Gi2328

s

N12511924529 021

ILHINIIIIIIIIII

ingen

SANCIA
PII SACERDOTIS,

L Continens
Utiliſſimas Meditationes,
& Conſiderationes, ad Recollectio-
nem & profectum ſpiritûs perquà
. conducentes .
Jam olim .
in lucem data A
Sed nunc Inſtructionibus, & Se
tentiis ad rem facientibus illuſtrata,
& amplificata
Operd & Studig
Sacerdotis ſæcularis
in cura animarum compluribs annis
verſati

Cum facultate Superiorum.
AIIGSTAE VINDEL-.
Sumptib. Mathiæ Wolff, p. m. Viduæ & Filii.
An. 174 4.

XAaä dRdH₰*k Adent deeffeet.

Tolle Lege!

Sacerdotes Domini incenſum & pa-
nes DEO offerunt, & ideò ſancti

erunt DEO ſuo. Levit. 21.

.

.
ti

PREFATIO.

AD
Sacerdotes Domini!

☛ PErbum ad te, MiSa-
& cerdos Theophile,
qui toties attrectas
Diviniſſimum illud
Verbum, & quin-
que verbis de Pane
Verbi carnem efficis! Verbum

ad te! Et quod illud? ut ma-

num ſubinde de tabula, pedem
N 32 à ſem-

PRFEFFATIO

à ſemita, mentem à publicis re-
trahas, tecumque tantiſper ha-
bites, & nunc orando, nunc le-
gendo, nunc meditando de le-
e Domini, in abſcondito clau-
1 cubiculi, ſeu cordis angulo ſta-
tum animæ tuæ diſcutias. S.
n, rden. Thomas de Villa nova amicam
61.t.:. familiaritatem contraxerat cum
quodam Archiepiſcopalis ſuæ
Eccleſiæ Canonico, qui ſicut No-
bilitate ac naturæ donis alios
præcelluit, ita vitam omninò vi-
tioſam, & vocationi ſuæ diffor-
mem egit. Hunc ſancdctus Ar-
chipræſul, ubi beneficiorum mul-
titudine ſatis demeruerat, ali-
quando rogavit, ut in ſui grati-
am, certi negotii conficiendi
causâ, Romam iter ſuſciperet.
Promptus, paratúsque ad id ob-
ſequii genus erat Canonicus: va-
ledixit domeſticis, collectisque
reculis, quibus opus habebat,
accinxit ſe itineri, altera die Ro-
mam abiturus. At ecce! ubi r
ie

— — — — - 64 — — — — 1

Ad Sacerdotes Domini.

die in palatium ſacri Antiſtitis
venit, ultima negotii mandata,
& benedictionem obtenturus, a-
miciſſima vi detentus, juſſusque
eſt, eo tempore, quo tota urbs
eum Romano itinere abeſſe cre-
deret, in ſanctam ſolitudinem
recedere, ibiꝗque ſalutis, quam
hactenùs ſatis neglexerat, nego-
tium pertractare. Et verò, Di-
vinus Spiritus adeò potenter mo-
vit cor Canonici, ut ille ſacræ
fraudi non tantùm non ſuccen-

ſeret, ſed lubens aſſentiretur.
Heſit inter quaternos parietes

non uno duntaxat, ſed gemino
menſe, expiavit animam, edo-
tusque, quantùm æterna præ-
ſtarent terrenis, qui anteà fuit
populi ſcandalum, poſteà factus
eſt virtutis exemplar. Sacerdos

Domini! Non peto à te Roma-

na itinera, non integros in ſacro
receſſu menſes: Quamquam 6!

OdQiduana illa animi recolle-

tio, quam ſacra exercitia vo-
K 3 camus

PREFATIO

camus, ſtupendas morum meta-
morphoſes ſæpe effecerunt! pro-
fligatæ vitæ peccatores & coeno
libidinis emerſerunt, inveterata
odia depoſuerunt, deliciis, di-
vitiis, & vitiis renunciarunt;, ad
vitam meliorem, & ad religioſa
nonnunquam clauſtra tranſie-
runt. Verùm, mi Sacerdos, ſcio,
quòd functionum, ad quas ob-
ſtringeris, aut etiam, ſumptu⸗-
um causâ, domo abeſſe non poſ-

ſis, id unum rogo, ut nonnun-⸗

quam à negotiis temporalibus te
abripias, & quo loco res ſint tuæ,
quid muneris tui obligationes à te
exigant, quomodo iisdem ſatis-
facere debeas, quæ vitia tibi do-
minentur, quibus virtutibus in-
. ſiſtere te, quam viam ad cœlum
tenere oporteat, ad animæ ſa-
lutem ſeriò conſideres & medi-
teris. Non ſine optimo effectu,
dachinas in ſi DEl gratia cooperetur, id ef-
Eiß doc., ficies. Sacerdos quondam ſce-
1. l. 2. n. 70. . dquonda
nicâ levitate toti urbi Senenſi,
notiſ-

— — — ð

— — — — — ——

— — — —

Ad Sacerdotes Domini.
notiſſimus, ſcribebat ingeniosè,

comoœdias ad captandos popu-

li riſus, quin uſque adeò dig-
gnitatis ſuæ fuit oblitus, ut ſæ-
piùs ipſe in theatro mimum age-
ret. His delictis ſuperiorum man-
dato ad ſupplicia inquiſitus, cùm
in tutum ſe receperat, perſua-
deri fe paſſus eſt ad obeunda ſa-

cra exercitia. Ecce! finito ſan-

to receſſu in ſuggeſtum publi-
cum aſcendit, ſuſpenſo ad col-
lum fune, ore exangui, dejectis
in terram oculis, totéôque vultu
ad modeſtiam compoſito: hic
anterioris vitæ vitia deteſtatus,
excuſſit multitudini lacrymas,
qui anteà excutere ſolebat cachin-
nos, totique mundo vale annun-
tians tranſiit ad clauſtra religio-
ſa. En! hoc potuit ſacer receſ-
ſus, hoc ſacra æternorum me-
ditatio! Quæris, quam tibi
ſuggeram meditandi materiem?
Percipe! Haud multis abhinc

annis in publicam lucem emerſit,
R 4 non

PREFATIO

non tam mole, quàm pio fervore

Eſtimabilis libellus, intitulatus:
Hebdomas ſantta pii Sacerdotis, hanc
ego piarum Meditationum heb-
domadem ê ſacris Paginis, &
ſanctorum Patrum placitis de-
romptam, & non ſublimibus
Rumamer ſapientiæ verbis, ſed di-
Gtatis à Spiritu ſancto ceœleſtis
Theologiæ principiis concinna-
tam optavi millies ac millies, ut
in omnium Sacerdotum manibus,
animisque verſaretur, indubitan-
ter ſperans fore, ut probi Sa-
cerdotes hac libelli lectione in
ſpiritůs fervore conſervarentur,
& diſcoli, ſiqui ſunt, reformaren-
tur. Libellus hic energicè lo-
quitur, & Clericis ac Sacerdo-
tibus cujuscunque gradus ac Or-
dinis ſua vitia exprobrat, peri-
cula detegit, ac obligationes enu-
merat. Præcipuè veròô eos, qui
in cura animarum conſtituti gre-
gem dominicum paſcunt, ſui
muneris admonet, demonſtrat-
que,

Ad Sacerdotes Domini.

que, quàm facile, ſi munus hoc
negligenter ac perfunctoriè ad-
miniſtrent, ſi verbò & exemplô
præire negligant, ſi in terrena
magis, quàm Cœleſtia ferantur, &
ſe & commiſſum ſibi gregem ir-
reparabili ruina in æternam per-
niciem præcipitent. Sed quo-
niam exigua nimis opuſcula pri-
mo intuitu nonnunquam con-
temptum parturiunt, viſum eſt
mihi ad DEl gloriam, & Cleri-
corum præſertim ſæcularium uti-
litatem non abs re fore, fi, quæ in
libello hoc ſuccincta ſunt, am-

plificentur, obſcura explicen-

tur, & meditationes ac conſide-
rationes adjectis nonnullis, quæ
ad materiam faciunt, utcunque
augeantur. Scopus autem, quem
hoc mihi labore præfixi, idem
ipſe eſt, qui illorum, qui mar-
garitarum piſcatu ſeſe oblectant:
Nunquam majore lætitiæ ſenſu
perfunduntur, quàm cùm dux
cæterarum eorum in retia incidit;

X 5 tum

PREFATIO

tum enim certi ſunt, minores
alias conchas magno à ſe numero
cCapiendas, à principe ductas,
ſeductàsque. Parem in modum
ſiquis eſt uſpiam utilis Zeli Chri-
ſtiani labor, is profectò eſſe mi-
hi videtur, qui formando idoneo
Animarum bPaſtori ac Parocho

impenditur, quia und eademque

operâ totus populus formatur &
emendatur. Neque putes mi
Clerice, me cavillos & Crimi-
nationes in hoc opuſculo allatu-
rum! Abſit hoc à me! ſanare,
non vulnerare cupio! qued ſi
unum fortè vel alterum textum,
qui acerbiùs mordeat, invene-
ris, ſcias velim, non meis me

verbis, ſed verbis SS. Patrum &

Doctorum loqui, quorum no-
mina & opera plerumque in mar-
gine citata leges. Feriunt ea
fulmina non magis te, quàm me
ipfum; ingenuè enim fateor, me
ob meas fragilitates & vitia plùs
omnibus Sacerdotibus correctio-
ne

R

Ad Sacerdotes Domini.

ne indigere. Accipe hoc munus
„% eo, quo datur animo, id eſt fi-
„ liali, fraterno, vel etiam pater-
no! Fruere, vale, & vive, ſed
ſic, ut vivas DEO, ad aram non
i immemor mei, qui ſum

e,

. Totus tuus.

r Appro-

3) † (S-

MD

236 6 34 6 2 6 2: 26 . 26 2 e

-ð
Approbatio Cenſoris.

Ibellus hic, cui titulus: Hebdomas Sancta
pii Sacerdoris, jam olim ſuccinctiùs in lu-
"cem datus, jam Inſtructionibus, Con-
ſiderationibus, & 88. Patrum ſententiis am-
plificatus, fidei & bonis moribus nihil con-
trarium continet, & quoniam ad recolli-
gendum, ac refuſcitandum ſpiritum Sacer-
dotibus tam curatis, quàm non curatis ap-
primè conducit, ideò illum publica luce

dignum cenſeo. Auguſtæ Vind. I. Janua-

rii. 1744.

Imprimatur H. S. Yranciſcus Zoſephus de

Joannes. Adamus Nie-
berlein Epiſcopus Dio-
clenſis, Juſfraganeus
Euchſtadienſis, Prapo-
ſitus in Spalt. Eccl. Ca-
thedr. Aug. Canonicus

Capit. & öVicarius Ge-

neralis.

Handl, &5§5. Theolog.

Licent. Rev. ac Sere-

niſſimi Princ. & Epiſe.
Aug. Conſil. Eccleſ.

Major. Pœnit. & Li-
brorum Cenſor, nec non

Inſig. Eccl. ad Maur.
Canonicus & Paro-
chus.

Diſcurſus

1

.

ſens, quam vivimus vita, peregrina-
A

HK(†t)6 1

Diſlcurſus prævius
ad SS. Ordinum Candidatos.

De neceſſitate gratiæ & Vo-

cationis Mivinæ in eligendo vitæ ſtatu.
1.

* Ui longinquo itineri per
mare, vel per terras
Aſeſe accingunt, ſi pro-
Dy vide agerée velint, prius
& viarum omnium qua-
E. litates ac circumſtan-
tias accuratè explo-
rant, an arduæ, an ſalebroſæ, an
ſcopuloſæ, an latronibus aut piratis
obſitæ, vel aliis periculis obnoxiæ
ſint: id ſi facere negligant, ſibi ipſis
imputent, ſi à ſcopo ſibi præfixo ab-
erfent, aut omninò pereant. Præ-

tio⸗

Simile

2 (†) £

tio, aut itineratio eſt, qua ad cœle-
ſtem patriam pergimus, dividitur au-
tem in tot vias, quot ſunt hominum
ſtatus: & quamvis ex omnibus nullus
ſit, qui ad felicem beatitudinis ſco-

pum non ducat, certum tamen eſt,

quod non omnes omnibus æqualiter
conveniant: multi hac via perierunt,
qui altera ſalvi evaſiſſent: corallium
in mari inſtar ceræ, in omnes formas
figurabile liqueſcit: extra aquas au-
tem extractum lapidem duritie æqquat:
ita multi, qui in hoc ſtatu ad omne
bonum eſſent flexibiles, in altero ad
omnes cœli & gratiæ motiones obſti-
natè lapideſcunt. Multi delecto con-
jugii ſtatu à vitæ ſuperbia, ab avari-
tia, à libidine, aliisque vitiis devicti
ſunt, qui in Religioſo aliquo cœtu de
animæ ſuæ hoſtibus præclare trium-
haſſent: multi in aliqua ſacra fami-
k in fœdas libidines, aliâve ſcelera
prolapſi ſunt, qui uxore ducta intra
honeſti limites conſtitiſſent. Atque
ita de variis hominum ſtatibus, mu-
niis ac artibus ratiocinando, indubi-
tatum eſt, quod quantum quis in hoc
ſibi boni, tantum alius in alio ſibi
mali accerſiverit. Felix futurus erat
Heli, ſi aut filios non genuiſſet, aut
his genitis ad ſupremi ſacerdotii cul-
men

le
G

ſtet

Ui⸗
iun
tn
un

INe

i⸗
co⸗
Vul.
Vic
e
fuun⸗
ſuni.
eſen
jnrn
lgue
r
Gobe⸗
nhoe
8 clal
t)
i
Nel

δ (1) H
men non aſcendiſſet: felices etiam
futuri fuiſſent ejus filii Ophni & Phi-
nees, ſi parenti in ſacerdotio non ſuc-
ceſſiſſent: ſed quoniam in ſupremum
ac arduum munus, inconſulta teme-
ritate involarunt, & hujus deinde
Partibus non ſatisfecerunt, forſan æ-

ternaliter periere. Plurimùm igitur

intereſt, ut viarum, volo dicere,
cujuslibet hominum ſtatũs difficulta-
tes, ac pericula accurataà deliberatio-
ne diſcutiantur, & quoniam ex Di-
vinæ vocationis gratia difficultatum
omnium victoria dependet, Dei vo-
cantis voluntas ſolicite exploretur.
Unusquisque, in quo vocatus eſt, in hoc

permaneat apud Deum, ait Apoſtolus.

2. Qlamquam autem hæc ita ſint, ni-
hil tamen magis quàm hæc ipſa Divinæ
vocationis exploratio negligitur. Quid
quæſo frequentiùs fieri amat, quàm
uod obvius quisque ſtatus, quem
ors, & opportunitas ad manus de-
derit, cæca prorſus temeritate, id
eſt ſine omni reſpectu ad Deum, ex
motivis mere temporalibus arripiatur?
Hic conjugii ſe vinculo adſtringit:
qua de cauſaà? quia neſcio cujus pu-
ellæ formâ uno obtutu delibatâ ad
id animum obſtinavit: alius ſacerdo-
tio initiatur, quia in hoc majoribus,
A 2 quàm

1. Cor. 7,

Seneta

Epiſt. 71.

4 OWμ ((†) £

quàm domi paternæ ſubſidiis abunda-

turum ſe ſperat, ad vitam non miſerè
& ſordidé ducendam. Iterum alius
Religioſo cœtui ſe aggregat, quia in

eo cognatum/ habet præeipuis mune-
ribus admotum, adedéque confidit,
ſe quoque pari felieitate ad primos
gradus irrepturum. Porrèò hune vi-
debis præcipitem ad caſtra ruere, il-
lum ad mercatorum tabernas, alium
in forum ad lites, iterum alium ad
aulæ ſtrepitum; quia ita repente na-
ta opportunitas ſuaſit, eum ferè in
modum, quo gentium aliquæ in Deos
diurnos adoptare ſolebant, quidquid
mane foras prodeuntibus primò oc=
curriſſet. .
3. Hoc autem errere quis perni-
cioſior? Neceſſe eſt, ait Eruditiſſimus
Seneca, ut multum in vita noſtra caſus

poſſit, quia caſu vivimus. Quod ſi id

jure doluit homini ethnico, quid de
nobis dicendum erit, qui Divinæ fi-
dei lumine ſatis agnoſcimus altiſſimum

finem, ad quem ereati ſumus? qui-

bus laerymis ſat deplorabimus fœdam
perturbationem omni alià majorem?
ſi enim homo extra locum vivit, ad
quem Numinis providentiâa deſtina-
tus eſt, profectò inſtar oſſis ibi ver-
ſatur, loco, & juncturâ ſua moti,
quod

de
ene
lius

Ine⸗
dit,

nos
li⸗
I1.
on
n
6n
Des
ui
00

enn⸗
ms
4
ce
*
mum
i
dann
enk

=

on⸗
Ne⸗
ol,

S

(14) 6 5
quod idcircò moveri & operari nihil
* . 1 .
poſſit, niſ quòd mulùm & doloris &
deformitatis afferat. Nec obſcura eſt
hujus rei ratio: Dominus Deus non
ſolùm cuique hominum finem præfixit
æternam beatitudinem, volens omnes
bomines ſalyos feri,; ſed media quoque
ab æterno ſelegit, quibus illum ad bea-
tum hunc finem deducere velit: me-
dia autem hæc ſunt vitæ conditiones,
gradusque varii in Republica, aut ſi
mavis, funt gratiarum auxilia, quæ
Dominus Deus his conditionibus, &
Rtatibus hominum, mira cum propor-
tione ad eorum indolem & prepen-
ſionem annexuit: unde conſequitur,
quèòd, qui vitæ genus amplectitur, ad
quod à Deo vocatus non eſt, aut il-
lud non amplectitur, ad quod voca-
tus eſt, non accipiat gratiarum auxi=
lia illi correſpondentia, atque ita
malè vivendo pereat, quia recta vi,
qua illum Deus ducere decreverat,
egreſfus incedit per præcipitia, haud
aliter quàm cæcus, quiduce viæ fpreto
ac repudiato ire vult, què libet, nee
tamen videt, quò vadat, nec unquam
videbit anteà, quàm fœde prolapſus
in foveam ruat. .
4. Deum immortalem! quid boni
Præſtabit homo, aut quid mali effu-
A 32 gieta⸗

Nusz, 14.

Epheſ, 5.

5 (†) ₰
giet, Divinæ gratiæ adjutorio deſti-
tutus? Populus Iſraeêliticus, quondam
faſtuoſa præſumptione elatus, adjecit
animum Amorrhæos, aliésque hoſti=
les populos in ipſis montium ſuorum

jugis debellandi: diſſuaſit illi Moyſes

temerarium facinus, ad ravim usque

clamitans: Wolite aſcendere; non enim
Dominus vobiscum. Sed quoniam po-
pulus ad ſalutaria monita obſurdeſ-
cens aſcendit tamen, adeò non expu-
gnavit hoſtem, ut maximam cladem
retulerit. An homo ſperet vel in gra-
tiis Dei aſcendere in montem Domi-
ni, & ſtare in loco ſancto ejus, vel
ut clariùs loquar, an ſperet ſine Dei
gratia ſalvari ſe poſſe ? Actum eſt!
ante omnia neceſſe eſt illud diſpicere,
quid Deo de nobis ſtatuere placeat:
NWolite fieri imprudentes, ſed intelligentes,
quaæ ſit voluntas Dei, ait Apoſtolus: Di-
vina ſiquidem gratia, licet omnes ju-
vet, ſuo tamen, non noſtro ordine
& arbitrio juvat: quare ſi ventos op-
tamus ſecundos, eo obvertenda eſt

prora, quò nos illa impellit ad cur-

ſum, non eòô, unde repellit. Non
nego quidem tantam eſſe Dei optimi
maximi providentiam, ut vel e ve-
neno elicere medicinam, & res in-
conſulta noſtra electione perturbatas
reſti-

6

„ (†) & 7

eh reſtituere poſſit, hæc ipſa tamen,
dnn quam Divinæ providentiæ inferimus,
et gravis eſt injuria, velle, ut ipſa nos
oldk ſequatur, non ducat. Deinde quis
im ignoret, hanc ipſam providentiam,
S haud leviter offenſam perfrequenter
gdie & ſæpiſſimè in pœnam hujus deordi-
nationis permittere, ut in exitium
„ ruat, quia ab illa fugit. Nénne du-
de dum comminata eſt, quòd deſideriis
N⸗ ſuis permiſſura ſit illos, qui vocan-
dn tem non audierint? Non audivit popu- pfal. 8o.
grr lus meus vocem meam. Quid ſequitur?
li. dimiſi eos ſecundum deſideria cordis eorum.
„ Plane terribile fulmen! ſcio quidem
i non eſie vitæ conditionem, in qua
M homini neceſſaria gratiarum auxilia
de ad ſalutem conſequendam deſint, ſed
Sr illud non ignoro, minus longe
eum accipere, qui vitæ conditionem
M. arbitrio ſuo elegit, quàm qui in ea
8 deligenda Dei voluntatem ſecutus eſt.
Ie Qura nolui, elegiſtis (verha ſunt irati
Numinis ad ſceleratos Hebræos) pro-Iſa. 6z.
A prer hoc ecce ſervi mei comedent, & vos
le eſurietis! Ecce ſervi mei bibent, & vos ſi-
NI tietis! Ecce ſervi mei latabuntur, & vos
pin confundemini!
⸗
i
huns

A §. I.

8 (†) △
§. II.

Hac gratia & Vocatio Divina

multò magis neceſſaria eſt in electione
X

Clericatus aut Sacerdotii.

3. ◻odſi in genere ad quemvis
Wevitæ ſtatum eligendum adeòè
neceſiaria ſit Dei gratia & Vocatio;
argumentemur nunc à genere ad ſpe-

ciem, & à minori ad majus, explice-

musque, quantò magis eadem neceſ-
ſaria ſit ad electionem muneris paſto-
ralis: ſi enim temeritate non caret
ſine lingulà nautica mari ſe commit-
tere, etſi littus tantùm legere quis
conſtitutum habeat, qu antò plus te-
meritatis habebit plenis velis in altum
provehi, eâdem lingulà deſtitutum?
Vidimus quâm te merè agat, qui Di-
vinæ voluntatis nutu non implorato,
privato cuidam miniſterio ſe addicit,
quid igitur erit publicum ſine eo ca-
Peſſeré, & quidem illud, quod ſit
omnium maximè arduum vi delicet
Regimen animarum? Dico Re gimen
animarum eſſe munus omnium maxi-
mè arduum, & tamen circa nullum
vitæ ſtatum, minus deliberatur, quàm
circa iſtum: qui militiam vult ample-
cti, priùs incommoda, difficultates,

d

f ———

— —— —- ᷑—

ι (14) 5

& pericula perpendit: qui Religio-
. nem vult ingredi, prius obligationes,
S& functiones ordinis ſibi rogat deſcri=
liuu bi. At à litterarum ſtudiis ad ſtatum
clericalem tam cæco & omninò non
anxio animo tranſitur, ac ſi hæc res
mG mulla prorsus deliberatione indigeret:
ded heri Studioſus, hodie Clericus! Qui
, ſic agit, næ ille certò ignorat, quid
e. ſibi oneris in tali munere imponat,
EA. reddendæ ſcilicet rationis non pro ſe
tantum, ſed & pro omnibus iis, quos
curandos ſuſcipit. Hoc eſt maximum 5. Thom. ins
d periculum ait Angelicus, bominem de fa- Ehiſßß. ad
. ctis alterius rationem reddere, qui pro ſuis Hebr. e. 13.
gls uon ſußicit; ſi enim tam non levis ope-
Stt. rc res eſt, ſuammet ſalutem in tuto
un ponere, quid erit, cùm incumbet al-
cui & alios ſervandi obligatio? Præ-
D. terea, quâm graviter in Deum inju-
rius eſt, qui ipſo quodammodè inſcio
t, invito in Regia ejusdem non qua-
A lemcunque, ſed ſublimem gradum oc-
cupare velit? yßi regnaverunt, & non oſee &.
lcet ex me. Indignantis Dei verba ſunt
nen apud Oſeam: ſupra quæ verba Gre-

„

⸗ gorius: Ex ſe, non ex arbitrio ſummi re- . Greg-
lun ctoris regnant, qui nullis fulti virtiibus, Vſ cral.
en nequaquam Divinitàs vocati, ſed ſua cu-“ 1. . 8
⸗ ridine accenfſi, culmen regiminis rapiunt po-
tius, qudin aſſequuntur. Quisquis ita ſe

A F gerit,

Aart. 3.

gerit, adE'ccleſiæ regimen ſe intruden-

do, dignus eſt, quem Divina Maje-

ſtas repellat tanquam importunum &
imprudentem! Chriſtus, ut ſacer Hi-
ſtoriographus enarrat, non eos vo-
cavit, qui volebant, ſed quos vole-
bat ipſe: Vocavit ad ſe quos voluit,; &
venerunt ad enm.
6. Quid dicam de grandi & ſæpe
irreparabili detrimento, quod præ-
ſumptuoſi id genus curæ paſtoralis
captatores, in quibus ad munus hoc
ritè obeundum requiſita probitas, do-
ctrina & honeſtas deficit, toti Ordi-
ni Clericali irrogant, dum vitæ mo-
rúmque diſſolutionem, ac diſciplinæ
Eccleſiaſticæ ſubverſionem inducunt;
adepto enim Sacerdotio priſtinos vi-
tiorum habitus, quibus aſſueverunt,
non deponunt, & ſic adversus ſupe-

riores meliora monentes refractarii

plerumque alios etiam de Clero ſcan-
dalizant, ſuãmque illis ſcabiem affri-
cant; habetur à triſti experientia:
quod qui mali fuêre ſtudioſi, etiam
mali fiant Clerici, & à bonis, inter
quos verſantur, adeò non emendan-
tur, ut & hos depravent, & in trans-
verſum agant. Hinc meritò Triden-
tinum ait: Juventus, niſi à teneris
annis ad pietatem & religionem in-
for-

*

——— —— C4 f

et⸗
ſe.

e
⸗
lals
hoe
do⸗
rci⸗
mno⸗
ine
nt;
N.
unt,
ne⸗
kan!
ar⸗
⸗
h!

ſum

Nter
lan⸗
ls⸗
jen⸗
eis
in⸗

or⸗

(†5 W 11

formetur, antequàm vitiorum babi- Cencil. wid.

tus totos homines poſſideant, nun- ſeſſ. 25. c.

quàm perfectè & ſine maximo ac ſin- ⁵.

gulari DEI Omnipotentis auxilio in

diſciplina Eccleſiaſtica perſeverat.
Quod plus eſt, non ſolùm clericos,
ſed etiam laicos fidei ſuæ concreditos
corrumpunt, atque præter univerſale
omnium ſcandalum, innumera quà
ſpiritualia, quà temporalia mala &
calamitates in Rempublicam Chriſtia-
nam invehunt. Qui viribus ſuis non prils
conſultis, ait S. Chryſoſtomus, obvits g. Chryſ- l. 3
ſtatim ulnis munus oblatum, id eſt curam de Sacerd.
paſtoralem & ſacerdotium, amplectun- c. 5. n. 15.
tur, calamitatibus infinitis populos fidei ſuæ
conereditos replent. Et Petrus Bleſſenſis
hæc lamenta proſecutus, cutrunt infe- 1e/ . Dc. „.
lices inquit, ad cathedraæam paſtoralem, nec C
attendunt, qudd ſit eis cathedra peſtilentia,
dum ſibi & aliis ſunt cauſa tuin. Addo g Salr.
effatum S. Ambroſii eodem fere ſtylô in quodem
pergentis: Ex inordinata, & indiſcipli- ſerm.
nata multitudine ſacerdotum hodie datur
contemptui Redemptoris noſtri venerabile ſa-
sramentum; nam qui debuerant eſſe Vicarii
Apoſtolorum, & plii Petri, falcti ſunt ſocii
Judæa, & praambuli antichriſti.
7. Quid? quèòd illi ipſi, de quibus
loquimur, non ſolum Clero, ſed ipſi
etiam muneri paſtorali injuriam infe-
V runt,

»

12 α (†) G

runt, idque facto ipſo vilipendunt,
quaſi res eſſet parvi momenti, nec ali-
quod virtutum meritum depoſceret
adſcribi Clero, & fungi animarum cu-
rà, utpote quam ipſi omni virtutumor-
namentô deſtituti, & multis inſuper
vitiis coinquinati intrepidè ſuſcipiunt:
quin imèò ſunt & Uitterarum ſtudioſis
plerique, qui licèt dockrinâ ad tanti
muneris adminiſtrationem necefſaria
ne obiter quidem tincti ſint, injuriam
ſibi fieri putent, ſi ad ſacros Ordines
non admittantur. Sunt mancipia ſua-
rum paſſionum, & à pravis conſuetu-
dinibus modo in hæc modèò in alia de-
licta abripiuntur, & tamen putant,
quamprimúm raſum verticem & ha-
bitum elericalem obtinuerint, ſe futu-
ros eſſe magiſtros virtutis! Heri, ait
5. Hieon. S. Hieronymus, in amphitheatro, hodie
ep. ad Ocean. in Ecclefia veſpere in eirco, mand in altari;
g. &. dudum fautores hiſtrionum, nunc virginum
conſecratares.

Diſcutitur quinom ii ſint, qui
contra Vocationem ad curam paſtora-
lem ſeſe intrudere videntur.

3. LDiſfcile dictu eſt, quantum ho-
mines ſancti, omni virtutum

H(1)ς 13
ung & litteraturæ ornatu præditi, & Spi-
. rits Sancti etiam inſtinctu vocati,
ee Ccum ad munus paſterale expoſceban-
u tur toto corde contremuerint, quas-
nt. que machinas, excuſationes, & artes
e adhibuerint, ut huic oneri Angelicis Cnce. Pridh
in eriam humeris formidando, ſeſe ſubtrahe- ſeſ-. 6. c. 1.
rent; profuderunt vim lacr marum, de Reform.
Ont profugerunt in exilia, occultarunt ſe
uun in ſolitudinibus aut domuum caver-
tin nNis, Præſciderunt ſibi auriculas aut
cnos Pollices, ut huic muneri ineptos ſe
i redderent. Verùm hic ipſe eorum ti-
en. mor ac renitentia fuit argumentum
ce ſatis luculentum Vocationis Divinæ; .
tnt, hince Imperator Leo dicere ſolebar, Feor
be indignum eſſe kcerdotio » niſi fuerit ordina⸗ ap. Menoch.
H kus invitus. Quid autem hodie fit? cent- 10.
„a Eheu! curritur cæco impetu ad ſacros c. 56.
6ℳ Ordines, & tremenda ipſis Angelis
eh Miniſteria ex motivis mere tempora-
libus tam inconſulto pruritu arripiun-
e tur „ut cùm oſtium in ovile non pa-
teat, haud deſint, qui per feneſtras
aſcendere præſumant: quinam illi
fit, non ego dixero, Chriſtus ipſé
, ſatis explicavit, eſſe fures & latrones. "an. 160.
Ge Loquamur ſignatée!
9. Imprimis per oſtium non intrat
qui ad Sacerdotium, ipſämque curam
mi animarum propter eſum & potum aſpi-
nug Pts
8

14 „ (†) £

aſpirat: quid mihi cum mucido pa-
ne? cogitat nonnemo ruri natus, da-
bo ſtuds operam, & fiam Clericus,

labores pro libitu declinare aut mode-
rari poſſim, vità etiam magis com-
moda, quàm alibi frui, ſie loquuntur,
&α quod ore dicunt, opere exequun-
tur, magis ſoliciti pro delicata offa,
. quàm pro lucranda anima. Bellum mo-
tivum ſi ſuperis placet! Ergo ſtatum
Clericalem non ut ſaluti, ſed ut cuti-
culæ & ſtomacho proficuum eligis, in-
. M. quit S. Gregorius Nazianzenus tan-
ſerm. 39. duam non virtutis exemplum, ſed victits pa-
n. 25. randi occaſionem & ſubſidium hunc ordinem
judicares? grandis deceptio! Propheta
Oſeas terribile væ comminatur Ephra-
im: qua de cauſa? quia eſt quaſi co-
lumba ſedudta, non habens cor. Quid vult
Oſee 7. dicere? Arias Montanus putat tribum
Ephraim aſſimilari columbæ, quia
hæc avicula, ubi pabulum invenit,
non curat, nec attendit aucupum
retia. Seênſus iſte ſignificantiùs adhuc
patet in columba Noëmitica: de hac
Cen. ö. ait ſacer textus, quòd reverſa ſit ad eum
in afcam. Sed quare reveria eſt? an
forſan amore Noëmi? an amore ſoli-
tudinis? an amore occaſionis ad ge-
mendum & ſuſpirandum magis op-
4 por-

S Greg. Naz:

ibi licebit mensà pinguiore, & cum

S(146 15
portunæ? Nihil horum? reverſa eſt, .
lr quia non invenit extra arcam, ubi requie-
ceret pes ejus. Diluvio terram inundante,

lels; . . . .
cn non vidit uſpiam, ubi quietem aut
le. Pabulum habere poſſet „ ideò rediit
Coor- ad Noémum non ut ſuum Dominum,
Dõ ſed ut ſuum nutritium. Dic 88. Or-
n dinum Candidate, quæ caulſa te per-

fi, trahit ad ſtatum Clericalem? cur non
eligis militarem! cur non Religioſum?
cur non civilem aut ruſticum? nénne
tati⸗. quia hic magis quàm ibi quietem &
gir. pabulum invenis, ſeu prout tui in vi-
u. CLem reſpondet Oliva, non quia plæcet, olioas in
ſed quia nutrit? Væ tibi! columba es &

amo⸗
arun

lpr S en. 5.
ſeducta! qui tali ſine ad ſacerdotium aſcen-
hhett dunt, ſibi ruinam moliuntur; audient e-
g a. nim cum tempore, recepiſti merce-

. dem tuam, ſaginaſti cuticulam, in-
t veniſti, quòd quæſiſti! Mi Qerice!
precor tibi menſas opiparas, ſi ita vis,

a Precor carnium ollas & cacabos! ſed
quid Bernardus ad hæc? Væ væ tibi Cle-
nd ice, inquit, mors in olla? mors in hu-&. Bern. de
uuu jusmodi delicis eſt? populi peccata /'. & mear.
Adnuc 7pPobuli PeCCata Cleric. . 7.
ehre comedes, ac ſi propria tibi minus
lan ſufficerent! bonorum erat magis fo-
4 dere, aut mendicare! Noveris ea tibi
. imputanda: quæ inter delicias come-
Hl dis & parvi pendis, & diſſimulas tan-
quam nihil attinentia ad te. O Judi-
8

. cio-⸗
or.

16 (1†1)
ciorum DEl abyſſus multa! O terri⸗
bilis DEUS in conſiliis ſuper filios ho-
minum! fruſtra tunc incipient miſeri
dicere montibus: Cadite ſuper nos,
& collibus operite nos. Venment,
venient ante tribunal Chriſti, audie-
tur populorum querela gravis, quo-
rum vixere ſtipendiis, nec diluere
peccata, guibus facti ſunt duces cæ⸗
ci, fraudulenti nundinatores. Hæc
Bernardus, ego pergo ad alia!
10. Per ôſtium non intrant, ſed
aliunde aſcendunt, qui ad Sacerdo-
tium ipſãmque curam animarum aſpi-
rant ex avaritia, & rerum tempora-

lium affectu, videlicet, ut pingue be-

neficium aucupentur, ut crumenam
ſaginent, ut pretioſam ſibi ſupellecti-
lem procurent, ut corraſis opibs
familiam ditent, & quæ ſunt ſimilia.
Infelix, quisquis ex tam vili fine ad ſub-
limiſſimum munus irrepit, quis enim

à terreno ejasmodi homine alia ſpe-

ret, quàm ut curam omnem & Vires
in rem ſuam converſurus, & Divina
neglecturus ſit? Animadverſione di-
H videtur, quòd Chriſtus DEI
Filius Apoſtolis ſuis poteſtatem ſacer-
dotii contulerit per aêris inſufflatio-
nem: quæſo cur per aerem? ſi ſigaum

externum ſenſibile adhibere voluit,

Cur

tertt
8ho⸗
dlleri
9059

glent

cie⸗
lo⸗
luere
e⸗

ee

h ſe
cerco⸗
malſe
nporr⸗
ne le⸗
Wenan
eec⸗
ſnie.
lub⸗
epinn
e⸗
N

Dlind

one G⸗
Ul
ſice
aro⸗
ſgnn
Yollt

& (1) %W e,

cur non alium elementum, terram,

ignem, aut aquam adhibuit? perci-
pite rationem auditu non ineptam!
omnia alia elementa ſerviunt avaritiæ
& quæſtui hominum: terræ fundi &
fructus venduntur cenſubs & pecu-=
nid; aqua in mari fert navigia merca-
torum, & in lacubus ac ſtagnis ſolvit
tributa Dominis: ignis etiam ſinè ex-
pPenſis in ligna & fomites haberi non
poteſt: ſolus aër ab omni avaritiæ la-
be immunis & innocens, à Dominio
hominum alienus, & cuilibet absque
cenſu communis eſt. Igitur Chriſtus
Dominus per ſignum ſeu inſufflatio-
nem aëris dedit Apoſtolis ſublimiſſi-
mam ſacerdotii, poteſtatem, ut indi-
caret hanc, ejuùsque exercitium ab
omni avaritia, & quæſtu debere pro-
cul eſſe remotum. Sed habeo paren-
tes, cognatos, fratres & ſorores pau-
peres, qui opem & operam meam ex-
ſpectant! Quid tum? ergo ditari, &
ſanginari debent ex patrimonio Chri-
ſti, ex proventibus Eccleſiaſticis? ex-
cuſatio pejor delicto! De Sacerdote
Melchiſedech, utut ſæpiùs de illo
mentio fiat, non tamen explicat ſcrip-
tura, quo genere, quibüs natalibs;,
quo parente fuerit progenicus? quæ
cauſa hujus rei? Interpretes varias
H aſſig⸗

1

Menoch.
cent. g.
caß. 2.

Iadrianus IV. Summus Pontifex fuit
pauperculis parentibs natus, & con-

Menoch.
cent. 1.
cap. 12.

18 „ () K
aſſignant, optima autem in rem no-
ſtram eſt, non nominari parentes, aut
agnatos Melchiſedech, quia Sacerdo-
tem oportet ab omni carne & ſangui-
ne alienum eſſe. Quisquis igitur pa-
rentes & conſanguineos inordinato
affectu diligit, qui proventus Eccleſia-
ſticos, patrimonia ac dotes paupe-
rum in eorum ſinum effundit, qui al-
tare denudat, ut domum ſuam veſtjat,

non eſt Sacerdos ſecundùm ordinem

Melchiſedech. Hinc certè Sacerdotes
pii ac ſancti in nulla ferè re fuêre ſcru-
puloſiores, quâm in profuſione red-
dituum FEccleſiaſticorum in amicos:

ſanguineos habuit egentiſſimos, in eos
tamen poſtquàm ad Pontificiæ digni-
tatis apicem eluétatus eſt, nec obo-
lum erogavit, ita quidem, ut ſuam-
met Matrem potiùs ex eleemoſynis
Cantuarienſis Eccleſiæ, quàâm ex pro-
ventibus Cameræ Apoſtolicæ nutriri
voluerit.
1I. LIIcerius per oſtium non intrant
ſed aliundé aſcendunt, qui ex faſtu
& dignitatum ambitione ſacerdotium
affectant: fiunt Clerici, ut ad præla-
turas evchantur, ut inſignibus titulis
honorentur, ut præcedentias aucu⸗
pentur.

pe⸗
Din

Car

(1) * 19
nib pentur. O quàm ille animabus om-
n ninô nil proderit, qui ex hoc motivo
ell⸗ ad Eccleſiam venit, quin imò quanta
Ange damna, & animarum ruinas, eauſabit!
nN. Perpendamus ex S. Matthæo Evange-
Gmo liſta geminos ſcripturæ textus: capite
din decimo ſexto gnarrat, qua ratione
e. DEI Filius Apoholum Petrum ad Ec-
ide clefiam vocarit: Tu es Bettus, & ſuper Matth. 16.
in panc petram adificabo Eccleſiam meam. Ca-
WII pite autem quarto deſcribit, qua ra-
tas tione diabolus Chriſtum Dominum ad
ten. Eccleſiam attulerit: aſſumpfr eum dia- Maith. 4g.
ent bolus, & ſtatuit Juper pinnaculum templi.
H En! uterque ad Eccleſiam vocat, Chri-
fan ſtus & diabolus, ea tamen differentia,
e quèd Chriſtus Petrum infra Eccleſiam,
nh tanquam fundamentum collocet: ſuper
e hanc petram adificabo: diabolus autem
be Chriſtum ſupra Eccleſiam evehat: Iu-=
ſune per pinnaculum templi, luculentô nobis
no argumenté, quèòd illi, qui præeſſe,
Ae Eccleſiæ dominari, & in altum evehi
mun volunt, à malo dæmone in ſuam, alio-=
rümque ruinam vocçati ſint: alii au-
num tem, qui reverà à Deo vocati ſunt, .
At cum profunda humilitaté & ſubiectio-
loin ne venire debeant: non ego hunc
Nne ſcripturæ locum in hunc ſenſum in-
GSt terpretor, ſed doctiſſimus, Silveira,
Sud qui inſtar epiphonematis ſubnectit
Henn . B 2 Si

=

20 ☚ (†) *

Slveir. Si ſupra ipſam (Eccleſiam) ſe extollere (ſe.
Tom. 1. l. praſumit, omnium malotum occaſio & ja- &
3. c. 3. 7. nua erit. Inter hæc certé mala, quo- a

H E*- rum plurima ſunt, illud non minimum
e. eſt, quèd evanidi id genus Clerici, qui
populum ſibi ſubjectum humilitatem;,
. & mundi contemptum docere debe-

rent, dum elata cervice nitidi, pexi; n
criſpati, & calamiſtrati in veſte ma-
gis ſæculari, quàm clericali incedunt 1
aut in curribus & phaleratis equis cum
famulorum ſtipatu incedunt, ſuò ex- N
emplo vanitatem, & amorem ſæœculi
egregiè commendent. .
I12. Denique non intrant per oſtium,
ſed aliunde aſcendunt, qui licét qua-
litates pro tanta ſtatûs ſublimitate re-
quiſitas non habeant, tamen paren-
tum, cognatorum, aut potentum re-
commendationibus intrudantur, id
quod hodie perfrequenter non ſine
grandi Eccleſiæ detrimento fieri amat.
Marchant. Iyde tot ſcandala, & apoſtaſia, ait Mar-

nc . . . .
Wcter 5 chantius, quia plures irrepunt non à Deo
ledt. I. Vocatt ſed a parentilus (& potentibus 6

patronis) intruſi. Parentes ut ſibi po-
tiùs quàm filiis conſulant, haud ſecus A
ac ſi libera de liberis ſuis diſponendi „

. 0)
facultas eis competeret, eorum voca-
. tionem, ac ſtatus ordinant: filius pri-
mogenitus debet propagare familiam,

ſecun-

(14 * 21

h ſecundè genitus debet fieri Clericus,
6° S& ſi pinguem præbendam aut paro-
e cChiam obtineat, ſororibus conſtituere
inimm dotes, ac parentes in ſenectute alere.
c Filia quia deformis eſt debet fieri mo-
Inn nialis, altera formoſior huic aut illi
eſce nubere! &c. ſic parentes, prout vo-
en lupé eſt, de liberis diſponunt, & pa-
eem ruùm curant, an illi animas tam ſuas
medn quàm alienas lucrentur aut perdant.
nan. Qum in civitate aut pago Medicus
KO corporis, aut chyrurgus conſtituitur,
nſd quis facile explicet, qua. cautela in Simile-
ipſius artem, capacitatémque inqui-
1n ratur? inſtituuntur examina, implo-
rantur prudentum judicia, exiguntur
nu artis ſpecimina: quanta majori igitur
e ſolicitudine agendum eſt, cùm huic
ninn vel illi populo Medicus animarum
uw pPræficiendus eſt, quia hic æterna, ibi
nn ſoluùm temporalis ſalus in periculo ver-
im ſatur. Narrat S. Antoninus, Epiſco- 5 Antonin.
tM porum cuidam ſpecioſa poma dono'. p. Zit. 15.
O allata fuiſſe, quibs ille haud parùm e.6. 5. 6
Ierhe delectabatur: deliberabat deinde, cu-
te jus cuſtodiæ hos fructus in paucis ſibi
AdS Eſtimatos demandare vellet. Et ecce!
Fone obtulit ſe ad hanc ſpartam ſuſcipien-
E,. dam ejus cognatus, ſeu ex ſorore Ne-
Iÿ pos, cui Epiſcopus paulèò ante benefi-
oig cium curatum contulerat. Veruùm re-
ſen . B 3 ſtitit

oliva l. 6.
Ero mat.

22 (†4) *

ſtitit Præſul, nec tantam confiden-

tiam in dexteritate cognati habuit, ut
ei pomorum cura demandari poſſet:
tum enin weroô aulicorum nonnemo
ſubintulit: quid hoc paradoxi Reve-
rendiſſime? paulò ante cognato mil-
lenarum & ampliùs animarum curam
demandaſti, & nunc ineptum judicas
ad poma cuſtodienda? Salsè, ſed be-
nèe dictum! O quoties idipſum repeti
hodiedum poſſet? aſſumuntur ad ſa-
cros Ordines homines bardi & inepti
non ſuis meritis, ſed favore patrono-

rum, promoventur ad curam anima-

rum, qui vix capaces ſunt ad curam
pomorum. OQ ſt ego adſtarem ad la-
tus ejusmodi Principum aut Nobi-

lium, qui incultos, indignésque id ge-

nius homines ſtatui ſacerdotali recom-
dando obtrudunt, dicerem illis in au-
res verba Doctiſſimi Olivæ: Quid paſto-

rem deſignas, qui lupus eſt? ſi modo lace-

rat, dum ovis eſt, quam putas edet ſtragem,

ſi rexerit? infeliæ recommendatio!

certum enim eſt, quòd omnes intruſi
hujus Clerici negligentiæ, omnia pec-
cata, omnia ſcandala, omnésque ani-
marum ruinæ, aliaque damna, quæ ex-
inde conſequuntur, coram Divino

tribunali in caput illius redundatura

ſint, qui recommendando indignum

promo-

nüder
boitul
oen
hunenn
here
onnl
Puum
ucien
ſedbe⸗
nee
radl
Lineti
ton⸗
anime⸗
Hcuran
1 40 l
Wo⸗
neige
lfeco⸗
isinn
icſte⸗
,
O
nd,
6immn
Niaper
ie
vre⸗
Dinmn

Gonn
pton⸗

(†) &

promovit: qui ordinant indignos, ait

S8. Chryſoſtomus, eisdem ſubjacent
ponis, quibus illi, qui indigni ſunt
ordinati, etſi dicant, ſe eorum vitia
ignoraſſe: unde Apoſtolus ad Timo-
theum: Manus citò nemini impoſue-
ris: imò ex hoc graviûs crimen effi-
citur, quoniam promoverunt eum,
quem ignorabant, atque ſic id, quod
putabatur eſſe excuſatio, fiet accuſa-
tio. Præterea certum etiam eſt, quòd
in illa die promotus promotori, 1oc&
gratiarum actionis mille diras & ful-
mina imprecaturus ſit pro crudeli be-
neficio, quod & ipſi, & ſubditis ſuis
animabus æterna pernicie ſtetit! Tem-
pore paſſionis Dominicæ duo ex Di-
ſcipulis Chriſti atrium ſacerdotis in-
greſſi ſunt Petrus & Joannes, ſed di=
ſpare prorſus eventu! Joannes inno-
centiſſimè ibi converſatus absque con-
ſcientiæ nævo rediit: Petrus autem
turpiſſime depravatus, trinæ negatio-

nis ſcelere animam coinquinavit.

Quæ cauſa hujus differentiæx? cauſam
ſatis indicat ſacer textus: primus in-
travit cum 9ESll, alter introductus eſt
ab oſtiaria. Ecce! qui intravit cum

. Chryſoff.

.2. de Dign.
Sacerdet.

Joan. 15.

JESLI, feliçiter evaſit periculum: qui

autem introductus eſt ab ancilla mi-
ſerè cecidit: Norint ergo; ſübjungit
B 4 hic

Palat. in
atth.
C. 26.

24 (†) £

hic Palatius, qui in Eccleſiam ingrediun-
tur non merito ſuo, ſed aliorum ſavore,
facilem ſe habere ruinam, & paratum ſibi
eſſe pracipitiun. O quoties idemmet
hodie contingit! eſt forſan apud No-
bilem laicum, aut Præſulem Eccleſia-
ſticum ancilla oſtiaria, aut culinaria
in ſervitiis, habet cognatum aut fra-
trem, qui minùs favente minervâ per-

currit ſtadium litterarium, & jam in-

eptus ad militiam, ineptus ad opifi-
cium, ineptus ad ſæculare officium
quid agere, quò vela dirigere debeat
ignorat; igitur ancilla opportunis im-
portunis precibüs aures Domini fati-
gat, rogitans, ut hunc ſuum cogna-
tum ad S. Ordines recommendando

promoveat. Quid facit dein iſte Cle-

ricus ab ancilla introductus? facit;,
quod fecit Petrus in atrio! Eacilem ha-
bet ruinam, & paratum ſibi præcipitium! &c.
Neque ſatis malorum eſt, quègd re-
commendatus in ruinam, & præcipi-
tium cadat, augetur malum, quèd
etiam recommendantem ſecum in rui-
nam trahat: iſte enim, cùm in juſtitiæ
diſtributivæ, & SS. Canonum leges,
qui in ejusmodi promotionibus digni-
orem digno præferri præcipiunt, gra-
viter impingunt, reverà conſeientiam
lethali delicto lædunt, & alia graviſ-
ſima

I
ter
aIl

lte
fun
Der
(01
Di
d
gi⸗

Pat

e

Cor
1
Us
Vin
d
tel
a
ſice
guo
ltn
gli
An
Een
tel
Vian
Gu
tam
nur,

eli
aon,
un in
emmne:
ud N⸗
cclelr⸗
blinurn
Ult hie⸗
ier⸗
nnr.
dop⸗
OKenn
deben
unisin⸗
inifi⸗
coga⸗
obance
ſtee
ln
ilnte
iuni⸗
aoc
Nrrtt
1)
minnu⸗
uttc
lepen
1

unch —„

ſenin
lagenn

(1) &W 2277
fima mala cauſant. Inter hæc mala il-
lud eſt, quòd digniores, dum præ-
teriri ſe præ minùs dignis conſpiciunt,
animô cadant, & ex juſta puſillanimi-
tate ſacras functiones deinceps per-
functoriè agant: illud eſt, quèd ſu-
periorum, quos adeò perperâàm agere
conſpiciunt, vilipenſionem conci-
piant, aut omninò famam proſcin-
dant: illud eſt, quòd litterarum ſtu-
dia negligant, & potiùs acquirendis
patronis, quâm virtuti ſe impendant,

S&— quæ ſunt alia mala, quæ paſſim au-

tores recenſent.
13. Adverte igitur ex dictis omni-
bus, mi Candidate, adverte, quam
viam tenere, & quos ſcopulos in ar-
duo vocationis tuæ negotio declinare
debeas: ſi non alio quàm ſuperbiæ,
avaritiæ, aut gulæ motivo ad ſtatum
ſacerdotalem impelli te ſentias, aut
quod pejus eſt, etiamſi talentis, & qua-
litatibus ad arduum hoc munus re-
quiſitis careas, tamen Sacerdos fieri
ames, ut parentibus aut patronis pla-
ceas; per tuam te ſalutem oro & ob-
teſtor, verte temonem, elige aliam
viam; conſultiùs id utique feceris,
quâàm ut te ipſum, & neſcio quan-
tam animarum appendicem in æter-
num exitium præcipites. Diſicile eſt,
BB 5 ait

26 (†1) £

5. Leo, ep. 35, ait S. Leo Papa, ut bono peragantur exi-
ad Epic. tu, qua malo ſunt inchoata principio. Cœ-
Arie. leſtis ſapientiæ Magiſter expreſsé eru-
dit hominem, quoòd ſi turrim ædifi-
care velit, priùs ſedens computet ne-
ceſſarios ſumptus; ſi enim cautelàâ
hac non præmiſsaâ jaciat fundamen-
tum, & dein ædificium ad perfectio-
nem deducere non poſſit, exponet
ſe ludibrio hominum dicentium, ecce!
hic homo cœpit ædificare, & non
potuit conſummare. Quantèò magis

igitur neceſſarium erit, mi Candidate,

ut, priusquàm ſtatum eligas, qui cæ-
teros hominum ſtatus altitudine, ve-
luti turres cætera ædificia, tranſcen-
dunt, priùs ſedeas, & computes,
quas qualitates poſſideas, quibus vi-
tiis, aut pravis habitibus obnoxius ſis,
an par ſis obligationibus ſtats, qui-
bus motivis in hunc potius, quàâm
alios rapiaris hanc cautelam ſi adhi-
bere negligas, & cæco impetu ad8S.
Ordines convoles, certè in illa die

& hominum & dæmonum riſui ac lu-

dibrio te expones. Neque putes, te
aliorum, etiam ſuperiorum aut exa-
minatorum, qui Sacerdotio te ido-
neum æſtimant, judiciô ſatis tutum,
excuſatumque eſſe; hoc enim eorum
iudicium non rarò ab ignorantia ori-
ginem

n
ie
1
ue
Tun
cur
rer
ne
ex
nit
ſac⸗

ln

Alt
l
Lern

G
cpll
Cla
Inan
a
eint
ſuri
bort
el⸗
epen

„ (†) £ 27

tr ginem habet, dum ejusmodi candi-
datorum mores aut vitioſos habitus
Len- haud ſatis perſpectos habent. Hi ſi
ipſis, ut par eſt, detegerentur, aliud
te⸗. ſæœpe de talibus ferrent judicium, &
calthh quos modèô ad ſacros Ordines & cu-
Pme ram animarum evocant, dein ſponte
o. currentes vi retraherent & abſterre-
Noe rent. Unde 8. Chryſoſtomus docet, .
ne vim quidem & minas ſufficientem
Erm excuſationem præſtare iis, qui indig-
nitatis, & inhabilitatis ſuæ conſcii
te ſacerdotium ſuſcipiunt, id quod ſimi-
gucr⸗ litudine explicans Sanctus Doctor
ne,ſe ait: quæſo ſi hominem quempiam
er ſuſpicans eſſe fabrum ad opus voca-
rem, & ille dein, qui nihil minùs

whote, .
R quàâm faber eſt, materiæ manum ad-
eh movens, ligna & lapides diſſiparet,
D 6. domum veròô ſic conſtruat, ut ſtatim
lo)

collapfura ſit, an talis ſe abunde ex-
l cuſaret, ſi diceret, ſe ab aliis coactum
118 manum operi admoviſſe: certè ne- S§. Chryſoſt.
d=e quaquam; oportebat enim aliis vo- l. 4. de Sa-
. cantibus pedem retrahere & tergiver-* erdot. c. 2.
ſari. Multò magis ergo reluctari o-. 11.
portet illum, qui ad conſtruendos

finckr⸗
hnch 1e

en . 1 . .
di cœleſtis Hieroſolymæ lapides, id eſt,
ad ſalvandas animas, huic muneri in-
eo eptus deſtinatur.
neo
a.
.. IV.

gin

Simile.

28 (†*)
G. IV.

An & quomodò corrigendus

ſit error in electione ſacerdotii & cu-
ræ paſtoralis contra Vocationem ad-

14. EVax cogitabit forſan nonne-
mo, quem lancinata conſci-
entia de errore hac in re admiſſo ac-
cuſat. Evax! etiamſi in electione cu-
ræ paſtoralis errem aut erraverim, ta-
men error non eſt inemendabilis! Im-
prudenter ſibi applaudit, quisquis ità

cogitat; morbi non ſunt conſciſcendi

propter remedia, nec quisquam tem-
peſtuoſum mare adibit, quia ſpes af-
fulget confracti navigii tabulà emer-
gendi in littus. Remedium tam per-
nicioſo errori proficuum non ex te,

mi homo, ſed ex Dei Bonitate depen-

det, qui licèt ex veneno medicinam
præparare poſſit, ad id non tenetur,
& multoties etiam ſi præſumptuoſa te-
meritas acceſſerit, non volet. Veriſ-
ſimum quidem eſt, inter homines via-

tores & Angelos eam differentiam in-

tercedere, quæ inter pictores, & æri-
fuſores, quorum illi commiſſos pin-
gendo errores facilè, iſti autem nullo
modo emendare poſſunt. Angeli mo-
mentò

ſta
&

na
ler

r
ere
G
Ne
gll
Vel
tü

(†1) £ 29
mentô uno totum ſuum opus, ut ita
dicam, fuderunt ex metallo, & quia

fundendo erraârunt, monſtroſum etia-

num opus eſt, & erit, quandiu erunt
Angeli. Homo paulatim, vêlut va-
rio colorum duétu opus ſuum perficit,
unde & emendare poteſt, quod erra-
tum eſt: nihilominus ut remedio ſit
locus, bene conſideret ille, qui te-
merè animabus paſcendis ſeſe addixit,
an error admiſſus ſit circa ſubſtan-
tiam, aut circa accidentia, & circum-
ſtantias; aliud enim eſt, ſi haſta tota
ex ligno conſtet, & aliud ſi ferri præ-
fixi acies minus ſit acuta.
I15. Quoad ipſam electionis ſub-
ſtantiam videtur erratum eſſe, ſiquis
& ſuo; & aliorum judicio iis deſtituitur
dotibus, quæ ad eam vitæ conditio-
nem requiruntur, ſic ut neque doctri=
nam ſufficientem, neque pro ea acqui-
renda ætatem & capacitatem habeat.
Et quid tune agendum? qua ratione
error eſt emendandus? Dico cordate,
excutiendum eſt onus, cui ferendo
quis par non ſit, cedendum eſt officio!
Nec aliter ſe gerat, neceſſe eſt, quis-
quis moribus eſſet tam perverſis, ut

alios ad flagitium incitaret, nec eos

vel propter pravæ aſſuetudinis violen-

tiam, vel indomitæ indolis aut affe-

ctuum

De Elect.
Diſt. 26.
G. Nunce
autem.

30 (†) £

ctuum pugnam emendari poſſc ſpera-
ret. Quidquid impedit naturâ ſua,
ne quis primô dignitatem aliquam ac
provinciam conſequi poſſit, idipſum
etiam facit, ne poſſit adeptam reti-

nere, atque ex hoc genere in caſu

præſenti ſunt duo illa, ignorantia, &
perverſitas: conveniens igitur ſcien-
tia & morum ſancétitas ea proportione
requiritur, ut muneri reſpondeat, ſic
ut utraque parochus non aliter emi-
neat in populo, quàm eminet paſtor
ſupra gregem. Talis eligatur, cujus com-

paratione cateri grex dicantur. Erit forte,

qui ad hæc tanquam ad fulminis frago-
rem expalleſcat? ſed nunquid præſtat

officio parochi cedere, quam j
nunquid præſtat recipere ſe in tutum,

quàm agere ſe præcipitem! nunquid

præſtat renuntiare, quàm æternum
perire? an non inſania eſt, excubi-

torem agere coεccum, & tam aliorum,

quàm ſui curam ſuſcipere, in interri-
tum utriusque? quid tandem de tali
homine fiet? pròô! quàâm nullum ejus
planctus olim admittet ſolatium? mo-
rientur agnati, quos Chriſti patrimo-
nio aluit, deprimetur familia, quam

evectam voluit, peribit quidquid cha-

rum habebat in mundo, interim cru-
Ciatus ejus & poœna per omnia dein-
ceps ſæcula non finietur,
16. Quod-

ure cœli?

no
l⸗
tins
b
un
tiv
Pon
tio⸗
Pr
vit
ten
ben⸗
bati⸗
Deo
E 4
Cern
ce⸗
clen
Catie
Certa
Mare

lan
Iiͤt
lenn
ei
Nt
de
Tun.

(†) & z7 W

16. Quodſi verò in electione error

N non in ſubſtantia „ ſed in adjunctis &
circa modum admiſſus fuerit, promp-
om⸗ tius etiam erit remedium. Hujus gene-
ihm ris error foret, ſi quis Paſtoris munus
ſuſcepiſſet, dotibus quidem requiſitis
“ abundé inſtructus, ſed ſolùm ex mo-
E tivo temporali, v. g. propter eſum aut
Cer. potum, vel ſolo avaritiæ, aut ambi-
d rionis ſtimulo impulſus. Talis, ait S.
lt, . S. Frang. Ja-

Franciſcus de Sales, non ſuſceptum lefin os
en „itæ ſtatum deſerere, ſed pravam in- 91 e Ss,

„ . 1. C. 1.
it tentionem mutare debet 5 conſiderer - 3.
ſh bene, quæ tandem ſit ea rerum pertur-
hH

batio, quod in Dei Eccleſia non ipſe
. Deo, ſed Deus ipſi ſervire debeat!
Dne ea autem deformitate perſpecta de- .
e Ccernat ſecum ipſo, per omnem dein-
uImd ceps vitam præferre lucra Dei, & in-
d crementum gloriæ ipfius, atque vo-
tenn cationem ſuam per bona opera ſtats
NE certam reddere, & virtutibus exor-
loum nare ſatagat. S. Stephanus Hungariæ
nd. Rex, adhuc idololatra, adamabat Giſe-—
dell lam, formoſiſſimam Henrici Imperato- ſ ihi en
nes ris filiam, cumque illa gentili principi// .
hdo. ſe nullatenũùs nupturam aſſueveraret, “
nin ejus amore baptiſmmum & fidem ſuſce-
Jum pit. Profanum hoc fuit, & nullatenus
Adr., à Deo profectum converſionis moti-
n vum; nihilominùs poſteà ex motivis
gel⸗ S ſuper-⸗

kion.

S&. Bern. epiſt.
ad Arda-

32 (1†1) £

ſupernaturalibus ſacroſanctæ huic

fidei tam conſtanter adhæſit, ut illam,
Zelo prorſus apoſtolico, per om-
nem Hungariam propagarit: ſic agat
Clericus malè ingreſſus: ſi intentione
profana S8. Ordines, aut curam paſto-
ralem ſuſcepit, jam vitium ingreſss
laudabili progreſſu corrigat; uti enim

nil prodeſt benée cæpiſſe, & male

proceſſiſſe; ita defectus boni initii
ſupplebitur laudabili officii ſuſcepti
adminiſtratione. Ita S. Bernardus
Ardutionem Epiſcopum Geneven-

ſem, recèns electum admonuit, ſcio,
ajebat, chariſſime, quòd cathe-

dra, quam nuper ſortitus es, homi-
nem multorum meritorum expetat;
qualia in te aut nulla; aut valde exi-
gua præceſſiſſe dolemus: nihilominus
poteſt Deus de hoc lapide ſuſcitare
filium Abrahæ. Fecit Paulum ex per-
ſecutore Doctorem gentium: voca-
vit Matthæum de Telonio, & Am-

broſium de Palatio, hunc ad Epiſco-

atum, illum ad Apoſtolatum! tu
igitur his & hujusmodi animatus ex-
emplis, prœcinge velut Vir lumbos
tuos, & delicta juventutis tuæ dele-
at veſpertina correctio. Honorifica
miniſterium tuum gravitate morum;
maturitate conſiliorum, & actuum

honeſtate! Ita Bernardus.

17. Po-

Prenl
Iis f,
tio e
Niun
iji/
dee
Mm!
UIN
No
Eiſkhe
ſtt
10,
Kran
Neris
cei

n

(rE S
u. 17, Poteſt etiam quis erräſſe non
tiun in fine duntaxat, ſed & in mediis, pro-
erm curando beneficium, aut 88. Ordines
per aliorum patrocinia, nonnunquam
entoe ita ſordidè ac putide ſe abjiciendo, ut
npe non parùm inde dedecoris in Sacerdo-
geßh talem Ordinem redundet: Ambirioſi.Den
cenin quidem ait Seneca, ad dignitates nifi zr. Maz. i4
nde per indigna non ducit. Hoc autem ſi prafat.
Umm accidit, quid confilii? Etenim libelli
ſe ſupplices, quibs beneficia quærun- 2
I6E tur, ſancto Bernardo viſi ſunt pro.
nee ceſſus judiciarius abundè ſufficiens ad:
itſ ad hoc „ ut ejusmodi ambientes ulti-
ma ſententia procul amoveantur à
UI. Prenſata dignitate, omni appellatio-
eem Ris remediò denegato: Sanè buic nego-
Aen⸗ zi0 non ſe ingerat rogans, ſic ille ad Euge-
nms nium Papam ſcribit: pro quo rogaris, ſif g gerz. I. 4.
lirre tibi ſuſpectus, i autem pro ſ rogahz gam de conſid.
hel⸗ Judicatus eſt. Enimverò ſi Imperato-
ν Tum leges eum Tutoris munere indig-
Ar num cenſent, qui ipſe ſe ingerit, etſi
ir non niſi de bonis caducis res ſit, non
“ difficile erit judicare, an ille dignus
aer ſit tutando Ohriſti Salvatoris theſau-
amte r0, imd illo fere pro arbitrio admini-
eer ſtrando, qui tot precibis ejus ſe mu-
m neris Candidatum profitetur. Quod
3 ſi dein precibus abjeétiones accedant,
e⸗ & putidæ obſequü delationes, S. Jo-
C annes

/

2 Onſ.
pzm. 3. in pecunia loco aduleris? Quid autem reme-
acz. apoſt. 1 Qu

34 (†) ₰
annes Chryſoſtomus tenere ſe non
poteſt, quin magnis clamoribus eos,
qui horum ope aſſurgere conantur,
eodem planè loco, & numero habeat,

quo illos, qui beneficia emunt: quam-
quam enim aurum cum Simone non
offerant, offerunt tamen adulationes,

quæ hami inſtar ſunt, ad dignitates
piſcandas, magis quidem tecéti, non
minus tamen potentes, quàâm aurum
ſit: Quid refert, ſi non das pecuniam, ſed

dii ſupereſt illi, qui beneficium aut

88. Ordines per patrocinia, recom-

mendationes aut adulationes ebblan-
ditus eſt? an munere cedere debebit,
etſi de eætero dotibs requiſitis non
careat? Reſpondeo, non debebit ce-
dere! pergat is in adminiſtrando ſuo
munere, emendato tamen infauſto

ejus principio per ſeriam deteſtatio-

nem, ne peſſimum in finem ſic proſe-
quendo dedueatur.
18. Quodſi quis præter hæc obſe-

quia eò proterviæ eſſet progreſſus, ut

damnabili prorsùs ratione pecuniis
auro Parochi dignitatem emendo ani-
mam vendere ſit auſus, hic enimverò
in aperto verſatur damnationis diſcri-
mine. Huic quid ego dicam? an il-
lud: Pecunia tua ſit tecum in perdi-
tio⸗

.

ſe

Nt
ln
ſen
led
lot
n.
ten
1
Nata
unb
urn
Neem
Ner⸗
em⸗
o
Gein
e
leſe
let
E
emi
uun
se
6 Ai
anda

ſe n
dus e
öMunt
haben
t:qunn
onehet
ltione
Pnirnt
Gi, m
ſien,?
enten
iun¹
lec
tis
ebirt
ndo 1
eetni
le⸗

S()0 8
tionem, quod in Simonem pronun-
tiavit Apoſtolus? Enimverò magnis id
vocibus intonarem, ſi ageretur de re
ſacra emenda, & non jam de empta,
at cùm de jam empta ſermo ſit, id ſo-

Ilùm revocabo in memoriam, quod

ſicut ille nunquam legitimo jure poſ-

ſedit ovile, in quod ingreſſus eſt uùt

latro, ita oporteat, ſiquis cedere illo
nolit, confugere rogando ad Pœni-
tentiariam, quam dicimus „ Roma-
nam, ut hæc Pontificia authoritate
ratam habeat poſſeſſionem nullam &
umbratilem, atque gratiam faciat p=-
narum Pontificis legibus in emptio-
nem hanc ſacrilegam conſtitutarum.
Nemo tamen ex his male conſultis
emptoribus ſibi perſuadeat, non eſſe,
quod obtenta hac Pontificis gratià
deinceps deploret ac doleat: imè eſt,
quod ploret dum vivit, & amaris la-
Crymis defleat: an enim majus deſigna-
re ſcelus potuiſſet, quàm ut exiſtima-
ret, miniſterium cœleſte tam eſſe vile
& ſordidum, ut panis inſtar, & fœni
emi poſſit. O miſeras Fccleſias, ad
quarum culmen gradibus tam perver-
ſis quidam enituntur? quis locus tuus,
& quaæ cauſa poterit eſſe excuſata, ſi vene-
randa DEl templa petuniis expugnantur!
Miſeriores tamen Sacerdotes ipſos,
C 2 qui

L. ſiquis C.
: Sa W

Cler.

35 (1†1)

qui hac via aſcendunt, de quibus me-
liora exſpectari haud poſſunt, niſi ut
Caiphæ ſacrilegam impietatem inſtau-
rent, qui ſi Joſepho fides eſt, Jjudæo-
rum ſummum Sacerdotium ab Hero-
de pecunià emit, & eo poſtmoduùm
uſus eſt ad Chriſtum Servatorem morti

adjudicandum? Tritum eſt illud: Ne-

mo imperium ſlagitis quaſitum bonis artibus
exercuit: quid igitur boni ſperes ab il-
lo, qui tam malé paſtoralis ſui muneris
functiones auſpicatus eſt, à ſacrilegio,

inquam, & tanto quidem, ut omne

E& Erat à- aliud malum fuperare videatur. Si-
Rm. 2e moniaca peſtis ſuta magnitudine alios morbos
C. Far e⸗ vincit. Nec ſatis ſit hanc ſcelerum pe-
1.7.5. &e. ſtem amaris pomitentiæ lacrymis de-
flere, ſed qui illà ſe coinquinatum no-
verit, deinceps ex animo ſuo ſeriò
efficaciter faceſſere jubeat omnem per
fas, nefâsque habendi cupiditatem
tanquam plùs nimis indignam excelſo
ſuo ſtatu, aut ſaltem ſuos intra limi-
tes arctet, ſic ut etſi non ſemper tam
procul abſit à puinguibus beneficiis,
ſaltem non ambiat illa modis, viisque
illicitis.
159. Paucis! ut in compendium re-
digam omnia! quisquis ad ſtatum tam
arduum & periculoſum, quàm ſanctum
vitiosè ingreſſum ſe eſſe noverit, duo
reme-

ten
N

in
D
i,
ſuo⸗
ciar
Vin
Ub
ſul
e
inco
ſe
gu
mod
flie
t
3

ſt,
Cr
ro
mere
Inpe
108
lel
Aſ

usnt
ul
ink⸗
Iuere

b HH

twottr
mmon

d. N

aiti
lenl
mnrei
D
t Olnl
ut. 6
0/ ontt

runpe.

ns ⸗
Conne⸗
ment
idiand
elet
tr
ſei
ehern
s⸗

O(†) £ 37

temedia ſibi præ cæteris commendata
habeat, videlicet ſeriam pœnitentiam
& timorem Domini. Imprimis ut ſe-
riam, & non vulgarem poœnitentiam
agere diſcat, bené conſideret, quanta
ſit temeritas in negotio tanti momen-
ti, quo de vitæ genere decernitur,
ſuo arbitriò ſtare velle, & quaſi renun-
ciare gubernationi Providentiæ Di-
vinæ! ſi enim quilibet parens injuriæ
ſibi reputat, cùm filius ipſo non con-
ſultò uxorem ducit, quantò magis Deus
ſe ſperni exiſtimabit ab eo, qui ipſo
inconſultòô, & ordinatione Divina in-
ſuper habita ſponſam ducit Eccleſiam!
qui Eccleſiæ jungitur, ipſius quodam-
modo Dei gener fit; Eccleſiæ enim
filiæ illæ ſunt, Deo tam charæ, ut huic
aut illi Sacerdoti deſponſatæ, ſobole
à ſe progignenda, coœlum ipſum in-
duilini debeant replere: quis igitur
ubditorum tam impudens, & effrons
ſit, ut ejusmodi filiam vel ingratiis
upremi Kegis ducere non vereatur?
Profectè hæc injuria Numini illata
meretur non quali quali, ſed auſterâ

Ppœnitudine compenſari: quisquis tam

inverecundè deliquit, veniam demiſsé
rogitet à læſa Dei Providentia, totum-
que ſe ejus manibus permittat, paratus
ad ſubeundum quodcunque poënæ ge-
C◻ 2 nus;

ger. 16.

38 (†

nus, quo illi placuerit peccatum tam

impudens vindicare, ſic tamen, ut

eodem tempore ſumma cum animi
demiſſione rogitemus, dignetur nos
punire virgâ correctionis paternâ tan-
quam filios, non virgâ furoris tan-
quam perduelles. Corripe me Domine
veruntamen in judicio, non in furore tuo.
Deinde commendatum ſibi habeat ſo-
lidum timorem Domini, non illum
quidem qui laqueum deſperationis in-
jiciat, ſed qui in ſacro munere, ejus-
que functionibus cautum, ac ſoler-
tem reddat; ſi enim etiam illi, quos
Deus elegit, plurimùm timere debent,
ut muneri ſuo ſatisfaciant, prout Vi-
dere eſt in Saul, & aliis; judicet quis-

que, cui ſalutem ſuam diſerimini expo-

nat, qui vel invito, & renitente Deo
tale vitæ genus amplectitur, ſic ut
quotquot ſubinde facit opera, toties,
ut ita dicam, Dei conſilia, & decreta
violet. Huic autem injuriæ quodam-
modèò ſatisfacit, qui profunda cum
humilitate Deum timet, dicente S.

4. Oreg. Pe-- Gregorio: Paſtoralis cura pondera, qui

Koral. in
Prol.

—

vacat, incautè non expetat, & is, qui in-
autb expetiit, pertimeſcat. En! quod
dixi remedium timorem! .

S. 5.

lis

amntan
en, I
0 anini
tar n
rnitn.
ris ⸗
Doni
ſore .
bentſd⸗
Dn Ven
vorbir
ey ⸗
le
1, oo⸗
gebenn
rout
e a⸗
mero⸗
nteen
. len
toc⸗
Gecr
nodu⸗
da aun
entt 5
i, 6
1.
lel

1

(1) 0 39

Quomodo & quibus admini-
culis Vocatio ad ſtatum ſacerdotalem
exploranda ſit.
20. Uantum ille, qui à DEl vocan-
tis tramite frivolè aberrat;

ſibi ipſi & Eccleſiæ detrimentum irro-
get, videtur aliquatenus Pſalmiſta de-

claraſſe verbis illis: Declinaverunt, ſimul

inutiles facti ſunt. En! Hæc vox Decli-

Pſal. 154

naverunt eſt antecedens, ex quo peſſi-

ma conſequentia fluit: Inutiles facti

ſunt, inutiles tam ſibi quàm aliis: qui-

nam autem ſint illi, qui declinaſſe di-
cuntur? explicans id Cluniacenſis, ait

eſſe illos, qui in eligendo vitæ genere

non Dei vocantis, ſed ſuæ voluntatis
aut voluptatis duétum ſequuntur v. g.
vocatur quis ad ſtatum Religiofum E
amplectitur ſæculare Sacerdotium:
vocatur quis ad Sacerdotium, & ille
init connubium: vocatur quis ad con-
jugium, & ille eligit cœlibatum: in-
felices hujusmodi declinaverunt, &
per conſequens tam ſibi quàm aliis in-
utiles fiunt; cùm enim gratiarum auxi-
liis, quæ DEus huic vel illi ſtatui an-
nexuit, careant, & ipſi nullam virtu-
tis perfectionem aſſequentur, & apud
C 4 alios

40 PH ( )
alios deficiente DEf adjutorio nil fru-
Zis facient. Resgitur magni momenti
eſt agueoſcere DEl votantis volunta-
stem,eamque convenientibüs admini-
eulis indagare: quænam autem ſunt
iſta adminicula? ſunt maxime triplicis
gehneriscc..
21I. Ante omnia eſt rectæ rationis
ſeu maturæ deliberationis uſus, eujus
beneficium Deus homini contulit,
ut diſcernere inter bonum & malum⸗

inter album & nigrum poſſit. Quis-

quis ergo de vitæ ſtatu eligendo deli-

berat, nonnunquam loco & tempore

ab aliis negotiis tranquillo ſecum per-

pendat, cujus capacitatis ſit? quos in-

Inſtinctus in animo ſentiat? quo fine
aut motivo ad munus paſtoris anima-
rum rapiatur? à fine ſiquidem omnis
ackio, ſicut telum à meta, ad quam
tendit, dirigitur. Quis autem eſt finis,
quo ad Eccleſias gubernandas nos fer-
rI oportet? certé non alius præter
etim, Ccujus cauſa Eccleſiæ conſtitutæ
ſunt, videlicet, non ut eſſent ædes

commodorum pro iis, à quibus poſſi-

dentur, aut deliciarum aut ob ecta-
mentorum prædia, ſed ut eſſent toti-
dem fpeculæ, ex quibus in bonum
animarum ibi conſtituti excubarent.
Non igitur in deliberatione tam gra-

nil fur
then
Oluuti
ACmun
ein un
Ltnplt

tationi
18) Clſd

Ontle

. elun
etopen
Culoe⸗
r⸗
nnim
nO
40
eſtii⸗
8
Onlünd
lurtle
o
. Obec
ſentt⸗
bor
euban⸗
tung

(†) 41
vis momenti audiri poſſunt commo-
da agnatorum, qui à cognato Clerico
ex redditibus Eccleſiaſticis ditari aut
ſuſtentari ſperant: non audiri poſſunt
carnis & proprii amoris voces, qui in
eſu, potu, otio,; & immoderatis re-=
creationibus dies delectabiles ſibi pro-
ponit. Non audiri poſſunt avaritiæ
deſideria, quæ ſolům quærunt, & in-

terrogant, an in Parochia capienda

reditus annui ſint pingues, an agri
fertiles, an cenſus locupletes, & quæ
ſunt ſimilia, non hæc Divinam ſpe-
ctant voluntatem, nec boni Paſtoris
officium; nam boni paſtores non paſcunt
ut comedant, ſed comedunt, ut paſcant;
ait S. Bernardus. Finis quem ſpectare

unicum nos oportet, totus ſpiritualis

eſſe, & nihil temporalis admixtum
habere debet; cùm enim in quolibet
Paſtoris animarum munere tria inve-

niantur, labor operis, quo animarum

ſalus promovetur, gradüs dignitas,
quæ promoventibus lalutem anima-
rum confertur, & tandem proventus
annui, qui in ea dignitate conſtituto
Obveniunt: quisquis in acceptando
Paſtoris munere pro fine habet cen-
ſus & reditus, avarus eſt: qui digni-
tatem affectat, ambitioſus eſt: qui la-
borem & opus, ille ſolus verus Paſtor

C5 eſt;

42 (†1) D½
eſt; hinc S. Gregorius in illa verba
Apoſtoli: qui Epiſcopatum deſiderat,
bonum opus deüderat, acutè dicit:
& cveg Pæ- Laudo quod quaritis, ſed diſcite, quid qua-
Koral. l. I. tatis. Opus ſcilicet, quod Viri Eccle-

c: à. ſiaſtici proprium eſt, non proventus,

non emolumenta, quæ etiam ſæcula-
ribus ſunt communia. 2
22. Hæc ſunt motiva ratione natu-
rali benè diſcutienda: ſed quoniam
hæc ipſa ratio perſpicacia videndi val-
dè hebeti eſt, dubia de præſentibus,
& incerta de futuris, neceſſe eſt, ur
primo huiclumini etiam alterum haud
paulèò clarius jungatur; volo dicere,
confugiendum eſt ad Deum, tan-
quam oraculum certiſſimum, rogau-
do eum, ut è ſublimi ſuo throno, cum
propria intelligendi vis penitùs cæca
aut ſaltem luſea ſit, in ſemitam re-
cCtam deducat. Et hoc fit ope ora-
tionis, quæ tandem in rebus ambiguis
interpres eſt ſecuriſſima: & alterum,
de quo hic loquimur explorandæ Di-
vinæ voluntatis adminiculum. Sæpé
igitur, qui deliberat, Divino conſpe-
Aui ſe ſiſtat, & profundiſſima cum
humilitate etiam atque etiam rogitet,
& Providentiæ ſuæ conſilia, quæ de
ipſo facere decreverit, aperiat: ſæœpe
in eum finem tremendo Miſſæ en⸗
icio

fcio
ſit,
Tale
Gin
o⸗
inh
ſii
Ncri4
ſand
tis
tr
gue
Bet
Colid
Lenti
lepot
IIE
t ho
niho⸗

SS) E 345
Av ficio aſſiſtat, cùm dici non ſatis poſ-
lelden ſit, WWl ſaluberrimi luminis ſpe-
te dd rare liceat ex ara, in qua Divina vi-
As Etima litatur. Pandat ad Divini ſolis
l radios animum, & tenerrimo ſenſu
em in has voces ſœpe erumpas. NWotam ſac pſal. 141.
nll mihi viam, in qua ambulem, quia ad te le-
vayvi animam meam. Advocatam eligat
en ſanctiſſimam Virginem, eâmque cer-
n tis precibus, & operibus pœnalibus
dn ſibi conciliet. Patronum adjutorém-
entte que imploret Cuſtodem Angelum,
eh Beatésque cœlites, quos impenſius
fmh colit, & demum nihil operæ & dili-
c gentiæ omittat in momenti graviſſimi
n, 1 negotio, è quo totius vitæ, bonæ vel
rag malæ ſeries dependet: Dificile eſt enim,
et r bono peragantur exitu, qua malo Nunt
ntbe inchoata Principio.
RZl 23. Sed quoniam Deus interroga-
e tus quid me vis facere, non ſemper per
nii ſeipfum reſpondet, ſicut Saulo Dama-
len ſcum pergenti reſpondit, ideò recur-
el rendum erit ad eos, quos ſuos in ter-
GW ris Vicarios conſtituit, & hoc tertium
nenh eſt, idque apprime neceſſarium ex-
„ plorandæ Divinæ voluntatis reme-
n, gium „ videlicet conſilium Patris ſpi-

ng ritualis. Eligendus eſt hanc in rem,
e non obvius quiviſ Sacerdos, fed ido-
tutie

neus, id eſt, tam e morum ſanctitate,
UDBD quàm

ſ 1

44 ◻ (†) „Wι uim.
quàm doctrina commendatus, in⸗
tima animi ſenſa „ & propen ones
edoctus manum tutèò porrigere p

i iſſimè pote-
Tum autem id ab eo rectifſim ote-
rit præſtari, cùm adverterit e-

rantem, dotibôs hactenuùs reiici
ſufficienter inſtructum, ex una p⸗

. 1
i n0
onus ihlud paſtorale magni omni

. ..„ . t.
æ*ſtimare, ſic ut horrorem illi incarie 4
parte tamen altera ſentiv⸗ ſe 10
1, Divin
amplectendum impelli, Diyv. Ataee
miniméè ſibi defuturi fiducia. rdae
hæc animi ſenſa magno illi, ac raci
puo argumento eſſe poſſunt Bing.
vocationis; quia ſunt adius u
Spiritus operantis in anirno e dul
deliberat, ratione Pbecn nir .
in: e
mè propria, quæ rat
mnens rleſt lumine erfuſ agno
nuneri ocatu 1
muneris, ad quod v erditetur,
ali . s vero inci
ualitates; voluntas nns
Atlanunstürgue ad illud cum anin
demiſſione amplectendum.

