio culpa eſſe deprebenditur, quod

virtus ante judicium putatur. I. 3. Moral. c. 5.

Aliud Exemplum valde terrificum de In-
nocentio Papa III. viro vitæ ſanctitate, &
doctrinæz præſtantia in Fccleſia ad noſtra uſ-
que tempora famoſiſſimo, adducit R. P. Mi-
chael à S. Catharina in ſemita ſalutis triparti-
ta, vol. I. Tract. 21. erud. 2. n. 891. ubi ex
graviſſimis Authoribus, Thoma Cantiprat.
Laurentio Surio, & Card. Bellarmino, hanc
tragicam hiſtoriam deſumpſit: „Innocentius
„ Papa III. poſt celebratum Lateranenle Con-
„ cilium ab hac vita migravit, & mox ap-
„ paruit viſibiliter Lutgardi: illa autem, ut vi⸗
„dit illum ingenti flamma cinctum, quis-
„nam eſſet, percontatur: reſpondet, ſe eſſe
„Innocentium Papam. Et illa cum gemi-
„tu, quid hoc eſt, inquit, communem
„omnium noſtrûm Patrem tam dirè crucia-
„ri? reſpondit ille: Tres ob cauſas ita cruci-
„or, quæ etiam æternis ſuppliciis me juſtis-
„ſimè addixiſſent, niſi per interceſſionem
„Matris Dei, cui Monaſterium condidi, in
„extremis me pœnituiſſet. Et æternam
„quidem mortem evaſi, ſed poenis atro-
„ciſſimis uſque ad diem judicii cruciabor.
„Quod autem ad te ſuffragia petiturus ve-
„nire potuerim, mihi à Filio ſuo Mater Mi-
„ſericordiæ impetravit. Lutgardis verò ejus
„ neceſſitatem ſororibus, ut ei ſuccurrerent,
indica-

14 Diei I.

„indicavit. Porrò admodum dolens vi-

„ cem ejus milerabili ſe cruciatu ejus cauſa
„affecit. Perpende jam, 6 viator To-
bis: Si ſtelle non ſunt mundæ in conſpelctu ejus,
Job. 25. v. 5. & ſi juſtus vix ſalvabitur, impi-
us & peccator ubi parelunt? I. Petr. 4. v. 8.
Confirmatur id alia lugubri poſt mortem ap-
paritione Fratris Conſtantini à Salvatore Sera-
phici Ordinis S. Francilci, viri in vita & mor-
te ſanctitatis famâ conſpicui. Hic cùm poſt

mortem viſibilis à Fratre de animæ ſuæ ſtatu

interrogaretur, repoſuit: Aeu, beu! quam di-
ſricta ſunt judicia Domini, atque ab hominum
ſenſu & ſententia longè remota: quæ enim viven-
tibus virtutes videntur, à Deo plerumque, qui
rette omnia metiri novit, vitia judicantur. An-
nal. Capuc. Tom. 2. ad annum 1586. Certè mi-
ſer homo intellects hebetudine & ignoran-
tiæ tenebris oppletus multa ſiniſtrè judicat
juſta, bona, aut licita, quæ tamen Deus
infinitæ in Sapientia, Veritate & Sanctitate ex-
cellentiæ erronea & illicita reputabit: vicina
enim virtuti vitia ſunt, eimque ex utraque
parte mediam comitantur. Hoc formidans
S. Auguſtinus exclamavit: Væ etiam vitæ
laudabili, ſi eEam abſque miſericordia diſouſſeris.
l. 9. Conf. c. 13.
III. Si hoc in viridi, in arido quid fiet?
ſi æquiſſimus Judex tam acri cenſura in alte-
ra vita perſtringat eos, qui apud homines in-
nocen-

en ſ
ori
6
Sn
mel
ri
ee
te
Kta
ijni
Pun,
innenn
nout,
n
irte
mnn
ohe
lan
ſunn,
n lin
unh
falne
aege⸗
lan

1
din llle
leinl glsn
n,0 ſitor
ti nſekriͤ⸗

i hale, 1

ere n
hiſfktaen 1
fnnikennher.
ifiinnatir.
n ſtan
Pannele iun
Nkatgind.
tne h im
e ennvinn.
nnge
1ſimn N
olſesaen
vlne Eibon⸗
Alniter ſoden

en unden De.
eWodores

urnutin
eaurge
rhonitn

Ntiin it

inluttn

mtocl 4
ceſor

Alfontie
4

Soliloquium primum, 15
nocentiæ, pietatis, ac ſanétitatis laude flo-
rebant, iis quid fiet, qui ſanctioris vitæ,
ad quam vi ſtatus & profeſſionis ſuæ obli-
gantur, quaſi obliti, non tantum culpas ve-
niales ut aquam imbibunt, ſed etiam, ut
plerumque ſucceſſu temporis fieri amat, no-
xis gravioribus ſe contaminare non verentur,
aut certè eas debito horrore non averſantur?
quid fiet eis, qui prius veſcebantur voluptuo-
Je, (ad aram Agni immaculati in Miſſæ ſacrifi-
cio vel frequenti S. Communione) qui nu-
triebantur in croceis, ſi poſtea amplexi ſunt
ſtercora? Thren, 4. Timendum ſanè, ne in
animam eorum fulmen illud æternæ damna-
tionis ruat, quod juſtiſſimus vindex com-
minatus eſt: In terra Sanctorum (in ſtatu Ec-
cleſiaſtico vel religioſo) iniqua geſſt, non
videbit Gloriam Domini. ſa. c. 26. v. I0. Nam ta-
les, qui in ſortem Domini vocati, ac Divinis
obſequiisſpecialiter mancipati ſunt, ſi viva Dei

templa per peccata mortalia vertant in fana

diaboli, difficilius, & non, niſi per amaram

cordis compunétionem, miſericordiam con-

ſequuntur, idque in pœnam ingratitudinis,
dum guſtato ſemel Manna cœleſtium con-
ſolationum, Divinarum inſpirationum, ac

ſpecialium charilmatum, tamen ſiliquas por-

corum apprehenderunt. Hinc contra tales
conqueritur Deus per Jeremiam: Quid eſ,
Juòd Dilectus meus in domo mea fecit ſceléra mul-
ta 2

16 Diei I.
ta? nunquid carnes ſanctæ auſeient à te malitias
tuas? Jerem. c. II. V. I. Ubi notanda ſunt
verba: Diledus meus, & in domo mea: ſiqui-
dem alibi per os Pſalmiſtæ regii pariter la-
mentatur, dicens: Si inimicus meus maledi xiſ-
ſet mihi, ſuſtinuiſſem utique; Pſalm. 54. qua-
ſi diceret: quòd ſæculares & homines mun-
dani, qui de me tantam notitiam & lumen
non habent, peccatis ſuis me offendant, id
quidem tolerabile eſt, ſuſtinuiſſem utique; ſed
quòd Sacerdotes, Religion in aulam meam
aſſumpti, in ſpeciales amicos adſcripti id fa-
ciant, diſſimulari nequit: Zu verò homo una-
nimis, dux meus, & notus meus, qui ſimul me-
cum dulces capiebas cibos, & ideò mox proſe-
quendo talibus comminationem mortis æter-
næ intentat: Yeniat mors ſuper illos, && deſcen-
dant in infernum viventes. In lege veteri ſpes
erat vel nulla, vel non niſi difficillima, poſt
commiſſa in vocatione ad ſtatum ſacratio-
rem peccata gravia Deum ſibi denuò propi-
tium reddendi, prout per Prophetam jere-
miam innuitur: Nunquid ſacrificia, nunquid
bolocauſta, nunquid conſecratæ Deo vittimæ,
(quæ tamen in lege ſcripta rationem

Sacramenti propitiationis pro peccatis habe-

bant) nunquid carnes ſanctæ auferent à te ma-
litias tuus? minimè: quare? cauſam imme-
diatè antea præmiſit: quia in domo mea fecit

ſcelera multa, non videbit Gloriam Domini.

No-

N
rng.
n
zher
im G
i mten
Elattn
Wini,
Cilinenn
nn
6o nrin
n
ONninu
lienann
nn t
W mn
uni
uſnti

nee en

alei

Soliloquium primum. 15
aikit Nondum ad hæc contremiſcis, tibi fortè de
ſllinmmnle⸗ talibus conſcius?
Winh IV. Circa occulta Dei judicia etiam pavo=
etginne rem auget certa peccatorum menſura, ac
munit numerus nobis tamen incognitus, quæ De-
n Au us homini permittit, hac autem menſura
Wlhnteit completa ulteriora ſua auxilia ſpecialia ſub-
ntiinkime trahit, animamque deſerit. Communis
ünktnd hæc eſt omnium SS. Patrum ex S. Litteris
Girme deprompta ſententia. Audiamus unicum
nnulnnet S. P. Auguſtinum 1. de vita Chriſtiana c. 3.
aliift, Hoc ſentire nos convenit, tamdiu unumquem-
Nimemm. quam Dei patientiam ſuſtinere, quamdiu nondum
, gufnu peccatorum ſuorum terminum, Finémque com-
ed mnde pleverit, quo conſummato eum illicò percuti, nec
wengonane lli allam veniam jam reſervari. Diverſis au-
Plu,α tem diverſum peccatorum numerum conſti=
Ileteie tuit, majorem & minorem, imò non pau-
Ielmat cis unicum duntaxat lethale peccatum indul-
huname ſit. In ponenda ratione lervo illi Evangeli-
dendem Lc0, qui procidens orabat, dicens: Patientian:
ANeſen Pabe in me, E ommnia reddam tibi, Matth. 18. V.
26. Dominus omne debitum decem milli-
ATNANHn um talentorum dimiſit. Econtra in alia pa-
n mms rabola contra ſervum, qui in negotiatione
oſerensthe unum tantum talentum acceperat, idque
ufmmits abſconderat in terra, abſque ulteriori miſe-
alin or ricordia ſententiam tulit: Inutilem ſervum eji⸗
eotere cite in tenebras exteriores, illic erit ſetus 89 ſtir-
M tor dentium. Matth 25. v. 30, Filii lirael in de-
S GEE S BFB ſert

18 Diei I.
ſerto decies murmuraverunt contra Domi-
num: Yentaverunt me jam per decem vices, nec
obedierunt voci meg. Num. 14. Hac autem
peccatorum menſura coagulata tandem De-
us juſta indignatione commotus juravit eis:
vivo ego,--non videbunt terram, nec quisquam

ex illis, qui detrawit mihi, intuebitur eam;-- in

ſolitudine hac jacebunt cadavera veſtra. Inco-
lis urbium amaſci, Lyri & Gazæ Deus per
Prophetam Amos tantùm tria ſcelera conni-
vere promiſit: Super tribus ſceleribus Damaſci,
&& ſuper quatuor non convertam eum. Amos 1.
v. 3. Demum quod omnes artus tremore
concutiat, æternam Angelorum beatitudi-
nem ad unicum peccatum adſtrinxit, quo
ſolo per ſuperbam cogitationem perpetrato
innumeræ myriades nobiliſſimorum ſpiritu-
um æternis flammis adjudicavit. Hinc, di-
lecte Tobis, in omni periculo, in omni pro-
pinqua peccandi occaſione in timore Dei
cautè ambula, quia ignoras, an non pro-
ximum peceatum, ſi illud præcedentibus
adderes, foret ultimum, quod menſuram
compleret, téque ſine ulteriori Dei miſera-
tione ad infernum præcipitem ageret: nam
ultima gutta mergit navem, ultima ſtilla per-
cavat lapidem, non quia gutta eſt, ſed quis
cum præcedentibus ſtillicidiis pondus ſub-
mergendi navem, ſaxumque perforandi

adæquat. Sic fortè æternæ animæ tuæ rui⸗
næ

ndwe
lſccen
ig⸗
Mndnen
Neennn
et uſti
ecn men
rnenn e
lunn
Dnude
guli⸗
Ule lon

Wnpen

n
Gouktirte

nn

nun

ut
a
c
u 4

ℳ Solüloquium primum. 19
enmt onnbnæ unius duntaxat peccati complementum
uM deeſt, quo poſito præfixus numerus ſit con-
In I Hes ſummatus, tibique Divinæ Miſericordiæ vi-
ln tmten ſcera in perpetuum ſint clauſa: nam dubium
mifinon eſt, quin unum peccatum ſit ultimum,
Uinmn te⸗ aproin time de quovis.
ür. V. Sed necdum finem habent gravia rä-
mm tionum pondera, quæ in te lalutarem circa
Higeuda Dei⸗ judicia timorem excitent. Unum præ
uſdkea rellquis terrificum eft, quòd ex ipſis etiam,
iSnon dico tantum Sæcularibus, ſed ex ipſis
inen ietiam Sacerdotibus, imò ex ipſis etiam Mo-
Gm nm hachis, ex ipſis Religioſis, qui per ſolennem
Gmm ein votorum nuncupationem Deo & Religioni
N Aint,Sacramentum jurärunt, in fine vitæ plures
men et damnari, quàm ſalvari non temerè exiſti-
ünmmpi mentur. Desacerdotibus non determinando,
efe Mt Cujus inſtituti aut vocationis ſint) magnum
h nenie Eccleſiæ lumen S. Joannes Chryſoſtomus
imed Hom. 3. in Act. Apoſt. hiſce ad diviſionem
An s anim? & ſpiritůs pertingentibus verbis;
u n quamvis non ultimatò deciſivis, mentem
. ſuam, timorem ac horrorem ſuum deelaravit:
8 ie Non temere dico, ſed ut affectus ſum , ſentio: noꝝ
arbitror, inter Sacerdotes multos eſſe, qui ſalvi
t, ſed multò plures, qui pereant. Porrò de
lonachis S. Baſilius Magnus de Abdicat.
r. tot Monachorum Pater & Anteſignanus
ine n ſanctiſſimus, cujus doctrinam de temerita-
te aut errore culpare, vel clara ejus verba
nmomt, B 2 in

ii
en et
4
els E

=
-

20 Diel I. .
in benigniorem ſenſum detorquere nemo
facilè auſit, hiſce formidandis verbis ſenſum
ſuum expreſſit: Ego exiſtimo, paucos inter
Monachos ſalvos fieri. Nec mirum ſanèſi,
gravem Religioſorum obligationem cum
diſſimili non rarò eorum vita & mor-
ibuscombinare velimus: comperiemus
enim, ut ait S, Auguſtinus in Pſ. 132. quòd
tam ſint Monachi falſi, quàm Co Clerici falſi, 86
Ffideles ſalſi. Graphicè hos falſos Monachos
depinxit melleus cæteroquin & omni conſo-
latione plenus noſter Ludov. Bloſius Præ-
fat. in Sacel. Anim. fidel. n. 3. his verbis: O rem
ſanguineis lachrimis deflendam! illi, qui ex
Profeſſione Monaſtica obligati ſunt tendere
ad vitæ perfectionem, ſcientes, volentés-
que innumeris vitiis impliciti remanent.
Pro nihilo ducunt, ſi pretioſum tempus inu-
tiliter conſumant, vanitatibus, nugis, in-
ceptisque fabulis dediti ſunt, impuro crea-
turarum amore detinentur, familiaritates,
& amicitias ſibi nocentiſſimas cum diverſis
perſonis cupidè contrahunt, ſuperfluo cibo
& potu delectantur, carnales delitias & lau-
titias magni faciunt, avidéque expetunt,
quid ſit mortificatio & reſignatio, prorſus
ſe ignorare vita & moribus teſtantur, pro=-
priam voluntatem mordicùs retinent, in
omnibus, quæ agunt, ſeipſos inordinatè
ꝗuærunt, grandes ſunt in occulis ſuis⸗ i
ſbi

N
Ghcn
Gttun
gtn⸗
t,d
Mtes
etvucn
ſoknn
nmnoe
huntin
ſylatii
Ecig
oclere
mnnn 9
Käben
GGni
tigen
ſotcoo,g
Dranl
Munedi
CRihern
iis i⸗
Iloteni
inlen
gante

üte l

Eßßrhen
fan
Snenen
enni

,
Soliloquium brimum. . 211
lriiii bi ipſis ſtolidiſſimè placent, odio, invidia,
uin, Obtrectationibus, convitiis ſe mutuò con-
Ne nin ſectantur, curioſi, ſegnes, & corde volun-
ieinn karie vagi ſunt in ſervitio Dei „8S. Lectiones
n ul negligenter, & cum tædio audiunt, frivola
em n amant, frivola cogitant, frivolis inhiant ter⸗
in it renis, fluxis que rebus ac negotiis ſæcularibus
iiſ je totos immergunt, adeò, ut cœleſtia & æter-

kini na omnnio oblivioni tradidiſſe videantur. Hac-
i renus in vita ſpirituali illuminatiſſimus Magi-
Nltkomiun ſter Lætienſis Abbas Bloſius.
tn Ainn Is ipſe in Sacel. An. c. 16.n 9. in confirma-
gnetudn tionem hujus deplorandæ veritatis adducit
tinlil,i zeſtimonium B. Joannis Tauleri, cujus
ttilutti verba ita ſonant: Gravi ſanè lamentatione
en, ei dignum eſt, quòd plerique Cœnobitæ nimis
ſſti u jngrati atque perverſi inveniantur.- lpſi heu!
ülntmmt ſolo habitu, quem extrinſecus ſuſceperunt,
tu mNI & ſola umbra Religionis contenti ſunt: ve-
n,inunm hementer enim per deſiderium ad ſenſuum
u,tmiun oplectamenta, carnisque voluptates ac lau-
lnucnin titiss aſpirant, quas ſi pro voto conſequi
Mnhind non potuerint, murmurationibus Monaſte-
uldiis rium complent, & impatientia, ac malitia
he eien ſua totam congregationem perturbant, in-
ento, m ficiuntque. Eis in Cœnobio non ſufficiunt,
WElnuK quæ ipſis in ſæculo degentibus abundè ſuffe-
ich eien ciſſent. Dum voluntati eorum non acquie-
iint ſcitur, tanto corripiuntur furore, ut inter
uitk, eos, & dæmoniacos parva ſit differentia &c.
Plura

22 Diei I.
Plura religioſo homine prorſus indigna ex
Taulero lege apud Venerabilem Bloſium loc.
cir.
Jam iplummet tuum, Venerande Tobis,
provoco judicium: ſi plerique Cœnobitæ hiſce,
vel ſaltem horum aliquibus vitiis ſcateant, ac
ad ſeriam pœnitentiam non aſpirent, mirumne
videatur, paucos inter Monachos ſalvari? Mi-
rümne hoc videatur? cùm ipfſa incarnata Sa-
pientia teſtetur: Miſi abundaverit juſtitia veſira
plus, quàm Scribarum & Phariſzorum, non
intrabitis in regnum Cœlorum. Matth. F5. v. 20.
Et tamen Scribæ legi Divinæ elucidandæ om-
ni tempore intenti, nec non Phariſæi ope-

ribus juſtitiz apparenter perquam addicti

erant. Mirumne videatur, paucos inter Mao-
naohos ſalvari? cùm denuo omnibus, præ-
ſertim autem Religioſis & Viris clauſtralibus

Dei Filius inclamitet: Non omnis, qui dicit

mibi, Domine, Domine, intrabit in regnum
Cœlorum. Matth. 7. Et qui ſunt, quibus hæc
Verba: Domine, Domine, læ pius diu, noctuque
in ore verſantur, quàm Religioſis in Choro,
in Pſalmodia, in Breviario? Mirentur illi,
plurimos etiam Religioſos damnari, qui
ignorant, quàm acri querimonia in pluribus
locis revelationum S. Brigittæ in malè feria-

tos diverſorum Ordinum Religioſos, in di-

ſciplina clauſtrali immorigeros Dei Filius,
Filiique Mater animadverterint,

urnun
eluuugt
Pn
angi
intti
Hottin
len Kel
alon
acetin

N
ne
Ma
. 6
lie
mmenn

4 Meditatio ſecunda. 23
ennſe VI. Et hæc ſunt, quæ tibi ad ingeneran-
Emlnlkoin dum circa occulta Dei judicia ſalurarem ti-
morem in via purgativa pro ſalubri medicina
nemte præſcribere volui;: utere his mediis, præſer-
niglrulti tim tempore tentationum, & in periculo,
ufitflern⸗ ac occaſione peccandi, non ad puſillanimita-
nifttniin tem, ſed ad confortandum Spiritum, & robur
leiglem animæ contra inſultus diaboli, idque egem-
inyennud plo Vatis regii, qui licèt in uno loco oret:
alni iinnn Confge timore tuo carnes meas, à judiciis enim
nieng , tuis timui: Pſ. I18.v. 120. tamen hoc 8. ti-
Eemn in thore animatus, in eodem Pſalmo v. 43. in
nintman hæc heroica propoſita proſiliit: In jadiciis tuis
muli 9 ſuperſperaui, cuſtodiam legem tuonn ſember:
ellmn 1 in ſeculum in ſeculum ſeculi. Ne enim ti-
puuim t mor nimis abje ctus, puſillus, ac ſervilis ſit,
omtiu, ſpem & fiduciam, cui innitatur, pro fulero
isduiiin habeat, neceſſe eſt, ut ſic utriusque admi-
mie ül niculo & horror peccati generetur, & virtu-
nit i tum exercitio vita in melius reformetur.
Güan
gais De formidanda gravitate peccati
maortalis, ejusque damnis.
omug Punct. I. BRupeſcite Cæli ſuper hoc, & por-
Ptenn tæ ejus deſolamini vehementer, di-
ſutin, cit Dominus. jerem. 2. v. 12. Conſidera, quòd
ivert be tanta, ac tam enormis ſit malitia peccati mor-

atuin talis, ut Deus ad eam cum ſtupore & deſo-
“r 3 4 latione

24 Diei I.
latione lugendam etiam Colos, & ut alii in-
telligunt, omnes creaturas intentas volue-
rit. Tanta eſt, ut nullus intellectus huma-
nus, utpote valde rudis & tenebricoſus, vel
centeſimam, aut milleſimam partem illius,
etſi per mille annos, imò in æternum ſe im-
penderet, ritè capere poſſet. Imèò tanta eſt,
ut eam nec Angeli, nec Cherubin, nec Se-
raphin, licèt plenitudine ſcientiarum à Deo
inſtructi, nec Sanétorum quiſquam, licèt
lumine Gloriæ illuſtratus, nec Beatiſſima
Virgo Maria, licèt Divinæ Sapientiæ The-
ſauraria, comprehendere poſſit: Eſt enim
peccati mortalis gravitas in genere moris in-
finita, ac tantum malum in ſe continet, quan-
tum bonum Deus eſt, cum infinitis ſuis per-
fectionibus; hinc ad plenam peccati mortalis
notitiam præter Deum nulla pura creatura
pertingere poteſt. Si proin malum ut ſie
triſtitiæ, ac doloris objectum eſt, nônne
malum infinitum, quale eſt peccatum, in-
finitum ſaltem extenſivè in te dolorem pari⸗-
at? Si lachrimæ ad deplorandam miſeriam ſint

ordinatæ, nônne miſeria maxima peccati in-

finitis lachrimis digna eſt? Inſpice præceden-
tem ſtatum animæ tuæ, & deduc quaſi torren-
tem lachrimas tuas, non taceat pupilla oculi
tui. Thren. 2. v. 18.
Punét. II. Conſidera, quis per peccatum
offendat, & quem offendat, Homo vile.
imus

1

n
Cluun
wri

mi
emk
Ctenne
Funm
hhm
icer
Cmibn
er nie
ſermrrt
Een 0
Uuleſt
Eſein
o
lapen
vlln
Utenn
liu
itnin
Ancn
un
epon

Ne

1
leu dan
ru ineng
uineleclue
Atnihiin⸗
Ean nmmn ili
nrumun ſeit
n hhotnhef
Criin ele
ſeininmide
n gihun 1
ſer Heniin.
1 iente le.
Polt: E enn
Pebele worgt
eeconte,r
nifotesfike
unhecegicor
lln gen
ſn auln u
Gun , d
Aſeaunni
En eohenn
anuinſi
lmnpetent
ligteſtreck
letie guftn
ten ltt

gü ſet et
Nen “

1

Meditatio ſecunda. 2

ſimus, gratuitò ex nihilo creatus, & ad uni-
cum Dei nutum, ac ſubtraétionem conſer-
vationis in nihilum reducibilis, putredo, ver-
mis &c. Job. 25. v. 6. præſumit Summum De-
um, nullius indigum, ſibi ipſi ſufficientem, ac
in ſe abſque omnibus creaturis in Cœlo, &
in terra æquè infinitè felicem ac beatum, per
peccatum hoſtiliter & protervè aggredi, eum
contemnere, ejus leges peſſundare, bonum
proprium, voluptatem, honorem cæco
modo Divinæ Bonitati finaliter præferre, be=
neficia creationis, redemptionis, & ſanctifi⸗
cationis totius Sanétiſſimæ Trinitatis vilipen-
dere, unigenitum Dei Filium denuo crucifi-
gere, pretioſiſſimum ejus ſanguinem con-
culcare. O inſania! perverſitas! & ecce:
tu es ille vir, qui hæc committere toties non
es veritus, quoties Deum graviter offendi=
ſti; tu, inquam, es: & quis es tu erga Deum
tuum? Comparat Propheta Iſaias c. 40. om-
nes gentes quaſi ſtillam ſitulæ, quaſimomen-
tum ſtateræ, & quaſi pulverem exiguum
erga Deum. Divide jam hanc ſtillam, hoc
momentum, hunc pulverem in tot mille
milliones partium, quot inter gentes homi-

num individua, & vide, quantam portiun-

culam tu conſtituas: & tamen per peccatum
rebellis contra Deum inſurgere, eumque ad
duellum provocare auſus es! Anne peccato
G& peccatore quid protervius?
83 † Punct. IIl,

26 Diei l.
punct. III. Conſidera immenſa damna uni-

us peccati mortalis: I. Privat hominem gra-
tia lanctificante, & ſeparat à Deo: ſicut au-

tem per gratiam in Deo vivere inæſtimabile

bonum eſt, ita per privationem gratiæ Deo
mortuum & ab eo ſeparatum eſſe, incompre-
henſibile animæ malum eſt. 2. Privat ani-
mam donis Spiritus S. & virtutibus ſuperna-
turalibus infuſis. 3. Aufert jus adoptionis
in filium Dei, & hæredem regni cæleſtis.
4. Deſtruit omnia merita in præcedenti vitæ
decurſu per adminiſtrationem, & ſuſceptio-
nem Sacramentorum, per aſperam vivendi

rationem, & alio quovis modo laborioſè
comparata, etiamſi illis adæquſſet Sanctita-

tem S. Joannis Baptiſtæ, imò integritatem
intemeratæ Virginis Mariæ: &i averterit ſe ju-
ſtus à juſtitia ſua, && fecerit iniquitatem, nun-
quid vivet? omnes juſtitiæ ejus, quas fecerat, non
yecordabuntur. Ezech. 18. v. 24. Hinc vel ma=
ximè homo poſt peccatum aſſimilatur filio
prodigo, qui omnem ſubſtantiam ſuam præ-
cedentium gratiarum, virtutum, mortifica-

tionum, precum, meritorum peccando dil-

ſipavit. 5. Omnia opera bona extra ſtatum
gratiæ ad æternam ſalutem conſequendam
fiunt inutilia: Cam extenderitis manus veſtras,
avertam oculos meos; && cùm multiplicaveritis
orationem, non exaudiam, dicit Deus. Iſa. I.

v. 15. 6. Peccatum reddit animam, ejus-
que

1
Es 1

aln
ℳuß
klone
aähe
Me
n N
unnn
n
ctitanen

7

ſioze⸗
in 90
chane
a
aAtr
mmit
eptkec
kith
Cein
aumn,

iV—

Kan⸗
Weon

74

ttunneng
4ieorſale
te ineſloni
himnufee
niſinronne⸗
nu⸗
Hininign,.
eriuanint
um ati
erzelaniie
1, Ellentd.
erm wiorl
Moto Hioio
Cülern⸗
0dinegitren
Gnenite
ititen .
Cufann n
1, Mntd.
an Ne
onuntuent

bm munft

õ
uennaluun
mfeglenn

4 Rluwen

Coten, AI

umun,

nnen nni

Meditatio ſecunda. 27
que potentias ad reſiſtendum tentationibus
debiliores. 7. Tollit ab ea nitorem & pul-
chritudinem ſupernaturalem, eämque ſuper
carbones denigrat. 8. Facit, ut homo ex

hoc deplorando ſtatu ſe extricare non valeat,
niſi Deus ab eo graviter offenſus per ſum-

mam bonitatem ei ad reſurgendum gratuitò
manum porrigat: Nam peccator fit indi-
gnus omni auxilio ſupernaturali, & Deus ob
unum peccatum poteſt illi juſt denegare
gratias omnes, ne poſſit impoſterum pœni-
tentiam agere, & ſe rurſus cum Deo recon-
ciliare. 9. Contrahit reatum pœnæ æternæ
per mille milliones annorum nunquam abo-
lendæ. Et quid, ſi hos funeſtiſſimos effe-
Qus & damna peccati non ſemel, ſed ſæpius
incurriſti? & quid, ſi fortè in veſte ſacra,
indignitate clericali aut ſacerdotali, in habi-
tu religioſo, in domo Dei tales noxas con-
traxiſti? Audite Cœli, && auribus percipe terfa,
conqueritur contra te Deus: Filios enutrivi,
&& ealtavi, ipſi autem ſpreverunt me. Iſa. 1. V.
2. Quantum potes, tantum luge de præteri-
tis, & cum ingenti horrore omnem peée-⸗
candi occaſionem fuge de futuro.

— 66 (0) *.

EXxA-

28 Diei I.
EXAMEN PARTICILARE,

Sive
Conſideratio Practica

De reformando moderno ſtatu to-
tius homenis.

1. VIde , an te conſcientia in nulla re aceu-
ſet, aut laltem inquietet, de qua te
fortè hactenus non ritè & ſufficienter in con-
feſſione accuſaſti? & generoſa tui victoria ſe-
curitatem quære, quaſi hodie moriturus.
2. Quænam tentationes, aut animi pas-
ſiones tibi circa vitam animæ, quæ eſt gratia
ſanctiſicans, magis periculoſæ ſint? & ad
eas vincendas omnem conatum adhibe, ti-⸗
bique in his S. Exercitiis de remediis pro-
vide.
uomodo te habeas erga Deum?
quomodo affectus ſis erga Exercitia ſpiritua-
lia, Meditationes, Pſalmodiam, Examina
conſcientiæ generalia & particularia, &
alia, quæ immediat Deum concernunt?
an tibi non faſtidioſa & ſatis longa videantur?
tunc enim tecum non bene agitur.
4. An debitis temporibus frequentes 88.
Sacramenta pœnitentiæ, & S. Communio-
nis? quo fructu? quo fervore ante, in, &
poſt eorum uſum?
§. An verè & ſincerè coram Deo dicere
poſſis.

1i
lat
gteu
glie⸗
Alſehn
GHa
i buti
ſoluonnea
li l
Ce
Aanmn
il 6

4

d

luce,

len altn.

ini
unnunen.
glee, Eger
üftinenan.
linadnie.
temonurn.
mninier
1 glreſtgeni
e in An
Mun Ddrbe, t⸗
Ennetis o

R euan!
ecin ſhrtnr
hm dunt
etclin 4
n audni
Iegitent
Z.
Pieene
1,Comom.
o Ule

nnben d,

Confſideratio praltica. 29
poſſis, quòd pro profectu tuo ſpirituali, ob
quem relicto ſæculo Religionem ingreſſus es,
diligentiam adhibueris, imò eo nihil potius
habueris? ſeu an ſolicite ambulaveris cum Deo
tuo ? Mich. 6. v. 8. & quomodo deinceps
agere velis?
6. An moddò in te vigeat ingens deſide-
rium præteritas culpas per vitæ emendatio-
nem abſtergendi, & deinceps conſtanter ad
majorem perfectionem contendendi?
7. Quomodo te habeas erga tuos Supe-
riores? an in eis perſonam Chriſti conſide-
res? eos vero & ſincero amore diligas, ut
Vult S. P. Benedictus? an eis cæcam obedi-
entiam, & debitam reverentiam exhibeas?
8. Quomodo affectus ſis erga proximum?
an quiete, pacificè & charitativè converſe-
ris cum Confratribus? an eorum onera pa-
tienter feras?
9. An à ſæculi actibus te facias alienum?
an raro, & non, niſi ex obedientia, cir-
cumſpectione cum Sæcularibus communi-
ces? an non cum eis familiaritates, & Cor-
poris ſolatia quæras? an non etiam in clau-
ſtro laxiorum conſortia præferas? Utere ferro
abſciſſionis, ſed moderatè ſine eorum con-
temptu.
10. Quomodo conſtitutus ſis erga te
ipſum? an non nimis proprio tui ipſius amo-
ri indulgeas in commoditatibus corporis n
cibo,

30⁰ Diei I.
cibo, potu, ſomno, recreationibus, ſenſu-
um oblectamentis & c.? .
II. An opera poœrnitentiæ, auſteritates,
jejunia, ac incommoda quævis lubenti ani-
mo ampleétaris? an ipſemet talia eligas? &
quænam? quoties in ſeptimana? quoties de
die? ut ſic pro peccatis præteritis ſatis facias.
Status Religionis eſt ſtatus pœnitentiæ.
12. Quomodo te hactenus occupaveris?
quibus ſtudiis, leétionibus, negotiis ad-
diéctus fueris? an non profanis? an non ci-
tra obedientiam aſſumptis, ea præferendo
ſeriis, ac ad ſalutem animæ, ad profectum
ſpiritualem, ad utilitatem proximi magis
proficuis?
13. An tibi nihil de mundana vanitate,
ſiniſtro affeétu &c. adhæreat circa ea, quæ
agis, quæ intendis, quæ poſſides, ob quæ Deus
diſplicentiamhabeat, & tibi gratiæ ſuæ auxi-
lia, prælſertim in hoc S. ſeceſſu ſubtrahat?
1I4. Si te Deus hodie ex hac vita avoca-
ret, de quo tibi coram diſtriéto judice com-
parere timeres? quid te in particulari fecifſe,
quid omiſiſſe optares? Quàm ſtultè agis, ſi
certò pœnitenda modò continues.
I5. Diſpice, quænam ſit cauſa præcipus
tui hactenus exigui in Religione profectũs,
tepiditatis, peccatorum? quæ impedimenta
in via perfectionis? Roga Dominum Deum,
ut

olen
nthe
tit
Etſi⸗
Elhen/
Mr ⸗
lun
lince
r fmen
ſenriun
criet
care⸗
tire
Denonm
Nur⸗
denaun

(uniern

lrn
wn

Win u

iene⸗
iche

4
kezktonibnr e
nbn t

lit, Auſente
eslbent
alltelgu,
inm anfet
Dneitſtitci
nshriun.
Aauonnin
n, epoii A⸗
inia m
1a geſtent
,Ardeeur
Ponini mng

Inmn mire
er rcnen lt
Nobren
elelan⸗
telnſchrhu!
ANRUor
ünhirr
le grl
ne,

liheſnn
goe Gelie

ſneiben
Mumnd D

Soliloquium ſecundum. 31

ut te illuminando hæc edoceat, & pone ſe-
curim ad radicem.

SOLILOQUIUIMII.
Tempore pomeridiano.
De tremendo Judicio univerſali.
Uv nomini tuo, dileécte Tobis, me accom-
modem, quod Cardinali Hugoni à S§.
Caro, inſigni S. Litterarum Interpreti, in Pſal.
IIS8. idem ſonat, ac ductusad luctum, te ho-
die in ſpiritu ducam in terram longinquam,

ac lugubrem, in regionem horrore plenam,
in vallem Joſaphat, ubi ambo nos cum cor-

pore & anima (6 Deus det, ut cum æterno

utriusque ſolatio?) ſuo tempore compare-
bimus, ſupremo Judici de omnibus vitæ no-
ſtræ operibus rigoroſam rationem reddituri.
Videbis interim, uſque dum reipſa experia-
ris, caſus miſerandos, eventus formidan-
dos, qui tamen, ſi hujus judicii conſtantem
memoriam fovere ſtudueris, in te filialem
Dei timorem, peccati horrorem, virtutis
amorem cum mira totius hominis externi
& interni Metamorphoſi operabuntur.
I. S. Mater noſtra Eccleſia à Spiritu S. gu-

bernata tanti fecit jugem univerſalis judicii

metoriam, ut non tantùm ab ea anni Ec-
cleſiaſtici exordium ſumpſerit, dum in prima

Dominica Adventus nobis judicii rigorem
incul-

32 Diei 1.
inculcavit per hæc verba: Erunt ſigna in ſole; vvthi
&& luna, &S ſtellis, & in terris preſſura gentiunn ageiti
præ confuſione ſonitis maris & fiudtuum, are- rmth
ſcentibus bominibus præ timore & exſpectatione. nud
quæ ſupervenient univerſo orbi. Lue. 21. Ve-⸗ gand
ruùm etiam in ultima poſt Pentecoſten Domi- gfunm
nica Hiſtoriam Evangelicam æquali judicii phn
finalis lugubri Epilogo terminaverit, dicen- amnſet
do: Erit tunc tribulatio magna, qualis non fdit mi nin
ab initio mundi uſque modò, neque fiet. Matth. (nbin
24. v. 21. Ipſe etiam legislator noſter S. P. a
Benediétus Filios ſuos conſtanti Divini ju- ziin,
dicii recordationi intentos voluit, dum di- pinan
zgit: Monachus ubicunque ſedens, ambulans ffent
vel ſtans, inclinato ſit ſemper capite, defixis amnuſit
in terram aſpeétibus, rerum ſe omni horade mfn
peccatis ſuis exiſtimans, jam ſe tremendo judi- In i
cio Dei præſentari exiſtimet. S. P. Bened. c. 7. Keg. qg nu⸗
92. 12. Et certè quem judicii ſupremi horror ztitze
& rigor à vitiis non retrahit, ad compun- (m
Rionem non allicit, ad vitæ melioris fervo- Nning
rem non inducit, huic neſcio an ſuperſit re-. mmhi
medium ſatis ſalubre & efficax ſalutem con. , ,
ſequendi. Unde regius Pſalmographus: ſnige
Auferuntur judiciatua à facie ejus; & quid inde ſn⸗
ſecutum? Inquinatæ ſunt viæ illuus in omni an
tempore. Pſ. 10. v. 5. h⸗
II. Ne tamen per ambageste ducam, (lon d
ga enim in hac ſpirituali diſſertatione nobis henem

via reſtat) pro certo ſcias, velim, judicium unmun
4 Hei uni

,
4 en ⸗ Foliloquium ſecundum. 33
nn Dei fore ineffabiliter tremendum in ſignis
icd præcedentibus: quamvis enim ex faſtis anti-
ra“ quis & recentibus conſtet, quòd per pecca-
AE iahominum exacerbatum Numen orrend
lmuanfenlan famis peſtiferæ luis, tempeſtatum, bello-
RKZ ic rum, fulminum, grandinum „ inundatio-
mun t num flagella in quaſdam Provincias & popu-
unſ los immiſerit, hæc tamen omnia, quamvis
Hai t gravia, fuêre tantùm ſtilla quædam iræ &
*R juſtitiæ Divinæ: Magnus furor Domini ſtullavit
“ ſuper nos. 2. Paralip. 34. V. 21. In diebus ve-
inlt e l r8 judicium præcedentibus integrum iræ
tn t Dei diluvium terram inundabit: nam Cœ-
ni jum & terra, omnia Elementa, omnésque
Mcht,Ein creaturæ ad vindicandas injurias ab univerſo
nüamiink humano genere Creatori ſuo illatas arma-
atnmi puntur: Armabit creaturam adultionem inimico-
Pentegt rum, pugnabit cum illo orbis terrarum contra in-
lneninme ſenſutos, Sap. 5. v. 21. S. Thomas de villa no-
Huundr va, dum verba S. Lucæ: Virtutes Cœlorum
u Minsfnn movebuntur, explicat, ita ait: Omnis Elemen-
Nnnſhein porum ordo ſolvetur, ac proinde fient tonitrua,
Kalmm fulmina, fulgura tremenda, tempeſtates borri-
lumiu: Biles, grandines incredibilis magnitudinis, terræ
sAnimi motus, biatisque terræ ſormidabiles fluttus maris
lu im intumeſcent adeò, ut videantur omnemterram de-
voraturi. S. Thom. devil. n. c. . in Dom. 1. Ad-
grlen ( vent. S. Bonaventura in Diæt. ſalut. tit. 9. c. un.
llmime in enumerat quindecim ſigna judicium univer-
ußt ſale præcedentia, quæ lecta artus omnes ri-

34 . Diei f.

geſcere faciant: Nam I. mare quindecim

cubitis elevabitur ſuper altitudinem mon-
tium, ac ita ſolidum ac validum ſubſiſtet.
II. Denuò tam profundè ſubſidet, ut videri
vix poſſit. III. Monſtra marina ſe erigent ſu-
per maris ſuperficiem, ac horrendos mugi-
tus & ſtidores edent. IV. Mare, & quævis
alia aqua ſuccendetur & bulliet. V. Her-
bæ & arbores ſanguineo humore ſudabunt.
VI. Omnia ædificia ſolo æquata planitiem
conſtituent. VII. Petræ allidentur ad invi-

cem, & confringentur in partes. VIII. Ter-

ræ motus adeò horrendi erunt, ut homines
& animalia iis concuſſa proſternant ur in ter-
ram. IX. Montes & colles ſicut cera lique-
ſcent, & complanabuntur. X. Qui in cri⸗
ptis & cavernis terræ latebunt, egredientur,

& tanquam inſani diſcurrent, nec loquetur.

unus ad alterum. XI. Monumenta aperi-
entur, ac mortuorum oſſa & cadavera re-
ſtituent. XII. Cadent ſtellæ de Cœlo, quo-
niam ſtellæ Cœli & ſplendor earum non expan-
dent lumen ſuum: obtenebratus eſt ſol in ortu
ſuo, && luna non ſplendebit in lumine ſuo,
viſitabo ſuper orbis mala. Iſa. 13. v. 10. Alll.
Homines in vita ſuperſtites morientur, ut
unà cum alis reſurgere poſſint. XIV. Cœ⸗
lum & terra conflagrabunt. XV. Erit Cœ-
lum novum, & terra nova, ac relurgent
mortui ad judicium, ut referat unusquisque

li
fueri
ulg
ammn
mun
e
Neie
nie
AuDan t
tul
erads
Ererlet
ſummun
ülhanrne
Mstrmm
ſwtecen
etrmtt
mdne
Iligmnin
Nontcyel
niptih
ilesrin
ci lueia
Wuſtne
Wtn
ſelen
m

4 Soliloquium ſecundum. 3
“ ie propria corporis, prout geſſit, ſive bonum, ſive
ffucnen malum. 2. Cor. 5. v. 10. Et hæc ſigna erunt
ſcin ſud quædam peremptoria & terribilis citatio ad
Aluſt, Ui Kinale judicium ſine omni excuſatione, quæ
nuinſeeſzen ſi adeò terribilia ſunt, dum audiuntur, ait S.
Eiummdn Chryſoſt. quantò terribiliora erunt, dum ſpe-
l Ae Ttahanterr.
Ee II. Præviis his ſignis fuccedet d'es illa,
dutnnkim quæ in S. Paginis vocatur dies iræ & furoris,
banunnig Nies Domini magnus && terribilis valde, & quis
7iltnym ſuſtinebit eum. Joël 2. v. II. In die illa mittet
ngs MN Dominus conſtitutus omnium Judex Ange-
uuns Uhente os uos cum tuba &o& voce magna, && congregabuut
Memmuno Electos ejus à quatuor ventis à ſummo Cwœlorum
Slan enigt ieſue ad terminoseorum. Matth. 24. v. 3 1. Hic
hGint ſonustubæ non metaphoricus, ſed verus, re-
unezetem probis erit extremè terrificus, eôque per-
en, een ſtrepente Colum & terra concutietur, om-
Wnmen en nisque creatura commmovebitur. Sed quid
AAdhean dicam de magnifico Divini Judicis adventu?
ArECEG quid de auguſto angelicarum Hierarchiarum
kunnq omniumque Electorum comitatu? quid de
DwS6GKι irrefragabili dependentia omnium hominum
Gihun à poteſtate judiciaria Divini Præſidentis? quid
Nin N de radiis Majeſtatis & glorioſa facie promi-
Notenmt cantibus? qui tunc, ſi adhuc poſſibile foret.
n. W omnes reprobos uno ictu exanimarent hinc
.. Wlu dicent montibus: cadite ſuper nos; 8 cohibus:
Ger ek Operite nos; Oſeæ 10. V. 8. quia tunc videbunt,
ſa uiß in quem trancfarerunt. Joan. 19. V. 37.

C 2 zsi

Si tam ſanéti ac innocentes amici Dei, ut
S. Joannes Evangel. & Daniel, viſo unico An-
gelo tanquam mortui in terram ceciderunt,
Apoc. I. & Dan. 10. cùm tamen Angeli illi
mitterentur ad eorum conſolationem: quid
facturi ſunt in judicio peccatores videntes
tot Sanctos, & Angelos miſſos ad eorum
confuſionem & damnationem? Si Chriſtus
adhuc in terris ambulans in templo jeroſo-
lymitano potentibus Majeſtatis ſuæ & occul-
Aæ Divinitatis radiis judæos ſacrilegè ibi ne-
gotiantes ita ſtupidos & hebetes reddidit, ut
etiam contra funiculorum caſtigationem,
menſarum ſubverſionem, ac & templo eje-
Rionem nec hiſcere auſi ſint, igneum enim
quiddam atque ſidereum radiahat e oculis ejus,
&& Divinitatis Majeſtas lucebat in facie ejus, ut
ait S. Hieron. apud S. Tho. 3. p. q. 44. a. 3. ad
I. quo terrore tune reos non percellet in
judicio finali, in quo non homo vilis & con-
temptibilis, ſed conſtitutus Rex & Judex
vivorum & mortuorum in Gloria ac Maje-
ſtate apparebit? Hic aſpectus Chriſti, ut Ju-

dieis venturi, Saulo in vivis ſalutaris fuit:
Erat Saul ſpirans minarum & cædis in diſcipulos
Domini. Act. 9. v. I. Et quid eum ex Eccle-
ſiæ perſecutore paulò pòſt in columnam fi-

dei, in Doctorem Gentium, in glorioſum
Apoſtolum ad converſionem mundi ſpecia-

Fer.

liter deſtinatum convertit? 5. Vincentius

li⸗
uin
Apfn
e
uon i
eli
Nun
onent
nti
Euait
mntu ni
eet

un aeke

eananin
Hamin
Gtlamt
Ver
Gncuren
(rmin
Dond
Miitien
nle k
iigiulten
tor ir
ak
Pumng
tleri
ſucnn
ſroti

1,
eaggten Soliloquium ſecundum. 37
Miinin Fer. hanc efficaciam tribuit faciei Chriſti diſtri-
– & udicis, prout in finali judicio compare-
RWã bit: Quando, inquit, Chriſtus dixit: Saule,
* gel vaule, durum eſt tibi contra ſtimulum calcitrare,
— Chriſtus oſtendit ſe, At dicunt gloſæ, ſicut ſtabit
W ei in iudicio, && Paulus ſtatim tremens ac ſtupene
i in dixit: Domine, quid me vis facere? Serm, 3, in Se-
äfMK nfi ag. O utinam peccatores in hac Vita, quæ eis
Vmmehh adpnitentiam conceſſa eſt, omnésque omni-
liſihtnl no homines in hunc iratum Divini Jjudicis vul-
ylchtiin tum mentis oculos quotidie defigerent! præ-
tmutiii,t ſertim dum infenſi animæ hoſtes, caro, mun-
ndliginn dus, & diabolus ad illicita pertrahere co-
tlmhot, nantur, certè hic non tam prono pruritu in
n, umt peccatum & ruinam ruerent, ibique faciem
ubtaulif Judicis non formidandam, ſed blandam &
uriti, gratiolam præſtolari poſſent.
,9 IV. Inter tot hominum milliones, qu
NMn tunc in œcumenico judicio comparebunt,
tomtisin (Omnes enim ſtabimus ante tribunal Chriſti, ad
WSMNN Rom. 14. V. 10.) tu. quoque, Religioſe, non
nCisei cum aliis ſimultaneè, non promiſcuè, non
Glnliit confuſè, ſed ſingulariter judicaberis: nam
jüisfi uniuscujusque animaita accuratè ſine depro-
Sahniih peratione, ſine temporis penuria judicium
lemalt ſubibit, acſi hæc univerſalis hominum &
hanhmm Angelorum congregatio, ac conſeſſus judi-
un Ngnikt cialis ob ſolam illius cauſam diſcutiendam.
Oundnd formandumque æquitatis proceſſum inſtitu⸗
dWs tus foret: conſiderabit te, & ignominiam
C 3 tuam

38 Diei I.
tuam orbis univerſus, acſi ſolus compare-
res; hinc monet Siracides Eceli. 16. v. 16.
Non dicas: à Deo abſcondar, && ex ſummo quis
mei memorahitur? in populo magno non agno-
ſear: quæ eſt enim anima mea in tam immenſa

creatura? Rede rationem, dicet tibi præ timo-

re areſcenti omniſcius judex, redde ratio-
nem villicationis tuæ. Rationem redde de gra-
tia fidei, ad cujus lucem millenis aliis in no-
Ste infidelitatis, in perfidia hæreſis relictis,
gratuitò ſine ullis tuis meritis te vocavi: ubi
fructus? ubi effectus ſponſionis in Sacramen-
to Baptiſmi ſanctè mihi factæ? Redde ratio-
nem de vocatione ad ſtatum religioſum, ad
dignitatem ſacerdotalem: elegi te & vulgi
maſſa in ſpecialem Miniſtrum meum, in de-
cus & ornamentum ſtats Eccleſiaſtici, in
illuſtriorem portionem gregis mei, dedi ti-=
bi poteſtatem ſacratiſſimum corpus & ſan-
guinem meum conſecrandi, contrectandi,
ac diſpenſandi: ubi ſanétitas vitæ? ubi can-
dor morum? ubi zelus in Sanctuario meo?
Redde rationem de votis tuis mihi in S. Pro-
feſſione ſolenniter juratis: ecce toties erecta
cervice mandatis tuorum Superiorum te re-
fractarium & contumacem exhibuiſti, eôs-
que tuæ propriæ commoditati, ac volunta-
ti per importunitatem, per murmurationem,
ac extorſionem ſervire feciſti. Propter te
egenus factus ſum, cùm eſſem dives: tu
ecçon-⸗

ßn
pumn
pmin
r, ſelen
AinI
Petcedn 4
R6. Dr
iet
ſuliucd
bigep
aißhkren
Acan
tisae
en d un
ithumpen
en bed
Mpenn
Ninenede
ckannd
il igenin
inhintin
Mluttein
ich 14 H
Wlunte
umgne⸗
abnie

,
l i code
Serſme
ugnmg
Buitmnin
Nirhnin
ManE i
ntkeen
Nndkiinnn.

Bmtikn
fnfttunt.
iek lelkun
knnßoln,
nen ei
ihmden ne
nirlecrſchei
Nre, ,.
n emnalr.
l crarne
Rr a
rube
afnd.
atiste
Cheiorunke
N ennboit en
Grni wr
moniton
kcli broprt
n en G1

Soliloquium ſecundum. 39

econtra inſuperhabito paupertatis voto non
tantùm contra omnem defectum ore querulo
ogganire non timuiſti, ſed inſuper liberè de
rebus diſponere, dare, accipere, deſtruere,
abſumere, retinere, occultare cordi non
duxiſti, ſicque ſuperfluitatem ſectando, ac
ſæcularium vanitates & novitates æmulando
paupertatem ceu rem ignominioſam averſa-
tus es. De voto Caſtitatis quid dicet? væ

tibi, ſi cum aliis, iisque non paucis voti-

fragis Monachis tibi dquoque exprobret laſci-
viam tuam Divinus ultor, dicâtque: Perſi-
de, ſacrilege Religioſe, aſpice chirographum
tuum in S. Profeſſione propria manu exara-
tum, in quo corpus tuum mihi per votum
Caſtitatis in templum conſecrãſti, ſed illud
denuo me extruſo abominanda fœditate
tua in haram porcorum, in vas contumeliæ,
in cloacam ſordidæ immunditiæ in dæ-mo-
num lupanarium impiè permutâſti. Redde
rationem de obſervatione S. Regulæ Ordinis
tui, de omnibus generalibus & ſpecialibus gra-
tiis & beneficiis, tibi à me collatis, de in-
ternis inipirationibus, ac luminibus tibi in
quotidiana meditatione ac ſpirituali lectione
conceſſis, de bonis majorum tuorum, vel
zqualium Exemplis, an juxta ea vitam ac
mores tuos componere conatus ſis. Redde
rationem de omni conceſſi ac impenſi tem-
poris hora & quadrante, de talentis ac doti-

40 Diei I.

bus naturæ, de adminiſtratione officiorum
in ſpiritualibus & temporalibus, de omni
peccato cogitatione, verbo, commiſſione
& omiſſione à primo rationis uſuuſque ad vi-
tæ terminum contra me Peum Creatorem,
Redemptorem tuum, & ſumum Benefacto-
rem tuum, contra proximum, ac teipſum
unquam perpetrato. Redde rationem de
omnibus operibus in ſe bonis, ſed influxu
malæ intentionis, hypocriſis, vanitatis, amo-
ris proprü, reſpetůs humani, timoris, aut
alterius motivi naturalis vitiatis, vel ex me-
ra conſuetudine peractis.
V. Quanta tunc erit confuſio tua, quand
omnia, quæ hic in occulto ſine teſte com-
miſiſti, & quæ tibi fortè in hoc mundo ſine
grandi offenſa nemo imputare, aut tam ſini-
ſtrè de te ſentire auderet, coram SS. Ange-
lis, & omnibus Electis, ac damnatis, co-
ram Superioribus ac ſociis tuis vivaciter cum
omnibus peccatorum circumſtantiis palam
ſient. Revelabo, ait Deus, pudenda tua in
facie tua, & oſtendam gentibus nuditatem tuam.
Nahum 3. V. 5. Quanta erit ignominia tua,
cùm tunc Rutd ſcenã forſan toto cœlo di-
verſus appayebis ab eo, quem nunc te ho-=
mines eſſe putant? Omnes, qui glorißcabant
reverunt illam 3 quia viderunt ignomini-
am ejus: Thren. 8. Erit hæc confuſio & eru-
beſcentia reprobis magis pœnoſa, quàm
ipſa pœna infernalis, teſte S. Baſilio Ord⸗
Judic.

ſrin

Gdrmen
nn
Perabnn
ini
nute
Uun iß
Arif
dratue n
Kllun
atenintu
in and
Ginen u
Einpnin
umnntau
lrian
Aritonn
ifik Nn
Mthone
t tnln e
Iiuni Ni
Aueßledi
Mdi
ſite
mnß

e. Soliloquium ſeeundum. 41
RKKZW Judic. Plus torquentur iniqui peccatores pudore
4 l, Een in extremo judicio, cùm illis ante oculos faerint
inn uti propoſitæ peccatorum maculoſæ ſordes, quam
lcen cam fuerint igni æterno traditi,
aucinn ViI. Eſt autem nunc tempus acceptabile
ulerih per opera pœnitentiæ, & per ſeriam vitæ tuæ
0nn E”in converſionem iratum Judicem tibi reconci-
eirun liandi, ne quondam appenſus in ſtatera, &
MubAiüm inventus minus habens terribilem illam ſen-
glptnntbem tentiam in æternum non revocandam exci-
nn,nn,a pere debeas: Diſcede aà me, maledidte, in ignem
iin Kl ternum, qui paratus eſt diabolo & angelis
cjus. Matth. 25. v. 41. In qua fulminatoria
Ginn condemnatione tot ſunt Sacramenta, quot
ineleen apices. S. Bonaventura in ea ſex pondero-
uhwmumke ſas circumſtantias conſiderat: I. A Deo ſepa-
un uundi rationem, cum dicit: diſcedite. II. Maledi-
N tionem: maledidi. III. Incarcerationem
NO& per hanc præpoſitionem: in, deſignatam. IV.
tiidn Pœnz acerbitatem; ignem. V. Liberationis
Geunnidn deſperationem: æternum. VI. Dæmonum
M aſſociationem: qui paratus eſt diabolo & an-
mimdinun gelis ejus. Nunc in hoc ſolitario animæ tuæz
leisnnnm negotio omnes de fututo actiones tuas, vi=
re tæedue curſum ad normam virtutis, ac filia=
Wet lis timoris Dei accuratè diſpone, ut tunc
iſjin cum cæteris Electis Dei cœleſtem hanc invi-
üntims tationem omni ambroſia dulciorem audire
aiindn merearis: Venite, Beneditti Patris mei, voſidete
penl baratum vobis regnum a conſtitutione mundli.
Hadn C 5 Matth.

42 Diei I.

Matth. 25. v. 34. Oanima, nunquam exci-
dant è memoria tua finales hæ ſententiæ, qua-
rum alterutram abſciſſo in æternum omni
ſtatu medio audies ex ore Altiſſimi: aut cum
agnis à dextris, aut cum hœdis à ſiniſtris ſta-
bis, locus tertius non erit. Quid autem ex om-
nibus excogitabilibus jucundis delectabilius
poteft exprimi, quàm: Venite, Benedicti Patris
mei, hoſſidete regnum? & quid horribilius poteſt
cogitari, quàm à Deo in conſpectu ſuo non ſu-
ſtineri, tanquam putredo & ſpurcitia rejici, &
cum fulmine æternæ maledictionis in bara-
thrum ignis infernalis repelli, per hæc verba:
Diſcedite à me, maledicti, in ignem aternum? Tu in-
terim mentis oculos fige in viam utramque,
quam capeſſent Electi ſurſum, & reprobi de-
orſum: Ibunt hi in ſupplicium æternum, juſti au-
tem in vitam æternam. =ðèð
VII. Ut autem horum potius, quàm illo-
rum lſocietati jungaris, ſalubrem ſemper per
omnem vitam tuam judicii extremi timorem
in corde fove, ora Deum cum regio bſalte:
Domine, conſige timore tuo carnes meas: ju-
diciis enim tuis timui. Pſ. 118. v. 120. Unde
hortatur Ephrem Syrus: Semper cor & lingua
tua de extremo judicio meditentur: ſwe igitur
operi, ſive orationi intentus ſis, five ambules,
ſive ſedeas, ſive comedas, ſive jejunes, ſive in
cubili tuo vigil jaceas, ſive aliud agas, non de-
Mat mens tua cogitare, && os tuum loqui ge ju-
. 1010.

1

wunlit
tara⸗
koge
nuift
A.
ee N
Minn n
ceuen
Un
Aner
Nruet
ggum
Peinnppe
ongbee
uipez
Gherei⸗
Cnnira⸗B
intten
weku
An
Menn
1,Ceii
itn,
larten
lmnine
ijn n
tmnent:
mimt

ir 3

,
in, 0Nur
atiun
n aemun
nliln un
artgifnſtie
1urneron
lunzlughlie
Vninduli r
itzorttge
nfatylvmnt.

Aſni ei

ctons ntr⸗
lhererſete.
Ingfmnum lu
umumge
m Kiehoht⸗
ntemm

Nins, unl
Craknneare
Aeuneninnne
nttele
wunglif⸗
e
wabinn
ſenn: ſeiir
f ni
reſe
in n u
ummllit

WN

Soliloquium ſecundum. 4
dicio. Ephrem Syr. to. 2. Paræn. 47. Frequens
hæc judicii meditatio fræni inſtar coërcet ani-
mam, ne velut equus indomitus in diaboli-

cas ſuggeſtiones continuò ad peccatum ſol-

licitantes ruat; hinc S. Chryſoſtomi conſili-
um eſt Hom. 44. in Joan. Si aliquid abſur-
dum facere voluerimus, & veſtigio dies illa &&
judicium animo inſeribatur, & omni fræno ve-
hementius abſurdos affeſtus cogitatio hæc cohibe-
bit. Eſt pariter jugis memoria judicii fide-
lis ad virtutem ſectandam pædagogus, teſte
§. Baſilio in c. 1I1. Iſa. Rimor judici pædago-
gus eſt ad pietatem, imò ad omnes virtutes:
qui enim in pondereSanctuarii ſeriò perpen-
dit, omnes ſuas cogitationes, verba, & ope-
ra in rigore judicii exactè diſcutienda, in
conſpet Cœli & terræ diſtrictè judicanda,
& propalanda, ac demum per finalem ſen-
tentiam vel æterna pœna pleétenda, vel glo-⸗
ria ſempiterna coronanda, is, niſi omninò
abjecti ſit ſpiritůs, ut vitam ducat irrepre-
henſibilem, in virtutibus inceſſanter profici-
at, merita accumulet, ac Deo per omnia
fideliter ſerviat, ſtudioſè allaborabit, Hinc
Cæſarius Arelat. Hom. 35. lecto ſuis Fratri-
bus Evangelio de die judici, ita eos affatus
eſt: Rogo vos Fratres charisſimi, ut lectionem
iſtam attento corde audiatis, & memoriter re=
tineatis: qui enim lectionem iſtam diligenti meute
attendit, etiamfi reliquas ſeripturas minimeè in-
telligat,

44 Diei I.
telligat, iſta ſola lectio ſufſcere poteſt ad omne
opus bonum faciendum, & omne opus malum
Jugiendum.

VIII. Contremuerunt ad judicii recorda-

tionem ipſæ Eccleſiæ columnæ, ut S8. Chry-
ſoſtomus, Auguſtinus, Arſenius, Ephrem,

Hilarion, Bernardus, & alii: quis præter

innocentiam vitæ majorem pœnitentiam ex-
hibuit, S. Hieronymo? hic jejuniis extenua-

aus, ſolis radiis aduſtus, belluis in pabuli
periculum expoſitus ſenile pectus ſilice cru-

entabat, & tamen ſuum imminentis judicii
timorem hiſce fatetur: Ego cunctis peccutorum
ſordibus inquinatus diebus ac noRtibus opperior
cum timore reddere noviſſimum quadrantem. S.
Hieron. Ep. 7. ad Florent. Quis in charita-

te Dei ardentior, S. Auguſtino ? hic quondam

in contemplatione Cœleſtium ablorptus vo-
cem ad aures ſuas delapſam audiebat: Augu-
ſtine, amas me? ad quam mox repoſuit: Si
Domine omnia corporis mei oſſa forent lam-
pades aurex, & ſanguis omnis, qui per
corpus eſt diffuſlus, in pretioſum balſamum
verteretur, eum in tui amorem ſinerem con-
flagrare; ex vita apud Lancilot. & alios: & ta-
men hunc ſanctiſſimum Patrem tantus ex-
tremi judicii pavor tenuit, ut eum his ver-
bis conteſtatus ſit: Væ mihi miſero, dum ve-
xerit dies jadici, & aperti fuerint libri con-
ſcientiarum, dum dicetur de me: ecce homo, &&
G opera

eent

iik
gitſüſd
ent Wn
nnt

nil

Kiubnn
ummnel
itini
Aau li
Gllegt
ſrnhee
itchantn
Un clhe
Agäie
Kuiunmnrn
euci
Uüenen
arte

(li

Dnntnn
ulinent
gllene
ſinhe
ui iin
inen 1

E!
iergze
6 Ie l Nl

Al koft

tin hien
1 pi ger
annnſräntnen
Pütfinitchen
1u il in
ythyliren
unienis e,
anfsperanmn
r uſfu iri
n ubaren 5
(inchmi
moſtegumdn
lin sapnunr.
NMlehte r.
lumn uuted
Nochiwen
is onid, G
tioln len
Ghenſerotn
elt Aintn
utem tunu,
eunton
in nin b
niſen iin
umin

Soliloquium ſecundum. 45
opera ejus. Ecce nihil reſpondere potero, ſed
demiſſo capite præ confuſione coram te ſtabo tre-
pidus & confuſus. Heu me miſerum! quid di=
cam? S. Aug. in Medit. c. 39. Vel ergo hi, &
alii ſancti viri vano & panico pavore duéti
timuerunt, ubi non erat timor? aſt hac ma-
cula tam lucida Sanctitatis ſidera à Spiritu S.
illuſtrata obfuſcare velle, piaculum foret:
vel fortè tua, incurie homuncio, merita eo-
rum innocentiam, vitæ auſteritatem, virtu-
tum omnium phalangem, excedere autumas?
aut eorum peccata ſupra tua ſcelera aggra-
vas? ſed hoc de ſe ſentire & ſtultitiam & in-
ſuperabilem ſuperbiam ſapit. Reſtat igitur
inevitabilis concluſio, quòd, ſi praético ti-
more, conſiſtente in ſeria vitæ emendatione,
finalis judicii diem Exemplo Sanctorum du-
tus non prævenias, à diabolo ſis excæcatus,
à propria malitia faſcinatus, ac in vita ſpiri-
tuali inſenſibilis factus. .
IX. Si extremum judicium tantùm in pi-
ura adumbratum Regem paganum ad fidem
Catholicam, ac vitam monaſticam deduxit,
an non idem potius Religioſum ad capeſſen-
da ſanctiora conſilia ſtatui ſuo contormia in-
ducat? Refert Bolandus 9. Febr. n. 64. in vit.
S. Theodoræ Imperatric. de Rege Bulgaro-
rum cultui idolorum addiécto, quòd is ſu=
pra modum delitias ſuas in venatione ſecta-
tus fuerit; non ſolùm enim deleéctabatur in
. ca-

46 Diei I.
captandis ferarum prædis, ſed etiam ſumma
cum voluptate intuebatur venationes peni-
cillo affabrè delineatas, ad quas artificioſè
depingendas uſus eſt opera Monachi cujus-
dam natione Romani, cui nomen Metho-
dius erat, in arte piétoria admodum exper-
ti. Rex autem haud dubiè ductu Divinæ
Providentiæ non præſcripſit, quæ & qualia
is animalia pingeret, ſed ſolum mandavit,
ut ſuo arbitratu adumbraret, quæ vellet, mo-
dò terribilia ea eſſent, quæque horrorem
ac metum incuterent ſpegtantibus. IIle cuùm
nihil noſſet eſſe terribilius, ſecundo Chriſti
adventu in communi hominum reſurrectio-

ne ac judicio, illud maximo, quo potuit,

conatu perfecit. Princeps ab hac parte ju-
ſtorum expreſſum cœtum intuens, ab alte-
ta impiorum ſupplicia, edoctusque à picto-

re, quid ſibi iſta vellent, illicò avitam ſuper-

ſtitionem ejuravit, inſtitutusque principiis
fidei intempeſta noéte ſacrum primitus Ba-
ptiſmum, & poſtea habitum monaſticum ſu-
ſeepit, acvitam religioſam profeſſus eſt. Si ergo
ars pictoria in imagine, utpote re inanimata,
tantam in animum Regis infidelis vim ac do-
minium habuit, cur verbum Dei in S. Evange-
lio de extremo judicio, cur Exempla San-
Rorum, cur fidei dogmata minoris effica-
ciæ ſint, ut in te ſalutarem omnis peccati
horrorem & antiqui hominis reformationem
operati

i
B Gul
iummſ⸗
orpen
ireun
Gginhl
triün
Sncten
6tian
Dende
Uluien
ſan ti
uiuri
lliee
luglir
nmrnhn
ffürte .
litenciu,
un nt
len
imzrecd
en i
ltite
milid⸗
ummhi
Wtien
Mopne
kik
„ Mog⸗
l, n

eſi 14
nn ſenien,
ü u rſ
tlnrt ae
Plinden et

nltgatnee

1 Gr in
ſaſi nteni
ll inuun,
Mit, geſleetd
le ionne
nti Necln
,ato Dr
Nnun tiunedie
Uno, Co vonit
Rihn pne
ninnens, 94
doglegr oll
ebgttaloe
tuingleteroſs
vnn ninnunk

nonniton

Nnndntegr
petimnnn
tifnre
1Dinlege
r engi ⸗
n onnrsen
en s hen

isrinmton
Z

Soliloquium ſecundum. 47
operari valeant? cur muta imago finalis ju-
dicii tam potens ſit, ut Regem paganum in
Chriſtianum ac juratum mundi hoſtem con-
vertat, in te econtra fides tam deſes & lan-
guida inveniatur, ut te ex tepido in ferven-

tem, ex ſenſuali in ſpiritualem, ex levi &

garrule in circumſpectum, ac modeſtum,
ex incurio regulæ tranſgreſſore in obſervan-
tem Divinæ gloriæ Zelotem mutare non poſ-
ſit, & quidem per graviſſimam, per accuratiſ-
ſimam judicii Divini, & omnium in valle Jo-
ſaphat finaliter tractandorum repræſentatio-
nem? Reſipiſce, dum tempus gratiæ, ac
nulli deinceps labori parce, ut quondam be-
nignum Judicem intueri, & ex ore ejus
optatam æternæ ſalvationis ſententiam perci-
pere merearis. Inſidientur nunc deæmones
ſuis tentationibus, inſurgant in te prava ho-
minum dicteria, fremat in te mundus uni-
verſus, extenuent corpus jejunio, premant
carnem quævis auſtera, gravent labores, ca-
lor te urat, frigus conſtringat, vultus ma-
cie palleſcat, langueat pectus, deficiat in do-
lore vita tua, & anni tui in gemitibus, in-
grediatur putredo in oſſibus tuis & ſubter te
ſcateat, in his omnibus hoc unum ſolicitè
cura, ut pro magno illo die iræ, die cala-
mitatis & miſeriæ miſericordem tibi judicem
concilies. Dic jam cum S. Bernardo de In-
ter. Dom, c, 35. Firmum eſt mihi propoſitum,
nun⸗

4⁸ Piei 1.
nunquam ridendi, quousque audiam eæ ore Dei
verba illa: Venite, Benedidti Patris mei, percipi-
te regnum; nec fiere defnam, donec liber ſim ab
illa ſententia: Ite, Maledici, in ignem æternum.

MEDITATIO II.
De AMemoria mortis practica.

Punct. I. Fratutum eſt hominibus ſemel mori,
ad Hebr. 9. v. 27. Ita indiſpenſa-
biliter Divina lege ſancitum, & per experi-
entiam ab origine mundi circa tot hominum
milliones comprobatum eſt. Veniet dies &
hora, & fortè per mortis prodromos, va-
rias infirmitates denuntiata jam prope eſt,
in qua & tu hanc legem, & quidem ſemel
duntaxat ſubire, ac ſolus ſine comite, ſolis
operibus tuis bonis, & malis ſtipatus de tem-
pore in æternitatem tranſire debebis: in æter-

nitatem dico, vel ſemper felicem, aut infeli-

cem. Quàm certa autem & univerſalis mors
eſt, tamincerta eſt ejus dies & hora, locus, &
morbus. Veniet hæc hora, inquaaſpicies elan-
guia membra tua brevi vermium pabulum
jutura: de anima autem anguſtia coarctabe-
ris, an cum tot demeritis & peccatis tamen
choris Beatorum æternum milericorditer ſit
aſſocianda, an verò juſto Dei judicio in ro-
go infernali, in ſtagnis ſulphureis perpetuò
ſit crucianda. O quàm diverſum tunc de
omni⸗

n
end

1 ſo
d
ehine
—
ijnemane
ADe,
tEd.
n.

unawe
n, Mnert
lin,n0
D
Elrhanh

Meditatio tertia. 49
ralnan, omnibus, quæ modò ſenſus tuos oblectant,
Ann, j judicium feres! videbis, bona vera & ſolida
nrlir, non fuiſſe, ſed nugas & crepundia, quæ ſe-
Uprnan ctatus es, ac modò dura pœnitudine con-
ſcientiam tuam lancinant. Hæc non obiter,
ſeqd viva fide tibi certò obventura crebrò, co-
unte a Sina ac omnes moribundi circumſtantias pro-
vidè perpende, non ut remotas, ſed proximas,
hirkimi non alienam, ſed tuam animam à corpore
Ili, Mrepe ſeparantes.
. gtel 1 uncét. II. Quò longius iter ſuſcipitur, eò
ſititgionumn major proviſio requiritur. Virtutes viatici
4 ſietss 10co ſerviunt. Quot ſolidas in te numeras?
Lpercurre totum omnium virtutum chorum:
in em e ubi vera humilitas, patientia, temperantia,
n Küenie charitas Dei & proximi &c. 7 ubi fervor in
Ginemn Divinis? puritas intentionis &c. ? quæ tua
nüliettn bona opera? an non pauca, manca, imper-
ethetent. fecta, inconſtantia, tepida, frigida, ſua
en Idt ercede in hac vita jam ſatis compenſata,
ailk & æterna retributione indigna? Time, ne ob
unn . penuriam proviſionis deficias in via ad æter-
iaiin ,e nitatem, & ante obitum tuum operare juſtitiam.

fügockonne,

mi1 . Eccli. 14. v. 17. O quàm dulces tunc erunt
H mnir meribundo patienti animo toleratæ adverſi-
gtren . tates, luppreſſæ cum ſilentio offenſæ & con-
lna temptus, aſſumptæ internæ ac externæ quo-
HCkiuit tidianæ mortificationes, peracta prompta
Niſtott voluntate obedientiæ opera, cuſtodita pau-

Uyrilen pertas cellæ absque ſuperfluitate, ſponte pro⸗
ifedn D tractum

50 Diei I.
tractum orationis ſtudium &c.! Econtra ⁶
quasntum enum per omnem eternitatem
pœnitebit, ſi his neglectis mala morte obie-
rit! Fac nunc, quod tune facere velles, 89 bene
ſecurus eris: de Imit. Chriſt. l. I. c. 2 5. n. 2. Nam
primùm in gravi infirmitate, appropin-
quante hora mortis artem bene moriendi
diſcere velle, valde periculoſum eſt. Error
mortis irremediabilis exiſtit, & nullis lachri-
mis per omnem æternitatem compenlſandus.
Punct, III. Quotidiana mortis memoria
practica ſit, neceſſe eſt. Si moriendum, &
quidem brevis (nam etiam mille anni, tan-
quam dies heſterna, quæ præteriit) ut quid
ergo corpus potu, cibo, ſomno, aliôque
vano cultu delicatè nutris? anne dignum tot
lenociniis, & non potius omni odio, quod
brevl erit deforme, horridum, foœtidum, à
vermibus, bufonibus, & ſerpentibus cor-
roſum? Si moriendum, ergo omnia in hoc
mundo relinquenda: ut quid ergo vanitati⸗
bus diſtraheris? ut quid caduca ſolatia, ſym-
pPoſia, ac naturæ oblectamenta inquiris? ut
quid fumum vanæ gloriæz & æſtimationis
occucupas? ut quid honorifica officia ambis?
Evaneſcunt hæc omnia nunquam reditura:
Cùm interierit, (homo) non ſumet omnia, neque
deſcendet cum eo Gloria ejus. Pſ. 48. v. 17. Om-

nes proin labores, curas & ſtudia non vi-
nitati, ſed adipiſcendæ felici æternitati ſcne
cit

“
nenmt

Meditatio tertia. „1I
en eit conſecra. Ut bene moriaris, negotio-
Krum omnium ſumma eſt: & quomodo huic
ſummi momenti negotio te hactenus impen-
le “ chſti:? Non ſatis eſt optare mortem ſa nẽtam
e Ncum Balaam, Num. 23. v. 10. dicendo: Mo-
Mn ziatur anima mea morte guſtorum, kfiant no-
e uint viſſima mea horum fmiliu; Ied practicè & con-
ſtanter tota vita omnia opera tuaz in felicem
W obitum cum ſancto timore dirigenda ſunt.
aen Et hoc eſt pium S. P. Benedicti monitum:
Mortem quotidie ante oculos ſuſpectam babere.

Fmminng
imnclemii 16, Reg. c. 4. inſtrum. 40.

E DIES SECUNDA,

il meöpnnre Verbo incarnato Tkſu Chriſto con⸗

isommiod

ninn keiin ſecranda.
Abeentuar.
etnenniinin O R A 1 1 S
Ad Dei Filium pro nobis incarna-
Audtaſatn
Awen iſun tum,
4 4 X . . ,. ꝛ2
an Manè ante alia exercitia devo-
ien tè recitanda.
„R Omine Eſu Chriſte, qui es Deus ve-
AENS rus de Deo vero, qui de ſinu Patris

4 D in terram deſcendere, & humanita-
fela mmn tis noſtræ vilitate veſſiri dignatus es,
. D 32 ut

52 Diei II.
ut nos per tuas in mortali vita progreſſiones
Verbo & Exemplo ſemitas tuas ambulare, &
ſecundùm Divinum Beneplacitum tuum vi-
tam noſtram inſtituere doceres: ego redem-
ptorum tuorum infimus, ac indigniſſimus
rogo te per viſcera Bonitatis tuæ, per Amo-
rem illum, qui te & Solio Cœleſtis Gloriæ in

ſinum intemeratæ Virginis Matris tuæ ex ſo-

la infinita miſeratione mei, totiusque ge-
neris humani attraxit, ut mihi hodierna die,
ac deinceps totâ virà meâ gratiam conferre
digneris, qua opitulante veterem hominem
exuere, cum Filio prodigo reſipiſcere, di-
gnos fruétus Pœnitentiæ germinare, omnem
etiam peccati umbram abhorrere, tepidita-
tis meæ grandem lethargum excutere, ac
totius vitæ reformatione te Dominum meum
Jeſum Chriſtum per conſtantem imitatio-
nem induere merear. Fac me tibi, Fili Dei
pro nobis incarnate, in aſſumptæ humani-
tatis moribus ſimilem, qui te voluiſti in car-
nis miſeriis exhibere conſortem, ut in con-
temptu terrenorum, in paupertatis nudita-
te, in caſtitatis puritate, in obedientiæ ſub-
jectione, in mentis humilitate, & exina-
nitione, in cordis manſuetudine, in inten-
tionis ſimplicitate, in charitatis ſublimitate,
in voluntatis Divinæ adimpletione, in Glo-
riæ Dei zelo, in heroica virtutum omnium

expreſſione tibi ſemper conformis vivam &
moriar

it
SVen n
amm
eNſen
yufnn

NR1

inn

RENs
leſollee,
inrhg
nii n
unmtnn
nitnt
nn
yol

1

Ni/,
miin 1 . Meditatio prima. 53
unuthie Moriar , ſicꝗque tu totus in me & ex me emi-
Aſinen neas Dominus meus Eſus Chriſtus, qui es
hee
tic us in ſæcula ſæculorum, Amen.
lin i Poſit perſolutum in Choro matutinum legitur ex
Aoldiet lib. I. de Imitat. Chriſti c. 21. de Compun-

Acbre .
hrige.,...
lnnilnae Kione cordis.

eH MEDITATIO I.
Maliolend 7,
sune Dé anima, cum Filio prodigo re-
kelettnfanin ſipiſcente.

iiinh, punct. l. POlquam omnia conſammfſet, facta
Kaungicnt eſt fames valida. Luc. 5. Non facta
nnn, ihl ſ ſames epularum, ſed honorum operum, atque
un unſt4 virtutum, ait S. Ambroſius l. 7. in c. 15. Luc.
er)aümd Hanc ſummam nuditatis, egeſtatis, famis.
luumni jgnominiæ in paſcendis porcis, in comeden-
Audhi dis ſiliquis miſeriam Filius à priſtina felicita-
Mmnus te dejectus afflictim conſiderabat. In ſe re-
Crdiſin verſus. Primus ad ſeriam converſionem
nnm Iid greſſus eſt, ſi præcedentis vitæ miſerias æ ua
NEſance ponderes, quomodo hactenus à Deo
nuii-h fugitivus perverſo peccati ac demonis jugo
mluAi ſervieris: quomodo concupiſcentiarum ac
Mee, ſenſualitatum ſuarum oblectamenta ſectando
Hüniis æternæ reprobationis periculo ſe proſtitue-
itlei,10 ris: quomodo tuis paſſionibus, ac animi
ammme affectibus non audito rationis ac Spiritũs di-
TCiniie Etamine, non interpoſito internæ ac exter-
D 3 næ

cum Patre & Spiritu S. unus in Trinitate De-

1

Diei II. .
næ mortificationis limite liberum Domini⸗=
um ceſieris, quàm tepidè, languidè ſine gu-
ſtu, ſine fruétu Divina obieris, ac te exinde
Cœleſtium conſolationum rore indignam
reddideris: quàm vilis inter alios fideles Dei
famulos, ex eorum converſatione meritèò
extrudendus inceſſeris: ad quam inopiam
gratiarum ac mecxitorum te depreſſeris &c.
Has & alias tibi ſoli notas miſerias, ſi colle-
Sto ſpiritu recogites, non erit tibi difficile,
accedente Divina gratia, cum Filio prodigo
in ſe reverſo in hanc efficacem reſolutionem
proſilire: Surgam, & ipo ad Patrem meum.
Pondera jam notas particulares animæ tuæ
miſerias, neceſſitates, pericula, & dic cum
ſeria reiolutione: Surgam de his porcorum
ſiliquis, ſenſuum illecebris, ſurgam de le-=
thargo, de ſalutis, & profects ſpiritualis in-
curia, & ibo Patrem meum per ſeriam Poœ-
nitentiam, vitz emendationem, & novum
Spiritus fervorem.
Punct. II. Vide jam Filium degenerem pœ-
nitentem: aſpice, ut ad pedes piiſſimi Patris
provolutus Clementiam ejus imploret: audi
ſingultus, percipe lachrimas, quibus ſuffu-
ſus reatum ſuum profitetur, dicens: Pater,
peccavi in Cælum & coram te, jam non ſum di-=
gnus vocari Filius tuus, hoc eſt, ut S. Bonaven-
tura interpretatur: Peccavi in Cœlum per con-
temptum Majeſtatis: in œlum peccat, qui Hern
. E 1

gontt⸗
AM
nnn

Epern ra
Frbunrſe
luſete
dl

ne

nnh
iirnit
la inn
ena
An an
uhat
Gnf,
uti
te ⸗
1

ntelkenn Meditatio prima. 55
elnlie, CCli contemnit. Vide, 6 anima, & fac ſecun-
ei eta dum Exemplar: ſecuta es errantem, ſeque-
enm ii re & pœnitentem. Habes quotidie in cubi-
liringfieen li tuo Chriſtum crucifixum, habes in Eccle-
I ſia vivum Eſum Euchariſticum inSanétſſimo
Altaris Sacramento: huic ſæpè ſæpiſſimè cum
corde contrito advolvere, hunc offenſum
infinitæ Majeſtatis Dominum, Patrem Cle-
mentiſſimum, deprecare. Eſto, quòd pro-
digi Filii numerum, aut qualitatem peccato-
rum non compleveris; (nam & hoc mera
gratia eſt) ſuſficit unum, infinitis lachrimis
dignum, fſufficiunt venialia ſine numero
D perpetrata, ut acri Pœnitentia jugiter caſti-
EnnAie gentur Exemplo Jobi cæteroquin juſti dicen-
nui pen tis: yſe me reprehendo, & ago Pœnitentiam in
n, umt favia 8) cinere. Job. c. 42. V. 6.
tdhifmus ” Ppuncl.III. Vidit illum Pater ipfus, E&o miſe-
unggbinir vicordia motus eſt, && accurrens cecidit ſuper
nn, Anm collum ejus, & oſculatus eſt eum. v. 20. Quod
in typo Filii prodigi Divina Sapientia expreſ-

o

, Anlibnte
enebluione
ODpbane

AAnennenn.
neszmmmen

fntgnen ſit, idem in juſtificatione cujusvis peccato=
Argihkn ris verè ponitentis, etiam tecum continge-
Gl re ſolet. Appropinquas in via purgativa
l Deo per veram contritionem, ſinceràmque
GA confeſſionem, & dum ex intimis cordis hu-
nmks miliati medullis exclamas: Pater peccavi in
ehus hun Cœlum, & coram te, jam non ſum dignus vo-
unge cari Filius tuus; mox ille ex paterno miſera-
gth tionis affeétu oſculo pacis te excipit, ac bra-
4 chiis

356 Diei II.
chiis Divini Amoris ſtringit. Reddit tibi ſto-
lam primam deperditæ gratiæ & charitatis,
cum annulo fidei, & ornatu bonorum ope-
rum præcedentium: veſtit te calceis ſpei &
totius juris, quod perdidiſti in ordine ad
poſſeſſionem paternæ hæreditatis: inſtituit
convivium, quia lætari facit omnes Ange-
los ob Filium, qui perierat, inventus eſt. v.
32. O conſolatio verè reſipiſcentis animæ,
vix non etiam iplis Juſtis invidenda ltalis enim
dignatio non contigit alteri Filio, qui ſem-
per fidelis apud Patrem remanſerat. Tan-
tum hoc eſt, ut planè credi non poſſet, niſi
ipſe Dei Filius hoc paradigma de Filio pro-
digo compoſuiſſet, & ipſe juramento teſta-
retur: Amen dico vobis, gaudium erit coram
Angelis Dei ſuper uno peccatore Pœnitentiam
agente, quam ſuper 99. Tuſtis, qui non indigent
Pœnitentia. O nos Beatos, quorum cau-
ſa Deus jurat, ait Tertullianus de Pœnitentia.

SOLILOQUIUIM PRIMUM.

Tempore matutino Diei ſecunde.

De agendis dignis fructibus
Pœnitentiæ.
I1. DUe ad Cœlum viæ patent, Innocentiæ
una, Poœnitentiæ altera. Harum al-

terutram neceſſariò ambulare debent omnes
omni⸗

lin
rrih
vmnanin
gmman
ecn m
11 ſt
. n
ri Vnv
elmnen
lu .
rnehf inn
izue
ecknno ien
uptnth
Kultnene
telln re
ent.
inn an
W
Cin, nn
lt e a
ll inti
Amn
naln tt
liinz
irimt
D unn

Nly,

lig Rellfin
eptir
unhonn 4
ltr alei 1
liktinartne⸗
nnlnt: ltin
nemg
nmn, Hreg
ettihſenun
Mhininhlkitei⸗
Aeiſli, gnin
rnnen T.
eänmnpolen
enteklone
leſnneno te
Yuäm gr an
Naltne Mntner
ti, wmnilen
ns gnnun en
Henscedenteni

NAMWI
,Nzn,
Kuaben
ii
2ſgtn, nedl

je nen. Hn.
hlnkhenn

Soliloquium primum. 57

omnino homines, qui animam ſuam æter-
nùm ſalvare cupiunt, ſecus à vero ſalutis
tramite aberrantes in æternæ damnationis ba-
rathrum caſu nunquam reparando ruent.
Sed quàm pauci, eheu! ſervata Innocentiæ
Polymita cum S. Job c. 27. v. 6. dice-
re poſſunt: Non me reprehendit cor meum
in omni vita mea; vel cum Salomone: Quis
poteſt dicere: mundum eſt cor meum, purus ſum
à peccato. Prov. 20. v. 9. Demptis paucis
omnes cum Iſaia c. 64. v. 6. ingemiſcere de-
bemus: Fatti ſumus ut immundi omnes nos.
Quisquis igitur per peccatum mortale ſemel,
ac fortè iterum, iterumque gratiæ juſtifican-
tis naufragium fecit, huic unica in ſubſidium

reſtat Pœnitentiæ tabula, quæ ei neceſſaria

eſt neceſſitate medii, ut ad portum ſalutis
denuo emergat. Emergere jam non differ,
anima, per contritam conſcientiæ tuæ
manifeſtationem, per ſinceram in confeſſio-
ne, prout opus aut conſultum viſum fuerit,
cordis tui effuſionem: lava animam tuam,
6 homo, in naratoria Siloë, ne cedas vere-
cundiæ, ne vano timore & reſpectu te re-
trahi ſinas, ſemel in hoc paſſu generoſè vi-
ciſſe hic animæ tuæ quietem, ac conſolatio-
nem coneciliat, & ibi glorioſo Pœnitentium
choro te aſſociat: agitur de momento æternæ
ſalutis aut damnationis ſempiternæ, utere
opportuna, quam modò habes, occaſione
D „ & grâ=

58 Diei II.
& gratia, fortè nunquam tibi amplius indul-
genda. Hoc opus æqua lance pondera, &
feliciter determina. .
III. Deinceps autem præcipuus nobis hic
ſermo erit de Pœnitentia, non ut Sacramen-
to, ſed ut ſpeciali virtute, omni tempore
indefeſſo labore, convenienti corporis affi-
ctione continuanda, prout peccatis tuis cor-
reſpondere dignoſces, ſecundùm illud: Pro
menſura peccati erit & plagarum modus. Deut.
25. v. 2. Dicitur autem Pœnitentia à Poœna,
ut idem ſit pœnitere, ac pœnam tenere.
S. Auguſtinus l. de ver. ac falſ. Pœn. c. 19.
virtutem Pœnitentiæ definit, quòd ſit dolor
animi ſe ipſum affigentis, vel punientis ob mala
commiſſa. S. Joannes Climacus gr. 5§. ait:
Pœ nitentia eſt corporeæ conſolationis perpetua, &&
jugis repudiatio, & voluntaria eurum rerum om-
nium, quæ affligunt (quæ verba notatu digna
ſunt) toleratio. S. Cyprianus de Lapſis modum
pœnitendi ita deſcribit: Orare oportet inten-
ſius, & rogare, diem luctu tranſigere, vigiliis
noctes ac fletibus ducere, tempus omne la-
chrimofis lamentationibus occupare, ſtratos
ſolo adhærere in cilicio & cinere volutari, poſt
indumentum Chriſti perditum nullum jam
velle veſtitum, poſt diaboli cibum malle jeju-
nium. Multi ſunt, qui rem actam putant,
quando ſemel conſcientiæ noxas ad aures
Confeſſarii depoſuerunt, cæteroquin de in-
juriæ

X

1/

ft
u ln d

W

M .
St, M

Acnen

Auimmnht

Pemn ,Mnir

,

thimint
le ollen
niu nbel
Annennt anme
c Eopon
Mein

UI
Tenenuilen
a Aenmn tenene
lhendh
int gil eA
frinitchn
lnoh
ſlinikptu
niuyungmmer,
eti wenigt
Gtelaſurotn
Jrnmeit⸗
Mbrnigeenznt

n tu el
munnme ktin
irſolnge
gäiundohun u
Gchunmleſſ⸗
enEum un
ie m⸗ 4 1
tumngl,
MI

Soliloquium primum. 79
juriæ Deo illatz compenſatione, de ſeria
morum converſione, de moderata etiam
corporis affliétione, de jugi paſſſonum mor-
tificatione, de ſanctioris vitæ inſtituto haund
multùm anguntur; hine non mirum, quòd
rarò inveniatur peccator verè & genuinè
poœnitens, imò tam rarò, ut S. Ambrofius
I. de Poœn., c. 10. dicere non dubitaverit: Fa-
cilius inveni, qui innocentiam ſervaverint, quam
qui congruè Pœnitentiam egerint. Poſtea ve-
rum modum ritè pœnitendi ſubjungit: Re-
nuntiandum eſt ſæculo, ſomno ipſi minus indal-
gendum, quàm natura poſtulat, interpellahdus
eſt gemitibus, interrumpendus eſt ſuſpiriis, ſeque-
ſtrandus orationibus, vivendum ita, ut vitali

buic moriamur uſui, ſeipſum homo abneget, G

totus mutetur.
III. Aſſumamus ultima bujus S. Doétoris
verba: Homo ſeipſum abneget, & totus mutetur.
Sanè vera Ponitentia mira metamorphoſi to-
tum mutat hominem, eumque variis vitiis
implicatum in novam regenerat creaturam.
Accipe prototypon hominis, ſi lubet, etiam

ad ſacratiorem ſtatum vocati, qui per fre-

quentatos longiori tempore Pœnitentiæ
actus totus à ſe ip:o alienus factus eſt. Erat is
ad Divina piger & faſtidioſus, penſum Re-
ligionis in choro, in oratione aſſumebat ex
conſuetudine ſine ferrore, ſine ſucco: jam in-
ſtar igniti carbonis flagrat in Divinis oble-
quiis,

60 Diei II.
quiis, in precibus etiam ſpontaneè aſſumptis,
ac protractis dulcibus Pœnitentiæ lachrimis
innatat. Prius erat ſui amator, proximi con-
temptor, pacis ac charitatis turbator, effu-
ſus in ſenſualia: jam rigidus ſui ipſius judex,
& vindex eſt, jam operibus charitatis, &
obſequiis in æquales & inferiores ſolicitè in-
cumbit, jam percepta ſenſuum ſolatia ac va-
nas cupedias luctu, abſtinentia, & corpotis
maceratione plectit. Conſfideraſti prius in
eo hominem mollibus veſtitum, proprii ho-
noris zelotem, ad omnem offenſæ umbram
rugas exaſperantem: jam ſui incurius vilia
& abjecta eligit, faſtum humilitate reprimit,
riſum, jocos, ac verba otioſa luctu compe-
ſcit, ſerena fronte adverſa omnia patienter-
imdò lætanter excipit, ciliciis ac flagellis inſe
durè animadvertit, ſuique oſor implacabi-
lis eò cautius jam etiam à licitis abſtinet, quo
amarius ſe illicita perpeträſſe meminit. Ad
hæc & alia fortiter agenda & patienda præce-
dentium peccatorum jugis memoria eum
inducit, dum mala ſua præterita cum lachti-
mis, vel gemitu quotidie in oratione Deo con-
fiteri, de ipſis malis de cætero emendare juxta
monitum S. P. Benediéti c. 4. Reg. inſtrum.
58. unicè ſatagit. Hi, hi ſunt fructus digni
Pœnitentiæ, qui ex totius hominis fortimu-
tatione reſplendere debent, hos ambit of-

fenſa Dei Juſtitia, hos 8. Ordinum Fundato-
res

, ki
lnatn
Smponente
tllim 6
Kulenx
Phnenne
31 n .

Nlſctnſ

il
onne ,
kielie in

“
almgoninen

in lhuen ek
Ullifin
Feigäning
Untennſteein
gelmſtin.
Anen, Aoni
Cuitif m
ltun nnite
ofele unken
imnnig ſi
nlengini,
igſlidoone⸗
Alomnuhniete
leitdpclent
r obr rt
lctssla,⸗
leenint N
Aicimht
nt mumen
t Dar.
em mine ſo
Nelahn
Uiminkuie
Pnagnisfd,
et, 15 ahi⸗
Neuſn⸗

Soliloquium primum., 61

res à ſuis alumnis, hos SS. Patres ab omni-
bus rit pœnitentibus exigunt: Pœnitentem bo-
minem dico, ait S. Ambroſius to. 5. ſer. 35.
qui diligit, quod antè neglexit, & quod mali
fecerat, derelinquit. Sunt non pauci, qui
prius non mediocribus noxis conſcientias
ſuas macularunt, aut ſanè vitæ rationem ob-
ligationi ſuæ non conformen duxerunt, po-=
ſtea autem, ut ait illuminatiſſimus P. Paulus Se-
gneri, in Man, Anim. 3. April. n. 3. cum reſi-
piſcunt, ſi hebdomadatim ſe ſiagellaverint, per-
Juadent ſihi, ſe facere prodigia Sandtitatis. Et
quid ſi ſola confeſſione Sacramentali conten-
ti nec hanc aut ſimiles corporis auſteritates
aſſumpſerint? Errant hi, & aberrant à vero
Pœnitentiæ ſpiritu, niſi ad dignos fructus
Poœnitentiæ & ad ſeriam totius hominis con-
verſionem ſe totos impendant.
IV. Hos autem Pœnitentiæ fruétus cum
tali hominis ſpirituali transformatione ſe ſo-
lo non producit Confeſſionis Sacramentum.
quod, licèt ritè ſuſceptum deleat culpam &
reatum pœnæ æternæ, relinquit tamen poœ-

nam temporalem vel in hac vita per volun-

tarias afflictiones, & opera virtutis Pœni-
tentiæ, vel in altera per rigorem Divinæ Ju-
ſtitiæ in flammis purgantibus abolendam.
Inſuper Sacramentum Pœnitentiæ ſe ſolo non
tollit gravia damna, quæ peccatum intulit:
ſicut enim recedente febri, per quam in S.
Litteris

62 V Diei II.

Litteris plerumque peccatum intelligitur;

atteſtante S. Vincentio Ferrer. Febris in §.

Scriptura fignificat peccatum mortale, quia pec-

catum mortale habet conditiones febris: non
continuò etiam morbi reliquiæ fugiunt, ſed
manent adhuc virium languor, ciborum
nanſea, ſomni defeétus, appetitus ad no-
civa; ſic quoque remiſſa per Sacrachentalem
Confeſſionem culpa, remanent tamen peccati
reliquiæ, nempe pœoa temporalis, pravi
habitus, minor pronitas ad bonum, major

proclivitas ad relapſum, infirmitas in appe-

itu iraſcibili, malitia in appetitu concupi-
ſcibili, quæ hominem inceſſanter ad nova
peccata inclinant: nam juxta Doctorem An-
gelicum peccatum mortale actuale easdem
in quovis homine privato operationes ha-
bet, quas peccatuch orig nale reſpectu totius
generis humani cauſavit; hinc augetin intel-
le Qu cæcitatem, in voluntate pravitatem, &
in memoria oblivionem. Sed necdum ſatis:
condonat quidem miſericors Deus perabſo-

lutionem Sacerdotis peccati culpam, ſed

quia ſimul Juftiſſimus eſt, ex inſcrutabili ju⸗

diciorum ſuorum abyſſo in odium præceden-
tium peccatorum perſepè ſubtrahit poſtea
certa auxilia ſua prorſus indebita, ad quæ ho-
mo vi legitimæ confeſſionis nec jus, aut
titulum habet, nec Divina promiſſio ad il-

lorum communicationem ſe extendit: quo-
modo

pr

uninns
1 n: n

Ehena.
Ekws⸗

1

lone

Anni
M ain⸗
igtlun
R Uohzen
lwdt
Ptöhtte
1edr⸗
Ate nt

Mtofmn iſeſi⸗

Phene, Mhin

n eil 11
lpriruenen
untimmen,
enig
iinn jn
ifnign.
ettn ccn⸗
relnter Adn
UNnbodoen ,n
leidnle esd
o Oenioner
gtlerſedlini
iragtriun
leſrwiten K
ürdirtn
geenſe⸗
Aeriteunif
ziogunetr
Rlorctt
CinAaue⸗
nint ſo,1
eeN
ie

Soliloquium primum. 63
modo zutem deinceps negotium ſalutis ſuæ
operabitur infirma anima, his ſpecialibus uxi-

u, lis omnino gratuitis deſtituta? poteritne ſe-

curè inniti ſoli eonfidentiæ de peccatis per
Confeſſionem expiatis?poteritne ſine aſſiduo
operum Pœnitentiæ adminiculo inter tot
hoſtes, tentationes, ac inſalius dæmonis,
carnis & ſenſuum ſalva ſubſiſtere, ſpeciali-
bus auxiliis non adjuta? Sanè res ardua & pe-
riculiplens eſt, adeò, ut inſignis Conciona-
tor Apoſtolicus B. Paulus Segneri in Inſtruct.
Pœnit. c. 6. hac donorum gratuitorum dene-
gatione timore perculſus vocem ſupplicem
ad Thronum uſque Divinæ Elementiæ exal-
taverit: O Deus, ne me hoc fulmine ferias! Si
Pumire me decreviſti, non deprecor aſperitatem,
rigorem non detreſo, oro ſolumodò, ne pœnam
ſringas cum tanto furore, nempe aſſiſtentiam
auxiliorum ſpecialium ſubtrahendo.
V. Hinc providè monuit Spiritus S. ut
etiam propter peccatum per Pœnitentiam re-
miſſum nobis timeamus: De propitiato pec-
cato noli eſſe ſine metu: Eccli. 5.v. 5. non quòd-
Deus peccatum ſemel clavibus ritè ſubje-
ctum, ac condonatum homini denudò im-
putet, ſed quòd illud etiam quoad culpam

remiſſum, grandia damna, noxios effeétus,

ac vehementes in relapſum propenſiones re-
linquat; ideò in rebelles animi paſſiones per
Opera Pœnitentiæ continuum odium exer-
cendum.

64 Diei II.
cendum. Poſtquam convertiſti me, egi Pœni-
tentiam, ait leremias c. 3 I. v. 19. quo idem di-
cere voluit, ac poſt ſeriam à creatura averſio-
nem, cordis compunétionem, & ad Deum
converſionem, ſicque poſt culpam jam re-
miſſam, juſtam de ſe peccator converſus ul-
tionem per voluntarias auſteritates ſumere
debet, Exemplo S. Pauli Ap. ad Sanctitatem
jam plenè converſi: Caſtigo corpus meum,
in ſervitutem redigo. 1. Cor. 9. Vv. 27. Silex
percuſſus favillas emittit; caro per Pœniten-
tiam afflicta, ac macerata mentem illumi-
nat. Oportet, ut Pœnitens Medicum imitetur,
qui curando corpus affligit illud amaris po-
tionibus, abſtinentia à cibis nocivis, venæ
ſectione, & ſi opus fuerit, carnis ſecatione
& aduſtione: æquali modo, nec minori rigo-
re medendum eſt morbis animæ. Sit inſuper
anima carnifex carnis: quia ad hoc ex magna
Dei indulgentia non eſt ad pœnas inferni dam-
nata: contingit enim nonnunquam, ait Zeloſſi-
mus P. Euſeb. Nirmbergius, de Ador. in Sp.
& Verit. l. I. c. I3. ut ex duobus delinquenti-
bus capite damnatis alter complex abſolva-
tur, hac lege, utin ſocium exequatur ſen-
tentiam mortis, fungens in illum munere
carnificis, cùm alius deeſt. Complices pec-

catorum ſunt anima & corpus: in hoc ſit ani-

ma miniſtra Divinæ Juſtitiæ, & torqueat con-
venienti ſupplicio, ſiquidem non eſt præci-
pitata

in

4
feaa
gAnceni

Gumge
Valmn
haun
6eti i
illlc
Mn ,0
Putupnnenen
eumnui
faltenwn
Patgbrke
aarCerelre

—

lesſen
lnenue
trrumine
unto/ure
aulnt
lbün ie

ini,

Nke
aRulit

egie

1

ie
nſn, Soliloquium primum. 65
iiigote, pitata ad inferos, cùm primoòm peccavit.
Wicnlna Hæc citatus Author. Studeat proin anima,
un Aila ut Miniſterium juſtitiæ ſibi deſuper commil-
Malpenin ſum ſine adulatione ritè exequatur. Rigor
unlunteſt animæ in corpus, potius autem in indomi-
glking mnen tas paſſiones, utpote hoſtes infenſiſſimos,
Iiiden mera indulgentia eſt reſpectu pœnæ infer-
n nalis, cujus reatum ſubiit: caveat tamen,
CE/i ne independenter à ſuperioris, aut pruden-
Hangintigg tis Conkeſſarii. direétione corporales auſteri-
unh inn, tates in ſe ſuſcipiat, qui eas ſecundum æta-
Manfniem tis, ſtatůs, virium, occupationis & com-
luimmd Plexionis conditionem moderari noverit.
eife,en VI. Securius præ aliis, & ſine deceptionis
ensſim Periculo in exercendis operibus Pœmientiæ
NemNuH Procedit quilibet Religioſus in approbato ab
nimn Nit Eccleſia Ordine Profeſſus, ſi in eo commu-
iunfnan nem vivendi normam juxta regulam ac inſti-
Hentmin tutum ſuum ritè obſervet. Quid enim veſtis
— religioſa, quid vita ſolitaria, quid functio-
EN es omnes denotant, quam ſanétam publi=
αcæ Pnitentiæ Profefſionem? Nônne in Clau-
Cobnktne . 2EAA
nc r ſtris perpetua voluntatis propriæ fubsuperio-
umn re abnegatio ? nénne juratum ibi volupta-
in ſnn tum carnalium repudium, cum aſſiduo ap=
juinn nn petitůs ſenſitivi fræno ſanétè continuan-
lrne dum? nônne ibi paupertas ſpiritůs cum vo⸗
utiiu luntaria abdicatione omnis proprietatis, &
nſetch independentis uſůs? nônne in Cœnobiis ju-
enm6 “ giter vigent frequentiores per anni decurſum
D E abſti⸗

66 . Diei II.
abſtinentiæ, jejunia, vigiliæ nocturnæ, quo-
tidiana laus Dei in Eccleſiis, correctio cul-
parum in Capitulis, ſtudium & labor in Cel-
lis? Hæc ſi Religioſus non ex conſuetudine,
non perfunctoriè, ſed cum ſancéta intentio-
ne, cum ferventi zelo obſervet, ac quoti-⸗
die peccatorum ſuorum memoriam refricans
ea offenſo Numini in ſatisfactionis thymia-
ma offerat, brevi tempore inſignes Pœni⸗
tentiæ fructus congregabit, ac quondam
cum S. Petro de Alcantara exclamabit: O
felix Poœnitentia, quæ tantam mihi gloriam
promeruit!
VII. Et hæc eſtratio, cur Summi Pontiſi-
ces in S. Canonibus ingreſſum Religionis,
ac ſtabilem in ea vivendi rationem omnibus
allis auſteritatibus, ac publicis Ponitentiis,
etiam ab Eccleſia, ab Epiſcopis, àäſummaſe-
de dictatis potiorem duxerint. Argumento
nobis eſt Stephanus V. Pontifex Max. Mira-
culorum gloria illuſtris, qui Hyſtulphum,
virum nobilem, poſtquam ex zelotypia &
prædominante ira propriæ uxori mortem
violentam intulit, ad ſubeunda hæc Pœni-
tentiæ opera condemnavit. Verba autem
S. Pontificis in Decret. Gratian. Can. admo-
nere. 33. q. 2. ſunt ſequentia, quæ non ideò
allegamus, ut inter Hyſtulphum, gravem ho-
micidam, & alium inferiorum noxarum re-

um, etiam ſtatui ſacratiori addictum, com-
Para-

hin
Gtunnl
fucln
ſgtenie
ſelriel
Aungn1
gan
Mämns
A
lbtlt
unt rh
e,nunin

Näktaimen
,kaunne

,Capctzd
Ellr irtet
tntnmnnin
fütellt,
enltr
dee
tld
tiri u
Wnt
1

lil Soliloquium primum. 6 7
hendin, parationem inſtituamus, ſed tantùm, ut
iti amdh ordinaria Pœnitentiæ operain Religione per-
6ünlüni acta ſuper ca extollamus, quæ in ſæculo vul-
Gmaciut gijudicio maximè auſtera cenſeri ſolent. Ait
NINANe Pontifex:,Omnibus diebus, quibus pœnitere
b N „debes, vinum & ſiceram non bibas: car-
Wnintte »nem nunquam ullo tempore comedas,
itütitiifn „Præterquam in Paſcha, & in die natalis
tmmiinfe »„ Domini: in pane & aqua & ſale Pœniten-
gyi, zn s, tiam age: in jejuniis & vigiliis & orationi-
aunarti, bus, & eleemoſynis omni tempore per-
uunmaligein 2» levera: armis nunquam cingere, nec in
„ quolibet loco litigare præſumas: uxorem
remiht =nunquam ducere, concubinam non ha-
ümiin „ bete, nec adulterium committere aude-
gürimentti “as: in balneo nunquam laveris: in convi-
r iichlnti 9 Viis lætantium nunquam te miſceas: in Ec-
lttis int cleſia ſegregatus ab aliis Chriſtianis poſt
irant Kun 9 oſtium & poſtes humiliter te repone, in-
0lmtaluk“ gredientium & egredientium ſuppliciter
e. Orationibus commenda te: Commuünione
Nis, gilyſcte Corporis, & Sanguinis Domini cunctis
4,1 Corporis, & Sanguinis Domini cunétis
inmen⸗ r 2 diebus vitæ tuæ te indignum exiſlimes; in
nun “ „ultimo tamen exits vitæ tuæ, ſi merueris;
l⸗ e » PrO viatico ( ſi ſit, qui tribuat tibi) tan-
n eu „tumodò venialiter ut accipias, tibi con-
binn cedimus &c.“ An non magna, ac tam
ſetn un enormi homicidii delicto commenſurata ſunt
nte hæc Poœnitentiæ opera? His tamen idem
imiu Summus Pontifex æqqualem duxit ingreſſum
tinlin, P„ . Relis

68 Diei II.
Religionis & ſtabilem in ea communis cum
aliis vitæ profeſſionem; hinc præfato Hyſtul=
pho optionem dedit, ſtatum vitæ religioſæ
præferendi, ac in eo communia omnibus
munia ſubeundi, ait enim: „Vel quod me-
„lius, leviusque tibi videri poterit, relin-
„que hoc malum ſæculum, quod te traxit
„ad tam immaniſſimum peccati facinus: in-

„ gredere Monaſterium, humiliare ſub ma-
„nu Abbatis, & multorum Fratrum preci-

,„bus adjutus obſerva cuncta ſimplici animo,
„quæ tibi fuerint imperata, ſi fortè igno-
„ſcat infinita Dei miſericordia peccatis tuis,
„& refrigeret animam tuam, priusquàm
„ Crucieris perpetuis flammis.“ Vide,
quanti æſtimet Vicarius Chriſti communia
Pœnitentiæ opera, (nam peculiares auſterita-
tes non petiit) in ſtatu religioſo aſſumpta.
Cave proin, ne de te dici poſſit: Dedit ei
Deus locum Pœnitentiæ, & ille abutitur eo.
Job 24. v. 23.
VIII. Non autem communem & ordina-
rium pœnitendi modum, ſaltem quoad ex-
piationem pœnæ, ſed longè auſterioremri-
gorem Deus à Clerico, ac Sacerdote, à Re-
ligioſo exigit, ſi ipſi, quod abſit, in ipſo
S. ſtatu ſuo gravioribus culpis, præſertim
cum aliorum ſcandali connexis, ſe contami-
narent: horum enim peccata ex eo notabi-
lem aggravationem contrahunt, quòd ma-
jorem

wesaken
leert

4

laktah l
ummuun

aum.

n üre
Uilan t
n ſaen
ilen dfin
alanci
urtln
a u
, lam,

Mtlrgen
arl

n,
Kieannn
ien
uhnhole
Planſtr
uummnir onn
Nein, eget
eiſi et,
ulin en
nnſträtim,
run hnnuihr

nlhimnhtnn

unſhllnni
rng lken⸗
Nendi eectbſin
n tum, Pklgte
Hnnis6 ſi
uCii wnne
nſeelinsaſen
ego A
edeſſohnd
1,V latoe

CoNNenhan
nn Genenud
Apnpeivent
1 1eile⸗ 1
n t af
li ten
annenſeont
ndtc⸗ 1n

1
Cunten e

Soliloquium primum. 69

jorem rerum Divinarum ſcientiam & intel-
ligentiam habeant: vident tales meliora, pro-
bantque, deteriora nihilominus ſequuntur:
Scienti autem bonum facere, && non facienti, bec-
catum eſt illi. Jac. 4. v. 17. Hoc eſt, ut Dio-
nyl. Carthuſianus interpretatur: Sua ſcien-
tia eſt fibi majoris culpyæ & poenæ occaſio,
culpabilior eſt, atque damnabilior. Nam alii
peccatores in ſæculo iram Dei merentur; Ec-
cleſiaſtici verò & Religioſi graviter peccan-
do eam etiam provocant: Gravior autem ira
eſt, ait S. Noſter Iſidorus Hiſpalenſis Epiſco-=
pus l. 2. ſent. c. 19. quæ provocatur, quam ea,
quæ meretur: nam meremur, quando ignorando
peccamus; provocamus, quando ſcimus honum
facere, nec volumus. Unde 8. Chrylſoſto-
mus transgreſſiones populi feſtucæ, & Cle-
ri peccata ob majorem ſanétè & innocenter
vivendi obligationem, ac ob magis perſpi-
cuam ſcientiam & lumen à Deo communi-
catum trabi comparat: peccata autem cum
majori lumine, ac cognitione Dei & Divi-
norum perpetrata malitiæz imputantur, &
in hac vita difficilius remittuntur: Qui enire
Deum præſentem eſſe intelligit, ait in omni S.
ſcientia verſatiſſimus Joſephus Manſi, to. 4.
tract. 74. diſc. 6. n. 2. quique, quantum vene-
rari, timeri, bonorari, & obedientiam à no-

bis accipere mereatur, cognoſcit, (quod de omni

Perſona religioſa ac Eccleſiaſtica præſumi-
. 3 tur)

79 Diei II.
tur) && tamen cum hoc lumine illum contemnit,
c& mortaliter offendit, non unum, ſed mille in-
fernos meretur. Nec mirum: nam tales in fes
licem filiorum Dei ſortem adlecti graviter
peccando non tantùm ſunt offenfores, ſed
etiam contemptores ſuperdigniſſimæ Maje-
ſtatis Divinæ, de quibus ſingulariter illæ

querelæ intelligendæ ſunt: Filios enutrivi &

eaxaltavi, ipſi autem ſpreverunt me. Iſa. I. v. 2.
Non ait Deus, offenderunt, ſed ſpreverunt
me;: ad quæ verba profundè ponderandz
Propheta Cœlum & terram provocat, pro-
teſtans in principio vaticinii ſui, non ſe, ſed
Deum ipfum Prædicatorem eſſe; ait enim
mox antecedenter: Audite Cœli, 6& auribus
percipe terra, quoniam Dominus locutus ſt;
poſtea proſequitur allegando ipſa Dei verba:
Pilios enutrivi, ipſi autem ſpreverunt me. Tan-
ta res eſt, tam grande malum eſt, ſi bPerſo-

na cultui Divino ſacra, & à Deo toties in

SS. Euchariſtiæ ſumptione enutrita, tot ſpe-
cialibus prærogativis fuper alios exaltataeum
tamen graviter peccando contemptui habe-
re non vereatur: ipſi autem ſpreverunt me.
IX. Ac vel ideò tales Clerici, Sacerdotes
aut Religioſi, qui contra ſtatůs ſui dignita-
tem & obligationem abierunt in viam pra-
vam, gravioribus etiam ſuppliciis vel in hac,
vel in altera vita ſubeundis deputantur, quæ
eis ipſa Divina veritas his verbis commina-
tur:

aiumwe
Gctunzan
ennegu
Uendae⸗

tmnu unn
D
inr
ſmnbten
Uiron oirt
ſen aniel
Cnpeferr
runzd
S

OOYRL
gbnuz,
arendi⸗
limoce
Kironh
Srhneron
füit

1

Soliloquium primum. 71r
An luin tur: Qui cognovit voluntatem Domini ſui, G
um u non fecit juxta voluntatem ejus, vapulabit multis.
rnmmnß Luc. 12. v. 47. Proin dimiſſis etiam quoad
untel culpam peccatis per Sacramentum Pœniten-
atulctim tiæ, (ad quorum tamen expiationem Deus
tiin ſua auxilia non tam promptè iis, ſicut aliis
fün tut mundanis hominibus conferre ſolet, imò
mkumms frequenter eos in ſordibus ſuis computre-
un bi ſeere ſinit) ad pornæ temporalis indulgenti-
fatni znm am majoribus opus eſt Pœnitentiæ & morti-
mins mim ficationis operibus, quæ etiam ad iram Dei
mmmt Placandam jugiter continuari debent. In ſa-
iſti e tisfactionem patienter & libenter portanda
nen e, id in ſunt corporis, animique incommoda, tum
AE,Gm ſponte aſſumpta, tum à Deo ac hominibus
Mim ztn immiſſa, occurrentes difficultates, vilipen-
nhftet, ſiones, aliædue afflictiones cum heroica
immmn In ſui victoria ſuperandæ, augendæ cum fervo-
ime,et re ſunt preces, dictandæ ſunt voluntariæ ab-
ilus tinentiæ, protrahendæ vigiliæ, & ſalva in
omnibus dependentia à nutu Confeſſarii, ob-
ſequendum voci Divinæ Joel 2. v. 12. Con-
vertimini ad me in toto corde veſtro in jejunio
in fetu & in planctu, && ſcindite corda veſtra, ut
let dtin ſi, ubi abundavit delictum, ſuperabundet &
uiruliiht gratia. Tu interim, dilecte Tobis, propriam
n Cconſcientiam conſule, ac ſecundum illius di-
Gamen conformiter nomini tuo, agendo du-
Rum ad luttum, tibi ipſi ſine palpatione judex
& vindex eſto,

lſen — E 4 MEDlI-

emennm if
lbyrägalne
rhnn ue
Ei.

72 Diei II.
MEDITATIO II.

De horrore peccati venialis.

Punct. l. ASeintilla una augetur ignis, Eccli.

II. v. 34. & ex uno peccato
veniali per ſcintillam intellecto ſæpè emergit

grave damnum animæ. Et tamen peccata

venialia homines, imò vi ſtatũs ſui Filii ex-
celſi & Dii terreſtres non rarò cordi non ha.
bent, ac parva reputant. Iniquum autem
eſt parvum dicere, quod unum duntaxat,
nempe mortale, habet majus ſupra ſe, cæ-
teroquin omnia mala magnitudine ſuperat.
Imò hoc ipſo malum magnum eſt peccatum
veniale, quia ſolo maximo minus eſt. An-
ne inferni pœnæ parvæ ac leves ſunt, quia
Dei Juſtitia intenſivè majores in infinitum in-
Hligere poteſt? Pariter: Anne culpæ venialis
offenſa parvi cenſenda eſt, quia malitia ho-
minis majorem committere poteſt? Sanè in-
gens malum eſt, quia majus eſt omnibus
aliis, penuria, infamia, calumniis, inte-
gra morborum phalange, totius mundi ca-
taclyſmo, imò ipſis etiam inferni cruciati-
bus, mereturque, ut totâ vitâ defleatur, et-
ſi eſſet unicum. Hinc ſanguineis lachrimis
deplorandum, quòd homines non tantùm
vulgares, ſed etiam inter ſpeciales Dei ſer⸗
Vos adlſciti hanc irrefragabilem veritatem au-
. diant
1

tnie

r, Kot
ee

R Neet

nde

4

iungle.
cic wensſe
n n

Erncl,n

a d Mar

“

Erin
licrg

upnn
rgnnn
Mnnn in
nſmn Nin
ti tilie
lerantt
entr
N ſap

le

r lidi.
„.
Aininid
EKa n
un liin en
iiſttiilin
tunmimdentnin
un un
MWn Aug
nintne ee
npüntneinet
nunek eran
Umonncnr t N
ni bi hl i
iorefnihinntn
iſim e enni
t ronint.
tee uudldn,
noeA drd
ni, dni, i
ge, Mronta.
en cent
1N ſicen⸗ n e
ennes Mn
unceston tnn
Naſeu N!
Ubabente

Meditatio ſecunda. 73
diant quidem, legant & credant, practicè

tamen circa vitanda peccata venialia tam in-

curii ac ſocordes ſint, ut ea non tantùm ex
infirmitate, ac obreptione, ſed deliberata
plerumque voluntate committere non ve-
reantur.
Puncét. II. Ex gravitate pœnæ conjice ma-
gnitudinem culpzę. In hunc finem ſtatue ob
oculos mentis perſonam forma ſpecioſiſſi-

mam, ſponſam Regis dilectiſſimam in medio

accenſi rogi ardentem. Hanc ſi cerneret in-
fidelis principiis fidei deſtitutus, & cauſlæ
tanti ſupplicii ignarus, obſtupeſcens dice-
ret: AutRex ſponſam ſic pleétens impius, cru=
delis tyrannus eſt, aut ſcelus commiſſum
immane eſt. Primum Chriſtianis nobis
blaſphemia audit: Nam ſuavis Dominus uni-
verſs, G miſerationes ejns ſuper omnia opera
gjus. Pſ. 144. v. 9. Poſterius autem peccati
venialis in pœnalibus Purgatorii flammis ex-
piandi gravitatem nobis innuit: nam licèt
Deus quamvis animam juſtam incompara-
biliter plus diligat, quàm piiſſimus Pater
filium ſuum, amicus amicum, ſponſus ſpon-
ſam: licèt inſuper ſit Pater miſericordiarum 6S
Deus totius conſolationis, 2. Cor. I. v. 3. qui
intimè compatitur milſeriis noſtris, & ut lo-
quitur S., Auguſtinus, quaſi plus eum cruciat
compaſſio miſeri, qum ipſum miſerum paſſo ſui:
l, de Spirit. & An, quia tamen ſimul juſtus
E 5 Judex

74 Diei II.
Judex eſt, animam ſibi tam tenerè dilectam,
ſponſam ſpecioſam pretio ſanguinis ſui re-
demptam ob peccatum veniale ad ardentem
purgatorii rogum, ad flammas, omnes
mundi cruciatus excedentes, & ab inferna-
libus ſola duratione diſtinctas condemnat,
nec inde abſolvit, uſquedum ſatis patiendo
ultimum quadrantem ſolverit. Quis his
circumſtantiis rité perpenſis culpam levem
dicere auſit, in quam tanquam veram Divi-
næ Majeſtatis ſuæ injuriam & offenſam mitiſ-
ſimus cæteroquin Judex tam acriter animad-
vertit? & tamen pauei ſunt, qui hæc in pra-
xi recogitent, plurimi econtra, qui cum ve-
nialibus quaſi pila ludunt, aut certè tanti
non ducunt.
Punct. III. Cur deformitates in anima con-
temnis, quas tamen in corpore ſolicitè ab-
ſtergis? Deformitas unius peccati venialis
excedit omnem ſcabiem, & ulceroſum hor-
rorem corporis, non modò, qui ſit, ſed
etiam qui excogitari poſſit. Hinc S. Catha.
rina Genuenſis, dum ei vel umbra minimi
actus venialis contra Deum fuit repræſenta-
ta, miratur, cur è vivis non exceſſerit, ad-
ditque, ſi hec ſola obſcura viſio, quæ non niſi
momentanea fuit, diutius durſſet, licèt corpus
habuiſſem prorſus adamantinum, interiiſem. in
Vit. c. 24. Quanta deformitas eſſet, ſi in cor-

pore humano eapite porcino incederes?
. quod-

.

un

SaumN
deici

Alr

ulmnnnln
uitllni
aiuntte
enthi
ftüne
Cuinn
cid
Hiimn.
ntit

i/,
icelinen 8 Mecditatio ſecunda. 75
ſamlgi quodlibet verbum, quo vel leviter detrahis,
WRWSZ aut vanitati indulges, animam tuam coram
du imn i Deo, & Angelis fœdiorem reddit: nam ma-
Garn i4,er jor proportio eſt inter corpus humanum &
ien cabut porci, quæ in eodem gradu zerum
ird ie ſunt, quàm inter gratiam & peccatum etiam
n e 60 leviſſimum. Curari geſtis morbos corpo-
nei az ris? cur non potius animæ periculoſos lan-
uinh, guores? qui quidem ad diſtinctionem mor-
“ talium non tollunt principium vitæ ſuperna-
“ turalis, nempe gratiam & charitatem, mi-
i “ nuunt tamen charitatis fervorem, retardant
WW promptitudinem ad actus virtutum, & pau-
untttan jatim diſponunt ad mortale. Grave malum:
HEH ducis, leprâ, cancro, aſthmate, nauſeâ ſto-
— mmachi &c. laborare. Peccatum veniale le-
madaln pra eſt, animam velut quibusdam puſtulis, &
n unnnſlit, quaſi horrenda ſeabie replens. Cæſar. Arelat.
nipui nl Hom. 8. ad Pop. Cancer eſt, ſerpens paula-
Aleinin tim uſque ad internecionem animæ. Aſthma
i h eſt, cauſans difficultatem aſpirandi ad Coœ-
h knilt leſtia, ac Divina chariſmata Spiritũs S. attra-
iunt hendi. Corruptio ſtomachi eſt, faſtidium in=
Denit“ ducens circa Exercitia ſpiritualia. Quid non fa-
imnenſii cere, quid non pati decerneres, ut ab his mor-
ſen in um bis liber evaderes ?2 & ad abolendas tam enor-
iſn len mes animæ fœditates, ad curandos tam perni-
mim MH cioſos morbos parùm angeris, nec opportuna
mmiuctitt media ſeriò adhibes? Dole, miſerere miſeriæ
geinnin tuæ, adpart icularia deſcende, & efficaciter

propone. EX A-⸗

76 Diei II.
EXAMEN PARTICULARE,
Sive
Conſideratio practica
De amore ſilentii, & cuſtodia
linguæ.
I. QOlésne ſtri ctè obſervare ſilentium àtem-
pore completorii uſque manè poſt ho-
ram Primam Canonicam in choro, & inter-
diu tempore ſtudii, vel lectionis ſpiritualis?
2. In Eccleſia, choro, dormiterio, ac
locis, ubi honeſtas loqui prohibet, linguæ
ar um frænum injeciſti? .
3. Extra tempora communi colloquio
deſtinata non conveniſti alios intra & extra
Cellas? non te aſſociaſti iis alicubi ſubſiſten-
tibus & colloquentibus?
4. Accedendo communem dilcurſum
prius bona intentione, ac propoſito ædifſi-
catoriè & ſpiritualiter loquendi te obarmà-
ſti, & tibi de materia pia, utili, & reli-
gioſa in colloquio opportunè producenda
providiſti? fieri hoc poteſt in ipſo acceſſu.
5. Non uſus es voce clamola, aut cachin-
nis? non interrupiſti aliorum, præſertim ſe-
niorum ſermones? cogita, ſcriptum de ad-
ventu Chriſti: Non comendet, neque clamabit,
neque audiet aliquis in plateis vocem ejus. Ila. 42.

