Gi2328

Gi2328 Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

Hebdomas Sancta Pii Sacerdotis s N12511924529 021 ILHINIIIIIIIIII ingen SANCIA PII SACERDOTIS, L Continens Utiliſſimas Meditationes, & Conſiderationes, ad Recollectio- nem & profectum ſpiritûs perquà . conducentes . Jam olim . in lucem data A Sed nunc Inſtructionibus, & Se tentiis ad rem facientibus illuſtrata, & amplificata Operd & Studig Sacerdotis ſæcularis in cura animarum compluribs annis verſati Cum facultate Superiorum. AIIGSTAE VINDEL-. Sumptib. Mathiæ Wolff, p. m. Viduæ & Filii. An. 174 4. XAaä dRdH₰*k Adent deeffeet. Tolle Lege! Sacerdotes Domini incenſum & pa- nes DEO offerunt, & ideò ſancti erunt DEO ſuo. Levit. 21. . . ti PREFATIO. AD Sacerdotes Domini! ☛ PErbum ad te, MiSa- & cerdos Theophile, qui toties attrectas Diviniſſimum illud Verbum, & quin- que verbis de Pane Verbi carnem efficis! Verbum ad te! Et quod illud? ut ma- num ſubinde de tabula, pedem N 32 à ſem- PRFEFFATIO à ſemita, mentem à publicis re- trahas, tecumque tantiſper ha- bites, & nunc orando, nunc le- gendo, nunc meditando de le- e Domini, in abſcondito clau- 1 cubiculi, ſeu cordis angulo ſta- tum animæ tuæ diſcutias. S. n, rden. Thomas de Villa nova amicam 61.t.:. familiaritatem contraxerat cum quodam Archiepiſcopalis ſuæ Eccleſiæ Canonico, qui ſicut No- bilitate ac naturæ donis alios præcelluit, ita vitam omninò vi- tioſam, & vocationi ſuæ diffor- mem egit. Hunc ſancdctus Ar- chipræſul, ubi beneficiorum mul- titudine ſatis demeruerat, ali- quando rogavit, ut in ſui grati- am, certi negotii conficiendi causâ, Romam iter ſuſciperet. Promptus, paratúsque ad id ob- ſequii genus erat Canonicus: va- ledixit domeſticis, collectisque reculis, quibus opus habebat, accinxit ſe itineri, altera die Ro- mam abiturus. At ecce! ubi r ie — — — — - 64 — — — — 1 Ad Sacerdotes Domini. die in palatium ſacri Antiſtitis venit, ultima negotii mandata, & benedictionem obtenturus, a- miciſſima vi detentus, juſſusque eſt, eo tempore, quo tota urbs eum Romano itinere abeſſe cre- deret, in ſanctam ſolitudinem recedere, ibiꝗque ſalutis, quam hactenùs ſatis neglexerat, nego- tium pertractare. Et verò, Di- vinus Spiritus adeò potenter mo- vit cor Canonici, ut ille ſacræ fraudi non tantùm non ſuccen- ſeret, ſed lubens aſſentiretur. Heſit inter quaternos parietes non uno duntaxat, ſed gemino menſe, expiavit animam, edo- tusque, quantùm æterna præ- ſtarent terrenis, qui anteà fuit populi ſcandalum, poſteà factus eſt virtutis exemplar. Sacerdos Domini! Non peto à te Roma- na itinera, non integros in ſacro receſſu menſes: Quamquam 6! OdQiduana illa animi recolle- tio, quam ſacra exercitia vo- K 3 camus PREFATIO camus, ſtupendas morum meta- morphoſes ſæpe effecerunt! pro- fligatæ vitæ peccatores & coeno libidinis emerſerunt, inveterata odia depoſuerunt, deliciis, di- vitiis, & vitiis renunciarunt;, ad vitam meliorem, & ad religioſa nonnunquam clauſtra tranſie- runt. Verùm, mi Sacerdos, ſcio, quòd functionum, ad quas ob- ſtringeris, aut etiam, ſumptu⸗- um causâ, domo abeſſe non poſ- ſis, id unum rogo, ut nonnun-⸗ quam à negotiis temporalibus te abripias, & quo loco res ſint tuæ, quid muneris tui obligationes à te exigant, quomodo iisdem ſatis- facere debeas, quæ vitia tibi do- minentur, quibus virtutibus in- . ſiſtere te, quam viam ad cœlum tenere oporteat, ad animæ ſa- lutem ſeriò conſideres & medi- teris. Non ſine optimo effectu, dachinas in ſi DEl gratia cooperetur, id ef- Eiß doc., ficies. Sacerdos quondam ſce- 1. l. 2. n. 70. . dquonda nicâ levitate toti urbi Senenſi, notiſ- — — — ð — — — — — —— — — — — Ad Sacerdotes Domini. notiſſimus, ſcribebat ingeniosè, comoœdias ad captandos popu- li riſus, quin uſque adeò dig- gnitatis ſuæ fuit oblitus, ut ſæ- piùs ipſe in theatro mimum age- ret. His delictis ſuperiorum man- dato ad ſupplicia inquiſitus, cùm in tutum ſe receperat, perſua- deri fe paſſus eſt ad obeunda ſa- cra exercitia. Ecce! finito ſan- to receſſu in ſuggeſtum publi- cum aſcendit, ſuſpenſo ad col- lum fune, ore exangui, dejectis in terram oculis, totéôque vultu ad modeſtiam compoſito: hic anterioris vitæ vitia deteſtatus, excuſſit multitudini lacrymas, qui anteà excutere ſolebat cachin- nos, totique mundo vale annun- tians tranſiit ad clauſtra religio- ſa. En! hoc potuit ſacer receſ- ſus, hoc ſacra æternorum me- ditatio! Quæris, quam tibi ſuggeram meditandi materiem? Percipe! Haud multis abhinc annis in publicam lucem emerſit, R 4 non PREFATIO non tam mole, quàm pio fervore Eſtimabilis libellus, intitulatus: Hebdomas ſantta pii Sacerdotis, hanc ego piarum Meditationum heb- domadem ê ſacris Paginis, & ſanctorum Patrum placitis de- romptam, & non ſublimibus Rumamer ſapientiæ verbis, ſed di- Gtatis à Spiritu ſancto ceœleſtis Theologiæ principiis concinna- tam optavi millies ac millies, ut in omnium Sacerdotum manibus, animisque verſaretur, indubitan- ter ſperans fore, ut probi Sa- cerdotes hac libelli lectione in ſpiritůs fervore conſervarentur, & diſcoli, ſiqui ſunt, reformaren- tur. Libellus hic energicè lo- quitur, & Clericis ac Sacerdo- tibus cujuscunque gradus ac Or- dinis ſua vitia exprobrat, peri- cula