De experimentis ſeu Pre⸗ 25
tionibus ante ſuſceptionem &. Or .
num de ſe ipſo oapiendis. i, ordingwie
NOn absque myſterio ordin
24 N Deus, ut Moyſes ex monn 1

flil
ON

ſoni

(e

tan
flg⸗
gine
mor!
deſt
lem
nicio
cines
in ſii
ſolei
demn
.G
elin
Ut i
Ebre
lgen
ſudte
Mecje
indol
Uncda
ſtri
el
CAe
antes

D te

Git Pohalan redux, dum duas legis tabu-
elion Tas ferebat, adeò in facie fullerit, ut
repol filii Iſraél in eum oculos intendere
neee non potuerint; hac enim re voluit
tce ſignificare Deus, eum, qui populo ad
ruii docendum & regendum Præficitur,
unn tam legis ſcienti?, quàm ſanétitatis
Vomm fulgore debere coruſcare: Eccleſia ve- , „.
nelmi Zimen non ſuſcipiat, niſi gui ſcientia, & cencz F. 12.
euk moribus commendandus exiſtit. Alterutro ſerieræ.
miand deficiente, ſuſcipere curam paſtora-
Atn lem temeritas eſt, & ſibi & aliis per-
„ nicioſa; proinde quisquis ad 88. Or-

De Eleſt.

le dines aſpirat, in utraque ickh eſt tam
D in ſcientia, quàâm in pietate ſe ipſum
6 64 licite examinet. Et ſcientiam qui-
6en dem quod attinet, exploret in ſeipſo
t,t SS. Ordinum candidatus, an eum ſci-
n entiarum ſibi theſaurum compararit,
e ut ignorantes docere, dubitantibus
W“W/ fubvenire, puſillanimes erigere, &

Nlegem Domini explicare poſſit. Homo Eeccli. 27.
m ſanctus in ſapientia permanet ſicut ſol, ait
Eccleſiaſticus: quemadmodùm ſol ex
indole ſua adeò radiorum fulgore ab-
undat, ut non tantùm ccœleſtibus
h aſtris, ſed toti etiam mundo lucem
ℳ ſuappeditet: ita qui curæ animarum
præeſt, tanta ſcientiarum luce coruſ-
„N* care debet, ut eam in ſubditos, igno-
i rxantes & rudes abundanter diſpertire
vone poſſit:

S. Mieron.

46 (†) 6
poſſit: Sacerdotum officium eſt, ait
S. Hieronymus, de lege interrogatos

reſpondere: ſi Sacerdos eſt, ſciat le-

gem Domini: ſi ignorat legem, ipſe
ſe arguit non eſſe Sacerdotem Domi-
. . .,—
ni. Ideòô ſeimus ex vitis Sanétorum,

uper 2 inſignes illos DEl famulos, qui ad cu-

umn 70-

bbet.

Sancheæ
pꝓ. j. c. g.

ram animarum ſe cœlitus vocari ſen-
tiebant, diu noctůúque inſudaſſe litte-
rarum ſtudiis, ut condignum Divinæ
gloriæ & ſalutis animarum inſtrumen-
tum efficerentur: S. Chryſoſtomus in
perlegendis ſacris litteris adeò fuit in-
duſtrius, ut jam decimo octavo æta-
tis anno totam ſcripturam, & præ-
ſertim epiſtolas Sancti Pauli memoria
tenuerit: S. Udalricus Abbas tuendis
ovium gregibus adhibitus, quia Divi-
no ſpiritu inſtigante ad paſcendum
Chriſti gregem anhelabat, ſimul dum
ruri verſabatur prima legendi, ſeri-
bendique elementa diſcebat. S. Pa-
troclus à fratre litterato contemptus,
deſpectusque, quòd paſtor eſſet ovium,
hoc contemptu ita ad ſtudia littera-
rum fuit animatus, ut paulè poſt om-
nes coætaneos ſcientia ſuperârit. £-
muletur hos ſanéctorum conatus, quis-
uis ad curam animarum aſpirat, ver-
ſetur indefeſsà diligentiâ in libris tam
moralibus, quàm aſceticis, clamet iden-

tidem

der
ſibil
bubil
tenti⸗
rege
qun
Derh
tire
Wölt
Kuad
incn
forn
cunan
Then
ſeat i
Ola
si
K
Cuné
teſi⸗
tlrid
ju
ſcien
nion
miſn
ſennt
dum
Utera
ati
mn

7

(†) £ 47

ne Ridem cum Salomone ad Deum, ur
enoge ſibi largiatur cor docile, ſciàtque pro-
I babilem eſſe plurium Auctorum ſen-
en tentiam, Parochum, qui actualiter
“ Sefem Chriſti regit, ſub peccato le-
thali obſtringi, ut ſingulis diebus,
giu quantùm fieri poteſt, ad minimum
cn? Per horam, pro ſolvendis conſcien-
lelr tiæ caſibus & dubiis, concionibusque
utiliter declamandis, ſe litterarum

Anonn

Rd ſtudis impendat. Ponamus rude &
m incultum ejusmodi lignum, quod ef-
eſuti formando Mercurio erat ineptum, ad
oe Luram animarum adhiberi, quid fic?
Eheu! illud fit, ut parabola illa tran-
ſeat in niſtoriam, qua dum vitis &

oliva arbores tam fructiferæ aliis plan-
nn tis imperare recusaârunt, rubus, qui
Ga & foliis deſtituitur, & fructibus, in-
H cuncéctanter faſces capeſſivit, & mo-
in geſtiores ſuperbe & præfidenter invi-
di tàvit, ut ſub umhra ſua requieſcerent.
r A Fjusmodi rubi deinde, competenti
Manhe ſcientià deſtituti, cùm ad ſacri Cu-
rionis gradum aſcendunt, adeo com-
ulne miſſas ſibi animas verbo DEl non pa-
ONäter ſcunt, ut paſcere etiam ignorent, &—
dum eæxcus cæcum ducat, demum
ub uterque in foveam lapfſu irreparabili
Ge cadant. Non Pondeas ſuper virtutem
lbi? zuam, monitum eſt Eccleſtaſtici, quod Eccli 8
mell. Ii ſpo⸗=

Haz. 3.

Z. NWiſi de
KRenanciat.

„, (649,,

ſi ſpoponderis, quaſi reſtituens cogita: qui.
bus verbis ſatis aperte ſignificat, quòôd,
qui facultafibus ad regendum popu-
lIum neceéſſariis inſtructus non eſt, te-
neatur à Paſtoris munere omni con-
tentione refugere, & diſertè palaâm-
que profiteri coram iis, qui invitant:
Non ſum Medicus, & in domo mea non
eſt panis. Non calleo artem ſanandi ani-
mas, cùm malè habent: nec habeo,
unde eas ſuſtentem, cùm ſanæ ſunt!
alios quærite tanto muneri aptiores,
ego illi me imparem agnoſco!
2 5. Altera dos ſeu qualitas ſolicite
ſub examen vocanda eſt magna in
Deum pietas, quæ in 88. Ordinum
Candidato magis quàâm ipfa ſcientia

requiritur; quia quod deeſt ſcientiæ,
magna ex parte ſuppleri poteſt per

uſum & experientiam, quæ ipsà mu-
neris exercitatione ſenſim acquiritur:

quin imo ſuppleri poteſt per charita-

tem, quæ fervidi Paſtoris mentem
acuit, ut plùs etiam, quàm cætero-
quin vires ferant, conetur: Imperfe-
ſcientia poteſt ſupplere perfectio chari-
tatis: defectus autem charitatis qua

demum alia dote poterit compenſari?

certè nulla! Non igitur debet aſſu-

mere Paſtoris officium, niſi qui priuùs

fuerit purgatus, & in virtute perfectus,
ait

ai/
Patt
mgi
i
gl
Onn
re
Vitin
410
mot
pert
Uüm
hoe⸗
tihdn
Anima
ſotin
Derr
liltte
Nyyene
Ci⸗
U
Meto
er
le
Deng
ſlet
cint
do
utgen
S ie

D△ (†) ₰ 49
Hait Angelicus; cùm enim animarum 5 Them. 3. p.
Paſtores ex officio ſuo ſint virtutum quæſt. 41.
inh magiſtri, utique neceſſe eſt, ut in hac "rt. 1. ad t.
ncht fint laicis excellentiores? ponamus H
mid quèôd à morum probitate alieni, aut
tenk Omninò vitioſi ſint, quomodo ſperari
Im poterit, quòd correcturi ſint aliorum
Evitia, qui necdum correxere ſua?
nundi quomodè ſperari poterit, quòd pro-
chi moturi ſint alios in bono, qui minùs
unft perfecti ſunt, quàm i, quos ſibi
n ſumpferunt perficiendos? profectoe
1 hoc adeò ſperari non poteſt, ut po-
uc rius metuendum ſit, quòd & ſe, &
men animas ſibi concreditas præcipitaturi
Ord ſint in ruinam. Væ ilis, exclamat S. 1. Petr. Dam.
Aſce Petrus Damiani, pa ilis, qui reprebenſi- l. 2. ep. 1.
ſcen biliter vivunt, & locum irreprehenfililiter
dortti vivendi adbuc reprehenſibilids oncupiſcunt.
9uͤ Qui animam habet tam fœdis ulceri-
im bus obſitam, ut inſtar Jobi in ſuo fi-
edu meto ſaniem undique & putredinem
em ſtillet, certòô ſibi perſuaſum habeat,
nes ſe non eſſe è numero eorum, quos
W Deus Eccleſiæ ſuæ ſponſos elegit: non
fid ſolet ille vocare indignos, niſ prius
itns faciat dignos, eum ferè in modum,
hel quo pretioſi liquores & balſama non
ſe“ infunduntur in vaſa, nifi illa prius
i purgentur; Quos Deus ad aliquid eligit, S. Thom. in
aſc ita praparat, alt Angelicus, ut ad id, ad a. ad Cor., 5.
L . 19 quod l. *.

50 (f. Oι

quod eliguntur, inveniantur idonei. Idque

tantò magis in noſtro caſu, quod Deo

vel maxime cordi ſit bona Miniſtro-
rum ſuorum fama & nomen; hinc
Chriſtus Dominus, cùm Petrum Ec-
cleſiæ ſuæ caput, & ovium Paſtorem
conſtituit, expreſse illi dixit: Tu ali-
quando converſus confirma fratres
tuos. Ecec! converſio Petri neceſſa-
riò debet præcedere confirmationi

fratrum; quia Petrus à trinæ nega-

tionis crimine rediens plane admoni-
tionibus fratrum nihil effeciſſet, niſi
priuùs ſeria converſione ac Pœnitentia
admiſſum nefas emendaſſet.
26. Obmurmuras forteè, mi 88. Or-
dinum Candidate, dicisque alius à²
me ero, cuùm illi muneri admotus fu⸗
ero! Næ tu vehementer deciperis, il-
lorum ê numero; de quibus S. Gre-

J. Creg. Pa- : .
S. gorius pronunciat: Mens praeſſe vo-

ſtoral. l. 1
6. 9,

entium plerumque ſibi filta bonorum ope-
rum promiſſione blanditur; quia faciliũs
eſt proponee, quàm propoſita con-
cepta exseytioni mandare, conſtans
vitæ laudabilis tenor ab aſſuetudine
proficiſcitur, ita ut aliter ſtabilis eſſe
nec poſſit nec ſoleat; hinc opus eſh
aliquo priùs temporis intervallo ſe⸗
metipſum explorare, & vires ſuas
cum hoc, quod fſubiturus eſt onere
meti⸗

Met

muln

riss
Prrk
non;
Mo
t,
EFit
den
terio
nat:
Ga0
hili
Vittut
deſlor
D
lare

Ane

An
ltin
em4
Monm
Unn
Vitxr
nI 4
gud
ker .
Cand⸗
Chrit
lumn P

Wie

i en
Gvocbe
Minn
etrumm 1
Dor
t: Te
mn Hin
ineee
hürwnin
tink N
adn
iſet,
Ceniren
.
nil
Gwvonn:
echenn
s 50
ruſ
torun
N

Uia d⸗
n

metiri. Quemadmodum ſtatuarius
nullum ex ære artificium molitur, niſ

priùs ſtatuæ ideam, omnia lineamenta
præferentem effinxerit; ita nemo

non, priusquâm ingens illud opus

Paſtoris animarum in ſemetipſo effin-
gat, in opere alio ſimili artem ſuam
& vires periclitetur: has autem ſi o-
neri impares invenerit, abſit, ut ul-
teriori ſe periculo ſuccumbendi expo-
nat: non aſſumat in humeros onus,

& ad aliud munus animum convertat;

faciliùs enim eſt in dignitate jacturam
virtutum facere, quàm nova illas ac-
eeſſione augere. Quanta igitur teme-

ritas eſt, tam ſubitaneam in ſeipſo ſpe-

rare mutationem, cujus nullum in
univerſa natura reperitur exemplum:
aqua frigida non uno momento tran-
ſit in calidam, & ego credam homi-
nem à vehementiſſimo vitæ liberæ, &
ad omnem licentiam effuſæ frigore in
una die tranſire poſſe ad maximum
vitæ perfectæ calorem, qualis ad mu-
nus paſtorale requiritur? ego credam,

quòd qui hodie eſt Simon magus, cras
6SA fieri poſſit Simon Petrus: ego cre-
dam, quòd, qui heri pugnabat contra
Chriſtum, hodie in exercitu pugnan-
tium pro Chriſto poſſit ducere ordi-
nes? ego credam, quèd qui heri ne

D 2 qui⸗

5. Oreg.
Naz. orat.
20.

2 (1) G

quidem diſcipulus fuit in ſchola per-
fectionis, hodie in ea magiſtrum agere
poſſit? Non eredo, quia neque cre-

dit Nazianzenus, inquiens: Sie una

die ſanctos fingimus, eòsque ſapientes eſſe ju-
bemus, qui nihil didicerunt, nec ad bͤacer-
dotium quidquam tulerunt, prater velle.
Væ ejusmodi gigantibus Cadmæis de

quibus poëtæ fabulantur, quòd una

die ſeminati, eadem & nati atque ad
arma tractanda habiles inventi ſint!
Væ etiam eorum promotoribus & pa-
tronis, qui eos ad animas cuſtodien-
das intruſerunt; ſi enim Imperatoriæ
leges non tantum ſeverè puniunt ini-
dêneum militem, qui captivos malè
cuſtodivit, ſed etiam eum, qui inido-
neum hunc militem cuſtodem conſti-
tuit; quidni Divinæ leges in clericali
militia ſimilem poſtulabunt rationem?
27. Quamquam autem virtus & vi-
tæ probitas in genere homini, qui de
S88. Ordinum ſuſceptione deliberat,
apprime neceſſaria ſit; ante omnia
tamen, & in ſpecie circa virtutem
continentiæ ſe ipſum diſcutiat, & ſi
contrarii ſceleris labem ſibi adhærere
noverit, per omnia ſacra & ſancta il-
lum oro, & obſecro, hunc ſtatum,
cujus miniſteria illibatam tam corpo-
ris quàm animi puritatem exigunt,
luſci⸗

d

ertti
ſeig
glar,
eri
Is ir
Ornn

inkea
pul
orci⸗
tüne
Deo
GuOd
AWar
rabil

.

cok e ſuſcipere non præſumat, niſi omnem

kungge ſalutis ſpem abjicere, & in æternale
exitium obfirmato conſilio præcipitem

necſe
i s ſe agere velit, ſi ſacris revelationibus,
un Aquarum magna eſt in Eccleſia autho-
Al Titas, fides eit, innumerabilis defactò
framn 1 Clericorum multitudo ob vitium car- Zrithem. in
inest DNis in inferno ardet, acerbiſſimas per Inſtit. Bit.
ilr Znnen æternitatem pœnas datura: Wirit, es e,
Rene werird⸗ quisquis enim ex Clero ad
Wem? infamnem hunc ſtatũs Eccleſiaſtici ſco-
et pulum naufragatur „ adeo ſacras ſui,
enoh ordinis functiones ſe inutilem, inep-
mperte eoduc reddit, ut non poſſit coram
mim I eo & Eccleſia non eſſe abominabi-
es is: ponamus Sacerdotum aliquem,
giis duod abſt, aliis Vitiis v. g. ebrietatis
Nom awarit iæ a otio deditum eſſe, tole-
1s rabile 23 uc malum erit; quia ſaltem
wmim ali uas ſni muneris functiones poterit
ſtt ructuosé utcunque admi-

i niltrare⸗ „Pprout habetur ab experien-
diaz ve e cuùm in hanc picem inci-
e ſtimation 6 omnem authoritatem, æ-
ſtimatiant Indque amittit, ut in Eccle-
ir,.à ſenndal. le ampliùs proſit, niſi ad
lhn aa animarum perverſionem:
Lind tomu ec⸗ »ait in hanc rem Chry- §. chryſof.
cbe d ch n § ad praſentem vitam inutilis it, Hom. contra
n ad nihil accommodus. Quisquis ergo uxar.
n⸗ depravatæ naturæ vitio in hoc ſcele-
n , D 2 ris

Petr. Bleſſ.
ſerm. 34.

1. Cor. 7.

.

5 E SS
ris genus propendere te, aut quod
pejus eſt, hanc ipſam propenſionem
aliàas ſatis vehementem per frequen-
tatos actus plùs nimis excitatam, au-
Gamqne in te ſenſeris, quàm chara
tibi ſalus eſt, elige aliam viam, & fuge
hanc, nemini magis quàâm tibi exitio-

ſam: non aſſequeris caſtitatis culmen

huic ſtatui proportionatum, imò cum
proôbro & dedecore Eccleſiaſtici ordi-
nis profundiùùs cades, dicente Petro
Bleſfenſi: Ferè impoſſilile eſt de carne tri-
umphare, ſi de nobis ipſaæ prius triumphave-
rit. Elige, inquam, aliam viam; ſa⸗
tiùs & conſultius eſt, ut arctæ Reli-
gioni te mancipes, aut nuptiarum re-
medium ampleckaris, ſic fiet, ut vel
ſub auſtera Religionis diſciplina ten-
tationes illas, & habitus pravos fub-
tracta occaſione expugnes, vel id, ad
quod tantopere impelleris per uſum
legitimi conjugii tibi licitum reddas.
Non ego conſilium hoc tibi fuggero,
ſed Paulus Apoſtolus: Qus non ſe con-
tinent, nubant; melius eſt enim nubere, quàm
uri. Quæ verba Apoſtoli elegantifſimè
proſequitur Bernardns; poſtquâm
enim deteſtatus eſt temeritatem eo-
rum, qui ſine debita diſpoſitione Sa-
cerdotium capeſſunt, illudque dein
multis carnis ſpurcitiis defœdant, fua-
det

Pen

Sen

29.

ne .
nſt
VlS
Iarn
fer,
kum
l (ke⸗
thad
men
Utr
Aces

–

(1)6H ,„

det omnibus libidinoſis, ut gradu in-

1 gol feriori i 3115) . .
tenen Teriori in ſtatu matrimoniali contenti,
elten ibi ſecuri eſſe malint, quâàm ſacro-
ma kum ordinum gradus, in quibus cum
man ſummo, & continuo diſcrimine, &
K maximis cum tentationibus verſentur,
ierttr prenſare, & conſcendere audeant.

Eſt ſine dubio melius nubere quam uri, &
Culmme 77 e * I,. Bern. ſerm.
nbon Salyatori in humili gradu fidelis populi ſer- Je conger
n vire, quam in Cleri ſublimitate & deterius ad clerie-

ehu vivere, & Giſtricins judicari. c. 29.
C ve⸗ VI .
pkn §. I.

m, Proponitur inſtrucio practi-

Geh ca pro deliberantibus de vitæ ſtatu in
un genere.
e.
lon 8 29. PErtum vitæ genus conſtituere, eſt res . Gragor.
l . ius vi . 4
tanti momenti, ut torius vita vel z r at.

lh vectè vel malkt traducendæ fundamentum in 22
eri e ſit poſitum. Ita dudum pronuncia-
IH vit S. Gregorius Nazianzenus, quam-
en quam enim Deus omnes velit ſalvos
G frieri, adeoque ſingulis aliquam gratia-
α rum ſeriem præperaverit, quæ ſià nul-
meli la creata voluntate turbetur, illos cer-
li tò ad cœlum deduétura eſt; non ta-
tene men per eandem omnes viam, ſeu
om vitæ ſtatum deducit, ſed gratias effi-
e caces aliquibs Varatns alligat ad cer-

⸗ tum

6

„

56 (1)

tum ſtatum, uem ſi ipſi vel defectu

prudentis deliberationis non agno-

ſcunt, vel agnitum amplecti nolunt,

§J. Greg. in
epift. ad
Mavxr. Imb.

ſed alium eligunt, poſſunt in eo qui-

dem ſalvari, ſed quia filum Divinz

Providentiæ circa ſe abruperunt,
Deus illos in gravia peccata labi ſinit;
itaque gratiâ finali, & æterna beati-
tudine ſuâà culpa privantur. Hoc do-
cuit Deus per illa verbà: Vocavi & e-
nuiſtis - - — Deſpexiſtis omne conſilium
meum (obſerva Conſilium) Ego quo-
que in interitu veſtro ridebo. Hinc S. Gre=
gorius! Sunt, qui niſi omnia reliquerint;
ſalyari apud Deum nullatendhs poſſunr. Vi-
dendum proin cuique ſuæ ſalutis ſtu-
dioſo, ne in tam grave diſcrimen per

ſuam incuriam ſe conjiciat, ſed pru-

denter de vitæ ſtatu deliberet, ut
agnoſcat, qua ipſe via ad cœlum de-
duci debeat. Quod deliberandi ſtu-
dium præcipue 88. Ordinum Candi-
datis incumbit, ut qui ad plures ſta-
tus apti majorem dubitandi, ac deli-
berandi rationem habent, quàm alii
homines, quibus à potiori ſtatum de-
terminat ipſa vitæ, & officiorum ra-
tio. Inter ipſos autem Candidatos
potiſſimuùm ii ſibi cordi ſumere debe-
rent hoc negotium, qui majora à Deo
acceperunt talenta, ne „ſi ea fortaſſis
. hoc

ndeft
Iuunn
Dan
es
Prreer
Heit
Urite
Clmenn
Signi
nr
tati,
4
Teranm
ingt
Uuma
Nelin
In a
Jondi
tenpe
tecolt⸗
t
Mor
kenäs
riorn
rem 8
At.
Genn
leum⸗
utin

)etet
On agr
Di nohur
in eogl
m Dinn
brupenu
Alabiſu
erna ber
Hoet
ſoccnid
e f
Me
. 80
lſic
oſin.
ſaluns!
ſctinenn
tls
beren,
n (CN
lue
, 1 4
. un⸗
imt
onm
Oncier
nete t
ni
ealon⸗

2Cf)H »
hoc fine data ſint, ut ad lucrum ani-
marum impendantur, tanto gravius
puniantur, ſi iis ſolum ad augendas
Opes, & honores, ac profana officia
præter voluntatem DElI abutantur.
Hoc itaque tanti momenti negotium
ut ritè fiat, ſequentia ſubſervient do-
cumenta, ſeu conſilia; ex quibus ea
ſibi quisque ſeliget (nec enim omnia
ſunt pro omnibus) quæ ſuæ capaci-
tati, & fervori congrua judicabit.
I. Deliberaturus determinet ſibi
certum tempus duorum forte, trium,
aut 4. menſium, cum firmo propoſito
intra illud ſingulari cura adhibendi ea
media, quæ faciunt ad cognoſcendum,
in quo ipſum ſtatu DEus vitam agere
velit. Lale tempus poſſet eſſe v. g. tota
quadrageſima, vel adjuncto ſimul toto
tempore Paſchali uſque ad Feſta Pen-
tecoſtalia ad impetrandam gratiam
Spiritũs Sancti: Vel tempus ſufficiens
Ppro rI5. Sacris Communionibus offe-
rendis in memoriam toôtidem Myſte-
riorum ex vita Chriſti, & Bentitäims
Virginis: vel 2. Septimanæ in hono-=
rem 88. Angelorum, aut S. Joſephi,
aut S. Antonii Patavini: vel decem
dierum Veneris devotio ad S. Fran-
ciſcum Xaverium: vel alia ſimilis pro
cujusque affectu.
D 5 II.

s (†) &
II. Intra præfinitum tempus ſingu-
lari cura devitanda ſunt peccata, qui-
bus quisque ſe magis obnoxium ſlen.
tit, præſertim gravia; in malevolam
enim animam non intrabit ſapientia?

neque mirum eſt, quòd hi, qui pec-

catis gravibus ſunt dediti, vel nec
cogitationem de deliberatione admit-
tant, vel vocantem DEIIM non au-
diant, aut vocationes habitas perdant;
ſunt enim hæ gratiæ ſpeciales, quæ
non cuivis indigno dantur. Unde pro
puritate conſcientiæ ſingulis, aut cer-
tè alternis ſeptimanis Sacramenta con-
feſſionis, & 88. Evchariſtiæ obeunda
ſunt. .
III. Opera quotidiana, præſertim
ſpiritualia diligenter peragenda; con-
ciendus proin, & ſervandus ordo
diurnus certarum precum, & devo-
tionum perſolvendarum ad hunc fr-

nem, ut à DEO illumineris; præcipuèe

ſub ſacrificio Miſſæ cor DEO offeren-
dum ad quemcunque ſtatum. Caven-
dum tamen ne prolixitate nimia ora-

tionum aut aliarum devotionum tem-

ꝓus ſtudiis deſtinatum notabiliter de-
curtetur. Imèò ipſis etiam litteris ſi
diligenter ſtudeas cum bona intentio-
ne, rem Deo valdè gratam præſtas,
aptúùmque ac dignum te reddis, cui
DEIIS voluntatem ſuam manifeſtet.

no
Ange
Cllen
n,
ſtur
iN
CUlis
Cren
grin
lertn
Aen
ta
1.
Pece
la
2. D.
eun
ti
nihi
Doni
mon
Wl
tu f
H
1.D.
i..
lemn.
ltun
ſor

s ſt
ati gl
Nuun ſe
gleroln
lahenin
guie
1 1

neame

Inon
henln
Nes, N
Ulncent
aute
enta
Obenn.

relent
lazee
o t
&E
hune,
rrcy⸗
okeren
(er⸗
rANX
umten
lic,
ten
Nenn/
Nrris
4
ſeltel⸗.
ſe

(te Dê¼

IV. FElige quosdam ſanctos Patro-

nos pro feliei ſucceſſu hujus negotii.
Talis ſit præcipuè Beatiſſima Virgo,
Angelus Cuſtos, & illi Sanéti, qui ſpe-
cialem habent relationem ad ſtatus
illos, intra quos potiſſimùm tua ver-
ſatur deliberatio, & etiam Sanctus
tui Nominis. Hos certis precatiun-
cülis coles. Juvabit etiam diebus re-
creationis ſubinde pias inſtituere pere-
grinationes ad varias Fccleſias, Præ-
ſertim tuorum Patronorum, ibique
Ardenti oratione Deo deliberationem
tuam commendare.
V. Aflueſce frequenter uſurpare
preces jaculatorias & pia ſuſpiria, qua-
lia ſunt. 1. Domine quid me vis facere?
2. Patatum cot meum Deus, patatum cor
meum. 3. Loquere Domine, quia audit ſer-
vus tuus. 4. Vias tuas Domine demonſtra

mihi, & ſemitas tuas edoce me. 5. Kat

Domine à me, in me, ac de me perſectiſſimè
in omnibus tua ſanctiſſima, & adorandz
Voluntas. 6. Won quod ego volo, ſed quod
tu vis, O DEUS, boc fiat. 7. Veni Sancte
Spiritus, & emitte cœlitus lucis tuæ radium.-
5⁵. Da, Domine, quòd jubes, & jube quod
vis. Domine, doce me facere Voluntatem
tuam. 10. Ave maris ſtella - - iter para
tutum. 11. Angele Sancte DEl, qui Cu-
Sos es mei, me tibi commiſſum pietate ſu-
perna,

*

60o 5(†5

perna, in Electione ſtatis illumina, vege;
guberna, & c.
VI. Aſſumenda aliqua opera mor-

tificationis cum Conſilio Confeſſari:

qualia poſſunt eſſe: Cilicia, flagella,
ſtratum durius, abſtinentia interdum
ab aliquo cibo, recreatione &c. Ocu-
lorum refrænatio à curioſitatibus, &
alia ſimilia eo fine ſuſcepta, ut à Deo
lIumen impetres. Huc etiam condu-
cunt eleemoſynæ tum materiales ex
pecuniis tibi pro luſu conceſſis, tum
ſpirituales per inſtruétionem rudium
in Myſteriis fidei, vel litteris; aut per

orationem pro peccatoribus, pro ani-

mabus purgatorii, illis præſertim, ſi-
que patiuntur propterea; quòd in
ele ctione ſtatüs non penitus ſe Divi-
næ Voluntati accommodaverint.
VII. Præcipue invigilandum, ſi
Deus occaſionem aliquam ofrferret
operis heroici; nam per unum tale
opus homo plus mereri poteſt, quàm
per ſexcenta vulgaria. Tale autem
opus eſt, duod in ſe eſt valde difficile
ob graviſſimam reſiſtentiam naturalis
inclinationis, eſt tamen certò valde
gratum DEO. Quia verò adoleſcenti
inexperto facilè aliquid ſub ratione
boni proponi poteſt, quod tamen Deo
non placet, unde, ut contra Prndem
tlanm

dan
tentt
Prre
(inin
inhed
Poltn
öme
Poſita
etiar

bipr
ſel
Clil
tes e
Mueſn
Ue ſtn
lerisr
D N
Deun
tbi
Do h
Pnpe
i
Ald e
Exa

tione

4pple
tem H
Mod
ieD

ie 4

penm
Onelen
, el
imeren
Le. Co
Ntbis,
utD
ncont
etilles
ele⸗
Tdr
374ut
Do 1
erün,
t
EeN
jentt.
anlung
n &
Ununt
8
Jemue
Geche

goee
en
6

(1)△☚ 6r
tiam non erret, non facilè ſimile quid
tentabit ſinè conſilio Viri ſpiritualis,
præſertim ſi opus illud poſſet valetu-
dini nocere, aut majora fortè bona
impedire. Talia opera aliquando fieri
poſſunt nemine advertente, & tunc
eò magis ſecura ſunt, quò minus ex-
poſita ſunt vanæ gloriæ, ſiquidem
etiam alia requiſita adſint.
VIII. Quotidie tempus aliquod ti=
bi præfigas pro lectione pii libri, qua-
les ſunt: Thomas Kempenſis, Vita
Chriſti & Sanétorum, & alii tractan-
tes de quatuor noviſſimis &c. Præci-
puè ſi poſſis habere aliquem de electio-
ne ſtatûs tractantem, erit is præ cæ-
teris utilis. Præterea ſubinde animo
ab aliis occupationibus libero, & in
Deum elevato conſidera ſeriò, quem
tibi Deo vitæ ſtatum deſignari putes.
Pro his conſiderationibus optimum
tempus eſt poſt ſacram Comunionem
in ipſo templo, vel domi eadem die,
aut etiam tempus veſpertinum poſt
examen conſcientiæ. Hæ conſidera-
tiones fieri debent, cum ſeria animi
applicatione juxta cujûsque capacita-
tem, quia in his conſiſtit ipſe actus
deliberationis. Quæ autem, aut quo-

Nmodo ſint perpendenda, à conſcien-

tiæ& Directore diſces, quas attento
animo

62 (†) £

animo volvere; revolvere, ac exami-
nare ſæpiùs erit utiliſſimum.
IX. Sed ante omnia ponendum ſo-
lidum fundamentum bonæ electionis,
quod conſiſtit in perfecta indifferen-

tia: ſeu animo ita diſpoſito, ut para-

tus ſis quemcunque ſtatum amplecti,
ad quem teà Deo deſtinari intelliges.
Defectu hujus indifferentiæ multæ
electiqnes non rite fiunt, præſertim
ab iis, qui ſe reſolvunt ad ſtatum ſæ-
Cularem, aut etiam Clericalem. Hi

enirn frequenter vel omninò non de-

lib erant, aut ad deliberationem acce-
d unt animo ita obfirmato ad illum ſta-
tum, ut ab illo dimoveri ſe non ſine-
ent, niſi per vocationem prorsuús
violentam. Imè pôtius animus ritè
diſpoſitus deberet eſſe magis inclina-
tus ad ſtatum Religioſum, utpote ſe-
cundúùm ſe magis perfectum, DEO

magis placentem, Vitæ Chriſti con-

formiorem, pluribus abundantem ad-
mentis ad ſalutem, & paucioribus
bnoxium periculis &c. ut nimirùm
c elicito appetitu animus ex innata
undclinatione tendens potiùs ad liber-
tatem vitæ ſæcularis, ad perfectum
*quilibrium, & indifferentiam revo-
cetur. Neque tamen propterea ſta-

tim eligenda KReligioſa vita tanquam

Per-

Pelfe
ſenpe
inke⸗
Aetern
elplie
z
Amit
imme
e
eyes
Phee
haben,
Valde:

el N

Peccat
Gent.
Nicve
Prinmn
tionen
Uentinr
Atme
Uchor⸗
tüam,
Vitr,
NI.
ſn⸗
Uns
Vene

Aueat

le dn

AW eN
.
encunmt
elebtio
inciken

, Utfr,

Panptd
inrelig
ie
Nrelkr
Ibnmt
Cllen !

ODNONO
Nen ee

Aln:
ennk
enn o
Aninns 7
thole
I, N
rtic⸗
nteni
nevii
eionu
elelt
am ret
elen
ang⸗

perfectior quoad ſe; quia DEus non
ſemper vult à nobis eligi, quod eſt
in ſe perfectius, ſed illi relinquenda
determinatio; ea veròô quænam ſit;
explicata hucuſque media manifeſta⸗
bunt.
X. Ad deliberandum de Vitæ ſtatu
admittendi non ſunèe I. qui ſunt nimis
immaturæ ætatis, & rationem nullam
enetrare adhuc poſſunt. 2. Nimiùm
l & inconſtantes, quibus hodie
placet aliquid, cras diſplicet. 3. Qui
habent Paſſiones indomitas, naturam
valde aſperam, judicii ſui tenacem,
vel qui obſtricti ſunt pravis habitibus
peccatorum, antequam eos emen-
dent. 4. Qui jam ſunt determinati ad
aliquem ſtatum; non enim habent hi
primum fundamentum ad delibera-
tionem neceſſarium, nempe indiffe-
rentiam. 5. Nimiùm Viribus debiles,
aut morbis obnoxii; nimiùm ſtupidi;
utpote qui tam ſerium & grave nego-
tium, quale eſt deliberatio de ſtatu
Vitæ, fruſtra aſſumerent &c.
XI. Ex his, quæ dicta & dicenda
ſunt, facilè patet, negotium hoc gra-
vius & difficilius eſſe, quàm ut à Ju-
vene inexperto prudenter tractari

queat ſinè Directore; tali enim opus

eſſe tum omnes Aſcetæ, tum plurium
in

64 (1) è5“
in utramque partem habita experien-
tia teſtatur partim eorum, qui ſinèe
conſilio elegerunt, ideéque errorem
ſuum, cùm jam corrigi æ*grè, aut planè
non poſſet, primum agnoverunt;
partim eorum, qui felicem, quam
fecerunt electionem nunquam facturi
erant, niſi à Viro ſpirituali fuiſſent

quò ille te intimiùs noverit; ideò ſin-
ceriſſime illi manifeêſtanda omnia,
uorum notitia aliquid ad rem facit.
Optimum proinde erit, ſi idem ſit
Confeſſarius tuus. Certè qui alicui
Viro intelligenti & ſpirituali manife-
ſtat ſuam intentionem ac motiva, qui-
bus inductus hunc præ aliis ſtatum am-
bit, ejusque judicium audit, non tam
facilé errabit. Demúm etiam hoc
ſciendum eſt, quòd interdum DElIS
ipſi deliberanti non manifeſtet ſuam
Voluntatem, ſed ipſius Directori, &
per hune velit dici, quid faciendum.
Sic Paulus ad Ananiam miſſus eſt, ut
ab illo, quid faciendum, diſceret.

conducit, ſi ſeripto adnotes præcipuas
cogitationes, & internos motus, quos
ſentis inter legendum, orandum, me-
ditandum, poſt ſacram Communio-
nem, & alia ſimilia; id ſi ſincerè, &
pru-

direti. Eò autem ſolidiùs dirigéêris,

XII. Pro ſolida electione multùm

Prube
die
cunen

ration

te mir
minati
Dina
ubebi
Hers
ſonp
he c
Plri
nes dli
keegen
zanlan
Tün
oleit
Ciln⸗
ter ſag
cluſon
Dro ho

0

Ucete
Poek
Prude
Dornd
liam
conſic
fuche
ſola t
in

expert

ulſ
l etot

urpn

oern
n, du
um fidt
li fuiſe
rigen
ent
da OI
jen k
ſiden
li nni

gotieh

farung
t )
ciim
Jun
elelu
ſcien
ins
Alenet.
Inl
Nrug⸗
umgh
hum
ncene,

1

(1†) £ 85
prudenter quavis hebdomada aut
die, aut quoties aliquid notabile oc-
currerit, intra præfixum pro delibe-
ratione tempus continuaveris, ſenties
te mirum in modum proficere in illu-
minatione intellects, & agnitione
Divinæ Voluntatis, ſimulque modum
habebis facilem te integrè, cui Vo-
lueris, manifeſtandi, ſi hæc ipſa ei
ſcripta oſtendas, ac tandem ſervire
hæ chartæ poſſunt pro ſcuto contra
plurimas tentationes, & oppugnatio-
nes diaboli, quibus facile reſiſtes, ſi
relegeris olim à temetipſo ſcripta, &
agnita motiva, ac documenta &c. Ve-
rùúm quia hic labor pluribus nimium
moleſtus eſt, & ſortè quibusdam etiam
diſfuadendus, quilibet tamen pruden-
ter facit, ſi circa tempus ultimæ Con-
cluſionis ſeripto adnotet motiva ſua
pro hoc ſtatu, & ſolutiones eorum,
quæ opponi poſſent, eâque commu-
nicet cum Viro tali, de quo confidere
poteſt: quòd ſciat, poſſit, & vélit
prudens in Domino conſilium dare.
Porrô ſeriptionum ejuſcemodi mate-
riam copioſam ſuggerent ſequentes
conſiderationes, quarum uſus ut
fructuoſior ſit, præpara tibi chartæ
folia totidem, quot diverſi ſunt ſta-
tus, inter quos unum electurus es, ita
E ut

66 (1) £
ut in una folii parte rationes pro illo,
in altera contrariæ ſcribi poſſint. De-
inde his conſiderationibs utere tan-
quam locis oratoriis, ex quibus argu-
menta varia eruere poteris ſive pro,
ſive contra. Hæc argumenta ſi fide-
liter adnotaveris, habebis prærequiſi-
ta, ſeu præmiſſas ad faciendam pru-
dentem concluſionem & ſtats elec-
tionem.

S. VIII.

Conſiderationes, ex quibus ali.-
quid luminis oriri poteſt deliberanti
de vitæ ſtatu in genere.

Conſideranda circa ſe ipſum.

1. TEmpus „ locus Nativitatis, no-
men. z. Educatio qualis, cum
quibus, inter quos, quæ occupationes
tuæ per omnem ætatem, qui inſtru-
Ctores, confeſſarii &c. 3. Parentes,
quem illi tibi animo ſtatum deſignant?
untne ita pauperes, ut jure à te ali-
menta exigere poſſint? pauperibus
cavendum, ne ſtatum, ad quem pror-
sus inepti funt, eligant ideèò ſoluùm,
ut ſe & ſuos poſſint ſuſtentare. Divi-
tibus & nobilibus attendendum, ne ſe
amore divitiarum, ſpe honorum,
blan⸗

and
avoc!
Vent
porde
haben
1067
Agn
A Me
lenror
Capa
In
Foren
ſcient
ltrers
e
les
notabi
0 4

R
bien
tales
illine
n ſan
ſt,
tam,
Hine
eri
tun
Kolan
Juümi

Uli b

°(1 e 6°7
esproi blanditiis parentum, aut minis ſinant
oln.] avocari ab eo ſtatu, ad quem à Deo
teten VOcatos ſe ſentiunt. 4. Valetudo cor-
ihosn poris quænam ſit, an bonæ? an non
sſes habeas morbos hæreditarios, occul-
enet tOs? 5. Quæ complexio naturæ, an
Nreng aliqua qualitas notabiliter excedat,
edmg an Melancholia, an Cholera? 6. Ta-
Iudse lentum naturæ ingenium, prudentia,
cC.apacitas, & animus ad ſpeculativa,
humaniora officia aulica, caſtrenſia,
forenſia, œconomica &c. 7. Artes,
Nili ſcientiæ, linguarum notitia, quis in
le litteris profectus. 8. Virtutes, ac bo-
na opera exercita, ac gratiæ ſingula-
res à Deo acceptæ, & quidquid aliud
notabile tibi accidit, uti ſunt libera-
en ci0 à gravibus periculis animæ & cor-
tiniaigt S 92. Præcipue conſiderandi ſunt
ub“ habitus, ſeu conſuetudines peccandi;
u tales enim ſiquis in ſe habeat, cau-
ele tiſſimè debet eligere, ne ſe conjiciat
5 in ſtatum, in quo moraliter certum
3 ſit, quòd vitam ſit ducturus ſcelera-
r; d uitus lecler
e tam, & tandem æternuùm periturus.
Mee Hinc nemo unquam prudens ſuaſerit
UN"alicui habituato in vitio carnis, ut ſta-
d tum Eccleſiaſticum aſſumat, aut Reli-
ed gioſum ordinem talem, in quo Major,
ne, quäm in aliis libertas, Regulariter enim
nhm nihil boni ſperandum, niſi pœniten-
Hond, E 2 tias

N

68 (†) £

tia, & Reſolutio prorſus ſeria & ſo-
lida præcedat; aliàs expedit talibus
nubere, quàâm uri, vel certéè eligen-
dus is ſtatus Religioſus, in quo peri-
os labendi ſeveriſſime præcautum
1t.

Conſideranda circa diverſos animi
motus in deliberante.

IKer præcipua ſigna, quibus Divina
Voluntas agnoſcitur, ſunt interni
quidam motus animi, ſeu inclinatio-
nes, quibus deliberans ſe impelli ſen-
tit ad aliquem determinatum ſtatum.
Probanditamen hi Spiritus, quia etiam
à natura, vel diabolo eſſe poſſunt.
Hinc examinandum I. Ad quos ſtatus
per tuam vitam ſenſêris majorem in-
clinationem? Singulas inclinationes
ſic ulteriùs examina. 2. Quo loco, quo
tempore, anno, qua occaſione pri-
mum ſe inſinuaverit hic Spiritus, an in
oratione, & c. An ab ipſa infantia ad-
hæſeérit &c. 3. An ad præſens usque
tempus conſtanter manſerit: Solet
ejusmodi inclinatio, & affectus eſſe
ſigaum Vocationis Divinæ. 4. An re-
miſerit hujus affectus fervor; ex eéo
enim præcise, quèd aliquis jam non
ſentiat Vocationem, ſeu fervoren
male

wale⸗
ſe ſen
teinte
ekick
Tia
Doſe
nhat:
Aca
lowen
lem,
undatr
lumce
Cuinn
ſenſti
Hiutn
Ttion
Uinn,
hoce
ſen
ſt 5
etiam
nende
Kat
tanc
DII
com
Cid
Eiſke
A
dolat
leme

ſerin
it tal
t el
n doß
Preen

ſos
e.

ibwo D
ſunr in
inlimmn
nk
tumkn
lit
ſe po⸗
oe!
Mjore
neſnnmn
10 ce

(† 69

malè arguitur, Vocationem non fuiſ-
ſe veram: Vide potiùs, an non tu
te indignum hac gratia feceris. . Quos
effectus in animo producat hic Spi-
ritus, an lætitiam Sanctam cum ingenti
Deo ſerviendi deſiderio, an animum
trahat ad ſenſualia, & temporalia cum

aliqua perturbatione rationis. Nota;

lætitiam illam, aut triſtitiam ſenſibi-
lem, quæ in ipſum etiam corpus red-
undat, non eſſe curandam; imè nul-
lum certius ſignum eſt boni Spiritüs,
quàm illa gravis reſiſtentia appetitũs
ſenſitivi omni conatu ſe opponens
ſpiritui, qui pro ſe habet appetitum
rationalem. 5. An non hic tuus Spi-
ritus, ſive inclinatio lucem fugiat,
hoc eſt manifeſtari nolit Viro ſpirituali,
ſi enim tenebras amat, cave, ne niger
ſit. 6. An ſolùm moveat affectum, an
etiam illuminet intellectum, propo-
nendo motiva, & rationes pro illo
ſtatu, & quas. Item quem videatur
tandem finem ſpectare, an Gloriam
DEI, animæ ſalutem &c. Aut potiùs
commoda corporis, honores &c. 7.
Quid reſpondeat ad objectiones &
difficultates, quæ opponi poſſunt. 8.
An tibi iſte Spiritus majus promittat
Solatium, quàm in alio ſtatu, pro
tempore mortis, judici? 2. Quid
E 3 putas

70 (†)
putas de hoc ſpiritu, & inclinatione
tua judicaret Vir aliquis Sanctiſſimus,

& Doctiſſimus? 10. Similes impulſus

ſenſibiles ſi deſint, non illicò judican-

dum eſt non adeſſe Vocationem ve-
ram; ad hanc enim ſufficit, quòd be-
nè perpenſis omnibus judices te in hoc
vel illo ſtatu multa bona facturum,
animæ ſalutem optimè curaturum, ta-
lenta beneè expenſurum &c. licet reni-
tatur affectus. ⸗

Conſideranda circa ipſos ſtatus.

Uamvis in omni ſtatu ſalvari poſ-
„ſis, non tamen in quovis ſalvan-
dus eſſes, vel quia Deus gratias ſuas
efficaces & finales tibi paravit in de-
terminato tantuùm ſtatu, vel quia ſta-

tus perfectior quidem & melior in ſe,

ſed non pro te, ſi te conſideres cum
omnibus circumſtantiis, de quibus ha-
tenus dictum eſt. Sic certum eſt,
quod ſtatus Religioſus pertectior qui-
dem & melior ſit ſæculari; certum ta-
men etiam eſt, non quemcunque pru-
denter facturum, ſi illum eligeret⸗
His poſitis ſingulatim primò examina
ſtatum ſæcularem, Laicum, Eccleſia-
ſticum &c. Hoc modò: 1. Quis eſt
finis particularis hujus ſtatus? 2. Quæ
in

in eo
0Cc
4C
hoek
OCaſi
Iedi
6Me⸗
lalla
10
Lte
Vane
amni.
Con
ſome
Tanſi
inilo
Giron
meel
hec
0 tr
Eeres

quo
non
cunn
exul
inde
hune
aa

nclinzti
Andtiſin
es inpl
iod itr⸗
ationent
t, lt
cesteit
e Kchun
ratunumn
SS

osſtan

ſalyar
oT
“
Arait
gi
Mela
Nlers
Elind.
Celci.

Ateli

cenun
4
Cte,
n
den
1.C

s1

(1) $GF 7r

in eo media bene vivendi? 3. Quæ

occaſiones & pericula peccatorum?

4. Quomodèò Chriſtum imitabor in
hoc ſtatu? 5. Quam bonorum operum
occaſionem & ſpem habebo, quæ re-
media promptè reſurgendi à peccatis?
6. Meâne talenta, item bona tempo-
ralia benè impendam in hoc ſtatu?
7. Quæ cura mei habebitur in infirmi-
tate? 8. Quas occaſiones habebo ju-
vandi proximum? 2. Quid ſuaderem
amico longeè chariſſimo in ſimili caſu
conſilium flagitanti? 10. Quid in ago-
ne mortis, ubi omnia velut ſomnia
tranſibunt, elegiſſe optabo? 11. Quid
in illo momento, quo rationem red-
diturus coram judice comparebo, à
me electum vellem? &c. Interim dum
hæc agis, ut omnia tua animi ſenſa

ad trutinam cœleſtis prudentiæ pon-

deres, ſæœæpiùs tecum ipſo, & quidem.

T. Ogita, breviſſimum tempus vi-

tæ tibi ad ſalutem conceſſum,

quo ſemel amiſſo in æternuùm aliud

non dabitur. O ſi damnatis vel uni-
cum daretur momentum! Quanta
exultatione & gaudio profectum ex-

inde caperent! Quod ipſis negatur,

nunc tibi conceditur. Ecce nunc tem-
pus acceptabile, nunc dies ſalutis. 2. COr. 6.
E 4 2. Co-

777 ◻ (†) £

2. Cogita, à Chriſto tibi, aliisque
rænunciatum, quòd pauci omninò
Pormines ſalvandi ſint, atque ſeæpiuͤs
recole illud: Multi ſunt vocati, pauti
verd elelti. Et , ſi juſtus vix ſalyabitur, im-
pius & peccator ubi parebunt? 2. Pet. 4.
3. Cogita cum D. Hieronymo, hanc
vocem tuis aliquando intonandam
auribus, ſurgite mortui, venite ad judi-
cium, terribile quidem improbis, pro-
bis jucundum. Cave, ne & te feriant
illæ voces: Ite maledicti in ignem ater-
num. Matth. 7.
A. Cogita, quanto gaudio in æter-
num exultaturi ſint, qui bene vixe-
rint, Deoque modicum hoc tempus
addixerint: Momentaneum & leye tribu-
lationis noſtra ſupra modum in ſublimitate
aternum gloria pondus operatur in nobis.
z. Cor. 4. .
5. Cogita, quanto in honore apud
Deum & homines etiam mortales ſint,
qui illuſtri pietate in vitâ claruêre.
Beati mortui, qui in Domino moriuntur.
Apoc. 14.
6. Cogita, quid ex omni voluptate
quæſita maneat aliud, quàm conſcien-
tiæ dolor, DEl ira, extrema tua ma-
ledictio &c. quod corpus, cui hanc
impendis, aliquando futurum ſit eſca
vermium. Subtus te ſternetur tinea & ope-
rimen-

rine
V.I
1
te in
ſib
quin
Mnit
tum
DNI
Rer
cer
i
Keul
ſto⸗
Nuſn
8.
nern
ris
ſiein
tutes
les.
Denn
ekl

nere

dl

u
I
Mun

libus
ſlan

i alle
lei on

e ſ.

tti
AAnt
1. e
npnoe
intonn
Gin A
Ate in
Niun

one
bene i
e en
Gl
1, Ner
tir eN

Dttals⸗
nuet
, NMlſit

e
atun 4

cnl

nltd
u

(†) £ 73

rimentum tuum erunt vermes. Iſa. I4.
V. II.
7. Cogita, quanta felicitate beare
te in æternùm poſſes, idque facillime,
ſi ab hoc momento verè agnoſceres;
quàm verè ab Eccleſiaſtico dictum ſit:
Vanitas vanitatum, & omnia vanitas. Bea-
tum te, ſi cum generoſa reſolutione
DElI beneplacitum in omnibus ample-
Gereris cum Davide pœnitente di-
cens: Juravi, & ſtatui cuſtodire judicia
Juſtitia tuæ. Pſ. 11 8. Et quæ in hoc dif-
ficultas? Credis utique aſſerenti Chri-
ſto? Jugum enim meum ſuave eſt, & onus
meum leve. Matth. II.
8. Conſidera crebrè Chriſti Paſſio-
nem; Dolorum hæc abyſſus eſt, Amo-
ris & bonitatis theſaurus infinitus, of-
ficina, in qua purificantur omnes vin-
tutes; ſchola, in qua fiunt Marty-
res. Quis queratur ſe laborare, cuùm
Deum ac Dominum ſuum videt op-
preſſum doloribus? Nolo vivere ſine vul-

X„ . .
nere, cùm te, Domine, videam pulneratum.

S8. Bonavent.
92. Inſpice exempla Sanctorum,
Qande paſſi ſint Martyres, quanta
onfeſſores &c. quàm turpe eſt com-
mune cum eis habere nomen, & ope-
ribus procul ab iis recedere? quanto
ſolatio adhuc in hac vita frui poſſes,
E 5 ſ

74 (†) £

ſi velles imitari Sanctos, qui commu.

nem tecum habuerunt naturam fragi-
lem, & imbecillem, ſed roboratam à
Dei gratia. Iſtud pro eerto habe, nul-
lum inveniri ſolidum & verum gau-
dium, quàm in obſequio Dei, & con-
ſcientiæ puritate.
10. Sæpe cogita de morte, forſan
brevi adfutura! perpende, num ſit ali-
quid, quod illam tibi difficilem red-

dere poſſet, & ſiquidem ita ſit, ſtatim

illud amoliri ſtude.

II. Poſt mortem nemo te comita-
bitur, omnia te deſerent, parentes,
amici, mundana gaudia, opes vitæ
commoda &c. omnia in fumum abi-
bunt.
I12. Vivens deſcende in infernum
æpiùs, ne poſt mortem eò detruda-
ris! Vide, quid ibi agatur, & ſi videa-
tur tibi intolerabile, triginta annis te-
nebroſo carceri procul ab hominum
commercio incluſum vivere, cogita,
num æternis ignibus addici malis,
quàm breve hoc tempus benè impen-
dere? Quis poterit habitare cum igne de-
vorante, cum ardoribus ſempiternüs? Iſa.

33

S. Ix.

Conl

te
Pr⸗
de C.
CONN
cele
tius
ſtun
conſ
Popnl
lecle
nicas
Zelus
teche
torun
cen
latem

Dyime
oen

1
D.
trae
Vini
clran
did
4.
ul:

ui corm

Glamkn
Obonur
hiben
verum g

DeiAn

bte,
,nunni

füclennt

1 lil

te com
Parem
pes 1
Umum:?

imen
edend⸗
Elſie⸗
t An ſ
dici
eneine⸗
iet

mni⸗ D

(1 z
§. IX.

Conſiderationes pro ſtatu Eccle-
ſiaſtico.

Pkte gratiam ritè penetrandi motiva

pro, & contrà hunc ſtatum, dein-
de Conſidera. I. Statum FEccleſiaſti-
cum ob miram ſuam dignitatem ex-
cellentiſſimum eſſe. Quid præſtan-
tius, quàm offerre DEO quotidie ho-

ſtiam incruentam? quid dignius, quàm
. £ „ 9

conſtitui Mediatorem apud Deum pro
populi peccatis, & interpellatorem
Eceleſiæ neceſſitatibus? Horas Cano-
nicas legere officium Angelicum eſt.
Zelus animarum per Conciones, Ca-
techeſes, adminiſtrationem Sacramen-

torum, aſſiſtentiam moribundorum

Sacerdotem ad Divinam quaſi Digni-
tatem elevat; nam teſte Dionylſio,
Divinorum omnium Diviniſſimum eſt DEO

cooperari in ſalutem animarum.

2. Sacerdos ex integro conſecratus
DEO eſt; nihil niſi quod Sanctum eſt,
tractat, ſive immediate circa res Di-
vini obſequii, ſive circa animarum
curam occupetur. Quo quid Majus,
quid præſtantius?
3. Gratia DEl nunquam deeſt iis,
qui ad hunc ſtatum vocati, ſibi & mu-
Derti

76 *(1 6
neri ſuo ritè attendunt: hac confir-
mati ſuperabunt magna pericula, qui-
bus cæteroquin abundat hice ſtatus.
4. Ingentes meritorum theſauros,
& maximam in cœlo Gloriam ſibi com-
parant boni Eccleſiaſtici, qui exerci-
tia quotidiana pietatis, & continuas
proximum juvandi occaſiones non
negligunt, ſed in iis ferventer, & con-
ſtanter ſe exercent.
5. Liquidiſſimo in morte ſolatio
perfunduntur boni Eccleſiaſtici, qui

fideliter, & exactè munere ſibi com-

miſſo in vita defuncti fuerint.
6. Status Eccleſiaſticus inter ſæcu-
larem, & Religioſum eſt medius, nec
hujus arduitatem, nec illius omnia
pericula habet. .
7. Datur hic occaſio exercendæ il-
lius charitatis, quæ martyrio æquipa-
ratur, ſi nempe vel in peſte, vel in
aliis morbis contagioſis aſſiſtendo in-
firmis morbum quis contrahat, unde
mors ſequatur. B
8. Habet hic ſtatus aliquam neceſſi-
tatem benéè vivendi, tum quia quoti-
die, vel ſaltem frequentiſſimè legen-
da eſt Miſſa, tum quia bonis virtutum
exemplis proximus ad bonum ſtimu-
landus eſt.
9. DEUs jubet parentibus in neceſ
ſitate

Ccate
hoelt

nentn
neni
er
1.
Uele
Ceor
elu
Aen
Poſn
II.
s
ſiclin
le id
Gu

C

luben
Kerm
iritta
nud
recde

.
li
Em
Mum
ahe
Ei
ue

(†) £ 7

ſitate ſuccurrere, quòd facilis fit in

*M hoc ſtatu; quam ob cauſam multi te-
ehm nentur eum aſſumere, nec Religio-
deun nem ingredi poſſunt, ſi certa ſit, vel
unſtirn Lertôò futura parentum neceſfſitas.
lien Io0. In hoc ſtatu ſpes eſt certior ho-
crin Neſtæ ſuſtentationis: Vitæ honeſtas,
commoditas Melancholiam facilè
in excludit, & reliquas vitæ Religioſæ
ân auſteritates, quas non omnes ferre
In ſ Poſſunt.
N II. Liberat hic ſtatus à moleſtiſſi-
i mis Matrimonii curis. Qui ſolus eſt,
facilius ſibi Pprovidet, quàm multis, at-
n⸗ „ que ita expeditior eſt ad curanda illa,
ri quæ Domini ſunt.
nelib⸗
lins Contra ſtatum Eccleſiaſticum.
1. Pkricula & occaſiones peccandi
enen fermè eaſdem cum ſæcularibus
1 habent Eccleſiaſtici; prava malorum
e,1, exempla, & conſortia, voluptatum
tan irritamenta, res terrenæ, quas conti-
eE mu tractant plerique, facilè ipſos à
recto tramite abducunt.
mud 2. Qura rerum temporalium, fami-
lia, nepotes &c. Spiritum exſugunt,
n & mentem nimiùm diſtrahunt 3 pro-
Sfnd num eſt inter hæc avaritiæ labem con-
mn trahere. Quàm multi ſunt, qui magis
ſe immergunt rebus temporalibus,
Sind quam ipſi ſæculares!

6

D

77 & (†) &

3. Facile contingit, ut hæctempora

lium cura impediat à Miſſa devote

celebranda, à ritè peragendis functio-
nibus Sacris, & animarum cura debi-
to modo gerenda: Quibus in rebus

negligentem & incurium eſſe, grande

in Sacerdote piaculum eſt.

4. Peccata Eccleſiaſticorum gravio-

ra ſunt, quàm ſæcularium, ob ſtats
dignitatem, & perfectiuùs vivendi obli-
gationem.
5. Mors terribilis eſt Sacerdotibus,
qui vitam ſtatui ſuo conformem non
ducunt, quod quàm facilè eſt tot in-
ter pericula! Manet ipſos judieium
rigidiſſimum, & certa damnatio, præ-
ſertim ſi ad hunc ſtatum vocati non
ſint. =DB
6. Onus etiam Angelicis humeris
formidandum eſt animarum Cura;
uid ſi harum vel unica tuâ culpâ
pereat? Judicium duriſſimum his, qui pra-
ſunt, ſiet. Sap. 6. Animarum Cura ex
obligatione juſtitiæ incumbit Paro-
Chis.
7. Nemo obligationem habet ma-
Jorem Sancte vivendi, quàm Eccle-
ſiaſticus: Nemo tot pericula in me-
dio Nationis pravæ.
2. Væ illis, qui ex motivo terreno
aſpirant ad hunc ſtatum! Talis 4 Deo

non

Ron

!

9.)
eſtleen
Gdti
lib ſi
enin
Feniet
1o.
Nürdis
ln,
Alig

Piti

tur.
Il..
ende
Vabor
12.
mMon.

unts,

ter e
oe
ton
lüme

4
Kl
benn
l;
cran
derce

cteinpel
a Eee
6sfundi
cura E
s in n

ſe, n

, Oblr

Vencich

erooth⸗
mem 1
eſt tot
jucii
ntif⸗

s
tun
1 ,
N
ine,
mON
t N
Puberg⸗
n 1
lu nt

0 tente

(†) 79
non vocatur. Quàâm ſæpe tamen id
fit?
2. Vita otioſa apud Eecleſiaſticos
eſt Lerna malorum omnium. Suſpe-
ctus tibi eſto, ſi ſtudiis, labore, & re-
bus ſacris non multum delecteris; ſic
enim otium apud te locum facilè in-
Veniet.
I9. Pronum eſt, ut Eccleſiaſticus
nimis attendat ad curandam cuticu-
lam, & quærendas in cibo & potu;
aliisque rebus delicias, quibus rerum
ſpiritualium guſtus penitus enerva-
tur.
II. Eccleſiaſtici medioeriter tantuùm
pii magna ſubire debent pro caſtitate
tuenda certamina; tepidi vix illam ſer-
vabunt integram.
12. Si vocatus es in hunc ſtatum,
magnas nihilominus patieris difficul-
tates, ut in bono perſeveres tot in-
ter pericula & peccandi occaſiones.
Si vocatus non es, in certum damna-
tionis periculum te conjicis illum aſ-
ſumendo.
Atque hoc demum illud eſt, mi
88. Ordinum Candidate „ quod deli-
berandum tibi ante oculos ponere vo-
lui, perpende omnia ſeriò ac ſincere
coram Deo, ne cæco impetu ad Sa-
cerdotium, ipſamquc curam Paſto-
ralem

80 (†)

ralem involes, aut in negotio, é quo
tua, aliarumque animarum æterna ſa-
lus dependet, temerè procedas. Jam
ad Sacerdotes Domini, qui in vinea
DEI, & cura paſtorali actualiter labo-
rant, ſermonem converto, & ante
omnia hortor & oro, ut ſi hanc Heb-
domadam ſanctam, ejusque exercitia
ad reformationem, aut reſuſcitatio-
nem ſpiritûs pié percurrere velint,
pro majori rei utilitate obſervent
hunc

Ordinem diurnum.

Nter pias cogitationes ſurgitur horà
conſueta, id eſt, ad minimum quin-
tãà. Dein perſolvuntur preces matuti-

næ, & ſi fieri poſſit Viſitatio, aut ado-

ratio SS. Euchariſtiæ.

Media ſextà meditatio prima.
Hora ſextà Reflexio ſuper meditatio-
nem, & annotatio fructuum.
Quadrante poſt ſextam, caput ex Thoma
Kempenſi, dein præparatio ad Sa-

crum piè legendum.

Media ſeptima Sacrum, & receſſus al-

taris, ſeu gratiarum actio &c.
Mediæ octarâ lectio libri ſpiritualis.
Hora octava, Horæ Canonicæ, uti Pri-
ma, tertia, ſexta & nona.

M
en

Qudn

% (†) 81
iet Media nons præparatio ad meditatio=
em nem.
edskh Quadrante ante monam meditatio ſecun-
unm da.
ulin Quadrante poſt nonam reflexio ſuper me-
, A ditationem, & annotatio fructuum,
hu Medid decim lectio libri ſpiritualis.
eeedt Hord decimâ examen pro confeſſione
tefin annua,
te d Quadrante poſt decimam ſeriptio, vel le-
ollonn Ctio ad libitum, aut adoratio SS.
Euchariſtiæ.
Quadrante ante undecimam examen par-
. ticulare. .
MHor undecimd prandium, dein reçrea-
ernt tio, & occupatio ad libitum.
mInE Hord prima lectio conſiderationis ſed
SE lenta & meditabunda.
ie Media ſecunda præparatio ad medita-
tionem.
Qadrante ante ſecundam meditatio ter-
14. tia.
mmi⸗ Quadrtante poſt ſecundam reflexio & an-
duaun notatio fructuum.
e Medie tertig Veſperæ & completo-
rium, dein occupatio ad libitum.
Hora tertia lectio libri ſpiritualis aut
el ſcriptio, aut adoratio SS. Euchari-
& ſtig.
immns MMedia quarta lectio adhortationis.
,., HMorà quartâ matutinum & laudes, dein
D PF caput

322 ½ (†) £

caput obvium ex Thoma Kem-
penſi.
Quadrante ante quintam præparatio ad
meditationem.
Hora quintâ meditatio quarta.

Media ſextâ reflexio & annotatio fru-

Auum., .
Quadrante ante ſextam occupatio ad libi-
tum, aut adoratio SS. Euchariſtiæ.
Hora ſextà cæna, dein recreatio.
Horà octayâ præparatio ad meditatio-
nem ſequenti diei.
Quadrante poſt octavam preces noctur-
næ, examen conſcientiæ, & quies.

QINQUE PROPOSITA

In honorem quinque Vulnerum

Chriſti maxime tempore Recol-
lectionis obſervanda.

1. DIES& anima mea; reliqua per
H hos dies valeant.
II. Singulariter vincere ſtudebo me-
ipſum in contemnendo humano re-
pectu, atque ad unius DEl benepla-
citum attendam. =
III. Cuſtodiam ſenſus, linguam præ-
ſertim & oculos, quanta fieri poterit
ſolicitudine. V
IV. Non penam impedimentum
Divinæ gratiæ negligenter agendo
ve

es

en

.
ſol

ni

H

Deſn

e

on

EN
Wiunt
Lon
es
conm
debat
Kern
ſer
ſodi

ma RA

Nrato

.
tato lt

oad
nriſti
t0.
neclent!

olt
Kus

NI

fuloen
Recn⸗

elgun

Gebond

man 142

1
benet

vam
ihos

menn⸗

genn
6

(1†4 *£ 83
vel omittendo, quod per hoc tempus
agendum eſt.
V. Sic peragam hæc exercitia, ac
ſi poſtea mihi ſtatim absque alia præ-
paratione moriendum eſſet.

HEBDOMADX SANCTX.
Dies I. In honorem SS. Trinitatis.

De fine Vocationis ad ſtatum Sacer-
dotalem.

Ego elegi vos, ut eatis, & fructum

Aagßeratis, & fructus veſter maneat.
Joann. 15. .

Meditatio I.
Eco elegi vos. .

Pre J. Sacerdos Chriſtophile,
elegit te Deus Optimus, Maximus,
Rex cœli & terræ, cui Angeli déſer-
viunt, qui omnium bonorùm eſt fons
& origo, & omnium perfectionum,
quas eminentiſſimé modô continet,
compendium, qui tuis nunquam indi-
gebat obſequiis, & ex ſe per omnem

æternitatem DEIIS feliciſſimus eſt, ac

foret, etiamſi in lucem tu nunquam

prodiiſſes, elegit te nullis tuis meritis,

F 2 immè

84 ◻ (†K) £

imò & demeritis ſine numero prævi-
ſis, elegit ex tot millibus in infinitum

1. Reg. 15. te melioribus. Elegit futurum Saulem

inter prophetas, rebellem, inobedien-
rem, relicto Davide meliore te! ele-
git præ Angelis, quos ad ſancta Sa-
cerdorii Miniſteria deputare potuiſſet,
ſi voluiſſet. .
Punct. I. Elegit te Deus à te non
rogatus, eo tempore, quo rogare

non potuiſti, imè ſi potuiſſes, forté

Præ malitia noluiſſes, aut præ ignavia
rogare tæduiſſet. Elegit te non ob-
ſtante tua ingratitudine, qua pro mil-
lenis beneficiis non niſi millena pee-
cata hactenùs rependiſti! elegit te
non obſtante tua tepiditate, frigore,
negligentiis, & mille peccatis, quæ
prævidit. Quid retribues? pro illa mi-
ſericordia, qua te reſpexit, non quia
tn dignus, ſed quia ille mitis erat?
Punct. I. Elegit te Deus de mille
periculis hujus mundi, ut eſſes unus
de electis ejus, ut ſtares in conſpectu
Principis, ut cooperareris Redemp-
tori in animarum ſalutem, quam ar-
dentiſſimèe ſitit, ut non Angelo, non
terreno Principi, ſed Deo ſervires,
cui ſervire regnare eſt. O amor! &
tu illum non eligis? O ingratitudo!

tu illum non eligis ut unicum ſum-

mum,

wu
lrs
fehbl
udti
honine
rore
tinm
ligque
ſncor
Mlla
di!
tbih
neo 0
guandi
N ecc
Conpar

Dyee
aurir /
1 1
Ceadur
Alnun
C in
Deus e
Derator
um
nher
Meum

2—☛ († ) 85

ohr mum, infinitum bonum tuum? non 3
timmin diligis ſic diligentem te Deum? O Bo-
InSndn Me DEIIS! fons omnium bonorum!
nbelea quid tibi in me placere potuit, in me
eteld homine miſero, terræ vermiculo, pec-
ſnqhꝶ catore maximo! ut me præ mille aliis,
eponme etiam ils, qui longe ardentiùs, fide-
liusque tibi ſerviſſent, in hanc ſortem
Iten ſanétorum vocare dignatus ſis 20 quam
oer nulla prorsus gratitudine tibi reſpon-
m di! quàm tepideé, quàm negligenter
tr i tibi hactenuùs ſervivi! quàm muneri
rE, meo omninô non ſatisfeci! & pro
4pro grandi beneficio vocationis nil tibi
lemp niſi peccata rependi! Heu! erubeſeo
Gen Comparere coram oculis tuis! &c.

lt,
o.

Dropoſitum practicum.

Sincera intentio Deo in omnibus & per
omnia ſerviendi ex puro amore. Exemplo
B. Zenonis Monachi, qui in omnibus
E creaturis unicè quærebat Creatorem.
= Aliquando ſanctus hic Dei famulus
hte cum in eremo contemplatione abſor-
Nee ptus circuiret, obviantem habuit Im-
ume Peratorem Macedonium, à quo inter-
rogatus, quid rerum ageret, viciſſim
r ex illo ſciſcitatus eſt: Et quod tuum
eſt in hoc loco negotium? cumque H
Imperator reſponderet: Venatio hic n der
„ meum eſt negotium, ſubintulit: Et 1 *. 7
Un F 3 ego „G.⸗

D

86 (†)

ego pariter conſector Deum, neque

ceſſabo, donec apprehendero. Eun-
dem in morem Sacerdos per omnes
diei actiones ſatagat, ut Deo placeat,

illum ſuper omnia alia amet, magisque
animo in cœlis, quàm corpore in ter-

ris verſetur.

Meditatio II.

Ut eatis.

Unltum I. Ut eatis de virtute in vir-
tutem, quia peregrini ſumus: pe-
regrinus ſi ſtet, nec progrediatur, re-
greditur, teſte Bernardo: ità Sacerdos,
ſi non de die in diem proficiat, defi-
cit. Nil minus illi convenit, quâm in
via perfectionis ſtare, aut requieſcere.
Ut eatis; quia Sacerdos inſtar horo-
logii eſt, quod ſi ſtet, nec ordinata
rotatione gyretur, fallit, & negotio-
rum ordinem perturbat. Ut eatis,
quia Sacerdos inſtar ſolis eſt, qui ſi
conſiſtat, nec curſu ſuo feratur, eœlo
terrædque nocet. Ut eatis, quia Sa-
cerdos populi dux eſt, qui ſi dormiat,
omnes ſequaces ad otium provocat.
Dum oſtiaria domus obdormiit, Isbo-
ſeth occiditur; ità cùm fervor ſpiri-
tûs langueſcere & ſopiri incipit, ad .
terfi-

terſen
tbsi

ln
Cuits
Ctoum
Crarn
Cnnia
läil
leton
ud:
Hec
tigem
Ctate
Lebenn
un
lan 4
Mun,

eerdit

ids.
0
Noc
D
de⸗
Rh
oble
Rert
ler
Aor⸗
Lekn
ent
dGn

1 neq
0. Ei

er O

Poce
mnec⸗
Creinn

(k†*) 37

terficienduum animum malignis ſpiri-
tibus iter pandit, ait S. Eucherius.
Punct. II. Ut eatis,; memores, in
quibus periculis, quæ nos undique
circumdant, memores coram quo?
coram Judice, coram Deo, qui videt
omnia, qui remunerabitur bonos fe-

detonabit in reprobos horriſonum il-
lud: Diſcedite malediäti in ignem aternum:
Hæc motiva nobis ſint, quibus iden-
tidem ad ferventem in rebus ſacris ala-
critatem, & zelum animarum excitari
debemus.
Puncét. WI. Ut eatis de hora in ho-
ram, de die in diem, de anno in an-
num, de tempore brevi in longam æ-

. rueh in
l. 2. Reg. e. 6.

lici illo: Venite benedicti Patris mei, qui Matth. 25.

ternitatem, de vita ad mortem, vel po-

tiùs de morte ad vitam ſempiternam.
O quantùm ibi Sacerdos gaudebit,
quòd poſtpoſitis ſuiſmet commodis
ad DEl gloriam indefeſsè laborarit.
O quantum triſtabitur alius, qui ma-

gis ſuæ commoditati, quàm muneris

obligationi ſatisfacere ſtuduit, & ſic
æternam, quam conſequi facilè potu-
iſſet, mercedem amiſit. Agnoſco⸗,
adorande DEIIS, agnoſco, quàm ne-
ceſſarium mihi ſit, ut in via virtutis
identidem creſgam & progrediar!
agnoſco quantum mihi nocuerit, &

88 ä
noceat meus languor & tepiditas! &
in quot tentationes & lapſus hæc me
cônjecit? ſi hodie morerer, an ſpera-
re poſſem feliciſſimum illud: Venite
Benediéti? an potiùs metuere debe-
rem terribile illud: Ite maledicti?
Eheu! exhorreſco dum iſta cogito!
Verùm, Domine, deinceps hane ve-
ritatem profundiùs cordi imprimam,
itâque vitam ordinabo, ut ſpem con-
cipere poſſim, in altera vita potius
lætandi, quàm triſtandi.

Propoſitum practicum.

Utendi memorid praſentis DEl, mortis,
aternitatis, ut ſtimulo ad ambulandum cautè,
cy progrediendum in virtute. Exemplô
8. Thereſiæ, quæ per omnes vitæ
actiones, ſive legeret ſive ſeriberet,
ſive comederet, ſive etiam dormiret,
in Divinæ præſentiæ exercitio conti-
nuòô verſabatur, imò etiam poſt mor-
tem apparens ſuis Keligioſis præſen-
tiam DEI, & memoriam æternorum
inculeabat: Dicere ſolebat hæc ſancta
Spirits Magiſtra, ſicut impoſſibile eſt,

. H . . . —G
1 1hereſap. duòd aliquis ſubditus eonjurationem

Pieinell in Conflet coram Oculis Regis; ità i

mpoſ-

gonam lect. ſibile eſſe, peccare eum, qui DEl Ju-

7e n 1S, dicis, bona præmiantis, & ma

la pu-
nien-

tients
et

Men
lit lat

Um mi

UVOea
Mando
gotjane

ugenc

eldera⸗

eotu

hni
adirn
uta, 3
I con
nes
167 an
Menam.
fatn
gens
non der
tetrenn
tins ſe
auch
Leſmmn
hnin
Ennez

G

picitu!
s ek
„Anſe
1: en-

lete Eee

aledtet
ſa Cn
8s haneſs
nprinr.
ſenor
it M

1.

E,M
NN

PMemg

Gnes
ſerleri
10 ℳ
poknt
Unee⸗
temon-
Leland
ſbecs
ore
Himpo⸗
DeI
Nl
Nies

L (†4) £ 89
nientis præſentiam coram oculis ha-
bet.
Meditatio III.
Et fructum afferatis.
Pazre. Nemo non fruétum quæ-
rit laboris, & ſudoris ſui: quærit
illum miles, quærit mercator, quærit
advocatus, & quis non miles pug-
nando ſperat prædam: Mercator ne-
gotiando ſperat luerum: advocatus
ſtudendo, ſcribendo, & diſputando
deſiderat remunerationem. Quid
verò tu Sacerdos Chriſtophile, tu mi-
les Chriſti, mercator cœli, advoca-
tus animarum? Quem fructum eſſe
putas, ad quem tendere debeas? an
ut commodé vivas? an ut cuticulam
ſagines? an ut offà pinguiore veſca-
ris? an ut horrea frumentéò & cor-
menam auro farcias? an ut philacte-
ria tua dilates, & familiæ ſplendorem
augeas? Erras! fructus quærendus eſt
non temporalis, ſed ſpiritualis, non
terrenus, ſed cœleſtis, non tranſito-
rius, ſed æternùm permanſurus.
Punct. II. Fructum alii faciunt tri-
geſimum, alii ſexageſimum. Manent
aliqui milites gregarii; alii mercatores

tenues, alii advocati ſine re, nomina-

les, multùm laborant, & nihil lucri

F 5 capeſ-

90 (†0) G

capeſſunt. Quid tu Sacerdos in ad-
vocatura animæ, in mercatura cœli;
in militia Chriſti? Dic quæ prælia ſubi-

iſti? quæ vulnera recepiſti? quos ſu-

dores profudiſti? quos actus Heroi-
cos exercuiſti? quot peccatores con-
vertiſti? quæ merita collegiſti? allo-
quere teipſum ſæpiùs & cum S. Arſe-
nio interroga: ad quid veniſti? ad
quid veniſti?
Punct. III. Fructum afferunt in pa-
tientia. Miles in præœælio, mercator
in officina, nauta in pelago, venator
in nemore, piſcator in flumine. Quid
tu, Sacerdos, an fructum quæris in pa-
tientia? an vitâà virtuoſa & exemplari
ovibus præluces? an eam animi mun-
ditiem prætefers, quæ ſanctis miniſte-
riis correſpondet? an per tepiditatem
& peccata cooperationi Divinæ gra-
tiæ non ponis objicem? an ſacras
ulpito declamationes ea, qua par eſt,
induſtria elaboras? an conſolari mœ-
ſtos, adjuvare inopes, erudire igno-
rantes, corrigere delinquentes, invi-
ſere ægrotos, & aſſiſtere morientibus
ſtudes? an ſemper ùt piſcator hamum,
ùt venator retia tendis? an vigiles
flectis oculos in omnem plagam tibi
ſubjectam, ut ſicubi deprehendas pau-

perem, ſed pretioſam Chriſti ſanguine

re-

reten
aunlin
n
Dendan
Nokol
Anca
ttede
Eht
ſine
meer
Uun ſa
Concrea
Fumhe
Khi
Ccleh
Dors
Odn
une
conſl
Gdot
led
1l
do
ſus
Dn
lne

ſiea

ncs, redemptam animam illi pro viribus
felaſan auxilium feras? Dicis fortaſſe: Labo-
gobß 10 quantum poſſum, nec tamen fru-
e tum facio! Tu tua fac, Cætera com-
“ menda DEO ! Chriſtus Apoſtolos ad
int apoſtolicum munus vocavit, non dum
6 e actu capiebant, ſed cùm retia in mare
lit mittebant: Apoſtolum labor, non fru-
Qus facit. O DEIIS meus & omnia!
ſine dubio ad hanc ſtatús dignitatem
me evocaſti, ut fructum bonorumope-
rum faciam, & animas tibi curæ meæ

Unrin
mele

. concreditas adducam! quàm pa-
e. C rm hactenus hunc ſcopum præ ocu-
re lis habui, dum terrenis potius, quàm
exenni cœleſtibus ſtudui, & commoditaticor-
nimm poris magis, quàm animarum ſaluti me
en totum impendi? quoties potuiſſem
iter hanc aut illam animam in necefſſitate
conſtitutam juvare, & neglexi! 6
nlin

„quoties officii mei functiones ex con-
ue fuetudine potius, quàm animarum
nin zZelo deproperavi! quoties has fun-
eh ctiones ſacras omnino omiſi, dum
ei r fruéctus faciendi ſpes minus affulgebat!
Tentfi Pudet me mei! deteſtor hunc meum
hme languorem! &c.

6 . 4
6 Propoſitum practicum.
p Laborandi, tametſi fructus labori non

eſpondeat. Exemplô Jeremiæ Prophe- Jerem. 20:
1 tæ-

92 (†) &

tæ, qui licèt à populo contemptui ae
riſui haberetur, tamen à prædicatione
Verbi Divini nunquam deſtitit. Sicut
S& Cchryſ, fons à terra ſcaturiens, ait Chryſoſto-

bom. 1. de mus, fluere non deſinit, etiamſi ne-
Lazgdro. .

mo ſit, qui aquam illius bibat; ita ſa-
cer Prædicator non deſinat fluenta
ſacræ doctrinæ effundere, etſi fructum
hie & nunc non faciat.

Meditatio IV.
Et fructus veſter maneat.

Unctum J. Non manet voluptas;
temporalis eſt, & momentanęea, in
ictu oculi diſſipatur: non manet ho-
minum exiſtimatio; fumus eſt, uno
halitu difflatur: non manent divitiæ;
ſunt terræ pugillus, qui quàm diffi-
cile paritur, tam facile perditur! vi-
xerunt ante ducentos, trecentos &
ampliùs annos in hoc mundoô, in hac
civitate, in hoc loco homines tam
litterati, quàm ego ſum: & nunc ubi
ſunt? quæ in mundo poſſederunt,
perdiderunt omnia. Et quid illis re-
manſit? ſola bona opera, quæ exer-
cuerunt. Cætera omnia perierunt:
periit fama, periit vita, perierunt di-
vVitiæ & alia. Ergo terra caduca vale?
non

donel

volpt

Titts n
Pbore
unq.
Gum!
leſtus
Inan
mneit
Panper
inbecj
ialeiti
ltenti
chicet
to nol
Cabalt

Ekkear

S
mund
lehrien
Utgen
Uudinis
Onmia

°(†14 93

empti non eſt mortale, quod opto? tuæ
dietn voluptates, tuæ divitiæ, tuæ digni-
tt. n tates non ſunt ejus momenti, ut meo
CE Tabore comparari mereantur!
etamlͤr Puanädt. II. Quid verd mihi eſt in cœlo?
t; n Quam ſtabilis, certus, ac perpetuus
ut en ille fructus, qui te diligentes manet,
tünaa & manebit æternùm, Deus cordis
mei? ibi, ait S. Auguſtinus, non erit
aupertatis metus, non ægritudinis
imbecillitas, ibi nemo læditur, nemo
iraſeitur, nemo invidet. bi concu-
piſcentia nulla exardeſcit, nullum ibi
cibi deſiderium, nulla honoris pulſa-
ſOlupe⸗ tio nulla poteſtatis ambitio, nullus
ntinen diaboli metus, ſed pura, incorrupta,
nane defæcataper omnes ſæculorum myria-
eu des duratura voluptas! Omnia hujus „ Ang. ſar.
4 lin mundi bona non ſufficiunt, ut unam /11. 4e ſauct.

Alt.

uinc⸗ febriculam, aut unius dentis dolorem
ſurée mitigent: econtrà una guttula beati-
emmt tudinis poteſt auferre, & extinquere
u ommia totius mundi mala: imo ſi ta-
re lis guttula in infernum decideret, il-
guer Aimn locum tormentorum in paradi-
u ſum transmutarct.
Iöt⸗ PFPunct. II. Non aliam ergo merce-
net⸗ dem laboris, non alium induſtriæ fru-
Rum quære Sacerdos, niſi Domi-
8 num, qui eſt pars hareditatis tuæ, & cali- Pſal. 15.
cis tui, Ita eſt, ODomine! non alium
l dein=

1

94 (†) *

deinceps fructum quæram, quàm æter-
naliter duraturum! 6 quantùm defi-

pui hactenùs, quèòd inani gloriæ, tem-
P

porali lucro, aut tranſitoriæ volupta-
tulæ tam avide inhiarim? quid pro-
deſt totius mundi applauſus? quid
proſunt regnorum omnium divitiæ?
quid proſunt immoderatæ recreatio-
nes & voluptates? ah! ad nihil pro-
ſunt, quàm ut conſcientiam lædant,
& animi quietem turbent? Ite terre-
na! ſurſum corda, ubi vera ſunt gau-
dia! &c.

Propoſitum macticum. ,.

Fuga vana gloria, & ſtudium Divind,
cujus gratiâ creati ſumus. Exemplô 8.
Thomæ Aquinatis, qui poſtiquâm
mundum, & ſpes ampliſſimas reliquit,
fratrum contradictiones, & mulierum
inſidias vicit, carnis rebellionem mor-
tificationis ſtudiò ſubjugavit, diu no-
ctüque cœleſtium contemplationi in-
hæſit, eruditiſſimos libros in utilita-
tem Eccleſiæ conſcripſit, quæſitus à
Crucifixo quam mercedem à me petis Tho-
ma? animosèe, & ſine hæſitatione re-
poſuit: non aliam, niſi te Domine.

Conſi-

gellu⸗

on
kem

Elge d
honchle
RNO
Pidun
tremene
ol,
Uull me
Uentes
Ulenti
te e
torem
Un,
nt, i
ſehen

I

i
dt,

mpol
mns.
ler
At: N.
105 eſte
Une
Ucelia

uimer
tonn
Orle te
E Nol
Guid
lis!
n EN
eclen
niklp⸗
Amnletnt
leren
Lafintg⸗

m.