V. 2 6. Non

mi
ſehurh
mani
N
Aene
Prftant
rn

e

ar
,Mnnur
eline,
igllinnen
elert 4
Anir “
Ulikiune
an keiin

E

MIol

4 „.
Ani Gahul
hue.
hannblirien

niieenneifn
an tnn ne
lactmn oiu

, Cnntetn 4

iwibe, ln
i⸗
U un loni
Wdmaen
ilisdab, lke
6
nnunn Ce
1, Wo
ennttitdun.
et in An
Gyum, it
veintoenll
rnh un
lnnn rencdt
n tupenn e
St Mnd
ebonne 1

6

Conſideratio practica. 77
6. Non pertinaciter aliorum opinioni re-
ſtitiſti pro obtinenda judicii tui victoria?
7. An non ex reſpeétu humano incom-
petenti loco & tempore aliorum loquacitati
te conformâſti, ne iis moroſus, tetricus,
& ingratus videaris? vel an non ex eodem

vano intuitu eorum vitioſis, queruloſis, de-

tractoris dilcurſibus cooperatus, & adſtipu-
latus es?
8. An non ſeria, religioſa & ſpiritualia
colloquia declinando laxiorum potius con-
ſortia quæ ſiviſti?
9. An de Superioribus tuis honorificè, ac
reverentialiter loqui, ac ab omni queruloſa
dictione cavere magnæ tibi curæ fuit?
10. An de proximi defectibus naturali-
bus, ac moralibus etiam notoriis valde cau-
tè loqui, imò ad eorum propalationem nee
os aperire, ac ad tales aliorum loquelas diſ-
plicentiam exhibere ſtuduiſti?
II. An verba ore promenda prius corde
præmediratus es, ſicque non temerè in ea
prorupiſti? nam ſecundàùm S. Bernardum in
Spec. Monach. Antequàm verba roferan bis
ad limam veniant, quùm ſemel ad linguam.
12. An à verbis mordacibus, jocoſis, fa-
cetis, nugis, ſalibus, utpote Religioſum
omnindò non decentibus, omni conatu ab-=
ſtinviſti?
13: 4

78 Diei II.
13. An vultu ſereno, corde ſincero, gra
vitate religioſa, abſque tamen affectatione,
locutus es?
14. Herntne verba tua parca, ac præ-
ciſè ad neceſſitatem, utilitatem & religio-
ſitatem, excluſa omni otioſitate intenta?
15. Modum in aliorum correctione non
exceſſiſti per impatientiam, præcipitanti-
am, animi perturbationem, ac indiſcretio=
nem?
16. An verba S. Bernardi ſæpius in me-
moria tenuiſti? Inter Sæculares nugæ nuge
ſunt, in ore Sacerdotis & Religioſi blaſphemiæ:
conſecrꝗſti os tuum Evangelio, talibus jam ape-
rire illicitum, aſſueſcere ſacrilegium ſt: l. 2. de
Conſ. ad Eugen.

SOLILOQUIUM II.
Tempore pomeridiano.
De pernicioſo vitio tepiditatis.

1. HOſtem jam animarum aggredimur va⸗

1 Udiſſimum, qui ipſa ſua vecordia,
ipſo ſuo languore, ſomnolentia ac abjectio-
pe ceu armis fortiſſimis corda hominum
etiam religioſa impugnat, expugnat, ac
proſternit. Hoſtis ille tepiditas eſt, ſeu
languor ſpiritũs in obſequio Divino, de quo
S, Joannes Climacus in Scal, Parad- gr. 13.
Ait,

n
D

alee
1 6.
ſecrufl
P
4 ⸗
Alieng⸗
kugſ
arol⸗
ihüclin
en

kihneſee
in kae
nd kun
Peurnf
lun eetht
Pealünetn
KIndn

Mlnin
Aſlc nnt,
ð r. .
ien iiir

N
4
inantl
cimn tf

etut nntn
an rn les
kigiitleinen,
ünntnlien
elin nitn
Ttignen eAte

Nnnihzußtt
,Aatn N,
mitetikun
ſeiir lezd

nmeilung
nünteflti

zionntgtnt
ie
ſengenirhee
Cns atd un
nl, at⸗
le hunch!
iohen f

glus,

Soliloquium ſecundum. 79
ait, qudd ſit Lnimi remiſſio, mentis enervatio,
&& neglectus religioſeæ exercitationis. Hæc re-
miſſio, hic neglectus eſt lentum venenum,
paulatim exedens viſcera omnis religioſæ
probitatis, ac ideò malum eſt periculoſiſſi-
mum, & inferni principium. Hujus tepi-
ditatis ſicut in phyſicis, ita & in moralibus
duo ſunt modi: primus fit per acceſſum à
frigido ad calidum; ſecundus per receſſum
à calido ad frigidum, mediante utrinque te-
piditate. Prior in anima bona & laudabilis

eſt, cùm eam transferat à frigore ſtatũs per-

verſi, & à rigore peccati ad remiſſum ſaltem

calorem, ſicque ponat hominem in via ac

tranſitu ad ſtatum perfectiorem, cum
ſpe ſemper ulterius progrediendi: poſterior
autem à calore ad frigus deſcendens peſſimæ
in anima notæ eſt, eâamque lentis paſſibus
zægrè amplius reverſuris ad ſempiternum in-
teritum deducit. De hujus tepiditatis di-
ſtinctione S. Antoninus ita diſcurrit: O ma-
la tepiditas, quæ ſpem veræ converfionis abſein-
dit! ſed illam dico nalam, quæ clorem ſequi-
tur, non autem, quæ præcedit, quæ ad remis-
ſtonem tendit fervoris, non quæad fervorem diſ-
ponit: aqua enim, quæ debet calefieri, prius te-
pet, quàm caleat, & iſta tepiditas non eſt ma-
la, tendit in bonum. Demum poſtquam
eſt calida effecta aqua, ſi igni non adhæreat, ite-
rum ad teporem deſcendit: hæc tepiditas mala

eſt;

8⁰ Diei II.

eſt, quæ tendit ad frigidum, && citius congelat

in glaciem, quàm ſi calida nunquam antè fuiſſet:

natura enim fortins agit, ubi majorem reſiſien-

tiam ſentit. S. Antoninus I. p. tit. I. C. 2. S. ſ.
Tuum jam eſt, Religioſe Tobis, diſcutere, an
primam tepiditatem in te deprehendas, &tunc
ſpem bonam ulterioris ad calorem progreſſs
præbes: macte proin animo, & indies in te
hanc Spiritús calorem intende, progreſſum-
que tam laudabilem cum fervore abſolvere
contende; ſin verò poſterioris in te tepidita-
tis ſigna pateant, ſi à primæ converſionis fer-
vore deflectens denuò ad frigus declines,
tunc cum animatua, cum ſalute tua perquàm
periculoſè agitur.
II. Signa autem pernicioſiſſimæ in anima
tepiditatis hæc ſunt: Homo in Divino oble-
quio iners, languidus ac tepidus præter com-
munia exercitia ſpiritualia, & opera morti-
ſicationis, quæ cum aliis obire debet, vo-
luntaria non eligit, ac etiam ordinaria ſæpi-
us omitteret, niſ ſe communitati accom-
modare deberet; hinc in Superiorum abſen-
tia ſe ab operibus Divinis ſubtrahere, aut iis
hinc inde potius ex timore & reſpectu hu-
mano intereſſe ſolet. Opera obedientiæ &
pietatis, quæ alii ſervi Dei cum fervore, cum

animæ ſolatio, eum gaudio ſpirituali faci-

unt, ipſe cum difficultate, tædio, & qua-

dam quaſi coactione peragit, In S. Com-
munione

S

an
au
⸗ r
1
tpe
Cetn un
alrik
n ⸗
Nis ac
uAA
tufiudl
Icri c 44
Utrllcrgenn
n Aam
umme d
tryerzgn
ifin nn,
Aummu
mnäm
ſunmemen
lltgho zn
r ulle, 4
renh⸗
46 le on
et “
Rünmi,
nd i

8 Soliloquium ſecundum. 81
,5 ua munione aut SS. Miſſæ Sacrificio culpabiliter
uiumqſ non incalelcit, quia per oſcitantem applicatio-
iunmn , nem fructum ſaluberrimum impedit., Alias
unlgtt a actiones quotidianas ex conſuetudine ſine
elglinmn particulari, vel etiam generali intentione
RIritadtinm peragit, ſicque operi quoad ſubſtantiam qui-
mutamnſneſ dem ſatisfacit, non item quoad modum, &
nnimhki Eircumſtantias. Meditationem & examina
nunien conſcientiæ, ſi quodlibet impedimentum
une Occurrerit; ſupplere „ aut prævenire non
Glinieti ſtudet, imò ea aliàs de facili omittere non
umiif, Curat, aut brevi talia S. exercitia abſoluta
didis optat; nam tepiditas nihil hominem permit-
uilrtuelin tit operari, quod ſit dignum vita æterna.
Oratio ac lectio ſpiritualis nullam in eo devo-
müänſhmnmn tionem, & ad virtutis exercitium prompti-
mtinde tudinem excitant. Obſervat vitam commu-
um nem, nec apertè regulas transgreditur, non
ductu ſpiritus interni, ſed ne malus videa-
Minn, tur, & ut naturalem ſaltem honeſtatem co-
Lammtinmnis Tamm oculis hominum droſtteatur „ſuamque
Iummmum famam tueatur: econtrà recreationi, ſomno,
aun e multiloquio, potui, commoditati privatæ
muns largiter indulget, & occaſiones ſiudioſè
etchehn quærit. Putat rem ſalvam eſſe, ſéque viam
bonam, vel ſaltem non periculoſam ambu-
Nenen " lare, dumodo pedem non offendat ad la-
anetii pidem peccati mortalis, cæteroquin de pro-
uſen greſſu in vita, ac perfectione ſpirituali vix.
n hd unquam ſeriò ſolicitus eſt, ſicque non curat
es e P ele

4

r tpesue
uln Copnner⸗

32 Diei II.
eſſe valde bonus, ſed ſuſſcit ei, quòd non ſit val-
de malus, ut ait ex Haunovio noſter Baſilius
Finckeneis in Inſtrum. 38. S. Reg. Hinc ſi vi-
det ſe deteriores, blanditur ſibi cum illo
Phariſæo Evangelico, quèd non ſit, ſicut
cæteri hominum, hoc eſt, quòd non peſſi-
mis adnumeretur? Decætero abundat paſſioni-
bus, edit motibus & affectibus naturalibus, quos
frenare non ſatagit, niſi ubi de peccato manife-
ſto mortifero agitur: operum, Jeu rerum ſuper-
fuarum honoris && commoditatum per cupidus eſt,
in quibus ſi lædatur, aut quidquam ſuhtrahbatur,
7quid de reoulis ejus, de boni nominis opinione,
de commoditate ſua dematur, aut decerpatur,
en! turbatur animo, & immenſam jacturami putat,
Verbo: Tepidus eſt ſemireligioſus, ſemiſæcularis,
cujus vita mixtura eſt ex Evangelio & mundo.
Idem ibi. .
III. Si hujus tepiditatis lolia vel omnia, vel
horum pauca, vel notabile unicum in horto
animæ tuæ pullulare animadvertas, Religio-
ſe Tobis, time, quantum timere vales, &
audi, vel potius, quod obliqua aut furda
aure toties audiviſti, ſeriò tandem perpen-
de, ad quantam tepiditatis malum, & lan-
guor in ſpiritu Deum ipfum nauſeam provo-
cet. Præcepit is S. Joanni Evang. ut Epiſco-
pum Laodicenſium, & ſub ejus perſona om-
nes tepidos, præſertim Eccleſiaſticos, hac
acerba comminatione corriperet: Scio opera
=ðò tua,

Cenun ad
Pſenlanrtin
Aummnzm
rihr

AMlint
acude
MKunſem
g icnt

1.

Ni
* Soliloquium ſecandam. 83
– tua, quia neque frigidus es, neque calidus: uti-
lat nam frigides eſſes, aut calidus, ſed quia tepidus es,
ln 6 n nec frigidus, nec calidus, incipiam te evomere
–M ex ore meo. Apoc, 3. v. 15. Quod autem
ed evomi incipitur, ſtomachi nauſeam creat,
Gdhdiinmg anguſtias cauſat, viſcera commovet, atque
veneni efficaciam participat. Edic, oble-
uunkeg cro, anne Deus ſuum, quo tepidaos abhor-
tlMnn ret, faſtidium expreſſiùs declarare potuiſ-
nng ſet? Blandiebatur quidem ſibi Laodiciæ Epi-
Umi ſcopus de ſua juſtitia, nec putabat, rem cir-
Gncfie ca ſtatum animæ ſuæ adeò malè agi, & tamen
Mumiiin audire debuit: Neſcis, quia tu es miſer, & miſe-
un, ntt rubilis, &o pauper, & cæcus, & nudus. Eodem
wnns modo alii in Divino obſequio ſocordes, ac
gihs ſcm in lethifero tepiditatis lethargo ſtertentes
rhmu ſecurè vivunt, omne periculum animæ pro-
culamotum autumant, nævos ſuos tanti non
Uheomue curant, ac pigra velleitate contenti inter
tieuiemanen fideles Dei ſervos ſe non ultimos numerant,
uinbenn interim ſecretiores conſcientiæ angulos non
Uunmtnets, diſcutiunt, aut obiter tantum percurrunt,
ialnai gravem ſuam obligationem tendendi ad per-
uu fectionem non ponderant, rarò AFediones ſu-
iurin,At s dirigunt in Deum, & eorum compuntctio non
Gonlſemim Cotinga, ſed horaria eſt. S. Bern. Serm. 6. de
nhognit Aſcens. Hinc ſenſim fiunt in ſpirituali vita
ieinen inſenſibiles; & quia Deus per ſubtractionem
in äfte ſpecialium auxiliorum, quibus ſe indignos
nec, reddunt, eos incipit evomere ex ore ſuo,

S F 2 bro⸗

84 Diei II.
propriis concupiſcentiis ſe càptivos dedunt
& incidunt in laqueum diaboli per peccata
gravia, & quibus vix unquam, & non niſi
ægerrimè ſunt extrahendi. Patet id ex doctrina
S. Caſſiani, qui de hac materia tractans per
experientiam fibi comprobatum eſſe dicit,
quòd in via perfectionis majori cum fervore
gradiantur illi, qui ex vita diſſoluta, ac li-
centioſa ad eam tranſeunt, quàm alü, qui
in Divino ſervitio negligenter, & remiſſe
vivunt: Frequenter, inquit, vidimus de frigi-
dis ac carnalibus, id eſt, de ſæcularibus ad ſpiri-
tualem venire fervorem, de tepidis ommnino non
vidimus. Caſſian. apud. Joſ. Manſi to. 3. tract.
53. diſc. 7. n. 6. Et Paulus Segneri in Man,
An, 31. Aug. Multos legimus, qui de peccatori-
bus fatti ſunt ſancti, & quidem maximi, pau-
ciſſimos autem, qui exæ tepidis iterum fatti it
ſancti. Fundatur hæc doctrina in verbis Apo-
ſtoli ad Hebr. 6. v. 4. dicentis: Impoſſibile eſt,
(hoc eſt, difficillimum) eos, qui ſemel ſunt
illuminati, guſtaverunt etiam donam cœleſte,
&& prolapfi ſunt, iterun renovari ad Pœniten-
tiam.
IV. Nec mireris: nam benigniſſimus Sal-
vator in ſua cum hominibus converſatione
in terris vocavit peccatores, divertit apud
eos, manducavit cum illis, ſpecialia eis gra-
tiarum ſuarum chariſmata contulit, ut pa-
tet ex parabola filii prodigi in gratiam rece-
pti,

rn⸗

ulii
e S nbel
emtenn
Arbonzan
4 hube
Rruzad⸗
Clgr boſen
ul lltre
giatanun
lorur an
Ntu mle
d iptan
1 Relkloe
ire en
anryrn
n en a⸗
müllimen
liaen ,e
aenkenu
igtiaien
Ulugenn
lumtitzet
inn i
N Aenr
1

SM HW ſecundum. 85
i pti, ex colloquio cum muliere Samaritana,
den Kex converſione Zachæi, Matthæi, Magdale-
Gn næ, Nicodemi, Saulis &c. tepidos verò
utalt hortet, nauleat, ac incipit evomere ex ore
teitn ſuo: hinc ficulneam tepiditatis ideam, ac
tameſt foliis duntaxat ornatam maledixit, ita ut
uihtinentn arefacta in ſempiternum fructus non protu-
Namhnn lerit. Matth. 21. In magnos peccatores non
tden, Nan rarò liberalis eſt Deus, at erga ſocordes in
Dtgfent,A obſequio ſuo plerumque parcus, & quaſi
,Eué’, avarus, præſertim quando ii vi ſtatus ſui in
AInnitis Religionis firmamento ſtellas ſcintillantes fer-
Aiinin vore ſuo æquare deberent, & tamen ad fo-
ENnzms um quotidianæ cum Deo converſationis per
kündyeinkt ſpiritualia Exercitia non incaleſcunt. Ob-
Gn, Eenum ſiruunt hi tepiditate ſua canales ſpecialium
Galnumgratiarum, quas tamen Deus in frigidos,
Dtilinmé mundanos, & peccatores ſæpè ubertim de-
idhnnei, rivat. Nec ſatis hoc eſt: Deus, qui dat om-
Ceennsi nibus affuenter, Jac. I. v. 5. à tepidis rapit:
Nn) n quid autem magis malum, quam quod ſum-
min mum bonum impedit nobis eſſe bonum 2
zm mmiins àſervo illo Evangelico juſſit auferri talentum,
& dari alteri, habenti jam decem mnas,
nirtilrmd priorem autem detrudi in tenebras exterio-
snieitn Tes: & quid piaculi commiſit 2 non aliud,
Gef duäm quòd neglexerit negotiari cum talen-
eihuf to ſibi concredito; erat ſervus, ſed inutilis,
n gul & ad oculum tantum, ideò fulminata eſt in
n, eum ſententia æternæ reprobationis his ver-
nli vynm, F 3 bis:
3 *

ess

86 Diei II.
bis: Inutilem ſervum ejicite intenebras exteriores
iMlic erit ſletus & ſtridor dentium. Matth. 25.v.
30. quâàm appoſitè S. Claravallenſis Abbas:
Attende, quid mereatur iniquitas, ſi ſola ſußt.
cit inutilitas ad damnationem. S. Bern. Ep. 102.
ad Gualterum de monte calvo. Et quid eſt
inutilitas, quàm tepiditas? A tepidis rapit:
aliud hujus Exemplum cape. Epiſcopo
Epheſino (diſtineto ab illo priori Laodice-
no) Deus per S. Joannem ſcribi præcepit:
Age Pœnitentiam, & prima opera fac; in au-
tem, venio tibi, 6& movebo candelabrum tuum
de loco ſuo, niſi Pœnitentiam egeris; Apoc. 2. V.
5. id eſt, ut 8. Richardus à S. Vict. I. I. p. 2.
c. 5. interpretatur: auferam tibi dona & vir-
tutes, quas adhbuc habes, & præmium tibi pro-
miſum alteri dabo. Et cur quælo hic Epilco-

pus, quem Lyranus cum aliis S. Timothe-
um, à S. Paulo Eccleſiæ Epheſinæ præfectum

fuiſſe teſtatur, cum tanta comminatione
fuit reprehenlus? nonne pluribus laudumen-
comiüs præcedenter Apoc. c. 2. v. 2. & 3.
à Dee fuit commendatus? Cauſam aliam 8.

paginæ non perhibent, quàm quòd ex ali-

qua tepiditate remiſſionem in ſpiritu, & de-
fectionem à primo fervore, à primis operi-
bus admiſerit: prima opera fac.
V. Portò omnes SS. Patres, ac ſpiritualis

vitæ Magiſtri pernicioſam tepidorum vitam,
ac converſationem atro ſemper calculo no-

tarunt.

,nEi ⸗
Gonſucne

,N.

1 .
eeſrili
unagicnn

7
tmtndn iu

i,Oir
Cuivtandhe
uthnhe
häutten

Soliloquium ſecundum. 87

acue tärunt. Mellitus cæteroquin 8. Bernardus
in et, Serm. 6. de Aſcens. Domini, eorum actiones
unllek hiſce coloribus depingit: oané invenire eſt ho-
,i mines pußllanimes & remiſſos (ad Religiolos

*;
Nnh loquitur) deficientes ſub onere, virga cal-
n lis caribu⸗ indigentes, quorum brevis & rara com-
le punttio, animalis cogitatio, tepida converſatio,
n ie Auorum obedientia Iine devotione, ſermo ſine
Nöloſtilud⸗ circumſpettione, oratio fine cordis attentione,
m lettio ine gdifcutione. Venerabilis noſter Ab-
/ bas Bloſius in Inſtruct. vit. aſcet. diviſ. 2. Hcèt
6 plerumque in ſua Aſceſi puſillis puram con-
ie n ſolationis ambroſiam propinet, in ſegnes ta-
elldlu men ac tepidos pluribus in locis pro meri-
fn tis durè invehitur. Audiamus attoniti: Sim-
Ereimiif plicem gebennam in ſæculo malè viventes ſihi com-
parſent, duplicis gehennæ ſupplicio in Mona-
Rerüs negligenter viventes ſe reos faciunt. Alibi
in diviſione 8. ait: Væ, &o iterum væ per-
verſis, tepidis, negligentibusque Monachis, qui
ſtatus ſui reverentia contempta in torporis ac va-
nitatis, & paſſionum ſterquilinio jacere neque
dDdubeſcunt, neque formidant. Demum profun-
do tonitru flæccidos & torpentes tepidorum

an piritus & ſomno ſocordiæ excitare conten-
4

WRS

14

=–
=

=

Nerarnſthi
WandöN Ing
dlelſeſernreer
n ten cnnnt
Wnndudnnd
“

S
— —
=— —

2

. dit, dum ibi circa finem ait: ount adhuc alii Di-
ii vino obſequio mancipati, qui tamen nec infideles,
etu ec fideles Dei ſervi dicendi ſunt, ſed ignava dia-
Olmmi i poli mancipia quis eos jure appellaverit.-- Yales

. 7

7 63 n . .
aniu bodie ſunt, quales heri erant, tales chorum egre-
Gumſet ““ F 4 diuntur,

diuntur, quales ingreſi fuerant, nempe immun-
di, tepidi, ſocordes, vagi, incompoſiti, ſine ti-
more, ſine reverentia. Eloquiis ſacris, quæ pol-
luto ore proferunt, Deum magis eaacerbant,
quàùm placant. IUltinam mundus bos ſibi ſerväſ
Jet! ut quid enim Monaſteria incolunt? ut quid

terram ſanctam calcant? quare eleemoſynas San
Rorum devorant? Si ſordeſcere volebant, in loco

ſordium permanere, non ad loca puritatis tranſi-
re debuerant. Hæc Ludov. Bloſius Spiritu
Divino plenus: nec mireris tam amarum in
ore melliflui aliàs authoris verborum abſin-
thium contra periculoſam tepidorum vitam:
nam, ut S. Bernardinus to. 4. Serm. 7. p. 3. ait,
vorum ſtatus eſt periculoſior omnibus aliis: quia
melius eſt eſſe facinoroſum; nam ſceleratus cogno-
ſcens ſe peſſimum tremit, dicendo: Heu miſer!
quot mala feci! eſſem mille mortibus dignus; 6
ſe ſepè ſe humiliat Deo, flendo de peccatis ſuis:
tepidi ſunt ad inſtar panni nigri, in quo non be-
ne videntur macule. Anne gravibus hiſce ter-
riculamentis contra ſpiritus torporem quid
addi poſſet?
VI. Et tamen torpent multi, ac de ſalute
ſua tam leviter, tam miſerè cogitant, ut ad
cam aſſequendam tantum conatum minus
neceſſarium & ſupererogatorium putent,
cùm tamen Divinæ veritatis effatum ſit:
Quam anguſta porta, & ardta via eſt, quæ du-
cit ad vitam. Matth. 7. v. 13. Et contendite in-
trare

en .
entn
Sm
6n
,noctn
4getoe
. iklen, 4
gcluun
16 oe
gantbur
einmul
,toenN
1den 4N
N
ininen 1

Moimur
gn
lhnh
ni
lnng ,
1

7 N Nisn 4
lin *

Untylnnin
neNengagi
tin min lüng
n mflntnag
ni, Anh in⸗
Maris
Aiiß
igi nam
Nmnrdutlar
nfinn hres

mumns uielt
ntagint, u
utn nnun ni
Gnngntin
nti m
Sudrug, a

Soliloquium ſecundum. 89

frare per anguſiam portam. Luc. 13. v. 24. IIlli

autem fingunt ſibi viam ad Cœlum mode-

MHratam, viam mediocrem & lenem, quam
ſine ſpiritùs intenſione, ſine Pœnitentiæ ri-
gore, ſine conſtantia in bono ambulare per-
tentant, ſed toto Cœlo miſerè aberrant:
nam magnum eſt mandatum in lege: Diliges

Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, & e
tota anima tua, & ex omnibus viribus tuis, 60
ex omni mente tua; Luc. 10. v. 27. quod obi-
ter, & cum remiſſa quadam erga Deum ani-
mi affecdtione, ac negligentibus obſequiis
minime adimpletur: imò adhuc tolerabilis
foret talis languidus amor, ac tepidus fer-
vor ſpiritus, ſi in hoc remiſſo gradu anima
diu ſubſiſtere poſſet; ſed veriſſima paroœmia
eſt: In via Dei non progredi eſt regredi. Vidit
Jacob in Bethel, id eſt, in domo Dei, in Re-
gia S. Religionis ſcalam, & Angelos Dei

aſcendentes, & deſcendentes per eam, in

cujus conſideratione S. Bernardus ait: Diſca-
mus, in virtutis via inter aſcenſum & deſcen-
ſum, inter profectum & defectum in hoc morta-
lis vitæ ſtatu nihil medium reperiri, ſed hominem,
ubi proficere & progredi deſinit, ibi defcere, &&
retrogredi. S. Bern. Ep. 253. Aut curſus, aut
caſus ſequatur, neceſſe eſt, bomo nunquam in
eodem ſtatu permanet. Job. I4. v. 2. Soſus Lu-
cifer præſumptuoſè ſedere, & quieſcere vo-
luit: Sedebo in monte teſtamenti in lateribus
F 5 aqui⸗=

9⁰ Diei I.
aquilonis. Ila. I4. v. 13. Quare potius in la-
teribus aquilonis, quàm in quacunque alia
parte ſedere, & Thronum ſuum erigere vo-
luit? quia ventus aquilonis, ait Joſ. Manſi
tract. 53. diſc. 4. n. I. tepiditatis & frigoris
in obſequio Divino prædominantis Symbo-
um eſt. Quisquis igitur hic in vita ſpiri-
tuali quieſcere ac tepeſcere non horret, ibi
cum Lucifero æternum laborem ac ardorem
ægrè effugiet.
VIl. Sed quæ cauſeæ, ut ad radicem pertin-
gamus, hujus deteſtandæ tepiditatis, quæ
velut ventus urens in anima ſuccum veræ pie-
tatis, ac devotionis exſiccat? Dicam, quod
ſentio. Océto præcipuè hujus venenati ma-
li cauſas invenio, quæ mortiferum animæ
lethargum inducunt aut denotant, quarum
quælibet ſeparatim totum vitæ ſpiritualis
ædificium labefactare, & ſucceſſivè in rui-
nam proſternere potens eſt. Hic eas obiter
tangamus, fuſiùs de ſingulis per hoc octi-
duum acturi, vel laltem de earum potiori-
bus.
Prima tepiditatis cauſa eſt incuria circa ſi-
nem vocationis ad ſtatum religioſum aut ſa-
cerdotalem. Sunt, qui rarò cum 88. Bernar-
do & Arſenio ſe ipſos alloquuntur, ſibique
inſtadio virtutum calcaria lubdunt, dicen-
do: Bernarde, Arſeni, ad quid veniſti? non-
ne ut bonus Keligioſus, & fidelis Dei ſer-
vus

eliklte
iſcneu
M nn

. 1
pie

Nme

I1. n..,
nVrn
eAunm
neiee

in 1 Ml
liz ifi⸗

s anieti
lliti, n
tinſcuntene
ne Dien gen
fuerenete
u mmnſeun un
dnnd gn
woon ir hninn
, Aludkttn.
Madie
Nwt

Kn

watscun s

cubelini ſan
untgtinal⸗

unnn ſrr
lrrt,

I

Soliloquium ſecundum. 91

vus evadas, et ſi omni labore & ſudore con-
ſtaret? O ſi tepidi ſæpius, imò quotidie fi=

nem ſuæ ad Religionem vocationis, ac pri-
mæ in ingreſſu intentionis in memoriam re-
vocarent, majorem profeétò ſtatus ſui æſti-

mationem ac obſervantiam conciperent, &

quæ Deus, quæ Religio, quæ confcientia vis.
Profeſſionis ab eis exigunt, cum majori fer-

W vore, ac ſolicitudine exequerentur!

Secunda eſt defectus ſinceri deſiderii circa
profectum in ſpiritu. Hujus deſiderii intenſio=
niaut remiſſioni omnis in ſpirituali vita pro-
greſſus commenſuratur, inſigni inſignis, tenui
tenuis, nulli nullus: nam, teſte Alphonlo Ro-
driquez p. I: tract. I. c. 2. n. 2. in omnibus rebus, d
præſertim operibus moralibas, amor e& deſiderium
finis prima eſt cauſa, à qua reliquæ omnes ad ope-
randum eommoventur. Ubi ergo nullus aut
tepidus perfeétionis adipiſcendæ amor & de-
ſiderium fervet, ibi omnes aliæ potentiæ ad
opus tam ſanctum languent.
Tertia eſt otioſitas, aut ace dia & pigritia,
quæ eſt infauſta mater deformis ſobolis tepi-

ditatis: nam acediæ natura eſt, ait S. Bonaven-

tura, to. 7. de pugna ſpirit. c. 6, ut tædium bo-
ni generet, animi torporem cauſet, ac mentem
gravet triſtitia. M
Quarta immoderata effuſio in occupatio-
nes externas cum negleétuiin ſpiritu. Sunt, qui

altiores doctrinas de pulpito tradunt, aut ex-

cipiunt:

92 Diei II.
cipiunt: ſunt, qui de cathedra ad populum
verbum Dei ac fidei dogmata exponunt: ſunt,
qui ratione officii, aut obedientiæ ducturem
œconomicam adminiſtrant, & hæc cum tan-
ta virium contentione, & cogitationum
ferme omnium intenſione, ut hiſce curis
negotium animæ, perfectionis ſtudium, ac
progreſſum in virtutibus poſtponant, ſicque
flaccidum, tepidum, & rarò ſerium vitæ ſpi-
rituali animum applicent. Agnovit hoc, ac
improbavit Ludov. Bloſius, in præfat. in Sa-
cel. An. fidel, ubi dixit: Nonnulli litteris vel

ſcientiæ ita dant operam, ut interim pietatem ne-

gligant, quod utique vanum, perverſum, atque
iniquum eſt: niſi enim ipſis litteris, ac ſcientiæ ve-
ras virtutes, amorémque Dei conjungamus, at-
que præponamus, Deo diſplicet, quod agimus.
Unde monet aureus Aſceta: Quieſce à nimio
ſciendi deſiderio, quia magna ibi invenitur diſra-
Nio. de Imit. Chriſt. l. 1. c. 2. n. 2.
Quinta radix tepiditatis eſt negligentia cir-
ca modica tam bona agenda, quàm mala vitan-
da: nam ſicut magnopere neceſſaria eſt ad
conſervandum & augendum ſpiritum exacta
minimorum cura, tum in ſervandis præceptis
& regulis etiam minimis, tum in fugiendis
parvis ad ſpeciem defectibus, tum in repri-

mendis parvis ſenſuum ac paſſionum pro-

penſionibus, ita etiam horum, ut viden-

tur, minimorum neglecétus fervorem ſpiri-
tus

un
„ arcle
enmmeel
1
pulug⸗
,uinla
Ard
Tatauumn
cente ten
arkntenn
arlir n
1oxlire A1
Alteumnnn
1 Cnnunen kn
aGet

Nr
„

D
inalidn
rinhia
. Miin,
E
wlh
Aerie
uti Go
hehmn⸗

Soliloquium ſecundum. 93

gint tus minuit, ac ſucceſſivè omnino extinguit,
linnic cùm parva contemnere ſit proprius tepido-
u iken rum character. . .
, n Sexta eſt, ſi quis ſuas quotidianas actiones,
in Hiin exercitia ſpiritualia, ac opera ordinaria obi-
eulie u ter, perfunctoriè, ac ex conſuetudine pera-
— gat, præſertim autem meditationem & exa-
inmn men conſcientiæ: meditationem quidem:
gie amc nam, ſicut Propheta regius ait, in meditatio-
it Aui ne mea exardeſcet ignis; Pſ. 38. v. 4. ita ex
Aginiig cjus omiſſione, aut negligenti applicatione
nſantimig tepor & frigus in anima prævalet ac domina-
Eintin rur. Circa examen conſcientiæ autem Eu-
m, fn, ſebius Nirmb. de Ador. in Spir. & Ver. Il. 3.
Etinſinen e. 13. ita hortatur: Ne intepeſcas in hac diſcuſ-
Mmm4 ſone tui, quæ clavis eſt totius fervoris: binc viri
Niſit, ugn qgiu pii miſere poſtea desecerunt, quia ſuperficiali
Mn ruis quodam dolore 6S eamine contenti manebant.
AnHnnth, Sanè in his quotidianis exercitiis omnis car-
H do Chriſtianæ & religioſæ perfectionis verti-
mtAnmlenmd tur.
Enhgudn Septima eſt multiloquium. &à quis putat, ſe
goen uunitii Religioſum eſſe, non refrænans linguam ſuam,- bu-
gminßiini jus vana eſt Religio Jac. I. v. 26. Vas enim ſæpius
is detectum pretioſum vaporem & liquorem
IN exhalat, & os malè cuſtoditum ſpiritum ac
Gbu nis devotionem diſſipat. .
nt Wnn , Octava eſt frequentior familiaris conver-
n me 1 ii ſatio cum ſæcularibus, quorum modi, actio-
euimmnf nes, genius, ac ſpiritus ſenſim imbibuntur,
ac

=☛

6

94 Diei II.

ac à genuino fervore ſpiritus religioſi potiſ.

Gmum animum alienum reddunt. Et hæ
ſunt caulæ ac radices, quarum quælibet, niſi
maturè amputare feſtines, noxios tepidita-
tis fructus producit, & paulatim agrum ani-
mæ ſpinis & urticis vitiorum replet. Per
agrum bominis pigri (ſeu tepidi) tranſivi, &
ecce totum repleveraut urticæ, & operuerant ſu-
periciem ejus ſpinæ. Prov. 24. V. 3s0.
VIII. Quapropter ſi ſtatus tui decot, ſi
animæ tuæ ſalus, ſi perfectionis religioſæ cu-
ra, ſi Numinis ſupremi dignitas tibi cordi funt,
ut eſſe debent, deinceps in obſequio Divino,
in cunctis vitæ tuæ actionibus omnem igna-
viæ torporem excutere, & alacrem fervo-
rem ſpiritus in iis induere allabora. Eſt au=
tem fervor ſpiritus vehemens quædam vo-
juntas Deo placendi, Deo ritè ſerviendi,
Deo per omnia perpetuò fſatisfaciendi, ita,
ut homo unicè vivere intendat ſecundum
cor Dei, ſicque perennem famem, ſitim, ſo-
licitudinem, & inquietudinem foveat con-
ſtanter omne Dei beneplacitum adimplendi;
hunc autem fervorem ſpiritůs omnis tepidi-
tas impugnat, & ſi non ſimul, ſaltem ſen-
ſim expugnat. Sed quomodo hæc, & qui-
bus medus curanda eſt? Inquirendæ primi-
tus ſunt cauſæ & viæ, per quas hoc vene-
natum malum ſe in animum inſinuavit, qua-
rum mox octο præcipuas aſſignavimus, ſic-
que

,d coruise
14 Mnret
2 tolt
utkid,n
uf Chl
nmn
cunfetk
Dal,Aen
,lihscui
tixiſiiu
citendsnuun
4ets Ae

rrkitr

WMnI

mgton,
1 4 1

n
6

Uudend

Soliloquium ſecundim. 95

que contraria contraris curanda, & expel-
lenda ſunt. Dein præter annua exercitia per

IN octo vel decem dies continuanda, primo, vel
s te

nis aliarum curarum, ac funétionum ſarci-
Wna, quantum per obedientiam licet, depo-
nenda eſt, ac interiori recollectioni ſpiritus
vacandum: ad cenſuram tunc vocandi ſunt
unghun habitus vitioſi uſu & conſuetudine robora-
liutig ti, dijudicandus in virtutum ſemita progreſ-
Sicdetiohin ſus aut defectus, diſcutiendus accuratè lpi-
Hurmenin ritualis conatus circa meditationem, lectio-
N,Ame nem, examina conſcientiæ, uſlum SS. Sacra⸗
Ua Mi mentorum, converſationem cum proximo,
Nrnenquing circa vota religioſa &c. Hæc menſtrua re-
,Daidbe collectio magnum contra tepiditatem præſi-
rd di dium, & ad augendum ſpiritus fervorem ſa-
enenitemm lubre fomentum ſubminiitrat, quod melius
uil experientia docebit.

MELDITAIIO TEKTIA.

De triplici Fide, mortua, langiulida,
& viva.
lem Punct. I. Ostende mihi fdem tuam ſine oberi-
n e hus. Jac. 2. V. 18. Siſte tibi ante
i oculos urbem peramplam ac populoſsm v.
urg g. Romam, meritò Orbis Chriſtiani compen-
. dium,

e

96 Pen
dium, & Epitomen dictam, in qua incolz
omnes fidem Chriſtiano-Catholicam profi-
tentur. Sed quot inter hos ferme innume-
ros, veros fideles, atque ſincera fide præ-
ditos invenies? fortè paucos, imò tam pau-

cos, ut ipſe Dei Filius dicere non dubitarit:

Filius hominis veniens putas inveniet fidem in ter-
ra? Luc. 18. v. S. Tam rara vera fides eſt.
Credunt ex his plurimi, ſed fide mortua, &
non alia, quam Herodiana: nam etiam He-
rodes congregans omnes Principes Sacerdo-
tum & Scribas ſciſcitabatur ab eis, ubi Chri⸗
ſtus naſceretur, & poſtquam ex Scriptura &
Prophetis ei dictum eſt, Chriſtum naſcitu-
rum in Bethlehem Judæ, ſine dubio credidit,
ſecus enim ad tam immanem innocentium
ſtragem non proceſſiſſet, & tamen credendo
Dei Filium perdere quæſivit. Credunt, ſed
fide dæmoniaca: Nam ? dæmones credunt, G
contremiſcunt: Jac, 2. v. 19. utinam tu, eùm
credas, timeres: credunt, peccatum eſſe
offenſam Dei infinitam, æternis inferni tor-
mentis non abolendam, ſed ſine motu bæ-
nitentiæ, ſine ſenſu doloris. Tales ſunt ſi-
deles præciſè ex eo, quia eos ſors nativita-
tis ex parentibus Catholicis Eccleſiæ adjun-
xit, & parum abeſt, quin infideles dici pol⸗
ſint, quia fides eorum mortua eſt. Diſcute
ſidem tuam, an eam opera comitentur:
uoniam ex operibus juſtificatur homo, & non exX
fide tantum. Jac, 2. V. 24. Punét.

lnnie

ale
ehle D
gulnief e

cgiimnſien

ttscnßinn
lrn, Kne
eltd dNe
ſort aun
eruruſuir

1inbnn Ar
orhn, een
nbonnn,6
1Ktbernd
Usſenuabenne
itucfen,
ing nuntte
urſcli, ut⸗
leenlteere
ae
Kenlugin
lelhutn

==

1. Meditatio tertia 97
in punct. II. Oſtende mihi ulterius fidem tu⸗
e tuicds am ſine operibus. Sunt ali fideles, qui lan-
uieim guidé credunt ſine fidei exercitatione, ſine
ulnmniter viva Myſteriorum fidei repræſentatione, ſine
euun ſide operibus comprobata. Si de fſide verum
inmiit eſt: Beati mites, beati, qui perſecutionem pati-
utmmii untur; Matth. 5. Diligite inimicos veſtros, &&
Dlamnis benefacite his, qui oderunt vos; v. 44. Regnum
tn, MMmm Clorum vim patitur; Matth. 11. v. 12. Niſi con-
enin meig verſi fueritis, & effciamini, ſicut parvuli, non
unn ,iinim intrabitis in regnum Cœlorum; Matth. 18. v. 3.
unges G6 & ſexcentæ ſimiles Doctrinæ Evangelicæ, cur
Annadime vitæ tuæ rationem hiſce fidei principiis non
Cuiumen conformas? cur hæc dogmata fidei nihil fer-
ieioeed voris, admirationis, devotionis & imitatio-
phwen oeta nis in te excitant? Ecce idem infallibilis De-
Aes us, eadem Divina, & æterna veritas, quæ
Aii un tibi revelavit, eſſe Deum unum in Natura,
zölucs & trinum in Perſonis, JEſum Chriſtum, pro
ilintmt te paſſum & mortuum, eſſe verum Dei Fi-=
nt, Nrmn6 lium &c: hæc itidem fe docet præcedentes
in emngifit & alias veritates Evangelicas, & tamen vo-
en, MAlrad luntas tua circa eas, quaſi res exiguæ conſi-
s Maini derationis, parum afficitur: quæ caula gran-
gialin itr dis hujus erroris? quia fides tua languer, &
alclrele A intellectus has veritates revelatas Pro digni-
uiüngdeß tate apprehendere non conatur, hinc faci-
Urni Din lis lapſus in peccata, hinc exiguus in virtu-
1 Cien tum ſtudio conatus, quia non operaris, quod
ein languidè credis: IMe autem verè credit, qui ex-

ir ercet

98 Diei II.
ercet operando, quod credit. S. Greg. Hom.
26. in Evang.
Puncéct. III. Et ego oſtendam tibi ex operibus
fidem meam; Jac. 2. non fidem mortuam, non
languidam, ſed vivam cum crebra exerecita-
tione, fidem, quæ per charitatem operatur,
ad Gal. 5. v. 6. prout in primitiva Eccleſia
operata eſt in SS. poſtolis: Ibant Apoſtoli gau.
dentes à conſpectu Concilü, quoniam digni habiti
ſunt pro nomine ſu contumeliam pati; Act. F.
v. 41. ac in innumeris aliis, ſenibus, juveni-

bus, ac virginibus, qui viva fide animati

diuturnas perſecutiones, ærumnas, exilia,

exquiſitiſſima tormenta, ac mortem demum
iplam cum maximo animi ſolatio ſuſtinüe-

runt. O ſi tu non tantùm Chriftianus, ſed
etiam Religioſus cùm ſis, ſaltem leves offenſas

tranquillo animo ferres, viva fide apprehen-

dens: Omnes, qui piè volunt vivere in Chriſto

uit
,Ms 8
anon
amdin
ſliuen,
cnuln

CGchaußz

Eſu, perſecutionem patientur. 2. Tim. 3. v. 12.

Solida & viva fides te docebit humilitatem:
Humiles ſpiritu ſalvabit Dominus; pauperta-

tem: Beati pauperes ſpiritu; obedientiam:
Qui vos audit, me audit, qui vos ſpernit, me

ſpernit; Religionem & devotionem in ora-
tione ex præſentia Dei, ac demum virtutes
omnes; quarum origo & fundamentum fi-
des eſt. Hinc non mirum, quòd Beatiſſima
Virgo Maria adhuc in terris degens unicam
fidem, eâmque vivam ac fortem cum tan-
ta

iy,
k u . Meditatio tertia. 99
Mta energia in litteris ad S. Ignatium Epiſco-
l ig, pum & manuſcriptis commendaverit. Cape
— tenorem: Ignatio diletto Diſcipulo optat Ma
unn viq humilis ancilla ſalutem 41 Fodn-
ncchnn gem de Fili t, W adichn. ,
r um d den e Filio meo gu audiſti, E& didiciſti, om-
iin 8 nia vera ſunt: crede ila, &&ρ adbære illis immo-
–M biliter. Chriſtianæ fidei votum tene firmiter, &&
ai a conforma vitam ac mores tuos NB.fidei tuæ. Veni-
B am cum oanne te & Chriſtianos, qui tecum ma-
zent, viſitatum. Sta in file, & age viriliter,
Eeu “ neque perſecutionum procellis cede. Bene vale
4 ien C8 ſpiritis tuus exultet in Deo ſalutari tuo P.
mt Mih. à S. Cath. in Tim. Perf. vol.3. tract. 6.
ni mnden erud. 4. n. 309. exX S. Bern. Serm- 7. in Pſ .
Dütiftiniin Hæc ubi à Virgine Deipara dicta ſunto; ide
muinfig proin, ut fides non tantùm tibi ſit re-
Gnbsllroleakt gula credendi, ſed etiam ope-
randi.

piun TINe
BRtwtkunbe
Ueht Mnn
n ſen Autens
ul, Suſnn
NudEimmeni
le rtenſi
Ctncrenr.
um glle
l tncrui

– 62 DlES

00 Diei III.
DIES TERTIA,

Viro Dolorum,

Domino noſtro Jſu Chriſto, pro
nobis paſſo, mortuo & ſepulto, con-

ſecranda.

ORATIO

Manè poſt matutinum devotè
recitanda.

Aluto te, Agne manſuetiſſime, Eſu do-

1

loroſiſſime, in Paſſione ac morte tua

ennenn

ruti.

66, bepen
envun
ñitin ſin
duitndi
othen w⸗
Nipponn f
n

6enes Mn
lirntss,
eubmen len
n, thleniti
r itreun n
rei,

menoe

tCnetee,Cuc

omni Divinitatis & humanitatis deco- ce Wum

re pro me viliſſimo peccatore exute,
in quo à planta pedis uſque ad verticem non

eſt ſanitas, ſed vulnus & livor & plaga tu- n
un

mens, te rogo tota mendicitate mea, ut
indigentiam meam, miſerias meas piis mi-
ſericordiæ oculis reſpicere digneris: nam ne-

que eſt ſanitas in carne mea, nec eſt pax oſ-

ſibus meis à facie peccatorum meorum. Tua
vulnera tibi inflixit miſericors amor erga me.
mea vulnera cauſavit iniquitas erga te, &
perverſus amor erga me. Sana me igitur Do-
mine hac die, quæ ad indulgentiam mihi, &
ſanabor. In tua ignominioſiſſima Paſſione
modo eminentiſſimo edocemur omne .

Arn riann

S
DNRCAGh

Gobugetaie.
N,bunenfeperw
ellestkann
Une eont e
roellinnwnns
ttuner N
Urallinen
tene ee
ng mire

4

Oratio. 101
III quidquid rigoris „abnegationis, mortifica-
Inn tiomis corporis, ſenſuum, appetituum, ac
UII, amoris proprii in vita ſpirituali exigi potelt.
p p Viderunt oculi tui infandiſſima quæque aſpi-
7 ciendo illam rabiem judæorum, Judæ per-

A0 h,, ſidiam, Diſcipulorum fugam, irruentes li-
ul Gores, vincientes, raptantes, & inſultan-
I tes, Principes populi in tui condemnatio-
410 nem conſpirantes, milites ad cruciatum tu-
um ſe armantes, viderunt ſub cruce Matrem
nineen ſtantem, ac hoſtes tibi improbè inſultantes.
in Aures tuæ ſuſtinebant iniquas accuſationes,
eniinſt falſa teſtimonia, adjurationes, illuſiones,
mufinit clamores: Crucifige, crucifige, intonantes,
ilümenm condemnationem ad mortem, ac blaſphemi-
mtlnum as ſub cruce. Guſtus tuus myrrhæ. fellis,
Anma zcetique potu, ac demum in cruce ſiti acer-
nkimm biſſima cruciatus fuit. Odoratus tuus per-
lins tulit fœtorem ſputorum ac pædorem phleg-
uitu matum, quibus Divina facies tua à ſordidis
n les arſt! lictoribus fœdata fuit. Tactus immaniſſi-
henigenm mis tormentis per totius corporis lanienam
Humte, WAH Ccrudeliſſimè afflictus fuit. Omnes potentiæ
rummtigel internæ ac externæ deſtinatos ſibi à Patræ
Wnemd zterno cruciatus pertulerunt, quibus nos in-
n nng ſtruere dignatus es, qualiter imitando tuam
adutege Sanctiſſimam Paſſionem ſenſus noſtros intra
Hiinnd limites violenter coërcere, ac effrænes ani-
hwnn Wnk mi paſſiones, malâsque propenſiones cruci
und 8. mortificationis afh⸗ ere debeamus., Ro-
1 3 92⁰

102 Diei III. ,ind
go te igitur per dolores ac Sacratiſſimum mmeſd
Sanguinem tuum pro me effuſum, ut jugi⸗ ſel

ter mortificationem tuam in corpore meo 1 tatien
circumferens tibi conformis effici merear. 6intnin
Amen. M
. . . ZenKenNe⸗
Poſt perſolutum in Choro matutinum legitur ex —
lib. I. de Imit. Chriſti c. 6. && ex I. 3.c. 50. 2intns .
Adloarnkd

. e ſtonsin ten,
De neceſſitate & præſtantia Mor- cilhr

us
tificationis in communi. n, en,ena
Puncèt. I. umper mortificationem XEſu in cor- nmm i
poré noſtro circumferentes. 2. Cor.
4. V. 10. Repreſſio carnis, ſenſuum, ac re. U
bellium animi paſſionum per mortificatio-
nem tantæ debet eſſe durationis, quantæ eſt
reſpiratio vitæ, non uno die, menſe, anno,
non decem annis, ſed ſemper, ut ait Apoſto- I
lus, ſemper mortificationem hſu & e. Cauſam d imlun
quæris? quia tota vita humana tentatio, ac Midſirt
militia eſt ſuper terram, caro inceſſanter, ut hlinmne
lugubris docet experientia, concupiſcit ad. Mnuimi
verſus ſpiritum. Niſi terra cæteroquin na- rſtſti, an
tura fertilis ſæpius ligonibus & aratris pro- Cnlte
ſcindatur, mox ſylvelcit, & urticas, ſtipi= ltii arie
tes, lolia producit: pariter ait S. Leo, Serm. inpri
4. de Jejun. Pentec. Terra carnis noſtræ nii d Un ſe inn
aſſiduis fuerit ſubacta culturis, citò de ſegni otio in giitn
inas, tribulosque prodacit. Parum ſuo ma Amaſt
e H

E Meditatio prima. 103
i ifte do foret, ſi ager cordis noſtri mortificatio-
nchin, i nis internæ & externæ vomere non proſciſſus
ubn Guhe tantùm tribulos ſylveſtres proferret: nam
uhni tffim etiam herbas mortiferas & venenoſas pecca-
eetorum lethalium tandem protuberat, ac ani-
nuimhi mæ mortem affert, teſte S. Paulo Ap. ad Rom.
(Galee 8. v. 13. Si ſecundam carnem viæeritis, (ejus
TIII malas inelinationes non refrænando) morie-
ulllh mini, morte culpæ in præſenti, & morte
ca 4 damnationis in futuro. Vide, quantæ ne-
genge ceſſitatis ſit, ſemper vigilare ſuper gregem
u“ ſenſuum, ac propenſionum ſuarum, ſemper
ninm .Mi nen montiſicarionem JEſu in corpore circum-
GCumfrre iA ferre. .
Elum . Punct. II. Chriſtianus es, ad æternam ſa-
n enife lutem aſpirans? non aſſequéris ſine indefeſſo
rins m Wort ficationis ſtudio; audi deſuper Abba-
Wce, t tem Bloſium: Hoc fundamentum eſt ſalutis no-
en Uätſn ſtræ, mortificare ſcilicet, abnegare, reſignare,
. berdere, &annihilare nos ipſos. in Conſol. pu-
Trommn etto ſillan. e. 26. Religioſus es, ad perfectionem
o, amit, ſtatũs tui ut tendas, obligatus? Omnis pro-
iei unfits fectus tuus in unica mortificatione ſolidatur:
eueocun n Yantum proficies, quantum tibi ipſi vim intuleris.
ünri, de Imit. Chri. I. 1. c. ult. & ut B. Climacus
, Linen grad. v. ait: Monachus eſt perpetua naturæ vio-
eridlen N lentia, ſenſuumque vigilant'ſima && indefeſſa cu⸗
mn mut Ntodia. Sine hac ergo violentia Monachus
Pri enl e eſſe deſinis, & chimæram Religioſi induis.
Ahan Chriſti ſervus es? Qui Chriſti ſunt, carnem
G 4 ſuam

= Mton
104 Diei III.

. ; . imnl
ſuam crucifixerunt cum vitiis coneupiſcen- i oe
tiis, ad Gal. 5.v 24. Imò qui verus Religio- 1 iunn
ſus? qui Dei ſervus? qui ſtudio virtutum elal

& perfeétionis addictus ſit homo ſen- 4
ſualis, ſui amans? qui carnem ſpiritui ſubji-
cere, appetitum ſenſitivum fræno mortifi- MMi
cationis coërcere non laborat? talis enim, Anmn iidh
prout S. Proſper hominem immortificatum aſſtültt
depingit, ſecundum ſeipſum vivit, qui, ſi po- i
Untſo,enrudn

Gumntbevi
Nu, Mnue

tuerit eſe, oonverſatur, cum quibus vult, pergit,
quò vult, dormit, quando, & quamdiu vult,
loquitur, quæ vult, & ubi vult, manducat &
bibit, quando, & quamdiu vult, & quantum
vult, ridet, & lætatur, inter quos vult; poſtre-
mò quidquid naribus ſuave eſt, quidquid tactui
blandum, quidquid oculis delectabile, quidquid
cæteris ſenſibus carnis ſuæ jucundum, exercet, ac
fequitur, qualiter vult. S. Proſper l. 3. de Vit. Mis unr 6
contempl. c. 1. Quid ad hæc ſingula tua ti- Whmmn
bi dictat conſcientia? an non te culpat in wans
pluribus reum? O in quale præcipitium tan- nbmmnm
dem te dejicient pravæ inclinationes tuæ, ni- Mli gain
ſi eas continua mortificatione jugo rationis eliy elng
ſubjicere ſtudueris! iie plkr
Punct, IIl, Quantæ neceſſitatis, tantz ntiuir,
etiam utilitatis & excellentiæ eſt virtus mor-
tificationis. Nam primò homo verè morti- un
ſicatus Rex eſt habens regnum internum, & kum

dominans ſuis animi affectionibus & paſſio- umnte /

nibus, fortiori utique præ aliis Regibus do- A
minio,

ee
led
6

ln

n iſig n
,.6 4
Nlllſenn Ni

ſql ſoke ze
lode⸗ ft
iin it hon
Memmnßzfits
Uullnunſeno gen
mhnn lg ei

Nrſen annter

ii ru
unl, Beur
j tnunusene
gülgutn
tAati r
Airulin ennt,
hopen eli
kutariignntut⸗
In Nn ecut
Alerigiunmn
Gaummiatinetut
ſinims igennn

1 Ntets
Saieelkirusmn
nötomoſetnn
ngun nmnn
ekoebndt
ie hegui
*

Meditatio prima. 105

minio, qui armis urbes, & provincias ex-
pugnant. Innuit hoc B. Joanni Taulero
mendicus ille, ſeu Angelus mendicum in-
dutus, qui dixit: Rex ſum ego, & regnum
meum in anima eſt: novi enim corpus, car-
nem, ſenſus, inclinationes, omnésque pra-
vos paſſionum inſultus imperio rationis do-
mare, ae ſpiritui ſubjicere; hinc Sapiens ait:

Melior eſt patiens, viro forti; & qui dominatur

animo ſuo, expugnatore urbium. Prov. I6. v. 32.
Nonne S. noſtri Carolomanni, ex Rege Fran-
ciæ Monachi Caſſinenſis, glorioſior de ſe erat
triumphus, dum ignotus ſervilibus culinæ
officiis addictus indiſcreti coqui alapam ſilen-
ti animo concoxit, quàm dum prius hoſtes
ſtravit? Secundò ſi de aliquo dicatur, quòd
ſit humilis, patiens &c. ſola in eo virtus hu-
militatis, patienti? & c. commendatur: ſi
verò homo mortificatus audiat, omnes in
eo virtutes prædicantur: nam mediante in-
terna & externa mortificatione amputat om-
nia vitia, quæ ſunt obices virtutum, iisque
univerſim bellum indicit; hinc optimè ſpiri-
tualis vitæ Magiſter Caſſianus I. 4. Inſtit.
c. 43. Mortificatione voluntatum extirpantur,
atque marceſcunt vitia untverſa, expulfione vi-
tiorum virtutes frudlificant, atque ſuccreſcunt,
Pullulatione virtutum puritas cordis acquiritur,
Puritate cordis Apoſtolicæ churitatis perfectio pos-
ſdetur. O quale gaudium eſt talis homo
G 5 verè

106 Diei III. on i
verè mortificatus Deo, Angelis, ac omni. M
bus Cœli Civibus! Tertiò mortificatio me-
ritum quoddam Martyrio ſuperius habere Gechonnn
videtur ex eo, quòd Martyrium cruentum ubu⸗
ſolum corpus dilantet, mortificatio verd“ ncr
tanquam Martyrium incruentum præter ma- bNleſh⸗
cerationem corporalem præcipuè etiam vo-
luntatis & appetits rebelliones compelcat, litn
& ad ea, quæ illis contraria ſunt, inclinet. w dn
Docet hoc S. Bernardus Serm. 30. in Cant. mgtöntt, I
Genus Martrü eſt, ſpiritu facta carnis mortifica- gg irthil
re, illo nimirum, quo membra cæduntur ferro, nciniiet
porrore mitius, ſed diuturnitate moleſtius. Et mn nintl
hoc incruenti Martyrii genus non ſemel, ſed agletöris
quotidie ſine numero ſubire licet: Unde liquet, mai uſ⸗
ait S. Chryſoſt. Hom. 12. ad Rom. fore, at
cum tot hinc coronis diſcedamus, quot dies hic
vixerimus, imò verò multò pluribus: licet enim
uno die & ſemel, & bis & ſæpè mori; confor-
miter verbis regii Prophetæ: Propter te mor-
tificamur toto die; Pſ. 43. v. 22. & Apoſtoli Pau- ſnia Diu
li: Qotidie morior. I. Cor. 15,v. 32. Ora De- Dadirſen
um per Virgineæ Matris interceſſionem, ut c.
in te magnum S. mortificationis deſiderium Slirm
accendere dignetur, tu verò in ejus Scer
continuo exercitio omnes vires W
impende.

—8 (0) ½.

enen

“
legi⸗

80LI-

7
.

iplt 1 Soliloquium primum. 107

nen 4 Tempore matutino Diei tertiæ.
une. . . . .
,mſen De cuſtodia Linguæ, præſortim in
emumnſat Locutorio, in Refectorio, & in Conſortio
enſnein Jæculari.

Eltbslanatarze, .
. 4, 83
— TAnti refert, effrenem linguæ petulan

RKrH tiam aſſidua vigilantia intra debitos
1 1. 4 83 . „. .
GH„„fines coërcere, ut quis fine hujus c
tüim fin ‚ ut quis ſine hujus cuſtodia

ad veram vitæ religioſæ, ſolidæque virtutis
diſciplinam minimè pertingere valeat. Hanc
veritatem irrefragabili teſtimonio ſuffulcit
S8. jacobus Ap. his verbis: Si quis putat, ſe Re-
ligioſum eſe, non refrenans linguam ſuam, ſed ſe-
ducens cor ſuum, bujus vana eſt Religio. Jac. I.
v. 26. Movit hoc S. Apoſtoli dogma omnes
Gn S. Ordinum Fundatores, ut dickante Spiritu
MAuiNie S. in ſuis regulis ac conſtitutionibus alumnis
tar hnimiu ſuis linguæ refrenationem, ac ſilentii ob-
nGih ſervantiam ceu normam principalem com-
le hrn mendrint: Non ignorantes, ut ait S. Bernar-
timdm qus c. 27. de Paſſ. Dom. quia ſicut urbs pa-
tinutitin tens, && abſque murorum ambitu, ita vir, qui
uee „on poteſt in loquendo cobibere ſpiritum ſuum.
ms us Siunt homines ſpirituales, qui hoc experti ſunt,

nter ,
alun,
Nittee olin. D
Eels non benel ſe
hinlcenluhle

e quantum auferat devotionis, quantum afferat diſ-
Jolutionis intrinſecus frequens linguæ reſolutio, ita,
N uttandem omniſſpiritu devotionis, compun-
Etionis & fervoris vanam & inanem reddat

. vitam

108 Diei III.
vitam religioſam. Præcipuè aufem S. b. Be-

nediétus in inculcando Filiis ſuis linguæ mo-

deramine pluribus in locis S. Regulæ per-
quam zeloſum ſe exhibuit, dum non tan-
tum verba ſcurrilia & otioſa ſeverè prohibuit,
eãque æterna clauſura in omnibus locis dam-
navit, ac ad tale eloquium diſcipulum os
aperire non permiſit, ſed inſuper de bonis
& ſanéctis ad ædificationem eloquiis etiam
perfectis Diſcipulis propter taciturnitatis gra-
vitatem raram loquendi conceſſit licentiam.
S. Reg. c. 6. Item voluit, ut linguam ad lo-
quendum prohibeat Monachus, & tacitur-
nitatem habens uſque ad interrogationem
non loquatur; c. 7. gr. 9. & ſi loquatur, leni-
ter & ſine riſu, humiliter cum gravitate, vel

pauca verba & rationabilia loquatur, nec ſit

clamoſus in voce, c. 7. gr. II. ſed potius
omni tempore ſilentio ſtudeat Monachus.
c. 42. Ulterius paternè inſtat & præcipit, os
ſuum à malo & pravo eloquio cuſtodire,
multum loqui non amare, verba vana & ri-
ſui apta non loqui, cùm mors & vita in ma-
nibus linguæ ſit. c. 4. Inſtrum. 52. 53. 54. ad
quam piiſſimi batris linguæ diſciplinam velut
ad brevem epitomen omniareducuntur, quæ
de ea à diverſis authoribus per integros tra-
ctatus deducuntur.

II. Novit Sanctiſſimus Legislator omnium

Juſtorum ſpiritu plenus, noverunt cum eo
“ alii

Denbun uid

ggenonet
SKiwmme
omi line
D Whlole
16, elng
vCticneg
na, lnaa
eeeſo nn
eNN
miu⸗
u etehtntu
nacbtkra

elee,
ielg inin⸗
nemngn
Attkeonnen
hnn
ultirh
Abmmn,
legtien

Nil,
lrinn ent
uſi lane
Nnlerg. legle,
tin Gunnt
4 Ulien otnii,
Uunortinsſrete
enlihtn
ihe ten
et nen eo⸗ Glizen
1. Gnntennin 1
eſmnlilien
1Uulun ⸗
Cürkis, Etct.
1l gerogone
Aloguunn ke
Ierem gegtre

=

hlalonunn,at.
Rubenus, Abbas Ord. S.P. Bened. de aur. ling.

6, n 1 pe
ſo ſucer Kuc
Reku necgte
N ein dhrcr
ore, Nehntud
dnoumitin,
glien tſi
nedl inti
orueiennmnget
nſetinegoeſn

ulegenomm

nennte
1

Soliloquium primum. 109
alii S. Ordinum Fundatores, ac aſceticæ vitæ
Magiſtri „quantam virtutum ſtragem in ani-
ma edat indomita linguæ licentia, quam vi-
tiorum congefiem coacervet, quos aculeos,
quas ſordes & immunditias in conlcientia
generet: nam à lingua diſcordiæ⸗ fraudes,
mendacia, turpiloquia, jactantiæ, murmu-
rationes, detractiones, ſcrurrilitates, ſecre-
ti revelationes, blaſphemiæ, querelæ, ſuſur-
rationes, & ſexcentæ aliæ malorum belluæ
velut ex equo Trojano prodeunt. S. Bona-
ventura in Diæt. Sal. tit. 3. de Præcept. c. 7.
viginti duo peſſima vitia enumerat, à linguæ
procacitate derivantia. P. Hieremias Drexe-
lius in orbis Phatonte per tres tomulos plu-
ra vitiorum alphabeta congeſſit, quæ omnia
linguæ procacitas protuberat. Leonardus

c. 59. corruptæ linguæ centum viginti quin-
que vitioſos exceſſus in compendio annota-
vit: ac vel ideò dignum eſt mortiferum hoc
membrum, ut à S. Jacobo univerſitas iniqui-
tatis appelletur: c. 3, v. 6, quomodo autem
univerſitas iniquitatis? quia lingua incuſto-
dita docet omnes peccatorum ſpecies, & ve-
lut ex cathedra omnem tradit vitii & iniqui-
tatis doctrinam, ut explicat ſapientiſſimus
Joſephus Manſi, tract. 45.diſc. I4.n. I. allegans
verba S. Bernardini, qui linguæ petulanii-
am hiſce perſtringit: O lingua nequam, im-

pia

1I10 Diei III.
pia odii && invidiæ proles, 6 peſtifera lepra! ta
es, quæ diſcordias ſeminas, -tu rancore, tu jur-
gia, tu lvores, iras, contentiones, rixas, con-
tumelias && ſciſſuras ſuſcitare non ceſſas, divifio-
nes, & partialitates nutris && lactas, -tu ſeparas
amicos, multiplicas inimicos, tu ſola diſſipas ci-
vitates, deſtruis regna, extinguis charitatem &c.
Demumut linguam iniquitatis univerſitatem
adſtruat, concludit: TZu omnia ſcelera vivifi-
cas & extollis. S. Bernardinus to. I. Ser. 23. 2.
3. c. 3.
III. Sunt autem linguæ vitia adeò commu-
nia, ut etiamlinguæ religioſlæ, linguæ Divi-
nis laudibus ſpecialiter conſecratæ à ſcorio
exorbitantiæ non ſemper puræ ſint: in trina
enim occaſione animabus pulveres ac macu-
las, non rarò fœdè eas deformantes adlſci-
ſcunt: Primò quidem in Locutorio, vel lo-

uin
4 mul, .
ſem lun
em .ln
ntüſit
1 Deriin
4, Wüt,
4uetn n
ktmen
iſtun un
Re eunnn

ANlln
mnezlſaine
Dranainluen

co recreationis poſt menlam. Secundò in uutrhinm

Refectorio tempore refocillationis, vel hau-
ſtůs veſpertini. Tertiò in Conſortio cum Ex-
traneis, ſeu Sæcularibus. Audiamus tonum
linguarum quarundam in trina hac conver-
ſatione non adeò religioſè ac ædificatoriè
ſubinde reſonantem.
Non conſtat ex S. Regula, quòd S. P. Be-
nedictus Fratribus à prandio, cœna, vel col-
latione ſurgentibus ullam ordinariam recrea-
tionem, aut converſandi licentiam indulſe-
rit, ſed potius præceperit, ut omni kasche
we

mißfnnmfrl
milmnur hen
ichg Aiir
EEN
t 1Mar
i inibe
Auntminite

ir r

ül.

m
in tffeeh
efunnn

nunints, ie

4
1

unmcſen i
„ ⸗ 1
mlchm. tee

inin a eln i

tnmſicnttn
hinghianniele
1.N mmitlin e
mnulinu 1Nt

leniiun
Pgol, ingrede.
oleene i
e ſntsaun
MAetsK
Ginnnted
nin Loctono
nenkn. Fenii
eveltuionis i
nConlartend
jbu Adimudn
minnin,e
Nzal taim

an Redld
Go, cenn ſeen
Mmotanim en
Gilleum H
wit tont,
in

1

Soliloquium primum. 1III
vejejuni, ſveprandii, ſi tempus fuerit prandii,
oℳ ut jurre kerint à cœna, ſedeant omnes in
unum, & legat unus collationes, vel vitas Pa-
trum, dut certè aliquid, quoq ædificet audientes.
S. Reg. c. 42. De refectione, quæ in æſtate

üit, agens, voluit, ut poſt ſextam ſurgentes

à menſa pauſent in lectis ſuis cum omni filentio.
c. 48. Et de hiberna refedtione difſerens:
Poſt refectionem vacent lectionibus ſuis, aut Pſal-
mis. ibi. His tamen non obſtantibus, Patres
Congregationis Benedictinæ Caſſinenſis, ut
teſtatur noſter Benedictus Hæfftenus,
in Dilquiſ. Monaſt. I. 10. Liſquiſ. 4. pri-
ſcorum veſtigia ſecuti moderatam animi re-
miſſionem poſt refectionem introduxerunt:
Declarantes enim illa verba Regulæ: Poſt refe-
Qionem vacent lectionibus, ita ajunt: Diſpenſa-
mus, quod Fratribus noſtris poſt refectionem pri-
me menſæ per ſpatium unius horeæ liceat ire per
hortum aut Monaſterium pro ſua recreatione, du-
modo alter alteri ’e non conjungat abſque Patris
aut Seniorum licentia: Prælati verò Monaſterio-
rum noſtrorum ſint benigni ad concedendam hu-

jusmodi licentiam Fratribus noſtris, præcipuè in

Solennitatibus duplicibus, exceptis illis, quæ
occurrunt in Qua rageſima & Adventu. Patres
Caſſinenſes in Declarat. ad c. 48. Reg. Ac
vel ideò, cùm hæc loquendi facultas poſt
refeétionem tantùm ſit diſpenſata, non de-

bet etiam ex hoc capite eſſe effuſa, non pro-

longata,

112 Diei III.

lungata, non extra tempus & locum quæ-
ſita, ſed moderata, ac ædificatoria.
IV. Errant proin, ac à vero ſpiritu S. P. Be-
nedicti longè aberrant, qui in tali Locutorio
otioſis, vanis, mundanis, facetis, ac Re-
ligioſum omnino indecentibus verbis, ac
colloquiis indulgere non abhorrent: in quo
præ cæteris non rarò culpabiles ſe exhibent
juniores Profeſſi, qui quidquid in buccam
venerit, effundere non verentur, & eò ma=-
jorem produnt inopiam ſpirits & rationis,
quò dicaciorem oſtendunt copiam verbo-
rum. Quantum autem tripudium lemures
infernales ex talibus otioſis, ac ſæculares jo-
cos & facetias redolentibus colloquiis repor-
tent, expertus eſt S. Dominicus vel ab ipſo
dæmone veritatem edoctus: cùm enim vir

ſanctus malignum inſidiatorem per varia

Cœnobii loca circumduceret, & ex eo quæ-
reret, quale inhoc, & quale in illo loco lu-
crum reportaret, tandem cum eo ad Locu-
torium pervenit, ac ſciſcitando ulterius inſti⸗
tit, quales hic inſidias Fratribus machinare-
tur? tunc dæmon crebrò linguam revolvens
plauſibilis confuſionis ſonum promebat :in-
terrogatus deſuper, quid hoc ſibi vellet, re-

poſuit: Hie locus totus eſt meus; cuùm enim

ad loquendum Fratres conveniunt, eos cal-
lidè tentans in varia linguæ peccata & excel-

ſus plerumque pertraho, gtandéque inde
emolu-

ynn
gu orlo
4 Piugumn
ſhginli
,tiotn. l
uun M⸗
Neſhidne
6, Alhen
s etene
feenemin
Aepe isene
enn e
0nnuebannz
Curposs o
eſhekengonen
Glgenraun
rursDanti,
ln, lef
Urwhmaau
iiffitn han
Nng
Nnd nntn

ealumumzme

Lhuntnghe
uu, ujr,
aiet, gumn
li , Ae
tir aci
ſnk gil ele
Iunlhu
bini
1

7
en Soliloquium primum. 113
nnucken emolumentum reporto. Ad hoc dæmonum
inin fun tripudium devitandum monet S. Bernardus
nunßtinii quemhlibet Religioſum ſalutis ac profects in
uainule virtutibus ſtudioſum: Fuge Locutoria, quan-
lreis, ul tum potes; in Form. Non. Vit. per quæ verba
Matths en nobis innuere voluit, ut eas occaſiones, con-
mi verſationes, & colloquia velut ſyrtes &
clncgben charybdes extremé cavere ſtudeamus, &
Agninenhm quibus per experientiam non niſi cum pluri-
eunetmn, de bus linguæ vitiis emerſimus.
Hunſinido V. Sacerdos, 6Religioſe, qui fortè in
Mun qin em communitate locutoria univerſim declinare
nttnk vel non potes, vel non vis, perpende ob-
is Kleelna’e ſecro verba Redemptoris tui, tibi & mihi ſuc-
bucdlnisene ceſſivè uſque ad periculum condemnationis
Durmc dh acclamantis: Dico vobis, qubniam omne ver-
AAm:dmeim Dum otioſum, quod locuti fuerint homines, red-
iimren e dent rationem de eo in die ſudicii: ex verbis enim
Niueet alat tuis juſtiſicaberis, & e verbis tuis condemnabe-
Krulenline vis. Matth. 12. v. 36. 37. Ji verba otioſa, quæ
hncmals ſecundum S. Gregorium juſtæ neceſſitatis S
elctentoclidt Hie utilitatis intentione carent, I. 7. Moral. c. 17.
elmums & ſecundum S. Hieronymum, quæ nec lo-
erdluunna quenti, nec audienti proſunt, ſi, inquam, talia
ummte verba otioſa, quamvis innoxia, & quidem
iteſdieh quodlibet eorum, ad reddendam rationem
arint in diſtricto Dei judicio ſint trahenda, quid
cunt,ent fiet noxiis? quid irreligioſis, parum hone-
nn auds ſtis, ſcurrilibus? quid queruloſis, conten-
ugj tioſis detractoriis, jactabundis, acerbis,
h H moc⸗

114 Diei III.
mordaeibus ? quid fiet tibi, qui integris tali-
um verborum plauſtris onuſtus omnilſcio ju⸗
dici ſiſtendus es, ſi de quolibet verbo otio-
ſo homines reddent rationem? Miſeria ad-
huc magis deploranda eſt, quòd in Locuto-
rio per multiloquium verba otioſa plerum-
que intra limites ſuos coarétari ſe non per-
mittant, ſed ad vana, ad noxia ſe effundant:
nam ut S. Greg. in c. 6. Job. ait, dum verba
otioſa negligimus, ad noxia pervenimus. Ha-
bet ſe lingua multiloqua & otioſa, ut fluvi-
us alveum excedens, de quo S. Ambroſius
I. I. de Offic. c. 3. Citò lutum colligit amnis abun-
dans; ſic & lingua exerrans brevi fœdam
conſcientiæ proluviem contrahit. Hinc in-
ter primos celebris ſpiritualis vuæ Magiſter,
Nicolaus Lancicius verba ex S. Lauren-
tio Juſtin. deprompta, ad noſtram caute-

lam notatu digna cenſuit, dum ait: quòd in

multiloquio, cui præſertim in Locutoriis al-
ſueſcimus, præter verba otioſa tunc ſoleant ir⸗
repere detractiones, murmurationes, mendacia,
contentiones, iniquæ querelæ de alüs, ſuſurratio-
nes, ſcurrilitates, rixæ, riſus nimii, ſtultiloquia,
adulationes, turpiloquia, magna temporis,
meliorum occupationum, quibus illud tunc im-
pendi deberet, jactura irremediabilis, quæ omnia
Jola taciturnitatis cenſura declinantur. Lancic.
Opulc. ſpirit. 5. de Mediis conſerv. ſpir. c. 4.
Vide jam, quanti interſit, vel Locutoria cau-
—— 146

Amnff
vr, 3 d
„nalſod
litoere
tene un
onetnlen
oconchdn
Nk Men
Alert An
inednentun
th lifenmd
enr gryni
1 Moi nen⸗
u

—

les ani

==

N

Dynilhnntig
coſtntanrt

(Cee gant,8

(Eomtnmann
Cenrent ä
i uun ge
Ennn M
n ejeli genn
tkaneen
Utticſeigzfe
ion ſe 1
ulnetentg
atinin n

. Nen
ncrdiſennn

.
iadnrn tt
65. ltan
iſnnz

ucit i

ſ Ait
umal,innn.
enms beſ ſeln
Ntonnhit Anei
üniuenn ſ
N N d lae
M, Almn
in, na tn
etininlocuotal
Mraicitmſu
MNnNi, N
Annleti iin
, iü n ,li
mu tmn
m, n n
mmlniln un
rt Eipufn u.
Meüzentnehi
Unl,ſeleni

Soliloquium primum. 115

t tè frequentare, vel cum Davide in tali occa-
ſione vigilantem cuſtodiam & oſtium cir-=
cumſtantiæ labiis ponere. 1

VI. Inſuper bene conſideranda eſt jactura

W iIla, quam inconcinni ſermones in Locutoriis

non rarò inducunt, dum devotionis, com-
puncétionis ac internæ recollectionis ſpiri-
tum diſſipant, & demum extinguunt. In-
nuit hoc Sapiens his verbis: Ubi verba ſunt plu-
rima, ibi frequenter egeſtas 3ʒ Prov. 14. v. 234
nempe egeſtas virtutis, pietatis, & fervo-
ris. Dic mibi, interrogat Alph. Rodriquez
p. 2. tract. 2. c. 6. n. 4. an loquacem & garru-
lum unquam videris contemplativum, & ſpiri-
tualem? nequidem profeciſſe eum videris, teſtan-
te S§. Job: Nunquid vir verboſus agennituri
Experti id ſunt multi, qui vel ex oéctiduanis,
vel quotidianis exercitiis de manè, vel ex
ledtione ſpirituali, S. Communione; 8S.
MiſſæSacrificio in devotione & ſpiritũs recol-
lectione mirum in modum fortiter & dulci-
ter exarſerunt, ad orationem, ad opera pie-
tatis, ad nutum obedientiæ, ad repellen-
dos demonum impulſus, ac ad omnia vir-
tutum exercitia devotos, promptos, ac
animoſos ſe exhibuerunt; dum verò incau-
ti converſationes quæſiefunt, ac in Locuto-
riis liberins oris frena laxârunt, ſenſim ſine
ſenſu omnis devotio, & tranquilla animi ſe-
tenitas ita diſparuit, ut longo tempore ægrè,
H 2 & non

116 Diei III.
& non niſi per ſpecialem Dei gratiam ſe de-
nuò internè reſtaurare, ac in ſpiritu recolli-
ere potuerint. Confirmat hanc veritatem
Islebienſis Abbatifla, S. Gertrudis noſtra, in li-
bro ab ea Dei juſſu conſcripto, in quo miram
& perpetuam Chriſti aſſiſtentis realem præ-
ſentiam commemorans fatetur, quantopere
ei diſplicuerit mundana loquacitas: Nunquam
cauſari poſſem vel ad idum oculi te mihi ſubtra-
Gum à præditta bora uſque in præſens tempus,
quo ab accepta gratia jum revolvitur annus no-
nus, exceptis ſemel undecim diebus, ante feſtun
§. Joannis Bapt. quibus te mihi ſubtractum ſenſi,
&& hoc accidit ex ſermocinatione quadam mun-
diali, ut mibi videbatur. S. Gertr. in Inſin. Div.
Piet. l. 2. c. 3. & 23. Et alibi l. 3. Inſin. c. 30.
Cum libuerit videre, vel loqui verbum unum, in
quo parvus vel nullus eſt profectus, N hoc ſtatim
perficit, & pro mibilo reputat, Mcut aqua ex
vaſe perforato effuit dilectio Dei. Jam vide ſis,
Religioſe Tobis, S. Gertrudis non in noxios,
facetos, ridiculos, murmuratorios, detra-
Gorios ſermones linguam reſolvit, ſed ad
mundi commercia in familiari converſatione
fortè incautius evagata, noxam hanc amara

Divini ſuisponſi ſubtractione peri I. dies luere

debuit: & tu quomodo in interiora atria Dei
introire, Divinorum chariſmatum commu-
nionem participare, & ſalubrium cogitatio-
num ac inſpirationum lumina recipere ſperas,

ſacomuum
iums .
4pttun g
Anſgini⸗
lee 1
,toliundz,
Aenendund
EDnnin 8
odolet
t R
ii nollss
ea mucn
is uin
atntkrittn
uutionſeh⸗

ſu
tnuNN
Nand „r
cuntn leie
an ivent
An an

arhnſurllen
dihina,n
aſam i

1

KM Soliloquium primum. 117
uoiſnin qui in ſermonibus tuis labia polluta circum-
Rrſßiinn fers? quomodo gratiam devotionis, rorem
leninnn internæ conſolationis, lachrimas compun-
Mütinimmtus ctionis, ſpiritum Religionis, imè vel infi-
Nanhotut mum gradum ſpiritualis vitæ, & perfectio-
Miüimunin, nis tibi polliceri audes, qui inſulſos ſales,
mnsſlan gun gerras ſæculares, jocos triviales à mundanis
uncntuin ſn vix diſcernendus in ore foves, de Deo au-
IHEnnlyalin tem, de Divinis, de Coœleſtibus communi-
,rigtinem ter alum ſiles? Dico tibi, cum S. Gertrude-
rmnham ſicut aqua ex vaſe perforato, ita ex anima tua
r Ain mtin paulatim effuet omnis dilectio Dei: effuſus es
rinei, in verbis, non creſces, vana erit Religio tua,
Vn uln nn Deumque ad novas contra te querelas pro-
Cemnnind vocabis, prout is jam ſemel, teſte Taule-
DARASe,; ro, cuidam inſigni famulo ſuo apparens cum
immm magno doloris ſenſu contra ſervos ſuos ſex
smdr, ub querelas depoſuit, quarum ſecunda erat,
leut, ſaft quèd in congregationibus & colloquiis ſuis
ede. nd Vana tantùm & inutilia tractent, de ipſo au-
Cenntsnnten tem vix unquam loquantur. Taulerus apud
— Alph. Rodriq. p. 2. traét. 2. c. 13. n. 5. Hic
en ℳ, Auorundam Religioſorum defeéctus S. Ber-
ſmmmn ee nardo jam ſuo tempore profundos gemitus
S= expreſſit, dum dixit: O quantum diſtamus ab
mn bis, qui diebus Antonüi extitére Monachi! S.
nimger m Bern. in apolog. ad Guil. qui utpote in con-
gnn ventionibus ſuis Magnalia Dei loquentes ſe
tnluun, invicem in ſpiritu & virtutum progreſſu ani-
AUhimch⸗ mabant: jam verd (ſuſpirans pergit Claraval-
olouutfif H 3 lenſis

118 Diei III.
lenſis Abbas) nibhil de Scripturis, nihil de falute
agitur animarum, ſed nugæ & riſus, & verba
proferuntur in ventum. Sermocinantur agri=
colæ de agricultura, artifices de artificiis
ſuis, mercatores de mercimoniis: Prô do-

lor! ſoli DEl ſervi, ait S. Laur, Juſtin. quæ

proprio congruunt ſtatui, audire, vel loqui non
curant, vel ignorant. de Diſcip. & Perfect.
Mon. c. 22.
VII Quando igitur religiofſus DEl ſer-
vus licitas in communitate converlationes
frequentare intendit, prius internè ſe recol-
ligat, ac ex mente Ven. Bloſii DEUM itz
precetur: O Domine Deus, qui es in me, di-
gneris per me loqui, quod tibi placitum eſt, &
quod honori tuo, Jalutique animarum magis
congruit; Bloſ. Inſtit. ſpirit. c. 2. S. 2. n. 4.
vel dicat cum regio Propheta: Pone Domi-
ne ouſtodiam ori meo, & oſtium circumſtantig
lahiis meis, ut non declinet cor meum in verba
malitiæ, Pſal. 140. Ad præcavenda autem
multa animæ mala, ad augendum in ſpi-
ritu profeéctum, ad devotionem, & recol-
lectionem conſervandam conſultius erit, ſi
Religioſus perfectionis ſtudioſus tales poſt
menſam in Locutorio diſpenſatas converlſa-
tiones (niſi obedientia aliud præcipiat)
prudenter, & cautè declinet, vel raro, &
non niſi cum prævia animi præparatione ac-
cedat: Nam ſi quis verbo non offendit, bic per⸗
fetctus eſt vir. jac. 3. V. 2. VIII.

(e eriie
uboi,
(ltens
eenet, 4
ioteneer
W ir
nkeckin
churhot
aa eges

dtrmu

=-

urningunt
Rank

Nyreſteonth
n ,al zorr⸗
lpur enann N
Rl ler
ngrten
leamiht,
en (Ke
1n er ſuäde
ohton,
1

4 . . . 5.
inti i Soliloquium primum. 119
Gn, VIII. Secunda occaſio, quæ linguas eti-

Emie atn ad ſacras ſilentii, & ſolertis cuſtodiæ
nien de leges arétiùs obligatas non rarò extra de-
bitos limites deducit, ſe offert in Refecto-
riOo, quando nempe per Superiorum indul-
, utn l gentiam, vel ob æſtivum calorem, vel ob
eNSse majores in Eccleſiaſticis & clauſtralibus fun-
QGionibus labores, vel ob longiores in cho-
Uingzle ro circa præcipuas Feſtivitates intenſiones
mir ank in ad quamdam refocillationem corporale ſo-
nnrinntfte latium cum hauſtu veſpertino diſcretè per-
AiNlla. mittitur, idque conformiter S. Regulæ c.
n gtin l. 40. Qudſi labor fortè factus fuerit major, in
liͦ luin arbitrio & poteſtate Abbatis erit, ſi expediat
6 “ aliquid augere, remota præ omnibus crapuli.
ergu⸗ Hanc occaſionem in ſolatio veſpertino dæ-
ſer N mon opportunam apprehendit, & linguas
‚l religioſas in diverſa denuo vitia detorquet,
“ præſertim dum quidam fortè pauci hoc tem-
t pore & loco ita ſe effusè inſtituunt, acſi
Auah plena in continentiæ legibus diſpenſatio
Auainif ſinguæ eſſet conceſſa. Præcipuè autem ma-
Eeuimia lignus hoſtis ed omnem conatum adhibet,
mamiittt ut linguas ſervorum Dei in querimonias &
iitti murmurationes ſolvat, quod malum, ſi
nihrlug ont per paucos quosdam ſucceſſivè invaluerit,
u i it illud demum efficit, ut in cœtu religioſo
Eiin Un graſſentur diffidenti? erga Superiores,
nietet diſcordiæ inter ſubditos, diſſenſiones in
auhl Capitulis, ambitiones, detractiones, clan:
H H 4 deſti-

120 Diei III.
deſtinæ conventiones & factiones, ſilentii
transgreſſiones, ac demum tota ſtructura
charitatis & diſciplinæ in ruinam collabatur.
Ita autem, teſle inſigni Aſceta, P. Mich. à S.
Cathar. in Tim. perf. vol. I. traét. 1I. erud.
I. n. 440. quidam huic vitio ſunt addiéti,
ut licèt in ſæculo prorſus ignorarent, quid
ſit murmuratio, in Monaſterio tamen vi-
deantur murmurando votum emiſiſſe: tam
ſunt proni ad omnem murmurationem &
aſſidui in illa. Dolendum certè nimis eſt,
utinam, utinam, ſicut hoc malum gravii-
ſimum eſt, ita in plerisque Clauſtris & Cor-
nobiis non eſſet frequentiſſimum. Sed,
proh dolor! tam familiare eſt factum, ut
nusquam ferè non reperiatur, nec de illo
erubeſcatur, imò ut malum ferè nullum,
vel exiguum cenſeatur. Heæc ille, & ve-
riſſimè.
IX. Sunt autem præcipuè duo lapides
offenſionis, ad quos allidunt linguas ſuas
effrenpes murmuratores: Primum putant ſi-
bi poni per iniquum regimen Prælatorum ac
Superiorum, quod acri cenſura perſtrin-
gunt, imperfectas eorum actiones exagge-
rando, divulgando, & bonas ac dubias in
malam partem interpretando, vel murmu-
rant contra ipſos, eò quèd eorum defe-
ctus corripiantur, aut quòd ad officia non
promoveantur, & alii ſibi præferantur. Se-
cun⸗

*

yntra

de

4
AImNNN,

iftgtimn
aluen wnf
re Etten
cellamn, en
N1,
ſkr Chi
ohäcunmuns
nemonm e

—

eneni
ſtnemlnan
(Narnſekumnin
en da m
Cletmn n
Naatin mnin

4

ntſAu
eutz iirgtet

uimt,
ſece

1 Eſmenti
t t ng
N , a

Veoneltzn
4

Der
nn Soliloquium primum. 121
in cundus lapis offenſionis eſt, quia appre-
bufn hendunt aliquem defectum „ aut patſimo-
Munclâ niam circa neceflaria corporalia, cibum,
ler b ic potum, amiétum &c. Murmuratio circa
utrumque labes Judaica eſt, & dudum ju-

hlinch

2ð Magiſtros habuit, quorum Sectator
eN Judas Iſcariothes extitit, qui ungpentariam
buſnnn prodigalitatem, prout judicabat, hisce al-
un WuNenikin latravit: Quare hoc unguentum non veniit tre-
Wun nummimn centis denartis, & datum eſt egenis? Joann.
Eulnaazann 12. V. 5§.
ienin e Cum ſtupore de longanimi Dei Milſeri-
eCâ“ cordia pleraque Capitula in libris Exodi &
Lmimn NeI Num. teſtimonium perhibent de proterva Fi-
UnA,Iliorum Iiraël murmuratione tum contra De-
Npim tl um, tum contra præpoſitos ejus Duces,
Umkenln Moyſen & Aaron. Oſtendit eis Deus gran-
m Hleer dia portenta in eduétione ex .gyptiaca
ſervitute: præſtitit eis inſignia beneficia,
riRInu quæ tamen ſepoſita omni gratitudine ac con-
GUümIus fidentia aſſiduo murmurationis fremnu
innun compenſabant. Jam panis, jam aquæ,
ngnaltum jam carnium penuriam cauſabantur, jam
Haiin e Tolitudinis pertæſi ad ollas ägyptiacas an-
emdesf helabant; hinc dicebant ad Moyſen: Cur
EWu lii Jeciſti nos exire de Agapto, ut occideres nos &
Gumto Mnn li eros noſtros, ac jnmienta Rti? Exod. 17. v.
Nean 3. Utinam mortui eſſemus per manum Domini
tscfin in terra Etgypti, quando ſedebamus ſuper ol-
Cigternu las carnium, && comedebamus panem in ſaturitate!
Um .
H S Cur

Mm

ug
122 Diei III. n
Cur eduxiſti nos in deſertum iſtud, ut occideres N
omnem multitudinem fame? Exod. 16. v. 3. *
Deeſt panis, non ſunt aquæ: anima noſtra nau- 1.
Jeat ſuper cibo iſto leviſſimo. Exod. 21. v. 6, u 8
Quis dabit nobis ad veſcendum carnes? Recor. .
damur piſcium, quos comedebamus in E.g)pto hun
gratis, in mentem nobis veniunt cucumeres, G NNid
pepones, Törrigee cepzæ, & allia: anima ia nain
noſtra arida eſt, nibil aliud reſpiciunt oculi no. Aut Eun
ſtri, ni Man. Num. TI. v. 5. 6. Videamus Min u
jam, & expaveicamus diverſa de impuden- n, Mud
tibus murmuratoribus vindicantis Dei ſup- inm tn
plicia: Primò ortum eſt murmur populi, -quod undhil I
cuùm audiſſet DVominus, iratus eſt, && accenſus in Alunluid
eos ignis Domini devoravit extremam caſtrorum r
partem. Num. II. v. I. Secundò ad caſti- Aah
gandam murmurationem miſit Deus in po- afalifeftn
pulum ignitos ſerpentes, Num. 21. v. 6. qui d a
lethalibus morſibus horrendam carnificinam
exercuerunt. Tertiò in murmurationis vin-
dictam Maria, ſoror Moyſis, foœzmina cæte- Mthni d
roquin ſanctitzte conſpicua lepra, candenti hlin in
Deo percuſſa, ſeptem diebus extra caſtra ſepa- Nc Mug in
rata eſt. Num. 12. Quartò demum ad denotan- IIn
dam injuſtæ murmurationis malitiam juravit (hinir i
Deus in interitum totius populi Iſraëlitici: tnl, gee
Vivo ego, ait Dominus, ſicut locuti eſtis, Vinfntunn
Jaciam vobis. In ſolitudine hac jacebunt cada- ienit
vera veſtra, omnes, qui numerati eſtis à vigin-⸗ i Rr
ti annis & ſupra, & murmurſtis contra me, M, ;
Bos

HDR Soliloquium primum. 123
i ii non intrabitis terram præter Caleb &o Joſue.

e Num. 14. V. 284 Numerum autem hujus
ie populi absque fœminis & liberis aſſignant
Giln S. Paginæz Num. I. v. 45. Fuerunt omnis
uam , numerus Filiofum Iſraët, qui poterant ad bella
onenl ir procedere, ſexcenta tria millia virorum quin-
ninamm genti quinquaginte. Omnes illi in ſolitu-
Ee Sdhs dine ſolius murmurationis delictum mor-
Nülnßind te ſua luere debuerunt., Sileo lugendam
nIE6Mer tragedi¶am, quam Divina nemeſis in
chtlc Core, Dathan & Abiron omnibus po-
Eitinili, ſteris in perpetuam murmurationis dere-
nrtn ſtationem exhibuit. Ulud cum noſtro Ve-
nuff Guene nerabili Gerardo Belga addo: Grande malum
Moermumenm Kt oportet murmuratio, quando eam tam tre-
1. Rantddc mendo jam olim Deus punivit ſupplicio.
en n Da b, kam rigidus Dei faror fuit in Judæorum crudi-
Mn, kate, R erit abominabile murmur B. in
umtnenimn Monacborum verfectione? Gerard. Belga in
unmmidhks c. 4. Reg. Inſtrum, 39. Murmuratio ad-
Mfa,iuima huc idem malum eſt, & Deus idem immu-
rhenkin tabilis Deus, idem illius oſor, idem Ju-
riememane dex & Vindex, ſi non in hac, certè in al-=
öctniaten tera Vita.
—R X. Sapiant hoe vindictæ Divinæz Exem-
Wumi uii Plo omnes illi, qui temerè os ſuum con-
ilaic, tra Superiores in murmura laxant, quod
ulp pet frequentius contingit, dum ex immortifi-
uns ti Cata potius ſuperfluitatis, aut delitiarum
ume Soncupiſcentia in cibo & potu Hution *
ell⸗

Gwnnkit

124 piei III.
delicatiora tum quoad ſubſtantiam, tum
quoad præparationis modum immoderatè

affectant, quæ fortè vix in ſæculo habuiſ-

ſent. Si linguis ſuis Superiores, & legiti-
mas poteſtates impetant, ſe non tam his,
quàm Deo ipſi obmurmurare ſciant, quod
ipſum Moyles ſeditioſis liraélitis ſuggeſſit,
dicens: Nos quid ſumus? nec contra nos eſt
murmur veſtrum, ſed contra Dominum. Exod.
16. v. 8. Si verò aliqua penuria in menſe,
aut alibi, eos in murmura concitare velit,
memores ſint baternæ S. P. Benedicti admo-
nitionis : Ubi circa cibum & potum ſolita
menſura inveniri non poteſt, ſed multò minus,
aut e toto nibil, benedicant Deum, & non
murmurent. Hæc ante omnia admonentes, ut
absque murmurationibus ſint. S. Reg. c. 40.
Et qui funt plerumque cholerici hi oblo-
cutores? Noſter P. Baſilius Finckeneis in

c. 4. S. Reg. Inſtrument. 39. F. 3. verbis
ex Keſslero deſumptis eos indigitat: Cerni-
te mihi hominem mendicum & pauperem,
qui ut eſuriem arceat, ſtatum religioſum
ingreditur, nullibi in mundo locum reper-
turus, ubi fortè ei provideatur tam largè
& lautè. Hic incipit murmurare & con-
queri, quòd ferculorum non expleatur nu-

merus, condimentum non abundet, vinum

non ſit ſpirituoſum, non purum, ſed mix-

tum. Membra ſumus Ordinis, Religionis

onpeln
nieitnonn
1 Camnät
Cum mn
Gtehriie
Glhis, aui,
eltngerno
ntch tre
,urcum
Gn n
ückapikaini
1Atin trſer
AMeeuſti
Meaddu,
Pületintmi
Duturen
Dln)Mdd
Aulxippim
krin
ihicg hrtin
C1 ili
Puinmnin

leutmhehen

iitſennl

4 Nc
& llonez,

n Soliloquium primum. 125
enn 8 Monaſterii prædivitis, cujus bona fun-
erin data ſunt ſuper nos. Et hæc tam imperiosè
“ elbte & impetuosè, tam irreligiosè exaggerant,
lirinns & efflagitant, ut Superiores & alios Offi.
ent ſe gon e . . . ⸗
nen, Enmin ciales mirum in modum affligant & morti-
ntlin ſficent. O mileri homunciones! miſeri, in-
eßsals quam, quia immemores dierum antiquo-
lſe nIrum, dierum malorum, dierum pauperta-
uunhimtis veſtræ & miſeriæ. An vos Monaſterium
Diuſenmn fundâſtis, dotâſtis, ditäſtis, ut conque-
AumGes rendi tantopere anſam habeatis? Intolerabi-
v5hulktah je profeétò hoc eſt, & tamen veriſſimum.
ANANNANHæc Author citatus.
SANn XI. Quia tamen humanæ infirmitatis,
In Dn, 6G ac quorundam puſillanimitatis ſæpius haben-
mi Ahu, da eſt ratio, hinc vigilare oportet Prælatos
uft dee & Superiores clauſirales, prout expreſsè
ne uend 1 monet S. P. Benedictus, ut ſubditis Reli-
Mluntet gioſis horis competentibus dentur, quæ danda
n dd W ſunt, ut nemo perturbetur, neque contriſtetur in
gsfignd Domo Dei; S. Reg. c, 31. ne murmuratio-
tmiem ut nis malum pro qualicunque cauſa in aliquo qua-
Iet, Muunngi lcunque verbo vel ſignifiatione appareat. c. 34.
Günmhbumf Cogitent Superiores, ſe Patris charactere
ikilin eſſe inſignitos; hinc hium Patris oſtendant ef⸗
lemmmme l ſectum, c. 2. & ad abſcindendum murmura-
ummm enien tionis malum non tantuùm quævis neceſſaria
umiEGprovidè ac tempeſtivè procurent, ſed etiam
mmmn rationabilia deſideria, & juſtas filiorum ſuo-
CAANN rum propoſitiones, prout & quantum in
n Domi-

126 Diei III.

Domino fas eſſe viſum fuerit, àdimplers!
ſtudeant: ne ſecus in eorum Superiorum

numero computentur, de quibus S. Gre⸗
gorius Papa ait: Quia charitatis viſcera non
babent, Domini videri appetunt, Patres ſe eſe
minimè recognoſcunt. S. Greg. Hom. 29. in
Ep. ad Rom.
XII. Progredimur jam ad tertiam linguæz
religioſæ dilcuſſionem, percepturi, qua-
lem illa in coniortio ſæculari tonum edat,
aut edere debeat. Commune autem eſt
omnibus non tantùm ſpiritualibus, ſed &
aliis honeſtioris notæ hominibus, quèd in
primis ſocietatis & converſationis huma-
næ congreſſibus ad invicem majori cautela
& circumſpectione uti ſoleant: Nam mo-=
deſtia & verecundia humana cujusvis natu-
raliter cuivis usque ad pleniorem notitiam;
& alienæ indolis perſpectionem ſe fiducia-
liter non concredit; hinc prima colloquia
plerumque urbana, ſeria, & inter debitos
honeſtatis & civilitatis limites reſteicta ma-
nent. Quòdſi verò pauliſper (uti id in
prima aut ſecunda converſatione jam con-
tingere poteſt) major familiaritss contra-
hatur, tunc enimverò major quoque li-
bertas verborum in incautis Religioſis &
Sacerdotibus ſæcularibus erga mundanos

excitari ſolet: dum illi horum genio ſele

aecommodant, eorum incircumſeriptum lo-
quen-

InNaa

Rhimmn
Vuntmiinut
, iuni 2
6mlgir
Apiun
ſeeſtz
muntt,
Neolutu
gen, dunin⸗

1

Ckcucun ngun
letun ſeuie,u
athami lpuir
atlutniirinn
v pts inn
Cpntmroſenn
MWarkewunnr
hmtmerndn
iglmnnn ,
en gitthe i
u Mu
rzrk Miküe
, Mileni
el,rſeun
e humn
Gn

n Soliloquium primum. 127
iini, quendi modum æmulantur, ab omni S. Scri-
unnge pturæ eloquio, ab omni ædificatione „con-
nbui ſolatione ſpirituali quaſi à re heteroclita peni-
enune tus abſtinent, & potius in vanitates, nugas;
em, amn vexatliones, facetias, querelas, traduéctio-
,dhen, nes liberè prorumpunt, ac ſolo habitu &
tonſura à Sæcularibus diverſi dignoſcuntur.
EMI O Religioſi, Sacerdotes, 6 Miniſtri Dei!
Enn, N/ quorum linguæ ad Gloriolſum Dei Nomen
muhnimmt ſanctficandum tanquam præcipuum inſtru-
Oune mentum ſpecialiter ſunt ſublimatæ, & quæ
DGtu,i tremendo nimis Sanguine Chriſti ex quoti-
rtie, A diana 88. Euchariſtiæz ſumptione rubeſcunt.
nſettans un faliò vobis imponitis, ſi vana, otioſa ‚joco-
mnmiie ſa, & quovis modo ſtatum veſtrum indecen-
Iiden mm tia & exorbitantia verba impunè, & ſine ta-
hMumA cita acri cenſura coramSæcularibus volare cre-
ANuinnmi datis; li non omnes, certè unus vel alter
ſelimn eitit erit, qui ea debita judicii ſtatera ponderet,
n mn m & juſtèe reprehendat, aut in ſcandalum tra-
en Lneti hat. Sanè non omnibus mundanis ignota
elmmtiit ſunt verba melliflui Bernardi, vel ſi eos la⸗
1d pule ut teant, vobis ſaltem altè impreſſa inhærere
melmm ni deberent: Inter Seculares nugé ſunt, in ore Sa-
girfrlmnsc⸗ cerdotis blaſphemiæ. Conſecraſti os tuum Evan-
ojr geljo⸗ talibus jam aperire iicitum, aſſaefacere
e s Nii acrilegium eſt. Labia Sacerdotis, ait Malachias,
n⸗ u ul cuſtodiunt ſcientiam c. S. Bern. l. 2. de Conſid.
Gu ad Eugen. Pap. Non minoris efficaciæ ſunt
ane verba S. Petri Dam, dicentis: Facegat ab ore
ben . militis

militis Ohriſti omnis vankelogei ineptia, & lin-
gua, qus immaculati Agni rubet Kanguine, dedi.

2

Petrus Dam. l. 6. Ep. 26. Arca ſeram non ha-

bens prodit, non eſſe clauum ibi theſau.

rumm: Religioſus non refrenans linguam luam,
ſed eam in obvia quævis effundens manife-
ſtat, nihil pretioſi de ſpiritu & virtutibus in

lſe contineri. Et quid inde mirum, ſi perſo-

nam ſuam, Ordinem ſuum, dignitatem ſu⸗
am ſacerdotalem, ſuamque ſupra plebem
eminentiam proſtituat, aut fortè etiam ſcan-

dali periculo per linguæ laxitatem exponat.

XIII. Cum gemitu recordor, quod paucis

abhinc annis in populoſa quadam civitate

contigit, in qua Heterodoxi cum Catholicis
permixti vivunt: Quidam alienigena homo
cælebs, & mediis prædives, Lutheranæ
tamen ſectæ addictus, per tempus ibidem mo-
rabatur: interiori verò lumine illuſtratus ſibi
de ſalute animæ in Religione ſua anxiè me-
tuebat, ac pluribus ſeptimanis nemine con-
ſcio in his anguſtiis fluetuabat. Demumaſ.
ſumpto ſocio, Religioſis in urbe hinc inde aſ-
ſueto &noto, plura diverſi Ordinis adibatCœ-

nobia, ſperans, ex diſcurſu ſe inventurum
virum, cui ſe in hoc dubio ſalutis ſuæ diſcri-

mine ſecurè concrederet. Contigit autem,
quòd plerumque in Sacerdotes juniores, &
loquaculos inciderit, qui parum de iis, dua

gnetur otioſi ſermonis ſeſe fæcibus inquinare. S.

Vhinn
gio, Ain
1 Sanren
ea bvenn
Gilzünl
ſinutnre⸗
Gumſenn
eterinch
,sKMtin
ecet, ui
ohnimeitn
Pecehnn it
ngan
ogtonteen
, ulzitete
en inhn
nn htn men
N
Obrela,
4Cell,ahr
ätacnnen
fmnbendkarn
Snr enmn ün
, lgleeet d
n eing an
6, Chee inee
egnin
uiniigriin
hut r,
faln n
Kloru
WL

= =

—

null Soliloquium primum. 129
dtigi,tad Dei Gloriam, ad animæ ſalutem, ad
letm proximi ædificationem cederent, profere-
Eſeluini bant, ſed erat ſermocinatio eorum vana „
Nakrm mundana, otioſa, frivola. Demum diſpone-
Gümmn iitbant ſe ad vitra & cantharos, quibus hoſpitem
UWrnulunſuum, uti his non intentum, ita nec indigum,
epdmenn benignèe divertere ſatagebant. His tamen con-
ehtnkin verſationis & hoſpitalitatis officiis illud dun-
Hinkind i,taxat effecerunt, ut illapſum deſuper fidei
ulun cmtus lumen in anima ejus denuò fuerit extinétum,
ine in & ipſe confortatus in fidei ſuæ errore ob in-
6uketsconcinnos ſermones eorum, qui ſecundum
luitenenmt inſtitutum ſuum deberent ardere opere & ſer-
enin, ndmone, Paulò poſt re detecta in Hollandi-
am ſeceſlerit, ubi abhinc paucis annis eti-

an gudm crt erit, 2
eudncn amnem in cælibatu vivens ab aliis ſaluta-⸗

Gndirgenin tus eit., . .
Pnin XIV. Optarem ſanè, ut ſimilia damna,
Uuen

Detzadieac ſcandala, in conſortio ſæculari à linguis
Iemdbecialiter cultui Livino dicatis promanan-
atent ietia, non eſſent frequentia: hisce autem Do-
ann tor Gentium ad correctionem ait, do-
rncens , Epiſcopos, Sacerdotes, Diaconos;
linie & quidni Liſgr cum illis præcipuè Reli-
.„R aLiolos, debere intendere bonæ apud alios
icxtraneos opinioni & famæ: Oportet autem
lun inen ilios teſtimonium habere bonum ab üs, qui foris
ulnur ſunt. I. Timoth. 3. v. 7. Sed quomodo
e, ſgij qui foris ſunt, nempe homines ſæcula-
uneleres, bonum teſtimonium perhibebunt de
mmcn I lliss

13⁰ Diei III. Pbi
211. . e
nn deberent eſſe Sal terræ, Lux mun- be
i, Civitas ſupra montem poſita, Gen RM mmun i
ledum, regale Sacerdotium „Gens ſand ge. e Saen
pulus qcquiſitionis, 1. Pet. 2. v. 9 n, P0. . gofe:
27.. . . . N een
in Colloquiis ſuis meras vanitates, & ales ftiul
ſuater ſpirant? ſi verbulum Tdificatontung eh anl
is ad adverſa pati zUcpe Gn
nullam ſpiritualis conſolati enter ferenda tauis
conſolationi Ftdrorhenn
itent? . e s opem ſup- e
õ n. Vita Chriſti, de itatiole Pnpnnin
Rrxæ cum Di le Reſignatione voluntatis no- ic tihemn,
de Poena Keprobe de Præmio Beatorum, ſtab tiit,
oborum vel altum ſilentium, 41 Mnii
vel ſtupida i im ſilentium, ag,
ſpectu d Eurarun „ vel mixta cum re⸗ chtültil
Prcant tales H in eis appareat? Nuls
minibus conyert xemplo Chriſti cum ho- e.
Iuivis dexirs 4 antis, quomodo ſermones iimongwtn
tares ene derirand ſint in diſcurſus ſa. 1i, I er
pulis ſuis, cum Eenus Salcstot cum Diſci. ln mn
ſemper oceaſi arifæis & Judæis loquens, mitnin
nes in Docteinam n tabat, obvios ſermo- AAläiri
Diſſ⸗ piritualem deducendi. 1 Mnemnt
iſſerens cum ux .
rum Primatuin xore Zebedæi, filiorum ſuo- NEn mnei
ſam Appechendit, Hasne ſuo ambients, an anu dt
futuram Paſſion em iorenn Crucis, ad Ill leh,iked
mandi. In convivi ſartyrium eos ani- in lerh,
5 vivio Simonis Pharilæi er ümin
obſequiis peccatri . 5 arilæi ex N Wmm
ſumpfſit d ricis pœnitentis occaſionem ade
pſit de àmore Divino & Remiſſi n lltg h
Cat . . miſſione pec- Mn n
torum diſſerendi. Collocutu klnmi
. B Lollocutus cum mu- nſlihenet
liere NMaigmm:
1

☛n

Mi
äitlenl Soliloquium primum. 131
hdhiui liere Samaritana aquam hauriente ei oppor-
n,d tone aquam ſalientem in vitam æternam
e, propinavit. KReligioſus Zeloſus proprii ac
umigs alieni profectůs ſpiritualis ſtudioſus, dum
ENn i/ cum Sæcularibus converſationem prævidet,
Gult) isſibi etiam præviè& providet de bonis ac ſa-
Geh uee ilwtiferis aliquot documentis, quæ oppor-
4enilin ga tuna ſint circumſtantiis audientium, ut eo-
Tu(dii eli rum inductione futilia colloquia abicindantur,
Ouinnin proximi ædificentur, & cum aliquo interno
Heletns itimulo probitatis revertantur, ubi tamen
Unldnrtetig prudentia, dexteritate & circumſpectione
ioimemt opus eſt, ne affectatio ſe immiſceat. .
inünn XV. Nunc, 6 diiecte Tobis, ſi in Lo-
uInGikum cutorio, in Refectorio, in Conſortio ſæcu-
Amtm lari innumera procacis linguæ damna devi-
Vonirninn tare velis, prout teneris, hujus firmæ ſis
n SPaN cConcluſionis cum regio Propheta: Dixi,
lii eiier Atodiam vias meas, ut non delinquam in lin-
negt eine gua mea: poſui ori meo cuſtodiam. Pfal. 38. V.
nGünan er I- Hoc inquietum membrum ritè domare,
Grleendm tes magni momenti eſt, à quo dependet
lewirahen profectus tuus, imò non modicè ſalus tua,
4 mus ns Prout ex revelatione edocta experta eſt Se-
. tlunmn a raphica Virgo Thereſia, æternis flammis ad-
i dont huit judicanda, niſi inanium colloquiorum oc-
t aſionem declinâſſet. Imò plures graves
al⸗ Scriptores dicere non dubitant, plures vi-
e 5 tio linguæ, quàm carnis concupiſcentia per-
ire, quia carnis pruritus ætate ingraveſcrtue
1 2 an-

132 Diei 111. lts i⸗
langueſcit, & deficit, non item petulan. Aehui⸗
tia inguæ. Si proin non continud in om- riſuei
ni occaſione firmum animi decretum inſtau- , Etnns
res, facillimè denuò etiam poſt S. Exerci. l
tia in aniquos lapſus & pericula devolvéris. AI
Confide in DEl auxilio, & fac, quod tuum rhisun
eſt, sicque Deus aderit piis conatibus tuis: wehnic
nam licèt linguam nullus bominum domare poſ. , Wn h
ſßit, ut ait S. Jacobus Ap. Ep. Cath. c. 3. V. m mtt
8. Prov. 16. v. I. veruntamen hominis eſt, fumzmi
præparare animam; &O Domini, guhbernare lin. thandsan

4

guam. Præpara animam tuam, ſi domeſti- Vudmumim
ca vel externa conſortia frequentes: Pri- 6wraclnfen
mô, Dei auxilium implorando, ut ponat Aulgt, An
cuſtodiam ori tuo: nam etiam S. Auguſti. inan

in nlmn heie
nus gemitibus & lachrimis hanc gratiam ummhunn
linguæ à DEO efflagitavit. Secundò præ- Pönnrkhanr
ara, providendo prius de ſelectu utilis, ac eb en ge
zdiſicatoriæ materiæ. Sicut eligis, quo ve.⸗ 4
ſcaris, ſic elige, quod loquaris, ait idem ö.
Pater in Pſal. 51. Tertiò, ad reprimendam N
oris levitatem Dei præſentiam cogita. S
vve cum bominibus, tanquam Deus vicdeat. Mut nn
Sic loquere cum Deo, tanquam homines du- Miſniinn
diant, ait Seneca Ep. 10. in fine. Quartd, 0
non iners, non languidum, ſed, quantum ſlenb:
potes, ante quemvis longiorem diſcurſum
efficax forma propoſitum cautè & circum- Iſnnnnn
ſpecte loquendi. Quintò, ſi tamen etiam unnin
hoc infirmitas tua fuerit transgreſſa: nam n thn,

quis Aame i⸗
4

Kian el

iinin, Soliloquium primum. 133
Nmamn dii⸗ eſt, qui non deliquerit in lingua ſua? Eccl.
q lenm ¹9. v. 17. ne impunè defectum quemvis
gin abire permittas, ſed toties quoties tibi pœ-
dnl :ünam ſalutarem imponas. Sextòô, ut bene
letloqui addiſcas, & vitia linguæ dediſcas,
lobiugiongior particularis examinis uſus deſuper
uutieud præcipuè neceſſarius eſt. Septimò, crebrò
eniperpendas, vitia linguæ in converſatione
DhCüt humana contracta eſſe grande pabulum
1 mumnin flammarum purgantium: hinc Eccleſia pro
Uni nntaliter luentibus orat, ut, quidquid conver-
unun ſatione contraxerunt humana, (quod maxi-
nikenenen Kmè fit per exceſſum linguæ) Deus illis cle-
Munt, u menter indulgeat, & in ſuorum ſede læ-
ImtindAl tantium conſtituat Redemptorum. Si ita
Nimk M præparaveris animam tuam, Deus quoque
GIGt Nn gubernabi lingnam tuam in hac vita, ut ei
WuEN“ quoque in altera perpetuò benedicere va-
2 NM l leas. .
lbarn il
adknmn MEDITATIO II.
nrcnm n
nen 1 Womodo Corpus per externam
n, ru u Mortificationem tractandum.

lentin, Punct. I. TN Templo à Salomone conſtru-
gun, ihi . cto duo erant Altaria, unum
Ginentin foris, in quo animalia mactabantur in Sa-
inn e A crificium, alterum intus, in quo incenſum
Gcalenent thymiamatis offerehatur. Primum externæ,
vtege alterum internæ mortiſtatiofis ſymbolum
3 erat.

„*

.

134 PDiei III. n
erat. Offeramus ergo in prima ara, de quz ounmiie
hic ſolum agimus, corpora noſtra in hoſti. nnans u
am, prout rogat Apoſtolus: Obſecro vo: (mn
Fratres per Miſericordiam Dei, (novit D. Pau- jn ni
lus, quanti interſit, ideò tam impensèob-. emnmt
ſecrat) ut exbibeatis corpora veſtra hoſtiam vi. 0t
ventem, ſanttam, DEO placentem, ad Rom. nds 4
12. v. I. Sed quomodo in hoſtiam? ber aladrfe
convenientem macerationem, per opera —☛
Pœnitentiæ & externæ mortificationis. Ho. , *
ſtia fiat corpus noſtrum, dum pro demeri- a le
. . . . . WR 5
tis durius tractatur, dum ei carnis deſideria
violenter demergantur; vivens autem, dum
ei ab occiſione præcavetur. Conſidera
Exemplum Chriſti Salvatoris tui, qui per
maxlmam vitæ auſteritatem tradidit ſemeti-
pſum pro nobis in oblationem && boſtiam Deo in wr öunnil
odorem ſuavitatis; ad Epheſ. 5. v. 2. idque inn n
in Nativitate, in Circumciſione, in fuga & likiun
exilio ob vitæ inſidias, in 40. dierum je. ulltint
junio, in pernoctatione in oratione, in la-
borioſa prædicatione, ac denique in igno-
minioſa Paſſione & Morte. Nônne undi-
que luculenta ſpontaneæ mortificatiomis ſui
innocentiſſimi Corporis veſtigia reliquit?
nénne te exinde ad convenientem laborum,

nurorisan
20n iumnon
cunetkun
maAnkime
idru

Salg
l! M
Krt mn
Iid Anen
enatelinn,

fatigationum, incommoditatum, frigoris u, nni
& æſtůs, penuriæ & paupertatis, vigiliz unin
& nbiinen de imitationem ac tolerantiam ihb nuin
invitavit?! n

hne S. Patriarcha Benedictus auik i
hanc Wnninzen

1

Prhing Mecditatio ſecunda. 13 5
Wmnntu hanc externæ mortificationis regulam te do-
Ie cuit, dum in carnis tuæ odium ſequentia
ſriadiſte præſcripſit ? Corpus caſtigare. Delitias non
, ininn ampletti. Jejunium amare. Non eſſe vino-
unurßeh; lentum. NWon multùm edacem. NWon ſomnolen-
1 Dn Autn 1 tum. S. Reg. c. 4. Diſcute ſincerè, an in
Gunien hoſtiam mactes, aut lactes corpus tuum?
Nlin. B . .
miin n non ſub Chriſto, ſpinoſo Capite, ſis mem-
aruhntiniz brum molle & delicatum? an non S. Pa-
An Arner tris tui te probes degenerem Filium?