detegit, ac obligationes enu- merat. Præcipuè veròô eos, qui in cura animarum conſtituti gre- gem dominicum paſcunt, ſui muneris admonet, demonſtrat- que, Ad Sacerdotes Domini. que, quàm facile, ſi munus hoc negligenter ac perfunctoriè ad- miniſtrent, ſi verbò & exemplô præire negligant, ſi in terrena magis, quàm Cœleſtia ferantur, & ſe & commiſſum ſibi gregem ir- reparabili ruina in æternam per- niciem præcipitent. Sed quo- niam exigua nimis opuſcula pri- mo intuitu nonnunquam con- temptum parturiunt, viſum eſt mihi ad DEl gloriam, & Cleri- corum præſertim ſæcularium uti- litatem non abs re fore, fi, quæ in libello hoc ſuccincta ſunt, am- plificentur, obſcura explicen- tur, & meditationes ac conſide- rationes adjectis nonnullis, quæ ad materiam faciunt, utcunque augeantur. Scopus autem, quem hoc mihi labore præfixi, idem ipſe eſt, qui illorum, qui mar- garitarum piſcatu ſeſe oblectant: Nunquam majore lætitiæ ſenſu perfunduntur, quàm cùm dux cæterarum eorum in retia incidit; X 5 tum PREFATIO tum enim certi ſunt, minores alias conchas magno à ſe numero cCapiendas, à principe ductas, ſeductàsque. Parem in modum ſiquis eſt uſpiam utilis Zeli Chri- ſtiani labor, is profectò eſſe mi- hi videtur, qui formando idoneo Animarum bPaſtori ac Parocho impenditur, quia und eademque operâ totus populus formatur & emendatur. Neque putes mi Clerice, me cavillos & Crimi- nationes in hoc opuſculo allatu- rum! Abſit hoc à me! ſanare, non vulnerare cupio! qued ſi unum fortè vel alterum textum, qui acerbiùs mordeat, invene- ris, ſcias velim, non meis me verbis, ſed verbis SS. Patrum & Doctorum loqui, quorum no- mina & opera plerumque in mar- gine citata leges. Feriunt ea fulmina non magis te, quàm me ipfum; ingenuè enim fateor, me ob meas fragilitates & vitia plùs omnibus Sacerdotibus correctio- ne R Ad Sacerdotes Domini. ne indigere. Accipe hoc munus „% eo, quo datur animo, id eſt fi- „ liali, fraterno, vel etiam pater- no! Fruere, vale, & vive, ſed ſic, ut vivas DEO, ad aram non i immemor mei, qui ſum e, . Totus tuus. r Appro- 3) † (S- MD 236 6 34 6 2 6 2: 26 . 26 2 e -ð Approbatio Cenſoris. Ibellus hic, cui titulus: Hebdomas Sancta pii Sacerdoris, jam olim ſuccinctiùs in lu- "cem datus, jam Inſtructionibus, Con- ſiderationibus, & 88. Patrum ſententiis am- plificatus, fidei & bonis moribus nihil con- trarium continet, & quoniam ad recolli- gendum, ac refuſcitandum ſpiritum Sacer- dotibus tam curatis, quàm non curatis ap- primè conducit, ideò illum publica luce dignum cenſeo. Auguſtæ Vind. I. Janua- rii. 1744. Imprimatur H. S. Yranciſcus Zoſephus de Joannes. Adamus Nie- berlein Epiſcopus Dio- clenſis, Juſfraganeus Euchſtadienſis, Prapo- ſitus in Spalt. Eccl. Ca- thedr. Aug. Canonicus Capit. & öVicarius Ge- neralis. Handl, &5§5. Theolog. Licent. Rev. ac Sere- niſſimi Princ. & Epiſe. Aug. Conſil. Eccleſ. Major. Pœnit. & Li- brorum Cenſor, nec non Inſig. Eccl. ad Maur. Canonicus & Paro- chus. Diſcurſus 1 . ſens, quam vivimus vita, peregrina- A HK(†t)6 1 Diſlcurſus prævius ad SS. Ordinum Candidatos. De neceſſitate gratiæ & Vo- cationis Mivinæ in eligendo vitæ ſtatu. 1. * Ui longinquo itineri per mare, vel per terras Aſeſe accingunt, ſi pro- Dy vide agerée velint, prius & viarum omnium qua- E. litates ac circumſtan- tias accuratè explo- rant, an arduæ, an ſalebroſæ, an ſcopuloſæ, an latronibus aut piratis obſitæ, vel aliis periculis obnoxiæ ſint: id ſi facere negligant, ſibi ipſis imputent, ſi à ſcopo ſibi præfixo ab- erfent, aut omninò pereant. Præ- tio⸗ Simile 2 (†) £ tio, aut itineratio eſt, qua ad cœle- ſtem patriam pergimus, dividitur au- tem in tot vias, quot ſunt hominum ſtatus: & quamvis ex omnibus nullus ſit, qui ad felicem beatitudinis ſco- pum non ducat, certum tamen eſt, quod non omnes omnibus æqualiter conveniant: multi hac via perierunt, qui altera ſalvi evaſiſſent: corallium in mari inſtar ceræ, in omnes formas figurabile liqueſcit: extra aquas au- tem extractum lapidem duritie æqquat: ita multi, qui in hoc ſtatu ad omne bonum eſſent flexibiles, in altero ad omnes cœli & gratiæ motiones obſti- natè lapideſcunt. Multi delecto con- jugii ſtatu à vitæ ſuperbia, ab avari- tia, à libidine, aliisque vitiis devicti ſunt, qui in Religioſo aliquo cœtu de animæ ſuæ hoſtibus præclare trium- haſſent: multi in aliqua ſacra fami- k in fœdas libidines, aliâve ſcelera prolapſi ſunt, qui uxore ducta intra honeſti limites conſtitiſſent. Atque ita de variis hominum ſtatibus, mu- niis ac artibus ratiocinando, indubi- tatum eſt, quod quantum quis in hoc ſibi boni, tantum alius in alio ſibi mali accerſiverit. Felix futurus erat Heli, ſi aut filios non genuiſſet, aut his genitis ad ſupremi ſacerdotii cul- men le G ſtet Ui⸗ iun tn un INe i⸗ co⸗ Vul. Vic e fuun⸗ ſuni. eſen jnrn lgue r Gobe⸗ nhoe 8 clal t) i Nel δ (1) H men non aſcendiſſet: felices etiam futuri fuiſſent ejus filii Ophni & Phi- nees, ſi parenti in ſacerdotio non ſuc- ceſſiſſent: ſed quoniam in ſupremum ac arduum munus, inconſulta teme- ritate involarunt, & hujus deinde Partibus non ſatisfecerunt, forſan æ- ternaliter periere. Plurimùm igitur intereſt, ut viarum, volo dicere, cujuslibet hominum ſtatũs difficulta- tes, ac pericula accurataà deliberatio- ne diſcutiantur, & quoniam ex Di- vinæ vocationis gratia difficultatum omnium victoria dependet, Dei vo- cantis voluntas ſolicite exploretur. Unusquisque, in quo vocatus eſt, in hoc permaneat apud Deum, ait Apoſtolus. 