Evengl!
i olge

niölel⸗
Yml
vonen
it⸗ Gun
Pleton
n tl

Celms:

(†) H% 5

Conſideratio Prima,
Senſus & dicta Sanctorum Patrum
de ſtatu Sacerdotali.

IUIo non igitùr oportet eſſe purio-
rem tali fruentem officio? (in-
tellige Sacerdotis) quo ſolari radio
non ſplendidiorem manum, carnem
IEStI Chriſti dividentem? os quod
ſpirituali igne repletur ? linguam, quæ
tremendo nimis ſanguine rubeſcit?
cogita, quali ſis inſignitus honore,
quali menſa fruaris? quod Angeli
videntes, horreſcunt, neque libere
audent intueri propter emicantem in-
de ſplendorem. Hac nos paſcimur!
Cogita quantùm adversus prodi-
torem indigneris, & contra eos, qui
illum, videlicet Chriſtum, crucifixe-
runt; itaque conſidera, ne tu quo-
ue ſis reus corporis & ſanguinis Chri-
ti. Illi ſanctiſſimum corpus occide-
runt, tu autem pollutâà ſuſcipis ani-
mà poſt tot beneficia, ait Chryſoſto-
mus.
Idem S. Pater alibi diſertis verbis

S &ryſ. hom.
53. in Matth.

ait: Non puto inter ſacerdotes mul- S& Cbryſihom.

excelſum animum requirit.
. S. Au-

tos eſſe, qui ſalvi fiant, ſed multò 3. in Act.
plures, qui pereant; res enim hæc ℳ.

4

S. Auguſt.

epift. 2⁰°.

S& Bern. I. 3

de conſid.
ad ERuge-
ium.

S. Hier. ſu-
per Ezech.
Ab. 2.

96 (†)
S. Auguſtinus docet, nihil eſſe in
hac vita, & maximéè in hoc tempore
facilius & lautius Epiſcopi aut Pres-
byteri officio; ſed nihil apud Deum
inferius, aut triſtius aut damnabilius,
cùm eodem non probè funguntur, &
aliis ſcandalo ſunt.
S. Bernardus de Sacerdotibus, qui
cum mundanis mundanum in mo-
dum vivunt, ita diſcurrit: Miror

cujus ordinis ſint noſtri Clerici; nam

in congregatione temporalium ſe ha-
bent ùt laici: in apparatu nobili ut
milites: in acquiſitione reddituum ut
clerici: ſed non laborant ut laici, ne-
que pugnant ut milites, neque evan-
gelizant ut clerici, & cum utriusque
ordinis eſſe cupiunt, utrumque con-
fundunt, cùm ergo unusquisque in
ordine ſuo reſurget, iſti in quo ſunt
ſurrecturi? Vereor non alibi ordi-
nandos, quàm ubi nullus ordo, ſed
ſempiternus horror inhabitat. .
38, Hieronymus ita pronunciat:
Grandis dignitas Sacerdotum, ſed &
grandis rulna ſi peccant. Non eſt
tanti gaudii excelſa tenuiſſe, quanti
mœroris de ſublimioribus corruiſſe;
nec enim fſolùm pro noſtris delictis
reddemus rationem, ſed pro omnium,
quorum abutimur denis, & nequa-
quam

Ainn
et;
ler
Domne
nri
uprin
Uüccn
Nn
Elnt in
mn cic⸗
Iin ne
llan
ro
uhſe
Und n
A
ung
ere
sel
loneſt
ſihr
lon

Oadion

(0 &
enm
iones,
ne
Ulo
on
ns.
Con

leſe
tempe
ut e
ad Der
mabin
Gunm

lbus,
in
Mn
Uicl, u
umh
obil
licnuml

gue eu

Criusgt
nque

ogrer

Alto.
Olo/ .

◻ (K) £ 97
quam ſumus de eorum ſalute ſoli-
eiti.
Ilterum S. Bernardus: Heu! heu!
Domine, quia ipſi ſunt in percuſſione
tua primi, qui videntur in Eccleſia
tua primatum diligere: arcem Simo-
nis occupant, apprehendunt munitio-
nem & univerſam deinceps liberè tra-
dunt incendio civitatem. Non e
jam dicere, ut populus ſic Sacerdos;
quia nec ſie populus, ut Sacerdos.
S. Iſidorus ita dogmatizat: Sacerdo-
tes pro populorum iniquitate damnan- S Rder. 1. 52
tur, ſi eos aut ignorantes non erudi- t. R: Zen
unt, aut peccantes non arguunt.
8. Anſelmus ita altum ſuſpirat: 6
durus & durior caſus! heu perdidit
Sacerdos beatitudinem, ad quam fa-&. Anſel.
Qus eſt, & invenit mortem, ad quam“ Aedit.
non eſt factus: quod peccatis ſuis ad-
ſoribat neceſſe eſt.
Tot, tantæque ſunt paſtorum obli-
gationes, ait zeloſiſſimus Avila Sacer- „
dos & concionator per Hiſpaniam ce- Joann. Avis
leberrimus, tot tantæque ſunt obliga-““
tiones, ut qui vel tertiam eorum par-
tem reipſa impleret, ſanctus ab homi-
nibus æſtimaretur, cùm tamen eo ſo-
lo contentus, gehennam non ſit eva-
ſurus. .
Conſidera igitur, Sacerdos, vitæ
G tuSE

J. Berg.
ſorm. 147
in Cant:

— 4 4 . .
P I ( n veſpertino ore cande-
Multi ſacer- P temp

dotes obli-
gationibus
ſui ſtatũs

98 O (†) &£
tuæ epitomen debere eſſe talem, ut
ſis Chriſti alumnus, ſegregatus à pec-
catoribus, Rector, non raptor ani-
marum, ſpeculator non ſpiculator,
diſpenſator, non diſſipator, Paſtor non
piſtor. Pius in judicio, juſtus in con-
ſilio, doctus & ſedulus in Eccleſia, ſo-
brius in menſa, prudens in lætitia, pu-
rus in conſcientia, charitate fervidus,
vitæ integritate conſpicuus, in oratio-

ne aſſiduus. Humilis in congregatio-

ne, patiens in adverſitate, ſanctus in
converſatione, ſapiens in ſermone,
verax in prædicatione, exemplaris in

virtute, ac denique potens in verbo

& opere, ut ita cum veritate adim-
pletur: Feci tibi nomen grande juxta no-
men magnorum, qui ſunt in terra.

Inſtructio I.

De obligationibus negativis, qui-
bussacerdos erga DEIIN, erga proxi-
mum, & erga ſeipſum adſtrin-
gitur.

larum lumina in menſis collo-
cantur, perfrequenter fieri amat,
. 5 . . .
quèd culices & ſearabæi, qui poſt ſo-

non ſatisfa- lis occaſum diurni luminis jacturam
Auns

deplorant, ad hanc candelæ flammu-
lam,

luni
nlet,
np
toh le⸗
Velun
tnent
ls
renn
Verürn
tenine
08, 01
ctit
men
gel;
Kinn
Llber
Cetdo
lun
non
ſio
lund
urſ
lur

talem
sie
Aptor
ſpohn
Paſorre
winer
clel
letituy
eferni
inort
gregn
ſanltus
ſemmor
enin
Sin
tate an
eti
ne⸗

is, 0

g

lrn⸗

0e n/
eti M

(t
lam, ideò ſoluùm quia fulget, quia co-
ruſcat, quia aliqualem ſolis imitatio-
nem præſefert, effuſo volatu illaban-
tur, ſed grandi ſuò infortunio; quip-
pe dum alas adurunt, & corpore etiam
torrentur, decidunt, pereunt, & pe-
dibus proterentium conculcantur.
Pereant! luant inconſultum facinus!
Verùm dolendum magis eſt, inveniri
homines, & homines quidem littera-
tos, omnique ſcientiarum genere in-
ſtructiſſimos, qui abſolutéô ſtudiorum
curriculo, dum ignorant, quam viam
ingredi, quo ſe flectere, quem vitæ
ſtatum amplecti debeant, haud diu
deliberabundi ad Clericatum, ad Sa-
cerdotium ipſamque curam anima-
rum convolant, cæco impetu, aut
non alia certè ratione, quàm ut pin-
Buiorl offà veſcantur, ut ſe & fami-
lam ditent, ut jurisdictioni laicæ ca-
put ſubducant, ut regularem aut mi-
litarem diſciplinam deéclinent, & de-
nique ut comoditatibus ſuis ſtudeant.
Quid deinde fit? alas adurunt, id eſt,
deſolatiſſimi vivunt, Deo, proximo;
& ſuo muneri non ſatisfaciunt, ac de-
mum afflictà anxià, & deſperabund4
cum conſcientià moriuntur ac per-
eunt, ſälvandi certèò certiùs, niſi Sa-
cerdotes fuiſſent! O! ſi iſtiusmodi
G 2 he-

00 π (†) *
homines graviſſimas obligationes, o-
nera, labores, & duriflimum judi-
cium, quod ſtatus iſte poſt ſe trahit,
maturiùs perpenderent, quàm multi
e veſtigio, quo vel ad ſacros Ordines
vel ad ſolicitandum beneficium cura-
tum accedunt, greſſum figerent, &

referrent. Quænam ergo ſunt obliga-

tiones hujus ſlatus? Audite Sacerdo-
tes Domini, audite & obſtupeſcite
terribile effatum Joannis Avilæ, Sa-
cerdotis tam vitæ ſanctitate, quàm

concionandi peritia ac zZelo per uni-

goan. Avila verſam Hiſpaniam celeberrimi! Ver-
in eld. ba illius ſunt: Tot, tantæque ſunt
ſandt. pii Paſtorum obligationes, ut qui vel
D,er. con- tertiam earum partem reipſa imple-
ſid. 1. ret, ſanctus ab hominibus æſtimaretur,
cùm tamen eo ſolo contentus, gehen-
nam non ſit evaſurus; Quis non ex-
horreſcat audito hoc fulmine!
2. Dilectiſſimi Confratres! Permit-
IIæ autem tite obſecro, ut de his obligationi-
obligationes, hus, quibus Sacerdos erga Deum, er-
ſaltem ne- ga proximum, & erga ſeipfum ach⸗
Rativæ ſunt, ſtringitur diſser & quo-
tringitur, pauca diſseram, qu
niam omnes id genus obligationes in⸗
tegri voluminis, ne dicam unius ſer⸗
monis anguſtiis comprehendi non
poſſunt, de negativis ſolum loquar,
id eſt, non de ils, quæ facere, ſed

Srin
Intuttu

Ooret

Plur d

In
leit da
Guo ſar
ndo
Datura
Cterr.
em,
Monon
lend
Kerilis
(el; N
e ene
Voeati
i, e⸗
dan
nin i
Adten
unt!
i
llon
lngn
r
lels 4

(1) ι ror

ziones quæ intuitu DEl, intuitu proximi, &
2 . .. .
Immma intuitu ſui ipſius fugere, ſeu omittere
kſemn oportet? De poſitivis forſan alia da-

gnm bitur diſcurrendi occaſio.

100
fciumcee §. I. h
cene 3. Inprimis erga Deum ita ſe ha- .
fe Reſpedtu Dei,

Gudh beat Sacerdos, ut peccatum fugiat,
teden quo ſanctiſſima illins Majeſtas graviſ-
Oll Rime offenditur; nihil enim in rerum
FleA natura abſurdius, & nihil coram coœlo
e, terra deteſtabiliùs, quàm Sacer-
Pherl dotem, qui ex officio Dei gloriam
mIN Promovere deberet, eſſe peccato-
rem & DEl inimicum. Nunquam ob-
ſervaſtis, quid Eccleſia ſentiat de lan-
cea, qua ſacratiſſimum Chriſti in cru-
ce pendentis pectus ſauciatum fuit? lor,
vocat illam diram crudelem! Macrone Tele-
I diro lanceæ clavos autem vocat dulces! SS eme.
ſed qua de cauſa? nénne lancea mi:-
tiùs in Chriſtum ſœævit, quàm clavi,
quia illa mortuum ſine dolore, iſti
autem vivam cum dolore perforâ-
runt? an vult indicare Eccleſia, gra-
vius eſſe peccatum poſt mortem &
paſſionem Domini, quàm fuerat ante?
Eſt quidem hæc inſignis ratio! ſed
Drogo Oſtienſis ad meum propoſitum
„W“ dat convenientiorem! Lancea oru-
delis ac dira vocatur non ratione ſui,

ut peccatum,

Proge Oſt.
ap. Barz.
ſerm. 46.
. 11.

pſal. js.

2

ſed ratione perſonæ, ſeu militis, qui

illam vibravit. Quisnam fuit ille mi-

les? fuit, qui tunicam inconſutilem ſorte
accepit. Vult ergo Eccleſia dicere, ac-
cipere à Chriſto tunicam Divino ſan-
guine tinctam, & tamen Chriſtum
perſequi, atque etiam poſt mortem
vulnerare, tam immanis eſt crudeli-
tas, ut lancea hujus militis præ cæte-
ris Dominicæ paſſionis inſtrumentis
mereatur dira ac truculenta vocari.
O Sacerdos Domini! dum in feliciſ-
ſimam Sacerdotii ſortem admiſſus es,
Chriſtum induiſti, hujus extra & in
altari vices atque tunieam inconſuti-
lem geris, & ſacroſancto DEI Filii
ſanguine non tam conſpergeris, quàm
paſceris; quod ſi non obſtante hac ſta-
ts dignitate poſt recepta à Deo tot
beneficia lanceam in Chriſtum vibres-
id eſt peccatis oſtendas eheu! quis
explicet, quàm crudele facinus com-
mittas? profectò tam crudele, ut ge-
mitus & querimonias illas, quas Chri-
ſtus olim contra proditorem effudit,
de te repetere videatur: S& inimicus
meus maledixiſſet mihi, ſuſtinuiſſem utique,
ſed tu homo unanimis & notus meus!
4. Creſcit hujus peccati enormitas,
& juſtiſſima DEf indignatio ex eo,;
quia Sacerdos, præſertim curatus,
0 —

oſe
len,
liden
une
hete⸗
694
Cnnid
nnsh
Sci
tor
tior.
Ciheri
Vel aii
gere:
Cntra
tket
in In
tunp
Vertta
mento
Cettin
hne
Ilrrit
Uirti
K
be⸗
IInsd
Ce e
l
cOm

nlitse

Uit ilen

ſtlin

Gicer

Diriot
aO

N mo.
nA

pren
nirumer
Nte
in te⸗
mid
Ntra
incon.
erb
ntehe!
il
un ſi⸗
hen .
Cinoſ
elen⸗
gus 6
anekt
N
ſes
hets .
enonn
o
uling

—

°ν (1t) G

103

officio tenetur pugnare contra ſcele-

lera, & populum ab offenſis DEl co-

hibere; quàm indignum, & injurio-
ſum ergo erit DEO, cum viderit ſe
perſecutionem, injurias, vulnera, ip-

ſamque mortem, ſi fieri poſſet, pati ab

eo, à quo verbo, exemplô, & viribus
omnibus deberet defendi! conſidere-

mus hanc facti indignitatem iterum ex
Scriptura! Divinus Mundi Redemp-
tor quamvis in genere à DEO Patre
rigoroſum moriendi præceptum ac-
ceperit, liberè tamen potuit vel hoc
vel aliud mortis genus in ſpecie eli-
gere: & veròô tanta erat judæorum
contra Chriſtum concepta rabies, tot
tantæque inſidiæ, ut ille non una vice
in mortis periculum fuerit adductus,

tum præſertim in templo, cùm judæi

veritatis impatientes eruêre

Joann. 5§.

pavi-

mento lapides, ubi Chriſtum certè
certiùs obruiſſent, niſi oculis eorum
ſubductus è templo receſſiſſet. Jam
quæritur, cur Chriſtus Dominus la-
pidationis mortem ſubire noluerit?
8S. Patres varias afferunt rationes,
præ eæteris autem præplacet Doctiſſi-
mus Salmeron: cuùm DEI Filius e cru-
ce pendens inimicis ignovit, Matrem
ſolatus eſt, ſpiritum in manus Patris

G 4

commendavit, aliôsque virtutum he-

roica-

Ssal meron
ec.

104 °(†)
rôicarum actus exercuit, tum demum
à judæis & militibus pro Filio DEI &
mundi Redemptore fuit agnitus, ex-
clamantibus: vere Filius DEI erat hic
homo! atque ut de hac veritate mi-
nùs dubitarent, de illius Divinitate
elementa, & creaturæ omnes, atque
inter has ipſi lapides teſtimonium per-
hibuerunt, dum petræ ſciſſæ funt, &
rupes ac lapides ex terræ motucon-
tremnerunt. En rationem, cur Chri-
ſtus noluerit lapidari! quia Lapides de-
bebant in paſſione teſtari, & pradicare ejis
Divinitatem: ergo indignum arbitraba-
tur ſibi mortem irrogari ab ea creatu-
ra, quæ ſuæ mortis ferre debebat te-
ſtimonium. Nota tibi hanc dodtri-
nam mi Sacerdos Domini! quale eſt
officium tuum? néôénne verbum Dei
prædicare, virtutes Chriſti populo
imitandas proponere, mortem, paſſio-
nem, & reſurrectionem illius teſtari?
quanta ergo abſurditas, agere fimul
carnifticem & teſtem Chriſti? quanta
repugnantia paſſionem Chriſti ſimul

renovare & laudare? O quantum in-
dignatur DEl Filius tantæ diſconve-
. . 7 .
nientiæ, optaàtque ex animo, hunc ta-

lem vel non eſie ſacerdotem, vel non

eſſe peccatorem!

2

.D.

ſadens

ihl ſel
Deis r
gur ſea
eo get
nicioſih
adnt,
E Oppn
ni dace
Ubaltor
Idres vi
Plrbi
Koktonn
techi
108, H
menos,
6 tamme⸗
mmendat
MMan
ticen
Tum
tlerun
Rcetc
nimar
Phlun
At
Ulk
eni

4(1)&α 105

Nndem .
FN 6. II.
gnit . Deinde quoad proximum ita ſe

21 Reſpectu
DRlem habeat Sacerdos, ut licet etiam in ſe- pronimi, ut

Venmet ipio ſceleratus eſſe decreverit, quod ſcandalum,
6Dn Deus avertat, in publico tamen fu-
negs giat ſcandalum; nihil enim coram
nu Deo deteſtabilius, nihil Eccleſiæ per-
Heim nicioſius, quàm per eos peccata pro-
eond Pagari, per quos maximè præpediri,
eIfG S oppugnari debuiſſent. Scias igitur,
mi Sacerdos Domini, in te omnium
rtlin ſubditorum oculi convertuntur, &
matbin mores vitioſi aut mendoſi priùs, quàm
erae laudabiles annotantur. Quid egerunt
debebn Apoſtoli? prædicaârunt verbum DEI,
ne catechizarunt rudes, ſanârunt ægro-
et 108, liberàrunt à dæmone energu-
Fehn menos, & alia prodigia operati ſunt;
iti & tamen ex his omnibus nullam com-
ten,, mendationem: ex illo autem, quod
fus manus non lavent, quèd ſpicas ex-
gent corticent, aliisque id genus delicto-
G rum minutäs, grande vituperium re-
rit tulerunt. Sic hodiedum fit; etiamſi
mmnnt Sacerdos per integrum annum in cura
α animarum laboriose deſudet, ad po-
on pulum Peroret, juventutem inſtruat,
*grotantibs ſuccurrat, morientibus
aſſiſtat, & alia faciat, ſi tamen uni vel
alteri vitio deditus v. g. bibulus, con-
G ten-

ſel⸗

7 X

Simile.

106 (†
tentioſus, aut verbis impudens ſit,
adeò nullam populi æſtimationem ha-
bet, ut potiùs publicè vilipendatur,
eum ferê in morem, quo Moyſi con-
tigit, qui licèt habuerit mille ſplendo-
res, populus tamen non in hos ſplen-
dores, ſed in Ethiopiſſam illius uxo-
rem oculos intendit.

6. Verùm quòd populus Sacerdo-

tum functiones vilipendat, tolerabile
adhuc malum, illud autem magis de-

plorandum eſt, quòd eorum mores ac

vitia, quaſi ex condicta ſibi lege imi-
tentur. Homines laici ſunt quaſi ſpe-
culum, quidquid agit ſtans ante ſpe-
culum Sacerdos, id imago in ſpeculo
omne æmulatur; hinc impoſlſibile eſt
populum eſſe caſtum, ſi Sacerdos ſit
impurus? impoſſibile eſt populum eſſe
liberalem & charitativum, ſi Sacer-
dos ſit immiſericors & avarus! im-
poſſibile eſt populum eſſe contempto-
rem mundi, ſi Sacerdos ſit faſtuoſus.
Uno verbo, qualis Sacerdos, talis eſt
orulus hæc regula vix unquam fal-
it! Iſraélitzæ in pugnam quondam
pragreſt ſunt contra Philiſtæos, ſed
infelici ſucceſſu! quippe victi, cæſi-
que ſunt, deſideratis quaſi quatuor

1. Xg. *. virorum millibs. Non tamen deſpon-

derunt animo! inſtauraârunt bellum,
utque

Utne
Aeam
lesl
unt
mine,
Corle
crünre

Pool

egon
futtn
tunc
iuti
n
Horun

(†) αι 107
Wet utque Deum ſibi propitium haberent,
orenm arcam Domini de Silo per ſuos ſacer-
Nenm dotes Ophni, & Phinees afferri curaâ⸗
lofſ runt. Quid evenit? infeliciori certa-
egen mine, quàm anteà pugnârunt! cæſa
oſe ſunt Iſraélitarum triginta millia! tunc
Uusum enimveròô mirari, & quærere invicem
populus: cur percuſſit nos Dominus? &
Ged ego cum illis interrogo: quæ cauſa
enm fuit tam luctuoſæ cædis? an populus
uIg;f tunc temporis idololatriæ, luxuriæ,
N injuſtitiæ, aliisque ſceleribus fuit de-
legen ditus? Sacra Scriptura nec verbuléô
u horum ſcelerum mentionem facit!
ane Verùm percipite Cornelium à Lapi- Corn. à Lap.
inſee de: etſi ſcriptura mentionem non fa- n 1. Reg.
oNes ciat, aliunde tamen ſatis conſtat po-c. 2. . .
ess pulum fuiſſe flagitioſum! ex quo
Dundd conſtat? ex eo, quia eorum Sacer-
Cerdotes Ophni & Phinees fuéêre tales!
IY hi victimas, oblationes, & rem Divi-
em nam neglexerunt, & in ipſo templo
Hmß pudenda ſcelera patrârunt; credibile
s ergo eſt, etiam populum peſſimo Sa-
ns cerdotum exemplô depravatum in ea-
nt⸗ dem flagitia proruiſſe; ideò à Deo in-
ternecina ſtrage puniti ſunt, & unà
,ςι cum illis etiam duo Sacerdotes in
um prælio perierunt. Sacerdotes imitatur
alee Ppopulus, verba ſunt citati auéctoris! 6
le quàm luculenter hæc nobis hiſtoria
com-

S

S

103 (†*)

commoenſtrat, peccata Sacerdotum
FEccleſiæ & populo non ſolùm in ſpi⸗
ritualibus, ſed demum etiam in tem-
poralibus eſſe ſumméè pernicioſa! Po-
ulus Iſraél ob impietatem Ophni &

die regiones & regna bellis, fame, &
peſtibůs exſcinduntur, quorum id
culpà fit? reſpondeat mei in vicem
S. Gregorius Magnus, qui cùm inte-
gram calamitatum hecatomben enu-
§& Greg. hom, merat, demum ſubnectit: cujus hoc nißi
17. in kvang. noſtros Sacerdotum pracipuè peccatò agitur?

§. III.

7. Denique erga ſeipſum Sacerdos
ita ſe habeat, ut tanquam exitiale ma-

ditatem fu-

giant. bus ſuis reſiſtat, & peccatorum reli-

quias & affectus in ſe corrigat, vix po-
terit non eſſe erga Deum peccamino-
ſus, & erga populum ſcandaloſus.
Quondam mundi Redemptor ingreſ-
ſus in templum invenit ibi nummula-
rios & nundinatores, qui oves, co-
Marth. 21. lumbas, aliâque ad ſacrificium neceſ-
ſaria emere & vendere non ſine loci
irreverentia ſolebant. Indignatus
Dominus;, fecit de funiculis flagellum,
& E3

hinees prælio periit: eheu! cùm ho-

Reſpeéu ſui lum fugiat tepiditatem; quia niſi hanc
Ppfius ut tepi- Viribus omnibus expugnet, paſſioni-

ELer,

Cunct
gira
Nolem
wul
nen
Man
Wn
nene
Ktiter

Erita

ugat
Rerun

Ne

Aaſk
ltemn
d
ter ſ⸗
Ueb
Suchi
ſun
lucan
it
8.
tiis
Win
Mer
Iarn
Uum

ſelu

( †) £ 109
cetin. S ea, qua par erat, in temerarios ira-
Iumne cundia & auſteritate invectus omnes
umnta gecit de templo. Non admiror hic fer-
vorem, ſed inſtrumentum Domini,
nOtm quo uſus eſt! confecit flagellum ex
lee funiculis? cur ita? cur non bicipitem

m gladiam aut ſaltem nodoſum ſtipitem
gorm arripuit? Percipite myſterioſam ratio-

nem, quam zeloſiſſimus quidam no-

in dip
M ſtri temporis orator aſſignat! baculus
benes ferit alterum, quin priuùs ferientem
iket cangat, flage Ilum autem antequaâm garz, ſerm.
t4 alterum tangit, priuùs ferientis ſcapu- 46. num. 9.

las percutit; flagellò igitur Chriſtus
ad caſtigandam vendentium temeri-
tatem uſus eſt, ut Sacerdotes erudiat,
noren quèd priùs ſeriè, ſincerè, ac efficaci-
ter ſua propria, quàm aliorum pecca-

i ta debeant corrigere & caſtigare; ab-
E ſurdiſſimum enim eſt, ſi cacabus ollæ
e ſuam nigredinem exprobret, aut fe-
irn ſtucam quis carpat in oculo alieno,
eg dui trabem gerit in ſuo.
ſ 3. Ignoſeite, Dilectiffimi, ferven-
l Wtius peroranti; quamquam enim con-
in victus fatear, inveniri quamplurimos
nm Sacerdotes, probitate vitæ, zZelô ani-
nic marum, alisque virtutibus omnibs
e numeris abſolutos; nihilominus, ſi .

8 vel unicum, quod Deus avertat, inter
on voOs degenerem exiſtere contingeret,

e cer-
Ea

PFſal. 90.

Deiz ſerm.
2. in Com.

SS. Milie-

17 Kdn,,

110 (†)
certum eſt, illum plùs poſſe deſtruere,
quàm eæteros omnes ædificare. Scio,
cùm de munere ſacerdotali agitur,
quanti interſit pugnari contra tepidi-
tatem plurimorum ſcelerum matrem,
quæ nemini magis, quàm hominibus
litteratis, conſequenter & Sacerdoti-
bus adhæret. Pientiſſimus Rex David
quondam exultabunda voce ſibi ipfi
gratulatus, ſpem de ſua ſalute vix non

indubitanter ex eo concepit, quèòd

non eſſet e numero litteratorum: Co⸗
niam non cognovi litteraturam, introibo in
potentias Domini. Quæ verò cauſa fuit,
quod ex hoc principio, id eſt ex de-
fectu ſcientiæ & eruditionis ſpem ſa-
lutis concipiat? cauſa eſt, quia ho-
minibus doctis ſœæpe ſæpiſſiméè ſua ſci-
entia fuit pedica ſeu laqueus ad æter-
nam pernfciem, qui certeè ſi è rudi
plebe fuiſſent, non periiſſent. Qua-
re? qua de cauſa? iſtiusmodi homi-
nes, quia ex quotidiana librorum le-
ctione Doctorum in diverſa euntium
ſenſa hauſerunt, gnari ſententiarum
robabilium, incipiunt cum Deo quaſi
icitari, diceréque: Hoc nondum eſt
peccatum! hoc non comprehendi-
tur ſub præcepto! hoc non excedit
rationem conſilii, & quæ ſunt ſimilia?
His principiis dein dementati audacter

Lxv
nonbl
Uib jun
Cunt:
ne⸗

Non ec
eplern
Un fun
tes
4Ppentd
re 8
ſetati
Collet

E ſell

tonbus

i te

ninn
1bpo
zolnnr
Dun
leteri
rs
Cinn
lde
lnd
gnitn
rore
ibus
Wari⸗
en,
an

eſtre
care. N
tali
ntratt⸗
Immmmt
Lhonnt
celti
8Rerbe
Nce di
utemun
Pit, N
Orum⸗C
iroit
lifi
1tent
nshen
glin 4
meſun!
i
len
ſent C
odike
bronn!
D
gtenin
vDee
onn⸗
Prehe,
Dnen
nrſ
ia,
1

(1) III
& vix non temerariè progrediuntur,
non blasphemant & peierant, ſed va-
rias jurandi formulas non exhorreſ-
cunt: non fornicantur, ſed occaſio-
nes & familiaritates haud reformidant:
non conſeêntiunt tentationibus, ſed
easdem verbis & aſpectibs nutriunt:
non furantur, ſed varias diteſcendi
artes uſurpant: Verbô, non quidem
apertè peccant, ſed ad mundi genium
laxe & languideè vivunt, quotidiana
pPietatis exercitia & preces potiùs ex
conſuetudine, quàm ſincera devotio-
ne perſolvunt, immoderatis recrea-

tionibus vacant, ſæcularium coônſor-

tia frequentant, eorůmque mores

imitantur, commoditatibus corpo-

ris potiùs, quàm animæ ſtudent, curam
animarum inter ultimas curas repo-

nunt, & quamvis meliora probent, ac

deteriora ſequantur, tamen deſuper
varias excuſationes ac dictamina ad
tranquillandam conſcientiam excogi-
tant. Quid deinde fit? ex parte DElI
illud fit, quòèd Dominus DEIIS lan-
guidum ſervitium pertæſus ſpeciales
favores ac gratias ejusmodi Sacerdo-

tibus ſubtrahat, quibus ſubtractis illi

gravioribus tentationibus ſuccum-
bent, de peccato in peccatum cadent,;
& tandem in profundum prolaben-
tur⸗

ra & (†) &

tur, ex quo extrahi non amplius po-
terunt, & juſtiſſimè hæc omnia, quia,

Teſus de qui negligenter DEO ſervit, ait Doctiſſi-
Perf. Div. mus Leſſius, meretur, ut DElUIS viciſſin
l. 13. c. 15. non tantam ejus curam gerat. Ex parte

a. 5

autem ſubjecti populi id fit, quôd in

reDivina langueſcat, Sacramenta nau-
ſeet, templum fugiat, rei Divinæ ſo-
lùm ex conſuetudine interſit, in eſum,
in potum, in luſum, in choreas & ſæ-
culi nugas totus effundatur, dein in
grege, qui ad mores paſtoris tôtus
componitur, eadem peccata crebrelſ-
cant, poteſtas infernalis inimici inva-
leſcat, & præterquam quèd infortu-
nia etiam temporalia cumulatim in-
gruant, animæ exemplo ſuperiorum
depravatæ pereant. In Veteri Lege
nil luctuoſius accidere judæis poterat,
quàâm cùm lucerna templi, quam ante

Exod. 27. ſanéctuarium æternus Legifer ardere

Gmile.

præceperat, vel infortunio, vel mi-
niſtrorum incuriaâ extinguebatur; o⸗
men enim erat peſſimum, ad quod
ordinarie bella, peſtes, aliæꝗque cala-
mitates publicæ ſequebantur. Parem
in modum ſi lucerna populi, id eſt
Sacerdos virtutis & boni exempli lu-

5& Mdor. ad mine deficit, ſeu prout S. Iſidorus lo-
Meſanam quitur, dum meritorum lumen per ſcelera
de lapſ. Ja- amittit, quid mirum, quèòd millena

66α.

. tam

ln

Camm c
fortun

Penub
Abenn
Karel
Chie N
lekern
ir,
miſſin
ſebal
ſnnl,
in he
il lm
llet .
Domni
ioni &
teh Z.
Moßen
nhapl
onele

ſan

. (†X) £ 113
npliun tam corporum, quàâm animarum in-
IN fortunia in populo conſurgant?
itd ,. Die illa, qua generoſiſſimus Bel-
HINHidux Joſue contra Amalecitas in valle
UE pugnabat, interim Moylſes in monte
d ad Deum, ardentiſſimas preces fudit:
nenm & ecce! pugnæ ſucceſſus adeò à pre-
in cibus Moyſis dependebat, ut quamdiu
Gh äille ferventi devotione orationi inſta-
oresl bat, Joſue vicerit, quando autem
, remiſiius orabat, Joſue victus fuerit.
um Verba ſcripturæ ſunt: Cum levaret Moy- Ewod. 17-
tant ſes manus, vincebat Irael; ſi autem paulu-
imiciß Ium remiſiſſet, ſuperabat Amelet. Nénne
din id ipſum in hodiernam diem evenire
nulm ſolet? cùm Moyſes, id eſt Sacerdos
Gpeime Domini, cujus ille typum gefſit, ora-
Veri tioni & muneri ſuo indefeſse, ferven-
e ter, Zelosè invigilat, omnia bene,
qumn proſperè, cum benedictione Divina .
ferm in populo procedunt: cum autem ille S
0, langueſcit ac deficit, prævalet inimi-
dem cus, & omnia, quæ tam bonum ſpi-
rituale, quàm temporale concernunt,
“ ſus déque vertuntur. Non fidem mihi
u M adhibetis? adhibete ſapientiſſimo Ori⸗ orgen. e,
, geni: Donec ſamulus DEI elepat altus gayz, ſerm.
erol ſuos ad Deum „ &. proficit in bonè » vincit z. n. 23.
d gens Dei; cum autem dejecerit, & dimiſe-
tit manus, id eſt, altus ſuos, vincit Ame-
3 W lec inimicus. Z .
. H 10. Agi=

114 (1) &

10. Agite, Sacerdotes Domini,

conſiderate, quanti interſit, ut gra-
viſſimis obligationibus ſui ſtats Sa-
cerdos ſatisfaciat! Non locutus ſum
de iis, quæ Sacerdos facere, ſed ſolùm
de illis, quæ fugere tenetur! quoad
Deum tenetur fugere peccatum,
quoad proximum tenetur fugere
ſeandalum, quoad ſeipſum tenetur fu-
gere tepiditatem. Igitur quod pri-
mum concernit, ſtudeat Sacerdos

ſolidum & implacabile peccati odium

animo ſuo ingenerare, ita ut paratus
ſit, fortunas, famam, valetudinem,
vitam, omniâque alia bona potius,
quàm Deum Optimum Maximum, cu-
jus Miniſter & in terris locum-tenens
eſt, per peccçatum amittere. Quod
alterum concernit, videlicet proxi-
mum, bene ponderet Sacerdos, plùs
credi operibus, quàm verbis, nec po-
pulum practicare doctrinam, quam

non videt moribus docentis confir-

mari; proin ſtudeat intemerata vitæ
probirate, atque inculpabili mode-
ſtiâ adeo prælucere ſubditis, ut quod-
libet ejus dictum aut factum in eo-

rum tlificationem cedere poſſit.

Quod tertium denique concernit,
nempe ſeipſum, ſtudeat Sacçerdos, ut

ſacras ſui mune is functiones, & pri-
. vatas

Vtas
glomn
udine
tz h
lli ee
ſet li
Ulin
Gigken
nee
o
Mannin
t,
i g⸗
gen
ſegn
Ulri
lent:
ſm

ſottant

ertian
n
Chr

( ( ir
Dom, vatas domi forisque devotiones non
IE quomodocunque, ex mera conſue-
isi tudine, ſed zelose & ardenter pera-
ansf gat; hunc in finem quotannis per ſa-
Gi cri receſss exercitia ſpiritum reno-
uIin vet, libellos de perfectione Sacerdo-
ceiâ tali tractantes, & facta Sanctorum
I ejusdem ſtatüs ac Ordinis unà cum
eeun ſincero proficiendi deſiderio quotidie
dol pervolvat, cum Patre ſpirituali de ſta-
M tu animæ ſuæ nonnunquam conſilia
ctich agitet, atque Deum in Incruento al-=
uDN taris Sacrificio pro impetrando verô,
eudi ac genuino Apoſtolorum ſpiritu, eãâ-
a queé gratid imploret, qua auxiliante,
Imm obligationibus ſili muneris ſatisfacere
umtm valeat: ſunt autem Sacerdotum, præ⸗
, C ſertim animarum curæ deſervientium
eht tot tantæque obligationes, ut qui vel
tertiam earum partem reipſa impleret, .
ne; ſanctus ab hominibus æſtimaretur,5 nd,
cum tamen eo ſolo contentus, " 4. Te⸗

1 gehennam non ſit evaſu-
nn rus! &c. &,
re
èMD
, H2 HEBDO-

1I (†)
HEBDOMADX SANCTX

Dies II. In honorem B. Mariæ Vir-
ginis.

De Benefſicio Vocationis ad ſtatum
Sacerdotalem.

rſil. 15. Conſerva me Domine, quoniam ſperavi
n te, dixi Domino, VEUS meus
es tu, quoniam bonorum meorum non
eges.
Meditatio I.
Dignitas Vocantis.
Paden I. DEIUS eſt, Sacerdos
vide, quem Dominum nactus ſis,
cui ſervias? Deus eſt, qui te vocavit,
non homo, non Angelus, non ulla
creatura. Deus eſt, cui/homo, Cui
Angelus, cui omnis creatura ſervit.
Deus eſt dives in omnes, quanta fas
eſt alacritate huic Domino ſervias?
quâm felices ſe reputant, qui in au-
las & ſervitia Principum vocantur?
quid autem ſunt totius mundi princi-
pes, fi cum Deo in comparationem
veniant? ſunt inane nihil! imò om-
nis eorum felicitas, dignitas, poten-
tia

ta
inur
tle
Uner
Reni
ln
nII,
futn
tonir
Uind
Dens,
IN1
Cigbe
tonnn
Tnu
Uunin
Wt
Ulns
letben
ſellsi
Ang
nm
Detier
tota
Derier
nin
Mn 1

(†) 117
v tia & majeſtas à Deo dependet. Quod
NH in navi eſt nauclerus, quod in civi-
tate gubernator, quod in exercitu
Mrirl Imperator, hoc idem ſed modo lon-
gè eminentiori in mundo eſt Deus:
ute quidquid pulchrum „ quidquid mag⸗
Sedhm num, quidquid bonum eſt, ab illa in-
finita pulcritudine, magnitudine, &
„ bonitate DEl eſt.
ninn e Punct. I.. Non eges! quia tu ſolus
90 Deus, ſolum, unicum & omne bo-
uno num! ſolus & unicus omnis cauſa &
Origo boni: ſolus extra quem nullum
bonum, in quo omne bonum, hone-
ſtum, utile, delectabile. Solus æter-
num, immenſum, infinitum bonum.
„ Solus tibi ab æterno ſufficientiſſimus,
nullius indigus. Quæſo, quid perde-
ret Deus, ſi hodie periret orbis uni-

Ae

nnd verſus? Perderet nihil! Perierunt ſub
e ipſam mundi geneſin multæ Angelo-
rum milliones, Deus perdiclit nihil!
1 eſ Perierunt Sodoma & Gomorrha cum .
unn tota Pentapoli, Deus perdidit nihil!
ſn Perierunt hactenùàs innumerabiles
lonn animæ in infernalem carcerem æter-

n n 1. 1 .
“ nuùm relegatæ, Deus perdidit nihil!
7 — . . .
DIn ſe & ex ſeè feliciſſimus eſt, & ſi vel-
nd let, poſſet hoc momentòô mille mun-

,arat 2
, dos creare, eésque omnes meris Se-
. raphinis replere?
a H 2 Pund

1
7

e4

118 ⏑ (†) £

Punct. I. Non eges miniſterio meo,

dicat humilis Sacerdos, quia omnia

ſerviunt tibi: non eges miniſterio ul-
lius hominis, quia Angeli ſerviunt ti-
bi: non eges miniſterio ullius crea-
turæ; quia Creator es omnium. Quid
ergo reſpicis ad me pauperculum &
trementem ſermoneés meos? Ad me,
qui quidquid ſum, tuò beneficio ſum:
ad me, qui ex me nil niſi peccator ſum?
ad me, qui licèt modè te diligam,
poſt pauca tamen momenta fieri poſ-
ſum peccator inferno digniſſimus.
O DEusS meus! unde hoc mihi, quod
ſervus tuus ſim? ſi in me prævidiſſes
vivaciſſimam fidem, velut in Apoſto-
lis! ſi in me prævidiſſes imperturba-

tam ſpem velut in Prophetis! ſi in me

prævidiſſes ardentiſſimam charitatem
velut in martyribus, minus admira-

rer, quòôd me viliſſimam creaturam
reſpicere dignatus ſis! Verùm cùm

ab æterno ſciveris, quàm languidé
& oſcitanter muneri meo ſatisfactu-
rus, quàm tepidé & frigidè altari ad-
ſtiturus ſim, quis non miretur tuam
Vocantis Bonitatem ac charitatem?
6! quid retribuam tibi? quid pro
tanto beneficio rependam?

Tro-

o
i
Klnei
dip: (

blrari

eckis
Unchari

Uhitan

tre il
eitnob
0 mil
Cnnſtan
Ci 1
ncelar
Cbls de
Unr
bulty
60 .
Polin

M
or
unn,

2(†) 119

ſtetoht Propoſitum practicum.
demn Dmolandi quotidie Deo ſacrificium lau-

ſnlkrin dis, pro beneficio vocationis. Exemplô
enm S. Luciani Martyris, de quo Eulſe-
Ise pius: Cum in carcere eſſet ſupinus xufeb. lg
niun C fubſtratis teſtulis & pedibus in cippum miſt. c. 1.
petglin injectis, ſine cibo & potu, ſacram
05 Euchariſtiam ardenter deſiderabat, &
efcof qubitantibus diſcipulis, quomodè al-
enck tare illuc inferrent, ajebat: Menſa
te r erit nobis hoc meum pectus, templum
nufit vos mihi eritis ex omni parte me cir-
gnin cumſtantes. Impoſitis igitur ſuo pe-
mie Sori ſignis Divini ſacrificii, ſublato
Nee in cœlum obtutu, & ſacro ritu pre-
tie cibüs peractis, & ipſe Sacramentum
nes ſupra pectus confecit, & aliis diſtri-
IL buit, miro prorsùs ingenio & Sacer-
nchni⸗ dos, & altare, & altero die pro Deo
hoſtia.

creati
fetune Meditatio II.
dlri Indignitas Vocati.
8 gſeun
s DPrIIctum I. Ille Deus, Dominus Crea-
r 1 tor, nullius egens: tu ſervus inu-
tilis, mendicus, pauper, canis mor-
tuus, pulvis, cinis, purum nihil: &

ad te reſpicit Deus? Quæſo ſi princi-
pum potentiſſimus tam impense ama-
H 4 ret

120 (1†)

ret vermiculum, ut illum inter pre-

tioſa cimmelia reponere, aut omni-

nò in corona portare decerneret,

nénne diceres immenſam eſſe æſtima-
tionem, & amorem Principis erga
hunc vermem? tu verò incompara-
biliter aliquid mimus es erga Deum,
quàâm vermiculus comparatus erga
Frincihen „& tamen ad te oculos re-
ectit Deus, & vult te beatum fa-
cere! B
Punc. W. Ad te inquam, reflectit
oculos, qui omnibus indiges, & cui

omne non ſufficit, niſi Deus? ad te,

qui terràâ indiges, in qua ambules, aére,
per quem reſpires, igne, qui te fo-
veat, ſole, qui te illuminet, cibo,
qui te reficiat, veſte quæ te tegat,
Deo qui te ſatiet. Mi Sacerdos, cor-
pore tenús quid es, quàm morborum
ſeminarium, corruptionis ſpeculum,
temporis ſpolium, mortis mancipium,
viva mors, & ſenſitivum cadaver?
Animâ tenùs quid es, niſi ignorantiæ,
& malitiæ exemplar? Deus tibi à pri-

mo Ccreationis inſtanti millena usque

/
huc contulit beneficia, & tu totidem
Deo retuliſti peccata! Et tamen
Punc. WI. Te reſpicit ille, cui ſer-
viunt Angeli,; & cum Angelis omnia?
Tu quid ad hæc omnia? quid cum
Omnhl⸗

Othti
nöil

Nene
Dlla
6 In
Dono⸗
Pins,
Niite
Mecar
ten
i!
uf
A
uche
l
canth
Petke
Ie
Mlri
les:
EMn⸗

dene

Js

1 . 4
(†) 121
eh omnibus, quid cum Angelis purifſſi-
Men mis illis ſpiritibus comparatus, qui ter-
cend renæ nihil fæcis habent, qui nutum
edin DEl accipiunt pro imperio? ah! non
es Angeus, mi Sacerdos, ſæpe nec
ncoom homo es, ut jumentum factus inſi-
ne piens, Et tamen Angelos ab altaris
ts miniſterio excluſit, & te hominem
ocla⸗ peccatorem aſſumpſit, atque ſuum
beauum in terris Vicarium conſtituit? ah!
quid DEO in te placere potuit? an
,NEH tua fides? ſed hæc ſemi-mortua eſt!
6& an tua ſpes? ſed hæc infirma eſt! an
At tua charitas? ſed hæc fere extincta
Nlee eſt! an tuus zelus, ſed hic mirum
is quantùm tepeſcit! fons omnium
net, perfectionum! quid placere tibi in
e me viliſſimo homuncione potuit, ùt
dα. miſericordes oculos ad me reflecte-
noH res? vocaſti quidem Petrum in mari,
He & Matthæum in telonio; verum hos
nnes“ vocare poteras ob merita prœæviſa!
no quis autem ego? &c.

ng
Ptkiit . Propoſitum practicum.
G .
en 1 Profunda humilitas coram Deo, praſer-
t l. . . . . A
g im in ſacris functionibus. Exemplô
det S. Philippi Nerü, qui cùm inter oran-
dum, aut ſacrificandum in extaſes ra-
peretur, futura cognoſceret, aut

i H 5 c&œle-

X

122 α (†) &

cceleſti luce in altum elevatus collu- pent 6

Mich. à.
Calv. c. 14.
§. 1. n. 5 .

Menoch.
cent. 6.
E. 14.

ſtraret, ad Deum dicere ſolitus eſt:
6 Domine indignus nimis ſum, quem
tot beneficiis cumules! quamvis enim
hodie amicus tuus ſim, fieri tamen
facilè poteſt, ut cras erga te Jjudam
proditorem agam. F
Meditatio III.
Altitudo Winiſterii.
Unck. J. Hæc colligitur I. Ex po-
teſtate Ordinis; dicitur enim Sa-
cerdoti ordinando: accipe poteſta-
tem coônficiendi, non cœlum, non
non terram;, non quidquid pretio-
ſum, & artificioſum eſt; ſed confi-
ciendi corpus & ſanguinem Domini

noſtri ESII Chriſti, quid amplius

dici poſſet? Hæc péôteſtas Regiam,
Angelicam, & Maternam Beatiſſimæ
Virginis poteſtatem longe ſuperat:
Imprimis ſuperat dignitatem regiam;
quia in firmamento Eccleſiæ Sacerdo-
tium dicitur luminare majus, & Rex
luminare minus. Dein ſuperat dig-
nitatem Angelicam; ideò legimus
quod Angelus cuſtos, qui clienti ſuo
ſemper præcedere ſolebat, poſteà
cùm cliens factus eſt Sacerdos, illi
præcedentiam dederit. Demum ſu-
perat

me; I
ur te
1trerd
Monini
g.
eini
4 Der
lns ſ
1r ſie
mine
Cobus
1t Mo
UIN!
Cerdos
ſun
nte⸗
tulinen
Dynen
ltegt
lnin
tur⸗ en
l
ſores
ſereo
leo
PIne
dopel
1t,

„(†) ☚ 123
tus eh perat dignitatem Maternam Beatiſſi-
lesé mmæ; Iuuic enim dictum eſt: Perficien-
lun er tur in te, quæ dicta ſunt tibi 4 Domino 3 )
unen at verò Sacerdos ipſe conficit corpus
ſen am Domini fuu.
ean Bunct. I. Porrò colligitur ſublimi-
tas Miniſterii ex poteſtate jurisdictio-
nis, per quam Sacerdos cœli claviger
. eſt, & mundi totius judex, ſolvens &
ligans ſuper terram, quod ſolvendum
aut ligandum judicaverit. Fingamus
hominem, qui nigerrimum Æ-hiopem
duobus verbulis dealbare calleat, non-
ne prodigioſa foret hujus hominis
virtus? quid autem aliud facit Sa-
cerdos abſolvens poœnitentem,
quàm quod illi per duo Verba, Ab-
ſolvo te, infernalem fuliginem peccati
abſtengat, & gratiæ Divinæ pulchri-
tudinem reſtituat.
Punct. II. Hinc eſt, quòd Sacer-
dotes tam ſublimibus prædicatis paſ- ,
ſim in ſcripturis honorentur; vocan- Matth. 2.
tur enim Angeli, ſal terræ, lux mun- Tize,.
di, lucerna ſuper candelabrum, Pa- . Cr. 4.
ſtores, Doctores, diſpenſatores my- 1. Zim. 3.
ſtericorum Dei, Epiſcopi, Pontifices, Zit. 1.
Præpoſiti, Vicaril ipſius Chriſti, Di- Hebr. .
vinæ voluntatis interpretes, fidelis . e,
populi ductores, Veritatis defenſo-c e. o te⸗
res, hæreſum flagella, rerum cœle-„ 2, S.
ſtium

124 ◻ (†)

ſtium Præcones, & Dei gloriæ Zela-
tores. Non poteſt dici, ait S. Pro-
ſper, quàm ſancti debeant eſſe Sacer-
dotes, cum ipfi fint quid velut novi
quidam Aarones incenſum precum
Deo offerant, illius Majeſtatem pla-

cent, & juſtitiæ rigorem impediant.
O mi Deus, quid eſt homo, quia ſic
magnificas eum? Nimis honorati Junt

amici tui. &c.

Propoſitum practicum.

Hac poteſtate atendi non perfunctorit,
ſed ocum omni ſolicitudine, humilitate &
modeſtia. Exemplis S. Joannis Chry-

ſoſtomi, qui tanta cum ſancétitate, &

animi puritate ad Altaris Sacrificium
accedebat, ur meruerit Angelos ſibi
miniſtrantes & aſſiſtentes intueri, &
ſupernis viſionibus honorari. Ali-
uando cœlcſtes hi favores illi defu-
ére, & hoc ex culpa aſſiſtentis dia-
coni, qui ſub ſacrifieio curioſos ocu-
los in fœminam conjecerat. O bone
Deus, ſi immundities aliena nocuit
ſacrificanti, quantùm nocebit pro-
pria?

Medi-

4

in

Pln

V
gui
Aum
hran
Cencl
ormp⸗
tan
lbe
Cum
Tunubr
Cereg
gepre
terſor⸗
(Kori
Cleyv
Ehrt
et,
Ce
er
lerin
torib
Unil
ul,

lorie
Ait .N
elle aee
Veluto⸗
um preor
Alaten

inpelun

0, gint
No1,

M.
nfuct

lfniltel.

hnnbl
nltie,
ucf
lnen
intuell,’
i

„ (1) ₰ 125

Meditatio IV.
Inoratitudo Sacerdotis.

Cum in honore eſſet, non intellexit.
Pſalm. 28. .

Unctum I. Fingamus Mercatorem,
qui in urbem delatus margaritam,
ſeu unionem, quem verùm exponit,
ſupra modum dilaudat ac deprædicat,
dicendo, eſſe pretioſiſlimum, eſſe
incomparabilem, eſſe ſupra mundi
thefauros, interim dum hæc dicit,
ſubitò lapillum illum in ſordidam la-
cunam abjicit: quis non ex circum-
ſtantibus hoc vise miraretur, cre-
derétque falſum eſſe, quod mercator
de pretio lapidis jactitaverat? & me-
ritò, quod enim pretioſum eſt, in-
ter ſordes non abjicitur. Huic mer-
catori nonnemo Sacerdotum ſimilis
eſſe videtur, qui ore tenus ſui ſtats
dignitatem mirum quantum debucci-
nat, & per eam ſolùm vocem: Sa-
cerdos ſum! omnium populorum ge-
nuflexionem ſibi deberi exiſtimat: in-
terim confabulationibus, compota-
tionibus, ac ſæcularibus nugis ſeſe
immiſcet: nénne meéritò dicent po-
puli, non tantam debere eſſe digni-
tatem

.

126 (†) £

tatem Sacerdotum, quæ ab ipſis Sa⸗
Salvian, l. a. cerdotibus adeò vili penditur; Qui
ad Eccl. Cath. eſt dignitas in indigno, niſi ornamentum
in luto, ait Salvianus?
Punctt. I. Plane non intellexit
Sacerdos altitudinem ſui ſtats; hinc
ad ſordes, ad volutabra luti, ad vo-
mitum cum canibus, hoc eſt, impu-
ris hominibus ſe abjicit. Non intel-
lexit pretium poteſtatis ſibi creditæ,
pretium corporis & ſanguinis JEslI
Chriſti; & hinc vel adminiſtrare ne-
gligit, aut non niſi lucri temporalis
gratia, aut ex acedioſa conſuetudine,
aut cum tædio adminiſtrat. Non in-
tellexit pretium jurisdictionis, qua
eccatoribus cœlum reſerare poteſt
vel claudere; & inde tepor & torpor
in excipiendis pænitentium confeéſſio-
nibus? Quapropter merito exclamat
3g. Chryſ. S. Chryſoſtomus: Multi Sacerdotes,
om. 25. 1ͤ pauci Sacerdotes, multi nomine,
Merth. pauci opere. Cathedra non facit Sa-
cerdotem, ſed Sacerdos cathedram,
nec locus ſanéctificat hominem, ſed
homo locum.
Puncdk. WI. Ohriſtus Dominus civi-
tatem Hieroſolymitanam intuitus
flevit ſuper illam, dixirque: utinam
cognoviſſes & tu! O quoties has
ipſas querelas repetet ſuper Sacerdo-

tem:

tem: ut
Coonoil
Ditonen
il eh tali
Tincion-
Pmares
non nego
all e
um me
gum mi
ten! hi
i diſt⸗
ts
lorl in
i gn
NS, ad
un C
ler Alüme
Mens gen
8 e
1

mn ſn
ten ect⸗
. by
t inno⸗
Cherfe
Mnorn
rert:
ns M
1 don

H „ (1) $ 12,
tem: utinam dignitatem ſtatũs tui
cognoviſſes & tu, non quidem cog-
nitione merè ſpeculativa, ſed practica
id eſt tali, qua mores, & vitæ teno-
rem dignitati ac altitudini ſtats con-
formares? Non nego, Domine,
non nego, habes fatentem reum,
haud ſatis intellexi dignitatem, ad
quam me evezxiſti, & poteſtatem,
quam mihi contuliſti. Ideò vitam
cheu! huic dignitati & poteſtati om-
ninô difformem! debuiſſem inter ſæ-
culares vivere ut Angelus, & pro
pudor! inter Angelos vixi ut ſæcu-
laris, atque ad nugas „ ad riſus, ad
W jocos, ad vanitates effuſus, mode-
Gins, ſtiam ac gravitatem ſacerdotalem in-
ene ter ultimas curas repoſui. OO DElIIs
gr meus deinceps non ſie! ero alius!

dbiſ
ciung
oftone

On ine
ſtarts;
luti, I
eeh
Won
ſbi ent
glind
Riückrner
i tenpon
Orlieudi
Nor

,„„ a N. .
Propoſitum practicum.
en

. Tam ſanctitatem internam, quàm gravi-
i e, zatem externam conformandi altitudini ſta-
von zAs. Exemplé S. Romualdi, qui fi-
Sold, cut innocenti vit crat Sanctimoniæ,
i & perfectionis Chriſtianæ exemplar,
ita morum gravitate fuit adeò vene- Pieineli; in
oniet rabilis, ut obvios quosque aſpectu Jonam leét,
n M terreret: dicere de illo ſolebat Rein-?. 20,
WeIerius Marchio impius: Non Impera-
is tor, non aliquis mortalium tantum
erN, mihi

G

Til. Revel. 1. D’ Sacerdote ſacroſanctum Miſſæ
g. 47. & l. 4.

.
128 ◻ († ) £☚
mihi metum valet incutere, quantum
me Romualdi terret aſpectus.

Conſideratio ſecunda.

Colloquium inter Chriſtum & Bea-

tam Birgittam.

ſacrificium in peccato mortali

c. 135. & offerente ajebat Chriſtus ad Beatam

N. 6. c. 9.

hanc Virginem: Ille Presbyter, pro

quo oras, cum accedit ad altare, tunc
averto faciem meam ab eo, & ſtant
ad latera ejus deæmones, cujus &
animam inhabitant, quia ipſa eſt mor-
tua ante me.

Cùm imponit ſibi ſuperhumerale,

hoc eſt, Amictum, dæmones obum-
brant animam ejus, ut non cogitet
& non intelligat, quàm terribile eſt,
accedere ad altare meum, & quâm
Mundus eſſe debet, qui mihi mun-

diſſimo adſtat.

Cùm induit ſe albâ, duritie cor-
dis, & indevotione induitur, quia
cogitat peccatum ſuum non eſſe gra-
ve, ſupplicium æternum non magnum,
& quale gaudium eſt æternum, nun-
quam venit in mentem ejus. .
Cuùm cingit ſe cingulò, tunc liga-
tur

n

ar v

(god

ath6
de,
io
en.
Cn
II Ge
Coner

Qrm

ogr
Koc ne
nlger
Cln
ii
enle
en
ſes
de,
Uhetin
E
Nehnn, t
Cun
Aanin
ro
n
a
Unn⸗ da
n 6

Uet

lece 1

Iatte
s.

nd.
Umdeh

Gum N
o mn
40 Den
bter,
Arare,l
0) A
,i
Pbekr

thunen
oezo
von
enbl⸗
ui⸗

Auted

tur, 4
ngl⸗
nuu

cuoe .

(1) α 129
tur voluntas ejus cum diabolo, ita,
quod velit, & proponat morari in pec-
cato, & tunc diſſtolvitur charitas mea
ab eo, quia voluntas ejus eſt ad omne
id, quod diabolus ei inſpirat in men-
tem.
Cùm imponit ſibi manipulum, om-
nia opera ad Deum ſibi fiunt gravia;
& oneroſa, terrena autem levia.
Cum imponit ſibi ſtolam, diabo-
lus grave jugum imponit collo ejus,
quod non ſinit eum ingemiſcere, vel
conſiderare peccatum ſuum.
CQum induit ſe caſulà, tunc perfi-

dia induit eum diabolus, quando

autem legit Confiteor, dæmones re-
ſpondent, mentitus es, nos ſumus
teſtes, quòd confeflio ejus eſt ſimilis
Judæ, quia dicit aliud ore, & aliud
habet in corde.
Quando verò oonſecrat Corpus
meum, tunc fugiunt dæmones ab eo,
& Corpus ejus remanet quaſi truncus,
quia anima ejus mortua eſt ante ocu-
los meos.
Cum autem Corpus meum appli-
cat ad os ſuum ex præſumptione illa,
omnis turba de?monum revertitur ad
eum, quia charitatem nullam ad me
habet. .
Pece tales Sacerdotes non ſunt mei
Sacerdotes, ſed veri proditores, ipſi
1 enim

730 ◻ (†) ₰
enim & me vendunt quaſi Judas &

produnt. Ego conſpicio paganos &
Judæos, ſed nullos video eis deteri-

ores, quia ipſi Sacerdotes ſunt in eo-

dem peccato, quo cecidit lucifer.
Maledictus ſit cibus & potus eo-
rum, qui intrat in os eorum, & palſ-
cit corpus in cibum vermium, & ani-
mam in infernum.
Maledictum ſit ergo omne, quod de
terra ad utilitatem ſuam receperint,
quia non laudant DEum & Creato-
rem ſuum.
Maledicti ſunt à cælo, terra, &

omnibus creaturis inſenſatis, quia

ipſæ obediunt Deo, & laudant, &
iſti ſpernunt.
Maledicta ſit hora, quæ incipit eis
in inferno, & nunquam finietur.
Maledicti ſint anni eorum, quibus
vixerint inutiliter.
Maledictus ſit viſus eorum, quia
non videbit viſionem Dei in me, ſed
tenebras, & pœnas inferni.
Maledictus ſit guſtus eorum, quia
non guſtabunt de bonis méis æternis
audium, ſed amaritudinem æternam.
Maledictus ſit tactus eorum, quia
non tractabunt me, ſed ignem per-
etuum.
Maledictus ſit odoratus eorum, quia

non

NHI

(mmn

Iia
mel
ſrer
Ma
leſn⸗
Uum.
Dio
Gin
ur,
bes
uc
Vetort
tonitrn
IO
Merae
n
Ais V
r⸗
un a

ſ uds
Daganos
eis et
ſunrine
acfet.

ponbe

un, G
umnr

e, oe⸗

recepeli

1C

terti

ſatis 1

auden

iehi

fniem

funn d

jine

eolun,
es
elt n
eoluh

ret

eot

S (1) O rzr.

non odorabunt illum odorem ſuaviſ-

ſimum in regno meo, excedentemom-

nia aromata, ſed fætorem in inferno
habebunt, amariorem felle, & pe-
jorem ſulphure.
Maledictum ſit corpus eorum, quod
reſurget, in inferno ſine fine arſu-
rum. “
Propterea juro in veritate mea,
quia ſum veritas, quod ſi ſic moriun-

tur, ſine fine damnabuntur. Væ ta-

libus, quod unquam nati fuerint!
Audis, mi Sacerdos, audis hæc
verborum fulmina, hæc minarum
tonitrua, ab ipſo Chriſto, Benigni-
flimo Redemptore vibrata? Eheu!
an ergo fieri potuit, ut homo ad al-

tiſſima Altaris miniſteria præ mille

aliis vocatus, dignitate Angelis par,
aut prælatus, ad ſalvandas peccato-
rum animas deputatus, cœleſti An-
gelorum mens quotidie paſtus, &
& innumeris beneficiis à Deo orna-
tus, ut homo talis, inquam, qualis
eſt Sacerdos, eo ipſo tempore, quo
ſanctiſſima Incruenti ſacrificii myſte-
ria peragit, fiat Dei Optimi Maximi,
cui proprium eſt miſereri ſemper &
barcere, & qui non vult mortem
peceatoris, ſed ut convertatur & vi-
vat, ut fiat, inquam, Dei, & San-
1 2 = Ktorum

4

„(1ü60

132

ctorum omnium, tam corpore, quàm

anima tenus execrabile objectum?
An poſſibile eſt, ut illæ manus, quæ
carnes immaculatas Divini Filii quo-
tidie immolant? illi oculi qui ad vi-
dendum æternaliter ſummum bonum
deſtinati ſunt? illud os quod Sacro-
ſancto Redemptoris ſanguine rubet?
illa lingua quæ Corporis Dominici
paſtu millies & millies fuit ſancétifi-
cata? jam à cœlo, à terra, ab om-
nibus creaturis, ipſõôque Creatore
maledicantur, à paradiſo extorres
abjiciantur, dæmonibus in prædam
dentur, & cum luéëtu totius cœli,
atque cum applauſu totius inferni in

damnatorum numerum relegentur?

An poſſibile eſt, ut à fine creationis
ultimo abeat, qui alios illuc manu-
ducere? in gehennam præceps cadat,

qui cœlum animabus replere? Irati

Numinis ſupplicia ſubeat, qui illud
placare? in poteſtatem dæmonum
incidat; qui alios ab hac eripere? æ-
ternaliter Deum maledicat, qui ejus
gloriam promovere debuiſſet? Ob-
tupeſcite eœli ſuper hoc, & portæ
ejus deſolamini! Tu verò, infelix
Sacerdos, quem hæc fulmina tan-
gunt, agnoſce miſerrimum animæ
tuæ ſtatum, nunc jam ſtatim, ſine
mora

orai
guinei
te Dec
Ett⸗ er
Cenen
ſones,

üfeati

Uetlig,

re

cotom
lamjan

Ele
D

1.
un o
Orit B
Momp
chum 5
ſuni .
woe 4

od

Poran
onar

adi

(1) &O 133

Neu mora in genua prociduus deplora ſan-
bedin guineis lacrymis peccatum, quod
nn te Deo tuo tam abominabilem red-
Hi dit: exora ab illo veram pœnitentiæc,
Guinn & emendationis gratiam; fuge occa-
mbon fiones, refræna ſenſus, adhibe mor-
od n tificationis & ſanctæ- auſteritatis re-
ene media, nihilque non fac, ut DEO.
Dom tuo reconclieris; niſi enim iſta te
ndh commoveant, cheu! metuo, ne
n b jamjam ſis è numero reproborum!

Cat
9 eN Inſtructio II.
eus a Qualiter Sacerdos poſitivè erga
ineaunm DEIIM ſe habere debeat.
eeten

enn k. MOdernus quidam magni no- Sacerdos ha-
“ minis aſceta, ubi de Sacerdo- bet obligati-
tum obligationibus ex inſtituto dil- Ouem.
currit, putat illas ad triplicem claſſem,
ex ipſa nominhis ethymologia de-
promptam reduci poſſe; hæc vox
enim Sacerdos, alt, nil aliud ſonat, quàm
ſacris datus, ſacra dans, & ſacra docens. Per
hoc, quòd ſit ſacris datus, ſignificari
quòd Sacerdos totis viribus ad DEI
gloriam tendere, & mente continuò
in cæleſtibus veriſari: per hoc quôd
dicatur ſacra dans, ſignificari, quòd
ſanctiſſima Sacramenta populo Chri-
I 3 ſtiano

Barzias
ſerm. 27. n.
15.

134 (†)

ſtiano miniſtrare, & cæleſtes gratias
precibus impetrare: Per hoc, quèd
dicatur ſacra docens, ſignificari, quèòd
in cathedra & catecheſi rudes in-
ſtruere, & ſubditis animabus legem
Dei explicare debeat. Confirmat
hanc explicationem ex eo, quòd Sa-
cerdos novæ legis dicatur ſecundùm
ordinem Melchiſedech: cur enim
non ſecundùm ordinem Aaron, aut
alterius Sacerdotis ſummum in lege
veteri Pontificatum gerentis? Re-

ſpondet, ideò, quia Aaron variis in

locis reperitur, nunc in monte, nunc
in valle, nunc apud aurum vituli,
nunc apud populum idololatrantem.
Melchiſedech autem ſolùm ter inve-

nitur in Scriptura: priméô in ſacrifi-

cio, dein in pſalmo centeſimo nono,
qui eſt pars officii Divini, denique
in Epiſtola Sancti Pauli, quæ do-
Strinalis eſt, ut indicetur, Sacerdo-

tem nullibi debere morari, niſi in

ſacrificio, in precibus, & in doctrina.
Veneror quidem hanc eruditiſſimi
Auctoris explicationem: abſit ut illi

contradicam! Verùm ſi meam mihi

mentem aperire liceat, puto in hoc
trimembri compendio innumerabiles
alias contineri Sacerdotum obligatio-
nes; quis enim ſatis explicet, quo-
modo

4

mode

d en

ſehlum
Ghonode
Neor
elternas
lunmet
lz ſpea
Doo, &
IMIibus
nmium
49
lones 94
Münh
igno dae
inſi,
Cportenn
Geine
, gn
iman
Concie
Unlkien
hcient
qoo⸗

π (†t) ς 135

Nesm modè Sacerdos erga Deum, quomo-
hoe, dô erga proximum, quomodòô erga
fenu ſeipſum, quomodo erga divitias,
Dm;“ quomodèô erga amicos & conſangui-
ebisle neos, quomodo erga ſæcularia & res
Cormm externas „ quomodoô denique erga

, is ſuammet dignitatem ſe habere tene-

Pſamt atur; ſpectaculum enim factus eſt &
au a Deo, & mundo, & Angelis & ho-
Amron,t minibus 5 his omnibus debitor eſt,
rum ik omnium oculi in eum collimant.
s! . 2. Agite, poſtquam nuper obliga- ut coram
on WR tiones Sacerdotum negativas, prout PEoO-
onteyn loqui placuit, id eſt, quid fugere &
um vNe A qu Sacerdotem intuitu Dei, intu-
. itu ſui, & intuitu proximi abſtinere
ntan oporteath, explicavimus, jam nunc
n l & deinceps explicemus poſitivas „ id
en eſt, quomodò ad Dei gloriam, ad
Alnonn, animarum ſalutem, & ad propriam
15 e conſcientiæ puritatem ac morum
e ſanctitatem conniti deceat, initium

facientes de iis, quæ ſunt ad Deum,
à quo omnis boni principium & finis.

§. I. -
3. Imprimis & ante omnia ſuppo- In quotidiana
no, Sacerdotem, non humanis fa- converſatio-
voribus intruſum, nec motivis meréèe ne.
temporalibus commotum, ſed à Deo
ad hanc ſtatûs dignitatem vocatum
I 4 eſſe;

136 († )
eſſe; quemadmodum enim invito
Principe nemo ad prima aulæ ſubſellia
convolat, dicente Chryſoſtomo: Quis

non vocatus ad regis ſe proripit ſervita-

tem? ita ad ſacerdotium nemo acce-
dere, niſi vocatus debet, non voca-
tione quidem immediata, ſed mediata:
S. Gregorius per vocem cælitus delap-
ſam, 8S. Chryſoſtomus, per Beatos
Apoſtolos Petrum & Joannem: S. Se-

verus per Spiritum Sanctum in forma
columbæ ſibi apparentem: 8. Nico-

laus per revelationem electoribus fa-
Rtam: S. Ambroſius per vocem blæſi
infantis ante ætatem mirabiliter lo-

quentis: & S. Alexander per inſtin-

ctum & adorationem populi ex car-
bonario factus eſt Epiſcopus; verum
jam nunc non ſic immediateè & pro-
digiosè ſolet vocare Deus: fufficit ad
hoc, ut quis vocatum ſe ſentiat, ſi
ſecundùm internos animi inſtinctus,
& externa Patrum ſpiritualium con-

filia hunc ſtatum elegerit, & de cæ-
tero ad obeunda illius munia capa-

citate non careat. Jam talis Sacer-

dos à Deo vocatus quomodô ſe ha-

bere debet erga Deum? noverit ſe
æmulari debere ſolem: ſol licèt per
annum integrum irrequieto motu
Zodiacum percurrat, regna 5 pro-
vinclas,

VIeias
neh n
Gle arb
increme
Celnit
Mem.
lelt, a
Muneris
tuinen
fne de

er z

Deo, &
Uulazila
dellebe
Uerla
liͤhn
ide i
ANdlt
Den 6
, elnn
Alorie
Mompr
Detcon
Oes!
Katin

(90 be

ed i
Eire
tun 00
it
lunmn 4

in in
WMeſun
tom:
it ,n
nemno N
nonu
ſednelt
litüste
Per he
mnen:
uminfr
n: 9. N
Coribe
ocenn!
biit
pli t
Noz;
inen
6: D
Eentin
bͤintme

(†) *£W 137
vincias, totumque mundum illumi-
net, nocturnas tenebras diſpellat, at-
que arborum, plantarum, & frugum
incrementa promoveat, non tamen
deſinit hærere in cælis: Eundem in
morem, etſi Sacerdos ſtudeat, do-
ceat, ambulet, comedat, & alias ſui
muneris functiones obeat in terris,
tamen animô tenus continuèò & ſine
fine debet hærere in cœlis, id quod
per aſſiduam converſationem cum
Deo, & per ſanctas intentiones: ani-
malia illa myſterioſo in curru dum pro-
grediebantur, repenté ceu fulgura
reverſa ſunt: ita Sacerdos dum in
ſuis fanctionibus progreditur, dum
inter alios verſatur, dum diſcurrit,
audit, comedit, aut alia facit, re-
pentè elevato animô ad Deum rever-
ti, eumque per ſanctas aſpirationes
adorare debet. Vis hujus rei de-
prompta é vitis Sanctorum exempla?
pPercurramus plerasque totius diei acti=
ones! Sacerdos dum manéè evigilat,
ſtatim cogitet ac dicat: O Domine
ego bené dormio, & tu pro anima
mea vigilas, ego ſterto in molli cul-
citra, & Redemptor meus in crucis
trunco pendet. Dum veſtibus ſe in-
duit, cogitet & dicat: O Domine
dum ego moriturum hoc corpus ve-

133 (†) *

ſtio, tu immortalem meam animam

virtutum ornatu illuſtra. Dum ma-
nus & faciem lavat cogitet & dicat:
O Domine, dum ego ſordes hujus
corporis abluo, tu oculis meis da
aquas lacrvmarum, ut peccata ani-
mæ expungam. Dum plateas obam-

bulat, cogitet & dicat: O Domine

averte oculos meos, ne videant va-
nitatem, conforta me in meo pro-
oſito, ut non moribũs ſœæculi, ſed
Bnctoruun vivam. Dum cum proxi-
mo loquitur, cogitet & dicat: O

Domine da mihi ſdium tuarum aſſi-

ſtricem ſapientiam, ut cum fructu ad
tuam gloriam loquar. Dum floſcu-
lum, aut alia objecta delectabilia in-
tuetur, cogitet & dicat: O Domine
quanta erit tua pulchritudo, cuùm
tantam creaturis paulèò poſt interituris
communicaſti! Dum mulſicam audit,
cogitat aut dicat: O Domine, quàm

delicioſus erit in aula tua Angelorum

concentus, cùm muſica etiam homi-
num adeèò delectet? Dum comedit
& bibit, cogitet & dicat: O Domi-
ne, nolo voluptatem, queærere in
cibo & potu, ſatiabor, cùm apparue-
rit gloria tua. Sic pergat in aliis qui-
busvis actionibus, & per continu-
um hoc cum Deo converſandi exer-
citium

ctium
Deum
Cli
Unnen

lece
lrdote
erzl
oticli
eri
1 danß
Abd
Uſinab
III
e;
Urind⸗
Uleni
Uintem
1 tem
lnd
mehl
uchri,
uln
otet
lt
Ai

(14) 139

mint citium facilem habitum acquiret,
Dumn Deum continuò laudandi, & ſimul
& conſcientiam ab omni peccato, im-
es h munem conſervandi.
west .
cnn H. II.
45 0N
Don 4. Hæc conſcientiæ puritas ab om- In ſacrificio
dentt ni peccato aliena vel maxime in Sa- Miſſe.
meoh Ccerdote requiritur ob tremendum, &
geli, venerabile Sacrificium, quod in altari
unn quotidie operatur. O Bone DEUIS!
dicn ſi pueri Hebræi, ut digni eſſent ſtare
umt in conſpectu Principis, debebant re-
fudu galibus cibis ſaginari: ſi puellæ, quæ
m fü deſtinabantur in reginæ pediſſequas,
diin myrti oleo, & ceruſsa debebant in-
ODom ungi; quanta animi puritas requira-
co, tur in Sacerdote ſtante coram illo Deo,
retmm qui etiam in Angelis ſuis invenit pra-
umM vitatem? Sancto Franciſco Seraphico
eu eo tempore, quo nonnulli fratrum
ee illum ad ſuſcipiendum ſacerdotium
mn Percnadere volebant, apparuit Ange-
CIII Ius cryſtallinam phialam luce meridia-
OD na clariorem manu tenens, & dicens:
Ueeet En Franciſce hac cryſtallo puriorem
Oportet eſſe animam Sacerdotis. u0
“ audito Seraphicus Vir adeò à ſacer-
,Cncs dotio abhorruit, ut nullis arietibus
den ad illud ſuſcipiendum potucrit com-
( move-

Sancheæ.
Regn. DEl
F. 7. c. 2.

140 (1) £

moveri. Eadem animi averſione ex-
horruêre Sacerdotium alii Sancti,
prout paſſim legere eſt in vitis Sancto-
rum: S. Auguſtinus ad Sacerdotium
vocatus in amaras prorupit lacrymas,
identidem clamitans, ſe tanto mu-
neri non eſſe idoneum. S. Ambro-
ſius ad Sacerdotium expetitus, non
dubitavit ſuſpectas etiam mulieres in
domum vocare, ut mali nominis fa-
mam conſciſceret. S. Ammonius au-
riculam ſibi præſcidit, præſciſſurus
etiam linguam, ſi moleſtiùs ad Sacer-

dotium fuiſſet vocatus. Beatus No-

linus cùm Sacerdos fieri juberetur, ad

altare acceſſit, & coram Sanctiſlimo

genuflexus inſtantiſſimèé mortem 10-
gitare Cæpit, nec prius deſtitit, quàâm
quod petiit, impeträrit. Cur ſan
DElI famuli tantam averſionem conce-
perunt adversuùs Sacerdotium, ad
quod hodie ridentibüs etiam labiis
accurritur? nimirum agnoverunt, ſe
nec habere, nec ſperare etiam poſſe
tantam animi puritatem, quantam ſa-
croſanctum Miſſæ ſacrifictum exigit.
Moyſes in monte cum DEO collocu-
turus jubetur exuere calceos, 6 quâm
puræ igitur manus, quâàm omni ſolari
radio mundior debet eſſe conſcientia,
quæ non tantùm loquitur cum Deoi
6

/

Ad

ucat:

Colan
Ese
Gone
Uhlis
un
luela
lerren
Vlus
n ſe
D
o
afehn
Cfciun
en,
e, e

Gi 1o, (

anta
cere
s cen
uu

Nn
leta
tete,

(1)αι 141
ſed illum conſecrat, ſacrificat, man-
ducat? quàâm gravis erit ratio danda
Sn. coram Divino Judice illi, qui cum de-
Kes lictis etiam levibus ſanctiſſimam hanc
* acdtionem pertractat! tempore Vene-
“ rabilis Avilæ Neo-myſta quidam, poſt-
Siu quàm incruentum ſacrificium primò
“ litaverat, mox in morbum incidit,
nlen & extremam diem clauſit: applauſit
otins populus, & aggratulatus eſt Sacerdoti
n tam felicem mortem, Avila autem Menech.
ni dicebat: abeat! compareat coram cent. 7.
ſan DEO Judice! ſat rationis dandæ ha- caß. 32.
bebit propter unicum, quod obiit, O
Bes ſacrificium! O DEIIS, ſi unicum ſa-
ben, crificium tantam requirit animi mun-
Dlt ditiem, ut ſine gravi judicio à Sacer-
mo dote, etiam in primo fervore conſti-
efihe tuto, condigné celebrari nequeat,
quantà magis hanc animi munditiem
Uun creſcere oportet, cum ſucceſſu tem-
m poris centena, millena & plura li-
Gmn tantur?
boreim H
5F. Hinc cum debitus fervor, & Ppu- ge in preci-
m riſſima animi mundities adeò deficiat, bus cu
C ut etiam cum languore & tepiditate & immacu-
o ad aram accedatur, cauſam deſumere latus appa-
em, poteris, mi Sacerdos, cur tot ſacro- reat.
ſancta Miſſarum ſacrificia quotidie
n obla-

erſoore
Ai r

S. Bern. in
Ecce nos.

SF. Xeg. 6.

422 ( r1) G

oblata, utut in ſe & intrinſecè valo-
rem infinitum contineant, tamen in
ordine ad placandam offenſi Numinis

iracundiam parùm aut nihil efficiant:

ſunt Sacerdotes innumeri, qui tan-
quam totius humani generis oratores
& legati ad Deum accedentes ſingu-
lis diebus immaculatam Hoſtiam im-
molant, & tamen peccatorum fſup-
plicia, calamitates publicæ, fames,
bella, peſtes, aliâque mala non tol-
luntur: Venient ante tribunal Chriſti, ita
loquitur Bernardus, audietur populo-
rum querela, accuſatio dura, quorum vi-
xere ſtipendiis, nec diluere peccatu. Tunc,
ait Venerabilis Avila, tunc cùm quæ-
ſtio erit de tot bellis, fame, & peſti-

lentis regnorum, meritò nonnullos

pœnitebit fuiſſe Sacerdotes; quia ſuis
precibus ac ſacrificiis tenentur aver-
tere mala populorum, & tamen ob
peccata propria, & conſcientiæ im-
munditiem nihil efficiunt. Cùm Aſ-
ſyriorum Rex Benadad urbem Sama-
riam obſidebat, tam funeſta invaluit
fames, ut matrum quædam propriam
ſobolem devorârit: hoc auditéô ob-
ſeſſus Rex Joram in Prophetam Eli-
ſæum excanduit, jurans & obteſtans:
Hac mihi faciat Deus, & hac addat, ſi ſte-

terit caput Eliſæi ſuper ipſum hodie. Mira-

bilis

ls ſe
ilit E
nul kee
Ule afn
one
Et tr
erit!
ten ſobe
Ulcur
1lpr
un kun
Ahubl
Pechls
o Nn
Cum erge
1 D
rblger
Muns .
onun⸗
e
eur
1n 6
il
Meen
8 he
tit!
Etes
u
ne
al

(†1) £ 143

necen bilis ſententia! an ergo moriendum
tm erit Eliſæo? Moriendum erit! quid
ulNm mali fecit? nénne ille eadem calami-
tleha tate affligitur, qua totus populus?
,qin nonne obſidentium inimicorum exer-
n Citus truculentam famem in urbem
erresli invexit? nénne megæra illa innocen-
Bodm tem ſobolem trucidavit? omninò ita
eſt! cur ergo rex Joram bilem effun-

ſa „ dit ſupra Eliſeum? Nimirum ideò,
bm quia fuit Propheta & DElI famulus,

0⸗ qui publicæ ſalutis curam habere, &
Am precibs ſuis calamitates populi, pla-
a un cato Numine „ avertere tenebatur:
81 cùm ergo Numinis iracundia, & ur-
e bis calamitas non fuit mitigata, id
nec negligentiæ aut indignitati Elilæi im-
e, putans rex mortis ſententiam in eum
60 “ pronuntiavit: ita hunc ſcripturæ lo-
i i cum explicat Abulenſis, inquiens:
u Eliſæus deberet orare pro toto populo, ergo Alul. in
ex culpa ejus videbatur provenire, quòd obſi- z. Reg. 6.
Men dio, & fames duraret: ided pro hac negli- 7. 55.
t gentia ſia, diſpoſuerat rex occidere eum.
en. Sacerdos Domini, quâàm longé ma-
nchi gis hæc ſententia te, quàm Fliſæum
n ferit! Veniet tempus, quo integræ
cai gentes & regha coram Divino tribu-
Oen nali ſuarum calamitatum, ac miſeria-
G, rum, quibs extremeè afflicta ſunt, in
, te culpam refundent, dicentes: Tuum
Nℳ . fuiſſet

5

—
=

—

Bernardi

wbi ſapra

(†)

fuiſſet & Sacerdos, ut offenſi Numi-
nis iram placares; hunc enim in fi-
nem beneficia & pingues præbendas,
quibũús lautè fruitus es, noſtris ſudo-
ribs fundavimus; ut peccatores con-

vertere, & precibs ac ſacrificiis, tan-

quam totius humani generis advoca-
tus, publicam tranquillitatem exora-
re nobis ſtuderes! Quid dices ad has

querelas & accuſationes? Dices qui-

dem, te quotidie ad aram ſtetifſe!
ſed replicabunt adverſarii: quid pro-
deſt, ad aram ſtetiſſe, cùm tuis ipſe
peccatis, & diſſoluto vivendi genere
ſacrificii efficaciæ obſtaculum poſuiſti?
quid juvat una manu ædificare, & al-
tera deſtruere, id eſt, ſacrificiò Deum
.L 4:
placare, & moribs noviter ad iram
provocare? ſi tu puritati conſcientiæ,
ad dignitatem tui ſtats proportiona-
tæ ſtuduiſſet, certe Deus flagella ſuæ
iracundiæ avertiſſet, & in pace ac
tranquillitate illi ſerviiſſemus! Audie-
tur populorum querela, accuſatio dura!
quorum vixere ſtipendiis, nec diluére pec-
cata.
6. An forſan obtendes, te Canoni-

cas horarum preces quotidie ſacrifi⸗

cio addidiſſe? verùm metuo, ne hæc
excuſatio in novam cedat accuſatio-
nem! Edic enim quomodè, quo fer-
vore

re,
ur
(d
(Coran
Phin⸗
Cur cel
umen
Aronis
ente
Etnoh
ecti
UIne P
one l

Wtn

e,
Undu 5
Ktar

eetlate
enmn
litig 3

fnim

.

elilnn!
Prrhen
olttön
Catoreze
Cnincib
eris adre
Ntenntli
Gicesn
Most
i: gullt
nm
umpo.
fenet
gifcih
teri⸗
ng
C I
nsl 6
ſt

vület,
n,
cole

(† 145
vore, qua intentione & attentione
has preces perſolviſti? Cùm Sacer-
dos Aaron Domino Deo holocauſtum
odoramentorum obtulit, ſignanter
ſubjungit ſeriptura: Er plaga ceſſavit,
cur ceſſavit? quia ſicut fumus aroma-
tum prunis ardentibus; ita precatio
Aaronis e& corde per charitatem ar-
dente aſcendit. Ex quo corde aſcen-
dit noſtra oratio? ubi charitas? ubi
Religio? ubi viva fides? ubi animi re-=
collecti attentio? nénne ex conſue-
tudine potiùs, quàm ex ſincera devo-
tione hæ preces perſolvuntur? ora-
tur, ut non incurratur peccatum gra-
ve, ut fructus præbendales acqui⸗=
rantur, ut obligatio reſtitutionis evi-
tetur; diſtractio autem aut mode-
ſtia venialiter ſolùm peccaminoſa
adeò non curatur, ut etiam pro ni=
hilo reputetur, dicaturque, Horas
QCanonicas non tam oportere orare,
quàâm recitare. Quid mirum, quòd
ad noſtras preces non ceſſet, ſed au-
geatur plaga? Cauſa ſunt zuina populi
Sacerdotes mali, concludit S. Gregorius;
duis enim ſe pro populi peccatis interceſſor
objiciat, ſi Sacerdos, qui brare debuerat »
graviora committRatd .
7. Dum ſupremus Bellidux Joſue
in valle contra Amalecitas pugnabat,
inte-

Exrod. 17.