ANei nſ . Punct. II. In lege antiqua à Sacrificiiĩ
refene ve di nitate exc uſus erat alinus, non item in
1 El 8

ege nova, ſi aſinum moraliter ſpectemus.
Corpus tuum eſt aſinus tuus. Ilta illud no-
minârunt & tractärunt in vita plures Sanéti.
Erit DEO pergrata victima, ſi hunc aſi-
num inceſſanter ei ſacrifices. Sacrificabis,
ſi illum delicatè non traétes, & præter ne-
ceſſaria nil ei concedas. Quæ autem ne-
ceſſarid competunt aſino? Cibaria & virga
nn G onus afino. Eccli. 33. V. 25. Et cùm ſimul
n, 1liui ſit ſervus à DEO animæ adjunctus, mox
ANn i addit Siracides: Panis &o diſciplina && opus ſer-
SSZ vo. Primò alimenta certè huic pigræ pe-
GGIIGE cudi concedenda ſunt, ne ad ſervitia impo-
mnitii tens fiat, ſed nonniſi cibaria communia,
amiunn, i vilia, non exquiſita. Porrò aſinino cor-
lnti,;pori ut ſervo præbendus eſt panis, victus
Me in communitate aſſuetus, non importunè

Eeem. Colte
Ammigti, Gi
leunen le
iam Scent
Alebeld,
Crorione nnu
u, in en
time ncntme

Alan 1
lemube cum murmuratione extortus, non lautè
14 præ:

136 Diei III.
præparatus: Nam qui delicatè nutrit ſervum
Juum, poſtea ſentiet eum contumacem. Prov. 29.
v. 21. Hinc SS. Hilarion, Hieronymus,
& cum illis S. Franciſcus Seraph. ſuo cor-
pori dicebant: Ego aſelle faciam, ut non cal-

citret; non te bordeo paſcam, ſed paleis: fame

te conficiam & ſiti, e& gravi onerabo pon.
dere, ut cibum potius, quàm laſciviam cogites.
Secundèò virga aſino, diſciplina ſervo. Afi-
nus, cùm ſit animal iners, inſolens, ac re-
fractarium, ut cum onere in via promptè
procedat, virga continuò indiget: pariter
corpus ſervile diſciplina opus habet, nempe
mortificatione & affliclione per cilicia, fla.
gella, jejunia, vigilias, aliâsque maceratio-
nes, ſervato tamen æquitatis moderamine:
nam, ut ait Evangeliſta S. Marcus, omnis vi-
&ima ſale (diſcretionis, ut volunt interpre-
tes) ſalietur. c. 9. v. 48. An non tu potius

huic ſervo tuo biandiris? delitiis eum de-

mulces? commoditates, ſolatia & ſenſuum
illecebras indulges? Pondera has de die in
una lance, & adverſa, quibus carnem vo-
luntariè affligis, de ſeptimana in altera, vide
dein, quæ præponderet, & erubeſce coram
Deo de hoſtia tua. Tertiò onus aſino, &
opus ſervo. Aſino imponitur tantum, quan-

tum ferre poteſt, ne ſuccumbat, extra pa-
ſtum pabuli non datur ei requies, nec ſom-
nus diurnus, nec mora delitiandi. Ita opus
ler⸗

tnft
tenin
eter as
ſettel
nn nn
zlinvir
Mlm
m neſerre
encned nan⸗
coleebte
een.
A n
ONA n
ilootnnel
9eurnfoulſe
ianina
mminndi
iniktkrnulr
6GCnlone
Nn Afunn

Meſr

hret min
NMnſe,indoe
legonimn
Netu/ ar
Gcenztinr,
er, nein
1iheettu,
ton haut
len upae

ui ,n i

1 Meditatio ſecunda. 137

ſervum decet, præſertim petulantem, qua-
lis eſt caro tua. Abbas Neſtero in ingreſſu
I Religionis hanc fecit reſolutionem: Poſthac
lu ego && aſinus unum ſumus; ergo debeo eſſe, ſicut
n ie: quidquid ei imponitur, boc portat, non pe-
WtIens, à quo, vel quare, aut ad quem finem. Et
tu ei tam ſolicitè procuras otia, ſolamina,
recreationes, in potu, ſomno, recreatione
¹IS&c. Non ſic exhibes corpus tuum in hoſtiam
Au viventem.
er punct. III. Infenſior hoſtis tibi non eſt,
uiii ine quàm caro & corpus tuum. Non curat,
dGiie quòd ſuis inordinatis paſſionibus ſatisfacien-
eedhint do ſe & animam ſimul perdat in gehennam;
NAiEm hinc ejus rebelliones coërcere & caſt gare,
uni omnino æquum & dignum eſt, ut inde ra-
ndNrna tionis & ſpiritus diétamini ſe ſubdat, &, pro-
Gns Nm ut S. Chryſoſtomus loquitur, ut concors cum
31mm anima caro ad pietatem trahat aratrum. to. I.
üis Gie Hom. 3, de Job. Non dolet caro, ſi anima
Uunn inli langueat, nec ei parentat, etſi in peccatis
uM“ mortua ſit, imò tunc inſolentiùs delitiari ſo-
Get, W let: cur ergo anima audiat mortificatæ car-
Ehimtitiit nis querelas? cur huic tyranno indulgeat?
Genfaide cur ei compatiatur? Nonne pœna talionis
4 Nit mutn digna eſt caro, ut ejus ſenſus cum inordi-
unue natis ſuis appetitibus violenter reſtringan-
,lrncht, N tur? Vix erit locus, tempus, & perſona,
mimnt, l ubi, & cum qua non poſſis ſenſus animales
nnd he corporis tui, jam viſum & auditum, jam
15 uſtum

guſtum, odoratum & tactum, præſertim
autem mortiferam linguam cum amplo me-
ritorum cumulo mortificare: nam ſemper
ferme militant adverſus rationem, & contra
ſpiritum rebelles ſunt; ſed audi S. Auguſti-
num: Rebellant? rebella: pugnant? pugna: ex-
pugnant? expugna: boc totum videte, ne vin-
cant; quia verò, ut experimur, nos diu, no-
Ruque infeſtant, ſemper mortificationem ,
in corpore noſtro circumferamus. S. Aug. Serm.
45. de Ternp. Praèticè in hoc progreditur
Angelicus Alceta, ut eum aliqui nominant,
noſter Ludov. Bloſius, l. Inſtit. ſpirit. c. 2,
ubi ait: Aſceta frequenter dicat Deo intra ſe:
Propter te Domine nolo illud videre, cum ne-
ceſſe non S ,ut ipſum videam; propter te no-
lo illud audire, nolo illud guſtare, nolo illud lo-
qui, nolo illud tangere. Quid facilius? & ta-
men ſemper gratiſſima Deo hoſtia.

EXAMEN PARTICULARE,
DSive Conſideratio practica,
De patientia & manſuetudine.

I. ◻ Kamina te, an omnia adverla amori
— proprio contraria ſine exaggeratione
reputes, ut verè & à parte rei ſunt, nempe
levia & momentanea? imò an ea ut ſpecialia
Dei dona & beneficia agnoſcas practicè, &
ampleéctaris?
2. An

alfria
cagtian
auntz
Gcwunlag
rudlnon
,Rexieli
buendnm⸗
mennt
Indehn
ehtione, a
cirun, ſemnen
alud
, un, iß
vot, uitin e
en tr,
vin uann dn
abei Acn
her!
Clntgheinu⸗
üht Seneiu,

g Iben

zunmnr
Eiſligriin
1Moann,
Pueltie in
ile un,
ilmee nng
r
bn Odtinor
lnommen

(MMun lien

Eamen particulare, 139
2. An ea patiaris non ex neceſſitate, ut

ſervus, ſed ex virtute, ut Filius, cum inten-
tione ſupernaturali erga Deum?

3. An in tribulationibus non reſpicias

creaturas, ſed eas de manu Dei ad implen-

N dum ejus beneplacitum acceptes?

. 1.
Nin in
,mmfi
cn ,K
riinni
Ni,niun
r lin e
nudandom
ulanb onn
iniüneglint

7
7

Nügen nll

6 Qirlutt
lunbeo tol.

NI

lertuen
Emuindr.
1 uiiſel m
niispgenfci
igeniin,
mrallſed

4 nun ſte

3

4. An patienter & cum reſignatione tu-
leris, quæ Deus in anima permiſit, uti ſunt
obtenebrationes, ariditates, deſolationes,
anxietates, tentationes, ſcrupuli & c.?
5. An moleſtias corporis, morbos, do-
lores, inſomnia, aliique corporalia in-
commoda, uti frigus, calorem, defectum
in cibo, potu, veſtitu, habitatione &c.
primitus patienter, deinde ſecundum gra-
dus libenter, & demum gaudenter perferre
ſtudeas?
6. An à Superioribus correptiones & pœ-
nitentias, ab æqualibus, & inferioribus ve-
Xationes, irriſiones, cenſuras, ac injurias
Veras, aut apparentes æquanimiter & heroi-
cè ſuſcipere aſſueſcas?
7. An omnem impatientiæ, indignatio-
nis, invectivæ increpationis, ac levioris
etiam vindictæ motum, mox ut inſurrexe-
rit, reprimere coneris?
8. An verbis lenibus & manſuetis utaris
agendo cum omni proximo, etſi is rigidio=
ris naturæ ſit, imò tunc magis?
9, An cum ſubditis, famulis, operariis;
ſi qui

140 Diei III.
ſi qui tibi ſint, vel cum aliis tibi in Officio
ſubordinatis & adjunctis manſuetè & le-
niter, excluſo omnis aſperitatis & impatien-
tiæ rigore, agere ſoleas?
1e. An internam pacem ac quietem con-

ſervare ſtudeas, quando alii tibi obloquun-

tur, tua facta malè interpretantur, exſpe-
Gkata obſequia tibi ſubtrahunt, te accuſant,
detrahunt, defectus exaggerant &c.?
141. An in his aut ſimilibus offenſis non
dejiciaris, contriſteris, aut in animo ama-
rulenter coquas? an non tuis adverſariis ex-
probres, cum illis contentioſè expoſtules?
an non querulando, murmurando apud ali-
os defenſionem tui, ſolatium aut patroci-
nium quæras?
12. An potius tales afflictiones ſilentio
premas, ſoli Deo committas, alios apud
te excuſes, cum eis affabiliter loquaris, eis
beneficia præſtes, Deum pro iis exores?
13. An in ad verſis etiam externè vultu ſe-
reno te affabilem exhibeas, non tetricum,
non moroſum, non tædioſum?
I4. An adverſarios tuos non devites?
loca & occaſiones cum eis agendi non fu-
Zias?
15. An frequenter ardens deſiderium,
famem, & ſitem concipias pro nomine
JEſu multa ardua patiendi? 6:
16, An pro quavis afflictione Deo gra-
tias

,Scrioue,
Gen
6a ueides
een
Iu o mn 1
zwiihenmaete
Alamotnhen
cheledeni
n1Cren
putan ged
etutfeclhent
zumtnn Ktn

rbglen ton

onticlot inn
Ladtbui
N d
Kunp n

Au Cakllimne tri
, Aitci
Urbuelln!
Anl n
Enen Ulert
Tiktknmngen
Ginta

N

Nange

NE

rrl nlen,

irtiusginn
ele Cinge⸗

en, Petene
,Ehi Gogn
tnemen e
ülünhrn enar
luenpernte
siulrkeht
Uen, Ari aiw n
Numn ti eſizer.
Cnenoeneeen
undcNN
nmn n une.

la Awaet
aomitu, Unt
sthlie auns
Dem noſktiun
eiseintwene un
inden, Mktat
Um lalr
Arn unt iis
ee0 nke

nen Eitin
u maßs fo nnn

Gne
mlin e
4

Examen particulare. 141

tias agas, quòd tanquam Pater Amantilli-
mus tibi talia chariſmata, & amoris indicia
concedere dignetur? ,
17, An ad ulteriores & majores tribula-
tiones fortiter & conſtanter uſque ad termi-
num vitæ pro amore Dei juxta ſingularem
ejus providentiam perferendas te promptum
obtuleris?
I8. An motiva perfectæ patientiæ in qua-
vis adverſitate breviter recolueris? Sunt au-
tem iſta: I. Quia omne, quod patimur,
eſt modicum, leve & momentaneum, tum
in ſe, tum reſpectu brevitatis vitæ. 2. Quia
peccata noſtra tot, & tam gravia longè ma-
jora ſupplicia, imò in inferno æterna tor-
menta merentur. 3. Quia Innocentiſſimus
Dei Filius incomparabiliter graviora in jactu-
ra honoris & famæ, in paupertate, contem-
ptu, & doloribus pafſus eſt. 4. Quia Bea-
tifſima virgo Maria, SS. Apoſtoli, & om-
nes Sanéti Chriſtum imitando viam S. Cru-
cis ambulare debuerunt. Venerunt ex ma-
gna tribulatione, tranſierunt per ignem &
aquam, & ſalvi facti ſunt. 5. Quia adver-
ſa ſunt ſigna peculiaris Dei in nos dilectio-
nis, & media æternæ prædeſtinationis.
6. Quia patienter tolerata ſupra modum in
ſublimitate æternum gloriæ pondus, & in-
effabile in Cœlo præmium operantur

in nobis.
8OLI-

142 Diei III.
SOLILOQüUIUM II.

Tempore pomeridiano.

De mortificando Amore proprio,
& implantando ſanöéto ſas ipſiss Odio.
1. A Mor ſui, cùm ſit naturalis paſſio ani-
mi non eſt natura ſua malus, ſed bo-
nus vel malus fieri poteſt, prout eo bene
vel malè utimur. Hinc dupliciter conſide-
rari poteſt: Primò, quando homo quidem
fertur in bonum ſeu commodum proprium,
ſed tamen juxta rationis ordinem & regu-
lam, non in hoc bono ultimatò quieſcendo,
ſed illud vel tacitè vel expreſſè in Deum re-
ferendo, ut ſi quis ſe iplum amat per ordi-
nem ad Deum juxta ſanctam ejus volunta-
tem, & ſic ſecundum eam vitam ſuam in-
ſtituit: & hic amor ſui bonus & ordinatus
eſt, etſi intendat bonum ſui, v. g. diviti-
as ſpirituales, acquiſitionem virtutis, cœle-
ſtis Beatitudinis &c. quia homo ſic ſe amat
in ordine ad Deum. Ac de hoc amore pro-
prio & ordinato hic ſermo non eſt: illud
duntaxat obiter annoto, quòd incompara-
biliter eminentior & præſtantior ſit operatio,

qua homo ſui, ſuæque utilitatis oblitus ex
fine puri Divini beneplaciti, & quia Deus

ita infinit dignus eſt, abſque alio intuitu
operatur. Secundò amor ſui accipitur,
quan⸗

inn
Nwwiotnto
6el aum
ahen once
Diaszmor
cunmrlazon
nnometli
eua eumen
Ate hen n
odo Moltrin
Mmenmun

i, mwuci, ſenn
htencda n
lnglxniu dd
Manumlarn 5
ünzacdmm Ien
iin Ugumn
u genn boenrt
Anſeti
Gtiauh Ur
imkutpn,
unn tMi mre
Ciu inn g
hi⸗ inn
Gtimn,
angg
Anlnnduent ,
een
n

N Soliloquium ſecundum. 143
n quando homo inordinato affectu primarioò
& unicè tendit in bonum proprium, ilud
miiim in altiorem finem non elevando. Et hunc
, perditum ſui ipſius amorem, cujus damna
We nemo unquam vel lingua, vel calamo expli-
Uh

7 care potuit, tibi nunc ſaltem adumbrare cu-
pio, ut ſi eum penitus eradicare non valeas,
ſuccidere ſaltem, enervare, & ſancto tui
vimg ipſius odio mortificare indeſinenter aliabo-
1 Krigteitnn,, Fes-
anen II. Eſt autem amor proprius impoſtor, &
“ malefactor nequiſſimus, de innumeris fal-
nih aciis, mendaciis, verſutiis, fraudibus, ac
enuhniihe præſtigiis convictus, quem Deus, Angeli,
Aindgldindt S8. Patres, Exempla Sanctorum, ratio &
atlindent conſcientia condemnant, & contra eum ſen-
urihlti tentiam proclamant: Reus eſt mortis, cru-
niungenn cifigatur. Eſt philautia fraudulenta illa Da-
nen innn lila, quæ nos lenociniis ſuis ſoporatos, miſi
ienth cauti vigilemus, infernalibus Philiſtæis ca-
uun li hin ptivandos tradit. Eſt hydra mortifera, tot
ünm net venenata gerens capita, quot mala in ani-
lr uiin mam inducit, nempe innumera; hinc de ea
n hen Euſebius Nirmb. de Ador. in ſpir. & ver. I. 4.
Emadhi c. 10. ait, quòd ſit metropolis omnium cupidi-
n aunmn tatum o vitiorum, unde cætera deducuntur.
Uniuatiet Et S, Ignatius, inclytæ Soc. JEſu Fundator, in
gelintalut Conſtitutionibus apud Alph. Rodriq. p. I.
i lanh tract. 4. c. 6. n. 4. eum appellare ſolebat
lon graviſimum capitalem ommis ordinis unio⸗
vrli n nis
A

144 Diei III.
nis hboſtem. Eſt peſtifera lues, poſt contra⸗

tam ſemel labem originalem pernicioſum.
(

virus ſuum in totum penè genus humanum
diffundens, teſtante Apoſtolo: Omnes, que
ſua ſunt, quærunt, non quæ ſu Chriſti. ad
Philip. 2. v. 21. Eſt officina, promptuari-
um, & armamentarium omaium immori-
gerarum paſſionum & peccatorum: namh
amor proprius appetitui ſenſitivo, ejusque
deſideriis & motibus naturalibus ſubmini-
ſtrat arma charitatem Dei expugnandi, & de
throno animæ dejiciendi: ſicut enim charita-
ti Dei tanquam Reginæ ad ſolium ſuum ſta-

biliendum competit imperium in omnes re-

liquas virtutes, ita perverſus amor ſui ſee-
ptrum ſibi arrogat in appetitum ſenſitivum,
ejusque prava deſideria in ſun obſequium, &
in amplexum boni delectabilis trahit, quod
homo contra rationis dictamen non amaret,
niſi pravo ſui amore teneretur. Hic amor

hominem ad inquirendas ſenſuum illece-

bras, corporis commoditates, in ſomno,
victu & amictu ſuperfluitates diſponit, ei-
que oti amorem, laborum fugam, aſpe-
ritatum horrorem blandè inſpirare conten-
dit; ſi verò bona concupita minus aut difſfi-.
cilius conſequi contingat, odium & triſtitiam,
iram & audaciam in auxilium vocat, & totum
animæ ſtatum in brutalem deordinationem

dejicit.
III. Nec

u, VNdrnd
9grun lokun
. lickiiid
e r
Adenoru kn
Rrauln uge
tkun,glun
ialin i an/
NGnDü
alen, Ain
uhürunnfn
ulunhtnrn
feumefnkbn
deincgurtno⸗
Anerha,1
Gen Monduiin
4 c,indin
Inmn degin
n ulln, 4 ni
Lemlmeng
Entfii hnnt
ornlet, ain
lil Cuc

Lunm güm
gemn len

Mile .
1 lk t Soliloquium ſecundum. 14 5
rtnin III. Nec fſiſtit intra hos limites deteſta-
ngenim bilis hic amor. „'In ipla ſanctitatis exer-
elk eſtb,m S,citia ſe inſinuat, ait eximius vitæ perfectio-
unMii ris Inſtructor, in libello, Solus Deus intitu-
Alatin nn lat., inſcendit ſacra pulpita, ex quibus
erin gin „impugnatur, tenet, regitque eorum cor-
unm: „da, quorum linguis ſternitur, & fulmi-
9l. ⸗hatur. Quis credat? & tamen veriſſimum
lele veſt: per ipſa jejunia, vigilias, orationes
mliingni /& eleemoſynas ſe iplum firmat, & dolo-
iuß mainin „s& in abuſum detorquet opera, quæ in-
grublunin⸗ „dole & natura aptiſſima ſunt inſtrumenta
eingnan. 5ad fundandum in nobis burum & ſince=
e. rum amorem Dei. Transfigurat ſe in
netgmatltc⸗ 2 luci ſub fallaci ichem
Aupuna he ngelum lucis, & ſub fallaci ſchemate,
Krrückiin ne arcus intenſior rumpatur, indulget prin-
e cibis ſenſualitatis: ſub pallio honeſtæ re-
e creationis effundit ſe in laxitates: ſub ſpe-
nene cioſo Divinæ Gloriæ titulo in formandis ad
eatt opulum concionibus, in tradendis de ca-
inin D thedra ſublimioribus diſciplinis, in obeun-
nilc,n dis publicis functionibus non rarò inducit
„animum ad captandam vanitatem, homi-
Pus /inum plauſum, & ambitiolam ſui æſtima-
lmitionem: ad emoliendam vitæ ſpiritualis dif-
umgtini ſicultatem nititur, ſpirits dictamina carnis
2Aiiiit ſolatiis commiſcere, cùm tamen ſpiritus
inſe u ſimpliciſſima res ſit, & cum carne non pa-
aa euunn titur ſe in unam quaſi maſſam coagulari 3
H hinc apud aureum Aſcetam Chriſtus ad ani=
K mam

1

A

146 Diei III.
mam loquitur: Fili, pretioſa eſt gratia mei,
non patitur ſe miſceri extraneis rebus & con. ſi
ſolationibus terrenis. Et poſt intervallum: 6n
Won enim poteris mibi vacare, Es in tranſto. win
riis pariter delectari. de Imit. Chriſt. I. 3. e. y3. N 1
IWV. O lugendam abominabilis Philautiz GNhlid-
perverſitatem! Vis noſſe, num Philiſtæus mnCNun
iſte, hoſtis validiſſimus, tuos quoque fines sEr I
occupet? Ut dignoſcas, hoc conſilium ea- Hin nn
pe, ac vel uno die ſive ſedens in odeo tuo, miud
ſve agens cum proximo, ſive orans, ſive s
operans, ſive in proſperis, ſive in adverſis in it
degens, tuos cogitatus verba & opera, eo- 8te, MnatAit
rumque intentiones, affeétuum inclinatio- Elid ſre ge
nes intimè diſcutere ſatage: Si te nimia ſo. (mnſclen i
licitudo inquietet de tua exiſtimatione, de Icn abnd
tuis commodis: ſi in proſgeris immodicè nmmie iüen
gaudeas, illud gaudium non referendo in uuinde M
Deum: ſi adveria animum dejiciant, ac in-. tutde uun
ternè vel extern querulum te reddant: ſi Ne, mtüint
ſeverum aliorum cenſorem, & propriorum Wünh men
defectuum mitiſſimum judicem agas, 20 IMmuheſdn i
proprios manes ſtudiosé occulfes, excu. Enih ki
ſes, erubeſcas eos, ſciri non velis, fciri ine 4e, M,
doleas, & objici metuas: ſi laudes homi- ir ſlin
num non illibenter admittas, faéta tua ex. Nhanche
tollas, aliena deprimas &c. Hæc & ſimilis oniu naie
tibi luculenta argumenta præbent, regnaré mltifinnen
in te amorem proprium, cujus utpote tan- ianeniirn
quam peſſimæ matris malignæ hæ ſoboles edi nen
ſunt. 6

inn

in Soliloquium ſecundum. 147
ie ſpt funt. Venerabilis P. Caſp. Druzbiki, Soc.

m i Eſu, vir inſignis perfectionis & Doctrinæ
tmiiun gan aſceticæ, alia adhuc ſigna & voces adducit,
SRl ua homo inordinato ſui ipſius amori ad-
rimi dictus ore vel corde crebrò promere ſolet;
ii nn verba illius de Sublimit. Perfect. Relig. diſc.
üin 2. ita ſonant: Commune eſt ei cogitare, vel
uir uit⸗ dicere: Hoc mihi utile, hoc mihi ſuave;
äl hoc mihi debitum, hoc non libenter video,
Eelignn hoc me non decet. Bene iſte opinatur de
un,ti me. Quid iſti de me ſentiunt? ldeò hoc
nſei, ſtiat mihi fecit, quia me magni æſtimat, ama-
unnidia bit me, narrabit aliis de me, commenda-
6 Eünm ninit bit me aliis, paribus, ſuperioribus. Ego
Nin duima hoc ſic non feciſſem, ego ita facerem, eꝑo
Eucdlmime ita ceniui, ego illum adjuvi, niſi ego fu-
türs iſſem, non eſſet, niſi ego obſtitiſſem, præ-
mam onktn monuiſſem &c. Malè de me loquitur, ſen-
anncin ttit, infamat me, pudet me, eonfuſus ſum
Gelim enis ab eo, intulit mihi injuriam; dixit ex in-
Ntahrm Ent vidia &c. uno verbo, ubicunque inveni⸗
Ium unm untur hæ voces: Ego; meum, me;, ibi ho-
uauimh mo ſe feſpicit, ſe amat: ubi autem inve⸗
a, irdüniuntur: Deus, Deo, à Deo, ibi Deum te-
GemnAhN ſpicit. Hæc Author citatus. Perpende
MRZ u dan voces cordis & oris tui; dilecte To-⸗
calblt bis, loquela tua manifeſtum te faciet, an.
hon nimio tui ipſius amore correptus ſis.
n mun V. Eſt autem id grande malum, quod
unb eſt; & juſtè dici meretur fons & orige
tnnb K 2 6⸗

148 Diel III.
omnium peccatorum: ſed hoc eſt inordi⸗=
natus amor ſui; nam omne peccatum, &
omnis deordinatio à Deo per concupiſcen-
tiam carnis, per concupiſcentiam oculorum
& ſuperbiam vitæ in eo ſita eſt, quòd ra-
tionalis creatura ſe convertat, vel divertat à

Creatore ad aliquid creatum tanquam fſibi

bonum & amabile: non enim amat homo,
nec ſe convertit inordinatè & peccaminosè
ad objectum creatum aliter, & ex alio fi-
ne, quàm ut illud ſibi eſt bonum, ſibi uti-
le, ſibi delectabile, sicque præcipuè & pri-
mariò homo ſeipſum perversè amans, & ſe
reſpiciens inordinat fertur in objectum
concupitum, ac peccat graviter, vel levi-
ter: ſi enim homo ſeipſum non vitiosè ama-
ret & quæreret, etiam objectum ut ſibi bo-
num & delectabile non concupiſceret, nec
ad illud ſe contra legem converteret, ſed id
facilè negligeret; & hoc modo perverſus
amor ſui eſt origo, principium & radix om-
nis peccati, & omnis deordinationis à Deo.
Fit inſuper homo taliter immodicè ſe amans
luſus & jocus diabolo, qui eum fſuis pro-
priis commodis intentum facilè in ſuos la-
queos inducit: novit enim hoſtis malignus⸗
talem ſolicit inquirere, quæ propriæ ex-
cellentiæ, æſtimationi, corporali commo-
ditati & ſenſuum oblectationi deſerviunt,
fugere autem, & odio habere, quæ mar.
4 CcA*

2

nnn⸗ llr hu
iter, 4

in
lonkte⸗
ai ommt
1 mun ou⸗
ſinhinn
neni Ng
Sndd rrunt⸗
in en u
Tdotemas
ladehete wdn
mmmiritut
NNr, ann
i nin e
e io Mioen
Uegrüftiänm
urgeafun
cwaymkmt
Agne nbmnde
Caünung
in 1 lan,
Nlmri
ln inn;
Aniin itn
choggnin,
rnnn n
Neuinitin
ceini gic
4 1 iſtin tenn

1

ang , Soliloquium ſecundum. 149
imn ficationem, damnificationem „ contem-
oyrcunm ptum, aut mali metum ſecum trahere viden-
eliminan tur; & ſic tantùm opus eſt, ut ei talia ob-
nane,, jecta amori proprio accomodata proponat,
miann ie quæ ſpem boni acquirendi, vel metum ma-
Gelum li incurrendi incutiant, ac mox miſer ho-
Thematt muncio in ea prona voluntate ruet. Si ſe
imtnel en non inordinatè amaret, magis autem, ſi ſe
umi a odio haberet, arduum ei minimè foret, has
Auicktnn dæmonis præſtigias eludere, bona & com-
ingeir moda propria contra dictamen rationis &
pnn m i ſpiritůs propoſita reſpuere, nilque mali,
Aim aiin Dræter ſolam Dei offenſam metuere. Tam-
upik We diu ergo infenſiſſimum hoſtem, & venena-
ainmfiner tum anguem in ſinu fovebit, quamdiu ſui
inmnnh amorem proprium non omnibus viribus ex-
pugnare conabitur: hoc autem, ſicut opus
eſt ampliſſimum & laborioſiſſimum, ita e-
tiam eſt rariſſimum, ſimul & perfectiſſi-
HNN mum. .
uitend VI. Ad ſternendam hanc immanem bel-
n * luam medium magis opportunum non eſt,
in ehe quàm odium ſui ipſius, & contrario amo-
Pinl ri proprio oppoſitum, ſeu conſtans & ſeria
aw 4 ſui abnegatio, quam incarnata Patris æter-
nichll ni Sapientia nobis in S. Litteris tam diſertè
, Enke commendavit: Qui odit animam ſuam in hoc
un i 4 mundo, in vitam æternam cuſtodit eam. Jo-
cltn u ann. 12. v. 25. Et: Ge vult venire poſt me,
libe iſ abneget ſemetipſum, && tollat crucem ſuam, &
K 3 ſequa-

eMennghlet
nleenanſete,
AI

ſequatur me. Matth. 16. v. 24. Hæc Divi
na Dogmata pro vitæ ſuæ regula ſibi præ-
fixerunt beati Cælites in terris agentes.
Huic ſancto ſui ipſorum odio tanquam ſo=
lido fundamento totum perfeétionis ac ſan-
ctitatis ædificium impoluerunt. Volve &
revolve faſtus Sanéctorum, ſtudiosè inqu
re glorioſa eorum geſta, & videbis, quàm
longè ab omni proprii amoris ſenſu fuerint
alieni, imò cum quanto rigore in continuo
ſui ipſorum odio, in violenta concupiſcen-
tis contra ſpiritum carnis abnegatione fue⸗
rint exercitati,: Occürret pars magna eo⸗
rum, qui circuierunt in melotis, in pellibus ca⸗
prinis, egentes, anguſtiati, affidti, quibus di⸗
gnus non erat mundus, in ſolitudinibus errauntes
in montibus, in ſpeluncis, & in cavernis terre.
ad Hebr. 1I. V. 38. Noônne cum perpetuo
amoris proprii repudio? nônne cum jurate
quaſi omnis terrenæ conſolationis odio?
VII. Conſule Menologia S. Ordinis tui,
interroga Patres tuos, & annunciabunt tibi,
majores tuos, & dicent tibi, quo in pre=
tio apud Deum ſit ſacrum ſui ipnus odium,
& quàm amplum in Cœlo præmium con-
ſequatur. Præprimis id te docebit S. Le-
islator & Monachorum Patriarcha Benedi=
ctus, qui licèt vitæ innocentia Angelis pro=⸗
pè par eſſet; (nam, teſte S. Gregorio in vita,
Angelicam vitam gerens in terris, ſpeculum bo=
u 2 nRorum

r ſoſtt
oͤi .
hruuan

anluikue,
oren
Aalen, i
6eorn: lh

an efr A

ewen ſen

iln, ai.
gn Aun
Womin din
Bn E Wrn
fanmn inhun;n
Deunetarm

r nttnr

Ntcamd ic d
Rr

E

INs Pien nl

0lni,

uln gennhnt
ut, momum⸗
unleuntme
1

Nl Soliloquium ſecundum: 151

N
vorum operum fadtus eſt mundo ) tamen ſibi
e eglel ipſi ſanctè infenſus hoſtis in tam anguſtam
Ieii;s ſolitudinis ſublacenſis ſpecum ſe per trien-
ütnii m nium coarétavit, ut cum ingenti naturæ vio-
SZ lentia nec erectus ſtare, nec extenſus de-
NN u cumbere potuerit, prout de eo noſter P.
Wkdenn e Anſelmus Filcher, & alii cum eo his ver-
ngh tiis, bis teſtantur: §. P. Benedictus artiſimam,
n mi ut ut adhuc vifitur, elegit ſpeluncam ſex ſolumo-
memnzu do pedes longam, quatuor latam, ac tantopere bu-
itnangt⸗ milem. ut erelctus ſtare non poſet „ſed vel ad-
Hmiinniné, geniculari, vel mortui inſtar in ſepulehro jace-
Gum mnn de cogeretur. P. Anſelm. Fiſcher p. 2. c. 8. n.
1nufi 1 Auc 5. Non minori in ſe odio & continua ab-
i i,in negatione per reliquum ſanctiſſimæ vitæ
Aifittiemu decurſum ferebatur; unde in feſtiva ejus
Am, Buimnie ſolennitate cantatur: Edomas carnem, ſubi-
ſuengg Lisque Cbriſto tortor acerbus. Quam autem
WwnuI Mercedem pro hoc ſaluberrimo in ſe odio
aaliinii, Oobtinuit piiſſimus Pater? Loquatur eam In-
leimulis ſin. Divin. Piet. I. 4. c. 11. fusè& 5. Ger-
gun haniini trudis Virgo Abbatiſſa, tanto Patre dignil-
arru gin⸗ ſima Ordinis Filia, cui in anniverſaria ſua
lamifhn Feſtivitate 21. Martii apparuit, effloreſcen-
amu tibus ex ſe roſis undique toto corpore ver-
un iutll nans, ac mirum cœleſtem odorem dif-
l e fundens: ſingulæ roſæ alias recentes fœ-
nſen cundo ſinu germinabant, & illz denuò
unnri i alias, ita, ut omnia membra velut amœ-

1 on . .
eheni niſſimum roſetum floruerint. Qua viſione

K 4 cam

152 Diei III.
eam docuit, quanta accidentali gloria Deus
ſuas voluntarias corporis afflictiones, a.
moris proprii ſuppreſſiones, ac virtuoſi in
ſe odii vi orias coronaverit, præſertim dum
ſuo Exemplo plurimos in ſui ſequelam tra-
vit, ac veluti recentes roſas in viridario Ec.
cleſiæ plantavit. Per flores roſarum notaban-
tur fingula exercitia, quibus ipſe carnem ſuam
domando ſpiritui ſubjugaverat. Ibidem.
VIII. Nec erit nobis difficile, cum Dei ad.
jutorio pariter in ſanctum noſtri ipſorum
odium exardeſcere tam in parvis, quàm in
magnis & periculoſis, ſi nobis hanc verita-
tem firma fide perſuaſam habeamus, quòd
homo infenſiorem hoſtem non habeat,
quàm carnem ſuam, quàm concupiſcentias
ſiss, quâàm ſeipſum. De ſe id fatetur 8.
Caſſianus collat. 8., dicens: Memo mibi ma-
gie quàm ſenſus meus, qui eſt mihi verè intimis
domeſticus, adverſatun; conformiter verbis
Chriſti: Iaimici hominis domeſtici eius; & ut
aureus Aſceta loquitur: Scito, quòd amor tui
magis nocent tibi, quàm aliæ res mundi. de
Imit. Chriſti I. 3. c. 27. Homines & dæmo-
nes, totâque inferni potentia inermes ſunt,
nos ipſi pravo voluntate noſtra ſponte eis
arma miniſtramus, quibus nos feriant; hinc

S. Auguſtinus: Dæmon alligatus eſt, tanquam

innexus canis catenis, & neminem poteſt morde-
re, niſi eum: qui ſe illi mortifera ſecuritate con-
. jun⸗

pfulmnt
De N
ſ itit
ſtemnen
gchinke
Serhufuß.
gisAtrum
numirn
rR
Cttn tanit,
inin itm /
i lfin gt
innt, kinte
Clmt e
Wenriicun
Ie Mpren
ins, Mtnn e
itnaufmnm
tcrun otiie
(üonidnttn
Amptenſur
un anin e,
pitig, tinen
il hezrhene
eric mun
ulin günil
Alaltug inr
lininn i
Hintia
Wenm

1

Valgtg
dun Da
Sõ
r i
enſektit
ſcnniiin
ineu e
Ankafiien
Nenm
emmn Hin
gtuiltig r
14 ,, “
uinin
uniieng ii
blin m die
nenſten
NeAhen
ien ui
ſa, Ginnnt
wai kwinei,
Nin din
6,Nn A1n,
un beutinn
a Meutlle ſ
dunutuhee⸗
thatiunt
i,

muntin

*

Soliloquium ſecundum. 173

junxerit. Ser. 197, de Temp. & 8. Hieron. Epiſt.
ad Demetriadem: De conſenſu noſtro vires
ſumit, noſtrôque nos jugulut gladio. An non
ipſemet tibi fabricatus es maxima mala, quæ
vera & ſola mala ſunt? Perpende obſecro,

in quot peccata te præcipitaveris per nimi-

am corporis & carnis tuæ indulgentiam, in

quot aperta æternæ damnationis pericula te

conjeceris per effrenem ſenſualitatis tuæ li-
centiam: recordare, quantam bonorum
ſpiritualium jacturam propria culpâ incur-
reris, quot gradibus gratiæ & gloriæ te
ſpoliaveris, quot Divinis erga te beneficiis
canales obſtruxeris, quot angores & tor-
turas conſecientiæ tibi cauſaveris: ànne alius,
præter te, hoſtis tibi unquam majora mala
intulit, aut inferre potuit? quanto ergo
odio in te animadvertere, quanto zelo pro-
pria commoda conſtringere, ac ultionem
(ſalvà tamen à duce ſpirituali dependentia
& approbatione) de te ſumere oportet?
Verùm parva hæc ſunt, per quæ ſolùm ti-
bi perfidus, tibi malevolus, tibi pernicio-
ſus fuiſti: ſi ergo horrorem & odium in te
concipere debes propter te, quantò magis
propter Deum, quia in infiniram ejus Ma-
jeſtatem ſceleſtus & injurius fuiſti? Scito
proin, & animadverte, tibi à temetipſo eò
majus odium deberi, quò plus Deus diſtat
Ate viliſſima creatura.

K ſ IXK. Quan=

154 Diei IIl le
IX. Quando autem homo inimicum, pri Punicn
ſertim quando is contra ſe grandia mala mo=
litus eſt, naturali odio perſequitur, qua-
les ei in omni occaſione affectus exhibet?
an eum blanditiis demulcet? an obſequiis ein i
ſtringit? an ſolicitè in ejus commoda invi. buin in
gilat? Minimè gentium, ſed ex oppoſito mmſten
quodvis ei malum vovet: & procurat, tri Guntnt/
ſtatur de ejus proſperitate, Iætatur de ad. hcninn
verſitate, ægrè ſentit, verbisque contradi- ſnt Dnhen
cit, ſi de aliena laude quid ei accedat, vult Auſpa,
eum à nemine diligi, conſiderari, & æſti- mis
mari, bonæ ejus opinioni ac famæ apud ali-

brgke
ir gercete
ſan oden

5

os maculas inſpergere, defectus occultos vSim an
naturz & morum propalare ſolicité curat. un In fiſ
Jam vide ſis, num corruptam tuam, & ad chitimin
quævis mala propenſam naturam parifor- aim iant
mi odio perlequi coneris? num bona con- m, Nln 4

tra dictamen rationis concupita ei deneges?
num obviis hing inde adverſis eam condi-
gnam habeas? num à ſuperioribus negle- knn
ctus, ab æqualibus deſpectus, calumniis me ien
obrutus, opprobrium hominum, & omni⸗= nnttui
um peripſema faétus, tamen internam quie. mrliiipien
tem, mentisque tranquillitatem conſervare lere
ſtudeas? imò inſuper, num te eò libentius nnüigen,
etiam in licitis ex ſancto tui ipſius odio ad Dül in
Dei beneplacitum abneges, quò magis illi- rinnanl
cita antea perpeträâſſe recordaris? S. Doro⸗ mi
elſe c

theus commoda ac perfacili praxi nos iaſtit⸗ nt,
4 1

etne, aun,

uni

4 Soliloquium ſecundum. 155
Geidotig SSSõ „ r.
Nlnentn i⸗ quomodo in licitis ac per ſe indifferen-

uic e n tibus nos abnegare;, ac ſalutiferum noſtri
nigne ipſorum odium exercere Valeamus, qua
a n methodo obſervata tandem à levibus ad ar-
negin 4 las noſtrarum cupiditatum abnegationes
ning no facil? ac ſuaviter pertingemus. Verba
A GN ejus ſic ſonant: Zitillat inter ambulandum ani-
lunt mum cogitatio caput fiectendi in partem alteram,
i circumſpiciendique, quid iſthinc rerum agatur,
igan ne ſreane Dum colloqueris aliis, inceſſit te cu-
inin pido addendi colloquio quidpiam propoſito val-
mda ge acommodum, ex quo prudens audias: cave
unuicntih zlud dixeris. Suadet tibi cogitatio tua: adi co-
n Einen quum, Eg interroga, quid paret obſonii? non
inngun iickan optemperes. Cernis forte quidpiam, ſuadet ti-
Numganm i i cogitatio, ut interroges, quisnam illud attu-
in mun jerit, miſſumne ſit, an pretio emptum? non in⸗
iinei mutn terroges. Venit bomo, aut peregrinus cupe-
mglien res ſtutim noſe, quisnam ſit, undenam, quonam
bheld en tendat, 69 ad quid veniat? noli velle ſcire,
yrmu ſed mortifica in boc appetitum tuum. Verbo:
tn s inſinuare tibi vult, ut omnem in te affe-
unkema um pro gloria Dei viriliter trucides, ubi-
GetrI cunque ſanctum ejus beneplacitum non in-
W tervenit. O venerande Tobis, quanta me-
übn ritorum mefſis ſingulis horis falci tuæ ſecan-
UNdam ſe præbet! quàm opulenta in omni oc-
IA caſione aurifodina ſe aperit gratiis Dei dite-
itualsh ſcendi, ac ſublimes in cœleſti gloria gradus
daGi conſcendendi! quam facili, quam arima

156 Diei III.
do per leves has tui victorias ſucceſſivè eti-
am ad actus arduos & heroicos tibi viam
ſternes, & amorem proprium oppoſito tui
odio aut omnino extirpabis, aut certè hebe-
tem & valde inertem reddes! Audi deſuper
ſingulare Ordinis noſtriidecus &lumen, Ven.
Bloſium, ſic dicentem: Quando quis propter
Deum ſenſualitati, voluntatique propriæ etiam
in rehus minimis reluſtatur, rem ipſi Deo gratio-
rem præſtut, quàm ſi mulios mortuos ad vitam
revocaret; Blos. Inititut. ſpirit. c. 2. S. 5. id⸗
que ſequenti familiari exemplo declarat;
Si, inquit, ex duobus eadem via euntibus,
& florem videntibus, unus ad illum decer-
pendum extimulatus, ſe nihilominus ex in-
tentione Deo placendi abnegaret, alter ve-
18 ſine prævia reflexione eundem decerpe-
ret, in hoc ſenſu poſterior quidem non pec-
caret, ſed tamen etiam nihil mereretur: pri=
or autem præ altero tantò ſublimior eſſet
merito, quantò plus Cœlum altitudine ter-
ram excedit. Ex quo ita concludit, quèd,
ſi pro tantilla amoris proprii mortiſicatione
Deus tam grandem mercedem reſtituet,

quantam illis redditurus ſit, qui ſe & omnia

pro ejus amore contemnunt, & ſancto odio
habent. . E

X. Aſſume jam animum in re tanti mo-
menti, viator Tobis, & continuo ſancti in Le
te odii exercitio vaferrimo hoſti tuo, amori

pro-⸗

okgr vlin⸗

rle

4

utanbiel

ſunt t
e Ntn
u. te
ldr mnig!
agalzirril
Ptetäbnafdn
rncmiſitn,
ein, an .

„

rpiniinan

Aggleſlntit

giäi nenm
ülotacrtienen

Nmd N

lifniheu d
n rſel,uur
uie an
te
dglncennd
nltlent,
el alſnt,
lto, rin
naenn um

kinnkiin
in ene

lin Soliloquium ſecundum. 157

üiltes proprio, bellum denuncia. Si in Mechani-
rctkenen i cis vera ſit parœmia: Exercitium facit arti-⸗

8 .

rmime ficium, & fabricando fit faber; id longè

ni en magis locum habebit in ſpirituali virtutum
unAd cum vitiis palæſtra. Indefeſſo congreſſu a0
tim conflictu ſubdolæ amoris proprii ſuggeſtio-
en ii, nes oppugnandæ ſunt: abſcindendæ ſunt ho-
r ndeſpi ſti huic nequiſſimo propria commoda, im-
inn moderata carnis ſolatia, corporis otia, oris
NA ſympoſia, ventris lautitiæ, dormitantis
in ü ciſi quandoque (ut ſibilat ſerpens infernalis:
eitant amor proprius) boni Homeri delitiæ: fran-
gain enh Zendæ propriæ voluntatis inclinationes, ab-
Mmüintu negandæ judicii perverſitates, tanquam ve-
nEimimme nenati fructus mortiferæ arboris amoris pro-
uhtn de Prii. Monet S. P. Benedictus, ut amori
ent ir. Vhriſti nibil preæponamus. S, Reg. c. 4. Inſtrum.
Bd weade 21, In quæ verba noſter Gerardus Belga:
en Oyis autem dicat, illum non præponere alia
numtültnann Si G amori ejus, qui magis ſolet quærere,
unn ſun ꝗuzé ſua ſunt, non quæ sſu Chriſti? qui om-
— nia ad regulam commoditatis & ſenſualita-
inns tis vult eile compoſita, omnia incommoda
nin ac adverſa procul remota, ſecus iram, odi-
mu in um, triſtitiam, averſionem, totàmque paſ-
nd nein ſionum catervam ad arma, ad ſeduionem
ms iin contra rationem & ſpiritum provocat? Hine
emit on mirum, deplorat eximius amator Dei
NI in Confoæder. ad ſol. Dei Glor. Reg, I. non
ſlenl⸗ wirum, quèd tam pauci fint, qui veré Neum
olinahli . amantz

=—

7

amant, cum tam multi int, qui ſe ipſos amant,

tam pauci, qui ſe ipſos oderunt, ac vel ideò
tam pauci perfecti ſunt, imò tam pauci ſal.
vantur. Si ad inferni januam ſubſiſtere, a
horrendos damnatorum ejulatus percipere

liceret, communis omnium vocifeératio au-

res noſtras feriret, qua exitiali amoris pro-
prii indulgentiæ ſuam æternam damnationem
adſcriberent, dum econtra beati Colites
fuas in terra victorias, ſuas in Cl coro-
nas, ſua æterna gaudia ſanto ſui ip ſorumin
vVivis odio admetiuntur. Horum ſalutife-
rum odium imitare, & illorum deteſtandum
amorem averſare; ſic efis Benedictus in ſæ-
cula. .

MEDITATIO II..
De Mortificatione interna Apheti⸗
tus ſenſité vi.
Punét. I. A Lterum altafe, idque internum
. * in Eccleſia Sion, ubi quon-
dam Deo thymiama in incenſum cremaba-
tur, figura eſt internæ mortificationis. Si-
ne hac interioris hominis abnegatione ex-
terior maceratio ad perfectionem, imò à
vVitam rationalem, ne dicam Chriſtianam,
aut religioſam, parum conducet, ſed illi
conjuncta eſſe debet: nam quantum anima

hobilior eſt corpore, tantum interior pra-=
vorum

uuim
Enr uiſ

nüfürkl
eulnmthl
enimith
ehoannen⸗
1clſethe
Fla Wiußc
innfun
ſeutfne Kalhn
Gtnucun⸗
Geniocufnit
aſſtloggn
add
nohh tliu bet
egin lnnn
WN
it lin den
eſo Ahurzii
UadlAuig,
Sel ſin 6
lole hnnttr
8ide 8
il,

=

U

e Meditatio tertii. 159
i,, vorum affectuum mortilicatio præ extefio-
e n ri præſtantior eſt; hinc Richardus à S. Vict.
Iimn I. de Præpar. ad contempl. Hoc autem nöſe
A manſilkn oportet, Jquia diſciplina corporis ſine diſciplina
huam flin N cordis abſque dubio inutilis eſt. Hæc eſt illud
nnigmnit iſet pretioſum thymiama, quod in ara cordis in-
n Meil i cenſum in conſpectu Dei gratiſſimum odo-=
tinmmntntt prem exhalat. Wibil ita fragrat Domino in odorem
um kili ſuavitatis, quàm ſi madtetur ei vitulus propriæ
NNH voluntatis, Idem Hæc interior mortificatio
Etlihlzum eſt regula & menſura, ad quam quivis vir-=
um nn iils tutem ſuam & in ſpiritu profectum dimetiri
Cunteinun Äebet, unde Alph. Rodriq. p. 2. tr. I. c. 5. n. 2.
Keiheelane di videre & nöſſe vis, quem in virtute progreſ-
Jum feceris, vide, quantum le mortificaveris,
Wd quam edomitas B ubjedtas tihi babeas effrenes
al m animi pqſſiones & vitioſas inclinationes: quo-
Ginittnu modo inſultibus ſuperbiæ, itæ; gulæ, to-
tique appetits ſenſitivi regno dominari di=
diceris; ſi in ie harum paſſionum vires ad-
ult, Ai huc prævaleant, nulla in te ſolida virtus in-
ladh Sane habitat, ſed vel deeſt fortis tentatio; aut
uien, Occaſio, & tunc lugebis infirmitatem tuam-
NA. Punct. II. Ezechieli Prophetæ in ſpiritu
duéto in templum Jeruſalem oſtenſa fuit
I ommnis ſimilitudo reptilium, & animalium, abo-
im minatio, & univerſa idola domis &ſrutl depi-
utt ſl Ra erant in pariete in circuitu per totum. Ezech.
amt 8. Vv. 10. His animalibus & idolis multi ado-
we en lebant incenſa. Abſit, ut talis mvorpitaie
1t

160 Diei III.
ſit depicta in templo animæ tuæ; vide proin,
an non in eo talia idola voluntatis propriæ,
judicii proprii, ac in his ipſum dæmonem

adores? an non talia fœda animalia paſſio-

num, quas 8. Chryſoſtomus feras beſtias
appellat, in eo habitent? & quod deterri-
mum eſt, an non iis thymiama offeras, eas
fovendo? Tales beſtiæ ſunt irregulatæ con-

cupilcentiæ tuæ, & quidem ex parte appe-

titùs concupiſcibilis ſunt amor, odium, de-
ſiderium, fuga, gaudium & triſtitia, ſive
dolor: ex parte appetits iraſcibilis ſpes, &
deſperatio, timor, audacia, & ira. Hæ pas-
ſiones incorrupta ſemel per peccatum na-
tura continuò inſurgunt & rebellant: Yelis,
nolis, intra fines tuos habitat Jebuſæus; 8S. Bern-
Serm. §. in Cant. appetitus nempe carnaliss
cum ſuis paſſionibus, quæ degenerant in fe-
ras peſſimas vineam animæ miſer demoli-
entes, niſi à ratione per mortificationem
reſtringantur. Unde tot lolia & Zizania im-
perfectionum in anima? tot urticæ & ſpinæ
pungentes in conſcientia? tot miſeræ deor-
dinationes & peccata in vita? tot prævalen-
tia iræ, invidiæ, vindictæ, ambitionis &,
deſideria, quàm ex neglecta ferocium ani⸗

mi motuum cuſtodia? O quanti intereſt,

ut periculoſas eorum inclinationes in te accu-
rat& diſcutias, & ſecurim ad radicem inceſ-

ſanter ponere non negligas,
Punét,

Pen en⸗
Non H
cehienis 1
t tie li
. ſhtn
eANdaun,
(olcmumu)
Agn güſen
1en
Ndatuenisn
ſuanm nnn
aei,in

ti, n lmn 1⸗
rrtnſunt⸗
Abnienide
11Bnlruetie
Moſeiuind
te ltgent
uirlintin
In,
An, un 6
g nn lennn
unie
Nfo tnet
All, ſn
W

E

4

tetzi
lunini
mubin
würnul
lilmie
4 nten
hnniſtintken
rnumn
u latnaeeg
Kiln nn din
ihia lli ,
urh An it
AA MNNr
RNANAN
GitſinRd
gann Nntin
e, gen
min gitt 1
in n Mitin
bddudnu
um umnaf
mcentu
eun bin i
18ſnenn
aOinen

ſtultum delitiæ, nec ſervum dominari Pripcipi-

Meditatio ternia. 16
punét. III. Homo ſecundum animam no=
biliſſima Dei imago & ſimilitudo, obſecun-
dans ſuis concupiſcentiis turpem earum ſer-
vitutem ſubit, teſte Tarſenſi Præcone ad
Rom. 6. v. 16. Weſcitis, quoniam cui exbibetis
vos ſervos ad obediendum, ſervi eſtis ei, cui
obeditis; quod confirmat Apoſtolorum Prin-
ceps: A quo quis ſuperatus eſt, hujus & ſervus
eſt. 2. Petri 2. v. 19. O monſtroſa perver-
ſiol quæ tamen toties iteratur, quoties ra-
tio tanquam Domina in homine ab ancilla
ſua appetitu ſenſuali ſuperatur. Quid au-
tem indignius, quàm quòd ratio, qua ho-
mo paulo minus minoratur ab Angelis, &
diſtinguitur à brutis, ſubeat mancipatum ſer-
væ ignobilis, ſibi extremæ infenſæ, bruta-
lis nempe concupiſcentiæ, hoc eſt, illius
partis, quam homo habet brutis ſimilem.
Nonne hoc præcepto Dei manifeſtè opponi-
tur, ad Cain dicentis: Suh. te erit appetitus tu⸗
us, & tu dominaberis illius 2 Gen. A4. v. 7. Hæc
præpoſtera abſurditas etiam Sapienti viſcera
movit, ut dieeret: Vidi ſervos in equis, G&
Principes ambulantes ſuper terram, quaſi ſervos.
Eccl. 10. v. 7. Servi in equis ſunt præva-

lentes paſſiones, quas delpecti ſequuntur

pedites, homo ſuperior, ſpiritus & ratio,
quibus tamen velut Principibus regni inter-
ni gubernatio competit: Verum non decent

bus.

162 Diei IV.
pus. Prov. 19. V. 10. Nec ſatis hoc eſt: ipſi
equi & muli indomitarum paſſionum etiam
homini internè immortificato, nec quoad
hoc invito, frænum injiciunt, & eum cum
ludibrio ducunt, quò ipſis lubet. O Religio-
ſe, o Serve Dei! vide, an non & tibi infames
hi ſervi ita dominati ſint? excute jugum: nam
licèt in mortificatione externa corporis cau-
tela cum diſcretione tenenda ſit, non tamen
facilè excedes ſervos tuos, rebelles animi
affectiones auſterè tratando. Servo male-
volo tortura &compedes. Eccli. 33. V. 28.

DIES QUARTA,
Beatiſſimæ Virgini Mariaæ ſine labe
conceptæ, omnibus virtutibus à DEO

eminentins decoratæ, cultu yperdu-
liæ conſecranda.

ORATIO

hunllnn, n

Manè poſt matutinum devotè
recitanda.
uEr dulciſſimum cor ES, Filii tui, Re-
demptoris mei, ſaluto te, &ο Maria,
zterni Patris Filia, PFilii ex te incarna-
ii Mater intemerata, Spiritũs S. Spon-

rum

Paaune

ſa ab æterno præ omnibus electa, Angelo-

i.

,Ceſenel
G mepton
e cens
ſn Pnib
Sln do
ls dis
Adlaonin B

eNconn
oche luerk
pan kultti

wit Mns /

i neter
enah
tuſttne in
Nmnatnn
Reenerdannuns
it imu, Nhn
bcrintunne t⸗
ſtarnneehki
cVbrnete un

t lu ger
et Cntiten ne
Idlen, urcn
Mnkkteen
llitſuntiten
uän enn ſ
e Anen
11

=
==

liy⸗ Oratio. 163

UlNelgiee rum Regina, Coœli terrædue Domina. Tu
UMemimm in immaculata conceptione tua es roſa ſine
thti, Ne ſpinis, lux ſine tenebris, unica originalis
tendin ge juſtitiæ à primis parentibus perditæ hæres.
nitie e Tu virginitate tua Deo placuiſti, humilita-
umlchin te autem Matris Dei dignitatem obtinuiſti:
Eirfmnm nam cùm eſſes omnium creaturatum in col-
tünmmmmin latis tibi prærogativis prima, tamen te om-
untiius nium noviſſimam faciebas, & ſola humilis
emrMits ancillæ Dei ſorte te Beatam ducebas. Tua
Gudes a Pattentia & conſtantia in Paſſione Filii tui te
Alag olnnium Martyrum Reginam conſtituit.
Tua pacifica converſatio in terris homi-
(MIN nibus amabilis, & Angelis delectabilis fuit.
Tu tota pulchra es, tota formoſa, & ma-
ilrſel cula non eſt in te, quia omnium virtutum
n e. varietate à Deo ornata es, & quidquid grax
GIIINN tiæ, virtutis, ac ſanctitatis Deus allis San-
uaned. Ctis diviſim contulit, hoc omne in te ſola
velut in centro perfectiſſimè adunavit. De-
votiſſimo corde gratulor tibi, admira-
W bilis Virgo Mater, omnem illam gratiarum
plenitudinem, quam ſolus Deus tibi dare
munnne voluit, tu ſola capere potuiſti. O quàm
veellem Capacitatem cordis mei millies am-
plius dilatari, ut poſſim aliquantulum di-
Ga A gnè Deo, dignè te gratulari, & congaudes
Gelntre tibi, quòd Magnificentia Dei ex theſau-
wint ris mirabilium operum ſuorum te ſingula-
vn ei, titer elegerit, & parem Sapientiæ ſuæ, con.
N L 2 gruam

anſnmd

464 Diei IV.
ruam Bonitati, aptam Omnipotentiæ, &
condignam Dignitati ſuæ creaturam te fece-
rit. Rogo te, piiſſima Mater, impetra mi-
hi à dilectoFilio tuo Eſu veram & profundam
cordis, oris, & operis humilitatem, con-
ſtantem in adverſis patientiam, ſinceram ae
ordinatam erga omnes homines charitatem,

moderatum corporalium neceſſitatum uſum,

ac perfectam virtutum omnium ſoliditatem,

non quatenus eæ mihi bonæ, aut commo-

dæ ſunt, ſed quatenus ſuperdigniſſimo Fi-
lio tuo ad honorem & beneplacitum cedunt.
Impetra mihi cordis puritatem & Spiritum
bonum, ut Deo hic dignè ſervire, & ibi
cum in æternum laudare, & frui merear.
Amen.
Poſt erſolutum in Choro matutinam legitur ex
a. 3. de Imit. Cbriſti C. 40. S c. 19. eodem

MIEDITATIO I.
DeK§ Hüumilitate.

Punét. I. HEHlmilita; ex definitione S. Ber-
E⸗ nardi tract. de Grad. Humil. ſt
virtus, qua bomo veriſſima ſui cognitione Mi
ipfi vileſcit. Eſt igitur vera & ſincera ſui ipſi-
us cognitio radix & unicum neceſſarium ad
comparandam humilitatem, idque tam ex
parte intellectůs, ut homo infinitam Dii

MM
G Lentne
cin Wen
A lune
tüin i n
ornriwn
Anekmn g
tie,Rinnſil
bnn dengecd
eerinicnürt
iocchen d
ihniumet
A linh⸗
mintinnn

en anelt i

Gtu, n
hni ban h
Crte. Mnn
an ſonitarchcn
Kuun d
üthinut
Inelmm,
nnnun nr
Weriltokere
A Aati
el Cunn

NI..“ .n) Su
eüt
re

1

enalrenn
utungt
ln int
lnrinti
Agiiaien
eurdn re
itgdininei
GGrnnkänne
mminlii
Nenidn en
n iut in
nufegttnein
i mimhtin
Legt bein Ad
m Atünert

Chnthimn ifr
irf Sen

I

enlie

gina iin
u hn
Pimn ie
i n do iin

Meditatio prima. 165

Sublimitatem, Eternitatem, Immenſitatem,
Omnipotentiam, Sapientiam &c. viva fide

apprehendat, ſuimque ex oppoſito vilitatem

& abyſſum nihili ſui profundè penetret, &

ſic ſe in comparatione undique contempti-
bilem in veritate agnoſcat; quàm ex parte

voluntatis, ut ſuam viliſſimam conditionem
Altiſſimo Deo plenè & practicè cum omni
reverentia ſubmittat, ſéque econtra de con-
digno deſpiciat, & ab omnibus ita deſpici,
& vilipendi ex animo deſideret. Paucis ver-
bis, ſed valde ponderoſis Ven. Abbas Blo-
ſius nobis practicam noſtræ vilitatis conſide-
rationem commendat, dicens: Ex proprü
nibili ſancta cognitione, confderationéque tota
ſalus bominis dependet. Bloſ. Inſtit. ſpirit. c. r.
§. 4. in fine.. Hinc unica cauſa noſtræ ab
omni humiliatione & contemptu abhorren-
tis naturæ eſt, quòd abjeéti noſtri ſtatũs

obliti miſerias noſtras in corpore & anima

non attendamus. Attende igitur, 6 homo,
vilitatem tuam, & nullum te extollendi, in-
numera autem te humiliandi motiva depre-
hendes. Audi conſilium piiſſimi Pontificis
Innoc. III. I. de Contempt. Mundi: Herbas

Garbores inveſtiga: ilæ de ſe producunt flores
ES frondes & frudtus, ille de ſe efundunt oleum,

vinum & balſamum; tu de te ſputum, uri-
nam E& ſtercus: illæ de ſe Rant ſuavitatis odo-
rem; & tu de te reddis abominationem fœtoris.
L 3 Qualis

166 Diei IV.
Qualis arbor, talis frudtus: non enim poteſt ar.
bor mala bonos fruttus facere. Et tamen nulla
virtus miſeris hominibus magis peregrina
eſt, quàm humilitas, quia ſe cognoſcere
nolunt. Sicut humilitas omnium cætera-
rum virtutum, ita cognitio ſui humilitatis
fundamentum eſt. Quid igitur te impedit,
quin ſæpè, imò ad acquirendum humilitatis
habitum valde ſæpè miſerias tuas corporales

& ſpirituales tibi ob oculos ponas? Igitur

intra in lutum, & calca; Nahum 3. v. I4. intra,
ait eximius Aſceta, P. Paul. Segn. in Præfat.
ad Spec. non fallax, per attentam conſidera-
tionem in lutum & ſœditatem tuam, & tra-
cta eam ut lutum, cùm omnium pedibus
calcari inereatur.
Punét. II. Ulterius S. Bernardus ad te co-
gnoſcendum tibi lumen accendit, his ver-
bis: Iſta tria ſemper in mente habeas: quid fui-
ſti ?2 quid es? gquid eris? Quid fuiſti? quia ſperma
fœtidum. Quid es? quia vas ſiercorum. Quid
eris? quia eſca vermium. in Formul. hon. vit.
Nonne hæc ampla te humiliandi materia?
Quid fuiſti abhinc 30. 50. 60. annis, ante-
quam Deus ex eſſendi tenebris te eruit? Ina-
ne nihil. Volvebatur jam tunc hæc mundi
machina, & tunc, ut nunc jam traétaban-
tur omnia, & quidem ſine te. Sola crea-
trix Dei Potentia ſine tuo merito, ſine jure
in creaturarum numero te conſtituit. Qui

65

uni

Uſn U
Mer,ian⸗
1 ele Mokon
aatlift⸗
Femn ennle
gomnb,
ootaretn
nie enn
n ne nt:
beneliunti
e, A 1N
ſfeepel Uümn
mie, Auiſtn
Ppuigaient
Nüuttuant
ltumi

ioiam,bunn
nnangemnud
GNENun goin ue

löretrrurnn
pinoit
WNetitg Eoin
Mlin elnnn
, Dentieni ne
1,icti, atg
tenantll S
ten egtn tbi
u kanlalße⸗

4 Ainn, Ann

1

4 Meditatio prima. 167
moOdo? Ex te idem nihil, quod fuiſti, ni-
. hil circa talenta, nihil circa virtutes, nihil
it circa opera, teſte Apoſtolo: Si quis exiſtimat
its ſe aliquid eſſe, cum nihil ſit, ipſe ſe ſeducit. ad
Gal 6. v. 3. Si enim conſervatrix Dei virtus
ſubtraheret manum ſuam, mox in antiquum
chaos nihili tui rueres. Quid eris? Quoad
corpus mortis victima, putredo, cinis, ho-
minum fœtor & horror, cadaver exanime,
nomen inane; quoad animam res admo-
dum incerta eſt: una vehemens paſſio te pro-
ſternere, & in æterna gehennæ incendia
devolvere poteſt. Ulterius: Quid fuiſti in
conceptione, in nativitate ? Nônne confu-
ſione plenus ingemiſcere debes cum Davi-
de: In iniquitatibus conceptus ſum, &o in peccatis
ulmizir oncepit me mater mea à Pſ. 50. v. 7. Quid in
uidsi dqultiori ætate? Interroga conſcientiam tu-
len na i a ga corucleati
vim iſ am, an non per peccata actualia quavis lepra
e üiniif immundior, quovis ulcere fœdior, quo-
E vis bufone & dracone virolentior, imo his
& ipſo nihilo vilior factus ſis? Recogita an-
ens nos præteritos, in quibus Deo rebellis, læ-
mur riit ſæ Divinæ Majeſtatis reus, demonis manci-
õü pium, æterni incendi victima, hominibus
eite juſtis, Angelis, Beatis, & Deo execrabile
eM Anathema extitiſti. Sit autem, quòd De-
uum us præterita peccata tibi clementer indulſe-
ataſen I rit, exinde tamen ſimilis es patibulario, ad
amteh cruces, ad rotas, ad flammas gehennæ con-
unglin L 4 demnato,

iin 4

ndegtitan
nei
lli
Leetiettungn
chenn /
, ,Nit
ült,
Atrtdn anitr
Z
in n

F

1768 Diei W.
demnato, ſed per Dei Miſericordiam gra-
rtoitò diſpenſato. Quid es in præſenti ſtatu?
Qupad corpus: Si diligentins confideres, quid
er os & nares, caterôsque corporis meatus
egreditur, vilius ſterquilinium non vidiſti, te-
ſte S. Bernardo in Medit. c. 3. quoad ani-
mam: erga Deum ut plurimùm ingratus, te-

pidus, in intellectu ignorans, & errans, in

memoria vagus & labilis, in voluntate ad
bonum piger & inſtabilis, ad malum econ-
tra proclivis, ſine actuali gratia ad omne
opus bonum ordinis ſupernaturalis impo-
tens, plenus amore proprio, ac pravis in-
clinationibus. Quid eris? Ultima hoc dabit
finalis ſententia: interim incertum eſt, an

inter Benediétos vocandus ſis ad poſſeſſic-
nem regni cœleſtis, an cum hœdis repro-

bandus ad pœnas ignis infernalis. Gratia
& perſeverantia finalis, quam nemo de con-
digno mereri poteſt, eſt donum prorſus
indebitum, à quo tamen omnia in longam
zternitatem dependent. Si his conſidera-
tis tibi necdum vilelcis, nec coram omni-
bus ſincero corde te humilias, aut fide, aut
ratione deſtitutus es. “
Punét. III. Sicut ſuperbia Deo exoſiſſi-
ma; (nam abominatio Domini eſt omnis arro-
gans, Prov. 16, v. 5. cùm Deus omnia ad
Gloriam ſuam operans malit tolerare homi-
nes Cæteris vitiis plenos, quàm ſuperbia tu-
midos)

6 1
iin iſnnd,
rlirſtcnz niii

twn ven
iſtuu
4 i ſn

e
a ir rte
Slcun

t, E

V6twmeännton
Wontels ma
nrtnaalinn

6

tang nCs

4netun fago

Hingeflinufnn

dl ibuze
InNMN,

(üßn eege tnin

lot Kin ien

epgmnn
(Girak tni
Dudlienku

unlinadz en

ntlopienen

1
8

enn iine D

n Mſne an
usſtdehrl
Callimnie- is

elen, 8
D nd

Meditatio prima. 169
inn “ e midos) ita humilitas eſt Deo acceptiſſima,
ul ril quam Dei Filius tum verbis docuit: Diſci-
te à me, quia miis ſum, & bumilis corde,
k eri Matth. 11. v. 29. tum opere per totum
ſanctiſſimæ vitæ ſuæ decurſum comproba-

in Uele⸗ . .
vit: nam, ut mellifluus Abbas Serm. 1. de

=

.
e

e

NEee n Nativ. Dom. ait, exinanivit ſemetipſum can-
. Pn hen nem noſtram aſſumendo, & univerſam vitam
8 ium ſuam bumilitatis volait eſſe &æemplum, Appa-

M A

Wruit hæc exinanitio in humillimo Eſu à pri-
mis cunabulis inter duo animalia in ſtabulo
auhmmii usque ad probroſiſſimam mortem inter du-
teie os latrones in Cruce. Eſt virtus hæc cui-
Unintb vis, præſertim Religioſo, ſummè neceſſaria,
unnd, & totius perfeétionis fundamentum, quam
ideò S. P. Benediéctus per 12. gradus majo-
rem in modum commendavit: ſed non ac-
quiritur absque continuo conatu & exer-
iunNe citio quoad actus internos & externos er-
AlAtnmg ga Deum, ergaproximum, & erga ſeipſum,
umamu Ided ſine tædio, ſine defatigatione quotidie
neme Tuas in meditatione & examine particulari certi
teium humilitatis actus, non tam tyronibus, quàm
Grtmiti veteranis longiori tempore usque ad acquiſi-
tionem habitus determinandi ſunt, & dein
ulrüd in omni occaſione cum interna mentis re-
GhiM collectione quivis deſpectus & contemptus
GrN veri, aut exiſtimati, ab aliis advenientes quie-
uunmun tè, patienter, & gaudenter amplexandi
en ie lunt. Absque hoc ſerio exercitio omnia hu.
Kft . L S5 milita⸗

militatis aſſequendæ propoſita brevi evz-
nelſcent: eris homo antiquus, grandis in
oculis tuis, ac non obſtante tam perſpicua
propriæ vilitatis agnitione corruet in te fun-
damentum vitæ ſpiritualis, cum tota ſtru-
tura S. Exercitiorum, reverteris ad vanam
tui æſtimationem, erisque ſimilis viro con-
fſideranti vultum nativitatis ſuæ in ſpeculo: con-

ideravit enim ſe, & abit, & ſtatim oblitus eſt,

qualis fuerit. Jac. I. V. 23.

SOLILOQUIUIM PRIMUM.

Tempore matutino Diei
quartæ.

De Alſtinentia & dobrietate.
I. Non eſt in hac diſſertatione animus,

Religioſe Tobis, ad extraordinarias
in cibo & potu auſteritates, ac jejunia te

inducendi. Habes S. Fundatoris tui leges,
Ordinis conſtitutiones, ac pias jejunii con-
ſuetudines, ſecundum quas, ſi timoratè &
cautè ambulare ſtudueris, non offendes ad
lapidem guſtum tuum, non ad ſpinas con-
ſcientiam tuam. Dico, ſi timoratè & cau⸗
tè ambulaveris: nam ad hoc ob amoris pro-
prii blandimenta, gulæ allicientis illecebras,
& ſubdolas dæmonis præſtigias inſuper in
L praxi

n mr

at l⸗
anlelni
gehen gen
t ſeluton
GNln
rin e
6r Ae end
ladenictn⸗
oNd CNna
atbmsgr
iulkr miin i

istnn Aen

alanhe n
Eti ni 5
nunsmndbenn
Aragendi
ſaln a ine
oickn n mine
zlen Clkeeſrel,
TNNs
finumin,
earcieepoe
itenn, nrn
D anui Uſen
l,
anhutlieni⸗
iennſn
Al der nn
Adonn
4 Mihan

iy⸗
in GEH Soliloquium primum. 171
Rtrn „praxi certis cautelis & regulis opus habes.-
ENaN. 1 . X : . .
udinen Sunt penè innumera de ſanctis & perfectis Vi-
inng tis ex Ordine Sacro exernpla, qui auſtera
utni n in cibo & potu inedia corpus macerärunt,
n Nquorum tibi longum catalogum pertexere
N elgeialen⸗ poſſem; verùm opus hoc eſt ſpecialis gratiæ
e, Divinæ, & ſine periculo indiſcretionis ac
u5 a diabolicæ deceptionis non facilẽ imitandum:
I nam, ut S. Caſſianus Collat, 14. Cc. 7. ait,
multa ab aliis recte geſta magnem aliis imitanti-
Uen bus intulere perniciem. Placet ſententia Beth-
V AA iemitici Doctoris, dicentis: Parcus cibus,
D ſemper venter eſuriens triduanis jejuniis præ-
Gmntte fertur;: && multò melins eſt quotidie parum,
. qum rarò ſumere; S. Hieron. Ep. 10. ad Fur.
„Qguod vanæ gloriæ & indiſcreti exceſsũs pe-
ilSNis nculo non ſubjacet. Cape proin in præ-
„ſenti facilem in praxi methodum, corpus
kni moderat? & ſobriè juxta leges neceffitatis,
lisaimne non item voluptatis alendi, unde contra
AAhäagrift Gaſtrimargiam meritis, & viétoriis brevi
Hkulni tempore diteſcere poteris, non tibi nimium
Mtons tfi ſubtrahendo, ſed non nimium concedendo.
uinaI II. Præprimis univerſim præcepta ab Ec-
EMMlti M cleſia jejunia, nec non conſueta in Cœno-
Guc mMiiü biis à carnibus abſtinentiæ tempora, qualia
NHimmi in S. Ordine noſtro ſunt hebdomadæ ad-
uihmg ventuales, dies Mercurii per annum, ac
eiütii profeſta Sanéctorum Ordinis &c. quemvis
ne ri Religioſum Dei honorem, ſuumque in vir-
tute

tshin

172 Diei IV. S
tute profectum ſincerè zelantem adeò prom- e
,

pta voluntate oblervare oportet, ut null:
coactio, nulla refractaria animi averſio lo- NH ien
cum inveniat. Hoc intendit S. P. Bene- Sannud
diétus, dum non ſimpliciter, & merè ex. Siimlbhel
ternè præcipit jejunium cuſtodire, ſed jeju. gin fhheln
nium amare, S. Reg. c. 4. Inſtr. 13. incli. ℳini
nato ad hoc libero & voluntario mentis at. 8WMbenmm id
fectu; quod non faciunt illi, qui jam pri. wWütthimetl
die adventantis diei eſurialis, eam non aliter, vifiur a
quàm hydram eminùs conſpectam horrent, Genydaidtu
horrore non tam naturæ, quaàm potids vo- iuillißi
luntati ad voluptatem ollarum & carnium (uslwen uun
anhelanti inſidente. Culpavit errorem hunc aitißimdiin
Rabanus Maurus ex Ordine Benediétino ew
Archi- Epiſcopus Moguntinus, dum ita dil- N Yuimnfri
ſerit: Multi ſunt, qui jejunant, ſed id ipſum l, lgge e
jejunium non amant, quaſi onus impofttum ſit, an, niflin.
neceſſitate compulſi portant jejunium, jed non itdl ein
amant illud; more animalis onus portant, ſ gen nim
ejusdem oneris dulcedinem non deguſtant: unde imutniifn

non amant ipſum, quod portant. Tom. 6. in ie bin
Comment. S. Reg. Ac vel ideò, ſicut Deo cn aſimnd⸗
per externam illam, ac merè necefſariam amtimg eui
abſtinentiam nullum beneplacitum exhibent, imn an
ita ſe omni merito indignos, imdò etiam bickogt⸗
pœnæ obnoxios reddunt. Quanta autem ai 4
hæc jactura animæ, ſi tot per annum ſalu- 8 tten
taria remedia, ab Eccleſia & Ordinum Fun- u iun .
datoribus animabus, corporibusque cum. Humun
is

Soliloquium primum. 173
iln dis ſalubriter intenta eidem in damnum &
u Pornam cedant! Nonne ab omni difficultate
en Temotiſlimum eſt, ſi Religioſus præcepti
1 nievel Eccleſiaſtici, vel regularis, adimplendi
niis „neceſſitatem, concurſu bonæ ac liberæ in-
Wtentionis in virtutis meritum transferat, ac
ingruenta die jejunii de manè, vel in accel-
tien iu ad menſam cum hilaritate & gaudio ſpi-
lntin rituͦs abſtinentiam à cibis carnaubus, & a
iz n ſecunda refectione ad Dei honorem, & in
„ * ſatis factionem pro peccatis ſuis offerat, ſic-
tun in que non conſuetudiariam, ſed voluntariam
* n caſtigationem in ſe ſuſcipiat, hortante nos
li mt ad id Matre Eccleſia, ut corpora noſtra vo-
imieumt Juntaria caſtigatione conibentes facilins dona
adire coœleſtia capiamyoͤs. W
priminn III. A meritorio jejunii uſu ad ordinari-
N en ,l am cibi, potusque moderationem progre-
, it,’ diamur, quod officium abſtinentiæ & ſo-
Umuſrn ,l brietatis elit, quæ juxta S. Bonaventuram
uin, eſt virtus, qua oris alimenta cum moderamine
umm in admittuntur in cibo && poru. I. 2. de Prof. Re-
mn lig. c. 46. Idem Seraphicus Doctor ad vir-
e Müdt tuoſam abſtinentiæ obſervantiam tres nota-
ln rNK biles conditiones requirit, ( & his in præ-
Anlucdmes ſenti inſiſtemus) in quibus eam conſiſtere
rpn, aflerit, nempe in qualitate, in auantitate, N
u s modo. In qualitate, ait, ut non delicata 83
umus pretioſa, aut ſumptuoſa requirat- ſed fimplicia
dititine quibus valeat ſuſtentari natura, & gula non ir,
in mge 85 ritar!=

Dlöninm,1,7
uimdhle
, 6, A.

174 Diei Iy.

ritari, & quæ de facili poſſunt haberi. Se. y

curè Religioſus quoad hanc qualitatem pro-

cedet, ſi hilariter, & æquanimiter ſine ſe-

lectu in meniſa ſumat ea de cibo & potu,
quæ in communitate & menſa regulari ap-
poni ſolent, conformiter Verbis Chriſti Do-
mini: Comedite, quæ apponuntur vobis. Luc.
10. V. 18. Nam, teſte S. Franciſco Sales.
non parva auſteritas eſt, guſtum ſuum ad omni
adaptare, & eum omnibus obviis ſubjicere. l. 3.
Introd. ad vit. inter, c. 23. Quòdfſi verò
quosdam cibos ex appoſitis valetudini no-
xios non vana perſuaſione, ſed prudenti ex-
perientia cognoverit, ab illis abſtineat, nec
alios ſibi ſubrogandos petat, imò ultrò ob=
latos ex humili abſtinentia & charitate Dei

intactos relinquat, quia non deerunt fonè

alii, quibus naturæ neceſſitati ſatisfacere po-
terit, etſi ſolus panis foret. 4
Contra hanc in ciborum qualitate æqua-
nimitatem turpiter agunt, qui religioſæ men-
dicitatis obliti contra frugalem etiam men-
ſam non rarò ſtomachantur, iique plerum-
que præ reliquis, teſte Nicolao Lancicio
Opulc. ſpirit. 2. c. 6. n. 36. qui viliori con-
ditione nati ſunt: jam enim famulitia in cu-
lina obſequia culpant, quòd hæc non gu-
ſtosè ſatis aſſata, aut lixata, iſta non del-
catè condita ſint; jam ore vel corde contta

Superiores, Officiales & Oeconomos mur⸗
murant,

om
e imon
6tihite
Enul,
ziiun
ehis n in
l ein i
s, Oehent
6Konesbf
Ga NN ere
rs,Aln
,elerkvoh
Werunuc
knguetnini
unconngletnu
Tenle, Renn,
Utiſriniun
Punſenter
Wulutinnu
Nla üe
ANnmmn Anton
Walntur
li cnnninkr,
lunuftuie
e.
üngzim n
8lunin
Nn I

175
V „. m
iy, Soliloquium p S icti viliora
i &d parſimoniæ addi
ſiger e t, quòd pa tiquam ſem-
ugs murant, . niſtrent, antig i.
4ſaierliin itati ſubmi ſitis eſcis tri-
a lannniel crambem recoquan m pariant &c. qJ
aethther e vuigaribus faſtidiu tum omni tempe-
8Iorſitants imoniis non tant ertatis,
tbus quærin ijiam religioſæ Paup ſ iritu
Nſu ntix „ led elenia & patientiæ ſpiri
Nuthumiliratis, obe ſe probant. O delica
ſtiutt vacuos & inmnes le ſacrificuli memento⸗
kin g nin is, idoli veſtri, ſacri is ingreſſu ſen-
ventris, Keligioni je⸗
em in Keli laris ſubje-
te finis, ob au diſciplinæ regular
, . ude dllcip —. n ut cu-
nig Uiijus veliros jugo dile iatis, no
ias cap
ini tutſtciſtis, non ut ar hatie⸗ ſed ut carnem die
ns ſintii piditatibus Toncupileontüs ſuis eruciſigatn 2
iliftun ſtram cum cro, religi
enittlin mementote aulcereze non mlnin.
muni paupertatis Mioſa aut ſumptuoſa, ſed ſi nu⸗ ir.
1 güumbenn delicata ee ttari nutura, &α gula 5 B.
nulliliin uibus valeut e facili poſſunt baberi. rucn
il ritari, Ggue Quisquis ergo ex e cum
e Ultaen v. loc. Ccit. iborum qualita
Nchuncnt na. n cibo ⸗
gu mero, qui mn equirir S. P, Bene
an utihn eſt nu rout requir ticam
n nalerdint omni extremitate, p ſunt, is dogma
Gunilin . contenti non lun ſequatur, &
letun, , ictus, Bloſii Daérinam buccellas, quas
AENi“ Venerab. intingat ſpiritualiter bu ro-
S, mrlve am inti 9 . riſti
ann z in tien a i gulgere &
a MONM 5 „oyj tum .
glirt ſeis jus vulneribus pot t, quum lautas & ex
a NNN 1 magis amet, 4 aceto po-
n bii ſmplices ſea minus Jſus felle
i e guiſiltas, quia Do

n e yron. ſpi-
ang Ä; Bloſ. in Brev. Reg. Ty rit.

B

let un

175 Diei TV. ’
rit. S. 177 n. 6. ſicque obviis cibis ſie den
qualitatis ſelectu cum humilitate, patien. d ol
tia, & gaudio ſpiritůs veſcetur. , ſon
IV. Non minus ſenſualitati indulgent de. amnhun
licati illi Clauſtrales, præſertim juniores,
& viribus vegeti, qui ex imaginatio ſanita. Auümtuin
tis prætextu bellaria, dulciaria, cupedias, –
pretioſos liquores, vina aduſta condimen- leerwat
tis temperata in cellis & ciſtulis detinent, lin ied
iisque certis temporibus ad fovendam ſen- in man
ſualitatem, guſtusque voluptatem vtuntur, ſo inte.
ut inde ſtomachi infirmitati, prout ſibi non Pu veum⸗
rarò ex diaboli ſuggeſtione, & amoris pro- 4 anemuen
prii deceptione falsè blandiuntur, medelam ede inn
ferant. Hosce delicatos corporis ſui cul- ii. z
tores admonet S. Bernardus Serm. 30, in aidui
Cant. Puta te, quæſo, Monachum eſſe, non nueir 48
medicum, nec de complexione judioandum, ſed l S
de perfectione. Quid de his bellariis ſentien.
dum, & Dquantum ad ſanitatis conſervatio. aain
nem, ac ventriculi confortationem conke-⸗ gum
rant, audiamus Hieremiam Drexelium ita huiik iikͤ
candidè diſſerentem: Si meam bac de re que- huui knm
ris ſententiam, é germano pectore dicam, quil th iiſin

ſentiam. Bellaria omnia, nehule dulciariz, mel- un aim
lea ſcitamenta, liba, tragemata, ficus, carpe⸗ inp innn
ſia ſeu cubebe, uvulæ & omne ſacchari varit⸗ nuimm, 1.
gatum blundimentum nugæ ſunt meriſſimeæ, (in ſwuthinn
ordine ad ſanitatem) dulcis fallacia, tran- minn hin
nis gulæ grata „ ſed ſanitati noxia. Mieza ſuin
1e.

1, Soliloquium primum, 177
r ies Drexel. in Aloë l. 2. c. 2. J. 2. Unde ex-
id mlie, periuntur tales, quòèd ſtomachus corruptus,
Wucui abitinentia & moderata diæta ſaluber-
dhitindis rina eſſet medela, non reſtituatur, & ſa-
g nn nus duntaxat corrumpatur. Quid reſtat?
uns Nil aliud, quàm quòd cum grandi tempe-
Wul din n fantiæ luctu diabolus ſolus cum domina gu-
n iliint la de tali anima inſigne lucrum reportet.
gichhiiee V⸗ Benè tamen hic advertendum, quòd,
iNi/ ſicut bellaria, aliique cibi delicati & pretio-
lhtenn ſi⸗ absque inordinato deſiderio & concupi-
tii un ſcenti⸗ ſumpti, virtutem abſtinentiæ per ſe
geim Eanin non lædunt, ita econtra etiam vulgares &
Ulalmntis Viles eſcæ, cum immoderato & per rationem
ð regulato pruritu ſumptæ, temperantiam
Nrisen Don modicè violent: non enim cibus, ſed
ni laulaß ſenſualis delectatio & cupiditas peceatum
kamiiriinn conſtituit, dum, teſteAngelico Doctore, vi-
iutinl tium gulæ non conſiſtit in ſubſtantia cibi, ſed in
lentaencupiſcentia non regulata ratione. S. Thom-
iuiminee 2. 2. d. 148. 2. I. ad 2. Sunt autem, qui
præ altilibus, aliisque ſumptuoſis perquam
aRgninkt vojuptuoſo, & inordinato appetitu feruntur
n Hmn in plebejas, & triviales eſcas, uti in lactu-
Vru ief cas, raphanos, arborum fructus, imò eti-
millii am in fungos, farcimina, aliaque ſimilia pri-
tfe /ivatæ gulæ irritamenta, quæ cum ſtudioſa
ASm iconcupiſcentia inquirunt, isdémque ventri
umunft devotè ſacrificant. Notent tales, quòd,
u/"ſicut Eſau non ex ſumptuoſa, led voluptuoſa

Ngiu

178 Diei IV. aß yun

lenticulæ comeſtione jura primogenituræz nedn
perdidit, ſic etiam ipſi immoderata guſts ullan
effuſione in ſimiles cibos ſecundùm ſenſua. a Me hiet
litarem ſibi magis ſapidos, etſi communes, nls detiin,
gradum gratiæ ac meriti diſſipent, ſibique can ol
temporalis pœnæ reatum concilient. Tra. Oywnn.
dit Doctrinam hanc illuminatiſſimus vitæ ulmn dull
aſceticæ Magiſter, Ludov. Bloſius, dicens: wmimn
Meminerit (tyro ſpiritualis, quidni etiam
veteranus?) eum, qui eſcas etiam viliſſimas
cum inordinato deſiderio ſumit, veræ abſtinentie
virtutem amittere, quam non perdit, qui ci-
bos delitioſos ſine deſiderio percipit. Unde is, d, gmdes
cujus ſenſualita; magis delectatur pomis && aqua, ls lrig
quàm, vino, && perdicibus, audabilius facit, i gan ne
pro Dei amore à pomis, aqua abſtinet (pa-ia de
rumaut nihil ex bis guſtando) qum ſi abſtineuat e
à vino & perdicibus. Verus ergo vitæ ſpiri- nn Puk⸗
tualis && perfectionis amator adverſus omnem irchi lun
ſenſualitatem viriliter decertet, prudenter ei ne itn
gans, quæ ipſa inordinate concupiſcit; ſive Lilectd
ſint delicata, ſive trivialia, dumodo volu- “ 5
ptuoſæ deleéctationi non ſerviat, etſi eam dagtnntn
lentiat. Blos. in Brev. reg. Tyron. ſpirit. §. ätninn
I. n. 6. SW ace
VI. Altera à Seraph. Doctore, S. Bona- nliinnan
ventura, pro temperantia & ſobrietate requi- ſit,Kne
ſita conditio conſiſtit in quantitate, ut Reli-

MCen)

,

gioſus non requirat nimis, && ſæpius, quam de- elani
cet, ſed temperatè, ut ſit refectio corpori, non rucg
onus. Allt den
N1

Miy,
inr d Soliloquium primum. 179
aginmetn bnus. S. Bonav. loc. cit. Hac autem in re,
uhumiig ut omnes Moraliſtæ & Aſcetæ docent, cer-
NRN ta omnibus, utpote diverſla complexione
tnir naturæ præditis, menſura præſcribi non po-
Nunme teſt: alii ſiquidem paucioribus cibis egent,
n inuin aln pluribus. Opportunèé huc reducuntur
Eltnlee 4 verba cujusdam ex antiquis Patribus „qui
pfini, nii dixit: Invenni bominem multa comedentem;
, tatiz adhbuc eſurientem ſe continere, ne ſatietur; al-
e mi, terum autem parum comedere, ſatinri. bor-
armztt,4 10 eum , qui multum comederet, & adhbuc efu-
ani, , ien; le contineret, majorem mercedem habere;
auam illum, qui parum comederet; & ſatiare-

nin tur. l. 3. Vit. SS. Patr. n. 99. Unde parci-⸗

SA
Aikſ . is l . Dr
Liniſil us de cibis umens ex eo non magnopere
)ſaſi commendandus nec liberaliùs edens te-
entnu merariè culpandus eſt. Illud coivis ſecurè
R conſolendum, ut in cibo & potu ſolam ne-
eſſitatem reſpiciat, & nunquam ad plenam
Dun eint ſatietatem ſumat; ſed ſemper adhuc quan-
iutnffil dam in ſe pronitatem ad ulteriorem come-
eiin tui ſtionem ſentiat, sicque ſe etiam poſt men-
n/A6 ſam ad orationem non indiſpoſitum adver-
rutg uſiiſtat. Hujus mentis erat rigoroſus in ſe ab⸗
„ ſtinentiæ & ſobrietatis cultor, S. P. Benedi-
llinih dus, dum voluit;, ut nunquam ſubrepat Mo-

tiiii nacho indigeries; item, ut non ſubrepat ſatietas;
Dintmd Ii aut ehrietas; & ut non usque ad ſatietatem bi-
gen n hamus, ſed parcins. c. 39. & 40. S. Reg. Hu-
Gefa jus etiam accuratus obſervator fuit Abbas
““ M 2 Clara⸗

8 0 Diei IV. oont
Claravallenſis, qui ſibi, & cuivis alii Servo doln 4
Dei hoc monitum ſuggeſſit: Semper ita ſur. i inrn
gat de menſa, ut adbuc habeat appetitum pluma au ln⸗
ſumendi, &o eum, qui adbuc eſſet implendus ci. S
bariis, Domino Z5hS! pro grato munere confe. iuhn
rat appetitum, qui pro noſtra ſalute ſæpins eſu- Ull⸗ getl
rire & fitire voluit. S. Bern. Tract, de Paſſ. Mrd ie
Dom. c. 41. Hanc præterea temperantiz fl MMdliinl
regulam ſibi ipſi conſtituit: Panem ipſum cun n Achinii
menſura ſtudebo ſumere, ne onerato ventre fta- MApin,uin
re ad orationem tædeat. Idem Serm. 66. in Vimd and-
Cant. Et S. Pachomius: Tu néſti Domine, ntuuß dlen
quia, exr quo ſuſeepi bunc habitum Monachi, E ntinnir
nunquam jatiatus ſum pane & Aqua, quali- mniuinunſt
bet ereatura alia, quam fecifſti. ültgriitd
VII. Limites temperantiæ contra quan. AMunginini
titatem transgrediuntur non tantum, qui fnmftnu nn
ad prandium & cœnam nimium, ſed etiam, ilinkii n
& quidem à fortiori, qui interdiu ſepius, thin an n
quàm decet, ut ait S. Bonaventura, de cibe Enni hirud
& potu absque neceſſitate, & plerumque Ginhängi
ex fenſuali delectatione ingerunt, quod i- Mminiilin
pſum S. P. Benedictus ſeriò interdictum vo- n nanie,
luit his verbis: Nullus preſumat ante ftututam eniii
boram, vel poſtea, aliquid cibi, vel potfa ſmme- Imn hnn en
re. Won præſumant foris manducare, etiamf innalen it
à quovis rogentur; hoc eſt, ſi eodem die re- Miniinniun
verti poſſint. Ob quam culpam etiam quos- iM mMimileg
dam Fratres, quos S. Pater extra Monaſte- inan r
rium apud religioſam Fœminam divertiſſe ibi- unmm

ih,
kui 8
4 en ſtr
un mun
nuttr enz
N8 Nl
uinen mnfn
ollun uſt
,v,
A, n

Fin uin iud

u ,B
uſi.
ememianmng
unms minda,
nninn Aa
uun uut,
Ud ren e
uelm, n
AAiceruren ,n
Lidntitirth

r ie

4ni iſi

diolat⸗

Onmdtgnainf

„ eun
SAeln

e eü

Soliloquium primum. 18
que cibum & potum contra morem & re-

1 gularem conſuetudinem ſumpſiſſe in ſpiritu

cognoverat, aeriter increpavit, nec non eis

ciborum & hauſtuum ſumptorum numerum
determinavit, ut ſcribit S8. Gregorius in Vi-
i ta c. 12. & 13. Optandum ſanè, ut etiam

hoc noſtro ævo à quibusdam huic ſaluber-
rimæ S. P. Benedicéti conſtitutioni major re-
verentia & obedientia haberetur; videre-
mus equidem, non tam temerè & absque
Superiorum facultate ab iis præveniri pran-
dium jentaculis, & cornam merendis; vi-
deremus, non tot furtiva tum in Clauſtro,
tum in ædibus Sæcularium ſolatia guloſæ car-

mis inquiri & frequentari; videremus, flo-

rentiſſima quondam S. Religionum & Aſce-
teriorum viridaria non ita virore ac decore
ſuo paulatim deſtitui, quod magna ex parte
fi per neglectam extra tempora ordinaria
abſtinentiæ & ſobrietatis obſervantiam, dum
quidam ſubditi frequentiùs, quàm expedit-
aut neceſſariæ refocillationis diſcretio exigit,

ad potum clam conſident, ac Superiores,

qui tales exceſſus utique ſcire poſſent, &
reſtringere deberent, qua neſcio de cauſa
Conniventer indulgent; videremus ulteriùs,
non mundanis hominibus majorem Religioſis
privatis, imò integris ſacris Familiis reve-
rentiam, honorem, & æſtimatianem de-
ferri, quam non rarò quidam per extraordi-
ä M Zz narias

182 Diei IV.

narias tales potationes & merendas viliter
proſtituunt; viderent demum, & experi-
rentur illi ipſi abſtinentiæ diurnæ immoderati

violatores in anima ſua majorem internæ ſa-
tietatis dulcedinem, cœleſtium donorum
participationem, in vita Iirituali illuſtratio-
nem, ac in via virtutum progreſſum: nam
Deus eſurientes replevit honis, quibus ſe in-
dignos reddunt, qui abſtinentiæ & ſobrieta-
tis leges extra conſueta prandu & cœnæ tem-
pora, inſciis & plerumque invitis Superiori=

bus, temerè prævaricari non timent; nun- is anen
quam enim ad veram vitæ ſpiritualis nor-
mam, & ſolidam cœleſtium contemplatio- 1

P
lertn
Glſk

SIlnn munmd

aarzufot
tii: Mofu
6,nen che.
1Cnbehen
frtnrneen⸗
urſo etenet
Geglſfel
in Chnilitk
rntuini k

4

nem pertingent, prout paſſim SS. Patres & ainn

vitæ aſceticæ Magiſtri docent. S. Phihippus
Nerius dicere non dubitavit, neminem fore
virum ſpiritaalem, qui extra tempora prandii &
cœnæ aliquid comedit vel bibit. Idem cuidam
Moniali Clementiæ inter tria monita ad ſalu-
tem & perfectionem neceſſaria hoc quoque
ſuggeſſit, ut extra conſueta menſæ ordinariæ
tempora à cibo & potu abſtineret: Hæcſi ſer-
vaverd, dicebat Vir ſanctus, etiamſi in in-
fernum detrudereris, inde te extrabam. S. Bo-
naventura tales, qui ſenſualibus in cibo &
Ponu ſolatiis interdiu inhiant, pueris & pe-
coribus comparat, dicens: UlItra duas vices
puerorum aut pecudum more eomedere, potum
extraordinarie frequenuare, Religionis temperar-
tiam

GeNrwe
rioan aem
plyne intnnn:
benguonen

Crniglntemn,
, Etnden, u
Derleſ, in
mi, amtn
luihmmmnn

1 Uen elee
AiſcGeiginan
1 Gvinnetn
eenirnen
Ahlnume
4

V

M
Ma Uerente
Winn r
“l
Eluninet
5 pen Uen
1 ln t
Fenl t
n.

eteſer
l,rt ene⸗
umnne nihen
Vunr ondorn, An
n firhuirigm
eliuncmnendn
W

S
E=⸗

ANn
Aunt, Mu

Wen ultn o
mwncot⸗ ill

aktunu,
ia bind
nn Gr 4
unwlli
eemk

Soliloquium primum. 183

tiam & decorem evidenter offenlit. Quæ,
rogo, Religio? quæ paupertas? ſi mox, ut eſu-
ris, mox, ut ſitis, volito pareas, ſaties appeti-
tum, nec eum usque ad ſtatutam horam ſcias com-
peſcere? S. Bonav. in Spec. Diſcip. p. 2. c. 2.
VIII. Quam lugubrem autem ſtragem in
vita ſpirituali intemperantia horas competen-
tes ex vitioſo prælſertim habitu præveniens
edat, ex eo conjici poteſt, quòd tales obſe-
quioſi corporis ſui aſſentatores inter limites
diſcretæ relaxationis, tendentis ad majorem
ſpiritůs promptitudinem ſe continere non
Valeant, aut non velint, ſed inquietè ſem-
per ulteriora corporis ſolatia inquirant. Jam
enim alios inducendo furtivas inter domeſti-
cos lares ad potum cenventiones inſtaurant:
jam ſub colorato prætextu propinquorum,
aliorumque familiarium ædes frequentant,
ibique liberiori genio in merendis indulgent:

jiam in funéctionibus ſibi per obedientiam

commiſſis alibi divertunt, tempus prolon-
gant, ac tandem, utinam non frequenter
cum exceſſu, ſubinde fortè etiam cum te-

n mulentia, cum ſcandalo, cum ſtrepitu con-
a l tra juſtas Superiorum reprehenſiones rever-

tuntur. Ubi dein recollectio de viſis && au-
ditis malæ rei o& otioſi ſermonis in via? S. Reg.
c. 67. ubi devotio in reſidua oratione? ubi
nocturna conſcientiæ interim fortè non ſe-
mel læſfæ diſcuſſio & compunctio? Hæc om-
M 4 nia

184 Diei IV.

nia diſſipat ſenſualis, præſertim frequentata

ad guloſa extra menſam ordinariam oblecta-
menta propenſio, & effuſio. Nunquame-
nim, quod ſanctè tenendum, ſola intempe-
rantia hominem inficit, ſed plurima aliorum
vitiorum vincula in longam catenam contra-
hit, teſte Magno Gregorio noſtro: Ex uno
Lulæ vitio innumera vitiorum agmina ad con-
Rictum animæ perducuntur. I. 5. in Lib. Reg. c. I.
Et tamen plerumque tales nec ſomniant qui-
dem, ſe ambulare vias difficiles, quarum
finis eſt interitus, ſed blandiuntur fſibi,

quòd tantùm honeſtam recreationem, &

diſcretam naturæ diverſionem ſectentur;
ac vel ideò tales in ſpiritu veritatis plus cæ-

ci, quaàm luſci vix unquam ſeriò ſuam mi-

ſeriam agnoſcunt, & ad frugem redeunt,
prout ab experientia teſtatur S. Baſilius his
ponderoſis verbis: Multos ego animadverti
Jæpè, qui, cum alterius cujusvis generis vitiis
laborarent, ad ſanitatem tamen redierint poſtea,
qui autem hoc morbo tenerentur, ut in occulto
eſitare eos delectaret, aut ventris ingluvie duci
ſe ſinerent, neminem ex omnibus vidi unquam,
qui convaluerit. S. Baſil. Tract. de Abdicat.re-
rum t. 2.
Hoc, proh dolor! cum æterno damno ſuo
experti ſunt Anno 199. Keligiofi illi incly-
ti cujusdam Ordinis in Conventu Salerni⸗
tano: cùm enim ibi Superior, Vir ſaneltars
amna

s ntenn

eautoroce⸗
Ne,
,4 tn enin
, iütiihien
Cn mmnndd
zun alſin.
in giftinil
umlecrign
Annt Knd
limet Anmd.
W
in Ene
vDenx:n iin
ucimene
Alcutrer,tr⸗
ebrdrtaäzumg
Nriarin, 21
1inttrt ine

ginin ini e

in i inn gen
Mngrmum
Uinintmtcic
m akiohanu
141

1 letnern o
illin mate
antinh n
1 ſint) 1
, Ginartia
4 Ehee, l
A

in uennloeh
um en nin
Kunglethl

riinlan

r u Afi, n
, nnin 9
õ
ieſenen Erne
Upinweins u
Lnnenſon

N, AA n

iaunntmn Dun
1. An Un
Aru aunn en
im ma rt

Kurnim
zranihi

NN N
üenn
iipiſin
1

Soliloquium primum. 195
fama conſpicuus, ſub noctem Fratrum Cellas

obiret, ac tandem etiam per Reſectorium
in tranſiret, vidit ibi aſſidentium ad tabulam
Religioſorum numerum ſat magnum ad co-
meſſationem compoſitum. Poſt moram

Superior, qui præſidere dignoſcebatur dato
ad ſilentium Lectori ſigno in hæc horrenda
verba prorupit: Ambitio && crapula duxerunt
nos ad tartara. Martinus Del-Rio apud P. Mi-
chaél. à S. Cath. in via tripart. vol. I. tract.
16. n. 590. Quem non abſterreat tragicus
hic eventus à ventris ingluvie, à gulæ cu-
pidine? quis non horreat, prælertim extra
prandii & cœnæ tempora, immoderatæ cibi,
potusque concupiſcentiæ obſequi, ne &
ipſe ſucceſſivè infelici horum numero acce-
dat? Non adeò malum, ac à Religioſo tra-
mite devium ducebant hi molles ventris ſui
ſervitores ſuum vivendi genium, defuncti
ſunt etiam aliorum opinione morte aliis
Dei ſervis apparenter communi, & tamen

mileri guloſas corporis delitias in æternum

luunt: ambitio & crapula duxerunt eos ad
tartara.
IX. Tertiam demum pro virtuoſa abſti⸗
nentia & ſobrietate conditionem S. Bona-
ventura ponit in modo, ut non importunè re-
quiratur, (cibus & potus) nec impetuoſe „G
indiſciplinate, && inordinat? ſumatur, ſed mode-
ſe, maturè & religiose. S. Bonav. loc. cit.
M 5 QLam⸗

186 Diei IV.

Quamvis autem virtuti temperantiæ ordi- e
nariè tantum periculum non immineat in engnſe
exceſſu quoad modum, ſicut in transgreſſio- p abu e
ne quoad qualitatem & quantitatem, valde ta. M gidn
men indecorum eſt in Viro ſpirituali, cultu ninhzteſenſil
& reverentia digno, ſi is nimis avidè & ar. mmn iimi ſii
denter in cibos involet, ſi certatim craſſiores fniidlot
bolos per gurttur trajiciat, ſi inflatis buccis COn cin, N
ſe infarciat, & omnem maſticandi morem n Etoniind
prævertat, ſi calidos & fumo adhuc vapo- nniinidd
rantes cibos cum palati læſione ingerat, ſi Mul alzalan,
plenis adhuc maxillis, & verbis non bene uimqmmunie
diſtinétis loquatur, ſi potum cum nimio ar-
dore uſque ad ægram reſpirationem hauriat, in
& vas uſque ad ultimam guttam exſiccet
nam hæc omnia regulis urbanitatis, & reli-
gioſæ modeſtiæ, imò etiam ipſius tempe-
rantiæ non tantùm quoad modum, ſed etiam
quoad ſubſtantiam opponuntur: cur enim
tales tam indiſciplinaté dona Dei tractant? ui
Sanè unicè, quia appetitůs ardorem mode-

300

⸗

,1 ,

rari non conantur, quod virtutis temperan- larkenelt 8
tiæ præcipuum munus eſt. Non inter ulti- angen 4
ma ſigna hominem univerſim mortificatum e ti
dignoſcendi numeratur, ſi is cum debita e N
modeſtia & moderamine naturæ in ſumen- 86

Pr
d el
5tietne,
liemelttin
inſeaunl
udconnale en
Dcg lncgetil

dis corporis neceſſitatibus ſatisfacere nove-
rit.
X. Si igitur gulæ illecebræ appetitum tu-

um, viator Tobis, deinceps ad immode-
rantiam

. Soliloquium primum. 187

nn rantiam in ciborum quantitate, qualitate,
IIN modo aut tempore provocent, hilce te ar-
mis accinge, quibus venenatam hanc hy-
dram fortiter aggrediaris & proſternas: I.
ahum tibi imprime incarnati Filii Dei com-
minationem dicentis: Væ vobis, qui ſaturati
Atis, quia eſurietis. Luc. 6. v. 25. Eſurietis fa-
me plus, quàm canina, nec deerunt vobis
Im plurima, ſed omnia: nemo micam, nemo
WWdes guttam in infernali & rabida fame & ſiti ſup=-
Anh, peditabit, aut luppeditare poterit. Ita la-
Eutcuen mentabiliter experiuntur miſeri hi Monachi,
uninim quos ambitio &S crapula duxerunt ad tartara.
ENINIII 2. Si intra & extra communem refectionem
ratnnti appetitus tuus feratur in cibum ſapidiorem,
ih vel bolum ſelectiorem, vel data quavis oc-
un caſione in potum non necefſlarium, ac ſoli
delectationi ſervientem, orexin pauliſper
ſuſpende, & interim cogita, te fortè ejus-
mm modi fruitione antecedenter jam ſæpius tuo
m guſtui ſatisfeciſle: & quid inde habes reſi-
u dui? Solam ſterilem comeſti memoriam, &
vix eam quidem. Quid proderit inſuper
poſt horam, hæc & iſta in præſenti delicata
Ncomediſſe? Ildem, quod elca, ante annum
umII comeſta. Imò fide tene, te ejusmodi uſu
SIII voluptuoſo abſque neceſſitate ad ſolam de-
lectationem ſemper incurriſſe jacturam gra-
uein duüs gratiæ, & contraxiſſe reatum pœnætνα=
e poralis: hinc Innocentius XI. Pont. Max.
e Anno

188 Diei IV. .
Anno 1679. ſequentem propoſitionem, nu-
mero octavam, damnavit, ut erronezm &
ſcandaloſam: Comedere & bibere uſque ad ſa-
tietatem ob ſolam voluptatem non eſt peccatum,
modò non obſit valetudini. Hæc recordatio
pium quemdam RKeligioſum in lauta tabula
ad iberiorem cibi, potusque ſumptionem
animatum ad hanc oblatæz gratiæ depreca-
tionem modeſtè permovit: Parcite, benigni
Patroni; non enim unicus gradus gratiæ ſu-
pernæ pro vitro vini, citra indigentiam ſum.-
pti, mihi venalis eſt: quæ verba magnam apud
audientes impreſſionem & æzſtimationem
meruerunt. 3. Aſſueſce, Chriſtum 40. die-
bus pro te jejunantem abſtinentia à meliori
cibo vel bolo, vel hauſtu non neceſſario refi-
cere. Potum petiit à Samarirana, verba ſunt
Euſebii Nirmbergii de Ador. in ſpir. & ver.
l. 3. c. 12. tu porrige de calice tuo. Si-
rio, clamat de Gruce, poculum tuum illi mi-
niſtra. Anne tam duri, tam inhumani cor-
dis fores, ut IEſu in Crace ſitienti non ſuc-
curreres, ac fel & acetum ejus cum tuo po=
tu non commutares, ſi poſſes? & ecce po.

tes frequenter non edendo, non bibendo

ultra neceflitatis limites, ſed Chriſto, imò
etiam de neceſſariis quid offerendo, & plus
eum recreabis hac bona voluntate &S abſti⸗
nendi ſtudio, quàm ſi dulciſſimum ei ne-

Gar propinares, 4. Virginea Mater in pau-

pertate
7

AuNaiſad.

inn
drlin dl,
mr, Atbi
Mr duin
ſoſangnn Uie
4dl, ituin
4ionrndn,
t, Den ſe ⸗
eines, ifun
n, Mlh te
Pn, Areziaa
,0nir lnm
Ct getni
Crtdelnte
Wmöhminr
ToDoimrnu
fts lrige nnan
eg lrn, 1
,Artnd
ende Rgr Rn
ime Uinin
le hnirtun
Ueniiufli⸗
1Ulbteei
ißmnit, un
en ſru t
utorenthe
Amnkn en

4

eten, n

B eogriun Hinam. 13;
e inz hertate ſua ſæpè ori proprio buccellas ſub-
leenn traxit, Ut illis aleret dileétifimum Filium.
Lang Tu eam imitare, & tibi de victu diſcretè
tili S portionem deme, quam Matri offeras, ut
„ AId eam Filio porrigat in alimentum. 5. Sunt
Unnalnt molta edilia, quibus cifra ullum vitæ & vi⸗
tNin rium incommodum, ſi non per vitæ de-
uulg curſum, ſaltem per longum tempus priva-
klk re te potes, uti ſunt cupediz, fructus ar=
nunmn borum, azut ſaltem eorum primitiæz, ac ſi-
diitmnaet milis, quæ magis ſenſualitati, quàm neceſ-
Aerringua ſitati deſervire videntur. Hæc per morti-
Em Aiinmun ficationis Sacrificium Filio Dei conſecra.
Gn Gingdt 6. Cogita, quot fervidi Dei Servi tam in Sæ-
mniti culo, quàm in Clauſtro degant, quot pau-
UAmhmuhH peres occulta vitæ integritate eximi, ac so-
Füdnmmknn ram Deo virtutibus & mecitis te multò po-
WieMAuih tiores hinc inde inveniantur, qui tamen ci-
ecien bis longè vilioribus, rarò ad focum præpa-
wgmumunt ratis, & ne quidem ad neceſſitatem ſuffici-
mdimum entibus veſcuntur, te interim lautitiis in-
ThrCNtis hiante. 7. Ubi majores hoſtis infernalis in-
Armmia ſidiæ, ibi major gloria victoriæ; cùm igitur
m, MM in lolennioribus Feſtis ac diebus ciſ atio-
em aeI num, in quibus ad menſam plus de dibo &
tACEE potu apponi ſolet, dæmon malignus occul-
icilmd tiores laqueos ſtruat, hinc quemvis Dei
udnz” Servum cautiorem eſſe oportet. Hunc in
n linmt, finem providè monet pro his diebus noſter
lesl Baſilius Finckeneis, in Doctrina afcetica
4 appri⸗

190 Diei IV.
apprimè verſatus, Inſtrum. 36. S. Reg. ut
Religioſi in tali liberaliori tabula à fercuhis
extraordinariis ſaltem aliqualiter & aliqui- ſeute ¹1
bus abſtinere aſſueſcant, minùs autem ſibi an n
de iis aliquid ad cœnam vel in poſterum diem
teſervare præſumant, cùm hoc nimiam car- unn ſ 4
nis ſolicitudinem ſapiat, bomine ſpirituali kime⸗
prorſus indignam. Hæc pia momta, di- W
lecte Tobis, ſi conſtanti fervore in praxi 15. Mun
obſervare ſtudueris, 6 quantis victorüs, wüli
quantisque meritis abſque ſpeciali naturæ uſgtgenügtie
incommodo cum magna facilitate, imò legkannuict
cordis conſolatione ac dulcedine dueſcere alli
poteris! Erit tibi tandem ſatietas plena in 1
cœleſti Patria, ubi epulaberis in omnibus bo⸗
nis, quæ Dominus Deus tuus dederit tibi. Deut.
26. V. 1 1.
MEDITATIO II.
De Patientia.
punét. I. DAtientia humilitatis germana ſo=
ror eſt, utriusque mater cha- td ule

ritas Dei: nam cbaritas patiens eſt, non eſt am- Mlhilnle,

Toon 1.1¹
rMN

bitioſa, Ron inflatur, omnia ſuffert. 1. Cor. 13. Aultua
v. 4. Eſt autem patientia etiam in Cœno⸗ im “
biis adeò neceſſaria, teſte S. Joanne Climaco tliſſent
de Scal. Parad. gr. 37. ut non tantopere cibo ſuo, Nilnn uun
quàm patientia indigeat Religioſus. Præſumi- an n h

tur enim intendere vitam piam, & teligic⸗ ua ſgenn

Meditatio ſecunda. 191
nh ſo homine dignam: Omnes autem, qui piè

nlin⸗ volunt vivere in Cbriſto Ikſu, perſecutionem
in g patientur. 2. Timoth. 3. v. 12. Omnes, om-
nh m nes. Creditur aſpirare ad cœleſtem Bea-
Uuhlkn titudinem: ſed per multas tribulationes opor-
ulenma tet nos intrare in Regnum Dei. Act. 14. v. 21.
hune Per multas, ſed non ex coactione & refra-
m Gariè, ergo ex virtute patienter & libenter
ialitiintenn toleratas. Imò contra vulgi opimonem
un e. Dei providentia plerumque Servis fuis in
elm Clauſtris degentibus majores immittit affli-
cu,, (tiones; ſi enim vita hominis militia eſt ſu-
Ardtede, per terram, tunc, ait S. Iſidorus Peluſiota,
airhiufut I. 1. Ep. 308. crede monaſtice vitæ ſtudium
iniil gravioribus & periculofioribus, quàm ſint illi
Uumirntide Lladii, qui in ſenſum cadunt, ſpiritualibus te-
is eſſe undique cindtum. Eſt tanta tibi patien-
di neceſſitas, ut vel Cœlo æternùm excide-
ITIII re, vel in adverſitates hujus vitæ incidere,
ne eâsque patienter perferre oporteat. voſt
liuni peccatum Adami excogitatum eſt à Deo mirabile
alhmkite erumnarum inventum & Divinum conſilium
drmmad Contrapeccata, ait Euſeb. Nirmbergius de
Ne/is“ Ador. in ſpir. & ver. l. I. c. 18. Si ergo ad-
e h verla undeunde advenientia fugere non po-
c tes, refugium unicum ad patientiam habe.
aentt m Homo in adverſis turbatus ac impatiens ſe=
aͤen cundum S. Bonav. ex uno malo triplicem
ſibi afflictionem parit: Primò illam adver-
ſitatem nolens volens portare cogitur, ſic-
que

192 . Diei I.
que extrinſecus affigitur. Secundò intendi-
tur acerbitas ex ſeniu rebellantis paſſionis:
hinc intrinſecus per impatientiam amaricatur.
Tertiò Deum, amantiſſimum Patrem, hanc
ſtillam adverſitatis ei propinantem offendit,

meritum & præmium perdit, ac reatum peœ.

næ incurrit, & ex eo mala conſcientia rodit

menten pro reatu culpæ; S. Bonav. l. 2. Perfe&t.
Rel. c. 36. & tamen, prch dolor! patientia,

eſto adeò neceſſaria perquam rara eſt in
mundo, imò & in Clauſtris. Quomodoin
te viget? G
Pfunct. II. Tribus ad patientiæ perfectio-
nem gradibus aſcenditur: Primus, isque in-
cipientium, cuivis etiam Chriſtiano conveni-
ens, eſt patienter ferre adverſa. Dic, ò anima,
in omni tribulatione tua cum Proph. Job to-
to corpore fſœdè percuſſo: Peccavi, & verè

deliqui, & ut eram dignus, non recepi, Job. c.
33. v. 27. Reus es, 6 peccator, læſæ Divinz

Majeſtatis, sicque meritus es poœrnam iggis
. . . „
in inferno, aut purgatorio: nônne magna
tibi gratia fieret, ſi hæc ſupplicia una alapa,

uno verbo contumelioſo, una perſecutione

tolerata diluere poſſes? Suſtine patienter, &
potes. Secundus eſt proficientium, liben-
ter adverſa portare. Ita lubens & ſolatio ple-
nus denuò tulit patiens job, dicens: Her
mihi ſit conſolatio, ut affligens me dolore non par-
cut. Job. 6. V. 10, Cui non incitamentum

Geamntntu
antlslun
m Alu
ncNnſec,
n lah 1l
ſand ſindl in
nnltt 1
zui, gühen
rſenmt ft
Ui nietiein Ir
6uerhlinu
luA
M .

E
zrllnn vne
iteuns, u
,nlnnd de⸗
eh Nnncitb
Ueutn ſun
Bibeto

don

fin
1c Are
dtA N
re iin

uifn in

IMüiteſti ni
rigen at

ſit Wen unle
)

U,

ese, s, Meditatio ſecunda. 193
atinin . ſit ad tribulationes non tantùm patienter, ſed

PHn etiam libenter ferendas Exemplum Chriſti &
inai Sanctorum? O quot & quantas afflictiones
ininun non tantum SS. Martyres, ſed & alii Sancti,
nklen ² Deo ut filii in flagella aſſumpti, quieto ac
A lubenti animo perpeſſi ſunt !Notanter ait
ie lli 5§5. Chryſoſtomus l. I. de Provident. Nullus
n unquam ex bis, qui Deo maxime chari „ac-
Hs ceptabiles ſuerunt, ſine preſſuris vixit, etiamſi
Gkilkt lei non ita nobis vigeatur. Innocentiſſima Vir-
go & Mater Dei Waria ita de ſe ad S. Brigit-
tam teſtata eſt: Ego nullam horam ſine tribu-

IEe. vrh Nel ⸗
, alccelhte

Dr nerteenetn. . .
D HK lutione cordis tranſivi in terris. l.6. Revel. c. 53.
ten ſe Dei Filius, unicum in omni adverſitate

S refugium & ſolatium noſtrum, in vita ha-
un r buit in fatctis calumniatores, in dictis inſultato-
an, res, atteſtante S. Bernardo Serm. fer. 4.
Enole. In Paſſione cruciatibus & oppro-
., MAAN, . 7 .
wiauf 1 briis ſaturatus non aperuit os ſuum, demum
i ad occiſionem ductus in medio latronum,
tn tanquam eorum coryphæus mortuus eſt.
ummm u⸗ Tertius patientiæ gradus, isque perfecto-
ik i rum, eſt, adverſa gaudenter, alacriter &
mul le apertis ulnis amplecti. Extendit ſe hic ſu-
inen premus gradus ad omnes omnis generis
iin perſecutiones, calumnias, injurias & ob-
u 3

n trectationes per totam vitam perferendas
neb in ex puro Divini beneplaciti amore. O te
nn felicem, ſi per Dei gratiam ad hunc gradum
, Gun perveneris! eum conſcenderunt Apoſtoli
N Domi-

194 Diel Ir.
Domini: Ibant Apoſtoli gaudentes à conſpede
Concilii, quoniam digni habiti ſunt pro Nomi-
ne Juſu contumeliam pati. A&t.. v. 41. Quem
gradum patientiæ hactenus conſcenduti?
BFortè vix primum? Vide, an in vita tua vel
unicum ſolidæ, heroicæ ac perfectæ pati-
entiæ actum exercueris cum omni internæ
& externæ contradiétionis ſuppreſſione, ſine
uerela, line animi dejectione, ſine huma-

ni lolatii affectione, ſolus cum ſolo Deo in

ſilentio cordis?
Pundc. III. Communiter grandis noſier
erfor eſt, quòd malis, quæ patimur, aut
quæ nos pati opinamur, per imaginationis
deluſionem grande pondus adjiciamus. Ha-
bet imaginatio argutas & verſutas artes per=
ſuadendch, offenſam, aut quamcunque tri-
bulationem majorem eſſe, quàm in verita-

te rei ſit, ſicque in homine dolorem vel cau⸗

ſat, vel auget. Corrige imaginationis ve=
hementiam, eàimque ordina ad crucis ex⸗
cellentiam, ad Dei Dignitatem, ad tua de-
merita, & levia videbuntur, quæ ſuſtines:
patientia dulcis erit. S. Ap. Paulus vanæ
imaginationi in adverſis larvam detrahit,
dum in præſenti levem & momentaneam dicit
tribulationem noſtram: ut quid ergò in tan-

tum exaggeras? Non ita inani crucis & ad-

verſitatis timore te in mentis perturbatio-

nem conjiceres, ſi genumum ejus pretium
rit

(

wen
ins ſen
iaftiunn
Se 1 ruen 1
atenſlntu
en ENn nl
urr n eefl
la, Mu
ibetngtun
Kun,Ioguhte

4elunchen
dirpt iu
iti ⸗

Omu
in thlen en
Auln füftin
nTh

n
Mdr
atnlu m
i
een khet en
eſcun nigc⸗

Ud

Examen particulare. 195
l ritè penſares: hoc autem tibi B. Henricus
Suſo I1. Uial. c. I3. his verbis detegit: Si cen-
enn ge d tum annis 6o flexis genibus oremus Deum, non
nnſ⸗ erimus digni, ut crucem unicam accipiamus.
iIin Et quæ tandem afflictio tua, quæ te patien-
e Koct 4 tg, . . .—.—
iſt tiæ merito & præmio toties privat? Fortè
enie non major, quàm verbum aſperum, levis
Un contemptus, hiſpidi aliorum mores, con-
il verſatio eorum genio tuo faſtidioſa &c. Et
quid tum, ſi majora forent, tamen guttam,
aut modicum calicem non excederent, &
Crmitanic tu hanc guttam vitio imaginationis ceu in-
rSs tegrum mare abſynthio plenum tibi repræ-
nn Ngn ſentas. O ſi omnis moleſtiæ & tribulatio=
lumkk nis pretium dignoſceres, etiam earum in-
ghtwn tegtum mare velut guttam, velut lac dulce
Dn NNIII deglutires, inundationem maris quaſi lac ſu⸗
Gnch aunk get. Deut. 33. V. 19.
Cmu ENXAMEN PARTICULARE,
ZB =SSðM Sive .
Puncta practica,
ol Ad acquirendam virtutem Humi-
DWDMG litatis.

Gruniepln PhRo certo habeas, virtutem humilitatis
Mamihid non acquiri, niſi quoridiano humiliatio-
Pempk his exerciio, & ferventi oratione: Deus
ein e enim ſolus eſt veræ humilitatis largitor &
Ne N 2 Pra⸗

196 Diei IV.
præmium. Poteſt autem ad uſum ſervire

ſequens brevis oratio, quæ Cardinali Bellar-

mino familiaris fuit.

ORATIO.
DEus , qui ſaperbis reſeſtis, humilibus
autem das gratiam, auge in nobis ve-
ræ humilitatis virtutem, cujus in ſe for-
mam Unigenitus tuus Fidelibus exhibuit,
ut nunquam indignationem tuam provoce-
mus elati, ſed potius Pietatis tuæ capiamus
dona ſubjelti. Per eundem Chriſtum, Do-

minum noſtrum.