2. Qlamquam autem hæc ita ſint, ni- hil tamen magis quàm hæc ipſa Divinæ vocationis exploratio negligitur. Quid quæſo frequentiùs fieri amat, quàm uod obvius quisque ſtatus, quem ors, & opportunitas ad manus de- derit, cæca prorſus temeritate, id eſt ſine omni reſpectu ad Deum, ex motivis mere temporalibus arripiatur? Hic conjugii ſe vinculo adſtringit: qua de cauſaà? quia neſcio cujus pu- ellæ formâ uno obtutu delibatâ ad id animum obſtinavit: alius ſacerdo- tio initiatur, quia in hoc majoribus, A 2 quàm 1. Cor. 7, Seneta Epiſt. 71. 4 OWμ ((†) £ quàm domi paternæ ſubſidiis abunda- turum ſe ſperat, ad vitam non miſerè & ſordidé ducendam. Iterum alius Religioſo cœtui ſe aggregat, quia in eo cognatum/ habet præeipuis mune- ribus admotum, adedéque confidit, ſe quoque pari felieitate ad primos gradus irrepturum. Porrèò hune vi- debis præcipitem ad caſtra ruere, il- lum ad mercatorum tabernas, alium in forum ad lites, iterum alium ad aulæ ſtrepitum; quia ita repente na- ta opportunitas ſuaſit, eum ferè in modum, quo gentium aliquæ in Deos diurnos adoptare ſolebant, quidquid mane foras prodeuntibus primò oc= curriſſet. . 3. Hoc autem errere quis perni- cioſior? Neceſſe eſt, ait Eruditiſſimus Seneca, ut multum in vita noſtra caſus poſſit, quia caſu vivimus. Quod ſi id jure doluit homini ethnico, quid de nobis dicendum erit, qui Divinæ fi- dei lumine ſatis agnoſcimus altiſſimum finem, ad quem ereati ſumus? qui- bus laerymis ſat deplorabimus fœdam perturbationem omni alià majorem? ſi enim homo extra locum vivit, ad quem Numinis providentiâa deſtina- tus eſt, profectò inſtar oſſis ibi ver- ſatur, loco, & juncturâ ſua moti, quod de ene lius Ine⸗ dit, nos li⸗ I1. on n 6n Des ui 00 enn⸗ ms 4 ce * mum i dann enk = on⸗ Ne⸗ ol, S (14) 6 5 quod idcircò moveri & operari nihil * . 1 . poſſit, niſ quòd mulùm & doloris & deformitatis afferat. Nec obſcura eſt hujus rei ratio: Dominus Deus non ſolùm cuique hominum finem præfixit æternam beatitudinem, volens omnes bomines ſalyos feri,; ſed media quoque ab æterno ſelegit, quibus illum ad bea- tum hunc finem deducere velit: me- dia autem hæc ſunt vitæ conditiones, gradusque varii in Republica, aut ſi mavis, funt gratiarum auxilia, quæ Dominus Deus his conditionibus, & Rtatibus hominum, mira cum propor- tione ad eorum indolem & prepen- ſionem annexuit: unde conſequitur, quèòd, qui vitæ genus amplectitur, ad quod à Deo vocatus non eſt, aut il- lud non amplectitur, ad quod voca- tus eſt, non accipiat gratiarum auxi= lia illi correſpondentia, atque ita malè vivendo pereat, quia recta vi, qua illum Deus ducere decreverat, egreſfus incedit per præcipitia, haud aliter quàm cæcus, quiduce viæ fpreto ac repudiato ire vult, què libet, nee tamen videt, quò vadat, nec unquam videbit anteà, quàm fœde prolapſus in foveam ruat. . 4. Deum immortalem! quid boni Præſtabit homo, aut quid mali effu- A 32 gieta⸗ Nusz, 14. Epheſ, 5. 5 (†) ₰ giet, Divinæ gratiæ adjutorio deſti- tutus? Populus Iſraeêliticus, quondam faſtuoſa præſumptione elatus, adjecit animum Amorrhæos, aliésque hoſti= les populos in ipſis montium ſuorum jugis debellandi: diſſuaſit illi Moyſes temerarium facinus, ad ravim usque clamitans: Wolite aſcendere; non enim Dominus vobiscum. Sed quoniam po- pulus ad ſalutaria monita obſurdeſ- cens aſcendit tamen, adeò non expu- gnavit hoſtem, ut maximam cladem retulerit. An homo ſperet vel in gra- tiis Dei aſcendere in montem Domi- ni, & ſtare in loco ſancto ejus, vel ut clariùs loquar, an ſperet ſine Dei gratia ſalvari ſe poſſe ? Actum eſt! ante omnia neceſſe eſt illud diſpicere, quid Deo de nobis ſtatuere placeat: NWolite fieri imprudentes, ſed intelligentes, quaæ ſit voluntas Dei, ait Apoſtolus: Di- vina ſiquidem gratia, licet omnes ju- vet, ſuo tamen, non noſtro ordine & arbitrio juvat: quare ſi ventos op- tamus ſecundos, eo obvertenda eſt prora, quò nos illa impellit ad cur- ſum, non eòô, unde repellit. Non nego quidem tantam eſſe Dei optimi maximi providentiam, ut vel e ve- neno elicere medicinam, & res in- conſulta noſtra electione perturbatas reſti- 6 „ (†) & 7 eh reſtituere poſſit, hæc ipſa tamen, dnn quam Divinæ providentiæ inferimus, et gravis eſt injuria, velle, ut ipſa nos oldk ſequatur, non ducat. Deinde quis im ignoret, hanc ipſam providentiam, S haud leviter offenſam perfrequenter gdie & ſæpiſſimè in pœnam hujus deordi- nationis permittere, ut in exitium „ ruat, quia ab illa fugit. Nénne du- de dum comminata eſt, quòd deſideriis N⸗ ſuis permiſſura ſit illos, qui vocan- dn tem non audierint? Non audivit popu- pfal. 8o. grr lus meus vocem meam. Quid ſequitur? li. dimiſi eos ſecundum deſideria cordis eorum. „ Plane terribile fulmen! ſcio quidem i non eſie vitæ conditionem, in qua M homini neceſſaria gratiarum auxilia de ad ſalutem conſequendam deſint, ſed Sr illud non ignoro, minus longe eum accipere, qui vitæ conditionem M. arbitrio ſuo elegit, quàm qui in ea 8 deligenda Dei voluntatem ſecutus eſt. Ie Qura nolui, elegiſtis (verha ſunt irati Numinis ad ſceleratos Hebræos) pro-Iſa. 6z. A prer hoc ecce ſervi mei comedent, & vos le eſurietis! Ecce ſervi mei bibent, & vos ſi- NI tietis! Ecce ſervi mei latabuntur, & vos pin confundemini! ⸗ i huns A §. I. 8 (†) △ §. II. Hac gratia & Vocatio Divina multò magis neceſſaria eſt in electione X Clericatus aut Sacerdotii. 