—

146 (†) £
interim Moyſes pro felici armorum
ſucceſſu in monte orabat: & ecce!

Pr.

pendit, ut dum Moyſes ardenter in-

ælium illius ita à precibus iſtius de-

ſtabat, Iſraël vincerét, dum remiſſi-

us precabatur, vincereétur: (Cum le-
varet Moyſes manus, vincebat Iral, Ri au-

tem paululum remiſiſſet, ſuperabat Amelec.
Ita hodiedum fit: dum Sacerdotes
Domini ardenter & zelosè rem Divi-
nam peragunt, populus tam quoad
corpus, quàm quoad animam cœleſti
benedictione repletur: cùm autem

ill

i languent, tepeſcunt, aut frigel-

cunt, mox infernalis inimicus domi-
nari, & omnia mala contra populum

Origen. in
Exod. . 17.

invaleſcere incipiunt. Dum famulns
Dei dejecerit „ & dimiſerit manus, id ,
altus ſuos, vintit Amalec inimicus, ait
Origenes, & eundem in ſtylum per-

§. Hieron. git S. Hieronymus dicens: Oret Sa-
Diſt. 36. c. cerdos Eocleſia indeſinenter, ut vincat po-
Iizuis. pulus; qui lub ipſo eſt, hoſtes, inviſibiles
Amalecitas, id eſt, diabolos, qui aſſidus
bellum movent iis, qui piè volunt vivere

in

Chriſto 1ESU. Jam ulterius! ſi tanta

detrimenta populo cauſat Sacerdos
tepidus, quanta cauſabit ſeandaloſus:
Eheu! exclamat S. Gregorius, dum Ec-

§. Erég. el
hom. 17. .
in Eang.

eſia Dei premitur, deprimitur, & mil⸗
infortuniis flagellatur, uushoc, niß
no⸗

ſno
Chuiſtus
chori
Cllan,
ſeheretn
lor er
Ummb
ere,
ere,
inri
inb n
nid
Eein
1Ns
Ubant e
nin
U, me
it
nd ad
Notery
i eni⸗
V Auſ.
umde
bar.
nd
lien

iter 6

undt noſtro Sacerdotum pracipuds peccatoagitur?
Ka Ohriſtus Dominus aliquando cum diſ-
Wiim cipulorum turba deſcendit in navi-
en culam, & ecce! cuùm in altum pro-
lumm veheretur terribilis coorta eſt tempe-
uI! G ſtas: venti ad invicem pugnare, cœ=-
ih lum nubibs obtenebrari, mare intu-
meſcere, fluctus inſtar montium in-
Sacert ſurgere, & navwicula ita concuti cæ-
&en pit, ut in præſentiſſimo naufragii pe-
Sumd riculo fluctuaret: tunc anxii & con-
imm ſternati diſcipuli ad Chriſtum, ſoporc
Cnu depreſſum clamitabant: Domine ſal-
MuIH Va noOs, perimus! nec fruſtra ſuppli-
mis“ cabant elementorum Domino; ille
a enim, ubi imperavit ventis & flucti-
Dn“ bus, mox mare ad malaciam re-
G diit. Neſcio quid primòô, quid ulti-
mo admirer, poteſtatem Domini »an.
HN protervam audaciam elementorum?
cur enim mare, cur venti, cur flu-
Ctus auſi ſunt oppugnare cymbalam,
quam Dominus cœli & terræ unà cum
,1 ſancto Apoſtolorum collegio occu-
N Pabat? Sanctus Eccleſiæ Doctor Am-
iale broſius dat rationem, & omnem pe-
er s riculi culpam in Judam Proditorem . imi
md refundit: fuit ibi Smon Petrus, ſed fuit .. .

. „ , 8 Ap, Barz.
v pariter & proditor Judas. Eſto cæteros Lrm. 36.

n. 24,

ug 7 .
nint Apoſtolos viva fide, inconcuſſa ſpe,

& ardente charitate fuiſſe præditos 5

K 2 ImO

1448 (1) G

imo ſanctos, tamen peſiimus nebulo
Judas per ſua ſcelera omnes in peri-
culum interritus adduxit: unius deliltts “D
cunézorum merita quatiuntur. Per Chri-
ſti cymbulam intelligitur ſanéta Ec-
cleſia; ſicut ergo illa propter Jjudam, Deg
ſic iſta propter unum ſceleratum Sa-
cerdotem millenis infortuniis exponi-
tur: dico propter unum; neque é-
nim opus eſt peccare multitudinem; (in
unus unicus ſufficit, ut Divina bene- ,/
dictio à toto populo auferatur, unus 4
unicus ſufſicit, ut inimicus contra Ec-
cleſiam prævaleat: unus unicus ſaf⸗
ficit, ut cœterorum clamores & pre.
ces non exaudiantur: unius delicto he
cunctorum merita quatiunnrnn. (jijn
3. Age ergo, mi Sacerdos Domi- (in
ni, ex dictis his omnibus bene per- wtl
pende, qualis in converſatione, qua- (Imcn
lis in ſacrificio, qualis in precibus er- uen
ga Deum eſie debeas! nimirum tam ſſſenr
purus, tam immaculatus, tam ab n,
omni peccati nævo alienus, ut dig- miang
nus ſis eſſe objectum amabile & gra- qnj
tum coram oculis ſanctiſſimi DPI. l
Talis ſi ſis, tunc ſacrificia tua & pre- Ene
ces coram Deo tam erunt efficacia, n
ut ille promerita peccatis noſtris ſup- e
plicia benigneé avertat, & cœleſtes ſrtin
gratias ac benedictionem ſuam nobis 1 d
Hberaliſſimè impertiat.
HEBDO-

(†) * 149
s tenl HEBDOMADX SANCTX.

es in e
uA Dies III. In honorem S. Joſephi
i & Angeli Cuſtodis.
Neru De gravitate peccati Sacerdotalis,
leuum &N aliis ad illud conſequenti-
niis eigt bus. 2
1) begle

Notucie inimicus meus maledixiſſet mihi, ſũ ki-

im be nuiſſem utique. Pſal. 54.

Matur,
CON Meditatio I.
10ll 5
uut De Teccato.
Is DIlnckum J. Quùm Dominus DElIS
RM à Judæis, gentilibus, hæreticis,
lee & inveteratis peccatoribus offendi-
benf Kur, tolerabile malum eſt; ab inimico
giem’ Enim quis meliora ſperet? verùm cùmy
et à Sacerdote iisdem injuriis afficitur,
miu videtur in eas querelas erumpere:
5, Tu verb homo unanimie, id eſt, cùm tu Fſal. 5162
ost amicus meus, tu commenſalis meus,
le tu, qui cx officio peccata populi per-
Ceii ſequi teneris, tu qui carne & ſangui-

ne meo quotidie paſceris, tu qui dul-

nc ces mecum capiebas cibos, vVelut al-
tH Kter Judas poſt buccellam pretioſi cor-
poris intinctam in proditorem migras,
EE fathanæ cor tuum referas, & mihi

K 3 Deo

Jerm. 11.

Cantiprat.

6. 20.

150 (†1) &
Deo tuo claudis, id enimverò into-
lerabile mihi videtur.
Punc. II. An non meritò queritur
per Jeremiam Dominus: Quid eſt, quod
Dilectus meus in domo mea fecit ſcelera
multa? quid eſt, quæ ratio ſubeſt,
quòd Sacerdos me offendat? an ideèò
hoc facit, quia ad ſtatum feliciſſimum
illum vocavi? an ideò me offendit,
quia dignitate ſuper Angelos illum ex-
tuli? an ideò me offendit, quia po-
teſtate maxima in Corpus meum my-
ſticum & reale illum donavi? an ideò

me offendit, quia carne & ſanguine

meo illum quotidie paſeo? Et quidem
in domo mea, in Eccleſia, in altari;
in loco ſancto, in loco virtutum, in
gymnaſio amoris? & c. An putas for-
té te à peccatis commiſlionis utcun-
Jue immunem eſſe? ergo oculos re-
Aecte ad peccata omiſſionis, quibs
ob laxitatem, & negligentiam in tuo
officio multis peceatis inter ſubditos
tuos commiſſis anſam dediſti. Parilſiis
concionatorum quidam dubitabat,
quam materiam in Concilio Clerico-
rum altera die proponere vellet: &
ecce! apparuit illi deæmon inquiens:
Dic Sacerdotibus, Principes tenebra-

l. 1. Aapum. rum gratias agunt Principibus Eccle-

ſiarum, quòd ſuâ negligentia multas
Animas

Co

cmima⸗

Noocel

(czin

wonne
Ckencl
uuch
1n, ni

econt
lod

1CAan
Ebuna
Ciſlio
tepal
len
Cette
Oli ne
Kinare
tencun
oin J
nk a

ui el
uIN!
Iäm
Uulltn
enmen
N
Clfhce
ecca
Nem

H
nVero

itd glen
che
eer i
tatio i
lat? ni
ſelicllm
e Ofend
5osilone

it, Ni
8 Meninn.

i i
rc
ayini
urunnn
n nn
ons en

I

0 0N07

nie 6
ntiumh
terſla.

i

7

(†) 151

animas mittant ad infernum. Quid
prodeſt, mi Sacerdos, quòd non pec-
ces in te ipſo, pecces autem in aliis?
nénne peccatis alienis tam graviter
offendis Deum, quàm propriis?
Punct. UI. Fecit ſcelera multa. Nume-
ra, mi Sacerdos, ſi potes, quanta

peccata commiſeris cogitatione, ver-

bo & opere! Numera, quanta peccata
ad altare deferas, & quanta ex ſacro
tribunali referas? Numera, quanta
omiſſione & negligentia in tuo mu-
nere patraveris! Numera, quanta ma-

½ 1 . 4 .
10 exemplô apud alios cauſaveris; Sa-

cerdotem enim omnes imitantur,
quia non tam ad ejus vocem & do-

Gtrinam, quàm ad mores & vitia at-

tendunt: hinc S. Gregorius ait: Ne-
mo in Eccleſia amplius nocet, quàm qui per-
versè agens nomen, vel ordinem Sacerdotis
habet. Quæ cuùm ita ſint, tota vita tua
quid eſt aliud, niſi continuum pecca-
tum? Olim Moyſes Propheta, ante-
quàm montem aſcenderet viſurus, &
auditurus Dominum, juſſus eſt cal-
ceamenta exuere. Et tu aſcenſurus
ad altare, ut conficias, tangas, & ſa-
crifices Dominum, non priuùs exues
peccata per doloriferam confeſſio-
nem? quis aulicorum coram Rege

comparere auſit in ſordida lacinia? &

K 4 tu.

S§. Greg. in

aſtoral.

Pineent.
L. 2 . 6.

152 (†*) £
tu audebis comparere coram Rege
Regum cum ſordida conſcientia ?
⁶ Domine DEUS! quid hic dicam?
quid loquar? an mirum foret, ſi eru-
beſcentia totum mihi vultum exure- Man
ret? eheu! debuiſſem amicus tuus min.
eſſe intimus, & cum inimicis tuis par- ün .
tem habui! debuiſſem pugnare con- umn
tra peccata, & ipſus commiſi pluri- ii di
ma! ah! da tuam gratiam, ut ſincerà (on h
pœnitentià animam expiem, & in pu- mIlim
ritate cordis tibi deinceps placeam! mIwl
Propoſitum practicum. Uinen
Puritas conſcientia ante adminiſtratio- WIen
nem Sacramentorum. Exemplé Sacerdo- (MMſt
tis illius, qui in aula Henrici III. Im. nſeg
peratoris Sacellanum aulicum agebat. lc
Cüm aliquando ſciret Imperator il- Ad i
45. lum peccato lethali inquinatum, pe- Wdee

tiit ab eo, ut ſaera faceret. Obſtitir Mool

Sacellanus & oceaſionem confeſſio- Üdi
nis in continenti habere non poterat, ena

metuens, ne conſcientiam ad majo- kuß
rem Numinis indignationem magis reqn
magisque læderet, cuùm Imperator ſua Münt
Jjuſia urgere pergeret, ab aula potiùs Mnck

egredi, quàâm Sacra in ſtatu peccati ehin
operari voluit. Ea res adeò placuir Mlite
Monarchæ, ut ei Epiſcopatum proxi- ni:,
me vacantem & addixerit, & contu- In:
lerit.
Meditatio

an Ne
nſcient
ſe den

Nen ſen

umn emn
icns n
btisſe

Gnare

nnſiin
Hut ned
in⸗
Pheem
n.
vinere
6acend
i
unige
peratg,
harine

ſot
en
Ale
l n
ONe
Ko

Nele

„ (1t) % 333
Meditatio II.

. De Morte.

Unidtum I. Vive felix, vive diu, ex
animo id precor, mi Sacerdos!
verùm ſenſim ſine ſenſu evaneſcent
vitæ anni futuri, ſicut evanuerunt præ-
teriti, dilabentur menſes, ſeptimanæ,

dies ac horæ, donec tandem illaba-

tur ultima hora: tunc colligenda e-
runt vaſa, migrandum eſt, in æterni-
tatem pergendum eſt: Statutum eſt om-
nibus nemine excepto! morietur ſicut

populus ſic & Sacerdos. Mors non tan-

tum Reges, principes, milites, cives,
ruſticos & laicos omnes, ſed & Sacer-
dotes interimit: imèò amarior erit
mors Sacerdotum, quâm laicorum,

quia obligationes ſtats, & danda de

his Judioi ratio illam aggravant.
Punct. M. Statutum eſt ſemel mori!
heu! terribilem veritatem! omnia
ferè, quæ cum errore fiunt in mundo,
poſſunt corrigi: domus collapſa po-
teſt reſtaurari: lis adjudicata per ap-
pellationem poteſt evinci: divitiæ
Perditæ per induſtriam poſſunt recu-
Perari: bellum hoc anno malè geſtum,
altero anno per generoſitatem mili-
tum poteſt ſuppleri. Verum error in
K morte

Hebr. 9

Iſa. 25,

154 ◻ (†) WD

morte commiſſus non poteſt emen-
dari, quia ſemel tantùm morimur, &

ſi ſemel miſere, ſemper miſerè.

Punct. II. Benè moritur Sacerdos
pius, ſanctus, zeloſus, quia de ſua
ſpe, & operatione ſecurus eſt: de ſua
ſpe quidem, quia recordetur præſtiti
„à ſe Chriſto obſequii, & ſimul Divinæ
promiſſionis: de ſua operatione ve-
rô, quia dicere cum 8. Job poteſt:
Credo, quod Redemptor meus vivit,
quem toties fide viva, mente pura,
corde perfecto contrectavi, & in ara
immolavi, atque ex iis, quos dediſti
mihi, non perdidi quemquam. Econ-
trà malé moritur Sacerdos malus, Vi⸗
tioſus, tepidus, quia recordatur, quèd
impuris manibs, impudicâ linguâ,
impio corde eum ſuſceperit, quem

paulèò poſt viſurus eſt judicem. Eheu!

quantis cum anguſtiis! quanto con-
ſcientiæ tumultu! ò mors quàm amara
eſt talibus memoria tua! Eheu! quid
mihi eveniet, cum illuzerit ultima

hora? quam conſolationem haurire
potero ex meis meritis? ah! quam

modicam? acceſſi ad altare tepidiſſi-
méè! perſolvi preces diſtracte! b

Ona

exempla dedi modica, ſcandala plu-
rima! eheu! quid in morte de me

fiet? Bone DElIS actum eſt de

me;
niſi

nid M.
ene
lempon
ſalt

101E

eue
lin ya
emo
erd
orde
ll CAre
ltn
it mon
ntei t
leris.
Uouit
leritt,
Ordat.

Mh
k,
Uumli
nan
Clun
dlin
t 1

(14) OG r155
teten niſi Miſericordia tua ſuppleat, quod
Oimm ex me deficit. Ah? da gratiam, ut
ee tempore, quod ſupereſt, ſic vivam,
adn ſicut in morte vixiſſe me optave-
ie tt ro! &c.
et,c .
c Propoſitum practicum.
mII Frequens memoria mortis & debita ad
ton illam praparatio. Exemplé S. Joannis
DNe Eleemofſynarii, qui quotidie à ſuis
eESacerdotibus non una vice voluit de
nenek morte moneri: ſive ergo ſanctus Præ-
, &n ſul oraret, ſive ſtuderet, ſive come-
gnosl⸗ deret, ſive alia faceret, continuò ad-
nm. fuit monitor, dicens: Domine jube
Sms Confici tuum ſepulchrum, quia mo-
rieris. Et hoc iterata monitio in id
profuit ſancto DEl famulo, ut vitam
vixerit talem, qualem in morte vixiſſe
Optabat.

Meditatio III.

De Judicio.
Praum I. Homo laicus, civis, opi-
fex, ruſticus, qui in exiguo ac
humili ſtatu ſibi ſoli vixit, non admo-
duům durum in morte experietur judi-
cium; quia ultra propriam animam,
haud alias ſuæ curæ demandatas ha-
buit: Exiguo facilè conceditur miſericor-
1a;

S. Hiern.
in quadam

epiſt.

Pſal. 74.

5 Ereg.
* Mor.

156 (†) &
dia, ait Spiritus Sanctus. Verùm
terribile eſt, quod ſtatim ſubnectit:

Dauriſſimum verd judicium bis, qui praſunt,
Biet. Audis, mi Sacerdos? tu utique

Præes, in altari es Legatus populi ad
Deum, in ſacro tribunali es judex pœ-
nitentium, in cathedra es doctor
ignorantium, in te ſubditorum oculi
convertuntur, ut mores tuos & vitæ
tenorem æmulentur. Infirmorum
corda, ait S. Hieronymus, de mali
Presbyteri vita percutiuntur; cùm
enim Sacerdotem peccare vident, ſe-
curiores ſe exiſtere autumant, & Ili-
centioſiùs in peccatum prolabuntur.
Duriſſimum ergo tibi judicium fiet.
Punct. II. Ibi judicabuntur omnes juſti-
tia tuu. Audis? Non ſolum peccata
tua ſub examen vocabuntur, ſed
etiam ſacræ tui muneris functiones,
uti orationes, ſacrificia, Sacramen-
torum adminiſtratio, ægrorum cura
& viſitatio, exhortationes & alia.
Ibi diſcutietur, quo zelo, qua dili-
gentia, qua ſolicitudine, qua oppor-
tunitate illas exercueris? an culpaâ
tuâ, an amore otii, an deſidia &
languore intermiſêris aut inutiliter
deproperâris? Penſet ergo Sacerdos
(verba ſunt S. Gregorii) quia ad ſa-
tisfaciendum diſtricto judici de ſua
ti.antum-

Uunturn
gootre
Ianin
ug,
iddi⸗
Poonm
g
Nlid
Wwonn
Momm-
Einbbus
Erorib
ilier,
ſnln
0önns
h, 9
UUnidn
A b
gno ju
hen!
ni re
Iinumn
Phen!
ndenn
Etlo

Uere

s Ponrl
esſolet
1 &
lronumon
1
Iubrmen

15) e 1/

intur; 1
re iden,
nant, 1
hrohann
iciumte
r oſleſß
lun,
bunc⸗ 1
funcer
goln

5(†)ς 157
tantummodè anima vix ſufficit: &
quot regendis ſubditis præeſt, tot ſo-
lus animas habet.
Punct. I. Scito, quòd pro omnibus
his adducet te Deus in judiciumn. Nota!
pro omnibus his, adeéque pro omni-
bus, quæ accepiſti talentis, pro om-
nibus, quibus fruitus es, privilegiis!
pro omnibus, quæ poſſediſti, bonis!
pro omnibus, quos abſolviſti, pœni-
tentibus! pro omnibus quibus adſtiti-
ſti moribundis! pro omnibus, quæ li-
taſti ſacrificiis! Cui enim multum datum
eſt, multum quaæretur ab eo. Noverat id
optimus Morum Magiſter, Joannes
Avila, qui de juvene Sacerdote, poſt
primitias ſtatim mortuo ajebat: abeat
ad tribunal Dei, abeat! ſat habebit,
quo judicabitur, de uno ſacrificio.
Eheu! ſi ille ſat habebit, quantum tu“
mi Sacerdos, qui toties ſacrificaſti,
utinam ſancte, Religiose, modeſte!
Pheu! quo fulmine percutior? 6Do-
mine cùm veneris judicare, noli me
condemnare! ſi enim juvenis ille Sa-
cerdos propter unicum ſacrificium
timere debuit judicem, ah! quid de
me fiet, qui centena, millena ſacri-
ficia, ſine devotione, ſine præpara-
tione, ſine debita animi puritate
peregi? quid dicam de reliquis fun-
Stionibus

Eccl. 117

Lue 120

Menoch.
cent. 7.
cap. 32.

»

15 8 (†) &

ctionibus officii? eheu! nulla eſt, quæ

mihi non ſit timendi materies! 6 Do-
mine parce! & non intres in judi-

cium cum ſervo tuo! &c.

Propoſitum practicum.

Per iteratam Divini judicii conſideratio-
nem ſeipſum excitate ad piam, & ferven-
tem vitam vocationi conformem. Exem-

plôò illius Monachi, qui cùm vitam te-

idiſſimam ageret, peccata præſertim
P 8 5

levia non curaret, comodis corporis

potius quàm animæ ſtuderet, & mun-
do magis quàm ſpiritui ſerviret, ali-

gquando in ſomnio ſibi viſus eſt ad

Sanchez.
Reg. Dci
tabp. 32.

Dei tribunal trahi. Videbat iratam
judicis faciem, videbat ſe ab Angelis
& Sanctis circumſtantibus derelictum.

Interrogabatur de ſua vocatione „

choro, menſa, cella, oratione, me-
ditatione, alisque obligationibus,

nec poterat verbulum ad interrogata

relpondere. Qua re ita cohorruit,
ut ſibi reſtitutus integro decennié ſo-
litudini ſe incluſerit, & id temporis
omne flendo maxime ac gemendo
Peregerir.

Meldi-

nan
Erenn
Nönnter
Mopo
hmita
n deli
&
lnpol
zi conſe
tones
Emnmm
Aleclele
Uditr.
Ke daſe

Lerme

Dem i

erdos

Dobato
Ahibrs
NReretie
Milenfr
Ulnc
lapece
ſemns,
een
lori e
netta

(1) $△ 159

lnebhe MMeditatio IV. V
eild De luétuoſiſimo ſtatu Sacerdotis dam-
1 n gani. c⸗

Pdvn I. Terribiles prorſuùs ſunt
ceremoniæ, quibus Sacerdotes e-
, normiter delinquentes degradantur:
janidn Epiſcopo Pontificalibus induto, &&
„6* eircumſtantibus ericis ſtipato addu-
m. e Citur delinquens, eique primuùm ca-
Amrbt ſula, & veſtium ſacerdotalium una
R pars poſt alteram abripitur, tum di-
n giti conſecrati raduntur, certæ exe-
e&r Crationes ſuper ipſum leguntur, &
“ demum miſer & infelix, inſtar canis,
Erite, ex Eccleſia ejectus poteſtati ſæculari
ise traditur. Non credo hominem ad-
debu e eſſe poſſe ſpectaculo, cui non uberes
keinte⸗ lacrymæ oborirentur. Quid ergo,
C Deum immortalem, quid erit, cum
e Sacerdos à Judice Divino abjectus,
e, reprobatus, damnatus tradetur po-
lgiin, teſtatibus infernalibus ? nénne in
GH hæc verba ejulabit: Cecidit corona ca- Theren. 9.
n pitis noſtri! væ nobis, quia peccavimus!
deen unct. IIl. Profectò Væ Sacerdoti,
E“. quia peccavit; illum enim non idem
eG“ infernus, qui alios peccatores, ſed
longè crudélior, & modéô longè cru-
deliori excruciabit. Potentes potenter Ssap. g.
tormenta patientur. Quis autem poten-
1 tIor .

Apoc. 15.

160o H (†) £
tior Sacerdote, qui Deum ipſum de
cœlo ad altare detrahere, qui pœ-
nitentes ab inferni vinculis exſolvere;
qui moribs ſuis populum ad ſui ſe-
quelam commovere potuit? certè
nemo potentior? ergo nemo poten-
tiùs tormenta patietur. Eheu! quæ
mens, quis ſenſus, quæ cogitatio ibi
erit Sacerdotis, cùm in tormentis ſe-
derit? Ibi recordabitur diei, qua
in ſacerdotem ordinatus fuit, & pia-
arum intentionum ac propoſitorum,
quæ illa die concepit! Ibi recorda-
bitur concionum & admonitionum,
quibus populum à peccçato, & ab æ-

terna damnatione retrahere labora-

vit! Ibi recordabitur peccatorum
quos convertit, infantum quos bap-
tizavit, & morientium quibus viam
cœli monſtravit. O quanta triſtitia,
quàm rabioſo luctu obruetur, cuùm
cogitabit hos omnes in gloria coœleſti
cum Chriſto lætari, & ſe abjectum &
damnatum æternaliter cruciari?
Punct. IIl. Quantam in deliciis fuit,
tantum date illi tormentum. Sacerdotes
quotidie in menſa Domini habent de-
licias Regum; hinc vocantur Regale
Sacerdotium: habent delicias Ange-
lorum, hinc Euchariſtia vocatur menſa
Angelica: ſi ergo præ his deliciis ſi-
liquas

unor
tatesame
elt oln
Lo, it In
crunthe d
te inlhum
Acenin

utceliei

us! (
1 hoo

Aehin I
enn! (
Ulebe i
il deſe
tnon del
1,
mnic
uleutin
umnl
n Pon
onemt
Ulenns

(1) % 161
n Hiquas porcorum, id eſt carnis volup-
1 e tates ament, ſi nauſeet eorum anima,
d velut olim Iſraëlitarum, ſuper cibo
1 3 iſto, ùt judicabant, leviſſimo; tunc
e erunt hæ deliciæ à Sacerdotibus ſpre-
ene t inſtrumenta tormentorum „ &
Theu quidem in tanto gradu, in quo fue-
6in runt deliciæ illæ Regibus, & Angelis
ne pares! O Creator, Redemptor
n G&mi! quàm terrent me hæ veritates!
fi, O! 4 hoc momento morerer, an
1oolne perare poſſem me infernum evaſu-
NHinn rum? eheu! vix ſperare auſim; gran-
moni dia enim ſunt mea peccata & exigua
o, i merita! O Deus ignoſce! patienti-
heteh am habe in me, & omnia reddam
Deane tibi! deſcendam in infernum vivus,
INN&ut non deſcendam moriens!
e Propoſitum practicum.
— Timida & cireumſpelta converſatio ex
glouuckti conſideratione inferni. Execmplô illius
Sem. Dei famuli, de quo Carthuſianus.
Cum quondam æcerna, ac coœleſtia
contemplaretur, ſubito à ſenſibus
Gon abalienatus, & ab Angelo ductus eſt
nihte, in purgatorium: vidit ibi omnis gene- Trr.
Ne ris ac ſtatůs animas, Sacerdotes au- “ „ 6
Knh tem vidit aut nullos aut pauciſſimos. .νã
* Interrogans Angelum hujus rei cau-
d“ ſam reſponſum audüt: Non inveniri
ſ Sacer-

Nam, zis

ſe hel

162 (1)22
Sacerdotes in purgatorio; quia pro-
bi ac Zeloſi immediatè ſalvantur: ſce-
lerati autem, vel negligentes, quia
Deus illis gratiam finalem denegat,
citò à morte ad infernum transferun-
tur. Indicibile eſt, quantum hoc
visô & dicto ille Dei famulus ad ſan-
titatem & perfectionem ſacerdota-
lem fuerit excitatus.

Conſideratio tertia.

Perpenduntur occaſiones, & ra-

dices nonnullæ, ex quibus Sacerdo-
tum mala vita oritur.

Esberienti utcunque maniteſtum
eſt, non omnes Sacerdotes o-
icio ſuo ſublimi, & verè magno ſa-

tisfacre, ſed illud, quod Habitu, &

Verbo docere deberent, contrariis vi-
tæ exemplis deſtruere; hoc nimirum

agente malo Genio, ut vel maximè

illos jugo ſuo crudeli ſubjiciat, per
quos etiam alii ad cœlum ducendi
erant, ut ſimul Paſtores cum ovibus
miſereé pereant.
Exploratâ itaque naturâà & indole

ſingulorum, varias ſuggerit & objicit
illecebras, & plerumque ad capitalia

quædam vitia impellit, unde dein ad

alia incauti prolabantur. Operæ ita-
que

e re
tlher e
Ilone
rere
Inde n
ennlant
Ctunmn
noh in
o mib⸗
lehrin

r

ol
Ehnng, 1
Eeſſanin
opri
Unn ſtan
Donino
Nlii⸗
eun
Gotion
lad
Aeatins
1 U le

ilan:
Uerig

. W (†) 163

ck que pretium inane non erit, aliquan-
un tiſper conſiderare ſecum radices illas
ens'e malignas, quas in iisdem plantare &
nde fovere peſſimus Veterator annititur,
unde unde non minus peſtilentes fructus
mnm enaſcantur, ut malignitate hâc ſub
uns obtutum poſitàâ, hoc ipſo citiùs, &
nſcnf magis innoxie rebus conſulere ſuis
Ro viribus allaborent, ſecundùm il-

Hdi:: Principiis obſta, &c.
erii⸗ .
,4 Prima Radix
Psne Idetur eſſe Acedia, & faſtidium
i quoddam rerum, uti vocare ſo-

lemus, ſpiritualium, in quantum hæ
mnlie neceſſariæ ſunt, & conducibiles ad
enee Propriæ animæ ſuæ ſalutem, & bo-
Gemg num ſtatum; monente ſic Chriſto
e Hnn Domino Quarite imprimis Regnum Dei,
oneri & Juſtitiam ejus &c. Certum quippe
etni eſt, cum, qui ad Exercitia pietatis,
tn devotionis, & orationis affectus non
gkfarn eſt, ad carnalia delabi ut infrà ex-
ln en plicatius dicetur. Hinc etiam fit:
mH I. IIt rectâ ac ſolida Intentione mi-
S niſteria ſua nec aggrediantur, nec
A proſequantur, ſed turbate & inor-
El dinaté in exterioribus hæreant, abs-
gen que pleniore efficacià & fructu, quem
& Per uſum miniſteriorum ſuorum po-
e⸗ nere & proferre deberent.

L 2 II. Nul.-

—
164 ◻ († 5 L
II. Nullus apud hos ſincerus & profi-
cuus Zelus eſſe poteſt, Proximum ju-
vandi in iis, quæ ſalutem Animarum
& profectum in iis ſpiritualem ſpe-
ctant, ſed ſunt ut Apoſtolus ait, ve-
lus æs ſonans, & cymbalum tinniens.
III. Opera & labor ab his impen-
ditur merè mercenarius, magis prop-
ter bonam offam, quàm pro Dei ho-
nore, aut proximi ſalute, quærenti-
. bus videlicet, quæ ſua ſunt, non quæ
JEſu Chriſti. Quid autem ex his om-
nibus finaliter ſequitur? Audiamus
Melliduum, & ad ejus aſſertum con-
§& zern. ſu-tremiſcamus: Cùm cuncti ſtatũs ho-
per illul minum, inquit, aliquid habeant labo-
Pſal. In la-ris & aliquid voluptatis, Qlerici inter
ore hemi- hxæc novo quodam artificio diſcernen-
num non dnoGamarcicte Güe
nt. tes totum, quod delectat, in quolibet
elegerunt, & totum, quod moleſtat,
reſpuerunt: à militibus acceperunt;
ſuperbiæ faſtum, equorum phaleras;
& nobilem apparatum: à mulieribus
mollitiem, balneum & gloriam: 4
ruſticis fruétus agrorum, & horréa
plena. Sed benè cavent militaris lo-
ricæ pondus, muliebrem declinant
verecundiam, & ruſticorum fugiunt
labores. Deliciis affluunt, promptu-
aria eorum ſunt plena tritico; & vi-
num bibunt uvæ meraciſſimum, at-

que

Gneince
Calatan
Ceherint
le hio:
aiferter
Nerlich

isndb

lalt ere
I, ubi
horro
Ubus d

Uuninum

Uhhr

Devinot

Moie
non
Geltr
ncho,
Utn indn
G V
1 ber
Urti
ihne

unC

hentl
I. I
ſitunne
edur

è (†1) £F1 165

usAn que inde incraſſantur, impinguantur,
Ninm & dilatantur. Cùm ergo reſurgere
Anm coperint homines, quilibet in ordi-
ulen? ne ſuo: iſti cum quibus reſurgent?
hsis ſi divertere voluerint ad milites, ip-
tnmen ſOos exſufflabunt, cunctique homines
Is. A ſuis finibus, & ordine ejus atcebunt.
Dl Keſtat ergo ut illum locum ſortian-
vobe tur, ubi nullus ordo, ſed ſempiter-
,e nus horror inhabitat, & ſint in la-
hnar boribus dæmonum, qui in laboribus
netli hominum non füerunt. Ita Mel-
Au lifluus plane non melliflue! Avertat
Gerum Deus à nobis tam triſte vaticinium!
d Secunda Radix.
ſn RRoxima & propéè principalis origo
non optimæ vitæ in Sacerdotibus

oclleen . . .
e M eſt Gaſtrimargia, & ebrioſitas, ſeu
e. . . . .. . „ .
Pint in cibo; & maximè pêtu immode-

erm rata indulgentia, ac ventris inglu-
vies. Veneno hæc radix plena eſt,

m DA,
m ob peſſimos fructus. Nam
1 i I. Per ebrietatem fovetur rerum
S, ſacratiorum neglectus, etiam illarum,

)

ad quas ex officio tenentur: v. g. Ho-

ni rarum Canonicarum omiſſio, aut ne-
n„hgligentiſſima perſolutio.
in II. Aliarum rerum Divinarum &

3, n ſpiritualium faſtidium vehementer
augetur; illi enim, qui ſcyphos &
L 3 cantha-

166 (†) £
cantharos amant, libentiùs in nugas,
in riſus, in- conventicula, in immo-
deratas recreationes effunduntur,
quàm ut meditationi, lectioni aſce-
ticæ aut ſtudio morali pro ſacro tri-
bunali ſeſe impendant.
III. Hinc provenit Sacramentorum
irreverens, lurida, ac non rarèô etiam
quod ſubſtantialia dubia, atque utinam
non infrequenter ipfius ſigilli ſacra-
mentalis Prnitiolidſima Violatio, cùm
in ſympoſiis, quæcunque in buccam
veniunt, inconſiderate effutiantur.
Accedit laicorum contemptus, cùm
ejusmodi Sacerdotum, qui gulæ ac
abdomini deſerviunt, nulla ſit æſti⸗

matio, nullâque auctoritas dicente

§. Hiern.
ad Nepot.

S. Hieronymo: Contemnitur Clericus, qui
ſape invitatur ad prandium, & non recuſat.
IV. Etiam hinc nulla efficacia ma-
net cum fructu aliquid agendi circa
ſalutem aliorum; cum tales à ſuis ſub-
ditis, vel aliis paſſim contemnantur,
illorum admonitiones, conciones, ca-
techeſes, & alia nihili fiant: mox enim
audire debent: Medice cura te ipſum!
V. Proximus inde exiſtit lapſus in
abominanda carnis peccata, & vix
nominanda ſcelera; quia experientia
teſtatum reddit, quod ubi Bacchus
modulatur, ibi ſaltet Venus.

VI.
ma
, &
I (

enphn
(hwe⸗

Itnne t

Alnante

lerin
le C6
ümgt
INroS
TurIn
Pohni
te
lin e⸗
crer 0
te⸗
19 ute
litt.
VI.

VI. Hinc

(†4 £ 167
Bnm . VI. -Hinc oriuntur ſcandala gra-
nin viſſima apud male fundatos Catholi-
Endum C0s, & Hæreticos, atque à fide eti-

Roma am Catholica alienationes, con-
olen temptus & cavilli: quæſo ſi gentiles
& hæretici viſa fidelium laicorum la-
ementon Xitate atque peccatis graviſſimè ſcan-
“ dalizantur „ & ſalutaria fidei noſtræ
theni⸗ myſteria ac Sacramenta tanquam in-

ſelite utiles ceremonias blasphemant, quan-
I .
tô magis ſcandalum capient; cuùm

ioleto . .
i noſtros Sacerdotes, etiam curæ ani-

marum deſtinatos in eadem ſcelera
prolabi conſpicient: Hinc bene in
muo hanc rem S. Auguſtinus: Càm etiam cug, de
81 . laicos deceat, ne extraneis blasphemandi oc- Sssl.
l 8 caſiones oſtendant, maximè tamen hac ne- .
ceſſitas Clericos vehbementer conſtringit, qui-
4 is bus Religio blasphemata duplices pœnas irro-
M .
oi gabit.

VII. Hinc clamoſæ rixæ, ſonoræ
blaſphemiæ, leviſſimæ ſcurrilitates;
aliähue Sacerdotum dedecora.
VIII. Graviſſimi Conſcientiæ re-
morſus, præſertim inſtante morte;
ob reditus Eccleſiaſticos, & Chriſti
patrimonium tam inique diſſipatum,
& dilapidatum.
Tertia Radix. .
Lia origo malorum, & Divinæ
Gloriæ grande impedimentum.
L 4 * eſt

168 (1) G%“

eſt impuritas Conſcientiæ propriæ,
quando nimirum eò temeritatis pro-
greditur vir Sacerdotio inſignitus,
ut non dubitans etiam, ſe eſſe in Statu
Peccati Mortalis, ſine præviâ, ex a⸗
nimo factà cum Deo ſuo reconcilia-
tione; ad tremendum Miſſæ Sacrifici-
um peragendum prorumpat. Qi⸗
cunque ille eſt, qui ſciens, & adver-
tens in tali ſe ſtatu eſſe, ad Sacrifici-
um hoc tractandum accedere præſu-
mit, planè fibi perſuadeat, ſe & cœlo
eſſe inviſum & proditore juda neuti-
quam hac ex parte inferiorem. Sci-
ens, inquam, & advertens, quèd
judicium ſibi hic & nunc manducet, & bi-
bat; ideéque reum ſe conſtituat, & fati-
at corporis, ſanguinis Domini, prout æ-
ternæ Veritatis pronunciatum eſt per
Apoſtolum. Quâm hoc grande ſit
nefas, legat, fi lubet apud Interpretes,
& absque pilorum ſurrectione, ſi vel
guttula erubeſcentiæ in eo adiut ſu-
perſit, non leget. Hinc inſuper fit
I. ut auxilia Divinæ gratiæ, ſine
quibus ſalus obtineri non poteſt, ſibi
intercludat, dum coram Auctore gra-
tiæ Eſu Salvatore ſuo cum tam foœda
conſcientia comparere audet, & De-
um ſuum in foœdiſſimam cloacam,
(ut nonnemo ſanctorum Virorum
0-

oduin
cwhorre
lII
ſerqte
nlllute
muun,
Kcnntr
Petelas
Dno
iter
(Cum
iwni a
none
Ucelar
Kan hr
nnorib
Cilm
Nace
U de
nerped
b beck

nnidt

Nerunt
ſlunt
Upi c⸗
le pen
Ueſ,
MI n
n
leryis
Cn

(†) * 169

n loquitur) cordis ſui projicere non
teE abhorret.
inlein II. Iterum ineptiſſimum ſe reddit,
Alerdg per quem Divina Majeſt as quidquam
zi,;a in ſalutem ſuæ, & concreditarum ani-
reoa marum, utiliter gerat. Hinc Eccle-
ſegem ſia contra illum & hodie graviſſimas
prt. (querelas effundit, & quondam coram
„&EN Divino tribunali effundet. Audia-
den mus iterum Bernardum: Olim præ-
Aeen dictum eſt, & nunc tempus imple-
EeAs tionis advenit: Ecce! in pace ama-
vckte ritudo mea amariſſima: amara prius in
gen. nece Martyrum, amarior poſt in con-
e, ictu hæreticorum, amariſſima nunc
Alene in moôribus domeſticorum. Inteſtina
,6 Kinſanabilis eſt plaga Eccleſiæ, & ideè
,„u in pace amaritudo ejus amariſſima.
mcht Pax à paganis, pax ab hæreticis, ſed
hon profectô à filis. Vox plangen-
Inm tis Eccleſiæ in tempore iſto: Filios
len, Enutrivi & exahtavi, ipſi autem ſpre-
u Verunt me, ſpreverunt, & macula-
et, vVerunt me, turpi vità, turpi quæſtu,

S. Bern.
ſorm. 232
ſuper Cant,

e turpi commerciò, & negotio deni-
urti que perambulante in tenebris. Su-
cneß Pereſt, ut jam de medio fiat dæmo-
ntm nium meridianum! .
le, III. Callum omnino obducit, ad
quævis flagitia perpetranda paratior

i & proclivior redditur, & ad pecca-
L f torum

170 (†*)
torum ſuorum menſuram implendam
plenis velis properat, qua impletà,
quod vel per unicam ſuperadditam
indignam Sacrificationem fieri omni-
no poteſt, actum eſt de ejus ſalute.
IV. Optatiſſimum redditur orga-
num, per quod ſupremæ Majeſtati,
ejuſque gloriæx, etiam per ferrum,
& ſanguinem promovendæ, Satanas
illudat, iſtique longè majorem acceſ-
ſum & libertatem in ſe facit, in quem,
ficut in judam poſt bucellam (hanc
tanquam indigne tractatam) ingre-
ditur. 5
V. Hoc modo plurima peccata
mortalia, eâque modo maximéè dia-
bolico, hoc eſt, ex deliberatâ & præ-
viſa malitià perpetrat. Nec blandia-
tur ſibi de contritione tunc prius eli-
citàâ, nam hæc non eſt res tam facilis,
ut, præſeêrtim ab homine repetitis
identidem peccatis, & huc impellen-
tibus habitibus immerſo tam citò, tam
pleneè haberi poſſit, ut in momento
coram Deo juſtificetur. Præſertim
cùm in medio jaceat ſerium Eccleſiæ
præceptum de præmittenda actuali
confeſſione ab eo, qui SS. Myſteria
Operaturus, peccati mortalis ſibi con-
ſcius fuerit.

Inſtructie

o

1.Phi
Ir
uninci
unpe
um an
&
neſt
Unent
hele
Uler
Iulim
(Ubior
nit
Felrib
Deun
Ud 8
Dolte
mutat
bie
Cllces
nen
Cunt
Wh
ote

„ε f) ͤW r1rI

ge Inſtructio IIl.
Iple .
ule Qualiter Sacerdos conſtitutus eſſe

Ene debeat in ſeipſo.

litur 1. Ptis naſcentis Eccleſiæ tempo- Sacerdos ut
Miekt ribus Sacerdotes, & gregis do- fit talis;
r em minici paſtores ita comparati fuerunt,
Sn ut in peragendis Divinis plus inter-
dende nam animi ſanctitatem, quàm in tem-
Dnge plis & altaribus externum ſplendo-
lun (I rem æſtimäârint. Cum Conſtantinus,
mn) Imperator magnificentiſſimus juxta
. ac Religioſiſſimus, Romæ ædificandæ
n e Baſilicæ 88. Apoſtolorum Petri &
Bimee Pauli manum admovit, cogitavit ſine
dů“ dubio novum Pantheon aut templum
cu Salomonicum extruere: veruùm me-
eée diocritatem tenuit ad preces S. Syl- Corn. à Lap.
umu veſtri Pontificis, judicantis, ſatius eſſe, in Fx. 6. 25.
“ Deum Religione & pietate, quàm *. 17.
md auro & argento honorari. Nunc
d poſtquàm primævus fervor intepuit,
nu mutata eſt rerum ſcena, Eccleſiæ ta-
petibüs, altaria pretioſo ornatu, ſacri
nα calices gemmis & adamantibus co-
ruſcant; Sacerdotum autem animi
“ frigore torpeſcunt, aut vitiis ſorde-
H ſcunt: hinc ille ſarcaſmus, urinam
non veritati conſentaneus! Olim Sa-
cer dotes aurei celebrabant in calicibus aneis,

in⸗ 5 nuno

qualis eſſe
ipſo

tificationi.

172 (1) &G

nunc Sacerdotes ænei celebrant in calicibus
altreis. Unde autem tanta metamor-

phoſis? cur mutatus eſt color opti-

mus? Nimirum ex eo, quia Sacerdo-
tes parùm penſi habent, quales eſſe
debeant in ſeipſis, conſequenter ex-
cellentiſſimum ſtatum, qui ex ſua
inſtitutione unicè ad DEl gloriam, ad
animarum ſalutem, & ad perfectio-
nem Chriſtianam ordinatur, in ſuæ

commoditatis augmentum conver-

tunt.
2. Agite Dilectiſſimi Confratres,

debet in ſe- quoniam ultimô perſpeximus, quo-

modèò Sacerdos in quotidiana con-
verſatione, in Miſſæ ſacrificio, & in

preeibus horariis erga Deum ſe habe-

re debeat; jam ulteriùs perſpiciamus,

qua ratione in ſeipſo conſtitutum eſſe,

contra vitia tam interna quâm exter-
na pugnare, & ad animi puritatem,
Chriſtianãmque perfectionem tende-
re illum oporteat.

ſtudeat mor- 3. Notatu digniſſimæ ſunt ceremo-

niæ, quas Dominus Deus in veteri le-
ge in comedentibus agnum Paſcha-
lem requiſivit, prœcepit illis, ut lum-
bos cingerent, & dein baculis ma-

Exod, 12. nus armarent: Renes veſtros accingetis;

baculos tenentes in manibus. Quæ cauſa
horum rituum? Sancti Patres in va-
rias

id er
M a
inelie
Chllon
Tle mn
60S alo
Piis ſi
16) in
E,
ſleri
Cögnn
I .

I in

Iti,
üongre
florun
um hu
l. He
Ur viti⸗
(kudl
Vel I
Urcep
uden
Mlighin
Vn
Unbro
er krn
ul
e
in 6

(†) 173
du rias explicationes abeunt, Doctiſſi-
eum mus autem Robertus, per baculum
olor intelligens virgam correctionis „con-
en cluſionem facit, quod nemo paſto-
ualsd⸗ rale munus, in ordine ad corrigen-
Uertra dos alios ſuſcipere debeat, niſi ipſe
di ab Prius ſua vitia correxerit: Sacerdo-
orim tes, inquic, debent lumbos præcin-

3 1
„* „.. . . . 6 f. l. ₰
elien gere, ne dum aliis fortia pradicant, ipfi Meler .
. nb deſideriis mollibus enerviter ſuccumbant. 12
I, II. c. 13.

eNe Quisquis igitur ad agnum Paſchalem,
id eſt, ad Sacerdotium, ipſämque
Corfm Luram animarum aſpirat, ante om-
nia ſatagat, ut ſuis paſſionibus do-
minari, & vitia, quibus aſſuevit, ex-
pugnare diſcat- Abſit, ut in numerum
filiorum DEl recipiatur, qui pravo-
rum habituum famulus & mancipium
eſt. Bellum autem, quo expugnan-
tur vitia, eſt ſacrum ſui ipſius odium,
& ſtudium mortificationis, Sacerdoti
vel maximè neceſſarium. Moyſes
præcepit olim Levitis: Ponat Vir Exod. 32.
gladium ſnum ſuper ſemur ſuum, & occidat
unusquisque fratrem, & amicuim & proxi- ””

s,
ana N

mum ſuum. Per gladium intelligit S.
„ Ambroſius virtutem mortificationis,

per fratrem, amicum & proximum

hulin ſubaudit vitia magis cuique familiaria,
aitdue: Ille eſt verus Levita, qui car- S. Ambr.
nem & paſſionum ac vitiorum corpus in- epiſt. ad.
Cei terimit. Koma.

1. Cor. 9.

S. Auguſt.
ſerm. 27. de
perb. Apoſt.

174 (†
terimit. Interimere debet oculos, ne
curiosè evagentur: interimere debet
aures, ut ad nugas & fabulas obſur-
deſcant: interimere debet linguam,

ut à vanis diſcurſibus, qui ad gloriam

DEI non faciunt, abſtineat: interi-

mere debet intellectum, ut aliorum

judicio humili captivatione ſe ſubji-
ciat: interimere debet voluntatem,
ut in res inanes, aut peccaminoſas
non feratur. Agnovit hanc mortifi-
cationis utilitatem, neceſſitatémque
gentium Apoſtolus, de ſe ipſo in-
quiens: Caſtigo corpus meum, & in ſeryi-

tutem redigo. Deum immortalem! an

non ſatis fuit Apoſtolo, quod corpus
ſuum immenſis itineribs, vigiliis, &
jejuniis fatigarit? an præter has etiam
alias mortificationes adhibere decer-
nit? omninò decernit; quia finem ſuæ
vocationis, qui erat gentes conver-
tere, rudes inſtruere, & incredulos
ad Chriſtum adducere, obtineri non
poſſe, imo ne quidem ſalutem ſe con-
ſequi poſſe putavit, niſi corpus auſte-
ritatis remediis in ſervitutem redige-
ret; hinc ſtatim ſubnectit: We fortè,
cum aliis pradicavero, ipſe reprobus eficiar!
Ecce! metuit, ne neglectus mortifi-
cationis ipſi cedêret in damnationem!
Quid faciet agnus, ubi aries timet & rtam,
excla-

Exclan
Virtan
Onniy
l fut
diunſ
uuntd
Centoti
miri
ünire
Et
ellen
iney
ndl

ukt

Cinng
rdon
drem.
byange
Kim 0
allam d⸗
Mam
n
hetim
Untons
Cbiern

Kſfn,n ü (½ D£ 175
Nldt Exelamat hic Auguſtinus, id eſt, ſi
nee Vir tam ſanctus, tam zeloſus, tam in
sE Omni virtutum genere excellens, qua-
tlne lis fuit Apoſtolus mortificationis ſtu-
algi dium ſibi adeò neceſſarium eſſe duxit,
ateie dquanto magis id neceſſarium erit Sa-
tmn cerdoti, homini fragili & tepido, cui
eEel Pravi vitiorum habitus pro dolor! ni-
Jumm Inis vivaciter inhærent?,
ccanin 4. Etenim ipfum Sacerdotium tam Et fugiat
nenon excellens eſt dignitas, ut ab omni pec- Peccatum.
ſrmm Cati nævo debeat eſſe aliena: quem-
lit admodùm ignis & frigus, ſolare lu-
aß. men & tenebræ, cœſum & infernus

S
G . . — . .
tlen Conjungi non poſſunt; ita non minùs
volan abſurdum eſt Sacefdotem eſſe pecca- N
iei torem. Inſpiciamus Evangelium! S.
,

Evangeliſta Matthæus, dum genealo-

i “ Liam Chriſti Domini deſcribit, in ea
Uirnd Etiarnn ctoresut Achabum, Jecho-
G nlios „Betſabæam Iriæ uxorem, &
orin dn nare parũûm penſi habuit:
herein Rrionis ucas, dum eandem gene-
enſect Utdein ein Dercurrit „ ne unius
/ Rn n Peccntris mentionem facit.
rnr At hujus brdit qauattio, gur caul
, neus 5 diffefentiæx? cur Mat-
, i Peccatores, Lucas vero omil-
r is his ſolùm ſanctiſſimos progenito-
min res nominat? ſi enim indecens eſt in-

ter agnatos Chriſti peccatores inve-

niri,

176 (†)

niri, cur illos Matthæus recenſet? ſi
non eſt indecens, cur illos Lucas ſub-

ticet? S. Ambroſius evolvit latens

myſterium! Matthæus, inquit, deſcri-

S§. Ambr.
en Lucam.

*

bit Chriſtum Dominum ut Redempto-

rem, & ſub hacratione illum cum ſce-

leratis, quos ſalvaturus venerat, con-
jungi, non eſt inconveniens: S. Lucas
autem deſeribit Chriſtum ut Summum

Sacerdotem, ſub hac ratione verò pro-

cul à peccatoribus abeſſe debet; quia
Sacerdos vitæ tam illibatæ ſit, neceſſe
eſt, ut ne quidem mentione peccato-

rum inquinetur. Verba Ambroſü

ſunt: Lucas neque Achab, neque Jecho-
niam, neque poſtremèò Uriæ uxorem nomi-
nandos putavit, ut immaculatam Sacerdota-
lis generis ſeriem declararet. En! quàm
procul Sacerdos à peccato abeſſe de-
beat! Neque ſolùm hanc puritatem
animi ab omni peccato immunem ex-
igit dignitas, ſed etiam officium Sa-
cerdotis, quod certè nullum aliud

eſt, quàm ut depravatos populi mo-

res corrigat. Cùm Dominus Deus po-
pulo Iſraëlitico terram promiſſionis
diſtribuit, ſingulis terræ diſtrictus, Sa-
cerdotibus autem & Levitis adeò nul-

lum determinatum aſſignavit, ut eos

ſingulis tribubus intermixtos vivere

voluerit. Er cur ita? 8. Hicronymis

10

kan

(otes l
1b, le
Verum
altömat
Cinh
temm

Uerir

recho
ingent
nencdare
nnlal

eadſ

inge
Ee, ig

(o

umtin
en I
ern 8
Aten
10s
ner
aſter 9
i
ch
mmg

2(10☚
tecee id factum putat, ut intelligant Sacer-
SLucse dotes ſe nullum locum habere in ter-
ONtK Tis, ſed corde defigi debere in Clis.
Niie Verùm in rem noſtram 8. Gregorius
tReten autumat, Deum duodecim tribubus
umemt certas previncias aſſignaſſe, tribum
enert,A Autem Aaronis Cæteris cribubus inter-
1g: C miſceri voluiſſe, ut nullibi deeſſent
Sunn. correctores, & admonitores, qui de-
Reſelif linquentium errores carperent, & e
gebetef mendarent . Defectus poterat upponi in.5 rep ey.
e ſonen ommnibus gentilbus, ita & in omnibus congrue- Mich'à ca le
neſen bat adeſſe Magiſtros. Conſequenter Of- conc. 21. . *½
la nt ficium Sacerdotum eſt peccata corri- . 7.
eſeß gerey id eſt, ſuperbos 4 humilita-
Gwe Tem, avaros ad piam liberalitatem,
uuſs laſcivos ad caſtitatem, guloſos ad tem-
* 4 perantiam, vindicativos ad manſuetu-
beit dinem, unéô yerbo peccatores ad vir=-
tutem & Dei famulatum revocafe.
e⸗ An autem huic muneri par erit Sacer-
mumd dos, qui ipſe vitioſus eſt? profectè
Pfan nihil minùs! Hinc ſignate diſcipulos
nſo ſuos monuit Apoſtolus, inquiens:
Fratres vitam agite illibatam, Wemini 2. Cor, 5.
ne dames allam offenſionem, ut non vitupe-
ond, vetur miniſterium noſtrum, quibus verbis
futn ſatis clare inſinuat, Verbi Divini præ-
all conium vilipendi ob vitia Præconum;
ih quia nihil eſt uſitatius populo, quàm
dicere: Iſti Sacerdotes ſemper car-
lenoge M punc

178 (1) 6%

punt delicta aliena, & non emendant

ſua, feſtucam eruunt ex aliorum ocu-

lo, & trabem gerunt in ſuo &c. Ecce!
ſic vituperatur miniſterium propter
vitia Miniſtrorum!
5. Poſtquàm Qainus innocentem
fratrem Abel occiderat, quod planè
mirabile eſt, ab ipſo Deo ad ſuppli-
cium criminis vocatus eſt; quæro

enim; cur Deus delicti pœnam non
commiſit Adamo, cui tanquam patri

competit corripere filium? Nempe
ideò, prout obſervat Theodoretus,
quia pater non minus ſceleratus fuit,
quàm filius, utpote, qui transgreſſione
mandati totum humanum genus in
mortem dedit: quomodèò Adamus
arguere potuiſſet filium, dicendo:
tu perfide cur interemiſti fratrem: ſi

7Theederet. Cainus replicare ſtatim potuiſſet, &

ap. Mich. à
S . tu nequam parens cur totum orbem
n. . interfeciſti? maluit ergo Deus exige-

re pœnas ab interfectore Caino, quùm
eas committere interfectori Adamo.
Sie hodiedum ſe res habet: non po-
terit Sacerdos alteri abſtergere fuli-
ginem, qua ipſe nigreſcit, non pote-
rit carpere ſuperbiam, qua ipſe intu-
meſcit, non poterit dedocere laſci-
viam, qua ipſe ſordeſcit, & ſic de aliis
vitiis; audire enim ſtatim dobebir ſal
um

Umil
celit⸗
nid⸗
Cliors
lci
ibune
Krenn
Ul,ege
ſor⸗
amn t
em

3 neſia

5, .
(Wign

nn
e a

.

Idati.

. anrurre

niue
11, 1
enn
nit,
eygien
aan

( 0

n,
en un
ſan
Mim

emend
Oru
Ee. N
n

nnocett

ot
0 a0
t;
genm
ncan
ni Ne
heotort
elenans
negrt
n Eel
A

1 t
Pfume.

Otan
Debd
W

loi

et
ente,
tn
i 4
loeee

Llete

lehcn

5
4

(†) ς 179
ſum illud: Medice cura teipſum! ae-
cedit, quòd peccatum Sacerdotis vel
in ipſo pœnitentiæ Sacramento diffi-
eilioris ſit eurationis, quàm hominis
laici: ponamus ſacrum confeſſionis
tribunal intrare laicum peccati letha-
lis reum: ille carpitur, reprehendi-

tur, exemplis terretur, aliisque reme-

diis juvatur: ponamus autem ad ſa-
crum tribunal venire Sacerdotem
ejusdem peccati reum, quotusquisque
confeſſarius erit, qui animose Sacer-
dotem, quem per ſe ſuam culpam
ſatis agnoſcere, & remedia ſcire præ-
ſumit, carpere, monere, & reprehen-
dere auſit? certè pauci erunt tam
cordati: habetur reverentia Sacer-

dotii, & ex hac reverentia diſſimu-

lantur remedia, non ſine damno;, ma-
jorique obſtinatione delinquentis:
ideo rectè ait S. Gregorius: Delin-

J. Ore gor.

quentem Sacerdotem redarguere nemo Prar in paſtor.

ſumit, & in exemplum culya vebementer
extenditur, quando pro reverentia ordinis
peccato honoratur.
6. Quamquam autem quodvis vi-
tium, qualecunque illud ſit, Sacerdo-
tem ſummoperè dedeceat, illud ta-
men præ cæœteris contemprtibilem red-
dit, quod præ cæteris turpe, & ne
nominari quidem dignum eſt. Vidi
M z egO

præſertim
luxuriæ,

180 (†) G

ego Sacerdotes, prô dolor! bibulos, ens
clamoſos, rixoſos, otioſos, & liber- ſd &

x. Chrſ.
Hom. cont.
lux.

Pſal, 37.

tinos, & tamen in cathedra, in con-

feſſionali, in aſſiſtentia moribundo-

rum, & adminiſtratione Sacramen-

torum utcunque aliquid boni præſta-

re potuerunt; verùm cum illa pice,
quæ caſtimoniæ repugnat, coinqui-

nari cæperunt, tanquam riſus & fa-

bula, imè ut ſolidiuùs loquar, tanquam
averſio & odium populi omnem con-

fidentiam, authoritatémque amiſere:

Qui talibus vacat, ad praſentem vitam inu-
tilis fit, & ad nihil accommodus: effatum
eſt S Chryſoſtomi, jam alibi, prout
memini, à me citatum. Poteſt inte-
lix ejusmodi Sacerdos meritèò de ſe-
ipſo dicere Davidicum illud: Tota
die conſtritatus, ſeu prout textus He-
bræus legit, denigratus ingrediebar; quia
ſicut Davidem quamvis illum regalis
purpura ornaret, tamen hujus pec-
cati macula fœdabat; ita prout lo-
quitur Chryſoſtomus, non aliud ma-

gis peccatum, quàm hoc ipſum Sa-

cerdotem denigrat, & contemptibi-
lem reddit. Neque putes, mi Sacer-
dos, te ſi non caſtum, ſaltem adeo
cautum fore, ut populi ſuſpicionem

effugias! actum agis: ſolet enim Deus

turpiſſimum hoc ſcelus non ſoluùm in-
ternis

=

ſoen
ltin
Minii
Clnndel
Cunn P.
lenilin
ibani
Ntco!
Cnnes
nlecte
Ninblit
Clligin
enaret
Dens in
enat,

npotes

nlenn
nd
kenor

dad

H „ (†1) £ 181

tl biu cernis lancinantis conſcientiæ furiis,
„&Ak ſed & externâ infamiâ plerumque
An,nd plectere, ut vel ſic lupi à paſtoribus
motbin diſcriminentur. Anno Domini 1656.
Gcmm Brixii in Italia patibulario fune ſuffo-
horine catus eſt aliquis nomine EFarina, faſſus
ms ſuum parentem fuiſſe filium natura-
,H“⅓ 1 Iem illius Hieronymi Farinæ Sacerdo- Joſepk. 4
IIs tis, qui in S. Carolum Borromæum ſub guſmans-
nte officio Divino ſclopetum exploſerat: haus in Fefſte
Ommnm omnes ejus nepotes fuiſſe à carnifice 5. Careli
em confectos, ſe in plurimis periculis gorr.
ten ra mirabiliter evaſiſſe, non alium ſine
ee dubio in finem, niſi ut carnifici re-
ſervaretur. Tanto nimirum odiò
Po Deus in incontinentiam Sacerdotum
nerie fertur, ut etiam in eorum agnatos,
a: nepotes totämque familiam, imò &
tem in locum, civitatem aut pagum, ubi
cntit degunt, non ſolùm ſpirituali, ſed &
nn temporali poœnâ deſæviat. Hinc me-
N if rit ad delictum Sacerdotis tam tur-
*“ pe & enorme communis populi lu-
“Kus, atque ſupplicii Divini pavor ſub-

8 ſequi deberet. Olim Romæ, cùm for-
mnt te contigit unam à veſtalibus Virgi-

N nibus, quæ ad conſeêrvandum ſacrum
er ignem, & ad cultum Deorum defti-

ſßer natæ erant, de impudicitiæ crimine
convinci, tota urbs luctum induere,
ſ, & negotia publica ſuſpendi ſolebant,
H M 3 illa

Menoth.
cent. 8.

cap. 33.

Menoch.
ceni. 2.
caß. 26.

182 (1) &G

illa autem flagris crudeliter cæſa ra-

piebatur ad ſcerobem, maledicebatur
à ſacrificulis, & viva injectô lapidum
cumuléô ſepeliebatur: quantèô igitur
magis populum Chriſtianum lugere,
aut indignari fas eſt, cum videt paſto-

rem in hircum, & ſponſum Eccleſiæ

migraſſe in adulterum?
7. Bene ergo Sacerdos conſideret
turpiſſimi hujus criminis enormita-
tem, & reverà agnoſcet, ſe tot ſcan-
dalis & animarum ruinis, quæ ex uni-
co hujusmodi delicto conſequuntur,
reparandis parem non eſſe. Hinc
tam energice Apoſtolus admonuit

Titum, ut in omnibus ſeipſum præbe-

ret exemplum, in integritate & gra-
vitate, ubi alii legunt, in caſtitate
& majeſtate; nihil enim magis, quàm
caſt tas majeſtatem, ſeu authoritatem
Sacerdoti ſummopereè neceſſariam,
conciliat, & nihil magis eandem de-
ſtruit & peſſumdat, quàm impudici-
tia; & hæc ſine dubio cauſa fuit,
propter quam Chriſtus Dominus Apo-

ſtolos ſuos omnes cælibes, & conti-

nentes eſſe voluerit.
3. Kemedium autem conſervandæ
caſtitati ſi non unicum, ſaltem præ-

cipuum eſie videtur conſtans animi

fervor, per continuum præſentiæ

Divi-

Doin
tones
cbcu
At
füinn
edhu
lnbil
Ceatu
S

dun

it,
Cqun
mn
elio
in ker
Ularit

mis
(acibos
80
hci 4
(onyer
Uis ki
(Cum
ſ5
le glns
re;
od
lie ⸗
Knn

N=ð

5(t) 183
er eli Divinæ exercitium, item per medita-
eim tiones ac preces ſiné fine magis ma-
Nha gisque accenſus ; veriſſimum enim
a eſt, quôd caro concupiſcat adversùs
un ſpiritum, & ſpiritus adversuûs carnem:
dE hæc duo ſimilia mihi videntur trutinæ
inkeé ſeu bilanci: quantò una lanx magis
elevatur, tantò altera magis deprimi-
MN tur, & quantòô hæc magis deprimitur,
Bemm tantô illa magis elevatur: parem in
Eeterl modum, quanto ſpiritus magis fer-
veſcit, tantò caro magis ſubjugatur,

e & quantò ille magis tepeſcit, tantò
N hæc magis rebellat. Huic autem re-
A medio omnino accedere debet cautiſ-
+U ſima ſenſuum cuſtodia, & fuga fa-
* miliaritatis cum altero ſexu; quisquis
id“ enim cadere non vult, fugiat glaciem,
R— & quisquis denigrari non vult, fugiar⸗ prian.
M cacabos & ollas: Lubrtica ſpes eſt, ait de ſngal.

s 8. Cyprianus, qua inter ſomenta peccandi CQeritor.

* ſalvari ſe ſperat. Et S. Bernardus, cui
converſatio COlericorum cum fœmi- 5. Bern. ſerm.
n nis fuit ſuſpectiſſima, in hunc mo- 65. in Cant.
tuns dum loquitur: Cum fœmina ſemper
n eſſe, & non deperire ſfœminam noôn-
& ne plus eſt, quàm mortuum ſuſci-
or tare? quod minus eſt, non potes, &

er quod majus eſt, vis tibi credam? Quo-
hng tidie latus tuum ad latus juvenculæ
S, eſt in menſa, oculi tui ad illius ocu-

e M 4 los

D

184 2 (14) &£

los in colloquio, manus tuæ ad- ma⸗ imde

nus ipſius in opere, & Continens vis
Putari? Ita Mellifluus, quocum ſen-
tiens Hidorus Peluſiota Sacerdotes
fominis tanquam peſtifero veneno
interdicit: Mulierum congreſſus,

Widen. ep. quantum fieri poteſt, fuge; nam eos,

254. l. 2. . e e
2. Baron. Jui Sacerdotii munere funguntur, ſan

. 9. F. 567. Tiores, & puriores illis eſſe oportet,
qui ad montes ſe contulerunt; ſiqui-
dem illi & fui & plebis, hi autem fſui
duntaxat curam gerunt. Objicis for-
tê, te nullum animæ detfimentum,
nullum periculum, nullam deceptio-
nem ſentire? reſpondee, hæc ipſa
objectio jam ſatis manifeſta eſt dæmo-
nis deceptio: non es ſanctior Davi-
de, non es fortior Samſone, non es
ſapientior Salomone; ergo ſicut iſti,
& tu cadere poteris, quin imo ſicut
gutta cavat lapidem; ita ipſa afſidu-
ltas converſätionis naturam vincere
poteſt: Nnne filii Dei acceperunt fi-
lias hominum, quia puchræ fuerant?
nénne piiſlimus aliaàs Loth cum filia-
bus in monte deliquit? nénne Petrus
ab ancilla proſtratus eſt? nénneS. An-
dreas Epiſcopus Fundanus tandem
cum cognata ſœmina, quam domi
habuit, eò familiaritatis progreſſus
eſt, ut illam blando verbere in a.
. am

n
uues
tlonyn,
1led ln
Cun ſer
eninci
Nitend.
Ddor,
Wanir
A er
lgotiot
Pein
erͤitu
inun
lli,
Gollato
lilee
lolit,
hern⸗
„. 4
Il cur
unigu
e
Uine,
tb
Aece⸗
toreſt
drec
les

(1) ϑ 185
uYAHI lam percutiens, de'monibus ingentem
Dntnem riſum ac lætitiam fecerit. Hinc 88S.
cune Patres, & inter hos præciopuée S. Hi-
Mei eronymus docet, Viro Eccleſiaſtico
go ſue adeò fugiendam eſſe converſationem
Colgee cum ſexu altero, ut ne quidem in
e;me gritudine fœminæ ad ſervitium ad-
Gunme Imittendæ ſint, multi enim, inquit S.
ee Doctor, multi corpore convaluerunt, 6. Mier. ap
unt; qui animo ægrotare cæperunt. Et Menoch.
Hamm alibi etiam familiaritates fub ſpecie cent. 3. e. 40
Oi devotionis, aut ſpiritualis ſolatii, quod
ginem œpe in carnale tandem degenerat,
mn gech averſatur & damnat, ſeribens ad Ne-
„I potianum: Cebra munuſcula, & ſudo-
ele viola, & faſciculas, & veſtes ori applicatas,
cher oblatos, & deguſtatos cibos, blandaque
e, A a0 dulces litterulas ſanctus amor non habet.
6 Sæpe qui alterum ex aquis extrahere
Puok voluit, ab altero in aquas tractus eſt,

§. Hier. Epift
2. ad Nepos
ian.

ie ait Bernardus.
nud 2. Age ergo, mi Sacerdos Domi-
eG ni, cuùm ex officio vocatus, conſti-

α tutusque ſis ad correctionem aliorum,
2 . . . . .
à te ipſo incipe, & benè animo im-

eſ⸗ prime, quàm ad explendas hujus mu-
ndt neris partes neceſſarium ſit, ut ab om-
wGε ni peccati nævo ſis alienus; qui pec-
8 „ cator eſt, impoſſibile eſt, ut ſit aliorum
n corrector. Peccatum autem in genere
, vinces, ſi mortificationis ſtudio operam

16
ee M 5 na-=

118 ◻ (†) G

naves, ejusque virtutis adminiculôin-
ternas animi paſſiones, quæ ordina-
riè externorum ſcelerum radices eſſe e!
ſolent, opprimas & extirpes. Ama bah
ſolitudinem, domi ſacris occupatio-
nibus detinere, conſortia laicorum
præſertim ſexüs alterius fuge, com-
meſſationes, compotationes & con-
vivia, etiam declina, de quibus S.
& Hier. ad Hieronymus monet: Nunquam peten-
Nepot. tes» farò accipiamus rogati. In ſpecie
autem fuge, & toto corde averſare
peccatum libidinis, quod in ſacerdote
honorem & decus omne extinguit,
ſacris functionibus æſtimationem adi-
mit, toti ſtatui nigrum theta inurit, Ptn
& ſi (quod Deus avertat) in aſſue-
tudinem invaluerit, difficillime cor- Mns
rigibile eſt. Et hæc dixiſſe pro nunc imniab
fufficiat de eos, quomodo Sacerdo- armin
tem in ſe ipſo conſtitutum eſſe opor- mnie
teat: Sunt quidem plura adhuc vitia inge
Sacerdotum, quorum mentionem hic te
facere operæ pretium foret, ſed de mal
iis agendi forſan occaſio erit, cùm Nene
diſcutiemus, qua ratione Sacerdos
erga proximum, & res externas ſe n
habere debeat. .

HEBDO-

inienle
Un ord

nis Dies IV. In honorem Patroni No-

es 1
Celpt
hicn
ge, e
nes l⸗
e dn
luenſ⸗
In
e nen
inſtonn
exdi
tionen:
geti in
Climt
lehr
o dn
neleg
Akuen⸗
onen
et,,
cit,G
CN
eCeni

EE () G 187
HEBDOMADRXK SANCTM

minis & patriæ. 5
Fervor & zelus Sacerdotalis.

Qui Jacis Angelos tuos ſpiritus, & Mi⸗
niſtros tuos ignem urentem.
Pfſal. 103.

Meditatio I.
De præmio ferventibus propoſito.

PRadrn I. Per triginta tres annos;
quibus Divinus Mundi Redemptor
in terris ambulavit, non aliud nego-
tium habuit, quàm quærere, & ſal-
vare animas! poſtquàm ergo ad Pa-
trem in cœlis rediit, Apoſtolos, eo-
rumque ſucceſſores, id eſt Sacerdo-
tes in terris Vicarios ſuos, ac Mini-
ſtros in hoc negotio conſtituit, illis-

que præcepit, ut ad ſuum exemplum
9

in lucrandis animabus indefeſſi labo-
rarent. Nec gratis id præcepit; pro-
miſit enim ferventibus: ubi ego ſum,
illie & Miniſter meus erit. At ubi Sacer-
dos ille magnus & animarum Paſter?²
Ah! non jam ampliús eſt in cruce,
non

Joan. 121

loſſa in
Provuerl.
27.

HMz. 60.

188 (†52
non in horto, non in carcere, non in
manibus lictorum, non in vinculis &
funibus, non in domo Caiphæ aut
Pilati, non in itinere fatigatus, ſiti-
bundus, aut famelicus: ſed in gloria
Patris! ibi ubi omnia mala exulant,

omnia bona affluunt! ibi ubi jucun-

diſſima, pacifica, fraterna ſocietas
ſinè invidia, ſinè rixa, ſinè tædio. Er-

20 ibi & Miniſter Chriſti erit. Nan tu

ſemper paſcendi dominicas oves laborem ha-
bebis, ait Gloſſa, ſed æternam percipies
coronam, ſi ſuo tempore benè paveris.
Punit. II. Conſidera, mi Sacerdos,

quantùm ibi lætaberis, cùm videbis

Divinum animarum Paſtorem de facie
ad faciem? cùm videbis ſanéctos ani-
marum zelotes, qui æquali tecum la-
bore in Domini vinea deſudarunt?
cùm videbis animas, quas tecum in
cœlum adduxiſti? cùm videbis deni-
que, quantas hæ ipſæ animæ tibi gra-
tes referant pro piis conſiliis, moni-
tis, adhortationibus, bono exemplo,
& aſſiſtentia in morte?
Punct., MI. O pie Sacerdos, Tunc
videbis & afflues, miralitur & dilatabitur
cor tuum! Tunc exultabis & beatum
dices laborem, quem pro Deo ſuſce-
piſti, ſudorem quem effudiſti, greſſus
quos in capiendis animabus feciſti,
ſacras

re t
lbres.
rla
ekind
N
erecta
kent
Nlaxte
en 4
uri

de l

1 Ueh
ſeni
hice
Ule

S (†) 189
eI acras conciones quas pro converten-
ne dis peccatoribus detonaſti, pia moni-
het ta quæ in ſacro tribunali peccatori-
bus dediſti, orationes denique & mor-
tificationes, quas ſubiiſti! tunc grates
ipſe rependes Deo, qui tibi coopera-
tus eſt, Sanctis, qui ſuo te exemplo
animarunt, ſubditis animabus, quæ
tuis conſiliis, & hortationibus obedie-
runt, imò & animæ tuæ & corpori, Mcfei in
quæ ſuis potentiis ac ſenſibus tibi ad?t. . in
opus DEI collaboràarunt. O felix
beatitudo! beata felicitas! quis non
amore tui libenter ſubeat labores &
dolores. Ha anima mea, accingere
ad prælianda prælia Domini, id eſt,
lucrandas animas, & propagandam
DElI gloriam! Eja corpus meum non
r detrectare perpeti cruces, ſudores,
ee perſecutiones, & mortificationes,
is neg quia æternuùm deinde lætabimur. Quis
itcb⸗⸗ autem capiet, quid ſit, æternum læ-
nii, tarie

Gunb
din
lnenud
i e
tn ſon
trdo⸗!
etit. M
Mnes
ℳ ni
mmmni
ni acen
ln Nit
rente
ſantr
l tecun:

. Meditatio II.
n0 R . .
De labore, cui præmium corre-
Un ſpondet.

14 Tu verè vigila, in omnibus labora, mi-
n niſterium imple. 2. Tim. 4.
enn Prrum I. Vigila, id eſt, in omni-
lig bus fundctionibus & exercitiis vie

7

1909 ◻ (†*) £
gil, alacer, & excitatus eſto! Vigila, ui
quia advigilat & obſervat Deus remu- le
nerator tuus! Vigila, quia Chriſtum, ilii
Angelos, & ſanctos Coœſites ſpectato- ilte⸗
res habes, futuros quondam tui vel Me 6
laboris vel negligentiæ teſtes in judi- Oiti⸗
cio! Vigila, quia pſeudo-prophetæ, Lient
id eſt, heterodoxi & mali ſocii vigi- Mn
lant, ut animas nimis credulas à via lhinn
veritatis avertant. Vigila, quia ipſe kam
Sathan ad animas capiendas vigilat, i
& tanquam leo rugiens circuit, quarens quem n⸗
lalſ ſuper devoret. Audi quid hanc in rem Gloſſa: un ll
Prov. 27. Paſtori Eccleſiæ dicitur, diligenter tulls
adhibe curam eis, quibus te præœeſſe n 0
contigerit: agnoſce animos & actus halde
ſingulorum: ſiquid vitii in iis invene- Alter
ris, citius caſtigare memento. encon
Punct. H. Labora! Nunquam otiare en ſ
Sacerdos, niſi eligas labi! quanta (in
ſedulitate ſe negotio ſuo impendunt W
Legati & aulici, ut regibus ſuis pla- Iq
ceant! Nil minus age, Sacerdos, in onnnt
omnibus conatum adhibe, nihil oſci- Anocg
tanter & remiſse fac, memor, cui la- Mon
bores. Deo laboras! illi Domino, re-
ſpectu cujus terreni reges ſunt men-
dicabula! illi Domino, qui poteſt te
Propter laborem tuum æternum ſal- NM,
vare, aut propter negligentiam dam Mal
nare! nunquid dignus eſt?: Gunhl
Punct.

EZ. Petr. y.

1OH i
ol W Pund. MII. Miniſterium tuum imple, id
eſt, fac perfectè cum omnibus circum-
ſtantiis, & conditionibus, nihil minue,
nihil detrahe, DEl enim perfecta ſunt Deut. 323
epera. Cùm Sacrificium facis, memen-
to, ut id peragas cum debita puritate
& devotione: cùm pro cathedra pero-
ras, memento, ut id facias obſecran-
do, increpando, oportune, importu-
né cum multa patientia. Cùm confi-
tentes audis, memento, ut audias
cum manſuetudine & diſcretione
cum aſliſtis morientibus, memento,
nlend ut aſſiſtas cum fervore, & ſpiritu cha-
„hy ritatis. O Deus, à quo omne prove-
et nit, quod à creaturis tuis bené & lau-
nor dabiliter fit, da mihi fortitudinem
mnise Sanctorum, da ſpiritum Apoſtolorum,
enm ut in ſacris officii mei functionibus B
nunt debitæ obligationi ſatisfaciam. Do-
UH leo, quòd ab hetrodoxis, & ab ipſo Sa-
Din thana, qui in pervertendis animabus
Porlie⸗ laborant, vincere me permiſerim!
el, deinceps vigilantior ero, & difficul-
6, ün tates omnes ac obſtacula vincam! & c.

Deworer
in Chite
teßhelt
dam mun
eſtezinſf
orgte
Abein
edoles 4
lgiu
nCas Vr
4 ont

In 6 .
Donm .
en Propoſitum praclicum.

l,e Pro Dei gloria, & animarum ſalute non
en, 7eouſandi laborem NN. in particulari.
ime Exemplo pii ac zeloſi Sacerdotis, qui
11

192

in Diæceſi noſtra Auguſtana anno

172 5. Obiit. Initio ſui Sacerdotii gran-

dem difficultatem expertus eſt in ade-
undis ægrotantibus: perhorreſcebat
ex naturali nauſea eorum infirmitates,
& eade re non una vice morbum con-

traxit, aliquando morituro Sacro-
ſanctum Viaticum porrexit, ſed in-

fortunato ſucceſſu; quippe æger,
debilitate ſtomachi laborans Euchari-
ſticas ſpecies, quas jamjam deglutüſſe
viſus eſt, unà cum purulento ructu
evomuit. Vidit pius Sacerdos Eu-
chariſticum panem inter eructatos fœ-
tores in terra jacere, Deéque ſuo
compaſſus ſenſit ſe à Divino Spiritu
àad heroicum facinus excitari: ſuſtulit
reverenter Fuchariſticas ſpecies, &
non obſtante naturali nauſea ſumpfſit,
ac manducavit. Quid evenit? Eo
facto inter alias gratias eam etiam à
Deo promeruit, ut in adeundis ægro-
tantibus omni deinceps horrore, &
formidine caruerit.

Meditatio III.
De fervore in orando.
Orationi inſtate vigilantes. Coloſs. 4.

Pkräum J. Oratio Sacerdoti con-

venit, quia eſt advogatus, orator,
& quaſi

En⸗
Neri.
nlles
Porure
erce
ene
Pecczth
fa hor
ſdlsin
Uinies:
Chtitus
Mdint
N 10
inazne⸗
Mund.

init,

t A
Kater⸗
aeum
lunden
Pvere de
sſell
d⸗
bque:
Eebet
lien
fni 99
ifmni

Ie
phre

/
π(†) & 193;
m n e quaſi ſyndicus totius humani ge-
olig neris. Princeps regimini invigilare,
sdkin miles patriam defendere, opifex la-
ondt borare, ruſticus terram colere, ſed
nmm Sacerdos cauſam totius humahi ge-
ohung neris apud Deum agere, Ppœnas pro
no N Peccatis commeritas avertere, & bene-
in i nicia homini neceſſaria quotidie pre-
De cibs impetrare, quin imò Chriſti Domi-
Slk ni vices agere debet; quemadmodum
ni Chriſtus in cœlis Divinum Patrem pro
Menon nobis interpellat; ita Sacerdos in ter- Aebr. 5.
cetos ris pro nobis perorare debet; Ex homi-
ucim nihns enim afſumptus bro hominibus conſtitui-
edt zur in is, qua ſunt ad Deum.
inog Punct. Il. Oratio Sacerdoti con-
A: venit, quia Angelorum officium ge- Malach, 2.
ſeech rit; Angelus enim Domini exerciruum eſt.
ait Sicut ergo Angeli aſſidue in cœlis cir-
ei ca Deum intelligendum, amandum
ne & laudandum occupantur; ita idem
Wlits facere debet Sacerdos in terris. Item
um ſicut Angeli, ita & Sacerdos oratio-
nes fidelium ad thronum Dei deferre,
caâsque additis ſuis efficaces reddere
„Qdebet. Ita diſcurrit S. Chryſoſtomus
h inquiens: Praſunt Sacerdotes orationibus hs
noſtris ob eam rem, ut populi orariones 5 g, 79. a
l qu& inſßirmiores per ſe ſunt, palidiores illas p. aa
lt⸗ complexæ, ſimul in alum evehantur.
Punck. IIl. Oratio convenit Sa-
cerdoti, quia ad Viran bonam, Pia

g.