Puncta autem practica ſint
ſequentia:

I. COuſidera! frequentiſſimè tuam omni-
modam à Deo dependentiam in el-
ſendo, in ſubſiſtendo, in operando, cum
ſis purè nihil ex te, nihil in ordine naturæz,
nihil in ordine gratiæ.
2. Sæpè& te compara cum Deo, ejusque

infinitis perfectionibus in excelſum ſurſum, Karfun

eisque in profundum deorſum oppone ztlitieim

tuam vilitatem, miſeriam, pauperiem, cæ-
citatem, tua peccata, tuum nihilum, &
conclude maximam te in omnibus humili-
andi neceſſitatem.
3. Præfige tibi quotidie certum humilia-
tionum

gmm nd
1 a Geteie
elrun doit
ſar hei
Vahatnne
un koint,
e reehenn
RurFaſe euncnn
ſtenmeie
Güwien nſen
Knlux, A
mn Mad a
Crnammul
aact .
Dlen ulüen
RKanami
lt u d enlein
Cou . i
1t ieihen
N Aninz,
Nir en li

lalele m

lktnnt, mn in
elereien

icd

ſundth .
uunntimne

1

inſ Examen particulare, 197
ſtiti tionum internarum & externarum nume-
E rum, ſine cujus expletione nec cibum ca-

Cln pias, nec ſomnum admnittas. .V
4. Reputa te pejorem damnatis, quia
multi non ita Dei Excellentiam, ac peccati
fœditatem cognoverunt, non tot gratias
ſpeciales acceperunt, non tam multa, &
fortè gravia peccata commiſerunt, qualia tu.
elrahe 5. Keputa te pejorem dæmonibus ipfis,
um ui qui unicum tantùm peccatum in cogitatio-
ulutun ne admiſerunt, ultra quod Deus ipfis non
zalzliſil pepercit, tibi autem toties. Non pro i-
plis Chriſtus mortuus eſt. Non perceperunt
gratiam Sacramentorum.
Tuphatn 6. Time, ne talenta tua omnino, gratui-
tò & ex miſericordia tibi à Deo conceſſa,
culpi tuâ ob extollentiam tuam majoris
keminn damnationis caula ſint.
UMlteid . Quidquid vile aſpicis, ſordidum tan-
hiht gis, fœtidum odore percipis, te his pro-
eies pter peccata tua longè contemptibiliorem
un Eeſtima.
nn6 8. Noli celare proprios defectus: non
WuINTINU erubeſce, etiam ſponte eos coram aliis con-
in MA fiteri; & ſi ab iis fuerint notati, & propala-
ME ti, non te excuſa, non in alterum culpam
aid, conjice, ſed gaude de confuſione tua, tot
utitin . titulis tibi debita.
V 9. Quantum in te eſt, omnem fuge ho-
Grahe norem ac commoditatem; elige potius vi-
1 N 3 lius

ſpi dſi i
Cam gne 1
un, pvli

uimun g

enn

ſen
ü

w

198 Diei Ik. 4
uſohl
lius in cella, victu, veſtitu, converſatione IEinan
cum inferioribus, ſi mplicibus, pauperibus. nt gicon
leaben
10. Opta, & data occaſione gaude, ſi ertrin
nemo te amet, ſi abſciſſus à corde in omni⸗ acſs
um oblivione vivas, ſi à te etiam laudabiliter nfci
geſta traducantur.
II. Titillante vana gloria, propria com-
placentia, aut elatione ſuper alios, cogita, ird
quanto odio Deus ſuperbos averſetur. 4 b. nn t
minatio Domini eſt ommis arrogans. Sap. 16. v. F. hiimt i
12. Non erubeſce, ab aliis inſtrui in iis, u
quæ non probè calles: ipſemet edoceri ro⸗ l. 6
ga, etſi jam inſtructus tibi videaris. I mepnn
133. Abjectiſſimis nominibus te ipſum
compella, ut canem mortuum, cloacam cytinnt
& ſentinam ſordium, belluæ cadaver fœti-
dum &c. hoc autem & minus eſt homo Aen
ſe, quia nihilum. iz m fen Patyimng
14. Libenter ſubeas, quantum per te s lii in
licet, humilia & abjecta officia, quæ alii Cumfen ti
erubeſcere ſolent, & hæc tuæ vilitati magis Tnnnetnkdn te
proportionata æſtima. in hnptumm
15. Dum alii te laudant, vel bene de te Gn unndn
loquuntur, erubeſce ob diverſum Dei de te —
judicium. Ingemiſce, quòd miſerias tuas Aleſnlitue,
non agnoſcant. an ltr
16. Dum te econtra vituperant, corri- UuſiigiDiinn:
piunt, diéta & facta clam vel palam repre- uhifmileo
hendunt, crede cos ob demerita tua jure Ehte neint
d facere. inunt,

llgn ſit
ibe dofn⸗
nmſoifn

eCenn

=

S=

Soliloquium ſecundum. 199

athen Super hæc puncta practica per longius
einmn tempus, etſi hoc ſe in annum extenderet,
4 unfn quotidie examen particulare inſtitue nec
unleit time, quòd per hoc aliquid in aliarum vir-
de tutum profectu negligas: nam à virtute hu-
nn militatis Religioſus profeétum ſuum auſpi⸗
uimie cari, in hac indies progredi, in hac uſque
Nunri ad finem vitæ perſeverare, ab hac perfectio-
Miunes, nem ſuam metiri, ſine hac autem nullam ſo-
galt lidam virtutem ſibi imaginari debet.
tt Aiilnii
e S0OLILOQUIUIM II.
igtolſent, „ 1. .
auire Tempore pomeridiano.
mmn eu De charitativa Converſatione cum
imn NutHrk ,

unturdu aliis in Communitate.
4 I. IN myſtico virtutum viridario ambulas,
1e gunnn , † devote Tobis. Hodie cœleſtis hor-

i n e tulanus regium, ac Divinum tibi florem
muins non tam odorandum, quàm carpendum ex-
nin hibet, nempe charitatem proximi: regium
Geben quidem, quia cum charitate Dei tanquam
dulen Regina omnium virtutum proximè conjun-
t Gin Gtus, eique ſimillimus eſt, dum unum cum
o ea realiter habitum, ſub diverſis tamen acti-
bus conſtituit: Divinum autem, quia ſicut
charitas Dei virtus Theologica & Divina eſt,
Deum upote immediatè habens pro obje-
Ro, ita charitas proximi pariter rationem

4
4 uſten 4
antlnt.
s zen,

200 Diei I. ne⸗ .
virtutis Theologicæ & Divinæ participat, aen
quia diligit proximum propter Deum, ejus. IIus l
que infinitam Bonitatem & Dignitatem, pro- ſua aen
pter quam etiam proximus dignus eſt ama- geisd
ri. Nos in præſenti de charitate proximi Ulin Mand
ea duntaxat delibabimus, quæ ad religio- Ftinn ſ⸗
ſam converſationem ac fundandam in con- Snm ulzl
gregatione ſtabilem unionem, concordiam mdinki
& pacem præcipuèë conducere videntur, ore ceioneſrt
ſicque charitatis fraternæ Imò præſtantiam, Niſfummmütt
2d neceſſitatem, 3tiò motiva & mo- Man n
nita circa exercitium hujus virtutis addu. Meidiummm
cemus. untot 4in
Tanta autem fraternæ charitatis in con- in ilin in
gregatione aliqua, & univerſim in proxi- Iunhiudyn
mum eſt præſtantia, ut Deus in illa præ wuniunkdir
omnibus majorem guſtum ac beneplacitum ſi änuhind
habere conteſtetur. Ita enim per Sapien- Malin Gane
tem ait: In tribus eſt placitum Spiritui meo, Wuiinti Se
quæ ſunt probata coram Deo, & bominibus, N h nr
Eccl. 25. v. 2. Et quænam hæc? I. Concor- Mil Anin
dia fratrum, 2. & amor proximorum. Non un m iu/
prædicavit Deus mira hominum in verbis mimn i e,
& factis portenta, non auſteræ vitæ incom- rtlemm
moda & Martyria, non prolixæ orationis m)iftinmni
& contemplationis ſolatia, ſed concordiam mrilſm en,
fratrum & amorem proximorum. Et quid ob. ziit
ſecro in S. Litteris, præcipuè Novi Teſta- lunnie
menti, efficacius, & frequentius nobis com- nin nnſe

5 ſt cen
mendatur, quaàm hæc animorum unio, & in

dilectio

ſlihenn 4

n
neiitni
Den Uimen nrent

ten linlu
, anntt
i i,iiti

enftisnin
a N al
nphatbeft
1 in irni
un De e
mnndr! 1C
Amemuuml
nu nuii
muinntin
un e
bei, ani
mmn MM
amiiI
Llrgröllicl

,valn ,
nntam 8

Soliloquium ſecundum. 201
dilectio fraterna? Hanc Apoſtolis ſuis, no-

pisque omnibus Salvator noſter ultimo vi-
tæ ſuæ tempore ex induſtria per viam Teſta-
menti impenſius & tenacius impreſſam vo-
Kluit, dum dixit: Mandatum novum do vobis,

ut diligatis invicem, ſicut dilexi vos, ut && vos
diligatis invicem. Joan. 13. v. 34. Imò ſi præ-
ceptum charitatis in S. Scriptura exactius
examinare velimus, patebit ad oculum, quòd
Dei Filius mutuam inter nos charitatem, ſi
non cum majori, certè cum æquali ſolici-
tudine & efficacia præceperit, nobisque in-
culcatam reliquerit, ac ipſam noſtram erga
Divinam Majeſtatem ſuam dilectionem:
cùm enim Divinus Magiſter primum & ma-
ximum mandatum de diligendo Deo propo-
ſuiſſet, dicendo: Diliges Dominum Deum tuum
ex toto corde tuo, & ex tota anima tua, & ex
omnibus viribus tuis, && ex omni mente tua;
Luc. 10. v. 27. mox amorem proximi
amori ſui parem faciens ſubjunxit: Se-
cundum autem ſimile eſt huic: ditiges pro-
æimum tuum ſicut te ipſum; nimirum Deum
propter ſe, & proximum propter Deum.
O mira Dei Benignitas! miſer ac vilis homo

infinito à Divina Dignitate intervallo diſtat,

& tamen vult, ac præcipit Salvator noſter,
ut eum tali amore proſequamur, qui amori

Dei proximè ſit conjunétus ac pariformis:

unde etiam, uti obſervat S. Chryſoſtomus
N 5 hom.

202 Diei IV.
hom. 25. ſup. Ep. ad Rom. eandem prope in amore
proximi, quam in amore Dei, men uram præſorip ſit;
jubet enim, ut Deum ex toto corde & tota ni.

ma diligamus, proximum verò ſicut noſmet ipſos,
Imò quid ultrà dici poſſit, quàm quòd Dei

Filius proprium ſuum honorem fraternæ in-
ter nos charitati poſtpoſueru, ac ipſos actus
Rehgionis, & cultus Divinæ Majeftati ſuæ

debitos per Sacrificia reprobaverit, & tam-

diu omiſſos voluerit, usque dum prius per
reconciliationem & concordiam cum fratte
offenſa charitas reſtauretur. & offers muns
tuum ad Altare, ſunt verba ore Divino prola-
ta, && ibi revordatus fueris, quòd frater tuus
babet aliquid alverſum te, vade prius reconcilia-
ri fratri tuo, &&tunc veniens of eres munus tuum.
Matth. 5§. v. 23. Unde dicitur ab alio vange-
liſta: Diligere proximum tanquam ſe ipum, ma-
jus eſt ommbus Holocauſtomatibus & Sacrificiis
Marc. 12. V. 33⸗

II. Magnum adhuc fraternæ charitatis

excellentiæ pondus ac ſplendorem addidit
Chriſtus Dominus, dum in ultima Cœnaad

Apoſtolos ſuos, & per eos ad nos omnes di-

xi: In hoc cognoſcent omnes, quòd Diſeipuli
mei eſtis, ſi dilectionem habueritis ad invicem.
Joan. 13. v. 3 5. Quibus verbis innuere vo-
luit, quòd per ſolam charitatem fraternam,
quæ fertur in bonum proximi propter Deum,

tanquam per genuinum characterem, viſe⸗
pulos

arzal
rhuſilſi
,iagſelidi)
enelg ⸗
Gt Ppien .
itlefi en
Pfu eu
fenumn. e
Cntuskuent
uederekkun
inn tan igunen
neolleinn
ANuilunn teer
Doubcia rcture
Aifrnulert in
Efemeen, man
P gnad
Arbltae
Cnnirtrh
aünakrmmgn
CAnnitkene
elr uieoronn
ttikemznn.

atitunſinne
ueſntiimun
Afencſanien
Aunfiihnln
ei
ent, inth

F

fnnltie

=

Soliloquium ſecundum. 203
pulos ſuos à non ſuis diſcernat; hinc benè
oblervat Didacus Stella ex Seraphico Ordine
„5§. Franciſci in c. 10. Luc. Non inquit, ſi mi-
i vacula feceritis, i ſpiritum habueritis Propheriæ,
Eed ſi invicem dileeritis: amor enim rubrica eſt,
M qua cognoſcuntur oves Chriſti, & à grege de-
Hutdt Wonis diſtinguntur. Vide proin, an hac ru-
ni brica charitatis fraternæ te inſignitum depre-
— hendas: ſi hacte deſtitutum inveneris, time
animæ tuæ: ſignum enim eſt, eam non in
numero Diſeipulorum Chriſti, ſed inter gre-
em dæmonis locum habere; unde illumi-
natiſſimus Bloſius in citata verba ait: Chari-
tate Filu Dei à filiis diaboli ſecernuntur; tre-
menda ſententia, ſed vera. Omnis, qui non di=
iigit fratrem ſuum, non eſt eæ Deo. Ex quo er-
go? Sanè quilibet vel ex Deo, vel ex diabolo
N. Blos. in Parad. an, c. 31. n. 8.
II. Quamprimùm hæ Divinæ & Apoſto-
liliicæ commendationis prærogativæ in quadam
NuGE“Communitate receptæ fuerint, mox in ea ſe-
sfenet quetur mira membrorum corde & corpore
WnEIAE Yharitativè conviventium conſolatio, dul-
cedo, & quies tam fpiritualis, quàm corpora-
lis, quod hisce verbis innuit regius Pſaltes: Ec-
ce quam bonum && quùm jucundum, hbabitare fra-
tres in unum. Pſ. 132. v. I. In quæ verba S. Au-
guſtinus: Iſte dulcis ſonus, iſta melodia etiam
Monaſteria peperit, filios è ſinu parentum ex-
traxit, & & procelloſo Sæculi turbine in quie-
tum

ncaunntront
An, Ncnu
ftiarerente

nnl,

s hun
204 . Diei I. . onhor
tum Religionum portum tranſtulit. Anne Oanm, 11
enim bonum non ſit, ſi frater fratri in quoti. ammuen
diano contubernio ſe fideliter in ordine ad n un
Deum, ac ad ſalutem ſuam concredere, e. cCCinenn
jus auxilium fiducialiter implorare, ac opem
iperare valeat? Frater, qui adjuvatur à f atre,
quaſi ci vitas firma. Prov. 18. v. 19. An jucun-
dum non ſit, habere ſocios, qui ſibi in proſpe- ⸗
ris ſincerè congaudeant, & in adverlis affli- niinn inucn
ctim compatiantur? prout idem fieri ſolet tld litnl⸗
inter membra corporis naturalis, in quo u. nd un /
num pro altero ſolicitum eſt, && /i quid pati- N, in
tur unum membrum, compatiuntur omnia mem. ſuumtifen/
bra, ſive gloriatur unum membrum, congaudent n autd
omnia membra., I. Cor. 12. v. 26. An non lkiuni
ſors felix per quotidiana in aliis virtutum Ex- be ib
empla ſemper ad conſcenſum ſuperioris gra- uf nn Na
dus in vita ſpirituali animari? Verè bonum, AMuhir rihetri
vereè jucundum hoc eſt, ait S. Hieronymus. So- Hin gnmm iit
let inſuper Dei Benignitas tali Communitati, ſiephunſen n
in qua fraterna charitas & unio animorum Künmtz mii
viget & floret, non tantùm gratias ſuas in etaifſignin
ordine ad profectum in aliis virtutibus & per- e,rg
fectione religioſa uberius largiri, ſed eti- Minz zinleli
am rem domeſticam ac temporalem liberiori , luep
Benedictione ad incrementum perducere; Hucien mn
unde cùm regius Pſalmographus dixiſſet: Wigtülen
Ecce qudm honum, & quàm ucundum, habitaye ulonente,
fratres in unum; mox addidit: quoniam man- ainiiuin⸗
davit illic Dominus Benedictionem; illic: Ubi- D 8
namn Mit

Go nmadlf
s dan muin
tek engtig

“ Soliloquium ſecundum. 205
autnill zam? quærit D. Chryſoſtomus, & reſpon-
igimmt det: In tali habitatione, in tali concordia, in
innen tali conſenſu, in tali contubernio, illic manda-
iamtonn vit Benedictionem, quam econtra diſcordia
mn Riugi IV. Non minor eſt fraternæ dilectionis
uImig i neceſſitas, quam præſtantia: ſine hac enim
uſnit ihn Deo placere, eumque diligere impoſſibile eſt.
un, Ardes Confirmat hanc veritatem intimus Chriſti Se-
rnttankt cretarius, & primarius Legis charitatis Pro-
uuA/ mulgator, S. JOannes: JSi quis dixerit, quoniam
Kune, *αdils Deum, & fratrem ſuum oderit, mendax
mummim eſt: qui enim non diligit fratrem ſuum, quem vi-
mmtnmn Mnn det, Deum, quem non videt, quomodo poteſt
QuluNA Mt diligere? Et boc mandatum habemus à Deo, ut,
tmGluitum qui diligit Deum, diligat & fratrem ſuum. 1.
Hunhennmntem Joan. 4 v 20. 21. Majori enim amoris af-
udnri α fectu ducimur in objecta viſa, utpote plus
Nikumm cognita, quam non viſa & minus cognita;
eihnstuCan qui ergo fratrem ſuum, quem intuetur ocu-
ürm Auum lis corporeis, non diligit, falsò ſibi de amo-
Vmsn ih fe Dei blandiri dignoſcitur. Nec proximum
urnumht vere ine Deo, nec Deum verè ſine proæimo dili-
u ei i gere poſumus, ait noſter S. Anſelmus in Ep. ad
rdhk Kom. c. 13. Tanta ergo convincitur eſſe
Iarmu iin neceſſitas diligendi proximum, quanta eſt
ui Obhigatio diligendi Deum. Sine dilectione
e ne, E Dei homo Deo mortuus eſt, quia vita ſpiri-
ugun tualis fundatur in charitate: pariter ſine dile-
et Etione proximi, Signum intallibile vitæ ſpi-
ritua⸗

(c us e
206 Diei I. e
ritualis & gratiæ eſt dilectio Dei & proxim n engn
propter Deum. MWos ſcimus, quoniam trans. –— n
lati ſumus de morte ad vitam, quoniam diligi. nnc,
mus fratres. I. Joan. 3. V. 14. Per quæ ver-= tglun 4
ba dileétus Chriſti Diſcipulus ex fraterna cha- kulifli 1
ritate vitam gratiæ certò deducit. 1 iun r
v. Quamvis autem omnibus omninò uint nmd,
ſub vexillo Chriſti mihtantibus Chriſtianis, ) AKeun
utpote fratribus in Chriſto, fraternæ Chari- ue(Eid
tatis clypeus ſummopere ſit neceſſatius, præ (Nnd
cipuè tamen Religioſi, & inter eos illi vel oundpnnih
maximè, qui loci ſtabilitatem profitentur; ust
continuo ſtudio exercitiis charitatis invigila: Gldunhi
re debent: Certum enim eſt, ut ait Alphon- theb nm ben
ſus Rodriquez, quòd nulla penitus, ſublataus rihufänft
nione,; & animorum conformitate ſubſiſtere poſit Ichimillfte
Religio: & quid dico Religio? imò ne quidem Nnmnin t
Congregatio ullaaut Communitas qualiscunque ſe pmn ihnn in
poteſt, in quo non aliquis unionis, ordinisque vi- niinini
geat modus. Aufer à multitudine quaquam dni⸗ Wl nd tn Ne
morum connexionem & unionem, quid hæc efit; Whülnum m
niſi mera quædam Babilon, confuſio &turbatio? ne kiuſet
p. iI. trat. 4.c. 2. n. 2. TLales religioſæ Com- riib ſettn⸗
munitates ſolutis ſemel charitatis vinculis; oniu, Alete
ſibi & aliis Sæcularibus ac Regularibus funt atidlnn 5
graves, ſcandaloſæ, ac non niſi difficillimè ironngetnh
& per media extraordinaria ad reformatio- lttemtihin
nem & frugem pertrahi poſſunt, non rarò ttsliminclin
autem ſe ipias in totalem ruinam præcipitant, tid iiſt ge
Hinc Propheta Oleas ait: Diviſum eſ cor e0e. ugegſhe l

4

rum

i Nig g Soliloquium ſecundum. 207
1 & rim, nunc interibunt. c. 10. Vv. 2. Plura &
nni r cum veritate magis congrua S. Hieronymus
zn hu dicere vi potuiſſet, quam his verbis expreſ-
8 ſit: Hæc, nempe charitas fraterna, Keligio-
⸗* tin ſos, bac Monachos facit; ſine hac Cœnobia junt
nngt kortara, habitatores ſunt demones; cum hac
Hinanln, verè ſunt cad) in terris, E in eis degentes
Bicien unt Angeli. S. Hieron. in Reg. Monach. Ve-
iut r& ſine hac CGnobia ſunt tartara: ubi enim
Wehdis diſſenhones animorum dominantur, acnon
l disan, ſatis maturè reprimuntur, ibi Deus cum Gra-
rinzmminn tiis ſuis & cœleſti Benedictione procul abeſt,
ttiidniink & loco ulius diabolus ſibi domicilium erigit:
heinthinüſiten nam, teſte S. Bernardo Serm. 3. in Dedie.
Uufun,fHu Eccleſ. ſicut in pace fadtus eſt locus Domini, ſic
Gummsni in d'ſcordia locum diabolo fieri manifeſtum eſt. Et,
hluut ur S. Gregorius ait, icut nibil ſt pretioſius
WmIiH. Deo virtute dilettionis, ita nibil eſt deletabilius
Arini, Iuii dinbolo eætinttione charitatis, S. Greg. 3. P. Pa-
lauteun ſtoral. Admonit. c. 24. Verè ſine hac Cœ-
Sum ue hobia lunt tartara: nam ubi ſcifſuræ inter
e ut membra, ibi ſine ſerenitate, velut in mari
utlutiis concitato, perturbatio & inquietudo in co-
6d Anſild gitationibus, ibi ſine ſinceritate amaritudo
urliN in verbis & colloquiis, ibi ſine devotione,
ruA ſine ſucco mera evagatio in oratione, in bſal-
uttms modia, in exercitus ſpiritualibus, imò ibi
e ſine reverentia animi effuſio in tremendo Milſ-
eamuſhi ſæ Sacrificio, ibi ſine patientia in ſupportan:
,is dis alienis defectibus acerba aliorum obſer-
Vato,

ai i

zumel Aau

ai Diei IV.
vatio, eorum in communi, vel privata con.
verſatione traductio, ibi ſecundum Smarag- ituſl .
dum in illa verba regulæ: Contentiones nona. ni⸗

lon,
oemd n
ſs tcn .

mare, ſæpè ex parva offenſa per contentiones
ſuſcitantur ire, generantur inter Fratres dſcor-
diæ, nutriuntur audaciæ, procedunt lites, ei-
ciuntur diſſenfiones, emergunt æmulationes, ſüu-
ſcitantur ſcandala, E&ut breviter dicam, naſcun-
tur inter Fratres plurima mala. Quis non vi-
det, Cœnobia, in quibus alumni non ſunt
ſoliciti ſervare unitatem Spiritüs in vinculo paci, lin ,
ad Epheſ. 4. v. 3. tranſire in tartara, & n ir i
habitatores transformari in carnales dæmo- 1 Aenn hun
nes? Hinc idem S. Hieronymus: Nula pro nnriſtini au
certo vita deterior, quàm ſimul degere corpore, tn ictnein
non mente. = 7 S
VI. Hoc probè cognovit Seraphica Virgo n uſgl in
Thereſia, quæ Spiritũs S. dictamine, & Chri- iglei,nniiii
ſti, Divini Sponſi ſui, inſtructione colluſtrata tultncſerun
univerſo ſuo S. Ordini ſequentem doctrinam n itütinl
reliquit, ſanè digniſſimam, ut eam omnes üfhütmitih
in Communitate viventes ſibi tenaciſſimè im Mummii
primant, & impreſſam indeſinenter reco- Neſintitedri
lant. Verba ejus de Via Perfect. c. 7. ſuntſe in it m hul
qvuentia: Sanguis mihi videtur congelaſcere, iünkifp ium
dum hæc ſcribo, cogitans, hoc ipſum for- Narpt)ltretnt
taſſe aliquo tempore fieri poſſe, ut inter vos tant 1
orirentur contentiones & diſcordiæ: video n bigen
namque, id maximum & præcipuum malum, 4 tuichitin
ac peſtem Monaſteriorum eſſe, Si quando iüfündſilnr
D autem 91

, An SK
wd detontlek
lnetweil) n
cnin,rrin
ePbevto tm

Soliloquium ſecundum. 209
n hte autem id futurum eſt, actum eſſe de vodis,
umin reputate, ac cogitate & credite, vos Spon-
uaen ſum veſtrum domo ſua velut expuliſle, &
lf n eum quodammodo compellere, ut aliud ſibi
Brrnpm domicilium quærat, cùm eum propria do-
inh mo ejiciatis. Superior, quæſo ex amore
Nahate Dei, videat, & ſeriò advigilet, ne quid
innn hujusmodi permittat, ſed omni ope princi-
rnu din piis obſtare conetur; in his quippe omne
ininiriut damnum, vel remedium ſitum eſt: ſi quam
Anr ſitiniie Vero factioſam vel türbulentam eſſe animad-
Intentmm,4 Vertat; illa, ut ad aliud Monaſterium able-
utenkts getur,; det Operam, Deus enim haud dubiè
Eeonu un eis tantum ſuppeditabit, quantum ad illam
umefne dotandam, & exponendam opus habebunt.
Hanc ergo peſtem à vobis ablegate, hosce ra-
ummniak mos, prout poteſtis, recidite; ſiautem hoc
Areil ſieri nequeat, procurate, ut, quæ hujusmo-
Gdean dires molitur, ad perpetuum carcerem dam-
imrmmik netur: hoc enim melius & conſultius eſt;
Uun uue duam ut tam immedicabili, & contagioſa lue
c(cCcccxteras omnes inficiat. Ingens ſanè id ma-
lum eſt, unde à Monaſterio, quod hac peſte
infectum eſt, nos Deus liberare dignetur.
Etequidem mallem, (notetur graviſſima ver-
nſui orum energia) ut hoc noſtrum (Monafte-
,m fium) ignis corriperet;, à quo omnes con⸗
ein ſumeremur. Hactenus Seraphica Mater
ul Thereſia, haud dubiè innixa verbis Apoſtoli
ien dicentis: Utinam abſcindantur, qui vos kogur⸗

ennenebe
ſn r
nlo Mirr

el t lk

ant.

210 Diei IV. ln
bant. ad Gal. F. v. 12. An non verba iſta cGu an ui
meritò omnibus illis hoorrem incutiant, qui wiseuliud
fraternam in Cœnobiis charitatem turbant?; ünſin, in
VII. quali zZelo loquitur magna vittu. ucimuln
te & ſanctitatis laude confpicuus Ludovic, tünnfmmin
Bloſius in Inſtrucét. Vit. aſcet. diviſ. 1. n, 3, geniſtofenet
Si contentioſo, ait, acrique diſſidio, inter te, G Acimn
alterum forte exorto, non mox de reconciliatione kintes ilui
tractas, && quavis injuria affedtus non ſtatim condo. teennz teinn
nas, ſed vindictam expetis, aut voluntariam ſ ie iutunt,
mu tatem, minisque ſinceram affectionem in cor. aiine
de retines, vel etiam exterius ſigna inaßſefionis iftmttnini
oſtendis, ſi etiam eum, qui injuriam intulit, acju: liila
vaare ae⸗ „quando nece ſita⸗ occaßio ſe oßert, ICntierumel
Monachus non es, Chriſtianus non es, abomun, Bi- Annain
lis coram Deo es. Nec mirare, amice Tobis, nlimiontunn
hanc Authoris piiſſimi loquendi efficaciam: Atarſeinnen
nam proſcripta ſemel, aut ſaltem labefacta in jneſh hanm
anima Religioſi vera & ſincera charitate erga iſitatnitnin
alium vel alios confratres, omnes reliquæ vir. ainn nun
tutes languent, torpent, aut omnino mor: , iitfiantii
tuæ ſunt. Non eſt ibi patientia in ſuppor- gononglenm
tandis aliorum defectibus quoad naturam & en, um
mores: non eſt ibi benignitas data occaſioe n ia
ne indigo confratri auxilio ſuccurrendi; nam, h/ a
teſte Apoſtolo, charitas patiens eſt, benigna eſt, ilirin
omnia ſuffert, omnia ſuſtinet: I. Cor. 13. V. 4. non Lünnan
eſt ibi humilitas, & ſubmiſſa cum aliis conver- vitlegn⸗
ſandi affabilitas, ſed potiùs faſtuoſa præ aliis & tien *

ſupra alios præcedentiæ & promotionis afle.
5 D atio; D

.

iy, .
dih Nnnn Soliloquium ſecundum. 211
Rni Elatio; charitaz autem non infatur, non eſt am-
ntntn bitioſa: non eſt ibi gaudium de aliena felici⸗
innnn:n tate, ſed potius triſtitia, invidia, æmulatio;
iuul, charitas autem non emulatur. Paucis: ubi
ARüEcontra charitatem proximi in Communitate,
urih in velhomine privato prævalent contentiones,
unani Killoræ, & diviſiones animorum, ibi om-
iſaut hes aliæ virtites, ſi quæ adeſſe videantur, te-
Kratt ai Dent & frigent; meritò proin Bloſius: Sine
kin charitate Monachus non es, Chriſtianus non es,
e abominabilis coram Deo es. Unde liquet, quan-
„ inmt,i ſit fraternæ charitatis in quavis Communi-
entate, in quovis religioſo Collegio, Cœno-
unſiisi bio, & Contubernio neceſſitas.
Crfm ind VIII. Ad hanc autem omni ſtudio com-
Nsult parandam & conſervandam præcipuè tria mo-
ilselde tiva & monita ſervire poterunt: Primum eſt,
eiluni quòd tota SS. Trinitas omnes homines gra⸗
alumtcit tiæ & gloriæ capaces ſummè amet, ac cupiat,
uGdNA ut nos pariter eos, tanquam vivas ſui imagi-
u nes, & poſt Angelos nobiliſſimas creaturas
Huübiteii benigno amore proſequamur. Creavit Deus
As ex immenſa charitate proximum & confra-
dands trem tuum, redemit eum infinito ſanguinis
imidum unigeniti Filii ſui lytro, ornavit eum tot
Witige naturæ & gratiæ ſuæ dotibus, conſervavit e-
eICV um inter innumera corporis, animæque dil-
lestclis crimina, indulſt ei clhementer, dum deli-
Aputmn quit, adicivit eum in numerum ſpecialium
auham ſervorum ſuorum, eumque, te fortèrepro-
6 0 2 bo:

.R s
Di . anmn

21²
bo, æternum glorificare paratus eſt: & quid vhvnnd)-
. . . . uid juttnn
inde ſequitur? audi concluſionem S. nl eaſi

nis: Chariſſimi, ſic Deu⸗ dilexit nos, (& intet etd din
nos hunc & hunc, erga quem amoris obſta- a
n oris obſta. atnilfnni in
culum ſentis) & nos debemus alterutrum dili- * npfeu
ere. I. Joann. 4. v. 11. Non eſteffieacius iulhinit 8
philtrum amoris, quàm ipie amor; & ecce uflimnun .
immenſa Dei Benignitas amat confrattem c N Onin
um: & tu quid agis? non operetur in te imn n
pharmacum amoris pariformem amorem in ginin,e
Dei imaginem, in ejus ſimilitudinem? Oie omnſlnnin
durum ſilicem! 3Oie Muntisi
IX. Secundum monitum ac motivumad ituni an
conſervandam in Communitate mutuam 2. ngniiſtine
nimorum unionem eſt, quòd ex eo à ver X ilatarärtmnnm
ſincera charitate proximi excuſare te non po Mmlnein
ſis, quia frater tuus fortè naturalibus & mo- irgitmmitt
ralibus defectibus gravatus eſt, quia eſt in⸗ Einitntn
urbanus, tetricus, garrulus, indoctus, re. ienl, hin
ligioſæ obſervantiæ exiguus cultor, faltuo- Plweuch mein
ſus, contradictorius &c. nam tiam Deus Miüftüniin
G. Wnfen wänne

ſolem ſuum oriri ſacit ſuper bon na
91 ſ os 6g malos; .
Nuit ſupe juſtos & injuſtos: Matth. 5. a. untimtt
tibi exinde ſalutare documentum ſuggerens, 1hati, Kn
ut & z chartart officia non ſubtranas illis, .
ui el Had humorem & genium tuum viden- lletninen
rur⸗ e idioſi, vel certis naturæ & morumde- tfnannton 3
Ni us ſunt exoſi. Quod idem pluribus gunnih i
zn cis innuit 5. Paulus: Bebemus nos firmiores tdu lehrhenten
imbecillitates infrmorum ſuſtinere. ad Kom. 15. In nlof

Ry Soliloquium ſecundum. 213

ngtinn V. 1. Jupportantes invicem in charitate. ad Eph.
Il dalinnd 4.⸗ v. 2. Alter alterius onera portate, && ſic ad-
rind implebitis legem Chriſti. ad Gal. 6. v. 2. In quæ
uenne Ultima verba S. Auguſtinus ait: F nulla e
)liluint le melius charitas fraterna probari, colligi poſ-
mln buti it, Auam ex patienti imperfectionum && impor-
Nu tſen A Auniorum gravaminum tolerantia. Serm. 21. de
kin umnt Verb. Apoſt. Charitas non tantm debet
llmmz ferri in bonos, quia boni ſunt, ſed & in ma-
ZM los & defectuoſos, quia boni eſſe poſſunt .
isuln Non enim ſolum artificium eſt admirandum .
nnh nec ſola res affabrè facta in pretio habenda,
ſed etiam materia, v. g. aurum, & argentum,
ex quo res artificioſa fieri poteſt. Auri pre-
“ tium longè excedit frater tuus, non corru-
nonnf etta ptibilibus auro vel argento, ſed pretioſo San-
Minti guine Agni immacuſati redemptus; hinc li-
ufſitltlii cèt fortè ſit adhuc maſſa cruda, imperfecta,
nnnch/i ac non ſatis exculta, in amore tamen ac pre-
mis li tiohabendus eſt: non etiam dubitare debes,
utindh quin certè quibusdam dotibus ſit ornatus, qui-
Rist pus tu deficis: proin apum naturam indue-
UErA ac ſuccum meliorem de floribus ſelige, non
nen Scarabæi, qui roſtrum ſuum in fimo
palcit.
i X. Unde ſequitur etiam, quàm cautè ſit
Galktii agendum in admonitione & correptione fra⸗
. uuli terna, prælertim iis, ad quos vi officii alio-
a U rum defectus reprehendere non pertinet:
6 en nam frequenter ſub pallio ferventis zZeli ſu-
imnll, 3 perbia-

E

mamzrimn!
nin (zzlemmce

214 Dier r⸗ is
perbia, iracundia, ſiniſtra judicia, criſes, lateni
amaritudines animi ſe celant, quibus proxi. nd- dinn
mus inquietatur, offenditur & charitas lace- I ili .
ratur; hinc S. P. Benedictus ait: t zelus a. N Hhülidt
maritudinis malus, qui ſeparat à Deo, & ducit V
ad infernum. S. Reg. c., 52. ad hunc corrigen- na
dum mox addit: Fratres infirmitates ſuas ive ntriiii
corporum ſive morum patientiſimè tolerent. Mi- NAmm
nus plerumque periculi eſt in humili & pati- mn Mnndl,
enti ſupportatione alienorum defeétuum, Gholhnmsnun
quàm in præſumpta correctionis & corre- Wnwupe
ptionis poteſtate, dum non rarò paſſione ,nenkatrui
movemur, & zelum putamus. Serièò im- AN4dumen
probavit Chriſtus Salvator noſter Diſcipulis minifuniſte
ſuis jacobo & Joanni zeli ſui indiſeretionem, Miiunfmhh
quo à Samaritanis in urbem non admiſſi eis mlaldmlus
indignati ſunt, dicentes: Domine, Vis dici- hnpninnnhn
mus, ut ignis deſcendat de Cœlo, & confumatil Mnonminntt
los. Luc. 9. v. 54. Nam Chriſtus converſusin. ltaltauiten
crepavit iMos dicens: neſcitis, cujus ſpiritis e- Aalamttan
ſtis? Filius bominis non venit animas perdere, htnn mul
ſed ſalvare. Sunt quidam ſubinde ſimiles im- mluniii girn
portunis illis ſervis, qui indiſcreto zelo du- n Mleenin
Gti ex agro ſimul eradicata voluerunt omnia in inennati
zizania, dicentes: vis imus, && colligimus en ? gtnimiinin
quort mtamen immaturus zelus à cœleſti Pa- isnnmn 4
trefamilias minimè fuit approbatus, ne fortè ulini kin
coiligentes zizania eradicarent ſimul & triti- a fn gin ni
cum: ita pariter aliqui imprudenti ac teme- Ahinie

taria correptione volentes in agro religioſo kuifniet
cujus=

N
Soliloquium ſecundum. 215
rte d cujusdam Communitatis omnia defectuum
i r lolia evellere, eradicant optimum charitatis
lui. u frumentum, dum ordinariè homo privatus
iie rivato æquanimiter reprehenſiones ferre
henin non ſolet. Quj ergo citra officii obligatio-
in zunn nem juſto zelo & cum utilitate aliorum ma-
—RK nuſ. nes reprehendere cupit, imô ipſe juſtus ſit,
(oportet, & non in eodem noſocomio de-
Reugimit cumbat, nec æquali, de qua alterum arguit,
lum pice ſit inquinatus: nam juxta Sapientem pro-
myumin a hata virtus corripit inſipientes, Sap. I. v. 3. ſe-
Iruihth cus meritò audire debebit: medice cura teipſum,
II GiN Luc. 4. V. 23. vel adhuc urgentius: quid vides
um uſadin feſtucam in oculo fratris tui, trabem autem, quæ in

Uünium oculo tuo eſt, non conſideras? Hypocrita ejice pri-
tummii mum trabem deoculo tuo. Luc. 6. v. 41. 42. 2d
Uun bauft ſit in arguendo confratre ſuo prudens, & diſ-
Fehonén cretus, omnes circumſtantias loci, temporis,
ANaCtlae & perlonæ exactè conſiderando. 3ti0 cor-
W, uIE reptio debet procedere ex pura intentione &
uImWE affectu charitatis, non adulterato, invidiæ,
Wtgütnſintt inquietudinis, impatientiæ & amaritudinis
end, Cütlen ſcorio. Niſi hæ conditiones probè obſer-
ventur, timendum ex tali privata correptio-
ne, ne emergant diſſenſiones, contentiones,
4 scerbitates animorum, & lugenda pretioſæ
charitatis diſpendia. Benè hoc advertit S. Lau-
gall rentius Juſtin. de hoc inordinato zelo ita diſ-
ſerens: Conſuevit hoc vitium etiam vigere in ho-
eg zis, atque ſub zeli ſpecie jugiter captivare impro-
SZ vidos:

4

we
4 eu
tevene

vidos: innumeri ſunt, qui potius in aliis, quam iiis
in ſe zelare Divinum honorem videntur; zelum 1 nl
Dei habent hujusmodi, ſed non ſecundum ſcienti. 1
am: retctus autem && commendabilis zeli iſie ordo al
At, ut quisquis prius ſe, deinde corripiat ceteros, un Aeii
S. Laur. Juſtin. de Vit. ſolit. c. 4. M sſtan
Xl. Tertium ad fovendam firmam & ſta. 1 el n
bilem charitatem fraternam motivum ac in- 1 Iinu aft
citamentum eſt eximium Exemplum primo- M lude iht
rum Chriſtianorum, qui ſe ex concordi ad iummtulinn
invicem dilectione fratres appellare conſue- Iniuiſielban
verunt, quod nomen dein in Religioſos ad unui A
noſtra usque tempora tranſiit. De illis Ter- ulin, n elß
tullianus in Apocal. c, 39. ita loquitur: Qaan- olieming
tò dignius fratres dicuntur & babentur, qui ue Me ik iin
num batrem Deum agnoverunt, qui unum ſpi- Ntenn uin
ritum bilerunt ſantctitatis. Non rarò etiam i- Wuliaienm
dolorum cultores attoniti hisce verbis Chri- wünimman
ſtianorum charitatem ſuſpiciebant: Vide, Auo- Iin hintitui
modo ament ſe, ut alter pro altero mori paratus Aolfnin anm
ſit. ldem in Apolog. c. 39. Suppeditabant in- Miniali
vicem media & alimenta ad fuſtentationem, im pnr et
conſilia in dubiis conferebant, ad orationes lunmebnie,
& verbum Dei conveniebant unanimes, in Eifnin, me
bonorum exſpoliatione, in carceribus, in neß, nini
tormentis & cruciatibus ad conſtantiam ani- un DÜlR
mabant, puſillos & ad Martyria non ſatis ge Ian chnn
neroſos in domorum latebris abſcondebant, lunn
poſt mortem cadavera, oſſa, cineres ad tum- inmes

bam & ſepulturam componebant, non pauci Anmn in
XO nn ini

6

Soliloquium ſecundum, 21¹7

e prO aliis in pignus ad vincula & ad mortem ſe
unt offerebant, omnia beneficia, aliis Fidelibus

Md collata, ſua lucra ducebant; verbo: Multitu-

rimngut
i hri ei
Neggnggin gun
uun Bllan,
prnn, Ann
i. Mornti
mmmnükuefttt
nmnhtein
tünmntmenß
nrt in
len allun
ianntda i

NRenniin u

hütin ini
Gtilmnoiii
en autnin

ra hannl
nanta

i⸗ dinis Credentium erat cor unum && anima una, nec
quisquam eorum, quæ poſſidehat, aliquid uum
6

edicebat, ſed erant illis omnia communia. Act.

4. v. 32. Ecce! quomodo ſe amaverint invi-

cem. Trajanus Imperator, teſte Joſepho

kint Manſi Tract. 5. diſc. 4 n. 16. Plinio, Sici⸗
u liæ Prætori, mandatum transmiſit de cuntis

Chriſtianis ſine ulla cunctatione vario mortis
genere necandis. Hic verò datis ad eundem
Imperatorem litteris reſcripſit, videri ſibi
omnino Chriſtianos omnes veri Dei eſſe ſe-
Gatores, utpote qui legem obſervarent a-
more & charitate pleniſſimam. Ex hac ra-
tione Plinius deprecatus eſt Cæſarem, ut
mandatorum ſuorum executionem tantiſper
differret, ſeu potids totaliter aboleret, edò
quòd gens illa, quam internecioni tradi vel-
let, inter alias ſanctiſſimas leges ſequentes
conſtanter quoque obſervaret, ſcilicet fu-
randas non eſſe res alienas, nulli inferendam
eſſe injuriam, neminem odio perſequen-
dum eſſe, omnibus indifferenter benefa-
ciendum , mutuâmque fovendam eſſe
inter omnes dilectionem & charitatem.
O ſi moderno tempore inter Fideles ſaltem
Religioſi omnes hanc mutuæ dilectionis re-
gulam ſectarentur! Primi illi Fideles ſolo pa-
1 5 ritor⸗

21⁸ Diei IV.
riformis Divini cultůs, & Chriſtianæ Reli.
gionis vinculo conneétebantur, nec alio ad
tam ſublimia charitatis officia exercenda ti-
tulo ſtringebantur: Religioſi autem inſuper
ſunt ejusdem S. Fundatoris fili, ejusdem
Religionis & inſtituti alumni, ejusdem Do-
mini ſervi, ejusdem S. habitus inſignibus
veſtiti, iiſdem legibus ad perfectionis ſtudi-
um inſtructi, iisdem votis Reo ſolenniter
conſecrati, iisdem diſciplinæ & obſervan-
tiæ regularis auſteritatibus exercitati, & ta-.
men non rarò quosdam invenire eſt, qui à
ſincera primorum fidelium charitate longè
ſunt remoti: non ſolebant hi occultos alio-
rum defectus carpere, non cum riſu & ex-
ploſione exaggerare non mores in pejorem

partem trahere, non dicta, facta, intentio-

nes, omiſſiones cenſurare, contentioſè diſ-

ceptare, de aliorum humiliatione compla-

cere, famam & æſtimationem obfcurare,
doctrinam & alia laude digna cavillari &c.
quæ ſantæ charitatis fraternæ offendieula uti-
nam & modò ab omni cœtu ſpirituali eſ-
ſent excluſa.
XII. Cùm igitur plurimuùm interſit, ut
quivis Religioſus ad hanc tam ſublimem,
tam neceſſariam fraternæ charitatis virtutem
acquirendam, acain ſe perficiendam magno
ardore contendat, hinc eam intenſis à Deo
precibus efflagitare, illius ferventia deſide-
ria

Gfn Lan
rnn Nedie

4
Gwünkumne

99stened d
wnm Uiten
Au nend
omun clnnmgt
ln, A d
nn Ammni
nt. Mi, lun
DN,n o
ve nnto an u
l Aurir
Nigke hnn i
,Ci K i
Wanmtm m
nüamudtürlan
tremnnk
alrtu
mmi fi
W
Röhrtlaär
Afrl dnin
brſſtn ti
ni,
Ulinant
–
Rihen .
milanen
nmmun

a

45

ikihen

Ry
nczCſte
9 lt, i
Aſhinegent
mnichi nent,
inlnſ,
kiini uder
An b nſe
Negelttnuf
aen ſtkehe
itln n
hilinantz
Muninnre, ,
in nir iin
EAaktcgalnane
N,miin

mmmN

dr Au e
teine cnni
mn unnton un
Aintann de

wwhtn ii .

utuimmdin
gic /

Soliloquium ſecundum. 219
ria ac propoſita in meditatione accendere,
ejusdem puncta in Examine particulari quot-

annis per menſem ad accuratam diſcuſſio-
nem & cenſuram aſſumere, frequentes in-

terdiu actus internos & externos charitatis

in proximum etiam ingratum, moleſtum,

injurioſum, & quovis modo oneroſum
propter Dei amorem & honorem exercere
oportet. Dixi, plurimùm cujusvis Reli-
gioſi, imò etiam Chriſtiani intereſſe, ut
hanc virtutem omni ſtudio ſibi familiarem
reddat. Fundatur hæc veritas in doctrina
utriusque Apoſtolorum Principis, Petri &
Pauli, qui, licèt nos in omni virtutum
claſſe rite informarint, præcipuè tamen fra-
ternæ charitatis lacte ſuos neophytos fideles
fovere & confortare ſtuduerunt. Verba S.
Apoſtoli Petri ſunt: Ante omnia autem mu-
tuam in vobismet ipſis charitatem continuam ha-
bentes. I. Petr. 4. V. 8. Ante omnia continuam,
ait. S. Paulus hiſce adſtipulatur: Super omnia
autem hæc charitatem habete, quod eſt vincu-
lum perfetctionis, ad Coloſſ. 3. v. 14. ſuper
omnia.
XIII. Ad hanc autem firmiter in corde tuo
etiam tempore tribulationum ſtabiliendam
ſequentem praxin, dileete viator Tobis,
probè obſervare non negligas, & cum Dei
adjutorio fruétum magnum percipies. Nô-
ſiti haud dubiè ab experientia, quòd in ali-
qua

220 Diei IV.
qua Communitate ex Divina permiſſione vix
contingat, quin ſubinde hiſpidus quidam
Elſau fratrem ſuum Jacob verbis, vel factis,
& fortè (ponamus) etiam injuriis, con-
tumeliis & calumniis laceſſat: in hoc igitur
caſu à principio cum quadam violentia ani-
mum pauliſper ab offenſæ conſideratione co=
hibe, eumque ab injuriæ tibi illatæ trutina-
tione liberum conſervare ſtude: ſi enim ma-
lum, quod pateris, vivo & fixo modo ti-
bi repræſentaveris, ejus recordatio rebel-
les paſſiones, iram, vindictam, odium, ran-=
corem in ſubſidium vocabit, eritque peri-
culum maximum, ne charitatem proximi
ac patientiam grandi vulnere ſaucient, aut
omnindò trucident. Hujus autem loco men-
tem ad veritates quasdam ſupernaturales con-
verte, & conſidera, quantum Deo beneplaci⸗
tum exhibere valeas hunc adverſarium tuum
ad Exemplum Chriſti Domini & Sanctorum
benevolè portando, hanc tribulationem pa⸗
tienter perferendo, voluntatem Dei adver-
ſa ad tuam gloriam diſponentis, promptè
ac hilariter adimplendo, Cogita inſuper,
quòd ſi Chriſtus præſens tibi adſtaret, vel
de S. Cruce tibi diceret: Volo, fili mi, ut
hanc adverſitatem ex amore mei patienter
feras, proximo tuo tanquam inſtrumento,
quo in tuum bonum uti mihi placuit, non
ſbecenless , ſed potius fraternè diligas, bo=
nis

ns n
4 nas,
Hin n ine n
acn in
mennius, tef
edech,men
Goroſcennn
4 “ lin
6tmin nirnni

eis, ratee

mta te n
jen urptn ey,
Gelnlaut i
enn ummn an⸗
hecohun tun
eritnium uin
ia,Aß
n n grrng un
0 ta kwe, nn
Culouseriſi
o benne kü⸗
lumufhumain
NiTEAMNe
netnoſta ar
1n Ainn inn in
ijiun aunt
1iilna inn⸗
fictae Au
inſime thlin
Auent len
uhennn ne

B i
n 1 i 4
n ii
NNN
iatckat
funggaien
lägkutnte
Büemüiun
lalemgſhſen
Mui ſnetnn
2n, ſi, ult
1 in aint
1 uli agre
ruen nnen
nee terte
Run uenſane
Alnimundh
vmmndenug
atordietunt
Mikeiährtn
den rehune
a Muma
nai e
ulerti ir
I,
an 1

ei
6

e

Soliloquium ſecundum. 221

iis mala compenſes, ego ero merces tua

magna nimis &c. anne piiſſimo huic Dei
Filio, erga quem aliàs toties verbis amo-
rem tuum conteſtaris, reſiſtere auderes? Et
ecce! de fide eſt, hanc tribulationem à Di-
vina ejus providentia ab æterno tibi eſſe de-
ſtinatam &c. Has & ſimiles veritates ſi ani-
mo interim ab injuria avocato viva fide per=
penderis, voluntas facilè inclinabitur ad bo-
num tam ſublime ampleétendum, ad om-
nem amaritudinem erga fratrem tuum tibi
moleſtum ſuffocandam, imò ad cordialem
erga eum charitatem concipiendam. Po-
ſtea ſic confortatus moderatè te convertere
poteris ad præſentem afflictionem, vel per=
ſecutionem, nec non ad ipſum perſecuto-
rem, aut quocunque modo tibi contrari-
üm, tam hunc, quàm illam teneris inter-
næ dilectionis brachiis ſtringendo, ac affe⸗
Quoſè dicendo: Piiſſime JEſu, video re
Innocentiſſimum in ſummo contemptu in-
ter maximos dolores Cruci affixum, & pro
crucifixoribus, ac calumniatoribus æter⸗
num Patrem tuum deprecantem; adoro
Divinam tuam circa me diſpoſitionem, &
quia tibi ita placet, tuque ita dignus es, ex
puro tui amore & ad Divinum tuum bene-
placitum hanc tribulationem, aut confu-=
ſionem patienter & ſilenter portabo, nec
non hunc proximum meum, omni, quo
pote⸗

hun

222 Dir: 1I v.

potero, obſequii genere, & ſincera chari
tate proſequar. Rogo Divinam Majeſtatem
tuam, ut ei hanc offenſam gratiis tuis in
corpore & anima compenſare digneris. Hac
ratione voluntas facilé, imoò cum gaudio
paulatim omnem adverſitatem in parvis &
magnis amplectetur. Poterit autem hoc
exercitium ſervire non tantuùm pro acquiren-
da charitate fraterna, ſed etiam pro patien-
tia, humilitate & aliis virtunbus, & ſi huic
praxi longiori tempore per iterationem actu-
um inſiſtes, in charitate proximi circa ſup-
portandos aliorum defectus & offenſas mi⸗
rum profectum experieris, quem ter opti-
mus Deus tibi & mihi ad ſuam Gloriam lar=

giri dignetur.

MEDITATIO II

De proximo non judicando, & vi-
tanda detrattione etiam levi.

Punct. I. Mancium interius ſiniſtrè inter-
pretans aliorum dicta, facta, in⸗
tentiones aut omiſſiones, eſt detractio men-
ris & diretè opponitur charitati, quia
charitas non cogitat malum, I. Cor. 13. V. 6.
nempe de proximo, ſed potiùs operit multi⸗
tudinem peccatorum. I. Petr. 4. v. 8. Hoc vi-

tium etiam inter homines melioris notæ non
in 16⸗

na aln hed
Cilieadun

aalarin

dl Minun

gin, Gktn
zinolen 1
ednseusten
m. Kenh gnin
nun Ml auin

isi ilis iien

konc, dei n
Vrru ſna h

Phedunent, gn

4

Peßen ulonn

aruij nlinl
oſctalki, din
ehek Mn
umir ilales
leune,
Imicunatinnn
ift ſinnnn
einhuhfuie
utng lunn
Ala Aen
iſrinehnnn
glmtlnue

K,

1

Alene
llinnſlis
Nun it
ntigei
ii id ng
lrnt enn
n un uen
WE
nn, KAanfn N
Künmntin e

1.

mrheneng

Ane unmnan,

czkitg.:

gning ger cſt
Uilkaleini.

IIoH

cüntui
mimii,0
Sons A
guldi
Gifufin
mullr 16
pasbi
6

Meditatio tertia. 22

infrequens eſt, & plerumque cum aliquo
contemptu & averſione à perſona judicata
conjungitur. Eſt autem hæc detractio men-
talis duplici ex cauſa Deo valde odibilis:

Primò, quia eſt peccatum Phariſaicum: Pha-

riſæi ex eo, quòd Chriſtus Sabatho ægros cu-
rärit, quòd publicanorum ſocietatem fre-
quentârit, quòd ſe à muliere malæ notæ
tangi non recuſärit, id peſſimè interpretati
de ſanétiſſimis ejus moribus temerariè judi-
carunt. Secundò, quia homo judicans pro-
ximum Dei jurisdictionem ſibi uſurpare
præſumit, qui ſolus judiciariam poteſtatem
ſibi reſervavit, dicens: Ego Dominus diligens
judicium. lſa.61. v. 8. Ego Dominus ſorutans cor,
& probans renes. Jerem. 17. v. 10. Duo ſibi
ſpecialiter Deus reſervavit, quæ ad ipſum ſo-
lum ſpectant, ſcilicet Gloriam & Judicium:
Gloriam meum alteri non dabo; Iſa. 48. v. 11. &
Pater poteſtatem dedit ei, judicium facere; Joan,
5§. V. 27. ei, non alteri. Nônne magna te
meritas foret, ſi ſubditus Regi in throno ſe
denti, & diademate redimito, ſceptrümque
gerenti coronam & ſceptrum violenter eri-
peret? eripit, qui proximum ex levibus in-
dicis de cordis occultis judicat, quod Deo
ſoli competit: hinc S. Joannes Climacus gr.
I0. Scal, Parad. ait: Judicare alterum, eſt Di-
vini honoris per impudentem rapinam uſurpatio.
Inſuper quam fallibilia ſunt judicia noſtra!
. quo

224 Diei IV.

quoties nos rei veritate poſtea dete ta inii
deceptos deprehendimus! Non capimus eg

quæ oculis corpoôreis cernimus; videmus

ſolem ſagitta velocius currentem, & ſtare
putamus; baculum flummi infixum curvum
judicamus; turres & ædificia ex undis pel.

lucida nobis inverſa apparent; & quomodo
occeultos aliorum fines & intentiones cor-

dis capiemus? O anima, noli fidere imagi⸗
nationis tuæ fallociæ! ſequere potius conſ-

lium Senecæ: Zollenda ex animo ſuſpicio & con-

jetctura, fallaciſſima irritamenta. Senec. l. 2. de

Ara c. 24. n. 1622 4
punct. Il. Malum judicium de proximo;
ſeu detractio mentalis rarò diu deliteſcit,
quin tandem coram aliis propaletur, & tran-
ſeat in detractionem verbalem; ideò S. Ber-
nardinus: Decimus frucus (Judicii temerarii)
eſt detractio: num tale judicium temerarium ra-
dixæ eſt, & fomentum omnis detractionis. Sum.

Theol. p. 2. c. 3. Eſt autem hæc verbalis de-

tractio, uti valde periculoſa, ita etiam apud
perſonas Deo ſacras non rara. Non rars;
quia, ut S. Chryſoſtomus t. . de Compuné.
cord. l. I. an. med. loquitur, ad condemnan-
dum cæteros omne vitæ noſtræ tempus abſumi:
mus, à quo vitio neque Sæculi bominem, neque
Monachum ullum facile invenies liberum; &
ut S. Thomas 2. 2. q. 73. . 2. ait, boc ſpecia⸗
liter vitio (detractionis) periclitatur totum
genus

Ccntunelo, d
dekut⸗ 6
oodoce
nd Ae Nd,
pno, N
Melecen nunnn
nputskeimen
1geronmm An
biuerede, d
Elgnin ein
ala Ctine l
Im Umnen poinin
Cähſetbununs
OIamds onnt
uin ingronci
Uaheeſncnruis
iſenit un ,
ihinn ne n
ene; 3 e1
n Na wein
neg⸗ n

onn

Meditätio tertia. 22 5½
renus bumanum. Et tu ſolus tibi non timeas
Nde hoc malo! periculoſa verò eſt, quia ex
genere ſuo graviter peccaminoſa; hinc verè
ioquitur S. Dionyſius Carthus., in c. 4. Ep.
E S. Jac. v. I1. Nolite detrabere, cùm boc ſit con-
un tra charitatem, atque juſtitiam, & ex ſuo ge-
mn Ian nere peccatum valde mortale, nultéque gravius
furto. Eſto, quòd apertè gravia de proxi-
mo non dicantur: eſto, quòd verus & non
fictus defectus de eo ſpargatur; ſi tamen
urn as viri aliorum judiciò boni & probi opinio &
n, E1 zſtimatio, ſive in virtute, ſivi in ſcientia,
aut ſpiritu notabiliter minuatur, omnium
Aünmm Theologorum, & Magiſtrorum ſpirituali-
Wmütid um calculo peccati mortalis reatus incurri-
GürmIAAr tur: nam gravitas læſæ famæ conſtituens pec=
eE ERN catum grave non tam deſumitur ex gravita-
Afi tiet te vel levitate rei dictæ, quam ex magnitu-
Wünemm dine malæ opinionis, quæ in audiente inge-
m milihin neratur, & ex dignitate perlonæ, cui de-
Uonius trahitur. Et tamen plurimi in detrahendo,
Kruln ut (vel ſi tibihoc verbum nimis durum videa-
uun s tur) in attenuanda proximi bona opinione
ſds if tam proni, tam improvidi ſunt! Quid fre⸗
uentius audire eſt in circulis, in congreſſi-
n bus, in colloquiis, quaàam I. bonum alteri-
n⸗ us, facta, merita, dotes negare; 2. vel
e n illa diminuere; 3. aut ea tacere tali loco
e & tempore, quo alii taciturnitatem acci-
nne, piunt pro vituperio; 4. bonis factis mala
w P* miſce-

4

en ſe,
. LvE

miſcere; §5. intentiones facti invertere, &

malè interpretari; 6. malum occultum re-
velare, aut propalare, aut omnino falſum
imponere; 7. malum apertum amplificare?
O quàm facilè etiam ab animabus religioſis
ex inſtinctu invidiæ, vindictæ, aut ambitio-
nis, ne alter ſibi præferatur, vel pluris æſti-
metur, laquei detractionis & perditionis in-
curri poſſunt! Eſt detractio ſermo velociter
currens, & volat cum difficillima revocatio-
ne. Proſpice pericula, ò anima, & per-
pende: Detractores Deo odibiles, ad Rom. 1,
v. 30.
Puncét. III. Sæpè pro certo ſtatui non

poteſt, num perſona, cujus fama minuitur,

ſit magnæ apud audientes æſtimationis? num
defectus detectus bonæ ejus opinioni notabi-
liter detrahat, sicque num detractio gravita-
tem peccati mortalis attingat? Hinc talis de-
nigratio ſaltem in magnam conſcientiæ an-
xietatem, & gravioris peccati dubium ani-
mam conjicit. Visne autem, 6 Religioſe, 6

Serve Dei, tam ingentis temeritatis eſſe, ut

Vei gratiam ſanctificantem, ò pretium inæſti-
mabile! & ſalutem animæ tuæ tam periculo-
S& proſtituas? Cave igitur, quantum cavere
potes ab hae pernicioſiſſima alienæ famæ cor-
roſione, eſt enim magni periculi, nocumen-

ti majoris, & curationis difficillimæ ob ob- Aihliin an
ligationem reſtitutionis, Cave etiam in il- Aigegze

lis,

Ebintenur:
onN umnen in
6Menn unini
dhoe, Daene⸗
Gelinneenmiu
TAk, n n
Ndene Mer
rynlin ddtann
ist, aneſit
linlen
Ge

Dnte Deginite
llthniene⸗ I
glginännnn

rlzeirä
ulunng
17

Ui

e inmn Meditatio tertia. 227
1. . , . . .
e⸗ n lis, quæ tibi levia videntur: ſi nævum aliquem
ohint

moralem vel naturalem in fratre tuo depre-
at hendas, noli eum ex animi levitate contem-
M tim traducere, minus exaggerare, ſed cordi
Ben A tuo impreſſum tene monitum Spirits S. Au-
4 ehtin diſti verbum adverſus proximum tuum? commo-
in riatur in te, kRidens, quoniam te non disrumpet.
t Eccli. 19, v. 10. An ergo Religioſus tam pu-
d ſillæ virtutis, imò tam probroſæ in loquendo
le libidinis ſit, ut putet ſibi ilia rumpi, ſi rem

1 tantillam ſilentio ſuffocatam in ſe ſepeliat? Tu
znant meliora reſolve.
etgkrütcn .
Sümumdn . ... .
migiun e Angelo Cuſtod ſpecialiter Ae-
entenn dicandaä.

— O R A T I £

4 proprium & Angelum tutelarem,
Gemwen lenen 3

meme Manè poſt matutinum devotè
ünn n recitanda.
anmunn Doro te, Deus infinitæ Majeſtatis, cum
tota ſubſtantiæ meæ proſtratione, cum
affeéctu & plenitudine adorationis & laudis,
N qua tibi nobiliſſimæ creaturæ tuæ, ſancti
ui Angeli tui, jugiter Sanctus, Sanctus „Sanctus
imiz heu proclamant. Gratias ago Divinæ Pietati, ac
P 2 Pro-

AU
Canir

228 Diei vYv.
providentiæ tuæ, quòd me à primo Creatio- Hunn r
nis meæ inſtanti ſpeciali curæ ac cuſtodiæ S, n h

—

. . . . — ⸗ . 2 9
Angeli tui, Tutelaris mei, comittere dignatus ifl u

ſis. O quanta eſt hæc dignatio! quòd ex Dei euneer
mandato Angelus aſſiſtat mihi, miniſtret mihi, e Amul
gueatur me, foveat & protegat me in omnibus eeenheübfe
viis meis. Tibi quoque, S. Angele, mi Cuſtos, Grndenenn li
devotiſſimas, & utinam meritis tuis pares ibwucg 1
gratias ago pro omnibus beneficiis tuis, mihi iu M
ab utero matris meæ inceſſanter collatis, quo. c(cum ün
rum non eſt numerus, non eſt modus, non e F
eſt menſura, non eſt finis: nam omnibus
ponis per tuam providentiam repletus ſum,
& ab innumeris malis per tuam vigilantiam Eeorrzrt
Hberatus ſum. IIlud adhuc te ſupplex rogo,
ut ad ampliſſima Beneficia tua hoc etiam ad- zlii 4
jicias, ac me veluti ex nunc primùm de novo H
in tuam poteſtatem, ac piſſimam cuſtodiam
ſuſcipias, totum me tibi vel maximè obſe- gl i g
E . NNl T ndhe
quentem in omne tuum, & Dei forme pla- Kan
citum facias, totum me in amore, venera. Ignnigenü
tione, cultu, obedientia, imitatione & in haelnn 3,
gratitudine erga te conſerves atque confi. zan lritane
mes. Remove à me, præſertim his diebus ucrt m
pro interna reformatione & ſanéctificatione gſrge nic⸗
mihi à Deo conceſſis, omnia impedimenta, e minen
quæ me angelicæ tuæ illuminationis & in- in chon
Rructionis minus capacem reddunt. Imple eennn
in me omnia deſideria tua, omnes voluntates nthit
Divinas, omnes obligationes meas, omnis m min
⸗ : e: Era. N
1

=

,

a Oratio ad ”. Angelum Cuſtolem. 229

diſanriſ gratiæ divinæ vota, omnia vigilantiæ tuæ cir-
tins cà ine merita. Exclude àme, quidquid Di-
atrige R vinis, quidquid tuis angelicis, quidquid
Mäminitn conſcientiæ meæ, quidquid obligationis meæ
– religioſæ (ac ſacerdotalis) oculis diſplicet.
enng . Deduc me ſemper ad majora & ſolidiora per-
kannizz fectionis incrementa, méque tibi ſimillimum
II, in omni bono usque ad mortem perleverare
iurann facias. Amen. .
Derecdingeugleser .
Poſ perſolutum in Choro matutinum legitur ex

Vn MMeicnl, 1 ar
rdish 1. 1I. de Imit. Chriſti c. 19. G ex l. 3. (.⸗
10. 1

Müatin tn,

Aaurhgem
g De fine Vocationis ad Statum re-
2 thine ligioſam.
eANI punct. I. Flnis, quem Deus te ad ſtatum
wmnn Min religiolſum vocando intendit,
wNNMeſt, ut per vota ſolennia caſtitatis, pauper-
r tatis, & obedientiæ, ac per aceuratam ap-
emin probatæz regulæ obſervantiam tendas ad per-
be le d fectionem charitatis, sicque Deo, ſummo
cmulI Bono, in hac & altera vita conjungi merearis.
NN Vix quemquam in Religione invenire eſt,
rurun qui hunc finem ignoret, multos autem, qui
unutn cjusdem culpabiliter obliviſcuntur, & igno-
L uln rantibus ſimillimi ſunt, dum circa finem vo-
8 zuin cationis ſuæ incurii vivunt, & rarò de eo ſe-
P 3 riè

23⁰ Diei V. un
riò cogitant. Quidquid cogitas, quidquid Gismunn
agis & moliris, incaſſum operaris, ſi ſemel tlawun

à Sæculo abſtractus, non tibi, tuisque pra- Nalanl.
vis deſideriis mortuus, Deum ſolum, ejus- ſ,eſe in
que Gloriam, & charitatis augmentum in- ,nocn
quiras, ac hoc ſolum & unicum pro fine ha-
beas. Hoc quemvis KReligioſum monet Cla- nal de⸗
ravallenſis Abbas dicens: Moc ſolum attende, atren
quòd Monachus faäaus es, & ideò ea age, que 4 il
Monachi ſunt. S. Bern. l. de Ord. Vit. Eſt au- ar⸗ n
tem Monachi & cujusvis Religioſi, ſoli Deo umme
in quotidianis ſpiritualibus & corporalibus uz ipuum
funétionibus vacare, &, ut vult S. P. Bene- llinian
dictus, à Seculi actibus ſe facere alienum. Cor-
pus calligare. Injuriam non facere, ſed & fa- I

nb.

dtam patienter ſufferre. Carnis defideria non
perficere. Mala ſua praæterita cum lachrimis vel Aual
gemitu quotidie in oratione Deo confiteri. Eje liddn
Jolicitum ad opus Dei, ad obedientiam, ad oppro- Aln len
bria. S. Reg. c. a. & c. 58. Hic eſt finis, huc colli- nußi ⸗
mandum, ad ſalutem animæ, ad vitiorum extir- unint
pationem, ad charitatis perfectionem omnes Niu
vires intendendæ. Anne ad hunc finem, 6 ani-
ma religioſa, tuam vitam regulare conata es, iinn, in
ut ſoli Deo, & non potius corporis tui com- Ae, rinn
modis in Religione vivas? Audi, quid S. geniun
Dionyſius Carthulſ. de iis ſentiat, qui à pri- i mi
mo vocationis ſuæ fine reſiliunt: Qui ſe ipſos anoen
juæta Proſeſſionis ſuæ exigentiam non frangunt, Wüiſfni
nec vivunt, nec coram Deo ſoliciti ſunt, quali- Krünlate
ter Wain

1

,
Ee .
We
4 te
Erg henmd ,

enti, tln

Meditatio prima. 231

ter ſuæ ſatigaciant vocationi, ac Profeſſioni, fiunt
deteriores in Clauſtris, quàm fuerunt, aut eſſent
in Sæculo. Dionyl. Carthuſ. Serm. 5. de S. Lau-

Gune, rent. Time, ne per incuriam finis hujus

A en eorum numero cum æterno tuo damno ac-

leeeſe
laniſii l
arggn
ndtge⸗
ſundim l
tanſan
m. (n ii
afune ehii

841
Aiſtlhectude
ennanzti
liert

a
5,.

tuzutunl

neſe

cedas. .

Punct. II. Conſidera præclara, quæ tibi
Deus, & S. Religio continuò ſuppeditat,

meldia, quæ te ad ardentiorem Dei famulatum

vocationi tuæ conformem ducant. Viget in
Religione ad æmulationem cœleſtis Hierar-
chiæ jugis Pſalmodiæ concentus: an non hoc
exercitium angelicum in te Devotionis ardo-
rem excitet? cùm S. P. Auguſtinus de ſe fatea-
tur: In Hmnis && Canticis æſtuabat affe tus pieta-
tis, & currebant lachrimæ, & bene mihi erat cum
eis. I. 9. Conf. c. 6, In continuum ſpiritus
alimentum in Religione ſerviunt quotidianæ
de rebus Divinis, & quatuor noviſſimis me-
ditationes, coônſcientiæ diſcuſſiones, priva-

tæ ac publicæ ad menſam lecétiones, humi-

litatis, mortificationis, ac Pœnitentiæ ex-
ercitationes, ſtudiorum intenſiones, jeju-
nii, regulæ, ac ſtatutorum obſervationes:
obedientiæ continua merita, Superiorum
paterna monita, æqualium bona exempla,
devota SS. Sacramentorum frequentia. O
quot ſalutaria ad virtutis progreſſum media?
quot efficacia ad arctiorem cum Deo unio-
nem incitamenta! Sanè inexcuſabilis es, Reli-
P 4 gioſe,

232 Diei V.
gioſe, ſi ad focum tot inflammantium indies
exercitiorum applicatus non ardeas., Finis
vocationis religioſæ, qui eſt perfectio, ob.
tineri non poteſt ſine efficaci horum medio-
rum applicatione: eorum cunſtanti uſu &
conſuetudine venerandæ Religionis noſtræ
Patres & Anteceſſores noſtri perfectionis &
ſanctitatis apicem conſcenderunt, horum
autem neglectu religiom Cœtus ſuum
ornatum, Aſceteria regularis diſciplinæ fer-
vorem, ac integri S. Ordines ſuam ſpeciem
ac priſtinum decorem deperdunt. Tu pri⸗
vatam tuam conſcientiam conſole, qualiter
his uſus ſis, sicque qualiter finis tuæ voca-
tionis tibi cordi fuerit.
puncét. III. Conſidera eminentem di=
gnitatem Religioſi, ſecundum vocationem
luam dignè ambulantis: Nam Imò verè, &
præ aliis ei competit excellentia ServiDei;eſſe
autem Servum Omnipotentis Dei, prærogati-
va omnium maxima eſt, quia ſervire Deo, ſe-
cundùm S. Gregorium, regnare eſt. Hane
dignitatem ſanctè ambierunt S8. Apoſtoli,
Paulus & acohus : Paulus, Servus Eſu Chn-
ſti. Jacobus, Dei & Domini noſtri 7.kſu Chri-
Ni Servus. ad Rom. I. v. I. Jac. I. v. I. Hunc
eminentem titulum Summi bontifices poſt
S. Gregorium M. aliis longè potiorem du-
xerunt, nominantes ſe Servos Jervorum Dei.
David licèt regia Majeſtate fulgens in uno

Nft
cunani
, Pben, ſu

1

lt, Glg
Ghlinluncl
,foned. bl
anllihll
AGtecſhkonun
gilnkandud
nrtoniei
n, Cemt, ,
e lrlkr8l
leiigemmuc

,dklure

8tentevitnabenn
UnN, en
1,
Hanlaiil te⸗
1 Krinrnen
lniuiger
Uihn teuutllin
Enltelz Rerine,
iſptun, hireen
n eronit nmn
luim, nh
ii Amru
in ſöken
inüinn 4

4 Meditatio prima. 233
Nete uit verſu tertia vice encomio Servi Dei gloriatur,
eunt dicens: O Domine, quia ego Servus tuus, &G
e Net Eilius Ancillæ tuzç. Pſal. I1 5. V. I6. Filius au-
aes tem Ancillæ eſt Servus natus, quia partus ſe-
uuimit quitur ventrerh. 2d Religioſi ſunt quaſi
II Aangeli, qu'a eorum conditionem in laude Di-
vina & vitæ caſtimonia æmulantur. IdeòS.
h Bernardus Fratribus de Monte Dei hoc melli-
UInb fluum ſolatium ſcripſit: Altiſima eſt perfetctio
ichi veſtra, Cos tranſit, par Angelis eſt, & an-
lufin gelica ſimilis puritati. 3tiò ſunt Elu Chriſti
n viſcera, ſunt fruétus S. Crucis, ſunt præ-
unnht mium pretioſi Sanguinis Chriſti. Conſide-

Gü ra, quæſo, has excelſas prærogativas, qui-
bus idem devotiſſimus Bernardus KReligioſos
e. 6 . . . 1: .
CHmu exornat, dicens: Ipſe collegit vos, qui diligit

ur vos tanquam viſcera ſua, tanquam fructum pre-
Woni tioſiſimum Crucis ſuæ, tanquam digniſſimam re-
eih compenſationem effuſi oanguinis ſui. S. Bern. Ep.
um 109. 4t0 ſunt Martyres incruenti, qui cum
8. Martyribus à perſecutoribus occiſis non
45 quidem de aureola Martyri, quæ gloria ac-
cidentalis eſt, bene tamen de gloria eſſentiali
participabunt; hinc denuò S. Bern. S. Reli-
m gionum encomiis nunquam ſaturatus ait:
lu Genus Martgrii eſt, ſpiritu facta carnis mortifica-

giulkltl 5 e.
n ie re, ilo nimirum, quo membra cæduntur ferrò,
öme borrore mitius, ſed diuturnitate moleſtius. Serm.
B EG. .
Memm 30. in Cant. 5Std habent magnum æternæ

leser Prædeſtinationis ſignum, ſi in vocatione fua
NAnf⸗ * reli=

234
Feligios Diei V.
eligiosée perſe . eng P
Abbate: verent, teſte e ei
aut nunqu Moriens autem odem melliflu vnnih⸗
Breren S. 4 Tahe fegne, ) ie adnahrtien
in tam S. Vi infernum deſéengit Orun Ui
digna) quia v .Viro ma uAm deſcendit. 1 C
5 uid via gna conſiderati Ee rn
deſimat 2 unquam aliqui iderati Nelistl,
atus in ea iquis, ni one e gechunten
Ep. ad usque ad mortem iſi Cœlo pre- Cnhetimui
cdͦen dar⸗d monte Dei m perſiſtit. Idem itnsn knn
audio currat & Quis igitur Nellie fit
vocationis ſuæ? anhelet ad bravi non ndnd
quæ in via X ? quis non br ravium 5⁵. ſetie hfen,
ccurrunt, Gicſicilfatde leves, IM- ros
ates magnani- lln etcim

miter ſupe
perare laboret?
Gr A Aü in
e Wiler eerii

80

Tem
OreE
P matutino Diei r thhundtuene
quintæ. en WN mn
tltogei kleun

De 0. .
rAD Ob⸗ 5
7 Ii al
Sioſum oiitit &. *ε Statum reli. Ntun t Een
ea devietur. „ Igkontitftlte
eerrneatn .

r Rr
tr
& Aſc ab antiquis dorerſam certa, & æquè Unniſugicn
* U3
n l el ac modernis us, Theologis 1Mnnntrcg
ipſa eligioſi cujuscun eciſa eſt, quod nilen icin
per actu & in facto H Ordinis, ſicèt Ninns it
ar ee tamen ſuæ Ppro en tenearth eſſe Uune nnnnz
. ionis obli e en
fectio „ Operam d obligen. hnt an
nem conſe are, ac conari o Nſchat, omnin
ter conſiſtit i nſequenda ari ad per- Iflſt feen
Fu eonaſir in charitate Dei! quæ eſſentiali- G1W
Super omnia autem hæc cha ei juxta S. Paulum: en n Uttk
ritatem habete, quod nue⸗
n ti

n ſifmmt
„„ mlcont

Soliloquium primum. 235

eſ vinculum perfectionis; ad Coloſſ. 3. v. 14.
non quidem in charitate nudè ſumpta, ſed

ſtipata choro aliarum virtutum: imò nec
actu perfeétus eſt, nec ut talem ſe cenſere

debet, qui habet charitatem, & cum ea om-
i nes virtutes in habitu infuſo tantùm: nam
n licèt peccatores, recenter per Sacramentum
u Pœnitentiæ juſtificati, charitatem, & cum

ea omnes virtutes infuſas habeant, ta-

han men ex eo perfecti non ſunt. berfectus

NAe

Cuunnd Den

igitur eſt, qui habet charitatem & om-

nes virtutes per exercitationem actuum ad

habitum & facilitatem deductas, ita ut per
talem habitum actibus exercitatum & com-
pletum homo non tantùuùm poſſit bene &
virtuoſè operari, ſed etiam facilè poſſit, de-
lectabiliter poſſit, & connaturaliter quaſi
poſſit, actus autem oppoſitos & malos non
niſi ægrè, non niſi difficulter poſſit, & hoc eſt,
habere virtutes in ſtatu perfecto, hoc de-
mum eſteſſe perfectum.
II. Eſt autem hæc obligatio tendendi ad
prædictam perfectionem ſtatui religioſo an-
nexa tam gravis, ut ſi Religioſus hoc pro-
poſitum ac intentionem adipiſcendæ perfe-

Ktionis deponeret, omnium calculo pecca-

ret mortaliter, fierétque Deo, Religioni,
ac Profeſſioni ſuæ infidelis, fraudulentus,
hypocrita, ac nomine religioſo, ut loqui-
tur S. Auguſtinus, prorſus indignus, qui
utpo-

236 Diei V.
utpote externo habitu & tonſura profitere-
tur ſpecialem Dei ſervum & amicum, cùm
tamen à parte rei foret monſtrum Phariſai-
cum & inane Religionis ſimulacrum. Imò
Trithemius noſter genus Apoſtaſie declarat,
poſt votum perſetlionis velle in imperfelione
permanere. Trith. de 9. gradibus Aſcens. Serm.
*
Riosa lict univerſaliter ſtatui religioñſo
cohæreat, tamen in S. Ordine noſtro Be-
nedictino expreſſius continetur in voto con-
verſionis morum, quod quemvis Profeſ-
ſum, ut alia vota, ad ultima fata uſque co-
miratur; huic autem impoſſibile eſt, ut ſa-
tisſfiat ſine propoſito in ſemita virtutum pro-
ficiendi: talis enim, uti in caſu ſupponitur,
depoſuit animum aſſumendi ulteriora in ſpi⸗
ritu molimina, quomodo ergo ſine his me-
diis aggredietur converſionem morum? De=

in in ſchola virtutum limites Herculis non

dantur, cùm non progredi ſit regredi, &
ſtare diutius ſit cadere, conſequenter reſtat;
uòd talis deponens intentionem tendend
ad religioſam perfectionem ſimul obligatio-

nem voti converſionis morum fodifragè

excutiat, & ad mores Sæculi, quos in 8.
Profeſſione coram Deo & Sanctis ſolenniter

abjuravit, cum perjurio & illuſione Dei res
vertatur. Eſt autem horrenda comminatio,

quam talibus S. P. Benediétus intentat, di-
cens:

Hæc verò obligatio tendendi ad perfe-

rulii
. minnnſ
grubeunſ
ſrunmn ehn
AE fet, 4
nn rlt. 0
deetumtmm,
Enpenen,
lenles ee

rlan.

Iſeinmnif
eniltaend
0n iunantn i.
t ttte iere
urtitinnie
elnge igi .
nnſchemiönm
lpfriniua
Ceinlemnfe

MinfKen enn

Pnſit Kuan
ilniminrun
n en un
r les, nlnn
in, Nlli n
ranchoethn
butthrnit
fong bnnm
mKmnene
Motd kene

Soliloquium primum. 237
natbin cens: Suſcipiendus (poſt Novitiatum in S. Pro-
nImtn feſſione) in Oratorio coram omnibus promittat

4 munfunk de ſtabilitate ſua &οconverſione morum ſuorum,

ulmm & obedientia coram Deo, & Sandtis eſus, ut, ſi
lite aliquando aliter fecerit, ab eo ſe damnandum
(((hſiat, quem irridet. c. 58. S. Reg. En! æterni
OrInlmt ſupplicii eventum certum, damnandum ſe ſciat,
uhitg iis imminentem, qui ab intentione æmu-
miin iis landi Evangelicæ pertectionis chariſmata me-
ulCe1ora reſiliunt.
Gummmid III. Verum non ſufficit Religioſo, in ge-
ugen /A nere nſſe hanc gravem obligationem, quæ
Nunteisa ſtatum ſuum comitatur, ſed inſuper neceſ-
encheidhut ſe eſt, in particulari ſcire modum ac media,
Htaniumg per quæ practicè ad finem tam ſublimem ten-
ündhs dere, eumque aſſequi valeat, quod nego-
Uriimmm tium in ſe eſt ampliſſimum, ac à vitæ ſpiritua-
ethegltin lis Magiſtris in Doctrina aſcetica per integra
meimian & diverſa volumina fuſè deductum. Suffi-
uKab ciat in præſenti, quantum temporis ratio
rgli bermittit, tibi, ſolitarie viator, ſuecinctam
r mmiene perfectionis conſequendæ epitomen exhibe-
murd te, tum ut æquum conſcientiæ dictamen
W w formare valeas, an hactenus ſtatüs tui di-
min gnitatem, Profeſſionis obligationem, ac
AIuii arctiorem cum Deo per charitatem unionem
i curæ & cordi habueris, ſicque an Evangeli-
ln cæ perfectionis ſemitam ſcandere conatus
ne, fueris, tum & præcipuè, ut deincepste non
lateat, quomodo ſecundum obligationis
NH tuæ

1

2 ²8 Diei FV.
tuæ debitum ambulare, & quibus medis
ad conſcendendum perfeétionis apicem uti

te oporteat.
Primò igitur Religioſus nomine & ope-

re talis ante omnia noxia peccatorum lolia,

tanquam præcipua etiam Chrifſtianæ perte-
Gtionis obſtacula ex animæ ſuæ viridario per
ſacramentalem Confeſſionem eradicare,
eâque præſertim mortifera deinceps mages,
ac immanem & venenatum draconem hor.
rere debet, éſtque hoc medium cuivis perfe-
Stionis ſtudioſo ab initio converſionis præ
omnibus aliis amplectendum, quia, ſecun-
dùm S. Ambroſium, initium bonorum eſt ab-
ſtinentia malorum. .

Secundò, à peccatis venialibus ſaltem ple-
nè voluntariis & deliberatis cum magna ſo.
licitudine ſibi caveat, cùm hæc Divinis au-
xiliis ad progreſſum in via virtutum jugiter
neceſſariis canales obſtruant; hinc angeli⸗
cus Doctor ait 3.P. 9.87. a. I. ad I. Peccata ve-
nialia ſunt impedimenta ſpiritualis profetlus; I.2.
9. 88. a. 3. ad 1. diſponunt ad mortalia; 3. p. 9.
97: a. I. vetardant, ne animus hominis prompt?

feratur in Deum; I. 2. 9. 89. a. I. diminuunt in-

clinationem ad virtutem, quam homo babet à
natura. I. 2.9. 85. 2. I. E& diminuunt fervorem
charitatis: Hæc autem cum ſtudio perfeétio-⸗

nis combinari non poſſunt. 4

Tet⸗

(enfin
üme umain
ve Ndonna ⸗
llrriem
18 NjVm jten
ndne llenn
zweleviſimmn
ietzt nntl
geni iſgtit
d, oe
Reglmnen k
7 mmunklien
e, wer nn
Cnn mant
rtkeeksnine
Alatle n

I, Cohnnandn

unddulenmr
on peſecſons,
un, HM ein ien
Ehrind
Ginorkutetunn
umn inerſtezeni
ſuchrilu
Plpe⸗ uugfn
Punlnpn len
ilttiinenign
ul, don dt
tge Muenne
Kifeng,

Kk, Soliloquium primum. 239
. Tertid, præter accuratam votorum obſer-
auauaantiam opera ordinaria per diem, & quæ
iuxta S. P. Benedictum communis Monaſterü
unni Tegula, vel majorum hortantur exempla, non
ex conſuerudine, ſed cum magna animi ap-
lim plicatione & puriſſima intentione in præſen-
Wi, tia Dei peragere fatagat: in his enim potiſſi-
u mum cardo religioſi profectus vertitur.
. Quartò, religioſæ perfectioni intentus
„valde vigilantem, ac ſeverum pravorum ani-
mi motuum & paſſionum cenſorem agere
„debet, ut eas Dominio rationis ſubjiciat;
Akrin i hinc ei continuo mortificationis ſtudio ad
ninſntt moderandas rebelles animi affectiones, ad ex-
tirpandos vitioſos vitæ præcedentis habitus
opus eſt, cùm hæc mortificatio & abnega-
mIn tio, juxta S. Baſilium, non tantum ſit funda-
Sns mentum perfectionis, ſed etiam vitæ Chri-
ndirbi ſtianæ, imò etiam rationalis à brutali di-
Gnanuima; ſtinctæ. ,
ir Quintèò, ardens & conſtans quotidiani
uudi ſui profectůs deſiderium foveat, idque nun-
e quam intepeſcere permittat: nam initium ſa-
WIEC/E pientie (ſeu Chriſtianæ perfectionis) veriſſi-
4 “ ma eſt diſciplinæ concupiſcentia, Sap. 6. v. 18.
guzzilzan ſine qua nihil magni ſperandum: Deus enim
hujus deſiderii intenſioni ordinariè ſe ac-
a Putr commodat, bona deſiderata conferendo,
— teſte angelico Præceptore: Deſiderium quo-
damodo ſacit deſiderantem aptum & paratum

1

240⁰ Diei V.
ad ſuſceptionem dehderati. S. TF. I. p. 9. 12. 2,
6. corp.

Sextò, ut autem deſiderium hoc ſit efff⸗
cax, indefeſſo ſtudio, ac labore virtutibus
comparandis, Præſertim humilitatis, pati-
entiæ, obedientiæ, charitatis erga Deum &
proximum, etiam ſucceſſu temporis per
a ctus heroicos & magis arduos inſudare de-
bet, quod eſt negotium totius vitæ. Con-
fidat autem perfectionis Candidatus de po-
tentiſſimo Benigniſſimi Dei auxilio, quo
frequenter & ardenter implorare debet, ac
unam virtutem poſt alteram, prout eam ſibi
magis neceſſariam judicaverit, in horto ani-
mæ ſuæ implantare, quotidianis in medita-
tione propoſitis rigate, defectus in exami-
nis particularis diſcuſſione amputare jugi co⸗
natu allaboret, nec puſillanimiter cedat diffi-
cultatibus, cogitans, hunc eſſe finem voca-
tionis ſuæ, hoc negotium ſalutis ſouæ: Yia
autem ſalutis, ut habet S. P. Benedictus in
Prologo S. Reg. non eſt, niſi anguſto initio in⸗
cipienda, procelſu verò converſationis E faei
dilatato corde, inenarrabili dilectionis dulcedine
curritur via mandatorum Dei.
Septimò, in obſequio Dei nil leve judicet
tam quoad fugam mali, quàm ad proſecu-
tionem boni, tam quoad opera obligatoris,
quàm ſupererogatoria, idque tripliciter:

Imdò fugiendo quosvis defectus & trans:⸗
greſſiones,

f
gebnnn
oüint Nel
ene tenn
ACrodegn⸗
,a Cuhto e
mmui; Oui
6ein Enlu,

eblds Not

te l u t
menon it nul
nimitiu l
4
ln id s
(Mk buteun un
i tie fehetin
tetihhrnneiſren
ntelteisdben
nnn hit cakone
oletmun ſun, eee
,untfungpinnii

Unüsü urdn

Aliſim Ananſ
ruitirpefin⸗
nhenge nmn t
Plknzgebn gle
uun ſigliann
n iun
lummn En
1nnni

i,

1

a Soliloquiun primum. 24 1

iß greſſiones, quæ ei minimæ videntur; 2d0&
obſervando minimas præſcriptas regulas &
conſuetudines, præſertim eas, quæ in Ec-
cleſia & Choro Religionis & Officii Divini
ritus, aut in Clauſtro obedientiæ duétum
concernunt; 3tio mortificanda ſe in mini-
mis, etiam ſecundùm ſe indifferentibus:
u nam, ur Euſebius Nirmbergius ait, Deus ma-
a ximus eſt. In ejas obſequio nihil putes mini-
mum: non ſatis magnus eſſet, niſi vinceret om-
nem parvitatem. de Ador. in ſpir. & verit. l. 2.
c. 14.
Octavè, in & poſt S. Communionem,
UIII vel S. Miſſæ Sacrificium, uti etiam in quoti-
uhnd diana, eäque frequentiori Venerabilis Sa-
Ut cramenti viſitatione aſſueſcat eliciendistener-
rimæ devotionis aétibus: ibi enim opportu-
niflimam habet occaſionem opulentiſſimo
Deo penuriam ſuam, neceſſitates ſuas, gra-
veanimæ ſuæ negotium fiducialiter commen-
Hdandi; ibi ab amandiſſimo Patre, Sponſo
dulciſſimo, Salvatore liberaliſſimo, mirum
charitatis ac perfectionis progreſſum facili-
os impetrare poterit, teſtante id S8. Maria
Magdalena de Paz, ad ſuas Novitias, quibus
Gn tanquam Magiſtra præerat: Non eſt effcacius
I medium ad acquirendam perſecionem boc San-
G in Kiſſimo Sacramento, & boc bono uti ſiretis,
Paucis diebus repleremini cœleſti amore. in vit.
er P. I, C. 65. .

1 ◻— Nonè,

.— chgta⸗ Dei ſit ſandtifc atio m anh
ondit al ſtolus 1. Theſſal. 4. v. 3. — G
ineleni tanee ux idem ferè eſt cum per. —–
hinc ſanctitatis, ioſi, cupidus ſe in con- niiln in
fectione ſtatũs re ig e e ndeed⸗ n
ſornderg re debet ſe abſolutè in ſinum iaurni
puè perficere ntie ſemper & in omnibus tinmdtmnun
Divinæ rovidenis tam læta, quàm triſtia, amnun
reſignando, om facilia de paterna Deima- iltem
an ere nnat rovenire viva fide credere namil nd
aber derncenrer cceptando, nec non in i, hahüinh
debet, gaudenter M vel per alios præcipit, nilu iiti 3
omnibus, quæ niri Divino ejus beneplacito lultiuin
dn elleli voluntatem, & executio- niman d
bon ee iaſeendo, Bi hæc reſignatio if —K
enletent nniaeius perfectionis, chmad e- sdn mia
H ia Dei charitas, humillima nitaniſmn
udje⸗ iee nnpens præcipuarum virtutum n ,og 4
n nl nine
ſoliditas m ad religioſæ perfectionis in kinig
Decimò, demu uiritur, ut anima ex pi miiiiienun
comp ementem r erga Deum in ſe ahrhuni,
ſm “ inſinit amabilem dade la en
roP . nes ſu . .
nii , vel e &r opera ad umcum ſolius de h, ikt
nes, verba Aualiter & habitualiter Ir. zi unttn
denerlan nen pe Deus ſic vult, Deoſepli uiinnn
Lat, quia Deus ita infinitẽ dignus eſtenn at
orm, icè referantur:
omnia ad eum unicé re

bo- n iial
. iter. omne bo. Ninih
Deum verè amare ſit ei efficaciter num nunſeſien

242

ien

Soliloquium primum. 24
num ad extra, omnem gloriam & hanorem
in ſe, & in omnibus aliis creaturis fidelibus
uei nint & infidelibus deſiderare, ac omne malum,
5l omnem offenſam & diſplicentiamab eo om-
e eK nibus viribus removere, ac remotam optare,
WS SsZ hinc anima tunc pro vitæ hujus capacitate
ntm Plenitudinem charitatis poſſidebit, ſi ſe ex-
uendo omni proprio commodo, ac ſolatio
„pirituali & corporali ſolum Dei beneplaci-
uenin tum intendat, ac de nulla re gaudeat, niſi in
wefu un jis, quibus glorificatur Deus. & de nulla re
vlrihn contriſtetur, niſi deiis, quæ diſplicent Deo.
iudn IV. Et hæ ſunt aſcenſiones ſuccinctèan-
umluitt notatæ ad montem Thaboræum ſanctæ per-
Khlſimni feétionis, quas quivis Rehigioſus vi S. Pro-
nümnin feſſionis cum auxilio Dei in corde ſuo diſ-
mmntini ponere debet omni tempore in hac valle la-
Hömnhuns chrimarum, in loco §. KReligionis, de qui-
bus autem diebus reſiduis adhuc fuſius tra-
miiiekt ciabimus, Hæc media ſunt „ quorum fer-
ntmin venti uſu ibit de virtute in virtutem, donec
rtu videat Deum Deorum in Sion. Et licèt fort
eiai etiam cum fideli conatu omnes perfectionis
es miA apices non adæquet, nihilominus fideliſſi-
dimii mus Deus, ſi ſerium & conſtantem animum
tkun ad ſpiritualem profectum applicaverit, ejus
utuli conatum ampliſſima mercede æternom coro-
Prus n⸗ nabit: nam, ut S. Bernardus conſolabiliter
u ait, indefeſſum proficiendi ſudium 6o jugis cona
N tus ad perfectionem Letkter tatki, 15.2 46.
2 „

rutnl t

244 Diei V.
&, ut regius Propheta loquitur, imperfeltum
meum viderunt ocul tui: hoc tamen non ob-
ſtante addit: in libro tuo omnes ſcribentur;
Pſal. 138. v. 16, nempe quiſuas unperfectie.
nes & frequentiores etiam veniales lapſus in

ſe obliquis oculis aſpexerunt, & cum eis

nuonquam fœdus pacis imerunt, ſed conu-
nua contra eos vellicatione decertarunt: ho-

imN
8
r E—
ſeliyen ne
Cmmin

3 .
moneslib Cin⸗

jnthhrertn

rum autem numerus in conſecratis DEO in, GNNNNN!
clauſtris ſine numero eſt. O boni Angelicœ- giruttin
leſtes, quot eorum trumphos contra mali- mmttlu, uunke⸗
gnas mundi, carnis, & dæmonis ſuggeſtio- ca al

nes ad Thronum Divinæ Gloriæ deferets!
quot eorum ſuſpiria, quot lachrimas & ope-
ra Pœ nitentiæ in via purgativa, quot inſignes
& heroicos virturum actus in illuminauva,
quot ardentia ſuccenſi in Deum amoris deſi-
decia in via unitiva faſtis veſtris pro æternare-
tributione inleretis! (anè ipſis etiam homini.

eftl ulent
,Nedretduln
3 airauttoninn
4, WeKebenmen
NRngemun
elbuerezrin
GTmen, wonn cone

bus, niſi ad amorem virtutis omnino inſen- eirſthrm⸗

ſbiles eſſe velint, dulce eſt meminiſſe tot Ser-
vorum Oeiin Conobiis congregatorum, ꝗui
continuo virtutum & Evangelicæ perfectio-
nis ſtudio in carne mortali vitam cœleſtemæ-
Mulantur. ðèð 1=ei
V. Præterea tamen dolendum magno-
pere, quòd non omnes ſtellæ in firmamento
Relgiomis ſpiendeſcant: ſunt enim hincin-

de promiſcuè cum intimis Dei amicis in Cα⅓.

nobus & iacris Familus degentes, qui ſian

S.

„

nzxiknekrrn
Funſelirtunmi
rAllikgin) ſoen
Enenlzunne
In Cnerpon hn
ttem, Nerntt
lnymnmzet⸗
i eor Ng

A

kckone ttun
iskionſice

G

,
agete Soliloquium primum. 24
Aa unn ſui reverentiam & Profeſſionis obligationem
Bhuntih magni non æſtimant, & hinc juxta eam nec
nen ambulant. Exiſtimo quidem, paucos eſſe,
SH imò vix paucos, qui à propoſito tendendi
ſan a ad perfectionem expreſse recedunt, plures
en i autem, qui virtualiter E interpretative: ſunt
Gi Utem omnes illi, qui circa profectum in ſpi⸗
1mnTnij fitu notabili tempore incurii ſunt, qui vitam
Gii mollem, commodam, ac delicatam ducunt,
anmin corporalibus ſolatiis „ac ſenſuum oblecta-
mil mentis inhiant, mortificationis frænum re-
lrrimn, laxant, regulas ac conſtitutiones Ordinis
de absque ſpeciali conſcientiæ remorſu prævari-
W cantur, peccata venialia ſine horrore deglu-
muingi tiunt, legitimas admonitiones ægrè admit-
untutinm tunt, hoc ſolo demum contenti, quòd a-
riabnai pertè in graviores noxas non ruant. ois
Wüumm de talibus credere præſumat, eos animæ ſuæ
iiint puritatem, morum converſionem, ac vitæ
GuNH religioſæ perfectionem etiam virtualitertan-
Gelerii tom, aut habitualiter intendere, cùm ab ipſis
UnRN/E etiam Sæcularibus non diſcrepent, imò his
ulln vix æquales ſint? Notent tales, quòd licèt
vamiinn peccata venialia quantumeunque frequenta-
ta extra contemptum formalem in mortale
rtlti non concreſcant, per accidens tamen ob pe-
G un riculum proximum peccati mortalis, in quod
Gu conjiciunt, eos noxz gravioris reos præſer-
o1od tim in Religione conſtituant. Horrore plena
ien ſunt verba S. Dionyſii Carthus. in Reforma-
Q(L. 3 tio⸗

246 Diei V.

tionem Clauſtralium, ſtatui ſuo conformiter
non viventium, zeloſiſſimè intenti, qui poſt
enumeratas temerarias transgreſſionum re.

gularium & venialium culpas ita loquitur:

Conſuetudo excedendi, ſeu aſſiduitas delinquen.

di in iſtis, & non curare, nec emendare, non potef
a mortali excuſari peccato, imò tota vita eorum
eſt quaſi quoddam peccare continuum. Dionyſ.
Carthuſ de Reform. Clauſtral. a. 6. Quis
ſibi prudenter perſuadeat, eos etiam virtua-
liter pro fine ſibi præfigere religioſam perle-
ctionem, ſi interim obſtacula ejusdem, nem-
pe peccata venialia deliberata, vitioſos habi-
tus, inordinatas paſſiones, & quidquid
ſant puritati repugnat, removere ac repri-
mere non ſeriò conentur? ſi media ad eam
inducentia, uti quotidianam meditationem,
examen conſcientiæ, lectionem ſpiritualem,
opera obedientiæ ex conſuetudine tantum,
absque fervore, vel ex ſervili timore pera-
gant? Sanè non apparet, quomoco tales
coram diſtricto Judice de gravi hac obliga-
tione tendendi ad perfectionem ſecurè ratio-
nem reddere valeant; hinc etiam R. P. Sqi-
lianus Naisl, in vita aſcetica eximius Magiſter,
in ſua Voce Clamantis in deſerto fol. 460,.451.
dicere non dubitavit, ab obligatione ten-
dendi ad perfectionem graviter & mortaliter
deviari, imò, quando venialium curandorum
nulla, aut ferè nulla diligentia adnub⸗tur:
200,

uonientan
S
emhunonntiti

Peea Nagm

n

1 enoin
ͦtignn in
lcat luß
Cigiptshrin
nudei ahunntd
iltcrnn t
NePninmntrd
r ACegummvlg
ehicſernnugien
Eelnentixnu ndie
IurmmnAaidner
nly ünmen
eiuunelirtitin
lecnnt) n
giütfuni
giirfu ſar.
mmminnghine
rtgon ein bii⸗
D Ntenah
Ann 1.

ſe
ꝛadè, quando neceſſarium mortificationis ſtu-
ee iſchn
D
deliberatè conſentitur in voluntatem, aut
nl . ,
hs tur verba: per bec graviter & mortaliter de-
geuezur VI. Ac vel ideò mirum non eſt, dum
e unt, quòd malignus ſpiritus, prout Ange-
Jwünauhim homines plorimùm inter Chriſtianos damna-
Watmiun nenumero habemus: ruſticos pauciſſimos:
Aleidren tæ juxta regularis ſui inſtituti exigentiam ten-
mitie kemeritatem transgrid untur. Quem hæc ver-
Pairdent
abfterreant, præſertim ſi circa ea habitus

at Foliloquium primum. 47
A dium cum periculo multum deficiendi depe-
n nitur; 3tid, quando ſtudium acquirengarum
ii virtutum per notabile tempus aut omnino in-
termittitur, aut parum curatur; 410, quoties
Womnino non ampliùs, aut ſaltem per nota-
nh bile tempus non proficiendi in mellius. Noten-
a nint Viari⸗
ezvene
W plures hujus gravis deviationis à via perfe-
ns ictl. Ctionis ſua vivendi methodo ſe reos conſtitu-
Memk lus Paciuchelli ex Bzovio adducit, S. Uo-
Wen Iuhdt minico ſciſcitanti, cujus ſtatûs & conditionis
en Munn rentur, ex energumeno ſequentia reſponde-
tetleln rit: Principes utriusque ſexis & Prælatos ſi⸗
umm, m mercatores & cives ſat multos: at verò Reli-
ebmiui gioſos nullos, (qui nempe ad perfectionem vi-
a ei dere conantur) plurimos autem ea his, qui
uimusit nulla Ordinis ſui ſtatutorum babita ratione ea per
n tin ba à temeraria transgreſſione eorum, quæ in
ſtatu religioſo etiam levia videntur, non
che Ccontrahatur? quem non ad exactam regula-

ſeiunnii

24²⁹ Diei V.
ris diſciplinæ obſervantiam, idque ob anne-
Xam gravem obligationem perfeétionis in
voto amiment, dum ob prædiétorum conti-
nuatum neglectum plurimi ex Religioſis
damnantur? O quàm vera ex his probantur
verba Euſebii Emſſ dicentis: venire ſiquidem
ad Religionem, ſumma perfettio eſt, ſed in ea nox
perfectè vivere, ſeunon conari, ut vitia era-
dicentur, paſſiones ſupprimantur, virtutes
implantentur, ſumma dammatio eſt. Euſeb. K.
miſſ. Hom. 4. de Epiph.
VII. Inſuper timeant ſibi, qui ſpiritu
puſillanimitatis vel tepiditatis duéti perfectio-
nem ceu molem caucaſinam, ac importabi-
lem horrent, eâmque ſecundùm vires ſuas
naturales metiendo apud Ven. Bloſium inIn-
ſtruct. Vit. aſcet. diviſ. 7. n. 3. has vel his
ſimiles excuſationes prætendunt: Perfelio

un
ti ſum
7 . 6
eng lomn

Puleſi⸗ ⸗

7 Metue⸗
ihumkni
onsmnihh
rmntich
KCens gnn
ein Kagu
inuruinß
lenin A/hnne
Gigüiegeudi
r Aueperieſcrt

Cran Rkmen

W Minn Ehe
MnNegpinbeen

fin , derin

baæc exaltata eſt à me, id'ò non extendam me, d ling E⸗
neque conabor, illam apprebendere, ne in vanum la- Niln ſtinti un

borare videar. Vel qui dicunt apud Joan-
nem Gerſon: Suffcit mihi communis vita, ê
cum infimis ſalvari potero, ſatis eft. Wolo me-
rita Apoſtolorun, nolo volare perſummu. Jo-
an. Gerſon Induſtt. 4. de Theol. Myſt. pract.
Sed quid ad hæc zeloſiſſimus Abbas Bloſius?
Ego tibi reſpondeo, ait, quia, ſi hoc facis,
quod dicis, Monachus non es: quamvis e-
nim obhgatus non ſis, ad perfectionem
pervenite, es tamen ex Profeſſione ior.
iga⸗

Ariinuur) 0N
in / Rii
nil igt n
ſynm, g⸗
nn n
erfüleſini
ſetinmmt,
Khari m
Gtärer
wufmnebe
lller, nn ſi

R Soliloquium primum. 249
in ligatus adniti, quantum in te eſt, ut ad
EEEeam pervenias. Blandire tibi, ſicut blan-
ulm diri vis, periuade tibi, quod perſuadere vis,
Il confinge & prætexe excuſationes, quas
uiigt confingere vis, obligatus es, ad perfectionem
/ pro viribus tendere: ſic eſt, & aliter non eſt.
Si id hactenus ignorâſti, ecce jam non igno-
nafi ras. Adſtrinxiſti te, obligaſti te, adſtri-
Wen i kus & obligatus permanebis. Hactenus
II Bioſius. Si Religioſus ex hac puſillanimitate
aut tepiditate ulterius in ſpiritu proficere non
rh,Gin intendens, aut à fervore charitatis deficere
uitdet incipiens, in hoc gradu din permanere poſſet,
aän zimn malum adhuc tolerabile foret: verùm hujus
Int impoſſibilitatem SS. Patres unanimi ore ad-
tadlmt ſtruunt. Audiamus deſuper ſolum S. Ber-
lap nardum Ep. 253. ita loquentem: Qudd ſi ſtu-
um ucli t dere perfectioni, eſt eſſe perfeſctum, profeſtò, nolle
e limim proficere, deficere eſt. Ubi ergo ſant, ꝗui di-
aunnnin cere ſolent: ſußßcit nobis, nolumus eſſe meliores,

dinn daâm Patres noſtri? O Monache, non vis pro-

.
en Reere? Non. Pis ergo deficere? Nequaquam.

QLuid ergo? Sic, inquis, vivere volo, manere,
ein in quo perveni, nec pejor fieri patior, nec me-
lior cupio. Hoc ergo vis, quod eſe non potes:
el Jaid enim ſtat in hoc Scculo? Qui in vitæ ſpiri-
u tualis ſemita ſtare intendit, ſimilis eſt ei, qui
Wu in medio curſu rapidi & præcipitis torrentis
n conitimutus firmare ſe vellet, & ſecura ſta-
um sg, bilitate fubſiſtere: nam evidenti periculo ſe
mu n O expo⸗

250 Diei V.
exponeret, ne ab impetu aquarum proſtra-

tus periret. Depravata noſtra natura ad

malum ſemper proclwis torrens eſt, qui ani-
mam, nſi violenter ſe opponat, & ad va-
dum quotidiani profects progredi nitatur,
vehementi rebellium paſſionum ceu fludtu⸗-
um impetu in barathrum protrudit, ac tan-
dem peccatorum procellis ſubmergit.
VIII. O utinam non id experientia lu-
gubris comprobaret! nam unde hæ lachri-
mæ in quibusdam domibus religioſis? unde
hi, ſaltem apud paucos, immorigeri mores,
qui Superioribus non rarò ſingultos profun-
dos exprimunt? unde hæ deplorandæ ex-
orbitantiæ, ſcandala, ſacrilegia, ac demum
apoſtaſiæ?? Non uno gradu ad hæc ima de-
ſcenditur: nam primitus anima ſtans quaſi in
foro otioſa incipit circa profectum minus eſſe
ſolicita cum ſubſequenti aliqua remiſſione in
fervore charitatis, ac operibus ſupereroga-
toriis: ſuccedit languor in exercitiis ſpiritua-

libus, quæ paulatim vel omittuntur, velex

conſuetudine peraguntur: non curantur ul-
terius transgreſſiones S. Regulæ, quamvis
fortè non obligatoriæ: proceditur liberalius
ad peccata venialia deliberatè committenda:

intepeſcit ſtudium mortificationis: inqui-

runtur ſolatia ſenſualia: contrahuntur familia-
ritates cum Sæcularibus: in ſuſcipiendis Ec-

eleſiæ Sacramentis fiunt propoſita inefficacia:
. 46

en V
Neole rl
ihnani⸗
pee Yrwae⸗
gen Nmmflu
4, fAſrchnin De
6ernumdenonn
onieeni
unſüreigenmme
n, ei Upi

Minener Eten

tonnpummann
Svou Mumm
ig ili emn
otend iu enren
CWEDenuufn,
unnm hin o⸗
Muuſeunſem,
un gagit

uutrtitdi
TENN

NAh
htdun ignn
un
Nedt/
hilhiit ſen
in intlten
gateyln)ei.
ltüniuen
ummi, Güaun

Soli'oquium primum. 25v1
ic demum Deo juſtè auxilia actualia ſubtra-
hente, & diabolo per malignas ſuggeſtiones
magis, Magisqus prævalente, peſſundantur
ul vota religiola, nec amplius animatis homo per-
aMin cipit ea, quæ ſunt Spiritus Dei. I. Cor. 2. v. 14.
nn Eccehorrendam metamorphoſin eorum, qui
, ſe non cum debita ſolicitudine applicant jux-
1 ſtatũs ſui exigentiam ad perfectionem re-
u ligioſam, ſed vei in gradu ſuo ſtare, vel eti-
am advertenter deficere non horrent: nam
ſenſim in maximam animæ ſuæ miſeriam de-
mngug labuntur. Diuturnam hujus veritatis expe-
Gigne rientiam hauſit Magnus Pater Auguſtinus,
Mnau. Unde cordatè ita ſcribit: Fateor Charitati ve-
ao ſtræ coram Domino Deo noſtro, qui teſtis eſt ſuper
umpimn animam meam: Ex quo Deo ſervire cœpi, quo-
munlin modo dificile expertus ſum meliores, quam qui
ummnm in Monaſteriis profecerunt, ita non ſum exper-
ulum tns pej'ores, quam qui in Monaſerüs ceciderunt,

eteine ita ut hinc arbitrer in Apocalquf ſoriptum: Juſtus
Amdiis juſtior ſiat, & qui in ſordibus eſt, ſordeſcut ad-
andconnn buc. S. Aug. Ep. 137. Verificatur apud tales
emm uII Aphoriſmmus medicorum: Corruptio optimi
ili, heſima.
otn ſuctlt 1X. Verbis S. P. Auguſtini magnum
m pondus addit viſio Jeremiæ Prophetæ exhibi-
Niits ta: Vidit is duos calathos plenos ficubus po-
uum ſnos ante templum Domini: per hos autem fru-
ctus ſpecialiter poſitos ante templum Domini
indicabantur illi, qui cultui Divino dedicati
erant,

252 Diei V. —
erant, quique majori lumine & notitia re-
rurm Divinarum fuerant illuſtrati, quam ho-

mines mundani. Et dicit Dominus ad me,

ai Propheta: Quidtu vides Feremia? Et dixi
Ficus bonas, bonas valde, & ficus malas, malas
valde, quæ comed non poſſunt, eò quòd ſintma-

Iæ. Hugo Cardinalis hanc viſionem expo-
nens ait- Ficus ſunt viri clauſtrates, qui dulce-

dine devotionis debent Were. Et paulò poſt
ſubdit: && bene dicitur bie, quòd ficus bonæ val.
de bonæ ſint, & ſicus mulæ valde malæ ſint: Ne
Religioſi, cum mali ſint, peſſimi ſunt; cum boni
ſint, obtimi ſunt. Sicut enim primi paren-
tes, addit, conſuerunt ſibi perizomata de
foſiis ficuum ad tegendam nuditatem ſuam,
ſic bodie multi verby, & babitu Religionis ve-
lant turpitudinem vitæ ſug. Quæ autem tam

deplorandæ ſortis cauſa, uèd in Cœnobiis

Genus elettum, regale Sacerdotiam, Gens ſantta,
Populus acquiſitionis I. Petri 2, non minima ex
parte à vita cœleſti tam miſerè degeneret?
Sanè magna hujus miſeriæ origo eſt turpis
oblivio gravis obligationis, ſtatum religioſum
comitantis tendendi ad perfectionem: nam

ex hujus finis, ac ſupra plebem laicalem

eminentis ſtats incuria negliguntur etiam
media neceſiaria, quæ ad obſervandam ſtatus
hujus dignitatem requiruntur. Ne igitur
hortus animæ tuæ, dilecte Tobis, ſucceſſivè

in peſſimos hos ficuum abortus protuberet,
ex

ene,
cbenmend
eſbtne egre
Aggennn ſdb
8Onenn Aendu

4

Cnnfrbe
Ged None Ganen
nootlon agul
Punur, ler
otnenr Man .
uroſokts uitn.
ſſetn nalenen
Acannzrun, eis
eümmtngttünd
Aont gien ir
fon d rtanle,
emndins nng
Renniſtzheclufn
Dunnrned
illleteng Dodrn
e, Mfarri.
fu,nnteri
umit, tinn
CrNdnnyh
litet Unin.
üſtihfeztin
erfüllun

Soliloquium primum. 25⁵3
UIHN ex ee continuo labore noxias herbas, ſpinas
Uln, & urticas vitiorum extirpare, indefeſſo virtu-
Wn tum ſtudio eum excolere, ac jugi pro reli-
il gioſa perfectione aſſequenda exercitatione
u eum ad gignendos fructus Divino guſtu di-
ei ggo⸗ idoneum & fœcundum reddere neceſſe
ume elt.

X. Cùm vita & doëtrina Angelicus Maz
giſter S. Thomas diſcuteret, qualiter virtu-
u tum moralium & acquiſitarum habitus de-
" firuantur, ita rem per ſententiam declarat,
quòd nempe habitus non tantùm per actus
contrariè oppoſitos, uti humilitatis habitus
per ſuperbiam, manſuetudinis per iracundi-
am &c. corrumpantur, ſed & per nudam ab
i opere & virtutis exercitio ceſſationem immi-
nuantur: Hujusmodi habitus, ait, diminuuntur,
vel etiam tolluntur totaliter per diuturnam ceſſa-
“ tionem ab actu; S. Th. 1. 2. q. 53. a. 3. quod
n etiam in ipfis ſpeculativis ſcientiarum habiti-
bus luculenter apparet. Porrò de virtutibus
infuſis idem S. Doctor ita mentem ſuam ex-
Pplicat: Poteſt indirette dici diminutio charitatis
diſpoſitioad corruptionem ipſius, quæ fit vel per
dpeccata venialia, vel etiam per ceſſationem ab ex-
ercitio operum charitatis. Idem 2. 2, q. 24. 2.
1e0. Quam Doctrinam in hunc finem addu-
e co, ut tibi pateat, 6 anima, quàm neceſ-
ſarium ribi ſit ad progrefſum in via perfeéuo-
, nis frequens virtutum moralium & infuſs-
XU

.
ätad

254 Diei V. ”M
rum exercitium, & quàm periculoſa ſit ſte. Mi
rilis, ac otioſa per longius tempus ab eodem i
ceſſario: cùm enim habitus virtutum homi. muns
nem promptum reddant ad proprias opera. (l Uigt doe
tiones eliciendas, & ad moderandas ac re- ges Eſel
frænandas paſſiones ipſis contrarias, quæ in tn tiſetiy-
via perfectionis maximas difficultates, ae iN glen
impedimenta ponunt, hinc ſi anima diutur. Enendretn
no tempore in earum exercitio iners & lan. OCn tvn arg
guida dormitet, nénne per talem ceſſatio- iminind
nem virtutum habitus, ſecunduùms. Thomam, ld, A M
& alios, in vigore ſuo minuentur, vel peni- nnainin ,oun
tus tollentur? nénne potentiæ, quibus vir- Giuun ent i
tutes inhærent, reddentur omnino debiles & eddee nen
hebetes ad actus virtuoſos producendos? MWplilnuhin
nénne prævalebunt dein rebellione ſua in- Mnanih, wl
domitæ affectiones appetitus concupilc bilis 1, Vmmktſenm
& iraſcibilis ? nônne ipſa charitas, in qua fitinn nium
eſſentialiter conſiſtit perfectio, à vitiis expu- n Enii n bin
gnata, & à ſatellitio virtutum derelicta de- rmtm ine⸗
mum milerè ſuccumbere debebit? Ita, prô do- Wn ihn difi
lor! fieri ſolet, hic ordo, vel potius hæc ulmus
deordinatio eſt, ſi anima religioſa non con- i te
ſtanter & ferventer ſuo profeétui, virtutum gilifug
ſoliditati, ac perfectionis ſtudio invigilet. Gjinnlen ul
AXl. Quapropter, devote viator, ma- ln an
gnanima reſolutione in hoc tuo octiduano ſe- 49
ceſſu ſtatue, iter perfectionis Evangelicæ
anhelis paſſibus aggrediendi, idque conſtan-
ter proſequendi. Omnem modò vitæ tuæ
D rati⸗

= S

W
eneen
Afldtiz

mromtnctad

Muma,
lett iu
stnrinnndet
Nrnantete
1e Mon
uutfein
Genlogtlii 1
n i

vtuittothlu
arihul
1 NeN
Eedenl n
uNt

N,

Soliloquium primum. 255
rationem ad incudem voca, & quidquid in
ea à via S. perfectionis declive videris, ac-
curatè emendare, vel jam emendatum per-
ficere ſtude. Exigit hoc opus ſublime, ut
ſemper evellas, ſemper deſtruas, ſemper

diſperdas, ſemper diſſipes, ſemper ædifices
eng iginne

uanentii,

& plantes. Erige mentis oculos, & vide
ſanctam ex Ordine tuo Patrum & Prædecelſ-
ſorum tuorum Phalangem, quorum mul-
ti ante converſionem ſuam te non erant
meliores, & tamen poſtea indefeſſo
conatu eximiam, ac plurimi Seraphicam per-
fecdtionem conſecuti ſunt: potuerunt iſti,
Juvenes & Senes, numero innumeri, & cur
tu non poſſis? Debemus Sandtis imitationem, ait

mellifluus Abbas, quia ſmiles nobis futre paſſi-

biles, otas nobis fecerunt vias vitæ, quas tam
infatigabiliter, quàm interminabiliter tenuerunt.
5, Bern. de tripl. Gen. Bon. Aſpice demum
Summum totius altiſſimæ perfectionis Pro-
totypon, Chriſtum, Dei Filium, qui tibi &
mihi toties ad aures cordis loquitur: Sancti
eritis, ege ſandtus ſum. I. Petr. I. V. 16.
Hujus ſanctiſſimæ vitæ lineamenta tamdiu in
te exprimere ſatage, donec in te formetur Chri-
Nus. ad Gal, v. 4. 19. .

MrFDI.