3. ◻odſi in genere ad quemvis Wevitæ ſtatum eligendum adeòè neceſiaria ſit Dei gratia & Vocatio; argumentemur nunc à genere ad ſpe- ciem, & à minori ad majus, explice- musque, quantò magis eadem neceſ- ſaria ſit ad electionem muneris paſto- ralis: ſi enim temeritate non caret ſine lingulà nautica mari ſe commit- tere, etſi littus tantùm legere quis conſtitutum habeat, qu antò plus te- meritatis habebit plenis velis in altum provehi, eâdem lingulà deſtitutum? Vidimus quâm te merè agat, qui Di- vinæ voluntatis nutu non implorato, privato cuidam miniſterio ſe addicit, quid igitur erit publicum ſine eo ca- Peſſeré, & quidem illud, quod ſit omnium maximè arduum vi delicet Regimen animarum? Dico Re gimen animarum eſſe munus omnium maxi- mè arduum, & tamen circa nullum vitæ ſtatum, minus deliberatur, quàm circa iſtum: qui militiam vult ample- cti, priùs incommoda, difficultates, d f ——— — —— —- ᷑— ι (14) 5 & pericula perpendit: qui Religio- . nem vult ingredi, prius obligationes, S& functiones ordinis ſibi rogat deſcri= liuu bi. At à litterarum ſtudiis ad ſtatum clericalem tam cæco & omninò non anxio animo tranſitur, ac ſi hæc res mG mulla prorsus deliberatione indigeret: ded heri Studioſus, hodie Clericus! Qui , ſic agit, næ ille certò ignorat, quid e. ſibi oneris in tali munere imponat, EA. reddendæ ſcilicet rationis non pro ſe tantum, ſed & pro omnibus iis, quos curandos ſuſcipit. Hoc eſt maximum 5. Thom. ins d periculum ait Angelicus, bominem de fa- Ehiſßß. ad . ctis alterius rationem reddere, qui pro ſuis Hebr. e. 13. gls uon ſußicit; ſi enim tam non levis ope- Stt. rc res eſt, ſuammet ſalutem in tuto un ponere, quid erit, cùm incumbet al- cui & alios ſervandi obligatio? Præ- D. terea, quâm graviter in Deum inju- rius eſt, qui ipſo quodammodè inſcio t, invito in Regia ejusdem non qua- A lemcunque, ſed ſublimem gradum oc- cupare velit? yßi regnaverunt, & non oſee &. lcet ex me. Indignantis Dei verba ſunt nen apud Oſeam: ſupra quæ verba Gre- „ ⸗ gorius: Ex ſe, non ex arbitrio ſummi re- . Greg- lun ctoris regnant, qui nullis fulti virtiibus, Vſ cral. en nequaquam Divinitàs vocati, ſed ſua cu-“ 1. . 8 ⸗ ridine accenfſi, culmen regiminis rapiunt po- tius, qudin aſſequuntur. Quisquis ita ſe A F gerit, Aart. 3. gerit, adE'ccleſiæ regimen ſe intruden- do, dignus eſt, quem Divina Maje- ſtas repellat tanquam importunum & imprudentem! Chriſtus, ut ſacer Hi- ſtoriographus enarrat, non eos vo- cavit, qui volebant, ſed quos vole- bat ipſe: Vocavit ad ſe quos voluit,; & venerunt ad enm. 6. Quid dicam de grandi & ſæpe irreparabili detrimento, quod præ- ſumptuoſi id genus curæ paſtoralis captatores, in quibus ad munus hoc ritè obeundum requiſita probitas, do- ctrina & honeſtas deficit, toti Ordi- ni Clericali irrogant, dum vitæ mo- rúmque diſſolutionem, ac diſciplinæ Eccleſiaſticæ ſubverſionem inducunt; adepto enim Sacerdotio priſtinos vi- tiorum habitus, quibus aſſueverunt, non deponunt, & ſic adversus ſupe- riores meliora monentes refractarii plerumque alios etiam de Clero ſcan- dalizant, ſuãmque illis ſcabiem affri- cant; habetur à triſti experientia: quod qui mali fuêre ſtudioſi, etiam mali fiant Clerici, & à bonis, inter quos verſantur, adeò non emendan- tur, ut & hos depravent, & in trans- verſum agant. Hinc meritò Triden- tinum ait: Juventus, niſi à teneris annis ad pietatem & religionem in- for- * ——— —— C4 f et⸗ ſe. e ⸗ lals hoe do⸗ rci⸗ mno⸗ ine nt; N. unt, ne⸗ kan! ar⸗ ⸗ h! ſum Nter lan⸗ ls⸗ jen⸗ eis in⸗ or⸗ (†5 W 11 formetur, antequàm vitiorum babi- Cencil. wid. tus totos homines poſſideant, nun- ſeſſ. 25. c. quàm perfectè & ſine maximo ac ſin- ⁵. gulari DEI Omnipotentis auxilio in diſciplina Eccleſiaſtica perſeverat. Quod plus eſt, non ſolùm clericos, ſed etiam laicos fidei ſuæ concreditos corrumpunt, atque præter univerſale omnium ſcandalum, innumera quà ſpiritualia, quà temporalia mala & calamitates in Rempublicam Chriſtia- nam invehunt. Qui viribus ſuis non prils conſultis, ait S. Chryſoſtomus, obvits g. Chryſ- l. 3 ſtatim ulnis munus oblatum, id eſt curam de Sacerd. paſtoralem & ſacerdotium, amplectun- c. 5. n. 15. tur, calamitatibus infinitis populos fidei ſuæ conereditos replent. Et Petrus Bleſſenſis hæc lamenta proſecutus, cutrunt infe- 1e/ . Dc. „. lices inquit, ad cathedraæam paſtoralem, nec C attendunt, qudd ſit eis cathedra peſtilentia, dum ſibi & aliis ſunt cauſa tuin. Addo g Salr. effatum S. Ambroſii eodem fere ſtylô in quodem pergentis: Ex inordinata, & indiſcipli- ſerm. nata multitudine ſacerdotum hodie datur contemptui Redemptoris noſtri venerabile ſa- sramentum; nam qui debuerant eſſe Vicarii Apoſtolorum, & plii Petri, falcti ſunt ſocii Judæa, & praambuli antichriſti. 