5. Ang.
bom. F., 6
10.

Sanchez.
Reg. Dei
p. 7, c. 3.

194 (†) £—

& eremplarem ſummè neceſſaria eſt,
juxta effatum S. Auguſtini dicentis:
Ille novit reäcte vivere, qui novit recte orare.

Sacerdos, utut vivat in terris, men-

te tamen continuoò debet verfſari in
cœlis, & hæc ipſa converſatio eſt o-
ratio, quia eſt elevatio mentis in De-
um, neque difficile eſt, continuare
hoc orationis exercitium inter quæ-
vis negotia; ſicut enim molendinum,
ait S. Anſelmus, ſemper quidem agi-
tur, in poteſtate tamen molitoris eſt,
quid molat: ita licèt intellectus hu-
manus ſemper aliquid cogitet, in no-
ſtra tamen poteſtate eſt, ut ſemper
aliquid ad Dei gloriam cogitet.
optime Maxime DEIIS, da mihi ſtu-
dium orationis, ut gregi mihi con-
credito gratias ad ſalutem omnium
neceſſarias impetrem! da mihi ſtudi-
um orationis, ut tuam Bonitatem,
Divinâsque perfectiones agnoſcam!
da mihi ſtudium orationis, ut conti-
nuèò tecum verſari diſcam in cœlis.
Ah! quid mihi eſt in terra, ubi om-
nia ſunt vana & inutilia? trahe ani-
mum meum ad te, ut quidquid co-
gitem, ſemper animòô tecum ſim!

Propoſitum practicum.

Horas Cunonicas & preces ſudios? aoad
oficiun

cefein
i ⸗
(liad
cotin
(cuIN à
in cho
ilit 4
1n mo
llunn
amuuſer
ore
ns de

N Kr

uulci⸗
Dn
E

Ma
N
Uedie
Cguun
un
Uarun
d er
d,
nd
Uunthe
UInnnu
bnnn

38(14) D e

eceſirut offcium oris, & devotò quoad offcium cor-

ni dti dis recitandi. Exemplo S. Bernardi,

tn qui ad orationem accedens ad ſua ne-
tenen gotia dicere ſolebat: Exſpecta hic
ten cum aſino! Idem Sacerdos Dei Vir
eltes in choro penes ſingulos Monachos
Nentz vidit Angelos ſtare, qui notariorum
cmn in morem ſingulas pfallentium ſyl⸗
ninae Tabas nunc auro, nunc argento, nunc
nolendu aqu ſeribebant. OBone Deus! quo
iim liquore utentur Angeli ad ſeribendas
moltm meas devotiones!

Lelecn
Meditatio IV.
De fervore in Sacrificio Mifſlæ.

Benedicite Sacerdotes Domini Domino,
Dan. 3.

Plnätum L. In veteri teſtamento
Summus Sacerdos ſemel in anno
ingrediebatur in ſancta ſanctorum
& quanto cum Levitarum & Sacer-
“dotum ſtipatu? quanto cum veſtium
ſacrarum ornatu? Figura illa fuit;
quid exiget Veritas? ille ſemel in
anno, Sacerdos, ſi vult, quotidie ad
ſancta ſanctorum intrare poteſt. O
quantùm igitur neceflarium eſt, ut
coe virtutum omnium, & cœleſtium Ccha-⸗
riſinatum comitatu ſtipatus ſit!

Sperankz.
ſoript. ſel.

bunkt. 78

α* §.

,
N 2 Pundt

12Ial. 39.

196 ◻ (†)

Puntt. II. Semel Filius Dei factus
eſt homo, & quanta cum præparati-
one ab æterno? In capite libri ſeriptum
eſt de me, ut facerem Deus voluntatem tuam.
Quot prævia Prophetarum oracula?
quot Angelorum vota? quot præceſ-
ſere præludia? Mittitur Angelus, ſa-
Iutatur Virgo, obumbrat Spiritus

ſanctus, Filius Dei novem menſibus

geſtatur in utero. Et ſi eætera deſint,
quanta præparatione ac puritate con-
cepit ſanctiſſima Virgo Sanctum ſan-
ctorum. Quid tu facis, 6 Sacerdos,
antequam DEl Filium in corde ſuſci-
Pias?
Punct. III. Sanctus Chryſoſtomus
univerſim vult omnes Chriſtianos à²

ſacra Synaxi recedere quaſi leones ig-

nem ſpirantes. Et ſancta Catharina

Senenfis putavit, unicam communi-

onem ſufficere ad hoc, ut ſancti eſſe-
mus. Quanta igitur ſanctitas, quan-
tus ignis amoris requiretur à Sa-
cerdote, qui quotidie Angelicum Pa-
nem manducat? O Euchariſtice De-
us! non poſſum diffiteri, aridus & je-
junus recedo à te; quia modica eſt

præparatio, languens devotio, & te-

Pida gratiarum actio mea! ah! ope-
rare mecum miſericorditer, ſicut ope-
Tatus es cum ſanétis tuis, quorum
tam

6 Deike.
npren
hiſt
Nntatnt
un ond
lorſer
rAnpenp
Nt N
en ml
Arenee⸗
Dime D
Guncun
10 r⸗
Corce!

Dnie
Chrlin

7

ali

n 0
n
tinf

◻ (†½¼) £△O 197

tam viva erat fides, tam ardens cha-
ritas, ut ex his ipſis virtutum opera-
tionibus eluceret tuæ præſentiæ ve-
ritas. Ah! ego firmiter ſtatuo ac
propono, quòèd tuæ gratiæ vere co-
operari, ac cum præparatione ad
ſanctiſſimum Myſterium accedere
velim.

Propoſitum practioum.
Orationes Eccleſia praparatorias ad Miſ-
ſam, & poſt illam, devotè recitandi. Exem-
plòô Venerabilis Avilæ, qui præpara-
tioni ante ſacrum ferè dimidiam ho-
ram, & totidem temporis poſt ſa-
crum gratiarum actioni dare ſolebat.
Vidit aliquando Dei famulus Sacer-
dotem, qui finito Sacrificio, abjectis
ſacris veſtibus ſine mora è templo ſe

proripuit, mox præcepit duobus pu-

eris, qui ad aram ſervire conſueve-
rant, ut ſuperpelliciis induti, & ar-
dentes faculas in manibus huic Sa-
cerdoti, quocunque vaderet, præirent.
Factum ut præceptum! præivêre pu-
eri, nec à Sacerdote faceſſere juſſi
recedebant. Indignatus, & ſe lu-
dum fieri arbitratus Sacerdos tandem
rediit ad Ven. Avilam, interrogans⸗
quid hoc ſibi rei vellet? & repoſuit
iſte: cùm SS. Euchariſtia publicè ſu-
N 3 Per

17

198 (†) £
per plateas pertatur, moris eſt, ut
id non ſine Miniſtris & ſinè lumine fi-
at, cùm igitur tu recens ab Alari
recedas & Dei Filium fub Euchariſti-
cis ſpeciebus adhuc in pectore geſtes,
hoc ei obſequium præſtandum eſſe du-
Xi. Erubuit Sacerdos ſuam tepiditatem
& in poſterum præparationem ae ſatis-
factionem ſtudioſiùs peragere didicit.

Conſideratio quarta.
Perpenduntur adhuc aliæ radices
Valde pernicioſæ.

Radix quarta.
7St prudentis, Deumque timentis
Confeſſarü neglectus, quando
nimirum etiam Sacerdotes retugiund
Confeſſarios, qui volunt, & poſſunt
cos juvare: & quando viciſſim ta-
les quærunt, qui vel nequeunt iis
prodeſſe, ob doctrinæ & ſpiritis de-
fectum, vel non audent eos propius
attingere in eodem luto , & cono
hærentes. Unde fit, ut mulus mu-
lum ſcabat, & cæcus cæcum, vel
ſaltem vehementer cæcutientem per
tenebras, & ſalebras ducat. Ingens
hac in re momentum eſt pôſitum!
Deus homines ad ſalutem æternam
per homines ducit; ſi ita talem du-
cem nanciſcaris, aut deligas, qui ſe

depra-

lepre
cconm
nec ee
dexbne
norit,
Aorm
Nienlo.
(ErmaI
AH
r 20
rem
Uis6
Ihitt
Uonpic
MhKon
COT8 b
I NI
En
M
(iboln
les W
te abl
I. P
ſehel
nncne
Anden
g
Cmn

ri ele
lunin
1d
Euchr
tore ge

tepicnt

nemaek
gerectlin

Nin
lie tid
ſe.

lne tire
6, N
es lei⸗
l, Ge
l
deſte
hin⸗
eN N
,A
llo,
ZCNN,
Kienen

(†1) O 199

depravatæ tuæ voluntati & libidini
accomodet, eique morem gerat-
nec deliquentem ſæpiùs monere au-
deat, nec idonea remedia præſcribere
nôrit, verſatur profectò ſalutis tuæ
arduum illud negotium in ſummo pe-
riculo. Quid enim prodeſt tandem;
formari ſuper te crucem, & dici:
Abſolvo te, &c. ſi ex defectu oppor-
tunæ admonitionis, aut increpationis,
aut remedii, poſt horam, véêl etiam
citiùs, in easdem ſordes illicò illa-
baris? Et quo tandem ſano modo
juvabit te Confeſſarius ille, cum quo

non pridem totas noctes & dies com-

otationibus aliisque ſtudiis minus de-
Coris abſumpſiſti? qui iisdem, quibus
tu aut gravioribus morbis laboret ?
Hinc autem ſequitur
I. Magna peccandi libertas, dum
diabolus tibi occinit: quid tum? ha-
bes unum probum Confeſſarium, qui
nullo alio duriore verbo dicto, mox
te abſolvit. .
II. Excuſſio Timoris Divini, & ſub
ſpe facilis veniæ, reditus ad qualiter-
cunque projectum vomitum. Quo
tandem fit, ut pravæ conſuetudines
magis magisque radicentur, & gra-
viſſima peccata pro meris fragilitati-
bus, nemine obloquente, habean-
N 4 tur:

rge de
12. abizſ.

200 († ☚

tur: imò etiam ſacri Oratores, qui
contra id genus peccatum detonant;
pro ſcrupuloſis, & devotulis explo-

dantur.

III. Augeſcit cæcitas mentis: unde
iterum Dei, & Divinorum nulla æ-
ſtimatio, nullus honor, nulla reve-
rentia;, nullus cultus æſtimabilis. F-
contrà in res terrenas, in infruni-
tam vitæ libertatem, in luxum &

pompam ac immoderatas recreatio-

nes mera eſfuſio: graphicè Cardina-
lis Hugo vitioſam talium Clericorum
vitam deſeribit: Acceſſit ad JESIIN
Petrus, acceſſit & Judas; acceèſſerunt
diſcipuli, acceſſerunt & milites;, ac-
cedunt & perverſi Sacerdotes, qui

ea, quæ offeruntur in menſa Ohriſti

offerunt in menſa diaboli: in illa De-
um invocant, in iſta perjurant: Le-
gem Dei neſciunt, nec diſcunt, va-
cantes otio, commeſſationibus & e-
brietatibus ſtudent: terrenis inhiant;,
terrena ſapiunt, aſſidui in plateis,
in Eccleſia rari, tardi ad inveſtigan-
dam culpam peccatoris, parati ad
quærendum veſtigia leporis, veloci-
ores ad congregandôs canes, quâm
ad vocandum pauperes. Libentius
porrigunt panem cani quâm pauperi.
Plures ſerviunt ei ad menſam, quam
3

1 Mi
Cunm ha
dere no
thalamn
menli⸗
Pretoe
Cln
Cator
(Cntun
(lr 1
Ellenn
U. 1
märel
lo, ſn
Chorih
N. S.
un
bu, 1
iis eli
Colds r.

rores
mn Eeton
Dtlls en

nentbrun
um M
Illuke
inabils!
,i in
in lumm
s tectt
iceC
1Cen
t40
cCe
erdotei⸗
venul⸗
: i
fnamt
un,
ontul
ens⸗

(†) * 201

ad Miſſam. Famulos & famulas ſe-
cum habere volunt, ſed Clericos ha-
bere non poſſunt. Hi ſunt, quorum
thalamus ornatior eſt ſuâ Eccleſia „
menſa paratior altari, ſcyphus calice
pretioſior, equus charior miſſali,
Cappa pulchrior caſulà, camiſia de-
licatior alba. Ecce! quomodèò ob-
ſeuratum eſt aurum, mutatus eſt co-
lor optimus, diſperſi ſunt lapides ſan-
Quarii in capite omnium platearum.
Hactenus Hugo.
IV. Temeraria & imprudens, eti-
am in rebus aliis diſpoſitio, ſinè con-
ſilio, finè ratione, ſine omni merito,
& potiùs cum multiplicatoò demerito.
V. Scandalum aliorum nutritur,
dum perſpiciunt, poſthabitis melio-
ribus, minùs idoneos à te Confeſſa-
rios eligi, & Religioſos ac conſcien-
tioſos reprobari.

Radix quinta.

Et otium decantatum malum, &
, pulvinar illud diaboli, non ut ſu-
per hoc dormiat, ſed ut in perniciem
otioſorum ſolerter invigilet. Debet
homo aliquid amare, debet habere
aliquid, erga quod afficiatur: niſi ita-
que honeſto & laudabili labore ſe oo-
cupet, hoc ipſo ad inutilia, ſæpiùs
N 5 ad

Jer. (, 2.

202 α(†) £

ad inhoneſta, & noxia dilabitur. Et

hinc fit
I. Ut Tempus precioſiſſimum, quo
mereri felicem æternitatem debere-
mus, turpiſſimè elabatur, & partim
ſtupidiſſimâ ſomnolentiã, partim aliis
maxime impertinentibus ſtudijs abli⸗

guriatur. Hinc cùm COlerici aut pa-

rochi ejusmodi ab omni litterarum
ſtudio abhorrent, tandem omnes

ſcholaſticas ſpecies amittunt, & in
rude, incultémque ens, non ſinée

dedecore ſtatůs degenerant. Saver-

dotes non dixerunt, ubi eſt Dominus, &

tenentes legem neſcierunt me, lamentatur
de ſimilibus Deus per Prophetam.
II. Ut dein ad ludicras confabulati⸗=
tiones, ſæpè ſcurriles, ſæpe detracto-
rias convertatur: vel præcisé tem-
poris fallendi gratiâ, ad libros ſimili
ſtylo, & cœno conſcriptos ſe man-
cipet, vel ad aleas chartâſque iae
miſcendas ſæpe cum in-æqualibus,
multis horis conſideat, tanquam ad

fœcundum ſeminarium plurium alio-

rum malorum.
III. Talis etiam viſu ad quævis
conſpicienda proſilit, unde graviſſi
mis, ſæpè ſcelerum irritamentis janua
aperitur. Apertàâ autem ſemel janui,
quò tandem abitur? nimis certo pro⸗
. nun-

unnei
e gi
(ofun
Uri
G.!
Centon
Cente
nle) .
Nirit,
I.De
on er
n i
C N
Detinen
ern
Ung
Flt .
d
ocig
lier

beſhi
Külite
Uilter
keckon
Caln
Ulh

Cl. r⸗

i
den

„(t) % 20;
lht! nunciavit ille, Clericum laborioſum
ne quidem à centenis dæmonibus;,
nme otioſum autem ab unico poſſe ſupe-
en s rari.
„CI IV. Animus ab aliorum utili conſt-
Duime deratione flacceſcens ad corporis (glic- .
udss cente intus concupiſcentiarum fo-
eidu mite) delectabilia, & ſordes ſe de-
ilimm mittit, & ſtolide immergit.
den a V. Denuè Rerum divinarum faſti-
tum, A dium culpabiliter & pernitiose increſ-
GWNRHE cit, eâque quæ ad curam animarum,
t. S ad paſcendum Dominicum gregem
Dmu pertinent, perfunctoriè ac lurickifſi-
„hun mé peraguntur. Quanta exinde, &
phem quàm gravis ratio DEO danda cùm e
CAIKH ajat S. Gregorius: Nos Sacerdotes ſaupra hom. 8.
el mala propria alienas mortes addimus; quia ſuper Exeche
At tot occidimus, quot ad mortem ire quotidie
4I“ tepidi ac tacentes videmus.
t VI. Hinc etiam eſt valde repre-
lile⸗⸗ henſibilis ceſſatio, & intermiſſio ſtu- 3
dii litterarum, tum pro concionibus
utiliter comportandis, tum pro di-
umt rectione in confeſſionibus audiendis,
& caſuum frequenter occurrentium
u ſolida, & ſeeura reſolutione, cum peri-
le culo gravium hac ex parte errorum.

,
w. Radix ſexta.
ne Amiliarior cum fœmineo ſexu &
,. L' liberior converſatio, qua certé Sa-
cer-

——

S=

5. Ang.
lib. deſin- venienter humanæ rationi agit, quâm
gal. Cleric. cùm æſtu libidinis adactus, illicitè in
has ſe ſordes conjicit, ubi inſtar eaer

204 (†) &

cerdoti nihil eſt periculoſius, nihil
Pernicioſiùs, hoc periculum, & per-
niciem ponderans S. Auguſtinus, om-
ninò Olericis ſuadet, & præter con-

ſanguineas & proximeè affines nullam

aliam fœminam, quantumvis defor-
mem & vetulam, in domum admit-
tant: verba illius ſunt: non deſpecéta,
non vetula absque affinitate ſuſcipien-
da eſt ad domeſticum obſequium;
quia magis citò delinquitur, ubi ſinè
ſuſpicione ſecurum poteſt eſſe deli-
ctum, maxime quia libidini nulla de-
formitas obſiſtit, cui diabolus pin-
gens ſpecioſum facit, quidquid fœ-
dum vel horridum fuerit. Si ita dis-
currit S. Auguſtinus de vetulis & de-
formibus, quæſo quid diceret de Sa-
cerdotibus, qui contra S8. Canones
juvenculas ſpecioſas ad obſequium
domeſticum aſſumunt? quanta hinc,
& quâm nullis inferorum flammis,
quantumvis æternùm duraturis extin-
guibilia ſcandala oriantur, propagen-
tur, nemo ignorat. Et quod plané
dolendum eſt, etiam ex Philoſopho-
rum ſententia, homo nunquam mi-
nùs eſt homo, nunquam minus con-

Emul
4bomin
ehen
Enckos
el ac
(Ene
Uenti m
umen⸗
nem
Core a
Ponune.
ſes, R
Illum

(iuri m

1Nob⸗
3
id eſte
iete ſe
I D
Amcj
UUlnn.
ldahen
norte

1oltem

.
olis, 1
lum
guſinge
Pretrt
knesm
nnwist
muma
on Ceh
tareſlin
olict
ſtur,
elt ele!

Cim m

Geboo
t. An
ſetliil
giceret .
nunrd/

(t) 205
& muli planè beſtialis, & ipſis beſtiis
abominabilior efficitur. Et certum
eſt, peſſimos præcedentium Radicum
fructus plerosque omnes, vel maximè
ex hac ſentinâ protuberare, & vali-
diſſime roborari, ut per eas diſcur-
renti manifeſtiſſimum erit. Juvabit
tamen, aliquas libidinoſi affects peſ-
ſimè moratas filias ex Angelico Do-

Gtore adducere, cujus indubitatum

pronunciatum eſt, ſuperiores animi
vires, Rationem & Voluntatem, per
nullum vitium, quàm per hoc, deor-
dinari magis, & conſpurcari. Hinc
I. Roboratur Cæcitas mentis, dum
falsò apprehenditur objectum libidi-
nis eſſe tale bonum, in quôd effun-
dere ſe debeat.
II. Provenit hinc Inconſideratio
& Præcipitatio, dum absque recto con-
ſilio animus impetu in libidinem pro-
pellitur. Inſuper motiva à libidine
retrahentia, & æternæ veritates de
morte, de judicio, de inferno aut
contemnuntur, aut ex obſtinata men-
tis perverſitate in dubium vocantur.
III. Inconſtantia: licet enim videat
ſubinde meliora, probétque, nihilomi-
nus deteriora hac in parte ſequitur,
ita ut neque à ſanctiſſimis miniſteriis,
quibus quotidie ad aram vacat, ab
aſſue⸗

20s (t *%

movetur ejus animus etſfi millies Ber-
S. Bern. nardus clamet: Quid tibi cum ſœminis,
Term. It. qui ad altare cum Domino familiaris es? quali-
Cant. terisdem labiis oſcularis in Altari hfilium Vir-
ginis, quibus oſcularis in lupanari filiam mere-
tricis?
IV. Odium DEI, in quantum iſte
contra carnis guſtum, talia inordinatè
delectabilia, ſub interminatione ſumæ
infelicitatis prohibet. VMB
V. Tandem & deſperatio æternæ
ſalutis, nec erigere ſe ampliùs ad ſpi⸗-
ritualia poteſt, aut vult, ſed illa faſti-
dit, lutulentæ huic delectationi im-
merſus. Et quid tandem in morte?
ibi conſcientia, quæ anteà callum ob-
duxerat, evigilans terribilibus angu-
ſtiis turbatur, de miſericordia DPI
diffidit: hinc lamenta, ejulatus, ſuſpi-
ria, & ſera ac inutilis de tot ſacrile-
giis poœnitentia!

Inſtructio IV.

De obligationibus, quas habet Sa-
cerdos erga proximum.
1. .Ateor, libentiſſime ſum Sacer-
Pauci Sacer- dos, & Domino Deo quotidie
dotes ſal- grates infinitas rependo, quèd me
vantut. indignum ad ſtatum hunc feliciſſimum
Præ mille aliis vocarit. Verúm cum
atten⸗

aſſuetis voluptatibus deterreatur: non enti

Datrum
Ue ſil
lie ſta
unt, e
ele dae
Pecete,
Nn rui
nler e
lrean
Heyin
d res
Aunmn,

e!
cble &

Ncero

I, &
Ullem
ues,

ero

Ueteung
rün
Moxim

lis,
1
Uopter
eun,
eci⸗
De⸗
Ee,

„ ☛u (†4) £ 207
memme attentius ſenſa, ac judicia Sanctôrum
mleh Patrum perpendo, quæ illi de difficul-
, tate ſalvandi, & de pereundi periculis
mis huic ſtatui connexis ſcripta relique-
iief runt, ex animo exhorreſco, & piget
Gfias eſſe Sacerdotem. Audite & obſtu-
peſcite, quid Chryſoſtomus enunciet:
gumm; Won atbittor, inquit, inter Sacerdotes 5 Cryſeff.
iats multos eſſe, qui ſalvi fiant, ſed malto plures hom. 2. in
utei Yui pereant. Quare autem, qua de causa? Asta.
Res enim hac excelſum animum requirit. In
ninm quo res hæc tam excelſum requirit
mii animum, ut pauci ſalvantur? an in
AlE iis, quæ ſunt ad Deum, videlicet pre-
cibus, & ſacrificiis? an in illis, quibus

Aktin, Sacerdotem conſtitutum eſſe opor-
tet in ſeipſo, videlicet puritate ani-
a mi, & Dominio paſſionum? Sunt
quidem hæ obligationes utrumque
cang. graves, necdum tamen tales, quæ
u Sacerdotem in valde propinquum
ZD

Pereundi periculum adducunt: ve-
rüm illæ obligationes, quæ ſunt ad
„proximum, & ad curam alienæ ſalu-
len tis, illæ ſunt magis periculoſæ : hic
facile committuntur peccata omiſſio-
„nis & negligentiæ, atque ideèò multi
Ppropter laxitatem, & deſidiam per-
eumt, qui propter propria peccata,
quæ dicuntur commiſſionis non fuiſ-
Kſent perituri. Non arbitror multos
e, eſſe, qui ſalvi fiant.

208 (†)

quia magnas 2. Agite poſt uàm ultimò perſpe-
habent obli- ximus, quomodo Sacerdos ſe habere
gatieues erga debeat erga Deum & ſeipſum. Jam
Proximum, dqeinceps diſcutiamus, quid facere,
quid omittere, quas obligationes im-
plere debeat erga proximum; non
enim vocatus eit à Deo, ut ſibi ſoli
ſed & ut aliis proſit: indignus eſt eœlo
Sacerdos, qui non numeroſam ſal-
vandorum appendicem ſecum in cœ-
Ium trahit.
Inter has el, 3. Certum eſt, inter alias cauſas
ut populo Sacerdotalem ſtatum à Deo conſti⸗
bond exem- cutum, ordinatumque eſſe, ut popu-
Hia rælu- 10 Chriſtiano vitæ norma, & virtutis
el eſſet exemplar: illius vivendi ratio,
& morum ſanétitas debet eſſe tanta,
ut quisquis Sacerdotem afſpicit, vel
ſolo aſpectu ad Dei timorem & reve-
rentiam excitetur. Antiquits in fim-
bria veſtimenti Sacerdotalis alligata
erant tintinnabula & campanulæ, ut
audiretur ſonitus, quando ingredie-
batur, vel egrediebatur Sacerdos.
Verùm & hodie, quidquid Sacerdos
agit aut loquitur, tinnit & ſonat,
clamorémque ſuſcitat, quo laicos ad
ſui imitationem invitat: Laici ſunt
quaſi ſpeculum, quidquid Sacerdos
ante ſpeculum ſtans agit aut movet,
mulatur imago in ſpeculo; conſe⸗
quen-

Sumile.

Gett
briol
Popolu
NOEiS
lotes
ele ine
don
ttüm
Cnnun
Pwent⸗
lora
ſe C
Aerlo
Gorse
hnece
cht
US.
Lenere
Peniat
uſds,
lunnd
ibas
hon
ocſ
Cüm
umg,
ue
.
ati
ols,
elnn
Meen

„t, & 20
fne quenter ſi Sacerdos ſit impurus, ſi ſit
le Ebrioſus, ſi ſit immiſericors „etiam
fin populus talis, & lisdem peoçatis ob-
i noxius erit. Neceſſe igitur eſt, Sacer-
mim Aotes in omnibus dictis & factis adeò
un; 1 Eſie inculpatos, ut aſpicientium ocu-
it los non tantùm non offendant, ſed
„NA etiam ædificent; ideò à S. Gregorio
gnpcke „*. = ſalis;: ſicut ritz J. Crepg, in
n Comparantur petræ ſalis; ſicut enim Prez. .
ed zumenta aut oviculæ, dum ſal lambuut, mee “
Eoumnt meliorantur & impinguantur; ita in Eweng.
oves Chriſti ex converſatione cum
Sacerdote meliores, puriores, & ſan-
iores effici dehent. Profectè ex-
horreſco, & totis artubis contremi-
"IcO, cùm video aut audio, inveniri
entit ullibi Sacerdotem, qui ſuo vivendi
eer genere obligationibus ſtatüs contra-
n veniat! ponamus enim, quòd ſit fa-
wen ſtuoſus, & ſœculi luxum ſpiret: po-
linie⸗ namus, quòd ſit avarus, & ex reddi-
e tibus Eccleſiaſticis, pauperum patri-
DNG monio diteſcere ſatagat: ponamus,
GHE quôd ſit luxurioſus, & hircum potius
quam paſtorem ovium redoleat: po-
namus, quòd ſit guloſus, & in com-
ed meſſationibus ac ebrietatibus cuticu-
lohen lam ſaginet: ponamus, quòd ſit liti-
ih gioſus, ita ut nec cum ſuperioribus,
ν nec cum æqualibus, nec cum ſubditis
uINE pacem tencat: ponamus, quòd ſit
ie, „ acs.⸗

Ans
Deo d
e u
,C .

Menoch
cent. 7.
c. 11.

tudinem, modeſtiam, alidsqu

290 ☚ (†)

acedioſus, & ſuæ potiùs commoditati-

quàm ovicularum ſaluti ſtudeat: heu!
quis explicet, quàâm millena peccata
cauſet! illa dies revelabit milliones!
& milliones! ibi videbitur nimis quâm

verum eſſe effatum S. Gregorii: à

nemine majus præjudicium tolefat
Deus, quàm cùm eôs, quos ad' alio-
rum correctionem poſuit, dare de ſe
exempla pravitatis cernit. Et hac
certè de cauſa ſancti illi Reformato-
res, qui mundo in emendationem
morum cœlitus dati ſunt, reformatio-
nis opus ordinarié à Sacerdotibus au-
ſpicati ſunt, prout fecerunt 8. Jvo,
S8. Franciſcus Saleſius, S. Antoninus,

S. Norbertus, S. Wilibaldus, 8. Ca-
jetanus & alii, bene gnari, quod ſi

Sacerdotes virtutis, ſanctitatisque
exemplô præluxerint, homines laici
facile eorum veſtigiis ſint inhæſuri.
uin imò hanc exempli Sacerdotalis
efficaciam ad trahendos poſt ſe popu-
los etiam ipſi gentiles agnoverunt, in-

ter quos Julianus Apoſtata, ut laban-

tem idololatriam reſtauraret, gentili-
bus ſacrificulis expreſsè mandavit, ut
charitatem, hoſpitalitatem, manſue-
e Sa-=
cerdotum Chriſtianorum virtutes &-

mularentur, ſic fore, ut populi corum
eyxem-

eNen
TI.
4l
Cerdo⸗
üngn
Küin⸗
unen
Ctbns
Dcz.
Uloncd
ohu.
ſio
Mbee
UuInber
Cnmmni
(Os
rio⸗
Eion
Le non
Ind
cede
mneurre
Uerabil
i in
Cntd
te
bon⸗
ErIm
iore

1 Oδ⏑. 1† r
omot exemplo commoti ad cultum idolo-
ten rum reverterentur. .
lenee 4. Permagni igitur intereſt, ut Sa- ſ
tnu Cerdotes in oculis laicorum, ſühdito- "t tam ſus
rum’e rumque innocentes appareant; quia
Cel iſti quaſi condictà ſibi lege æmulan-
Com dum eſſe arbitrantur, quod in Sacer-
usmd dotibus boni vel mali conſpiciunt.
t, . Dicis forſan: Laicis non convenit jus
i. Mtaxandi, & criminandi mores Cleri-
De corum! Recte ais, & ego tecum ſen-
necié tio! Chriſtus ipſemet ejecit e tem- ,
Drdom plo ementes & vendentes, neque hoc
alothi miniſterium alicui ex ſuis diſcipulis
eumd commiſit; quia delinquentes iſti fue- c , cone
„Am runt primates populi & Sacerdotes, 14. F. 2.
lctse Auos corrigere, culpare, & punire n„. 5.
ſolius DEl eſt: cæteri, qui Chriſto
ſockns⸗ inferiores, aut omninè laici ſunt, cor-
homs, re ctioni Clericorum manum admove-
i re non debent, niſi turpiter aut om-
G“ nino ſacrilege ſuæ poteſtatis limites
hoktr excedere & DEl punientis ſupplicia
weer, incurrere velint. In cubiculum Ve-
e,I nerabilis Patris Bonaventuræ Tolo-
Ie mei in Ordine 8. Dominici inſignis
Concionatoris quondam ſub ſche-
mN mate impudicæ mulieris ingreſſus eſt
“ diabolus, id quod duo ſæculares haud
m Parum ſcandalizati confeſtim ad Su-
e Periorem Monaſterii detulerunt. Su-
„ Oæ· z perior

)

Michaël à

2 (1) &G
perior ſine mora unà cum delatoribus
feſtinavit ad cubiculum accuſati, &
ecce! illum humi genuflexum oran-
tem invenerunt. Quid factum por-

r? delatores illi e cœnobio exeun-

Seſign. tes à diabolo, qui illos e veſtibulo
Sar. 2. p. 2. DOrtæ ex inſidiis exſpectabat, tam ter-
r. 46, ribiliter vapulârunt, ut diuturno tem-
ore ex vulneribus decubuerint.
Bone DElIIS! ſi omnes illi à dæmone
vapularent, qui Sacerdotes, ex le-
vioribus longe cauſis, carpunt, per-
ſtringunt, & proſcindunt, quot ægto.
tantes hodie in lectis decumberent!
. periit reverentia Sacerdotä! periit
Tbeoder. palud' Imperatoris Conſtan-
,1. ,h. Palu amentum Imperatoris
. tini, quo ille dicebat ſe Sacerdotem,
ſiquem delinquentem in flagranti de-
Pprehenderet, ſuis manibs Opertu-
rum. Hic peſlimus Sacerdotes conyr-
tiandi abuſus adeò invaluit, ut videa-

tur in mores populi tranſüſſe: non

eſt hominum conventus, ubi non di-

cta, facta, & mores Sacerdotum fſu-
gillantur: quod plus eſt, quæ lauda-
Pilia ſunt, ſilentiò diſſimulantur, quæ
culpabilia videntur, in lucem protra-
buntur; Apoſtoli dum miracula pa-
trant, paruùm obſervantur;, ſed quia
manus non lavant, quia ſpicas excor-

ticant, aut aliis leviſſimis in rebus
exce-

eckl
Ntuper
Coruin

IteN
ſiclcen
e .
Iluma
al
er
do!
IIins
Elto,
tli
Cenſil
rdocr
clit tun
nmon
OI
UIlacdt
rri
rente
n
Uanaror
um o
cin
(id,
Mnenn

(†) & 213
nllnt excedunt „ 4 Phariſis notantur, &
Cais vituperantur. Quin imòô tanta eſt lai-
emm Corum Sacerdotes cavillandi libido,
Gm At cx unius mala vita totum Ordinem
a judicent, & vilipendant. Adverte,
hoe⸗ de quo S. Paulus Diſeipulum ſuum
ein Titum admonuerit: In omnibus te ip-
inen ſum prabe exemplum bonorum operum, ut is,
Bun He ex adyerſo eſt, vereatur, nihil habens
hunn malum dicere de nobis. Eſt mirabilis af-
Micr fectio! quare enim dicit: de nobis?
As ſi Titus perperàm agat, maleè dicetur
E de Tite, & Cæteri erunt intaécti! Non
Andi eſt ita, ſubintrat hie Ayllonius, eo-
ecin dem ſtylo proſêcutus Apoſtoli verba:
1Co Won ſolum de te, mi Tite, ſed de omni-
0ls 0 bus doctrina Evangelica miniſtris peſſimus
erit rumor, quia perverſum ſæculum
in more poſitum habet, ex unius de-
licto omnes, id eſt, totum ſtatum con-
vitiandi, id quod tecum, mi bone
Sacerdos deploro! Verùm quis contra
torrentem? quis de docebit errorem
tam inveteratum? quis coaxantium
ranarum ora compeſcet? quis laico-
rum oculos claudet, ne Clericorum
delicta videant? Nemo hominum!
en cum igitur fieri nec poſſit nec expe-
id diat, ut homnes laici contra Cleri-
,/ cos, quos fupra candelabrum poſitos
cs intuentur, linguam ſtringere deſinant;

4

pPeccata
§F. Gregor.

bom. 17.
in Evang.

Exod. 32.

2 r14 ◻ (†) £D%à&1

neceſſe eſt, ut Clerici pro ſui mune-

ris obligatione mores, & diſſolutam
vivendi rationem, quæ populo ad

offendiculum & per conſequens ad

innumeras DEl offenſas non poteſt
non cedere, ſerio corrigant.

quam aliena 5. Neque ſatis hoc! Sacerdos non

tantum ſua, ſed & populi delicta cor-

rigere tenetur: Nos „inquit S. Gre-

gorius, nos qui ex oblationibus fide-
lium vivimus, quas illi pro ſuis pec-
catis obtulerunt, ſi comedimus, &
tacemus, eorum procul dubie peccata
manducamus, conſequenter Sacer-
dos non ſolum exemplo, ſed & ope-

reconcurrere debet ad aliorum emen-

dationem; quia quidquid ſubditi de-
linqunt, in culpam refunditur Sacer-
dotum. Cùm Moyſes in monte Dei
colloquiò detinebatur, interim in valle
populus idololatrica impietate vitu-
lum adorabat. Indignatus Deus præce-
pit Moyſi, ut deſcenderet, & in trans-

greſiores debita ſuppliciorum auſteri-

tate animadverteret. Et ecce! Moy-

ſes primò omnium in Aaronem deſæ-

viir, eidque culpam delicti omnem
imputavit. Qur Aaroni? ideèò re-
ſpondet Brixianus, quia fuit Sacer-
dos, qui pro ſui muneris obligatione
deliuquenti populo ſeſe opponere de-
S= buiſſet

ice
n
. I
lunl.
ercot
Port
i ue
idol
lankee
Unmn
Akuu
Nenlisͤ
ad
Nko
gu
Uem,
ledos
Mine
ont
unſo
ebet
1 De
lri
Ikent
IUncor
Mlin
60.
ti
1,Fi
il

ſiwe
Eole
Ppol
lecuent
Nol N
.
acetce
Gelihe
gnitl
onbust
poſi⸗
necind
Ubiopen
enter
eil⸗
Orume
Aſabak
adror
n onr,

teninim.

jetne!

Delsßn

(† (◻ 215

buiſſet?; nam Sacerdoti adſeribitur peeca- prixian, in
tum populi, quòd non omni conatu teſtite- Exoa. 22.
. X . — .
rit. Porrò Moyſes vocavit ad ſe tri-
bum Levi, quæ tota ex Levitis & Sa-
cerdotibus conſtabat, eorumque im-

plorata ope, inquiens: Siquis eſt Domi-

ni, jungatur mihi, armata manu perſecu-
tus idololatras, immenſam eorum cæ-
dem fecit. Eundem in morem Sacerdos
contra peccatores armaturam Dei, &
gladium ſpiritus arripere, atque Dei
offenſas impedire & extirpare ſata-
gat, adhortante S. Hieronymo: Chri- g. Hier. l. 5.

Nus in oculis noſtris crucifßigitur, & nos ad- adv. Rußf.

buc gladium in vagina habemus? Gladius
autem, de quo loquitur ſanctus Eccle-

ſiæ Doctor, eſt Amor & Zelus gloriæ

Divinæ, quo Sacerdos arderée, &
non tam ſibi, quàm Deo vivere, non
tam ſua, quàm Dei commoda quærere
debet: Zelus domus tuæ comedir me, Pſal. 65.
ait Pfalmiſta, ut indicaret, quèd
Sacerdos à zelo comedi, & in illius
ſubſtantiam converti, non autem ze-
lum comedere & illum in ſuam de- & &reger.
bilitatem convertere debeat, prout bem. 17.

loquitur S. Gregorius. in Eyang.

6. Qua ratione autem Zelum ſa-
cerdotalem conſtitutum eſſe oporte-
at, videtur expreſſiſſe Salomon her cant. 3
verba illa: Fortis ut mors dilectio, dura
OQ&f)%°ϑ .B„ g ſicut

)

rigant.

Speranæz.

eript. ſel.
TaE 34.

26 (1, H*n

YZelosè cor-Jicut infernus amulatio. En! zZelum glo-
riæ Divinæ per comparationem cum
inferno exprimit. Quare? Primè,

ſieut infernales inimici incredibilem

habent rabiem rapiendi animas; ita

Sacerdos habere debet ardens deſide-

rium illas ſalvandi. 2. Sicut dæmo-
nes exultant & lætantur, cùm offen-
ditur Deus; ita Sacerdos ad populi

ſcelera, & Dei offenſas debet triſtari,
juxta illud: Vidi prævaricantes & tabeſ-
cebam. 3. Sicut dæmones propter ani=
mas tolerant omnia incommoda, ſer-
viunt pro mediaſtino, pro equo, pro
cane, pro jumento ad ferenda one-
Ta; ita Sacerdos abhorrere non de-
bet à ſervitio quantumvis laborioſo,
aut abjecto, modè ſerviat ad lucrum
unius animæ. 4. Sicut dæmones ſci-
unt pro omni anima pereunte augeri
muum ſupplicium, & tamen hoc non
obſtante illas tentare, & in ruinam
trahere pergunt; ita Sacerdes debet
eſſe paratus ſua commoda perdere,
& neſcio quæ incommoda ſubire pro
aliena ſalute: ſic S. Apoſtolus Paulus
cupivit anathema eſſe pro fratribus
ſuis: ſic S. Martinus laborem pro ſa-
lute animarum ſubeundum præ ipſa
beatitudine præelegit: ſic S. Franciſ-
cus Solanus in naufragio vitam prius
lalva⸗

Arze
let,
luncit
unSn
mleiti
(emo

lin,

o
um
Genmne
marn
hine
Cn Y

(nen

ul e
NENe⸗
Daf,
( ad
maneſ.
mhtten
Cltutn
lne!
tones
. ..
mneicen
tiem
1r e
et
4

BB (†) & 2177
velm ſalvare noluit, quàm peccatores abſok
Wornm vIſſet, & gentiles baptizaſſet: ſic S. olgnel.
e! M. Franciſcus Xaverius ob converſionem ent. 3. Wir
ncellu unius militis transmiſit mare, & in illius 6.
mms amicitiam ſe blande inſinuans, tan- onel.
ces dem octodecim annis nunquam con- cent. 2. p. 2.
Bnen fefſum, audiit confitentem, & illius mir. 27.
né Iocò Pænitentiam ſuſcipiens corpus
Sm ſuum flagellis crudeliter laceraverit.
ebetni Sic tandem Chriſtus ipſe pro ſalute
Ge; animarum, in quarum redemptione
Nopttt à Divino Patre miſſus in hunc mun-
mnm dum venerat, opprobria, vulnera,
e Crucem, ipſämque mortem pertulit.
erench! Audi veroò, mi Sacerdos, quid hic
gem ipſe Redemptor ad te: Sicut miſit me
8m Pater, & ego mitto vos: id eſt, ſicut
tAH Ec0 ad mandatum Patris amore hu-
lenma manæ ſalutis adverſa omnia, ipſamque
men mortem ſuſtinui: ita & vos ad man-
enkor⸗ datum meum pro eadem animarum
ſalute labores „ſudores, & perſecu-
i tiones debetis ſuſtinere.
7. Frroris meipſum arguerem, niſi
incidenter hic Sacramenti Pœniten-

Joan. 20.

5H tiæ mentionem facerem „ quod præ-
i ter Verbum Dei (de quo aliàs ſermo
. erit) præcipuum eſt Zeli Sacerdota-
n lis ad convertendos peccatores in-

lr ſtrumentum. Quæxres igitur, an in
ol adminiſtratione SS. hujus Myſterii
O 5 auſteri⸗

„

i⸗

2r8 ☚ (*) 6
uti expediat? Auſteritate utendum
eſſe ſuadet ratio, & Sanctorum ex-
empla: S. Polycarpus, cùm Marcio-
onem Hæreticum ſibi obviantem ha-
beret, & quærentem: Noſcis me? cum
fervore repoſuit: Noſco primogenitum

Wa a t. Nicdat 8. Apoſtolus Paulus ad Eli-

c. 12.

detonuit: Oplene omni dolo, & fallacia,
jli diaboli, inimice omnis juſtitia, non de-
ſinis ſubvertere vias Domini? Quid quod
Chriſtus ipſe in Phariſæos, quos alias
genimina viperarum nuncupavit, his
verbis invectus eſt: Væ vobis Scriba, &
Phariſai hypocritæ, ſimilis eſtis ſepulchris de-
albatis, & quæ ſunt ſimilia.
8. Quamquam autem pro diverſi-
tate delictorum aut circumſtantiarum,
præſertim in refractariis, & obſtina-
tis, ubi lenitatis remedia fruſtra ſunt
adhibita, ſpiritum Eliæ, id eſt, ali-
& reg, part. qualem auſteritatem non improbem,
2. paſtor. dicente S. Gregorio: Nonnulla funt ve-
.. 19. hementer increpanda, ut cum ab auttore non
cognoſcitur, quanti ſit ponderis, ab ince-
pantis ore ſentiatur: tamen ordinarié,
&& extra caſum radicatæ obſtinationis,
præſertim in confeſſionisSacramento,
ſpiritu Chriſti, id eſt, patientia &
manſuetudine procedendum eſſe in-
dubitate arbitror. Emplaſtrum vio-
lenter

auſteritate, aut potiùs manſuetudine

mam Magum hæc verborum fulmina

inter
IIg,
(getio
C e
fonenm
lerir
Cünm
Mnu
ngeni
Auir
it man
lleſti
Fntur⸗
Iehaka
E
erede
Ktone
o ha
(onvert
uullett
Urlicit
un
lehn
Deccat
Il,
u
hentn
Klernn

anldet

te ntenit
Gorunt
nn M
Vüntent
im D
Mpntgr

=
S
7

(1456 219

lenter detractum magis exaſperat vul-

nus, quàâm ſanat: ita rigoris indiſ-

cretio animum confitentis non tam

ad poœnitentiam, quàâm ad deſpera-
tionem, & ſacrilegium adducit. Ob-
ſtetrix illa Zaræ eductum infantis bra-
chium filé coccineo ſtrinxit, unde
infantulus manum retraxit, & pri-
mogenituram perdidlt. Peccator ille
in ſacro tribunali mali operis manum
educit, tu rigidè ſtringis: ille retra-

Gen, 55.

Weranz.

hit manum, obmuteſcit, dimidiat ſeript. ſel.
confeſſionem, & perdit cœli primo-Panct. z25.

genituram: quis miſero huic damnum

irreparabile intulit, quis æterna ſa-
lute privavit? nemo alius, quàm in-
diſeretus Confefſarius! reddat ille

rationem commiſſi ſacrilegii! reddat

Deo honorem & gloriam, quam per

cConverſionem hujus peccatoris ha-

buiſſet! reddat Chriſto animam, quam
perdidit; neque enim minus illam,
quàm olim à 8. Carpo repetet. Fuit
hic ſanctus Epiſcopus in culpandis
peccatorum delictis indiſcretè auſte-
rus, voluitque aliquando „ ut Domi-
nus DEIIsS peccatorem ſcandaloſum
repentina morte in tumulum, & in
infernum projiceret. Et ecce! ap-
paruit illi Salvator; eumque in mo-
dum ironiæ pudicem mundi conſti-
UM tuit,

Dionyſ.
Areop.
ep. §. ad

In vita PP.

220 (1) &

tuit, demum ſubnectens: ſi adeò im-
miſericors, & implacabilis eſt zelus
tuus, age, in me bilem converte, ex-
tentàâ manu percute me, quia iterum

paratus ſum pro peccatoribus mori!

Quid, quod zelus indiſeretus non
ſolum Chriſto extremè diſpliceat, ſed
ipſi etiam confeſſario plurimùm no-
ceat; quia arcano Dei conſilio ordi-

nariè confeſſarius in idem delicti ge-

nus impingit, in quo alterum indiſ-
cretè judicat. Monachorum quidam
adoleſcentem Monachum, de im-
puris tentationibus in confeſſione con-
queſtum, immoderata reprehenſio-
ne feré ad deſperationem compulit,
indignum Monachi nomine compel-
lavit, cujus pectus obſcænis cogita-
tionibus eſtet pervium. Sed mox ipſe
juſtò Dei judiciò eadem tribulatione
tam vehementer inquietari cæpit, ut,
velut juvenis, ad ſæculum redire in
animo decreverit. Verum ſapientia
& ſanctitate præditus Apollo Abbas;
cùm juvenem ſubtriſtem cerneret;
& meſtitiæ caufam didiciſſet, in ſpem
crexit, dicens, non eſſé malum ſœ-
dis imaginationibũs impugnari, ſe
vinci: ſe qnoque easdem moleſtias
aſſum, Deo adjuvante nunquam

luccubuiſſe. Deinde ſenem jam re-
licto

(o
ale
e
nir
ece
eri
nlel
Iit
Mc⸗
t;
niſe
Wille
Uer
Cen el
ti e
Ets.
lepet
none
(lce
(e:
Unen
le, e
Ctori
A
uin
(Enli
Clurt
noni
ent
he
RI

WZ (1) 221
Ia ucto tugurio vagum, profugumque :
nH ad ſe revocans, inſtruxit, ut jam ſu-
Dnekke am expertus imbecillitatem, alienæ
Gnim miſereri diſceret, atque pro illo in
ben Preces effuſus tentationem omnem
ſuems abegit. Sic fieri multoties amat, Deus
Plploen confeſſarium in eadem peccata per-
Ummme mittit labi, in quibus proximo non
onllog vwult compati; & ideò putant 88, Pa-
ne tres, Deum non ex alia ratione per-
Kenm miſiſſe trinam ne gationem Petri, quàm geranz.
Nun ut ille, qui natura erat fervidus, & pnniz. 251
n, ei auſterus; quondam ad regiminis api-
ſeeoean Cem evektus, humanæ fragilitati com-
eee Pati diſceret. Quidquid ſit, ſubne-
nGS Ctit S. Dionyſius, etiam millies mihi
ed repetas exemplum Pliæx, & Phinees,
s non eſt hic ſpiritus Chriſti, peccatori
Gda ſcilicet indignari, illique non par-
cere: illum fovere, & exſpectare, ut
*RL lumen gratiæ reaccendatur, obviàm g pienyſ.
unm ire, currere, ſuper collum filii pec- gli ſuprd.
ne Ccatoris procumbere „ SE oſculari
Nelott eſt ſpiritus Dei;, eſt ſenſus Chriſti. ◻
4 quàm luculenter hic ſpiritus Dei, &
ſenſus Chriſti in ſanctis Dei famulis

, eluxit! Vir quidam celebris ſanéti-
mm mMoniæ deſperatiſimo peccatori mo-
e rienti adſtitit, cumque ille ejulans,
& lacrymans nulla in vita ſua inveni-

ret merita „ quibüs ſalutem ſperare

n) poſſet,

222 (†)
kaſignel. Poſſet, Vir Dei donavit illi omnia
reut. 2.P. 2. ſua merita, & viciſſim ejus peccata Ua
mir. 51. in ſe recepit, hancꝗque donationem Wi
ſcriptò confirmavit. Quid evenit? n
hæc ſacra fraus & diſceretio peccatori
ehgnel. Pœnitentiam, & ſalutem attulit. Tem- il
cent. 2. p. 2. Pore ſancti Xaverii fuit in urbe Ma- a
mir. 48. laca civis impudicus, qui ſeptem con- ſ
cubinas domi nutriebat. Quid egit Imm
ſanétns Indiarum Apoſtolus? An im- ard
pium diris addixit? an fulmina ſuper *
eum evocavit? Nihil minùs! leni- Wgn
ſimis & blandiſſimis verbis, ſe in ejus In
amicitiam inſinuans, perſuaſit illi, ut ⸗
unam ex his nuptui daret: dein ut al- Um
teram ad &onomiam prædii ruralis I
adhiberet, iterum ut tertiam ad alienum ſe⸗
connubium dimitteret: ſic impetravit, rl
quartam, quintam, & cæteras atque n
demum ipſum civem, Veloſum no- Pern
mine, ad meliorem convertit. En ug
quid diſcretio poſſit? a
2. Tu ergo, mi Sacerdos, æmu- ls
lare hæc Sanctorum exempla, indue ſn
zelum ardentem pro Dei gloria, & n
nullam occaſiouem prætermitte, qua en⸗
mœſtum conſolari, rudem erudire, an
puſillanimem erigere, peccatorem Mn
convertere, & animam lucrari valeas. ſnul
Non credis, quàm gratum Deo obſe- Elne
quium hoc zelo præſtes, dicente Di- Mun
onyſio:

(1) H 2;
onyſio: omnium Divinorum Divinius eſt, & Dionyſ.

tle 19) ,;
Dei cooperatorem agere in reductione ani- de Oœleſt.

ius enn e E .
iatie marum. Nöénne ſi Dei Filius eo ſche- Hierarch.
mate & forma, qua in his terris am-“: 3.
Gid eſe⸗ . 9 1.
* bulavit, hodie tibi appareret, & ob-
i ſequium à te peteret, néônne liben:—?
inike tiſſime totis viribus te illi conſecra-
4 . .
* res? de hoc non eſt dubium! certiſ-
III

unum autem eſt, quôd Dei Filius
. . .
ante omnia alia zelum animarum eſ-

Ne1 ſet à te petiturus; non illi tantum
Rmi obſequium præſtas, ſi ad æmulatio-
un nem anachoretarum diuturnis jeju-
5 . niis & flagellis corpus extenues: non
* illi tantum obſequium præſtas, ſi di-
t: bent

urnis nocturnisque coutemplationi-
Niin bus, ac orationibus Divinam ejus
ne Majeſtatem adores: non illi tantum
cime obſequium præſtas, ſi integrum au-
E E reerum millionem in egenos diſtri-
elin⸗ buas; quantum obſequium illi confers
e per converſionem unius peccatotis:
teſtes hujus rei adduco S. Chryſoſto-
mum, & Gregorium! primum qui-
dem, dum ait: Mihil ita gratum eſt . Zoem.
. Deo, nihil ita curæ, at animarum ſalus. u.
Alterum verèé, dum pronunciat: g Greg. Zomn.
Nullum Omnipotenti Deo tale eſt ſacrißici- 12. in Ezech.
um, quale eſt animarum Zelus. Neque gratis
& ſinè præmio id à te depoſcit Deus
quemadmodum enim, prout loqui-
tur

Nac. J.

224 ◻ (F) G

tur Damaſcenus, qui ægrotantem um,

1

guentò inungit, prior ipſe unguendo
it particeps unctionis; ita qui pro
ſalute proximi aliquid facit, ſibi prius,
dein proximo prodeſt. Certè Deus
ipſe diſertè promiſit: Qui converti fe-
cerit peccatorem ab errore vita ſua, ſalyabit
animam ſuam. Supra quæ verba Ve-
nerabilis Beda gloſſatur: qui converti,
& ſalvari, quantum eſt in ſe, fecerit
peccatorem, ille peccata ſua àb aſpe-
u Judicis per animam ſalvatam, tan-
quam per ſcutum contegit, & ab⸗
ſcondit. Nil dicam de anima ſalvat,
quæ ad Divinam faciem admiſſa ſulſs
precibus, & interceſſione adeò in-
ſtanter pro ſalute ſui benefactoris ro-
gabit, ut conſtans ſit n Rorun Pa-
trum aſſertio, eum qui animam

Cœlo aſſeruit, perire non

I

—

Uken
Ape
. 8
irertn
n D
Ci
m
Konne

=

.005 Vo

Petit

ſaten

ſe lon

eg⸗

migk

1ou

3(1) $ 225

Canten B .
uI HEBDOMADX SANCTN
Dies V. In honorem SS. Euchari-
ſNn . ſtic
um Perfectio Sacerdoti propria.
2 ſernl

a Sacerdotes tui induantur juſtitiam.
de Plal. 131.

n le,k .
. .
lut Meditatio I.
arn : .
gt, De motivis perfectionis.
nunl

Adni Pacen I. Sacerdos debet tendere
Net A ad perfectionem vitæ, quia Deus
ekacto⸗ vult. Si enim de omnibus Chriſtia-
DGer nis verum eſt illud Pauli: Haæc eſt vo- 1. ref. 4
eee . . . 5 21 Se
limm luntas Dei ſantctißcatio veſtra. Et illud
ſein COhriſti Domini: Efote perfecti, ſicut Matth. y.
Pater veſter. Et iterum illud Apoſtoli 2. er.: 1⸗
ad omnes Chriſtianos, quo illos ſan- H. 7
Gos vocat: quanto magis hoc com8- l. ,
petit Sacerdoti è reliquis ſelecto, &
in ſortem Domini vocato? Sol debet
eſſe illuſtrior reliquis ſyderibus: Ma-
8 giſter in doctrina debet efſe excellen-
Wtior, quàm diſcipulus: Dux in arte
beſlica debet eſſe peritior, quàm miles
gregarius. Cúm ergo Sacerdos ſit
in Populo, quod Sol inter Sydera;

Pſal. 1312

Luc. 12.

5§. Creg.
Hom. 19.
in Evang.

126 ( † ) 26
quod Magiſter inter diſcipulos, quod
Du inter milites, qui cœteros illu-

minare, docere,; & ducere ad per-

fecdionem Chriſtianam debeat, ne-
ceſſe eſt, ut ipſe præ cæteris perfectus
ſit. Saucerdotes tui induantur Mkimam &.
ſancti tui exultent.
Punäct. M. CQui multum datum eſt,
multum requiretur ab eo; dà enim
augentur dona, rationes etiam creſcunt do-
norum, ait S. Gregorius. Sacerdoti
autem reverà multùm datum eſt; data
enim eſt illi poteſtas in corpus Chriſti
reale & myſticum: data eſt illi cura
paſtoralis in animas ſubjectas: data
ſunt illi gratiarum chariſinata ſtatui
ſuO prop ortionata. Ergo omninò
gravis ratio ab illo requiretur „
Perfe eGtio non qualiscunque „ ſed
magna.
Punct. II. Status ipſe ſacerdotalis
ad alios ſanéctificandos deſtinatus, &
officium Sacerdotum tam ſublime eſt
ut ad mentem 88. Patrum etiam An-
gelicis humeris formidandum ſit; er-
80 Sacerdos in ſanctitate & perfe-
GQione vizx non cum Angelis decer-
tare debet; quàm abſur dum enim fo-
ret; ſi i iple cathedra populum do-
ceret obſervationem mandatorum,

& ipſe mandata non obſervaret? quàm
abſonum

rici
4

bhonn
(eheret
ens
(un ſnnn 1
tes ci,
Umn ly 4
uno
fonde

i Aer
Anmen
Mear.
Cunen
tlgor
oe Iun

eckant

Iumn eſſe
m 64
1 lig i

ue D

en!
n
lese 6 3
nt⸗
U Uu 3
i
es Ceto
S

5

l Cktena!
lncere N
R eben,!

tum Cuma
co; an⸗
titkn

us. NAn

4. .
dammmeh,:
coNSC
Ata el
Uiinannk
egutem
Cunge,

Achee

S(1) π 227

abſonum foret, ſi ipſe, qui in populo
deberet eſſe norma & regula morum,
nævis & defectibus non careret? Hinc
ſignatè requirit ſcriptura, ut Sacerdo-
tes ſancti ſint Deo ſuo, & non polluant
Nomen ejus. Quomodo autem, &
quando polluitur Nomen Domini?
reſpondeo tunc, cum laici aut etiam
heæretici ex mala Sacerdotum vita an-
ſam capiunt deſpiciendi, & explo-

dendi ſanctiſſima fidei noſtræ myſte-

ria, dicentes: Non eſt credibilé per
Sacramenta hominem ſanctificari; ut-
pote quæ Sacerdotes toties recipiunt;
& tamen tepeſcuut: non eſt credibile
cœli gloriam eſſe adeò magnam, ut-
pote quam Sacerdotes tam languide
affectant. Non eſt credibile infer-
num eſſe adeò pœnalem, utpote
quem Sacerdotes tam parum quàm
laici fugiunt, & quæ ſunt ſimilia. O
magne Deus! confundor coram te!
heu! quàm procul ſum ab illa perfe-
Gione, quàm in me requiris! O quo-

ties & cathedra dixi, Deum amandum

eſſe ſuper omnia, & ego ipſe toto
corde tepeſco! O quoties docui pro-
Ximum amandum eſſe ſicut ſeipſum,
& ego ipſe invidiâ liveſeo! quo-
ties detonui contra ſuperbiam, invi-
diam, intemperantiam, acediam, &
P 2 ego

Levit. 315

bellaac. aß.
Lohner E.

228 ◻☚ (1 ) £

ego ipſe ab his vitiorum maculis non

immunis ſum. O Deus ignoſce, &
purifica cor meum, ut eam perfe-

Ctionem aſſequar, quam ſtatus ſacer-

dotalis à me requirit. &c.

Propoſitum practicum.

Sic vivendi inter homines, ut exemple

non deſtruas, quod adificas verböũ. Ex-
emplô ſancti Patriarchæ Dominici:
Cùm pernitioſa Albigenſium hæreſis
late per Gallias in Belgium ſeſe dif-
fundebat, nonnulli Abbates & Epiſ-
copi ad convertendos hæreticos, &

ſeandal. S. 4. lucrandas, eorum venenô intoxi

1. 1 2.

candas animas;, itineri ſe accinxerunt:
iverunt autem cum grandi pompa &

faſtu equorum ac comitatu famulan-

tium. Et ecce! Riſerunt eos hæretici

dicentes: Hem! quomodéè hi nobis

Chriſtum prædicant, equites pedi-
tem, ſuperbi humilem, divites pau-
perem? ſic re infecta illi redierunt.
Supervenit dein 8. Dominicus, pau-
per; humilis, nudipes, in cinere
cilicio, & quod Epiſcopi non pote-
rant, verbò & exemplo ſupplevit.

Meditatio.

„

HW

Eint

oan.

Deexen

ainer
Snem
Mer

mo, An

.

Enlrnit
eter!
GVerbi
ale
os ben
40
Et u
d te
icotnn
1e, dul

Ceptamn

Gn?
Iundumn
60 an
Dd
Ultu 4

hn

Karte

6 (1) $ς☚ 189
mmneli Meditatio II.
6 ine . .
t * Qui mihi miniſtrat, me ſequatur.
mitnga Joan. 12.

De exemplo, & imitatione Chriſti.

Ginn . J D
P adem J. Humana anima ad ima- Z
,NA ginem Dei creata, per peccatum
uEH turpicer fœdata eſt, perdidit primæ-

e DI Va venuſtatem, & induit infernalem
alunk deformitatem. Quid egit Dei Filius,
im 6 u miſeriæ ſuccurreret? factus eſtho-
batse. 1.,. abluit illam ſanguine ſuo; in-
ſtauravit exemplò & doctrina. Nulli

nei pepercit labori; hos blanda voce, ali-
c OS Verbi Divini prædicatione, iterum
niſen alios beneficiis & niraculis ad ſe tra-
mte Ait, ac demum pro omnibus vitam

dedit, ut omnes Patri lucrifaceret.
Quid tu Sacerdos? ſunt inter oves
tibi commiſſas hirci, id eſt peccato-
tes, qui Dei gratiam in Baptiſmo ac-=
ceptam amiſerunt', quid tibi agen-
dum? Verbo & docrina tibi labo-
randum eſt, ut animabus Deum, &
Deo animas reſtituas.
Pundt. I. Primus diſcendi ardor no- §. Ankbr.
bilitas eſt Magiſtri, inquit S. Ambroſi- 2. de Firg
us; hinc tyrones optimum in quali-
bet arte Magiſtrum quærunt, quem
P 3 imiten-

Matth. 16.

Matth. 13.

230 (†) 1U

imitentur, & imitando proficiant ac

perficiantur. Non eſt nobilior Ma-

giſter Chriſto Dei Filio, in quo bent
complacuit aterno Patri: ipſe ergo au-
diendus, & imitandus eſt, & impri-
mis à Sacerdote. Attendat Sacer-

dos, quomodè Chriſtus ſe habuerit

erga peccatores, quomodòô ſe habue-
rit erga ſeipſum. Attendat, qua mode-
ſtia, qua manſuetudine, qua chari-
tate, qua morum innocentia & ſan-
ctitate inter homines verſatus ſit. At-
tendat, quomodo virtutes illius tam

internas, quâm externas æmulari, &

qua arte animas lucrari debeat.
Punc. I. Si enim omnis Chriſti-
anus cum S. Gregorio dicere debet:
Omnis Chriſti actio noſtra eſt inſtru-

tio, quantòô magis Sacerdos, cui in

Apoſtolis ejus prædecefſoribus ipfe
Chriſtus dicit: Magiſter veſter unus eſt
Chriſtus. Aperi, 6 C&leſtis Magiſter,
aperi ſcholam tuam, & loquere; au-
dit enim diſcipulus tuus! Da gratiam,
ut totus in te tanquam meum pro-
totypon commigrem, & tam in ex-
ternis corporis ſenſibus, quàm in-

ternis animæ facultatibus tuam vitæ

rationem imiter! nil volo deinceps
cogitare, niſi quod tu cogitaſti, nil
deſiderare, niſi quod tu deſideraliij
ni

ulloqn
gete,
e,quG
Polueri
Utates
prian
ro⸗
renie
denld
rrerti
lelammt

Snne
onar
Amnb
Centllunr
mnei⸗
Pcho
(clone
ln ilt
erdo⸗
uikare,
u
(eſtn
1o al
nör⸗
ke,
(lens

9 (1) £— 231
poſer nil loqui, niſi quod locutus es, nil
nobler! agere, nili quod egiſti. O miſerum
, me, quod hacétenus vitæ regulam mihi
le an Poſuerim commoditatem Vitg, va⸗
El, En nitates ſæculi „ dlivitias & amorem
tener4 Proprium, quibus deceptus vitam
Eehr Vixi Prorſus ſœæcularem, & vitioſam!
ocel Da veniam, O Domine, diſcam jam
exemplô tuo ſapere, & tuas virtutes;

Cat,clan . . 8 .
e do Brtettiin tuum in lucrandis animabus .
Cernnt . elum toto corde imitari. & c
erlnslt

Propoſitum praclicum.
un Ginmao ſtudio vitam J Eſu Chriſti medi-
dDendi. Exemplo P. Francifci à EeII,
ider Miſſionarii zeloſiſſimi in Japonia. Ut
one animabus tam Chriſtianorum, quàm
de gentilium ſuccurrere poſſit, ultrò in

Ant mancipatum ſe tradidit: in urbe Nan- Raſignel.
H“ gaſacho caſtanea vendidit, & hac OC- vent. 3. . 2.
veſinh Lid. oent. 3. P.

N,

caſione Chriſtiana principia cmenti- Mir. 32.
bus inſtillavit. Audiens aliquando.
ſacerdotem in navigio ægrotum ago-
nizare, illicò ſe illuc contulit, ut cer-
tanti de æternitate afliſteret. lbi
quæſitus à milite Luſitano, quo pre-
tio caſtanea venderet, cùͤm carô ni-
mis pretiò eas merces haberet, à mi-
lite, putante eum eſſe mancipium,
alapâà percufſſus eſt: verum cùm Fran-
ciſcus alteram ſine mora maxillam
P 4 percu-

2. Cop. 4.
Cal, 2.

232 Wα (†) G&G

percutiendam obtulit, à milite pro
. . X — . .⸗ .„
Chriſtiano, & verò Chriſti Domini
imitatore agnitus fuit.

Meditatio III.

Vita Chriſti Regula Sacerdotis.

Indaimini Dominum noſtrum 3ESNA
Chriſtuim. Rom. 13. .

Unätum I. Sacerdos ſicut induit ve-

1 ſtes Chriſti in ſacrificio, ita decet,

ut & in hoc extra illud induat vitam,
mores & virtutes Chriſti ita, ut juxta
Apoſtolum in ejus carne mortali vita
Chriſti manifeſtetur, veréque dicere
poſſit: Vivo autem non jam ego, vivit vers
in me Chriſtus. Chriſtus debet vivere
in oculis Sacerdotis, ut peccatores
miſericorditer reſpiciat: Chriſtus de-
bet vivere in auribus Sacerdotis, ut
preces miſerorum benigne audiat:
Chriſtus debet vivere in ore Sacerdo-
tis, ut linguâ non niſi ad DEI gloriam
& peccatorum converſionem utatur:

Chriſtus debet vivere in manibus Sa-

cerdotis, ut eas in auxilium pericli-
tantibus porrigat: Chriſtus debet vi-
vere in pedibus Sacerdotis, ut indi-
gentibus in opem feſtinet. Chriſtus

debet

(hetn
heccatd
Umml o⸗
Cebet
tennis,
Noig,6
Ureei
ehi
un, S
yct.
E non
d l
Cecea
Enones
Uunmne
iDeu,
rOnes
litent
Enad
tent
rſtere
Crii,
unde
Cei
Uldent,
Atem
unq
n a
(hiiknn
Oi
1s, al

.

N nltet

riſi Deri

Gaceſcoi
n N

lt iodt
i0, inc
incar e
lityur⸗
. non
eteten

e

Cebetſi
itſen⸗
Cenlii,
igne.
lede⸗
onenmti.
Innte
Hiumn e

AEAE ( †) 23ʒ3
debet vivere in corde Sacerdotis, ut
peccatorem diligat, & ejus peccata
ſimul odio habeat: Chriſtus denique
debet vivere in anima, ejusque po-
tentüs, id eſt, in intellectu, in me-
moria, & voluntate Sacerdotis, ut ni-
hil reſciat, nihil cogitet, nihil deſide-
ret, quàm quod conducit ad DElI glo-
riam, & animarum ſalutem.
Punct. II. Cauſa verò, cur Sacerdo-
tes non exprimant vitam Chriſti, eſt,
quòd alienas regulas carnis, mundi,

& peccati ſequantur, atque ſenſus,

ſermones, & actus non dirigant ſecun-
dum menſuram illius regula, qua menſus eſt
ilis Deus, ſicque deflectunt ut mali
tyrones à propoſito ſibi prototypo.
Vident humilitatem Chriſti, illi au-
tem ad dignitates ambitiose aſpirant:
vident paupertatem Chriſti, illi autem
diteſcere ſatagunt, vident modeſtiam
Chriſti, illi autem in jocos & nugas
effunduntur: vident manſuetudinem
Chriſti, illi autem biliose exardeſcunt:
vident zelum & labores Chriſti, illi
autem acedioseè langueſcunt.
Punct. II. Cùm verô horum erro-
rum admonentur, objiciunt, imitari
Chriſtum eſſe nimis difficile & vix
non impoſſibile! Fallimini Sacerdo-
tes, fallimini! Regula Chriſti prima
P f fron-

2. Cor. 10.

Batth. 11.
Gal. 6.

234 ◻ (†*)

fronte amara uſu dulceſcit, dicente

cœleſti Magiſtro: Jugum meum ſuave eſt,
& onus meum leve! Et Apoſtolò: Qui-
cunque hanc zegulam ſecati fuerint, pax ſu-
per illos & miſericordia. Non ſum ex eo-
rum numero, 6 Divine Redemptor,
qui non poſſunt imitari vitam tuam,
ſed ex eorum, qui non volunt: deſi-
dia mea, & animi frigiditas in cauſa
eſt, quèêd virtutes tuas imitari non

ſtuduerim, imèò impietas mea in Cauſa
eſt, quôd in res terrenas & ſœpe illi-

citas effuſus potiùs formam aliquam
infernalem, quàm tuam in anima mea
expreſſerim, ah! da gratiam ut dein-
ceps alius ſim, & totum te induam.
Exeſte libri profani & mundi fabulæ,
in poſterùm vitæ meæ normanon erit
niſi Evangelium.

Propoſitum practicum.

Quotidie unum caput legendi ex ſando

Fryangelio. Exemplô S. Caroli Borro-

mæi, qui ut vitam Chriſti imitandam
ſibi proponeret, ſingulis diebus flexis
genibs, & detecto capite unum eX
Sancto Evangelio capitulum legit.

Medi-

alteh

buc
,
I.

bem
1 R
UInon

6
er nie
1

Nnitur
ent.
arhane
lenin t
M in
Elun
lſe,
Fiuit ſ
ſe uni
ſaſtet
ſn
U unt
e elle

lit, der

Crißlſiot

oltolrl

lenit, 4

nfomen
eReden

Viamtu
VOlut
Gitas ne

imntnt:

e n0

1 Klene

Immdt

inanmm

tiamm.

n te
vormnde-

Aice

td 4 ſ
CAN
de,

nt⸗

„7

(1) £— 235

Meditatio IV.
Perfecta adminiſtratio Sacramen-
torum.

GVic nos exiſtimet homo, ut miniſtros Chri-
NRi, & diſpenſatores myſteriorum
OLI. I. Cor. 4.

Unltum I. Quinam eſt diſpenſator fide-
lis! Reſpondeo in genere, eſt ille,
qui non mittit margaritas ante por-
cos, nec dat ſanctum canibus. Qui vi-

X

det Miniſterium, quod accepit à Domino,

ut illud impleat. Qui non eſt ſimilis aquæ
baptiſmali, quæ peccata abluit; &
baptizato cœlum aperit, ipſa verò, ut

Matth. 2.

loquitur Gregorius, in cloacam de- *. Cregor.

ſcendit. Qui denique non eſt ſimilis
campanæ in turri, quæ populum om-
nem in templum convocat, quod ipſa
non ingreditur. Contemplamini, ait

om. de c4-

4a Paſt.

y.

S. Auguſtinus, quid ſit populo ſanäéto S. Ang. lib.
praeſſe, & conſiderate, quale ſit munus Di- de ſingul.
vinis ſacramentis inſiſtere: talis convenit Cler.

cura puritatis ſacramentis, qualia ſunt ipſa
ſacramenta. Ipſa autem ſacramenta,
quæ ſunt vaſa Dominico ſanguine ple-
na, ſunt puriſſima, & fanctiſluna: ergo
& ille, qui ſacramenta adminiſtrat, de-
bet eſſe puriſſimus, & ſanétiſlimus.
Punct

236 (Tr) £
Puntt. II. Quisnam eſt diſpenſator
fidelis? Reſpondeo, in ſpecie eſt ille,
qui quod concernit SS. Euchariſtiam
anhte Sacrum conſeientiam ab omni
immunditie purgat: qui ſacrificium
cum debita attentione, & intentione
celebrat: qui ſacra vaſa, lintea, taber-
nacula, & alia Dominici corporis re-
ceptacula ſolicitè mundat, & religio-
ſe cuſtodit: qui ad ſumptionem FEu-
chariſtiæ parvulos capaces erudit &
præparat, adultos rudes inſtruit, obli-
vioſos commonefacit, tardos com-
pellit, indignos repellir, neminem
negligit: qui SS. Euchariſtiam de die
non una vice ſalutat, & adorat: qui
denique illam ſine mora, & debita
cum reverentia ad ægrotos tanquam
Viaticum deportat. Esné tu talis?
Punct. Ill. Quisnam eſt diſpenſator
fidelis? Reſpondeo eſt ille, qui quod
attinet ad ſacramentum Pœnitentiæ,
prompte ſedet pro tribunali, dum
reus adeſt; ſive pauper ſive dives ſit:
qui examinat, ponderat, judicat ex
æ* quo: qui non abſolvit, niſi diſpo-
ſitum: qui non dimittit, niſi conſilio

& cohortatione ſua meliorem. O Bo-

ne DEIIS! ſi Angelos ſacramentorum
tuorum Miniſtros conſtituiſſes, quan-
ta illi cum devotione, quanto cum

fervo-

(Errore
anrege
ͦten

llan

UNdn

dohal
i
eniten

lerin

tennam

Crllice

Iun lge
IIn N
Endeie
ln!l

6
.
Aunt
inent,
5
lane
fl en
piſhn

dn

en de
un fel
Umfen
e t

lerl
D

D (1) &ς 237

Kchck Kervore hæc ſancta peragerent? Et
ſece cur ego tam luridè, tam perfuncto-
Huchmè rie, tam deproperanter miniſtro?
im dr JESt quid cogitaſti de me, quod non-
ui cim nunquam in altari corporale immun-
Kinem dius habui, quàm ſtrophiolum in ſac-
Ire co? quid cogitaſti de me, quèd illum
â Poenitentem haud ſatis diſcuſſum di-
As, miſerim, qui fortè ob meam impa-
in, tientiam peccatum reticuit? quid co-
es a gitaſti de me, quod nec ad RKubrica-
Ziltimde rum legem, nec ad accuratam verbo-
e rum pronunciationem condignéè at-
enm tenderim? ah! pudet me meæ ſocor-
ritune diæ! da gratiam, & ego ſpondeo me-
er liora! . .
an Propoſitum pratcticum.
ond Alacriter & accurat adminiſtrandi ſa-
cramenta, cum opus fuerin. Exemplô nogon, cent.
S. Pranciſci Kaverii Indiarum Apo-= 3. . 2. Mir.
ſtoli, qui cùm de milite perverſo, & 22.
turpiſſimis ſceleribus demerſo audi-
ret, quadraginta milliaribus, & qui-
dem pedibûs plerumque nudis ad
eum feſtinavit, adductisquc æterna-
rum veritatum motivis ita commovit,
ut de tota vita confeſlionem, quam
ultra octodecim annos diſtulerat, fe-
cerit, plenéque DEO reconciliatus
fuerit: ipſe autem, id eſt ſanctus Xa-
verius

238 ◻ (†) £
verius pœnitentiam ſeu ſatisfactio-
nem in ſe ſuſcipiens, inſpectante mi-
lite corpus ſuum crudeli flagellatione
laceravit. 3
Conſideratio quinta.
Ultimæ tres radices enucleatiùs ex-
penduntur.
Septima Radix.
N On infrequenter eſt nimis abjecta
familiaritas vel cum ſuis ſubditis,

ſecundùm illud, qui furfuri ſe com-
miſcet, eum porci devorant: vel

cum quibusdam majoris Tituli Domi-

nis, quorum favores, & quadras au-

cupantur: ideò cum & coram his &&—

illis valde ſcurriliter (in publicis po-
pinis, conorum, & Chorearum thea-
tris) & ut ita dicam hiſtrionicè agunt,
immemores gravitatis & dignitatis
Qlericalis, cum manifeſtà ſtatũs Eccle-
ſiaſtici vilipenſione & contemptu.
Proveniunt non modica incommoda.
I. Etiam hinc Sacramenti Pœniten-
tiæ fructus propé omnis inciditur,
dum parochiani talibus ſuis Parochis,
nimis ſibi notis, & ita abjectè fami-
liaribus confiteri refugiunt, vel certé
ſine emolumento omni hoc faciunt,
non rarè etiam ſacrilegè.
II. Nulla

IlN
Kontbnn
Dotmini
Cnümu
Id adhn

Aulla eſt

Ubundor
II. P
eztior
IWInIum
Tun Dee
preſſi

intn
uclerie
l.

.
.

Pnimte

n önn

nkaietH

evOant
Trme
CONI
Nteatun-

(1) 239
II. Nulla manet efficacia in Con-
Cionibus; nam ita lepidi, & jocularii

Domini Joannes potiùs ridentur,

quâm ut eorum doctrinæ animus ſe-
riò adhibeatur. In catecheſi etiam
nulla eſt auctoritas, in aſſiſtentia mo-
ribundorum nulla confidentia.
III. Plurima aliorum ſcandala, ob-
trectationes, jurgia, etiam usque ad
manuum ſacrilegas conſertiones, Ju-
rium Eccleſiaſticorum diſpendia, &
Oppreſſiones.

Octava Radix.
Alud quosdam eſt Avaritia quæ-
dam, & rerum temporalium o-
púmque, aut pinguiori præbendæ in-
hiandi nimium & inordinatum ſtu-
dium. Nemo (multèò minus cordatus
Sacerdos) poteſt Deo rectè ſervire, &
ſimul Mammona. Et per ſe notum eſt,
atque Divino oraculo comprobatum,
quòèd qui divites ßeri velint, incidant in
laqueos diaboli. Hinc
1. Eſt, quèòd in cultu Divino pro
dignitate publicè exhibendo ſint luri-
diſiimi; nam ob ſorditiem ſuam, &

animum divitiarum ſpinis obſeptum,

nihifl ad ornatum templi ſui & Eecle-

ſiæ (unde tamen vivunt) vel Alta-

ris ſui, vel ſacrarum veſtium ſpectans,
de

S.. Bern.

ſerm. 75.

in Cant.

240 ☚ (†)
de ſuo curant: ſubſternunt profectò
ſordidiora linteamina Chriſto EsII,
quàm ipfi in ſua menſa domi pateren-
tur. Audiamus iterum hac fuper re
Bernardum: IInde, inquit, unde Cle-
ricis exuberare exiſtimas rerum afflu-
entiam, veſtium ſpleandorem, men-
ſarum luxuriem, congeriem vaſorum
argenteorum & aureorum, niſi de bo-
nis Eccleſiæ? inde eſt, quòd illa pau-
per & nuda relinquitur, facie miſe-
randa, inculta, hiſpida, propter quod
non eſt hodie Eccleſiam ornare, ſed
ſpoliare: non eft cuſtodire, ſed per-
dere: non eſt defendere, ſed expo-
nere: non eſt inſtruere, ſed proſti-
tuere: non eſ paſcere gregem, ſed
mactare & devorare, dicente Domi-
no de illis: qui devorant plebem
meam ſicut eſcam panis.
II. Augetur hinc Parochianorum
averſio; qui avarum Sacerdotem ex-
olum habent: quid ergo boni apud
eos animarum negotio efficierur?
quam æſtimationem de illo concipi-
ent, quem vident ad ſordidos etiam
labores abjici, cum rarum non ſit,
ejnsmodi eucliones pro lucro unius
oboli findendis lignis, onerandis ma-
nipulis, & vix non ſtercofandis agrfis
inſtar famulorum occupari.
III. Etiam

IIl. B
Inute
ſee it
inmunes
a Abe
K Cmno
I
tlnio,
n tun.
eelies
rſkin
1 uns
Uunoen
in
erdit
Pop
um Ob
Utats
Ar ge

A
Perdt
umbee
uno
Cel

A
Ug

N .
) i

ſen

. μ (1) O 241
III. Etiam hinc erumpunt grandes
o Impatientiæ, Rixæ, Contentiones,
d ſepe vix pro teruntio, Blaſphemiæ,
ne zmmanes Rxecrationes, Injuſtitiæ, me-
e iien dia augendi rem ſcandaloſa, etiam
bme 88. Canonibus contraria.
ene IV. Hinc iterum DEI, divinorum
Om blivio, ubi enim Theſaurs tuus, ibi &
en i dor tnum. Certéè ejusmodi avari Sa-
mniſet cerdotes de bobus, de equis, de alſi-
uAdl nis, de agris, aliisque utenſibilibus
Htn per ſeptimanam millies, de animabus
es jucrandis autem, vel de gloria Dei
oE Promovenda ne una quidem vice co-
ie eif gitant.
,ſA V. Hinc meriti ſupernaturalis ple-
lk na perditio, tales quippe longe ma-
gegen⸗ gis propter pinguem Præbendam,
Cent” quàm ob animarum lucrum, aut Di-
Iunt 6 vinitatis honorem, & amorem Ec-
cleſiæ deſerviunt.

Wona Radix.