256 Diei N.
MEDITATIO II.
De Operibus ordinariis in atu reli.
gioſo bene & berfeltè beragendis.

Punct. I. MQvitum Divini Spiritus eſt per
Sapientem: In omnibus operibus

tuis præcellens eſto. Eccli 33. v. 23. Ab hocto-
ta tua, 6 Religioſe, dependet perfectio, ut

omnia, quæ tum S. Religio, quam profeſſis
es, tum officii tui, quo fungeris, ratio à
te exigunt, facias excellenter, & ferventer,
eisque cum omni perfectionis exactione
abſque macula Divino conſpectui repræſen-
tes. Hoc fiet, ſi omnia, quæ operaris, Imò,
ſecundum ſe & quoad ſubſtantiam bona ſint;
2d%, ſi ea bona, ſeu magna, ſeu parva, etiam
quoad modum bene & exactι£ peragas. Hoc
primarium, hoc ſolum, hoc ſemper per totam
vitam præſtare Religioſo ſufficit. Plura ab
eo Deus & S. Religio non exigit, imò nec
aceeptat, ſi omiſſis ordinariis, vel imper-
fectè peractis, ſupererogatoria ex voluntate
propria offerre vellet; dicit enim talibus De-
us: Quis quæſivit hæc de manibus veſtris? Iſat.

v. 12. Ecce in die jejunii veſtri invenitur voluntas

veſtra. c. 58. v. 3. Circa primum, ut bona a-
at, felix eſt omnis Religioſus, nec mul-

tùm angi debet: habet enim à ſummo mane
uſque ad occaſum dieià Deo, à Keligione,

a u⸗

en

trlen
cn Ceermnn
relrns
ſmumtſetin
dnlsihmie

en cgtentenn
r ti, ihll

1I. WADe
eit, ueadnnd.

yonnis Konzeit

mn kung 5
n lrpe umis
mm 4 rl
ſenununnh
iCilts c
letcunmt! ,
Wergennzn
onnnbweng,
uus lurn, tu
Mernnentnnihen
han onemmnd
inmTüktlun
Ndeneiälnrt
Eefpiknnn hen
enii
lufl. uunteon
liumn
A ein
le itien

Meditatio ſecunda. 257

nnon à Superioribus determinatas & præſcriptas
lutde, omnes penè actiones, quæ non poſſunt quo-
ihni,it0ee ad ſubſtantiam non eſſe bonæ & perfectæ, præ-
H ſertim dum tales ordinationes & præſcriptio-
nes ſe etiam extendunt ad circumſtantias,
ſrhhine ubi, quando, quamdiu, cum quo operan-
umInes dum ſit. Non aliud Deus ab eo requirit,
tipigbi præter id, ut loquitur S. P. Benedictus, ad
denkde uod omunis Monaſterii regula, vel Majorum
nilen ens hortantur Exempla. S. Reg. c. 7. gr. 8. Vide,
Gnlin num talia per quamvis horam, diem, ſepti-
Watentm manam agas, quæ Ordinis tui inſtitutum,
ae quæ Superiorum tuorum placitum, quæ Mo-
Minathekiinte naſierii tui utilitas, quæ officii tui admini-
rilgnten ſtratio à te requirunt? vel, quod abſit, an
Culeiumme potius ex propria voluntate inutiles, aut ad
Wergiamtt inſtitutum non ſervientes, aut vanas occu-
i pationes aſſumas, quibus aſſumendis Deum
vebbvontenen & Superiores rationabiliter invitos prævides?
aulih n non hoc foret continuò per has opera-
Mumaßt ones mala agere? an non hoc eſſet conti-
u nuò peccare 2 Audi remorſum conſcientiæ
lin m tuæ tibi acclamantis: Opera tua non proderunt
i tui; Iſa. 57. v. 12. imò nocebunt tibi.
eh bunct. II. Parum hoc foret, Bona ordina-
SS t tioni Religionis tuæ pariformia agere: non-
dum enim per hoc ſolum in operibus tuis
Ppræcellens eſſes, niſi etiam vel maximè ſtu-
* deres, ea bene, perfedte, Deo digne per-
e Aere, O ſi nõſſes, Zutd upottets ut ersd-

ee

258 Diei V. eo Ert
tura Deo dignè, fve prout Deus dignus eſt H
operetur. Non curat adeò diabolus ſiRali l nn in
gioſi in Clauſtris Bona ordinaria cxicend . n enit
gant, quia id ob vigilantiam Supetiorumn nltmutde
impedire non poteſt; ſummopere tamen ſata ifiſh
git, ut Bona, quæ agere debent, obiter, n,telamnee
negligenter & perfunétoriè peragant cum Neneit, Uunii
hoc ab interiori applicatione fervoris & cha- rlievelitpe
ritatis procedat, quo oculi Prælatorum non Ginggeſulun
pertingunt. Bene igitur Bona ordinaria per- gn Imiminte
agit, qui cum pura intentione actiones Iuæs ent rſeilt
omnes maximas, & minimas propter ſolius lunmn tli
Dei Gloriam & guſtum absque ullo ad pro- Gnmn ti in
pria commoda & reſpectum humanum in. letgakken
tuitu ſublimare nititur: Quantum intend tbuſig Ofte
tantum facis, ait S. Ambroſius: Qui in ipſao⸗ Nohnon Kibalet
peratione Deum ſibi præſentem ſiſtit viva fide, mr fiſeil
& ex hoc impulſu cum ſingulari reverentia, Hdl inn
fervore, diligentia ac ſolicitudine opus per. pullatſeirannt
agit: Qui cum debita vigilantia & circum.- utmlidnenn
Meslione providet, ne quid ſubrepat, quod tukldinan
a elat Qui agit non tantùm in chari- Anftlnltitt
tu gratiæ, ſed etiam ex charitate & lnde, umnidtn
cum charitate, eâque ferventi: Qui agit nhlilteget
uniendo adtionem ſuam cum meritis Chriſti: ueen, Aſnn
A diverſimodè practicat ſtudioſas inven- li D
Baosenons We & Sanctos in omni. lethuſeel
Hgt abus ſuis piè & devotèelench: Oi namiſttein,
eil vile & leve judicat, quod in Dei obſe. Wicktia, in
Aulum aſſumitur; nam ſapientis Polyeleti uune, e
edictum nkeentn

11

nultnin Meditatio ſecunda. 259
Ail edictum eſt: XEtiam lutum (opus in ſe leve)
uue ad unguem elaborandum; quæ ergo diligen-
tia auro & gemmis debetur? auro & gem-
u mis magis pretioſa ſunt, quæ Dei honorem,
cultum, ac obſequium concernunt: annon
ergo convenit, ut ea usque ad unguem ſo-
ü lerter & ferventer perficiantur? Qui modo
huifum præfato opera fua ordinaria in Religione per-
Khlue agunt, non tantùm Bona, ſed etiam Bona
Animne benè agunt, ac perfeétèe, heroicè, Deo di-
fammz gnè operantur. Dici de talibus poteſt: Om-
Mniitei, nia opera eorum velut ſol in conſpectu Dei; Eccli.
Pugntumg 17. V. 16. verè præcellentes ſunt in omni-
iin unfrl bus operibus ſuis. O ſi hactenus verum ſal-
utdNid tem conatum adhibuiſſes ita quotidiana ope-
üntariht ra tua bene peragendi!
Uiniglim Punct. III. Specialiter tibi curandum,
urbhicee ut præcellens ſis in omnibus operibus tuis,
nnimd duæ immediatè concernunt cultum Divinum,
unlin nempe ut 88. Sacramenta Pœnitentiæ & Ev-
chariſtiæ cum omnimoda reverentia ſuſcipias,
veltractes; ut quotidiè meditationem, exa-
anin a men conſcientiæ generale & particulare ac-
Gi Uraté peragas;, obſervando omnia puncta
ai ad ea requiſita; ut penſum ſervitutis in Horis
; etit canonicis, Precibus vocalibus, Roſario, Ly
uha e taniis, ante & poſt menſam, ad pulſum Sa
Gimen Iutationis angelicæ, Horologii &c. cum ma-
gna attentione, & devotione Deo offerté
u ſatagas. Anne hæc omnia benè, perfectè,
R 2 omni⸗

Cnmunt
Nuz Aeincn

46090 Diei p.

omnibus numeris abſolutè obire, per inter. 4
vValla fervorem renovare, cum decenti cor.
poris compoſitione reverentiam oblervare N

conatus es? Hæc ſunt ſaluberrima media,
Deum glorificandi, meritis & gratiis dite-
ſcendi, ac in via perfectionis proficiendi;

languidè autem, oſcitanter & obiter ex con-
ſuetudine applicata vergunt in damnum ani. n

mæ, in pœnam, in venenum: unde S. Cz-
ſarius Arelat. ſolicit monet, ut nobis vigilan-
ter attendamus, ne acedia potiſimè, dum Divi-
nis aſſiſtimus Officiis, animum noſtrum ſubeat, .
fcidique, ut ex medicina nobis venenum adſei
tamus, id eſt, ne eæinde orans aut pſallens acqui
rat peccatum, ubi habere potuit remedium. S.
Cælſar. Arelat. Hom. 21. Quid autem miſe⸗
rabilius, quàm Bona non bene agendo pec-
care, ut oratio fiat in peccatum?

EXAMEN PARTICILARE,
Sive
Puncta Practica,
De Operibus ordinariis, bene & per.
fectè obeundis.

1. Eamina te, an de mane generali inten.

tione omnia opera tua unicè & ſince
4

eſieno, gunn
ct, N eltmn
iueteiunn l
Ammunihin
iMhennend nti
E ennicnnne
hrncgnteatat
Agkupnfin
RKRhennn)
I5berh1pl
ogeeluee lei
nupltena, Mndie
Cmnenbhnren in
,intulelhnctuen
e, lenigiene
Clhni conplltar
n, Cinegtriͤe
ul

Iinorhti⸗

Kin hiiuis
are, Sebotnn

4

Examen particulare. 261
Den Aol,t⸗ . 1 1 1
Geitnne, ad purum Dei beneplacitum & Gloriam ordi-

en naveris?
nrnun 6 2. An hanc intentionem particulariter
lienmn toties interdiu inſtauraveris, quoties novum
utl kgun opus ſaltem majoris momenti aggreſſus es,
ür i dicendo v. g. Domine Deus, propterte, &
GEmiun propter Gloriam tuam hanc orationem, ſeri-
Dunumm ptionem, comeſtionem, hoc ſtudium &c.
uIuI in me ſuſcipio, quia tu ita vis, quia tibi ita
Wüime MMin placet, & quia tu infinit dignus es, in u-
Muünsah nione meritorum Eſu Chriſti, Filii tui.
amgi/ 3. An per diem diſtributionem temporis
a, accuraté obſervaveris omnia ordinatè agen-
arun do, & ad quemvis campanæ pulſum volunta-
Ahpuwin tem propriam deſerens, mox eæ occupatis manibus,
un Vam 65 quod agebas, imperfectum relinquens, jubentis
haumded (Dei & Superiorum) vocem fadtis ſecutus
viopum 7s? S. P. Bened. c. 5. S. Reg.
4. An ſpecialiter Meditationes, exami-
NWU mconſcientiæ, Pſalmodiam in Choro, Le-
Qionem ſpiritualem, Preces vocales, & a-
y lia ſpiritualia Exercitia cum magno pietatis
ardore, ſolicita applicatione, ac cum deco-
A r corporis compoſitione in Dei Præſentia
auſpicari, & integrè ad finem usque proſequi
MWπ0conatus ſis?
em 5. An etiam occupationes ex natura &
pli objecto non ſpirituales, ſed indifferentes,
1 ie , ſpiritu ſublimare, devotionis fervore inflam-
n— K 3 mare,

8

62 Diei vV. vte
mare, ac omnium circumſtantiarum perfe. Mln lie 1
tione veſtire tibi non moleſtum fuerit? cle fungtet

6. An defectus, qui aliàs in tuas adtio- 4 ,Cenbtn e
nes ab experientia ſe inſinuare ſolent, cautè d Gnens⸗
prævidere, & præcavere ſtudueris? ſenn: We
7. An ſingulis operibus tuis excluſeris untemild
omnem reſpeétum humanum, omne pro- 8 giescnnen
prium commodum, utilitatem, deleéctatio- . n *
nem, aut laudis affectationem, sicque purè Pianmi
& unicè Deo ſervire, eique in omnibus pro- n eit
pter ſe placere intenderis? Zadl eng
8. An ita fundtiones tuas externas in o- 1MMotmn
culis Divinæ Majeſtatis obire aſſueſcas, ficut Mind n
ea faceres ſpectante alio viro gravi in autho- Aüd huipſin-
ritate conſtituto, quem times? nmkegt W
9. An etiam ea, quæ ignobilia & trivia- NMuimiitkeie
lia videntur, cum intenſione fervoris ad Dei miuenianiit
Gloriam peragere ſtudueris, cùm perfectio uiniinnktigg ie
a Rionis non in opere, ſed operante conſiſtat, tümgenurk
cujus Deus affectum & fervorem penſat? iſpi ſafn
10. An ita in & poſt quodvis opus dila- Rn afmnh
taveris animi deſideria, ut majus ſemper &
perfectius obſequium Deo præſtare intende. Muſullhnt
ris, quàm ſit illud modicum? lentis in ope- i doneonins
re laborem & difficultatem? In Divino obſe- Erignchien
quio vires tuas omnes impendi, & te totum :immmdndhnn
pro Deo conſumi deſidera.
II. Valde conſulta, quia valde meri-
toria, Deéque grata eſt praxis illa, qua ani-
ma quotidie paetum de mane init cum Do-
mino

eninfnn
N 3 fei

4

e onn
Rantt ige

* „
enn, Gderi
Peente
ale

NW

.
6

R
1erien
En Aennnge

Mrtnm

uen'D

Examen particulare. 263

mino Deo ſuo, toties ipſum per diem cum
tota Eccleſia triumphante & militante lau-
dandi per Gloria Patri &c. per illud Triſa-
gion: Sanctus, Sanétus, Sanctus &c. per il-
lud Præconium: Millies Laudetur Eſus
Chriſtus in Venerabili Sacramento Evchari-
ſtiæ &c. quoties corpus halitum trahit, greſ-
ſum movet, pulſum arteriarum ſentit &c.
hoc pactum ante quodvis opus longius bre-
viter confirmari poteſt.

I2. Inſuper magnæ utilitatis, & inſi-
gnium meritorum negotium eſt, quamlibet
actionem ex motivo plurium particularium
virtutum peragere: nam actiones humanæ
non operantur ultra intentionem agentis, &
ſic ſine hac extenſione ad plures virtutes cum
una tantùm intentione, licèt bona & ſuperna-
turali, unum duntaxat & ſimplicem fruétum
percipis, ac reliquos pro tota æternitate per-
ire ſinis, quos parvo labere colligere poſ-

ſes.
Plura ſtudioſo perfectionis Candidato
circa actiones ordinarias perfectè obeundas
ſuggeret ingenioſa in Deum charitas & gratia,
quæ humanam doctrinam in praxi longè ex-
cedunt.

264 Diei V.

'tenvor⸗ III M . I. nmn ght
Fnunltmgun

Tempore Pomeridiano. Uafüten
⸗ one à uiſtenh,
De Abſtractione a £cτulo. muin ain

61, ,8
1. Olcut verus mundi contemptus non con- Motg initet⸗
ſiſtit in ſola externa abdicatione facul- 1M,ſkm Ral
tatum terrenarum, quæ fit in ingrefſſu Reli. Firm 5 Dayin
gionis; poteſt enim ſtante hac actuali re- m'hiil ithn
nunciatione bonorum temporalium adhuc muumn n
foveri inſignis erga mundana affectio: ita pa- Aid rllidi
riter amor mund univerſaliter non probator / oi,cat
ex eo, quòd aliquis corpore cum Sæculari- Wünimmenauun
bus converſetur, mundana tractet, & inter in inks unn
medios mundi ſtrepitus vivat, cùm etiacn lſdnmgn
inter eos adjuvante Dei gratia animum ab a. Iniommullkn
more & moribus ſæ culi alienum habere, & nmikßhepend⸗
corde ſolitario ſolis cœleſtibus intendere pol- iMeuenmimnn
ſit. Talis eſſet quidem in mundo, ſed non ummhkinto n
de mundo, quia mundi legibus ſe minimè amiiantink
ſubjiceret. An non Apoſtoli, an non eorum illin tee el
Sectatores ex Ordine noſtro per omnes mun- Muſiiknneſn
di plagas Miſſionarii Apoſtolici, an non in- Nincul n
num eri alii utriusque ſexũs in media Coſmo- M mminiinin,
philorum frequentia, imò in ipfa Aulæ, Pro- Mlim ineiieian
cerum & Magnatum opulentia per ſpecialem nikbifdſet,
Dei gratiam ſanctum, humilem, & ab omni uſium mkian
mundana vanitate immunem ſpiritum con- Ktnin
ſervarunt? an non oblatis etiam honorib eeſzzmin

1)

Kunmandolen
NrtrvdNA

Soliloquium ſecundum. 26

& opibus innoxiè uſi ſunt? Fuerunt hi de nu-
mero eorum, de quibus Apoſtolus: Qui u-
tuntur hoc mundo, tanquam non utantur. 1. Cor.
7, V. 31. Uti eis licuit creaturis, ſed non frui,
quia his frui idem eſt, ac in eis finem ſuum
ponere: Utere creaturis, ait Ludov. Bloſius
in Conclav. An. fid. c. 4. S. I. n. 2. ad hono-

rem Dei, ſed cave, ne eis per vitioſum affedtum

agglutineris. S. Dionyſius Carthuſianus præ-
fata Apoſtoli verba ua interpretatur: Quaſi
nonutantur, id eſt, finaliter non inbeæreant rebus
creatis, nec per eas retardentur à Deo, ſed pro
nibilo reputent cuncta terreng. Quod ſanctè
oblervabant innocentes mundi hujus uſurpa-
tores: hinc ſimiles erant conchæ marinæ,
quæ ſalſis & amaris pelagi aquis innatat, nec
guttam tamen aquæ ſalſæ imbibit, ſed Cœlo
iereno rori cœleſti capiendo ſe aperit, & e-
um in ſe receptum in margaritam conſolidat.
Ita animæ electæ in medio hujus mundi pe-
lago nec minimam de ejusdem oblectamen-
tis ſtillam imbibunt, ſed lupernis intentæ
gratia ſtabilire cor unicè quærunt.
II. Verùm cautè hæc intellige, dilecte
Tobis: non imus inficias, quòd Deus via
extraordinaria in mediis etiam Sodomis plu-
res innoxios Loth conſervare poſſit; quèd
ad certum ſtatum, conditionem, ac functio-
nem ex zelo animarum ad Dei Gloriam in-
tentam gratiæ ſuæ auxilium conferre poſſit,
N 5 a6

266 Diei V. M gan
ac ſoleat, ut tales, prout neceſſitas, aut re. Min nan
rum circumſtantiæ exigunt, etiam per mun. atel
dum immundum immaculato pede tranſeant ““ .
dumodo abnegantes (in quo difficultas verſa- nts hius
tur) impietatem & ſecularia deſideria ſobriè Mnlle- i
juſte & pie vivant in hoc ſæculo. ad Tit. 2. v. 12, Umns Gdll nes
Non tamen omnes, præſertim Religioſi clau- nlNnriunſ
ſtrales, ad talia munia à Deo non vocati deſi. uimdmmee
mili ſecuritate temerè ſibi fidere, ac pericu. pueſeinnnßei
loſis mundi fluctibus præſumptuosè ſe ex- 6trnzrnefftalne
ponere debent, ſi non ſucceſſivè vitæ ſpiri- rſulekatilhn
tualis, ac gratiæ ſanctificantis naufragium Mwr udanni,
fubire velint. Nam finis ac inſtitutum pri- wapi iſtin
marium S. Ordinum eſt, ut Religioſi vi ſuæz rmtchm6
Profeſſionis mundo mortui ſoli Deo vivant, on nid
séque à mundanis negotiis corde & corpore Inmmmſin in
abſtractos gerant. O quantas animi inquie- Afumm iun
tudines, quantas ſpirits diſſipationes cau. u ellin de
ſant incautæ familiaritates ac amicitiæ cumsæ- cun ulun
cularibus contractæ! Hæ ſunt, quæ devotio- N willn ulund
nis & compunctionis lachrimas exſiccant, Mitisſikleſai
vel potius obſtruunt, ac ferventia animæ Ermm hlroten
propoſita ſuffocant: hæ ſunt, quæ in obſe- ia n prion,
quio Divino, in oratione mentali & vocali mminns ininnie
mentem in vaniſſima objecta abripiunt, & WAinllellizen
ideò pauci inveniuntur contemplativi, quia paluci unmadtleienis
ſciunt, ſe à perituris, & creataris ad plenum ſe- onmdeu vnneue
queſtrare. de Imit. Chriſt. I. 3. c. 31. n. rI. Bil indu it
cutiat quivis, ab inordinatè uſurpata cum 9. Achetlniili

cularibus converſatione ad Cellæ ſolitudinem Cletio
redux Uloin

7

Soliloquium ſecundum. 267
knſnn tedux conſcientiam ſuam, & ultrèò fateri
e debebit, quòd in animo multis mundi ſtig-
Wmatibus ſignatus, multis vanitatum imagun-
Tn culis obſcuratus diutius ſe in ſpiritu recolli-
gere non valeat: & quid, ſi tales ad mundi
uoblectamenta excurſiones frequentius con-
iI tingant? Nônne demum ſputa in S. Profeſſio-
u ne in mundum projecta avidè reiorbebit?
nonne ſenſim exuto ſpiritu Religionis in ho-
minem pravis ſæculi moribus, vanitatibus &
i nugis ſtudiosè addictum degenerabit? De-
plorat hoc S. Laurentius Juſtin. his verbis:
0 quot temporibus noſtris fuerunt, & ſunt, qui
tunquam ardentes lampades && mundi luminaria
lucebant coram hominibus, paulatim ex frequenti
Sæcularium converſatione & confabulatione tepe-
fatti ad priſtina opera ſæcularis vitæ miſerabiliter
redierunt. I. de Diſcipl. & Perfect. Mon. c. 12.
Hi primitus in vado ſe ſecurè ambulare pu-
tabant, periculum nullum frequentatis his
mundi comerciis ſubeſſe judicabant: tandem
verò vanitatum philtro dementati, & into-
xicati etiam ad Superiorum admonitiones
& correptiones inſanabiles permanlſerunt.
Brevem, ſed valde ſalubrem doctrinam pro
hac materia tradit Lætienſis Abbas: Ab om-
nibus, quorum Deus vera cauſa non eſt, abſtradti
eritis. Blos. in Sacel. An. ſidel. c. 16. n. 4. O
ſi omnes caperent verba iſta! òquàm grandi
ſpiritualis vitæ diſpendio immunes forent!

268 Diei V.

III. Quantum S. P. N. Benediétus toto 6

Sanctiſſimæ vitæ ſuæ tempore abſtractioni
à ſæculiturbine, & mundanorum hommum
conſuetudine fuerit addictus, liquitò patet,

dum jam adoleſcens 14. annorum cor gerens

ſenile patriam Oomum, illuſtriſſimam Famili-

am, ac urbem Romam deſerens, deſerti ſecel-

ſum petit, ad priora nunquam amplius re-
verſus, probè ſciens, etiam Chriſtum duo-
dennem inter cognatos & notos non eſſe in-
ventum. In virum poſtea conſurgens om-
nia naſcentis ſuæ Religionis Monaſteria tam
per ſe, quàm per primos Filios ſuos, 8S. Mau.-
rum & Placidum, non in præcipuis oppidis,
(ut cum Eſu à turba declinaret) ſed in lo-
cis ab hominum ſæcularium frequentia ſe-
paratis, plerumque autem in montibus pro
acceſſu magis incommodis erexit, quo
Exemplo S. Pater Ordinis ſui Alumnos do-
cere voluit, ut cauta & rara licentia ſe mun-
danis hominibus jungant, ac non niſi duce
obedientia, urgente neceſſitate, Dei ho-
nore, ſalute animarum cum filiis hujus ſa⸗
culi, & quidem tunc circumſpectam com-
munionem habeant: noverat enim S. Legis⸗-
lator noſter, perquàm difficile eſſe, picem
tractare, & ab ea non inquinari, Sæculari-
um conſortia quærere, & vano eorum ſpiri-
tu non infici, mundi negotiis ſe ingerereé,

& mundanos mores non induere; hinc
ſu-

er ſn

3 u ſebst
erelnwdo ee
nſe fi
1 eilun
ln n
lnlerodlin
enust anlu
Geed non
lveniaen 4
caieretzi
ans hen un
Allatcsſicauth
geliat,An
Nentenndl
,afreinentant
Punkeumnafe
uudcum ponstn
gu fu enghbn
ln ineril won
Abrs gnn
Keiwdn Anoda
Den ohhen ile
M tglu, tts,
nn nſatesdee,
e n omnizunn

Cll , bt,utler

Nofecuwkunne
lilr, Nfin cin
nim nnntnuhn
n r, e

,

lll ln
n
Luren g

n

4

Soliloquium ſecundum. 269
ſuper in S. Regula verbis docuit, quod ipſe-
met proprio Exemplo confirmavit: voluit
enim, ut ſui a ſæculi attibus ſe faciant alienos;
c. 4. Inſtrum. 20. quod ipſum monet Gen-
tium Prædicator, S. Paulus: Nolite conformari
buic ſæculo, ad. Rom. 12. v. 2. præſertim Reli-
gioſi ei ſemel mortui. .
IV. Externi autem actus ſæculi, à qui-
bus nos facere alienos jubemur, ſunt omnes
ili, quos quidem homines mundani reſpe-
rrttuiget Qu ſtatus ſui decoros, urbanos, ac compe-
lulaimn tentes judicant, in Perſonis autem Deo con-
uk ſecratis meritò ut exotici ludibrio explodun-
miufn tur: an non enim exoticum foret, ſi Religio-
Nülan)Aik ſus,ſtatum Pnitentiæ profeſſus, ut rationa-
AMHNNNN Iis ſimia aliorum mores imitans, accentum à
euntin lingua ſua vernacula longè alienum in lo=
Muumndh i quendo fingeret? ſi modis, geſtibus, aliis-
Pehälülm que affectatis pedum, capitis, corporisve
mnNi flexionibus & motibus perſonam quaſi ſce-
aei nicam exhiberet? ſi ſectando Coſmophilo-
nln) rum regulas, novitates, axiomata, ita ſimul
umcSα eorum vanitates oleret, ut mundum in ar-
tocrea cum omni promulſide devorãaſſe vi-
deretur? Abſit, ut talis vanæ dementiæ ul-
i lum poſt ſacra vota hominem arguamus; ſed
quid obſtat, ne fiat, cùm & pejora ex fre-
quenti cum mundanis familiaritate fieri con-
tingat ? Caveat proin, verba ſunt Euſebii
Nirmbergii, qui ſemel mundo mortuus eſt per
. egreſ⸗

11 e
Alnrnigenen
ean naltn
Mepuntinnd

270 Diei V. umul i
egteſſum, ne per regreſum poſtea moriatur Deo Gem e
, iivu⸗ mundo. de Ador. in ſpir. & verit. l. I. hl n1

c. 10. Major Religionum obligatio conſtrin. “ An
git ad pravas mundi vanitates ac ſæcularia de. e hun
ſideria non regrediendi, quàm olim erat Anviid,En
mundo egrediendi; hinc S. Thereſia, genui. un linm n!
na S. Spiritus Diſcipula, inſpirante Pivino ¹1 M iit
hoc Maxiſtro, ſui neo-reformati Ordinis ba. Bn i e
tres Wonitos voluit, ut ad conſervandum! taui 4
Religionis ſpiritum rarò &o ſoliciteSæcularesac. MAIinii
cedant, & non niſi de rebus ad ſalutem per- mnel mend⸗ 4
rinentibus cum ipſis agant. Nemo etiam zmiilet
viribus ſuis temerè fidens ſe concredat in- H ,
cautæ cum mundanis converſationi: nam ex. luun Ee
perientia conſtat, quòd etiam illi, qui ſibi uelhen ulai
fortes Samſones videbantur, à Dalila (mun- udus utnun
do) turpiter attonſi, vel ſuum ad Divina v- Mln Niomni
gorem ac fervorem amiſerint, vel etiam n- Kie A. .
ter mundi amplexus miſerè perierint. liſen gnoi
V. Innocenter hoc timuit S. Petrus Da- Butm
miani, S. R. E. Cardinalis, ac præclarum ſi dus Ilinaitf
S. Ordinis noſtri, hinc poſtquam & Mona- lttontinn 8
ſterio excitus pluribus annis Romæ in pu- Waifinm,
blicum Eccleſiæ Bonum ſacris laboribus ſeim- ut en Di
penderat, tandem Nicolao II. Pont. Max. in lonnen
vehementiſſimis precibus ſupplicavit pro ob- ihl Klnn
tinenda licentia Epiſcopatu Hoſtienſi ſe ab- Rummun
dicandi, ac denuo urbis rumores, vitæque i e uhnn
activæ diſtractiones cum ſolitudinis & con- ih l mfi itn
templationis dulcedine Permutanche Au- innn lit
lamus

N, Soliloquium ſecundum. 271

wine diamus motiva in ſupplicationis tenore fuſi-

üftie us expreſſa apud Angel. Paciuchelli in Jon.
tnelde t. I. lect. 20, S. II. n. 22. Beatiſſime Pater!
Ahbdicavit Epicopatum Conſtantinopolita-
num S. Gregorius Nazian. & tamen Eccle-
ſiæ illi nedum utilis, ſed neceſſarius erat. Et
e cur mihi hoc ipſum non licebit? Ille Mona-
chus monaſticæ diſciplinæ ſe iterum ſub-
en miſit, & ego aliud non peto, niſi ut mihi
Monacho facultas detur in Monaſterium re-
arz vVertendi. Sylvanus & ipſe Chriſtianam pie-
u tatem ſedulò colebat, & Philopopolenſem
Eccleſiam in Thracia adminiſtrabat, elapſo
tamen triennio obtinuit recedendi veniam,
cùm intenſa regionis illius frigora ob graci-
le, macilentum & extenuatum corpus per-
ferre neſciiſſet. O ſi homo ille ſanctus tan-
tum ob frigoris moleſtiam corpus infeſtan-
tem hoc impetravit, cur mihi id iplum ne-
gabitur, cujus anima ſummo frigore con-
fringitur? à Divini amoris fervore tepeſco,
quo in Cœnobio ardebam, & lætiferum tor-
pentis animæ frigus incurro. Eheulmemi-
ni enim ſæpè, me ita Divini amoris igne
ſuccenſum, ut optarem protinus clauſtra
carnis effringi, ut ad ſummum meum, om-
niumque hominum bonum evolarem. Ha-
bebam tunc, ut Deus promittit, cor carne-
um, aut, ut mihi videbatur, cereum, ſi-
6 quidem flamma cœleſtis cujusdam deſide-
ſ rii

rnlit,
”M
LCariz

Gie e et

272 Diei V. n n
rii illud liquefaciebat, & liquefactum per veiskoon.
oculos in copioſiſſimas & dulciſſimas lachri- Nillnnſi
mas diffluebat. Abhorrebam ego omniz, ledo fr
quæ Chriſto Domino dilplicere exittimabam. ennnnn, 1
Sæp devotos oculos in Chriſtum & Cruce Aataf
pendentem torquere ſolebam, avidusque CErdi um
ſuſcipiebam ſtillantem ſuppoſito ore cruo- Asrocſnmin
rem. Videbar mihi Redemptorem in Cal. actons,0n alun
variæ monte conſpicere languentem, & Eicirntha
exſpirantem, & ex S. Vulneribus, quaſi ex rnen, Kin
tot fontibus, Sanguinem manantem haurire unn ines en⸗
&c. ſed nunc duritiem indui, nunc in ſaxum ſec,iam
converſus ſum, externa negotia nauſeam seansHaale
mihi pariunt, & tanta ariditate exſiccatmim ſen unnens el
me intueor, ut nec minimam compunétio. Gm enn di d
nis lachrimam effundere poſſim. Ego, ego, amikinnd dn
cheu! Samſonis inſtar doleo de amiffis ſe. omdilhiud
ptem Spiritus S. donis; affligor, quaſi cum ianſuntſer
Samſone ſeptem pili mihi reſfciſſi eſſent, mnmdimn en
effoſſique non frontis, ſed mwentis oculi, & Petunraere
quòd nunc miler ſæcularium curarum mo. miihugn m
lam gyrare cogar. Ego alter ſum Sedecias, ann Meimnaldi
cui Babiloniæ Rex, trucidatis prius filiis, ſeu nictncarrenth
ablato bonorum operum fructu, deinde etl- uininimmmn
am oculos eruit, cùm me pulcherrima & nin iin
pretiola internæ contemplationis luce ſpo-. S aa
liärit. Si igitur S. ille vir Sylvanus, ſcili. mlininai
cet propter ſolam corporis incommodita- viimn ilii
tem, non cunctatus eſt dimittere Thraciam, ifini
cur ego non deſeram pro cavendis tot ani⸗ luktn in
mz i

MR . J. 7 2 *
ki ln Soliloquium ſecundum. 273

ræ vulneribus Romam. Facultatem ergo

1

præ (a, Be atiſſime Pater, faculratem, inquam,

ddu. ln
R præſta recedendi, ut virium ſpiritualium
crines iterum naſcantur, ut lucem mentis re-
cuperem, & Deo meo frun denuo poflim.
Hæc S. Præſul ad Vicarium Chaiſti.
Nun VI. Si igitur Vir, tan:a virtute ac ſanéetita-
e conſpicuus, ob externa negotia, eriam
pia, & Eccleſiæ proficua, tamen viræ ſpiritua-
lis languorem, devotionis dilpendium, do-
rr l norum Spiritus S. jacturam cuntraxiſſe ſibi
nan n viſus eſt, ſi ad præcavenda anima vuinera
AnA Romd abeundi, & curas ſæculares excutiendi,
uniudin facultatem tam intenſis precibus ſupplicavit:
unnmnſii uic alii non agant, qui clypeo virtutum
kinſhn s contra noxia tela mundi adeò inſiructi non
AMhEn ſunt? quomodo illi Divinæ confolationis ro-
Stiset rem in anima ſua percipere pofiont, qui ci-
1. ui i tra finem necefſarium, vel honeſtum, præ-
tmuMi ciſè ad ſenſuum fuorum indulgentiam ſæculi
erluncm nugis ultrò ſe ingerunt, vanos rumores ve-
Wyirias nantur, propinquorum & aliorum, quibus
umiifi inbrofeſſione adhæſionis repudium dederunt,
ynihidenuò familiantates inquirunt? eorum ſolatiis
„Wegkn fruendi frequentiorem anſam appreben-
„ dunt? nunquam tales ob immodicas ejus-=

d . . e. S
Vehn,modi mundi ſalutationes Divinarum inſpaa-

cund tionum dulcedinem delibabunt; nunquarn
dilun ſolidè in vita ſpirituali proficient, ſed patda-
e aN tim à fervore decident, & in vanitatibus lu-
NℳN S 5

274 Diei V. is
. . ,r. Deos
is ex defectu cœleſtis imbris areſcent, pro- Gunmnleu
ut Deus per Prophetam Amos c, 4. V. 7. anenn
prædixit: Plui ſuper civitatem unam, ſuper d

relhmumnu
civitatem alteram non plui; pars una compluta twelntilt
eſt, && pars, ſuper quam non plui, aruit: qui- Dmiit umgt:
bus verbis, ſic exponente præfato S., Petto ENaiſue
Damiani ad Deſiderium, Cardinalem & àbba- geloname, ,
tem Caſſinenſemejusdémque Religioſos Be- idh it M 1
nedictinos, Deus ſignificare voluit, quèd zuin f, un
gratiarum, beneficiorum, luminum & con- 6,Nem ,r ien⸗
ſolationum ſuarum imbre animas religioſas l,igun
à mundi ſtrepitu ſeparatas perfundere ſole- Ganm m,sl
at, ubi econtra in ſæculum, ejusque ſequa- I unmu um,
ces, ne guttam quidem pluviæ, aut roris c. I
leſtis delabi permittit. Et quid inde fiet, .

niſi ut tales tandem ex juſta Divinæz viſira- Aigmdknin
tionis ſubtractione miſerè in ſpiritu areſcant? uniimihri
VII. Ideò zeloſus quidam recentior Aſce- di i mtumn
ta anonymus in ſua Ichnographia nona in. ſunfni m

cautam hanc quorundam Religioſorum cum Mugininiis
Sæcularibus converſationem & in negotia iun ſam,
mundana intruſionem judicat eſſe unam ex Gucfmm m
præcipuis cauſis, cur Deus hoc potiſſimum rſi ln ,
periculoſo noſtro ævo ſe, ſuàque arcana non dndlni gind
tam copioſè amplius nobis communicare, Mihttiglel
neque tam familiariter nobiſcum agere ſoEflgnkinlirnn
leat, ac olim cum omnibus illis agere con- minrinien
ſuevit, qui ſpretis his mundi illecebris ſibi in iil
ſolis vacabant: dum enim mens noſtra aded euminich i
vaga hinc inde vanis & terrenis creaturarum iliden e
ſola⸗ zan

=

HZM Soliloquium ſecundum. 275
dties ſolatis occupatur, Deus quodamodo à ſua
pi operationeimpeditur, ut opus ſuum in ani-
Ne ma juxta deſiderium ſuum peragere non poſ-
eE ſit; & hoc veriſſimè: ubi enim factum eſt ver-
Ium Domini ad Foannem? an in paterna do-
I mo? an in publica platea? an in populi fre-
aum quentia? minimè, ſed in deſerto; hinc S.
Bernardus ait: Impleri Divinis vifitationibus
anima non poteſt, quæ his diſtracionibus ſubja-
umn ani cet, Serm. 3. de Aſcens. Ut enim clavus cla-
vum pellit, ita, ut idem mellifluus Abbas ait,
let amorem amor expungere; Serm. 13. in
Cant. humanus Divinum, mundanus cœ-⸗
leſtem.
VlIII. Magnam adhuc deformitatem ad-
uhruchbut vertit & deplorat in ſervis ad ſpeciale Dei ob-
Rnniihin ſequium aſlumptis jeremias Propheta: cùm
beui enim in ſuis lamentationibus præmiſiſſet:
ſungut Obſcuratum eſt aurum, matatus eſt color optimus,
al mox ſubjungit: Diſperfi ſunt lapides Sanctuarii
aali in capite omnium platearum, filii Son incl)ti,
e & amicti auro primo, qaomodo computati ſunt
inter vaſa teſtea. Thren. 4. v. I. & 2, Per la-

N.
E
. M

nini⸗

elgr pides Sanctuarii, per filios Sion inclytos uni-
. verſim à SS. Patribus Eccleſiaſtici, Sacerdo-
e tes & Religioſi intelliguntur. De his con-
nE queritur Deus per Prophetam, quòd repu-
nat tati ſint inter vaſa teſtea, quòd obſeuratum
4 i 6 ſit aurum optimum, eò quòd hi lapides San-
n E , Kuarii, hi filii Sion inclyti inventi ſint dil-
iweſost §. 2 per-

276 Diei v. gen n

perſim in capite platearum, in foro, in pu- iwann
blico, in vüs ab omni plebe tritis non ſine nin ſtn
ſcandalo paſſim oberrare. De his Jos. Manſi Hnaſinke 1
in ſua Bibliotheca morali dicit: Eoce tibi cau. etir Menln
ſam, cur Ecclefiaſtici (non rarò etiam Reli- eſuni unn
gioſi) bonum nomen amittant, alios ſcandali- rhenct aiſt,
zent, & à ſua vocatione deficiant, quia videli- n te en
cet Divino ſervitio minime ſunt inteuti, ſed poti- eogicet, rd
us in mundi hujus negotia ultrò ſe ingerunt. Jos. ohenl dn ngen
Manſi t. 2. tra ct. 22. diſc. 3. n. 8. Utinam Wlrkt, Mlenn
unius duntaxat ſeandali argumentum habe- Mfulm /
remus, quo Clauſtrales urbis plateas frequen- iiet u.
tins obeuntes, Sæcularium non tam vulga- dl riniu
rium, quàm nobilium oculos & animos of- Al ſon antd
fenderunt. Quomodo enim bonam de is n inihm
opinionem forment? quomodo eos ſpiritu dHühnmnſund
ſuæ S. Religionis imbutos credant, quos i iMunn in ie
dent jam per hanc, jam per illam plateam va. Iu Mlia iunt
gari, jam hanc, jam ilam domum ſine neceſ. AMudh uſerte
ſitatis vel utilitatis titulo frequentare: ſéque Ainhmm inh
ad captanda corporis ſolatia inter vaſa teſten n mnn Eini
mundanorum hominum cum vilipenſionis Aalinidn in
periculo commiſcere? Sanè non rarò per ta- utlemmi
les gyrovagos totius S. Ordinis vel Mona- Mani gim
ſteri fama periclitatur & proſtituitur. Ah,Flni
VI. Propheta Jeremias damna eorum Auonmn ingt
magis explicaret, qui ſtatum religioſum pro- umattiigi
feſſi liberius cum mundo communicare non ni mtün
verentur; tranſit à lapidibus Sanétuarii ad ali- Wil mini
ud exemplum de Nazaræis, qui per R inimfn
Divyi⸗

3

e Soliloquium ſecundum. 2 77
GeN Divino cultui nuncupati apud Judæos ca-
GneI dem fama pollebant, qua in lege nova Re-
ochen⸗ 4 N lgioſi : nam typum gerebant Cœnobitarum,
R ſicut Rechabitæ Eremitarum. Deillis ait:
* nn Candidiores Nazaræi ejus nive, nitidiores laſte,
— ubicundiores ebore antiquo, Japhyro pulchrio-
* Gi res, Thren. 4, v. 7. O quàm præclaræ ſunt
/heæ prærogativæ, quz Deum ipſum autho-
Ini rem habent! Sed ingens macula has omnes
nizl obfuſcavit, mox emm ſubjungitur: Deni-

Funh grata eſt ſuper carbones facies eorum, non ſunt

uittugm cogniti in plateis. Ecce Nazaræi, Keligioſi,
nGe magna aliàs apud homines opinione fulgen-
Ittms tes denigrati ſunt, cogniti non ſunt; ubi?
Cuhgeatund in plateis, daum à domo Domini, in qua
Glgmchuk per 8. Profeſſionem plantati ſunt, quo ne-
ünn icio prætextu ſæpius abſentes per plateas,
m riEe per loca publica incautè oberrärunt, vel,
ltenni quod ratione materiæ ac deordinationis con-
tiun tra abſtractionem à ſæculo cum S. Textu
matn idem, imò longè deformius eſt, dum ſe
rm GEGh Dacularibus ad cibum, ad potum, ad uſum,
in ms ad jocos & ſales accommodärunt, ac eorum
geini Senio per omnia conformes reddiderunt,
inn ,i Keut populus, ſic && Sacerdos. Olex 4. v. 9⸗
. Quid dein mirum, ſi tales coram Deo ſuper
nthin carbones internè denigrati, & externè pro
Nazaræis, quos habitu & tonſura mentiun-=
gn m rur, cogniti non ſint? cùm enim nihil in
ir⸗ Verbis & actionibus ſingulare, extraordina-
Neukk, 5§5 3 rium,

4

len e
1 oini uen⸗
, ncls
nabus

rium, ac à trivialibus vulgi ineptiis alienum
in ipſis appareat, ideò ſingulari etiam reſpe-
tu & reverentia non coluntur. uc
IX. Non deſunt, fortè etiam ex S. Fami d dl
liis quidam, qui, dum perſonam, præſen- niien
tiam, ac affabilitatem ſuam privatis Szculi telle⸗
hominibus, præcipué autem authoritate qua- eluns iutei
dam tulgentibus gratam & acceptam advet. illund ,n
tunt, eorum favoribus immoderatè affici. mihs kmin
untur, ſéque in illis omni obſequiorum ge. Nokimſl i⸗
nere ſiudioſè ſtabilire contendunt. Pro u- miis ian

cro non rarò cenſent, ſi affabilitate ſua, vel den 4e

potius immixta faceta nugacitate paraſitica

hinc inde oblectamenta aut munera emen-4l C
dicent. O indignum quovis Viro ſpiritua- Nülnn, lun
li commercium! & qui exinde ſequuntur n, Celinfune
fructus? Omnis reverentialis reſpectus ſuo- Giier mkin
ceſſivè in vilipenſionem, exploſionem & itzun ehi erti
contemptum degenerat: in mente depin. in oun, Aun,
guntur mnumeræz circa externas vanitates llitmi mne,
deluſiones: excogitantur conſilia tales ex- Müed Duton
curſiones brevi denuò it erandi: ſolitudo ce- Elnſeun (
dit in carcerem, Cella in fuſtidium, & com- lun iiſein r
mercium ſæculare in campos Elyſios mi- Arlium
grat: quies & pax in ſpiritualibus exercitiis Altulisern
deperditur: Divinis auxiliis & operationi- ur ioriun n i
bus in anima ponuntur obſtacula: fiunt quo- iu Idl ndd
tidiani regreſſus à fervore erga cœleſtia, do- Mi argllit
nec tandem homo interior in inſenſibili cx- ig ein i⸗
citate à Deo derelictus penitus indureſen. Kfet rlin
i
3

“ Soliloquium ſecundum. 279
e Hi ſunt verminoſi fructus carioſæ arboris,
nempe incautæ, inutilis & frequentis fami-
liaritatis cum hominibus hujus ſæculi, dum
ejusmodi famelici humanorum affectuum
ſectatores poſt grandem ſpiritus diſſipatio-
u nem, & periculoſiſſimam deordinationem
Ulei àfine ſtatus ſui tandem è& numero Servorum
Dei eliminantur, eò quòd magis ſtudeant
hominibus ſervire, eisque placere, quaàm
Deo, Creatori ſuo, quod teſte S. Paulo in-
compatibile eſt cum glorioſo titulo Servi
Dei; ait enim: An quæro hominibus placere ²
i Radbuc bominibus placerem, Dei Servus non eſ-
ame vem. ad Gal. 1. v. 10. Qui ejusmodi ſunt,
Glnginn convincuntur, quòd cor luum, amorem,

AuE ſuum, obſequium ſuum cum Deo & mun-
Dummintſt do dividere velint: ſed hoc adulterium &
hennt ghi ſacrilegium eſt; unde etiam à S. Jacobo a-
er Aort il dulteri vocantur: Adulteri, neſcitis, quia ami-
”””

citia hujus mundi inimica eſt Deo. Jac. 4. V. 4.
Impoſſibile eſt, Deo ſimul & mundo ſervi-
re, ac utrique placere. Cor ingrediens duas
vias non habebit ſucceſſus; Eccli. 3. V. 28. hoc
cni upl eſt, nec Dei, nec mundi gratiam acquiret.
, Zeloſiſſimus Paulus Segneri ait, quòd favor
ele, & amor hominum tres habeat conditiones
" beſſimas: Ima eſt, quòd ſit difficile, illum
e d conſequi; 2da, quod ſit facilè, illum perde-
Srhien e re; 3tia, quòd etiam obtentus plus mali,
en üuik quàm boni afferat. in Man. an. 12. Martii.

aezet
cner Ct iius

. zo; 3 . 6onnh rl
X. Caveat igitur religioſus Dei Servus, a
ne ſe inanibus mundanæ benevolentiæ ſignis ſ iſiſii
& favoribus etiam ex quocunque honelk niilg,
tis, vel fuæ aut Monaſterii utilitatis prætex. mnn i⸗
tu inecari permirtat: ſi enim his affechbus ihtlinun ri
ſerne ad breve tempus ceſſerit, in ultetn= tiltuln, Elen
rem eum laxitatis & ſenſualitatis viamm mox Iümnn An,
pertrahent: nam ex colorato quovis tiiulo pw unortu, G
omneimn occaſionem illarum perſonarum Wliimiu, i
conſortium adeundi cum cordis inquierd. r iitn
dine prenſabit, ad eorum menſam, 2d po- Ennniem
tumn, ad merendas, ad otioſas confabula. , rliu
tiones ſe inſinuabit, politicis mundi for- e teriftina
mulis ac moribus aſſueſcet, dulce diſcipli. Niu/niuln iu
næ clauſtealis jugum ei redderur exoſum, NAumm uuhr
exercitia ſpirituahia cum tædio & languore iu bendenn e
peraget, & de ſupererogatotiis ne quidem wenenoigüimtn
ſeriò cogitabit; demum non ſapient, niſi wennaldan
terrena, donec talis exuto omni Religionis N Kucndntel
ſpiritu interios in hominem ipfſis etiam bæcu. (ntichain,
laribus deteriorem tranſeat; deteriorem, in- finimaitngt⸗
quam, eò quòd hi parem ipſi ſtatús obliga Vldknmgtirn
nonem non habeant. Non funt hæ exagge: Wulalsglinm

280 PDiei v.

2

rationes, ſed veritates in Docéctrina S8. Pa: Inneſimnemumn
truqh & vitæ aſceticæ Magiſtrorum fundatæ, iikgig in,
nec non lugendis quorundam Exemplis und elt ni
comprobatz. Deplorat hoc S. Dionyſius —*
Carthus, ob frequentes in ſpiritu raptus WS
Docter extaticus diétus, Serm. 15. de Octav. N mlt 5 N
Paſch. his verbis: Proò dolor! multi ſunt Keli- ualimng
gid⸗

Soliloquium ſecundum. 281
voſi ſolo corpore de mundanorum hominum ha-
yatione, conſortiéque regreſi, quoraum con-
r verſatio non éſt in Cœlis, ſed mentis diſtradio-
üimin ne diſcurrunt per vaſta terrarum, & vanis af-
fettionibus detinentur in terris, corporaliter ſe-
gent in Cœ nobio, && mentis occupatione verſan-
an tur in mundo. Hi ſunt, qui ſæcularibus dele-
Gantur rumoribus, & mundanorum bom num
Su confabulationibus, qui non amant neſciri, imèò
per ſeripta, per munuſcula, per ſalutationes,
per varios modos extraneorum ſibi mercantur no-
titias, reputationes, favores, ac munera.
Noônne hæc ſufficiunt ad internum hominis
etiam alias probatiſſimi ſtatum corrumpen-
ede dum? & tamen vana & inconſtans mundi
uunnmE hujus benevolentia præ ipio Divinæ gratiz
MmuIeeE incremento à quibusdam fſolicitius quæritur,
bn & inventa cuſtoditur.
Genndnd Xl. Non quidem à te Deus, nec S. Or-
Gemtentsdr dinis tui Regula exigunt, ut contra inſtitu-
mtnei titui rationem vitam quaſi eremiticam agas,
ut Cellæ parietes ab hominum conſortio ſe-
ul queſtratus quaſi carcerem inhabites, ut ho-
ul minum etiam extraneorum alloquia morolſè
& ſütudioſè devites: minimè gentium. Imò
d e à contrario præſtat ſubinde amori corpora-
lis ſolitudinis publicam cum aliis domeſticis
& extraneis converſationem moderatè præ-
ferre, prout S. Thereſia ad omnium Reli-
gioſorum eruditionem ſequentibus verbis
§ ſ daoaæs

3

i

mlNe

282 Diei V.
docuit: In publico & converlſatione cum ali.
is eluceſcit, & patebit amor, & non in an-
gulis & latebris, ſed medias inter occaſio-

6Roantmnſe
endun Al

3

nes: & mihi credite, eſto, plures ibi occur. oful 3
rant imperfectiones, quin & parvi quidam (Cztüſum
laplus & concuſſiones, lucrum certè no- Hünkhn

ſtrum incomparabiliter majus eſſe, quia in „Mni beſt
ſimilibus occaſionibus intelligere nobis da- NEdnla an
tur, qui ſimus, & quouſque virtus noſtra Iome homtuid
ſe extendat: etiam qui ſemper intra Cellæ ſuz unmenn, uhr
angulos latet, & in ſolitudine (quantumli- Aunur Mtt, 1,
bet etiam judicio ſuo ſit ſanctus) nelcit, an mut God

patientiæ & humilitatis virtutem habeat, ac , mih i
ne quidem illius ſciendi occaſionem ullam e, Epomman
habet. Hæc Seraphica Virgo Thereſia, quæ un unn En
tamen ſemper ita converſandi Superiorum udu, N,Kaun
licentiam & proximi utilitatem, excluſo pro- diaßs tun de
prio ſui amore, & commodo, ſupponit. Hoc is Aum inr
tamen Dei voluntas, nec non ſtatus religio- rini ſalinen
ſus, & conſcientiæ dictamen exigunt, ut uld eant
accedente Prælati nutu, urgente officii tui undhrnmgiam
ratione, poſtulante animarum cura & ſalu- Rnertntun
te cautè omnino cum ſæculo, & Sæcularibus ſ Naihmig,
agas, ac eorum moribus te conformare om- iniininenmnte
ni modo horreas. enhn onnon
Proin Religioſus primò puram ſemper t, idl gn .
intentionem ab omni vano, & ſenſuali fine un, lang
ac fucato prætextu ſeparatam habeat cum ho- mint
minibus extraneis converſandi. Secundo ig oel

And Creonn)
ſtudeat, eis in verbis & actionibus bono ex- te 8
XEf emplo Mnge⸗

8

üihrohalag
Ndi
ünilunetin

onliu

Soliloquium ſecundum. 283

emplo prælucere: nam ſatis explicari nonpo-
teſt, qua cum efficacia exempium bonum a-
nimis hominum dominetur; hinc S. Paulus
Timotheum ſuum ad publica officis in vinea
Eccleſiæ dimiſſurus ei præcepit: Exemplum
eſto Fidelium in verbo, in converſatione, in fi-
de, in charitate & caſtitate; I. Timoth. 4. v.
12. & S. noſter Anſelmus in verba D. Pauli ad
Titum: In omnibus te ipſum præbe exemplum bo-
norum operum, ita quemvis Religioſum ad-

hortatur: Ita vive, ut fis omnibus forma bene

vivendi, & qui te viderint, legant in operibus
tuis, velut in libro, quid agere debeant. Ideò
caveat, ne proximis vel minimam ſcandali
umbram præbeat, de quo ita ſibi timuit S.
Bernardus, ut, licèt toti mundo prodigium
ſanctitatis factus ſit, dicere tamen non dubi-
taverit: Malo mori, quam de mala mea conver-
Jatione alicui ſcandalum dare; S. Bern. de In-
ter. Dom. c. 37. quod tamen apud mun-
danos obſervatores ad omnes Religioſorum
actiones perquàm intentos facillimè fieri po-

un teſt. Tertiò neceſſe eſt, ut in omni Sæcu-

larium aliorùmque converſatione modeſtam
ac decentem morum compoſitionem in ha-
bitu, inceſſu, motu, ſermone & actione
præferat: Nam de exterioris hominis motu, ait
Caſſianus, interioris ſtatus cognoſcitur; & ſe-
cundum S. Gregorium Nazianzen. actiones
corporis ſunt quidam præcones aximi. Non ſit
7 autera

284 Diei V.

autem comitas, modeſtia, & urbanitas ex
ofſtentatione ficta, led vera, & in animo radi-

cata: non ſit gravitas alienæ laudis ambitiols,
ſed cum fſincera anmimi demiſlione temperata.

Non fſit lermo exquiſitis verborum phaleris
comptus, ſed religiotæ ſimplicitatis candore
ornatus.
XII. Jam tuam cum mundanis conver-
ſationem ad trutinam voca, Religiolſe To-
bis, vide, num tua cum ipſis commercia hac

triplici condwione, nempe intentionis puri-

tate, boni exempli ſpiendore, & religioſæ
modeitiæ candore, aliisque necefſariis cir-

cumſtantus ſint veſtita? an commilſcendo te

inter vaſa teſtea hujus mundi non ſimul in-
ternæ quietis ac ſpiritualis recollectionis diſ-
pendium feceris? abrumpe filum deinceps.

Miſiſti manum ad aratrum S Religionis, ab-
2

renunciaſti ſæculo & concupiſcentiis ejus per e
a,Lumanlele

votareligioſa; noli jam reſpicere retro. E-
ductus de terra Ægypti noli denuò appetere
milera ejus folatia, quæ te inquietare, ſed
ſatiate non poſſunt. Salutare conſilium ſug-
gerit Romanus Sapiens: Quid tibi vitandum
præcipue exiſtimem, quæris? Turbam. Ego certe
confiteor imbecillitatem meam: nunquam mores,
quos extuli, refero; aliquid ex eo, quod com-
poſui, turbatur; aliquid ex eis, que fugavi,
redit. Seneca Ep. 7. & 8. Certo redibunt
poſt cxexcitia vitia, quæ modò eliminare
2 ſtudes,

iui e

ſoee ſelsn

t

(nlldeo mnen

nzieru⸗

NI

Dihm, im
WöAMttin,

l u. Pſn
ſa, trn
nneeNtkſbn
es feuun, ünnt
ulnlboninelgim

Chdnenn
lee
ltio dulnninn
ſttten nr U
ehcann eiin
r iue ntetr .
ugkolkeoen
nnbeind inne
in niktute
üſßipolſe an
phhn: Uere

Meditatio tertia. 2²7
ſtudes, niſi cavere velis inutilia & vana ho-
E minum eommercia, Ama prain Cellæ ſolitu-
dinem eo modo, quo dictum: nam vita ſo-
iitaria eſt cœleſtis Doctrinæz Schola, ac Di-
vinarum artium Diſciplina. Hæc te in vita
hac reddet Deo familiarem, & ibi aſſociabit
1 in Gloria æterna.

MEDITATIO III.

De ingenti Deſiderio in via Virtu-
tum & Perfectionis proficiendi.

punét. I. Rkkati, qui eſuriunt, ſtiunt juſti-
tiam, quoniam ipſi ſaturabuntur.
Matth. 5. V. 6. Per juſtitiam hoc loco omne
genus virtutum, & non ſola juſtitia, una ex
cardinalibus, intelligitur. Hos Chriſtus bea-
tos, & æternis in Cœlo gaudiis ſaturandos
dicit, qui per modum non ſimpliciter volen-
tis, ſed inſuper famentis & ſitientis ingenti
deſiderio & ardore in virtutum & perfeétio-

õ
And
nnd agen
mndmagleti
Mfantſantn
nlylkug
1 14 Ger

n nis ſtudium feruntur. Hæc fames & ſitis,
iges: 19

hoc ſincerum deſiderium, & efficax volun-
iEes tas in puritate conſcientiæ, in virtutum ſo-
rus s, liditate quotidie proficiendi cuivis Religoſo,
m u,ſe a2c vero Dei Servo ſumme eſt neceſſarium.
ANEA Sine hoc nihil ſtabile, ac firmum in via per-
fectionis ſibi polliceri, cum eo autem de inſi-
Su N, Eni progreſiu intra breyve tempus Ie Coniolari
bote⸗

Ani⸗ et

Weltenet Ue
cedcnnn
cevie

286 Diei V.
poterit, quia quò ardentius profectus fui de.
ſiderium conceperit, eò vigilantior erit in
applicandis mediis ad virtutes comparandas, elihuſce
ad difficultates ſuperandas, ad mimma curan- Elrienrmmint
da. Deus homini magnis deſideriis prædito a- unpminägotet
bundantius gratias ſuas communicare ſolet, ut ſcin ehceine
ea in effectum deducere poſſit. Teſtaturid S. AGmnh bons uut
Ambroſius Serm. 3. ſuper Pſalm. Deſiderium untirinihenn
profectus, jugis conatus in virtute Sperſectione euſrenin nn
ſemper cre ſcendi tantopere Deo placet, ut bonis cha. Mun d0n e ntt
rismatibus 8S gratiis ſuis hunc aſſiduè locupletet; Ianinedni
conformiter verbis Beatiſſimæ Virginis: Eſu- Gin, i
rientes implevit bonis; Luc. I. & Prophetæ regii: niifian
Animam eſurientem ſatiavit bonis. Pſalm. 106. (ieiuneti
v. 9. Non meruit Uaniel viſionem Angeli, metunumn
ac ſecretorum cœleſtium communicationem uludemne
ob jejunium corporale, ſed ob famem ſpie glale Mein w
ritualem, quia concupivit, dicente Angelo: ium
Ego autem veni, ut indicarem tibi, quia vir defi- udloo ncin⸗
deriorum es tu. Dan. 9. v. 23. O felix ani- Wutftk ginnſn
ma, quam hæc ardentia deſideria ſemper in i
virtutibus proficiendi inflammant! eſt enim
ſignum infallibile, quòd Deus in ea per gta-
tiam ſuam habitet: infelix econtra, in qua Iiiinenn ler

hic fervor friget & languet, nunquam ad lo⸗ lnlengi nege
6 ecin

lidam virtutem aſſurget. fngnn
Punct. II. R tural docent, eneln
unéct. II. Res naturales nos docent, anbiſinte
MCdlde

quàm ardenter Bona c& leſtia concupiſcefe isgſe di
„. . dd

„ „

nos oporteat. lgnis, dum aſcendit, plus W nſtnik,
appetit, quàm conlſequi poſſit: nam usque iu nani

d enat,
20 Klrpnctgn

Meditatio tertia. 287
ad Cœlum aſcendere nititur. Lapis, cuùm de-

cidit, usque ad centrum terræ penetrare cu-

pit, ſed in ſuperficie quieſcere cogitur. In
igne & lapide hac inclinatione opus eſt, ut eis
natura ſaltem in aliquo de bono concupito ſa-
tisfaciat, quæ utpote ſine prævio appetitu in
clargiendis Bonis parca noverca eſt. Ita res
ſe etlam habet in ſupernaturalibus. Deus æ-
què author gratiæ, ac naturæ eſt. Via ordi-
naria non ſoler concedere dona virtutum,
niſi ex gratia præceſſerit magnum earum deſi-
derium, quia deſiderium ſupernaturale per
gratiam eſt diſpoſitio ad vincendas difficulta-
tes, & ulteriora Dei charismata ſuſcipienda,
ſicut appetitus naturalis eſt diſpoſitio ad Bo-
num naturale conſequendum; unde Doctor
angelicus: Deſiderium quodamodo facit deſide-
fantem aptum & paratum ad ſuſceptionem deſide-
uti. S., Thom- 1I. p. q. 12. a. 6. Corp. Erube-
ice languide, quòdd res inſenſibiles majori æ-
ſtuferantur in ſuam perfectionem, quàm tu
in Bonum infinitum, quod Deus eſt, ad
quem te ducit exercitium virtutum ſeriis de-
ſideriis intentum. Nòſſe vis cauſam tui for-
tèhactenus exigui profeéctüs in Schola virtu-
tum? Hanc præcipuam pro certo tene, quia
rarò verum & ſerium deſiderium concipis, ut
conſtans & fidelis Dei Servus evadas, non
famem, non ſitim affers ad negotium perfe-
Gtionis, ſed languidè cupis, ut juſtitia tibi
quaſi

288 Diei V.
quaſiſponte influat, vel ſeipſam intrudat. O
iners, 6 vanum defſideriumh

Punct. III. Sunt non pauci, qui velinS. ¹
Exercitiis, vel in oratione, ac interna con- 1

ſolatione in magna deſideria effervelcunt;

quia verò poſt lapſum brevis temporis in

executione diffisultatem inveniunt, extor.
pore ac ſocordia denud ab illis reſliunt. Ho.
rum deſideria conſtanti ſolicitudine ac exe-

cutione deſtituta potius ſunt pigræ velleita- 1
tes, de quibus Sapiens: Yiger vult, Dn

vult. Prov. c. 13. V. 4. Item: Deſidleria occi.
dunt pigrum, noluerunt enim quidquam manus e.
jus operari, c. 21. v. 2 5. Occidunt pigrum
non tarò morte æterna, quia multa ineffica-
cia deſideria, licèt de ſe optima, ardeat in
inferno. Concepit deſiderium videndi N-
ſaum Herodes: Erat enim cupiens ex multotem-
pore videre eum; Luc. 23. v. 8. concepit &
Zachzus. Prior ſolo deſiderio contentus
erat, & Dei Filium inquirendi nec minimum
conatum adhibuit, sicque eum ſuo longitem-
poris deſiderio torquetur in æternum. Za-
chæus verò deſiderabat, inſuper media ap-
plicabat, quærebat, præcurrebat, alcende
bat in arborem, feſtinans deſcendebat, red-
debat quadruplum, per quod inter Filios
Abrahæ computari meruit. Hoc modo con-=
cepta deſideria noſtra in virtutibus ac via pet-

fectionis proficiendi ſeria & efficacia reddi
debent.

. . .
. 4
5

o in

rlin ult

-.

ne, oen N
Gincdtne, in
1, temmohaffi

utamhns hli,
n renn u en
eu OCneidn
—
Piron udl an
(Crn ennftunmi
un enoun en
I, Aun ſni
gelum/ lirn
ciicipeflini .
uaunenr

Ms

iher n

r Mud.

MIII
41l Nn len

peſter Crind
NEe n mon
i bellun entgione
Alſe Citoler
1

4

——

Meditatio tertia. 289
debent. Non fufficit, ea ſteriliter plantare in
ſolo animæ, ſed oportet inſuper ea rigare in
quotidiana meditatione, in examine conſci-
entiæ, in continuo mortiſficationis ſtudio cir-
cavitia virtutibus oppoſita, in ardentibus ad
Wirum Deum precibus, ut ipſe incrementum dare
nE dignetur. O ſi univerſim in domos religio-
ſas inſufflari poſſet hic ſanctus & practicus de-
ſideriorum ardor! videremus eas brevi in
Coœlum empyreum mutatas; videremus u-
nicum Servorum Dei conatum in eo poſi-
Mn tum, ut in virtutum ſemita magnis paſſibus
progrediantur; videremus grandibus deſi-
Cüngn deriis mira perfetionis & lanctitatis o-
te pera commenſurari.

DIES SPEXITA,

Sancdlo Ordiniz PFundatori ſpeciali-

ter dedicanda.
ORATIO
Ad & Patrem Benedictum.

O Magne Pater, Gratia & Nomine à Deo
Benedicte, vitæ monaſticæ Inſtaura-
tor, Speculum perfectionis, & Decus exi-
GE mium Eccleſiæ Catholicæ, te filiali corde
ſalu-

290 Diei VI.
ſaluto, te veneror toto mentis meæ ardore-
Tu per Dei gratiam Meritis tuis potens esco-
ram Throno Divinæ Majeſtatis, ac vel ideò
in tuam apud Deum pro me interceſſionem
confidentius me conjicio, téque filiorum
tuorum infimus, ac indigniſſimus humiili.
mè imploro, ut mihi gratiam impetres in
vocatione mea dignè ambulandi, eâque o-
mnia usque ad finem vitæ meæ fideliter ad-
implendi, ad quæS. Profeſſionis meæ fides,
ſtatůs mei dignitas, S. Regulæ tuæ prætepta
me obligant, & ad quæ ſanétiſſimæ vitæ tuæ
exempla hortantur. Impetra mihi verum5.
Ordinis tui ſpiritum, ut eodem repletus ſtu-
deam amare, quod amâſti, & opere exerce-
re, quod docuiſti. Accende in me amotem
Evangelicæ Paupertatis, cuſtodiam angelice
Caſtitatis, & promptam ad opera Obedien-
tiæ voluntatem. Impetra mihi verum ſæculi
contemptum, ac ſincerum virtutum ommi-
um ſtudium, ut indefelsè ad bravium reli-
gioſæ perfectionis contendere merear. Dj-
gnare me denique, Sanctiſſime Pater, in ho-
ra mortis meæ contra omnes inimicorum inſ-
dias paterna tua aſſiſtentia confortare, &

conſolari, ac animam meam in exitu beni-

gniſſimo Judici Chriſto IEſu præſentare, qui i

eſſentialiter eſt Benedictus in ſæcula ſæculo-
rum. Amen.

Poſt perſolutum in Choro matutinum legitur ex

l. 3. de Imit. Chriſti c. 13. c31. G22. ME-

nnlgce.

l Dukuni
Ne
n A fmdi
nnec, Cniſiaie
igktedendthe⸗
Cubedo, tenn
alnnn er
yerunpy iles
enn Nugtriun
Gelvlitant
iwgnn hl ommn
Upefon Amn
ernteinen mte
hrcehonsenmnt

lſer lera un
u ule

Amugen anch

Glereſtuhntint

lii,nintine

Uatlnieyen
Nuf Oefen
Ullenve 8
betiiie Vi

adtlinientn⸗

fl, gluin en
lin ,g En
1 3, Can
19

werte,
8 W
ulaltt, r

1n EalanſKud.
Nal Wonren
A Welamnvem
Nrn Alednn
Immied
4 buuui kne
ttermiun
trie Arn
Buiunkiat
r dotlut
Aumosti
1

e ni Al

PbiHere

Meditatio prima. 291
MEDITATIO I.
De Voto religioſa Paupertatiz.

Punct. I. PAupertas religioſa eſt virtus, qua
quis non ex neceſſitate aut mi-

ſeria, ſed ex libera voluntate propter Dei

amorem, & Chriſti imitationem ſe omnibus
Bonis terrenis abdicat, eâque relinquit in effe-
u & affectu, retento ſolo uſu rerum ne-
ceſſariarum, eôque dependente ab arbitrio
Superiorum, ita ut hæc abdicatio voto con-
firmetur. Tria igitur importat vera ſpiritus
paupertas: Primò, ut Religioſus extra neceſ-
ſaria congrua nihil omnino proprium, vel
quaſi proprium, & ſine præſcitu ac conſenſu
Superioris detineat, aut de eo diſponat. Se-
cundèò, ut de Bonis extrinſecis nihil omnino
concupiſcat. Tertiò, ut in omni defectu &
vilitate ob majorem cum Chriſto conformi-
tatem gaudeat, omnia ſuperflua, pretioſa,
& vulgo æſtimabilia abſcindat, & horum lo-
co trita, ac purè neceſſaria eligat, aut ſibi ob-
venientia hilariter acceptet. Eſtne talis pau-
pertas tua? O te felicem, ſi talis ſit! Hæc
ſpiritus paupertas ab ipſa incarnata Sapientia

u inter octo Beatitudines primatum obtinuit,
dum eam aliis præferendo dixit: Beati pau-
peres ſpiritu, quoniam ipſorum eſt Regnum Cœ-

lorum; Matth. J. v. 3. & quidem jam eſt, de
T 2 præ-

292 Diei VI.
præſenti, ad denotandamn ſummam quaſi cer-
titudinem eò pertingendi. O quantum Ne ,Airoo
ſolatium, ex Divina promiſſione eſſe certu vol ſun afen
de æterna Beatitudine! Certi autem ſunt MR ſun tiſenn
peres ſpiritu habentes allegatas tres paupetta. dii in ne
tis conditiones. Certi ſunt de acciplend iifin i
centuplo in æterna retributione, qui hic pro- Gen, Uetum
pter Deum reliquerunt omnia, ſive ea ſint l udant
multa, ſive pauca, ſive pretioſa, ſive vilis m unſunla
dumodo verè renunciärint omnibus ſine uln lennchimnnin
reſervatione in re, aut in ſpe, ſive affectu. Sa- unmmnhſpetii
nè hujus recordatio meritò omni pauperikRe- itmitniuitl
W in praxi dulcem reddat omnem deſe- P
um , omnem pe 1 . (W Ston,
tem. om .P nuriam, omnem Vlſ: m Nn e
punct. II. Cogitur Religioſus duſum rum ktini
neceſſatiorum, quamdiu vivit. Sed quo- Ainm u
ties, ſi accurat& attendere velis, ſub necef iao alals vil
ſitatis ſchemate ſe ſuperfluitas, aut inordina- unlt Duitii,
ta adnæſio intrudit, & paupertatis decori de- buun ig⸗
formem maculam aſpergit! hinc ut ſpiritu nufiu,
auper ſis, etiam circa uium & admiſſionem in, mipin
neceſſariorum cautè & moderatè te gerere, Apnintuunnmnen
ac ſubinde etiam in illis penuriam pati debes, mmm
quzæ tibi neceſſaria potius videntur, qua nnhe nu tti
Parte rei ſunt. Non funt hi verè pauperes, mkntmuni n
de quibus S. Bernardus ait: Qui pauperes ſe utinffhennn
volunt, eo tamen pacto, ut nibil eisdeſit, & ſe glen ſeſin
diligunt panpertatem, ut nullam inopiam patun. in ecelit din
tur. Serm. 4. de dupl, Adven. Quid hro. il, alihei
deſt f

3

Meditatio prima. 293
R deſt, imò quid non obeſt, ſpecioſo pauper-
rriOn tatis titulo gloriari, & contra paupertatis in-
alnnehri commoda in quovis obvio defectu internè,
nnaiene, aut exter è& inquietum fieri, aut linguam in
umiumg murmura folvere? Pariter pauperes nullo
ie modo dici poſſun“, qui erſi nihil proprium
detineant, fuperflua tamen, quamvis ſibi
conceſſa, & habere permiſſa, reſcindere no-
lunt: nam permiſſio Superioris tollit quidem
culpam proprietatis & independentiæ, non
item rationem ſuperfluitatis. Si aliqua con-
Geimiit, ſideratis omnibos inſtituti & officii circum-
erlee ſtantiis reſpectu Religioſi privati verè ſu-
nin eniin perflua dignoſcantur, tunc conformirer
communi Docrinæ Theologicæ & aſce-
eiicz eorum permiſſio ad licirum ulum mi-
dc nimè ſuffragatur. Audi in hujus confir-
ee wationem eximium in vita ſpirituali Magi-
An/K ſtrum Caſp. Druzbiki de Vot. in particul. c.
Ni 1I. n. 8. dicentem: Superſlua nec concedi poſ-
u nun ſunt, nec conceſſa licita ſunt, quia conceſſio ipſa
n len u Micita et. Bonus Keligioſus in materia voti
minintk paupertatis primariò non attendat, an ha-
aAe/ rum, vel illarum rerum detentio pertingat
Ginuit ad mortale, vel veniale, ſed ſufficiat ei, quod
ukift agatur de materia voti, & quòd hoc velillud
obiec repugnet nuditati paupertatis ſpiritus, Deoô-
W que diſpliceat. Ne ignur tibi blandiaris ſub
prætextu neceſſitatis admittendo ſuperflua,

1
aut pretioſa, etſi à Superioribus eorum de-
4 1 2 tentio

nnniin gi
enn mi ie⸗
2wn ierut iet
inniſs ftd,

294 Diei VI.

tentio diſſimuletur. Statue potius magnani-

mam ab omnire ſuperflua cordis & detentio.

nis avulſionem, ut ad paupertatem ſpiritis

proximus accedas.
Punct, III. Præter ſuperfluitatem, ac
inordinatà adhæſionem adhuc multa pericu.
la, multæ inſidiæ veræ paupertatis ſunt: de-
licatum namque hoc votum eſt, ac diverſ-
modè lædi poteſt. Peccat quippe contta
paupertatem Religioſus, quoties indepen-
denter à conſenſu Superioris de re corporali,
vel pretio æſtimabili diſponit, aliquid reci-
pit, donat, commutat, abſumit, occul-
tat, Superiori auferenti, aut auferre vo-
lenti obmurmurat, vel eum impedit, ne
auferre audeat. Item ſi res Monaſterii in
proprios uſus convertat, eas deſtruat; quia
hæc omnia quaſi-proprietatem, hoc eſt, in-
dependentem diſpoſitionem innuunt. O
quot obligationes animæ religioſæ! quot
inde occaſiones, laquei & pericula impin-
gendi contra votum abdicationis omnis pro-
prietatis & liberæ diſpoſitionis! in quot du-

bia, perplexirates & anxietates conſcientiæz

non conjicitur anima circa juratam Deo pau-
pertatem non ſatis cauta: nam in particulari
caſu diſpoſitionis expreſſum conſenſum Su-
perioris non ſemper habet, de tacito aut
præſumpto non eſt ſatis ſecura, an pariter
materia ſit gravis, vel levis, non eſtres in
7 praxi

uin n

meihiili
uv gonſich
6 ewon Ne
60 ltmed ln
ſihtiuun
hfti⸗ unit
gapfentheinn
, M mmmm
muin onun inid
Fimchninipuan
linmmthn
unmn
myi
4 hiin
Samnit⸗
1l renummi
m uhinttf
0lg, Non kone!
Ain lngh
R enmnes thn
AEArEdNe
yflins ſeten n
enuruhnumft

n

60

G Meditatio prima. 295
Nit praxi ſemper facilis reſolutionis, ac vel ideò
ddlen ob violatum votum paupertatis tot animæ re-
e ligioſæ in infernum præcipitantur, prout
Deus S. Magdalenæ de Paz- revelavit. Hinc
S. hæc Virgo in iſta ardentia ſuſpiria prorupit:
O paupertas, 6 paupertas religioſa, quam pa-
rum cognoſceris & obſervaris! 6K ila cognoſce-
retur, non invenirentur Cellæ plenæ ornatu!
tanquam venenum horrori foret pecunia ad pro-
prium arbitrium expendenda, & tot aliæ vanita-
tis nimium dedecentes religioſam paupertatem pro-
cul exularent à ſacris Clauſiris. O mi FEoll,
quantum per iſtam maledictam proprietatem defor-
Vr nata eſt pulcbritudo religioſæ paupertatis! 6
et quot 6 quot animeæ religioſæ ardent in inferno,
minNim quia 5. paupertatem non æſtimdrunt, nee obſer-
umm uHII värunt. apud Bolland. in Vit. S. Magd. de Paz.
Aminn c. 19. Non horres? non tremis ad iſta?
Ann mn ſed hoc quid prodeſt, niſi ſimul conſcienti-
Arntt am rit? examines, tibi violentiam inferas,
mülem & affectu ac effectu omnem proprietatis &
Nane fſuperfluitatis ſpeciem excutiendo ſanctam
Reriſetn t deinceps paupertatem ſpiritus ſeéteris.
Anmans
an nnd

— 8 (o) K-

1T 4 80LI-

296 Diei VI.
SOLILOQCUIIIM PRIMNM.

Tempore matutino Diei
ſextæ.

Duomodo Religioſus ſe gerere de-
beat circa Obſervantiam loti Pau-
bertatis.

I. Non levis quorundam Religioſorumer-
ror eit, qui ſciunt quidem ſpecuſati⸗
vè & in communi, ſe gravi voti paupertatis
obligatione vi S. Profeſſionis eſſe obſtrictos,
ac omnis dominii, rerumque proprietatis
eſſe incapaces, pracéticè tamen, & in obviis
caſibus particularibus non dignoſcere, ne-
que conſideratis debitis circumſtantiis ad li-
mam conſcientiæ revocare nituntur, an hic

& nunc de re aliqua licitè diſponant, dem,

aut accipiant, an ſufficiens Superioris con-
ſenſus expreſſus, tacitus, aut rationabiliter
præſumptus concurrat, an materia ſit gravis,
levis, vel inter utramque dubia, dumque
de obligatione ſua neceſſariam informatio-
nem ex lectione tam aſcetica, quàm ſcho-
laſtica haurire non adeò curant, aut olim
hauſtam denuo oblivioni tradunt, continge-
re poteſt, & utinam, prô dolor! non frequen-
tiùs contingeret, ut cum ignorantia vincibili
. cæco

vaniilnd

inn
,dur ine

4
9 tiuninen

icc
Ghnntn
cpeth⸗ u

gAlerat, Mu

in mndin

gort. Nue
Uincupemuimnen
ir Keeheti
Cimmkaginn
Aunerrienon
hriu
enunun,,un iun
und oan 119
bctetcetcen,
linsConnmn
unltwenthnm
Igleſeſcſenn, n
Ratnireſetendnt
IN ArmeKnem
Ndn cicnlute
Scenn, Mnin i

Nünel ſuin

Teonih humepet,
I. Ciſceninznt
11iG g
Afnorun tonnn
efe ngali,
lei nate
anihee de
15

u

nickalds⸗
uimgemner
Mminglet
Binun
etcetun,
i kille
Alhcendhen
1, kett, unen
um amu,
nan
milui⸗
ußpn⸗

Soliloquium primum. 297
cæco modo, & ex animi levitate juxta pro-
prium & independentem arbitratum liberè
de rebus diſponant, sicque contra ſolenne
paupertatis votum absque eo, quòd pericu-
lum advertant, aut actus, num liciti ſint,
examinent, animam non levi ſubinde vulne-
re ſaucient. Eſt autem hic error in ignoran-
tia ſua culpabili tanquam in cauſa ipſis volun-=
tarius: & hæc potiſſima cauſa eſſe cenſetur,

quòd tot Religioſorum animæ, uti prædi-

ctum ex revelatione S. Mariæ Magdalenæ de
Paz. ob voti paupertatis prævarica tionem in
interitum ruant: nam juxta angelicum Ma-
giſtrum S. Thomam 2. 2. q. 76. a. 2. Corp.
quilibet ea ſcire tenetur, ſine quorum ſcien-
tia debitum actum non poteſt rectè exercere:
quomodo autem debitos S. paupertatis actus
exercere poterunt, qui ſcientia practica de
obſervantia ejusdem imbuti non ſunt? qui
rarò authores de hac materia tractantes con-
ſulunt? qui cum illis ignavis tacitè dicere non
verentur: Scientiam viarum tuarum nolumus?
Job. 21. v. 14. Verùm timeat ſibi, quisquis
ex eorum numero eſt, ne & ipſi à Deo di-
catur: Quia ſcientiam repuliſti, repellam te; O-
ſeæ 4. v. 6. quia pro ſtatu tuo, pro obſer-
vantia votorum tuorum neceſſariam ſcienti-
am comparare neglexiſti, sicque ex defeétu
debiti judicii practici temerariè proceſſiſti,
repellam te à facie mea: nam ſi quis ignorat,
T 5 (igno-

4

un in
Guneni
8 cobenio

298 Diei vI.
(ignorantia vincibili, craſſa, aut affectata) UIi
ignorabitur. I. Cor. 14. v. 38. Acion
II. Ut igitur religioſus Dei Servus con- Alleeft,
tra periculolum, & fubtile proprietatis vi- i, Kcchtelt,
tium, cujus perverſitas ſæpè etiam à magis uand nghn
timoratis ægrèdignoſcitur, ſe ritè obarmet, MWummtun thii
ſcire expedit, tunc rem, ſeu Bonum aliquod nd o ſölkand
mobile, vel immobile dici proprium, quan- Deuümatthet
do quis circa illud habet liberam, ac inde- Audh dan
pendentem facultatem diſponendi, expen- a, ginuon
dendi, donandi, deſtruendi, vel conſu- cNes Hent, gun
mendi, ſi res uſu ſit conſumptibilis. Cuùm amheauinenrt
ergo Religioſus quicunque, & cujuscunque Mulß iund
Ordinis in S. Profeſſione expreſsé voverit, n, enetttt, A
ſine proprio vivere, hoc eſt, nullum ullius il t tiſtuuen
rei temporalis ſine legitima Superioris licen- n Ameumninn
tia dominium, proprietatem & uſum habe- mtetmalids,
re, hinc etiam cum proprietate omnem in- gfeſeuinmman,
dependentis diſpoſitionis facultatemin perpe- cchhocnnanbu
tuum abdicavit, séque illius incapacem ted- mn Auhnnie
dit, adeò, ut omnis diſpoſitio, acceptatio, Iulinineiuinn
& alienatio rei, ſine arbitrio & conſenſu Prz-. gifiun, ike,e
lati facta, illicita ſit & invalida: nam ſoli Præ- iner, iilinn
lato à Deo commilſa eſt adminiſtratio & diſ. n miengnnte
poſitio circa Bona communitatis, etiam ea, lion eig, en
quæ ad particularem uſum cuivis Religiolo AlCuaiin
conceſſa ſunt. Qui ergo hancobligationem inkefnincnſ,
infringunt, proprietatis, ſacrilegii, ac vio- Iiginnin —*

latæ fidei contra juramentum 8. Profeſſionis uit
coram Deo reos le conſtituunt.

ulihlinnigte
l. Aun glaen

Soliloquium primum, 299
III. Triplex autem ab Aſcetis & Schola-
ſticis Superioris conſenſus aſſignatur: Pri-

mus, & hic ſecuriſſimus, licèt non ſemper ne-
ceſſarius, eſt expreſſus, verbis vel Icriptis
declaratus, dumodo non dolo obtentus:

dolus autem tunc eſt, ſi illud taceatur, quo
declarato non ſolet concedi licentia, vel ſi

falsò exprimatur tale, ob quod concedi ſo-
let: aliud eſt, ſi ea taceas, vel falsò expri-

mas, quibus non obſtantibus tamen ſolet
concedi licentia, quamvis difficilius. Se-
cundus eſttacitus pariter ſufficiens, quando
Prælatus ſcit, ſubditum aliquid accipere, re-
tinere, expendere, & non prohibet, cum
facilè poſſit, tacitè conſentire & approbare
videtur, cdm eadem ſit virtus taciti & expreſ-
ſi; monet tamen Leſſius, talem conſenſum
non faciljeé uſurpandum, niſi in rebus parvis,
& crebrò occurrentibus. Tertius eſt præ
ſumptus, quando prudenter & ex rationabi-
li cauſa mihi perſuadeo, Superiorem non fo-
re invitum, ſi ſciret, me rem talem accipere,
abſumere, aliis donare &c. vel ſi eum roga-
rem, non denegaret licentiam, etſi ex vere-
cundia non petam. Meritò autem P. Clau-
dius la Croix cum aliis requirit certitudinem

moralem de futuro conſenſu Prælati; quia ſi

ſufficeret tantùm conſenſus probabilis, la-

IIW Xaretur diſciplina religioſa: quisque enim ob
.

sKNe

propenſionem ad ſuas commoditates, & ad
amo-

300⁰ Diei VI.

amorem libertatis facilè ſibi fingeret motiva,
quæ erroneè putaret probabilia in præjudici-
um voti paupertatis. ldeò hæc licentia præ. ,
ſumpta, præſertim Superiore non abſente,
& facilè adeundo, uti etiam, occaſione acci-
piendi vel alienandi non adeò urgente, cuivis in,
timoratæ conicientiæ in praxi debet eſſe ſuſpe-
ta: nam præſumentem in his caſbus ſalem

venialiter peccare tenent probatiſimi Autho-
res: imò ut argumentatur Cardinalis de Lugo,
ſi ad vitandum peccatum mortale ſuffiei cre-
dere, quòd licentia daretur, ſi peteretur, nun-
quam petenda eſſet: nam vel creditur, velnon
creditur danda; ſi creditur, jam non eſt opus
petere, poterit autem ferè ſemper probabi-
liter prælumi, dandam ab aliquo ſaltem me⸗
diato Superiore; ſi non creditur, ſtultè pe-
titur: ergo nunquam eſſet petenda ad vi-
tandum peccatum mortale. Vides, quàm in-
firmis pedibus ſubſiſtat licentia præſumpta?
Sed hæc quidem ſcholaſtica ſunt, magnamta-
men cum Doctrina aſcetica affinitatem ha-
bent, cùm ſine his principiis practicè in con-
ſcientia non procedi, neque conſtare queat,
quid in materia voti paupertatis ſit agendum,
quid omittendum, & quos defectus anima
ſolitaria in his S. Exercitiis præcavere, quos-
que expungere habeat. Hinc illæz lachri-
mæ, illæ ex culpabili plerumque ignorantia

contra votum paupertatis prævaricationes, ,

illæz

4

mimnleman
umſmt ull ,
arllifni ,
g un ammiil
Ndahen
ten, dli
ctallidguen
uiCot ömn
1u ong nnln
giſoltong ulin
Eun getline ⸗
Retumeng
Mvunnen
fr, nplen
0conpentommgen
to uconentt,
heſnnounen
ng, u iiie
iniiſiſen
ntonnn utein
lngunene

Atun nne

N.

nctehſtee
unzen
afihllin
en Auſt
naitn
niguennit
Kabniälzen

untllt
Nanmtelins
van ſunn
C i
nin ſotnid
mmictkazo
uundinnn
imcim ,i
”
Nle eer
alzdeunet

=☛

Crätabrnt
An euin.
Nectne

Menm

Soliloquium primum. 301

ilæ deplorandæ tot animarum religioſarum

ruinæ.
IV. Ut his malis præcaveret S. P. N. Be-
nedictus, præcepit;, ut præcipuè boc vitium
amputetur de Monaſterio: ne quis præſumat ali⸗
quid dare, aut accipere ſine juſſione Abbatis, ne-
que aliquid habere proprium, nullam omnino rem,
neque codicem, neque tabulas, neque graphium, ſed
nibillomnino. Item: Si cui (opus peculiare) in-
ventum fuerit, quod ab Abbate non acceperit, gra-
viſimæ diſciplinæ ſubjaceat; S. b. Bened. c. 33.
Reg. quam comminationem S. Pater vix
ullibi adeò exaſperavit. Si autem hæc, quæ
minuta videntur, S. Legislator noſter tam
accuratè à Filiis S. paupertatem profeſſis ob-
ſervari voluit, quid hoc noſtro ævo diceret,
quas pœnas non intentaret, ſi vitia liberio-
ris diſpoſitionis, aut uſs, aut notabilis uten-
ſilium ſuperfluitatis, vel etiam in quovis de-
fectu ad murmura pronitatis hinc inde per
Religionum Clauſtra ſerpere cerneret?
V. Nunc, religioſe paupertatis Alumne,
in compendio tum pro tranquillanda de præ-
terito tua conſcientia, tum pro ea aſſecu-
randa de futuro, in memoriam revoca obli-
gationes, quas quivis Religioſus in 8. Pro-
feſſione vi voti paupertatis perpetuò con-
traxit, contra quas delinquit: Primò, ſi rem
temporalem quamcunque, etiam quæ ad vi-

Qum & veſtitum pertinet, citra Superioris
licen-

Malch
aerüen

302 Diei VI.

tale. Secundò, ſi rem undequaque acce. dd 8
ptam occultat, ne Superior poſſit auferre: Pahu n
vel ſi ei reſiſtat, ut auferre non audeat. Et lrſergogun
hoc eſſet peccatum morrale, etſi res tales d Qunuit

cum licentia Superiorum receperit, cùm tan. Ioneminihad
ium revocabiliter fuerint permiſſæ. Tertid, lmnnliülki
ſi Superiori auferenti reſiſtat, aut obmur. WCngniu inte
muret, tanquam injuria affectus, aut quaſi G in hni iid,
Superior auferendi non haberet poteſtatem. rMumamach
Aliud foret, ſi tantùm ægrè ferret, non au- I ,i Min
tem tanquam injuria affectus murmuraref, feliud iifnf
tunc enim peccare venialiter cenſeretun. pti Eni au
uartò, ſi rem ad certum & determinatum Gid unonhhein
uſum ſibi permiſſam in alios uſus convertat, misthnn he
aut expendat, vel culpabiliter amittat, aut de- Gonbwu nkelvong
ſtruat culpa lata. Quintò, ſi habens peculium in ni ſemniiu⸗
depoſito, & cum permiſſu Superioris illud ex- umunmn,
pendat & diſtrahat in uſus ſuperfluos, vanos, Hihnmmikfinf
& illicitos, aut procuret pretioſa quæ ſtatum mn ſſmn ion li
regularem dedecent: nam in ſimilibus nec ſaplind min⸗
licentia Superioris à peccato excuſat, ſed pec: Tellunſpune
cat uterque, tam Superior concedendo, quàm bgiononenn E
ſubditus licentia utendo. Sextò peccant con- Bkbuſetzehie
tra paupertaiem, imò etiam peccato furti Algelnſrttn
contra juſtitiam Oeconomi & ali Bonorum niſſe, iil
Monafterii Adminiſtratores, ſi pecunias vel Iiei rihn

alia contra voluntatem Superioris, vel con- r lit
Ia

Soliloquium primum. 303
tra Ordins regulam aut conſuetudinem ex-

Nu tra utilitatem Monaſteri expendant, ea ex-
Etraneis, aut etiam domeſticis largiendo, Et
Whæc magis communia & obvia lſunt in vita
religioſa, quibus paupertatis votum gravi-
ter vel leviter pro quantitate materiæ infrin-

gi poteſt. Quænam autem materiæ parvi-

WuIs tas proprietarium à peccato mortali excuſet, i-

õ
tüiün kln
Aummbrmau
innöhlat
RAugklktmn
Aenlohrunt
üdulnee!
Immnntu
nn un ti
Spriilugit
V atuint

jPhe

ta determinabis, ait noſter ReverendiſſimusbPræ-
ſul, Gregorius Kimpffler, in Theol. moral.

de Votis: Sicut in furto, ſciliceteum probabiliter

non peccaturum mortaliter, qui naſe thalerum,
ſea non, qui minus uno aureo, id eſt, tribus ſlo-
renis, ſine licentia Prælati accipit, vel alienat, vel
occultat, vel deſtruit, quod magis à cujusvis
Ordinis, aut Monaſterii conſuetudine & ob-
ſervantia deſumi debet. Pœnæz autem à S.
Canonibus in Religioſos proprietarios, ſeu
Cclàm ſine licentia aliquid ad peccatum mor-
tale pertingens retinentes, ſunt tres: Ima,
talis proprietarius, ſi ſine Pœnitentia decedat,
non in loco ſacro, ſed extra Monaſterium
in ſterquilinio unà cum peculio, vel ſaltem
parte illius in ſignum perditionis ſubterretur;
3da, olim proprietarius, dere detenta convi-
Gus, à& Monaſterio expellebatur, hodie au-
tem ad agendam Pœnitentiam in carcerem
detrudi ſolet; 3tia, taliter quoque convi-
us biennio voce activa & paſſiva privan-

dus eſt. Hæc licèt hujus fori, ut antè di-

um,

304 Diei VI.
Rum, adeò propria non ſint, tamen tum
ad refricandam de obliga ione voti pauper- iſonn ton
tatis memoriam contra culpabilis ignoran- inainbe
tiæ irreptionem, aut conſuetudinis contra- giuungn elfui
riæ corruptelam, tum ad animas religioſas Aͤuuſmfiſiſ
juſto terrore concutiendas contra pauperta- eningenan
tis prævaricationem dicta ſint. vubaſfigfte
VI. Si verò, paupertatis Alumne, reli. ſa gftlinzn
gioſe Tobis, ſi ſanctum hactenus proprii, l, di nſene
& proprietatis omnis horrorem affectu & Mgt, Uetin
opere foveris, tibi exinde de re quaſi inte. ah, ml u i
grè ſalva blandiri noli: nam per hoc quidem adg111 0ℳ
voti transgreſſor non es, ſed hoc ſolo nec 5 i,jotyolon
genuinus adhuc pauperis Eſu ſe ctator es, nlaei n iuan⸗
proprietarius non es, ſed exinde Evangeli- aennns miin
cam paupertatem virtuoſè colere nondum yfntienune
dignolſceris. Principium boni tenes, quod nn wis bndn
eſt fuga mali: cuivis autem Chrittiano, quid- m egſlin i
ni potius Religioſo dictum eſt: Declina ama- Ianr ii nt an
lo, non tamen hic ſiſte, ſed proſequere, 8 ſinßell ii
fac bonum. Non ſufficit viridarium animæ tgsganns
religioſæ urticis & loliis ſacrilegæ proprieta- gleit eene
tis & independentiæ, de quibus hucusque ſimn ſnſimm in
egimus, immune eſſe, ſi non ſimul flores & ca ſeheumn
fructus S. paupertatis germinet. O beata munn Nard in
paupertas ſpiritus! tu es illa fœcunda parens, fin Aii Alr
quæ quondam S. Ordinibus tot ſanctos ilios i kneenn
genuiſti, Monachorum Clauſtra tot ſanclita- en ami
nis prodigiis decoraſti, religioſos Annales un i ian
tot fatis illuſtribus, ac miraculoſis evenii gaſin

e Rochan
bet

1

1
ning
aimn
nmnimg
aiit

nnenetn ll.
ueltlen

3

i ain
Ge e
Get enn,
4 Auakdne⸗
R A
urmnuikd;
züunNC
ancke

Soliloquium primum. 30

bus repleſti, faſtis Romanis tot feſtivos co-
lores inſeruiſti: modò autem, ah fas ſit di=

cere! ſpiritu vanitatis, commoditatis, ac ſu-

perfluntatis magna ex parte corrupta ad talia
ſanctitatis germina propè ſterilis facta es. O
voluntaria paupertas! tu es illa petra, quam
Chriſtus, Dei Filius, pro fundamento Evan-

ſacn gelicæ perfectionis conſtituit, dum adole-

ſcenti, qui à juventute ſua Divina præcepta
cuſtodivit, ulterins dixit: Si vis perfedtus eſſe,
vade, vende, quæ babes, & da pauperibus.
Matth. 19. v. 21. O Evangelica paupertas!
tu es illud prodigioſum nutrimentum, quo
prima Eccleſia in ſuis cunabulis confortata
brevi tempore maxima incrementa cepit,
dum primi Fideles ſpontè Bona ſua ad Apo-
ſtolorum pedes depoſuerunt, nec quiſquam

eorum, quæ poſidebat, aliquid ſuum eſſe dicebat:

ſed erant illis omnia communia; dividebatur
autem ſingulis, prout cuivis opus erat: Act. 4.
v 32. & 35,. qbam vivendi normam ſucceſſi-

vè proſecuti ſunt omnes Religioſorum Or-
dinum Fundatores, obligando regulæ ſuæ

ſequaces ad perpetuum votum paupertatis,
tanquam, ut ait S. Bonaventura, ad totius

piritualis ædificii fundamentum. .

VII. Hane paupertatem Chriſtus Exem-
plo ſuo per totam vitam obſervare, & in ſe
conſecrare voluit: Nam propter nos egenus fa-
ARus eſt, cum eſſet dives. 2. Cor. 8. V. 9. Et licèt
U ratio-

eeiNn
306 piei Vl. a
ratione Unionis hypoſtaticæ cum Verbo ha- iſun n
buerit Dominium plenum in omnes creatu- n 8 .
ras, ut tamen novæ & perfectioris vitæ nor- lin ,
mam in Eccleſiam induceret, in ſe omnium em in
rerum mendicitatem, vilitatem & penuriam Mümen
comprobavit. Natus eſt in paupere ſtabu. Me Uen
lo inter conſortium pecudum. Ab Herode un kalnn
ad necem quæſitus, in Ægyto exulans pre- Eiſſtii hian
cariò ſuſtentatus eſt. In progreſſu 33. an. WüiNlixt, i
norum ita S. paupertatem ſine ullo proprio dend pollin
coluit, ut verè dicere potuerit: Ego auteni ibitnn
mandicus lum & pauper. Pſ. 39. v. 10. In cru. n and in, 4,
enta Paſſione nec viliſſimum quidem lintei /umu dntii
ſcrutum habebat, quo ſputa, cruorem & ſu- eleennunatter
dorem abſtergeret. Pendens nudus in Cru. ment uun
ce, aquam, quæ etiam pauperrimis ſuppedi- Ndslieftuſit
tari ſolet, non habebat, qua ſitim ſedaret, non iſinet Auma
aſſerem, non cervical, in quo caput reclinaret: Wdine, Alet
caput enim coronâ ex ſpinis complexâ grava- adl ilanciun 1n
tum non aliud habuit cervical, quàm vulnerati iin Auftum
pectoris nuditatem: Inclinato capite tradidit mirgunnt
ſpiritum. Joan 19 v. 30. Audi, religioſa ani- /tiiml
ma, hic Eſus tuus loquitur ad cor tuum: wd (umimm
Recordare paupertatis meæ, abſonthii 8& felis, Miitel, in en
Thren. 3. Huic paupertati ſpiritus addictifſi- uimn aumm
ma etiam fuit Beatiſſima Virgo Maria, quæ, ,,Onitimn
ut conſtat ex revelatione ad S. Brigittam l. I. iffinhelgge,
revel. c. I0. adhuc virgo in templo Jerolſoly- tetltnmeſe
mitano Deo voto ſe obſtrinxit de non poſſi. mmimnddne i
dendo proprio in hoc mundo. S. P. N. B wluß e
necdi⸗

U9

1

li Soliloquium primum. 307
'eH nedictus in ſpecu Sublacenſi exacta idea pau-

ininn pertatis ſpiritus fuitycujus tota ſupp gllex erat
l nin imago Crucifixi & Deiparæ. An hæc Exem-
– 8 pla te non ad imitationem & amorem pau-
uin pertatis moveant? 8è
RK VIII. Habet autem religioſa paupertas
R gradus ſuos, ſecundum quos plus aut mi-
86 nan nus erit perfecta: Primus & infimus eſt, ni-
te ga hil omnino habere, dare, aut accipere ſine
unhi præſcitu & permiſſu Superioris, de quo ſu-
uer Mi i/α perius ſatis dictum. Secundus, iis, quæ ad
AAAE uſum conceſſa ſunt, etſi neceſſaria videan-
Wargiis tur, ad omnem Prælati revocationem prom-
fen undt pto ac lubenti animo cedere, & ad hanc ceſ-⸗
IN ſionem ſemper cor paratum habere. Ter-
tnknnig tius, excluſis ſuperfluis, ſolis neceſſariis con-
Nini tentum vivere, & extra ea affectu nihil ap-
Atuqm petere; quærere, aut ſolicitare: nam, ſecun-
Giapuinma dum S. P. Auguſtinum, Deus non attendit ſa-
unnilnmi cultatem, ſed cupiditatem; &, ut S. Bonav. ait,
n Mhnu menſura paupertatis eſt non ſolum, ut nihil ha-
eplutin beat, ſed ut nihil omnino habere velis utra ne-
Nriuo ceſſitatem. Quartus, in omnibus etiam ne-
ceſſariis in Cella, lecto, victu, & veſtitu &c.
viliora præferre, conformiter verbis S. P.
Benediéti: Omni vilitate & extremitate con-
amliim lentus t Monachus. S. Reg. c. 7,gr. 6. Qui itidem
R de veſtimentis Fratrum diſpon ens ꝛit: De qua-
intonnhl rum rerum omnium colore, aut groſſitudine non
nnihſ cauſentur AMonachi, ſed quales inveniri poſſunt in

4
1
7

lube gen

en pint

Provincia, qua degunt, aut quod vilius compa. chiin uun N

rari poh. c. 55. Quinus, ipfa etiam vilia e Atnl
non aliter, quàm pretioſa, ac ad Patrimo- geuen hahi
mium Chriſti pertinentia cautè tractare, ob. AjGaſum il
ſervare, & cuſtodire. Sextus, defectum in m bpenu ii
neceſſariis æquanimiter ferre, modeſtè ea eEailn
petere, tarditatem, dilationem „ vel duri- mit kehde⸗
tiem eorum, quibus incumbit providere, Aigdignenanin,
patienter & hilariter exſpectare, & ſi omni- rlittann
no negentur, tum demum paupertatem Pro ſc änfei
vera Matre, Domina, Sponſa, Regina, ufi o e mmantni
eam S. Franciſcus Seraphicus dictitare ſole- enmuln itl
bat, cum gaudio ampiecti: nam paupcren k,ſmtui⸗
eſſe, & in nullo egere quis nolit? Magni hac jmmranun
in re ponderis ſunt verba S. Vincenti Ferre- iſei lan
rii dicentis: Laudabile non eſt, pauperen Ae, Nnni oki
niſ tum, dum quis pauperrimus eſt, G dn nfuſcunnck
laborat, paupertutem diligit, ea Gan et, eaint ni mihnn
præfert, G quicunque in ea occurtunt D
&& carentiæ, &αο animo ex amore Chriſti n
ſa tolerat. Et hæc perfecta ſpiritus paupet- a iu in
tas eſt. Difpice jam, bone Vir, conſeiene ti
tiam tuam, ſed ſine palpatione, & vide, Juo. ni itn
tum hactenus paupertatis gradum, primumn, n
medium, aut ultimum, aut fortaſſis nullum el alte
conſcenderis? materiam enim delicatam, Ss ſunt
pote coram Deo ſolenni voto roboratam, per-
Ctas. “ fliei
11 IX. Tunc autem in conſcientia ſecunns ninan
eris, ſi ut Religioſus privatus in Clauſtto de- e fuinn
gens liten

;

nhe 8 Soliloquium primum. 309
g 1 e gens cubiculum tuum pluribus inſtruétum
n⸗ i non habeas, quàm erat illud Sunamitidis,
. in ur Prophetam Eliſæum hoſpitio excepturæ, quæ
e qixit ad virum ſuum: Fatiamus ei cœnaculum
DDõ parvum, & ponamus ei in eo lectulum, & men-
in am & ſellam, & candelabrum, ut, cum venerit
— ad nos, maneat ibi. 4. Reg. 4. v. 10. Præter
rts iſta ad devotionem omnino etiam concedi-
tur Religioſo Imago Crucifixi, & Deiparæ
Virginis, aut etiam ſpecialis Patroni, pulpi-
tum, nec non obtenla ad feneſtram cortina
ad temperandum ſolis æſtum: communiter
1e etiam à Superioribus Ordinis noſtri Benedi-
Qini permittuntur cortinæ vulgares ante le-
e um ſuſpenſæ ob decentem modeſtiam,
dum extranei ſubinde admitti ſolent: ſcri-
miolum vel ciſtula pro veſtium cuſtodia, ubi
in veſtiario non deponuntur. Inter ſuper-
n flua autem, vana, & pretioſa reputantur
nd. affixa in Cellis pauperum ſpecula, prætenſa
ünn adjanuum velamina, ſedilia ornatiora, Alph, Ro-
ne driq. p. 3. tract. 3. c. 7. n. 8. veſtes ultra de-
centiam pretioſæ, & ad mundanos oculos
compoſitæ, præcipuè autem ſumptuoſa ho-
E rologia; (niſi fortè unum excitatorium pro-
10 pter nocturnas vigilias privata devotione in-
tentas) cùm enim communis horologii in
turfi, uti etiam campanarum pulſus in Mo-
us „ o nalieriss ſit ordinarius, nec aures, niſi ſur-
das, præterire poſſit, nônne alia horologia
Nep U 3 2

310 Diei V. anke
6 . . . .
ad privatos parietes in Cellis affixa præciſs n in
ad ſplendorem, ad oſtentationem, ad vanita- n
tem ſerviunt? Verùm hæc & plura alia uuugni
ticularia ſapienti Superiorum arbitrio rlin⸗ Pinſtu
quenda, qui conſideratis Ordinis, ac inſti⸗ irpreloſten
tuti, Perſonæ, Officii, loci & temporis cir⸗ jetenrenn
cumſtantüs inter uſum neceſſarium, mode- anunnlili
ratum, & ſuperfluum diſcernere noverint. 1 lurin
Memorabile eſt teſtimonium, quod atluluk
paupertate in famoſiſſimo Monaſterio Caſ. en hhuentue
nenſi obſervata Hæfftenus noſter ex Ocula- en mnin /
to teſte adducit, his verbis: Meritò Simon tk ninihe
Milletius laudat Cellas ditiſſimi Monaſterij lianmnerni/
Caſſinenſis, in quibus alia non vidit utenſili numm iin
ræter menſam ſimplicem, & Oratorium. & ulint ii⸗
funem transverſaliter extenſum, cui Nelies rnpenemmd
imponantur, & lecticam adeò humilem, ac M eühuin
concipi poſſet : conſtat enim duobus fcam is enenele 1
nis, tribus aut quotuor aſſeribus nullo arti- n udkinin
ficio compactis, quibus lectiſternia impoſ- Mumgiiſi Gin
ta. Libri in eis aut ſunt pauci, aut nulli, umigiim
Redolet hoc ſanè adamatam 6. Benedicto liuludit
frugalitatem: quò enim pauciora quis in cel- Muidhumuftüin
la habet, eò minus iis adhæret animus, eoe dllilnillat
que ſpiritus libertas major eſt. Hæc Hæffte- ſtieccehinrn
nus Diſquis. Monaſt. 1. 12. tract. 3. diſq. 4. Mhon itn
quod exemplum in omni vilitate & incom- hnnn, Aning
Reanets habitationis pro imitatione ſervire ilteniuſt-
. en e lamlintn
X. Sunt autem ſubtiles ſtygii præſtigia· Amin
torii l

u Soliloquium primum. 311
alui toris fallaciæ, quibus armatus ſe in Clau-
eun⸗ ſtra regularia, imo in Religioſorum corda
HH non rarò cum magno paupertatis diſpendio
Fhmmht inſinuat, eique ſub ſpecioſa providentiæ fu-
co, ſub prætenſo præſentis, aut futuræ ne-
n arn ceſſitatis ſchemate in perniciolas ſolicitudi-
Whhnm nes circa corporalia & futura contingentia
diſtrahit. Ecce! inſibilat hic venenatus ſer-
In pens, ecce! res Monaſterii, cui per Profes-
e ſionem ſtabilitatem nuncupaſti, curtæ ſunt,
um vel cert Superiores parſimoniæ plus æquo
i addicti: quis veſtes decentiores, quis ſub-
ſidia in omnem eventum pro itinere ſuppe-
ditabit? quis corporis ſolatia ſubminiſtrabit,
aut quis medebitur tui, ſi longiori infirmitate
detento per voluntatem Dei decumbere con-
Unti tigerit? quis ad libros ſcholaſticos, concio⸗
ueln natorios coëmendos, ad honeſtam recrea-
oonem, aut alia hinc inde neceſſaria media
communicabit? Hac ovina pelle tectus dæ-
mon corda Regularium pulſat, ac ad ingrel-
nigu lum admiſſus illud efficit, ut incautus pau-
zuane pertatis Alumnus futilibus his curis ineſcatus
ei, primitus à tranquilla animi ſtatione decedat,
imtn plura ſibi neceſſaria aut modò deeſſe, aut
ami, cum tempore defutura fingat, parentum,
iE, propinquorum, aliorumque ſubſidia implo-
t li⸗ ret, pro Eleemoſyna legenda Miſſæ Sacrifi-

EAA
ättitdn
air rnn
WWINA

4*

tmin“ cia offerat, familiaritates contrahat, ſicque

,6 ad evitanda paupertatis incommoda, in con-
uab! U4 gerendo

in n

„jin Donino

312 Diei VI,
gerendo depoſiti peculio, in augenda Cellæ
ſuppellectile periculoſas proviſiones molia- gulu n 4
tur, vaniſſimè timens, ne inopiæ neceſſita. nan
te coarctatus laborioſam, inconſolatam ac ufl lunt ude
miſeram vitam tranſigere debeat, unde con. zlmtäie
tingit, quòd ob inopiæ timorem juſtitia de. im n tinn
ſeratur. O non ſic, Chariſſime, non ſic: miſ. laiistini
ſas fac ejusmodi curas & anxietates: Noli ſo- Vein dun i
licitus eſſe in craſtinum; jacta in Dominum curam ,Niln CNAn
tuam. S. Religio, quæ tanquam hactenus Mtd nlistirte
te ut Filium enutrivit, tibi quoque deinceps Eenelit
non noverca erit, ſed ad ultima fata uſque Aean,hinen
neceſſaria, & ultrà ſuppeditabit. Conjice ßeen
te in ſinum Matris hujus: Non vidi juſtum de- MMiptt e
relidtum, ait Pſalmographus, nec ſemen ejus mementnamen
quærens panem: ſi verò non habes ſatis, me- lintihen i
mento paupertatis, memento, hos non eſ- blamumn
ſe debitos vocationis tuæ, & ſtatus Pœni- kienii
tentiæ fructus, non eſſe hæc veſtigia pau- Aullaiiſs iMhoft
perrimi JEſu Chriſti, non eſſe hæc Exem- Awhminuxn
pla Patrum ac Anteceſſorum tuorum. Me- hutd Ukeitr
mento emphaticæ Doctrinæ, qua Theodida- An g lennen n
cta Virgo S. Thereſia ſuas Moniales commo- niiti inlm
nere, ac præcavere voluit: ne hæc an xia ſo- lliinn
licitudo de rebus corporalibus in ſua Mona- nueſitteizc
ſteria irrepat, ita enim illas affata eſt: „Per i at
„amorem Dei vos rogo, nunquam Rujus a Detinn A

„rei vos capiat oblivio, relinquite nimiam ilm net
unng

7

ro

„pro alimonia (multò magis pro aliis vanis iinnn go

& ſuperfluis) ſolicitudincm, alioquinom- i enmi 4
„nia

4

Soliloquium primum. 313

W . . .
ine „nia peribunt. Domino committenda rei
8 WIn „hujus cura, illius juſſu & ductu huc veni-

NrdNtt
Eum vurN

„mus, illius verba certa ſunt & vera, fal-

hlere non poſſunt aut deficere, ant? Cœ-

„lum & terra deficient. Curemus ipſæ tan-
„tum, necubi ei deſimus, & certæ eſtote,
„illum nobis minimè defuturum. Si autem
„interdum eum vobis deeſſe videatis, hoc
„ in majus commodum veſtrum cedet, per-
„inde ac Sanétis vita deficiebat, cùm pro-
„pter nomen Domini interficiebantur, id-
„que erat ad gloriam eorum per Martyrium
„adaugendam. “ Hæc Seraphica Virgo
Therenia de Via perfect. c. 2. quæ ſi curam
& anxietatem circa corporalia, cùm tamen
ea neceſſaria videantur, ſuis Sanétimoniali-
bus, & ex pari ratione omnibus Religioſis
tam ſeriò improbavit, quantò magis coram
Deo culpabiles, imò odibiles erunt, qui exi-
gua vel nulla voti paupertatis conſideratio-
ne ducti, ſua habendi & accipiendi deſideria
dilatant, apud extraneos rebus ſupervaca-
neis inhiant, Cellas propè ad ſplendorem ſu-
perfluè& adornant, cum violenta voti inter-
pretatione liberè de rebus diſponere non for-
midant, peculium depoſiti adaugere anxiè
ſtudent, peculium, inquam, cujus amore au-
daſter dicam, (ſunt verba Laurentii de Peyri-
nis) perire puto, quotquot pereunt in Religivni-
bus animarum myriades. Verba ſanè terrifi-
U ca!

314 Diei VI.
ca! & tamen non pauci, uti Caſſianus plan⸗
git, quos ſæculo renuncidſſe conſpicimus, acqui-

rere pecunias geſtiunt, quas nec ante poſſederum,
vel certé quas habuerant, retinere non deſinunt, Iini

aut quod eſt lugubrius, etiam amplificare deſide-
rant. S. Caſſianus Collat. 4. c. 20.
Nunc, religioſe Tobis, remitto te ad te

ipſum, ur à propria conſcientia experienti-

am capias, num haéctenus in periculoſa pau-
pertatis ſemita ſecurè ambulaveris? in peri-
culoſa, inquam, ſemita paupertatis: nam ex
quodam Orqdinis noſtri piiſſimo ſimul & do-
GRiſſimo Præſule audiviſſe me memini, quòd
de nulla re ſibi, ſuisque ſubditis Religioſis
magis timeat, coram diſtriéto Judice rationem
reddere, quàm de materia votum pauperta-
tis concernente. Diſpice igitur an non per
præſumptuoſos uſus & abuſus anxietates &
perplexitates animæ contraxeris? an non
etiamnum affectum rei temporali agglutina-
tum foveas? an cuncta, quæ detines, Supe-
riorum oculos, licentiam ac præſcitum non
refugiant? an demum relciſſis ſupertluis il-
lud D. Pauli monitum implere ſatagas? Ha-
bentes alimenta, & quibus tegamur, contenti

ſumus. I. Tim. 6. v. 8. S. Philippus Nerius ad

tantam redigi paupertatem optabat, ut uni-
co Julio (moneta in Italia minutiſſima) o-
pus haberet, nec eſſet, qui illum ipſi porri-

geret: forté memor erat verborum 8. Lau-
ren⸗

urn ſen
luae dahn
dcenis
min

En glutru
Pednatenid
mm enin
CCoinucrſeſe⸗

WIN
ylu

1tlriliß
ehenn n
Chenanade
Canon nawin
dranfltommmen
Rcndscundtrdn
Mnn nticpuraan
Kadha Kn Aoen
leschuhnanir
0N,Mnntihing
Nn Kkin, utre u
n hunpiſemrei
Aureuanen
D Nrr
eclhen
poſtind he
illeren gee⸗

S
Ein Aun, ſnn

Meditatio ſecunda. 315
Nin .* tentii Juſtin. inter alia paupertatis Evange-
licæ encomia dicentis, quòd ſit perfectionis
porta, ſine qua nemo coram Deo in ſpiritu diu
perdurare poterit. S. Laur. Juſtin. de Lig. vit.
c. I. Hanc. igitur, ut voto te obſtrinxiſti,
fideliter ad mortem uſque ſeétare, & Deus
implebit omne deſiderium tuum ſecundum divitias
iI ſuas in Gloria in Chriſto Eſu. ad Philip. 4. v. 19.

en MEDITATIO II.
Gud nn De Voto Caſtitatis.
nſtrn

Griitd bunct. I. Aſlitas in Religioſo eſt virtus vo-
Riunkerdde to firmata, qua is promptè &
delectabiliter ad majus Dei obſequium men-
te, & corpore carnis voluptatibus abſtinet,
ſicque conſiſtit non tantùm in corporis, ſed

il Mrne 11 .
& in cordis munditia & puritate, cum ex-

nnn nnii en aers .
— clulione omnis impuræ cupiditatis in cogi-
d⸗ r tationibus, verbis, & operibus. Tam ex-
e cellens eſt, ut hominem infinitè Deo diſpa-

votni

al

rem, tamen ei & 88. Angelis ejus ſimilli-
mum reddat, atteſtante utrumque S. Scri-
ptura: Incorruptio facit proximum Deo; Sap. 6.
v. 20. & neque nubent, neque nubentur, ſed erunt
licut Angeli Dei in Cœlo. Matth. 22. V. 30. Quid
ſublimius de caſtitate aut dici, aut concipi
poſſit? agnovit hoc S. Bernardus de Virgi-
nibus ita diſſerens: Solæ ſequuntur Solem juſti-
ligæ, Chriſtum Agnum, quocunque ierit, S
olæ

316 Diei VI.
ſolæ illi ſimiles ſunt, atque ſimillimæ. de Paſſ.
Dom. c. 31I. Imò caſtus Religioſus Angelos
quodamodo excedit: hi enim fine lucta, ſine
virtute, ſine merito, ſine præmio, ex ſua
natura ſpirituali & conditione creationis pu.
ri & caſti dicuntur, Religioſus autem ex vo-
to, ex continua lucta cum carnis concupi-
ſcentiis, ex heroica virtute, ex rigido mor.-
tificationis ſtudio caſtus eſt, ac ideò SS. An-
geli præ aliis hominum caſtorum, utpote ſi-
bi ſimilium conſortium amant, eorum cu-
ram in periculis corporis & animæ ſpeciali-
us gerunt, eos præcipuè idoneos agnoſcunt
ad extraordinaria Dei dona percipienda, ut
præter plurimos alios patet in S. Joanne E-
vang. cui ex Divina dilectione multa Myſte-
ria ſublimia revelata ſunt, quoniam ſpecialis

prerogativa caſtitatis ampliori dilectione eum fe-

cerat dignum. Eccleſ. in Offic. S. Joan. Et in
Sybillis, quæ, teſte S. Hieronymo Il. I. con-
tra Jovinian. ob virginitatem à Deo dono
Prophetiæ decoratæ lunt. O virginitas,

angelica virtus, omni etiam cruento cum

hoſtibus congreſſu ad ſui conſervationem
digniſſima! quis, ut te illibatam cuſtodiat,
non etiam omnem umbram impuritatis hor-
reat? quis non ad primos concupiſcentiæ

carnalis inſultus arma S. orationis, mortif-

cationis, humilitatis, & confidentiæ in De-
um arripiat, præcipuè autem quaſi à facie
colu-

toſen

Iiummi
Grllantun e⸗
NCMet:
Aval menun
, Mien, i
eti miirtin
etinEbntoſen
eomm urem ton
sleeo omndu
netentamenß,
ntl inu Ned ,
Allunv Meben
gleu ailrc
n unteske
Indäärun Ennen
pmin Mrn d an
Nutſinyimm, Nen
NAEA.
racglurenen,
et Aprelne
nnnlätt pien
(lyizindtiis
mircffüiiinen
gun am inti⸗
Ennpoehnmncon
ub autlie,
u In
ſcſlaqfnuten
unlunn
cane
Maſemn 49 ier

Meditatio ſecunda. 317

an colubri fugiat, animum ad alia avertendo, ut
e ſic ſimilitudinem cum Deo & 88. Angelis nec
k habitu contaminet?
Ann Puncét. II. Pone in una lance ſtateræ to-
tum univerſum, & quidquid in eo Deus
pulchri, boni, ac pretioſi creavit, adjice il-
li etiam Cœlum empyreum: in altera pone
animam puram, continentem, & virgini-
tatis decore ornatam; audi jam Divini Spiri-
tus ſententiam: Non eſt digna ponderatio con-
tinentis animæ. Eccli. 26. v. 20. An non tan-
tus theſaurus, Coœlo terrâque potior, omni
vigilantia & cuſtodia dignus eſt? an non
ejus jactura ſanguineis lachrimis deploran-
da? Tanti illibatam Virginitatem æſtimavit
um S. Ignatius Mart. ut, cùm Romam ducere-
tur ad Martyrium, Heroni ſcripſerit: Vigi⸗
nes ſerva, ut pretioſa Chriſti monilia. Et in
. Epiſtola ad Tharſenſes: Eas, quæ in virginita-
l te degunt, in pretio hab, te. Nulla autem vir-
Aam tus tantis inſidiis & periculis eſt obnoxia,
un e quaàm virginitas & caſtitas dum nulla in
. min homine eſt paſſio vehementior & inordina-
w tior, quàm concupiſcentia carnis, quæ ſu-
uum in corpore humano domicilium figit, &
28. Paulo dicitur habitare in membris carnis.
Omnes hominum ſtatus carnis vitium impu-
gnat, palatia & tuguria invadit, utinam ſola
Cœnobia fugiat, votum eſt S. Bernardi de In-
ter. Dom, ſerm. 29. Viros etiam ſanctos &
M per.

318 Diei VI.

perfectos infeſtat, valde rarò per ſpeciale ,
Dei privilegium Exemptionis Exemplô; hinc
S§. Hieronymus, quamvis carnis ſuæ acer=
rimus domitor, tamen de ejus petulantia
ita lamentatur: Quocunque peĩgo, meum me-
cum hoſtem porto; & S. Bernardus: Hæc peſis,
quæ præ cæleris vitiis eſt mihi familiarior; ed ad

nocendum proclivior, & ad repellendum diſſei⸗

lior: nam cum eam repellere volo, nolenti ſe mi.

hi ingerit,-ſemper me perſequitur, non diebus,
neque noctibus requiſcere ſinit. loc. cit. O ani.
ma religioſa, in quanta lucta, ſicque in
quanto periculo verſaris, niſi ab hoſie hoc

domeſtico extremè tibi cavere ſtudeas!
vide tibi nunc de opportunis mediis à
duam & frequentiſſimam hanc pugnam,

cipuè autem principis obſta malarum cogi⸗

tationum, & ut S. P. Benedictus monet

pro⸗
d ar-
præ⸗

,de-

ſideria carnis amputare feſtina, 8. Reg. c. 7. gr.

1. idque per neglectum potius & con
ptum eorum, quaàm per dimicationis
greſlum. V
Punct. IIſ. Sicut caſtitas hominem

& Angelis aſſimilat, ita oppoſita caſtitati lu-

tem-

con⸗

tieſin
Ecnun ſked

ehildufttii
, N Eſtn .
gdt Orrclnuhie
GaDinrgreneun
Mibiſininns
,igtun, Peen
mm huns,
eneſel ud kon
ſotenſscſenenle

inulpetm luch

Panimus ,/n
y nlanr
d t
u, eſtuentink
rmn äuſetl m
Uzrihi rau.
olCknan,rer
ulaſtmnitnizeuen
6 eſinleini i
lnbürhkkn u
Dlmm rönuntii

Deo a

xuria eum brutis & beſtiis æqualem reddit;
imò per voluptates carnis anima infra ſtatum

belluinum, non quidem quoad naturam,

ſed quoad mores ſe ſponte deprimit:

nam

bruta rationis directione deſtituta naturali⸗

ter & neceſſariò feruntur in objecta co

neu⸗

pitaz

ſeen alu
urhetiit nt
Uiſftniuriein
loe UAnenlen
du ge iunote
dun⸗ ete rͤ
Aenmn ag
le ilta

i 4
Bnlepſlt
un miinit
at, uetl
N
dgn
n IN

4. 7
na ehenr t

we pe 1
r en u

Ruinae
TueeEsE

1 „*
S

Str fn As
1 Pe wic
eron le

4

ℳ
Su,

.