7. Quid? quèòd illi ipſi, de quibus loquimur, non ſolum Clero, ſed ipſi etiam muneri paſtorali injuriam infe- V runt, » 12 α (†) G runt, idque facto ipſo vilipendunt, quaſi res eſſet parvi momenti, nec ali- quod virtutum meritum depoſceret adſcribi Clero, & fungi animarum cu- rà, utpote quam ipſi omni virtutumor- namentô deſtituti, & multis inſuper vitiis coinquinati intrepidè ſuſcipiunt: quin imèò ſunt & Uitterarum ſtudioſis plerique, qui licèt dockrinâ ad tanti muneris adminiſtrationem necefſaria ne obiter quidem tincti ſint, injuriam ſibi fieri putent, ſi ad ſacros Ordines non admittantur. Sunt mancipia ſua- rum paſſionum, & à pravis conſuetu- dinibus modo in hæc modèò in alia de- licta abripiuntur, & tamen putant, quamprimúm raſum verticem & ha- bitum elericalem obtinuerint, ſe futu- ros eſſe magiſtros virtutis! Heri, ait 5. Hieon. S. Hieronymus, in amphitheatro, hodie ep. ad Ocean. in Ecclefia veſpere in eirco, mand in altari; g. &. dudum fautores hiſtrionum, nunc virginum conſecratares. Diſcutitur quinom ii ſint, qui contra Vocationem ad curam paſtora- lem ſeſe intrudere videntur. 3. LDiſfcile dictu eſt, quantum ho- mines ſancti, omni virtutum H(1)ς 13 ung & litteraturæ ornatu præditi, & Spi- . rits Sancti etiam inſtinctu vocati, ee Ccum ad munus paſterale expoſceban- u tur toto corde contremuerint, quas- nt. que machinas, excuſationes, & artes e adhibuerint, ut huic oneri Angelicis Cnce. Pridh in eriam humeris formidando, ſeſe ſubtrahe- ſeſ-. 6. c. 1. rent; profuderunt vim lacr marum, de Reform. Ont profugerunt in exilia, occultarunt ſe uun in ſolitudinibus aut domuum caver- tin nNis, Præſciderunt ſibi auriculas aut cnos Pollices, ut huic muneri ineptos ſe i redderent. Verùm hic ipſe eorum ti- en. mor ac renitentia fuit argumentum ce ſatis luculentum Vocationis Divinæ; . tnt, hince Imperator Leo dicere ſolebar, Feor be indignum eſſe kcerdotio » niſi fuerit ordina⸗ ap. Menoch. H kus invitus. Quid autem hodie fit? cent- 10. „a Eheu! curritur cæco impetu ad ſacros c. 56. 6ℳ Ordines, & tremenda ipſis Angelis eh Miniſteria ex motivis mere tempora- libus tam inconſulto pruritu arripiun- e tur „ut cùm oſtium in ovile non pa- teat, haud deſint, qui per feneſtras aſcendere præſumant: quinam illi fit, non ego dixero, Chriſtus ipſé , ſatis explicavit, eſſe fures & latrones. "an. 160. Ge Loquamur ſignatée! 9. Imprimis per oſtium non intrat qui ad Sacerdotium, ipſämque curam mi animarum propter eſum & potum aſpi- nug Pts 8 14 „ (†) £ aſpirat: quid mihi cum mucido pa- ne? cogitat nonnemo ruri natus, da- bo ſtuds operam, & fiam Clericus, labores pro libitu declinare aut mode- rari poſſim, vità etiam magis com- moda, quàm alibi frui, ſie loquuntur, &α quod ore dicunt, opere exequun- tur, magis ſoliciti pro delicata offa, . quàm pro lucranda anima. Bellum mo- tivum ſi ſuperis placet! Ergo ſtatum Clericalem non ut ſaluti, ſed ut cuti- culæ & ſtomacho proficuum eligis, in- . M. quit S. Gregorius Nazianzenus tan- ſerm. 39. duam non virtutis exemplum, ſed victits pa- n. 25. randi occaſionem & ſubſidium hunc ordinem judicares? grandis deceptio! Propheta Oſeas terribile væ comminatur Ephra- im: qua de cauſa? quia eſt quaſi co- lumba ſedudta, non habens cor. Quid vult Oſee 7. dicere? Arias Montanus putat tribum Ephraim aſſimilari columbæ, quia hæc avicula, ubi pabulum invenit, non curat, nec attendit aucupum retia. Seênſus iſte ſignificantiùs adhuc patet in columba Noëmitica: de hac Cen. ö. ait ſacer textus, quòd reverſa ſit ad eum in afcam. Sed quare reveria eſt? an forſan amore Noëmi? an amore ſoli- tudinis? an amore occaſionis ad ge- mendum & ſuſpirandum magis op- 4 por- S Greg. Naz: ibi licebit mensà pinguiore, & cum S(146 15 portunæ? Nihil horum? reverſa eſt, . lr quia non invenit extra arcam, ubi requie- ceret pes ejus. Diluvio terram inundante, lels; . . . . cn non vidit uſpiam, ubi quietem aut le. Pabulum habere poſſet „ ideò rediit Coor- ad Noémum non ut ſuum Dominum, Dõ ſed ut ſuum nutritium. Dic 88. Or- n dinum Candidate, quæ caulſa te per- fi, trahit ad ſtatum Clericalem? cur non eligis militarem! cur non Religioſum? cur non civilem aut ruſticum? nénne tati⸗. quia hic magis quàm ibi quietem & gir. pabulum invenis, ſeu prout tui in vi- u. CLem reſpondet Oliva, non quia plæcet, olioas in ſed quia nutrit? Væ tibi! columba es & amo⸗ arun lpr S en. 5. ſeducta! qui tali ſine ad ſacerdotium aſcen- hhett dunt, ſibi ruinam moliuntur; audient e- g a. nim cum tempore, recepiſti merce- . dem tuam, ſaginaſti cuticulam, in- t veniſti, quòd quæſiſti! Mi Qerice! precor tibi menſas opiparas, ſi ita vis, a Precor carnium ollas & cacabos! ſed quid Bernardus ad hæc? Væ væ tibi Cle- nd ice, inquit, mors in olla? mors in hu-&. Bern. de uuu jusmodi delicis eſt? populi peccata /'. & mear. Adnuc 7pPobuli PeCCata Cleric. . 