Alud quosdum eſt Ambitio & Su-
ſ perbia, dum ad dignitatem ali-
quam Eccleſiaſticam quomodocunque
ens⸗ promoti alios deſpiciunt, iis ſe clàm
eI palàm præferunt, ab omni huma-
lens nitatis officio excludunt: vel certè
Gvüs, quibus poſſunt, ad honorata

⸗ 6s; beneficia, ad honorum ſonantes Ti-

n 5 ₰△ tulos

242 (†+ ) G

tulos ambitiosè adſpirant, utinam non
etiam Simoniacè. Quid hinc fit?.
I. Pleraque hactenus recenſita de-
decora, & incommoda ſibi accerſunt;
nam Deus ſuperbis reſiſtit. Qnid ergo
utiliter pro Deo, pro ſua, & aliorum
ſalute agent, ſi Deum ſibi contrarium
habeant, à quo bona cuncta proce-
dunt.

am ſalus æterna obtineri non poteſt;
plurimuùm incommodant, & invidiis
intumeſcunt, ac contabeſcunt contra
eos, quos obſtare ſibi ſomniant: de-
mum miraâ impatientia exardeſcunt
adversus eos, quos ſtudiis ſuis minus
obſecundantes exiſtimant, eôsque
nonnunquam detractoria, & lethali
maledicentia ubique proſcindunt.
III. Vermem conſcientiæ alunt, ſal-
tem in fine vitæ protervè ſe evectu-
rum, cuùm ſæpe benè gnari ſint, aut
eſſe poſſint, ſe nec à ſcientia, nec
experientia, nec in aliis ſatis inſtructos
eſſe, & idoneos pro officiis, ad quæ
anhelant.
IV. Redditur hinc illis exoſa con-

verſatio cum Viris Religioſis, Deum

ſincerè ſpectantibus, à quibus ſanio-
ra acceptare conſilia, probrum,

dedecus ſuum eſſe putant; ſaltem ex
animi

II. Charitati proximi, ſinè qua eti-

UInl t
onrem
V. A
ſckuntie
Uele
I. Lo
lunbern
lniun
icen
ionicus
n ſo
lyauum
Eeſenti
Ithne 8
Enchnti
Sundin D
nodi 0
um Dre
boilee
rdns,
lis
4 Nloſ⸗
En i
Mnibus
AGere
eende
n Ca

9 (†) £D 243
umm animi radicato tumore. & invidentis
binci Ccontemptui habent, ac faſtidio.
1etain V. Amat ſorupuloſum faſtum, &
fimd jactantiam, dum in eſu, in potu, in
f. u ſupellectile elucet vaniſſima ſuperflu-
m itas. Loquatur hanc in rem Melli-
biconm fluus Bernardus: Miniſtri Chriſti ſunt,
D & ſerviunt Antichriſto hinc quem, rie m.
quotidie vVides meretricius nitor, hi- Cantile.
i, or ſtrionicus habitus, & regius apparatus:
aurum fulget in frœnis, aurum in

ti vonge . 3 .
n ſellis „ aurum in calceis: plùs calca-

rern ria, quàm altaria fulgent. Inde men-
mm ſæ ſplendidæ, cyphis & cibis: inde
a

cytharæ & lyræ, inde torcularia re-
„dundantia, & promptuaria plena eru-
QGtantia ex hoc in illud! pro hujus-
modi volunt eſſe, & fiunt Eccleſia-
g rum Præpoſiti, Decani, Archidiaco-
ni, Epiſcopi, & Arciepiſcopi. Ita Ber-
nardus.
„Vl. Fit etiam hinc, ut nec ſubdi-
tis ſuis acceſſum ad Viros Religioſos
ac zeloſos, quos malignis nonnun-
quam diſcurſibus, confictisque cri-
minibus odioſos ac contemptibiles
„„i reddere ſatagunt, permittere velint,
Ues prætendendo quidem Zelum tuendi
Jura Canonica, & Fccleſiarum ſua-
„rum, ſuique, in quo ſe conſpiciunt,
e officii; reveraà autem non rarè ex

Q2 quâdam

molt,
Nru,G⸗

244 ◻ (†1) £

quadam pertinaciâ ſenſus ſui, & ex im-
pertinenti, ac à latentis Invidentiæ
ululante ſtudio, hos ſupprimendi.
neant tales accuratas rationes (ſe⸗
motâ pauliſper obcæcante paſſione)
cum conſcientiis ſuis, & veriſſima hæc
eſſe fateri tandem cogentur. Certè
multi prudentiſſimi Viri„ & veris
honoribus digniſſimi, hac in parte ali-
ter locuti ſunt, & fecerunt.
Et hæ ferme videntur radices & oc-
caſiones eſſe plurimorum dedecorum,
quibus Sacerdotes ſtatum ſuum de-
honeſtare poſſunt. Sed ſi ad altio-
rem Radicem deducantur, perveni-
emus ad duas præcipuas, nempéè ad
neglectum ſeu defectum Timoris Do-
mini, & Amoris Dei. Si quis enim
Deum timeat, & tanquam inſpecto-
rem ac futurum Vindicem omnium
actionum ſuarum frequentiùs animo
& conſilijs ſuis opponat: ſi accurati-
ùs expendat obligationes, & cauſas
prægnantiſſimas, ob quas amare De-
um, ejusdémque bonum, & Hono-
rem promovere debeat, ffieri adeo
non poteſt, quin aliter ſuprâ dicta æſti-
maturus ſit, & conſtantiuùs laboraturus
ut officio Chriſtiani hominis, & multô
ampliùs Viri Sacerdotis faciat ſatis. De
his in ompendio paucula ſubjungen-
tur in proximis conſiderationibus.
Inſtructio

Conoe
lernas

KCri
Ilter
ite
Müino
8 E⸗
etha
w iee
b Horo
Geret
Alum ſe
tem,
WW amte
Cnrenit
lohan
tor, E
n
keeſe e
Mleſie
Pe ede
Ukninn
ls
Kopr

(1) † 245

sſiͤkei
töluie Inſtructio V.
Quomodò Sacerdos erga res ex-

Atione los er-
ernas & munddi divitias affici
Vetlin debeat.

emm. ( r. A Qrippinus Philoſophus, Vir in- larih
i, dr ter ſuos auctoritate gravis, & donuaribun
ehhs dignitate conſpicuus, cùm à Floro qua Saccrdo-
uI. Dlilſcipulo interrogaretur, an ſibi lu- tem non de-
tndest dis, & ſpectaculis publicis intereſſe cent.
ncetes liceret, aut deceret, repoſuit, licere
nn ſin ſine indecentia! interrogante ulte-
dl riùs Ploro, cur non & ipie, videli-
,KCet Agrippinus ludorum ſpectatorem
s, ageret? fubintulit: Tuum eſt, ut ſis renech.
nIms filum ſericum in panno ſerico, meum cent. 7.
Sce autem, ut ſim filum aureum in pan- cap. 32.
um no aureo: quaſi diceret, non mihi
ene convenit agere, quæ tibi aut tui ſimi-
Gen“ libus haud diſconvenjunt! Philoſo-
t: phus ſum, ſcientiam naturalem pro-
s, fiteor, legum aut lator, aut interpres
ſum, & in iis plebem erudio; igitur
m . neceſſe eſt, ut morum gravitate ac
modeſtiæ tantùm, quantùm digni-
tate plebem tranſcendam. Eundem
Pbtem in ſenſum repoſuiſſe legitur Themi-
nids ſtocles Athenienſium Bellidux: cùm
ts hoſtili exercitu ad internecionem pro-
lie fligato prælii arenam obiret, vidit in
Hide — c.
M

246 (†) ι
occiſorum cumulo cadaver torquem
auream in collo gerens? præcepit er-
S miliri „ ut torquem illam prædam
laceret: interrogante milite, cur non
ipſe fuis manibus eam auferret, re-
ſpondit, mihi tanquam Duci dede-
cori foret facere, quod miles grega-
rius ſine dedecore facit. IItramque
hanc hiſtoriolam expendens S. Gre-
gorius, dein oculos in ſtatumsacerdo-
talem convertit, inquiens: Quod in
laicis oulpa non eſt, hoc crimen eſt in ſacro
ordine conſtitutis. Eſto, quòd laici ſpe-
taculis interſint, auro inhient, divi-
tias corradant, negotiationes aliâque
faciant, non id convenit Sacerdoti;
regnum ejus non eſt de hoc mundo,
ideò cum mundanis ſentire, & nego-
tia mundana tractare non debet, di-
cente Bernardo: Conſecraſti os tuum
Eyangelio, non fabulis, non nugis, non
S& Bern, ad rebus mundanis, talibus jam aperire il-
Eugen. l. 2 licitum, aſſueſcere ſacrilegium eſt.
de conſid. 2z. Agite, poſtquàm edocti ſumus,

5. Greg. ep. S.

-G„.

Hlinc ben quomodè Sacerdos erga Deum, erga
attendaz Sa- Prokximum & erga ſeipfum habere ſe
cerdos. debeat, jam ulterius perſpiciamus,

quid de rebus externis, de negotiis
ſæcularibus, de familiaritate homi-
num, de divitiis, mundanisque affecti-
bus ſentiendum ſit.

. I.

an
un cxenn
n, nel
r O
ui d
4 00
tnium
tmlier
Uhuch
N Pi
llabe,
dalis di
ins. Wn
DO
Eteeps
10
ibus
icanſ
umr,
Alusn
eſe
iiſi
Wures
al
Utelt

Uhren

5 (†1) G 247

Werto
Prece §. I.
lamer .
HW 3. Sanctus Arſenius Anachoreta-
1 U . . 2
an, rum exemplar, & prodigium; quon- Quomodé à
Autertet, mundo &

dam, neſcio cujus rei causa, urbis
plateas obiens à laſciviente oÆchyo-
piſſa ad pudendum facinus invitatus
fuit. Obſtupuit DEl famulus impu-
dentiam pellicis, totôque vultu eru- cmchez.
beſcens auſteris verbis illam rejecit. keg. Deif.
At mulier ſalax & effrons repoſuit: J. c. 3.
Si Monachus es, quid agis inter ſæcu-

a Dwiic
Punesge
t. Unm
idens 0
Atlumdneet
ens: E
ene,

rebus munda-
nis.

za hiat . .1 .
* lares? Vade in eremum tuam, ibi ſtu-
n e de, ſeribe, & ora, ſic nec à me nec
iones

6 ab aliis habebis periculum, aut inſi-
irct dias. Hanc vocem Arſenius, tanquam
em à DEO fſibi dictam veneratus eſt, &

e deinceps in ſolitudine immobilis hæ-
ſit. O quoties id ipſum multis Sacer-

dotibus exprobrari poſiet, qui nullius
Dun rei cauſa in publicis plateis circumva-
n Kantur; in foro otioſi inter nugas &
16. „fabulas hærent: ſi Sacerdos es, domi
Gαι ſtude, ſcribe, ora, & ſolitudinem ama;
Dem ſecs ſi feceris, quid mirum, quèd
nbtr mille tentationes, & animæ pericula
hi, incurras? Non ego ſic loquor, ſed
eE Daulus Granatenfis, qui dum Petri
en. Apoſtoli in atrio Pontificis lixarum &
G rabularum turbæ ſe aggregantis miſe-
. QA4 rabi⸗
1

Paulus Cra-

248 (†¹⁰) £

rabilem lapſum perpendit, mox ſub-⸗
jungit, ſi iisdem rebus latatur, & caleſeit

nat. ap. Barz. Petrus, duibus & infma plebs, quid exſpe-
ſerm, zb. n, 9. Ktet, niſi ut in infima ruat peccata? Sacri

Een. 26.

calices, vaſa oſtenſoria, Sanctorum
lipſana, & altarium ornamenta, qtæ
ad obſequium 8S8. Euchariſtiæ depu-
tata ſunt, non publico conſpectui in
compitis exponuntur, ſed in ſcriniis
& ſacrariis aſſervantur; ergo etiam
Sacerdos, qui ad DEl ſervitium non
minus, quâm res ſacræ deſtinatus eſt,
tumultui populi ſe ſubducere, & in
ſolitudinem ſe recipere, nec ab ea
pProdire debet, niſi DEl gloria, & ani-
marum ſalus id exigat. Non bené
conveniunt perſonæ ſacræ & profa-
næ! Patriarcha Iſaac quondam de-
creverat in .Ægyptum proficiſci, an-
tequàâm autem itineri ſe accingeret,
in preces effuſus imploravit DEl vo-
luntatem! & ecce! repoſuit Deus:
We deſcendas in K'gyptum! Et cur Deus
id prohibuit? an conſortium Ægyp-
tiorum Iſaaco animâ tenùs obfutu-
rum, an illum moribus illius populi
inquinandum prævidit? Non puto!
quia Iſaac tranſire ſolum, non mora-
ri in Ægypto cogitabat. Rationem
aſſignat Lyranus: Iſaacus fuit perſo-

na ſacra, utpote qui in monte Mo-
ria

limme
Derat:
iis, hon
Connile
uuchſe
a N
Un

(umento

NNt
Uolte
Ut, t
lorytris
0norun
Cls, in
Anndis
COlnpon
epti
Unniſe⸗
(ol
Phonin
Ui
uantür
ge int
n ecer
Mlen
Ktedun
N

e deen

Holta

4

lt, mort
te
let!
, danln
uentye

mritie

Corhhet
ſed inſe
; etgo tl
eryitinnn
Geſtinans.
ucge,
Gloriy 1
NE
clr Aß⸗
onen 4
Poſch,
ſe aCengt
awit
Olele
lal
„ N
tlum,,
eni ⸗
inſe
MW
N
Nl
oN,

„(1 6 49

ria immolandus, DEO conſecratus
fuerat: non igitur decebat, ut £Ægyp-
tiis, hominibus idololatris & impiis
commiſceretur: Woluit Dominus, ut
Iſaac deſcenderet in A.gyptum, quia in monte
Juerat Deo conſecratus, verba ſunt Ly-
rani. Quid Sacerdos? nénne in Sa-
cramento Ordinis conſeécratus eſt
DEO ?* néônne quotidie in altari im-
molat S8. Victimam, cujus Iſaac in
monte typus fuit? indignum eſt igi-
tur, ut in compitis, in popinis, in
conviviis in foro publico, in luſibus
conorum, & chartarum, in ſpecta-
culis, in haſtiludiis, in venationibus,
in nuptiis, in commeſſationibus, in
compotationibus, alüsque conſortiis,
Egyptiis id eſt hominibus mundanis
immiſceatur. Procul eſte profani!
4. Porròô quemadmoduùm Sacerdos
ab hominibus mundanis, ita & à ne-
gotiis mundanis abhorrere, eâque
quantum fieri poteſt, declinare debet;
quia inter profana officia ſpiritus, qui
in Sacerdote ardere ſemper debet,
plùs nimis intepeſcit: Navigantes quò
diutiùs remigant, eò remotius à terra
recedunt: eundem in morem, quò
plùs Sacerdos ſæcularibus negotiis

Lyran. in
Gen. l. cit.

leſe occupat, eò magis à cœlo abit, g veo e,,
prout aflerit S. Gregorius. Ilſraélitæ ganch.p. 5.

O in

c. 5.

Nam. 13.

Abulenſ.
buc. ,.

250 $ (1) 6
in ÆLigyptiaca captivitate detenti vo-
lebant DEO ſacrificia facere, Pharao
autem hanc intentionem interturbare
ſatagens occupavit eos laterum, &
ædificiorum labore: ita infernalis
Pharao agit: ut Sacerdotes à ſaeris
actionibus avocet, negotia ſæcularia
illis obtrudit, & hac arte adeò in ter-
renis demergit, ut cœleſtium oblivil-

cantur. Difficilé eſt DEO ſimul &

mundo famulari, id quod ingenuéè faſ-
ſus Sineſius Epiſcopus ajebat: Ego
tantæ dexteritatis non ſum, ut poſ-
ſem temporalibus ſimul cum ſpiritua-
libus invigilare. Et hæc forſan cauſa
fuit illius facti, de quo Moyſes in
ſcripturis laudatur: ad explorandam
terram Chanaan ex omnibus tribubus
Iſraél elegit Legatos, non verô ex
tribu Levi. Cur non ex tribu Levi?
nénne in illa fuere homines ſapien-
tiſſimi, & cultiſſimi? fuerunt, ſed &
fuerunt omnes Sacerdotes, quos de-
decet munia Legatorum, aut explo-
ratorum obire. Won debuit mitti ex-
plorator, ait Doctiſſimus Abulenlſis,
quia tribus Levi erat quadam gens ſepatata
ad cultunin DEl. Quid munus Legatl,
quid munus aulici, quid munus ar-
chitecti, quid munus advocati, aut

procuratoris ad Sacerdotem? N

ilten D
, Rt
Uleng
lomice i

onyen

Eporak

de

inetn
uun
Ne lepe
Eno lepe
lios:
ummmibre
Ples
prl
, Ge
temn cor
Cens, h
Gudum
Ceta fi
ns De
ſde
imm,

(f) $☚ 251

bertin militane DEO implicat ſe negotiis ſaculari- 2. Tim. 23
et,in zus, ait Apoſtolus: S. Bernardus ne
intetntr 3 P0 SZS
Intelcum

quidem voluit, ut Sacerdos rei œco-
emn nomicæ invigilet, inquiens, nihil eſſe
aiim inconvenientius, quàâm quòdSacerdos
ore il temporalium rerum curam gerat, fa- Menoch
dinſtli mulos de fidelitate ſuſpectos habeat, cent. 7.
eileiil indignetur, ſi vitrum aut olla fran- cap. 53.
fkimalt gatur, & interim animas minùs quàâm
IOm heæc crepundia curat. DeS. Augtu- Menagz.
lnpent ſtino legitur, quòd negotia ſœæcularia ent, 1.
ſetur. per alios adminiſtrari permiſerit, ideò cap. 56.
un,U in manibus ejus claves, aut annuli
omßi ſigillares nunquam viſi ſunt S. Cypria- &. Opr.
lolne nus graviter indignatus eſt, cum au- Epilt. 9. l. 1d
06 diit, Geminium FPauſtinum Sacerdo-
; tem conſtitutum eſſe tutorem, di-
ihen cens, hoc eſſe contra ſtatuta, quæ
NE dudum in Concilio Epiſcoporum de-
ui Ccreta fuiſſent. Sanctus denique Pe-
ine trus Damiani gravi objurgatione in-
EHE vectus eſt in Archiepiſcopum Floren-
tinum, quèd Latrunculorum ludos
exercuerit, indignum eſſe ratus, illos
digitos, conficiendo Sacramento ad-
hiberi ſolitos, ad ludum uſurpari;
proinde illi pro pœnitentia injunxit,
ter pſalterium Davidis percurreret, Menech.
duodecim pauperum pedes ablueret, cent. 8.
eéôsque cibò & eleemoſyna reficeret. caß. 632
bone DEIS! quid ſanctum H
6 ictu⸗

Menoch.
cent. 6.
cap. 40.

252 (†)
dicturum fuiſſe credam, ſi hodie Sa-
cerdotes in loco publico aleis, conis,
ſelopetis, equorum curſibus, aut in
popina inter fumos tabacarios char-
tifoliis decertare videret?
5. Habeant ergo homines mundani,
habeant ſibi ſua negotia & nugas, Sa-
cerdos in mundo verſari debet ſicut
ſcopulus in mari, qui licèt omni ex
Parte aquis alluatur, intus tamen non
madefit. Volo dicere, Sacerdos nul-
lo affectu erga res terrenas affici, ſed
ita ſe habere debet, ac ſi creata omnia,
quæ in mundo ſunt, ad eum non at-
tinerent. Et hanc animi ab omnibus
creatis avulſionem exigit tum digni⸗
tas ſacerdotalis, tum maximéè 88. Al-
taris Sacrificium, quod Sacerdos
quotidie immolat. Darocæ in Hiſpa-
nia cuùm Sacræ Hoſtiæ mirabiliter in
in ſanguineum colorem mutatæ ſunt,
deliberatum eſt, ubi Dominus DEus
ſacrum hunc theſaurum aſſervari ve-
lit? igitur mundiſſimæ telæ lineæ,
quam corporale vocamus, incluſæ
& mulo impoſitæ ſunt, qui eas ſinè
hominis duéctu rectà in templum ho-
ſpitalis portavit, non ſiné prodigio;
quippe mulus ibi ſub porta templi, qui
ſanus vegetusque fuit, repenté mor-
tuus concidit: videtur Deus ea at⸗
indi-

fticare
mentn
Un de
lenet,
und gt
Cneni
Gkleſti
i ad
ſigen
lerdos

one

nu,
Cakun⸗
ſunm:
Ulhm n
Un Eeh
Csinn
Cetdo
Caoder
nonpe
Celumn
Eltir
Mennt

3
bode;
dles
ſbus,
Acario
t:
nesmmmntt
Enngs:
bi Ceben
cet oni
8s tunert
acenlhe⸗

nns 1,

Crenton
eum M
iabon⸗
Wine
00
mnitaber!
un:
Otmi 1
ten
ne n,
len
Dene,

1

(†) 6 253

indicare voluiſſe, indignum eſſe, ut
jumentum tam ſancto oneri adhibi-
tum deinceps ad profana obſequia
ſerviret. Sacerdos ſacroſanctum hoc
onus quotidie in corde portat, in-
conveniens eſt igitur, ut cor ſuum,
cœleſti Hoſpite ſanctificatum, pro-
fanis affectibus & negotiis indulgeat.
Vis, paucis explicem, quomodé Sa-
cerdos in mundo vivere debeat?
Alcyones nidum conſtruunt penes
aquas, eumque tam arétè ac dure
claudunt, ut ſi forſan aquæ ex plu- UMenoch.
viarum alluvionibus creſcerent, in ent. 6. cap.
nidum non penetrarent, relicto ſo- 7.
lum deſuper foramine, quo volu-
cris in nidum deſcendere queat. Sic
Sacerdotem in mundo vivere decet!
claudere animum, ut terreni affectus
non penetrent, & cor ſolùm versus
cœlum apertum gerere debet, ut cœ-
leſtia chariſinata in illud deſcendere

valeant.
ſ. II.

1 X .
6. Verùm eheu! quam linguam nem à dvi-
ego loquor in his terris prorsùs pere- tiis alienus
grinam! avellere animum à terrenis; eſſe.
id multi Saccrdotes adeò non intel-
ligunt, ut ipſum Sacerdotium non
aliam magis ob cauſam, quâm pro-
pter

254 (†) 6£

pter victum & panem, ſeu uti Gre-
5. &reg . 23. gorius loquitur, propter ſubſßidia vita
mor. c: 16, praſentis amplectantur. Quin imèò non-
nulli ad parochias, ipsdmque curam
paſtoralem non alium in finem ſeſe
ingerunt, quâm ut diteſcant. Chri-⸗
ſtus Dominus Apoſtolos conſtituit
piſcatores hominum, ideè illi laxa-
bant retia in capturam animarum,
. nunc autem, ait Bernardus, laxan-
5. Seng. . tur retia in capturam auri & argenti;
2. ad Henr. 1. . .
senonenſ. hinc ſiquis hodie paſtorale munus vel
Eyiſe. ſolicitat, vel impetrat, primo omnium
interrogat, quos redditus annuatim
illud ferat? non attendit ad obliga-
tiones & onera, non ad animas fſal-
vandas, non ad vitia extirpanda, non
ad virtutes implantandas, ſed ad de-
cimas, ad oblationcs, ad annuas præ-
ſtationes, pro his tanquam pro aris,
& focis pugnat: quod DEl gloriam,
& ſalutem animarum concernit, pa-
rùm curat, ſicque veriſſimum eſt il-
7. Ang. ap. lud S. Auguſtini: Non quaritur ESlIS
kerand. propter JESUM: & illud Bernardi:
Funkk. 1 “D Patientius ferimus Chriſti jacturam, quam
2. cona noſtram. Et hæc tinea nonnunquam
S&. Eaſil., hom. Etiam Sacerdotibus aliàs bonis, ac 26-
2. in divit, loſis adhæret, qui cum cætera Vitia
zrvar. generoseè omnia vicerint, ab avaritia
vincuntur. Faciunt ad amuſſim ſum
Oth⸗

Acium
onyerte

ctß
Uuncün

lencum
n i
i guibn
Cmnen
Uörere
IIn ren
1 0en
GImun
numee
lt i
Uunnitil
Ineo
G 1
tonisſt
Renus
lampie
Uant Pr
IIn
s e
heren
nes
nen,
Rer!
e
Pohhet

5

ſen ui
inindrn
nqle n
n knen?
ſean (
08 CN
Geo Uilr
animun
dus,
nar
lemune
indonm
1 anmni
do
Haninye
rPpunch
ſell⸗
Annnust
m gon
Nlge
enh,
Gim N
Dem
nlung
Oligill
Zun
45

() OW 255
officium, rudes docent, peccatores
convertunt, ſacramenta diſtribuunt,
ægrotis & morientibus aſſiſtunt: ve-
ruúm cum egentibus vel obolôò ſuccur-
rendum eſſet, torpeſcunt. Sunt qui-
dam, ait S. Baſilius, qui in omnibus
in quibus ſumptus non requiritur,
omnem pietatem oſtendunt, egenti-
bus verò nec obolum præbent. Ve-
rùm grandi ſuo malo; quod enim per
alia opera ædificant, per avaritiam
deſtruunt, & ita fit quèòd ſicut paſtor
in comædia ignorat, quid ovibus con-
veniat; ita ejusmodi paſtores anima-
rum nihil de ovibus curent, ſed tan-
tüm de ovium lana; id quod SS. Pa-

tres vocant abominationem deſola-

tionis ſtantem in loco ſancto; quia id
genus Sacerdotes avaritià dementati,
dum videntur ad aram ſtare pro Deo,
ſtant pro lucro.
7. CIna ex præcipuis felicitatibus,
quas Propheta Zacharias legi gratiæ
ſuperventuras prædixit, eſt illa, quèd
nulli in domo Dei eſſent futuri nego-
tiatores, & mercatores: Et non erit
mercator in domo Domini. Quid intel-
git per mercatores? quidam expoſi-
tores exiſtimant Deum in verbis his
propheticis explicuiſſe differentiam
inter auream ætatem legis gratiæ, &
inter

Zach. 14

Rlbera in
Zach, l. c.

S. Hrieron.
ad Nepot.

256 (†) £

inter ferream antiquæ, in qua taliter
dominabatur avaritia, & lucri cupi-
ditas, ut etiam domum domini fa-
cerent domum negotiationis. Do-
ctiſſimus autem Ribera hæc verba
Prophetæ de Sacerdotibus novæ le-
gis intelligens ait: Mercator in domo
Domini eſt, qui opera DEl non DEl cauſa
facit, ſed lucri aut honoris, & ex bonis
unde aternam ſperare mercedem poterat,
caducam & perituram percipit. Hæc ver-
ba, mi Sacerdos, alté in animo de-
fige, & ex illis nota primòô: indignum
eſſie, quòd Sacerdos, qui alios rerum
terrenarum contemptum, & cœle-
ſtium deſiderium verbò & exemplô
edocere debet; ipſe animum auro
& argento inordinatè affigat. Nota
ſecundèò ex illis verbis, nil magis eſſe
pernicioſum, quàm Sacerdotem, qui
ex ſuo officio & functiombus diteſ-
cere ſatagit; cùm enim in ſuis diſcur-
ſibus de nulla magis re, quâm de fui
beneficii proventibus, de pecunia &
arte œ&conomica agit, facilè contingit,
ut inordinatum rerum terrenarumaf-
fectum etiam aliis tanquam peſtem
affricet; hinc S. Hieronymus monuit
amantiſſimum ſuum Nepotianum: Ne-
goriatorem Cericum erx inope divitem, &
ignobili glorioſum, tanquam peſten icde
NO

4

ſon ter
le ſice
Peti,
Gemmam
Oquaota
rtermn
IO no
Alum de
rik
Almogn
Nherir
Uuulrum

NE

Ee
Nenbn
bles
I, Chr
ne tor
teſmuro⸗
Uetolos
an i
dum,
I, Ct
II 1 to
Enei
kime
D
ebelei

α (†) £ 257
inak Nota tertiò ex illis verbis, functio-
huin nes ſacerdotales eſſe ejus ordinis &
Rdmm pretii, ut non caducam ex illis, ſed
fos! æternam mercedem ſperare poſſis:
eE O quanta differentia inter caducum
bus & æternum! age colloca ante oculos
tuOSs modicum illud, cui inhias, lu-
DuE Cellum, dein oculos ad cœlum attolle,
„Ga téque ipſum interroga: quid præſtat
AGE ex utroque quærere, hoc vel illud?
t. u hoc periturum, vel illud æternaliter
inin manfurum? Et quidquid tibi conſci-

nri entia dictaverit, illud mea pace eli-
i ge
n, E⸗ 6. Eligis forſan divitias? Ergo

en oſtendam tibi veras, ſolidas, incor-
mimms ruptibiles! Sanctus Levita Lauren- Easque ſolm
entius, cum à tyranno ſub comminati- in uſum pau-
uIm one tormentorum juberetur Eccleliæ Perum con-
ercs theſauros prodere, oſtendit illi nu- ertere debe-
ontos meroſos pauperum greges, in quos at⸗
intot⸗ ſacras divitias effuderat. Eundem in
une modum, ſi diteſcere cupis, mi Sacer-
deſes dos „ oſtendo tibi pauperum ſinus:
ſunt in tua parochia, & paſſim alibi
claudi, cæci, ægri, pupilli & viduæ,
6 qui fame & inopia ferè contabeſcunt,
his opem ferre adeò proderit, ut
tibi & tuis divitiis non poſſet meliùs
w eſle conſultum; creditores ſunt fal-
lere neſcii; quia Deus ipſe cautionem

1 8 R præ-

258 (†) £

præſtat, quod omne id, quod uni
ex his minimis miſericorditer fit, cen-
tuplò compenſare velit. Hunc certè
in finem in ſacra ordinatione manus
tuæ ſunt unctæ oleòô, ut diſcas eſſe li-
beralis. Repugnas huic doctrinæ?
diſplicet tibi, quod loquor, eum ferè
modum, quo juvenis Evangelicus,
licet præcepta ſervaverit, cuùm audiit:
Vende omnia, & da pauperibus, triſtis
abiit? Ergo non jam ſuadendo, ſed
Præcipiendo tecum loquitur Deus!
2. Mi Sacerdos, non eſt confilij
ſed præcepti, in ſacris Canonibus,
& communi SS. Patrum doctrinâ con-
firmati, quòd ſuperflua, quæ tibi ſup-
petunt, tenearis expendere in ege-
S& Bern. epif. nos: Audi Bernardum: Quidquid pra-
2. ad Filcon, ter neceſſarium viäctum & ſimplicem veſtitum
de Aliari retines, tuum non eſt, rapina eſt.
S§. Thom. de Audi S. Thomam Villanovanum: Qui
Eillan. ſerm. abundaverit, indigentium penuriam ſupple-
de ſanct. Mar. at, ſi non ſupplet, raptor, & homicida
eſt; quia non paviſti, occidiſti, qua non
dediſti, rapuiſti. Audi iterum Bernar-
ln 2. dum: Clamanr nudi, clamant famelici,
. conqueruntur, & dicunt: Noſtrum eſt, quod
effunditis, id nobis crudeliter ſubtrahitut,
quod inaniter expenditis. Eundem in ſen-
ſum & ſtylum loquuntur ferè omnes

ſancti Patres & Doctores. Vis ter⸗
ſan

n opp.
ulg il
lheo ii
ondeo

Dherkui,

h NÜ h
En &
Cln ene
Ultiencdi
ſelnde
Uelttione
Urane n
Eftctun
Unn auten,
lienci
Uskn
thaſti.
le Unt
e imm
lbenn
olin
lallen
W ſenad
n 40

ind

1

Ui
Dobi⸗

9 6(1t 6 259

, ſan opponere, & argumentum hoc
Gtertie inſulſa illa exceptione eludere: Nihil
Hit habeo ſuperflui? At ego expedité re-
tomn ſpondeo cum diſtinctione: Nil habes
diat ſuperflui, ſi ſpectes luxum. Conce-
e uιdo! nil habes, ſi ſpectes debitum vi-
0 ene Etum & veſtitum: Nego & pernego.
Hus Qum emendi ſunt equi & phaleræ,
vcm nutriendi canes, frequentandi ludi,
eiGÜα ſpectandæ comædiæ, inſtituendæ com-
Uacenm meſſationes, comparenda periſtro-
Hitue mata, tapetes, horologia, ſelopeta * AAug. ap.
nete aliæque nugæ nugarum, nunquam er . ,
SCn defectum pecuniarum conquereris Net. 51
Gdhim cum autem ſaturandi eſſent famelici,
gurtii Veſtiendi nudi, juvandi inopes, ſub-
Nerem ductis humeris reponis te nihil habere
le ſuperflui. In India Orientali magni-
ent⸗ fica ſunt delubra Pro ſimiis „ hoſpita-
, lia Pro ægris avibus & animalibus,
NN u immenſis ſumptibus curantur,
mis“ & libertati reſtituuntur. Julius Ca- Menoch.
pitolinus equo ſuo pretioſiſſimum cent. 4.
Mauſolæum erexit. Adrianus cani. cap. 56.
bus venaticis ſepulchra magnis im
penſis adoravit. Hortenſius arbuſcu-
las viné humeéctavit. Heliogabalus
integros vini lacus portandis navibus
Pares parari juſſit. Et ut à gentilium
deliriis ad eum ſtatum transeam, de
quo nobis ſermo, Theophylactus Pa-
R 2 triarcha

260 ◻ (†) &

triarcha Conſtantinopolitanus duo e auft
equorum millia aluit, quos non fœ- Pih
no & avena; ſed amygdalis, ficubs, fnng
& vino pavit: quid mirum quèd ob
hanc vitæ vanitatem, à Sacerdotio
prorſus alienam à Deo derelictus fu-
erit, ut in ſimoniam, in laſeiviam,
in ebrietatem, aliâque pudenda ſce-
lera non ſinè immenſo populi ſcanda-
lo incidèrit? Aliquando in feſto cœ- M
næ Domini, cùm audiifſet, hinnu- ne
lum equinum in ſtabulo recèns natum 1
fuiſſe, abrupto Divino officio in ſta- dRi
bulum, equeſtrem partum viſurus fe-
ſtinavit, & dein primùm ad rem Di-
vinam peragendam rediit. Sinè du-
bio ſi ſic agitur, nemo hominum ha-
bebit ſuperflua, indigebunt omnes,
non quidem quoad neceſfſaria, ſed
quoad deſideria. Quid autem Deus
Rcl. 2y., ad iſta? Odivit anima mea, inquit per
Eceleſiaſticum, divitem mendacem. Su-
pra quæ verba S. Auguſtinus: Dives
S§ Ang. ap mendax eſt, qui in his, quæ ad Deum per,
tabbatam, tinent, toties dicit non poſſum: in iis au-
F. Tieems,. tem, quæ ſunt ad nugas & vani-
EA. 25 tatem, facilé poteſt. Eheu! labo- e⸗
ramus vitio mmulterum Iſraëliticarum, in
quæ ad conflandum ex auro idolum r
contribuere rogatæ, libenter plenis
manibûs dederunt inaures & menr. n
14 t.

4

iones ol
gnſtin
)Age
leine e⸗
Arter
Uuſt hae

n Ehi
UmIn
ee S
Ihnem
Win d
cO
Uncere
luikrin
, un
hecn
ler,
em,

6 († * 261
lunmt Ha; quibus ſexui fomineo aliàs nihil
sI eſt æſtimabilius: ſi dare debuiſſent ad
Ais kn eultum & gloriam Dei, mille excuſa- 5. SWca. Bomz.
nh tiones obtendiſſent, prout notat S. 35 5 Sois-
3 4 . D .
¹ ten Auguſtinus. &c.
ertn . Age, mi Sacerdos Domini, ho-
nI diernæ exhortationis materiem ſin-
Uum gulariter memoriæ imprime, & quæ
onn tua ſit hac in parte obligatio, nun-
Bintin quam non recordare. Sacerdos à tu-
,k multu populi, & familiaritate ſœcu-
Ies larium ſe ſubducere, domi in ſolitudi-
ofecf ne piis exercitationibus vacare, mun-
umgin dum deſpicere, à creaturis alienum
mas animum habere, negotia mundana
t. fügere; & denique divitias non alium
honiu in finem poſſidere debet, niſi ut Chri-
bme ſtus in pauperibus benefaciat. Juvat
H Pro coronide denuè effatum Bernardi g Zern. ſerm.
m adducere: Timeant Clerici, timeant 14. in Cant
I Miniſtri Eccleſiæ, qui in terris ſancto-
es rum tam iniqua gerunt, ut ſtipen⸗
diis, quæ ſufſicere debeant, minimeé
ſuperflua, quibüs egeni ſuſtentandi
forent, impie, ſacrilegeque ſibi re-
tineant, & in uſus ſuæ ſuperbiæ, lIu-
Xuriæque conſumere non vereantur:
duplici profectò iniquitate peccant,
quòd & aliena diripiant, & ſacris in
ſuis vanitatibus & turpitudinibus ab-
utuntur. O Bone Deus! fi Innocen-
. K 3 tius

Menoeh.
cént. §.

caß. J.

262 (†) £

tius III. cæteroquin pientiſſimus Pon-
tifex ad terribile & diuturnum purga-
torium condemnatus fuit, quia pro-

ventus ſacros in ædificia profana im-

pendit: quanta erit in altero mundo,
& quàm terribilis pœna eorum Sacer-
dotum, qui ſolum nomine tenus fuêre
ſpirituales, vita autem & animo ex
toto ſæculares. &cc.

HEBDOMADX SANCTX

Dies VI. In honorem baſſionis Do-
minicæ.
Virtutes internæ Sacerdotis.
DVecet nos (Sacerdotes) implere om-
nem juſtitiam. Matth. 3.

Meditatio I.
De Humilitate,

Diſcite à me, quia mitis ſum, & humi-
lis corde. Matth. I1.

Unätum I. Magnus eſt DEIIS, to-
tum mundum implet, & magnitu-
dinis ejus non eſt finis: & tamen na-
turam humanam aſſumpſit, in infan-
tuli corpore vagiit, in ſtabulo natus

eſt, pauperes parentes elegit, in offi-

cina

n fah
Er hom
mlle
les il
enntt,
Undemir
gßs mn
Dchariſk
as reyr

ohtumv

1a flun
Ullne
Gönon
uſ. ,
Ptehns
Uiccan
H hi
un tabe
lbet
ferent
Eirumt
Gerot
Fem,
Ilnione
6 Conh
Umntn
Cdnin
Ulnan
Gy nnu
Mer:

tlſumude
mummn
t, gün

ron
teromm
kunn
eteniztt
& ad

N
tonnl

Cercoi
)ingn
3
I.

Cud
ſty 1
abu⸗,
6 N
enn,

(†) & 263

cina fabrili triginta annis delituit, in-

ter homines plebejos, claudos, cæ=-
cos, miſeros ůt maxime verſatus eſt,
rudes piſcatores in ſuum collegium
vocavit, ſuperbos reges deſpexit,
tandem in cruce mortuus eſt: Et quod
magis mirandum eſt, ſacroſanéctam
Euchariſtiam inſtituit, ubi maximus

Deus reverà factus eſt minimus, &

non tam verbo quàm opere ex cathe-
dra vilium ſpecierum virtutem pro-
fundiſſimæ humilitatis prædicat. O!
quis non erubeſcat eſſe arrogans?
Punct. II. Sanctiſſimus hic Deus ſub
ſpeciebus Euchariſticis deliteſcens,
cui cœlum ſedes eſt, in quàâm vilem
ſæpe habitationem, in quâm ſordi-
dum tabernaculum incidit? hærere
debet ſæpe ſine lumine, ſine ornatu,
reverentia inter pulveres, inter ara-
nearum texturas, inter digitos impuri
Sacerdotis: collocatur in lingua blas-
phema, laſciva, detractoria in com-
munione, demergitur in cor pecca-
tis conſpurcatum, & ibi, donec ab-
ſumantur ſpecies, morari cogitur.-
O quàm mallet projici in fœculentam
lacunam! quid humiliùs?
Punct. III. Hic nullus illi comita-
tus, nullum famulitium, ſed vilis, &
pauper amictus: non veniunt huc
K 4 Magi

264 ◻ (†) £
Magi Orientales, & opulenti Reges,
ut munera, thus, myrrham & aurum
afferant, non paſtores ut illum ado-
rent, non Angeli ut cantent, non
pecora ut halitu illi ſerviant: non lau-
datur voce de cœlo delapfa, non cla-
rificatur nube ùt in monte Thabor,
non prædicatur à Diſcipulis; hinc
ſannis, & probris hæreticorum ac in-
fidelium exponitur, & à tepidis etiam
Chriſtianis vilipenditur. O Folb,
quis mihi ſit ſenſus hæc cogitanti, &
inter pollutos digitos meos, in otio-
ſa, detractoria, maledica lingua, im-
puro corde, in cloaca ſordium, in
ſentina ſcelerum te contemplanti?
mi magne Deus, da ſenſum aliquem
ſimilis humilitatis! da, ut cujus maje-
ſtatem non poſſum aflequi, ſalkem
imitari ſtudeam humilitatem! Da mi=
hi teneros hujus virtutis affectus;
quoties dico celebraturus: Conßteor
DEO! quoties ingemino: Domine non
ſum dignus! quoties dico: Nobis quo-
que peccatoribus! Da ut non minus cor-
de, quàâm corpore me profundéè ab-⸗
jiciam coram te, ut magna, ſed hu-
milis Mater tua, Magnus, ſed in oculis
n parvus Joannes Præcurſor tuus!
C.

Pro-

u
mmnilteti⸗
Reri &
PploR
inone
Ullcap
ünt:

Iunmle

llgen
moll
Eppul.
Ehhihd
Men ſee
Setann d
Inte,
Clolnts

Run,
Ns

lititis
Puge

Vul
ncent

α (†) π☚ 265

enti N
“ Propoſitum practicum.
Ilunn Chriſtum Dominum imitandi in virtute

en,è BPumilitatis. Exemplô ſancti Philippi
t m Nerii & Felicis Capucini, qui cum à²
lynrt populo Romano in ſumma ſanctitatis
elh Opinione haberentur, interdum in
publica platea confabulari, & jocari

ine viſi ſunt: Philippus Pelici interdum Nolton. cent.
gicht ſuum pileum imponere, viciſſim ab ?. . 2. Mir.

O illo lagenulam, qua vini eleemoſy-2².
nam colligebat acceptare & inſpectan-

cogiani 4
u te populo bibere ſolebat: quod cer-
D tè hi ſancti DEl famuli non alium in
Erkn finem fecerunt, niſi ut populus con-
* ceptam de ſe fanéctitatis opinionem
imie Mutare, & pro hominibus levibus ac
*R diſſolutis ſe habere inciperet.
t Meditatio II.
45 1 De Manſuetudine.
us
Fratres, etſi præoccupatus fuerit home
M, in aliquo deliécto, vos qui ſpirituales
ie eſtis, hujusmodi inſtruite in ſpiritu le-
nitatis. Gal. 6.

9,
Pndtum E. Chriſtus totus mitis in
cuh⸗ vuhku, verbo, opere. Ex oculis
elucent ſuaves benignitatis radii, ex
. R Ore

Eeccl. 4.

266 W (†) £
ore dulcis ſpirat lenitatis favonius, in
toto corpore agnus eſt: errantem
oviculam bonus Paſtor per avia & in-
via quærit: filium prodigum redeun-
tem benignè recipit, imò ad reditum
adverſitate cogit, & veniam tribuit:
injurias benefaétis compenſat, diſci-
pulos ignem de cœlo evocantes in-
crepat: adulteram defendit, & quo-
tidie peccata totius mundi diſſimulat.
Præcipuè autem hanc virtutem man-
ſuetudinis exercet in Euchariſtia: 6
quot ibi injurias tolerat! non con-
digne tractatur à tepidis Sacerdoti-
bus, inhonoratur ab irreverentibus
Chriſtianis, indignè ſumitur à pecca-
toribus, irridetur & contemnſtur ab
hæreticis, & tamen tacet, imò pro
inimicis ſuis Patrem rogat. Quid tu
Sacerdos? cur usque modo manes
ſicut leo in domo tua?
Punct. I. Hunc agnum toties attre-
ctas, toties illo veſceris, cum hoc agno
habitas, prandes, coœnas, ambulas,
dormis & tamen nil minus, quàâm
agninam indolem induis! cùm vel
verbulô offenderis, aut honori tue
vel in minimo derogari putas, exar-
deſcis, in furias ageris, & contra
inimicum, plùs quàm laici, vindi-
tam quæris! Quid hoc rei?
Punct.

Dunck.
Nrc wut
6

e
6

co cu
Es il
Undemn
Nyrins
lietus
Mlinnn
Uun gu
Uihele
Dumlu
odor
Velſariu
mgis
Gandaln
l e0 06
en
Urnin
Eheſee
Pnee
food bi
erin.
ücdie
Uhnitare
Recnt

fawoniiet
: erknne
er aa l
umkete
ad ed
hiamte
ellit, d
OCANt!
it
Gi n
ttuten
Chaiſi
oNG
8 Alent
leretent
tar aen
remni.
. G
1olo *

totot
umkoe;
3
ind
ch
Honmii
cb⸗ 4
E
el

* (14) $ 267
Punct. II. Pretioſior tibi debet eſſe
hæc virtus, quàâm ut illam pro ver-
bo, aut ſigno venalem habeas. Sem-
per in ſacerdotali pectore cuſtodiri
debet virtus manſuetudinis (verba
ſunt S. Gregorii) ut & iram manſue-
tudo cuſtodiat, & manſuetudinem
zZelus diſcretionis accendat. Et quid
tandem præcipiti bile tua lucraris?
Imprimis apud teipſum lIucraris animi
inquietudinem, cùm te ipſum pigeat
poſtliminiò, perdidiſſe grande me-
ritum, quod edomatione tuæ paſſio-
nis facilé conſequi potuiſſes. Apud
Deum lucrari vindictam & ſupplicium,
quod ordinariè in eo conſiſtit, ut ad-
verſarium tuum, ejúsque cauſam,
magis quàm te, tuâmque defendat.
Apud proximum denique lucraris

F. Oreg.
Hom. 6.
in Evang.

ſcandalum, utpote qui haud parum

ex eo offenditur, cuùm videat Sacer-
dotem, qui ex officio ſuo Chriſti man-
ſuetudinem imitari deberet, in re le-
vis momenti magis, quàm laicum ef-
ferveſcere. Veriſſima ſunt iſta, 6
Bone Deus! ah! pudet & pœnitet,
quod bilioſæ naturæ meæ mancipium
fuerim. Tu peccata, quibus à me
quotidie offenderis admirabili longa-
nimitate diſſimulans non vis mortem

eccatoris, ſed magis ut convertatur
2 5
& vi⸗=

Sanche.
eg. Pkl.
V. 6. c. .

268 (1)
& vivat: ego autem viliſſima, & omni
contemptu digniſſima creatura, cùm
vel verbulo offendor, ad ferrum &
flammas prô puder! provoco! Da
veniam & tuam ſanctam gratiam! ci-
curabo rebellem hanc paſſionem, ſin-
gulariter autem ſtatuo, quod primam;
quæ mihi obveniet, injuriam amore
tui patienter ſufferre, & beneficio
compenſare velim.

Propoſitum practicum.
Tmirandi manſuetudinem Chriſti. Exem-
plô S. Chryſtophori. Milites à tyran-
no miſſi, in vincula illum dabant, va-
riisque tormentis excruciabant, de-
mum arbori alligatum ſagittis impete-
bant. Veruùm ecce! ſagittæ ex arcu=
bus emiſſæ in aere immobiles heæſe-
runt! concurrebat prodigii viſendi
caufa ingens hominum multitudo, &
inter hos ipſe tyrannus, verùm ſuò
infortunio! una enim ex ſagittis ex
aëre delapſa oculum illi non ſine im-
menſo dolore perfodiebat. At S. Chry-
ſtophorus commiſeratione tactus præ-
Oepit, ut poſt ſuam mortem læſus ocu-
Ius ſuo ſanguine tingeretur, quod ubi
factum eſt, oculus mitigato dolore ex
integro ſanatus, & priſtinæ venuſtati
redditus eſt.
Medi-

ſlina.
Obecden
Uii mun
rerdho
Donino
16l Kt
Votminds
negot
Olns
buſih
honn
ſeiro
nnncr
le
I

na Cn
Atur,

femn
OvocI

gratanl

horen’

od in

riam me

E beren

.
tesin
Gabem
iabant,
ttsin⸗
inetli
Cgin
leinen
Velmne
nol .
tle
n Nlun
1
C.

(†f) &£ 269
Meditatio III.
De Obedientia.
MWiſtri ejus, qui facitis voluntatem
ejus. Pſal. 102.
PLnctum J. DEIIS ſingulariter amat
obedientiam: hanc coronavit in

Abrahamo, inobedientiam verò &
propriam voluntatem, ſam à tot ſæ-
5 J

culis in Adamo & poſteris punivit, &

hodiedum punit. Vis placere DEO?
obedi! melior eſt enim obedientia quàm
victima. Putas forſan, mi Sacerdos,
Obedientiam eſſe hederam, quæ non
niſi muris Monaſticis adhæret? Putas
Sacerdotes & Olericos ſæculares eſſe
Dominos ſui juris ac voluntatis? Er-
ras! & toto coœlo aberras! cùm enim
Dominus Deus homines per homines
in negotio ſalutis dirigere ſoleat, &
Omnis anima ſublimioribus poteſtati⸗
bus ſubdita eſſe debeat, neceſſe eſt,
ut non minus ſuperioribus tuis, quàm
Religioſus ſuis, obedientiam præſtes.
Et nunquid hanc in ſacra ordinatione,
iterum in tua promotione promi⸗
iſti?

Bunc.

1. Reg. 15.

Pſal. 39.

Joan. 4.

Zac. 2.

270 „(†) *

Punct. I. Deus nil magis ferè amat,
quàm pronam obediendi, & aliorum
directioni ſe ſubjiciendi voluntatem.
Ideòô DEI Filius ab æterno promptus,
paratúsque erat in tempore obedien-
di: & quamvis natura humana usque
ad ſanquineum ſüdorem repugnaret,
proteſtatus tamen eſt ad Patrem: non
mea, ſed tua voluntas fiat, factus obe-
diens usque ad mortem, mortem au-
tem crucis. Hanc virtutem obedien-
tiæ à primo nativitatis momento us-
que ad ultimum halitum conſtanter
tenuit: In capite libri ſeriptum eſt de me,
ut facerem voluntatem tuam, Deus meus
rolui. Item Meus cibus eſt, ut ſaciam vo-
lantatem ejus, qui miſit me. Et iterum
Erat ſubditus illis. En! Deus homini-
bus, Dominus ſervis, Creator crea-
turis ſubditus eſt! & tu, cui volun-
tas propria tam ſæpe & tam graviter
nocuit, ſubeſſe renuis?
Pundt. IIl. Obedientiam hanc Chri-
ſtus Dominus maxime patefacit in
SS. Euchariſtia: à Sacerdote toties
quoties vocatus adeſt, relicto ſinu
Batris ſub ſacris ſpeciebus ſeſe occu-
lit: ab uno loco in alium, & non ſo-
Ium in palatia Principum, ſed in tu-
guria pauperum portari ſe ſinit: in
Taſculis & tabernaculis ſæpe haud de-
center

Cellter m

lmine,
Utb el
eice P.
it.
lumnn,
60. guen
fe lucul
ihere,
uuſper,
lijco ,
n
ia
un eie

Oelie
Abba
hum
Unmecten
le ber
En efle
eüt
E
r, 0
Rluch

sfaen
HCd
VOlone
on
Ole obel⸗
Cunmnut
1tehuun

Moen
tennchen
Votnenot
oli
in e
1, D
rfis

Il ie

ens e⸗

Jenne

ι (t) 2271
center mundis, & nonnunquam ſine
lumine, ac omni veneratione deſti-
tutus deliteſcit; & demum vel in ipſa
ſordida peccatis corda demergi ſe per-
mittit. O prodigium! Deus obedit
homini, & ego miſerrimus homun-
cio, quem voluntas propria non una
vice luculenter decepit, volo mei ju-
ris vivere, refractarius contra manda-
tata ſuperiorum? Indigna res! Deus
ſubjicio jam tuæ ordinationi intelle-
ctum & voluntatem! permittam me
duci ab aliis! errare non poſſum, ſi
tuam directionem lubens ſequar!

Propoſitum practicum.
Obediendi ſimpliciter, promptè, alacri-
ter, & perſeveranter. Exemplô Joan-
nis Abbatis, qui juſſu ſuperioris per
integrum annum aridum truncum
humectavit. Placuit Deo valdè hæc
cæca obedientia, ideò truncus tan-
dem effloruit, & fructus protulit.
Superior has fruges diſtribuit fratri-
bus dicens: Ecce! fructus obedien-
tix. O quàm felices erunt obedien-
tiæ fructus in altera vitâ!

3 (0) 6%
Medi-

272 (†
Meditatio IV.
De Caſtitate.

Mundamini, qui fertis vaſa Domini,
Iſa. 52.

Plrdtun J. Munditiem cordis &
corporis exigit in Sacerdote Chri-
ſtus DEl Filius, quia ipſe eſt Virgo,
natus de Virgine, inter lilia, id eſt,
Virgineas mentes paſcitur, & in ni-
weo ſpecierum Euchariſticarum thro-
no requieſeit: quantus amator purita-
tis, tantus oſor omnis immungditiei,
præſertim in ſuis Miniſtris; hinc Apo-
ſtolos ſuos omnes cœlibes eſſe voluit,
& in toto Evangelio non legitur vel
nominaſſe peccatum caſtitati contra-
rium. .
Punct. II. Sacerdotes officio ſuò ſunt
Angeli ergo ſicut Angeli corporeæ mo-
lis ſunt expertes; ita & illi ab omni car-
nalitate alieni ſint. Præterea Angelo-
rum Dominum manibs ſuis contreé-
Gant; quàm puræ ſint oportet, hæ
manus, hæc lingua, hoc cor, quod pu-
riſſimum Dominum recipit. Sacerdo-
tes antiquæ legis, utut uxorati fuerint,
tamen pro ordine vicis, qua miniſtrare

debebant, continuerunt ſe: ſi hoc
. factum

adonn'⸗
Non te d
unbra
UumChri
ihn
Nunck.

rqne

Abesin
lieant
eline
I radlt
AUbpith
Gnnd 5
U Dor
Klurbist
10, Chrn
Donind
em mac
c
Vrt,
Enumna
undanie
nhmnn
angeli
Uur d
nem,
ors
Ro
liin
ao
iſ

(†X) W△☚ 273
factum eſt propter umbram, quid
non te deceat, Sacerdos, propter
adumbratum? Non circumfers figu-
ram Chriſti, ſed conſecras & mandu-
6 cas ipſum Chriſtum.
Puntt. III. Munditiem clamant
plerique ritus & cæremoniæ, quas
m adhibes in Sacrificio; nam primèò, albâ
ee candicante indueris, eâque confecta
eeh eſt ex lino non ex lana: quare? quia
h,Klanæ radix eſt caro animalium: pro-
t En cul abſit hic quidquid carnem redolet.
enm Secundéô, cùm cingulo cingeris, ex-
mmN Prefse Dominum rogas; ut extinguat
in lumbis tuis humorem libidinis. Ter-
8lirt tio, cùm manus lavas, virtutem à
Sdes Domino rogas ad abſtergendam om-
ngn nem maculam, ut ſine pollutione men-
Hen“ tis & corporis DEO ſervire valeas.
Quarto, antequàm ad Evangelium le-
gendum accedis, iterum Oras, petisque
« mundari cor tuum &c. Cogita jam, ſi
tanta mundities requiritur ad dignam
Evangelii lectionem, quanta requi-
titur ad conſecrationem, contrecta-
rionem, & ſumptionem Dominici
corporis? O Domine IEStI, ſine
dubio ad Venerabile hoc myſterium
W requiritur talis puritas, qualis in me
“ miſero peccatore non invenitur! ah!
debuiſſem altari tuo adſtare inſtar An=
8 geli,

Sanchez.
KReg. DEl
F. Ne C. .

274 (t) *

geli, & quis ego ſum? debuiſſem ab

omni carnis macula omninèò eſſe ali-

enus, & qualis ſum in cogitatione,
Verbo, opere? O Deus meus, mun-
da obſecro cor meum! purifica ſen-
ſus meos, & da mihi gratiam veræ
pœnitentiæ, ut jugibũs lacrymis de-
plorem, quidquid contra virtutem
adeò gratam & æſtimabilem admiſi!

Propoſitum practicum.

Cobibendi ſenſus externos, ut in animo

ſis continens. Exemplô S. Leonis Pa-

pæ: fuit ſanctus Vir adeò caſtus &
continens: ut nullam unquam fœ-
minam aſpectu & colloquio, citra
maximam neceſſitatem dignatus ſit:
quondam 88. Euchariſtiam commu-
nicantibus diſtribuens, ex improviſo
fœminam manu tetigit, & ecce! in-
conſulto errori adeò indignatus eſt,
ut manum ſibi amputarit. Placuit
Beatiſſimæ Dei Genetrici tam inteme-
rata animi integritas, apparuit illibato
Pontifici, eique amputatam manum
ſanam, integramque reſtituit.

Con-

orya
ind

41
kimtin
El, ade
UIgn
le Tim
il tana
M, ſa
n erli
Gellüme
Uilöhe
Ubiicint

Auoanin

Rheyitab
Nosinin
Cdier,
no dio
(lem vi 0
1t ter
Il.
n e
Entnis
Rreſar

8
Gebellet
winde⸗
Cogium
Mercyn
perfa
genim,
8 lacpynu
htnn in
emadn

ſn

649, 4
8, Leui
e e
n Gnu
logno,
fim 4
Ceen
Cgnn
zri
einn,
annt,
l 9
Ain⸗

(t) H 275

Conſideratio ſexta.

Motiva ad ſalubrem Dei timorem

inducentia proponuntur.

1I. Ab inducendum ſalubrem DElI

Timorem, qui veræ ſapien-
tiæ initium ſit, multum prodeſſe po-
teſt, adductas hactenũs Radices cum
malignis ſuis fructibus attentiùs ſub-
inde rimari, ſecumque expendere,
quid tandem ſit illud, propter quod
homo, factus ad Imaginem Dei vo-
catus cæli incola, & Hæres Dei, cru-
deliſſimæ Cacodæmonis, jurati & ca-

Pitalis hoſtis Dei, & ſui, tyrannidi ſe

ſubjiciat, & pœnarum æternarum,
plusquàm cogitari poteſt, atrocium,
inevitabili periculo ſeſe exponat; &
alios inſuper, etiam quorum cura ipſi
ſtrictiffime incumbit, planè immiſeri-
corditer, & impiè negligat, imo peſſi-
mo ſuo exemplo ad æternam perni-
ciem violenter impellat? Hinc pote-
rit ulterius &
II. Studioſius oculos reflectere ad
ipſam æternitatem, nullis annorum
centuriis, aut millionibus finiendam,
quàâm irrefragabili lege lata quivis
neceſſariò ingreditur, vel bonam vel
₰ 2 ma-=-

296 (K)3£
malam, æternùm felix aut æternum
infelix. Quid eſt æternitas? eſttem-
pus, quo quidquid dixeris, minus
dicis. Quid eſt æternitas? Eſt tempus
quod omnia tempora in ſe comple-
Stitur, præteritum, præſens, &
futurum! Quid eſt æternitas? Eſt
dies quam nulla nox, eſt nox quam
nulla dies ſubſequitur. Quid eſt æ-
ternitas? Eſt circuitus annorum;, qui
nunquam deſinit. Quid eſt æternitas:

Eſt circulus temporum, qui nec me-

dium, nec finem habet. Quid eſt æ-
ternitas? Eſt duratio, quæ immor-
talitati Divinæ commenſuratur, &
omnem captum tranſcendit.
III. Examinare ſeipſum ad Judicis
ſeveri, & exacéti ſtrictiſſimam truti-
nam, in qua actiones omnes Sacer-
dotis accurate ponderabuntur, & a-
nimarum commiſſarum ſanguis de il-
lius manu requiretur.
IV. In memoriam reducenda vitæ
humanæ brevitas, ſi cum æternitate
conferatur, & mortis nimia ineerti⸗
tudo, ac certitudo.
V. Admovenda infernalium p;
nalitatum intollerabilis afflictio,
damnatorum vox hæc lamentabilis:
ſi daretur hora reconciliationis, aut

ſaltem quietis! ſi daretur guttula
aquæ

ue in
Gerur
netur,
Untomm
Tun torn

Pumor
l,
e Drn
Kahnli
n
Ceen
Uinbz e
d rel
Une me
Tundan
. ed
ho
lr kec
Etumn
lid ni
tenn
icum
Ill.5
lloe⸗
ne int
Muden
aper⸗
un.
ll.
I

Ut en
881 eter
,
Eten
ſe con
relend,
ernitat
no
mnorum
Keran
gui t
Qte
gue⸗ inm
ſurav,
Hit.
n 4 5
Enm.
Nn
inmm
ſanglos

tiii
1 Nen
mid M.

nllunk
,
DW
ininn

1

(†) £ 277

aquæ immani æſtui mitigando! 6 ſi
daretur ſpatium pœnitentiæ! certè ſi
daretur, vellent illi omnium ægro-
tantium dolores, omnium Marty-
rum tormenta, & omnem omnium
tyrannorum crudelitatem exantlare!
VI. Diligentiùs Statum ſuum ad
veræ Prudentiæ Regulas componere,
& applicare. Exempli gratia.
I. Si moriendum jam hoc die eſſet
(& certè fieri poteſt, & multis nihil
minus cogitantibus ita factum eſt)
quid vellem me feciſſe? optabéne
tunc me ebrietati, illicitis amoribus,
mundanis divitiis, nugis nugarum,
&c. deditum fuiſſe? certè non. Quid
ergo jam facio? cur illa deſero? quod
ut feciſſem, totum mundum tuno
daturus eſſem: ſed eheu fruſtra &
ſerò nimis? Quia per totam æterni⸗
tatem non dabitur hora aut occaſio;
unicum opus ſalutare operandi.
II. Si alius, cujus ſalutem in tuto
collocatam vellem, bonus amicus
me interrogaret, quid ipfi ſuper ſi-
mili ſtatu ſuo ſuaderem? Dicéremne
prudenter, ut in tali vivendi modo
pergeret? Cur ego improvide per-
gam? Cur me minus amico diligam?
III. Si coram Chriſto Judice ſtan-

dum mihi eſſet (& erit certò) vel=

8 2 lémne

. (1)

lémne me ſimilia ſectatum fuiſſe? Cur
non ſam reſipiſco?
IV. Quid per totam æternitatem
optabo cirea meam vitam? Qur non
jam incipio procurare illud?
V. Quid dicit & cogitat de me
DEIIS meus? quid Beatiſſima Virgo,
in qua poſt Deum ſpem omnem ſa-
lutis colloco? Quid Angelus meus
Cuſtos? Quid ſancti Patroni mei No-
minis & patriæ? An ſpem illorum ad-
impleo? an vitam æmulor? an mo-
nitus obſequor? an patrocinia pro-
mereor? an deſideriis, votisque ſa-
tisfacio?
VI. Quid judicat Diabolus de
hac vità meâ? Si placet ipfi (uti ſine
dubio placet) quàm ſtupide deſipio,
quèòd jurato, & plus quàm capitali
hoſti meo ulla in re placeam?
Has & ſimiles Prudentiæ Regulas,
ſeriò & ſæpiùs, invocato etiam Au-
xilio divino, quis adhibeat, & certô

experietur in ſe magnam mutationem,

ſemper tamen ad Particularia ſua deſ-
cendendo. Nam bene dicit ille: O
Eterritas, Æternitas, Æternitas!
quem tui conſideratio non movet ad
rectam vitam, is aut Fidem, aut ce-
rebrum & cor amilit.

In-

Euntie
Can

1 NE
Enenis
u poll
Puerun
0ohui, n
lirer
tnt
emtes

bloe

la ge
Murrd
Llarun
latlsd
uorn .
teftane
4 eri
Se
e Darl
Ala)
lrhei
o
U
r
le ſin
luli

„α (†4 279

liſen Inſtructio VI.
diu Qua ratione Sacerdos erga patriam
M! & amicos ſe habere debeat.

1. Etuo, ne ultima exhortatione,
qua Sacerdotem ab omnibus Sacerdos ſ⸗
terrenis alienum, & ſiquidem ſuper- tuin exucte
Hua poſſidet, non niſi ad inopiam gepet.
pauperum ſublevandam profuſum eſſe
volui, metuo, inquam, ne crabrones
excitaverim. Quid ad me pauperes?
cogitat nonnemo, ſunt mihi amici,
parentes, agnati, & cognati inopes,
his ſuccurrere præ exteris teneor;
quia de ſuis laboribus ac ſudoribus
plurimùm contulerunt, ut me ad lit-
terarum ſtudia, & tandem ad hanc
ſtatüs dignitatem promoverent: ini-
quum eſt, ut eorum exſpectationem
defraudem! Mi Bone, quisquis ita
loqueris, non tibi reluctor! nulla re-
gula eſt ſine exceptione! ſi amici ve-
rè pauperes tibi ſint, præſertim tales,
qui ab aliis vitæ ſubſidia emendicare
erubeſcunt, poteris ſine dubio, quæ

nt de
um in
Onmnen!
Dnlmeid⸗
an
Cenuf
Ctille!

rmim⸗
alut.

iece ex proventibus Fccleſiaſticis tibi fu-
m perfunt, in eorum ſinus præ exteris
aut alienis profundere, imèò ſi paren-
EX tes ſint, aut amici tales, qui tibi per

ſtudiorum curricula, aut ordine ad

Matth. 19.

S§. Ambr.
lib. 1. oßt.

280 (†)
impetrandam promotionem de ſue
opem præſtiterunt, etiam de æqui-
tate teneris. Verùm adverte! ut
Dominico illi præeepto: G& vis perfe-
dtus eſſee = = da pauperibus: aliquatenus
fatisfacias, bene & optimè ages, fi
conſanguineos, ſed quà pauperes in-

tuearis; ſie enim non carnis & ſangui⸗

nis, ſed veræ Charitatis opus erit tua
erga amicos liberalitas, neo teipfum
ſed Deum in illis conſiderabis. Auch

Ambreſium hac de re diflerentem:

Probanda eſt illa liberalitas, ut pro-
ximos ſeminis tui non deſpicias, ſi
egere cognoſcas. Poteris fubvenire
tuis, non tamen ùt tuis, ſed ut ino-
pibus; quia non propterea te Domi-
no dicaſti, ut tuos divites facias, led
ut vitam tibi perpetuam fructu boni
Ooperis acquiras. Quibus verbis ſanctus
Eccleſiæ Doctor eandem noſtram di-

ſtinctionem approbare videtur. Quid

multis? Chriſtus Dominus non Apo-
ſtolis ſibi chariſſimis, aut conſangui-
neis ſibi adhærentibus, ſed famelicæ
turbæ, quæ integro triduo eum ſe-
cutæ fuerant, panem prodigiose mul⸗
tiplieatum porrexit.

Hinc benè at. z. Operæ igitur pretium eſt, ut

tendat,

Poſtquàm de prudenti ac debito divi-
tiarum uſu ultimèò locuti ſumus, jam
&— pau-

(Chuc
lelosen
Loonin

lIc⸗

öpelo
oinsh
Uegrente
Clinti
Eyrlnert
Eeen
Pphetu
Unnne
leſci⸗
in Drl
Chrido⸗
kteris
1 Ginon

i ſeyet⸗

n l.
r

Llnpn

eant
deg in
lanndh
Ilns N
Mnieſt
Lbene
Knb
hen

1 (†) G 281

en e & paucis explicamus, qua ratione Sa-
ndeα Cerdos erga parentes, patriam, amicos
retett & conſanguineos ſe habere debeat.
Aichunt §. I.
S 3. Incarnatus DEl Filius quondam e non ſie
ueti diſcipulos ſuos ad rigoroſum examen vocatus à car-
nbli

vocans, interrogavit: quem homines ne & ſangui-
Pbentt

dicerent eſfſe Filium hominis? & ecce! e.
ees diſcipuli in diverſas opiniones abrepti,
N repoſuerunt, aliqui, eſſe Eliam, alii
Gſeen eſſe jeremiam, alii eſſe redivivum
esI Prophetam. Petrus autem Divino
ehen lumine illuſtratus, & pro honore fui
Ee Magiſtri zeloſior ſubintulit: Tu es F-
Edii Eius DEl vivi, qua confeſſione adeò
ae Chriſto Domino placuit, ut eum præ
Sis: cæteris beatum pronunciarit: Beatus
ſuen es Simon Bariona, quia caro & ſanguis Ml teh. 151.
tböſti von revelavit tibi „ ſed Pater meus, qui in
aln colis eſt. Felicia tempora, quibus ex
ene G diſcipulis Chriſti non loquebatur caro
&&n ſanguis, ſed ſpiritus Divini Patris!
quæ cauſa ſubeſt, quòd hodie Sacer-
dotes in cathedra;, in catecheſi, in
ſacro tribunali, aliisque ſacris functio-

1s Nen)

nibus Huctum nullum faciant? cur
manifeſte vix non patet, quòd gratia
& benedictio DEI illis in ſacris fun-
e, Ctionibus non cooperetur? cauſa eſt,
quia caro & ſangiiss ExX ipſis loquitur:

⸗ 5 volo

282 O (14) G

volo dicereé, quia ad ordinem ſacer-

dotalem non à Patre, qui in coslis eſt,
ſed à parentibus, à cognatis, ab ami-
cis vocati ſunt. Dantur parentes, qui
dum filium enutrierunt, qui nec ad
religionem, nec ad militiam, nec ad

conjugium quadrat, illum importu-

nis recommendationibus, precibus-
que ad ſtatum Eccleſiaſticum promo-
vent, dicentes, ſic poſſe filium, dum
pinguem parochiam cum tempore
obtinuerit, & ſibi in ſenio offam pro-
curare, & fratribus ac ſororibus, éo-
rûùmque liberis opimam hæreditatem
parare. En! caro & ſanguis, non Pa-
ter, qui in cœlis eſt, hunc Clericum
vocat. Errorem hunc perniciofum
egregie promovent nonnunquam
Præſules Eccleſiaſtici, qui nepotes
ſuos, licèt vitiis dediti- & indocti,
adeéque ad docendum inutiles ſint,
tamen dignioribus præferunt, cisque
ſacros ordines, & curata beneficia in
beneficium totius familiæ conferunt-.
Audi quid hic in mentem mihi veniat!
Nuper otii cauſa ex Bibliotheca do-
meſtica librum profanum quidem, ſe⸗
non ineruditum deprompfſi, quem
velut ex inopinato aperiens, incidi

in paragraphum, ubi auétor difcutit,

quænam ſint dotes generoſi, & 4d
venan-

Enundan
m eſe,
Inkont
Ablste
lth,pe
Acend,
Peldtus.
Dhundn

natiu

Utez an
ercoti
Celt 3
lenrſe
uls,Cen
Ul ſtan
3 1
Mn
lci 3
le laen
e!
tr 20
osſfli
iha
ilrs
1r, ſ.
Uohin
Garn eſea
Umaul
lch Gon
oni
un

4 (†) £ 283
enke venandum idonei canis? dicitque il-
nneik lum eſſe, qui eſt toroſus, magnus,
Sdä lata fronte, nigris & flammeis oculis
Mene auribüs tenuibus & longis, collo pro-
E ductô, pectore carnoſo, villô tenui
n, ac denſoò, colore non uno ſed mixto
nimd præditus. His lectis ſubſtiti, ac ge-
Mekh mebundus cogitavi! quâm longe
um accuratius magni Domini indagant in
Humd dotes canis, quâàm in qualitates boni
uUE Sacerdotis! ſi canis prædictis dotibũs
hng careat, ad venandas feras non adhi-
forinse betur: ſed ſtudioſus male moratus &
ele rudis, dummodè ſit nepos aut cogna-
SNHE tulus ſtatim in Sacerdotem ordinatur,
eCm etſi ad venandas animas ineptior ſit,
emd quàm ad venandas feras canis præ-
Onnums dictis qualitatibus deſtitutus. Hinc
m illæ lacrymæ! hinc tot animarum rui-
im næ! Quondam Mater filiorum Zebe- Weber. At.
nuis“ dæi ad Chriſtum venit, rogitans ut diſe. font. 49.
duos filios ſuos in primis regni ſui ſe- X.. 1.
bent dibus „ unum à dextris & alterum à
Cli⸗ ſiniſtris collocaret, ſperans indubitan- Matth. 20.
itir ter, ſe ob cognationis & ſanguinis
te Propinquitatem à Chriſto exaudien-
α dam eſſe. Quid DEl Filius? in mulie-

6 rem auſtere invectus repulſam illi de-
6,3 dit, quæſivitque, an duo filii calicem
r Paſſionis bibere auſint, quem ipſe
9 bibiturus eſſet? Hodie veniunt non

ſc minùs

Joan. 3

Card. Eug.
in Joan. 3.

. n. 6.

284 (†) £

minuús matres ad Fccleſiæ Antiſtites,
offerunt ſuos filios, rogant pro illis
primarias ſedes: fit etiam quæſtio,
an poſſint bibere calicem, ſed non
cahcem paſſionis: & ſic contra men-
tem & ſpiritum Chriſti, Domini cog-
natuli ac nepotes ad præbendas, ip=
ſãmque curam paſtoralem evehuntur.
Quid deinde ft? quid agunt in Eccle-
ſa ejusmodi promoti ? Quod natum t
ex carne caro eſt, & quod natum eſt ex ſpi-
ritu, ſpiritus eſt? ſůpra quæ verba Cardi-=
nalis Hugo: le Eccleſia non mirum eſt,
illi, qui promoventur à ſpiritualibus ſpiti-

. Chryfel. 2. tus ſunt, & qui à carnalibus caro. Væ

e dtgr. promoteoribus carnalibus; quia mala

Matth. 14.

omnia, quæ ex iniqua promotione
refultant, in eorum animas recum-
bunt! Sed dices forſan: non cogna-=
tulus meus, cliens meus eſt optimæ
& ab omnibus laudatæ indolis! Eſto
ita, quid tum? Percipe, qua ratione
S. Chryſoſtemus in rem præſentem
diſcurrat: Ei, qui vult alterum ad
officium ſacerdotale pertrahere, ſuffi-
cere non judico teſtimonium, quo
opinione collegerit, ſed cum favoré
illius bonæ opinionis etiam ipſum ani-
mum illius, qui eligitur, noſcat gi⸗
ligenter. Monetarius debet prius

ponderare, & probare argentum;,
anteé-

Ptegun
t.
Det
Ur,
eun woe
lemse
et me
Citum
0bor
oon:

rhter

glne

abts,

Tonbis
Cindur

UUim N

lnt,
Us cun
Potis
n
lant,
onis S
Hien
in en
r
Uen Ob
I l
e
Urennn

„ (1)ς 285
EAmk antequàm illi formam Regis impri-
n oi mat.
dnen 4. Petrus Apoſtolus in mari piſca⸗
n, Er batur, & Chriſtus in littore apparens
ConmD eum vocavit ad ſe: nihil moratus
Domma Petrus exilit in mare, cumque inci-
bens peret mergi, lamentabili voce ad
neſchun Chriſtum clamavit: Domine ſalvum me
umihe Yac! Obone Deus! ſubintrat hic Chry- 4 petr. Chry-
us ſologus: Petrus à Chriſto vocatus ſol. ſerm, go.
; mergitur, quanto magis mergentur
Gelar ii, qui non à Chriſto, ſed parentum
G Precibüs, patronorum recommenda-
ul tionibus, & cognatorum favoribs
α. Vocantur? Eheu! experientia docet,
qun quàâm turpiter mergantur, id eſt;
m quàâm muneri ſuo omninò non ſatis=
mnl faciant „& potiùs ſibi quàm Deo, po-
tiùs curæ ventris quàm curæ ovium,
ek potius mundo quàâm Eccleſiæ, potius
old! lucro pecuniarum, quàâm animarum
dum vivant, & denique una cum ſuis pa⸗
“ tronis & fautoribus pereant, dicente
ere S. Hieronymo: In ordinationibus malo- 4 Hieron.
eed vum particeps eſt peccarorum, qui tales con- “. 16. in c.

un 1 Mituit. Notatu digniſſima eſt anago- 5 . a.
ni⸗ gica obſervatio Cardinalis Hugonis
rit⸗ in illa verba: Niſi quis renatus fuerit ex Joan. 3.
o dia & Spiritu ſancto, non poteſt introire
in regnum Dei. Multi inquit, renaſ-
⸗ cuntur ad ſublimes titulos, & digni-

tates

„

2 86 O (†) &

tates etiam Eccleſiaſticas: ſed quo-
modèò:? an ex aqua, id eſt cum lacry-
mis, cum triſtitia & reluctatione? an
ex Spiritu ſancto, id eſt, ex inſtintu
Dei ex deſiderio tam propriæ, quàâm
alienæ ſalutis? Nequaquam unde mi-
rum non eſt, quòd nec ipſi, nec il-
lorum promotores poſſint introire in

Card. Hag. Teghum Dei. Juvat verba Hugonis
in Joan. 3. attexere: Qui naſcuntur, id eſt promoven-

a. 5.

tur, debent naſci ex aqua & Spiritu ſando;
quia cum lacrymarum aqua, & invocatione
Syiritus ſancti deberent eligi, magis auten
eliguntur per gratiam hominum, ubi magis
eſt ſpiritus malus, quaàm opiritus ſanctts.
Quapropter Viri prudentes & ſpiritu
Dei pleni, utut ad clavum Eccleſi-
aſtici regiminis ſederent, adeô à ne-
potiſmo, ſeu ab inordinato carnis
& ſanguinis amore abhorruerunt, ut
potiùs alienos ſuis, quàm ſuos alienis
in promotionibus præferrent. Cœ-
leſtinus V. cùm audiiſſet fratris filium

Alvarusk.2. in curiam Romanam adſcitum eſte,
de Manstn cjici illum confeſtim juſſit, & cum
Eecl.e. 15. multi Cardinales interceſſores adve-

niſſent, multo labore ac precibus hoc
ad ſummum impetrârunt, ut ei ſfim-
plex ac tenue beneficium conceſſerit,
uo ille accepto ſinè mora demum

remiffus eſt. Clemens IV. ſummus
Ponti-=

Pontten
Uere gue
Pokgnim
Cinonica
fitort
güünnt,
laklatk
Duntker
Uonit,
npllt.
Mm ret
Cinnds
0nnos
1r ctiam
Uun darn
Uend N
CCaS
uo in
Ats ar
Gern
ediocr
Uerant .
Mmott
Mrürn
igres
Umnn
1 cotr
e An

(†) HO 287

8sis Pontifex nepotem, quem habuit, indi-
Komk gere quâm promoveri maluit: igitur
Guim poſtquàm à Præſulibus Galliæ tribus iern. Plitus
erne Qanonicatibs in gratiam Pontificis e digu. Cer-
Ppriese fuit proviſus, multi inſtantiſſimè ro- ckl. t. J.
un gitärunt, ut eum dignitate quadam
b Pccleſiaſticà cohoneſtaret: verùm
rimh Pontifex non modèò nunquam adduci
ahih potuit, ut id faceret, ſed eum ultrò
oς Lompulit, ut ex tribus illis beneficiis
GIIâ unum retineret, & reliqua reſignaret.
Adrianus VI. ſummus Pèntifex in pro-
WIu Pinquos univerſos ita moderatus fuit,
ει ut etiam inhumanus videri poſſet;
imé nam patruelis filium in gymnaſio Se-
eN nenſi litteris ſtudentm, quod non
wu voCcatus Romam veniſſet, confeſtim ..
DNHE equo impoſitum remiſit: alios etiam, Platus ihid.
imes ſatis arcka affinitate conjunctos, qui
nem ex Germania ad eum acurrerant, cum
nGα zmediocri viatico, pedeſtres, uti ve-
nen nerant, reverti juſſit. O ſi hodie in
md Promotionibus caro & ſanguis tam
Wm Parum concurreret, forſan excellen-
It,N tiores Eccleſiæ haberet paſtores! Ve-
os rum nunc à promot oribus juvat ocu-

MK los convertere ad promotos, eorum-
que amicos.
Ml §. II.
„ 5. Petrus Apoſtolorum Princeps

N . 1 Nec nimis ad-
. domi habebat ſocrum febricitantem, bærcat carni-

& ma- 8 ſanguini.
3 .

Lwc. &.

S§& Chryſ. in
Matth. 5.

288 (†)
& malè afflictam, cujus lectulus vi⸗
debatur eſſe navicula, qua illa pro⸗
celloſis ægritudinum ventis in mortis
ſinum abripiebatur. Sed quid? Nun-
quid Petrus quotidie è latere hæret
cœleſtis Medici? nunquid vidit à Dei
Filio cæcos, claudos, paralyticos
mirabiliter ſanari? nunquid ipſe pro
muliere chananæa interceſſor extitit?
Haud pluribus ergo opus eſt, quàâm
ut Divino Archiatro febricitantis ſo-
crüs infirmitatem aperiat;, & illa ſinè
mora ſanitati reſtituetur. Sinè du-
bio fuiſſet reſtituenda! tacuit tamen
Petrus, nec preces pro anima interpo-
ſuit, ut demonſtraret ait S. Chryſo⸗
ſtomus, Apoſtolum Chriſti ab ami⸗
cis & conlſanguineis adeò avulſum
habere debere affectum, ut ſtudeat
prodeſſe potiùs exteris, quàm dome-
ſticis. O Bone DEUIS! quàm procul
ergo ab Apoſtolatu Domini abſunt,
qui pingues præbendas, Canonicatus
& parochias adepti, ad corradendas
immenſas opes curam omnem con-
vertunt, non alium in finem, quàâm
ut eas in ſinum amicorum ad ſplen-
dorem totius familiæ effundant.
uäm multi ex humili fortuna in al-
tum eluctati mox nomina & titulos

mutant, curribüs & equis Fchutum
habi⸗

Placn
Hutubns
Cun pin
“õ li
mlie
Cici
Cibono:
Cumicor
4 lnr
Uelb 1

umbomn

esCine
Unnt
mene
conos
pnn
ltatls Pe
Ppali
neu
I, egt
lerh
edan!
Ulete
finn 1
Lenin
hen

NHOtdd) ( †* 0 £ 299
eerkr habitaculum inſtar nobilium ornant,
fratribus latifundia coëmunt, ſorores
cum pingui dote nuptui tradunt, &
fere dixerim, altaria denudant, ut
familiæ philacteria ex patrimonio
Chriſti & pauperum dilatent. Sed
cui bono? non alteri certè, quàm ſuo
& amicorum grandi detrimento!
6. Imprimis incarnati ejusmodi Cle-
rici ſibi ipſis graviſſime nocent; quia
dum bona Fecleſiaſtica contra ſancti-
Ones Canonicas perperàâm uſurpant,
„ Dei indignantis ſupplicium incurrunt.
1 Narrat Cantipratanus, ſe in Eccleſia Thomas Can-
ei Qameracenſi quaternos noviſſe Archi- Hipr.l. 1.
nE diaconos, in familiam ſuam immode- Aumc. 19.
is raté profuſos, qui hujus ſuæ carna-
Nffi litatis pœnas luculenter & non ſine
GOHπι. populi horrore dederunt? primus e-
Iuh nim é ſuperbe phalerato, cui inſede-
gumt⸗ rat, equo dejectus cervicem fregit:
In alter quodam mane in ſella reclinato-
niite ria exanimis inventus eſt: tertius in
CW⅛. Eccleſiæ choro ſub ipſum Miſſæ ſacri-
ne ficium repentè concidens, loquelæ
mm & ſenſuum uſu orbatus, inſtar bruti
N ſine ſacramentis decefſit: quartus in
ni“ mortuali lectulo perſuaderi non po-
terat, ut ſacramentum pœnitentiæ
um, obiret, & ſic deſperabunda morte
abreptus in ſepulturam aſininam pro-

nn h⸗
tsin
Gidl
lateter
dridt
Prnht
nid e
elloren
s el
riciund

2909 (14) £
jectus eſt. Quis non exhorreſcat? eize
præſertim cùm ſupplicia Sacerdotum, Pin
vrvel.s zu dr l revelationibus S. Birgittæ fidem da- ie
8. 4: ,/“mus, ſunt in inferno incomparabiliter Unft.
graviora, quàm laicorum? Et quid ater
tandem hi bonorum Eccleſiaſticorum mmn
diſſipatores ſua illa libertate lucri fa-
ciunt? an conſanguineorum favores n
aucupantur? an eéorum ſibi gratudi-
nem devinciunt; Nihil minùs? con- dn
ſanguinei ſunt voragines inſaturabiles ien
contemnunt benefacta, quæ non ex- Wan
æquant eorum avaritiam, & ſœpe be⸗
nefactori etiam poſt mortem diras
dicunt. Sanéctus Engelbertus Archi- c
epiſcopus Colonienſis, dum proven- Cece
tus Eccleſiaſticos ſumma cum pru- nn
dentia & virtute adminiſtrabat, mo- 4
leſtiſſimos habebat fratres, qui ab eo
beneficia & divitias extorquere nite-
bantur: Non defuit ipfſis ſacer Anti- an
ſtes, tantumque elargitus eſt, quan- uner
tùm conſcientia permiſerat: quia vero n
eorum avaritiæ ſatisfacere, & pau-
peres defraudare noluit, ab ingratis ii
amicis, conjuratione cum Friderico Yuun
Colonienſi Canonico facta, miſeran. un
dum in modum interfectus eſt. En! Ne
hæc bella eſt retributio pro beneſiciis Kld
perperâm collatis. Deinde ejusmodi bb,

— . . . . It
Clerici amicis adeè non profunt, ut datd
t

nhant

lrre

„(†) $ι aor
hont ut illis graviſſime noceant: In vita S.
ein Pirminii Epiſcopi legitur, quemdam dwrinsg ap.
uie nomine Widohem Eccleſiæ campa- Hcise i
nud nam furtô ademiſſe: verum campana, 7 de⸗ kcef. 2.
mi hi haud ſecùs ac ſi lignea aut lutea eſſet, Meg.
Rilin ſonitum nullum edidit: vocati ſunt cent. 6.
unehi ærifuſores & in arte magiſtri, nemo cap. 36.
Onmim tamen campanam potuit reddere ſo-
ſtim noram, donec loco ſuo in Eccleſia
niniit fuit reſtituta. Sic fieri amat cum pe-
Sinm cunia ex proventibus Eceleſiaſticis in
qum amicos profuſa: non proſperatur,
mA non ſonat: Applica ad ſummas capi-
monen tales pro gloria familiæ: non ſonat!
bens volo dicere, non veniet ad tertium
dunge hæredem, & cum minime putaveris,
m infortuniéò diſparebit, prout experi-
nu entia teſtatum habemus.
, 7. Quod plus eſt, bona Eccleſia-
lliet ſtica in amicos immoderatè diſtributa
Se adeo non ditant, ut potiùs ad incitas
s & paupertatem redigant. Notiſſimum
eſt illud de quodam magni nominis ganchez.
e/ Abbate, qui de bonis monaſterii fra- p. 5. 6. 9,
y tri ſuo multa largiebatur, fratrem ta- .
un men nunquam ditiorem » ſed indies
Gi,” miſeriorem fecit; ille enim quantô
Gvs, plura ab Abbate dona accipiebat, tan-
t6 magis, magisque indigebat. Mo-
de“ Ritus tandem à viro qu odam Pientiſſi-
es, mo cx bonis Monaſterii nihil ampliùs
n, I 2 accep-

5§. Chryſ.
ap. Menoch.
cent. 7.
cap. 56.