ℳ

Meditatio ſecunda. 319
pita, homo autem liberè cum cognitione
perverſitatis ſuæ has fœditates carnis ample-
Gitur, ſicque infra conditionem belluæ de-
ſcendit. O monſtroſa Metamorphoſis, ho-
mo ad Dei imagmem creatus, pretio Sangui-
nis Eſu Chriſti redemptus voluntariè in bru-
tum, in aprum, in aſinum, in porcum de-
generans! putas, hyperbolicam exaggera-
tionem eſſe? audi Prophetam Ezechielem de

libidinoſis dicentem: Quorum carnes ſunt, ut

carnes afinorum. Ezech. c. 23. v. 20. AudiS.
Bernardinum t. 4. ſerm. 21. Luxurioſus com-
paratur porco; ſi enim ex una parte videret luti
volutabrum, & ex alia parte lectum roſarum
poftum, eligeret in volutabro luti reſolvi, quàm
in roſarum lecto; ſic tales immunditiam luxuriæ
delitiis paradyf præponunt. Et quid, ſi homo
ille ſimul Clericus, Sacerdos, vel Religioſus
foret? an non in his peccatum carnale ratio-
ne perjurii, ſacrilegii, infidelitatis malum
tam abominabile foret, ut etiam ipſa viſcera
Deitatis, ac Bonitatis infinitz commoveret?
O Chriſte Deus, candor lucis æternæ && ſpe-
culum ſine macula, non permittas in quoquam
ad Miniſterium tuum ſpecialiter electo ſacri-
legum hoc malum prævalere, præcipuè au-
tem confige timore tuo carnes meas, rege
ſenſus meos, compeſce rebellionem mem-
brorum meorum, da gratiam tuam effica-
teem, ut inter tot inſidias, tot infeſtationes.
L tot

plrinln

tot pericula carnis anima mea in ecaſtitate il. uri l
libata evadat. Continua affectuoſum collo- na e

quium & preces ad puriſſimam Virginum
Virginem Mariam &c &, propone, maxi- Polng inſin

mam cautelam adhibere pro perfecta con. Wer olen iorn,
ſervatione caſtitatis. aNllumnie
EXAMEN PARTICULARE, WeiEe,
M lllüe
Seu iegituemmn
Puncta practico, lturit
ü

Ad cuſtodiendam Caſtitatem. ufnubliftii-
1. Nibu leve æſtima, quidquid impuras S
ſpecies excitare, & vel à longè perte- nur⸗ 5
Qæ caſtitati maculam aſpergere poſſet. Ideò nnKünen
2. Oculos cautè cuſtodi, non eos figen-
do in objecta, picturas, aut perſonas, qua
rum intuitus periculum caſtitati accerſere
poſſet.
3. Tene modeſtiam & verecundiam in
verbis: abſtine ab omni narratione impudi:. Nſoltat,
ca vel amatoria, etiam in genere, monente Pnnſelnlregi
D. Paulo: Fornicatio & omnis immunditia nec Imutnztinizin
nominetur in vobis, ficut decet Santfos; ad Epheſ. uilenu.
5. v. 3. nec de actione naturali aut foda ungat
quidquam proferas: nam purus ſermo pulcher- mminnii 1
rimus. Prov. 15. v. 26. „
4. Cave vel maximè à contactu manuum, iileie aie

Repenl Kmle
1 bvnd, enoudn
MNCen, r i,
glahrdeſer enun
ldendens

vultus, aut cujuscunque partis corporis in mnthr iunn⸗
quo⸗ hen

4 Examen particulare. 321

nnene:
aants quocunque ſexu hominum: Nibil quippe ſen-
atakit ſu iſto (tactu) periculoſius, ait Climacus
nug ſ gr. 15. ——
i Incidentes impuras cogitationes ita
velociter excutere labora, ſicut ſine mora
. excuteres ſeintillam in faciem inſilientem.
B NL 6. Abrumpe, quantum fieri poteſt, con-
verlationem & familiafitatem cum fœminis,
Ait perſonis quibuscunque, forma, venu-
Iie ſtate & affabilitate te allicientibus, præler-
üiim, quando cum eis agendi ſpecialem in-
Aurltle clinationem in te advertis: nam affe ctus eti-
um ſpiritualis & prætextus utilitatis frequen-
Ii ter tranſit in carnalitatem, & quod ſpiritu
8 inchoatur, carne conſummatur.
7. In exuendo & induendo circa aſpe-
Aunm, tactum & denudationem virgineam
verecundiam obſerva, ac ita te gere, ſicut
umn d in conſpectu Perſonæ ſpiritualis magnæ Au-
mhoritatis te gereres. S
8. Devita mollitiem lecti, ſomnique pro-
9 tractionem: lectus durus caſtitatis, & mol-
Nlis immunditiæ nidus eſt: ſomnus prolixus

]
8

caſtitatis hoſtem accerſit.
9. Pro magno caſtitatis præſidio aſſume
a diſcretam corporis aufteritatem & macera-
tonem, ſicut enim, teſte S. Bernardo de Con-
ii in verſat. ad Cleric. c. 30. periclitatur caſtitas in
nne delitiis, ita candor & fragrantia caſtitatis tan-
X

ieuß⸗ gquam

lei ,
322 Diei I. r
quam lilii inter ſpinas mortificationum con-. GPran⸗ nil
ſervatur. elrenl ſe

10. Cum decenti & religioſa compoſ. fbinoletd
tione membrorum cubitum concede, ut ac- e intas
cedentis cujusvis viri gravis conſpcctum i ni⸗ e i
verecundari non debeas. hr lenlien
II. Non concupiſcas amare vel amari olennmei
etiam extra ſpeciem libidinis, nec in hun nc mfeſung
finem munuſcula, prælertim ab alieno ſexu n erlalſlhae
prenſa, nec ea ad conciliandum tibi van numn nciunine,
affectum aut amorem diſpenſa. , inuinin
12. Hæc regula eſt perfeltæ, conſumnute- rnit, ir
que caſtitatis, ait S. Joannes Climacus, ut ita llie ſrin
animata, ſicut inanimata intueamur, imò inn
pulchrarum: facierum aſpe dtu ad mirißcum Haix. eninlengeni
morem & lachrimas abripiamur. Climac. gr. 1ſe mnſenſi, n
Diſcute circa hæc conſcientiam tuam, & Mmin, znrl
in hac materia omnem cautelam adhibe, eti- m. m n
amſi tibi abundans videatur: nam ſtri ie hiwnnnn
que à parvis initiis ad magnam carnis laxita- Un Wrhndr
tem deſcenditur. P aunrhen mnan

SOLILOQUIUM II. fatt

Mnninii
Tempore pomeridiano. iuden
Un terhun ei
De Sanktißimo Euchariſtiæ Sacra- imn, enee
mento, in Sacrificio Mi ſſæ, & F. Commu- lti ucleteg
nione dignè ſisſcipiendo. Deti8

i Eu. Au Ninni
I. Q de ſublimiſſimo Auguſtiffimi . i,

1,

Soliloquium ſecundum. 323

chariſtiæ Sacramenti Myſterio dignè ac con-
venienter dicere aut ſcribere intendit, per-
es ſpicaci Angelici intelleétus acie præditus ſit
MIa oportet, aut certé opus hoc non niſi magna
4Divinæz gratiæ ope ſubnixus aggrediatur:
ueunam in hoc Sacratiſſimo Sacramento, tanquam
vyvivo & perpetuo amoris monumento, con-
tinentur præcipua mirabilia, quæ Deus mun-
do credenda, ſuſpicienda, & reverenda pro-
poſuit, conformiter verbis Prophetæ: Memo-
riam fecit mirabilium ſuorum miſericors & miſe-
rator Dominus, eſcam dedit timentibus ſe. Pſ.
G. I10. Eſt hoc Myſterium ſynopſis ac com-
pendium omnium Divinorum chariſmatum,
quæ Deus unquam generi humano contulit,
aut conferre potuit, &, ut Magiſter angeli-
cus loquitur, eſt miraculorum ab ipſo faltorum
ie aximum. S. Thom. Serm. in Feſt. Corp.
Chriſti. In hoc memoriali ineffabilis amoris
iid omnes tres Perſonæ Sancétiſſimæ Trinitatis
per naturalem concomitantiam vera fide
lod præſentes eſſe creduntur : ubi enim inveni-
1 tur humanitas Chriſti, ibi etiam adeſt Divi⸗-
nitas, & ubi eſt una Divina Perſona, ibi
4 etiam propter naturæ unitatem reliquarum
M M Præſentiam, conſequenter etiam omnia
. Divina Attributa & Perfectiones, uti Divi-

S

mna Bonitas, Potentia, Sapientia &c. quæ
ue“ ecum Eſſentia Divina realiter unum ſunt, re-
cbh periri fides docet. In aliis Sacramentis &
. X 2 gra⸗

324 Diei vj. yn ⸗
gratiis homo unus ſpiritus fit cum Deo, in ilunn
perceptione autem Sanctiſſimi Altaris Sacra. 1a nuſth
menti etiam cum Dei Filio una caro efficitur ziur, un
tanta umione, utpote ſecundam 55. Patres ſin uni ,
ſubſtantiali & naturali, ut ſola perſonali & ui hin
hypoſtatica unione cum Chriſti humanitate iitoladnenn
excepta arctior & intimior aſſignari non pos- We,inmn ſd n
ſir Unde Ven. P. Caſp. Druzbiki, Soc. jeſu, iub- etetelelnenn
limis perfectionis Cultor & Magiſter, ait: Non Igdos emmh
video, quomodo poſt unionem hypoſtaticam, S. unn hiin
corpulentam illam erbi in utero Virginis Marie Aianien
novem menſium habitationen magis realiter, ſub⸗ lekie, Ae
ſtantialiterque Deus & bomo conglutinari pohiint, Oenii, lun
quùm in Euchariſtico AM)ſterio conglutinentur. de mis miinn un
Sublimit. Perfect. Relig. diſc. 74. Vivit hac Nihtiin ihn
unione homo vita magis Divina, quàm hu- nosetaküͤr
mana, ut dicere poſſit cum Apoſtolo P- n, Ne Atonin
lo: vivo ego, jam uon ego, vivit verò in me Chri- npol) niht in
ſtus. ad Gal. 2. v. 20.⸗ lemnnn knorn
II. Quid juvat autem tantas Sacratiſſim

i nenkenin E
hujus Sacramenti excellentias admirari, ſiin- Wnkanmkmen
terim tum in adminiſtratione, tum ſuſce. , ehk nnen
ptione illius (nam de utraque per decurſum iir0ti ſit
pariformiter ut Sacramento loquemur) ani. Mi iynſen u
ma torpeſcat? ſi in præparatione ad hoc Di iuine g tn
vinum Convivium non ſingulariter ferveſcat? Hutdee an
ſi devotio in actuali uſu infinitæ tanti Myſte- ilne, 4cn un
rii dignitati practicè non reſpondeat? Jt lius in de Ete g
Papa in Epiſtola ad Epiſcopos gypti de di- icercqee
iraetionibus mentis, aliisdue negligentis, tdnidiſeß,
ddZ

nin Soliloquium ſecundum. 325
* an quæ inter lacriſicandum accidunt, ita ſcri-
R l pſit: um omne crimen atque peccatum oblatis Heo
u Jacrißciis deleatur, quid de cœtero pro deliſto-
. Muini vpum expiatione dabitur, quando in ipſa Sacrißicii
lai oblatione peccatur? Permagni igitur refert,
miuriin ut ad hæc Sancta Sanétorum ſingulari diſpo-
ainmtizi ſitione, omni poſſibili puritate, ac intenſo
ChMuI fervore accedere ſatagamus: ſi quis enim in
GüChrteet hoc angehcis Hierarchäs adorando Myſte-
FuA, rio deſidiam, tepiditatem ac negligentiam
Nimnhik eulpabiliter admittere non adeò cordi & con-
Kazeis ſcientiæ habeat, in aliis etiam minoris mo-
nigkinn, menti Exercitiis, cultum Dei, Religionem
GuA ac animæ profeétum concernentibus, exi-
NENe guum emolumentum ſibi polliceri poterit:
umnin nam qui in opere ſanctiſſimo, ac omni re-
eNmiu verentia, zelo & devotione digniſſimo tor-
umßi ei pet, quomodo ardebit in aliis Divinis ob-
„fequiis, tantum fervorem ob ſui dignitatem
Nunnut non expoſcentibus? Quapropter genufle-
zigiantii Xus vobis loquor, Patres ac Sacerdotes Vene-
s,s Tandi, vobis cum ea, quæ ſtatus veſtri di-
EN gnitati ac Ordinis ſublimitati convenit, re-
" e, Verentia ſupplico, ut quotidie cum debita
Ppræparatione ad Sacroſanétum Miſſæ Sacrifi-
cium accedere, cum fervoôre ſpiritus illud
adminiſtrare, ac cum humillima gratiarum
l actione inde recedere contendatis: illud
quemlibet Sacerdotem rogo, ut ſi qua in
dtione ſua vult & ſolet ſibi permittere negli-
X 2 gen⸗

hirſen

326 Diei VI.
z2 an ho

gentiam, ea tantùm non ſit Sacrificium Miſ- cl
ſæ, non Communio Sacramentalis, quia rln Alli,l
hæc eſt actio ſub ſole graviſſima, & effica. eu
ciſſima. naſihenin
III. Requirit autem Divinum hoc Epu- örle
lum præprimis dignam præparationem, ac ole atet
actualem diſpoſitionem. Dico nunc in ge- (uii icgine
nere dignam præparationem: Opus namque nmn ggeln⸗
grande eſt, neque enim homini præparatur adre nuſcoſerpiigt
tatio, ſed Deo, dicebat David 1. Paralip. 29. unm tnoine
v. I. cům coacervando immenſum quaſi illsd Chdudl
theſaurum Templum jeroſolymitanum con- nbezneninie
ſtruere pararet: nec immeritò digna præpa- Yciiningui
ratio pro excellentiſſima hujus Sacramenti ine Acdlin
adminiſtratione, aut ſuſceptione requiritur, Mdnnslakin
cùm illud tantò majorem gratiam in Sacerdo- Biliya emvun
te, & quovis fideli operetur tam ex opere klan Dopen
operato, quàm ex opere operantis, quan- Imoöninengntin
tò illi ad eam recipiendam ſe magis diſpoſi- Ancnoinn ann
tum reddit: nam Deus ut cauſa prima ordi- wninid htile
nariè accommodat ſe tam in moralibus, quam ll igeung
in phyſicis & naturalibus cauſis ſecundis ſe- ulmin re
cundum majorem vel minorem diſpoſitio- Mii o nm
nem ſubjecti: ſicut igitur in phyſicis ignis El ige ſein
v. g. citius in arido & tardius in humido ac- ung lltnni
cenditur ob diſpoſitionem materiæ, ſic in ilur inilon⸗
operibus gratiæ, qualia ſunt adminiſtratio ueln nli
& ſuſceptio Sacramenti Euchariſtici, conſe- Iliehnt ln
quitur major aut minor effectus ſpiritualis, idende
qui eſt gratia, ſecundum diſpoſitionem ani- iniin
mæ,

18

–☛ Soliloquium ſecundum. 327
mini mæ, quod Seraphicus Doctor Bonaventura
bini i hiſce teſtatur: Adverte, quèòd effectus Sacra-
ni mentorum ſolet eſſe ſecundum diſpoſitionem 69
n preparationem ſuſcipientium. §. Bonav. t. 7. in
uin waß falc, c. 7. Et Chriſtus ipſe S. Catharinæ Sen.
.* Rniu cui in ordine ad ardentiſſimam Sacramenti
n hu Euchariltici perceptionem multa ſpiritualia
nll documenta ſuggeſſit, ita loqui dignatus eſt:
Aantum ergo percipitis gratiæ eæ iſto Sacramento,
Khi, quantum vos diſponitis cum Sacramento ad reci-
ahine, piendum. S. Cath. Sen. in Dial. tract. 3. c. 110.
euſunne Quantò ergo Perſona ſacrificans aut comuni-
WumiAE cans erit in majori gratia, in intenſiori actua-
Uügſend li diſpoſitione, & devotione, in altiori gra-
Numä du perfectionis & ſanctitatis, item quantò
Dmgtuntun magis inſignes heroicarum virturtum actus,
UII ac affectus cum Deo plenius unientes elicu-
uun is erit, tantò majorem gratiam in ea hoc Sacra-
aatus mentum operabitur, tantôque major effica-
ahutaun cia impetrationis & ſatisfactionis in animam
humunmn redundabit. Propheta regius ad hoc Sacra-
uuei mentale Convivium præviè nos invitans Dei
mtum nomine ait: Dilata os tuum, 8& implebo illud;
Sriii Pl. 80. v. 1I. in quæ verba 8. Hieronymus:
irnin Lantumcunque dilataveris, tantum accipies.
nu (IV. Inter principaliora autem dignæ diſ-
ia poſitionis media pro ſuſcipiendo hoc im-
iloie menſæ Majeſtatis Hoſpite ſpecialiter com-
—h putanda eſt cordis, & non conſcientiæ puri-
ig tas, non tantùm ab omni gravi & lethali ma-
õ 4 eula

“

him le

Cn hen der
Aconand

328 Diei VI.
cula peceati, ſed etiam à noxis venialibus, h
præcipuè, quæ ad craſſiorum numerum ac. i

cedunt: nam de iis Sacrificantibus & Com. wünn uln
municantibus, qui proditorem Judam imi- i n ſonl
tari, & cum conſcientia lethaliter læſa, aut zimttalſihin
ſaltem cum perplexa & cauteriata ad Augu. iüft CMin
ſtiſſimum hoc Convivium accedere non ti- Mrd tettſen
ment, hic de ſanctiſſimo Sacramento vivo- milheecontin
rum ſermocinantes etiam mentionem fi. wid beti tman
cere veremur: ſufficiant horrenda maledi- fnimn ſni u/

dtionis fulmina, quæ talibus juſtiſſimus ſui Ain t iy,
ſacrilegè læſi honoris vindex Salvator noſter intulin
apud S. Brigittam intentavit, dicens: Male. Aauipnuen
didti fint anni eorum: maledida ſit hora, que in. ufintiinnmmm
cipit eis in inferno, && nunquam finietur: maledi- in iutplnm a
Ri fint oculi eorum, quibus viderunt lumen Cœ- Olniſtinmuin
li: maledicte ſint aures eorum, quibus audierunt un ile mm:
verba mea, & non curabant: maleditctus ſit gu- iHyitimn, n
ſtus eorum, quo guſtaverunt dona mea: maledi- Ant nfide,
Rus ſit tatctus eorum, quo tractaverunt me; & Naniifmwang
tandem maledictionum grandinem ita con- (innibine l
cludit: maledicti fint in Cœlo && terra, &ab om- Vahelloſeitetn
nihus creaturis inſenſatis, quia ipſæ obediunt Deo, iſin indanm
&S laudant, at ipſi ſpreverunt. De hac ſupre- vflecnnetgn
mo Dei cultui conſecratorum hominum fa- Eolntiiai
rina hic pluribus agere non vacat, qui po- iim ,imnih
tius ad has Agni immaculati Nuptias purita- nt hen n
tem ab omnibus deliberatis peccatis veniali- en inn
bus inquirimus, præcipuè ab iis, quæ umo- frin ieſ
nem, charitatem & pacem erga proximan Kintnin

1

Soliloquium ſecundum. 329
impugnant: eſt enim Sacramentum hoc ſym-

polum amoris & concordiæ, omnem diſſen-
ſonis & diviſionis animorum radicem ab-
horrens, quam proin, uti & alia venialia,
quæ majoris conſiderationis eſſe dignoſcun-
tur, prius per Confeſſionem Sacramentalem

tollere, aut certè per veram cordis Contritio-
nem abolere oportet; unde ipſemet Chriſtus
monet: Si offers munus tuum ad Altare, &S ibi
recordutus fueris, quia frater tuus habet aliquid
adverſum te, relinque ibi munus ante Altare, &&
vade prius retonciliari fratri tuo. Matth. F. v. 23.
V. Ad cordis puritatem pariter requirunt

An vitæ ſpiritualis informatores, ut ſuſcepturus
I Divinum hec epulum cor habeat ab omni

affectu actuali & inclinatione ad quodvis pec-
catum veniale vacuum: Dat enim Dominus
ibi heneditionem, ubi vaſa vacua invenerit.

de lImit. Chriſti l. 4. c. I5. n. 3. Tunc autem

Vaſa cordis ſunt vacua, quando ob omni in-
ordinata affectione, & actuali propenſione
ad objectum ſenſuale contra Divinum bene-
placitum ſunt depurata, ſaltem quantum ho-
mo hic & nunc cognoſcere poteſt. Actua-
lis & voluntaria adhæſio ad rem ſub veniali

prohibitam eſt formalis vel virtualis intentio,
Wqua quis vult aut non timet Divinæ Maje-

ſtati diſplicere, eâmque offendere, quod
etſi principium vitæ ſpiritualis, nempe gra-
tiam ſanctificantem in anima non tollat, fa-
X 5 cit

330 Diei VI.

cit tamen eam in conſpectu Dei deformem,

ulceroſam, ſanie, ſcabie ac puſtulis infe-
ctam, in qua deformitate Dei Filium, te-
nerrimum animæ Sponſum, ſuſcipere, & ad
amplexum ejus accedere ſine dubio temera-
rium foret. Probet igitur ſeipſum homo, an
non in corde ſuo latentem ejusmodi actua-
lem ad malum affectionem deprehendat, ſic-
que prius, ut cum S. Bernardo loquar, ab
omni inquinamento iræ & diſceptationis, & mur-
muris, & livoris, CG& quidquid omnino adver-
Jari cognoſcitur aut paci fratrum, aut obedien-
tiæ Seniorum, de cordis habitaculo eliminare fe-
ſtinet, S. Bern. Serm. 64. in Cant. ut adeò
nullus ad priores noxas affectus in animo reſi-
deat, ſic de pane illo edat.
VI. Hanc à culpis etiam levibus integri⸗
tatem Chriſtus inſinuare voluit, dum, an-

tequam hoc Sacratiſſimum Sacramentum in-

ſtituit, ac Apoſtolos ſuos Sacerdotes ordina-
vit, prius non fine Myſterio eorum pedes la-
vit: licèt enim præter Jjudam jam mundi eſ-
ſent omnes quoad ſubſtantiam, voluit ta-
men eos à pulvere pedum, ab exiguis etiam

maculis eſſe immunes, ut innueret, quanta
cum munditia & puritate Miniſtkri ſui ad hanc
Menſam Euchariſticam accedere debeant.

Laudandus proin eorum fervor, qui cum

reconciliatione per Pœnitentiam non exſpe-

tant proximè imminentes feſtivitatum dies,
aut

nu i id
1Alukeioon
licEenminiin
, Cn e eMi
t Allen
gnindsleDonn
eedlee tonnt,
cenie emotin
GiiOtdnsnnb
emnifimgnn
Men, ,A
nAipn
wug A Mum
GndlntCnitl
6Cd Dmgenmnn

Cihm

eNommm
igennntnn
liſmr ſipinm⸗
Aantunm e
miüllptme n
tgluntzolitſen
Urunutehui
letn r gni

Ioſoiun nin⸗

inin Aokec
nim hmlmn,
i Cellkein,
11 fenlegenanis⸗

Akecknn ,

ni 4 Soliloquium ſecundum. 331
Ara aut Dominicas, pro quibus per leges Ordi-
klſir num & Monaſteriorum Confeſſio Sacra-
ie mentalis eſt determinata, ſed intra ſeptima-
Nam totics hoc expiationis tribunal acce-
dunt, aut ſaltem per actum Charitatis &
4 Contritionis ſe Divino hoc Epulo magis di-
gnos reddere conantur, quoties in Examine
conſcientiæ remorſum de veniali noxa non
u infimi Ordinis in ſe deprehendunt, & hoc
jure meritiſſimo; nam, ut verè ait devotiſſi-
mus Aſceta, ſi haberemus angelicam purita-
K tem, G S. Yoannis Baptiſte Sanclitatem, non
SSSſemus digni, hoc Sacramentum accipere, nec
Nih maſare. de Imit. Chriſt. I. 4. c. 5. Idem, aut
uit., plus dicit S. Bonaventura tract. 7. in faſcic.
. c. 7. Cogita, quòd, quamvis millibus annorum te
Ainms ad hoc Sacramentum per puras orationes, San-
uſiin Siſimäsque præparationes præparaveris, nihil eſſe
ad condignam ſuſceptionem, etiamſi haberes me-
rita omnium Sandorum. Ac vel idedò in vitalis
hujus cibi ſuſceptione ad puritatem ſaltem
fragilitati noſtræ poſſibilem connitendum eſt.
VII. Non minus requirit Sacramenti hu-
jus excellentia, ac dignitas, quatenus fru-
uIIH Ctus ſuos copioſius in animam dimanet, tum
wuins ante, tum in, & poſt actualem ſuſceptionem
d6 profundam humilitatem, & reverentiam,
uraim intenſum ſui deſiderium, ardentem devotio-
ean nem, ac ferventes amoris affeétus. De ho-
n fum autem affectuum ac Conſiderationum
ele-

332 Diei VI. 2
ſelectu ſibi devotus Dei Servus ipſemet con-
fultò providebit ex variis libris alceticis,
adeò, ut circa eas pro majori devotionis

nutrimento diverſis per ſeptimanam diebus
variare poſſit: quæ enim quis ſibi ad propri-
am devotionem ſeligit, aut ipſemet interno
ductu Spiritũs S. ſibi præparat, his pierum-
que magis affici, accendi, & moveri ſolet.
Amplam piarum devotionum & meditatio-
num ſuppellectilem ſuppeditat libellus de
Imitatione Chriſti per librum quartum, jJo-
annes Bona, S. R. E. Cardinalis, Ord. Ciſter-
cienſis, in tract. de Sacrificio Miſſæ, item præ-
ter multos alios noviſſimè Venerabilis P. Ca-
ſparus Druzbiki S. J. in ſuo Exercitio Litur-
gico & Euchariſtico latè per quatuor hebdo-
madas diffuſo. Sanè plerique Viri perfedi
& ſancti, nec non inſignis ſanétitatis Virgi-
nes & Fœminæ ſpiritum ſuum in hoc myſti-
co Convivio Per cordis & devotionis dila-
tationem mirè ſaginarunt. S. noſter Odilo,
Monachus & Abbas Cluniacenſis, in quoti-
diano Miſſæ Sacrificio incredibiti lachrimarum
copia diffluebat. S. Veremundus, pariter Mo-
nachus S. Ordinis noſtri & Abbas Hyrachen-

ſis, cùm in Miſſa pro populo annonæ penu-

ria miſerè afflicto lachrimis à Deo auxilium po-

Rularet, actutum pro devotionis intenſione

exaudiri meruit, dum alba columba, viſibihi-

ter per trium millium hominum in Eccleſis
Ptæ-

nee

in n w
enſech en
e eund nu
bio
l,Nbniu i
wrstatuns e

ſortee Mlenͤtin

ne helishe

irkſitniin
ichegeitßrt⸗
0 1CNnmn

orodruelti

Mianlll 1

Eyluttcooien

RCmiona
eurfois, Junn
lolunehuden,
wotriinirtoncte

ncn, Gen tnua

Rn endilt
Düride wc
tſctenin ulnigee
Dlkisonbonann
lipenod 6in
tiun lcs benrit
lul Cennit 1
Eredkioninn
Plinitoe Uert
nſſnnn e

NuiClin

N

en 14
ürſenn
ngange
natt aiget,
mnnd

Alus d.

blunguuc
PNic

2unn unig
Autis bteſte
zn due
iuslungi
ſeenmads

2

ent,
+RæZ

hiini en

ArRA.

Soliloquium ſecundum. 332
præſentium capita volitans, mira omnes ſa-
tietate replevit, ac demum in Cœlum abiit,
unde venit. S. Philippus Nerius tanto Divi-
ni amoris incendio in Miſſæ celebratione fla-
grabat, ut ſæpius præ vehementia interni
ardoris mortuus crederetur; hinc ignitæ illi
cucurbitæ applicari debuerunt in experimen
tum vitæ ſuperſtitis: ſibi ex hoc amoris de=
liquio reſtitutus dicere ſolebat: Utinam vale-
ant intelligere infirmitatem meam. in Vita l. I. c.
I. n. 13. Cammunis illi erat languor eum
Sponlſa, dicente: Fulcite me foribus, ſtipate me ma-
lis, qui amore langueo. Cant. 2. v. 5. Miſſam ex in-
dulto Pontificio in Capella privata celebrans,
dum ad Communionem pervenit, multis
ſubſiſtebat horis, Clericôque dimiſſo, cum
ſolo ſolus agebat Deo, vultu expalleſcente,
& mortui inſtar concidente, S. Sanguinem
ſumendo, calicem tanta cum aviditate lam-
bebat, ut neſcio quid ſaccharei ſaporis ex
eo libaſſe videri potuiſſet, idque tanta cum
vehementia, ut in ſuperioribus calicis inau-
rati labiis non ſolum aurum ablorbuerit, ſed
& argentum ipſum relictis in eo impreſſis
dentium ſulcis detriverit. S. Virgo &
Abbatiſſa Gertrudis ad ſectanda veſtigia
S. P. Benedicti omnium Juſtorum ſpiritu
pleni divinitus vocata, unde majorem Divi-
norum chariſmatum plenitudinem hauſit,
quàm à reali Chriſti præſentia poſt S. Com-
. munio⸗

. in ſen
334 Diei VI. airn
munionem? nam, ut in vita ejus perhibetur, nn m
1 i 1 n
erga Sanétiſſimum Euchariſtiæ Sacramentum ganun cn.

nto amoris & gratitudinis ſenſu afficieba.
g nſu afficieba. eltenos bugt⸗
epn

tur, ut tota lachrimis liqueſceret; hinc ipſe “““
Dominus Elus de ea adhuc vivente loquens kiſicie
cuidam S. Perſonæ dixit: Nusquam convenien- lib ebchit
tius invenire me potes, quam in Sacrumento IWinn nur
Altaris, ac deinde in corde e anima hujus Sponſe No Olert, Aln
meæ. Bloſ. in Conclav. Anim. fid. append. de Ewibolim ngtn
4.S. FCm. G. 4. Pariter germana ejus ſoror, urai
S. Mechtildis, uno tempore, in eodémque üneppnnntt,
Monaſterio cum S. Gertrude Deo ſerviens, inciauulint
ubi arctiorem cum Deo familiaritatem con- muaigutuli
traxit? ubi pleniorem cœleſtium Secreto- W
rum revelationem accepit, quàm in affe- iiufennege
Ruoſiſſima Sanétiſſimæ Euchariſtiæ ſuſce- rint Aimi
ptione? In hac à Divino Sponſo modum fer- knuminmint
ventis deſiderii & amoris erga cœleſte hoc Mell, durſt
Epulum edocta eſt, his verbis: Cum commu- inletimaut
nicatura es, ſuſcipe me tali intentione, acſ om- imebn eiikei
ne deſiderium é& amorem, quo unquam bumanumm iili,lhir
cor accenſum fuit, haberes; atque hbune amorem Riugenien i
ſuſcipiam in te, non qualis in te eſt, ſed quaſi ta- baut, henlei
lis ac tantas eſſet, qualem tu eſſe deſiderass. urneetlitl
VIII. Sicut autem ſanctæ & devotæ Pet- 9 Clanni
ſonæ & ſcaturigine Divini hujus Sacramenti lecktiginn
uberrimas gratias hauſerunt, ac admirandos llingeentz
fructus & effectus in animam ſuam deriva- Cniin
runt, ila & contrario alii, quitepidè, oſcr. Anngl
tanter, ac noh cum debita puritate mime; ſanlſſii,
e⸗ 6

lin

ind⸗ ſed ex quadam conſuetudine hoc Sacramen-
uin bn tum perceperunt, aut adminiſträrunt, Di-
gens vinorum influxuum canales obſtruxerunt,
ſeque ultricibus Purgatorii pœnis ſubjece-
runt. Narrat Joſephus de Barzia ex Joanne
de Avila, quòd quidam Neo- Myſta primum
e, & unicum incruentum Miſſæ Sacrificium
AiSe Deo obtulerit, ac de eo unico poſt mortem
nla brevi ſecutam magnam diſtricto Judici ha-
GNHH buerit rationem reddendam. De alio Ven.
u ia, Bloſius ſequentia refert: Anima cujusdam de-
Anthes functi cuidam Dei amico in flamma ardoris
elpiie, immenſi apparens dixit, ſe ea ſola de cauſa
em, tam diris cruciatibus torqueri, quòd circa
nnh Dominici Corporis perceptionem fuiſſet ne-
Kauint Lligentior; addiditque, ſi vel ſemel Venera-
atint bile Sacramentum devotè pro ipſo ſuſcipere
anetd dignaretur, ſe mox liberandam. Quod
v Cum ille Dei amicus feciſſet, ſequenti die a-
nima eidem ſole fulgentior atque micantior
pparuit, unica illa digniſſimi Sacramenti
hujus perceptione ab intolerabilibus pœnis
liberata, atque ad Cœlum & æternam Beati-
tudinem evecta. Blos. in Conclav. An. fidel. c.
6. n. 3. Quid demum de illis fiet, qui ne-
gligentiæ & tepiditati in tremendo hoc My-
ſterio ſimul irreverentias adjungunt, cum
tamen, ùr Concilium Tridentinum de Sa-
crif. Miſſ. ſeſſ. 22. n. 9, loquitur, irreverentia
ab impietate vixr ſejuntta eſſe poſſit? Quid de il-
lis

.

Soliloquium ſecundum. 33 5

336 Diei yI.
lis fiet, qui de animæ puritate, attentione
devotione & amoroſis affectibus ante & p
ce lebrationem parum ſoliciti, ſuæ obligati
ac ineffabili Sacramenti dignitati ſatisfa
putant, ſi vocales acceſſus & receſſus

Nentwn Re

ent,
utelibon

—

obiter & conſuetudinariè perſolvant n. Begen
. . . . on, gich
rim dulciſſimum immenſæ Majeſtatis H ininlit bil
tem poſt Miſſam ſine mentali alloquio, vunnoi e

adorationis & gratitudinis fervore, ſineim-
ploratione Divini auxilii non aliter relin
quunt, acſi ejusdem ope omnino indiginon
eſſent? Haud diſſimiles hi ſunt Judæ prodi- glauſp her
tori, qui, cum accepiſſet buccellam, exivit con-. gi meſlin,
tinud. Joan. 13. Noluit ſe devotè morando ii gutttii
accomodare huic horæ, quæ tamen eſt tem- 8 netie hht
pus diſpenſationis gratiarum; & hoe Filio “
Dei in irreverentiam & contemptum, Judæ 4 Pitibamn .
autem in æternum & irreparabile damnum ineg
ceſſit: Mſi enim ille exii ſet, Proditor fattu: uon eee
eſſet, ait S. Chryſoſt. Hom. de Bapt. Chriſti. rn n
Vide proin, quanti referat poſt ſuſceptum hoc iſtheſ
Divinum Epulum non ſtatim ad alia negotia, edn
ad ſtudia, lectiones, aliasque occupatio- llllnt
nes aut cogitationes ſe conferre, ſed potius rnic i
in reali & perſonali Chriſti præſentia per actus rachin
humilitatis, adorationis, gratiarum actio-. Aitnilttſetis
nis, contritionis, fidei, ſpei, charitatis &c. Aiichifn
cor ſuum effundere, ac ibi lummum ſalu- Alimißplſi
tis ſuæ negotium cum eo operari. Auſim di- ihammn n
cere, principalem cauſam eſſe, cur tot Sacer- ünträin,
dotes Aipc innt n

Neneiltsnm
unthjel⸗ lan
Uninecerkrono

an Soliloquium ſecindumn. 337
inn dotes quotidie ad Aram Divina operantes in

uIme antiquis defectibus Hæréamt, quia nempe Di-
ui vVinam hanc Menſam tepidè accedunt, in-
devoté aſſiſtunt, ac poſtea Deo præſenti ar-
Ki dentibus affectibus per temporis ſpatium va-
RKRKHrZ care negligunt, sicque in ſuis animæ neceſſi-
Han tatibusauxiliis ommnoindignos fereddunt,
Imamk dum commodifimum tempus recfhiende
n Divinæ Benedictiomis cum grandi ſuo damno
* les frmitates Divino Medico non aperiunt; hine
„etiam Seraphica Virgo Thereſia ſuas Mon'a-
tnan esſapius adhortari eſt ſolita, ut, quam did
Erad. (alor naturalis ſpecies Euchariſticas nor. con-
lumpfit, unicè in Divini Hoſpnis przeſentia
negotiunm animæ ſuæ tra tarent: fiverò, à-
ſebat, ſubith poſt Communionem ium velinqui-
mnus, non hubemus cauſum, Cur eranec
ene parvum videamus animæ noſtræ in virtiitibus pru-
Dreim.’S. Theres. in Via perfect. c. 34.
AAx. Décent graves Theolagi, Suare?z,
ne Cajet. Lugo, Averſa, Palludanus, Eucharifti-
ſ am tanquam Sacramentum in facto eſe, non
s leohlem u in

uantùm conferre augmenton gratiæ in initan-
etitermnifativo manducatioris, in quo recipi-
tur, & incipit eſſe in ſto/racho, ſed etiam
ſecundum majorem diſpſitionem ſucipien-
tis poſt completam term'mativam ſumptio-
nem, & quidem tam diti, quamdiu ſpeciés
ſacramentales non ſunt conſumptæ, idque
“ non

Diei WI.
non tantum ex opere operantis, ſed etiam
ex op reOperato, ſeu vI Sacramenti, -
erim gontinuentur aut intendantur act
jonis in ſulcipiente. O quam
tus, quam am lum gratiarum
ac. otes, qu die Dei Filium in
rerlerium recipientes, vel etiam alii, fre⸗
8hunc Cibum angelicum gulſtante
ervare, quàm inſignem in
vita, irtutibus profectum hau P
runt, ſi non piguerit, poſt S ( mnltute
Den amoroſo alloqr ac piis affeckibus iu- neli,a
tiùs immorari, idque non tantùm ob aduum imnlulin ,
illorum: Excellentiam, ſeu, ut vocant, ex ope- nAtun lli
re operantis, ſed etiam ob ipſam virtutem & neltligit ng
efhicaciam Saeramenti, ſeu ex opere opera- Nnſtüilin
to: tamdiu enim acramentum non conſum- ehodemogen
ptis ſpeciebus contert incrementum gratixæ, tueſeiſſeluk
Juamdiu- illi actus devotionis continuantur. AAiſraninin
X. Cum ſtupore conſideranda eit ſolici- i gsckerea Aan
tudo, . Religio „ ac devotio, quam Deus Prnnmie esnd
arcæ fœderis exhibendam I(raélitis præcepit: n An und
ſumma eam munditie obvelando pretiofs ertn
. cortinis cuſtodire jubebantur: . Levitz, Ca- MM eeln it
ſte Virgines & devotæ Fœminz in magno rud aiiſgein
numero diu noéctuque coram ea excubias eCnniinan
Asere debebant: in omni dubio eventu, el winguiinun
imminente plaga ſuas coram arca preces et⸗ R an
fundebant: non tantùm infimi ex plebe „edl Nrne hn bintd
Eilamn ſupremi udices non per unum alid . Atlun uo

CH 1 . .

4 n
Panh
itzitt 4
Winnnlnien
alua.
Aneſaennd
Kurane
Ronrmw
tunoettena
Sucuonnae
oratdnee .
4, Kid, G
Chtun ſiitt
mie Meut
elanru lin
in alenudl
1 2 E e6
1imilmtl
imount naſe

—

Aea
ℳ UH

Soliloquium ſeocundum. 339
ve momentum, ſed per protractionem plu-

4 rium horsrum proni in terram cum magna
teverentia & religione arcam venerabantur:

oſue pronus Geciditinterram coram arca Homini
uue ad veſperam, tam ipſe : quam omnes ſenes
Iſratl. Joſue 7. v. 6. Multi autem ob irreve-
rentiamm areæ exhibitam ſubitanea morte &

un ſtrage Ychementi multati ſunt. Bone De-

us! nonne arca erat res inanimata, ex lignis
Setim confeéta? Sed quia ob Manna con-
tentum eratfigura Sanctiſſimi Euchariitiæ Sa-
cramenti, & quia Deus in es ſibi quaſi ſedem
& olumn cpnſkituit: ac ibidem invibilis per-
ſiſtere & occItari vpluit, ideò etiam tan-

tum ei voluit deferri hongrem ac veneratior

nem, ideo incuriè & irreverenter eam tra-
dantes windiclam mortis ſibi conciliarunt. Si

ergo arcæ rei inſenſatæ & umbræS Sacramenti

Euchariſtici ex ordinatione Divina tam reve-
rentialis obſervantia & cultus fuit exhibitus,
quanta mundiries non decebit ipſum figura-
tum? cum quanta devotione, Religione,
reverentia ac cultu latriæ non oportebit ac=
cendi erga ipſum ineffabilis dignitatis Sacra-
mentum, Kujus Sacerdortes ipſi, & quiçgun-
que Communicçantes vivæ arcæ conſtuuun-
tur, dum in ipſis Divinum hoc Manna Heus-
Homo verèe & realiter cum corpore, anima
& Divinitate habitare dignatur? ſed nénne
Deusarcam ſuam auro mundiſſimo exornari
7 2 præ-

=

340 Ppii r.. a
præcepit? Deaurabis eam auro mundiimo intur 17 H nnt
ſg foris. Exod: 25. V. 11. Exornabis arcam ,in elſi
hanc, animar tuam, ſi cum Joſe in ter- ger iſſfil
rim proſtratus diutius in præſentia Dei te 2. gltunſunn
ctibus humilitatis, adorationis, charitatis, ent kddinens
Sratitudinis &c. impendere ſtudueris; 0 Di- „fotammenmm
vino Hoſpiti ad largiendas grat as opportuno ddal unilum
hoc tempore promptiſſimo cum humulitate mlum, Bifen
neceſſitates & infirmitates tuas expoſueris, meCndlhlii
dicendo: Domine, ii vis, potes me mundae. nlo nut in
Matth. 8. v. 2. Vide hunc meum intellectum ueſetmmen
tam cæcum, illumina illum: hanc meam ymen i
voluntatem ad E&œleſtia adeò refractariam, ſnallidcineii
aid lenſualia adeò pronam, perfiee illam: mmdn, giſttr
Hanc meam memoriam in recolendis tuis bes eſhukuendrdde

*

neficiis tam labiled, in ſervitiis tuis tam va. ugd mrineil
5 un, eonfôttaillam: vide infirmos hes ſen- min n, Aa
fos meos ad propriam excellentiam, ad va- ae, ſjetennn
nam mei æſtimationem, ad iram, ad omne ’glimeyinhan
THAT adeo propenfſos, ſana eos &c. Scd nnlinthen
qiia, ut diétum, alilibri de votis hisce affe- Dmnunimeipene
Sibus referti lunt, ideò iis, qui illis opus egennenn in
Ribent, pro devofienis exercitio ad eorum gihgmntn 8
fontem recurrendum eſt. ſrrce
AXI. Ied pro coronide te monitum volo, inecntlein
veherande Tebis, ut poſt 8. Miſſamn aut eeg ſli nn,
Communionem vel alio opportuno tempote 15, R—KẽH
ten & Probes (Bititum tunm, an ex uſd enns iin⸗
Sahcthmi hujus Sacramenti proficias, ande- alonal
ficias? entn ex defectu actuaiis dilpoſini⸗ un leſi,

„

N
n lunn
1 gunmii
liniitt
bgmninilin
küumuin
in ſii Menn.
a M
luttiniu,
n iln.
ralaltwiuk
lan Ronmne
Grutdein
õ
ſeig hint
hitein
Ai
Usdutinini
Aodl
Gone konit

M

Soliloquium ſecundum. 341
nis ac devotionis fervor ſpiritus poſt ſum-.
ptum Divinum hoc Epulum culpabiliter in
te langueat: ſi paulò pòſt in culpas venisles,
in regulæ ac conſtitutionum transgreſſiones⸗
advertenter & deliberatè proruas, cum ta
men hoc Sacramentum à Patribus Cencilü
Trid. dicatur antidotam, quo liberamur a Galr:

pis quotidianis, && a peccatis mortalihus præſer:

vumur: Concil. Trid Seſl. 13. c. 3. ſi brevi
intervallo pravæ paſſiones iræ, diſcordiæ,
jactantiæ &c. denuo contra rationem & ſpirir
tum prævaleant: ſi quà acerdos ex qnot dia-
na Venerabilis Sacramenti hujus perceptione
maneas idem, qui pridem, tepidus, vitio=
ſis habitibus ſcatens Cœleſtium ſtudio parum
intentus & c. tunc time tibi: nam ſigna hæc
patentia ſunt, quòd ex conſuerudine, te⸗
piditate, ſine debita puritate, præparatione
ac devotione Diviniſſmum hoc Myſterium
frequentare ſoleas; niſi enim ipſemet per cul-
pam tuam impedimentum poneres, infall bi-
liter Sacramentum hoc fructus & effectus
ſuos in anima tua operaretur. Si Eliæi ſls
vel ſemel attacta cadaveri defunéti vitam &
ſpiritum contulerint, quod (cadaver) cum te⸗
tigiſet oſſa Eliſæi. revixit bomo, && ſtetit ſuner
pedes ſuos; 4. Reg. c. 13. V. 2 1. quomode
vivum Corpus & Sanguis Eſu Chriſtie Fiii
Dei, quod toties dentibus premis, & inire
viſcera tua recipis, tibi non confersaè vigs
X 3 1eI

rem vitx piritualis, ur ſtes ſupra pedestuos hißig i
firmus in progreſſu virtutum &perfeéhiomis? in
Si econtra ab hac Divina Aenſa eum fer- vosh unmien
vore, cum quadam animi promptitudine ad t imi,
obſequia Divina ſaltem quoadpartem homi- Ine M,
nis ſuperioris receſſeris: ſi te fartem & ala- Antungurft
ctem ad exercitia virtutum etiam arduz & (Gul, N n
heroica, & ad fuperandas difficultates, ad Gtiin N ent
adverſa æquanimiter & gaudenter toleranda lln lniitt,
exhibueris, tune enimverò confolare Jeru- iiun ſiſer ui
ſalem, conſolare ò anima! nam ſignum eſt, ainiitati
Divinam Bonitatemin hoc Sacramento circa MMamd /iinun,
te operatam eſſe mirabilia ſua: eſt emm Eu- dantiin,
chatiſtia Cibus Chriſti inventione exquiſtil- Gunſo itolh⸗
ſimus, qui robote & ſuavitate ſua animæ pa- thhind tuti
latum ad Divina mirè excitat, quod exper- (mifflimniunm
tus eſt S. Franciſcus Saleſius, in quadam E. üfiufu, tl
piſtola ita ſcribens: Per experientiam 22. anno- Mi un
rum, quos in ſervitium animarum collocavi, ma Iſſtieif
nibus quafi palpare potui, quàm potens fit Virtas tunnefiünn
Divini hujus &acramenti ad oonfirmandum dnimas iimniinnte
in hono, eo liberandas aà malo, eäsque ſpitituali- Main nlifm,
ter oonſolandas, && ut uno verho un ,in hoc pſnuntir
mundo Deificandas, dumodo viva fide, vonve- iiſti d ſa
nientique puritate & devotione frequentetur. 8. telickittnng⸗
Franciſc. Saleſ. l. 2. Epiſt 41. Si igitur, reli- uyei t ,
gioſe Viator, è& S. ſolitudine tua cum hac ſpe. uli enng 1
ciaii & ſeria reſolutione egreſſus foeris, quòd itentüimng
deinceps cum ODei adjutorio omnem cona- iſſe ſhiiri
tum impendere velis, ut vel quotidianum inn geſi,
Miſſæ eſi

lin u

N Solilo quium Keundem. 343

Wiſſe Sacrificium, vel (lſecundum Riatuͦs
— ſacerdotalis, aut clericais gradum) frequen-
Ein tiorem S. Communionem cum fingulati fer-
a vore, cordis puritaté, ac ie dignè
1ä Z peragas, ut ante Miſſam, vel S Communio-
a Imd nem debita cum præparatione, ingenti cum
mat deſiderio, ac vita commendabili dignum te
uafe reddas A in Wiſſa omnem poſſibilem atten-
uuh tionem, reverentiam, ac devotionem ex-
Waciu hibeas, inſuper præſeriptos bccleſiæ ritus ac
riant cæremonias exactè cuſtodias, demum poſt
rilimmm eam cor & ſpiritum tuum per ignitos affectus
nil,tul dilates, & converſationi, humilique collo-
Gradii quio cum tuo Chivino Hoſpite ſaltem ante la-
Werukanman glacn usdrantis te non ſubtrahas: non enim
Ninn abet umaritudinem converſatio illius, nec tædi-
aln n um convitkus illius, ſed lætitiam 6g ghudium:
”õ Sap. 8. vV. 16.) fi, i inquam. hæc coram Deo for-
wuunihi titer propoſueris, & fideliter præſtitetis, 5
u gan breyi tempore videbis auxilium Dei ſuper te,
slemt ac miram operationem dexteræ Excelſi: i-
mgin milis enim eris Klia Prophetæ, qui ambula-
hrum vit in fortirudine cibi illius (hoc eſt panis ſub-
cinericii ſi bi ab Angelo ſubminiſtrati, Pa-
e némque Euchzriſticum præfigurantis) e
uIg admontem Dei Horeb.?3, Reg. 19 v. 8.
* unt tanter ait S. textus: ambulavit, quod pro.
6 greſſum in perfectione & ſanétirate ſignificat,
lind hrcut Deus ipſe Abrahæ innuit dicens: Am-
S . uſaroram me, & eſtoterfeſtus; Gen. 17. V. I.
,, ⸗ X 4 &

Gen :V 22. Sicz ſveciaiiter bet hoc mecdum nlt
mirificè ſalutiferum in majori Gloria videbis Mn eloliſ(
eum, quem modò Iub peciebus Euchariſti, AMd un il
vum & verum. hſttailn

3 Utnre, en
3 1. onuriaie
16 1to Obedientiu agſunn,
Punct. I. [Nventum Divinæ Sapientix eſt, (ititin ini
„ “ ſolis Religioſis voto obedientiæ ulinn iii
ligatis communicatum, quòd in omniaétio. Minſtiman
ne ſua, sicque in vVia ſalutis errare nonpol. Mmi gmunnune
ſint, ſi voluntate propria reliéta verè & ſia- Aanni iaiid
Eè Superior um ſuorum mandata exequi Eun uen Snn
ſtudeant, eò quòd horum voluntas igſis vo. Alntentij ti
lunfatem Dei manifeſtet, quæ ſola eſt infal- ufſien imtin
libilis regula bene operandi. Teſlatur hoc innianin
diving Veritas, dicens: Qai vor audt:, ne arlß fik
audit. Luc. 1I0. v. 16. Motivum igitur princi- nninnitnt,
pale obedientiæ loco omnium aliorum ſit, in minen
quod tibi, Religioſe, non homo, ſed Hineſin ns
Deus per hominem hoc vel illud præcipiat: ind lu⸗
nam, Ht S. P. Benedictus ait, obedientia, qua Ma. ili, in⸗
ſorihus praæbetur „Deo exhibetur. S. Reg. c. 5. inmm r
Sicut autem Deus non poteſt errare præcipi- Igenin hui
endo, ita nece Religioſus Deo per Supenio- Mnr nn

14

(eW—enkote iun

. Meditatio tertia. 34 5
uue tem præcipienti obediendo. O quanta hæc
4 i felicitas in tot per diem occurrentibus actio-
ſiue nibus ab omni erroris periculo eſſe ſecurum!
R Requirit hoc veram & vivam fidem, quòd
l omnis juſſio Superioris, ſi non ſit de re a⸗
pert mala, ſit tutiſſima manifeſtatio volun-
tatis Divinæ, ita ut de hoc nec dubitari poſ-=
UIg uſit: Nam non eſt poteſtas, niſf à Deo. ad Rom.
1I3. Tota vita Chriſti continuum obedientiæ
exercitium fuit: ſubditus enim erat non tan-
tium 55, Parentibus, ſed etiam terrenæ Po-
telſtati, Cæſari, Pilato, iniquis Judicibus,
uhinle Crucifixoribus: ſublimius autem obediendi
Hum“ Wotivum nec habuit, nec habere potuit:
hmde Ppræter adimpletionem voluntatis Patris ſui
ne Sterni, quam utpote in eorum præceptis u⸗
uIINNI nicè adoravit, sicque factus eſt obediens us-
unnu que ad mortem. Sequere igitur montum
aImd Doctoris Seraphici, & cogita ſemper, quando
and nde vo precipientis ſonat in auribus tuis, quod 770.,
een u cem iam non tanquam ab homine audias, ſed tan-
in eu guam alt iſo Deo. S, Bonav. t, 7. Collat, 3. Si
ALeg autem hoc motivum te ad promptam obedi-
eumsin entiam non inducat, time, ne ſis degenet
— Religionis Filius, imèò abortivus. ti 6.
eun, Punct, II. Sicut ohedientia, que Majori-
iiſie bus prebetur, Deo exhibetur, ita omnis inter-
Paiai Da & externa repughantia non tam contra
Daus r Præcipientem hominem, quàm contra Deum
3 exetcetut. Qai vespernit, meſpernit, Huc. o.

X LQui

R,
4 /. , ,
W 6

346 Piei VI.
Qui reſiſtit poteſtati, Dei ordinationi reſiſtit. a
Rom. 12. Vileſeit tibi Perſonà imperantis?
Wwon te abjecerunt, ſed me, ee uper eos,
1I. Reg. S8. dicebat Deus ad Samuelem, cu-
jus regimen populus lsraél reſpuebat. Pro-
rumpis etiam in oblocutiones & murmura?
Non contra nos eſt murn ur veſttum, ſed contta
Bominum. Exod. 16. dicebat Moyſes ad po-
pulum duræ cervicis. Gravius fulmen in-
tentat Apoſtoſus his verbis: Qui nutem reſi
ſtunt, (poteſtati præcipienti, pfoterv & cum
côntemptu) ipfi fibi qamnationem equirunt: ad
Rom. 13. nam ut afſerit mellifluus Abbas,
quando per inobedientiam Prælutis contrachcimnus,
Deo injuriam facimus. Serm. 19. de Mod. be-
ne viv. Vide igitur, quanti interſit tum ad
tollendum inôòbedientiæ malum, tum ad pro-
movendum humilis & ſinceræ obedientiæ
bonum viva fide tenere, quòd omnis nutus
& juſſio hominis ſuperioris ſit ſecura & certa
revelatio voluntatis Dei, prout S. Litteræ
aperté nos docent. Eſt quoque obedientis
homini Dei Vicario præſtita majoris meriti;

quàm ſi Chriſto coràm, & viſibiliter p raci.

pienti exhiberetur: nam Dei Fili perlonal-
ter imperanti ſine difficultate etiam impius,
modòè Chriſtianus obedientiam non denega-
ret; at verò, ut obſervat ex noſtris Zelolus
Aſceta, Anſelm. Fiſcher, de Vot. Relig. P. 4.
c.7. n. S. ut homo ſe lubmittat homini, ma-

ximée

Aithtm
BNmkoni
tmmnainh,lil
cin aſihi
,uutehe,luns
16Con. r
loleechmn Ann
Aus: Wucn
Muinelleßnne
Nbmifndhenn 6
Hel untzint
nunpit i n
hetinntknun:
icc ot anſn
ientenen En
Kiun gatdafen
Rikmnt NMin
Pitenpentnm
ihuimnmtude
fnknctin
mniti etnng
nititti Dne zi
intr 6
Menm teszun
umußzut
Ellercoint ie
6 Mamtn
fit, gult, Ni
Nn t, e⸗
Ntukenkin

ninninl
ry 6
SS
neen binn
Lei in

Maninin,
1Arnlir
a Mitutin
KG
Fütün
RrnuN
blteni
een Am
thiniſen
udi n
un pnt
enr ulli
anan,
ind
Kn til

titenn

Maupen

Meditatio tertia. 347

ximè ſi hic imperfectionibus ſit obnoxius,

ſoliduotiswirtutis impuliu opus eſt, & major
requiritur humilitas, difficilior quoque da-
tur naturæ pugna, magisque heroica obtine-
tur victoria. Quod item agnovit illumma-
uſſimus Jacobus Alvarez Tom. 2. l. 5. p. 3.
c. 2. dicens: Quid enim magnum eſa ihomo
Deo immediaté ſibi præcipienti obediat 2 at magnæ
fidei indicium eſt, hominem homini propter De-
um bumiliter obedire, & in homine abjetto, 86
ſhiſimili Deum præcipientém agnoſcere. O ani-
ma religioſa, vide, ne unquam lumen hoc
tenebræ comprehendant, aut prava conſilia
obfuicent! crede conſtanter, ſuperiorem

tibi præcipientem eſſe oraculum tuum do-

meſticum, quod Dei vivi beneplacitum ſe-
curètibi pandit. Noli te private amphs me-
ritis in exequendis hominum tibi loco Dei
præſidentium mandatis &cc. è
Punct. III. Si præceptum Superioris à
juſmſione Dei non diſtinguis, non tantum ex=
ternè obedies, ſed cum plena propriæ vo-
luntatis & judicii abnegatione omnes perfe-
as obedientiæ partes adimplebis Ut Dei
voluntatem magis agnoſcere, & exequi va⸗
leas, millies potius eliges tubeſſe, quàm
præeſſe. Differentias imperantium non diſ-
cuties, quis, qualis, quid, cur, quomo-
do opus præcipiat, quia cæco modo ſoli Di-
vinæ voluntatis duetui te ſubmutes. Nil vile
e; aut

348 Diei M.
aut contemptibile in obedientia reputabis,
quia mihil abjectum judicabis, quod Deus in

Divinæ luæ Majeſtatis obſequium præcipit. 1

Aoram pati neſcies in faciendo, c. F. S. Kegul.
quia agnoſces quòd non homini, ſed Deo obe-
dias, glorianti de tali morigero filio, & dicenti:
In auditu auris (mox, ſine mora exoccupatis
manibus) obedivit mibi; Pſ. 17. v. 45, mihi,
non homini. Cùm putiſſima intentione juſ.

ſa perficies, quia Deo ſoli parere & placere,

non item Superioris favorem inquirere ſata-
ges. In arduis quoque & naturæ contrariis
non trepidè, non tardè, non tepidè, aut cum mur.
mare, vel cum reſponſione nolentis, S. Reg. c. 5.
ſed fortiter, conſtanter & integrè ex hoc
motivo, quòd Deus per Superiorem præci-
piat, & hic Divinæ voluntatis interpres ſit,
obedientiam præſtabis, sicque firma & cer-
ta fide Deum omnium actionum tuarum Mo-
deratorem reſpicies, ac omnia opera tua hoc
fpiritu ſublimabis, nempe: Ita Altiſimus De-
us mihi per Superiorem præcipit. Hoc autem
motivo deficiente virtus obedientiæ, quæ
Rehigionom felicitas, vita, fulcrum, & qua-
ſi tota ſubſtantia eſt, erit infirma, initabilis,
fuper arenam ædificata, ac brevi in ruinam
corruet. O Mſu, S. obedientiæ Exemplar,
& præmium, qui in ingreſſu mundi, acto-
to vitæ decurſu Patri æterno factus es obedi-

ens usque ad mortem, ecce firmiſſimè ſia.
tuo.

cutn ſiuͤh
antinn
m Geintelin
fonl mnateſßl

yNentonie

uenten ir

Aint/,
An

OI
1MAn;

Mum c
s iunn, gunn
Auimienurt
Phetdimnonie
te Gneltt tn
e lilchuene

uunn ni

iſn Ann
A l e

1 mniünn
Mlltante.

ſuytumui
Geer
nnnitSOH

—

Msennn
VWunweE
min un

Meditatio tertia. 349

juo, quòd omnia externa obedientiæ opera

velim animare ſpiritu Divini tui beneplaciti,
quo excelluerunt innumeri S. Ordinis mei
Patroni, Superiores meos humili ac fihali ve-
neratione & amore proſequar, tuamque in

ceorum ordinationibus ſemper amplectar Di.

vinam voluntarem &c.

DIES SEPTIMA,

5 Patjiareh FJoſe, pto Bertalte,
dedicanda.

ORATIO

2 dr te devotus amor Chientum infimum
*me ducit, Sanctiſſime Batriarcha Joſe:
phe. Singulares, quas tibi Deus præ aliis
Sanctis conferre dignatus eſt, gratiarum præ:
rogativæ me tibi majori reverentia, fiducia
ac pietate devinciunt: tu ſolus enim ſimul
Virgo Pater, qui ſolus ejus Sponſus es, quiæ
eſt intemerata Virgo Mater; tu ſolus Conad-
jutor fideliſſimus aſſumptus es ad promo-⸗
vendum arcanum ineffabilis Incarnationis

350 Diei VII.

Myſterium, qued Spiritus S. cumimmacu. AI

lata Sponla tua, Virgine Maria, executus eſt.
Tu ex millibus in terra electus es in Caput
Chriſtt,„ cojus Caput Pater æternus eit in
Cœlo FuGubernator ejus, cui miniſtcantan:
gelorum Chort. Tu Dominus ejus, cuiom-
nes creaturæ ſerviunt. Tu Pater nutritzus
Creatoris palcentis omnem animam. Teve-

term auchds mee Beaine

Joleph, oculis Pictatis tuæ: nam maximum
lalutis mexæ, perfechionis mex, ſtatus mei,
imoò non tam mei, quam Dei negotium
nunc operor; te rogo, ut, qui per dulciſ-
ſimam cum Eſu & Maria converlationem
pertecte didiciti loqui cum Deo, quod eſt
orare, doceas me omnes perfeètæ oratio-
nis, ac humilis cum Deo familiaritatis con-
ditiones oblervare; doceas mie, ut cum om-
nimoda mei, omniumque terrenorum fini-
um oblivione in omnibus actiohibus meis

placitum intendam, ut in ommi rerum vigiſſi⸗

tudine Divinæ voluntatis ordinationicontor-
mis vivam, ut cum ſtrenuis Oei ſervis per actus
ſublimes, & perheroicas depravatæ naturæ vi-
QAorias ad perfectionis apicem magaanimiter
contendam, ut dilatatolummnée fiderin hacter-
ra per altiflimam cogitationem. & cognitio:

nem

nem deducar in adorationem &admhikat

urdei
ulnunn
Palenmtecun
ltehniao ai⸗
telcnt, guiihl
vellunt Moen

Urſlimg hn
Pbletrnurdent
n l ln
rsa
ituradinid

one

ihenmm,
t

Nul Pbeic
Crune
Uilg int,inke
Auhenunnir
m Sp, n,
. Ue man
Keernſntine
Anoton nin
eutang

iſte, neen

,
„ Meditatio prima. 351
ircn nem Mirabilium Dei. Tandem te ſupplex

fogo, Sanctifime Patriarcha, ut fiat mors
cul mea quàm ſimillima morti tuæ, ut nempe
en. PElus & Maria unà tecum aſſiſtant mihi in ul-

ANN . : . .
R timo vitæ termino ea dignatione charitatis &
h benedictionis, qua tibi fideliter aſtiterunt, &

an g benedixerunt. Amen.
iiem poſiperſolutum in Choro matutinum legitur ex l.
ä
uno um, ficut ad finem ultimum, ſint referenda; &&&
c. 57. de pura & integra reſignatione ſui ad ob-
2 R tinendam cordis libertatem. S

„2 „ 1Kien

4 MEDITATIO 1 —

1

Peem Depura Iatentione, operibur noſßt
r dunn prafigenla. S
AamuNE Punct, I. () Ui ſine impulſu motivi ſuper:
uum Din Wwe d Nerrrdrbet
glsAi rantur, vanè, inutiliter, & ſine merito la-
wlantdiKh borant. Labores eorum ſine fruttu, & inutilia
ateaiiR opera eorum. Sap. 3. v. II. Non rarò omni
mak“ ſtudio & labore cum aranea ſe eviſcerant,
uEi t telam texant pro capienda muſca vanæ jau-
. mimil dis, promotioônis, aut temporalis mercedis.
. rsli⸗ Zelasareneæ tewuerunt. Iſa. 59. v. 5. Qui opus
caali exercent ex fine, ne poenam incurrant, o-⸗
i Peran-

1

3512 pDiei vn. M
perantur ut ſervi, ſed adhuc bene, licèt im. run ie
perfecte. Qui ut mercedem, Beatitudinem ſüi ann
& Gloriam acquirant, operantur ut mercena- 8 *
rn, & melius, quàm ſervi. (An verd ſuas m bin
2Giones ſincerè integrè offeront, ut Deo Aümmn
honorem, guſtum & beneplaeitum exhi- ,Crla ain⸗
beant, ut ejus Gloriam promêveam, ſine goleoicn ſ
reſpeétu ad utilitatem ullam, & commodum ,ngin ten
proprium, etiam ſpirituale, sicque ex puro ,nlene ulant
divinæ bonitatis amore & appretiatione, quia n illin 4
nempe Deus eſt, qui eſt, hi operantur ut ipen ſeheun
fili, & optimè ac perfeét&. Eſt autem di- ,leltble tnd
gniſſimum, eſt grande unicum, ſummique icininiun
ponderisnegotium, ut homo, creatura Dei, aſunurenumi
omnes (uas actiones dieigat in honorem, glo- ) Aui dabn
riam & beneplacitum Dei Creatoris, & ul. Nchamiürin
timi finis ſui: cùm enim univerſa propter ſe⸗ W
metipſum operatus it Dominus, Prov. 16. V. ulkbhint
3. & ipſi, tanquam Enti inſini & perfecto, ac berinrefudlumn
omni ex parte beato, nullum Bonum intrin- UWe cnthhen,
ſecum accedere poſſit, hint ſolum ſuncn Ho- enenlier,ſdenn
norem & Gloriam intendit, quod inter Bona lenorenur
extrinſeca præſtantiſſimum eit; ac vel ideò l ininm an
etiam ſummum jus exigit, ut creatura fatio: ullinummu
nalis imitetur Creatorem ſuum, & nihil in ihit di
ſuumeommodum, in finem Deo in feriorem inlilens ,
omnia verò in ejus ſoliushonorem & gloriam iamm D
referat, ſecus ordinem divinum perverte —
& Deo injuriam irrogarer, auferendo illl uy, e
Gloriam. Hancç obligationem, & non con- wickemt

Güm,
Alaur
en inſte,
Autmingg
a gur
utnlnn
Gce ien
Arit n
1 1hnn end,
EAman

Meditatio prima. 35⁵3
ſilium tantum, inſinuat S, Paulius: Omne, quod-
unque ſacitis in verbo, aut in opere, omnia in
nomine Domini nofri .α1u Obriſti facite, ad-

Coloſſ. 3, ltem: Sive mandacatis, ſive bibitis,

ſwve aliud quid facitis, omnia in Gloriam Dei fa-
tite. I. Cor. 10. Unica actio, quæ non diri=
gitur in Dei Gloriam, ajebat quidam inſignis
Dei Servus in Confœd. inita ad ſolius Dei
Hon. digna eſt, ut homo eam perpetua reli-
quæ vitæ ſolitudine caſtiget, ſicque tanti
boni jacturam perpetuis lachrimis deploret-
O quot fartè tibi per diem actiones hujus
ſublimis intentionis ſpiritu non animatæ ina-
nes tranſeunt! quot earum in ſiniſtros fines
detorques! quantis eheu meritis nunquam

amplius recuperandis te privas!

Punct. II. Hæc intentionis puritas in

unam ſolius Dei Gloriam & Honorem reſpi-
ciens tres ſpeciales effectus producit, ſi con-
Nſtanti fervore continuertur, & non tantum

Qe manè generaliter, ſed ante quodvis opus

una i⸗
nalabt, 41
Nnaß lun
aluniu
Ds MNN
ntsnunil
nnn en
—R

particulariter renovetur: Primò diſponit
animam ad intimam cum Deo unionem,
cùm ſit nobiliſſimus partus charitatis. Pa-
tet ex verbis Chriſti, de dilecta ſua Sponſa
Gertrude ita loquentis: Ego totus ſum illius,
G eam per amorem mibi inſeparabiliter univi.
ſcut argentum & aurum per ignem in anum me-
tallum confantur. Sed quæ cauſa hujus unio-
nis? Quia nemo hodie vivit bominum, qui per
2 onani

354 Diei VI. Mtyf
ponam intentionem, ſive per bonam voluntatem Aeliis
mibi, quam illa eſ vicinior, fideliter, incerè om anidin miin
nia mea dona referens in ſolam Gloriam meam, * Mnomipt
nihil iibi de bis penitus reſervans aut uſurpans. atert tins
Ex Menel. Bened. 17. Nov. & Lud. Blos. in niowehii
Concl. Ane append. S. 4. Secundò hæc inten- zſn munt
nomis puritas cauſat Deo de nobis, noſiris. gmntſungfneni
que operibus beneplacitum, gaudium & gu- omgengfitms
ſtum: nam licèt Deus ſeipſum & ſuas per. aapimmintin
fectiones comprehenſivè cognoſcendo infi- Aanbmnamtdn
nitam complacentiam & gaudium habeat ad i'Nelilmyyn
intra, ita, ut illud à creatura intendi & augeri nilenini mit
non poſſit, tamen etiam beneplacitum, & ob- lſin 6 knt
lectationem habet de bonis, quæ extra eum mhin tengt
ſunt, ſi videat, quòd filiali affectu opera Cenlutenn
noſtra dirigamus ad oblectandum cor ama- Hcoffonbaſhn
biliſſimi Patris noſtri cœleſtis ſine alio intui- d bogecmur
tu velappetitione mercedis. Hoc gaudium taſmnfell⸗
& beneplacitum Dei Filius ipſe Diſcipulis ſuis liaoitte
conteſtatus eſt, quando prolixam paræne- acg l hecktn
ſin, ut maneant in ſua dilectione, conclu- Urrireſtin
dens dixit: Hæc locutus ſum vobis, ut gaudium ithingie
meum in vohis ſt; JOan. I5. v. 11. hoc eſt, ut mmfeam in
gaudeam, ſi videam vos dilectioni meæ fer. gin ſung
venter addictos. Unde etiam ait: Delitiæ mee en .
eſſe cum ſilüis hominum. Prov. S. V. 3 1. Tertid ſ (tcen
reddit animam Spiritu Chriſti imbutam: nam in 6 ine
glorificare Deum Patrem per perfectam in-. ic
tentionem eſt Spiritus Chriſti, qui ab Apo- un

ia Dei Dei
ſtolo Paulo vocatur Gloria Dei, Ipſe Filie Uſeiie

99

Pehrg Meditatio prima. 35 5
ſal Filius de ſe faſſus eſt: Ego H homo)
e non quæro Gloriam meam, ſed honoriſco Pa-

irem meum. An non à primo inſtanti ſuæ In-
carnationis & Nativitatis usque ad ultimum
W KãjZ halitum in Cruce puriſſime, intenſiſſimè, ſub-
warii limiſſimè zelavit Gloriam Divini Patris ſui?
nin annon ad hunc finem inexplebili ardore dire-
* i zit omnes cogitationes, verba, & opera ſua ? an
mi mnn non in patrandis miraculis omnem Gloriam
⸗ Er cœleſti Patri attribuit, & ab aliis attribui vo-
unia juit? Hoc ſublimi Spiritu Chriſti aguntur, qui
uniiie cum intentionis puritate opera ſua unicè in
shgtise Dei Gloriam & benaeplacitutn dirigunt.
nn O quantæ hæ ſunt prærogativæ puræ inten-
Ailthe tionis! O Deus, Lux mentium! intentio pu-
nnut ra, & continuus uſus illius tuum ſpeciale do-
Nai num eſt: ſupplico humillimè, ut oculos men-
uum f tis meæ purifices, ne ulla cupiditas eos abſtra-
NMHGfi hat ab unica Gloria & beneplacito tuo.
,ol ſote Puncét. III. Neceſſarium eſt, ut Divinæ
AnndA Gloriæ & beneplaciti operarius cautè & ſo=
GuEN licitè ſibi invigilet in omnibus actionibus ſu-
aluna is, tam in earum principio, quàm in me-
oiit dio, & fine. Nam, teſte S. Gregorio l. 1.
luetnih Moral. c. 38. malignus ſpiritus aliquando in
mel bone opere (intellige ante illud) intentionem
mnun polluit, ut omne, quod in actione ſequitur, pu-
mn ei rum „mundumque non exeat- apponit enim eo-
0 il mum (operantium) deſideriis auram tranfitorii
h favoris, ut inde verificetur illud Jeremiæ:
m 2 2 Fadi

356 Diei VI. Pem f
Fatti ſunt hoſtes eorum in capite. Thren. I. v. t. (Ntt ,
Aliquando, dum primitus repulſam tulit, Gen imn in
ipſum opus cum pura intentione inchoatum mete hent
ſubdolè vitiare aggreditur: Sepè enim in bono A cunkn
opere, dum laus bumana obviat, mentem ope⸗ lira iſe
rantis immutat, qua quamvis quæſita non fue- uim n
rit, tamen oblata delectat. ibid. Contingit quo- ankenzont
que non rarò, quòd quis cum optima in- ci, A Un!
tentione opus inchoet, v. g. menſam, aut eunk iti
recreationem ad Dei honorem accedat, po- gieneteenket
ſtea tamen in ea gulæ, voluptati, aut diſſo- e enun
lutioni indulgeat, ſicque valorem operis in *R ies,
ſuis cunabulis ſuffocet. Vide, quantam cir- 16
cumſpectionem exigat fidelis & ſincera erga er
Deum intentio. Demum, ſi diabolus in 6000
Principis ac medio operis virus ſuum inet- 1
cax cernat, in fine volnere magis noxio e
ſauciare quærit: appingit frequenter vanos Hin
adulantium fumos dicens: Ecee quàm excel- lei
lenter dixiſti, ſeripfiſti, egiſii: omnes in. iſ n
genii tui acumen prædicabunt, altiori gradu lind
te dignum habebunt &c. Hæc tenfatio, ſe-en
cundum S. Bernardum l. de Ordin. vit. & mor. K mg
fiut eſt in peccato prima, ita eſt in confiictu p0 aiigeg
ſirema. Hæ proin ſunt cauſæ, cur 8S. Jobr n RM
licèt Divino Teſtimonio fuerit ſimplex & ſalluft
rectus, ac timens Deum, & recedens à ma-⸗ “ lehen
lo, ſibi tamen in omnibus actionibus ſuis iutitn
timuerit: Verebar omnia opera mea; Job. 9. v.28. 4 ,e dic,
non enim adeò facilis & ſine periculo eſt pu- „
ritas intentionis Obi- *

rale
N
Andimet
rgign

1limnn
S
Mrdsk
u itut.
uütüren

WrAn

uennäkat
n gniie
ublu
ig⸗
vnehriin
H”
Etn e0
2 n, 1 61 4
nlua
D ℳ
innde

Gign
6 *

8

Soliloquium primum. 357
O Digniſſime Eſu, tibi ſoli & Gloriæ
tuæ deinceps vivam, tuo Divino benepla-
cito omnes vires meas impendam. Statuo
firmiter, quòd cum ſene illo Eremita ante
quodvis opus ſubſiſtendo me internè colli-
gere, & oculum puræz intentionis in tuum
unicum beneplacitum dirigere velim: non
permittas „ vt ullum Bonum apparens cu-
juscunque vanitatis aut commodi proprüi
eum à te avertere valeat. Fac me potius filia-
liter implere præceptum S. b. mei Benedicti,
qui vult, ut in omnibus gloriſicetur Deus. 8.

Reg. c. 57.

SsSOLILO QuluM I.

Tempore matutino Diei
ſeptimæ.
De Oratione mentali, & Angelico
Pſalmodiæ COffcio.

1. FRequens apud SS. Patres Religionis-
ſtatusque religioſi cum Cœlo empy-
reo & cœleſtibus Choraulis comparatio eſt.
S. Joannes Climacus gr. I. diſertè ait: Monaſte-
rium eſt quoddam cœlum terrenum. S. Bernar-
dus de Vita ſolitaria ita loquitur: Celæ, &g
Cœli habitatio cognata ſt; quia ſicut Cœlum &S
Cella ad invicem videntur aliquam babere co-
gvasionem hominis, ſic & pietatis. ad Fratr. de
2„ 3 Mont.

3532 Diei VI.

Mont. Dei. S. Baſilius vult, è ſolo Cæœlo peten.

dam eſſe ejus ( Religionis) militudinem, quia
nihil eſt in terris tam magnum, && tam pulcbrum,
quod ei comparari poſſt. I. Conſtit. Mon. Du-
plex autem videtur ſubeſſe ratio hujus Cellæ
cum Cœlo, Religionis cum ſupernorum
Spirituum regione comparationis: Ima eſt,
quia ſicut Beati in Cœlo per lumen Gloriæz
Deum intuitivè vident & cognoſcunt, itz
Religioſi hujus viæ ac vitæ ſuo modo, quan-
tum præſentis ſtatũs conditio permittit, imi-
tantur Beatos in cognitione & amore Dei
per meditationem ac contemplationem, id-
que mediante lumine fidei adhuc quidem ob-
ſeuro, & per ſpeculum, ſed tamen lumine
uberiori, & ultra fidem clariori, quod De-
us ſpecialibus Servis ſuis in meditationibus
Divinorum Magnalium accendere ſolet, ſic-
due Religio Coœlum dicitur, quia in ea Reli-
gioſi ſe antur cœleſtes Spiritus, Deum in=
tuitivè cognoſcentes in hoc, quòd & ipſi
Cœleſtia meditando converſatione ſua in Cœ.
lis habitent, 2da ratio eſt, quia ſicut bea-
torum Cœlitum unica occupatio eſt Deum
laudare, eique continuum Sacrificium laudis
offerre, juxta Prophetam regium: Beati, l
habitant in domo tua, Domine, in ſæcula ſæculo⸗
rum laudabunt te; Pl. 83. v. 5. ita religioſi in
Clauſtris per Orationes, Hymnos ac Pſalmos
juge Deo Sacriſicium laudis immolant. Sunt
igi⸗

inf
ri cllu
oleit
olslttil
4 gtiiniii
lateene⸗
enibos
rrfoeſetpe
umtii ſer ut
Alardeemhn⸗
Pgendlaunu,
llvginui
lns anenpute
Peletnint
Nei ldnde
16 undin dsme
Annte Neltnani
len anoenu,
nMEate loi
, ttöann de
n ipeli
Uebileſhon
Nvwttin, a
unt, ae
ſten ine
n ineleku t
ngteemin
ln,
1

Soliloquium primum. 3 59
igitur hæ duæ cœleſtes functiones, Medi-
unir tatio & Pſalmodia, ſeu mentalis & vocalis
Oratio duæ alæ, quibus ſe animæ religioſæ
ad Cœlum usque ad Thronum Dei ſuble-
vant, quas etiam ſibi adaptari rogavit regi-
us Pſaltes dicens: Quis dabit mihi pennas, ficut
columbæ; volabo, && requieſeam. Pſ. 54. v. 7. De
ENutroque hoc verè cœleſti Exercitio, Oratio-
ꝗge, mentali ſeu Meditatione, ac Pſalmodia
Weypninee ſeu Laude Divina intra & extra Chorum in
præſenti diſſeremus, ac primitus de Medita-
II. Ut magis neceſſaria ſeligamus, omiſ-
ſa ſublimis contemplationis ſpecie paucis
conceſſa, (cùm hæc nec verè addiſci, nec
doceri, ſed à Deo per donum ſpeciale in-
timis tantum ſuis amicis dari ſoleat) ſolam
nintess ordinariæ meditationis præſtantiam ac ne-
ringe ceflitatem exponemus, ut inde in animo
Edpi tuo, religioſe Tobis, nova eſuries excite-
Gme tur, quotidianum hoc animæ tuæ pabulum
umtm Kum ingenti ardore comedendi. Præviè
Amh autem in te ſuppono practicam inſtructio-
aaxn Rem & notitiam, orationem mentalem rit
R”ZZ inſtituendi, eâque obſervandi „ quæ ante,
unga in, & poſt eam circa applicationem poten-
tiarum intellectus, voluntatis, memoriæ,
s affectuumque exercitium neceſſaria ſunt.
Præviderunt S. Ordinum Fundatores
à Deo illuminatiſſimi, ſalubrius medium
Z 4 haud

360 . Diei VI. 2. . 4
haud efle in ſuis religioſis Familiis verum ken
Chriſti Spiritum radicandi „vitiorum lolia ian
Expuürgandi, virtutum germina implantan- m älnf
di, ac perfectionis & ſanclitatis ædiſicium in aie
extollendi, quam uotidianam in meditatio- n in
ne mentis recollectionem: ideò pariformi- ſmti u
ter ſůes alumnos ad hoe S. Exercitium quo- Prmt et
tidiè, & quidem matutino tempore, tpote n
2d hoc magis opportuno, obeundum provi- bidb K
dè oblipärunt. Probè enim ipſis perſpe. nſoit “
Qum erat, quantum Deus ipſe in S. Titteris mnunn
hanc mentalis orationis frequentiam, præſer⸗ eaecee
tir per Vatem regium Pf.r. commendet., per leuun
Adeiſ aſt: Beatus vir, qui in lege Domini mer numuin .
ditatitir die ac noſte, hoce eſt, frequenter: & enkhi
quem in le fructom percipiet 2 Erit tanquam mnutund
Vghum, juod lantatum eſt ſecus ——— tin unn
rum, qaαfrudlam ſvum dabit in tempore ſuo dge. lgknun mit
S. Bernardus meditationem hisce encomiis ii inonn
etoimt: MWentem, de qua oritur, purißat „regi⸗ itagmenm
AafQus, dirigit actus, corrigit koezſ „com . mttkifin
ult moöres, vitam honeſtat, && or. inat, agen 12 nnninn
pr eord nat, acta recogitat, ut ——õ Kie hiuſn
ideat incorrectum, aut oorrectione egene. 1 nkehliuin
Conſid c. 7. S. Mater Thereſia omnibus . Cn ,
cularibus æquτιd de Regulr bue Afechuc apeliteni
huüjus orationis uſum apprimè Lommen. e ſon, kne
bat, his verbis: Meditatio omnium virtu n gn
comiparantlarum principium eſ, z on elene⸗ tenlen
Rrorum Chriſtianorum vita in eo ſita eſt, in r ima

ene,
WN
ANNbN
mnſilttt
nnliint
en N
ulrſp inß
Gaft tun
SS
beheint
lainin
Gn

Soliloquium primum. 361

Aare incipiamus: atque adeò nemo, quantumvis
perditus & improbus ſit, iquidem à Deo ad

tantum bonum excitetur, ipſam negligere aut
omittere debet. in Itin. perfect. c. 16. In me-
ditatione verba S. Scripturæ veteris & novi
Teſtamenti dilucidantur, arcana Prophetarum
reſerantur, veritates abſtruſæ Divino lumine
pateſcunt, vitæ præteritæ culpæ planguntur,

Præſentis ſtatus ad Deum ritè ordinatur, pro-

futura noviſſima prævidentur. In medita-
tione tanquam in ſpeculo elarius dignoſcun-
tur & eorriguntur quotidiani defectus, in
ea de manè eum Iraélitis in lolitudine colli-
gitur Manna in ſuave nuttimentum animæ.
Ob frequentius in ea cum Deo colloquium
homo rarius tentatur, & difficilius vincitur;
habet enim in promptu ſupernas rationes,
quibus, tanquam armis, diaboli inſultus in-
fringat. Meditatio mutat ſolitudines & tu-
guria anachoretarum, ac Cellas Monacho-
rum in cœleſtia Atria, procurat & conſervat
animæ puritatem, etiam contra leves noxas,
quia hauſta Divina lumina & inſpirationes
ſenſus & cupiditates intra limites cohibent.
Meditatio eſt mater ſolidarum virtutum,
pharmacopœa ſaluberrimis antidotis referta,
eſt fulcrum, decus, & incrementum om-
nium Religionum. S
III. Hac de cauſa omnes, qui ſeriò vir-
tutis ac perfectionis ſtudio invigilant, poſt

. eer dri
362 Diei VI. ani
Sanétiſſima Eccleſiæ Sacramhenta exactam glinliut
quotidianæ meditstionis obſervantiam inter mrunni
præcipuas profectuùs ſui curas numerant; & ainin
ſi ordinario tempore per obedientiæ dutum mmdcehon u
hunc penſum ſervitutis ſuæ cum communi= Ptuo lertun
tate Deo ſolvere non valeant, tunc velpræ- Akinies ci
veniendi, vel alio, quo vacat, tempore iiin Meöh
ſupplendi occaſionem quærunt, potius in nEd Connht
ſubſidiis naturæ, cibo, potu, ſomno, & uunnnisanll
recreatione, quàm in hoc ſpirituali animæ mſen wenrh
pabulo egeſtatem ſubituri. S. noſter An- fat An hnn
ſelmus Archiepiscopus Cantuarienſis diur- An uni Xis
no tempore in Exercitiis monaſticis docen- dſilin mn
do & reſpondendo variis de Religione quæ- Nüinnu ui
ſitis emenſo, quod reliquum erat noctis, Hin nin e
ſomno ſubtrahebat, ut Divinis meditationi- udliffnin,
bus, quas perenni lachrimarum imbre fo- Duilunnihi
Vebat, mentem recrearet, quod idem præ- migotſlhiend
ſtiterunt alii Apoſtolici viri Ordinis noſtri, a Sqiredte
Eccleſiæz Columnæ, S. Auguſtinus, cum 40.30- giaſetfindil
ciis. Hoc idem legitur de S. noſtro Gena- Vnnmni) in
dio, Epiſcopo Aſturicenſi, quòd totam diem (ini inen le
in charitatis officiis, & noctem in contem- ndilmaet
plationum delitiis inſumpſerit. S. Carolo imnlim aſtet
Borrom. inter frequentia ſui Archiepiſco- anne ntſcne
patus negotia ſolenne erat, quotidie tres, quan niiſr Atrh
tuoôrve horas orationi mentali conlſecrare, icontu
Franciſcus Suarez, Soc. Eſu, Vir magnæ au-. Mi dende .
thoritatis & doctrinæ, maluit potius omnibus bemnn zan

kientiis ſuis, per iot annorum luſtr. mul⸗ an

Ninſtac⸗

AN
r li
Cis ſnCtien

1 nk
iAnti
inn
nuin
cin tenn

lulas

zuni

rielegte .
ar

Soliloquium primum. 363

wulto ſudore & labore comparatis, deſtitui,
quam unius horæ meditationi deputatæ dis-

pendium ſubire. Plurimi alii, poſtquam per

tempus cum majori ſedulitate & fervorg hoe
Divinum Exercitium proſeeuti ſunt, ſe ali-

os à ſe diverſos cœleſti metamorphoſi ad-

mirati ſunt, Meritò igitur S. Laurentius Ju-
ſtiin. de caſt. Connub. c. 22, meditationem
hilce encomiis extollit: Nil aptius Deum pos-
(ſuere facit, (notentur hæc verba) && mentem
refſrenat, quàm attenta meditatio. Poſt inter-

vallum adjungit: Eæ ipfius ahiduitate ſtabilitur
mens, cogitationes purgantur, ſolitudo ſapit, de-
lectat Deus, ingenium acuitur, caſtificatur ſen-
ſus, illuſtrutur ratio, loquela reſtringitur, &
animus ad alta ſuſpenditur. An non hi ſancti,
& à Deo illuminati Viri æqui rerum ſpiritua-
lium cenſores ſuſpiciendi ſunt?
IV. Si qui verò hos meditationum fru-
Qus non percipiant, (uti eorum non exigu-
us eſt numerus) tunc ſi ſine fuco in con-
ſcientia ſincerè deprehendant, quòd per
ſuam deſidiam ante & intra orationem men-
talem nullum obſtaculum ponere, ſed po-
tius omnes conditiones ad eam requiſitas
pro viribus adimplere ſoleant, tunc, inquam,
ſecuri & contenti ſint eo orationis gradu &
ſucceſſu, quem Deus illis impertiri volue-
rit, qui eorum promptam in ſuo obſequio
voluntatem cum tempore larga mercede
6002

364 Diei VI. 4D .
cotonabit. Plerumque autem, ſi anima ſ. niznii
ne fruétu, ſine profe cu in ſpiritu in eodem Pentut,
languore hæreat, nec inde per meditationis“ entliun
præſidium emergat, id ex defectu debitæz 11 tig
ac ferventis applicationis contingere ſolet, i miͤaue
quando nempe ad ſupremam hane Dei audi- m Ansi
entiam & colloquium homo accedit ſine fraczuian
ſubſimi intentione, ſine præparatione, æſti- ie ſi 6
matione ac deſiderio, ſicque merè ex natu- el .
rali conſuetudine: quando præviè conſcien- nii r
tiam per humilem contritionem non pur- rokit
gat à peccatis, nec pro viribus excutere ni= Nede
titur infeſtantes tunc fortè animi paſſiones: e
quando vivam Divinæ præſentiæ memoriam aiihiu
non inſtaurat, Dei auxilium & Sanctorum
Patrocinium non ardenter implorat: quando
memoriæ ſubſidio materiam meditationis
non punétatim cum omnibus circumſtantiis
intelletvi proponit, eam ſecundum ſanæ ntuhuin
rationis principia & fidei diéctamina ſimpli- grhidz
citer & attentè non ponderat, usque dum liglisdi
intellectus ſit conviétus, & incaleſcens vo- al ,iigun
luntas in pios motus & affectus proſiliat: " nin
hi enim ſunt anima devotæ meditationis. lihtini
Quando item finita meditatione practicè non lln iiiiz
nitſtur, communicata ſibi deſuper lumina & inmitileit
oſtenſas veritates ſupernaturales ad effectum e0dnnonen
deducere, nec finem orationis mentalis, qui , lenn
eſt ſeria vitæ emendatio, Chriſtique perfe- uliutnemn
&a imitatio, omni poſſibili contentione mn ait

Keentbuicrlen wn
untſalolnotrn
R nalgtun R
1i uengri i,

tin hougtee

adim-

N

wen
õ
uſteſiti

e e
a litte⸗

aneite

Wnisuu,
Anlran

urenetin

Nünrn
NaninfN
MNr
Gmttrinn
zitiäir:
um ptn
mnidt dr
wut
11t) tent 4
unkutt
uhie
uimmn
ininin
ul,
c

Soliloquium primum. 365
adimplere. Qui cum iſtis craſſis defectibus
& negligentiis quotidianæ meditationi Va-
cant, non mirentur, quòd in cordibus eo-
rum non exardeſcat ignis, ſed potius cre-
dant, quòd oratio corum fiat in peccatum.
V. Quanti autem omnium Religionum
in communi, & cujusvis Religioſi in particu-
lari interſit, ut hoc præcipuum conſervandi
& augendi ſpiritus ſubſidium, nempe ora-
tio affectuoſa & mentalis ritè ac ferventes
peragatur, patet omnium eorum calculo,
ui hanc materiam calamo tractärunt. Do-
Ror Seraphicus, S. Bonaventura, integris re-
ligioſis Familiis, à meditationis exercitatione
deſicientibus, totalem ruinam præſagit: Sine
orationis ſtudio (nomine autem orationis præ-
cipuè intelligitur à SS. Patribus meditatio)
ommnis Religin eſt arida, imperfecta && ad ruinam
promptior. S. Bonav. de Progreſſ. Relig. c. 7.
Propheta David animæ ſuæz præſervationem
ab interitu fervori meditationis tribuit his
verbis: Niß quòd lex tua meditatio mea eſt, tune
fonte periiſſem in bumilitate mea; Pl. 118. v. 92.
hoc eſt, in adverſitate, in afflictione mea, in
tentationibus, in inſidiis inimicorum meo-
tum. Nec inanis hic Regis rimor erat; noverat
enim, quòd oratio mentalis ſit cibus & nu-
trimentum, conſervans & confortans ani-
mam: ſicut autem corpus ſine alimento ro-
bur & vigorem perdit, & ad ſubeundas ſu-
28

36 6 — Diei VI.
as functiones inutile redditur, ae demum

fame exanime deficit; ita anima, cœleſtis do-

Rrinæ pabulo in meditatione non nutrita, in-
cipit ſpirituali ſuo vigore deſtitui, ex cor-

ruptione guſtũs interni Manna cœleſtium re-
rum tanquam cibum leviſſimum taſtidire, ift

harum loco cibos noxios, mundi obleéta-

menta appetere, ſpiritu languere, viribus

ad reſiſtendum tentationibus deficere, ac
demum per peccatum mortale, ſubinde cum
publico aliorum ſcandalo mori. Quxæ cau-
ſa tam miſerandi caſus? Sanè primnus non
alia, quàm quòd talis anima quotidianum in
pratione mentali ſpiritůs nutrimentum ſu-
mere neglexerit. Percuſſus ſum, ut ſenum,
&& aruit cor meum; quia oblitus ſum comedere
panem meim. Pſ. 101. V. F.
VI. Optandum foret, ut omnes, qui
internam cum Deo converſationem in me-
ditatione negligunt, aut obiter, merè ex-
ternè, cum evagatione mentis hoc ſaluber-
rimum negotium pertractant, cordibus ſuis
profundè imprimant verba S. Joannis Chryſ.
patheticè ita loquentis: Om videro quempiam
non amantem orandi ſtudium, (eſt autem me-

ditatio præcipua ſpecies orationis) nec hijus

rei fervida, vebementique cura teneri, continuò
mihi palam eſt, eum nili egregiæ dotis in animo
poſſidere; & poſt intervallum: Sim bliciter im⸗-
polibile eſt, absque precationis pPræſi otam i
tu

Mnan

Nognh
atfthiens
AaUnn uſt tinn
in⸗
ſrtigpetifii
ſufrnbwminhe
dreoe Notn
lzenerentu
rialueſin⸗
Vrnheigarli
„ennnnnn, l
ſenn, Aanmt⸗
l amntm⸗
6Crhutſeksontie
Ateipeiän
N, uſkaenmud
3a Mnhehum
nußnſtmud
anincotctunenin
Cnnkſoninn
tamnirm
nunn Atmunn

ſrinni
itngeln min
enommninr
ſtonniin niang
iund ſru

zienn
e nulein

r aic,
rrm
u uehni,
Kre

u iben

rnin i

, ..

gstfn,
n I
1 eiite
en nicht

tin eti

;

Soliloquium primum. 367
tute agere; ac demum: Precatione omnes homi⸗=
nes non minus opus babemus, quàm arbores aqua-
rum humore: neque exim ille valent fructus pro-
ducere, niſi bibant humorem radicibus, neque
nos pret ioſis pietatis fructibus poterimus eſſe gra-
vidi, niſi precibus irrigemur. S. Chryſoſt. ſ. i.
de ador. Deo. Probat hoc frequens, eãque
lugubris experientia: nam, ut cum Nicolao
Lancicio Opuſc.ſpirit. 5.c. j. loquar, quot-
„quot in Religione labuntur in aliquod pec-
„catum mortale, vel ſtatum religioſum de-
„ſerunt, aut aliquod ſeandalum edunt, in-
„fallibile argumentum eſt, eos vel omitte-
„re diu ſolitos ſtatas orationes, vel decurta-
„re, vel negligentiſſimè, & tantùm ad ocu-
„„lIum, ut viderentur orãſſe, eas expediviſ-
3, ſe.* Nam ſine lumine meditationis homo
non eognoſcit proprios defectus, & ſic cir-
ca eorum cortectionem incurius vivit: non
exſtimulatur exemplis Chriſti & Sanctorum.
devotio & promptitudo ad ſpiritualia inte=
peſcit, cor induratur, paſſiones impunè do-
minantur, & tandem totum ædificium ſpi⸗-

tituale in miſerandam ruinam corruit, eò
quòd neglectus quotidianæ meditationis

præcipuè in communitate regulari, & quovis
privato omnium malorum principium ſit,

cm ordinariè ſine ea vix ſeriæ correctio=

. nis, ac internæ recollectionis remedium ſup-
t 1, P

VUt

Ut igitur, religioſe Tobis, ſtatus tui
conditioni & obligationi conſulas, in quo-
tidiana meditatione nunquam omittenda, aut
decurtanda ſedulò vela cordis tui Divinisin-
ſpirationibus pande, & manifeſtam crede
diaboli deceptionem, ſi tibi tempore medi-
tationis neceſſitatem ſtudii obeundi, aut
concionis parandæ, alteriusve etiam de ſe
bonæ aut piæ occupationis citra obedientiam
ſuggerere tentet. Si autem hoc principali
ſantioris vitæ adjumento conſtanter & fer-
venter, etiam absque omni ſenſibili devotio-
ne, uſus fueris, videbis auxilium Domini ſu-
per te, non ſupplantabuntur greſſus tui: ibis de
virtute in virtutem, & etiam inadvertenter
uaſi navigans in mari magna ſpatia emetieris.
VII. Alterum officium, in quo Religioſi,
aliique ad cultum Divinum ſpecialiter depu-
tati Dei Servi publicè in Eccleſus metropoli-

tanis, collegiatis & regularibus, vel etiam
in oratione privata per univerſum Orbem
Beatos in Cœlis æmulantur, eſt laus Divina
in ſtatas diei horas diſtributa, quam Deo
perſolvunt in pſalmis, Hymnis & Canticis ſpi.

ritualibus, in gratia cantantes in oordibus ſuis
Deo. ad Colofſ. 3. v. 16. Eſt enim Sanctorum

proprium Deum laudare, ait Theodoretus

in Pſ. 148. Clamunt voce magna, ut S. Joan-

nes audivit, dicentes: Salus Deo noſtro, qui
ſedet ſuper Zbronum, & Agno. Benedictio *

6

euGl
ubetund
um 5e⸗
Ae ülunen
, kitu Dun
jiahtent hen
mgla Dirnt
plekianfungtun
ſeis, Deoduini
iſcetckennne
I Cenfe

ungliodſinai

l, Mpun unn
ten, Keehe, u
fieinin, Kale
1M N— Ni.
odr min dan

Dom Mleir

ninin ind,
ins Mlndit
läi slemmzen
ſnngoſlir erſn
os Vrllun
E hulttliu ece
nligſt gun
loſne: won Gen
anin nit lage
ung kencrn e
ieliligdn
lllen Nl
41

Eluit
mmonin
anitil
Pn iing
un itt
Z

urwctinets

Sautluln
Cnuptinſfte
4Miaumere
nüm aN
Didikt
giem
nkuin

Soliloquium primum. 369
Claritas &o Sapientia &α gratiarum Actio, Honor
& Virtus, && Fortitudo Deo noſtro in ſæcula ſæ-
culorum, amen; Apoc. 7. v. IO. 12. clamant in-
ceſſanter in omnem æternitatem: Sandtus,
Sandtus, Sandtus Dominus Deus exercituum;
plena eſt omnis terra gloria ejus. Iſa. 6. v. 3. In
hac angelica Divinæ laudis harmonia mili-
tans Eccleſia triumphantem imitatur per ſuos
Miniſtros, Deo Sacrificium laudis in Pſalmo-
dia jugiter offerentes.
VIII. Ut autem hoc cœleſte ſervitium
cum guſtu Divino, & Pſallentium fruétu per-
agatur, magnam oportet ejus habere æſti-
mationem, præcipuè, quia hoc exercitium
quotidie ſæpius, ſicque vel cum ingenti lu-
cro, vel damno recurrit. Extolluntur in
Pſalmodia infinitæ Dei perfectiones, reve-
lantur Divina Myſteria Nativitatis Chriſti,
Apparitionis, Paſſionis, Reſurreétionis, A-
ſcenſionis, Miſſionis Spiritus Sancti, futuri
judicii, ac demum æternæ in Cœlo retribu-

tionis pro juſtis, ac ſupplicii ſempiterni pro

reprobis. Vix ullus autem hactenus digni-
us & laudabilius de oratione & cantu Pſal-
morum ſcripſit, quàm Venerabilis Ludovi-

u cus Bloſius: proin operæ pretium eſt, ad ex-
citandum in nobis ſanctæ hujus functionis
amorem & fervorem verba ejus fuſias at-

texere:, Multi quidem, ait, multa in laudem
„Pſalmodiæ ſacræ præclarè dixerunt, nul-
A a lus

370 Diei VI.
„lus tamen pro dignitate & merito illam ad.
„huc commendavit, nec aliquis commen-
„dabit unquam. Tanta virtus ejus eſt, ut
„Verbis prorſus explicari nequeat. Si eam
„ſolam haberemus, poſſet nobis per om-
„nem vitam fufficere ad omne ſpirituale
„ Exercitium, ſive legere, ſive meditari, ſi-
„vVe Deum laudare, atque precari liberet:
„ inexhauſtus ſiquidem theſaurus eſt, nihil
„nNon continens eorum, quæ velad purgatio⸗
„nem, vel ad ſanitatem, vel ad eruditionem,
„ vel ad ornatum, vel ad conſolationem ani-
„mæ ſpectant & c. periclitantes liberat, ſaucia-
„tos ſanat, cæcos illuminat, pigros excitat, kri⸗=
„gidos inflammat, moœftos conſolatur, va-
„cCillantes confirmat, odium peccati addu-
„cit, contemptum mundi parit, amorem
„Dei inſerit, deſiderium vitæ æternæ gi-
„gnit, fidem ſolidat, ſpem ſtabilit, charita-
„tem auget, patientiam ſuggerit, ſobrie-
„tatem docet, caſtitatem imprimit, corda
„purificat, conſcientias tranquillat, men-
„tes exhilarat, totumque interiorem ho-

„Minem feliciter muratum innovat, ac mi-
,„ra quadam dulcedine perfuſum recreat. Nul-

„la alia tam perfecta, nulla tam ſublimis ora-

„tio ab homine excogitari poteſt. Animz,
„quæ palatum internum infeétum non ha-
,„bet, delitias inenarrabiles in illa deguſtat.“

Hactenus illuminatiſſimus Bloſius in kte⸗

Ginn
otN I E
ee, e hn
eenruntl
ſokethcritd ,
Prnn guhi
frukymn
Een tocbus aen
in muntt
luircn mun d
erCN
lr unnrden
Iin tnwin een
Iellen Alcna d

Norgeſeen

nrChoomvns
Poſtone, teſemnin
hotetenumuee⸗
nhmiinnpoeri
bnſteſaun,
tmithigund 1i
n AYONnikiete
Pphann,le
lfnnehofin
1necnenn
Rnorts ter
le Gnne
ig inho
1177

1 1

4
ulnm Soliloquium primum. 371
riie fat. Anim. fidel. Et quis fruéctus magis in-
Ar ſignes ſperare, vel optare poſſet?
eine IX. Hanc partim dulcem, acrem partim
ni, Pſalmodiæ efficaciam expeftus eſt S. P. Au-
enim guſtinus, quam his verbis manifeſtat: Quan-
Ruene tum fievi in hymnis & canticis ſuaveſonavtis Ec-
eI cleſig tuæ vocibus commotus acriter! Voces illæ
n, infuebant auribus meis, & eliquabatur veri-
Nen nn tas tud in cor meum, & ex ea æſtuabat affeſtus
Kntieis pietatis, currebant lachrimæ, & bene mihi erat
cum eis. I. 9. Conf. c. 6. An non dulcis ver=
borum iſtorum tenor cor noſtrum ad arden-
tem in Pſalmodia devotionem excitet? Ut
igitur æqualem ex cantu & Oratione cano-
nica fructum percipere mereamur, angeli-
cum hoc Officium cum omni, qua par eſt,
diſpoſitione, reverentia ac devotione obi-
re oportet: nam, ut monet S. P. Benediéctus,
ſi cum hominibus potentibus volumus aliqua ſug-
gerere, non præſumimus, niſß oum humilitate &
reverentia: quantò magis Domino Deo aniver-
Jorum cum omni humilitate & puritatis de votio-
Ze Jupplicandum eſt? S. Regui. c. 20. Abraham
uuImmolaturus Deo Filium ſuum in holocau-
genc ſtum impedimenta, pueros cum alino ad
pedem montis ſubſiſtere juſſit: Exſpectate

1
Anma
Miers rai

Ak

GiAumil
vamin bic cum afino; Gen. 22. V. 5. nec eis acceſſum
nniln ad locum Sacrificii permiſit. Patriter 8.
ert/ Bernardus Deo Sacrificium laudis in Choro
uluhi perſoluturus prius in limine omnem alharum
A a 2 cogi⸗

enuln.
AiN derci,
udtet n
gitüͤrun dun
ane lu,

cogitationum & negotiorum ſarcinam de-
4

poſuit, ut ſic liberiùs ſoli Deo vacare poſſet:
ita & nobis ante Divinum hoc ſervitium exX-
cutiendus eſt omnis pulvis præcedentium
cogitationum & funéctionum, accedendum
cum recollecto animo, ardenti deſiderio- ſelillnerin
ac ſublimi intentione laudandi Deum cum iͦnapelleiun
tota Curia cœleſti, imò cum ipſa Sancdichi- inſen) g
maChriſti Humanitats. cunlerenots etn
X Non deſunt fortè ex Venerabili Cle- Gnſetad
ro, imò & ex religioſo Cœtu, qui Cho- Cler Andinnt,
rum aut privatam Orationem canonicam Inim Aundunn
frequentant unicè, ut gravi ſuæ obligationi, Minnantan
religioſæ Profeſſioni & S. Ordinibus majo- Nuin en
ribus annexæ, ſatisfaciant, ſicque mortalem oolaäterelwn
noxam non contrahant, cæteroquin parům tlhais ſa
ſoliciti, ut hoc ſervitutis ſuæ tributum de- im miſtin
votionis fervore, & piorum affectuum in- talmn ihy
tenſione exornent, illudque Divino guſtui n in ſetai,
modo quodam ſublimi, & quaſi ſupereroga- Ih iteilhidi⸗
torio, magis acceptum reddant; hinc quia non enaumſn
ſatis diſpoſiti ad angelicum hoc Officium ac- gittirem bele
cedunt, & exinde eidem non cum humili re- N
verentia, religione & attentione alſiſtunt, inmiſiiufnit
etiam donis cœleſtibus vacui, plerumque 1n iſoolegnen
cum reatu culpæ & pœnæ recedunt. Qis- Aron nbenti
quis ex eorum numero ſe eſſe perſpexerit, Iunz ſtiine
à Deo ſibi dictum credat per Prophetam A- Mmglliſi
mos: Aufer à me tumultum carminum tuorum, din
& carmina Iræ tuæ (Pſalmos, Hymnos, & liſh 0n 1
Can-

ahefene
lingſen
e
lae Leeg
Aann iu
un Mider
Anaſe
thidng

teelseeec

An
WN

n Niundd
Ui
i Alin
Uunaniale
alnmmer
r Aumd
Au o

in ti

Soliloquium primum. 373

Cantica) non audiam. Amos c. 5. v. 23. O
venerandi Dei Servi, & cœleſtes Alaudæ!
nolite adeò viliter humi reptare veſtris in
ſuperdigniſſimum Deum obſequiis: erigite
& ſublimate illa, ut dignè compareant in
conſpectu ſupremi cordium veſtrorum Ar-
bitri: vos præſertim alloquor, (quos tamen
paucos ſpero) quorum præter hunc cano-
nicum ſervitutis penſum aliàs curtæ ſunt per
diem aliæ preces mentales, devotiones vo-
cales & arbitrariæ, ut ſaltem ad hanc ordi-
nariam & quotidianam Divinæ laudis per-
ſolutionem cum mentis ardore vos accinga-
tis. Monitum vult quemvis veſtrům an-
gelicus Magiſter, D. Thomas, 2. 2. q. 97. a. 3.
ad 2. his verbis: Qui ante orationem ad devo-
tionem ſe non diſponit, non facit, quod in ſe eſt,
ut audiatur à Deo, & ided quaſi interpretativè
tentat Deum. Reflexit ſe hic S. Doéctor ad
verba Eccleſiaſtici dicentis: Ante orationem
prepara animam tuam, & noli eſſe quaſi homo,
qui tentat Deum. Eccli. c. I8. v. 232. Habent,
quod agant Viri ſpirituales, & contra dæ-
monum inſidias fortiter obarmati, ut in ora-
tione Pſalmodiæ mentem colleétam retine-
ant, & non in ſocordiam, ſomnolentiam,
& ſexcentas diſtractiones abripiantur; quo-
modo ergo puſilli ſibi non timeant, qui ſi=

ne debita præparatione accedunt 7

WI. In ipſa Oratione canonica vel can-
A a 3 tu

tu I. ſæpius Divinæ præſentiæ memoria ex
citanda eſt: hæc enim Dei æſtimationem pa-
rit, alienas cogitationes diſſipat, totumque
hominem laudi Divinæ intentum reddit.
2. Fiema fide tenendum, quòdSsS. An-
geli majorem, vel minorem Pſallentium
fervorem auro vel argento, atramento vel

aqua, pro cujusvis devotione aut tepore an-

notare, vel eos omnino ſine omni nota

præterire ſoleant, prout in viſione S. Ber-

nardo oſtenſum eſt. Ipſi cœleſtes Genii
apud S. Laurent. Juſtin. c. 16, de Diſcipl. &

Perfect. Monach, fatentur: Nos ſuperi Cives

&& agmina ſancta interſumus Choris Laudantium,
exultamus que in laudibus Pſallentium, ſi tamen
diſtincté, attentè, vigilanter, ardenter, coneor-
diter, humiliter dicantur. Vide conditiones
à beatis Spiritibus ad Pſalmodiæ ſublimita-
tem requiſitas.
3. Ut laus Divina ſuaviſſimum odo-
rem coram Altari Divinæ Majeſtatis ſpiret,
inflammanda eſt piis ardoribus, & ignitis
Devotionis prunis ſluccendenda. Attempe-
rare debet eccleſiaſticus vel religioſus Chor-
aulus affectus ſuos ſenſui regu Pſalmogra-
phi, ut monet S. Auguſtinus in Pſal. 30.
Si Pſalmus orat, orare, ſi gemit, gemere, 6
gratulatur, gaudere, ſi ſperat, ſperare, ſi i-
met, timere oportet: nimirum, quod os
verbis pronuntiat exterius, cor ſentiat affe-
5 . Etibus

avmi
iucn ktoddhn
Ds Cen
ntiantionid
enrn Puiu
aeuoninſut
l terrent ed
in Cremunt in
nnn, die,
Men Nh Donm
Apn rummn
lrnaummnnnn
Atetlenan
wer A Geain,
Pnupeidnehn
DRcänehonen
ſeuc Ninons d⸗
tplgr, ceen
luucht G ine
ülomhzomonx
Vnniniulali⸗
Ms mrellbllus
Mfminzckken
Tfrcgſockmn
Arcietinr ne
Kngfmnüenn,
Nuntor irin
unnnunini
ſ Omnin
tuug oglele⸗
11

Mhir
anhn
pritiuf,

Hhuſmin
En Min it
Aütwi
tunt
iglil
mn ſlil
ri
u: 1 ,
—

Soliloquium primum. 375

Gtibus interiùs, & ſic oratio erit dulcis gut-

turi noſtro, & fructibus fœcundiſſima.
4. Ritus & Cæremoniæ externæ, præ-
ſertim in inclinationibus ſub Gloria Patri & e.
in plena vel ſemiplena capitis coopertione,
aliisque communibus obſervantiis, cum in-
terna reverentia exactè ſunt obſervandæ,
quia concernunt immenſæ Majeſtatis Do-
minum, qui eſt Magnus & Laudabilis nimis;

Pſ. 47. v. I. Dominus excelſus terribilis, Reéx

magnus ſuper omnem terram; Pſ. 46. v. 2. in cu
jus ſervitio etiam minima ruga deformis eſt.
z.Deducendæ in conſuetudinem devo-
tæ praxes & obſervationes, quibus laus
Dei magis ſpecioſa reddatur; quod fieri po-
teſt, ſi cuilibet Horæ canonicæ certum My-

ſterium Paſſionis Dominicæ recolendum

præfigatur: ſi determinatus Chorus, aut
Hierarchia SS. Angelorum, aliorumque
ſpecialium Patronorum ad collaudandum in-
vitetur: ſi totius Eccleſiæ triumphantis & mi-
litantis inceſſabilis laus Deo in fragrantiſſi-
mum thymiama offeratur, & cum ea noſtra
pariter devotio offeratur: ſi pro cujusvis pio
ſelectu diverſimodæ mortificationis inven-
ventiones fiant in pedum ſtatione, brachio-
rum acclinatione, breviarii manuali tracta-
tione, oculorum humili depreſſione, com-
moditatum omnium abnegatione: ſi de-
nique omnes potentiæ corporis & animæ
A àa 4 cum

. edn t
376 Diei vr. ” n
7 . 7, . . a iteptogen
cum prudenti tamen diſcretione Vivaciter ſezaluis

excitentur, & ante quemvis Pſalmum ad oie don
Deum ſublimiter magnificandum animen. n ll
tur, dicendo mentaliter cum Propheta: Be. i iind
nedic anima mea Domino, & omnia, que intra leligt ke 4
me ſunt, Nomini Sandto ejus; Pſ. 102. v. I. vel uhum ichl
cum angelico Thoma: Quantum potes, –
tantum aude, quia major omni laude, nec enplo n
laudare ſufficis. 6ueG,
6. Denique in egreſſu & Choro, velf. Nin ftüinii
nita recitatione privata breve inſtituendum Oiimkenne)
Examen de ſuceeſſu laudis Divinæ, cum qua Nuu lani in
intentione, recollectione, mentis elevatio- Arfaſrns
ne, ac familiari cum Deo per ardentes affe- l iu
tus converſatione ea fuerit peracta, elici- lihaiebugt
endus dolor de commiſſis defectibus cum Audummmudn
propoſito emendationis. Krun A inmm
XII. Nec mirum, quòd tam accurata, mulel ufi
tam religioſa, tam ardens laudis Divinæ MglieAlan
in bPſalmodia ratio exigatur, cm ipſa ex na- Mnr, ſliu,
tura ſua & objecto adeò ſit ſublimis, ut tota iuinceine cot
cœleſtis SS. Angelorum, alioruümque Bea- Minhum
torum Curia in æternum præter Dei laudem 6lihe keint
nihil ſublimius operari poſſit: In ſæcula ſecu- Gegnnterme,
lorum laudabunt te. Imò Deus iple, hono- ndenzeni
ris ſui Zelator æquiſſimus, indulut quidem uume
populo Iſraël, ut ſibi oves & boves in ho- CTDI 4—
locauſto immolaret, ſed hoc propter pro. 2
nitatem hujus Nationis in ſcelus idololatriæ: ſmntten

Nunquid, ait, manducabo carnes taurorum, aln n s
Jan⸗ hapetdh
4

iene

athi ,
Ein int
mMuke

anh e⸗

uns.
mn umt
,A Mlo
maizmn tu
iallie
nn, A
emn tr
en ht/
1, oboß
tMoedin
A
enii
a

Soliloquium primum.

7
ſanguinem hircorum potabo? Pſ. 49. v. 13. Econ-

trà Sacrificium laudis ſemper per Prophe-
tas ſuos nobis inculcavit, idque præ omni-
us aliis victimis & oblationibus clementi-
bus ſuſcepit. Per Vatem coronatum toti

mundo palam fecit: Sacrificium laudis hono-

rificabit me; ibi v. 23. quod idem per eun-
dem populo electo intimari voluit his ver-
bis: Immola Deo Sacrificium laudis. v. 14. Per
lſaiam ſpecialiter de Religioſis, ad Chori vel
Orationis canonicæ Miniſterium deputatis,
Deus locutus fuiſſe videtur, dum dixit:
Fopulum iſtum formavi mihi; laudem meam nar-
rabit. Iſa. 43. v. 21. Hæc igitur, dilecte To=
bis, ſi ſincerè Dei beneplacitum, honorem,
& exaltationem cordi habeas, magnum tibi
ſtimulum & fervorem addent, ut huic
ſupremo Cœli terræque Domino in quoti-
diana cœleſtis Aulæz æmulatione privata vel
publica cor, affectus, vires, ac denique
vitam tuam devotè conſecres, dicendo cum
Davide: Pſallam Deo meo, quamdiu fuero; Pſ.
1I45. v. I. idque hic ſine faſtidio ad Dei lau-
dem agas in tempore, quod ibi cum gau-

dio acturus es in æternitate: In ſæcula ſæcu-

lorum laudabunt te.
MEDITATIO II.
De Conformitate Voluntatis noſtræ

cum Divina.
Punct. I. TA“ntæ perfectionis, ac tantæ ſub-
A a f limis

7„

378 Diei VI.

limitatis eſt conformitas voluntatis noſtræ

cum Divina, ut eidem tota perfectio ſpiritua-
lis major aut minor commenſuretur. Conſiſtit
perfetio in unione cum Deo per charitatem:
eſt autem conformitas cum Divina voluntate
gradus excellentiſſimus & puriſſimus chari-
tatis: nam voluntatum conjunétio eſt optima
amoris amicitiæ probatio; imò voluntas Dei
nihil diverſum eſt à Deo, qui charitas eſt, ſed
eſt ipſe Deus, conſequenter ſi unitus fueris per
frequens exercitium voluntati Divinæ, Deo
ipſi unitus eris; & quantum te voluntati
Divinæ adſtrinxeris, tantum te Deo ipſi ad-
ſtringes. Dirigere opera ſua juxta Dei vo-
luntatem, & ejus reétitudinem, eſt ea diri-
gere juxta eſſentialem Dei reékitudinem,
cùm Deus ipſe non aliud operaretur, quàm
id, quod vult. Et quid perfeétius? quid
ſublimius? quid charitati erga Deum, præ-
ſertim per actus continuos, conformius?
Homo Divinæ voluntati plenè conſentiens
totus non ſuus, ſed Dei eſt: Deo orat, Deo
laborat, Deo ſtudet, comedit, dormit, vi-
vit, patitur, infirmatur, moritur, ſecundùm
omnia, quia Deus vult, & quo modo vult;
hinc non mirum, quòd etiam Deus de ta-
li anima maximum beneplacitum habeat.
De Rege David dicebat: Inveni David, filium
Jeſe, virum ſecundum cor meum, qui faciet
omnes voluntates meas. Act. 13. v. 22. An non
5 ei

Prih e

ig anrun
D Hedlil
GinoiaM
pailpeſklll
ming nhena
Ctitziheteit
rpen Uolutte
nip lünft 15
n Ndes wuN
ennonen alr
uen eiſeitl
De Hluuhnegen
nc ,bin
nnen hel
, ittin nin
ndiſeſtictnid⸗
OInsnanoxnnen
Upnrtmendeſe
eNelmt, Anben
linipener, N
tanunuſl
Mnkiee unn
Gle Nnend
n,0uigtren
leluneht nand
4 Elvelhiimmn
ſch l inr
gitontuteiden
u Nelit
Gumn, Ih

Meditatio ſecunda. 379

Dei Filius cum natura humana hypoſtaticè
uniri voluit ex fine altiſſimo & ſanctiſſimo?
ſed quò eo? ut perfectiſſimè, & ſine ulla in-
terruptione impleret voluntatem batris ſui.
Ita Chriſtus ipſe teſtatur: Deſcendi de Cœlo,
non ut faciam voluntatem meam, ſed volunta-
tem ejus, ꝗqui miſit me; Joan, 6. v. 38. & qui-
dem in rebus maximè arduis: Factus obediens
usque ad mortem. ad Philip. 2. v. 8. Si præter vo-
luntatem Dei perfectior finis eſſet, certè
à Dei Filius hunc prætuliſſet.
Samn eiir Punct. II. Ad ſolum Deum ab omni alio
unet independentem ſpectat ſuam facere volun-
Un tatem, quia aliam voluntatem ſe ſuperio-
rem, cui fe ſubjiciat, reſpicere nequit; ideò
omnis homo voluntatem ſuam propriam ar-
uum roganter faciens Dei jurisdictionem uſurpa-
lalsh re præſumit, cum homo vult aliquid per pro-
aune briam voluntatem, Deo aufert ſuam coronam;
uim l. Rcut enim corona ſoli Regi competit, ſic propria
voluntas ſoli Deo, ait noſter S. Anſelmus l. de
alie N Simil. c. 8. Non erubeſcis tantam audaci-
am? O quoties hoc contingit! omnis homo
vile lutum eſt in manibus ſupremi Artificis
Dei. Sed væ! qui contradicit fictori ſuo, teſia
de ſamüs terræ: nunquid dicet lutum figulo, quid
facis, & opus tuum absque manibus eſt Iſa. 45.
V. 9. Ita contradicit Deo, qui ſcienter ejus
voluntatem præterit, aut exequi negligit.
Duplex autem à Theologis myſticis in De
allt-

tc is

nnbru

“
e A C

380 Diei VI.

aſſignatur voluntas: Imæ eſt beneplaciti,

qua Deus abſolutè aliquid determinat, ut
hoc modo & eventu fiat, & à nulla creatu-
ra impediri poſſit, ſed ſemper impleatur;
2da eſt ſigni, & hæc Dei voluntas nobis
ſignificatur per leges, præcepta, conſilia,
regulas, conſuetudines, inſtinéctum ratio-
nis, & omne decretum eorum, qui nobis
legitimè præſunt. Hæc voluntas Dei, utro-
que modo conſiderata, eſt regula ſecuriſſima
& perfectiſſima actionum humanarum. Huic
verus Dei Servus in omnibus tam maturæ
gratis, quàm ingratis, in proſperis & ad-
verſis ſe integrè & perſeveranter conforma-
re debet. Audi igitur devotiſſimum Eu-
ſebium Nirmb. Eja incipe, (Dei voluntatem
perficere) quod, ſi ſalveris, nunquam deſiturus
es facere; fac aliquando, quod, ſi feliciſimus fue-
ris, fadturus es in æternum. de Ador. in ſpir. &
Verit. I. 4. c. 13. Dic ante omnem actionem
tuam cum fervoris intenſione: Deus ſum-
mæ Majeſtatis, eſt voluntas tua, ut modèò

pſallam, orem, ſtudeam, comedam, hoc vel

illud patiar &c. fiat in me & per me adoran-
da voluntas tua: indignus ſum ego, ut me

ad ejus executionem in inſtrumentum afſu-

mas. Dic cum S. Gertrude noſtra apud
Blos. in Monit. ſpirit. c. 11. n. 2. de die tre-
centies ſexagies quinquies: Non mea, ſed tua
voluntas fiat, amantiſſime IFlſu! Allueſce affe.
uo.

edre
onii
,eDotalin un

Gtn.
ſiet MI

Del nttenf
jteeotun pend

elqein

le onohris,
ſmmime, toennt
nlleſſmnd
petugeuint
,Cnanne
Aluurcsiu?3
an linttele
Chl Ca amg
Contlmmnſkin
etpur tennebu
phnubrfu
(ielienonent
uutchee nnlhen
ntontunzeien
lhinolrah,
1 glgiii
nd, on denunn
ommumenn,

WCl onn

in genmmtn
iig le ſtiiue⸗
nahint lnn
untineng

Alen
t
ehiin
E
in
nanmg
Ennk
entaun-
mbrinlt
num eln
Rm
dmu
ee
Lirul
zilnnt
ie
G
e

Meditatio ſecunda. 381
Ruoſius immorari tertiæ Petitioni in Ora-
tione Dominica: Fiat voluntas tua ſicut, in Cœ-
Punét. III. Multi ſunt, qui in proſpe-
ris Dei voluntatem promptè amplexantur,
quia hæc eorum genio ſerviunt; ſed pauci,
proh dolor! qui etiam in adverſis, incom-
modis, opprobriis, paupertate, infamia,
infirmitate, contemptu, cùm tamen ſors
utraque proſpera & adverſa in omnibus (ſo-
lo peccato excepto) Deum authorem habe-
at; quod tam certum eſt, quàm quòd De-
us ſit unus & trinus. Hi fidem quidem
habent, ſed in fide & ſecundum fidem non
ambulant, dum contra creaturas, quaſi ma-
lorum cauſas, injuſtè ringuntur. Credunt
Scripturæ dicenti: Bona & mala, vita & mors,
paupertas & honeſtas à Deo ſunt. Eccli. 11. v. I4.
Sed practicam concordiam cum Dei volun-
tate habere non laborant: ideò malevolen-
tiam hominum acriter perſtringunt, eôsque
ut ſibi injurioſos culpant. Sed erras gravi-
ter, quisquis ita in adverſis judicas: non
homo, non creatura ulla, ſed Deus Ter
Opt. omnium eorum, quæ te premunt, ma-
lorum cauſa proxima eſt. IIle tibi hanc ſa-
lubrem, ac animæ tuæ proficuam potionem
ordinat; ille tibi hunc calicem ad ſalutem
tuam propinat. Imitatur Medicum, qui
medicinæ quantitatem & qualitatem ordi-
nat,

382 Diei VI.
nat, non item ipſemet applicat, ſed utitir
opera Chirurgi, velfamuli, vel alterius ho-
muncionis, qui vilioris conditionis eſt: ita
Deus tibi hanc adverſitatem pro remedio ani-
mæ diſponit; pro applicationis inſtrumen-
to aſſumit hunc tuum amicum, Contuber-
nalem, vel alium hominem aut creaturam,
quæ, ſi Divinam ordinationem non exe-
queretur, vel Angelus de Cœlo, vel dæ-
mon ex inferno ejus vices obire, & hanc
Dei circa te voluntatem adimplere deberet;
ait enim per Prophetam: Conſilium meum ſta-
bit, && omnis voluntas mea fiet. Iſa. 46. v. 10.
Credis hoc? cur ergo non aquieſcis Divinæ
voluntati? cur non cum Sacerdote Heli ais:
Dominus eſt, quod bonum eſt in oculis juis, faciat.
I. Reg. 3. v. I8. Non poteſt autem Bonum
non eſſe objeétum voluntatis Divinæ. Vi-
de in particulari afflictiones tuas, & eas dein-
ceps ad limam Divinæ voluntatis ordina.
EXAMEN PARTICULARE,
Sive L
Puncta practicz;
Circa minima, vel quæ ſaltem mi-
mniuta videntur, in Stati Regligioſo ſe-
duloò curanda.
Minuta mala vitanda.
1. Vide, num ſedulam & circumſpectam
curam

unit
vnubini,
Hen tncitn
ormmmnt ga

ogins tlet

1 Cnola k
gk, Conm
o,Gr crn
re'ron ens nen
0d non n
kemmm umelon
3duleſcke
E eiſne,, nen
cſere, a
Ne ulefanunkt
hniku ae
ehuttennemrn
,Minlchnve
kleruraltortn
olctölreke,
0,Kelun tettn

(Ei atannie

Orſyernpronnne
M eleſcforn

(Emnnie ſomn

= = =—

. Nnmtg
1,

G ontet Mun
fllors eſefis.
ligienriz
Uſtelon let

Examen particulare. 38

3
curam geras, minima peccata venialia ſaltem
deliberata devitandi? nam cùm Deus tantus
ſit, parvum non eſt, quod ei diſplicet. Men-
ſura obligationis tuæ eſt Immentas Dei.
2. Quomodo te geris in obſervatione
§. Regulæ, Conſtitutionum, Conſuetudi-
num, quæ uſu communi laudabiliter obſer-
vantur? non eas negligis? non parvi pendis:
eò quòd non obligent ſub beccato? doles
de earum transgreſſione? .
* 3. Studes ſolicitè Prævidete & præcave-
fe occaſiones, converſationes, & omnes
eees actiones, in quibus antea leves conſci-
autliis entiæ maculas contraxiſti? vel potius in his
uinn occaſionibus circa profectum tuum & ani-
ingz puritatem incurids vivis?
4. Non ita ſubinde tecum discurris: Sum⸗
de obligatus ad hoc ſub gravi, vel tantùm
nmuli levi culpa: Eſtne hoc, quod facere inten-
ünni do, peccatum vel tantùm imperfectio? Eſt-
eiis ne hoc opus bonum de Ppræcepto, vel tan-
NN tùm ſupererogatorium? Eſtne probabile, hoc
Vel illud eſſe licitum? Hoc ſordidæ in Deum
* parſimoniæ ſignum eſt. Dic potius cum
R nn Propheta: Zu mandaſti, mandata tua cuſtodiri
. Horres vel maximè, quidquid etiam
leviter Votis religioſis, paupertatis, caſti-
tatis & obedientiæ adverſatur? in his enim
majus periculum ſubeſt.
Minu-

4

384 Diei VI.

Minuta bona exercenda.
6. Vide, num avidè quæras, & ample-
Raris obvias quasvis occaſiones, virtutes
exercendi, bona opera adaugendi, & me-
rita colligendi, etiam quando non obligaris?
7. Studes aſſuelcere exercitio minima-
rum mortificationum tum in externis, tumin
internis? de his in particulari mox infrà.
8. Quomodo te geris circa Divinas in-
ſpirationes & inſtinétus internos in medita-
tione, lectione ſpirituali, uſu S3. Sacra-
mentorum? Sunt autem inſpirationes lumi-
na quædam, quibus miſericordia Dei ho-
minem monet in memoria, accendit in in-
telle du, movet in voluntate, partim ſub
ſpe ſalutis, partim ſub timore damnationis,
partim ſub repræſentatione excellentiæ vir-
tutis, ut ſic Divinæ illuſtrationi obtempe-
rans meliora & perfectiora amplectatur.
9. Quomodo propoſita tua ad effe tum
deducere conaris? ésne conſtans in eorum

obſervantia?
10. Quomodo proficere ſtudes into-

endo bona & fervida Exempla religioſorum
Sodalium tuorum? an ea imitari conaris,

ſectando piam æmulationem S. Antoni Ere-
mitæ, qui tanto virtutum ſtudio incenſus fuit,
ut omnes, quos vidit aliqua virtutis laude
excellere, imitari ſtuduerit?