7. ehre comedes, ac ſi propria tibi minus lan ſufficerent! bonorum erat magis fo- 4 dere, aut mendicare! Noveris ea tibi . imputanda: quæ inter delicias come- Hl dis & parvi pendis, & diſſimulas tan- quam nihil attinentia ad te. O Judi- 8 . cio-⸗ or. 16 (1†1) ciorum DEl abyſſus multa! O terri⸗ bilis DEUS in conſiliis ſuper filios ho- minum! fruſtra tunc incipient miſeri dicere montibus: Cadite ſuper nos, & collibus operite nos. Venment, venient ante tribunal Chriſti, audie- tur populorum querela gravis, quo- rum vixere ſtipendiis, nec diluere peccata, guibus facti ſunt duces cæ⸗ ci, fraudulenti nundinatores. Hæc Bernardus, ego pergo ad alia! 10. Per ôſtium non intrant, ſed aliunde aſcendunt, qui ad Sacerdo- tium ipſãmque curam animarum aſpi- rant ex avaritia, & rerum tempora- lium affectu, videlicet, ut pingue be- neficium aucupentur, ut crumenam ſaginent, ut pretioſam ſibi ſupellecti- lem procurent, ut corraſis opibs familiam ditent, & quæ ſunt ſimilia. Infelix, quisquis ex tam vili fine ad ſub- limiſſimum munus irrepit, quis enim à terreno ejasmodi homine alia ſpe- ret, quàm ut curam omnem & Vires in rem ſuam converſurus, & Divina neglecturus ſit? Animadverſione di- H videtur, quòd Chriſtus DEI Filius Apoſtolis ſuis poteſtatem ſacer- dotii contulerit per aêris inſufflatio- nem: quæſo cur per aerem? ſi ſigaum externum ſenſibile adhibere voluit, Cur tertt 8ho⸗ dlleri 9059 glent cie⸗ lo⸗ luere e⸗ ee h ſe cerco⸗ malſe nporr⸗ ne le⸗ Wenan eec⸗ ſnie. lub⸗ epinn e⸗ N Dlind one G⸗ Ul ſice aro⸗ ſgnn Yollt & (1) %W e, cur non alium elementum, terram, ignem, aut aquam adhibuit? perci- pite rationem auditu non ineptam! omnia alia elementa ſerviunt avaritiæ & quæſtui hominum: terræ fundi & fructus venduntur cenſubs & pecu-= nid; aqua in mari fert navigia merca- torum, & in lacubus ac ſtagnis ſolvit tributa Dominis: ignis etiam ſinè ex- pPenſis in ligna & fomites haberi non poteſt: ſolus aër ab omni avaritiæ la- be immunis & innocens, à Dominio hominum alienus, & cuilibet absque cenſu communis eſt. Igitur Chriſtus Dominus per ſignum ſeu inſufflatio- nem aëris dedit Apoſtolis ſublimiſſi- mam ſacerdotii, poteſtatem, ut indi- caret hanc, ejuùsque exercitium ab omni avaritia, & quæſtu debere pro- cul eſſe remotum. Sed habeo paren- tes, cognatos, fratres & ſorores pau- peres, qui opem & operam meam ex- ſpectant! Quid tum? ergo ditari, & ſanginari debent ex patrimonio Chri- ſti, ex proventibus Eccleſiaſticis? ex- cuſatio pejor delicto! De Sacerdote Melchiſedech, utut ſæpiùs de illo mentio fiat, non tamen explicat ſcrip- tura, quo genere, quibüs natalibs;, quo parente fuerit progenicus? quæ cauſa hujus rei? Interpretes varias H aſſig⸗ 1 Menoch. cent. g. caß. 2. Iadrianus IV. Summus Pontifex fuit pauperculis parentibs natus, & con- Menoch. cent. 1. cap. 12. 18 „ () K aſſignant, optima autem in rem no- ſtram eſt, non nominari parentes, aut agnatos Melchiſedech, quia Sacerdo- tem oportet ab omni carne & ſangui- ne alienum eſſe. Quisquis igitur pa- rentes & conſanguineos inordinato affectu diligit, qui proventus Eccleſia- ſticos, patrimonia ac dotes paupe- rum in eorum ſinum effundit, qui al- tare denudat, ut domum ſuam veſtjat, non eſt Sacerdos ſecundùm ordinem Melchiſedech. Hinc certè Sacerdotes pii ac ſancti in nulla ferè re fuêre ſcru- puloſiores, quâm in profuſione red- dituum FEccleſiaſticorum in amicos: ſanguineos habuit egentiſſimos, in eos tamen poſtquàm ad Pontificiæ digni- tatis apicem eluétatus eſt, nec obo- lum erogavit, ita quidem, ut ſuam- met Matrem potiùs ex eleemoſynis Cantuarienſis Eccleſiæ, quàâm ex pro- ventibus Cameræ Apoſtolicæ nutriri voluerit. 1I. LIIcerius per oſtium non intrant ſed aliundé aſcendunt, qui ex faſtu & dignitatum ambitione ſacerdotium affectant: fiunt Clerici, ut ad præla- turas evchantur, ut inſignibus titulis honorentur, ut præcedentias aucu⸗ pentur. pe⸗ Din Car (1) * 19 nib pentur. O quàm ille animabus om- n ninô nil proderit, qui ex hoc motivo ell⸗ ad Eccleſiam venit, quin imò quanta Ange damna, & animarum ruinas, eauſabit! nN. Perpendamus ex S. Matthæo Evange- Gmo liſta geminos ſcripturæ textus: capite din decimo ſexto gnarrat, qua ratione e. DEI Filius Apoholum Petrum ad Ec- ide clefiam vocarit: Tu es Bettus, & ſuper Matth. 16. in panc petram adificabo Eccleſiam meam. Ca- WII pite autem quarto deſcribit, qua ra- tas tione diabolus Chriſtum Dominum ad ten. Eccleſiam attulerit: aſſumpfr eum dia- Maith. 4g. ent bolus, & ſtatuit Juper pinnaculum templi. H En! uterque ad Eccleſiam vocat, Chri- fan ſtus & diabolus, ea tamen differentia, e quèd Chriſtus Petrum infra Eccleſiam, nh tanquam fundamentum collocet: ſuper e hanc petram adificabo: diabolus autem be Chriſtum ſupra Eccleſiam evehat: Iu-= ſune per pinnaculum templi, luculentô nobis no argumenté, quèòd illi, qui præeſſe, Ae Eccleſiæ dominari, & in altum evehi mun volunt, à malo dæmone in ſuam, alio-= rümque ruinam vocçati ſint: alii au- num tem, qui reverà à Deo vocati ſunt, . At cum profunda humilitaté & ſubiectio- loin ne venire debeant: non ego hunc Nne ſcripturæ locum in hunc ſenſum in- GSt terpretor, ſed doctiſſimus, Silveira, Sud qui inſtar epiphonematis ſubnectit Henn . B 2 Si = 20 ☚ (†) * Slveir. Si ſupra ipſam (Eccleſiam) ſe extollere (ſe. Tom. 1. l. praſumit, omnium malotum occaſio & ja- & 3. c. 3. 