Menoch.
cent. 11.
cap. 22.

Menoch.
ibid.

292 (†)
acceptare decrevit, & ſic paulèò poſt
mirum in modum divitiis aucétus eſt.
Nemo ſæcularium ſibi imaginetur, ſe
ex bonis ſacris felicem fore; errat &
vehementer decipitur; hæc enim bo-
na, ait Chryſoſtomus, ſunt inſtar fer-
menti, quod totam maſſam corrum-
pit, & opes etiam anteà poſſeſſas peſ-
ſumdat. Expertus eſt infelix Hen-
ricus VIII. in Anglia: exſpoliavit ul-
trà mille Monaſteria, proventus om-
nes & decimas beneficiorum fibi ap=
propriavit, quorum vel decima pars
fufficere poterat ad luxum maggifi-
centiſſimi Regis: & tamen, ait San-
derus, multò pauperior intra paucos
annos poſt expilationem illam fuit,
quàm unquam anteà aut ipſe, aut ejus
majores extiterint. Olim de illis, qui
ad incitas malignante fortunâ verge-
bant, axiomate dicebatur: Aurum habet
Toloſanum; paræmiæ hujus cauſa fuit,
quod animadverſum ſit, omnes qui
Toloſanæ urbis templa depredati ſunt,
paulèò poſt ad extremam pauperiem
deveniſſe. Idipfum dici poſſe vide-

tur de omnibus iis, qui ex bonis Ec-

cleſiaſticis diteſcunt: vidi & novi ego
quâàm plurimos, qui multa aureorum
millia à cognatis Clericis hæreditaté
captarunt; intra paucos tamen anne

letota
perſit
Epotibn
Uen 1e
Tu
lle inol
in, erg
unprol
Rneface
11 Wen
ſe
n.
Porentib
u, Ale
Umnpoi
tducns.
ortun
Cleecta
Uuam Pe
Nibis
Pae⸗
Deum
Mami,
töuit,
Uum ec.
undem
dunt.
0 int
oles
in a

.
epel
Aul
donenr
Ne; en
enit
riokr
man
poſel⸗
elz
forenm
Ounk
un
nen, 1
inmng

Ituniſ
r,
1 C
n,
n ,
o
Gar,
lom.

(†) o 203

de tot aureorum millibus nec obolus
ſuperfuit, fratribus, ſororibus, ac
nepotibus ad incitas, & ad mendici-
tatem redactis.
9. Tu ergo, mi Sacerdos, ſi ſapis;
exue inordinatum affectum erga ami-
cos, erga patriam, aliâque quæ qua-
dam propinquitate tibi connectuntur.
Benefacere illis poteris, ſed non ul-
tra menſuram debitæ gratitudinis,
aut juſtæ moderationis; quia ſi ad lu-
Xxum & pompam familiæ ea, quæ ex
proventibus ſacris corraſiſti, impen-
das, adeò familiæ non proderis, ut
ilam potiùs ad inopiam & egeſtatem
reducas. Conſultiſſimò hac in re ages;
ſi fortunas, ex redditibus Eccleſiaſticis
collectas; in tres partes diſcernas, &
unam partem Eccleſiæ, alteram pau-
peribus, tertiam tandem amicis, ſi
ita placet, teſtamentum conſignes.
Deum immortalem! videntur paſ-
ſim in plateis diſcurrere pupilli & or-
phani, qui parentum, quos mors ar-
ripuit, ope deſtituti, in otio & re-
rum cœleſtium inſcitia adoleſcunt, ac
tandem infernali inimico in prædam
cedunt. Videntur inopes viduæ, quæ

ex infortuniò depauperatæ miſeras

proles ad ſcholas, ubi in iis, quæ
ſcitu ad ſalutem neceſſaria ſunt, in-
T 3 ſtru⸗

294 ◻ (†) £

ſtruerentur, mittere non poſſunt.
Videntur paſſim miſerabiles, qui bel-
lorum injuriàâ, militum direptione,
rapinis, & incendiis ad inopiam re-
dacti feré fame pereunt. Videntur
ad fidem converſi, qui defectu ſuſten-
tationis retrò reſpicere, & animam
pro pane vendere cogitant, quia in-
ter heterodoxos majorem feré chari-
tatem, quàâm inter orthodoxos ex-
periuntur. Et rebus ſic ſtantibus Cle-
ricus fuperflua, quæ ex patrimonio
Chriſti colligit, ad luxum, ad currus,
ad equos, ad canes venaticos, ad
Gonvivia, ad ebrietates & neſcio quæ
impendat? quid dicet ad hæc
vivorum & mortuorum
Judex?

HEBDO-

BS.
Des V

keut

el ,n

Mar

lennc⸗

ore 1

at

Mudn
tec
iritr
Auormod
9 nO
liti

on ret

uun
Ronns
U An
lin n
t tor

„(1) △ 2095
EE HEBDOMADX SANCTCX
Cirepine
a Dies VII. In ſolatium animarum

ite purgantium.
An Virtutes externæ Sacerdotis.
N,

IH.
it Luceat lux veſtra coràm hominibus.
Mm Matth. §.
bunthal .
uin Meditatio I.

he De prudentia Sacerdotis in exteri-
nele DOribus.
4 AIh
Corun

Mote prudentes ſicut ſerpentes.
Matth. 10.

Unctum IJ. Sacerdos mittitur in
medio luporum, quem innocen-
tià vitæ oportet eſſe oviculam: ſed
quomodèò evadet? prudentis opus
eſt, non hujus mundi; hæc enim
ſtultitia eſt apud Deum, quia finem
non reſpicit, adeoque qui hanc ſe-
quuntur, turpiter cadunt. Pruden-
tià opus eſt Sanctorum, quam defi-
nit Angelicus, inquiens: Hac ſola g Thom. 2. 2
dicitur prudentia ſimpliciter, qua ad bonum q. 47. a. 3.
finem totius vita rectè conſiliatur, judica

T 4 *

296 (†) *

& pracipit. Adeoque actus prudentiæ
ut maximè ſunt, ut actiones ad finem
vitæ dirigat, ut inter eas judicet &
diſcernat, ut voluntati, & etiam in-
tellectui prœæcepta præſcribat. Sapi-

S§. Oryſ. l. 2. entiſſimum eſſe oportet, ait S. Chry-

de dig. 5g.
ger d.

Mich. 6.

2. Cor. K.

ſoſtomus, & perſpicacem in omnibus
Sacerdotem & mille ex omni parte
oculos habentem, quippe qui non
ſolùm ſibi, ſed etiam populo vivit.
Punct. Il. Prudentia Chriſti eadem
eſt cum providentia; oportet ergo
Sacerdotem eſſe providum, cautum,
circumſpectum, & ut inquit Michæ-
as, ſolicitum ambulare cum Deo ſuo; Va-
dit enim in medio latronum, theſau-
rum portans in vaſe fiäétili. Providè au-
tem ambulabit, ſi omnes actiones con-
formet principiis prudentiæ, qualia
ſunt, præſentiam Dei ante oculos ha-
bere, futura proſpicere, certa tenere
& incerta dimittere, peccatum ejus-
que ſupplicia timere, alieno damnô
ſapere, confiliis magis quàm fuis ac-
quieſcere, & quæ ſunt ſimilia.
Punct. III. Serpentes caput cuſto⸗
diunt, aures ſepiunt, ſupra petram
repunt, antiquam cutem abſtergunt,
& ſe renovant. Eundem in morem
rem agat Sacerdos: caput, hoc eſt
principium agendorum cuſtodiat,
3

ADeun
tum
Kdeme
iſto
Mopokt
l, m
Chax
E lta
Mnits
Uitem
Ule lic
is
ümnrn
unſe
Mocey
ttene
tkiger
vorrri,
atore
dhorte
Ckunn

G
eng
Oland
60 i
Nin
Ore
ni

Dlutet
es AUf
6 ute
Cetim
bat N
to
rinomm
Chnni e
Pe
lorwt.
illen
porett
n, A.
git N
De⸗ 6
um, 4
Ptoſic
Cioret
e
i
n
ltunts
nki
K.
llae

(f) &S 2097
ad Deum referat: ſit ſurdus nec au-
ditum præbeat, cùm Mundus, caro
& dæmon blandiuntur: Petræ id eſt,
Chriſto innitatur, ut non vacillet in
propoſito: denique ſe renovet, hoc
eſt, maculas, quas converſatione
contraxit, ſalutari pœnitentiaâ abfter-
gat. Ita Domine! Morem geram tuis
monitis! da mihi ſedium tuarum aſſi-
ſtricem ſapientiam, ut in omnibus,
quæ dico, facio, cogito, præſertim
in is, quæ munus meum, & curam
animarum concernunt, providéè, cir-
cumſpectè, & prudenter agam. Do-
leo, quòd hactenuùs inconſulto impetu
proceſſerim, nec ad prudentiæ regulas
attenderim, quibus conſolari mœſtos,
erigere puſillanimes, adjuvare inopes,
corrrigere diſcolos, convertere pec-
catores, & confortare moribundos
oportet! O quantum & meam & ali=
orum ſalutem neglexi!

Propoſitum practicum.
Quidquid agas, reſpiciendi finem. Ex-
emplô S. Bernardi Abbatis, qui in
orando; in ſtudendo, in ſacrifican-
do, in quotidianis negotiis tam ſacçris
quàm profanis, ut in primævo fer-
vore, & devotione erga DEum ſe
continuò conſervaret, & excitaret;
T identi=

298 ( †)

identidem ſe ipſum alloqui & inter-
rogare ſolebat: Bernarde, ad quid ve-
niſti. Interroget ſeipſum Sacerdos:
Ad quid veniſti? quis eſt finis tuus?
quæ obligatio? &c.

Meditatio II.
De Modeſtia Sacerdotis.

MWodeſtia veſtra nota ſit omnibus homi-
nibus. Phil. 4.

Prfun IJ. Chriſtus modeſtiſſimus
1Virginis Filius nihil agit tumultu-
osé, nihil præproperè, nihil pertur-
batê, nihil clamosè, ſed omnia ad
leges modeſtiæ, etiam in conviviis,
in diſputationibns, in injurüs. Sed
ante omnia in convivio amoris, in
ultima cœna, quando accepit panem
in ſanctas ac venerabiles manus ſuas,
& elevatis oculis in cœlum, gratias
agens benedixit, hic modeflfiſſimè
compoſuit omnia, manus, linguam,
oculos, & totum corpus. Quid tu,
6 Sacerdos, in converſatione, in
conviviis? manus tuæ füntne com-
poſitæ? lingua tua éſtne à clamore, ab
altercatione, à tumultu aliena? oculi
tui ſüntne cauti? an tam innocens do-
mum reverteris, quàm exäiſti A

Ambt

utin),

lhitu
uact.
IAce⸗
, An
n Ar
kprel
UIs, di
zati
esn
nnznſ
Cellieo
am vi
Unur.
odet
inen
ilnt
unt
Nuam⸗
Kinat
toli.
Dun
atay
homn
eſin
aun,
let
lesnn
bl
1n .

(†) £ 299

iEg S. Ambroſium: Sobriam aà turbis gravi- z. Amlr.
An tatem, ſeveram vitam, Jingulare pondus epitt. 6.
Sacelts Qignitas ſibi vendicat ſacerdotalis.
ſns um Punct. I. Modeſtia tibi convenit,
mi Sacerdos, quia Angelus es, hoc
eſt, Angelicum munus adminiſtras.
Quia Angelorum ſpectaculum es, qui
. „præſertim cùm in altari ſacra ope-
raris, turmatim circumſtant, & om-
ihes nes actiones obſervant: denique quia
lux es mundi, & lucerna ſuper candela- Matth, 5.
brum poſita: in te omnium ſubditorum
oculi convertuntur, quin imò omnes

s tuam vitæ rationem, & mores æmu-
lr lantur. Hinc Gentium Apoſtolus

monet ſuum Timotheum: Profana, 2. Tim. 2.

di⸗ & inaniloquia devita; multum enim profi-
len ciunt ad impietatem, & quidem profi-
t ciunt ad impietatem tam loquenti,
mo,⸗

Aarn audienti; quia à rebus profanis,
“ inanibus facilé devenitur ad flagi-
tioſa.
,e. Punct. II. Scito, non omnia pec-
l, cata, præſertim externa quoad omnes
Rhominum ſtatus ſunt æqualia: immo-

G deſtia in homine laico eſt nota levis
o, animi, in Sacerdote ſcelerati; hinc
e dicit Bernardus: Nugæ inter ſæcula- g peyn h 2)
. . . *☛

n, res nugæ ſunt, in ore autem Sacerdo- Conſil. 15.
tis blasphemiæ. Non quidem eo ſen-
ſu, quod quævis morum levitas tan-
6, tam
8

300 (†) £

tum delicti enormitatem contineat,
quàm blasphemia, ſed in eo, quèôd

nonnunquam tam gravia mala, &

§. Bern. ſerm.
31. ſueßer
Cant.

runt.

Pieinel. in
Jon. lecz. 7.
, 20.

ſcandala, quàm illa poſt ſe trahat.
Videbimus aliquando, cùm dies illa
advenerit, quòd morum immodeſtia,
& effrænata vitæ libertas in Sacerdo-
tibus plùs Eccleſiæ nocuerit, quàâm
hæreticorum perſecutio: hinc in has
querelas erumpit Mellifluus: ſi inſur-
geret apertus hæreticus, mitteretur
foras & areſceret: ſi violentus inimi-
cus irrumperet, forſan Eccleſia ſe ab-
ſconderet ab eo: nunc autem quem
ejiciet, à quo ſe abſcondet? Omnes
amici & omnes inimici! omnes ne-
ceſſarii & omnes adverſarii: omnes
domeſtici, & nulli pacifici, omnes
proximi & omnes quæ ſua ſunt quæ-

Propoſitum practicun.

Vitandi cachinnos, rixas, clamores, &
Pirandi modeſtiam ac gravitatem. Exem-
plô S. Romualdi, qui in incefſu, in
converſatione, in dictis & factis tan-
tum ſpirabat gravitatem, ut intuen-
tibůs metum & reverentiam incuſſe-
rit: dicere de illo ſolebat Keinerius
impius Marchio: Non Imperator, non

aliquis mortalium tantum mihi me-
tum

toln v⸗
ln.

.

Coli
ne
1 ll
ſtlenh
n d
nmnote
in een
eit, In
Pinent
Nbr ſi
minen
entwein
Cehike
uten
etr

OINNen

ri
e 1 00
lontt

.

nh
n.
inoch
lt
ami.
ern
/

(†) & 301

tum valet incuteret, quàm Romual-
dus.

Meditatio III.
De charitate proximi activa.

Eoc eſt præceptum meum, ut diligatis
invicem. Joan. 15.

OUnctum I. Nota characteriſtica: qua
Sacerdos ſe diſcernere poteſt, an
ſit diſcipulus Chriſti, eſt charitas: ſi
diligis, eris Chriſti diſcipulus, ſecus,
ſi non diligis. Diligere autem eſt ama-
to benéè velle, illius bonum tam tem-
porale, quàâàm ſpirituale promovere,
eumque ad ſalutem indefeſſo labore
adducere. Quid tu facis? an credam,
quèòd diligas, cujus aſpectum ægrè ſuf-
fers, cui vis malé & dicis malé? cui
in neceſſitate conſtituto adeò non
ſuccurris, ut tuam commoditatem
ejus ſaluti præferas?
Punct. M. Probatio dilectionis, ait
Gregorius, eſt exhibitio operis: Chari-
tas debet eſſe activa, non otioſa, vi-
vit in opere, non paſcitur verbis, de-
ſumitur ex manu, non ex affectu.
Tunc reverà diligis, ſi adjuvas indi-
gentem, ſi errantem in viam redu-
cis, ſi puſillum erigis, ſi dubitanti
bene

I.e Cor. 4g.

302 (†) &

benè conſulis, ſi pertinacem corripis,
ſi peccantem convertis. Facio hæc
inquis: ſed quomodò? ſi cum tumul-
tu, cum bile, cum furore, nulla eſt
tua charitas; quia charitas patiens eſt,
benigna eſt, non iraſcitur.
Punct. III. Proximus tuus vel eſt Sa-
cerdos vel laicus? ſi primum, frater
tuus & condiſcipulus ESII Chriſti
eſt: ſi ſecundum, filius ſpiritualis eſt,
de quo Apoſtolus ait: In Chriſto 7Eöll
ego vos genui. Sed & fratrem & filium
lex naturæ diligere jubet. An ergo
durum eſt à DEO præcipi, quod du-
dum requirit natura? Vah! inquis,
inter eos, quos diligere jubeor, ſunt
mali, ſunt homines ingrati, ſunt falſi

amici! Quid tum? Non juberis pro-

Rimum dliligere propter ipfius mali-
tiam, falſitatem, ingratitudinem, ſed
propter Deum; hinc Chriſtus dicit,
diligite, ſicut dilexi vos: ille non fecit
diſcrimen inter amicos & inimicos,
inter bonos & malos, ſed pro omni-
bus mortuus eſt. O DEUS meus!

laudo tuam admirandam charitatem!

⁶ quoties fui tuus inimicus? nempe
toties quoties te graviter offendi,
quod certè factum eſt millies! & ta-
men tot peccata non potuerunt ex-
tinguers tuam charitatem, quin imo
videntur

fentn
Juanno⸗
Dortam
Clili,
rrara

ettenm
Cimm n

Dle

ſium 1

Pni B.
ktin
Uenilun
achre:
Enceret
tes edit
lbͤ er⸗
Uumn vi
Nt.

Ear⸗ 6
denal
n

uin
Min

meons
Fico hr
Vuntun
, M
Patete

8Nelele
lm, r
8l C
kitullse

le⸗
gott
Aig
beoh
i,ſnn
beu
ſine⸗
Cinen
Mls
81 ,
ll⸗
enm
ſis

X

α (†) £ 303

videntur illam magis inflammaſſe,
quia nondum damnaſti me, nondum
portam tuæ miſericordiæ mihi præ-
cluſiſti, ſed potiùs media ſaluberrima
præparaſti, quibs in tuam gratiam
redeam! imitabor tuam bonitatem,

& jam nunc facio!

Propoſitum practicum.

Diligendi proximum ſine diſcrimine tam
amicum quàm inimicum. Exempléô S. Cy-
priani Epiſcopi Carthaginenſis, qui
licet in carcere & vinculis injurias
graviſſimas pateretur, non tamen de-
ſtitit perſecutoribus ſuis ſalutis moni-
ta dare: cùm ad capitale ſupplicium
duceretur, pro ferali ſententia gra-
tes egit, & Carnifici à quo decapitan-
dus erat, in præſtiti laboris congia-
rium viginti aureos numerari præce-
pit.
Meditatio IV.

De zelo animarum.

Ecce ego mittam multos venatores &
venabuntur eos, & piſcatores mul-
tos, & piſcabuntur eos. Jerem. 16.

Unctum I. Incredibilis Chriſti Do-
mini zelus patet in Evangeliis: ut
cætera

Menoch.
cent. 11.
cap. 54.

304 ◻ (†¹1) D
Cætera taceam, quid non fecit ad

convertendum Judam? adhibuit eum
commenſalem, blanditus eſt illi leniſſi-

mis verbis, lavit ejus pedes, vocavit

amicum, & cùm hæc nil proficerent,
terruit minis. Chriſtum imitari obli-
gatur Sacerdos curatus, nullum non
lapidem moveat ad lucrandam ani-
mam. Venator eſt: ergo ſemper de-
bet pandere retia. Piſtator eſt: er-
go ſemper hamum debet habere pa-
ratum. Paſtor eſt; ergo paſcere de-
bet gregem, verbo, exemplô, ora-
tione: verbo; quia legem Domini in
cathedra & catecheſi, rudibus & pec-
catoribus debet explicare: exempl
quia quod ore dicit, opere explere,
& in virtutis via ſubditis præire de-
bet. Oratione, quia Divinæ gratiæ
aſſiſtentiam continuò invocare debet;
DEIIS enim ſolus eſt, qui poteſt la-
bores Sacerdotis efficaces reddere.
Punct. II. Zelum animarum in Sa-
Cerdote exigit indigentia ſubditorum:
FErrat aliqua ex tuis oviculis? à te vult
reduci. Hæret in bivio? à te vult di-

rigi. Cecidit? à te vult erigi. Caligat 8.

à te exſpectat lucem. Peccat? à te
vult corrigi. Hæſitat? à te vult in-
ſKtrui. FPamet? à te vult paſci. Lan-
gueſcit? à te vult confortari. Mank.
tur

r! aͤte

eoles

GClum. ]
Glodpe
Reihni
vorahunr
lucnum
tn.
Mnck.
nun ſer
Unnzelon
nob
renante
Uleſtos,
Atenite
Uhat,
Eet, N
Erducat
nis n
ngrat
Umarun
fätnten
Uuit een
aintann
he ee
INnS
Kendor⸗
upok
rk

er 1

UUbiie⸗

* (1) O% z05
n ki tur? à te vult ad æternitatem diſponi.
bibcre Negligis iſta? Paſtor non es, ſed
diIE idolum. Negligis iſta? Venator non
e es, ſed perſecutor animarum. Negli-
pohem gis iſta? piſcator non es, ſed turba-
imif ror aquarum & piſcium. Vigilas, ſed
ulums in lucrum tuum, non in illarum ſalu-
Mundunt tem.
ene Punckt. III. Mi Sacerdos intuere lu-
trdt crum ſeu præmium, quod ex anima-
tlu rum zelo reportas: qui animarum cu-
oe ram pro Domino ſuſcipit, ait Gioſſa, lela ſuper
vendhé ut errantes doceat, vel conſoletur Proverb. 11.
n moſtos, vel temporalibũs ſuſtentet,
bu vel renitentes ad remedia ſalutis pro-
e: trahat, vel paſtore deſtitutos guber-
perec net, ut ſecum plures ad Dominum
SNH perducat, ſapiens eſt; quia fibi ut ſubli-
neg mius cum Domino regnet, procurat.
Non gratis Chriſtus à te petit zelum
i animarum: audi enim, quantam tibi
sls felicitatem appromittat: Qui converri Jac. 5.
am? Fecerit peccatorem ab errote viæ ſuæ, ſalva-
ſatem bit animam ejus à morte, & operiet multi-
61 1n tudinem peccatorum. Grandis promiſſio!
Ovech inprimis Sacerdos ſalvabit animam
Peccatoris converſi, hæc autem ani-
Neat ma pro ſuo benef actore, à quo con-
re verſa eſt, coram throno DEI tam in-
467 ſtanter rogabit, ut, ferè dixerim, im-
nui VpPoflibile ſit, talem Sacerdotem perire
4 U poſſe.

Reſſgn.
ent. 3.
Mir. 6.

306 ◻ (†)
poſſe. Dein ipſe Sacerdos operiet
multitudinem peccatorum, id eſt, fa-
cile impetrabit veniam & remiſſio-
nem tam quoad culpam, quàm quo-
ad pœnam. Quid ago igitur? an pro-
miſlione tanti præmii non excitabor
ad zelum animarum? Excitor, 6 Do-

mine! deinceps ex amore tui nullam

occaſionem dilabi patiar, qua verbo,
opere, & exemplo proximum ædifi-
care, Convertere, & ad ſalutem ad-
ducere poſſim. Tu DEIS, da tuam
gratiam, ſine qua nihil ſum! &c.

Propoſitum practicum.

Totis viribus incumbendi ad converſio-
nem & ſalutem animarum, etiam cum pro-

prio incommodo. Exemplô S. Francilſci

Solani, qui in naufragio conſtitutus
maluit periclitantibus afſſiſtere, &
Chriſtianis quidem ſacram abſolutio-
nem, gentilibus autem baptiſimum
conferre, quàm ſe in cymbula oblata
ſalvare. Quin imò in eam cymbulam
ex confracto navigio non prius de-
ſcendit, quàâm vilifſimus quisque re-
migum fuerit in tuto collocatus.
Grandis amor!

Con.

0
Donns:
4
Cbri
R
VaA ha
Eepre al

eats

unDirin
, Net
6, et
nerd

Eer

lsqnen
Frentur
Caft
bugelie
I 0
s mer
10 er

leie

6 (†) &α 307

Conſideratio ſeptima.
Gnn lc
Em Motiva ad DEl amorem, & zelum
1, Ime animarum excitantia.
gionen

noneni I. Srr⸗ perpendere ſtatũs Sacerdo-
Ecn WOMOMtalis Amplitudinem, & vocatio-=
Getin nis ad hanc dignitatem, quèd nem-
dun Pe præ aliis Sacerdos ſit ab ipſo DEO
mmt VvOCatus &c electus, ut ſit Inſtrumen-
Aſum tum Divinæ Majeſtatis, per quod Ani-
ESe mas, pretio Sanguinis Filii DEl emp-
um , tas, ad æternam DEl gloriam & lau-
dem perducat. Quòd ſint vaſa, & Ca-
e nales, per quos Sanguis ESII Chriſti,
ejusque merita in aliorum animas de-
6du riventur, isque re ipſa applicentur.
ttinß Quèd ſint Lux Mundi, quèòd Sal ter=
oshr rà, & c. Legatur homilia &. Gregorü in
o Epangelium, quod in feſto ipfius legitur.
II. Conſiderare obligationes, ob
mai quas meritiſſime tenemur DEO no-⸗
n be⸗ ſtro ſervire, ejusque gloriam totis
mtmun viribus promovere: Nempe. I. Quôd
ille ipſe Deus infinità Potentià ſuâà Ho=-
minem te fecerit, æternorum bono-
rum, & veræ in Ceœlis Felicitatis ca-
pacem. II. Quôd ob hoc ipſum in
hanc te horam vivifico ſuo influxu, &
gubernatione protexerit; ac conſer⸗=
Varit. III. Quòd pretioſo Chriſti San-
U 2 J guine

unge
don
gi

303s (†) &£
guine te redemerit; divina ejus Exem-
pla ac doctrinam, & Catholicam Pi-
dem tibi manifeſtâàrit, & ad hanc per-
duxerit. IV. Quòôd pluribus aliis Be-
neficiis particularibus te affecerit, ut
quòd natus & educatus ſis inter Ca-
tholicos: quòd Corporis bonam vale-
tudinem & integritatem naétus ſis:
quòd ad ſtudia ſis applicatus, per quæ
ad tam altum ſtatum, nempe Sacer-
dotii, pertingere poſſes.
III. Ad amorem excitare debet ip-
ſum Miſſæ Sacrificium, & Dominici
Corporis, ac Sanguinis actualis per-
ceptio, eâque tam frequens: & gra-
tiæ magnitudo, dignæ Sacramenti hu-
jus communicationi reſpondens.
IV. Eſt ipſa Amabilitas divina, &
Bonitas, quà Deus, tantus Dominus,
cum Homine, Creatur, infinito in-
tervallo à DEO diſtante, Amicitiam
& familiaritatem conjungere & ſta-
tuere cupit, eâmque non inanem, ſed
quæ ad æternam felicitatem perdu-
cat.
V. Hæc quæſtio S. Auguſtini ſæ-
pius iteranda: quid demum cauſa
eſt, cùm homo omnia, quæ ad ipſum
ſpectant, velit habere bona; & ſolam
animam ſuam non velit habere bo-

nam? Emis calceos? vis habere bo-
nos.

Ww. l
Iumn. F
1El
un no
ntepeee
Ehabere
Aunnn
Elir?
Clnn ar
Memm
la mrer
Ulinte
1 Con
Unoltri
Uionen
als

mMund

Aum
e in
om
e,
Bedie
lkon
s
h
UIS cu
Wam
(Ormr
Il.
Uin
otl

4
meet
atholer
Ladkhen
Tbbesi
afkeren
8lsim
8botum
emn uln
l
nenhet
Gtre
rhe
ilni
lens⸗
D
ucht
ntis

(1†1) £W 309

nos. Emis pileum? vis habere bo-
num. Fieri curas caligas? cupis bo-
nas, & ſic de aliis. Et cur ſolam ani-

mam non vis habere bonam? quid

in te peccavit anima tua? ut eam ve-
lis habere malam? Et quæ res demum
eſt tanta, quæ à tanto bono nos im-
pediat? Hæc Auguſtinus, quibs ad
curam animæ, & ad quærendam ſa-
lutem mirum quantum incendit. Me-
dia autem ad conſequendam ſalutem
poſſunt eſſe ſequentia.
I. Conſtans cura, ut Chriſti Domi-
ni noſtri naturam, indolem, & vitæ
rationem penitùs cognoſcat. Item
cauſas penetret, ob quas in hunc
mundum venerit, & hunc talem, nec
alium vivendi modum elegerit, nem-
pe in magnis doloribus, & corporis
incommoditatibus, in ſumma pauper-
tate, in extrema ſui humiliatione,
abjectione, contemptu: pro ſatis-
factione noſtri loco præſtanda his
opus non erat, ſed multò maximè,
ut his ſuis Divinis exemplis à terre-
nis cupiditatibus nos abſtraheret, &
tutam ad cœlum perveniendi viam
commonſtraret. .
II. Eſt diligens cultus glorioſæ Vir-
ginis Mariæ, implorando ſæpiùs &
quotidie per ſtatæ devotionis exer-
II 3 Citla

citia, ejus patrocinium, ejus amorem
quovis modo dilatando; hæc enim
certò Divinam lucem, & Chriſti ac
Cœlitum amorem impetrabit.
IHII. Boni ac rerum ſpiritualium ex-
perti ducis, & GConſeſſariũ electio, de
cujus neceſſitate ſuprà dictum eſt.
Quodſt pro loci conditione ordina-
ri& talis haberi nequeat, ſaltem pro
extraordinario talem aſfſumere, ad
quem poſt unum vel alterum men-
“ recurrere, vel tandem per litte-
ras confidenter cum illo conferre, ſu-
per animæ tuæ ſtatum, & negotium
Poſſis.
IV. Omni modo laborare, ut ſepo-
ſitis aliis occupationibus, ſi non ſin-
gulis annis, ſaltem aliquoties, per
oο, aut ſex dies in exercitiis ſpiri⸗

tualibus teipſum conſideres, & ex

polias: multiplici experientia conſtat,
& teſtatiſſimum eſt, quàm res hæc ſit
proficua.
V. Confeſſionem Sacramentalem
nunquam differre ultra octiduum, ſal-
tem non ultra duas hebdomadas:

in malo animæ ſtatu nunquam præ-

ſfumere, Sacrum facere.
VI. Accuratè ſe ad Sacrum diſpo-
nere, animo priùs bene collecto, uti
Majeſtas & dignitas tantæ rei poſec

at?

t:
abi,
uuntil
Ueli, a
rocde
FIl.
nkie
Eolten
Moi
VII
eo ie
Dram
GN.
Uconn
Utunin
er re
leminn
Chrd
ACun
X
Juam
lli ſt⸗
Cun
fant.
N.
delo
Onmir
Cone
ene

ſnt

Eias ime
; s
KCrt
trabt
ritunnon.
icecig
(
tone
b ſlen
nmers
Nerum
engen
)Collen.
Eneg⸗

ren
nni⸗
eteni
es

nti*
enN⁰²
e

mI 1

cnn
i
gun

N

7

(†) ☛☚ zrrI
lat: & poſt Sacrum non illicò ad alia
dilabi, ſed cum tanto Hoſpite ali-

quantiſper morari. Obvii ſunt pii li-

belli, ad hanc rem conſcripti, dum-
modò eorum uſus non intepeſcat.
VII. In Eleemoſynis dandis, quan-
tùm facultates permittunt, liberalem
ſe oſtendere, ut ſic alios habeat, qui
pro ipſo orent, &c.
VIII. Horas Canonicas tempore &
loco idoneo, accuratè, cum debitaâ
coram DEO attentione perſolvere.
IX. Examen Conſcientiæ unicè ſi-
bi commendatum habere: & ante cu-
bitum interrogationem hanc non obi-
ter præmittere: Vellémne, vel aude-
rem in hoc ſtatu jam mori, vel coram
Chriſto Judice comparere? & tunc
actum Contritionis ſerium exercere.
X. Dividere totius diei horas, ut,
quantum fieri poteſt, omnia ad officii
ſui ſtatum ſpectantia, ſuis temporibus,
cum ſincerâà ad DEIUIM Intentione
fiant.
XI. Lectionem Spiritualem ex li-

bello ſibi accommodato, nullo die

omninè intermittere: non tam pre
Concionibus, quàm privatà vità iis at-
temperandà.
XII. Singulis Septimanis per horæ
ſpatium circiter, vitæ ſuæ ſtatum con-
UI 4 ſide-

312 (†5 *

ſideratiùs inſpicere, an omninèò ſit ta-

lis, qualis ex vi obligationum ſuarum

eſſe deberet: & quæ demum impe-
dimenta ſint melioris vitæ: pro his
tollendis ſalubria media inquirere.
XIII. Magnam abominationem, &
odium grande accipere contra pec-
catum mortale quodvis, tanquam con-
tra rem Deo ſummè injurioſam, fſibi
& toti mundo pernicioſiſſimam, &
ejus deteſtabilem deformitatem ſæpe
aliis, qui ad ipſum ſpectant, decla-
rare.
XIV. Præ omnibus vitare conſor-
tium eorum, qui peccandi potius,
quàm boni aliquid faciendi Occaſio-
nem præbent. Item vitandi conſor-
tium fœminarum, & quasvis ſcurri-
litates, juxta monitum S. Bernardi:
Nuga in ore Sacerdotis ſunt blasphemia, ſal-
tem diſpoſitivè.
XV. Sæpius perlegere, & attenta
mente meditari motiva ſeu incitamen-
ta ad zelum animarum tam à DEO,
quàm à proximo, & ſeipſo petita.
ſunt autem ex parte DEI, & gloriæ
Divinæ
I. Infinita Majeſtas DEl, quæ, ſi ab
omnibus Angelis & hominibus crea-
tis adoraretur, nec ab omnibus digne

poſſet honorari. Et patieris, ut p0
lapſum

lun
ol tot
un adl
Renis
rli tit
No int
Duni de
2 In
lei a
lot A

Ari

nte
ida
Deo 0
Nvol
„.
hoteſt
te:
Ein!
ani
lur
Ie, .
Miti
inne,
Ne
N
Chrit
luin
Olnnia
uda
Eebos

mninoft
numün
nunn
te:
nclitt
nationen
Cormf

Enguund

mnohun
lnun
hitgten!
tunt,

tnec
Adi
endi⸗
andi
N .
6. N
lihhei,

(† 313
lapſum tot millium Angelorum, ut
poſt tot millenorum hominum interi-
tum adhuc plures pereant, & Deum
æternis maledictis impetant? an non
cordi tibi erit ſacrificium Miſſæ, in
quo infinitum honorem Chriſtus ſuo
Patri defert.
2. Infinita Veracitas, firmiſſimo
fidei aſſenſu digniſſima; & tamen
quot Athei, Ethnici, Mahometani,
Judæi, Hæretici eidem contradicunt.
an patieris, ut illi ſuos errores arden-
tiùs dilatent, quâm tu veritates à
Deo propoſitas? an has ſaltem, ut
parvuli doceantur, non curabis?
3. Infinita fidelitas DEl, quæ non
poteſt non ſua promiſſa factis æqua-
re: & hæc promiſit ſe petentibus,;
& in ſe ſperantibus ſubſidia corporis
& animæ. Cur ergo tot famelici, &
ſalutis ſuæ incurii? neſciunt rectè ſpe-
rare, neſciunt rectè orare, & hanc
inſcitiam non tolles ex commiſera-
tione, & Divinæ fidelitatis exaltatio-
ne?
4. Infinita DElI amabilitas, & pul-
chritudo, quæ videri non poteſt, quin
ſuaviſſima neceſſitate debeat fupra
omnia alia amari. Et tamen hæc re-
pudiatur, imperfecta ipſius imago in
rebus creatis adumbrata, præ ipſo
U 5 ViVO

314 (†5 *

vivo pulchritudinis archetypo diligi-
tur. Et hunc inſanum amorem non
corriges, quantùm potes?
5. Infinita Sanctitas Dei, cui debet
diſplicere peccatum, & placere vir-
tus; & tamen quàm raro afficitur gau-
dio, quàm crebro cruciatur tædio!
an te non oppones in ſacro pulpito,
in ſacro tribunali, in familiari collo=
quio?
6. Infinita Dei Sapientia jam mul-
tas veritates te docuit, quas ſi doce-
res alios, illi ad Dei amorem promo-
verentur. An ſines illas cum tanto
divini amoris diſpendio in te obſolere?
7. Infinitæ Dei omnipotentiæ con-
verſio peccatoris, etſi ex ſe difficilior
ſit, quàm mortui ſuſcitatio, eſt fa-
cillima: vult tamen per te ſuas vires
exercere. An operam tuam non jun-
es?
8. Juſtitia divina peccatoribus in-
tentat ultricem manum, & pœnas ſe-
veriſſimas. Poteſt tamen Sacerdos ſuo
judicio cohibere. Et non facit?
9. Infinita miſericordia miſerorum
homuncionum commiſeratione tan-
gitur, & ideèò ſæpius recipit, ideo
mortem ægrotantium differt, ut ſit
ſpatium pœnitendi. Et tu non reci-
pies? ad ægros non accurres? In
10.

10,
Dens;
ſin
Uus ul
ls
Onigu
el de
n
II.
Wri⸗
ume
lehenc
Ci
12.
Uante
er⸗
ktumm
tur

(ol
rern

19
om
UbIN
tet,
rian
1
nhr
leit
ekt
Dee

88

morent
1
ei, uch
Plerf
Akeetun
atun tri
ro
mliaiot

tjme
Nvbli
Dren
8 (Ul
ntel
Otendet
lece
ato,4
le ſui⸗
um

(†) £ 315

10. In omnibus rebus eſt præſens
Deus; & quotusquisque illum agno-
ſeit, & reveretur? omnibus homini-
bus ubique eſt intimus, & cum ſin-
gulis quærit amicitiam; & quotus-
quisque illum intus loquentem audit,
vel alloquitur? an tanti amici negle-
ctus non ſit emendandus?
II. DEIIS tota æternitate citiùs
amavit hominem, quàm homo Deum
amare poſſet. Quem æterno amori
rependo amorem, niſi ago, ut mecum
& alii in tempore ament Deum?
I12. Auctoritas Dei legislatrix eſt
tantæ providentiæ, ut nihil ſuadere;,
jubere poſſit nihil, quod non ſit hone-
ſtum utile, facile, jucundum. Cur igi-
tur non laboro ,ut omnes tam provi-=
dolegislatori ſe ſubmittant, & mo-
rem gerant?
13. Totus es ex Dei Beneficentia
compoſitus; quidquid in te eſt bo-
num, eſt Dei donum. An non opor-
tet, ut te totum, & Dei dona in glo-
riam donantis impendas?
14. Infinita felicitas DEI ex fua
infinita bonitate geſtit plures ſuæ fe-
licitatis habere ſocios; & quò major
eſt horum numerus, eèò major eſt in
Deo gaudii acceſſio. An non ſata-
ges, ut creſcat hoc Dei gaudium?
15. Pa-=

316 (†)

I15. Pater dedit, & promulgavit
ſuum Filium. Filius ſe totum noſtræ
ſaluti immolavit. Spiritus ſanctus o-
pus redemptionis conſumavit. Ita
tres Perſonæ Divinæ inter ſe quaſi cer-
târunt, quænam homini plus bene-
faceret. An ergo occaſionem de pro-
ximo benè merendi negliges?
16. Deo propter ſuarum perfecti-
onum excellentiam debita eſt gloria,
jam ſi unam animam in cœlum mit-
tas, majorem Deo confers gloriam,
quàm fuerit illa, quæ ab initio mundi
uſque ad finem ab omnibus homini-
nibus per actus ſuos bonos conferri
poteſt; omnes enim hi actus boni

poſſunt numerari, non autem illi⸗

quos vel una anima in cœlo per om-
nem æternitatem proferet.
17. Viciſſim ſi unam negligas, hæe
una damnata plures Deo irrogabit in-
jurias, quàm ab aliis omnibus pecca-
toribus ſimul fuerint Deo illatæ; hæ
quippe ſunt numerabiles, non item

priores, quia nunquam finiendæ. An

hæc Veritas non te conſternet?

Zeli incitamenta d proximo petita.

per Chriſti ſanguinem reforma-

1. PkRoximus quivis eſt imago Dei,
ta.

ta. An
o e
tenpt
1.
Uhnit
Cr ne
r
1. 0
tunse
ntim
eſetn
n c
Conn
litt
4
Wore
A
ſ.
mum
Wum
An!
16
Ium
Uurn
ehen

tomnen

tumk

8lunen
Dart!
ſegule
n e
henter
ges! .
n Uetd
1el
celunt
ge
nitlom
dis ha
os :

(†) 317

ta. An patieris, ut hæc Dei imago rur-
sůùs deformetur à deæmone, in con-
temptum Dei, & Chriſti?
2. Chriſti merita & ſatisfactio ſunt
infinita, & omni proximo deſtinata.
Cur non ſatagas, ut omnibus proſint,
quæ omnibus aàbundanter ſufficiunt?
3. Chriſtus pro omnibus ita mor-
tuus eſt, ut etiam pro ſingulis nomi-
natim moreretur, & adhuc paratus
eſſet mori, ſi neceſſe foret. An poſ-
ſum deſtituere mea ope etſi mihi in-
commoda, quem Chriſtus ita depe-
rüt?
4. Chriſtus etiam ſingulatim tui a-
more vitam ſuam poſuit. Quas vices
Chriſto reddes? Quod Chriſto debes,
fac proximo; quod enim huic feceris,
Chriſtus ſibi fatum reputat.
5. Cùm Chriſtus quemvis proxi-
mum ſui loco haberi velit, ſi proxi-
mum cælo aſſeris, tantundem facis,
ac ſi ipſum Chriſtum cœlo aſſereres.
An hicà te non eſt meritus?
6. Viciſſim ſi tuà culpà ſineres pro-
ximum ruere in poteſtatem Dæmo-
num, quaſi ipſum Chriſtum iis man-
cipares, Juda proditore longe dete-
rior, quia Chriſtum in proximo tra-
deres æternis poœnis torquendum.
7. Vel unicaà animaâ pereunte quæ
Dæmo-

318 L (†) 22
Dæmonum inſultatio, quæ Chriſti
deſpicientia, ſi Chriſto exprobrent:
quid tua incarnatio, quid vita, quid
mors profuit? nos pro illa mortui
non ſüumus, & tamen te deſeruit;,
nobis adhæſit. An Chriſtum ab hac
irriſione tuo zelo non vindicabis?
8. Contrà quàm inexplicabilis gloria
ad Chriſtum redit, ſi Patri ſuo æter-
no animam ſiſtat, ſuis meritis ab æ-
terno exitio vindicatam? quis enim
cælicolarum applauſus & gratulatio?
an Chriſto ejuúsque Sanctis invidebis
has feſtivas acclamationes, per om-
nem æternitatem proſequendas?
9 Si proximum diligis, uti ex man-
dato Chriſti teneris, ſicut te ipſum,
recogita, quæ ad ſalutem animæ tuæ
diverſis beneficiis alii contulerint, ad-
huc conferant, & poſthac ab aliis
tibi morituro collata velit, talia & tu
aliis præſta, quorum cura, & ſalus
ad te pertinet; aliàs non diligis pro-
Ximum ſicut te ipſum.
10. Si in extrema neceſſitate cor-
poris ſuccurrendum eſt proximo,
quanto magis in neceſſitate animæ,
cùûm agitur de æterna ejus vita, ea-
que feliciſſima, aut morte æterna,
eaque infeliciſſima. In rebus huma-
nis non eſt res majoris momenti, quàâm
acqui-

wguſt
Cdnn in
inepar
II. .
eun
inſten
Slutiar
Uecklan
Ulatia
12.

Uyert

1 tro

Etune
le Clar
Cheraxe
Pechar
13.
tonis,
neſt
enim
Nlor,
byerb
14, 0
ncurie
1at!
er 0
le
1 no
exen

d ai

]

Gle
eroe
AVin
hme
te eln
Kundbe
cicttit
Clbii
criſon
eriis t
4 a⸗
enni
G init
65) .
Uenls
utieit
ur di
N ain
ülee
e 1
tytl
“S
Ap

e are!
aten,
1s In
e
mmn’

5
7

(†) ι 319
acquiſitio,; aut amiſſio æternæ ſalutis,
cùm in hoc negotio ultimus error ſit
irreparabilis.
II. Fortè aliorum libertate in ſtu-
diis eum in finem nutritus es, atque
in ſcientiis educatus, ut ſuo tempore
ſaluti animarum ſervires, & tunc ex
peculiari cauſa es obligatus, ut te
ſaluti animarum ſacrifices.
I12. Forte Pontifex, Epiſcopus;,
Imperator, Rex, Princeps, aut ali-
us Patronus te promovit ad henefici-
um, cui annexa eſt cura animarum;
& tunc illi ſolicitudinem ſuam, quam
de ſalute proximi gerebant, in te ex-
oneraverunt. Videſis, ut eorum ex-
ſpectationi ſatisfacias!
I13. Præſertim cuùm tibi vel à Pa-
tronis, vel ab ipſis oviculis præbeatur
honeſta, & congrua ſuſtentatio; tunc
enim viciſſim exigunt, ut bonus ſis
Paſtor, & gregem meliore modo paſ-
cas verbo, exemplo, Sacramentis.
I14. O quale ſcandalum & ſalutis
incuria! quàm exiguus horror pec-
cati! quâm vilis æſtimatio virtutis
inter oves, ſi ipſe paſtor, qui debe-
ret ſupra omnes in omnibus eminere,
ſuo non tantum deſit officio, ſed ma-
lo exemplo ſuo, & moribus perver-
ſis, alios in ruinam trahat! tali ex-
expe-=

.

320 (†) £

pediret, ut ſuſpendatur mola aſinaria in
collo ejus, & demergatur in profundum ma-
vis. Matth. 19. V. 6.
15, Quid enim? ſi Chriſtus à ſalute
deducétam animam requirat? animam
à Chriſto tanti æſtimatam, præ vita
ſua amatam? lytro ſui ſanguinis re-
demptam? quam iram Chriſti in ſe
concitabit, qui oviculam perditam, tam
ante anxie quæſitam, tanto cum gau-
dio inventam; & in humeros ſubla-
tam Paſtori bono iterum eriperet?
trucidaret?
16. Plurimi ſunt in mundo, qui
non credunt, & ideo jam judicati ſunt.
Plures credunt quidem, ſe malè vi-
vunt, pauci bené. An ſines totum
mundum corrumpi, & inſulſum fi-
ecri, ut Deus illum debeat evomere?
Tu deberes eſſe Sal terræ: ſi tu infa-
tuatus fueris, unde orbis ſalietur? ſi
tu non facis, qui ad hoc munus ſpe-
ciatim electus cs, quis alius faciet?
ubi charitas proximi?
17. Tibi data eſt poteſtas indigen-
tibus miniſtrandi Sacramenta, quæ
ſunt certiſſima æternæ ſalutis adju-
menta; ſunt enim indeficiens ſcaturi-
30 fanguinis Chriſti, ſalientis in vi-
tam æternam. Crudelis es, ſi pi-
greris haurire:, & ſitientibus miniſtra-
1E;

huis
Olnnis
temeti
l fuen

7
Nli

Uumn a
IHI.
Alin
MuIn
16
Inl ſer
luts
Atus
148 ae
9. d
Conjun
oleitn
Eit ſn
4. D
Iiins,
Lemitt
omine
m dra
deorr
letar.
el

.

ti
1
ofhnn:

Filusilk
Ta) nn
Cooglun
petim
1t0 n
Iweroik
n Ei⸗

DNNN

3 ſent
n Anst
ie
E: N
e Ws
aAliöl

elub⸗
mmenn,
Nis/
geen
lenm⸗
6,,
bos,

(†) £ 321

re, quis enim non ſitit eſſe felix; huc

omnis hominum conatus. An non

remetietur tibi, qua menſura aliis men-
ſus fueris? Matth. 7. v. 2.

Eeli incitamenta petita ab ipſo X eloſo,
præſerrim Sacerdote.

1. CFhkiſus quidquid fecit, & tulit,
eò unicè retulit, ut per homi-
num lalutem Patris ſui augeret glo-
riam. An divinius opus eſſe poteſt,
quàm quod fuit unicum Filii Dei, hu-
manam naturam induti?
2. Qui curat ſalutem alienam, fſi-
mul ſe ipſum perficit, nam hæc alienæ
ſalutis ad Dei gloriam procuratio eſt
actus charitatis erga Deum, & chari-
tas apex perfectionis.
3. Studio alienæ ſalutis eſt quidem
conjunctus labor, ſæpe inquietus, ſœæpe
moleſtus. Sed hic ipſe labor inten-
dit ſimul charitatem, & meritum.
4. Dæmones aliàs ſuperbiſfimi ſpi-
ritus, ad infima quæque ſervitia ſe
demittunt, ut his, nullius aliàs notæ
hominem irretiant, & ad inferos ſe--
cum trahant, tamertſi ex hujus conſor-
tio eorum quoque ſupplicium exaſpe-
retur. Quid te oportet facere, ut
ſerves hominem?
X 5. Quid

322 (*) G
. Quid hæretici non moliuntur,
& mali Politici, ut vel unum homi-
nem ſuis partibus adjungant? An hi
diligentiores erunt pro dæmone, quâm
tu pro Chriſto & proximo?
6. Quid Angeli boni non faciunt in
gratiam ſuorum clientum? Vident
Angeli faciem Patris, qui in clis
eſt, & ideo non dedignantur inferi-
rioribus ſine perſonarum diſcrimine
obſequi. In faciem Patris & tu men-
tis oculos reflecté, & levis erit om-
nis labor.
7. Sicut ſemen progenerat aliud
ſemen, & hoé iterum aliud; ſic do-
&rina ſacra diſſeminata ab uno ſe pro-
agat ad alium, & per hunc rursùs
ad poſteros. Hic ampliſſimus fructus
& forté ad mundi exitum deducen-
dus laborem tuum in ſalutem proxi-
mi ſuſceptum, condire debet.
9. Doleres, ſi mutus, ſurdus,
claudus fores, eo etiam ex capite;
quèd proximo eſſes inutilis. Uteré
proin facultatibs à Deo conceſſis, in
utilitatem proximi.
9. Nullus Zelus ita movet, & ac-
cendit animos, quibuscum agitur,
quàm ille, qui ſolùm quærit animas,
etiam cum incommodo proprio, &

nullo ſuo commodo. Tunc enim pro-
batux

ar en
nomj
mum.
10. dal
Cnrti,

evim

enbed
Gckar.
Kbore
Il, Dr
Nerdos
Do lunt
, Cti
In. Ne
la0ec
Delkſ
19. dil
egligen
Tculas,
lioren

uſim

ilc

l. N.

dd
tam p
m l
Unces,

„St n w,

EUmin batur eſſe actus ſupra naturam, &
uumh hinc majore perſuaſtone devincit pro-
nd A Ximum.
enleon IO. Sacerdos repræſentat Perſonam
. CChriſti, & ideo etiam velut alter Ghri-
Onfin ſtus eximiis honoribus extra & intra
ne e ſacras ædes à ſummis æque ac infimis
uine⸗ afficitur. Si ſenſit honores, ſentiat
Ue & labores.
n n II. Propter dignitatem Perſonæ
Sus Sacerdoti multa privilegia ab utroque
Wsen foro ſunt indulta. Si ſeêntit commo-
da, ſentiat & onera. .
eletti I2. Ne timeat animarum zelotes
liczt ſuæ Oeconomiæ; hanc enim curabit
h nte Deus, ſi ille pro Deo laborabit.
uNx 13. Si famuli, ſi Opifices, ſi alii res ſuas
nut negligenter agunt, increpas, inertiam
accuſas, damnum objectas. Quàm alii
uung juſtiorem de te quiritandi haberent
e⸗ cauſam, ſi in cura animarum eſſes deſi-
e diofus, damno aliorum inæſtimabili.
3 Mα I4. Non eſt æquior modus repa-
8 Frandi divinum honorem, quem tuis
ctiam peccatis Deo quotidie aufers,
quâm ſi Dei honorem apud alios am-
plifices, & plura peccata impedias.
I5. Si etiam in exercitio charitatis
„erga proximum contrahendus eſſet
morbus, & vitæ tuæ jactura facienda,
e, beatus es: nam Chriſtus Matth. 10.
X 2 39

oneel

Licet Sacer-⸗
dotis digni-

32 (†) £

39. qui perdiderit animam ſuam propter me,
inveniet eam. J
16. Quæ tua in cœlo gloria, ſi per
te ad cœlum promoti, tihi eœlum
petenti, obviam occurant, ſuam feli-
citatem tibi in acceptis referant, tibi
gratias agant? l
17. Certe ſi Chriſtus miſerieordiæ
opera corporibus exhibita in ultimo
judicio multis laudibus prædicabit;
quomode extellet ſpiritualem mileri⸗
cordiam animabus exhibitam? quo-
modò remunerabitur? 3

Inſtructio VII.
Qua ratione Sacerdos ſe erga ſuam
dignitatem habere, & honorem
ſtats tueri debeat.
1. Omini Clerici & Sacerdotes;
cum legunt; aut audiunt, tan

tas permagna tam eſſe ſtatus Sacerdotalis ſublimi-
ſit.

tatem, ut terrenos principes non ſo⸗
Iùm, ſed & ipſos in cœlis Angelos di-
gnitate tranſcendat: cum legunt ve
audiunt Alexandrum Magnum adeô
honorafle Sacerdotes, ut in gratiam
Jaddi Pontificis univerſæ Judææ /
Paleſtinæ pepercerit: cùm legunt vel
audiunt Coônſtantinum Magnum in
Concilio Nicæno ultimum poſt iect
0

DMtes
leki

nutur
Aliant
Meenite
leſthor
Ulter
Uiönt
len
Kt:
Cere
&
KS
Pelolod
laid
thucnxe
lignit
Clante
lalereo
Cgern
npon
ards
UNnis

(†) £ 325
N dotes locum occupaſſe, nec anteâà
conſediſſe, quàm priùs ab Epiſcopis
on annutum impeétrârit. Cùm legunt vel
iin audiunt Theodoſium Imperatorem
tum Poœnitentiam ab Ambroſio ob cædem —
E Teflalonicenſium fibi impoſitam hu-
militer adimpleſſe: cùm legunt vel
mem audiunt, Ferdinandum II. Imperato⸗
umé rem, cui Chriſtus ipie e cruce promi⸗-
Pelt ſerat: Perdinande non te deſeram:
eenm dicere ſolitum fuiſſe: ſi ſibi eodem
tem 10coO & tempore occurrerent Ange-
lus & Sacerdos, ſe priùs Sacerdoti,
dein primum Angelo honoris officia
I perſoluturum, cùm hæc, inquam aut
ſeen alia id genus legunt vel audiunt, tune
n enimvero erecta cervice ſibi ipſis de
Kha dignitate ſtatůs mirum quantum gra-
ben tulantur, putântque hac unica voce:
Gen Sacerdos ſum! Sacerdos ſum! totius mun-

in di genua ſibi debere curvari. Non
i impugno eminentiam ſtates, probè
u⸗ gnarus cum Baſilio Imperatore, quòd Eafil. kap.

Omnis honor, qui Sacerdotibus der , Mich. 4
* fertun, ad Deum referatur: verum Ahc. I4. H.
mallem Sacerdotes ſtatũs ſui dignica 2
rs tem, morum decentia 5 modeſti, ſo⸗
Z brietate, humilitate, aliisque virtuti⸗
er bus, quàm jaétantia tueri.

n
lgtn .

e, 2. Agite, loquamur de dignitate illa tamen
“ ſtatüs Sacerdotalis, diſcutiamusque, contemptui
, X 2 qua habebitur,

326 (†) *

qua maximée ratione ejus aucéctoritas,
ac æſtimabilitas conſervari debeat &
quæ ſint illa vitia, propter quæ ab ho-
minibus laicis vilipendi, aut minus
æſtimari ſoleat.
3. Etenim, quis inficiàs ibit? tan-
ta eſt Sacerdotis dignitas, ut illum
Innocentius III. Pontifex ſupra om-
nes creaturas evehat, & uno ſolùm

lunocent. Ifr. gradu infra Deum collocet: Sacerdor

ſerm. 2. in

eſt citra Deum, ſed ultra bominem, mi-

cenſecr. Pont. nor Deo, ſed major homine, conformiter

ad illud Hieronymi dicentis: Saver-

. Hieron. in s Angelus DEl veriſſimè dicitur. Verum

Malach. c. 2.

Niſi à vitæ

ſi ipfe Sacerdos tantæ gradus digni-
tati morum decentia non correſpon-
deat, quis illius æſtimationem conci-
piet? ſi regium paludamentum ter-
gendis cacabis adhibeatur, mirum
non eſt, ſi inter centones reputetur:
parem in modum cùm Sacerdos ſe-
cujlaribus negotiis, ludis, ſpectaculis,
conviviis, aut familiaritatibus etiam
cum altero ſexu ſe immiſceat, atque
in plateis, in triviis, in popinis inter
jocos & nugas compareat, quis non
opinetur aut credat, falſa eſſe, quæ
de dignitate ſtatus Sacerdotalis jacti-
tantur?
4. Inprimis ſtatum Sacerdotalem

commoditate vilem ac contemptibilem reddunt,
& deliciis

qui

n
6Olant

(o ſbl

olut
bonpel
cet
Uonrele
Ettcon
nngi
UAWo
6 acn
Rel⸗
NRrexte
Ee habe
Cnſhei
UMlado
Uurdus!
crot o
algelcie
litie 6
te I
Cün 40
1ocirin
Uping
leti
Aima,

6 (†1) 327
In qui non alium in finem ad illum con-
volant, quàm ut joviales & commo-
tequi dos ſibi dies procurent. Sunt qui poſt
un abſolutum ſtudiorum curriculum
compendiosè deliberant dicentes:
sis placet mihi quidem militia, ſed ex-
uS,U horreſco pericula, & labores: arri-
feun det conjugium, ſed deterrent alendæ
Aum conjugis & prolium faſtidia: invitat
cet“ vita monaſtica, ſed diſplicet liberta-
Ahnms tis jactura, & obedientiæ rigor. Er-
n go eligam fieri Clericus, hæc vita
enst" Præ cæteris videtur commodior, quia
Gink nec habet obedientiæ rigorem, nec
e li⸗ conjugii tædia, nec militiæ decuma-
nos labores! ſic itur, imò prout Ber-
nardus loquitur, ſic curritur paſſim ad 5§ Beyy. Ne
ſacros ordines, & reverenda ipſis ſpiritibus converſ. ad
Angelicis myſteria apprehenduntur, ſine reye- Cler.
ventia & conſideratione. Quid deinde
fit? Illud fit, quòd ejusmodi Clerici,
cùm agnatorum, aut fautorum pa-
trociniis ad præbendam irrepferint,
impinguati, adipati, dilatati magis ſo-
m Rciti ſint de pingui offa, quàm de
, anima. O quàm longè alia enarrat
S. Hieronymus de dilecto ſuo Nepo-
e, tiano! non ſatis valet explicare, quan-
tà cum triſtitia, quanta cum relucta-
tione ordinatus fuerit in Sacerdotem:
Fit Clericus, inquit, & per ſolitos
len 1 X 4 gra-⸗

non M
ationen,
ſawenu
eatu,
nes i
s, n
rienhn
iſen

à vanitate
veſtium,

MWenoch.
ctent. 2.

cap. 35.

328 (1) £
gradus Presbyter ordinatur, Bone
Deus, qui gemitus! qui ejulatus!
quæ fuga oculorum omnium! tunc
primùm & ſolùm avunculo iratus eſt,
id eſt, Heliodoro Epiſecopo, à quo

fuit ordinatus. Sic ſic oportet acce-

dere ad SS. Ordines, cum timore,
cum tremore, cum reluctantia: In-
dignus eſt Sacerdotio, niſi fuerit ordinatus
invitus, dicere ſolebat Leo Imperator;
prout jam alibi recenſuiſſe me me-
mini.
5. Deinde ſtatum Sacerdotalem
contemptui exponunt, qui moribus
à ſanctitate ſtatüs omninè abludunt
& externo etiam habitu eam, quam
dedocere deberent, vanitatem ſpirant.
Etenim non diffiteor, quòd decentia
veſtium commendet dignitatem per-
ſonarum; hinc Dominus Deus in ve-
teri lege præcipit Sacerdotum veſtes
eſſe debere elegantiſſimas in gloriam
& decorem, & in Concilio Gangrenſi
excommunicationis fulmine ferieban-
tur, qui Sacerdotes ob habitum ve-

ſtis ſericxæ, quæ Birrus vocabatur, ta-

Xabant. Verùúm cùm ſtatus Qerica-
lis ſit humilitate quoad ſe, & reve-
rentiâ quoad alios ſpectabilis, opor-
tet, quod veſtimenta & exteriorem
apparentiam concernit, illam nec ni-
mis

.
nis eſt
lun
Gun,
ſles,
ing
Mian
re
enpon
e,
unnün
gunp
guin
tinn
Endo
hann
uncn
lis,
IIA D
ge,
guo!
guam
ltual
A
doſit
foler
ie
n
nd
Cndr

, M
eſhlinsl
in! tun
tatosek
,
tet ac⸗
ntimor
ati:
1 lut
npernng
e N

ercon
1moN

Ablnce

Meng
Un ſelon
1gonn

Gngt

binnf
bum
An
enol,
.
1

„ W († £ 329
mis eſſe abjectam, nec nimis luxuo-
ſam; illo enim delinquitur per defe-
um, iſtô per exceſtum: Ornatus &
Jſordes, ait S. Hieronymus, pari modo
fugiendi ſunt, quia alterum delicias alterum
gloriam redolet. Quàm procul igitur ab
hac regula abludunt nonnulli hujus
temporis Clerici, præſertim qui no-⸗

biles, aut nobilium domeſtici ſunt:

tantùm abeſt, ut veſte talari & humili
quam plurium Diæceſium conſuetudo
requirit, decentiam ſpirent, ut potiùs
pexi, nitidi, pulverizati, calamiſtrati,
& ad omnem ſæœculi vanitatem orna-⸗
ti, cum crinibus fictitiis, cum aperto
ſinu cum diſciſſis calceamentis & ma-⸗
nicis, cum toga & palliolo vix ad ge-
nua profluenté, tanquam non ad al-
tare, ſed ad theatrum ituri incedant;
quo habitu ſatis manifeſtè produnt;
quàm omninè non Divinum, aut ſpi-
rituale, ſed inane, meritis vacuum,
& ad omnem ſæculi ſtultitiam com-
poſitum cor in pectore gerant. (leri=
cus profeſſionem ſuam & habitu, & Inceſſu
probet, & igeò nec- veſtibus nec calceamen-
tis decorem quarat:; ita dudum ſtatuit
Concilium Carthaginenſe. Quid di-
Cam de iis, qui nigricantem veſtitum,
Clericis convenientem, dedigsnar 3
contra Eccleſiaſticorum Antiſtitum
X 5†7 ſtatu-⸗

§. Hieren.

epiſt. 83. ad
Ocean.

Qoncil.
Carth.

3z3 († W

ſtatuta diverſis adeò coloribus utun-
tur, ut à laicis nullo diſcerniculô diſ-
crimentur? quid dicam de illis, qui
venatorio habitu cum canibus, ſelo-
pis, & armis quaquaverſùm excur-
runt, & ſic in ſylvis inter faunos &
ſathyros, inter nymphas & venantum
cohortes eam morum indecentiam
contrahunt, quæ cedit ſtatui in op-
probrium, proximo in ſcandalum:
notent illi, quid S. Hieronymus de
venatoribus ſentiat: Nemrod, inquit,
ille gigas magnus in conſpectu DEl

S§& Hieron. in venator & peccator fuit: Et Eſau ve-

bſal. 90.

nator erat, quoniam peccator erat:
Et penitus in ſeripturis nullum Sancto-
rum venatorem, benè autem piſca-
tores invenimus Sanctos. Dicis for-
ſan: Nobilis ſum, non tantum Cle-

ricus! multa licent nobili, quæ diſcon-

veniunt Clerico! Mea pace poteris
ita diſtinguere, verùm metuo, ne hoc
argumentum coram Deo tantò mi-
nůs valeat, quantô efficaciùs illud
vel à ruſticorum quodam fuit refuta-
tum. Videns ille Archiepiſcopum Co-
lonienſem cum militari equitum tur-
ba campos obequitare, quæſivit, an

S. Martinus, S. Nicolaus & veteres

Epiſcopi ſimili etiam pompaâ incedere
ſint ſoliti? repoſuit Archicpiſeopus. .
6

Emn
Chen
lt:
Uinke
lellete

Cten
Ne l
Nie
AL
Ueni
nd a
kinen
rta
Cnrke
t ce
ere
kerie
V.
purin
Culh
dolnp
eſiu
lord
opti
Al
lan
en
Cetd

E

1
sin.
uld.
s,
⸗
enan.
unds
enuntun
Centun
in
NCdhen
innst⸗
n D.
LCſaufe
Or enn
Ganr
n ⸗
bkn
in
dor
ori
gehoe
thn
6 N
leler
n
I.
i 1
en⸗
let

n

1

(†) △ 31
ſe ſimul & Eccleſiæ antiſtitem & Prin-
cipem eſſe: ſubridens ruſticus ſubin-
tulit: quæſo, ſi Princeps à diabolo
ad infernum rapiatur, quò deveniet
Eccleſiæ Antiſtes?
6. Ulterius ſtatum ſfacerdotalem
contemptibilem reddunt, qui à vir-
tute ſobrietatis, quam Apoſtolorum
Princeps verbis illis: Hatres ſobrii eſto-
te! maximoperè commendat, adeò
alieni ſunt, ut publicis etiam in po-
pinis ad helluonum menſas aſſidere,
& inter jocos & nugas, inter riſus &
facetias, inter fumos tabacarios &
charifoliorum luſus quotidie vinô,
aut cereviſia madere non erubeſcant.
Sacerdotes .Ægyptii, utut idololatræ
fuerint, omni tamen carne, vino,
Ovis, & lacticiniis abſtinuerunt, ut
puriùs ac intentius ſuorum Deorum
cultui vacarent, & libidinis ardorem
compeſcerent: ſi ethnici id factu ne-
ceſſarium eſſe duxerunt pro cultu ido-
lorum, quantèò magis erit pro cultu
optimi, Maximi DEI, ad cujus
Altare quotidie ſtat Sacerdos?
quam æſtimationem; aut bonum
exemplum capient ſubditi à ſuo Sa-
cerdote, quem heri otio faxit Deus;
ut non etiam vitiis otio confinibs
diffluentem, & ebrietate titubantem
viderunt

Xoſ&ol.

cent. 2. p.

mir. 24.

ab ebrietati-

bus

1. Petr. .

Corn. à E. in
Gen. c. y.
v. 21.

S. Meron. in

epiſt. ad Ti-

moth.

SF. Hieron.
in g. 2. Mi-
chaææ.

à litigiis &
altercationi-

hus

332 (14) &

viderunt, atque fabulas & nugas,

quas vel laici erubeſcunt, eructantem

audierunt? planè æſtimationem adeò
nullam concipient, ut etiam ejus do-
ctrinam nauſeaturi ſint dicente ſancto
Hieronymo: Vehementer Eccleſiam Dei

deſtruit, meliores eſſe laicos, quam Cleri-

6oοs. Quid ejusmodi gurguſtiones apud
peœnitentes in confeſſionali boni præ-
ſtabunt? quam confidentiam apud
ægrotantes habebunt? Quid utiliter
de cathedra proponent? Revera ni⸗
hil! Confuſio & ignominia eſt paupe-
perem & famelicum Chriſtum pleno
ventre prædicare, ac rubente præ lu-
xs abundantia vultu, populo jeju-
nii legem proponere! ita iterum lo-
quitur S. Hieronymus, tandem zelo
& fervore incenſus ita concludit: ſi

Apoſtolorum ſucceſſores ſumus, pro⸗

ut ſumus, non tantuùm eorum dicta,
ſed & facta nos æmulari oportet.
J. Iterum ſtatum ſacerdotalem vi-
lipendio exponunt; ſuarum opinio-=⸗
num tenaces ac capitioſi, toti quanti
in lites & jurgia effunduntur, atque
pro uno decimarum manipulo, pro
uno, qui jure, ut ajunt, ſtolæ ſibi com-
petit, obolo, totius communitatis
bacem turbant. Quin imè Superio-
xum mandatis, ac deciſionibus non ac-
quie-

gaele
Wcan
Notr⸗

uN

ſele
le &
Socts
An
Urore
Gilnn
*
Okce⸗
ere
tenpo
lend
IIN P
gue⸗
ſin
4,
Cmuj
lben/

Inth

cO
Nea
erir⸗
i

IS
Don

(1)$ι 333
uIeb, quieſcentes ad altiora tribunalia pro-⸗
tmin vocant, ſicque per omnem vitam in
n Protrahendis litibus ac controverfſiis
Jd tam decumanos labores devorant; ut
eim üvel decimam eoôrum partem Dei glo-=
oNH riæ & lucro animarum impendiſſent,
NIe Anctis Martyribus poſſent accenſeri.
ean Ad quid autem proſunt ejusmodi liti-
OIe gatores? ad nihil aliud quâm ad ſcan-
n H dala populi; parochiani enim, cùm
Hug vident hominem ſpiritualem, qui ex
Geu officio ad lucera ſelùm eceleſtia tendere
kam- deberet; adeòô terrenis inhiare, ut
nen temporalium amore charitatem læ-
ee dere non reformidet, haud parum
lo “ ſcandalizantur; & omnem erga ſu⸗
m um paſtorem confidentiam, amorém-
end gque amittunt; ſicut enim, prout lo. Grere l. 2.
quitur Romans Orator, dißicile diäu de ofic.

ſt, quantoperè conciliet hominum animos
ln comitas & affabilitas; ita nihil eſt, quod
. fbditorum bilem, averſionemque
np erga paſtorem magis excitet, quàm
O continuæ de re temporali diſcordiæ,
& contentiones. Vah! debeo tueri
i mea jura! ° quanto magis præſtaret
,“ perire tua jura; quam tuas animas!
ion⸗ Ali deinde haud minus nocumenti
“ cauſant, qui non tam in tuendis ju⸗
tk ribus, quâm in corrigendis erroribus
* Prorsus immanſueti ſunt, & trucu-
]

len-

Marth. 5.

334 ( †) £
lenti; cùm inter ſuos certum delicti
genus invaleſcere audiunt, intempe-
rante bile efferveſcunt, & in reos ac
complices in- quam extra cathedram
verbis ac nonnunquam verberibus fu-

riosé invehuntur. O mi Sacerdos;,

quantùͤm noces, cùm putas te pro-
deſſe! ſcias velim correctionis auſte-
ritatem eſſe remedium ſubſidiarium &
extraordinarium, quod non, niſi cùm
alia remedia nihil profecerint, eſt ap-
plicandum. Ineptus eſſes medicus
corporis, qui ægrotantis curationem
à ſciſſionibus & cauteriis vellet au-
picari: ita abſurdus eſt medicus ani-
marum, qui delinguentium errores,
non tentatis priùs lenibus remediis,
ſtatim ferrò & flamma vult caſtigare.
Scis cur animarum paſtores ſali com-
parentur: Vos eſtis ſal terra! Nimirum
ideò, quia ſal in ſe una ignis & aquæ
elementum continet: igitur anima-
rum paſtor, quantum fieri poteſt, a-
quam, id eſt, lenitatem adhibeat,
& tum primúm, cum hac nihil pro-
fecerit, pro perſonarum, circum-
ſtantiarum, & ipfſius delicti diverſi-
tate, ignem ſtringat. Non eſt dici-
bile, quantùm ad corrigendos delin-
quentium animos valeat diſcretio, &
manſuetudo! “
3. De-

9,D
npil
mllin
ſttic
Cünine
en o
ſcone
beppl
meſi
Ceric
Eund
I!
Pe
en
Kun
Rre
Rtone
um,
Eabo
IOS
Noyer
Mere .
R
labon
lcere
lſo
nez
te
iyl
,

ndeltt
Nteme
1eos
hednan
D
ceteln
te e⸗
6 .
Niund
Ncdn
hekte⸗
necles
tonen
let a
lsin
tlore
elid
livnr.
N
imimn
Eal

lel,⸗
nnden

hlr⸗
on.
biet⸗
d⸗
ol

(†)6 335

8. Denuèò nigrum ſtatui ſacerdotali, ab impudici-=
turpiſſimumque theta inurunt, qui ta
familiari nimis cum ſexu altero con-
verſatione utuntur, & obſecni illius
criminis, ad cujus contrariam virtu-
tem voto ſolenni adſtringuntur, ſu-
ſpicionem incurrunt. Eheu! quis ſa-
tis explicet, quanta opprobria, con-
tumelia, & detractiones ex unius
Cerici tali delicto in totum ſtatum
redundent! Malo tacere, quâm lo-
9. Denique honorem, ac æſtima- & demum ab
tionem ſtatũs ſacerdotalis peſſimè pro ambitione
terunt ac peſſumdant, qui ſub pau- Abſtincat.
pere & humili Chriſto ſuperbia & am-
bitione inflantur: Ambitione, in-
quam, fübtili illo Clericorum malo,
de quo S. Ambroſius pronunciat, quòd & Ambr. ap.
quos nulla vitia delectant, nulla poteſt Peranz. de
movere luxuria, nulla avaritia ſub- 'AJ. Wae.
ruere, ſæœpeè ambitio faciat crimino-?““ e6.
fos. Etenim ſi S. Laurentius Juſtini- g anr. uſt.
nianus de palatiis Epiſcoporum de r,G
dicere aufus eſt, quòd in iis Chriſti Chr. agon.
illuſio, quam in purpura & corona “. 14.
ſpinea paſſus eſt, toties renovetur;,
quoties illa cibis, poculis, electua-
riis, ſaporibus, vaſis argenteis & au-
reis, inſuper jocis, confabulationi-
bus, & talibus 2 quæ in facularium
Prin-

J. Bern. ép.

g. ad Hen-

vi. Rnonen,
Axrchiep.

Gen, 25.

336 ◻ (†*) £
Principum ædibus frequentantur, ab⸗
undant: Quid ni idipſum à fortiori de
inferioris ordinis Clericis dici queat;
ræſertim ſi ambitione abrepti ad ſub-
Praia dignitatum ſubſellia, & pingues
præbendas, prout fieri amat, per fas &
nefas aſpirent. Quis non intimo cordis
dolore deploret, ait S. Bernardus, cur-
ritur in Clero paſſim ab omni ætate
& oOrdine, à doctis pariter & indoctis
ad Eccleſiaſticas curas, & quia ſola
attenditur gloria, non onus, erubeſ-
citur in Eccleſia purum eſſe COlericum,
ſeque viles æſtimant, & inglorios,
qui quocunque eminentiori loco non
fuerint ſublimati. Quin cuùm pri-
mos honorum gradus meruerant;
non ideò quieſcunt, duplici ſemper
æſtuant deſiderio, ut magis & magis
dilatentur, & ad celſiora ſublimen-
tur. Cùm factus quis fuerit in qua-
dam Eccleſia Decanus, Præpoſitus,
Archidiaconus, non contentus uno
in una, plures ſibi honores conqui-
rere ſatagit, & demum factus Epi-
ſcopus, Archiepiſcopus eſſe deſide-
rat. Hæc Bernardus. Quid autem ſe-
quitur ex hac contentione? Duo fra-
tres Jacob & Eſau in utero Matris de
primatu decertabant, & calcibs ſe
invicem impetebant: cujus magis
malo,

nlor
necioe
! E.
bitio
In ſi
linum
1 mal

i

Ne a
umm
ldus
Eemnn
harurm
lun i
10.
,
erdot
am
Dlen
e.
11 4
Meiſi
unhe
nde
Uumn
Ai
s
ont
Ueie
1 0

(†) 337

W malo, quàm matris, quæ dolores haud
mediocres ex hoc certamine patieba-
tur? Eundem in morem cum Cerici
il ambitione colliduntur, & unus alte-

Lie rI ſupplantare, unus per alterius
hertut ruinam in altum aſſurgere ſatagit, cu-
c Jus malo id fit? malo Eccleſiæ Ma- H
e Tris, ait Cardinalis Hugo, quæ viſo Card. Hug.
mim hoc ambitioſorum ſpectaculo non in Gen. c. 25.

Eirh tantuùm ab heterodoxis, ſed & à fide-
libus deſpicitur, atque ejus dogmata
de mundi contemptu, de rerum ter-
renarum vanitate, de amore cœle-
ſtium vilipenduntur & irridentur.
Vom — 10. Tu ergo, mi Sacerdos, ex di-=
ins Ctis his omnibus collige, & benèpon-
cun „dera, qua ratione dignitatem tuam Sa-
e oerdotalem prudenter tueri, & laicis
ifn etiam, in quorum oculis vivis, vene-
n rabilem ac æſtimabilem reddere de-
ſua beas. Erras ſi inani clamore: Sacerdos .
nge ſum! Sacerdos ſum! auctoritatem tibi
nn, conciliari putes: neceſſe eſt, ut mo-
e rum honeſtate ſiatüs dignitati corre-
ene ſpondeas, atque à vitæ deliciis, à ve-
it⸗ fſtium pompa aé luxu, ab ebrietate &
lke gaſtrimargia, à litigiis & altercatio-
n, nibus, à Iuxuria demum & ambitione
N prorsuùs alienus ſis. Dicis forte, vitia
, (Clericorum à laicis taxari non debe-
b Te, conſequenter illa non redun-

6 1 V dare

8 elllel
Oeion
igen

mile.

1
338 (†) £
dare in ignominiam ſtatůs! Ego te-
cum quidem ſentio; ſed quis corri-
get communem populi errorem * Ve-
nerantur Sacerdotem uùt ſolem, qui ſi
per integrum annum omnes mundi
partes illuminet, & frugum incremen-
ta promoveat, parum gratitudinis
refert, cùm verò vel unica vice ec-
clypſin patitur, omnium oculos & ora
in ſe non ſine cryſi convertit. Par in-
fortunium tangit Sacerdotem: cùm
per integrum annum ſtudendo, oran=
do, inſtruendo;, confeſſiones exci-
piendo, & concionando omnibus be-
nefacit, parùm honoris & æſtimatio-
nis recipit: cùm verèò vel ſemel ceſpi-
tat, id eſt, in ſuperbiæ, intemperan-
tiæ, aut iræ delictum incidit, ab om-
nibus notatur, ab omnibus taxatur,
ab omnibus præſcinditur. Ita conti-
git Moyſi, qui licèt habuerit mille
ſplendores, ob Æthiopiflam tamen
uxorem malè audire debuit; ita con-
tigit Apoſtolis, qui licet mille mira-
cula operati fint, tamen ob decorti-
cationem ſpicarum criminabantur. Ita
contigit Sauli, cujus ora chlamydis

5. Oreg. p. 3. ſilenter præciſa eſt, ubi Gregorius:
Faſtor. e. y. O quàm multi ſunt, qui licèt reve-

reantur mittere manum in Chriſtum
Domini, libenter tamen oram chla-
mydis

Idis
Honori
Dlnnun
ſtenro

munn.
ftia
treem
18 16

H

Uey
Ci

Unn

Hnte

is n⸗

rentſe

en,gl
ES Ml
ncrener

tattude

1 ce
loe
1t. Mt
teme
do, 0
olezel
nibif
EKint
welce⸗
tenper
iy dhe
t
la

Hett 4%

bman.
nc
le
ae⸗
Cnn /
n
er

5(1) ς☚ 339
mydis præcidunt, hoc eſt, veſtem
honoris, ſi non lacerant, ſaltem di-
minuunt. Cum ergo ſperari non poſ-
ſit errorem adeoò vulgarem & invete-
ratum populi corrigi & extirpari poſſe,
quid ſupereſt, mi Sacerdos, niſi ut
tu vitia, quæ ſubditis criminandi ma-
teriem præbent, corrigas & emen-
des ?à &c. &c.

HEBDOMADX. SANCTX

Dies VIII. In honorem & gratiarum
actionem Chriſto Redempto-
ri.

Virtutes Sacerdotis unitivæ cum
DEO.

Ego dilecto meo, & ad me couverſio
ejus. Qant. 7.
Meditatio I.
De Amore DEI.
Simon diligis me plus his? Joan. 21.
Olnätum l. Chriſtus Dominus in-
credibiliter, & ineffabiliter ama-
vit, & amat æternum Patrem plus
his, id eſt, pluùs omnibus univerſim
X 4 an⸗

34 0 ◻ (1) &
Sanctis, ſcintillam immenſi hujus amo-=
ris, prodidit in ultima cœna, quando
elevatis oculis, ò quanto affectu! ad te
Patrem ſuum, tibi gratias agens in-
ſtituit Sacramentum: hac inſtitutio-
ne Sacramenti nihil aliud voluit, quâàm
ut eſſet fornax ardens, quo omnium
fidelium corda ad amorem Divini Pa-
tris accenderentur, & eſſet Sacrifici-
um dignum Deo, id eſt infiniti va-
loris, atque per hoc tantum gloriæ
daretur Deo, quantum ignominiæ
illi per peccata hominum impingitur.
Quis tuus eſt amor, Sacerdos, erga
Deum:? quinam tui affectus in Altari,
cùm hoc ſacramentum conficis? quæ
tuæ aſpirationes ad DEum extra Al-
tare?
Punct. II. Quilibet Sacerdos obli-
gatur ad Deum ſuper omnia & præ
omnibus diligendum, tum quia prior,
& præ omnibus ab eo dilectus eſt,
tum quia ad hoc conſtitutus eſt, ut
alios Divini amoris igne inflammet;»
tum quia quotidie verſatur in iſta ar-
dentifſima fornace amoris ad ignem

Euchariſticum; quo ſi non incaleſcat,

quid dicam, quid ſentiam de illo? pu-
tavit S. Catharina Senenſis, unicam
communionem ſufficere, ut ſancti

fiamus, ſi ergo Sacerdos licèt qucti
6

le ſiet
Ummat
lnp
eſe
Ulnct,
no
her
alo
oort
It,
Chere
lanin
Memn
minn
Uholt
Gept
Veher
lelle
tninn
rabi
lobl
nor
Wav
eh
Utate
Wyi
Kenn
1 e⸗
Inore
U 41
Eem

bin
Junt
lulate
gerdi
logu
Onnnin
ini
Gerke
ngr⸗
noni
Pinen⸗
iM
Sl
eund

1od
i ſin
lset
nn
ih
i
. I
g

4

*1) & 341
die ſacrificet, & SS. Chriſti corpus
ſummat, nihilomnùs tepidus & fri-
gidus permaneat, ſaxum & glacies ſit,
neceſſe eſt.
Punct. III. Quid dicam, ſi Sacer-
dos non ſolùm non amet Deum, ſed
inſuper offendat, & ipſe peccator ſit,
qui alios à peccatis deberet avertere
& corrigere? voluptates & divitias
amet, qui alios contemptum ſæculi
deberet docere? diabolo ſerviat, qui

lilli animas deberet eripere? viam ad

infernum ambulet, qui alios ad cœli
ſemitam deberet manuducere? Eheu!
an poſſibile eſt hoc fieri poſt tot à Deo
accepta beneficia? O optime Maxi-
me Deus! putarem & ego impoſſibile
id eſſe, nin meâmet experientià con-
trarium docerer! Ego, ego ſum mi-
ſerabilis ille Sacerdos, qui tui, ac
ſui oblitus, te ſummum Bonum ac
bonorum omnium fontem adeò non
amavit, ut potiùs millies offenderim!
præ pulchritudine tua amavi defor-
mitatem peccati: præ ſapientia tua
amavi ſtultitias & vanitates ſæculi: præ
æternitate tua amavi peritura mun-
di crepundia: præ amore tuo amavi
amorem creaturarum: præ beneficiis
tuis amavi meam infrunitam liber-
tatem; præ ordinatione & lege tua
V 3 amavi

z42 — (†) 5
amavi meam propriam, & pernicio-
ſam voluntatem. O pulchritudo nova
& antiqua, quàm ſeròô te amavi? ama-
bo te nunc & in perpetuum! valete
mundi gaudia! &c.