1I1I. Quomodo impendis minutas tem⸗
potis

nu

.
SNen ſeß
dhn luno
Ne mpl mn
lrognione⸗ 1
fuunin mettann
neehtentiit
fülkidin
petNenettenn
leen Goe⸗
Qn kun
pN, Aonin
fMopnn /
1 er en i
Pſpolecntton
a Ahounan
N OekA
Teſeuntamadden
tetimmnimseen
Elgee, h. Nn
chhab niu
lenntlültee ſie
6 lonn
Mofyemm
one, io⸗ unt
ilig confthmne
bk enuel
ooelltimen
oſnele
niu n

1

Examen particulare ,385
poris micas extra ſerias occupationes, v. g.
in eundo, redeundo, ſtando, exſpectan-
do &c. nunquid mens tua tunc otioſa, &
diſperſæ cogitationes in diverſa? O quanto
gratiarum & meritorum cumulo te privas,
ſi tune non intendas internis virtutum acti-
um bus ac piis affectibus, æterna mercede prœ-
miandis! Veniet tempus, quo jacturam hanc,
uln ſed ſerò, agnoſces. .
in Quoad ébtum & 7mum punctum no-
ELE tandum, quòd occaſiones virtutum ac mor-
Warines tificationum circa ea, quæ minuta viden-
Vsuni,“ kur; poſſint attendi ſequentes: I. Manè
EitIin dato ſigno ſine cunctatione & lecto ſe preri-
n ih pere. 2. In oratione ſine acclinatione li-
Kimri berè flectendo ſe ad majorem devotionem
& reverentiam ad Deum componere. 3. O-
u pera etiam minima cum perfeéta intentione
rsd bperagere. 4. Parva incommoda corporis
in cibo, potu, veſtitu, leéto non tantùm pa-
tienter admittere, ſed etiam ſolerter quære-
re., §. In colloquio & converſatione ex
motivo ſupernaturali à propria laude: con-
tentione, frivola narratione abſtinere. 6. Ad
offenſas, confuſiones & vilipenſiones leves
cum mentis elevatione ſilere, ac ſe non excu-
giie ſare. 7. amoculos, jam aures, jam linguam eti=
am in licitis reſtringere & mortificare. 8. Janu-
as in Clauſtro ſine ſtrepitu modeſiè tractare.

9. Cæremonias in Choro & Refectorio ac-
B b Kur⸗

curatè obſervare. 10. Ad ſonitum campa-
næ mox voci Dei vocantis obſequi. 1II. Ni-
hil dare aut accipere ſine præſcitu & conſen-
ſu Superioris. 12. Ex humano reſpectu nil
boni omittere, nil mali committere. Qui
talia, hisque ſimilia conſtanter agit, fideſis
Dei Servi charactere ſe inſignitum ſecurè
gaudere poterit, & quia ſuper pauca, ſuper
minima fidelis eſt, ſemper multa conſtitue-
tur, hoc eſt, majora hic Dei dona, & ibi
pramia percipiet.
SsOLILOQUIUM II.
Tempore pomeridiano.
Altiſſima copitatio & æſtimatio de
Deo, ejusque Divinis Attributis & Per-
2 fectionibus habenla.
I. VIxX propinquior via pertingendi ad per-
fectam Dei charitatem, cujus conſi-
ria in materia exercitiorum aggreſſi ſumus,
aſſignari, aut medium opportunius ad eam
in anima ſtabiliter fovendam & augmentan-

dam præſcribi poteſt, quàm humilis cogni⸗
tio Dei, aut altifſima cogitatio & appretia-

tio Divinparum perfeéctionum: cùm enim i-
gnoti nulla ſit cupido, & humana voluntas
non feratur, niſi in bonum, ac eo quidem
intenſiori ſtudio, quo majori pretio, con⸗
ſequen-

piekind t
,pfeonon Dn
,unne gocln
Nelbe ltc
rinnditttet
ent,olte
nietkeiſlagren
Cgte ſolmmmin
lun teſctenten

ponuohce un

1:lfnerirn
Nent AM Cn
en uen e n
Nifeluiger fun
Donofa uitr,
A Ntaftn Dyne

Doatectonunn nn

Golir Cunn uuni

noontteech

caleſcſoginn
uirn Icdt e
emlſrllnuni
Minumnin li
leſi, cinir
Wotinenefn
Uileiſickanhe
kge Ditis i
hlefrittelegn
rhhent eien
toe ſn
8l

4

uun

rügti
Nitne
S

Soliloquium ſecundum. 387

ſequenter & amore dignum illud bonum ab
ea appfehenditur, Divina autem Attributa in
communi, & quodlibet in particulari, ut-
pote à Deo indiſtincta, infinitam bonita-
tem & æſtimabilitatem in ſe contineant, con-

ſequens eſt, quòd ſi ea humanus intellectus

lumine fidei illuſtratus cognoſcat, & ea ſic
cognita voluntati proponat, voluntas in

eorum reverentialem amorem cum magna
promptitudine trahatur. Ideò S. Hilarius

ait: Conſtanter Dei ingerenda cognitio eſt. Com-
ment., in Matth. Can. 10. poſt medium.
Non erit autem hic ſermo de cognitione
Dei ſpeculativa per viam ratiocinationis &
Theologici diſcurſûs, vi cujus pervenia-
tur in notitiam Divinæ Eſſentiæ, ejusque
Perfectionum: nam hæc etiam non rarò,
ſicut alia dona naturalia, conceditur homi-
nibus arrogantibus & virtute vacuis. Nec
ptocedet ſoliloquium tecum, jam magis il-
luminate Tobis, de curioſis circa Divina
atcana perſcrutationibus, quas ipſe Spiritus
Divinus improbat, dicens: Qui ſerutator eſt
Majeſtatis, opprimetur à Gloria; Prov. 27. V.
27. ſed toti in eo erimus, ut mediante lu-
mine fidei practicam Dei cognitionem per
altiſſimas de Divinis Attributis cogitationes
non tam in intellectu, quàm voluntate ra-
dicemus: ſicut enim in altera vita Deum
Ber lumen Gioriæ intuitivè cognoſcere eſt
B b 2 ipſa

3³⁸ Diei VII.
ipſa vita æterna, ita in hac vita in Dei eogni-

tionem per lumen fidei aſcendere, eſt ra-

dix vitæ æternæ; unde Chriſtus ante baſſio-
nem ſuam ſublevatis oculis ad Patrem orans
dixit: Hæc eſt vita æterna, ut cognoſcant te ſo-
lum Deum verum, quem miſiſti, &Eſum Cbri-
ſtum. Joan. 17. V. 3.
Il. Eſt autem hæc Divinæ Majeſtatis &
Excellentiæ cognitio animæ non tantùm ad

radicandum in ſe Dei amorem, ſed etiam

ad omnem profectum in triplici via perfe-
Gtionis, purgativa, illuminativa & unitiva,
perquam utilis, ac neceſſaria: nam Imd ex
hac cognitione eirca Perfectiones Dei tam
abſolutas, prout ad creaturas nullum ordi-
nem dicunt, uti ſunt ejus Potentia, Bonitas

& Sapientia in ſe, quàm reſpectivas, prout

per Beneficentiam relucent in creaturis, ori-
tur filialis timor Dei, & odium cujusvis pec-
cati, etiam leviſſimi, quo tanta Numinis
Majeſtas offenditur. Unde S. Bernardus
Serm. 3. in Vigil. Nativ. Dom. ait: Scientia ißa
operatur pœnitudinem, &o dolorem, ut riſum in
luctum, cantum in planctum, gaudium in mœœ-
rorem convertat, & incipiant tibi diſplicere, qué
vebementer ante placuerunt. 2dò qudò ſubli-
miorem homo concipit notitiam de Divina
Dignitate, eò contemptibilius ſentit de pro-
pria vilitate, utpote proprio intellectu, ac
lumine Divino conviétus, omnis ggnr⸗
oni⸗

Mn 4
unlibe n
ttinnſeinn
mut iheli
1 cind de di

Von ikode Lo

gent tn rnf
Nuſfecfone⸗ 1
eonnn,ontC
Geensr l m
0e Kbgttei
uSrmm
Minien l,/
ii evenli
teſeſebrscorene
on, Mlr ftcn,
cin dunndatnen
inensDennnen.
Mengflocoregour⸗
e, ereteni,,
Cnlu, Imunehoe
lanttied
Ammiin
imn ignan h
litin hhen
li⸗ Uuetlenie
ainnne
gprere
Ccle hufſt
An Denunge
11

ninbiuc
Nnrnune

ülon Ann

N.
Aeirdi
ii wn

SonMoquium ſecundum. 389

II Bonitatem ſoli Deo competere, ſibi autem

ob nihilum & miſeriam ſuam omnem con-
temptum & vilipenſionem. 3tiò hæc ſub-
limis cogitatio de Deo inducit in animam
ſtudium ſanctæ mortificationis internæ &

cexternæ, ita, ut non patiatur in ea dominari
pravas affectiones, quæ Dei San&titati ad-

verſantur, prout S. Clemens Alexandr. teſta-
iur, dicens: Ut mors eſt ſeparatio animæ à cor-
pore, ita cognitio Dei eſt mors rationalis abdu-
cens & ſeparans animam à motibus & pertur-
bationibus. l. 7. Stro. c. 4. Atò naſcitur ex ea
magna reverentia in operibus, cultum Di-
vinæ Majeſtatis concernentibus, ut in Ora-
tione, Miſſæ Sacrificio, Pſalmodia &c. qui
enim Summi Dei ubique præſentis & omnia
implentis Dignitatem cognitam habet, has
ſacras functiones maximo, quo par eſt, fer-
vore, reverentia, ac mentis puritate obire
conatur. Innuunt hoc verba præfati S. Præ-
ſulis Alexandrini c. 6. dicentis, quòd cogni-
tio Dei hominem pium & religioſum efſciat,
ritè eum, qui eſt verus Deus, colere, prout ejus
decet Majeſtatem, doceat. S5tò hæc frequens
Divinæ Excellentiæ appretiatio producit in
anima magnum deſiderium, quasvis adverſi-
tates, tribulationes, perſecutiones, vilipen-
ſiones, injurias patienter & gaudenter ſu-
ſtinendi, idque puriſſimè ob infinitam Dei
Dignitatem. Demum ôtò ſi anima per myſti-
B b 3 cam

390 Diei VI.

cam contemplationem alidque media ad ſabe
limem & affectuoſam de Deo, Divinisque
Attributis cognitionem alſcenderit, vileſcet
ei omnis creatura, & exardelcet in ea ma-
gna Dei charitas. Hæc una erit ejus occupa-
tio, ut in omnibus adorandam Dei Magni⸗
tudinem, aliâsque infinitas Perfe ctiones con-
templetur. Obſtupelcet inſuper, inveni-
ri adhuc Chrutianos, imò Religioſos, qui
extra Deum, & non in ordine ad Deum, quid
magni æſtimant, aut creatæ bonitati ad-
hærent. Hic eximius amor Dei erit effectus
ſublimis de Deo cogitationis & cognitionis,
& ſimul major cognitio Dei mutua cauſali-
tate erit effectus intenſioris Dei amoris: nam
major cognitio intelleétůs movet volunta-
tem ad Deum magis amandum, & major
amor voluntatis clarificat intelle um ad De-
um perfectius cognoſcendum, quantum in
hac vita poſſibile eſt. Et ſic intelligenda eſt
doctrina angelici Magiſtri S. Thomæ, I. p.
q. 82. a. 3 Corp. dicentis: Melior eſt amor Dei,
quam cognitio Dei: nam hic Dei cognitionem
tanquam effectum ab amore caulatum ad-
ſtruit, per quod tamen non negat, quin ea
ut plurimùm etiam caulet amorem, ſi debi⸗
tis conditionibus ſit inſteuéta. .
III. Dixi, ſi debitis conditionibus ſit
inſtruéta: nam Imò cognitio & alta cogita⸗
tio circa perfectiones Dei tam ablſolutas

quam

Mir 4

,chundn
, lnnſigen⸗

eina lelie
Pingrum no
ſuthtlogtich
Obiss kolusdt:
inen ſeut bin
untpin, 1e
i, Geſenmn
launanmn ,e
Non 1N11,1
Mol, Neniacite
Ainloll,
Pnunevpuefn⸗
ſpki Kiduld
0Aotmencund
leencmm dllumen
oik, Anitons
Gntats &umnlrs
Dburelenietn

DNdhktitd Kogen
Ceblfutinkttten
D, nenizeknt

iuneicogolen
iuſ inſuen ti
uguium hgi
ronhlleii
Uiik riefrit
nſruror Donn;
Fpfelions e
39,

N
rihk
dile N
Wirtt e
lenke in
tkuteine

aDel

⸗

Mcln/,

rnt,

nfnn,
Niomtcule
dimtn
Panin lI
letit N
4 UKetrc
sli
ens Eun
n eits
1det

WeNAN

Soliloquium ſecundum. 391

quàm reſpectivas non debet olere vanita-
tem, non curioſitatem, ut dictum, non in-
tentionem ſapienter diſcurrendi de rebus
Divinis: nam hoc commune eſt etiam infi-
delibus Philoſophis, ac malis Chriſtianis, de
quibus S. Paulus ait: Quia cum cognoviſſent
Deum, non ſicut Deum gloriſicaverunt, aut
gratias egerunt, ſed evanuerunt in cogitatio-
nibus ſuis, & obſcuratum eſt inſipiens cor eorum:
dicentes enim, ſe eſſe ſapientes, ſtulti facti ſunt.
2d Rom. I. v. 21. 22. 2dò non debet eſſe
otioſa, ſterilis & infœcunda, ſiſtendo in ſo-
lo actu intellectus; ſed 3tiò debet eſſe ſu-
pernaturalis, utpote innixa motivo fidei, irem
operoſa, affetuoſa, & fœccunda pariendo
in voluntate magnam Dei æſtimationem, re-
verentiam, cultum, ardentes affectus ado-
rationis, admirationis, gaudii, præſertim
charitatis & humilitatis, opponendo infini-
tæà Dei Excellentiæ ſuum infinitum nihilum
in eſſendo & operando. Sic affectuoſa &
operoſa fuit in Prædicatore Gentium, O. Pau-
lo, alta mentis elevatio, & introduélio in
arcana Dei cognoſcenda & admiranda, dum
ſui quaſi impotens factus exclamavit: O al-
titudo divitiarum Sapientiæ & Scientiæ Dei:
quàùm incomprebenfibilia ſunt judicia ejus,
inveſtigabiles viæ ejus! ad Rom I1. v. 33⸗ Sic
cùm Præcurſor Domini, S. oannes, lumine
Divinæ revelationis cognoviſſet unionem

392 Diei VII.
Verbi cum natura humana in Chriſto;, hæc u
cognitio tam profundam ſui depreſſionem Wum
in eo operata eſt, ut publicè fateri non du. Mhuden
bitaverit, ſe dignum non eſſe, ut procumhen an lun ol
corrigiam caleament orum ejus ſolveret. Marc. I. M iidl Gnn
v. 7. Sic regius Vates toties in ardentiſſimos o, vem huun
affectus prorupit, quoties Divinarum ber- Wüdo: ho
fectionum meminit, ait enim: Domine Do- Millne,Delsg
minus noſter, quam admirabile eſt Nomen tu. pajſh is d
um in univerſa terra. Pſ. 8. Magnus Dominus n uin hgenſit
E& laudabilis nimis, Pſ. 47. Quis loquetur Po- Gſt mun,
tentias Domini, auditas faciet omnes laudes ejus? lpiincvon
Pſ. 105. Magnus Dominus noſter, & magna vir- onctanslu,
tus ejus, && Sapientiæ ejus non eſt numerus. Pſ. iztunoheere
146. Quaàm magnificata ſunt opera tue, Domine, Aliintuudct h
omnia in Sapientia feciſti. Pſ. 103. Deus meus es iimMamdnte
tu, quoniam bonorum meorum non eges. Pl. 1 . Mlglel un i
Diligit Miſericordiam & Fudicium, Miſericor- ellkatihignun
dia Domini plena eſt terra. Pſ. 32. Juſtus es, Do- ouninſtott di
mine, && redum udicium tuum. Pſ. 118. c. Gnbingelet,
Hi ſunt fructus ſublimium cogitationum de ummig ne
Divinis Attributis, quas ſibi quilibet Fervens anyorgniun
Dei Servus in omni occaſione familiares red. N,gini kie
dere debet. Yun,ſekornen
IV. Nemo quidem fidelium inficias ibit: mn minein
tantam eſſe Divinarum Perfeèétionum emi-⸗ litunn nn
nentiam ac ſublimitatem, ut eæ ab intelle- tnn enelteh⸗
ctu creato valde limitat, imperfectè, & ſan, erinſn
per ſpecies tantùm alienas, ſicque abſtrach- ien, MW
V8, ac, ut Apoſtolus loquitur, non niſit le. aen nlu

eptt⸗
it u
e

mlniun

WeNe

mn Nn

X

Soliloquium ſecundum. 393

N . . . .
DOeculum & in enigmate attingi valeant: nam

Deus lucem inhabitat inacceſſibilem, I, Timoth.
6. hoc eſt, ut S. noſter Anſelmus interpre-
tatur, lucem adeò ſupereminentem, ut om-
nino inacceſſa ſit omni intellectui tam an-
gelico, quàm humano, ex propriis viribus
conſiderato: agnovit id Huſſitus Propheta,
dum ait: dcce, Deus magnus vincens ſcientiam no-
gram; Job. 36. v. 26. ac vel ideò infelicita-
tem ſuam ingemiſcit ſponſa, dum ait: En
ipſe fat poſt parietem, perſpiciens per feneſtras,
proſpiciens per cancellos; Cant. 2. v. 9. quod au-
tem per cancellos à nobis dignoſcitur, non
niſi perquam obſcucè per motus aliquos quaſi
in umbra innoteſcit. Et hæc ratio eſt, quòd
etiam noſter modus de Divinis Perfectioni-
bus loquendi tam abjeétus, hebes & rudis
ſit, ut ferè ab ignorantia non diſtet: æqui-
paramur idiotis, & ſimpliciſſimis infantibus,
qui valde imperfetè, truncatè & blæla lin-
gua verba ægrè protrudunt, prout etiam
Magnus Gregorius noſter fatetur: Balbutien-
do, ut poſſumus, Excelſa Dei reſonamus. Hoe,
inquam, licèt omnes fateri debeant, nos ta-
men non impediat, quin ſaltem ſecundùm
poſſibilitatem noſtram mentem lumine fidei
elevatam excelſis de Deo cogitationibus ap-
plicemus, eique ſæpiſſimè intenſis precibus
ſupplicemus, ut nobis oſtendat etiam in hac
Vita claritatem vultus ſui, ac intellectui no-
B b 5 ſtro,

394 Diei VI.

ſtro, quantum ad Dei Gloriam conducit,
aperiat theſaurum immenſæ Dignitatis ſuæ.
V. Hic autem theſaurus immeniæ Di-
gnitatis Dei ut plurimùm eruitur ex conſide-
ratione infinitæ Potentiæ, incomprehenſibi-
lis Sapientiæ, & ineffabilis Bonitatis Dei;non
quòd hæc Attributa alia excedant, (omnia
enim in Infinitate æqualia ſunt) nec quòd
hæc totam Divinæ Subſtantiæ Plenitudinem
adæquent, ſed quòd nobis in operibus Di-
vinis notiora appareant. Circa has igitur
Dei Perfectiones alumnus perfectæ charita-
tis præcipuè altiſſimas cogitationes formare
aſſueſcat. Quærit Evangelicus Propheta,
Ilaias, dum longiori contextu ſpecialiter
exaltat Mirabilia Dei: Quis appendit tribus di-
gitis molem terræ? Iſa. 40. v. 12. per hos tres
digitos SS. Patres & Interpretes intelligunt
præ fatas tres Dei Virtutes, Potentiam, Sapien-
tiam & Bonitatem, per quas molem terræ
ſpecialiter gubernare dignoſcitur.
VI. Et quis non ſublimi cogitatione
continuò reversatur adorandam Dei Poten-
tiam? tam potens eſt enim, ut Imperatores,
Reges ac Principes omnes terræ ejus Vaſal-
Ii ſint, eique cum timore ſubjacere debeant,
utpote terribili, qui aufert ſpiritum Principum,
terribili apud Reges terræ. TZu terribilis es, G
quis reſiſtet tibi? Confregit in die iræ ſuæ Reges.
Potens && metuendus nimis. Tam potens H
u

in
epmul inon
din irlei
lniot
lrkete,u
,n Npen confil
tlet, oni
enmolethien
nn tolinen Al
e eeroinad
eilz
(letit one
nauli gul
lun unn i
aine ontenett:
venann Entan
dhoartfemddrdn
Out,mmmurert
epelhnu n
ee endnz
Cdrarnhio nede
Edurt orennemn
Diſeinumeälte
egeter ſopleie
n egenitun l
lt Ietiuihn
6tflzſeliikan
tiſl,oen
uuntontin
itninn
one, j

men D
legia khen
drn l
Nmi
dhenhn
nAan
Einuhein
NAN
”õ
n Ma
wrtruel
e ent

Soliloquium ſecundum. 3 95

ut in ejus manu ſint omnium poteſtates, &
omnium jura Regnorum; tam potens, ut
abſque ullo labore, abſque ullius admimcu-
lo poſſit facere, quidquid poſſibile eſt, &
non implicat contradictionem, cui ſubeſt,
cum voluerit, omnia poſſe; Sap. 12. v. 18.con-
ſequenter poteſt plures, & perfectiores crea-
turas, homines & Angelos, imò mundos,
abſque determinato numero in infinitum
creare.
Creavit Omnipotens Deus hunc mun-
dum ex quatuor gradibus creaturarum con-
vexum, quarum ſemper una alteram in per-
fectione longè excedit: Primus gradus eſt
elementorum, lapidum, metallorum, quæ
ſolam infimam eſlendi perfectionem partici-
pant, tantam tamen in ſe, ut nec homines,
nec Angeli ſimul ſumpti vel minimum tale
ens, v. g. granum arenæ producere poſſint,
quia ex nihilo in eſſendo aliquid producere
requirit potentiam infinitam, cùm nihilum
ab eſſe infinitè diſtet. Secundus eſt eorum,
quæ præter ſimpliciter eſſe etiam habent vi-
tam vegetativam, ut herbæ, plantæ, arbo-
res &c. Tertius eſt animalium, quibus com-
petit vita ſenſitiva cum ſuis ſentiendi poten-

tiis, uti viſu, odoratu, olfactu, guſtu, ta-

ctu, motu corporis ac membrorum. Quar-
tus eſt hominum, qui præditi ſunt anima ra-
tionali, ratione, judicio, libero rbino⸗
Et

396 Diei VII.
Et ſic unius hominis anima præſtantior eſt
univerſo hoc mundo viſibili. Ula hæc vi-
ſibilia in mundo creavit Dei Omnipotentia
in Cœlo empyreo tres Hierarchias Ange-
lorum in novem Ordines diſtinctas, qui
ſunt Angeli, Archangeli, Virtutes, Princi-
patus, Poteſtates, Dominationes, Throni,
Cherubin, atque Seraphin. Hi fſublimis-
ſimi Spiritus omnis materiæ, materialisque
concretionis, compoſitionis, ſicque etiam
corruptionis expertes ſunt omni naturali
perfectione, ornatũque præcellentes, Sunt
naturæ repletæ ſapientia, ſcientia, pruden-
tia, potentia, juſtitia & fortitudine. Gra-
tia & ſancétitas eſt naturali cujusvis perfectio-
ni commenſurata. Numerus eorum eſt pro-

pè immenſus, ita, ut calculum & captum

noſtrum longè excedat; comparatus ad nu-
merum hominum, qui fuerunt, ſunt, &
erunt, eſt conformiter menti S. Ambroſii,
ſicut 99, ad unum. Eſtque hic cœleſtium
Ephœborum ad Dei oblequia deſtinatorum
numerus decentifſimus reſpectu immenſi
hujus Regis, cui inceſſanter deſerviunt: nam
in multitudine bpopuli dignitas eſt Regis. Prov. I4.
v. 27.

cumſcripta Dei Potentia, ut etiamnum quo-
vis momento alium mundum incomparabi⸗

liter majorem creare poſſet, ita, ut quævis

arenvula

Eſt autem taliter illimitata, & incir-

en ſ
unplilehen
at 10c
Gnn a Pentee
4, Can u
Neoum,
aricu. Noler
leun, in toht
dunrde

unEntunn Nenn

Czoidusnuue,,
erceronn, Nu
kin inne n
elginitvman
AMMo vunchar
Er enmurls h,
tspodgisond
entlnnkni en
, Aenon ir
Eenmrtium e0
Pe, kunce en
leleellgueemn
larthllmiint
poolvcddlees

lllſlr Dpin

lline ſngie
releiane
unt a unen
Mo n den
ed inine
e ir
e tne No

Soliloquium ſecundum, 397

arenula amplitudinem mundi moderni æqua-
ret: poſſet in eo collocare tot ſpecies nobi-
liſſimarum & perfectiſſimarum creatura-
rum, quot in tribus Hierarchiis ſunt ſpeci-
es Angelorum, quæ tamen tot ſunt, quot
individua. Poſſet creare novum Cœlum
empyreum, in eoque producere millenos
gradus ac ordines ſubſtantiarum intellectua-
lium, quarum quælibet majoribus ſemper ac
majoribus naturæ, gratiæ ac gloriæ dotibus
eſſet decorata, ita, ut ſupremi modò Sera-
Wum, phim infimæ talis de novo creandæ ſubſtan-
Ltiæ ſublimitatem non attingerent. Hoc au-
tem novo mundo ac Cœlo cum ſuis natu-
ralis ac ſupernaturalis Perfectionis & San-
ctitatis prodigiis mirabiliter productis, mox
in ſequenti inſtanti denuo novam, & ite-
rum pro ulteriori inſtanti novam mundi,
Cœlique machinam & Divinæ Potentiæ ſinu
progignere, hâncque creativam fœcundi-
tatem in mille uſque annorum myriades, &
ultrà, quovis inſtanti infatigabiliter continua-
re poſſet, producibiles interim imagines ac
ideæ Auguſtiſſimæ Divinæ Majeſtatis in qua-
vis productione ſingillatim ampliſſimum
nobilitatis ac perfectionis incrementum ca-
lul Ppere poſſent, quin tamen immenſo theſau-
rorum pelago in Deo vel in minimo quid
Lececderet, ſed infinitæ adhuc perfectiones
Ereaturis ſine fine producendis communi-
can-=

398 Diei VI.
candæ reſtarent, acſi hactenus vel unicus
vermiculus producétivam Dei Potentiam ter-
minaſſet. An non hæc omnia ſtupenda
ſunt Divinæ Potentiæz monumenta? an non
merentur, ut ſublimibus circa ea cogitatio-
nibus tota vita, quanrum poſſumus, occu-
pemur, eisque cum ardentibus affeclibus
amoris, gaudii, adorationis inhæresmus ?
Fecit hoc Sapiens, dum exclamavit: Yerrihi-
lis Dominus && magnus vehementer, & mirahi-
lis potentia illius. Glorificantes Dominum, quan-
tumcunque potueritis, ſuper valebit enim adbur
co& adinirabilis Magnificentia illius. Eccli. 43. V.32
VllI. Alter digitus, cui appenſa hæret
moles terræ, eſt Sapientia Dei, non acciden-
talis, utpote ab Eſſentia Dei pariter indi-
ſtincta. Potens eſt hæc æterna Dei Sapi-
entia in quovis Servo Dei fundare altiſſimas
cogitationes, ejusque animum inflammare
fervore Religionis, Devotionis, appretia-
tionis, cults & reverentiæ, ſi is nempe
opera Divinæ Sapientiæ obviè hinc inde pro-
micantia (effudit enim illam ſuper omnia opera
ſua) Eccli. I. v. 10. zeloſè ponderare, me-
ditari & admirari ſibi cordi habuerit, quo-
modo nempe hæc non tam ſeipſam, ſed eti-
am in ſe omnia præterita, præſentia & futu⸗

ra, imò & omnia poſſibilia, omnes polll:

biles rerum eventus comprehenſivè cogno-

Icat; quomodo omnia nuda & aperta ſint
oculis

.

lin /
6 tſe 1 i
olttti, d
ens,en gu
1aluhau
Perpegtunfe
,clg neceſnnl
he ubne ann
e Oerarelnt,
ccnion verimwn
Ronddtorund
en, Onin ah
enndneninn
in n e
Fteun ſolller r
,en aunon arun
uenenunus gn
isylcs,zeid ann
net clbni d

es Notette

Cunbeinndn
ni Gfrittn
N, flehen lt⸗
ulradſin
latin Hre Dyen
leſſinzemnne
Mrain ſntomun
gunzſilir⸗
eememn Nn
Cutgingen
apnCeln

Soliloquium ſecundum 399
oculis ejus, ac nihil poſſit reſiſtere Divinæ
ejus ordinationi, ſed omnia ejus conſilio
militent, etiam quæ repugnant; quomodo
per cauſas liberas & accidentales æquè infal-
libiliter intentum finem conſequatur, quàm
per caulſas neceſſarias, vel acii Divina Sapi-
emtia ſola ſine harum concurſu aut applica-
tione operaretur; quomodo omnimodam
omnium veritatum comprehenſionem, om-
nium abditorum & occultorum penetratio-
, nem, omnium cogitationum, verborum,
Ee operum & intentionum perfectiſſimam no-
titiam ſimul & ſemel ſine ulla confuſione
i ſpecierum poſſideat, ac cognitionis plenmi-
i tudine omnium creaturarum cognolcibili-
RErhit tatem exhauriat; quomodo cujusvis capi-
dünm tis capillos, aëris atomos, arboris folia di=
Smnm numeret, cujusvis plantulæ radiculas, vir-
Gunt tutes, proprietates diſcernat. Quis enim
S (præter Divinam Sapientiam ſolam) arenam
Imen maris, 6 pluviæ guttas & dies ſæculi dinumera-
Gru vit? altitudinem Cœli, & latitudinem terræ, S&
aile profundum aboſſi quis dimenſu; eſt? Eceli. I. v. 2.
e ul te Eſt etiam hæc Divina Sapientia mira æquè
*R in minimis, ac maximis operibus ſuis: * qua-
liter enim ſunt omnia magna, & nec majora,
“ nec minora, ſiad Divinæ Sapientiæ Magiſteri-
um comparentur. Non mundus, quàm ato-
mus, non Angelus, quàm floſculus, nonhomo,
min, „ quàm culex, non Cœlum, quàmfolium, lapien-
tius

S

400⁰ Diei VII.

us conditum eſt. Miratur hoc magnæ per⸗-
fectionis Aſceta, Caſp. Druzbiki, de Moribus
æter. Sapientiæ e. 7. n. 20. dum ait: Nihil eſt
in Angelo, quod addas, quod detrahas, quod
emendes, nihil perinde, quod corrigas in
atomo; aut folio: tam decenter pilſcis mu-
tus, quam vocalis avicula eſt, tam pul-
chrum eſt in elephanto molem videre, quàm
gracilitatem in culice: nénne tam graté tar-
da eſt teſtudo, quàm jucundè velox lepuſ=
culus? nunquid aquila decentius conſiru-
&a eſt paſſerculo? non æquè pulchrè ſtupi-
ditas in porco, quàm vafrities in vulpe polſi⸗
ta eſt. Haéëtenus ille, haud dubis ſe fun-
dans in verbis SS. PP. Auguſtini & Hirony-
mi, quorum prior ait: Deus creavit in Cœlo
Angelos, in terra vermiculos, non mojor in il-
lis, nec minor in iſtis. Poſterior addit, ea ſep?
lus habere admirat ionis, quæ molis minimum:
plus enim formieularium & apicularum opera ſtus
pemus, qum immenſa eorpora balænaram. Hie
ſcilicet æternæSapientiæ ludus eſt cuivis ctea-
turæ ſuum proportionatum decorem attem-

perare. Hæc autem cognitio Dei myſtiea

per ereaturas, non tam Deum cognolſcere,
quam illum amare, admirari, & de immen-
ſis illius Perfectionibus gaudere quærit; hind
difficile non erit voluntati, in ſimiles affectus
proſilire. O Sapientia æterna conſideravi

opera tua, & expavi, quoniam omnid in a⸗

pientid

in ⸗
ſch Roße⸗
elltise 1
lnentus 4
P6 gtortu
i ginnen
, ſtlentnis
Sentetue Penul
cduonnibes, Ken
wenns ohenm
Rhenis ne,
(anmititimnne
õ
i6llioiun N
g esleni
Deln kadnnnddtn.
WONeades
Dort, iann
iie. AMawen Den
lunn Eeleninnin
Olun non r
dolen ans,
Dinepſeimitire
lue 1 1.
Mlliu nt Nt
inlcf⸗ ln hon
lgennnuſu
taugl enin
Wetn
ebefcis o

Soliloquium ſecundum. 401

3 ne feciſti. Pſ. 103. v. 24. Benedicum ſit
nomen Majeſtatis tuæ in parvis æquè, ac ma-
nis operibus tuis: Attingis enim a fine uſque
agd finem Jortiter, & diſponis omnia ſuaviter.
Sap. 8. v. I. Si igitur tui illuminatiſſimi Che-
rubini, qui tamen ſunt imagines Sapientiæ
miæ, repræſentantes omnimodam Divinæ
Scientiæ tuæ plenitudinem, quam habes de
rebus omnibus, ſe etiam ſimul ſumptos tan-
tum guttas profiteantur intuitu infiniti pela-
gi Sapientiæ tuæ; quomodo ego non vile-
ſcam mihi in ignorantiis meis, in Æagyptiis
tenebris meis, in ſtupiditate mea? Et hic eſt
finis ſublimium de Dei Sapientia cogitatio-
num, ut ex eis fœcundus & facundus in
Deum affectus reddatur.
VIII. Tertius Dei digitus ſuſtinens mo⸗
lem terræ, eſt incomprehenſibilis Dei Bo-
nitas. Eſt autem Deus bonus tum in ſe per
naturam & eſſentiam ſuam, ſeu Bonitate gb-
ſoluta, ut non poſſit non eſſe infinitè bo-
nus, & quidem ſolus, prout Chriſtus Do-
minus ipſe innuit his verbis: Nemo bonus, nifi
mo, lus Deus. Luc. 18. V. 19. Et S. Leo Papa;
„Deus, cujus natura Bonitas, S ujus opus Mi⸗
* ſericomia eſt; tum Bonitate relativa in or-
„dine ad creaturas ſuas, quæ Bonitas eſt Deo
3 voluntaria & libera, ſiquidem ex puro vo⸗=
luntatis ſuæ beneplacito nos creavit, con-
Ush ſervavit, beneficis locupletavit, quæ ta⸗

C e men
m V

402 Diei VII.
men omni momento citra ullam noſtram me
injuriam denuo auferre poteſt, prout ea m

buim ſ
un NoG
(No

etiam non confert creaturis purè poſſibili- chnmn vani
bus. Hinc vel maximè ex eo augetur Di- i0in ſe n
vina circa te, homo, Bonitas & Benefi- dh dan
centia, quòd ea purè ſit libera & gratuita, alemo g
ſine ſpe cujusvis retributionis aut commodi, e ohlenis A
niſi alicujus accidentalis gloriæ: nam ſibiipſi Apns e uri
Deus pleniſſimè, & ſuperabundanter ſuffi. fimunuß
ciens Bonorum tuorum non eget. Sibi ipſi Gnnt, 1t .
fons & origo eſt perpetuæ felicitatis, & ſi, Mini k nn
prout poſſet, deſtrueret omnes creaturas, , nnd /
nullam tamen exinde orbitatem vel ſolitu- cn m,aini⸗
dinem pateretur, in ſe & ex ſe æternum iſahteikifl
Beatus. Sine te, ſine nobis, ſine eis (erea- c dd Cnſihen
turis) e æternitate initio carente non in mino- nunufn na
ri felicitate permanſit, verba ſunt S. Auguſti- lnlit ummn
ni l. 12. de Civ. Dei c. 17. & alibi l. 1. de gpigmunn
Doctr. Chriſtian. c. 5. illum egere Bono noſtro, ugt alriun
nemo ſanus dixerit: omne enim Bonum noſtrum nſiinigrletn
vel iple eſt, vel ab ipſo eſt. Gratuitò tibi bo- Akiim aen -
nus eſt, quia ſine ullis tuis meritis ab æter- t Oqnnn
no dilexit te, & peculiaribus Benedictioni- MMiis hiinit
bus dulcedinis ſuæ te prævenire decrevit: II Heun!
In eharitate perpetua dilexi te, ideò attraxi te dhente Al
miſerans. Jerem. 3 1. v. 3. Attraxit te, dum in aufint teme
tempore ex nihilo ad imaginem ſuam te con. dh oin
didit, ac poſtea labem peccati in hanc Dei inpheoagt
ſimilitudinem inductam Sanguine unigeni- te neſ
ti Filii ſui abſterſit: nam dedit nobis Filium ad n
ſuum,

6

Soliloquium ſecundum. 4 03
ſuum, & quomodo non etiam cum illo omnia
nobis donarit? ad Rom. 8. v. 32. Per gratiæ
participationem conſortem te fecit naturæ
fſuæ Divinæ, per dona Spiritus S. te contra
pericula mundi, carnis & dæmonis præmu-
niit, ex Paterno gratuitæ Dilectionis affectu
præ tot millenis ad veram fidem, ad ſtatum
KReligionis te ſuaviter & miſericorditer per=
duxit; innumeris naturæ & gratiæ donis te
ornavit, à tot corporis animæque periculis
hactenus te præſervavit; in neceſſitatibus
um tibi, & omnibus petentibus adjicit, quod
Wae, otatio non præſumit: abundantia enim pie-
MAimd tatis ſuæ & merita ſupplicum excedit & vo-
N ta; ac, ut S. Chryſoſtomus ait, in more habet,
Hümun dare magna pro parvis. Hom. 42. in Gen. Per
Ne SS. Eccleſiæ Sacramenta, tanquam per cana-
DNeEIE Ies, largis gratiarum ſuarum rivis animam tu-
am rigavit, & ſic tandem (ſilendo immen⸗
ſum Paſſionis ac Redemptionis Beneficium)
ad bravium æternæ Beatitudinis te præde-
ſtinavit. O quot moônumenta Divinæ in te
Bonitatis, Charitatis & Munificentiæ!
IX. His autem infinitis Omnipoten⸗
tiæ; Sapientiæz & Bonitatis Divinæ Attribu-
tis patciſſimè, ac extremis tantum labiis de-
libatis, & pro aliquali idea ſublimium no=⸗
ſtrarüum de Deo cogitationum adduétis, im-
1 menſus adhuc reſtat Divinarum Perfeélio-
"num Chorus. Trahunt adhuc, vel trahaet
Ce2 ſals

ſaltem animum noſtrum in ſui perpetuam
adorationem, admirationem & amorem A-
ſeitas Dei, ternitas Dei, Immenſitas Dei,
Sanctitas Dei, Puritas Dei, Veritas Dei,

404 Diei VII.

Immutabilitas Dei, Charitas Dei, Miſeri.

cordia, Juſtitia, Providentia, Independen-
tia, cum infinito adhuc aliarum numero, quas
neque cognoſcimus, nec exprimere poſſu-
mus, quarum quælibet ſumma, quælibet
infinita, quælibet incomprehenſibilis, quæ-
libet actualiſſima, quælibet non tantùm ho-
minibus, ſed etiam Angelis ac ſupremis Se-
raphinis formidanda, qui attoniti ſtant in
conſpectu Dei velantes facies ſuas, dum ſu-
pereminentes Dignitatis ejus Excellentias
contemplantur. Hinc etiam S. Gregorius

Naz. l. de Baptiſmo, ab eo in S. Lumma in-

tirulato, dixit: Lingua, & mente, & cogitatione
borreſeo, quoties de Deo ſermonem habeo. Et
S. Hieronymus hæc verba: Ze decet hymnus,
Deus in Sion, ita interpretatur: Zihi ſilentium,
laus, Deus in Sion; quod idem eſt, ac, qui
te, Superdigniſſime Deus, dignè laudare,
tuas ſupereminentiſſimas Perfeéctiones debi-
tis præconiis extollere cupit, eas humillimo
ſilentio adorare ac venerari debet. TLaliter
eas appretiando adoravits Auguſtinus, quan-=
do in ſilentio cordis ſui ita Deum affatus
eſt: Tu es ſumma Eſſentia, ſumma ! ita, ſumma

Salus, ſumma Veritas, ſumma Bonitas, ſumma
ter⸗

p

nitſen g
Vn Peftuco,
tlieſnmnmn
,ofinfn,it
ſhin,5 ſumm 9
rEhc6,
Neis gooruntt

ent gats, in

0n mronenne,
Dets gllh
es, gis
i, licß
lipittifuti
1 mngloctu
k u ni
, NMüge ann
ARpun'eipn
enn ote he
uminnentand
un, ulgei
Mu ad conten,
CAndnig peli⸗
e Akren,
Uelckonestune
1 Ibinnn,

inſum nignen

tſekenſdlrd⸗
mipyretitoren
Iunn ſs inere
kngfonz

n M
Kuhnet
ini ſe
NrN;
rtan er
4

unn tit

6 en

Soliloquium ſecundum. 40 5
Pternitas, ſumma Magnitudo, ſumma Pulchritu=
do, ſumma Beatitudo, ſumma Immortalitas:
ſumma Unitas, ſummum Bonum, in quo omnia
Bona continentur, imò quod eſt omne, && unum,
&ο totum, & ſolum Bonum. S. Aug. l. 1. de
Spir. & An. c. 64. Quomodo ergo ego? ego
ex meris ignorantiis compactus, totus in
peccatis natus, tam abjectè, tam ruditer,
tam inconcinnè, tam temerariè de te,
Deus, qui ſolus Divino tuo ad Moyſen ef-
fato es, qui es, ſcribere præſumpfſi? de te,
qui, ut Cardinalis Cajetanus ait, infinitis
modis infinities, infinitus in Perfeĩtionibus infinitis
es? quomodo ego noctua rationalis ad Ma-
jeſtatis tuæ lumen inacceſſibile appropia-
re, illudque verbis meis potius obſcurare
auſus ſum? Sed parce, Domine Deus, dum
interim ſolo fidei lumine illuſtratus à lon-
gè tuam immenſam Dignitatem revereri co-
natus ſum, uſque dum in pleniori Gloriæ
lumine ad contemplandam ſpeciem tuæ
Celſitudinis perducamur, ubi videbimus

te à facie ad faciem, ſicuti es, & immen-

ſas Perfectiones tuas digniùs celebrabimus.
X. Tibi interim, viator Tobis, àa Pa-
tre luminum majorem ſemper ac majorem
incomprehenſibilis Dignitatis ſuæ cognitio-
nem & appretiationem etiam in hac vita ap-
precor, ut ſis inter ereſcentes in ſcientia Dei,
in virtute confortatos, ad Coloſſ. I. v. 10. Hanc
Cc 3 cogni-

4⁰⁶ Diei VII.
cognitionem ubi in te per ſublimes cogita- un
tiones in meditationibus, librorum ſpiritua- u.
lum lectionibus, ferventibus de Deo col- md
loquiis, privatisque in eum mentis eleva- adhlin r
tionibus ſtabilire conatus fueris, miras in Nnten
anima tua aſcenſiones experieris: nam, ùt imaſni
S. Hieronymus ait, notitia unius Dei omnium uennumt
virtutum poſſeſſio eſt, l. F. in Jerem. c. 22. uuim uul
ſcilicet cauialiter. Videbis, ſi ſemel Deus ienmdleben
affectuoſæ & practicæ agnitionis lumen in unglimd
te accenderit, ac Dignitatis ſuæ appretiatio- An uf,
nem tibi contulerit, videbis, inquam, quo= 11
modo ex oppoſitione tui per omnes modos uipumatu
erga Deum ex te ſis merum nihilum, Jub- ulhuagziin
ſtantia mea tanquam nihbilum ante te, Pſ. 38. V. 6. Müinm
& quod ex nihilo conſequitur, mera impo- wunntanhhi
tentia, inſipientia;, malitia, egeſtas, infir= ünorſäum
mitas, mortalitas, mors, & omnis miſe- mi Ini
riæ chaos, ſicque continuam te coram Deo iuimdam
valde humiliandi cauſam in promptu habe- olu iunn
bis: minus quoque jactantia, aut vana com- ſeennin
placentia, aut inanis gloria, aliorumve vi= Mmiumn
lipenſio tibi prævalebunt, cùm intellectu agiimanmn
perſpexeris, & voluntati practicè perſuaſe- ,,inmn
ris, eum ſolum eſſe æſtimandum, qui el= ns iunn
ſentialiter Magnos & Maximus eſt, cujus gigteae
ſolius elevata eſt Magnificentia ſuper Cœlos. l
Pſ. 8. Videbis, quanta ſit temeritas, formi- agg
dandam Dei Majeſtatem deliberato peccato Rerczug
stiam veniali offendere, cum omne pecca nelct
tum gen

e⸗

ſet o

ai E Soliloquium ſecundum. 407
M tum Eſſentiæ Dei, Sanctitati Dei, Bonita-
e ii & Chatitati Dei, univerſisque Dei Perfe-
ionibus contrarietur, & hoc modo ſalu-
U tarem erga Deum timorem, & erga omne
peccatum horrorem concipies. In Oratio-
ne & quovis Dei ſervitio ita compoſitè, af-

M fectuosè, reverenter & ardenter te inſtitues,
prout coram tanta Majeſtate, coram tanto
1 Ccrli terrædue Domino omnino æquum &
meng juſtum judicaveris, dum noſti, quòd millia
nillium miniſtrent ei, ο decies millies centena
millia aſſiſtant ei. Dan. 7. v. 10. Tandem,
quod ſcopus præſentis Soliloquii eſt, hæ ſub-
limes de Deo cogitationes tibi viam ſter-
nent ad puritatem amoris erga infinitum ac
incomprehenſibile Bonum, nempe Deum,
qui utpote ſolus propter ſe, cum excluſione
cujusvis alterius impulſs & motivi, omni
zſtimatione & amore digniſſimus eſt. De-
us cognitus ſuavem tibi reddet Divinæ vo-
luntatis ſuæ executionem, plenàmque cum
ca conformitatem, etiam in rebus arduis.
Deus cognitus cor tuum abſtrahet à propriis
commodis, à creaturarum ſolatiis, ab om-
nibus vanis hujus mundi crepundiis. De-
us cognitus faciet te gaudere ac complacere
de immenſis ſuis Bonis & Perfectionibus,
quòd ſit, qui eſt.
XI. Nec opus eſt magna intenſione aut
violentia intellects, ut ſublimibus cogita-
Cc 4 tioni⸗

408 Diei VII.
tionibus & affectibus Divinas Perfectiones
laudes & extollas: nam oculis noſtris obvi.-
as habemus creaturas, immenſarum Dei ber-
fectionum præcones. Miramur, & meri-
tò quidem, ſolis ſpiendorem, lunæ, ſide-
rumque claritatem, Cœlorum ornatum,
ofdinem elementorum, animalium multi-
plicitatem, colorum varietatem, hortorum
amcenitatem, florum elegantiam, grami⸗
num, foliorüumque virorem, auri fulgo-
rem, corporum harmoniam, humanæ for-
mæ venuſtatem. Quantum ergo, ait Vene-
rabilis Bloſius, admirari atque amare debemus
incomprebenſibilem pulchritudinem Dei: nam re-
rum creutarum pulchritudines aliud prorſus
non ſunt, nifi rivuli quidam tenuiſimi ab illa
Jumma pulcbritudine tunquam ab originali ſon-
te promanantes. Blos. in Concl. Anim. fidel. p. 2.
c. I. n. 5. Non eſt autem grave, ſed potius
jucundum animæ ad altiora gradienti per
mentis aſcenſiones Divinas Perfectiones in
creaturis apprehendere, amare, exaltare,
Deumque in iis appretiari, præſertim dum
lumine fidei certa eſt, ut idem Bloſius ait,
quòd, quidquid dulcoris, decoris, excellentie, ama-
bilitatis & perfedtionis in oreaturis ſpurſim & fini-
tè invenitur, in Deo cole ctim, ſimpliciſſimè & cun
infinita plenitudine ſit. Hanc facilitatem au-
gebit, quando anima Dei Perfectiones ſepa⸗
ratim ſine confuſione, diſtinétas in ſua tem.
013 2„ poran

lun⸗
RbeKhnng⸗
pntfe ſolicl
uſgiane
ems uuhhtun.
1ne aeellio ſi
t lebel/
oſee neond imt
rcci nrinrtn
Ee lgſrl,enen
ffrabinchu⸗
ylhmi lſcin
nnir ihttniem
itNcAi
ſter etansan
erlhen.

MDI
N Apmnnl
nir alrn
all unun
Vosini
ntacishonee
uun numenn
emunc,, ene
lenet Core
Minis aiu Uen
ttg ln ,e
luc perfecen
ſäullsnonen
e

Soliloquium ſecundum. 40⁰9⁹
pora, dies & horas, ſimpliciter cum in-
flammatione potius voluntatis & affects,
quàm cum coactione intellectůs in ſe ma-
gnificare conabitur. Siigitur profeétus tu-
us ac perfeétio ſpiritualis tibi cordi ſit, ut
ſemper eſſe debet, venerande Tobis, pro
coronide menti impreſſa tene verba Nicolai
Lan cicii, in vita ac doctrina magnæ perfectio-=
nis Magiſtri, empharicè ita loquentis: Pro=
fſfeetus in Dei pradica cognitione eſt maximum re-
medium ad perfedtionem, 6& ejus defedus eſt cauſa
ommnium imperfecionum & peccatorum. Opuſc.
e Spirit. 10. c. 16. n. 209. Hoc igitur remedium
mhlm ferventer practicare cura, hunc defectum
ttollere labora. 88
õ
*De Aagnanimitate ad arduos &
heroicos abtus Eirtutum eercendot.
Punét. I. Sl tantùm inter vulgares Dei Ser-
vos in via virtutis ſine ſerio co-
natu ad ardua prorepere intendis, nec inter
illorum numerum diu ſubſiſtes; non adeò
grandis mundi, carnis aut dæmonis inſultus
te proſternet. Oportet arcum generoſæ re-
ſolutionis altius intendere, ac per grandes,
& heroicos actus, per inſignes naturæ ſuæ
victorias ad perfectionis apicem contendere.
Vita ſpiritualis non eſt militia communis, ſed
Cc S magis

magis ardua; hinc S. P. Benedictus voluit,
ut Candidatis & Novitiis ad S. Profeſſionem

aſpirantibus preædicentur omnia dura do aſpera, ga

per quæ itur ad Deum; S. Reg. c. 58. ad hæc au-
tem perferenda requiri actus generoſos &
ſublimes, quis neſcit? Non es inter ſtrenuos
Chriſti athletas numerandus, ſi auſterita-
tes, cruces, humiliationes, malevolas lin-
guas, aliorumque acres cenſuras & oble-
ctationes, ac quidquid naturæ corruptæ ar-
duum eſt, refugis: hæc autem quomodo
æquanimiter portabis ſine magnanimitate
ſpiritůs, ſine actibus heroicis? Vide proin
eorum neceſſitatem. Sed attende etiam ad
excellentiam: nam pauci actus ſublimes cum
generoſa ſui victoria ex puro Divinæ Gloriz
Zelo exerciti hujus efficaciæ ſunt, ut oppoſi-
tos pravos habitus deſtruant, eorumque
loco virtuoſos generent; imò unus coram
Deo centenis aliis remiſlis prævalet: unss
habet majorem virtutem merendi, impe-
trandi, ſatisfaciendi, diabolicos inſultus
infringendi, propriam ſenſualitatem com-
pelſcendi, quàm innumeri tepidi, & lan-
guidi. Teſtis eſt S. Ignatius, S. J. Fundator,
in Epiſtola ad Patres in Luſitania ſcripta, in
qua eos ad ſublimem fervorem animat, hæc
verba inſerens: Fovete ſemper in finu cordis ve⸗
ſini vividum quemdam, ſanttumque fervoremad

quosvis pro virtute exantlandos labores; Juia
Vrunm

Nnte
plh aunn
s ultſenn
1. Aluncſe⸗
Nihuutn
igtunſhlime,,
Gobcon
nien atenin
oclan n ,n
obenoſenniin
0Nenancon den
PUak, Gnm
DejiRlur iroe,
mtenen, r alli
eticoiuvettl
6micduen
ntcher be
Dd. NA
Okenti, id iu
Gech erlandi,
Pornbus zgroſefu
ulun obeci⸗
Int, Cmn N e
eoipos in ſen
UEhrnen e
ltotierprnit
Lochezen on
Pnpen nenneen
ttriffennnen.
Keiftlin,
ſenpetenn

l

wW na

Meditatio tertia. 411

rarum aliquod && eximium (ſive heroicum)
facinus antecellit ſexcentis vulgaribus, minu-
tisque. apud Lancic. Opuſc. ſpir. 5. c. 9. n.
158. Vividus autem fervor in magna tendit,
ut ignis in ſublime, vel etiam in parva, ſed
magno & ſublimi conatu. Magnum igitur;,
6 anima, in te ardorem & deſiderium quo-
tidie excita, in parvis & magnis ſublimia
pro Deo operandi: nam deſiderium ſecundum
S8. Bernardum Serm. 84. in Cant. eſt primum
in donis, && ultimum in profedtibus. Aſpice
Dei Filium in Gruce pro te pendentem &
morientem, ac ediſſere, an non heroicas
de te victorias meritus ſit, qui tota vita pro
te maximè ardua operatus & paſſus eſt, ac
plura adhuc deſideravit.
Puhct. II. Actus heroici in triplici ſunt
differentia: Imò aliqui ſunt tales ex parte
Oobjeéti per ſe ardui, & quod vulgò rarum
ab omnibus agnoſcitur. Sic S. P. Benedi-

Qus adtum objectivè perquàm heroicum

exercuit, dum ad extinguendum veneris
ignem corpus in vepreta abjecit, in iisque
ad ſanguinem uſque volutavit. 2d aliqui
ſunt heroici ex parte ſubjecti, qui verſantur
quidem circa rem non adeò difficilem, ma-
gnam tamen in exercente inveniunt reſiſten-

“ tiam ac difficultatem. Sic ſi quis realem vel

verbalem offenſam, aut injuriam de ſe non
adeò gravem patiatur, quæ tamen animum
ejus

412 Diei IIlI.
ejus mordicùs lancinat, eam autem ex mo-
tivo ſupernaturali patienter & gaudenter ſuſ-
cipiat, contra convitiantem talem Semei
ſileat, non ſe opponat, nemini deſuperſu-
as querelas exponat, nullum levamen quæ-
rat, is ſine dubio actum heroicum exerce-
bit; fortior enim fuit David, dum Sauli &
Semei pepercit, quàm dum Goliam ſtravit.
3tiò aliqui ſunt heroici ex conatu, & pro-
pria intenſione, quando nec objedum eſt
srduum, nec animi repugnantia gravis, eſt
tamen in agente ſingularis ardor & diligen-
tia, quæ actum nobilitat, & elevat, ut ceſ-
ſet eſſe oommunis & ordinarius. O quàm
latus tibi, Religioſe, patet campus quotidie
plurimos tales actus, ſi non objectivè, ſal-
tem ſubjectivè, præſertim autem ex cona-
tu & intenſione heroicos ad maximum Dei
guſtum & beneplacitum exercendi! O ſi per
diem vel paucos, vel unum ſaltem verè he-
roicum Deo offewemus, quàm brevi tem-
pore ad apicem perfectionis pertingeremus!
O quanto perfeétorum numero Clauſtra
abundarent! Verom neſcit bomo pretium éjus,
Job. 28. V. 13. vel potius practicè feire non
cupit: hinc illa raritss Deum verè amantium,
hinc illa paucitas perfectorum, hinc illæ la-
chrimæ.
Punct. III. Non ſola Martyrii tormenta,
aut quæ ad illa proximè accedunt, nec ſan⸗
ulce-

Pro
unibt
cciCienes
lils hen
imoe lil,

AVUhu denk

eine Allndd
ene ſet, lhe
edo hein ten
Günemiorengn
n Ndebmne lle
Cmmustonupen

ebucaalin ann
lunnun, cu⸗

nclert, uen
0n cenionen i
UMniningum, e
ellten No ener
1htuAlnit
lun wtkus min
Inun, Tntgnon
dülie, lie,
tAdonni, .

ni neni
innlu den
Mn den

Ubieotorzrne
dn corble d
Eneuce
PMecinien
A. Commne

Meditatio tertin. 413
ulcerum & ſaniei exſugillanones, quibus
aliqui Sanéti inſignes ſuerunt, actus coram
Deo ſublimes & heroicos conſtituunt, ſed
etiam omne illud, quod Deus ex fideli &
ſingulari conatu Servorum ſuorum valde ap-
pretiare, & ultra communia bona opera ae-
ceptare ſolet, ſive hæc conſiſtant in omit⸗
tendo, ſive in faciendo, ſive patiendo. Sic
ſi fort acriorem propenſionem in te adver-
tas, v. g. hanc querimoniam cum læſione
charitatis contra proximum proferendi, hunc
ejus defeétum coram aliis cenſurandi, hoc
factum tuum, quod tibi in aliqualem glo-
riam cederet, propalandi, hunc luſum, po-
tum, recreationem frequentandi, in hac
culpa tibi imputata, te excuſandi, tuam ad-
verſitatem pro captando ſolatio detegen-
di &c. In his & ſimilibus tam animi, quàm
lenſuum motibus viriliter age, & conforte-
tur cor tuum: abnega violenter internè & ex-
ternè, abſtine, ſuſtine, ac cum intentio-
ne puriſſima ab omni proprio commodo,
etiam proprii meriti & futuræ gloriæ defæ-
cata, ex impulſu ardentis charitatis ad ſo-
lius Dei guſtum & beneplacitum offeras,
&actus heroicos ac excellentes te exercuiſſe
humiliter confide. Et quid impedit, quò
minus omnia tua opera & funétiones per
diem, uti Meditationem, Pſalmodiam, Pre-
ces, Miſlam, Communionem, Studium &c.
à0

4 44 Diei VII. Meditatio tertia.

ad valorem actuum heroicorum ſublimare

valeas? Accuratè circumſpice imperfectiones
hactenus in iis commiſſas, & ſedulò emen-
da: adhibe in iis intentionis puritatem, ut
mox dictum, tui humiliationem & reve-
rentiam in præſentia Dei, conſtantiam in
cœpto ſemel fervore. ardentes in Deum cor⸗
dis affectus, ſicque eas ſingulari conatu,
totâque mentis effuſione in Dei & proximi
propter Deum dilectionem peragere ſatage,
& erunt opera, eſto, quòd non ſint circa
objecta planè ardua, nec flant cum natutæ
repugnantia, tamen ex conatus intenſone
ſtrenua, & heroica, quia Deus penſat affe⸗
Rum, ut ait S. Ambroſius l. I. Offic, c. 30.
affectus pretium rebus imponit. O anima re-
ligiola, noli negligere hanc ſpecialem in ſo-
liditate virtutum & perfectionis proficiendi
methodum, hoc excellens ampla merita
colligendi ſtudium. Magnum tibi etit ſo⸗
latium in morte horum actuum meminiſſe.
Ante obitum tuum operare juſtitiam, & laudent
te in portis opera tua, per gratiam Dei tam in-
ſignia. Eccl. 14. v. 17. Aſpice Exempla San-⸗
Gorum Ordinis tui, qui heroicis vVirtutibus

jugiter inſudarunt, & eos ſequendi magnum

animum indue, cum moderamine tamen
præſertim circa objecta ardua, ita, ut ex uns
parte temerè non audeas, & ex altera timid
tepicè tibi nonindulgeas.

puis

Nlioe
Gnekorr

vnher n
Oir

01

(urer Onn
h

yun
hrolberetei
(WNM
AWd
neiie Nun
Neplne Mndte
Utllehelenaez
eKonller,
iſkime, in
Ctbdionlorge
eſtoto,
e moili
1 aenecket,
teſtigitfzi
Dr wvodune
nm pendee
th heeihei
ins cun in

Diei PIII. Oratio. 415
DIES OCTAVA,
Sancto Nominis Patrono,
Vel omnibus Sanclis ex cujuzvir §.
Ordine dedicanda.
Ad omnes Sanclor ex Ordine §. P.
Benedibti.
Ab vos filiali confidentia me converta,
Glorioſa Benedictinæ Religionis Side-
ra. Vos æmuli Magni Patriarchæ Benedi-
Gi Fili, vos Patres, vos Duces & Magiſtri
mei eſtis. Vos, celli Sanctitatis Vertices,
Diſciplinæz Monaſticæ Profeſſores, Fidei ac
Eccleſiæ Defenſores, mundi Triumphatores,
lm perfectionis ldeæ, ac ardentis in Deum cha-
muhn ritatis Victimæ, jam verò inclyti ſupernæ
(Livitatis Sion Incolæ, vos, inquam, filiali de-
votione ſaluto, ac eò majori fiducia vene-
rror, quò arctiori Religionis fœdere vobil-
cum conneékor. Vobis humillimè ſuppli-
eco, ut veſtris ſuffragiis & orationibus ad-
jutus cor mundum ab omni terrena adhæ-
ſione cum plena mei exſpaliatione ab omni
creatura, præcipuè à me ipio obtinere, vi⸗
E am S. Crucis cum humili tolerantia cujus-
eH 5 Vis

s en

.7 e;

vis adverſitatis fortiter ambulare, in ſoli-
dis virtutibus proficere, ac in charitate Dei
ſecundum Divinum ejus beneplacitum in-
dies magis, magisque accendi meréar. Di.

vinam Benignitatem pro me exorate, ut ve-
ſtris veſtigiis pia æmulatione indeſinenteria-
El nin

hæream, Vocationis & Profefhionis mex
gratiam vitæ, morümque probitate ade-
quem, ac Dei honorem, Gloriam ac bene-
placitum in omnibus actionibus meis inte-
grè ac ſincerè intendam. Te verò, Clemen-
nſſime Deus, qui Bendiéctinam Religionem

plantäſti, rigaſti, ac Servorum tuorum ſan-

guine, virtutibus & meritis per Orbem di-
lataſti, te laudo, te adoro, te exalto, &
magniſico, tibidue gratias ago pro omnibus
donis ac beneficiis, quæ Famulo tuo, S.P.
meo Benedicto, & Semini ejus Benedictio-
nibus repleto, in tuam Gloriam, in Fidei Ca⸗
tholicæ defenſionem, in Eccleſiæ militantis
ſubſidium, in propriam eorum perfectio-
nem, demum in meum exemplum, ac
imitationem conferre dignatus es, ac mea
er eorum merita & interceſſionem in hoc
ſolitario ſeceſſu ita vitæ mexæ rationemordi-
nare, ut deinceps eorum ſanétam conver-
ſationem in me exprimere, téque cum ipſis
in felici Beatitudine æternum amare & lau⸗
dare merear. Amen.
poſt perſolutum in Choro matutinum legitur e

lib. 2, de Imit. Chriſti c.7. &n. & ex l. 3.c. .

leno

UII

eü bif
tinte, ie

ral il

imo
Mornes en
nmimmand
onanbrdet N
Melten lun
n neppn eer u

lenuie, di

DNN inn ride.
0r epinſie
Clbaitgorun r
Cn Deo conincte
sſitlochalini
eguniun loe
ReiNorcdiotkad
kiuns lenn tet
ielkpetpenoh
ehtiht, gin

41 Cdnbenn,n

Um ke Nueti
l ohoneh in
n ills etui
Pifuunet, n0
bpel, uen

Mecditatio prima. 417
De, perfeckta Exſpoliatione & Abre-

AN
unom niunciatione ſui, & omnis rei ereata in or-
4 vine ad Uneonem cam Deo.
puncét. I. U anima perfeétè cum Deo, ul-
e Otimo fine, ſuo aniatur, ſecun-
n dum omnes Alcetas requiritur, ut inter De-
mIum & animam nulla creatura per interpoſi-
ee tionem mediet, præcipuè autem, ut ip he-
AWur mo, intendens ſuam cum Deo unionem, ſe
non interponat per quæſitionem ſui, vel al-
terius creaturæ, boni aut commodi, quod
h Deum non redeleat. Hæc major aut mi-=
nor interpoſitio ſui, aut alrerius creaturæ in-
ordinatè quæſitæ, magis vel minus perfectam

aum cum Deo conjunctionem impediet. O⸗
zHI ptas vinculo charitatis perfectè cum Deo uni-
Ih ri? requiritur ad hoc indiſpenſabiliter, ut
ist omni inordinata adhæſione ad te ipſum, &

3

mu ad quamvis rem creatam te exſpolies, & ti-
u bi ac illis perpetuo repudio abrenuncies, ma-=

n6

uts gis autem tibi, quia ex amore tui creaturas
aun amas. Cüm Deus, utpote puriſſimus Spi-
es ritus, cum re materiali myſticè uniri non
rietey valeat, oportet, ut tu quoque unus eum
e„ Deo Spiritus evadas: Qui adberet Deo, unus
iritus eſt cum eo. I. Cor. 6. V. 17. Sed qut
hoc fieri poteſt, ut cum Deo unus ſpiritus

4

Muo

4¹⁸ Diei VIII.
fias, ſi inordinato amore tibi ipſi & aliis fæ·.
cibus creatis agglutineris; ſi erga tuum ho.
norem, famam, æſtimationem, & com. ele
moda inquietè afficiaris, vel inſuper res cre. ißi n i
. mfnunſ

tas, quæ tamen tanquam intermedius den. ,
ſus murus te à Deo disjungunt, ultra mode. Ole iti,
ratum uſum extra Deum diligas? Etiam mo- i) mmuif
dicus amor, ait illuminatiſſimus Bloſius, te.- Innu iettungue
nui:que affectus, quo quis mortali creaturæ 44. Uen kletl N
beret, & verbulum otioſum, aut buccella cihi, l it lui
aliter, quam oportuit, ſumpta, atque alig bhu. Wliln felien
jusmodi minutiores offenſæ & inordinatione: non us eundin
rmittunt, ut Deus, qui eſt ſumma Puritas, imun un ll
intimè uniatur animæ, niſi prius expientur. In- 1li kiii
ſtit. ſpirit. c. 12. J. 3. n. 1. Dilcute affectio- Ebuin ui
nes tuas, quales eæ ſint erga te, & omnem ibumun
rem creatam ; ejice foràs, quidquid adhæſio- Mälirfuun
nem erga te, & alias creaturas ſapit. l ,lnt
Punct. II. Omni jure cor tuum totum, n
& in te ac creaturas indiviſum petit Creator d e1
tuus, ut tecum uniri valeat, dicens: Prebe, ilifiiihnen
fili mi, cor tuum mihi. Prov. 23. v. 26. Non Ighllniann
poterant Apoſtoli accipere plenitudinem Spi. C kilettte
ritus S. niſi Chriſtus, cujus corporali præ- Idih inut
ſentiæ affetu non plenè defæcato, ſed ad. N iig hu⸗
huc ſenſuali agglutinati erant, ab eis abiret: i hen mn
Si non abiero, Zaraclitus non veniet ad S. O-. Wibten, Ubi
an. 16. v. 7. Ex his verbis 8S. Bernardus hanc üigenhtunc
deducit conſequentiam: &N Apoſtoli Cami iſemirniit
Dominicæ inbærentes, quæ ſola Santta, e dn ani
oak. de

Meditatio prinmnn. 419

undta SHandtorum erat, Spiritu S. repleri nequi-

verunt, donec tolleretur ab eis; tu carni tuæ,

quæ ſordidiſſima eſt, & diverſarum ſpurcitiarum

ün phantafüs repleta, adſriitus && conglutinatus

wun eni,

n
ucert

NargAe
et

ucunt
madhinf
ni ek
1dior
guceſen
u. t
Gehle

4

MWum meraciſſimum ſpiritum te putas poſſe ſuſci-
pere, (dicere liceat, cum Deo per amorem
uniri) niſi carneis iſtis conſolationibus funditus
renunciare tentaveris? S. Bern. Serm. 3. infra
OCétav. Aſcenſ. Non eſt ſpes, quòd cum Deo
familiariter converſari, ad magnam ejus con-

fidentiam pertingere, ejus donis ac ſpiritua-
libus theſauris ditari, minus cum Deo per

charitatem uniri poſſis, niſi totum cor tu=

um ab omni ſæculi & ſæcularium rerum af-
feétu mundum; præcipuè autem inordinata
tui ipſius amore vacuum & mudum ejusdem

Sanctiſſimæ Puritati eonſecrare, & ſic mun-

dum & ezſpoliatum conſervare ſtudueris.
Dominus Zelotes Women ejus, Deus eſt Amula-
tor. Exod. 34. V. 1I4. Non admittit conſor-
tem amoris in corde tuo. Auguſtus eſt le-
Gtulus, in quo cum anima tua Divinus Spon-
ſus uniri, ac dulciter requieſcere cupit: ideò
per lſaiam tibi inſinuat: Coanguſtatum eſt ſtra-
tum, ita; ut alter decidat, & pallium breve

utrumque operire nonpoteſt. Iſa. 28. v. 20. Hocé

ſtratum autem, ùt Dionyſius Carthus. in I.
Joan. 2. interpretatur, eſt fundus cordis huma-
ni, in quo pariter requieſcere nequeunt amor mun-
di & amor Dei, carnälis affetctio eo ſpiritualis
D d 2 dile⸗

420O Diei VIII. en

dileſtio, ſed alter alterum pellit. O bone De. Ghrt n
us! quàm pauci ſunt, qui hanc doctrinam üuſcin

ſequuntur, qui te ita amant, ut ſimol amo- iice 1
rem ſui, & creaturarum jugiter reſpuan lglo denn
Contendam ego, inter illos paucos eſſe dein- tMiati i
ceps, ut ad tui unionem admitti merear. ollmiid
En! nudum ab omni affectu terreno tibi præ- m iuumn
beo cor meum; ſed quia hoc opus eſt ma- (el Lauch
gnæ lolicitudinis, & ditturni exercitii, ideo, Ut dldlnin
ut nudum conſervem, per gratiam tuam vi= (ennis & lin
gilans ero. Uyllkainnnt
punct. III. Sacrificium Nadab & Abiud, iwdn d V
fihorum Aaronis, Deo erat ingratum, quia i,idpen al
igne alieno & profano adulteratum. Acce- viunkin
pris thuribulis poſuerunt ignem && incenſum deſu- ANhötuit
per, offerentes Domino ignem alienum; Levit. olnAun
10. v. I. & ideò mortis poznam ſubierunt. nn Deoshtn
qui ſe ſpeciales Dei Servos profitentur, & ut in komnenin
tales etiam aliis videntur: offerunt enim Deo m munzl
quotidie incenſum & Sacrificium laudis in (ine Keirn
Pſalmodia, Oratione, Miſſæ celebratione, io noin
jejunant, vigilias agunt, ac varios etiam vir- i i5 lein
tutum a us Deo in thymiama conſecrant, ſvnenis
enarrant Juſtitias Dei, & aſſumunt Teſtamen- g rronti
tum ejus per os ſuum; præterea autem hinc in- 0LI
de cordium ſuorum thuribulis ignem alienum UI
& profanum imponunt, corporis ſuperva- lruutyn
caneas oblectationes, proprii honoris cadu- nlen
citatem, creaturarum ſolatia quærunt, ſic- iel
. que mn

tler
eb
„ innz
WKü
„ „H
N,

omn

nüin .

mNi
mpan
kihnſin
ziania
u AN

1 n!
1 ten!
NNI

Meditatio prima. 4⁰1

mini eum; ſi autem eſt Baal, ſequimini illum.
3. Reg. I8 v. 21. Hac reprehenſione innuere
voluit, quòd principia Divina & mundanæ,
Creatoris & creaturz, ſpiritus & carnis
ſimul ſequi non poſſimus. Alterutri renun-
ciandum eſt. Ve terram ingredienti duabus
viis, ait Sapiens Eccli. 2. v. 14. & iterum:

Cor ingrediens duòs vias non habehit facceſſum.

c. 3. v. 28. Si igitur, 6 anima, in Sancta San-
Gorum ad puram charitatem & unionem
cum Deo aſpiras, prius in atrio te longo &
conſtanti exercitio omni affectu erga te i-
pilum, & omnem inordinatum uſum creatu-

rarum, juxta regulas ſpiritus & re rationis

exſpoliare & evacuare debes: hoc enim, &
non alio modo ad perfectam paupertatem

ſpiritůs, ad veram puritatem & munditiem

cordis pervenies, & ſolus tibi Deus in om-
nibus & præ omnibus omnia erit.

SOLILOQUIUM I.

4 De tolerantis Crucis & Ad verſitatit,

atpote vero Charabtere Amantium Deum

mn I. PEr adverſitates, craces, tribulationes,

D d 3 affli⸗

dque potius amori proprio ſacrificant. Hoc
vera ſui exſpoliatione, & creaturarum
abrenunciatione adhuc longè remotum eſt.
Q Religioſi, 6 Servi Dei! uſqaequò claudica-
tis in duas partes? dicebat Propheta Elias ad
populum Iraël; i Dominus eſt Deus, ſequi-

.

422 Diei VIII.

.

gimus oômne illud, quocd naturæ ſenſuali in
proprium ſui amorem inſolenter tendenti
contrarium eſt, ſicque omnes difficultates,
moleſtiæ, & incommoda crucis & tridu.
latiqnis nomen participant, eò quòd amo-
rem proprium offendant. Sunt autem hæc
in triplici differentia: rmò aliqua proximnde
8& immediatè corpus afficiunt, ac inde de.-
mum ad animi interiora penerrant, vocan-
türque cruces hominis inferioris. Tales
ſunt morbi corporales, exceſſus in frigore
& æſtu, in ventis & pluvis, incendia, per-
cuſſiones fulminum & grandinum, penu
ria in cibo & potu, veſtitu, medicina, le⸗
Go, cubiculo, converiatio cum homini-
bus hiſpidis, rudibt us, cholericis, phleg-
maticis, aut inurbanis moribus præditis.
Item ab hominibus ſenſualibus pro cruce
reputantur cuſtodia majorum inter limites
diſciplinæ, ſubtractio occalionum inducen-
tium ad recreationes, laxit tates, Vanitates &c.
2d& alqua ſunt, quæ immediatè animum
affligunt, & ea in hominibus ingenuis ſo-
lent plerumque eſſe magis ſenſitiva, ut ſi
eorum ſpiritus, doctrina, virtus, conver-
ſatio mala opinione ac ſiniſtro judicio cen-
ſurentur; ſi apud alios, præſertim autem
Superiores, verè vel falſè traducantur, aut
3 ab

afflictiones & alia hujusmad militiæ huma.

na à Deo ſuppeditata pœnalia media intelli- zun

le10tund
Imtun e 4
n ol pendan
ohrenut,
ſternnen n
ANN 0Mberu
vmnhetl
ußn genponnn
ls Rwinenn
tnenleie
läimen hun
nifnimi
6 mur uttil
nusoiuarsnne
egn
Onei conobnon
Monlzinn
pnn ea hin
erkemun
tii dios Chn
tttcltaptin
loerelch,
Un Onn en
ufoound oen
Uundes r
uum, Mikr.
i ſiri
e vorli
eblniou

11

Soliloquium primum. 423

tbb iis ipſis mortificentur; ſi cum vel ſine ju-

ſta cauſa ad Officia non applicentur, vel ab

is amoveantur; ſi eorum defectus antiqui

etiam poſt emendationem rememorentur,
exprobrentur, vel ſaltem obliquè adhuc in
conſiderationem trahantur; ſi eorum conſi-
lia vel non audiantur, vel ex animo minus
benevolo negligantur &c. 3tiò aliqua ſunt,

quæ partem hominis inferioris & naturæ ſen-
ſualis proximè intactam quidem relinquunt,

ſunt tamen ſuperioris ordinis, & cadunt in
afflictionem ſpiritůs charitatis: hæ cruces
non infrequentes ſunt in hominibus perfecto

Dei amore præditis: iſti enim ſicut adverſa

hominis inferioris inter præcipua Dei cyme-
lia, dona, ac gratias numerant, edque cum

omni conſolatione ac gratitudine à paterna

Dei manu acceptant, ita econtra ſe in parte
ſuperiori circa ſpiritum dilectionis graviter
afflictos ſentiunt, quando Deo internæ viſi-

tationis radios ſubtrahente quamdam quaſi

animi eclypſin patiuntur, dum ſibi viden-
tur à Deo derelicti, & ad ſervitia Divina in-
epti; dum omnmi guſtu rerum ſpiritualium
geſtituti putant, omnes preces ſuas eſſe irri-
tas, omnes actiones Deo exoſas; dum ani-
mæ corum, uti Prophetz David, multi di-
cunt, non eſt ſalus ipſi in Deo ejus c. Pſ. 3. v.
3. Sub hoc torcujlari internarum afflictio-
num & deſolationum Deo optimo multas
d 4 ani-

424 Diei VIII.

animas utriusque ſexus ſibi ſpecialiter dile.

ctas per plures annos ad majus earum meri-
tum gratiæ in via, & augmentum gloriæ in

Patria probare placuit, quas tamen homi.
t. ufan i

nes ſeniuiales nec advertunt, nec curant.
II. Ad has igitur, vel harum aliquas tri-
bulationes, ac amoris proprii ſupprelſiones,
neceſſe eſt, ut quavis die, quavis hora præ-
pares animam tuam, religioſe Tobis, ſi ad
interius Divinæ unionis conclave admitti,
imò ſi ſimpliciter in Chriſto Eſu piè vive.
re, & ad Cœli bravium contendere aveas.
Foris pugnæ, intus timores vitæ hujus co-
mites ſunt. Velis, nolis, adverfſis te exer-
ceri oportet: nam Divinæ veritatis irrefra-

gabile eſfatum eſt: Si quis vult venire poſt me,

abneget ſemetipſfum, 8 tollat crucem ſuan,
ſequatur me. Matth. 16. v. 24. Et S. Paulus ait:
Omnes, qui pié volunt vivere in Chriſo Tſa,
perſecutionem patientur, z. Timoth. 3. v. 12.

Vis nõôſſe compendioſiſſimam viam ad cul-

men perfectionis & ſanctitatis? hanc inqui-
renti S0oc. JEſu Alumno, P. Hieronymo Na-

tali, S. Ignatius his verbis demonſtravit: Si 4
multa adveiſu, magnque pro Chriſti amore pa-
tiaris; pete hanc gratiam à Deo: nam cui Domi-

nus hoc tribuit, maltum tribuit, boc enim uno
beneficio multa magnque ejus oontinentur beneſ-
cia. Hæc verba Vir ſanctus obortis lachti⸗

.

III. Sunt

in
fie
e ci en
bentan
Sforltkcotpon

Igtl ncenal
n inii ne
e. Man
ah tnoſ,
V uin ahiut
vmnn inein
ſlinſenens
1,1Mru
Cteten ubunonn
endhentarkrim
t,u peeſä
e Mameny⸗
Aeitouloefee
il aſele wten
ie e n d
wn delaerr
Aum ntem
muminit
um, Ua
lt tle d
uminie nl,
nlin
ſeeman
A ellm

D lortin

0

Soliloquium primum. 42 5
III. Sunt quidem orationes, eleemo-
ſynæ, cilicia, jejunia, flagella, Sacramen-
torum frequentatio, opera miſericordiæ
ſpiritualia & corporalia media efficaciſſima,
dquibus homo Deo amoroſè conjungi & uni-
ri poteſt: at certior & ſecurior via non eſt,
quàm humilis tolerantia tribulationum ex
amore Dei. Deducitur hoc clarè ex verbis
§. jacobi Apoſtoli, qui cùm dixiſſet: Omne
gaudium exiſtimate fratres mei, cuùm in tentatio-
ves vatias incideritis, ſcientes, quòd probatio
fidei veſtræ patientiam operatur; Epiſt. S. Jac.
c, I. v. 2. Mox addit hæc verba, patientem &
S ardentem tribulationum ſuſtinentiam mirè
eyxtollentia: Patientia autem opus perfectum ha-
iuiet, ut ſitis perfecti & integri, in nullo deficien-
tes. Eſſe autem perfectum, eſie integrum,
eſſe in nullo deficientem, magna ſanè heroi-
cæ in adverſis patientiæ præconia ſunt. Non
ſomniet de vera & ſincera in Deum chari-
tate, non de ſolida virtute, qui necdum ad-
verſitatum undeunde advenientium incur-
ſus æquanimiter, fortiter & ardenter ferre
didicit: nam, ùt air S. Cyprianus Serm. de
bon. Pat. tolle charitati patientiam, & deſo-
iuata non durat; tolle patiendi & tolerandi ſub-
Asantiam, & nallis radicibus dc viribus berſeve-
rat; nam, ſecunduùm Apoſtolum, charitas pa-⸗
tiens eſt. Vacillant pariter virtutes eæteræ,
ſi non virili fortitudine in tribulationibus
DdH ſi⸗

conſtantiæ obnoxias.

426 Diei VIII.
firmentur; unde S. Thomas de Vil. nov.
Serm. de SS. Coſm. & Dam. ait: Yolle tribu-

lationem, ubi patientia? ubi manſuetudo? ubi
humilitas, fortitudo, fiducia, tolerantia? vi-
SRin

debis, has vomere adverſitatis non exerci-
tatas eſſe agro ſterili ſimiles, ac omni in-
IV. Igitur ad limam crucis, ut cum Cal-
paro Druzbikio de Relig. Mancip. Conſid.
10. n. 10. loquar, ea ploret Religioſus virtu-
tem ſuam, ſpiritum ſuum, ſoliditatem ſuam,
perfettionem ſuam: quot gradibus ab illa defciet,
tot ſibi ad perfectionen menſuras deeſſe noverit.
O ſi hic ſpiritus (amor & gaudium in tribu-
lationibus) inter religioſas Perſonas reflore ſce-
ret, quàm longa alia facies eſſet Comr unitatum

religioſarum! Sunt quidem Aſceteria ſcholæ,

in quibus crucifixus Dei Filius de Cathedra
S. Crucis diſcipulos ſuos ad ſui imitationem,
ad fortem adverſitatum à ſe immiſſarum to-
lerantiam inſtruit, & invitat: ſed quot, eheu!
ſunt, qui amanter & conſtanter ejus Doctri-
nam & Exemplum in tribulationibus ſequi

allaborant? Optandum foret, ne multietiaam
in S. Familiis Doctori Gentium, ſi is adhuce
circuiret, & amorem Crucis inquireret,

amaras lachrimas exprimerent, prout olim
fa Rum eſt, ſicut ipie teſtatur his verbis:
Multi ambulant, quos ſæpeè dicebam vohbis (nunc
autem 8 ſiens dico) inimicos Crucis Chriſßti. R
D

. s hng

umn eihn
tnnCe

in
NAuchite
Se, Gorhu⸗
Sucdiweſon
ſwedilmnmen
Dtreuoſetti
(r,enn
Mrunuin
Pulannmt
Ehaucirn
en bigenn
b iis
ſelunum netn
hevutns n
,aunwon
Kiorae
(enmmtnnn
hemin, Lin
mtfnprieni
Inonann
unttimmg
lin Deomein
Ao dln
anechain

Soliloquium primum. L 4²7
Philip. 3. V. 18. Vidit quondam Laicus qui-

dam, Rudolphus nomine, teſte Cæſario, poſt

matutinum precibus in Eccleſia inſiſtens

Chriſtum in Cruce pendentem, & cum eo

im

quindecim alios Ordinis ſui Religioſos cru-
cifixos, quos quidem omnes probè nove-
rat, ſed quid ſibi hoc ſpectaculum porten-
deret, ignorabat; proin Chriſtum pro ejus
dilucidatione implorabat, & audire meruit:
Ecce! hi ſoli numero quindecim ex univerſo
Ordine tuo verè ſunt Keligioſi, mihique cru.
cifixi; hi enim ſoli viam S. Crucis & omni-
G⸗ ſui abnegationis ſeéctamtur; hi ſoli pro
gloria ſwa reputant mihni in afflictionibus,
tribulationihbus & contemptu conformes
fieri. En! quàm rara & cara etiam in Cœ-

n nobiis & religioſis Familiis ſit praética ad-

verſitatum appretiatio, dum etiam homini-
bus ſpiritualibus vix minus quid perſuaderi
poteſt, quàm amorolus S. Crucis in omni
athori proprio adverſante eventu amplexus,
& hinc etiam tam rarus Deum verè & ſince-
I1& amantium, ac in ſemita religiolæ perfe-
tionis progredientium numerus, cum ſine
forti tribulationum tolerantia ad perfectio-
nem perveniri non poſſit: character enim ſo-
lidæ cum Deo amicitiæ eſt heroica cum Di-
vina voluntate in omnibus adverſis confor-
mitas, quod S. Laurentius Juſtin. his ver-
bis inſinuat: Si adverſum te mundus ſæviat, la-
lret

1

iei vIIiIl.
nes eam

Gin

tret invidus, diabolus rugiat, obloquatur ma- 11

lus, (hoc eſt, ſi quascunque patiaris tribula-
tiones) eſto confidens, quoniam perfedtorum
graderis ſemitas. S. Laur. Juſtin. de Vit. ſolit.
c. 12. Sine hac nota à vera perfectionemul-
tum adhuc diſtas.
V. Quid B Henricum Sulonem, eximi⸗
um Dominicani Ordinis decus, ad tantam vi-
tæ perfectionem, ac cum Divina Sapientia
familiaritatem ſublimavit? certè præcipuèin-
gens ardor, quo quærebat dignus haberi,
pro nomine Eſu contumeliam pati. Hoe
accenſus rogabat à Divina Sapientia eRe⸗
ri modum ritè patiendi, quod & obtinuit:
nam ſemel hunc in finem preces ſuas inſtau-

ranti apparuit Crucifixus in forma Seraphini

ſenis alis inſtructi; primis alis inſcriptum erat:

afficlionem ſpontè ſuſcipe; mediis: feras crucem

æuanimiter; ſupremis: diſce pati hriſtifor-
miter. Vel ùt alii cum S. Bernardo trinos
hos patientiæ gradus aſſignant: diſce pati
patienter, lihenter, gaudenter. Alia vice idem

B. Henricus Divino inſtinétu monitus per
Cellæ ſuæ feneſtram proſpiciebat. Et ecce!

ſiſtitur ejus oculis canis per aream Monaſterii
lacerum & ſordidum panni centonem ore

ſpumante mordens, raptans, ac dilacerans,

auditque hanc vocem cœlitùs delaplam: pa-
ri modo Fratrum tuorum dentibusl aceraberis. De-
ſcendit mox Vir ſanétus in atrium Mene⸗
erii,

“ nd
ſun olſs Dl
, A un ten
Pnſeretede
cronAcdin
anlen idt
(, C
ſendelieein
Netune tn
yne, Min,
e, Aummme
uni ſee e,
(Akrmn gan
nd unklrm
cen e heniea
Mrtniſnien
trſmnlrin
eau buriaes
sCnmelen
A1NMncol
Dro vgttunt
nlmtn (br⸗
Nangn
bllkonr
Katisuundi⸗
Aun, Gln
Iuin
Conte

Soliloquiuui primaum. 4229
ſterii, ac levans hoc panni ſegmentum il-
lud tanquam rem pretioſam ac crucis ſuæ
teſſeram multis annis non tantùm aflerva-
vit, ſed etiam tempore tribulationum, &
perſecutionum, quas ei Dei Benignitas af-
fatim lappeditabat, piis oſculis diſſuaviavit,
ac in forti afflictionum tolerantia immobili
id mortem uſque perſtititt.
VI. Quid ulteriùs Seraphicam Virgi-
nem, 8. Thereſiam: tam aréta cum Deo unio-
ne copulavit? ſan perſecutiones, diffama-
tiones, ludibria, injuſtæ de zelo ejus cen-=
ſuræ, quas nomine & amore JEſu virili con-
ſtantia perpeſſa eſt, eam planè ceœleſtem
reddiderunt, prout Lætienſis Abbas Bloſius
hanc prærogativam crucis tolerantiæ tribuit.
dicens ex Henrico Suſone: Afidtio homi=
nem ex terreſtri œleſtem effcit, & adducit per-
petuam familiaritatem cum Deo, de Conſol. pu.
ſtil. c. 24, Fuit hæc S. Virgo, ac florentidimi
Ordinis Carmelitarum Diſcalceatorumfun-
datrix, à Nuncio Apoſtelico ei vehementer
fuccenſo vagabunda & inquieta Muliercula
proclamata, (prout ipſa in litteris ad P. Joan-
nem à Eſu cum gaudio & conſolatione in
omni tribulatione teſtata eſt:) prohibuit ei,
ne ulterius ullum Diſcalceatorum Monaſte-
rium erigat, & ut jam ereéta denuo diruan-
tur, Totus quaſi mundus Eccleſiaſticus &
profanus contra eam, ejusque ſetinn in⸗
1Litu⸗

4³⁰ Diei VOIII.

ſtirutum in armis ſtetit. Filii illius in zelo

reformationis conſtantes ſe in montium la-

tebris, aut Clauſtris ab arbitris longè remo-

tis, pavidi occultabant, ne reperti ad carce-
res traherentur. Præcipui Ordinis Patres
ac Praſidentes, Generalis & Provincialis,
malevolis aliorum linguis in malam opinio-
nem tracti, animum ab ea gerebant alienum.
Cudebantur adverſus eam duo teſtimonia,
& quidem in rebus magni momenti, harum
autem calumniarum una erat ſatis gravis &
infamis. Confeſſarii loco exſpectatæ con-

ſolationis ejus ſpiritum improbabant, ac ea,

quæ püſſima Virgo moliebatur, omnia ut
mera ſomnia, & ſcandali ſemina ominaban-
tur, quamvis poſtea agnoverint, ſe eam,
ejusque ſpiritum iniquis judiciis a ixiſſe.
Sorores erga eam malè affectæ eò ſua conſi
lia dirigebant, ut in carcerem compingere-
tur, ſicdue dilatandi zZeli aréti limites eipo-
nerentur, prout etiam in Senerali Capitulo
à Definitoribus deciſum fuit, ut non tan-
tùm nullum ampliùs monaſticum Domiei-
lium erigeret, ſed etiam ex erecétis ſibiunum

ſeligeret, in quo deinceps velut in carcereé

quietè vivere, nec inde pedem efferre lice-
ret. Hæ & plurimæ aliæ afflictionum pro-
cellæ ardentiſſimum S. Thereſiæ ſpiritum
inundabant, non tamen eum extinguere;
ſed potius charitatem Dei in immenſum in:-
S cen-⸗

in
Antitn,.
ſuliun i
ſzaa⸗
nin ſel in
aun,
et umd
4 Moe n⸗
gln t nn n
onſt,
Pin Gln
am unin
Ii mni i
Gurpeunm,
(Ctv
pAgnduin
Cdpeftiorn
Pevont inno
en nuen
n nclenun i
nicn allene
ahru) Me
ſulg, ndi
Uur ſtenie
unlii
Gl id
iuotin
Ae Ren
Inror ſllen
en ſſe,

Amint
iraaug

Soliloquium primum. 43 1

tendium inſufflare poterant, prout ipfamer

in Vita teſtatum reliquit his verbis: Hic mihi
Dominus oſtendit, quam fingulare Bonum ſit, mo-

leſtias, diffcultates, && perſecutiones illius no-
mine perferre: amor quippe Dei tantum in ani-

ma mea ex hoc incrementum fecit, ſicut && alia
multa, ut non parum obkupeſcerem. hee
4

pæc eſt cauſa, cur non poſſim non ſemper tri
lationes & adverfitates poſtulare. Tunc tempo-

ris etiam in me ingruere cœerunt maiores illi
Divini amoris impetus, & ſublimiores raptus,
etſ eos ipſa tacerem, d& nullum de ſpirituali hoc
lucro apud ullum verbum facerem.
VYVll. Quidquid Magnus Gregorius, di-
gnus Magno Patriarcha Benediéto Filius, de
Converſatione ac Vita Glorioſi Patris hujus
memorat, an non omne (lubeat attentè ac

ſtudioſè in vita ejus inveſtigare) meram na-

turæ violentiam, jugem adverſitatum tole-
rantiam, auſteram catnis & ſenſuum cuſto-

diam ſonat? Plus appetüt mala mundi perseti,
quàm laudes, pro Deo laboribus fatigari, quàm
vitæ hujus favoribus extolli, teſtatur de eo
memoratus S. Pontifex. Sive eum conſi-

deres in primo ætatis flore à ſæculi delitiis

abſtractum, ſive in aréto ſublaci ſpecu ab
omni ſolatio & conſortio hominum ſepara-
tum, ſive à S. Romano pane precario per
plures annos ſuſtentatum, ſive inter vepres

cruentatum, ſive à malè feriatis Monachis

prias

432 Diei PIII. B
Prius in Abbatem exoratum, poſtea autem n lie
ab eis propinato veneno violentæ morti de- lir
ſtinatum; five mentis oculos ad eum dirigas, Wi
rout cum ſuis Monachis à petulante Presby- Amuzeitue
tero Florentio per ſubſtitutas Veneris ſoboles (liide)
libidinole fuit tentatus, ſive prout in Monte du ue
Caſino commorantem circumquaque multitudi- Mh Inlio,
nem prædicatione continua ad fidem vocavit GSc. Blll Anire
Omnia hæc cum animi exultatione & arden- Menunn
ti jn Deum charitate tolexata quid, niſi labores, e benn
cruces, afnictiones, perſecutionez & mor- (Groiuen
iniſicationes loquuntur? imd ſi perſpicaciocu- uſi gei,
lo totam magni hujus Patriarchæ vitam per-. Meluulln
lIuſtres, præter neceſſaria omnino vitæ ad. 1 r,
minicula nullam quæſiti lolatii ac gaudii na= Gusn, rtn
turalis in eo ſtillam deprehendes. uſichet
. VIII. O in quam vili econtra pretio ho-= riiñAtn
minibus inſenſatis cruces & tribulationes h /nl,
ſ(unt, quidni dicam etiam multis Keligiofſis! gindti
hi quidem ſtatu ac Profeſſione vexilio 8. Eru-. M glli⸗
cis Sacramentum jurârunt, ſunt tamen re getnehnn
ipſa non rarò adedò delicati & infirmi, ut ni- Ing In
hil minus, quàm crucem, contemptus & iilarlin
jncommôdaadmittant; nihil magis, quàam eun,lu
ea averſentur. O quantum diſtant viæ Dei ſan ,
à vis hominum! Sapientiſſimus Deus viam AMe,
intimorum amicorum ſuorum ſpinis & tri- imniglenen
bulis adverſitatum ſepivit, (multæ enim tribu- AUls iinir
latioues juſtorum; Pſ. 33. V. 20.) ſicque eos per Alnneni6
aſpera & confragoſa ad amicabilem ſecum Peltoiden
. vnio⸗ D

1

Giſnnr
Nde
Tent
nik
wali
Pnſ
un.6
uin,

Soliloquium primum. 4³3
unionem & perfectionem mediis ſibi ſoli
reſervatis perduxit. Vult etiamnum Deus,
ut omnes, qui fidelium Servorum luorum
characterem geſtare cupiunt, omnibus aſpe-
rè, contentiosè, & injuriaté ſibi repu-
gnantibus ſe ſuaves, placidos, & affabiles
vultu, alloquio, moribus, totéque cor-
dis affeétu exhibeant: vult, ut percutien-
tibus ſe in unam maxillam parati ſtent præ-
bere & alteram: vult, ut injuriis laceſſiti vin-
dictæ cupiditatem refrænent, & offenſam
quamvis operibus charitatis compenſent.
idque ſecundum Exemplar unſgeniti Eilii ſui,
qui cùm malediceretur, non maledicebat; cam
pateretur, non comminabatur; tradebat autem
judicanti ſe injuſtè. I. Pet. 2. V. 23. Huic Dei
voluntati & ordinationi fideliter obſecuti

ſunt 88. Apoſboli, prout de iis ac de ſeipſo

Gentium Doctor fatetur: Nos ſtulti, nos in-
firmi, nos ignobiles, (coram hominibus)
uſque in hanc horam eſurimus & ſitimus, &
nudi ſumus, & colaphis cædimur. Male-
dicimur, G& benedicimus; perſecutionem patimur,
& ſuſinemus; blaſphemamur, 6& obſecramus: an-

quam purgamenta facti ſumus omnium peripſema

uſque adhuc. I. Cor. 4. O rara hoc ſæculo
noſtro antiquæ in crucibus & quibusvis af-
fliétionibus patientiæ & ſolidæ in Deum cha?
ritatis documenta! 6 nmirandae uſtilſim
dc Sapientiſſimi Dei vias circa Electos ſuos!
Ee qui=

4³34 Diei VII I.
quibus non niſi per arétos crucis & adverſi-
tatum limites gradientibus hic ſolidas virtu-
tes & perfetionem charitatis, ac ibi ineffa-
bilem gloriam condere ſolet, prout Chriſtus
ad B. Baptiſtam Veranam his verbis teſtatus
eſt: Quantò magis aliqua creatura eſt in hoc mun-
do pro meo amore afflicta, depreſſa, & in ſe anni.
bülata, tantò plus in regno Beatorum per Divi-

nam Jufilitiam eſt elevata. 4. p. Chron. S. Franc.

to. 2. 1. 7. c. 16. Vide jam, Tobis, quo-
modo internè te habeas circa has admirandas
Dei vias crucis & adverſitatis.
IX. Viã autem ordinariâ Dei Benigni⸗
tas Servis ſuis in Clauſtris degentibus non
adeò acerbas, inuſitatas & immanes cruces
decernere amat: non enim eos premunt in-
fortunia in Bonis temporalibus, non cauſæ
in judicio perditæ jactura, non uxoris &
prolium iniqua ſors, non laceſſunt eos cu-
ræ rei domeſticæ, non rerum verè neceſſa-
riarum penuria, ſed ab his & ſexcentis aliis
afflictionibus immunes ſunt, quibus tamen
ſæculares non rarò arétiſſimè conſtringun-
tur. Mitiores plerumque ſunt cruces & ad-
verſitates, quæ Glauſtrales invadunt: ſed
& hæpatienter, ardenter & Chriſtiformiter
toleratæ eò majus Deo beneplacitum cau-
ſant, meritum augent, ac animam perfici-
unt, quò frequentiùs occurrunt; quod 8.
Petrus Apoſtolus confirmat his verbis: In

Chri⸗

on
unnf

C in⸗
lsſhnen
uflira
,0tnlu
Ni,.
Cnm
fnn hee leſt
na, Cudeſe
eldantbl
z ſten
Porspwafit
Afen Ali
KAeounco⸗
tlnen
Coſhen Kent
utemn teihs⸗
en cun,
ſes zue lbe⸗
vn Ciuntire
Ee, Cnm⸗
Gilen
popenlone
Ckfbnbcu
nntor gor
Aa nſgitgi
ual, ſbrc ri
hn, iin
ilen, gt⸗
ton nu
1e

uun
üten
älet
rdl
M betnut
r1i
eg,

Soliloquium primum. 4 ³5
Chriſto kſu modicum paſſos ipſe perficiet. I. Pet.
5. Vv. 10. Cui adſtipulatur in Paſſione ſocius
D. Paulus: Momentaneum hoc & leve tribula-
tionis noſtræ ſupra modum in ſublimitate æter-
num Gloriæ pondus operatur in nobis. 2. Cor.
4. v. 17. .
X. Quænam autem ſunt hæc modica?
quænam hæc levia & momentanea tribula-
tionis, quibus plerumque Religioſi gravan-
tur? Dicam tibi, Tobis, ſi aures mihi non
graves præbeas: Contingit; quòd Supe-
fiores pro officii fui ratione eos verbis aſpe-
ris eulpent;, aut pro demeritis confundant,
quòd eorum conſilio, opinioni; ac judicio
non acquieſcant, eéorum petitioni in propria
quæſitione & amore fundatæ non annuant;
modicam de ipſis, ipſorumque geſtis æſti=
mationem prodant, quæſitas eorum com-
moditates, auræ liberioris aſpirationes; offi-
ciorum & functionum affectationes non at-
tendant &c. Contingit; quòd in Ctibus
religioſis, ubi diſcrepantes ſolent eſſe ge⸗
nii & propenſiones, quidam ab æqualibus
vel inferioribus pungitivis verborum aculeis
perſtringantur; quòd eorum verba; ope-
ra, ſtudia iniquis cenſuris caſtigentur & tra-
ducantur, ſubinde etiam permiſſione Divi=
na à talibus, qui bonitatis & docttinæz ſpe-
ciem habent; quòd eorum converfſatio de-=
elinetur, eorum natales, ſolum patrium aut
Ee 2 pto⸗

4 ½6 Diei VIII.
propinqui dicaciter taxentur; quòd eorum
manes tam morales, quàm meréè naturales
hinc inde ſugillentur; quèd circa victum,
potum & amiétum, cellam, medicinam,
defetum aut incommoda patiantur &c.
Hæc & his fermè ſimilia, ſi non modica &
vuigaria, cert æquo pondere non medio-
critatis gradum tranſcendentia cenſenda
ſunt, præſertim in Religioſis, utpote jura-
tis S. Crucis Candidatis. Eſt autem ine ffa-
bile diétu, quantum adverſitates etiam mo-
dicæ amore Dei æquanimiter Iupportatæ in
hac vita gratiæ, & in altera Gloriæ incremen-
tum pariant. Audiamus deſuper ipſius Di-
vinæ Sapientiæ, B. Henricum Suſonem ita
alloquentis, teſtimonium: Crede mihi, ſicor-
du om nium in unum redigerentur, non poſſent in
bac vita miximum ferre præmium, quod reddi-
turus ſum in illo ævo ſempiterno etiam, pro mini-
ma quaque cruce, quam quiſpiam ex amore paſ-
ſas ſuerit med luſe⸗ apud Blos. in Conſol. pu-
ſil. c. 24. audi
tiomibus Chriſtiformis Bloſu verba: Homini

utilius eſt, etiam vodicum gravamen patienter pro

Dei hbonore vel amore ferre, quàm grandia ope-

ra patrare. In Concl. An. fidel. c. 8. S. 3. n. 1. 41

Grandia autem bonorum operum exercitia
haud dubiè Deo magnum præſtant benepla-
citum, & grandem percipient in æternitate

retributionem: qualem ergo guſtum cordi

Divi-

amus & ipſa in multis tribula-

Mn
Aln
, Cipnhel
Dunin Uen
nkee
G n
jnin gudi⸗
rataedunt,
nntoligen!
aide chſiu
nide
u, Nelirone
, Meſnt
fnuntan
rmen Unt
GNn i
gnmiekn,
Ppnieshreitk
erpene/,en
,letlaiutee
1nhlot m ui
acherhtues
Anſnnt,r
n grompi
Unmn N e i
nun enſui⸗
ſer nt
ten ofmnene
M heien

in nn

NNN

Soliloquium primum. 437
Divinæ Majeſtatis præbebit modicum grava-

men, exigua moleſtia ex motivo charitatis

in Deum cum ſilentio cordis & oris toje-
rata, cùm hæc præſtantior ſit aliis grandium,
etiam bonorum operum exercitiis? quali
primùm gaudio & complacentia Divinum
cor exhilarabunt, qualem meritorum the-
ſaurum colligent illi, qui præter modicas
& quotidie obvias cruces inſuper grandio-
res & peregrinas perſecutiones, diffamatio-
nes, accuſationes, contemptus, calumni-
as, preſſuras, animæ deſolationes, diutur-
nas infirmitates cum intenſis doloribus pro-
pter amorem Domini noſtri )Eſu Chriſti he-
roicè & cum gaudio ſuſtinuerint? O rem
dignam amaris lachrimis, quòd animales
homines hanc irrefragabilem veritatem non
percipiant! credunt quidem hæc, ſed pro-
pria ſenſualitate ſeducti practicè cor inclina-
re nolunt ad ſuſcipiendas de Paterna Dei
manu adverſitates. Imò etiam homines ma-
gis illuminati, ac cæteroquin ad alia pieta-
tis opera prompti, tamen perquam ægrè af-
ficiuntur ad ea quieto animo perferenda,
quæ naturæ ſenſuali dura & aſpera ſunt, præ-
ſertim ſi ea proprium honorem & exiſti-
mationem offendere, aut aliquem contem-
ptum & vilipenſionem ſecum trahere vi-
deantur.
XI. Magnus Cancellarius Pariſienſis, Jo-
Ee 32 annes

438 Diei VIII.
annes Gerſon, Vir eximiæ Doctrinæ & Elo-
quentiæ, ſcripfſit inter alia opus, & in eo Ca-
put, quod ſic intitulat; Sex Magiſtri de tri-
bulatione loquentes. Ex his ſecundus in lau-
dem tribulationum à Deo immiſſarum ita
perorabat: Si aliquis homo eſſet ſine peccati
macula, ut Deus erat, & poſſet vivere an-
nis triginta ſine corporali cibo, Deus quoque
concederet eum loqui cum Angelis in aere, ſicut
conceſſit Mariæ Magdalenæ, non poſſet in bac
vita mereri tantum meritum, ſicut aliqua per-
ſona meretur in harva adverſitate ipſam patienter
ob amorem Dei tolerando. Joan. Gerſon to. 4.
apud Joſ. Manſi traét. 94. diſc. 3. & 5. Anne
quid ſublimius de amoroſa erga Deum ad-
Verſitatum etiam modicarum tolerantia dici
poſſet? Sunt autem talium parvarum affli⸗
Ctionum occaſiones in hac vita quaſi innu=
meræ; omni hora in corpore & anima ex
omni parte incommoda amori proprio diſs
plicentia nus vexant.
All. Si igitur, dilecte Tobis, primi⸗
tuůs modicas crucis feſtucas frequentiſſimè
obvias patienti corde ſufferre ſcucvcrisſ
ſucceſſu temporis ad graviores trabes gau-

denter trahendas te ex amore Dei animoſè
accinxeris, hoc eſt, ſi quasvis corporis in=

commoditates, ſive immediatè à Deo, ſive
ab hominibus provenientes, præſertim cir=
63 ea, quæ tibi videntur juſté deberi, &
imme=

Men

1coneltond
unſkimin
nheipen
Ie N
mespſo
nhoku
An gitn
en d. ſun
Caonndbiore
Ceſuus eim
li iliif⸗
lne ſener
2 Vr eſtvonun
a ile un,
lggitſpmrin
ine an
Detaet, etnn

Aefeyztbi ceni

un kei ler⸗
Ptkeguln
ugrd obbe
lenohion
Elumign
lts ſed oin
n beleſi
Uis omnite
ling ackech
elgdolk
en, i

unics
tluik
N

e

Soliloquium primum. 439

immeritò denegari, promptè ſuſtinueris:
ſi in converſatione pungitivos morſus lin-
guarum hilari animo ſuſceperis (linguarum
enim vulnera ingenua pectora profundiùs pe-
netrare ſolent, prout expertus teſtatur S.
Joannes Chryloſt. dicens: Novi multos non
ita vulneribus dolentes, ſicut verborum percnſ-
ſione: illam quidem plagam corpus excipit, iſtam
anima. S. Joan. Chryſ. hom. 31. ad pop.)
Si contradictiones, irriſiones, & ſiniſtras
cenſuras etiam in rebus tuo judicio apertè
æquis & juſtis ſine tui defenſione & expo-
ſtulatione ſilenter tuleris: ſi citra conſcien-
tiæ tuæ teſtimonium officio tuo malè fun-
tus fuiſſe audias, aut ad actualem, qua
fungeris, ſpartam ùt minus habilis traducaris:
ſi abſque culpa tua alii etiam boni, etiam
Superiores, etiam amici, etiam ob præſtita
beneficia tibi devincti quovis modo adver-
ſentur, te à tergo traducant &c. tu verò
hæc & his æqualia patienter, libenter, gau-
denter purè ob Dei amorem, Divinumque
ejus beneplacitum ſuſtineas, ac inſuper leni-
men nullum à quoquam per querulas voces
inquiras, ſed potius Deo pro iis tanquam
inſignibus beneficiis gratias agas, pro adver-
ſariis tuis omnia deſuper Bona efflagites, ac
ulteriores adhuc afflictiones poſtules, tunc
enimverò, religioſiſſime Tobis, tunc conſola-
re, conſolare, quia tunc tecum circa ſtatum
Ee 4 ani-

animæ tuæ, circa Divinæ charitatis perfectio.
nem bene agitur: nam iſti actus heroici ob
ſui difficultatem, & naturæ repugnantiam
luculentum ardentis in Deum charitatis ar-
gumentum ſunt, prout Pater æternus S. Ca-
tharinæ Sen. Dialog. c. 145. his verbis teſta-
tus eſt: Tribulatio ſt ſiguum aperté demonſtra-
tivum, quòd in anima charitas ſit omnino per-
Jeda, ſi cum dulci patientia toleretur.
Sunt inſuper reciprocè tribulationes in-
dicium Divinæ erga animam tuam dilectio-
nis, ſunt teſtimonium æternæ prædeſtina-
tionis, funt præſagium futuræ Beatitudinis:
unde B. Baptiſta Verana, Ord. S. Franciſci,
ſuam æftimationem de tribulationibus ma-
gnanimiter toleratis his verbis expreſſit:
O Deus meus! fi tu revelares mihi omnia ſecreta
tui Sacratiſſimi cordis, & ſi mihi quotidie oſten-
deres omnes Hierarchias angelicas, && ſi quoti-
die mortuos juſcitarem, propter hoc non crede-
rem, me à te amari amore infallibili: ſed quando
ſentiam, me ex corde bent facere mibi male fa-
cientibus, dicere benè de eo, qui de me malè lo-
quitur, & injuſtè me condemnat, tunc, Pater
eterne, credam per hoc ſignum infallibile, quòd
tibi ſim vera filia. 4. p. Chron. S. Franc. to. 2.
1. 7. C. 26. .
AXlII. Dum igitur paulatim tempus in-
ſtat, viator Tobis, quo è& S. ſolitudine re-
dux denuo in publico compareas, priuùs jam
men⸗

n

lmmifi.
oon lin
gekenon
Obinäirun,
ron Kle
nniunn Deiſit
evtnlecli1.
ormod.
Neisr 1cro
füiligenln
.eiin ſem
e fie Kunun
elh
lind nor⸗
ünuckuddk
eganeth din
unmmntt
rgA 7

Erlbel,celot.

em
Nitlnine non/

Enti tommmn

Elhuieu

U0 Mabe

bilcehves

Ccundd n
reſetike
nmnen
D gen
cecnen

Clind
S

1.
WW

WNE
aK
WIN

1wWe A
ne
4
en

Soliloquium primum. 441
mente ſerena diſcute totam adverſitatem &
tribulationum levium & gravium iliadem,
quæ te hactenus in corpore & anima quovis
modo infeſtarunt, aut impoſterum infeſtare
poterunt, ſicque novo fervore accedens ad
ſervitutem Dei præpara animam tuam ad ten-
tutionem, Eccli. 2. v. I. ad crucem, ad quævis
incommoda à Deo, ab hominibus, ab ele-
mentis, à dæmonibus, à creaturis quibusvis
tibi infligenda. Fortem indue animum, (nam
cruces in ſe amabiles nonſunt, niſi bonita-
te finis afficiantur) & irruente afflictionis
procella.
Primò propone tibi Dei Filium 33. an-
nis inter meras adverſitates viventem & mori-
entem: tulit enim continuam paupertatem,
comtemptum & dolorem. Inſpice & fac ſe-
cunduùm Exemplar, quod tibi in monte monſtra-
tum eſt: Exod. 25. V. 40, ſuadet id etiam Au-
thor libelli de Imit. Chriſti: Si ad vulnera &
pretioſa ſtigmata Jh ſu devotè confugis, magnam
in tribulatione confortationem ſenties, nec mul-
tum curabis hominum deſpectiones, facilitér que

verba detrabentia perferes. de Imit. Chriſti l. 2.

c. I. n. 4. An hoc Exemplum innocentiſſi-
mi in Paſſione Ducis tibi non ſufficiat?
Secundò firmiſſimum tene, præberi
tibi in præſenti difficultate à Deo anſam amo-
rem tuum erga eum verè & ſolidè demon-
Kſirandi, eidue magnum obſequium, ac be-
Ee 5 neplas

442² Diei VIII.

neplacitum exhibendi: an denegare aude.

bis?
Tertiò viva fide crede, hanc numero,
pondere & menſura preſſuram tibi non ab
hominibus, non ab aliis cneaturis, ſed prima-
riò à Deo ipſo ùt cauſa prima ex amore tui,
in commodum tuum & ſalutem tuam deſti-
nari, & ab æterno jam determinatam eſſe;
an ergo Divinæ voluntati refraétariè reſiſte⸗
re non formidabis?
Quartò oculum mentis reflecte ad pec-
cata tua, quibus longè majora tormenta &
cruciatus, imò ipfſius inferni aut purgatorii
pœnas es meritus; potes autem unica v. g.
injuria ex amore Dei patienter tolerata hic
culpas peccati, & ibi pœnas peccato debi⸗=
tas abolere: Quoniam pius W miſericors eſt
Deus, &S& remittet in die tribulationis peccata.
Eccli. 2. v. I3 An ergo, ut tui vivam com-
buſtionem evadas, levem alapam recuſabis?
Siquidem gravior erit ille ignis, (Purgatori)
quàm quidquid homo poteſt pati in hac vita. S.
Aug. in bſ. 37.
Quintè, ſi affliéctio ſenſibiliter non cedat,
ſed acriter adhuc inſiſtat, & te in parte in-
feriori mordaci dente rodere pergat, (quod
in aliena aggreſſione honoris & famæ, in
contemptu, contumelia & linguæ oppro-
briis frequentiùs fieri ſolet, præſertim apud

905, qui habitum adverſa ex amore Dei for-

titer

n
1 naker
4tunnn
ulucungn,
zibhnſel
enellcnen
Pente A cui⸗
lobhlon.
Cdmn Crefn
aeadl rn
Orugns onn
lebren El 1
NeiChimt
e lre rilit.
Cni eerolons⸗
ralgenasl
urhvinn
Dele, WWerde
eDllueinni
er lel
onn arelen
6iu eroenn

Momimonenn

ſon mermmt
nuftenneick
i nogeln
nnrelenzen

IPoII
An)
N

Punct. I. (Onſidera primum & maximum

Soliloquium primum. 443
titer & heroicè ferendi necdum habent)
tunc exinde noli animo cadere, ſi absque
culpa tua contingat, ſed potius gaude in Deo
tuo, tibi hanc ſenſibilem adverſitatis impreſ-
ſionem ac dolorem ad majus meritum per-
mittente, & quèòd qfßigens te dolore non par-
cat: Job. 6. v. I0. in hoc autem caſu in Odeo
tuo coram Crucifixo, vel in Eccleſia coram
Venerabili Sacramento ad aſylum orationis
confugias, non ut Deus te ab hac afflictio-
ne liberet, ſed ut unicè ad majorem nomi-
nis ſui Gloriam hanc offenſam; hanc vitia-
tæ naturæ reſiſtentiam acceptet. Offer illi
ardenti devotionis affectu, quidquid te in
medulla corporis & animi hic & nunc affli-
git, in unione omnis contemptus, contu-
meliz, doloris, & opprobrii, quod pro
te Dei Filius in vitaac morte ſuſtinuit.
Hæc ſi ſedula praxi obſervare ſtudue-
ris, (nam adverſa ritè more filiorum Dei pa-
ti, ſicut negotium quotidianum, ita etiam
res ſummi momenti eſt, & curam ac impen-
ſionem maximam meretur) tunc brevi ma-
gnum hic in Dei charitate ac religioſa perfe-
Gione progreſſum facies, & ibi ineffabi⸗
lem mercedem percipies.