7. nua erit. Inter hæc certé mala, quo- a H E*- rum plurima ſunt, illud non minimum e. eſt, quèd evanidi id genus Clerici, qui populum ſibi ſubjectum humilitatem;, . & mundi contemptum docere debe- rent, dum elata cervice nitidi, pexi; n criſpati, & calamiſtrati in veſte ma- gis ſæculari, quàm clericali incedunt 1 aut in curribus & phaleratis equis cum famulorum ſtipatu incedunt, ſuò ex- N emplo vanitatem, & amorem ſæœculi egregiè commendent. . I12. Denique non intrant per oſtium, ſed aliunde aſcendunt, qui licét qua- litates pro tanta ſtatûs ſublimitate re- quiſitas non habeant, tamen paren- tum, cognatorum, aut potentum re- commendationibus intrudantur, id quod hodie perfrequenter non ſine grandi Eccleſiæ detrimento fieri amat. Marchant. Iyde tot ſcandala, & apoſtaſia, ait Mar- nc . . . . Wcter 5 chantius, quia plures irrepunt non à Deo ledt. I. Vocatt ſed a parentilus (& potentibus 6 patronis) intruſi. Parentes ut ſibi po- tiùs quàm filiis conſulant, haud ſecus A ac ſi libera de liberis ſuis diſponendi „ . 0) facultas eis competeret, eorum voca- . tionem, ac ſtatus ordinant: filius pri- mogenitus debet propagare familiam, ſecun- (14 * 21 h ſecundè genitus debet fieri Clericus, 6° S& ſi pinguem præbendam aut paro- e cChiam obtineat, ſororibus conſtituere inimm dotes, ac parentes in ſenectute alere. c Filia quia deformis eſt debet fieri mo- Inn nialis, altera formoſior huic aut illi eſce nubere! &c. ſic parentes, prout vo- en lupé eſt, de liberis diſponunt, & pa- eem ruùm curant, an illi animas tam ſuas medn quàm alienas lucrentur aut perdant. nan. Qum in civitate aut pago Medicus KO corporis, aut chyrurgus conſtituitur, nſd quis facile explicet, qua. cautela in Simile- ipſius artem, capacitatémque inqui- 1n ratur? inſtituuntur examina, implo- rantur prudentum judicia, exiguntur nu artis ſpecimina: quanta majori igitur e ſolicitudine agendum eſt, cùm huic ninn vel illi populo Medicus animarum uw pPræficiendus eſt, quia hic æterna, ibi nn ſoluùm temporalis ſalus in periculo ver- im ſatur. Narrat S. Antoninus, Epiſco- 5 Antonin. tM porum cuidam ſpecioſa poma dono'. p. Zit. 15. O allata fuiſſe, quibs ille haud parùm e.6. 5. 6 Ierhe delectabatur: deliberabat deinde, cu- te jus cuſtodiæ hos fructus in paucis ſibi AdS Eſtimatos demandare vellet. Et ecce! Fone obtulit ſe ad hanc ſpartam ſuſcipien- E,. dam ejus cognatus, ſeu ex ſorore Ne- Iÿ pos, cui Epiſcopus paulèò ante benefi- oig cium curatum contulerat. Veruùm re- ſen . B 3 ſtitit oliva l. 6. Ero mat. 22 (†4) * ſtitit Præſul, nec tantam confiden- tiam in dexteritate cognati habuit, ut ei pomorum cura demandari poſſet: tum enin weroô aulicorum nonnemo ſubintulit: quid hoc paradoxi Reve- rendiſſime? paulò ante cognato mil- lenarum & ampliùs animarum curam demandaſti, & nunc ineptum judicas ad poma cuſtodienda? Salsè, ſed be- nèe dictum! O quoties idipſum repeti hodiedum poſſet? aſſumuntur ad ſa- cros Ordines homines bardi & inepti non ſuis meritis, ſed favore patrono- rum, promoventur ad curam anima- rum, qui vix capaces ſunt ad curam pomorum. OQ ſt ego adſtarem ad la- tus ejusmodi Principum aut Nobi- lium, qui incultos, indignésque id ge- nius homines ſtatui ſacerdotali recom- dando obtrudunt, dicerem illis in au- res verba Doctiſſimi Olivæ: Quid paſto- rem deſignas, qui lupus eſt? ſi modo lace- rat, dum ovis eſt, quam putas edet ſtragem, ſi rexerit? infeliæ recommendatio! certum enim eſt, quòd omnes intruſi hujus Clerici negligentiæ, omnia pec- cata, omnia ſcandala, omnésque ani- marum ruinæ, aliaque damna, quæ ex- inde conſequuntur, coram Divino tribunali in caput illius redundatura ſint, qui recommendando indignum promo- nüder boitul oen hunenn here onnl Puum ucien ſedbe⸗ nee radl Lineti ton⸗ anime⸗ Hcuran 1 40 l Wo⸗ neige lfeco⸗ isinn icſte⸗ , O nd, 6immn Niaper ie vre⸗ Dinmn Gonn pton⸗ (†) & promovit: qui ordinant indignos, ait S8. Chryſoſtomus, eisdem ſubjacent ponis, quibus illi, qui indigni ſunt ordinati, etſi dicant, ſe eorum vitia ignoraſſe: unde Apoſtolus ad Timo- theum: Manus citò nemini impoſue- ris: imò ex hoc graviûs crimen effi- citur, quoniam promoverunt eum, quem ignorabant, atque ſic id, quod putabatur eſſe excuſatio, fiet accuſa- tio. Præterea certum etiam eſt, quòd in illa die promotus promotori, 1oc& gratiarum actionis mille diras & ful- mina imprecaturus ſit pro crudeli be- neficio, quod & ipſi, & ſubditis ſuis animabus æterna pernicie ſtetit! Tem- pore paſſionis Dominicæ duo ex Di- ſcipulis Chriſti atrium ſacerdotis in- greſſi ſunt Petrus & Joannes, ſed di= ſpare prorſus eventu! Joannes inno- centiſſimè ibi converſatus absque con- ſcientiæ nævo rediit: Petrus autem turpiſſime depravatus, trinæ negatio- nis ſcelere animam coinquinavit. Quæ cauſa hujus differentiæx? cauſam ſatis indicat ſacer textus: primus in- travit cum 9ESll, alter introductus eſt ab oſtiaria. Ecce! qui intravit cum . Chryſoff. .2. de Dign. Sacerdet. Joan. 15. JESLI, feliçiter evaſit periculum: qui autem introductus eſt ab ancilla mi- ſerè cecidit: Norint ergo; ſübjungit B 4 hic Palat. in atth. C. 26. 