Propoſitum practicum.

Amandi in omnibus & ſuper omnia Deum.
Exemplô S. Franciſci Saleſi, qui im-
menſo Divini amoris igne æſtuans;,
multa hæreticorum millia ad ſalviti⸗
cam fidem convertit. Fuit reverà ad
omnes occaſiones, quibus Dei glori⸗
am promovere poterat, vigil & ex-
porrectus, dicere frequenter ſolitus:
Omnia licent, dumodò non offendatur De-
A45

Meditatio II.
De Zelo gloriæ Divinæ.

Clorificate, & portate Deum in corpo⸗
ve veſtro. I. Cor. 6.

PEultum 1I. Chriſtus Dominus ad-
T'mirabili Zelo incenſus ubique Pa-
tris gloriam propagabat: modò zannen
oſtendit illius magnificentiam: Similte
eſt regnum cœlorum Regi. Modô amo-
rem: Homo quidam fecit oœœmnam magnam.
Modè Milericordiam: Homo quidam

deſcendit:

eadi
or n
me I
üima
un pe
iite
Uigo⸗
lle
u en
PM
Duy;
Econ
o
Reiſin
Eemide
nor
ldind
uom
keiſti
Khn
D
ent
ler w
Decc⸗
Mhem
nt
en
n
tonen
Kin
nod

(†) £ 342

deſcendit: Modò excellentiam: Pater

emnn
e⸗ major me eſt. Modèò ſubjectionem ſu-

KM am: Ita Pater Sed hoc maximèe in
1 ultima cœna, in horto, in cruce, in
tota paſſione, cujus Memoriale eſt.
B Sacrificium Miſſeæ. Quid ego feci ad
. Dei gloriam? quomodò exaltare ſtu-
De dui ejus Bonitatem? qua devotione,

i qua recollectione, quo amore peregi
88. Miſſæ ſarificium?
Punit. II. Tu veròô Homo Dei, ſic
i te compellat, quisquis Sacerdos es,
nen Apoſtolus: tu qui deputatus es glo-
Ii riæ illius propagandæ, qui toties in-
he Zeminas: Gloria in excelſis Deo? Omnis I. Zim. 21
5 9 bonor & gloria! tu inquam, quomo-
dô inſiſtis veſtigiis Sacerdotis Magni?
quomodèò zelas pro ejus gloria? quid
feciſti, ut à ſubditis tuis cognoſcatur
& laudetur Deus? Quid feciſti, ut
Pcleſia tua exornetur, & ſacra par-
„„ amenta, calices & linteamina decen-
ter mundentur? Quid feciſti, ut
peccata, præſertim juramenta & blas-
phemiæ, quæ immediaté Deum tan-
gunt, extirpentur, & optimus Deus
à nemine offendatur?
En Punct. III. Elias fugam, perſecu-
. tionem, exilium, famen, ſitim ſfu-
ſtinuit zelo zelatus pro Domino. Quo- 5. Reg. 19:
modèò tu Providentiæ & ordinationi
V 4 Divi-

Ribad. 29.
Decemb.

344 (†) ☚1

Divinæ te ſubjeciſti, ferendo patien-
ter injurias, morbos, perſecutiones,
aliâsque adverſitates? O Bone Deus!
uàm oſcitanter & perfunctoriè ha-
enus rem tuam egi! in Miſſæ ſacri-
ficio eheu! quâm tepidus, in Eccle-
ſiæ ornatu quâm negligens, in feren-
dis adverſitatibus quàm impatiens fui!
ſi omnem vitam meam excutiam, mihi
potiũs, quâàm tibi vixi, & meis com-

moditatibus magis, quàm tuæ gloriæ

ſtudui.. Ah! da mihi ſpiritum Fliæ,
& Apoſtolorum, ut pro gloria tua
Zeloſus, & indefeſſus ſim! &c.

Propoſitum practicum.
Zelandi gloriam Dei etiam cum damno
prepriaæ commoditatis. Exemplô S. Tho-
mæ Archiepiſcopi Cantuarienſis, qui
legibus Regis, Deo & Eccleſiæ præ-
judicioſis tanta fortitudine & con-
ſtantia ſe oppoſuit, ut maluerit Regis
odium, exilium, perſecutiones, &
bonorum omnium jacturam pati, quin
imèò ipſo etiam Epiſcopatu cedere,
quâm aliquid admittere, quod gloriæ
Divinæ repugnabat. Demum ſanctus
Dei Athleta, dum in Eecleſia Horis Ca-
nonicis vacabat, ab impiis ſicariis obru-
tus & obruncatus, adeò faciniori non
indignatus eſt, ut ſuis tam amicis
quâàm

um
Uenect

B

Ana

R
Gum
In
b,
Camn!
ncn
ſi
kere
lernd
le
10 N
dol
tem!
& .
Uon
Monn
Cenf
Pen

paitr
ions
neen
orie hr
Ceſi
n Eok
inken
lensti
es
e Non
n N
otia

E
.
0 Cen
16
Hen
E.
te
0)

(kt) £ 345

quàm inimicis prodigiosè è feretro
benedixerit.

Meditatio III.
De actibus Religionis.

Acdorate eum omnes DAngeli ejus.

Pſal. 96.

Prsum . Religioſiſſimo cultu Chri-
ſtus jam conceptus, velut ſacrifi-
cium matutinum in utero Matris: jam
natus & adultus in ſtabulo, in tem-
plo, in montibus, in deſertis tan-
quam ſacrificium diurnum: moriens
in cruce ceu ſacrificium veſpertinum
ſe ipſum obtulit æterno Patri: qua
reverentiàâ, nemo novit, niſi qui no-
verat, quo cultu dignus eſſet ſupre-
mus omnium Conditor.
Pundt. II. Confundamur propoſi-
to nobis cultu, quo gentiles in fua
idola, & Turcæ in ſuum Machome-
tem feruntur: non illi in ſuis delubris
& moſchæis muſſitare, non ridere,
non excreare, non Dei ſui nomen
pronunciare ſine reverentia audent:
Confundamur propoſito nobis cultu,
quem exhibebant Sacerdotes antiquæ
legis Arcæ, & ſanctuario, propter
aſſervatas in eis tabulas Moyſis, vir-
X:; gam

346 (†) G

gam Aaronis, & panes propoſitionis
&c. Hæ quidem umbræ erant & fi=
guræ: quid autem nos damus luci &
Veritati? quid Venerabili Euchari-

ſtiæ? quid templis, quid aris, quid

tabernaculiss
Punct. III. Poſt virtutes tres The-
ologicas palmam fert Religio, qua vo-
lumus dare DEO debitum cultum
propter infinitam ejus excellentiam.
Hæc Dei excellentia laudatur & ex-
tollitur quidem per omnes actiones;»
quæ ejus nomini conſecrantur, ma-
xime verô per S8S. Miſſæ ſacrificium,
quo Deo condignus, & ejus Excel-
lentiæ proportionatus honor tribui-
tur. Expedit ergo, & condignum
eſt, mi Sacerdos, ut quoties in ſa-
crificio genuflectis, quoties caput in-
clinas, quoties Altare oſcularis, to-
tus profundiſſimo adorationis actu
Deum honores. Ah! ſine dubio hoc
condignum eſt, Excellentiſſime De-
us! utinam cùm genua flecto, facere
poſſem, ut totus Mundus in terram
pronus te adoraret! utinam dum di-
co Gloria in excelſis Deo, gloriam
tuam per omnes orbis provincias &
regna propagare poſſem! utinam dum
dico Credo in Deum, totum mun-

dum convertere, & omnibus homi-
nibus

bnst
ſolem
nleſt
Ulen
Crnat
feinn
un d

Mu

ans
Ullien
Chxn

le
len
hennie
1 de
iſce
mon
li,
Eſ
munn
Pirn
Prun
C
drati
les
or
tiad
Dol

u

oltiond
int
8 hid
Eucut⸗
6, gil

tese.
guun
Cllun
enrimn
r A
Cionen
Ur, M.
fcum
Ewe
tnhu.
gor
ln!⸗
ht
1 60

nel-
een
fon
in
N
Ge
N.
.
1

(†1) ℛ☚ 2347

nibus tuam ſanctam fidem infundere
poſſem! Utinam dum dico:; Incarna-
tus eſt, & Homo factus eſt, facere
poſſem, ut omnes homines tuæ In-
carnationis, & Redemptionis bene-
ficium grato animô agnoſcerent. Uti=
nam dum 88. Corpus & ſanguinem
tuum elevo, poſſem omnes homines
trans mutare in Seraphinos, qui hu-

millima adoratione tuam Divinitatem

& humanitatem venerarentur.

Propoſitum practicum.
Iterandi actus Religionis tam internos,
quàm externos. Exemplo S. Patritii Hi=
berniæ Apoſtoli, qui dum adhuc puer

in barbarorum captivitatem incidit,

paſcendis gregibus adhibitus, Divini
amoris ſpiritu repletus centies inter-
diu, & centies noctu Deum adorare
eſt ſolitus. Poſtliminiò ad Epiſcopale
munus eveétus invictum ab oratione
ſpiritum nunquam relaxabat; inte-⸗
grum enim quotidie pſalterium unà
cum canticis & hymnis, ducentisque
orationibus recitabat, ter centies per
dies ſingulos flexis genibus Deum
adorabat, noctem autem in tria ſpa-⸗
tia diſtribuens, primum in centum
pſalmis percurrendis, alterum in reli-
quis pſalmis corde, oculis ac manibus
1

Sarius 172
Mart.

3489 (†) £

in cœlum erectis, tertium verò ſuper
nudum lapidem ſtratus tenui quieti
dabat.

Meditatio IV.

De unione Sacerdotis cum DEO,
per conformitatem voluntatis.

Ur & ipſi in nobis unum ſint. Joan. I.

Unäctum I. Hæc eſt affectuoſiſſima
piiſſimi ESII ad Patrem oratio, ut
omnes diſcipuli & inter ſe, & cum
Patre concordes ſint, & unanimes:
hæc ultima Chriſti morituri & teſtan-
tis voluntas eſt, ut ſecum, cum Pa-
tre, & inter nos unum ſimus, quicun-
que Sacerdotes ſumus. Nihil legitur
Chriſtus in vita ſæpiùs repetiiſſe, ni-
hil ardentiùs deſideraſſe, quàm ut fie-
ret voluntas Patris. Ipſe quando in
horto ultimèò oravit, naturalem hor-
rorem contra tormenta præviſa ha-
buit, & tamen ſtatim recolligens ſe
voluit, ut non ſua, ſed Patris volun-
tas fieret. .“
Punct. II. Igitur juſtiſſima eſt illius
voluntas & petitio, ut & nos Divinæ
voluntati conformes ſimus; quod
enim petit, hoc ſuum eſt & Patris,
noſtra ſeilicet voluntas, & cor no-
ſtrum.

frum.
tbi eo
oti
r tu
Urnr
intbi
ünan
e
no,
leme
em
doe
leibe
Glse
nden
un
unn
non
S
IN
dui t
nem
me
ih 6
Nune
Uuns
Min
tulk
b
En

(†1) £ 349

ſtrum. Ergo injuſtus es, ſi neges: dat
tibi cor & corpus ſuum, & quidem
quotidie ſi velis: ergo ingratus es, ſi
cor tuum illi deneges. Ideò dat ſe
tibi, ut tu des te illi: ergo ſtultus es,
ſi repugnes. Qui enim reſervas te?
an tibi? ſic perdes, qui enim amat
animam ſuam, perdet eam. An mun-
do? ſed quo pretiò, nénne inani,

vano, ludicro, momentaneò́. An

dæmoni? indignum foret theſaurum,
quem Deus affectat, tradere inimico.
Ergo da cor tuum EsII tuo; ipſe
petit, quod mille titulis ſuum eſt: cru-
delis es, ſi dare nolis ultrò, quod ille
imperiôò extorquere poteſt.
Punct. III. Credentium erat inter ſe cor
anum, & anima una. Quomodè poteſt
non eſſe unum cor tuum cum corde
JESII, una anima cum anima illius,
una voluntas cum voluntate illius,
qui toties tibi per SS. Communio-
nem unitur? Poſſet DElIS cor tuum
rapere violentis remedj'is, ſed placet
ipſi exſpectare tuum conſenſum, &

hunc qua fronte negabis? ſponſus

tuus eſt, & anima tua ſponſa: Do-
minus tuus eſt, & tu famulus: Rex
tuus eſt, & tu vaſallus: Creator tuus
eſt, & tu creatura: Magiſter tuus eſt,
& tu diſeipulus. Omnia bona ſua tibi
commu-

pieinel. in
Jon. Iect. 6.
. 2.

350 ◻ (14) G
communicat, non eſt autem commu⸗-
nio, ſi non eſt unio voluntatum reci-
roca. Domine! en cor meum,
quod tibi ex aſſe condono! fac me-
cum ſicut vis & ſcis, mihi ſufficit,
quòd Deus meus ſis! hactenùs liber-
tate mea, préô dolor! ad meum de-
trimentum abuſus ſum, ſed deinceps
errare non potero, ſi tua voluntas
mea ſit. Vis me felicem, vel infeli-
cem? paratum cor meum! Vis me
ſanum aut ægrotum? paratum cor
meum! Vis me divitem aut paupe-
rem? paratum cor meum! Vis me
vivum aut mortuum? paratum cor
meum! Fiat voluntas tua ſicut in cœ-
lo & in terra!

Propoſitum practicum.

Plend ſe reſignandi in voluntatem Divi-

nam tam in proſperis quàm in adverhis.
Excmplô illius Monachi, qui licèt
haud ſingulari ſupra cæteros ſanctitate
Horeret, gratiam tamen miraculorum
habuit, ita ut cæcis viſum, ſurdis au-
ditum, mutis loquelam, & ægrotanti-
bus ſanitatem prodigiosè reſtituerit.
Quæſitus ab Abbate, quo meritò
hanc gratiam à DEO impetrarit? re-
poſuit, hanc fortè cauſam eſſe, quia
in

ndr

conte
Anu
ſet
Girn
lil
dan
run
Dens
il⸗

Mer

COiN
tunn tei
meon
ſie e

lke

Iben.

geunn
Geinen
Clune
fel inck
1 Ver
run
n ul
P
Atuma
utnn

ul M
cn
s
gon
An
en

GN

(1†1) &ς 351

in omnibus cum voluntate DEI eſſet

contentiſſimus: interrogatus ulteriùs,
an nullam nuper perturbationem ſen-
ſiſſet, cùm domus & horreum confla-
grârint? retulit, nullam: Imò adje-
eit, ſi ſciret ſe immutabili DEl decre-
to damnandum eſſe, non ideè triſta-
turum, ſed potiùs rogaturum ſe, ut
Deus per omnem æternitatem ſuam
in ſe voluntatem exequeretur.

Conſideratio octava.

Brevis paræneſis ad Sacerdotem in-
digneé celebrantem, & aliqua axio-
mata notatu digna.

H'u miſer Sacerdos, qui mortuus

cœlo vivis inferno, atque dia-
bolum habes in corde tuo, & ad ſan-
ctum accedis Altare, ad profanandum
Sanétuarium DEI, & illudendum no-
men ſanctum ſuum; ore benedicis,
& corde maledicis; in faciem beni-
gni Salvatoris conſpuis, dum verba
Sacramenti immundo ore profers, &
majeſtatem illam, in quam deſiderant
Angeli proſpicere, & omnis Curiæ
cœleſtis exercitus inceſſabili voce pro-
clamat, Sanctus, Sanctus, Sanctus,
tu impiè irrides, ac blaſphemas, quar.
0

352 ◻ (†) £
do corde ſiles, & ore velut canis la-
trans clamas: Domine non ſum di-
gnus, ut intres ſub tectum meum,
ſed tantùm dic verbo, & ſanabitur
anima mea: & ponis illam ſanctiſſi-
mam carnem in os tuum immundum,
ex Spiritu Sancto in utero Virginis

immaculato conceptam, eam, quæ

eſt mundi pretium, dentibus tuis ve-
nenatis mordes, devoras, & projicis
in ſterquilinium animæ tuæ, quaſi in
lutum platearum. Non minus eſt de-
teſtabile, in os pollutum, quàm in lu-
tum ſepelire DEl Filium, Patrem tu-
um, Creatorem, & Redemptorem
pretium redemptionis noſtræ. O Ju-
dæis pejor, & Judà deterior! horret
Infernus & contremiſcunt diaboli,
cùm tu temere præſumis Corpus &
Sanguinem Chriſti indigne mandu-
care: & ſi non morieris poſt ſacrile-
gam ſumptionem, ut Judas, vives pro
majori ſupplicio, & graviori pœna;
& ſi non convertaris, theſaurizas tibi
iram in die iræ, & revelationis juſti
judicii DEl, qui reddet unicuique ſe⸗
cundum opera ejus; & tantèò diſtri-
Ctior erit in judicio, quantè tibi ante
judicium majorem patientiam proro-
gavit. .

Agno-

Aonn
nc
Nlih

ingin

elns.
Einse
l
hente
bie
Cnn
bren
Ctiun

Cansk.
ſumd

Wmeun,

ubin
Cnchi
unden⸗
Vuynn
n,
tubsſe
i,
gualt
sett
nind

ttene

Mptoten
Hone
Gupn
huel
uot⸗
ſioi⸗
Genn
n
t

ſe

.

r

◻(1) £ 253
Agnoſce, frater chariſſime, Sacro-
ſanctam Regalem dignitatem tuam,
quali honore ſis inſignitus, quem Vir-
go, & Mater genuit, tu verbis conci-
pis: & quali menſà fruaris, carne, &
languine Domini noſtri JESII Chriſti
paſtus es: felig exercitium! 6 ſan-
ctitudo manuum! 6 lingua benedi-
a! 6 pectus ſacratum! 6 venter
beate! ſi hoc mane ea puritate men-
tis & corporis, qua decet, recipies
Corpus Chriſti, eris altera Maria, cu-

jus venter fuit paradiſus DEI, & ſa-
crarium Spiritüs Sancti.

Ayxiomata notatu digniora.

I. Animam habemus unam, quæ ſi
ſemel perierit, aliam ſubſtituere non
poſſumus! .
II. Morte moriemur unicà, certiſſi-
mâ: modé, & horâ incertiſſimâ: ſi
mors hæc mala fuerit, an compen-
ſari poterit error? actum eſt!
III. judicem habemus unicum, co-
ram quo ſi causà cadamus, appellare
ad alium non poſſumus.
IV. Cœlum ſperamus unicum, à
quo ſi excluſi fuerimus (& arcta eſt
janua) infernus certò nos manet.

„. V. Eter-

354 (*) K⸗
V. Eternitas ſequitur unica, quæ
ſi non fuerit felix, per infinita ſæcula
erimus infeliciſſimi.
VI. Sententiam audiemus unicam,
ſi non hanc, Venite Benedicti: ne-
cefſariò illam: Ite maledicti!
VII. Deum habemus unicum, cui
ſi non ſervimus, hoc ipſo diaboli
mancipia efficimur. J
VIII. ESLIM Salvatorem habemus
unicum, quem ſi vocantem non au-
diamus, ipſe in interitu noſtro ride-
bit. .
Oratio.

Euigniſſiine 7ESUI, fons amoris, Pater
miſericordiarum, & Deus totius con-
Jolationis, qui pro ſalute humani generis
Corpus tuum Sacratiſſimum pignus futufa
gloria, nobis Eliis G haredibus reliquiſti,
quod ſolâ ſide cernitur, & corde firmiter

reditur, ovmmunione carnis & ſanguinis
tui, nos divinitatis eſſe participes voluiſti;

Te bumiliter deprecor, ego cinis, pulvis, &

nihil, anrequàm accedam ad Altare tuum,

quod eſt Cxlum & Paradiſus mihi con-
cedere digneris tuam ſanätam benedictio-
nem, perfectam cordis contritionem, oris
plenam confeſſionem, & operis completam
ſatisfaltionem, ut tuum ſanctum Sacrificium

Inunaculatam Hoſtiam cum lacr)mis offe-
rens,

eſt) 9
linue
Ii oen

orun

ucie
Gint
An,

(14) 355

„e Dens, in ſublimi Altari tuo, nive candidior,
ſeu lilioque purior dignè recipere valeam, in re-
miſſionem peccatorum meorum, omniumque
anen virorum, in refrigeriun mortuorum, in
i gaudium Sanictorum, latitiam Angelorum,
& in totius Trinitatis gloriam ſempiternam,

wd Amen.

i Inſtructio VIII.

to Quomodè Sacerdos in cathedra ſe

uenn habere debeat.
on

4. amquam ingens, & omni e rdezei⸗
comparatione major ſit Sacr- i Dwi⸗
dotum dignitas; ea tamen ſola ad “
HE functiones Sacerdotales rite obeun-
u das haud ſufficit, niſi dignitati acce-
dat authoritas, quæ in reverentia ac
E Eeſtimatione populi conſiſtit. Aucto-
ritas pen inculpatam vitæ honeſtatem
„ && morum gravitatem comparata,
W adeèò neceſſaria eſt Sacerdoti, ut ſine
illa verba illius, dum populum docet
aut corrigit, nullum pondus ſint ha-
bitura. Quid autem boni præſtabit,
ſi in cathedra non præſtet? quæ me-
rita colliget, ſi non colligat per ver-
bi Divini prædicationem, quæ, prout
ſentit Angelicus Doctor, eſt anima-
rum Paſtoris actus principaliſſimus: & Thom. p. 5.
Pradieare,; inquit, eſt principaliſſimus 7. 67. 4, 1
Z 2 altus,

3,56 (†) ₰
asätus, & dignior, quùm baptizare: noli
mirari, quòd prædicatio verbi Divi-
ni baptiſmo præhabeatur; per baptil- 55
mum enim Eccleſia repletur fidelibus, une,
ſed per prædicationem cœlum reple- Mna
tur ſanctis. O quantum Deo, & Ec- im
cleſiæ obſequium præſtat Sacerdos, un
ui hoc munere rite fungitur! Lau- unde
do Sacerdotes, qui pauperibus ſub- dm
veniunt, laudo, qui egenos ſuſtentant, h
laudo, qui famelicos paſcunt, laudo, rt
qui nudos veſtiunt, laudo qui viduas ao
& pupillos defendunt: verùm plùs Me
boni operatur, qui Verbum DEI po- unr.
Giee ulo proponit, juxta illud S. Grego- (hen
„, . S 2 rii: Plns eſt verbi pabulé victuram in per- ſere
in petuo mentem reficere, quam ventrem moti- Dom

Matth. . .J
tura carnis terreno pane ſatiare. Unlm
us!

Quæ 2. Proinde decumanum errorem
res eſt . S. e
makximi mo- me commiſſurum arbitrarer, niſi tor ſ
menti. regulis ac præceptis de vita, & hone- n
date Sacerdotum hactenus traditis,
& illam inſtructionem adjungerem, 1
qua ratione Sacerdos habere ſe de- M
peat in cathdra, idque tantò impen- e
ſius explicandum eſſe judico, quanto ne
hæc res eſt magis momentoſa, & ma- Ar
zimis erroribus obnoxia. a

§. h

(1) 3577

der . .
abi⸗ §. 8
ethigt 3. Sunt Sacerdotibus ſi non ple-Non ex atte

Gtcn rique, ſaltem permulcti, qui ſi oratio- eloquentiæ,
n nem ad elegantias rhetoricas forma-
,E tam, & figuris, tropisque ad invi-
Gces diam Ciceronianæ dictionis criſpa-
uIE tam declament, putent ſe eſſe con-
bh cionatores omnibüs numeris abſolu-
KHem tOS. Veruùm contingit ipſis quod
m Ccontigit 8. Chryſoſtomo initio dum
it⸗ ad populum dicere incæpit, elevata,
Nin floridaque perorandi methodo ute-
nhl batur: cùm autem peracta aliquan-
6G do concione illum fimplicifſima mu-
lier convenit, ac ſuppliciter rogavit:
mmm“ Domine loquere, ut & nos rudes
animulæ loquentem intelligere valea-
. mus! hanc commonitionem tanquam
eme à Deo ſibi ſubmiſſam adeò veneratus Menoch.
, eſt, ut mutatô ſtylò dicendi morem eent. 1.
Khu aſfumpſerit rudibus ac ſimplicibus ma-“. 66.
gis, quàm litteratis accommodatum.
weer Idipſum „ inquam, multis Sacerdoti-
gett bus eveniet, qui dum juvenilis ardor
ne deferveſcere & judicium matureſcere
α magis incipiet, afflicto corde dole-
a bunt, quòd potiuùs in ſuam olim, quàm
in DEl gloriam detonuerint. Etenim
noſtris temporibus hæc concionandi
corruptela adeò prô dolor! invaluit:
2. 3 Ut

K

1

S. Mieron.
Ap. Wperanzg.
Script. ſel.
in Praæfat.

1. Cor, g.

338 († =W
ut jam ad Verbum DEl audiendum
eodem fine eatur, quo ad comædiam,
nempe ob delectationem, id quod
deplorans S. Hieronymus ait, ad con-
ciones conveniri non tam propter
ſalutem, quâm propter artem rheto-
ricæ percipiendam. Quin imè feré
mirum eſt, quòd non perorantibus
hodiedum à populo tam voce, quâm
manuum comploſione gratulatio fiat,
prout tempore Auguſtini, non ſine
indignatione ſancti hujus Doctoris
fieri ſolebat. Olim S. Paulus Apoſto-
lus ingemuit, inquiens: Puto, qudd
Deus nos Apoſtolos noviſſimos oſtendit, tan-
quam morti deſtinatos, quia ſpectaculum ſa-
cti ſuimus. De quo loquitur Apoſto-
lus? de ſe, aut de alio? opinor ego;
quèd loquatur de alio, diceréque
velit, multos concionatores ad ſug-
geſtum, tanquam ad mortem ire:
quare? quia non niſi ſpectaculum
ai ſunt? alii legunt: HMiſtriones &
Mimi facti ſunr: quinam autem illi?
qui ſuis diſcurfibus vel admirationem
& applauſum populi, vel omnino ri-
ſum aucupantur, atque ad hunc éx-
citandum ſuis ſermonibus vaniſſimas
fabulas, & leviſſimas geſticulationes
intermiſcent, morionibus, quàm Chri-
ſti legatis ſimiliores. Hi mortem ſibi
accer-

cer
litini

(ANl

buiſfe
Mlon
er
Uin
thead
de
Nit

erie
tam!
Lprea
N
Abol.
luge
dot
Pera
un
tione
00s,
on
ſunn
leg
h
ſert
M
In
80
Ea

(†1) ς 352

enin accerſunt, juxta illud tanquam morti
Eiinm deſtinatos; quia ex Sanctiſſimo opere,

d Ecx quo grande meritum colligere de-
Aer buiſſent, DElI indignationem & ſup-
en Plicium incurrunt. Quanta autem
nen hœc vanitas! quàm turpis Verbi Di-
ne Vini profanatio! Non eſt Fccleſia
ah theatrum, ait S. Chryſofſtomus, ut
,d ad delectationem audiamur: Quæ mi- . Re,
i Vi utilitas plausus & tumultunm? laus nra en- .
Wn eſt, per opera, vos omnia, qua dicuntur,
ocn exhibere. Hinc ſacris Oratoribus, qui
t tam inſolenter juveneſcunt, idipfum
4 exprobrari deberet . quod quondam
An Philoſophus ſuis auditoribus edixit:
Schola Philoſophi eſt oficina Medici; non Arrian. I. 3.
nie⸗ plauſu & laritid geſtientes, ſed dolore affe-c. 23.
“ &tos hinc abire oportet. Sacer Orator
* peroret, non ut laudem referat, ſed
ut peccatores convertat; ideòo ora-
m tionem ſuam non ad locos Rhetori-
. cos, ſed ad ſenſum Scripturæ com-

„ ponat, nec Ciceronem aut Horten-
“
ſium, ſed Sanctos Patres, & Aſcetas

legat: ita fecerunt Prædicatores ſan-
e cri, qui DEl, non ſuam gloriam quæ-
ng⸗ ſierunt: S. Dominicus Evangelium eranz. in
net Matthæi ſemper ſecum circumtulit, ræfat.
i⸗ quod perfecté memoriter tenebat:
8. Chryſoſtomus jam decimo octavo

„tatis anno ſacram Scripturam, &
* 2 4 Ppræ-

360 (†) £
præſertim Epiſtolas S. Pauli memo-
ria recitabat: S. Bonaventura imagi-
nem Crueifixi pro Bibliotheca habuit.
Et S. Gregorius inſtruens prædicarto-
rem, qua ratione Verbum DEl utili-

2. Creg. l. 15.
Mon. d. 14.

det, ut cauſas dicendi non èe fontibus
eloquentiæ, ſed e ſacris paginis depro-
mat. Amplectere hoc confilium, mi
Sacerdos, experieris, quòd Dominus
Deus tuos labores mirum in modum
ſecundaturus, &ingens lucrum anima-

bræorum pugione interfecit Kegem
Ammonitarum Eglon, & Samgor vo-

Hunc utrumque Scripturæ locum
componens Stephanus Cantuarienſis
quærit, cur Samgor plures oceiderit
vomere, quàm Aod gladiò? reſpon-
Qétque ſenſum hujus ſeripturæ eſſe
Nephan. allegoricum, quo indicari velit,
Cantuar. in quôd ſape plus proßiciat fimplex & tudis,
. Tilm. gudm exquiſita & polita pradicatio.
ſed ex ſcri- A. Non improbo quidem artem elo-
tura depro- quentiæ, imo illam laudo & appro-
menda. bo, in quantum ad artificioſam argu-
mentorum diſpoſitionem in ordine ad
commovendos auditorum animos
conducit: verùúm nolo illam eſſe pro-
fanam, ſed argumentis ex ſacra ſerip-
tura

ter proponere debeat, omninè ſua-

zud. 3. Fum tibi daturus ſit. Aod Judex He-

mere occidit ſexcentos Philiſteorum.

Iw
git
di
Ie
Per

A

° (†) ς 361
mer- tura depromptis, & cum diſereto fer-
lm. vore ac Zzelo conjunétam. Eloquen-
n tia ſine zelo bombarda eſt finé globo,
emn ſtrepitum excitat, nihil autem vincit
; aut ſternit. Vis aliam ſimilitudinem?
nq Dominus DEIIS præcepit Prophetæ
oits Iſaiæ : Clama ne ceſſes, qttaſi tuba exalta Iſa. 58.
„rocem tuam, quibs verbis prædicati-
um onem VerbiDivini tubæ clangori com-
nin parare videtur. Qua de cauſa? In-
cidit mihi, quod in libro Joſue de-
ſcribitur: urbs Jerichuntina validiſſi-
mis mænibus, turribusue ſuperbiens
deſpiciebat minas Hebræi exercitůs,
& ſeipſam pro inexpugnabili habebat.
ou Verum ecce! poſtquàm Sacerdotes
o & Levitæ inter tubarum ac lituorum
mH lonitus ſepties urbem circuierunt, re-
e pente collapſis muris urbs victa & .
ſe lubjugata Hebræis in prædam ceffit.
„Per urbem jerichuntinam intelligitur
ſuperbia Mundi, carnis, & dæmonis:
muri quibs propugnaculum hoc cin-
gitur, ſunt avaritia, luxuria, invi-
„dia, aliâque ſcelera. Quo ariete, qua

machinà expugnatur nidus diaboli
4 .— , „
⸗ pernicioſifſimus? non alia, quàm

et clangore tubæ, id eſt prædieatione
Verbi Divini, prout in hunc locum
annotat S. Auguſtinus: Sicut canenti- . Ang.
bus tubis muri Jericho ceciderunt: ita ſu-ſerm. 106.
„5 berbia e tempe

De cætero

36 2 △ (†) G

perbia mundi cum ſuis turribus, avaritis
ſcilicet, invidia, luxuria, ſimul cum omni-

bus concupiſcentiis malis aſſidua Sacerdotum

pradicatione deſtruitun. O quàm mira-
biles peccatorum converſiones ope-
ratur hæc tuba ſacerdotalis! Tolle
prædicationem Verbi Divini, & in-
fernum aperuiſti, ac cozlum clauſiſti!

F. II.

5. Jam his omnibus fusè explicatis

autem multis quæres fortaſſe, ſi tanta eſt Verbi

ertoribus ob-

noxia eſt.

Divini efficacia, cur muri Jericho non
deſtruuntur? cur peccatores non
convertuntur? cur non obſtantibus
tot concionibus, quæ quotidie ferè

declamantur, mundus, caro, & dæ-

mon dominatum tenent? Interroga-
tio digna reſponſione! Attende, mi

Sacerdos, quamquam complures hu-

jus rei cauſæ dare poſſint, tamen tibi
demonſtrabo aliquot defectus, qui-
bs ſacræ conciones invalidari, & in-
efficaces reddi ſolent.
6. Imprimis modicum aut nullum
& cathedra fructum reportare ſolent,
qui meticuloſi & excordes non audent
perſtringere crimina, ne delicatum
mundi genium irritent, aut Nobilium
Aabtumdam ôffenſam incurrant, aut
1

bi ipſis in re temporali noceant. i.
42.

ir
it.
honin
Uler
Mune

Pon

ßſlis
iis

olnn
hoc
ceſt
lepr.
n;
trn
Veri
Den
tn
in

—

gla
eſte
Nus
lb⸗
mi

(†) £ 363

hil in Sacerdote tam periculoſum apud Deum, 5 amhr.
ait S. Ambroſius, nihil tam turpe apud ep. ad Theod,
peomines, quàm quod ſentiat veritatem non Imp.
IIm tibere pronunciare. Sunt illi ex eorum
H numero, quorum nomine Pſalmiſta
Ipronunciavit: Ego dixi in exceſſu meo, rſal. 115.
ommis homo mendax. Ecce! quid ve-
I rius quid magis innegabile, quàâm
omnem hominem eſſe mendacem, &
hoc liberè edicere auſit David, ex-

rti
not.
yn

ceſſus requirebatur: ſiquis nunc vitia
E reprehendit, ſtatim mente excedere,
hon delirare, aut à ſeênſibus alienari vide-
Stur; ideo multi obmuteſcere, quàm
latrare malunt, non ſinè proditione

e veritatis & detrimento animarum.
Deponat hanc vecordiam ſacer Ora-
tor, & Apoſtolica libertate invehatur Par 2. ſorm.
len⸗ in vitia! Verbum Dei non fiſtula aut . . 1.
popilſinus ſed tonitru, tuba ac anceps
gladius eſt, atque ideò anceps, hoc
eſt ex utraque parte acutus, quia po=
nas tam temporales, quàâm æternas
liberè, & ſine reſpectu humano com-
minari debet. Secus ſi fecerit, ſera
olim pœnitudine deplorabit, dicét-
que: Væ mihi quia tacui! certè Za-
charias Propheta vidit Eſum Sacer-
dotem coram Divino tribunali graviſ-
ſimè accuſari, quia in corripiendo
populo negligens fuit. Clamemus!
detone-

Zbeod.l. 5.
g„. 25.

364 (†f)

detonemus! & publica crimina pu-

blice arguamus! Petrus noctu nihil
piſcium cœpit, ſed de die: in lucem
ergo protrahenda ſunt ſeelera, ut
dum ſuâ turpitudine apparent, cri-
minoſis horrorem inceutiant. Imitemur
Sanctum Baptiſtam, qui adulteroRegi
imperterritè in faciem exprobravit:
Non licet! non licer Imitemur B. Di-
aconum Benjamin, qui integro bien-
nio incarceratus, tandem in liberta-
tem ea lege aſſertus, ut Evangelium
Dei prædicare deſineret, reſpoſuit:
Nec poſſum nec debeo tacere! malo
mori, quàm pro Deo non perorare!
Sed dieés forfan: Audivi ſemper diſ-
cretionem & manſuetudinem laudari;
atque utramque hanc virtutem nemini
magis quàm ſacris Oratoribus incul-
cari. Rectè ais! hinc ulteriùs nota!
7. E cathedra ſine fructu defſcen-
dunt, qui bilioſa nimis inurbanitate
non tam in crimina, quàm in perſo-
nas invehuntur, atque ita, dum na-
res emungere volunt, ſanguinem e-
liciunt: perſtringenda funt vitia, quin
tanguntur perſonæ; exemplo Pro-
phetæ Nathan, qui dum Davidi ge-
minum adulterii & homicidii delictum
exprobravit, ſub cortice alieni ſce-
leris illud occuluit, inquiens, eſſe in
eivitate

clVl
hab⸗
mer
20t
n
l
C
ube
ide

mi
Aul
ſt

Ne⸗
(ol
Me
In

ι (†½) G 365
up civitate virum prædivitem, qui licèr
um haberet numeroſos ovium greges, ta-
nen men viro pauperi unicam oviculam
r abſtuliſſet, mactaſſet, & hoſpiti in .
t,6 prandium appoſuiſſet. Hac allegori-
ten ca loquendi manſuetudine Propheta
he cor Davidis adee commovit, ut in
biog uberes pœnitentiæ lacrymas abierit,
identidem præ dolore animi clami-
obe“ tans: peccavi Domino! Peccavi Do-
e mino! quis ſcit ? forſan ſi Propheta
gen auſterà aut incivili inveétivâà uſus fuiſ-
i ſet, Regem peccatorem non niſi ad
mI furias, & obſtinaciam concitaſſet.
Neceſlſe eſt igitur, ut ſacer Orator vir-
tutem diſcretionis primo loco ſibi
commendatam habeat; ſicut enim
Medicus pro diverſitate temporis, cli-
matis ac perſonarum divertas medi-
cinas adhibere ſolet; ita ſacer Orator;
ait S. Gregorius, penſare debet, quid, &Greg. hem.
cui, quomodò, & quando loquatur, 11. in Ezech.
non omnibus omnia quadrant, & ſæpe
quod hoc in loco dictum prodeſt, in al-
tero loco dictum nocebit; opus eſt,
ut genio, & indoli ſui auditorii ſeſe
accomodet: quæſo, quæ cauſa eſt;
quèd epiſtolæ ſancti Pauli eruditione
plenæ, epiſtolæ verèò ſancécti Petri ſim-
plices, ac minus cultæ ſint? cauſa
eſt, quia Paulus miſſus fuit ad Græ-
COS;

Card. Hugo.
in Epiſt. 1.

ad Cor. 12.

366 ☚ (†) &£
cos, qui tanquam homines litterati
ac eruditi ſapientiam æſtimabant: Pe-
trus autem miſſus ad Judæos, qui
tanquam gens obſtinata non niſi ſig-
nis ac prodigiis convinci debebant.
Ita in hunc locum Cardinalis Hugo-,
Petrus quia pravaluit in operatione miracu-

lorum ad pradicandum Judais miſſus eſt.

Paulus autem ad pradicandum gentibus; quia
pravaluit in profunditate ingeni, & tor-
rente eloquentia. En! quid diſcretio
poſſit, qua ſacer Orator ſuo ſe audi-
torio accommodat! &c. Contra
hanc diſeretionis virtutem craſsè de-
linquunt, qui ſacris concionibus ad
evacuandam animi paſſionem turpi-
ter abutuntur, & ſi fortè cum paro-
chianis circa decimas, circa jura ſto-
læ, circa injuriam ſibi illatam in lites
& diſſidia inciderint, per totum an-
num in cathedra pro ſua cauſa pero-
rant. Non eſt explicatu facile, quæ
mala in animarum detrimentum ex
hoc maledicto, & prô dolor! ſatis
vulgari errore derivent; ſic enim vi-
lipenditur Evangelium, nec jam pa-
rochianus æſtimat verbum Divinum,
quod ab experientia didicit migraſſe
in humanum, nec benevole audit di-
centem in cathedra, quem ſcit po-
ciùs ſuam, quàm DEl cauſam agere.
6. Ulte-

8.
Qun
tach
oen
Utſfl
e
Cane
lee⸗
C
Con
hun
tr,
Guin
iee
Cetl
Ade
Ken
t
Een
Am⸗
Il
Pert
de
er
des
nn
Ilt:

ten

(†) &£ 367

itten 3. Ulteriùs nullum animarum fru-
tke Kum in cathedra faciunt, qui con-
„E tradictionis ſpectra formidant, & ob-
nie locutionibüs populi adeò terrentur,
behn ut ſilere, quàm cauſam DEl propug-
Hu nare malint. Vitia ſunt velut rabioſi
Lcanes, qui nunquam allatrantur ſiné
reciproco latratu: tange ſuperbos,
Carpe avaros, invehere in luxurioſos,
& iſti tot ſannas tot ſarcaſmos, tot
ſ contumelias in dicentem retorque-
bunt, &, niſi apoſtolico ſpiritu firme-
Co tur, manum potiùs à pugna retrahere,
66 quâm auditorum odia in ſe conver-
b tere præeligat. O quisquis es, mi Sa-
E Lcerdos, né cede malis, ſed contra

audentior ito! cœlum ex vaporibus,
ate & exhalationibus terræ fulmina cu- gmaihe.
ins dit, quibus illam repercutit: ita tu
me ex detractionibus » denigrationibus,
le & calumniis malevolorum animoſior
e arma ſume ad prælianda prælia Domi-
ne ni! quis perſecutiones graviores ex-
pPertus eſt, quàm Paulus Apoſtolus?
. de civitate in civitatem pulſus, tan-
Mnd dem in exilia & carceres conjectus
, adeò non tacuit, & potiùs contra

l mundi crimina animoſior perorave-
orale . . . . . 2
D tit; ita enim vice Pauli loquitur Chry⸗ g cyryſ.
1 ſoſtomus: Ego legatione mea fungor in Mich-aà Sda;
1 atena, ut in ea liberè loquar, quemadmo- conc. 25. 5. 1.
* dum n. 5
2 m h. S.

Foſſignol.
cent. 3.
mir. g.

Similé.

366 (†) *
dum me oportet liberè loqui catena mih
oppoſita eſt, quæ libertatein loquendi mihi
obturet, ſed oratio veſtra ( Epheſü)
os mihi aperiet, ut omnia, ad quæ dicenda
mandatus ſum, dicam. O ſi Sacerdotes
ea libertate & energia, qua Apoſto-
lus, contra vitia perorarent, næ illi
certè adjutorium, & protectionem
DEI contra malevolos experirentur,
qui ſuos milites, ſi aliter fieri non poſ-
ſit etiam miraculô ſolet tueri: San-
Gtum Ludovicum Bertrandum, dum
contra populi ſcelera detonabat, vo-
luit quidam ſagittâ configere, & ecce!
ſagitta cicca caput Sanéti in circulo
circumvolitavit, ac tandem ſagittan-
tem percuſſit. Alia vice quidam ma-
levolorum voluitSanctum gladio con-
fodere, & repentéè arbor e terra ex-
creſcens ictum intercepit: iterum
alius Sanctum globòô trajecturus erat,
& ſubitò ſelopus in imaginem Cruci-
fixi mutatus eſt. En! quâàm potenter
DEIS defendat, qui cauſam ſuam
propugnant! &c. Vah! etiamſi ad
ravim usque declamem, nihil efficio!
Quid tum? Chriſtus vocavit Apoſto-
los, dum retia in mare mittebant,
non dum actu piſces capiebant: Apo-
ſtolum labor facit, non fruétus: ſicut

ergo limpidiſſimus fons ê terra ſcatu-
riens

lens
mo de
ita ſae
unt,

kr

99
Clgue⸗
Crenng
den
ronjn
relen
ſatenn
ltg6
D
Cinie.
INad
dopel
Ganch
am
naley
lummn
lecle⸗
Gete
uod
d
id
No
Vel 3
IMine
leſhe
re4

tine E
nlind
Peſ
4Cin
verco

An

I
Ction
frem
non
i N
1e
bat,
E c
Crel
ſgi
lng
io
enn

ſtenn⸗

tus
90

WAunfK k) „ς 53569
riens fluere non deſinit, etiamſi ne-
mo defactò ſit, qui aquam hauriat;
ita ſacer Prædicator clamare non de-
ſinat, etſi fructum non faciat, ait S. Cbryſ.
S. Chryſoſtomus. bom. 1. de
92. Denique verbum DEl enervat, Eas.
eique omnem efficaciam adimit, qui
exemplò non confirmat, quod ore
docet; rectè enim pronunciavit Hie-
ronymus: Antè vita, quàm lingud irre- §. Hieron. ad
prehenfibilis quaritur: quia perdit auctori- Ocean de an.
tatem dicendi, oujus ſermo opere deſtruitur.2r. Viro.
Et 5. Gregorius: Tunc verò aliis recta Gien, hom.
prædicamus, ſi dicta rebus & exemplis oſten- 17. in Iuc.
dimus. Ponamus Sacerdotem, qui be- 10.
nè ad populum dicat, & malè coram
populo vivat, quid efficiet ad emen-
dandos populi mores? efficiet nihil,
nam ut ait S. Proſper: Bend loqui, & 6. Praſper
malkt vivere non eſt aliud, quàm ſua ſe voce ap. Corn.
damnare. Adeéque verificabitur illud Zapy. in Eceli.
Eccleſiaſtici: unus ædificans, & unus *. 3. v. 25.
deſtruens, quid prodeſt illis niſi labor?
quod enim prædicator verbô &difi-
cat, hoc exemplo deſtruit, & popu-
lus id conſpiciens ac obſervans ſtatim
hoc vel ſimile argumentum format:
Vel poteſt doctrina propoſita ab ho-
mine obſervari, vel non? ſi non po- Segner:
teſt, cur docetur? ſi poteſt, cur eam Manna an.
Præ Cæteris non obſervat, qui docet? 15. dept.
Aa con- 2. 1

370 W☚ (15
conſequenter etſi Sacerdos ſuperbus
bene loquatur de humilitate, non
populum faciet humilem: etfſi Sacer-
dos laſcivus benè loquatur de caſti-
tate, non populum faciet eaſtum:
etſi Sacerdos guloſus benè loquatur
de temperantia, non populum fa-
ciet temperantem: etſi Sacerdos vin-
dicativus benè loquatur de manſue-
tudine, non populum faciet manſue-
tum, & ſic de cæteris: deeſt verbis
efficacia, quia deeſt exemplum: Non

Sanchez Reg. ég0 ſic loquor, ſed S. Felix Epiſco-

PfEI p. 5.
c. g.

5. Aug. de
Iingul. Cler.

MWenoch.

pus, qui quæſitus, cur verba prædi-
catorum ſint adeò debilia in moven-
do? repoſuit, quia manus eorum
ſunt valdè debiles in operando. &c.
Propterea monet S. Auguſtinus: Vi-
deant Sacerdotes, ne Deum offendant, dum
contra populum incipiunt impedire, quod
pradicant. Atque hæc boni exempli
neceſſitas cauli umica eſt, cur 88. Ba-
tres & ſpiritus Magiſtri in Sacerdote,
qui verbum DEl ex officio ad popu-
lIum declamat, ſanctam & ab omni
nævo alienam vitam requirant: San-
tus Gentium Apoſtolus Timotheum
ſuum, qui ob juveniles annos auéto-
ritatem ſibi deeſſe querebatur, ad in-
culpatam vitam hortatus eſt, addens
ſore, ut dein inſigne animarum lu-

cent. 7, c. 72. crum

cxru
ud

lem
won)
ſe 3
Tar
auli

ün

(†) 371

e crum prædicatione facturus eſſet, quia
II auditores non attendunt ad juventu-

ou tem, ſed ad vitæ decentiam. S. Hie-
ka ronymus ad Nepotianum ſcribit: Ita
eln te geras, ut opera tua non ſint con-
n traria tuæ doctrinæ, ne tibi objiciant
li; auditores: delicatus magiſter eſt,
ℳ.Tↄ̈ 'qui pleno ventre commendat jeju-
mu nium, etiam fur poteſt improbare
u avaritiam. Quin imèò hæc ipſa boni
E exempli neceſſitas cauſa unica eſt, cur
N infernalis inimicus per ſuas tentatio-
nes & inſidias ſacris prædicatoribüs
on moleſtior ſit, quàm aliis: cùm pien-
nos tiſſimus Sacerdos Petrus de IUIgloa
oℳ Miſſionarius in America diu noctuque Xhool.
o ad evertenda Veneris ſacrificia ope- cent. 2.
ram conferebat, tam pudendis, tam Wr. 15.
illecebroſis, tam importunis tenta-
,5 tionibds, quales nunquam anteà ex-
pertus fuerat, adeòô fuit impugnatus,
ut feré ad pulſillanimitatem redigere-
m tur. Qur autem tentator adeò fuit illi
“ moleſtus? quia ſcit conatus omnes
Cconcionatorum fore inutiles, ſi ipſi in
„ peccata labantur. .
Nter 10. Age ergo, mi Sacerdos Domi-
h ni, antequàm ad curam animarum,
aut ad Verbi Divini prædicationem
manum admoveas „Prius operam da,
„ ut ab omni peccati macula emunda-

A a 2 tus

372 % (†t) £

tus ſupremum virtutis ac perfectio-
nis Chriſtianæ apicem conſcendas:
qui agnum paſchalem comedebant,
prius cingere renes jubebantur, id
eſt, domare appetitum, quàm bacu-

Rupert. l.2. lum paſtoralem arripere, ait Ruper-

in Exod. c.

13.

tus: ita nullus paſtorale prædicatio-
nis officium aſſumere debet, niſi priùs
fuerit purgatus, & in virtute perfe-

5. Thom. p. 3. us „ verba ſunt Angelici Doctoris.
7. 41. a. 1. Peccatori non convenit hoc officium!

ad. 1.

Menoch.
cent. 7.
cap. 23.

Pſal. 49.

Expertus eſt infelix Origenes! poſt-
quàm in hæreſin & idololatriam tur-
piter prolapſus eſt, poſteà Hieroſo-
lymam veniens à Clero & populo,
qui famæ illius admiratione teneban-
tur, rogatus eſt, ut pro concione
ſermonem faceret. Diu reluctatus &
demum precum importunitate victus
conſcendit cathedram, aperit Scriptu-
ram, & ecce! prima fronte incur-
rit in illum textum: Peccatori autem
dixit Deus, quare tu enarras juſtitias meas,
& aſſumis teſtamentum meum per os tuum?
His lectis primèò obſtupuit, dein in
amaras lacrymas effuſus è cathedra
abiit, inquiens ſecum ipſo: Qu’ fieri
poteſt, ut alios de peccato vitando
moneam, cui ipſe obnoxius ſum?
Hoc dictum, mi Sacerdos, altè cor-
di imprime, inanem eloquentiæ ar-
tem

ten
due
Veh
(edh
tarm
ne
cebeh
ſer
coll
ita
s

felie⸗
endes
leban
nnl
n bi
Ruy⸗
Giene
ocke⸗
an
8Ne
An
liero
hi
enebr
OMeis
no
e ſi
Nerſ⸗
io
M
len⸗
hu
ind
ſec⸗
ir1

(†t) 373

tem deſpice, zelum Apoſtolieum in-
due, in crimina non in perſonas in-
vehere, oblocutionibus populi non
cede, & ante omnia vitam inculpa-
tam age, dicens cum miſero Orige-
ne: quomodè alios viam cœli edo-
cebo, à qua ipſus aberro? denique
ſpem & confidentiam omnem in Deo
colloca, quia ſicut labor penes te,
ita fructus penes illum eſt, neque ma-
jus reportabis animarum lucrum,
quàm quantum ille ſuâ gratiâ tibi
cooperabitur.

A M E N.

Aa 3 Brevis

374 £ (†) £
eerEeNE
Brevis Inſtructio

Pro vita Clericali ritè inſtituenda.

8. I.

De Fine & inſtrumentis Sacerdotis:

DEI honorem quærere,
Ut magis dilatetur. a.
Seipſum non negligere
Ut anima ſalvetur. b.
Et proximum perficere,
IIt charitas ſervetur. c.

a. Nam de Sacerdote dicit DElIS
Quoniam vas electionis eſt mihi iſte, ut portet
nomen meum coram gentibus & Regibus, &
Filiis ſrael. Act. 9. b. Quid enim pro-
deſt homini, ſi mundum univerſum
lucretur, animæ verò ſuæ detrimen-
tum patiatur? Matth. 16.. Hinc quip-
pe oritur ſumma dignitas Sacerdotis;
Cum, teſte D. Dionyſio de cœl. Hier.
c. 3. Omnium divinorum diviniſſimum ſit
cooperari Deo in ſalutem animarum.
Iuſtru-

——

ll
ulen
Chri
at
liſre
d
16o

jun
ſel
Gen
61

o

(†) * 375

Inſtrumenta Sacerdotis.

Sufficiens Scientia,
Ad munus adimplendum. «.
Major longè prudentia,
Ad recté procedendum. b.
Et ſumma Sanctimonia, c.
Ad fructum faciendum. d.
«. Ne audiat illud Oſeæ. Cc. 4. Ti
repuliſti ſeientiam; & ego repellam te, ne
Sacerdotio fungaris mibi. b. Juxta illud
Chriſti. Matth. 10. Eccc ego mitto vos
ſicut oves in medio luporum, eſtote ergo pru-
dentes ſicut ſerpentes. c. LUlt impleat il-
lud DEI monitum; Sankki eſtote, quia
ego ſanétus ſum Dominus Deus veſter. Le-
vit. 19. d. Sic enim velut palmes con-
jungitur cum Chriſto velet vite, &
ſperare poteſt impletum iri, quod
idem Chriſtus dixit: Qui manet in me,
& ego in eo, hic fert frultum multum.

Joan. 5.
H. II.

Obſervanda erga ſuperiores Perſo⸗
Nas.

Erga DEUAIl.

Fides viva. a.
Spes firma. b.
Charitas perfecta. .

A a A4 4, Qu

376 (†) *£

g. Quò vivaciter credat Deum, qui
eſt ipſe Via, Veritas & Vita, Joan. 14.
Non niſi veriſſima revelantem, om-
nia bona eminentiſſimo modo con-
tinentem (juxta illud Moyſi dictum:
Ego oſtendam omne bonum tibi. Exod. 33.)
ubique & in omnibus exiſtentem (in
ipſo enim vivimus, movemur & ſumus Act.
17.) ut ſtudeat ambulare coram
Deo, memineritque ſemper illius
dicti Chriſti: Quamdiu feciſti uni ex mi-
nimis meis, mihi feciſti. Matth. 2 5.
9. Quà firmiter ſperet, copioſum
gratiæ auxilium, felicem operum ſuc-
ceſſum. c. Agendo & patiendo, quæ
vult Deus, quomodo vult, & quia
vult :
Omne tulit punctum, patitur qui
ſemper agitque,
Qui vult, quove modo vult Deus,
& quia vult.
Domine doce me (ſemper) facere
voluntatem tuam. Pſal. 142.

Erga Chriſtum.
Charitas tenerrima
Propter redemptionem. «.
Gratitudo maxima
Propter vocationem. ?.
Imitatio ſtudioſiſſima
Propter perfectionem. c.
a. Hoc

natd

Ven
Ciis
ſtri
ent
ſen
mor
tion
,
en.
lel
1!

an

im

dun

Dar

nae
dl

Nel
nl
1
0N
n
6,
1
N

415

α (1) $ 377

a. Hoc enim beneficium teſte S. Ber-
nardo, amorem noſtrum omninè ſibi
vendicat, devotionem noſtram blan-
diùs allicit, juſtiùs exigit, arctiùs
ſtringit, & vehementius afficit. b.
Quam præſtabit, ſi Chriſtum ſibi di-
centem imaginetur, & exaudiat: Ob-
ſecro vos, ego vinctus in Domino, (imò &
mortuus pro vobis) ut ambuletis voca-
tione, qua vocati eſtis. Eph. 4. Satagentes,
ut per bona opera certam veſtram vocatio-
nem, & electionem faciatis. 2. Petr. I.
c., Ideo enim exemplum dedit nobis,
ut quemadmodum ipſe fecit, ita &
nos faciamus. Joan. 13.

Erga Z. V. & Cœlites.

Æſtimatio magna, a.
Propter meritorum præſtantiam.
Veneratio conſtans, b.
Propter Gloriæ excellentiam.
Fiducia maxima, c.
Propter patrocinii potentiam.
«g. Nimis enim honorificati ſunt
amici tui Deus. Pſal. 138. b. Ea ma-
xXximè, quam ſequens Verſus indicat:
Sanctorum eſt cultus pulcherimus optima vita.
c. Quid enim ſub tantis Cuſtodibus (&
Patronis) timeamus, aut diffidamus?
Figeles ſunt, potentes ſunt, S. Bern. in
pſal. qui habitat.
Aa f Erga

378 „ (*) £G
Erga Eccleſiam.

Inſignis Honoratio,
Per vitæ Sanctitatem. «.
Filialis ſubjectio,
Per officii Fidelitatem. b.
Fortis propugnatio,
Per doctrinæ poteſtatem. c.
a. Juxta illud Tobiæ c. 14. Hono-
rem bhabebis Matri tua omnibus diebus vita
tua., b. Conformiter illi monito: Eſta
fidelis usque ad mortem, & dabo tili coronam
vita. Apoc. z. c. Nientes, quoniam in
defenfionem Evangelii poſiti fumus. Phi-
lipp. I.
Erga Epiſcopos, aliosque ſuperiores.
Summa reverentia
Quia DEI Vicarüi. a.
Charitas ingenua,
Quia Patres piiſſimi. .
Obcdientia promptifſima,
uia Paſtores optimi. c.
a. Juxta illud Luc. 10. Qui vos ſper-
nir, me ſpernit. b. Nam in Chriſto 7ESlI
per Evangelium illi nos genuerunt. I. Cor.
4. c. Hortante S. Paulo 13. Hebr. Ole-
dite prapoſitis veſtris, & ſubjacete eis, ipſi
enim pervigilant, quaſi rationem pro anima-
bus veſtris reddituri, ut cum gaudio hoct
faciant, & non gementes.
PErga

timn
69
tes
mis

cenn
bös
der
ſi
Hi

ſhea

(†) £ 379
Erga WMaonates.

Honoris juſti oblatio
Propter ſtats eminentiam a.
Favoris conſervatio
Propter virium potentiam. b.
Locutionis cautio
Propter periculi præſentiam. æ.
a. Juxta illud D. Petri I. C. 2. Deum
timete, Regem honorißcate. b. Nam ùt
ſapienter quidam monuit, ad magna-
tes velut ad ignem nec propinquè ni-
mis accedendum, ne nimirûm ac-
cendamur, & elevemur inconſtanti-
bus favoribũs: nec procul nimis diſce-
dendum, ne frigeamus defectu bene-
fciorum ab ipſis conferendorum. c.
Hinc ipſe Deus monuit, Exod. 22. Prin-
cipem populi tui non maledices.

§. III.

Obſervanda erga æquales, alios
Sacerdotes.

Concordia in effectu
Propter vinculum fraternitatis. a.
Reverentia in colloquio
Propter meritum dignitatis. .
Promptitudo in obſequio,

Propter titulum æqqualitatis. .
a. Ut

380 K (†4) G&

a. Ut ſicut olim primorum Chriſtia-
norum, ita nunc Sacerdotum ſit cor
unum & anima una. Act. C. 4. b. Jux-
ta Ecoleſiaſtici c. é6. monitum, In mul-
tudine Presbyterorum prudentium ſta, &

Saptentia iliorum ex corde conjungere, ut

omnem Sapientiam DEI poſſis audire.
c. Quod enim vultis, ut faciant vobis Ho-
mines, & vos facite illis. Matth. 7.

Erga Beneſactores.
Beneficii agnitio,
Per dignam æſtimationem. «.
Gratiarum actio,
Per crebram prædicationem. b.
Viciſſitudinis exhibitio,
Per obſequiorum delationem. c.
a. Nam optima beneficiorum cuſtos eſt
ipſa memoria beneficiorum, & perpetua con-
feſſio gratiarum, juxta S. Chryſoſt.
Hom. 25. in Matth. b. Invitat quippe ad
magna, qui gratanter ſuſcipit modica, &
ſpem de futuris recipit, qui transacta benefi-
cia recognoſcit. Caſ. Ep. 4. c. imitari
enim agros fertiles nos oportet, qui
multò plus reddunt, quàâm accepe-
rint. Senec. in Epiſt.

Erga Inimicos.
Injuriæ condonatio,
Per divinam dilectionem. «.
Ora-

4.
Mr
na
60
lib,
0

Hor
ſit i
luſt a
cohe

4
G
e
Mi
e
lu

Cri
inſter
ME
1
geni
hi⸗
,

(†) £ 381

Orationis oblatio,
Per ignorantiæ prætenſionem. ?.
Amoris conciliatio,
Per beneficiorum collationem. c.
a. Ut impleatur Chriſti mandatum
Matth. 5. datum: Diligite inimicos ve-
Kros „ & benefacite his, qui oderunt vos,
& orate pro perſequentibus vos, ut ſitis Fi-
lii Patris veſtri, qui in cœlis eſt. b. Dicen-
do cum Chriſto: Pater, dimitte illis,
non enim ſciunt, quid faciunt. Luc. 23. C.
Hortante Apoſtolo Rom. 2. Si eſurie-
rit inimicus tuus, ciba illum; ſi ſitit, po-
tum da illi; hoc enim faciens carbones ignis
congeres ſuper caput ejus.

Erga vicinos, aliösque non ſubjectos.
Pacis converſatio
Propter communem conſolatio-
nem. a.
Jurium conſervatio
Propter juſtitiæ defenſionem. é.
Auxilii oblatio
Propter amoris obligationem. c.
a. Ut monet Apoſtolus Rom. 17.
Quod ex vobis eft, cum omnibus homini-
bus pacem habentes. b. Qui enim ſequitur
Juſtitiam & miſericordiam, inveniet vitam,
& gratiam. Prov. 2I. c. Nam, quà men-
ſura menſi fueritis, eadem remetietur vobis.
Luc. 6.
Er-

382 S (†) £D
Erga Mulieres.

Rariſſima aſpectio
Propter caſtimoniæ conſervatio-
nem. a.
Breviſſima collocutio
Propter publicam ædificationé. 5.
Cautiſſima converſatio,
Propter lapſus devitationem. c.
a. Memento, quoniam malus eſt oculus
nequam. Eccl. c. I. Et quod, qui annuit
oculo dabit dolorem. b. Quia per levia
verba venitur ad peſſima facta, ut
ſapienter dixit Trithemius. c. Quia
nec Davide ſanctior, nec Samſone
fortior, nec Salamone ſapientior es,
ut ait Hieronymus.

Erga pauperes & WMeros.

Suavis allocutio
Ad cauſandam conſolationem. a.
Chriſtiana compaſſio
Ad demonſtrandam dilectioné. ?.
Amorolſa ſubventio
Ad faciendam fublevationem. .

a. Si enim lingua gratioſa Eucharis in
bono homine abundat juxta Eccl. 6. Quid
ni magis in Sacerdote? b. Quia teſte
S. Gregorio in Moral: Plus eſt com-

pati ex corde, quàm dare, quia quis-
quis

nint
terio
lun
u
An
8.
ihe
dhin

cgiie

erntn

iot

Nnen

4 ℳ

41.

erle
n,
m
nion

0

„α (1) 383
quis indigenti perfectè compatitur,
Mminùs æſtimat omne, quod dat; ex-
teriora largiens, quod eſt extra ſeip-
ſum, dat: qui autem fletum & com-
Paſſionem proximo tribuit, ei etiam
aliquid de ſemetipſo tradit. . Sequens
S. Tobiæ conſilium: Quemodo potue-
vis, eſto miſericors, ſi multum tibi fuerit,
abundanter tribue: ſi exiguum tibi fuerit,
criam exiguum libenter impertiri ſtude. C. 4.

Erga Hoſpites.
Benevola exceptio,
Propter Hoſpitalitatem. a.
Liberalis tractatio,
Propter charitatem. b.
Jucunda converſatio,
Propter hilaritatem. c.
a. Juxta illud Apoſtoli Heb. 13.
charitas fraternitatis maneat in vobis, &
Hoſpitalitatem nolite obliviſci. b. Ut audire
quondam cum ſolatio mereatur: Ho-
Ses eram, & collegiſtis me. Matth. 25. C.
Hortante Eccleſiaſtico c. 3 5. in omni
dato hilarem fac vultum; hilarem quip-
de datorem non Deus tantùm, ſed &
homines diligunt.

Erga defunctos.
Creberrima recordatio,

Propter gratiæ ſocietatem. a.
Tener-

384 (†*) £
Tenerrima commiſeratio,
Propter poœnæ acerbitatem. 4.
Celerrima ſubventio,
Propter auxilii neceſſitatem. c.
a. Hinc ad Sacerdotes præcipuè
clamant! Miſeremini mei, miſeremini mei,
ſaltem vos Amici mei, quia manus Domini
tetigit me. Job. 19. b. Quia, teſte S. Au-
uſtino in Pſal. 37. ignis ille etſi non
it æternus, miro tamen modo gra-
vis eſt, ſuperâtque omnem ponam,
quam homo unquam paſſus eſt in hac
Vita, vel pati poteſt. c. Si enim dum
cadit Aſinus, omnes eum ſublevare
feſtinant: & dum porcus cadit, om-
nes alii porci accurrunt, an non,
dum clamat inter tormenta Fidelis,
celeriùs ſübveniendum erit? S. Au-
guſt. ſ. 44. ad FF. in Eremo.

Obſervanda Erga Inferiores.
Erga Parochianos.

Amor univerlalis,

Propter cauſæ ſimilitudinem. 4.

Zelus prudens,
Propter officii amplitudinem. ’.
Vita exemplaris, “
Propter ſuaſionis aptitudinem. ’.
a. Juxta

4.
Pene
n
dos
Dom
Mn
Uitr

lay

guan
logt

Daſt

ſer
exi
14)
co
ent

Nemn

ſ

en
reſs
ili
Di
e
etl
D

SCL 385
a. Juxta illud S. Jacob. 2. Wolite in
perſonarum acceptione habere filem Domini
noſtri gESs Chriſti gloria. b. quia Sacer-
dos eſt illi fidelis ſervus & prudens, quem
Dominus ſuper familiam ſuam con ſtituit.
Matth. 24. c. ut ad imitationem Ma-
giſtri ſui incipiat facere & doeere. Quia
ila vox libentius auditorum corda penettar,
Juam dicentis vita commendat; quia quod

loquendo imperat, oſtendendo adjuvat, ut

Bat, Ut benée S. Gregorius dixit in
Paſtoral. p. 2. C. 3.

PEroa domeſticos.
Impera diſcrete negotium
Propter infirmitatem. «.
Exige manſuete ſupplicium
Propter charitatem. b.
Redde fideliter præmium
Propter æ quitatem. c.
2. Quia ut ſapienter quidam dixit:
Mortalium vires ut plurimùm debiles,
fervoris & laboris exceſſu franguntur,
exilium continuatione roborantur.
b. Nam ut S. Proſper ait: l. 2. de Vit.
contempl. Leviter caſtigatus exhibet reve-
ventiam caſtiganti, aſperitate autem, & in-
crepatione nimia offenſus, neque increpatio-
nem recipit, nec ſalutem. c. Quia dignus
eſt operarius mercede ſua. I. Tit, F.

B b J. V.

386 (1
Obſervanda erga ſeipſum.
Erga ſuam perſonam.
Cura œconomiæ ſobria

Propter majorem ædificationem.
Cura corporis moderata

Propter faciliorem operationem. b

Cura animæ præcipua

Propter potiorem æſtimationem.«

a. Quia ut recte Petrus Bleſſenſis
ait, Vacuum à ſæcularibus oportet
eſſe animum Divinæ ſervitutis obſe-
quio dedicatum. Magnis addictus es?
Noli minimis occupari: minima &
vilia ſunt, quæcunque ad ſæculi quæ-
ſtus, & non ad lucra pertinet anima-
rum. b. Unde S. Hieronymus benè
monet: Ex viliſſimis etiam cilis vitanda
eſt ſatietas; nihil enim ita obruit animum,
ut venter plenus & exaſtuans. c. & enim
animam negligamus, nec corpus ſalpare po-
terimus, inquit recte S. Chryſoſtomus.
Qui ergo ordinem ſervat, & quod primum
eſt, colit, etiam ſi negligat, quod ſecundum
eſt, per primi ſalutem ſalvabitur & ſecun-
Um.

Erga

* (†) O 2387
Erga vocationem.
n Magna æſtimatio,
Propter dignitatis eminentiam. a.
Perfe ta cognitio,
Propter muneris exigentiam. 6.
Studioſa executio,
nl Propter Præmii excellentiam. c.
a. Quâm elare ſequenti ſententia
CQaſſiodorus in Cat. mundi expreſſit:
Sacerdos DEI, ſi altitudinem cœli contem-
ond pleris, altior zs: ji pulchritudinem Solis &
Tuna, pulchrior es: ſi diſeretionem Ange⸗

l⸗ lorum, diſeretior es: ſi omnium Domino-
a rum ſublimitatem, ſublimior es: ſolo Crea⸗
80

tore tuo inferior es. b. Si enim, ut Leo0
Loquitur, in aliis vox tolerabilis videtur,
niu inſcitia (eorum, quæ ad officium per=
ls cinent) quomodo erxcuſari poterit in eo;
qui quaſi Magiſtrum infantium, & Docto-
r rem infipientium profitetur? ignorans uti⸗
que ignorabitur, imd & multos ignorare
jaciet & ignorari. c. Ne audiat, quod
e miles ignavus Alexander nomen ge-
Arens à Rege Alexandro audire debuit;
D Aut nomen Alexandri depone, aut Alexane

17 dro digna gere.
ui
Erga Media.

Studium Orationis avidiſſimum,
Ad obtinendam gratiam, a.
— . Bb à Stu⸗

388 △ () *
Studium mortificationis continuſ;
Ad purificandam conſcientiam. .
Studium humilitatis neceſſarium,
Ad cavendam vanam gloriam.
4. Nam ut bene S. Auguſtinus hôm.
40. ait: Rettt novit vivere, qui retctt no=
vit orare. b. Qui enim Chriſti ſunt, carnem
ſuam crucißerunt cum concupiſcentiis ſuis.
Galat. y. C. Quia perir omne, quod agi-
tur, ſi non in humilitate cuſtoditur. 8.

Greg.
Erga Cficium.
Exacta diligentia,
Ob muneris dignitatem. 4.
Reflexa experientia
Ob operationis facilitatem. a.
Invicta conſtantia
Ob coronationis neceſſitatem. é.
a. Juxta monitum Eccleſiaſtici c. 33.
In omni opere tuo pracellens eſto. b. quia
juxta proverbium: Experientia eſt
optima magiſtra rerum. c. quia incaſ-
ſum bonum agitur, ſi ante terminum deſe-
ratur. S8. Greg. I. I. Mor.

Erga Executionem.

Pura intentio
Ad augendum meritum. a.
Studioſa operatio

Ad implendum officium. b.
Oene-

10,
giil
Vil
inp
ha
at
u
cul

Ne

da
m
ten

a
ka⸗
Ut

anm
ginn
rün.
P
tikin
n
ris
n

(†) £ 389
Generoſa reſignatio
Ad tranquillandum animum. c.
a. Juxta conſilium S. Paul. I. Cor.
10. Kiye manducatis, ſive bibitis, ſive aliud
quid facitis, omnia in gloriam DEl facite.
b. ut dicere poſſit ſuo modo cum Da-
vid I. Par. 32. Totis viribus praparxayi
impenſas domus Dei mei, ſeu actionem
hanc vel illam, non enim homini prapa⸗=
ratur, ſed Deo. o. quia ſi Deus eſt cau-
ſa illius, quod quæris, contentus eris,
quomodocunque eveniat. Thomas

Kemp.

Erga inciramenta. .
Crede DEl præſentiam
Quia ſummus ſpectator eſt. a.
Spera promiſſam gloriam,
Quia ſummum præmium eſt. b.
Ama tui victoriam
Quia ſummum imperium eſt. c.

a. Quidni enim potiori jure dicat
Sacerdos, quàâm Epicurus: Hac ego
multis ſed tibi, ſatis enim magnis ab-
teri theatrum ſumus. b. Juxta ipſius
DEl teſtimonium: Ego ero merces tua.
magna nimis. Gen. I5. c. Nam impe-
rare ſibi maximum imperium eſt, ut
ut jam olim ſapientes pronunciarunt.

Bb 3 Wrga

390 2e (1†) &
Erga pericula.

Deguſta vinum modioe
Ob vitandum ſcandalum. a.
Age cum fœminis Angelice
Ob cavendum periculum. b.
Tracta pecuniam cautè
Ob fugiendum vitium. c.
a. Juxta S. Pauli conſilium Timo-⸗
theo c. I. datum: Modico vino utere
propter ſtomachum tuum, & crebras agro-
tationes tuas, b. Ita S. Cyprianus de
ſingul. Cleric. dum ait: Sic agite, ut
ſemper in Clericis Eccleſia Senatus candidus
conſtet, Severitas in vobis circa fœminas vi-
geat, auctoritas polleat, vigor teneatur, gra-
vitas veneretur. c. Quia Dæmone gravior
eſt pecuniarum cupiditas, teſte S. Chryſoſt.
Hom. 64. in C. 12. 30. quâ multi mag!s
yerſuaſi ſunt, quam Ethnici ab idolis, qui-
us nen omnia parent, huic verd omnia &
quodeunqne faciendum ſuggerit» obſequun-
tur.

Erga redditus.
Moderata procuratio,
Secundùm neceſſitatem. «.
Studioſa conſervatio,
Secundùm æquitatem. ?.
KRecta diſpenſatio,
Secundum pietatem.

4g. Ita

(1) 2„ 391

a. Ita S. Paulus I. Tim. 6. Habentes
alimenta, & quibus tegamur, his contenti
ſimus. b. Quia patrimonia pauperum ſunt
facultates Eccleſiarum, teſte S. Bernardo
c. Juxta illud Luc. 17. Quis putas eſt
EFdelis diſpenſator & prudens? & Beatus
ille ſervus, quem cùm venerit Dominus, in-
venerit ſie facientem.

§. VI.

Obſervanda Circa Actiones quo-
tidianas.

De Tempore Matutino.

Surge manè velociter,
Suadente æquitate. a.
Veſtire clericaliter,
Suadente honeſtate. b.
Offer preces hilariter,
Suadente pietate. c.

a. Juxta monitum Eccleſiaſtici cap.
32. Hora ſurgendi ne te trices, b. Ut ipſo
veſtitu oſtendat, ſe conſilium S. Pauli
ſecutum: Induimini Dominum noſtrum

. un Chriſtum. Rom. C. 13. c. Ita Sa-

omon Prov. 3. Honora Dominum de
tua ſubſtantia, & de primitiis frugum tua-
rum, & abundabunt horrea tua frumento
& vino torcularia redundabunt.

Bb 4 De

392 &ε (1) £
De Mecditatione.
Sit præparata optimeè,
Ad congruum affectum. a4.
Sit abſoluta integre
Ad ſolidum profectum. b.
Sit ordinata practice,
Ad plurimum effectum. c.
a. Juxta illud Eccleſiaſtici c. 19. Ante
erationem prapara animam tuam, & nol;
eſſe quaſi homo, qui tentat Deum. b. IIt
ekperiatur, qued David Pſal. 38. di-
xit: Concaluit cor meum intra me,
& in meditatione mea exardeſcet ig-
nis. o. Quia teſte Caſſiodoro ſuper
Pſal. 16. Mius eſt perfecta oratio, cujus &
cauſa clamat, & lingua, & actus, & pita.

De Oratione Vocali.

Sit humilis & reverens.
Quoad corporis diſpoſitionem. «.
Sit prudens atque diligens
Quoad mentis attentionem. b.
Sit ardens atque permanens
Quoad affectus intenſionem. c.
«. Quia humilium & manſuetorum ſemper
DEO placuit deprecatio. Judith. c. 5. b.
Quid enim prodeſt ſtrepitus labiorum, ubi
cor eſt mutum? Neque enim verba depre-
cantis Deus attendit, ſed orantis cor aſpicit.
Iſidor. de ſum. bono Il. 3. c. 8. c. Nam
virtutis

nenl

(†) &£ 393
virtutis pondus oratio non habet,
quam nequaquam perſeêéverantia con-
tinui amoris tenet. Veraciter o-⸗
rare eſt, amoris in compunctione ge-
mitus, & non compoſita verba relo-
nare. S. Greg. in Mor. .

Præmitte benedicite
Ut prius agnoſcaris. «.
Quod ſumis fume modicè
Ut finem conſequaris. .
Perſolve grates impigreè,
Ut ſæpiùs paſcaris. c.
a. Quia menſa ab oratione ſumens
initium & in orationem deſinens nun-
quam deficiet, juxta S: Chryſêſtomum.
b. Ita Ezechiel ſuadens, c. 4. Cbus
tuus, quo veſceris, erit in pondere. c. Jux-
ta Moyſis confilium Deut 8. datum:
Cum commederis & ſaturatus fueris, bene-
dicas Domino DEO tuo.

De Kecreatione.

Poſt menſam curas abijce,
Ne fixa mens gravetur. «.
Aptam quietem elige,
Ne corpus enervetur. b.
Honeſta verba loquere,
Ne ſpiritus laxetur. c.
Bb y7 4. Nasts

294 (†*½) K*

a. Nam ſicut nimia frangit arcum inten-

ſto, ita neglecta animum enervat remiſſio;
ut habet commune adagium. b. S ſecun-
Iùm corpus ut jumentum facti ſumus apud
DEVUM, teſte S. David pſal. 72. Quid-
ni ſua quoque jumento huic ad reparandas
vires viciſſitudo ac quies concedatur? c.
Sicut enim fornax cirò calorem perdit, ſ
aperto oſtio, frigido azri concedatur aditus,
ir a facile quoque devotionis eyaneſcit ſpiritus,
ſi oſtium lingua per dißoluta colioquia laxe-

tur. S. Bern.

De converſatione cum externis.

Sit ſancta converſatio,
Ut clericus puteris. a.
Equalis ſit dilectio,
Ut nullum aſperneris. .
Sit efficax locutio,
Ut plurimos lucreris. c.
«. Nam quoties loqueris, toties
ſcito, te morum tuorum chirogra-
phum aliis exhibere, juxta illud: lo-
quere, ut videam te. Wido. b. De-
cet enim æqualem eſſe menſuram af-
fectionis, ubi par eſt cauſa dilectio-

. „
nis. c. Quod fiet, ſermo antèquem

proferatur, libra juſtitia examinetur, ut
ſit gravitas in ſenſu, in ſermone pondus, &
in verbis modus. S. Ambr. I. Offic. C. 2.

De

4

(†) £ 295

De viſitatione ægrorum.

Hos viſita velociter,
Pro obligatione. a.
Alloquere ſuaviter,
Pro conſolatione. b.
Hortare efficaciter,
Pro confortatione. c.
4a. Ad exemplum Chriſti dicentis:
Veniam & curabo eum. Matth. 98. b. Quia
qui dulcis eſt eloquio, commendatiorem red-
dit doctrinam. Favus mellis verba compoſita.
Prov. I16. c. Ut medicinam, quam
corpori ægro afferre non poteſt, ſup-
pleat per animum ſalubriter confor-
tatum.

De confeſſione audienda.

Exacta audientia
De peccatis admiſſis. a.
Severa reticentia
De ſecretis commiſſis. b.
Diſcreta pœnitentia
De delictis remiſtſis.
4. Quia nefcit juſtitiam obſervare
ſententiæ, qui non ſtuduit perfectam
habere notitiam cauſæ. b. Juxta illud
Eccleſiaſtici c. 19. Audiſti verbum adver-
ſus proximum tuum? (nimirum pœni-
tentis contra ſeipſum) commoriatur in
te, pdens, quoniam non te diſrumpet. e
KHiinc

396 (†)

Hinc enim vel maximè implere debet
illud Chriſti: Venite ad me omnes, qui
laboratis & onerati eſtis: Tollite jugum me-=
um ſuper vos; jugum enim meum ſuaye eſt,
& onus meum leve. Matth. II.

De Concione.

Appoſita ſit, & ſolida a.
Quoad materiæ inventionem. .
Excocta ſit & fervida. o.
Quoad formæ diſpoſitionem .
Decore multo prædita
Quoad ipſam elocutionem. e.

a. Ne dum parvis ſublimia, & non
profutura prædicat, ſe magis curet
oſtendere, quàm auditoribus pro-=
deſſe. Ait S. Gregorius. b. Ut jure
ufurpare poſfit illa verba: Audi fili;
verba mea, verba ſuaviſſima, & owmnem
Philoſophorum, & ſapientum hujus mundi
fapientiam excedentia. Verba mea ſpirirus
& vita ſunt. Thom. Kemp. I. 3. C. 3.
c. Alioquin, qui aſcendit ſine labore,
deſcendit ſGne honsre. d. Non enim
ſectari debet lenocinia Rhetorum,
ſed veritates piſcatorum. Sermo me-
us (debet dicere cum S. Paulo I. Cor.
2Z.) & prædicatio non in perſuaſibili-
bus humanæ ſapientiæ verbis, ſed in
oſten-

i

I.

ni

(1 2„ 397

oſtenſione ſpirits, & virtutis. e. Quia

quod patinæ cibo hoc elocutio Verbo

Dei præſtat: alterutrum horum faſti=
ditur, ſi illorum alterutrum ſordeſcat.

De Cuteheſi.

Hanc magni ſemper æſtima;
Ut par eſt æſtimari, a.
Crebròô tuis prædica;
Ut par eſt commendari. b.
Summàâ cum cura explica,
Ut par eſt obſervari. c.
a. Quia Adbleſcens juxta viam ſuum (à
Catehiſta oſtenſam) etiam cùm ſenuerit,
non recedet ab ea. Prov. 22. b. IIſur-⸗
pans illud Chriſti: Sinite parvulos venire
ad me, & ne prohibueritis eos. Marc. 10.
c. Ne juſtè audiat querelam illam: Par-
vuli petunt panem, & non eſt, qui frangat
eis Thren. 4.

YBe Somno.

Somni quietem exeipe;
Ut brevi moriturus. a.
Arcana mentis diſeute,
Ut Judicem paſſurus. b.
DEI favores recole:
It plures percepturus. c.
a. Juxta illud Luc. 12. Hac nocte
animam tuam repetent à te, & quæ parſti,
cujus

398 (rf) G
cujus erunt? b. Si enim nosmetipſos dijudi=
caremus, non utique judicaremur. I. Cor. I1.
c. Nam jugiter ſibi ſubvenire facit, cui col⸗-
latuin beneficium ob oculos ſemper aſſiſtit.
Caſſiod. ſuper Pſal. Quoniam miſer.
Inſpice & fac ſecundúm exemplar,
quod tibi monſtratum eſt. Exod. 25.
Quod non intelligis, dum legis,
cognoſees in die viſitationis.
Thom. Kemp.l. 3. C. 3.

—

HEBDOMAS

PII SACERDOTIS,

Continens
Utiliſſimas Meditationes,
& Conſiderationes, ad Recollectio-
nem & profectum ſpiritũs perquàm
conducentes
Jam olim
in lucem datay
Sed nunc Inſtructionibus, & S.
tentiis ad rem facientibus illuſtrata,
& amplificata
Operd & Sradis

2

Sacerdotis ſæcularis

in cura animarum compluribs annis
verſati
Cum facultate Superiorum.

AIGSTA VINDEI.
Sumptib. Mathiæ Wolff, p. m. Viduæ & Filii.
An. 174 –.

15

ℳ ₰ r, e, r P,.
Aυso⁄.Gã CAaecC E aaz Jo Lels

X V

VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset

19 W

18

17

16

Copyright 4/1999 VXyMaster GmobH wwW.yXaster. com