MEDITATIO II.

De Amore Dei ſuper omnia.

Dei

444 Diei VIII.
Dei mandatum; non conſilium, ſed man-
datum: Diliges Dominum Deum tuum: Luc.
10. v. 27. non ſiſtit hic amabiliſſimus Deus,
qui præceptum dilectionis quodamodo ſuæ
dignitati commenſurare voluit, hinc addir:
eæ tote corde tuo; necdum ſatis: & ex tota
anima tua; adhuc ultra: &α ex omnibus viribus
tuis; necdum finis: && ex omni mente tua.
Vide, ô anima, quid à te præceptivè requi-
rat Deus tuus. Anne potuiſſet mandatum
hoc majori energia & efficacia exprimi?
Dicitur autem primum mandatum, quia
ommia reliqua, quæ Deus in S. Litteris præ-
cipit, vel prohibet, ad ſolam dilectionem
ordinantur. Finis præcepti eſt charitas: 1.
Timoth. I. prohibet enim vitia & peccata,
quia hæc denotant inordinatam rezum ca-
ducarum dilectionem ſoli Deo debitam:
præcipit virtutes, quia hæ animam diſpo-
nunt ad amorem Dei, ejusque augmentum.
Eſt inſuper mandatum maximum ob ineffa-
bilem amoris Divini excellentiam: quomo-

do enim dilectio Dei res magna non ſit,

quam Deus utpote æquiſſimus rerum pon-
derator ab omnibus hominibus ſibi ſoli, &
ſemper ſaltem virtualiter, & integrè, & ab-
ſolutè ſibi ſoli ex debito impendi tam exa-
cte præcipit? quomodo res magna non ſit,
cùm Deus per abſolutam ſuam potemiam
hominem ab obligatione hujus præcepti
almnd⸗

kn

t enn
eheen ober
1, eod e
,eonezet
id onu
lckennes
Meoron 4
ſee condunn

Engdludt

Donziodlcke
ſnper pet
Mme Ml Nlt
nmmmrzoſe
Puchntilrt
aahrn En
Da leroatn.
niren
lolh en
ekocgun
rn hoon
biit t
n euntn
6ninconlin
Uonne air a
nchl r
ind iphne
ecleſget
kehheten
lürpree

Hori
e A
Amun
v
uun,
1

Meditatio ſecunda. 44 5
amoris abſolvere non poſſit? deberet enim
concedere, hominem non eſie Deo obliga-
tum, ab eo non dependentem, quod uti-
que Deo repugnat. Sanè magnum manda-
tum eſt, quia opus ſublimiſſimum imponit:
nam licèt omnes vires & perfectiones omni-
um Angelorum & hominum ſimul in uno
ſubjecto coadunarentur, non poſſet tamen
talis Angelus vel homo quidquam perfecti-
us, aut ſublimius operari, quàm amare
Deum; imò licèt quævis creatura rationalis
ſemper magis & magis in infinitum poſſit
amare Deum, Deus tamen per omnipoten-
tiam ſuam non poſſet producere creaturam,
uæ quoad ſubſtantiam quid perfectius polſ-
et operari, quàm elicere actum charitatis
Dei ſuper omnia. Solus Deus, qui ſuam
Bonitatem & Dignitatem comprehenſivè
cognoſcit, eam quoque infinit amat. An
non ergo dignum amaris lachrimis, quòd
potior pars hominum, abſit ne & tu, in-
ſuperhabitis tot obligationibus & occaſio-
nibus, Deum tamen tam rarò, tam langui-

dè, tam inconſtanter amet, imèò præter De=-

um omnia alia amet? 6 injuria!
Punct, II. Charitas alia eſt incipientium,
quæ primò infunditur, & nondum radics-
ta, ſed adhuc imperfecta eſt: ſtat enim etiam
poſt remiſſa peccata actualia cum vitioſis ha-
bitibus. Alia preficientium, qui viam pur-=
. gatio.

446 Diei VIII-
gationis à peccatis egreſſi ad ſtabiliendam
charitatem virtutum ſtudio & animæ puri⸗
tati intenti ſunt. Alia perfeétorum, ad
quam ſub gravi in Religione tendere obli-

gamur. Hæc charitas perfeéta debet eſſe

1mò nuda ab omni affectu erga aliam creatu-
ram, de qua nuditate & exſpoliatione actum
eſt in præcedenti meditatione. 2dò debet
eſſe pura, hoc eſt, omnes ejus ackus tam
eliciti à charitate; ipſique propru, uti ſunt
actus amoris, reſignationis, gaudii de Di-
vinis Perfectionibus, Zeli Glotiæ Dei, quàm
imperati ab ea, uti ſunt actus aliarum virtu=
tum, ex motivo tamen amoris eliciti, de-
bent fieri ex puro corde, nempe propter ſo-
lum Deum in ſe ſummè bonum, amabilem,
ac infinitè dignum, ſine alio intuitu merce-
dis, aut ſupplicii. 3tiò debet eſſe magnd,
tam quoad extenſionem non ſolàùm ad De=
um, ſed etiam ad omne illud, quod Deus præ-
cipit, quod Deus amat, quod Deo etiam ſine
obligatione noſtra placet; quàm etiam quo-=

ad intenſionem graduum, hoc eſt, cum inten-
ſo conatu, inſatiabili deſiderio, & omni poſſi⸗
bili perfectione quoad intellectum, affectum,

& executionem, Deum ſuper omnia amandi;

quantùm à creatura rationali amari poteſt. 4t0

debet eſſe fortis & conſtans inter omnes pro-

ſperitatum & tribulationum viciſſitudines,

inter Divina oſcula & flagella, conſolatio⸗-
nes

u⸗

KArinnel
Aeliſel⸗
n Nnt,
inore
g tns in
dſets ktart
hinehrtit
dao, nen l
lrs non e
Nngrdl,
e N, ,,
renbinenne⸗
eec,Ce
Mradide
6rennwenen,
n tten
er On
el More
Oene omm
luumera te
ne ll,N
taut tats ſe
Eidens n
Dltriſon
lunt nd
nhofctt,
igefferte
hine n
Antmnto⸗

Meditatio ſecunda. 447
nes & ariditates: nam fortis eſt ùt mors dile-
Rio, Cant. 8. v. 6. nec aquæ multæ adverſi-
tatum extinguere, nec flumina obruere cha-
ritatem poſſunt, ſi fortis & conſtans ſit.
Tam forti amore exarſit S. Paulus Apoſto-
lus, qui nobis ſuum in Chriſtum amorem
his verbis teſtatum fecit: Quis nos ſeparabit
à charitate Chriſti 2 ad Rom. 8. v. 3 5. non tri-
bulatio, non anguſtia, non fames, non
nuditas, non periculum, non perſecutio,
non gladius, non creatura alia. Tali amo-
re nudo, puro, magno, forti, intenſo &
extenſo incenſum erat cor S. Patriarchæ no-
ſtri Benediéti, quem ideò Gerardus noſter
Belga apud Baſil. Finckeneis in c. 4. S. Reg.
inſtrum. 1. meritò Virum Seraphicum, Cherubi-
cum, extaticum, & admirabilem appellat. O
quot ex S. Ordine ſuo ille habuit in perfe-
to Dei amore imitatores fervidiſſimos!
Contende omnibus viribus, ut & tu inter
illos numerari valeas. =
Punét. III. Media ad hanc perfeétio-
ſem charitatis perveniendi ſunt omnia ea,
quæ hactenus in S. Exercitiis per triplicem
viam tractata ſunt: proxima autem & magis
efficacia ſunt tmò quotidianus & conſtans
fervor proficiendi in omni genere virtutum,
qui indies efficaciter renovandus eſt, cum
humili Divinæ gratiæ imploratione. 2d8
puriſſima intentio, qua omnes actiones ex
mo-

448 Diei VIII.

motivo amoris & beneplaciti Divini in De-
um referendæ. 3tioò omnimoda conformi-
tas cum voluntate Divina etiam per actus
heroicos circa objeéta amori proprio magis
atdua. Atò frequens per actus intenſos Di-
lectionis Dei exercitiam, illůdque prolixè
in meditatione, & ſuccinctè interdiu per
affectus & ſuſpiria jaculatoria cum inſatiabi-
li deſiderio Deum, etiam Seraphico ardore
ſemper magis & magis amandi. zto fer-
vens ſtudium quotidianæ meditationis, &
accurati examinis generalis, ac particula-
ris, nec non ardens devotio in S. Commu-
nione vel celebratione Miſſæ: nam hæc Di-
vina obſequia mirè,in anima accendunt &

promovent dilectionem Dei. étò frequens

appretiatio & zdmiratio Divinarum perfe-
Gionum, ex qua naſcitur gaudium, quòd
Deus ſit, qui eſt. 7mò quotidiana deter-
minatio unius aut ſaltem medii quadrantis
horæ pro eliciendis ardentibus actibus cha-
ritatis, coram Venerabili Sacramento, Vol
privatim in Odeo in præſentia Divina. 8v
hos actus comitari debent continua mortiſi-
catio & abnegatio amoris proprii, ac jugis a-
vulſo affectůs omnis à rebus infimis propter
Deum ſolum omni amore digniſſimum.
O Supereminentiſſime Deus! non mi-
ror, quòd in corde meo dilectio tui adeò

penè refriguerit, dum hiſce mediis tam ra-
10

wft
ei
nnilnto
ne Gte
, le din
10 e

enir
rmßs An
Mox

1
Pood
Auduti
M
4 Pen e
Warpnn
Unoot donn
o dzolion

r heotoen

renmnons
1M Rie n
Uinheltazine
inate, iu,
iehwn, Nefn
Cennt umen
rmn geen
Palſereon
igle
tbdvotes
nttontn

0,

Ewamen particulare. 449
rò, tam languidè uſus ſum. Ah quàm ſerèò
te amavi! quanto amoris tui theſauro me
privavi! ſeriò deinceps excutiam ſocordiam
meam, & hæc alià jue media ad charitatem
inducenia pro examine particulari per lon-
gius tempus aſſumam.

EXAMEN PARTICULARE,

„ ſeu
Puncta practica
Ad radicandam perfectam Chari-
tatem Dei.
., A Nomnia opera tua cum fervore ſpiri-
ts ex puro motivo charitatis in De-
um ſummè bonum, & omni amore & ob-
ſequio digniſſimum, persgere conatus ſis,
hanc intentionem renovando ante quamvis
actionem majoris momenti?
2. An hic amor tuus in Deum fuerit
circumſpetus in omni occaſione, in opere
& veritate, ita, ut ejus impulſu nullum
præceptum, vel regulam, etiam in mmutis,
deliberatè transgreſſus ſis, ac omnem vo-
Iuntar:am peccati maculam horrueris, vel
ſtatim diluere conatus ſis?
3. An inſuper amor tuus non tantùm
fuerit affectuoſus & ſterilis, ſed etiam fœ-

cundus in continua Divinæ voluntatis exe-
F f cutione,

450 Diei VIII.
cutione, virtutum exercitio, adverſitatum
forti tolerantia? nam ſi amor non operatur
magna, amor non eſt.
4. An ſæpius gaviſus ſis de infinitis Dei
perfectionibus in cummuni & particulari,
quòd ſit infinitè Potens, Bonus, Sapiens,
Miſericors, Juſtus, nullius egens &c. ver-
bo, quòd ſit, qui eſt.
5. An etiam frequentiùs cum gaudio &
complacentia Deo gratulatus fueris, quòd
habeat, & quidem ſolus, ſummum Domi-
nium omnium creaturarum in Cœlo & in
terra, quòd ejus nutui cuncéta ſint ſubjecta.
6, An ardens deſiderium conceperis,
ut omnes mali Chriſtiani, hæretici, ac ioſfi-
deles, ad Dominum Deum ſuum convertan-
tur, eum cognoſcant, & glorificent omni
poſſibili modo,
7. An gaviſus ſis, quòd immenſa Dei
Dignitas à 9. Choris Angelorum ac tota Cu-
ria cœleſti inceſſanter in omnem æternitatem
ametur & laudetur? imò quèd Deus ipſe
ſuperdigniſſimam Bonitatem ſuam compre-
henſivè cognoſcat, infinit amet, & ſe ab
æterno in æternum fruatur?
8 An vero dolore & gemitu cordis ta-
tus fueris, quando vidiſti, vel audüſti-
Deum ab hominibus ſæculi non amari, ejus
cultum negligi, ac infinitam Majeſtatem pee-

catis offendi?
9. An

Nu)
piuind
1 bein
Nten G⸗
0 a
,0Den eo
e Old
fem non
Vlneſtunt
Undone
Metd
i denen den
nupotline
eulimco/
1 Nl hnis,
Gn, Warrm⸗
eelkeigrcen
Pezckeisnen
ſlek erphin
1, koot
Uonnibunde
hnes
6An von t
unroxioun
erbeuncnc
unidntpef
bgſatone,
lin bonnn
ſteoginine
Crim inn
ilig hoeft
1

Ewamen particulare 4 51

9. An in uſum deduxeris preces jaeula-
torias, quæ faces amoris Divini accendunt,
& nutriunt, v. g. ſæpè ore vel corde pro-
mendo Gloria Patri &c. Sanctus, Sanctus
Sc. O Deus, ego amo te. Deus meus &
omnia. O altitudo divitiarum Sapientiæ &c.
Sancétificetur nomen tuum. IEſus amor
meus crucifixus eſt. Tantò mihi charior,
quantò pro me vilior &c.
10. An ex obviis rebus creatis aſſueve-
ris mentem elevare ad Creatorem, ejus
Divinas perfectiones amando, & admirando,
& exaltando?
11. An ſæpius, præſertim in Medita-
tione, & SS. Sacramentorum ſuſceptione in
te accenderis ardens deſiderium majoris ſem-
per profectũs in charitatis perfectione, etiam
uſque ad Setaphinorum æmulationem?
12. An diſpoſitionibus Divinæ volun-
tatis in omnibus plenè acqꝗuieſcas, iisque te
conformes?
13. An non tantùm Deum, ſed etiam
omnem proximum tuum tanquam teipſum
Propiter Deum candidè & ſincerè diligas, ac
non tantùm ab ejus offenſa internè & exter-
* nè in cogitatione, verbo, & opere abſtineas,
g, ſed etiam Bonum ejus ſpirituale promove-
re, déque eo gaudere tibi cordi ſit?
9 Cæterùm immenſus eſt campus Divi-
næ charitatis: hoc interim breve ſtadium per-
F f 2 cur-

452 Diei VIII.
currere ſatage; plura te ſi à curſu cœpto
non deſtiteris, docebit unétio Sprritus S. qui
tibi cuw tempore alas ſuperaddet, quibus
elevatus penetrabis uique ad arcana Dei.

sSOLILOQUIUM H.

De Atotivis Deum amandi ſuper
omnia, & prabtico hujus amoris Exercitio.

I. S vitam tuam ab omni prorſus amoris
affectione liberam inſtituere valeres,
dilecte Lobis, tolerabile demum foret, ſi
nihil in te, de te, & creaturis amando, amo-
rem tuum stiam Creatori ſubtraheres: eſt
autem impoſſibile, ut tu, vel quævis crea-
tura rationalis, quamvis circa objeécta ama-
bilia hæc vel illa, terrena vel cœleſtia libera,
ac indererminata, diu ab omni amore im-
munis ſis. Vita cordis amor eſt, ait angeli-
cus Præceptor ex S Hugone de S. ViKore,
E& ideo impoſſibile eſt, ut ſine amore fit cor, quod

vivere quærit. S Th. opuſc. 61. Tam neceſſa-

ria eſt homini paſſio amoris, quam ei ad vi-
tam neceſſaria & eſſentialis eſt anima, ani-
mæque voluntas, voluntas autem tendit in
objecla per amorem, ſicque toties homo
amat, quoties per exercitium voluntatis fer-
tur in tem volitam. O quot aétibus amo-
ris, ſed utinam, ah utmnsm etiam ſemper
bonis, voluntas humana per vitæ decurſum
ſubjacet! II. Ne

1 lepun
,nicn o
ens ,
enlnton
1pnri

ſtnage
Sole ſile

Ds ORap
tenlumdae
Apolgin
monn moh
lntcirlen⸗
yunr
Brtbinieta
de,
Chetdota
Dfpmn ſen⸗
NLE
Ue nh,
Ur nenſatan
uhrnie N
lnr ict,
gil entt,
en en 10
undon hdden
inemme nont⸗
Net
meſtpo
gi ſvgu⸗
Mingnihine

Soliloquium ſecundum. 453

II. Ne igitur homo amorem ſuum Deo
tam pretioſum inordinatè in creaturas diſſi-
pet, Deus eum, & quidem eum totum ſibi
ſoli vendicare concupiſcit. O per quot mo-
dos, per quot vias, & per quot media, imò
per quot ſtratagemata eum à corde humano
extorquere ſtudet! O homo, 6 Religioſe!
Beus, 6 ſi apprehenderes ſecundom digni-
tatem ſuam hoc verbum, Deus! Deus vult⸗
& gaudet à te amari, à te viliſſima creatu-
ra: nam imò non tantùm conlulit, ſed di-
lertè & ſtrictè præcipit: Diliges Pominum De-
um tuum eæ toto corde tus c&. Deut. 6 v. F.
2dò tot tibi injicit amoris vincula, quor ti-
bi quotidie, quavis hora, imò momento
confert beneficia, quæ ſunt innumera. 30:
Et ſi parva ſunt iſta, adjiciet adbur majora: 2.
Reg. 12. v. 8. promittit enim grandia Baona
gratiæ in hac, & Gloriæ in altera vita: nam
juxta menſuram charitatis confert augmen-
tum gratiæ & præmium Gloriæ æzternæ:
Oculus non vidit, vec auris aundivit, nec in cor
hominis aſcendit, quæ præparavit Deus ils, qui
diligunt illum. 1. Cor. 2. v. 9 41, hæc ſi effi-
caciam non habeant, intentat animæ tuæ mi-
nas æternæ morris, ac damnationis: Qui non
diligit, manet in morte. I. Joan. 3. v. 14. An
hoc non eſt pro extorquendo amore gladi-
um quaſi jugulo admovere? 5toò, non rarò
utitur benigniſſimus Deus coactione per af-
Ff 3 flictiones,

4 54 Diei VIII.
flictiones, & tribulationes, immittit pau-
ertatem, morbos, infortunia in tempo-
ralibus &c. ut ſic obſtacula Divini amoris
tollat. Hoc modo verificatur, quod ait
S. Gregorius noſter: Mala, quæ nos hic pre-
munt, ad Deum ire compellunt: S. Greg. I. 26.
Moral. c. 9. qua via ire? via amoris. Quis
jam putaret, poſt datum præceptum, im-
penſa tot beneficia, factas promiſſiones &
minas, imò adhibitam quaſi coactionem per
diverſos ſiniſtros caſus reſtare adhuc viam,
artem aut inventionem, per quam ulter-
ins optimus Deus te ad ſui amorem alli-
cere, aut compellere poſſet? Reſtat vel
maximè, & quidem medium efficaciſſi-
mum, nempe 6to philtrum amoris, quod
Dei Filius tibi in SS. Euchariſtiæ Sacramen-
to ad conciliandum ſibi amorem tuum præ-
paravit: ajunt enim, ad efficacem philtri vir-
tutem requiri, ut de proprio ſanguine aut
ſubſtantia ejus quid immiſceatur, qui al-
teri, cujus amorem ambit, hanc potionem
propinat. Jam verò præ amore noſtri fla⸗
grantiſſimus Eſus totam ſuam ſubſtantiam,
Gorpus, Animam, Sanguinem, Humanita-
tem & Deitatem huic Divinmſſimo philtro,
huic adorando amoris convivio impendit,
unicè in hunc finem, ut nos viles homun-
ciones ad verum, purum, & conſtantem

amorem reciprocum inflammaret. O De-

us

en in
1 1
einlatt
tkions er
uDevorent
unemu es
, Mentann 4
Ptetgene petl
Colgnerhihil
la; Aument⸗
rörgin, t
clelll, ſeknt
eo nian
3ih, torobetn
FOeleniak
faummnn
Pwen drgnn
ndChonn
porſamond e⸗
Mnni, ind
inmem,
umnzmoten,
n lbeſte,
im taglet
in Deuon
Augenttferne
faul attn
ui nun
uen un,

Soliloquium ſecundum. 4 5
us immenſæ Bonitatis! ſi extra te poſſibilis
foret alius Deus tibi in Dignitate æqualis,
vel etiam (liceat ita loqui) te in infinitis tuis
Perfectionibus excedens, an ad lucrandum

hujus Dei amorem media magis efficacia ex-

cogitare potuiſſes? certè per tuam Sapienti-
am, Potentiam & Bonitatem ejus amorem

tibi devincire per inventiones magis accom-

wE
NA

modas nec habuiſſes, nec ſciviſſes, nec po-
tuiſſes: & tamen te, ò homo, vilis vermicu-
le, 6 ingrata, miſera, indiga, paupercula
creatura, te his exquiſitiſſimis mediis alio
Deo dignis ad amorem ſuum invitat, tibi⸗
6 tibi, homo de humo, lutum de luto a-
gri Damaſceni ſua Beneficia, ſuam in aſſum-
pta natura humana Deitatem, Vitam, Pas-
ſionem, Sanguinem ac Mortem, ſuam Gra-
tiam & Gloriam impendit, ſolo fœnore re-
ciproci amoris contentus; tu econtrà adhuc

halucinaris, imò refractariè excutis Divinos

ejus amplexus, ruis in vanum tui & crea-
turarum amorem, ac in eas diſpergis cor tu-
um. Erubeſce, & purga injuſtum amorem
tuum, eûmque converte unicè, ac in om-
nibus in Deum tuum, qui amorem tuum
tam ardenter expoſcit.
III. Sanè ſi quid in ordine naturali & ſu-
pernaturali admiratione hominum & Ange-
lorum dignum eſt, iſtud certè inter potio-
ra numerandum, quòd Deus immenſus vi-
f 4 nnimi

p
,nrtlnt
4lemo

456 Diei VIII,
'Wimi hominis amorem tantis impenſis am-
biat; quòd Divmæ ejus Majeſtati humi- ld nd
lem reverentiam, obedientiam, honorem, Pdiamnt
timorem, obſequium, & adorationem præ- Nle Mnon
ſtemus, hoc omnno æquiſſimum eſt: quèd ltinde⸗
autem inſuper ipſamet familiarem ſui amo- sſino
rem nebis non tantùm per gratioſam licen- MMüenunn
tiam permittere, ſed potius eum omnibus Uiclicnn
modhs inculcate dignetur hoc etiam D A- Mild G
guſtinum, noſtram vilitatem, noſtrum mihi- wdnln
lum cum incomprehenſibili ejus infinitate Uyenend
comparantem, admirabundum reddidit dum ,ulenn
dixit: Dic mihi per miſer itiones tuas, Domine, Mlaikuin
Deus meus, quid tibi ſum ipſe, ut amari te ju-. iWlterln.
beas à me, & niſi faciam, iriſcaris mibi; 1 . M lndnn
Conf c. 20. & alibi: O pie Domine, quid tibi (len nni
ſum ego, ut amari juheas te à me, & mineris önht,
mihi ingentes miſerias ? iraſceris, ſi non faciam, NNe
multa promittis, fi faciam: & quid amor meus? Ecdnnnimn
quid delectaris in me 2 quis Noæ dicit ſervis uizs: lmnonnen
Iimus amici, & dabo tibi unam provinciam Idem unhbun
de Diſc Chriſt. c. 2. Sed parce, Magne Pater Narpynn
Auguſt:ne: ſolus Deus novit digné æſtima- (lono
re pretinm charitatis tuæ: eſt enim amor ex 6 hen⸗
natura ſua nobiliſſima ammi affeclio, ſola- voni nlti
que ſolo Deo digniſhma, qua utpote præ Etchn,
aliis mentis affectionibus Divina Mejeſtas di- Mch agn
gnius colitur: nam aliæ mentis in Deum pro- oxknee
penſiones aut actus virtuoſi, uti fidei, ſpei, r & nin
obedientia &c. Deo ſine dilectione acceptos umn genen
nos

Gti,n

Soliloquium ſeoundum. 457

nos non reddunt, nec ei placent: hæc autem
ſola nos ei amicos, Filios, ac cum gratia
ſanct ficante naturæ Divinæ participes, æter-
næque Beatitudinis hæredes tacit; econtrà
non ad infernales pœnas damnatio, ſed cha-
ritatis privatio dæmones ac animas ſtygi ad-
diélas æternùm infelices reddit, ac objecta
Divini odii conſtituit: unde dæmon ille in-
terrogatus, quis eſſet, ex energumeno re-
ſpondit: go ſum 5 & poſtea altùm ingemi-
ſcens perrexit: Ego ſum creatura illa xders amo-
ris; Paul. Segneri in Man. An. 29. Jul in fine;
nec aliud appoſuit, quia hoc ſolo æternam
infelicitatero ſuam abundè declaratam voluit.
Hæc proin charitatis Excellentia cauſa eſt,
quòd eam Amantiſſimus Deus tam ardenter
in nobis ambiat, & tam exactè præcipiat.
IV. Sed demus, quòd eus tam aréta
lege charitatis nos non ſtringere, nec noſtrum

erga ie amorem tam avidè expoſcere voluiſ-

ſet, non minus tamen à nobis ex toto cor-
de, & ex tota fortitudine amandus eſſet ob
ſolam ſummam, & infinitam Bomtatem ſu-
am. Sola plenirudo Bonitatis Divinæ ſeve-
rum amoris noſtri exactorem agere adhuc
poſſet, & deberet. Quphiciter autem De-
us bonus eſt, ad intra & quoad ſe, ac ad
extra quosd nos creaturas, ad intra eſt eſ-

ſentiahter & infiniè bonus, eſt immutabi-

liter in omm genere bonus, ita, ut ejus Bo-
f 5 nitas

4 ⁵8 Diei VIII.
nitas in æternum nec augeri, nec minui pos-
ſit. Ad extra erga nos bonus eſt Bonitate li-
bera & voluntaria, quando, & quamum,
& erga quem, & quo modo ei placcet: ex
hac Bonitate creavit nos, redemit nos, con-
ſervat & gubernat nos, confert nobis in-
ceſſanter dona ſua in corpore, & anima &c.
hæc autem Bonitas Dei quoad nos, ſeu Be-
neficentia ejus in actu ſecundo eſt Deo libera,
ſicque poſſibile eſt ſine omni imperfectione
aut inconvententia, ut Deus permanens in
ſe infinitè bonus, tamen ad extra in actu ex-
ercito bonus non ſit, nec bonus eſſe debeat.
ut patet in rebus merè poſſibilibus.
V. Ob utramque Bonitatem Deus om-
ni amore noſtro ex toto corde digniſſimus
eſt, præcipuè autem ob ſuam intrinſecam,
& eſſentialem Bonitatem, de qua dum lo-
quimur, præter eam intelligenda eſt pleni-
tudo omnium Divinarum Perfeétionum,
omnium amabilitatem, omnium Bonita-
tum, quarum quælibet infinita eſt. Si
igitur, teſte Philoſopho, amor eſt quæ-
dam naturalis inclinatio in Bonum, quan-
1 aliquid in ſe eſt melius, tantò amore
noſtro dignius cenſendum eſt: ex quo D.
Thoc. de Vil. nov. Serm. de S. Mar. Ma-
gdalena ita concludit: Primum igitur ac ſum-
mum Bonum, in quo omne Bonum, quo dmo-
re proſequendum erit? Dic mibi, obſecro, anima
mea,

,

ei fen, .
1 . A
ete bon
Glanfafle
Petehgen⸗
ceſcoclgent
EAomixonn
ennun an
Arend
Knd
Perſtudane
Denenode
Genſonenn er

ud ſoumn

nleſoeon
lebertin
ONkofthoum
Niginawont
e Beniven
DMan Bori
tnel, oni
Maen, l.

Soliloquium ſecundum: 459

mea, quid tibi poteſt placere, quod in Deo tuo
non reperias? Si deledtat ſapientia, Sapientiſſi-
mus eſt; ſi potentia, Omnipotens eſt; i pulchri-
tudo, Candor eſt lucis æternæ; ſi divitiæ, ſi Glo-
ria, Gloria & Divitiæ in domo ejus; ſi dele-
Rtatio, ſi vita, Deledlationes in dextera ejus uſ-
que in finem, & vita in voluntate ejus. Bo-
nitas Dei ad intra eſt cauſa & radix Beneſi-
centiæ & Bonitatis Divinæ erga nos; ſi er-
go non poſſumus non diligere Deum, ut
Benefactorem, quantò majori amoris in-
cendio diligendus erit ùt radicalis plenitudo
& ſummitas omnis Bonitatis in ſe, cùm ab
hac tanquam cauſa Divina in nos beneficia
emanent?
VI. Imò ponamus, quòèd Deus in nos
beneficus nunquam fuerit, (ſicut tamen fuit
millenis modis;) ponamus, quòd nos per
creationem ex nihilo non eduxerit; quòd
Filium ſuum unigenitum ad redimendum
nos de jugo peccati, de ſervitute diaboli
non dederit in vincula, ſputa, flagella, ac
probroſiſſimam mortem; ponamus, quòd
nobis in amoris ſalarium non promiſerit æ-
ternæ Beatitudinis præmium, tamen ob ſo-
lam ſuam Bonitatem, qua in ſe eſſentialiter
bonus eſt, omni amore, honore, & obſe-
quio noſtro digniſſimus foret, etſi ad hunc
Dei amorem, honorem, & obſequium im-
pendenda eſſet vita noſtra, conſumendæ
eſſent

*

460 Diei VIII.
eſſent omnes vires noſtræ, exhaurienda eſ-
ſet tota ſubitantia noſtra: nam ſubtractio be-
neficiorum, quæ Deo omaino libera, ac
viliſimis nobis creaturis ex nullo titulo de-
bita lunt, de infinito Bonitatis, ac amabi-
litatis Divinæ pelago ad intra nihil tollit, ni-
hil minuit. In hanc rem optimè præfatus
Archiprælſul Villanovanus loco cit. ait: Quis
amore dignior, quàm Deus? quis præſtantior?

quis perfeſtior? quis glorioſior? nihil nobis con-

tulerit. Deus, nihil pro nobis paſſus fuerit, ni-
bil nobis promiſerit, certe propter boc, quod
ipſe eſt, omni amore à nobis amandus eſt, quia
ſcilicet ejus excellentia infinita infinito etiam amo-
re digniſima eſt.
VII. Ulterius adhuc progreditur Euſe-
bius Nirmbergius de Ador. in ſpir. & verit.
I. 4. c. 4. ubi noſtri in Deum amoris obliga-
tionem adhuc ad arctiores limites deducit,
ait enim: Tam bonus & tam pulcher Deus
in ſe eſt, ut licèt non amãſſet, nec feciſſet
nos, nec benefeciſſet nobis, amandus ta-
men eſſet ſupra omnes amatores, benefacto-
res & conditores noſtros. Imèò (ſubjun-
git) etiamſi odiſſet nos, & malefeciſſet:
expiaret enim infinita Bonitas & Venuſtas
omnem injuriam multò magis, quàm expiat
ejus Beneficentia. Nênne ſi Deus antea odiſſet
te & infenſus in te peccàâſſet, & nocuiſſet,
ignoſceres, & amares propter ſatisfactionem,
quam

G
otitnu
cnpet
Nochi
peneut,
atnN
Nlongs
centio
lcoNnin 6
Maerc
Uiger
Seſedr nde
Nor ana
, nmithr
toonign
dealga
CNCh E
Elgegone
onninoeee
tſenn, gn
lhnum en
AlMeoron
in lellin
1 uitttte,
ſgtneaue be
hlut rl
l Ur
bbis,
eN
elecene

R

Soliloquium ſecundum. 461
quam fecit tot beneficiis? nam beneficii vis
debet extinguere iram & vindictam: at cuùm
tot Dei merita antecedant, plus quam ve-
niam mereretur. Si ergo Beneficentia Dei
ſufficeret, ut purgaret omnem injuriam,
multò magis cauſa Beneficentiæ, Bonitas ipſa,
quæ nobilior eſt, & ſatis efficax, ut com-
penſet omnia damna illata & injurias à Deo,
ſufficere tibi debet. Hæc ille.
Eſt igitur character veræ, ſinceræ, ac
perfectæ in Deum charitatis, eum amare,
non cum aliquo reſpeétu ad amantem, hoc
eſt, non ideò, quia Deus eſt homini bo-
nus, homini gratiis ſuis liberalis, & quo-
cunque modo in tempore & æternitate ipſi
commodus, ſed quia in ſe ipſo bonus eſt,
adeéque propter ipſlam & ſolam Bonitatem,
ac omnimodæ Perfeétionis plenitudinem Deo
intrinſecam, quæ eum omni amore ſuper-
digniſſimum conſtituit. Tali amore anima
vult Deo pro modulo ſuo compenſare gra-
tuitam dilectionem iſtam, qua à Deo ſine
ulla utilitate, ſine ullis meritis, ſine ulla
dignitate aut bonitate in ſe inventa gratuitò
dilecta fuit per ſolam Dei miſerentis Boni-

tatem.

VIII. Allata hactenus motiva tibi, di-
lecte Tobis, ſufficere debent, ut deinceps
in Altari cordis tui ignem Divinæ charitatis
jugiter ſuccendas, ac in majores ſenber
lam-

462 Diei VIII.
glammas per dulce amoris exercitium exar-

deſcas. Charitas tua ignis naturam induat,
oportet, qui nunquam quietus ſe magis ſem-
per dilatat, ac in alimentum obviam quam-

vis materiam ſibi accommodam arripit, ſe-
cus deficit; ſic tuus in Deum amor ſit con-
ſtitutus, qui per frequentiſſimos actus, præ-
ſertim in oratione mentali & vocali, in ſuſ-
ceptione SS. Sacramentorum, in adoratio-
ne SS. Euchariſtiæ, imò in quavis functio-
ne ſpirituali & corporali ſurſum tendat, iis-
démque ad Cœlum, ad Thronum Dei, ad
Sinum Patris uſque aſcendat, ſcintihas etiam
à perfectionibus creaturarum mutuet, qui-=
bus mediantibus ſe in Dei cognitionem, ap-
pretiationem, exaltationem & gaudium de
ejusdem infinita Dignitate in omni occaſio-
ne ſublimare & accendere conetur. Fo-
vent quidem etiam carbones ignem ſuum,
ſed niſi jugi ſufflatu inſpirentur, demum
emori incipiunt: ſic anima in remiſſo adhue,
vel etiam majori jam gradu charitatis vivens,
niſi eam quaſi continuo ſpiritu inſufflare, per
actus frequentes augmentare, per aliarum

virtutum firmitatem ſtabilire contenderit,

ejusdem brevi tempore jacturam, aut cer-
tè jacturæ periculum ſubihit.
IX. Sunt autem aétus & affectus ſubli-
mis in Deum amoris præcipuè triplici modo

eliciendi, ex quibus reliqui ceu rivi ex fon-
te

Gnnt
Mun ton
ekonnz,
neltetnes
onnehpe
Aln,
6 n N
t heun

Cnnnn ee

Ae,ocoe
tent
Nullun a
n anir ⸗9
icheutvn
nRabea
donmui
ue odet
Nun Mpe
elgiphit
Urtatetnino
ien lu
Allne
pſeſt, 8
un,
, N gt
Kolun

fabnit

Ue rbie
nutcninn
An, n

Vr
4I. .1
e;
1

nſe,
NN

1

Soliloquium ſecundum. 463
te dimanant: Imò concipiendum frequens
gaudium & complacentia de infinitis Dei
Perfectionibus, quod efficaciùs fieri poteſt
convertendo ſe ad ſingularia Dei Bona, quòd
ſit infinitè Sapiens, Potens, Bonus, ter-
nus, Sanctus, iple ſibi ſufficiens, & nulli-
us indigus, verbo, quòd Tit omne illud,
quod Deum decet, & nihil eorum, quæ
eum non decent: nam amare eſt alteri bene
velle, omne bonum præſens, & malum ab-
ſens ei precari: hoc autem fit per prædictum
gaudium & complacentiam. 2d iteran-
dum pariter ſæpius gaudium & gratulatio,
quòd Deus ſummum in omnes creaturas in
Cœlo & in terra dominium habeat; quòd
ſit Dominus vitæ & mortis; quòd ei venti
& mare obediant, omnia elementa ejus
nutum adimpleant; quòd fluctibus furen-
tis pelagi pulviſculos arenæ objiciat, illisque
per hos terminos ponat; quòd ei omne genu
Rectatur, Cœleſtium, terreſtrium & infernorum;
ad Philip. 2. v. 10. quòd in ejus dictione cun-
Rta ſint poſita, && non ſit, qui poſſt refiſtere vo-
luntati ejus, fi deore verit ſalvare ſraël. E-
ſther 13. v. 9. 3tiò ſæpè concipiendum eſt ar-
dens votum, & efficax voluntas, ut huic

infinitæ Dignitatis & Majeſtatis Domino di-

gnè, laudabiliter ac inceſſanter ab omnibus
creaturis ſerviatur, ſicque ut laudent illum
Cœli & terra, mare, & omnia reptilia in eis;
Pfl.

464 Diei VIII.
PI. 68. v. 25. maximè autem, ut omnes An-
geli & daneti in Coœlo, omnes homines in
terra eum ſemper magis, q agisque cogno-
ſcant, ament & glorificent; ut omnes crea-
turæ in ignea corda & inflammatas linguas
convertantur, qubus immenſa Der Digni⸗
tas in æeraum ametur & prædicetur: quia
autem an ma Divini amoris affectu exarde-
ſcens probè cognoſcit, omnem creatura-
rum adtualem & poſſibilem laudem, & amo-
rem infinitæ Dei amabilitati minus eſſe pro-
portionatum, quàm gurtam integro mari,
ideò quotidie Deo offerat illum amorem,
quo ſeipſum ab æterno usque in zternum
infinir amat, & e ipſo perfecè& frunur.
Et hi ſunt ſublimiſſimi actus amoris Divini,
quos ſibi quæubet anima pro profectu ſuo
in Schola charitatis ſolicita famnliares reddere
ſtudeat.
X. Bene tamen pro hac materia ſpiri-
tualis vitæ ac perfectionis Magiſtri notant,
quòd hæc amoroſa etiam frequemer, eti im
ardenter, etiam cum ſenſibili cordis teneri-
tudine, imò cum vehemenéi in Deum æſtu
per diem & horas iterata affetuum inten-
ſio, licèt de ſe ſit valde bona imò dt dictum,
ineffabilis ſublimitats, ſe ſola tamen chari-

tatem perfectam-conſtituat; quia cum his
affetuoſis amoris achbus adhuc ſubſiſtere

poſſunt inſignis amor proprius, ætiman
Pto⸗

ieuc mnucnen
Ctſendna,
Aeorrichn
enlrcieh
imimoue
Ii Aan dr
lhnh
KKrrmaden
Aunirwunn
hu hnun;
4 1

rCeoin

Gektudtbuss
eleig wore
an Dunſte
uſnuhu)
ſgvodſe
rnlitinl
urcoltnn
Untſecſont⸗

t ͤ, N

Uüfelgun

Soliloquium ſecundum. g6 ½
pria, fuga crucis, immortifieatio paſſionum,
aliâque deſideria inordinata; proin ne hi
charitatis affectus ſteriles ac inefficaces ſint,
animæ ad ulteriora (ſi hæc non prius in ea
ſupponantur) progrediendum eſt, nimi-
rum ab affectibus ad affectus, ad opera pra-
tica, ad odium ſui, ad amorem crucis, ad
zelum animarum, ad omnem Dei nutum
adimplendum, ad aétus ab aliis virtutibus
elicitos, à charitate autem imperatos-. Hoc
intendit dilectus ille Diſcipulus, qui fluenta
Divini amoris è Pectore Salvatoris noſtri ſu-⸗
xit, dum ait: Non diligamus verbo, neque lin-
gua, ſed opere & veritate; t. Joan. 3. Vv. 18.
& S. Bernardus Serm. 5I. de Modo bene viv.
Amor Dei nunquam eſt otioſus: ſi verè eſt amor,
magna operatur; ſi verò non operatur, amor
non eſt. Unde major vel minor perfeétio
amoris deſumitur ab ejusdem exercitis pra=
cticis Fructibus & effectibus. Procedit hoe
etiam in amore erga homines; nam Jona⸗
thas cum Davide conjunctus erat: Diligebat
eum (Jonathas) quaſi animam ſuam. 1. Reg. 18.
v. 3. Sed quod vel quale amoris ſui argumen-

tum poſuit? an ſola verbolſa amoris conte-

ſtatione contentus fuit? minimèꝭ nam pro-
batio dilectionis eſt exhibitio operis 5 ide&
exſpoliavit ſe Jonathas tunica, && dedit eam
David, & reliqua veſtimenta ſua. v. 4. Ulteriùs:
non fuiſſet Chriſtò adeò accepta in Petro tri-
* G6 £ na

466 Diei VIII.
na dilectionis confeſſio, niſi eam poſtea in
paſcendis ovibus, ac ſubeundo crucis Mar-
tyrio opere comprobãſſet. Habet quidem
ctiam charitas puſilla eorum, qui incipiunt
ambulare viam perfectionis, vel in ea etiam
jam aliquantum progreſſi ſunt, operationes
ſuas: fugit enim peecata, odit vitia, incum-
bit operibus Pœnitentiæ, exercet virtutes,
promovet cultum Diviaum in ſe & aliis: ma-
Zna autem aggredi partim adhuc veretur, par-
Him necdum meretur: charitas autem jam pro-
vecta & perfecta ſublimia, ardua, heroica, Deéô-
que digna operatur, vel etiam parva, ſed quo-
ad modum & circumſtantias cum indefeſſo
conatu, cum intenſo & extenſo fervore.
XI. Idedè magna res, delicata res eſt
charitas perfecta, quæ ſit talis non tantùm
frequenti affectu, ſed etiam & præcipuè
operatione. Beatus, qui intelligit, quid jit
amare Jhſum, ait piiſſimus Aſceta de Imit.
Chr. I. 2. c. 7. e
Vera charitas etiam minimum in ſenæ-
vum patienter non ſuſtinet, protinus eum
eliminat, exactè caſtigat, & d'gnè cum tœ-
nore compenſare laborat, poſtea autem ac.
curatam gerit ſolicitudinem ſupra ſemitas ſu-
as, ſupra cogitationes, verba & opera, af⸗
fetus & inclinationes, ne quid irrepat.
u oculos adorandæ Dei Puritatis offen-

õ

An

nlns
eniman
. genoi c.
loutſuhin
in, lil n
6Nin in
1Uelacno
Nnt, g
Dueeinan
lneerogton
Dengn in,
Nps, unen
kuntrvoni/
iNN.An
mimis K.
dlenkr
MMizncrn
, Kus ron tn
Cnmunes &
cnmn nee
genten in
0Alanur, in
Uinn &A ckenn
l berephen
Eeſukhmne
Nimanchn
tans ene,

. ctio, e

gufniench,

nheinas he

6

ie 4

ngi
i
Wüi
rihe
runn
mu,
gut,
nn G
Ault
, 1

Soliloquium ſecundum. 46⁵7
Vera charitas, ſeu potius anima vera
charitate imbuta in continua Oivinæ Præſen-
tiæ memoria & cognitione verſatur, ejus
continuum ſtudium & labor eſt Dei appre-
tiatio, ſuique in conſpectu. Dei vilificatio.
Anima in charitate perfecta voluntati
& beneplacito Divino in omnibus, quæ
Deus vult, quia Deus vult. & quo modo
Deus vult, in magnis æquè ac parvis, etiam
in ſupererogatoriis, dumodo cognit’s. quòd
Deo grata ſint, ita ardenter inhæret, imò
magis, quàm extremè famelicus cibo, &
ſitibundus potui, ad Exemplum Chriſti DBℳι⅓
mini dicentis: Meus cibus eſt, ut faciam vo-
luntatem ejus, qui miſit me, Aar Perfciam opai
ejus. oan. 4. v. 34.
Anima in charitate perfecta omnes actio-
nes ſuas non tantùm præcipuas, ſed etiam
communes & minutas, ex quibus judicio
hominum nec in Deum ſpecialis cultus, nec
in operantem ſingularis fruétus redundare
exiſtimatur, ita accuratè & perfectè quoad
modum & circumſtantias ad Divinum gu-
ſtum & beneplacitum accommodare novit,
acſi de Abrahami holoceauſto ageretur.
Anima in charitate perfecta flagrat ma-
gno majoris femper profectus & perfectio-
nis deſiderio, eôque nunquam exſatiando,
nunquam finiendo, niſi cum fine vitæ: no-
vit enim Divinas Perfectiones ſibi in inñni-
Gg 2 tum

463 Diei II.
tum eſſe imitabiles; novit ſibi dictum: Eote ateulin
. n r
ergo vos perfetti, ſicut. Bater veſter Coleſtis per- Uäln
fedus eſt. Matth. 5. v. 48. Unde in operatio- ,erten
nibus ſuis excludit omnem tepiditatis lan- 1 Mpiet
guorem: nec eſt ejus deſiderium ſine grandi gerfm i
effectu; ſemper enim ad gradum ulſterio- obtote
rem properat, ſimilis navi, quæ vento ſe- infeellſo
cundo acta non ſubſiſtit, donec portum te. ÜIin
neat. . 1 en or ten
Anima in charitate perfecta erga creatu. Mii lcunun
ras, üt ſibi delectabiles, vel quomodocun- Münemint
ue extra Deum ſenſibus blandientes, non In Mini
Aiter faſtidio & nauſea afficitur, quàm ille, , Mubihne
qui prius regiis ferculis ſaturatus ad viles Misfhnmin
fungos, ad porcorum ſiliquas invitatur; Wand d
hinc affectibus ſuis erga ea omnia, quæ Adhzum
mundus æſtimat, non aliter ſe gerit, quàm iunnd
ut mortuam, & in Deo ſepultam. Propo- G Immem
ne ei honores & dignitates, contemnet: n od
congere in eam amplas divitias, reſpuet: Mmienin
allice ad voluptates, nauſeabit: offer ei om- undi/An
nia regna mundi, vilipendet: fac eam na- tinoanll
tare in plenis delitiis, averſabitur; quia om- Molblon
nibus his mortua eſt, nihil ad ſenſus ejus iineſ N
penetrat, minus ad cor. Econtra da ei an- a0nesb
ſam in re, in qua ſui erga Deum amorisar- Ctfcunanen
gumentum ponat, in qua agitur de Deiho- Uulen, cin
nore, Gloria, & beneplacito, videbis, ut e hijn
mox reviviſcet, ut protinus omnes vires re- miine eſiil
ſumet, ut omnes vitales ſoiritus convorn iin 4

H
ui

n

Soliloquium ſecundum. 469
bit, quatenus ſuum amoris in Deum offici-
um & ſervitium præſtent. Et hic eſt veræ
ac ſinceræ in Deum charitatis genius, Deum
non ſimpliciter tantùm amare, ſed amare
& glorificare ſuper omnia, non tantùm af-
fectuoſo ardore ſæpè jejuno & inefficaci, ſed
etiam generoſo effectu, opere, & veritate.
XII. Talia Divini amoris prodigia, ſe-
cundùm quæ tenues cordis noſtri ſcintillas
metiri licet, numeramus plurima. Pervolve
monumenta Sanétorum, diſcute Acta Viro-
rum illuſtrium in Eccleſia, vel in S. Ordine
tuo, pondera ignem amoris, qui in eorum
cordibus non tantùm per ardentiflimos affe-
tus exarſit, ſed etiam uberrimos fructus
& effectus parturiit. Occurret tibi cor S.
P. Auguſtini Divino amore ſaucium, ac vel
ideò flammeum, & amoris ſagitta trans-
fixum, quod ab Angelis per multas anno-
rum centurias à corruptione immune ſer-
vatum eſt, & in ſui translatione ſub hymno
Ambroſiano ad illa verba: Sanctus, Sanéctus,
Sanctus, publico prodigio palpitare & exili-
re viſum eſt. Miraberis præter plurimos ali-
os ex Ordine S. P. noſtri Benedicti, præcipuè
cherubicumanſelmum Archiepiſeopum Can-
tuarienſem, cujus pectus continuo, quan-
tum dies hujus carnis permittunt; Divim
amoris igne æſtuabat; unde frequens ejus
ſuſpirium erat: Aufer. Domine, a me, ſi velis,
1 G g 3 ſub⸗

lubſtantiam, manus, pedes; ſolum relinque cor,
quo fe dligam, hoc enim ſoio tibi placebò. S. An-
jeim. J. Medit. c. 9. Videbis, quomodo S.
Franciſlcum Xav. Dei amor in affectu & ef-
fectu totum ad ſuum nutum, geniümque
formaverit, dum præviſis in ſpiritu frigore
& æitu, fame & ſiti, mille naturæ incom-
modis, adverſitatibus, & perſecutionibus,
ulqite tamen præ deſiderio patiendi, & ar-
dentins amandi, amplius, Domine, amplius, in-
clamavit, econtra ſpiritus ſolatiis Divinitus
perfuius ſupplicavit: ſatis eſt, Domine, ſatis eſt.
Incides in vitam S Philippi Nerii, cujus ar-
dor charitatis raro Exemplo ſe intra pectoris
anguſtias continere haud potuit, ſed ruptis
duabus coſtulis ſphæram ſuam dilatavit. Non
deerunt etiam & fœmineo ſexu mira Divinz
cheritatis Exempla. S. Mar. Magdalena de
Paz tam incenſo in Deum amoris æſtu fer-
vebat, ut ei ferendo impar peétus ingeſtâ
aquiâ refrigerare cogeretur: frequenter per
Monaſterii ambitum curſitansSorores appre-
henſa manu ad amorem Dei excitare, turrim
conſcendens campanæ pulſu populum ad lau-
dem & amorem Dei convocare ſolebat, his-

ce ardentibus verbis: Excitemus mortales om-

ues, ut amorem hune ament. O amor, ſi mibi

ferrea vox eſſet, quàm vocaliſſimè profedò in-

elamartem: amate hunc amorem, mortales, amate
eum! Majori admiratione dignum eſt gvod
4 —— jegi ·

⸗
Gruii
Gorunot
prning
6 ligrt c
Melgerh ⸗
tenei, 1
Imrintat
udis Doi
l .
l 0r
higten
ſerhmnir
n AAnnn,
ſe lcrelie
Uhekntn
n günemn
e Vnndint
ingreiuc⸗
Coratonens
Pnfone be i
liiele ſ
Aigeztur
NLenmn tenen
Hmmor Deih
lisotdnen.
Aut,
rin oriſie
nit fuit n
miruntin
Uthnam

ai
Per

KuN
Mun

Soliloquium ſecundum. 471
legitur in Vita B. Catharinæ Genuenſis, quæ
tanto Divini amoris incendio flagrabat, ut
ſi quandoque urgente æſtu manus, pedés-
que refrigerii cauſa in frigidiſſimam aquam
immergeret, hæc illicò fervidiſſima & ebul-
liens evaſerit, acſi candens, ignitumque fer-
rum in illam fuiſſet immerſum. O ſtupen-
da amoris Divini in homine viatore por⸗
tenta! —⸗
XlII. Omiſſis plurimis aliis ſpeciali præ-
rogativa ardentis charitatis à Deo decoratis,
ſilere non fas eſt, Beatiſſimam Dei Genuri-
cem Mariam, quæ jure meritiſſimo dicitur
Mater pulchræ Dilectionis: hæc enim Deum,
utpote Filium ſuum, jure & duétu naturali
plus, quàm omnes creaturæ diligebat, nem-
pe Naturalitate Originis, & Maternitatis-
dum per ejus Gonceptionem, Nutritionem,
Generationem & Educationem materna coo-
peratione de ſuo Sanguine & Subſtantia de-
dit ei eſſe, ſicque Naturalitatem, quæ nulli
alteri creaturæ competere poteſt, contraxit
ad Deum tenerrimè amandum, non quòd
talis amor Dei Genitrici originaliter conna-
turalis ordinem Supernaturalitatis non con-
ſcenderit, ſed quòd potius eò excellentior
fuerit in ordine ſupernaturali, quo vi Ma-
ternitatis fuit naturalior. Ex quo 85. Pa-
tres deducunt ineffabilem Beatiſſimæ Virgi=
nis in Deum amorem. S. Hieronymus to. 9.

a. Diei Iil.
Epiſt. de Aſſumpt. B. V. ad Paul. & Euſtoch.
Zit: Quidquid cordis eſt, quidquid mentis, quid.
quid virtutis humanæ, ſi totum adhibeas, non
ſuffcit, ut cogitare valeas, quanto indefinen.
ter cremabatur ardore pii amoris, quantis mo.
vebatun repleta piritu S. eœleſtium ſecretorum
incitamentis, quam totam incanduerat. Divinus
amor. S. Bonaventura to. 3. Serm. I. de B. V.
ita ſcribit: Fuit B. F. Cœlum igneum propter ar-
dentiſſimam charitatem: ſicut enim ignis eſt in
ſammo calidus, ſie Domina noſtra fuit charitate
in ſummo ardentiſſima, quæ nec primam ſmilem
viſa eß, nec babere ſequentem.
dhueKIV. Hanc igitur Sanéctiſſimam Matrem
integerrimo in Deum amore præpotentem,
venerande Tobis unà mecum humillimè
exora, ut nobis à Divino Filio ſuo Elſu ve-
rX& a perfectæ charitatis gratiam impetrare
dignetur: eſt enim charitas inæſtimabilis illa
margarita, cujus valorem magis Dei unctio,
quam verborum expreſſio, magis experien-
tia, quam doctrina; magis Divinem Magi-
ſterium, quàm humanum ſtudium docere
valet, ac ideò ad ejus conſecutionem in ſia-
tu perfeéto potenti Patrocinio indigemus,
cùm ſit ſpeciale donum Dei, non in æquali
gradu omnibus conceſſum: æqualiter qui-
dem nos omnes ad illud ſuſcipiendum præ-
pParareé, ac capaces reddere debemus, illius
autem communicatio de ſurſum à Latgito-
lickte 2 16

G
Aannmipfri
Pecer⸗
jlkute ſe⸗
eCinifet
alitetgun⸗
uſen oe
ſoltronan
Elenvina
Polermn
n, En
etun n
Moenenum
in i
e Ed
hcDen
ſenzene
Eeſoteünwe:
Pdun en
Ceen cung
Ctgeru &
Eterutt
actn
Ageetei
ſen orene
tton nſt
Gtommite
nton ſbi
uiſorann
Nefffcuriien
innento

ge
unn
uuhn
mu

Ml
umt
uns

Soliloquium ſecundum 473
re omnium gratiarum exſpectanda eſt.
charitas, dicebat Vir quidam noſtri ævi Divi-
na charitate Nenus, isque Caſp. Druzbiki,
de Charit. perfect. c. 10! charitas, quàm
multi te crepamus, quàm pauci te habemus/ O
charitas, quæ ſola nos cum Deo amicitiæ
vinculo conſtringis, & eò quidem in hac
& altera vita arctiori, quò te in gradu ma-
jori poſſidemus! nam per unum, idemque
opus, ex charitate factum, paratur hic au-
gmentum charitatis viæ, & ibi impetratur
incrementum charitatis Patriæ, non tan-
tùm ad æqualitatem, ſed cum magno fœ-
nore, & grandi exceſſu. Quò minus igi-
tur hodie Deum diligimus, eò minus inom-
nem æternitatem eum cogneſcere & dilige-
re poterimu; &quo magis Deum hodie di-
ligimus, eò magis pariter in æternum, &
quidem cum menſora bona & conferta, &
coagitata, & ſupereffluente eum diligemus
& fruemur: datur enim Beatis lumen Glo-
riæ cum proportione ad menſuram charita-
tis & gratiæ in via: quo majus ergo erit lu=-
men Gloriæ, eò major erit cognitio Dei, &
ſic etiam major ejus dilectio in perpetuum.
O ſi homines hoc eaperent, & intelligerent,
certè non ſibi tam injurii forent, non cum
tanta jactura in rebus æternis & maximimo-⸗
menti incurñ eſſent, ſed charitati Dei, ejus-
que augmento toto corde, tota anima, to-
n g 5 tis

474 Diei VIII.
tis viribus ſe impenderent. Hoc ſaltem tu
cape, & ſape. .

MEDITATIO III.
De Unione Animæ cum Deo.

Punct. I. Tne demum, poſtquam homo
magna contentione, conſtan-
ti labore & fervore ad imas radices paſſionum
ſecurim mortificationis appoſuit, poſiquam
heroicis actiombus inſignes virtutum habi-
tus radicavit, poſtquam per profundam ſui
humiliationem, perditionem, ac exinani-
tionem ſe ab omni affectu erga ſe & omnem
creaturam extra Deum evacuavit, tunc de-
mum anima admittitur in cellam vinariam
perfedtæ charitatis, ac unionis cum Deo.
Ad hanc unionem ac transformationem in
Deum præviè requiruntur habitus omnium
virtutum ſine ullius defectione, ita, ut ani-
ma cum aliqua quaſi connaturali facilitate eas
exerceat: nam perfectum eſt, cui mihil de-

eſt. In hoc ſtatu anima aſſumitur in Spon-

ſam Chriſti: pro veſte nuptiali dat illi Deus
Sanguinem Chriſti Fili ſui, & omnia Meri-
ta illius; experta hoc eſt S. Agnes V. & M.
intimè Deo unita dicens: Sanguis ejus orna.
vit genas meas, dexteram meam & colium me-
um cinxit lapidibus pretioſis, tradidit quributs
meis inaſtimabiles margaritas, & circumdedit me

ovn In
1 legunmn
6s Aun
Eomtlere
Cun Deo von
menn us
ſebenesl,
Gniere
eſuft
gisfits⸗

uidan

van M n
den lkin
Wonſ
1Duſin
yrbrni
eigel Cin
ts conuu

lione n

Punch

Hübponin

19Aundon⸗

ſe ono, e

be ncten

rj ge

ſauum
iſien

Meditatio tertia. 475
vernantibus, atque coruſcantibus roſis. O
cœleſtem ornatum ex infinito theſauro Me-
ritorum Chriſti deſumptum! ad quem om-
nis Reginarum faſtus nuptialis quid niſi fœ-
ditas, niſi lutum? O anima religiola, noli
deficere à ſerio S, perfectionis & myſticæ
cum Deo unionis ſtudio etiam propter in-
numeras tuas diſtractiones, etiam propter
frequentes lapſus tuos, etſi diu ſudare, &
graviter luctari te oportuerit, etſi exiguus
ſucceſſus tibi appareret. Humilem de pro-
priis viribus diffidentiam & firmam de Dei
gratia & adjutorio confidentiam concipe:
Fateor, non potes per te pervenire, (nempe ad
talem perfectionem, & cum Deo plenam
unionem) ſed Deus poteſt te perducere; verum
ut Deus tibi adſit per gratiam, vide, ne tibi
defis per ſocordiam. Blos. in Inſtruct. Vit. a-
ſcet. p. I. divis, 8. n. 3. Fervens deſiderium &
jugis conatus à Dei Benignitate pro actuali
perfectione acceptari ſole.—
Punét. II. Homo viator ad thalamum
Divini Sponſi per vinculum perfectæ charita-
tis & unionis admiſſus quodamodo deſinit
eſſe homo, nempe quoad vitam ſenſualem,
ſuique amorem & curam, & ſic ſibi, om-
nique rei creatæ mortuus vivit vita Divina,
dicens cum D. Paulo: Vivo ege, jam non ego,
vivit verò in me Chriſtus. ad Gal. 2. v. 20, Ma=
nebit quidem tunc ſubſtantialiter homo, ſed
tali-

4 G6 Diei VIII.
taliter, ut omni, quæ in Deum non tendit,
affectione exutus fiat in operationibus ſuis
Deiformis, ſeu Deificatus hormno, prout
ferrum in igne candens, manens ferrum, i-
gnis figuram induit; ſicque, ůt illuminatus
Theologus, Joannes Taulerus, loquitur, quod
Peus eſt eſſentialiter per naturam, hoc homo ſit
per gratiam, nempe indivinatus homo. In
hoc ſtatu Deus gratiis ſuis ſpecialibus ſe in-
clinat ad animam, & anima amoroſis obſe-
quiis appropinquat Deo, mutuo quaſi amo-
ris certamine; hinc Sponſa ait: Diledus meus
mihi, & ego illi. Cant. 2. Vv. 16. Deéus qui-
dem inclinat ſe ad animam, accendendo in
intellectu præclara lumina, quibus eam de-
ducit ad cognoſcenda ſuæ Divinitatis arca-
na, ad contemplanda ſublimia Incarnatio-
nis, Vitæ, ac Paſſionis Chriſti Myſteria:
voluntatem inflammat ad inſolitè intenſum
chariſtatis ardorem: memoriam abfirahit à
tranſitoriis hujus ſæculi imaginibus, eàmque
ſolis ilis, quæ Divinam Gloriam, & bene-
placitum promovent, affixam detinent: imoò
eiarur Deus nonnunquam in anima adeò
Hmiter, ut ea ſentiat, viſitari ſe ex alto,
& ſe ſupra ſe, & wires ſuas ſublevari, cum
hac tamen reſtrictione, quòd Deus ſe ei
nondum revelet, prout eſt in gloria ſua,
ſed prout in hac vita poſſideri poteit. O fe-
hx hora, in q6a Benignitas Supetaliſſmi

ſeKoen
id n
Oircunm
6 i
onue, 0
euetuen
cl
Ninenuit
n ke dol
in lge
pernenon
ran an ih,
eotonccri,
ndnnd
ütngen
Megohon
clltne
MIim, cnen
oN, Ahin
Mlitetan
kuret, ven
lue gelor
elus, i⸗
Dliamthiin
ſo ſde
tiuſonin
l volunn
All, e⸗
uivel n

eikn⸗

et

e iſe
mnnn
umeh
mn
nſeh
Aons
mst
ihir
e
Wir
un
R
re
a,
rs
1

n

27

Meditatio tertia. 477
Dei ſe vili creaturæ tam copiosè, tam gra-
tuitò ſuis gratiis communicare dignatur!
O felix conſummatio omnis præcedentis la-
boris & conflictůs contra inſultus rebellan-
tis naturæ, concupiſcentis carnis, & tu⸗
multuantium paſſionum! 1
Punéct. III. Anima econtra per ſpeciales
gratias ad familiarem cum Deo amicitiam &
unionem admiſſa ambulat in continuo, quan-
tum hic poſſibile, Divinæ præſentiæ con-
tuitu, éſtque ei jucunda, pura & tranquil-
la per memoriam, elisctuna „ & volun-
tatem cum Deo converlſatio, ac ægrè ſentit
de eo non cogitare, illique innærere; dicit
enim cum S. Auguſtino l. 1. Confefſl. c, 2.
Inquietum eſt cor meum, donec requieſcat in te.
Hic quaſi continuus Divinæ præſentiæ obtu-
tus cauſat in ea plus, quàm oculatam vigi⸗
lantiam, circumſpeétionem & recollectio-
nem, ut in omnibus zéctionibus & operi-
bus ſuis, etiam minutiſſimis, Divinum guſtum
exſaturet, néve ex incuria, errore, vel le-
vitate oculos ejus offendat, qui totus eſt
Majeſtas, & ipſa incomprehenſibilis ſuper
omnia amabilitas. Fervet inſuper jugi deſi-
derio & ſtudio Deo in omnibus placendi;
hinc ita fortiter, ita exactè, ita confſtanter
Divinæ voluntati, ejúsque Gloriæ inſiſtit,
acſi Cœli, terræque jactura vel ſalus verte-
retur, ſi vel quoad apicem à Divino bene-
placite

478 Diei FIII. Meditatio tertia.
placito recederet. Hoc ſpiritu Deo placen-
di animat omnes ſuas cogitationes, verba,
opera, vota & deſideria. In omni proſpe-
ro, & adverſo rerum eventu tranquillè vi-
vit in ſinu Divinæ Providentiæ: eſt enim ele-
vata ſuper omnes curas; hinc nec infirmita-
tis, nec mortis, nec cujusvis internæ aut

externæ afflictionis, contemptůs, ſuique

depreſſionis timore, nec Purgatorii, aut
Inferni pœnis turbatur, dumodo amor &
honor dilecti Dei in ſalvo ſit, in quo utpo-
te tota mente, totis viribus, totis affecti-
bus abſorpta vivit: ſicut enim gutta mari il-
lapſa ab ejus vaſtitate tota imbibitur, ita
anima Deo per charitatem perfeétam inti-
mè conjuncta, ab ejus Immenſitate tota ab-
ſorbetur, ut ei de amore & cura ſui, aut
privati commodi nihil remaneat.
Si igitur, anima religioſa, per Dei
gratiam paucis conceſſam te eo modo, quo
dictum, Deo perfectè unitam ac Deihica-

tam ſecurè ſperare valeas, benedic Domino

CœH & terræ, qui ſuſcitavit de terra ino-
pem & de ſtercofeé erexit pauperem, ac
ſan tificare adhuc: cave tamen, ne te enor-
miter fallat hæc periculoſa de tua unione
cum Deo præſumptio. Sin verò cum po-
tiori numero etiamnum ingemiſcas infirmi-
tates tuas, malos habitus, ac vitæ fortè præ-
teritæ cicatrices, humili corde eas in com.
Lak muni

e⸗
eNN,
ze⸗ nſün
ln
nrienin
Ne n mn I
in en
Rmm,
tNd
itenumn n
Aunbot e
dor dun he
ni,
uretni
dtire

M
N
II
N
Undl on
5 n
eriseher
Mgrati,
Ardumn ſ

leſfer
r erern

AMeditatio poſt 5. Exercitia. 479⁹
muni & particulari confitere Deo infinitè bo-
no cum interno clamore valido dicens: Do-
mine, imperfetium meum viderunt oculi tui.
Pſ. 138. v. 16. Fxtende Brachium Potentiæz
tuæ in adjutorium puſillitatis meæ, & dedue
me in viam rectam, in viam S. Perfectio-
nis, de qua Propheta tuus Iſaias ait: Et erit
ihi ſemita, 6& via, & via ſanda vocabiiu.
Iſa. c. 3 5. v. 8. Ecce Domine! ante te omne
deſiderium meum: non tantùm ſpeculativà
admirabor, ſed totis viribus practicè ſecta-
bor viam perfectionis, & ſanctæ tecum
unionis, per quam mirabiliter animas tibi
dilectas traduxiſti. Dixi, nunc cœpi, ita
me Deus adjuvet. =

PROXIMO DIE
Poſt o&tiduana Exercitia.

MEDITATIO.
De Perſeverentia in bono.

Puncét. I. Pod S. Exercitia haud dubiè plu-
rimis bonis propoſitis & ſanctis
deſideriis dives es, 6 anima! Sed hoc poſt
tantas gratias, poſt tot internas illuſtratio-=
nes necdum ſufficit, niſi deinceps facta pro-
poſita fideliter & conſtanter exequi, ac in
bono perſeverare omni conatu ſatagas In-
hæren-

486 Alteditatio
hærendum eum Servo Dei Job forti reſolu⸗
tioni & ferventi applicationi: Juſtificationem
meam, quam cœpi tenere, non deſeram; Job.
27. v. 6, monentestiam ipſo Spiritu Divino:
Won verearis ad mortem juſtificari. Ecchi. 10. V.
22. quot ſunt, quot fuerunt, qui in oi-
duano ſeceſſu totius præcedentis vitæ ratio-
nem ad accuratam trutinam vocarunt, & ſi-
pi de futuro ſaluberrimas leges piè vivendi,
virtuosè operandi & patiendi ſanxerunt! ſed
quia brevi intervallo oblivioſi, & incurũ fa.
Gti ſunt, & ſucceſſivè ab hoc & ab illo pro-
poſito reſilierunt, ideò in priſtinam tepidi-
tatem, in antiqua vitia, & plerumque ma-
jora ob ſubtractionem Divinorum auxilio-
rum inciderunt. Cave, 6 anima, quantum
cavere potes, ne & tu ſis ex eorum nume-
ro. Promiſiſti Deo roſas, noli porrigere
ſpinas. Non defſeras juſtificationem, quam
tenere coœpiſti. Sæpiſſimè coram Deo re-
nova propoſita, & ne per latum unguem
culpabiliter ab eis defleéte, aut protinus re-
ſipilce. Sola perſeverantia in bono coœle-
ſtem coronam meretur: Qui perſeveraverit
uſque in finem, ſalvus erit. Matth. 24. v. 13.
Econtra: Ve Bis, qui perdiderunt ſuſtinentt-
«m, && qui dereliquerunt vias rettar, & di-
verterunt in vias pruvus. Eccli. 2. V. 16. Sed
cur væ, & præſertim cur væ illis timendum,
qui poſt S. Exercitia à concepto fervore &
. E fa

— †

(Cenan
Haem
(Muieid⸗
Pleskeun.
enemm,
eclin
tun
unel.
arinnen,
ulDeo,
un g, N
o/Aent
cAi
unnertad
nhecate
nueietn
Uuntpert
n,gi r

Remnte fue

Pigi bck
Mallrtor
nibertic
nles deue
in. Kt⸗

.
i teyche
immnatio
Cnton
ln u,

uil⸗
ie
Ann
tane

voſt 5. Lwercitia. 481¹
à factis propoſitis receſſerunt? dicam tibi:

lIdeò æternum væ iis timendum, quia poſt

collata Divinitùs magna lumina ingrati ac
inſtabiles ſecuti ſum tenebras: ſicut autem
lumen eorum, ita & tenebræ eorum, tene-
bræ craſſz, quæ eis reditum ad lucem inter-
Punct. II. Terra ſæpè venientew ſuper ſe
bihens imbrem, 89 germinans herbam opportu-
nam bis, a quibus colitun, accipit benedidio-
nem à Deo. ad Hebr. 6. V. 7. Terra hæc cor
tuum eſt, Origen. Hom, 1I6. Da honorem
Deo, & fatere cum magna animi gratitudi-
ne, quòd Divina Benignitas per hoc octi-
duum terram cordis tui copioſo & frequen-
ti imbre cœleſtium inſpirationum ac gratia-
rum duleiter rigaverit. ân non dici poteſt,
Deum ſuper te efudiſſe imbres ad inſtar gurgi-
tum, qui de montibus fiuunt? Job. 36, V. 27.
Si exinde fructum bonorum operum attu-
leris; ſi facta propoſita fideliter exequi, ſi
obſtacula fortiter ſuperare conatus fueris-
accipies Benedictionem a Deo, qui ſolos perſe-
verantes deducit ad bravium æternæ beati-
tudinis. Sed audi cum tremore id, quod
ſequitur: Proferens (terra hæc) ſpinas ao tii⸗
ulos, reproha eſt, & maledicto proxima, ca-=
jus conſummatio in rombaſtisenem. Quæ verba-
S. Chryſoſtomus exponens ita ait: Non Nunt
bæ minæ Pauli non ſun verba hominis, ſunt
,6 AHh Spiri⸗

4 ⁸2 Meditatio
Spiritus S. ſunt Chriſti, qui in ipſo loquitur. S.
Chryſoſt. Hom. 10. Qui ergo hac tempore
grattarum imbres Divinarum inſpirationum
bibilti, noli poſt intervalla cum tui incuria
dicere: Gurges aquarum tranfit; Habac. 3. v.
TIO. noli negligere impenſos Dei tractus in-
ternos in viam virtutis & perfectionis: nam
res periculi plena foret; ſi denuò ſpinas mi-
nôrum deliberatorum, & tribulos majo-
rum peccatorum proferres. De hoc peri-
culo teſtatur eximius Aſceta, dicere non du-
bitans, quòd unum è certioribus fignis reproba-
tionis ſit, ſepe recipere auxilia operandi benè.
& his non uti: Paul. Segneri in Man. An. 26.
Mart. hoc enim idem foret, accum Deo,
ejusque Divinis gratiis & auxiliisqocarivel-
le. Vide, quanti interfit poſt perceptum
rêrem ccleſtium Charismatum faétis Deo
pfoômilſſis ſtare, & in bono perſeverate. 1
1 Punét. II. Cognoviſti in hac ſolitaria
recolleétione, quid à te Deus, quid ſtatũs
tui eonditio, quid vota, quid regula, quid
conſcientia tua requirant. Jam inexeuſabi⸗-
lis es 6 homo; ad Rom. 2 v. I. ſi non opere
compleas ſalutares inftinctus, quos tibi
Div ina Bonitas ſuggeſſit. Durum eſt tili, con⸗
tra ſtimulum caloitrare. Act. 9. V. & Heroica
jam requiritur applicatio, qua tollas impe-
dimenta boni, fugias occaſiones mali;, om-
nésque virtutum difficultates as mnoleſi
ð 14 tabi⸗

lterd
AAr
cutu
es tin
ſckth u
Mrt
llineze
be ken
Nncſock
un
l Neſt
un elen
,
oic khn
tenilre
Clla
en n
Sickeon
go
S
1 ,
e2.,
em
cUNN
ſecule
len h
Eml
concln
nemcea

Poſt S. Exercitia. 483
ſtabiliter-& infractè vincere coneris. Etiam
poſt factam in S. Exercitiis vitæ in meli us
reformationem adhuc vivunt domeſtici
hoſtes tui, qui ſe fortè modè ad tempus
occultant, ut poſt moram periculoſüs in
te inſurgant. Contra! hos conſiantes e 2
cubias agere oportet. Hincinde ſe .
nuabit te or & langudar in Diyinis: “
offendicu ula, charitas Proximmi siE
tur: jam mille modis amor proprigs, N.
tuti prævalere conenget jamn mala à
rum exempla te ad ſee le “ invita ne
jam Caro. mundus, diat luis, & 10t3 Pas-
ſionum n halanx contra ri um &r rat
nem inſurgent S&c. Nili infer tot ardua
crimina etiam diuturno tempore uſe
finem invicfo animi ropore “
S& hactenus bene nchet Proffcutus ⸗
ris, ico tibi cum Apoſtolorum benege⸗
Melius tii erat, non cognoſceré a Riti
gudm poſt agnitionem veltorſtin ohberti:
2. Pet. 2. v. 21. aut priſtinum tepidum, ne-
gligentem ac -vulgatem vivendi modum
tenere cum exiguo, vel nullo diſcrimine
à vita ſæculari: nam ſervus, qui cognovit
voluntqtem Domini ſui bec. 86 non fererit,
vapulabit multis. Luc. 12. v. 47. Igitur fir⸗
miſſimè conclude, facha propoſi ita, & ul-
timam fortè Dei adhuc ſincer te amantis
admonitionem conſtanti executioni mandare.
H h 2 Cls⸗

384 Medtatio Poft . Erxereitia
en CO. âνN1II A..

ine ESU Chriſte, verum perſeve-
Raeiabonoiehdo, malo toleran- el
do prototypon. Tu cùm dilexiſſes tuos, in qii
ſinem diexiſti eos: cur non potius SSoin fi⸗
nem uſque vitæ meæ in amore tui ene
perieverem, achunc amorem meum fibi in. ah,l
numeris eum i win tid iäuu⸗
õ „&& V nol viſti deſcendere, ſu,
ethi promiſerint Judæi credere in tc, Filium
Dei: nec ego cum gratia kareridan ui
fa is tibi promiſſiomibus, Bk le
bore, magno mei Odio, aſſidua viil .
tia, indeſinenti naturæ violentizg: ac ſle⸗ znnn
mum diuturna in his perſeverantia uſque anriii
d ulämum halitum meum opus fuert. ani⸗
Juravi & ſtatui, cuſtodire judicia Jul ie s
tuæ. O fons omnis Wilerrordis de e. me
Allti velle, da ctiam p Selicete Am Nzwdn
B (eltut, n
hol
(rn
ue
I ei
e,g
r r ace
Uenielnzr

Ad Religioſos, aliôsque S. Ex-
ercitiorum Candidaro.
pdbee— a
Vitandis Cauſis & Occaſionibus, poſt
odkiduanam recolleltionem in priores de-
Febtur, & vitæ tepiditatem inda-
centibuus

(⸗ma religioſis Ordinibus in con-
ſervando & augendo ſuo ſpirituali
vigore & fervore, item privatim cuivis
animæ ſalutis ac perfeétionis ſuæ ſtudioſæ
ab annuis exercitiis plurimum emolumen-
ti ac roboris accedat, ita, ut per ea, ceu
media ferme præcipua, integræ S, Familiæ
in ſuo immarceſcibili flore cum ineffabili
Dei gaudio & Eccleſiæ commodo con-
ſerventur, tamen ab experientia conſtat.
multos poſt S. hanc recollectionem, & in

ea factam de præterito omnium actionum

ſua rum diſcuſſionem, nec non propoſitam de
futuro eairum accuratam reformationem,
brevi intervallo denuò veterem hominem in-
duere, ac ſucceſſivè in priſtinam vitæ tepidi-
tatem declinare. Incipiunt denu ſuis in De-
Hh 2 um

—„

486 Pareneſis.
unn obſequiis humi repere, erga purita-
tem viiæ parum ei ab /arctiori nonni-
hil virtutum ſemita deflectere, culpas ve-
niales, & regulares tranſgreſſiones parvi
pendere, corporalia ſolatia ambire, ut tan-
dem de talibus aut tali dici poſſit: Hos

ejus decidit. I. Petri I. v. 24. Videte arborem,

Kego contingò Arzit? Matthe)t. v. 20.
nquiramus breviter hujus periculoſæ me-
tarnorphioſis radices & cauſas, quibus im-
pellentibus multæ animæ à concepto in §.
Exercifiis fervore denuò in miſerum tepi-
ditatis ſtatum devolvuntur, ut iis cognitis
cautè ambulare addiſcamuasss.
2iEE& Prima igiturtorigo & radix hujus def-
eientiæz eſt, quia tales plerumque in ſoli-
taria ſua recolleétione non firmum ac ſo-
Iidum ædificii ſpiritualis fundamentum po-
fuerunt, dum in meditationibus ex defe-
étu debitæ & ferventis applicationis intel-
lectus in penetrandis veritatibus ſuperna-
turalibus non bene convictus eſt, ſicque
volhüntas non eſt efficaciter mota ad amo-
rem virtutum & extirpationem vitiorum;
hinc Deus in ſubſequenti effectu ſubtra-
here ſolet ſua auxilia in pœnam ignaviæ,
qua ſe tales animæ huic operi maximi mo-
menti applicarunt. FPormaverunt quidem
Propoſita judicio ſuo ſatis fervida, quæ

eſalſs
6mnbn, ſe
Pefibhn
Plutthi
Aclnee
uon es
NeMN²
Lertchenn
Nen
Alieo

Ceeune⸗
Celnentiun
nts Kudi
ifio, cl
aibelo
Uete, ene
ltdtrani
keltnre
n ſenhe
im ant
M
ut e c

4
N

ue

Parænefis. 487
tamen poſtea quavis obvia occaſione vel
levi tentatione denuò infirmantur & extin-
guuntur, eò quòd illa tantùm ſpiritus va-
dens, & non rediens in animo depinxe-
rit. Sunt fortè etiam, qui diebus his ſa-
cris ad vacandum ſoli Deo modo ſpeciali
deſtinatis horas quasdam ſuffurantur, eâs-
que ſtudiis altioribus, aut parandis Con-
cionibus, vel aliis huic tempori incom-
petentibus negotiis, etiam de ſe bonis de-
putant: hi tales non ſperent, ſe ſolidum
& conſtantem fructum è& ſuis Exercitiis re-
laturos, eò quèd citra & contra volunta-
tem Dei alia objecta à profectu in ſpiritu
& perfectione diſparata aſſumant:, nec ſe
totos cum omnibus viribus huic unico &
ſalutifero negotio impendant. ⸗

12 *

SBecunda radix eſt horror difficultatum
occurrentium in exequendis propoſitis.
Virtutis ſtudium communiter, prælertim
ab initio, cum lucta, cum repugnantia,

cum acri bello eſt, quod rebelles concu-

piſcentiæ, perverſa voluntas, ac prava con-
ſuetudo rationi & ſpiritui quotidie mêvent,
dum refractariè volenda nolunt, nolenda
volunt, ſemper in vetitum proclives, ulſ-
que dum cum facilitate virtutis habitus in-
duatur. Hic proin ſecuris ad. radicem
ponenda, ac difficultas generoſo auſu, in-
Hh 4 voca-

488 Patæneſis.
vocato præcipuè Dei adjutorio, vincenda
eſt: laborandum ſtrenuè, ut. Divinæ inſpi-
rationes in S. Exercitiis collatæ, & ex iis
formata bona propoſita contra deſidiam no-
ſtram prævaleant; ad quid enim prodeſt,
imèò quantum non obeſt, in ſpirituali ſoli-
tudine fructum S. Meditationum, Exami-
num, Lectionum, cœleſtium Luminum
ſedulò annotaſſe? ad quid, vitæ ſuperſtitis
curſum ad regulas rectæ rationis, & dicta-
men Legis Divinæ ritè ordinãſſe, ſi dein ad
inſurgentem quamvis difficultatem nullam,
vel exiguam vincendi violentiam adhibeas?
ſi obſtacula in via virtutum generolè & con-
ſtanter tranſcendere non allabores? ſi ea,
quæ delicato amori proprio ardua & in-
commoda videntur, torpidè & ſegaiter ag-
grediaris? Dico tibi: magnus adhuc erit
conflictus inter ſenſam & ſpiritum, proin
magno animo, continua vigilia „mortiſi-
catione, ac difficultatum victoria opus erit.
Quod viribus tuis deeſt, imploratum Dei
auxilium in omni neceſſitate ſupplebit.

Tertia radix exigui fructus poſt Exer-

citia eſi defectus ſilentii, & incontinentia

linguæz. Sine dubio in ſolitario tuo ſe-
eeſſa verum ac genuinum Religioſam &
Filium S. P. Benedicti agere propoſuiſti:

ſer⸗

ſed ſing linguæ cuſtodia, ſine ſilentii ob-

nir tn
nſi⸗
2 8
,
rſen
gn!
Cgtnlum
Mntt
ſifonn
geroh
adi
e Mamuil
nouctien
Ead
n, Kre
dons
r noen
ll zeeen
ſles gve
gultet en
Foninot
lonenin
lin ſe
Aanpunn
14
ioe l

Enk

Paræneſis. 4³9
ſervantia impoſſibile eſt, teſte S. Jacobo:
di quis putat, ſe Religioſum eſſe, non refrænans
linguam, ſuam -= hujus Vana eſt Religio; Jac. 1.
v. 26. &, üt S. Maria Magdalena de Paz ait,
impoſſibile eft, ut anima religioſa, quæ non
delectatur filentio, guſtet res Dei. Sis mo-
dò plenus ſanctiſſimis deſiderüs, æſtues
ferventiſſimis erga Coœleſtia sogitationibus:
has nutrit S. ſilentium, eſt enm mater ſa-
pientiſimarum cogitationum, S. Diodochus,
quas econtra multiloquium diſſipat. Vi-
vas modo in pacis ſerenitate, in conſcien-
tiæ tranquillitate in ſpiritu devotionis &
compunétionis: ſi te vel una aut altera vi-
ce ſcienter aſſocies tali Sodalium contuber-
nio, qui vanis, feivolis, pungitivis, de-
traétoris colloquiis aſſueti ſunt, qui ſo-
lent aliorum Ationes cenſurare, conten-
tioſè pacem turbare, Superiores, aut æ=-
quales queruloſè traducere &c. videbis,
qualiter exinde, niſi omnino cautè ac in-
vito animo talia auſcultes, notabilem dimi-
nutionem in devotione & cordis compun-
Stione ſis experturus, ita, ut tale ſpiritua-
le damnum ſæpè non, niſi longo tempo-
re, & vix aliter, quàm nova ſpiritůs re-
collectione ſit compenſandum. .

Quarta radix inimica fervidis §. Egerci-
tiorum propoſitis ſunt mala quorundam
Hh 7 Exem-

49⁹0 Paræneſis.
Exempla, quibuscum converſaris. Sunt
ſübinde etiam in S. Cœtibus-aliqui, qui
ebiter conſiderati non adeò malæz notæ
ſpecĩiem præſeferunt, interim etiam nec vi-
tæ optimæ teſtimonium habent;, dum le-
viores regularum, bonarumque conſue-
tudinum tranſgreſſiones non curant, leges
modeſtiæ parum obſervant, in colloquiis
vanas & ſæculares nugas proferunt, ad la-
xitates, ad corporalia ſolatia prones, ad
Dei obſequia languidos ſe exhibent, qui
non quidem abſolut mali dicendi, ſed
nec bonis Religioſis annumerandi ſunt.
Horum Exempla aliorum Confratrum ani-
mos, ſi non ſatis cauti ſint, ſibique nimi-
um confidant, in ſui ſequelam emolliunt,
eisque viam ſternunt, ut ſucceſſivè eorum
mores in verbis & operibus imitentur: pu-
tant enim, tanti non eſſe, ac fibi etiam li-
berè licere ea, quæ alii impunè dicunt &
faciunt, ſicꝗque paulatim ululant cum lu-
pis, dum à concepto fervore reſilientes ſe
reſpectu quodam humano talium imperfe-
ctorum Fxemplis accommodant. Sit pro-
in Candidatus Exercitiorum ſolicitus pro
profectu ſuo ſpitituali, & quantum diſcre-
tè ſine contemptu fieri poteſt, cautè de-
clinet converſationem, præſertim clandeſti-
nam, eorum imperfectorum, unde plus
damni ſpiritualis, quàm cmolumemti ſibi

alae ni
bnk
eentt
4 V “
fitul m⸗
0 or
tenc
Nlitbnna t

Cn⸗
ede id
Clltthbs
ſchinuuen
innapcvun
äGhenn
unen,d
io wvedi,
Nline
lidd⸗
beetdon
Etlton
NDeumnr
Etll hue
leni caore
ſſietonren
Gont .
11 buo
i ode
nenc,
enhtean

Pareneßis. 491
gecedere prævidet: econtra præferat, ſi pe-
nes ipſum ſtet, illis potius in conlſortio ſe
jungere, qui ſunt boni Exempli, devo-
tioni, mortificationi & profectui in vita
ſpirituali magis addicti: nam converſatio
cum hujusmodi plurimùm conducit ad
conſervandum & augendum fervorem in
octiduana recollectione conceptum,

Quinta eſt quidam languor animi in per-
agendis actionibus ordinariis per diem oc-
currentibus quando iſtæ non cum purnate &
ſublimitate intentionis inchoantur & perfi-
ciuntur, quando media pro profectu ſpirituali
magis opportuna, uti Meditatio, Lectio,
Examen, Sacramentorum ſuſceptio, Ora-
tio vocalis, aliique, quæ Dei cultum im-
mediatè attingunt, non cum debita dili-

gentia & applicatione animi peraguntur,

ac interdum omittuntur. Non loquor hic
de tali torpore in gradu adeò prævalenti,
ut Deum proximè ad nauſeam moveat, ſed
de tali languore, qui ſit remiſſio à præce-
denti calore & fervore ſpiritůs in S. Exer-
citiis concepto, quidque animam paulatim
diſponit ad magis periculoſam tepidita-
tem. Proin in quotidianis ſpiritualibus,
aliisque obedientiæ operibus ſemper ligna
ſupponenda ſunt, quæ accenſum primum
ignem foveant, nutriant: & augeant; ſem-
11 per

492 Parænefis.
per nova fames & ſitis ad majorem juſti-
tiam excitanda, ac in omn'bus actionibus
fervens intentio, ac ſolicitudo Deo magis,
magisque placendi renovanda ef,r.

Sexta radix inconſtantiæ in bono poſt
S. Exercitia eſt ineuria circa examinandas
inclinationes animæ, quid ea amet, quid
fugiat, de quo gaudeat, aut triſtetur, quid
intendat in cogitationibus, verbis & ope-
ribus: nam ſubtiles ſunt affectiones inter-
næ, & ſæpè prima fronte apparent inno-
cuæ: ſi eis ſpirituali conſideratione larvam
detrahas, videbis, quomodo plerumque
amorem proprium ac commodum ſenſuale
oleant, imò aquas turbidas malarum pas-
ſionum ſecum trahant, aut ſaltem in eas in-
ducant; hinc vigilanti inpectione, & con-
tinuo, quantum fieri poteſt, mockeramine
ſuper hunc gregem internarum affeétio-
num opus eſt, ut indeſinenter, quod cur-
vum & diſtortum videtur, cultro morntifi-
gationis abſeindatur.

Septima eſt eſtuſio ſui in externas occupa-
tiones eùm diſpendio ſpirituali. Religio-
ſus contra Dei, Superioris, & Religionis
ſuæ voluntatem agit, ſi ſe ex prætextu of-
ſici ſui, & officio annexarum occupatio-
num ita obruat & immergat externis labo-

nenl
olke
unne

mipetae

ſtn.
1 eie
ehrnwer
Geenua 8
ſen i en
1läis pte
etttonmn
Mt, A
3Ale,
Gtr, Mn
Meteti
Pcehon
irt

Monite

lhltt ten
mlu ſeer
uimno

u por

6rpton⸗
ſen wntt
1,Nori⸗
ffeitin

anitn⸗
(nis u

ſtgtfei
lhe

e

ag

eß
uit⸗

Paræneſis. 433
ribus, ut exinde frequentiori per diem ſpiri-
tüs regollectioni in Ocatione, Meditatione,
Examine non adæquatè ſatisfaciat, aut ſi ve-
rum impedimentum interveniat, omiſſa non
ritè ſuppleat. Sine hac ſuppletione pi-
gra ſocordiæ, tepiditatis, & exigui erga
res ſpirituales affectus effugia ſunt, quæ ob
obedientiæ & officii functiones excuſatio.
nem aut exemptionem ab Exercitiis ſpiri⸗
tuahibus prætexunt. Curet igitur ſedulè
Exercitiorum Candidatus, ut ſe non totum
tradat, aut donet externis functionitus v.
g. ſtudio, aut conomiæ, ſed eas ita mo-
deretur, ut his quidem tanquam operibus
obecdlientiæ ſatisfiat, præcipuè tamen, ur de
profectu in religioſa perfeétione, de accu-
rata ſpiritualium Exercitiorum perfolutione
nihil omittarur, nihil perfunctoriè, aut cum
deputati temporis abbreviatione peragatur.
Sæpius ſe examhinet, an occupationes, ad
quas immoderatiùs ſe inſtigari ſentit, aſſu⸗
mat ex pura intentione ſupernaturali, ex.
præſcriptione obedientiæ, ex influxu neceſ
ſitatis, utilitatis, charitatis, & quiden ve-
ræ, non imaginariæ, an verò ad caz poti-
us afficiatur ex naturali quadam delectatio=
ne, vanitate, ſolati captatiene, terendi
temporis ratione, vel alſie hujusmodi fri-
volis motivis? Vita enim verè ſpiritualis ita
inſtituenda eſt, ut Dei Gloria, & majot
Perz

494 Paræneſis.
perfectio ſemper primas partes teneant, &
ad hunc finem omnes aliæ externæ occupa-
tiones famulentur. 1 ittia
O&ι½adix deficientiæ à concepto fet-
vore (pirits eſt incuria circa minima, quæ
triphcrmodo contingit: 1mò circa minima
peccata, imperfeétiones, & regulares trans-

gfelhones fugiendas; 2dè circa minimas

ocsſiones virtutum & meritorum, etiam ſtu-
dio (upererogatorio ainplectendas 53tl cir⸗

4

ca minutas mortificationes intecnas & ex-
ternis exercendas, quando natura vel re-
pugnantiamh ad actum virtutis ponendum,
vel propenGionem ad aliquam rem ſibicom-
modam, & propter Deum virtuoſe vitan-
dam oſtendit. Triplex hæc incuriz, licèt
Verlari videatur circa minuta, etiam non
ſemper ob gatoria, tamen paulatim ſpiritum

circa ſtudium virtutis, ac charitatis gugmen-

tum intepeſcere facit; ſicut econtra cura &
ſolicitudo circa hæc minima ſedulò & con-
ſtanter oblervanda mirum in modum pro-
fectum in virtuubus promovet, fervorem
ad magna & ardla agenda & ätiendi ac-
cencdit, ac copiola beheficia à Deo liperalis
ter conferenda promeretur; isinsv .
IHIas igitur radices, fructui ſpirituali=
um Exercitiorum valde pernicioſas, mag-
nia cura exſcindets, wel potius, ne poſt Ex-
erci⸗

4 ſ

r
letbie
konzts,
1Ele
i wor
2 ron
Pufme
1 tlunen
toe 1
Eir,

Ke⸗

Paræneſis. —— 49
ercitia in fundo cordis tui pullulent, cautè
ac providè vigilare oportet.

1 2

Si ſidelibus hisadmonitionibis non fer-
venter acquieveris, ſed ſuper eas oblivioſè
indormieris, dieo tihi: eniꝑt nimicus ho-
mo, & füperſeminabit zizania in medio
tritici tuorum ſpiritualium Exercitiorum
quæ Bonorum propoſitorum humorfe
paulatim exſiccabunt. Unica talis radix
ex enumeratis tolerata & nutrita potens
eſt, hoc ſucceſſivè præſtare. Cave
igitur, vigila, & æternùm
i621, in Walen oilttn nt

Ve In 0MnlIbVs gLOfl
fICetVr & sine Ine“
eXaltetVr DeyS.

14 — () .

Kaitararg

IND E

Basgairen Rerum & Materia-
ieam, 4705, 12 boe Sre continentur.

2637 . 218438903

Brenunciatio omnis rei creatæ requiri-
turad perfectam Saionem 3 Deo.
fol. 417: eqq. 0 I
Abhineme maderatur ſumptionem cibi 4
potus in quahtate, quantitate S
173. len. I
Leæditur primò murmuratione contra ci.
bum &ꝰq potum, 174.
Secundò privatim ſumen
dulciaria in Cellis. 6.
Tertiò inordinata effuſio
communss. I17.

pellaria &

a bos etiam

Quartò interdiu ſumendo et bo & potu
ſine neceſſitate Prælertim xtra Clau-
ſtra. 180.
ERran Hiſtoria de Religioſi s ob intem⸗
Perantiame damnatis, 184, & 18 5.

Abfſti⸗

e
ule
mheteron
leg
uch
zulene
Ae
nmtge
(cpunn
Men
ne
eS
Prwlrs
Cndrn
toret
4
etie
ebe

ſtock
cubt
mreg
lezen.
8 Lxce
r
lue N

1

1

“

1NDENX.

abſtinentiæ obſervandæ . monita 1987.
ulſaque 150.
Abſtracétio à Sæculo Religioſis pro ſpiritus
ervattone perquam nscefſaria 366.
& ſe
Adverdtat, ,ſeu crux duid ſit, & quotu-
plex. 422.
agdverſitates in hac Vita lunt. neceſſariæ,
& inevitabiles. 424. h ie
ſunt magni coram Deo pretii, 195.
vincuntur facilis, ſi non immaginarid ex ex-
„aggerentur. 194.½
ſunt via compendioſa pertectionem.
424. & ſeqg.
ſunt media efficacia ad amorem Dei tadi⸗
candum. 42 5.
amatores crucis pauci ſunt, etiam in 1Ciau⸗
ſtris. 426. 432.
adverſitates, etiam modicæ, patienter! tole-
ratæ Deo, magnum bensphchkum cau-
ſant. 434 ſeqg.
media eas ritè perferendi. 220. 44¼.
Ambitio & crapuia quibusdamkeligioſis fue-
runt cauſa damnationis. 184-85.
Amor erga Deum magno pꝓræcepto nobis in-
. culcatur. 444. r
ejus Excellentia, & requiſitæ conditio-
nes, ut ſit perfectus 447. & 419.
media ad perfectum Dei amorem. ibi.
Puncta practica ad hunc amorem per
li quo⸗

INDEX.

quotidianum Examen radicandum.

449.
Dous ſui amorem 6. modis a5 homihevul

344

cxtorquere. 453. ſeqq. =
amandus eſt Deus propter infinitam ſuam

IUBonitatem intrinſecam, eiſi erga nos

bonus non eſſet. 4 57. ſeqq.
amoris in Deum tres actus præcipui. 462.
hi non ſint ſteriles, & purè affe tuoſi,
Pes practieè opere comprobentur. 464.
Sen aliqui in amore Dei peciahter fet⸗
vVentes adduecuntur. 469 ſeq. inil
uper omnes in amore Dei emminet 6. V.
Maria. 471. a⸗
Amol proprius deſcribitur. 143.
s lnuat ſe ſubdole in Exetcitia ſpiritun
lia. 14.
quomodo ſit dignoleendus. 146 ſeqꝗq.
eſt fons & origo omuium peccatorum,
& deordinationum à Deo. 148.
cortigitur oppoſito odio ſui ipfius, &

perpetua abnegatione. 149, ledd.

Angelorum Perfectiones. 396.

Anima cum corpore peccati complex, ſit mi-
niſtra juſtitiæ in corpus, dictando Opera P

Ponitentiæ. 64. 6
Arca fœderis ſigura 85. Euchariſti⸗ Saera.
menti. 338.
Aſini more corpus eri moriificatiohem tta⸗

an

dum. 135 Attri-

fpiundi
u

dnh
uhed
u.
ſeho,d
d⸗

t

N.
Lpatr
Mndon
Gedd⸗
Miud⸗

(Anste
o
ine
Ulen
Clitai
co
Atitats
lxan
(nts
ſing
(le

PNDEX.
Autributa Divina cum humilitate indagantla.
vid. PBerfectiones Dei. 1 n320

§. b. Benediclus Exemplo ſuo docuit, nos
S. odio habere. 150. ſeq. aite
ejus ſpecus in Sublaco deſcribitur. ibi.
cjus Gloria in Cœlo. 151. & ſeq.
verbo⸗, & Exemplo docuit ablkattionem
tA Sæculo. 268. m!
inter dura & aſßera totam vitam nſum⸗
pſit. 431. o mete D (42
fagrabat magno ardore Divini Amoris.
Mari⸗ Penaventuta Monialis Romæ primo
die S. Exercitiorum ſolidè converſa. .
Bonitas Dciit in ſe, & erga nos:qua i 401 Ea.

C. . “

Caſtitas reddit hminem Deo Angeis ſi⸗
milem. 315.
continuam Vigilantiam ob carnis concu-

piſcentiam petit. 317
caſtitati oppoſita luxuria mimam in beſti-
am convertit. 318. 14

caſtitatis cuſtodiendæ bunca padi a in
Examine 320. 1
Charitatis fraternæ præſtantia. 200.
charitas in proximum eſt. character, quo
dignolcimur Filii Dei. 202.¶ℳ
Ii 2 . ha-

INDEX.

habitatio feli, ubi concordia viget. 203.

impetrat Dei Benedictionem, etiam in
temporalibus. ibi.
rane dilectione Droximi nece Den; di-

ligitur. 205. ðèðð
magis neceſſaria eſti in religiofis Commu-
nitatibus. 2006 . AIii2
charitatis fraternæ tria motiva. arX. us⸗
Sique 216. H e
charitas fraterna inter primos Chrillianos
qualis? 216. ſeqq. I. 1

charitativè ferendi offenſasà proximo il-
Hatas medium efficax, 220: ſeqq. 3
Chriſtus Exemplum continuæ mortitcato-
nis. 134. 211 7/ 160 142
Cognitio appretiativa Dei, & Divinarum
.Berfectionum mediante lumine fidei
proximè ducit ad charitatis perfeétemem.
386. ſeqq
utilis & neceſſaria eſt ad profectum ſpiri-
tualem in triplici via pertectionis. 358.
Cognitio ſui eſt radix humilitatis. 164.
Coſloquium poſt menſam indulgetur Keli-
gioſis Benedictinis ex diſpenſatione Con-
„ gregationis Cafſinenſis. 111. — a
Colloquia otioſa, profana &e. bernniſtun⸗
tur. 112. 127. in:
Communio Sacra. vid. Miſſæ celebratio.
Cünchæ marinæ ſimiles ſint Ralgioſg Piner
mundanos verlantes. 265.
Con:

omt
un
cNN
Unge
in⸗
1nlimt
Gigort
(Menton
1, M
loan
Coverer
ſtulun
alt
MV
ſeiten
(onenio
E
ſert
inen
ſteun
tera
Gicii
(onetiot
kuee
ſel
ar
le
In
Une

nr

INDEX.
Conformitatis voluntatis noſtræ eum Divi-
na, quanta ſit ſublimitas. 378.
voluntas Dei alia eſt ſigni, alia Penephiei-
ti. 380. 4
utraque non tantum in proſperis, ſed
ettiam adverſis adimplenda, 381.
F. Conſtantinus ex S8. Ord. Seraphico teſtatur
de rigore Juſtitiæ Divinæ poſt mortem. 14.
Contentiones in Monaſteriüs pernicioſiſſi⸗
mæ. 206. usque 21.
excludunt omnes virtutes. 210.
Converſatio frequens Religioſorum cum
Sæcularibus pernicioſa. 264. ſeqq.
cauſat ſubtractionem cœleſlium vigtetio⸗
num. 274.
tres conditiones in ea obfſervandæ. 282.
Converſio vitæ in & poſt S. Exercitia ſit ve⸗
ra, ſeria, & ſolida. 3. 4.
ſiat ex tote corde, mutindo totum ho⸗
minem. j. 6.
fiat cum tota voluntatis eſſicacia. 6.7. =
Converſionis ad meliorem vitam Idea pra-
Eticaà in Examine conſcientiæ. 28 ſeqq.
Converſio morum in Profeſlione religioſa
includit obligationem grayem tendendi
ad perfectionem. 236.
Cor totum ab amore rei creatæ vacuum pe⸗
tit Deus. 418. ſeqq.
Corpus per mortificationem Deo in hoſti=
am viventem zmmlendum 134

tmclandum more alinie 135. ſed. he
corpus & caro maximi hoſtes anim æ. 152.
Gorreptio fraterna cautè fiat cum certis con-
ditionibus 213. ſeqꝗq. E .
Creaturarum perfectiones ducunt in cogni-
tionem &amorem Dei 40 8.
creaturarum inordinatus amor eſt denſus
murus inter Deum & animam 41 7.
Eruces. vid. Adverſitates. ne2130.

2 2*

Dzmon tipudiat de Religioſis ob S=
rum exceſſus. 112.
Defi cientes i in Monaſteriis lucceſſi inmi⸗
ſerum ſtatum devolvuntur. 250. ſeqd-,
Dei Perfectiones imperfectè valde in hac vi
tacognolcuntur. 393.
Dei Potentia, Sapientia & Bonitas, Aee

Attributa, etiam imperfectè lumine f
Ccognita, charitatem nos ducunt. 391. Us-
De iderin im, fames „8. ſitis requiritur: d
profeè utn ſpititualein. 285. ſeq.
Detr⸗ Cionis

atum. 224.
pecicolofum. 22272.
ejus ſeptem ſpecies. bi. t. D
Diſcordii in Wonaftenis. Nich Con Ende 0.

2:: 26. 1 17*
Epiſtola B.V. Matie in terris agentis 44z.
Ignatium Mart. 99. Eucha-

um etiam inter b- 5903 non

Ptinn
drpe,

oln
utid

lnn d/
u
ck1
Moe
jco
lee
1e
Mupeo
Gien

tirun
nto⸗
.
(mene
moonn

kun⸗

W

I ND EX.
Euchariſtiæ Sacramentum Divinorum Mira-
culorum maximum. 323.
requirit in lin fuſceptione ommem pothbi-
em præparationem „& devotionew.
324. usque 344.
cauſat gradum gratiæx ſecundum gradum

Exercitium menſtruum, ſeu recollectio ſpi-

ritũis per diem commendatur. 95.

Exſpoliatio perfecta ab omni creatura requi-

ritur ad unionem cum n Deo. 4¹7. ſedd-

PFamam: 8& A teſlimonium bonum apud. cxirl⸗

neos ſtudeant haberé Sacerdotes & Keli-
giôſi. 129.
Fides mortua rejicitur: : Roguida culpatur: 2
viva commendatur. 95. ſeqq-
fides vera W viva docst⸗ omnes werita-
tes. 98. ie
Pilius prodigus 2d kattem rediens gpurte.
ſipiſcentis animæ. 3. 0

Gniarum ſeu arnſctortms aKualiuan ub.
tractio gravis poœna peccati racdamt⸗

eſt. 62. ſeq.
Sruti internarum illuſtrationum ſubtrahun-

tur converſantibus incautè cum Sæculari-
bus. 274 1 Krn Buiis 4
li 4 M,

Zift

Herici & ardiun actus. vid. Opeta heroica.

Hoſtis maximus hominis eſt Corpũs & caro

REriens Suſo ſpeculum patientiæ. 428.

Humihtatis radix eſt cognitio ſui. 164.
5 eie⸗ materia eſt propria vilitas. 16 7.
4

umijitas radicatur conſideratione: quid

requirit continuum ſui Exercitium. 169,
ejus Puncta practica in Examine. 195.
Hyſiulphus, Vir nobilis, obhomicidium àS1
. SephanoV.Pspa comdemnatur ad auſtera
Pnitentiæ opera in Sæculo, vel ad ingref-
ſum Ręligionis, 66. ſeq .

fuiſti, quid es, quid eris. 166. ſeq.

7

Swrnae

Jejunia non tetrieè, ſed eum prompto ani-
mo obſervari debent. 172.
Impatientia triplicem afflictionem parit. 191.
Inconſtantes in bono poſt S. Exercitia male-
diétioni proximi ſunt. 480.
Inconſtantiæ poſt S. Exercitia cauſæ inqui⸗
Annocentius Ill. Papa periclitatur de ſalute,
& ſuſtinet graves pœnas Purgatorii. 13.
Intentio in operando triplex eſt. 352.
optima, quæ unieè Dei Gloriam, & bene-
placitum quærit. ibi,

.
en⸗
Micah⸗
ine
6on
ahe
Di
iup
ſul
i
n al
Pl
in⸗

ole

Mie

1132
dre
lciesl
er
Duun

üth n
ulde

6,
ffrem
Dahra
en

du
u,

17

E

r

4

INDEX.

hæc intentio cauſat in anima triplicem ſub-

limem effectum. 3 532.
intentioni bonæ dæmon inſidiatur in prin-
cipio, medio, & fine operis. 355. ſeq-.
Judicia Dei occulta ſunt expaveſcenda. 8.
ſeccdq.
ꝗquia neſeit homo, utrum amore, vel odio
dignus ſit. ibi.
quia poſt mortem magnus rigor Juſtitiæ
Divinz. 10.
quia peccata commiſſa in terra ſanéta, in
ſtatu ſacerdotali, vel religioſo, majori
periculo obnoxia. 15. 4
quia cuivis à Deo determinatus certus
peccatorum numerus. 17.
quia non tantùm ex Sæcularibus, ſed eti-
am ex Sacerdotibus & Monachis po-
tiorem partem damnari perhibetur. 19.

Judicii extremi memoria commendatur.

31. 32.42.43. —– ððòèè
illud tremenda ſigna præcedent. 34.
ſacies Chriſti, prout in judicio univerſa-
li comparebit, convertit Saulum in
Paulum. 36. e:
in eo cuivis in ſingulari, non promiſcuè.
reddenda ratio de omnibus. 37. usque
eimorem incuſſit magnis Sanctis 44. 4 5.
adumbratum per piéturam in tabula in-
fidelem Regem Bulgarerum convertit

Ii ·f

1INDEX.

in zaͤf ſidem & Monachum effecit. 451
CE
Judicloin temerarium eſt Getrstio menta
Phs. 222.
eit peecatum Phariſaicum. 223.
temerè judicare eſt cum rapina judiciati.
arm peteſtetem ſoh Deo eompetenfem
ſibi arrogare ibi.
judicia hümana valdè fallibilia ſante &
tranſeunt in detractionem verbalem.ibi.
Julius hapa arguit Sacerdetes negligentes in
ſacrificando. 3295. 41
Juſtntiæ Divinæ ngor i⸗ in⸗ drindaemme.

10. 1I. 14. 2 ur

2 1 6 erk; Rii3 12

Licenii⸗ Superioris triplex, expreſſa taei⸗
ta, & præſumpta explicatur. 299—4½
Lingua quomodo cuſtodienda? 76. ſeqq.
ejus cuſtodia multoties commendatur à
S. P. Benediécto. 108 *
riinguæ incuſtoditz innumera wiia. 109.
eſt univerſitas iniquitatis, & quomodo.
ibi.
eſt præcipuè cuſtodienda à Religioſis in

p Locutorio, Refectorio, & Conſortio
ſæculari. I10. ſeqq. 0
7 linguæ loquiatitas diſſipat ſpiritum devo-
tionis, compunctionis, & R internæ re-

olleclienis: A1 ſeqdYg. 1
„ n⸗

wri l
Men
uiue
oesken
Nunit Ne
16.

Penmen
*
Mielſi⸗
19.
“
19
MNWS
Anpen
Ulluhe
Muno⸗
e

ul

Nee
oti
elen
Nein
gothe
Nünzen
Nmnbo
leeeb
holten

TLN DEX.

linguæ vitio plures, quàm carnis concu.
piſcentia perire creduntur. 13 1.
Lutheranus confortatur in ſua ſeëta ob fri⸗
volos Religioſorum ſermones. 128. 29.
Luxuriæ peccatum animam brutis aſſimi-

lt. 31¹8.

Magnanimitas operum heroicorum. 7i 0.
pera heroica.
Maledictio Dei ſuper indign? elebrantes.

Manſuctudifus Puncta Practica in Examinæ.

138. ſeqq.
B. V. Maria in amore Dei præ aliis Sancdtis
eminenter excelluit. 4211. =

nulla hora ſine tribulatione vixit. 193.
Meditatio: ſaluberrimum ſpiritũs nutrimen-
tum eſt. 360. ſed.
nullo die omittenda. 362.
obſervata fuit ab omnibus Sanctis. S de.
votis Dei Servis. ibi. ſeq.
defectus, qui fructum mheditationis im-
pedire ſolent. 364. ðð
ejus neceſſitas zlrerins commendaar.
365.
Minima curanda ſunt tam in malo witando,
quàm bono exereendo. 382. ſeqq.
Miſſæ celebratio, aut S. Communio omnem
ai enn requirit diſpoſitionem. 324.
usque 344. Mo⸗

INDEX.

Monachi mali deſcriptio ex Bloſio, &Tau-

lero. 20. ſed. tie;
Monachorum & Sacerdotum potior Pars
damnari exiſtimatur. 19. *α
Mortis circumitantiæ crebrò conſderande
ſunt. 48. 814
in morte ac via ad æternitatem virtutes
viaticum ſunt, . quæ in vita colligen-
dæ. 49. 1
moribundo confolatoria erunt omni in
vita bene acta. ibi.
mortis Memoria practica, quæ? 49.
Mortificatio per totam vitam debet eſle con-
tinua. 102.
ſine ea nec Dei Servus, nec Religiofus, nee
Chriſtianus quis eſſe poteſt. 103,
Mortificationis prærogativa in homine i im⸗
phlicitè dicit omnes virtutes 1 „. “
immortificati hominis deſcriptio. 104.
wortiſicatio squiparatur Martyrio i incru-
ento. 106. 91 I N0
moriiſt atione externa corpus Deoin ho-
ſtiam viventem immolandum. 134.
more alini tra tandum. 135. ſeq. 24
mortiſicationis continuækempium Chri-
ſtus eſt. 134.
emertiſcmins interna Præcipuè neceſſaii
ett. 159. AÜh᷑
eſt pretioſum thymiama. idi. d 2 iN
Mundo vtilicern non frui, 2637,

E
2

pungt

ontxt
cm
Pndrti
elt
e
c n
Cenet

Mnurni

in. un
Momum.
1,
mnnton
our

lenti
Debs e
e
aco
checſen
Nent⸗
CNun ſ
mner
10 Nn

Un
Ku
enni

Mundus ex quatuor creaturarum gradibus
convexus, quorum alter altero nobilior
eſt,. 39 5 8
Mundana Gonverſatio Relgioif 8 incautis
grandia mala cauſat. 266,.
impedit familiarituem dei cum anima.
274· ſeqq. i
caulat non rarò Proſtitutionem hem, &
ſcandalum,. 276. ½?ð
Murmurationis malum frequens in Qha-
ſtris. 120. 1 L „L di en.

Murmuratores filii lſtaehs graviter puniuntur.

121.
Murmurationes contra cibos in menl’a cul.

pantur. 124.

Obedientiæ motivum ptineipale eſt, qud
Deus per Superiorem præcipiat. 344.
icque inohedientia non contta hominem,
ſed contra Deum eſt. 346.
obedientiæ perfeéctæ conditiones adim-
plendæ ſunt. 347.
Odium ſui iptorum habuerum in hac vita
omnes Sancéti. 150.
S. P. Benedictus odie nos habere Gecia
liter daecuit 151
odium ſui ipſius Aualiter prafticandum.
152. usque 256.
Opera tdintuainhieiigione ben ſecundum
Omnes

omnes circumſtantias peragens pemiectus
meſt. 256. ſleqq.
ea perfectè peragendi Puncta braclicai in
Examine. 260.
Obera heroica & ardua periedtionem mi
promovent., 409. ſeq. s
ſunti in triplici differentia. 411.
unus adtus heroicus krebeie cemnieni
languidis 410.
Oratio mentalis. vid. Meditatio.,
Otiola verba, quæ? 113
ſiricta ratio de iis reddenda. 114. i,,
P.
paſſiones animi interna mortificatione re-
frænandæ ſunt. 160.
Patientia in Clauſtris æquèë, & mdis n ne.
ceſſaria eſt. 190 êðs
baber tres gradus. 192. .
facilis eſt, ſi adverſa non imaginans eag.-
gerentur. 194 * H
patientiæ ſpeculum B. Henricus Sulo, §.
Thereſia, S. P. Benedictus. 428.
patientiæ Puncka practica in Examine, de⸗
ſignantur. 138.
paupertas religioſa in quo conliſiats 291 I1.
læditur ſuperfluitate, & inordinata adhæ-
ſione. 292,.
concefio Superioris circa ſuperflua, co.
gnita ut talia, eſt nulla & illicita. 293.

qua-

ll
A

Cdwohn
Ente

ti

i con

flſ

r.
Gſes
hr

A

Ulent
P0
uelei
ncn

I
ino

uio

Mdrl

r⸗
zz

(nn
lu

tum
nn
eun me

lw
4

ILNDEX.
tualis conſenſus Superioris requiratur,
næe contra haupertatem pecceturra99.
ſeq.
ob wiolatam paupertatem multi Religioſi
"Tis darKantur. 294 ſegq. =
ignorani plerumque Vincibils eſtinpau-
pertatis transgreſſione,. 299.
vitia contra eam adducuntur. 302.
Penz proprietariis in S. Canonibus ſta-
tuiz. 303.
Chtiſtus, B. V. Msria, 18. P. Benedictus
in Exemplum voluntariæ Paupertatis
adducuntur. 306,.
paupertatis 6. gradus nilignamture 307.
* Paupertas in Cellis Monaſterii Caſſinen-
ſis obſervata. 310.,
Peccata in ſtatu ſacerdofali, vel religioſo
commiſſa reprobationi magis Obnoxia
ſunt. 15. 16.
aulſleriori P'oœnitentia expiati debent. 68.
leqq.
Peccati mortalis gravitas conſ deratur. 2 ¾
non ab ullo Sanéto, ſed ſol 1o Deo PElche
cognolci poteſt 24.
ejus damna. 26. 27. 62.63.
Peccatorum certus numerus homini 3 Deo
permiſſus. 17. L
Peccatum veniale eſt malum wagnum, To.
lo Waximo minus. 72 .
ejus magnitudo conjicitur ex Egravitate
Penzg. 72. SXc8-

02

TNDEX.
excedit omnem deformitatem corporis,

ejus effectus & damna. 75.
Perfectio religioſa in quo conſiſtat. 234.
perfectionis adipiſcendæ 10. gradus aſſi-
egnantur. 238. ſeqq.
requirit magnum ſui deſiderium. 285.
ſeq q. hi.
pertechionis intentionem quinam depo-
nere cenſeantur? 245.
ejus ſtadium negligentes ſucceſſivè in
miſerum ſtatum devolvuntur. 248. 1eqq.
perfetio actualis, quænam præviè in ani-
ma præſupponat? 474. 1 ,
perfe Riones Divinæ lumine fidei cognitæ
charitatem Dei augent. 386. ſeqq.
potentia Dei adumbratur. 394. ſegg.
pPerſeverantia in bono poſt S. Exercitia neceſ-
ſaria. 480.
inconſtantes poſt Divina lumina maledi-
to proximi ſunt. 481.
S. Petrus Dam. ſupplicat Summo bont. pro
licentia abeundi Româ, & in Cellam ſuam
revertendi. 270. 202
S. Philippi Nerii devotio in celebratione
Miſſæ. 333.

paupertatis fuit magnus cultor. 3314
Pœnitentia in reſipiſcente filio prodigo
adumbrata. 53. ſeqꝗ-

& Pni-

pünin
n, t
Plenie
Enlentes-
Prlletie
leligt
Peiteni
ſeor
e b.
nnotat
4Cleſtun
os e
g
etha

enio Ac
Pllrione
Medickn
orwaode
Nen. 8.
dpoconn
1 calſ.
Agooh
lenle ⸗
vona
chrt
i a
Mel.
ern

INDEX.
Poœnitentia & innocentia duæ viæ ad Cœ-
lum, extra has nulla alia. 57.
Pœnitentiæ virtus deſcribitun. 58⁸. ſeq.
pœnitentes veri ſunt rari. 59.
Pœnitentiæ opera ſunt omnia, quæ in ſta-
tu religioſo peraguntur. 65.
Pœ nitentiæ auſteritatibus in Sæculo præ-
fertur ingreſſus & ſtabilitas in Religio-
ne. 66. leqq.
Pſalmodia facit Religioſos æmulos Civium
cœleſtium. 368.
ejus præconia. 369-70.
defectus qui ſint ſub ea emendandi, &
quæ alia obſervanda. 37 1. usque 376,

R.

Recreatio & colloquium poſt menſam ex diſ-
penſatione PP. Cafſinenſium Religioſis
Benediétinis indulgetur. III.
Reformandæ vitæ Puncta praéctica per Exa-
men. 28.
Religio comparatur Cœlo empyreo ob du-
as cauſas. 357. ſed.
Religionis opera de ſe mera opera Pœni-
tentiæ. 65.
Religioſi ſtatus finis eſt tendere ad perfectio-
nem charitatis, 229.
media ad hunc finem in Religione conti-
nua. 134. 231.

Religioſi eximiæ prærogativæ. 232.
Kk multi

JNDEX.

multi damnantur, qui temerè Ordinis Sta-
tuta violant. 247.
fugiant frequentem cumæcularibus com-
municationem. 265. ſegꝗ.
Reſignatio in Divinam voluntatem-vid. Con⸗
formitas.
J§.

Szcularium mores deſcribuntur. 269.
Sapientia Dei admiranda in anima fundat
ſanctos affectus. 398.leqq-
Saul contra Dei mandatum offerens viètimas
reprobatur. 12.
Silentium quomodo ſit obſervandum. 76.
ſeꝗꝗ.
commendatur ab omnibus S. Ordinum
Fundatoribus. 107.
Stephanus V. Papa æ quiparat ingreſſum Re-

ligionis auſteriſſimis in Sæculo openbus

Pœnitentiæ. 66.
Superiores ſubditis Religioſis neceſſaria
providè, & tempeſtivè provideant. 125.

126. .
T.

Tepiditas alia per acceſſum à frigore ad ca-
lorem, alia per receſſum à calore ad fri-
208. 79.
tepiditatis ſigna quæ? 80. ſeqq.
ejusdem cauſæ octo. 90. ſeqꝗq.

la e

is.

us

Hu
rtrtu
Mnnt
uds, e
Cto din
hbjNDe
ventd0
MINl
mmin⸗

Abe

Ccemi

INDEX.

Tepidorum converſationem Deus magis,
quam peccatorum horret. 87.
eſtque erga hos, quàm ilios liberalior, ibi.
tepidorum vita periculoſa à 88. PP. acri-
ter perſtringitur. 82.
Temperantia. vid. Abſtinentia.
Tribulatio. vid. Adverſitas.
S. Thereſia & Monaſteriis ſuis excluſas vult
diſcordias. 206.
multis tribulationibus vexatur. 429.

V.

Vilitas conditionis humanæ ſæpè conſidera-
ta fundat humilitatem. 16 %.
Virtutum habitus non tantum per aétus op-
poſitos, ſed etiam per ceſſationem ab Ex-
ercitio diminuuntur. 253.
Unio cum Deo requirit perfeétam exſpolia-
tionem ab omni re creata. 417. ſeqq.
quænam alia in anima præſupponat. ibi.
Unionis animæ cum Deo effe ctus. 475.
Voluntas Dei in omnibus adimplenda, vid.
Conformitas.

19 20 21

18

17

VierFarbSelector Standard*- Euroskala Offset

AZ AEIAS FIDELE .V
T0BIz .

Via ſpiritualium Exercition.
per octiduum in Comitem datus.

EXERCITI
OCTIDUAN

Docent, & ducunt animam
viam purgativam, & illuminativam
Religiolam Perfectionem, & Unione
cum Deo.

OMNIBUS RELIGIOSIS

Aliisque annuæ Spiritùs recollectioni a==

ctis, præ cipuè autem Regulam S. Patriarc E
Benedicti roteiſs accommodata

P. JOANNE BAPT HUTSCHENRHII

Monacho Ordinis ejusdem SS. P. Benedi
Profeſſo in Exempto Monaſtenio Pridingenſi ptoß
Ratisbonam.

Anno MDCCXII.

PEDEPONTI,
Sumptibus OANNIS GASTL. Bibliopol

BaAzls Eoifes RREAN Wnk

EENNWWNNNNNN
2 3 à3 6 7

13

12

Tff I

—
10
K L
11 12

9
J
10

—

TIIEIEEI

8

11

I
9

7

8

Copyright 4/1999 VxyMaster Gmbki wwumw-yXymaster com

N Citzäde

C
3

Ntrnr
10

lnuun
9

15

A
1

8
=