24 (†) £ hic Palatius, qui in Eccleſiam ingrediun- tur non merito ſuo, ſed aliorum ſavore, facilem ſe habere ruinam, & paratum ſibi eſſe pracipitiun. O quoties idemmet hodie contingit! eſt forſan apud No- bilem laicum, aut Præſulem Eccleſia- ſticum ancilla oſtiaria, aut culinaria in ſervitiis, habet cognatum aut fra- trem, qui minùs favente minervâ per- currit ſtadium litterarium, & jam in- eptus ad militiam, ineptus ad opifi- cium, ineptus ad ſæculare officium quid agere, quò vela dirigere debeat ignorat; igitur ancilla opportunis im- portunis precibüs aures Domini fati- gat, rogitans, ut hunc ſuum cogna- tum ad S. Ordines recommendando promoveat. Quid facit dein iſte Cle- ricus ab ancilla introductus? facit;, quod fecit Petrus in atrio! Eacilem ha- bet ruinam, & paratum ſibi præcipitium! &c. Neque ſatis malorum eſt, quègd re- commendatus in ruinam, & præcipi- tium cadat, augetur malum, quèd etiam recommendantem ſecum in rui- nam trahat: iſte enim, cùm in juſtitiæ diſtributivæ, & SS. Canonum leges, qui in ejusmodi promotionibus digni- orem digno præferri præcipiunt, gra- viter impingunt, reverà conſeientiam lethali delicto lædunt, & alia graviſ- ſima I ter aIl lte fun Der (01 Di d gi⸗ Pat e Cor 1 Us Vin d tel a ſice guo ltn gli An Een tel Vian Gu tam nur, eli aon, un in emmne: ud N⸗ cclelr⸗ blinurn Ult hie⸗ ier⸗ nnr. dop⸗ OKenn deben unisin⸗ inifi⸗ coga⸗ obance ſtee ln ilnte iuni⸗ aoc Nrrtt 1) minnu⸗ uttc lepen 1 unch —„ ſenin lagenn (1) &W 2277 fima mala cauſant. Inter hæc mala il- lud eſt, quòd digniores, dum præ- teriri ſe præ minùs dignis conſpiciunt, animô cadant, & ex juſta puſillanimi- tate ſacras functiones deinceps per- functoriè agant: illud eſt, quèd ſu- periorum, quos adeò perperâàm agere conſpiciunt, vilipenſionem conci- piant, aut omninò famam proſcin- dant: illud eſt, quòd litterarum ſtu- dia negligant, & potiùs acquirendis patronis, quâm virtuti ſe impendant, S&— quæ ſunt alia mala, quæ paſſim au- tores recenſent. 13. Adverte igitur ex dictis omni- bus, mi Candidate, adverte, quam viam tenere, & quos ſcopulos in ar- duo vocationis tuæ negotio declinare debeas: ſi non alio quàm ſuperbiæ, avaritiæ, aut gulæ motivo ad ſtatum ſacerdotalem impelli te ſentias, aut quod pejus eſt, etiamſi talentis, & qua- litatibus ad arduum hoc munus re- quiſitis careas, tamen Sacerdos fieri ames, ut parentibus aut patronis pla- ceas; per tuam te ſalutem oro & ob- teſtor, verte temonem, elige aliam viam; conſultiùs id utique feceris, quâàm ut te ipſum, & neſcio quan- tam animarum appendicem in æter- num exitium præcipites. Diſicile eſt, BB 5 ait 26 (†1) £ 5. Leo, ep. 35, ait S. Leo Papa, ut bono peragantur exi- ad Epic. tu, qua malo ſunt inchoata principio. Cœ- Arie. leſtis ſapientiæ Magiſter expreſsé eru- dit hominem, quoòd ſi turrim ædifi- care velit, priùs ſedens computet ne- ceſſarios ſumptus; ſi enim cautelàâ hac non præmiſsaâ jaciat fundamen- tum, & dein ædificium ad perfectio- nem deducere non poſſit, exponet ſe ludibrio hominum dicentium, ecce! hic homo cœpit ædificare, & non potuit conſummare. Quantèò magis igitur neceſſarium erit, mi Candidate, ut, priusquàm ſtatum eligas, qui cæ- teros hominum ſtatus altitudine, ve- luti turres cætera ædificia, tranſcen- dunt, priùs ſedeas, & computes, quas qualitates poſſideas, quibus vi- tiis, aut pravis habitibus obnoxius ſis, an par ſis obligationibus ſtats, qui- bus motivis in hunc potius, quàâm alios rapiaris hanc cautelam ſi adhi- bere negligas, & cæco impetu ad8S. Ordines convoles, certè in illa die & hominum & dæmonum riſui ac lu- dibrio te expones. Neque putes, te aliorum, etiam ſuperiorum aut exa- minatorum, qui Sacerdotio te ido- neum æſtimant, judiciô ſatis tutum, excuſatumque eſſe; hoc enim eorum iudicium non rarò ab ignorantia ori- ginem n ie 1 ue Tun cur rer ne ex nit ſac⸗ ln Alt l Lern G cpll Cla Inan a eint ſuri bort el⸗ epen „ (†) £ 27 tr ginem habet, dum ejusmodi candi- datorum mores aut vitioſos habitus Len- haud ſatis perſpectos habent. Hi ſi ipſis, ut par eſt, detegerentur, aliud te⸗. ſæœpe de talibus ferrent judicium, & calthh quos modèô ad ſacros Ordines & cu- Pme ram animarum evocant, dein ſponte o. currentes vi retraherent & abſterre- Noe rent. Unde 8. Chryſoſtomus docet, . ne vim quidem & minas ſufficientem Erm excuſationem præſtare iis, qui indig- nitatis, & inhabilitatis ſuæ conſcii te ſacerdotium ſuſcipiunt, id quod ſimi- gucr⸗ litudine explicans Sanctus Doctor ne,ſe ait: quæſo ſi hominem quempiam er ſuſpicans eſſe fabrum ad opus voca- rem, & ille dein, qui nihil minùs whote, . R quàâm faber eſt, materiæ manum ad- eh movens, ligna & lapides diſſiparet, D 6. domum veròô ſic conſtruat, ut ſtatim lo) collapfura ſit, an talis ſe abunde ex- l cuſaret, ſi diceret, ſe ab aliis coactum 118 manum operi admoviſſe: certè ne- S§. Chryſoſt. d=e quaquam; oportebat enim aliis vo- l. 4. de Sa- . cantibus pedem retrahere & tergiver-* erdot. c. 2. ſari. Multò magis ergo reluctari o-. 11. portet illum, qui ad conſtruendos finckr⸗ hnch 1e en . 1 . . di cœleſtis Hieroſolymæ lapides, id eſt, ad ſalvandas animas, huic muneri in- eo eptus deſtinatur. neo a. .. IV. gin Simile. 28 (†*) G. IV. An & quomodò corrigendus ſit error in electione ſacerdotii & cu- ræ paſtoralis contra Vocationem ad- 14. EVax cogitabit forſan nonne- mo, quem lancinata conſci- entia de errore hac in re admiſſo ac- cuſat. Evax! etiamſi in electione cu- ræ paſtoralis errem aut erraverim, ta- men error non eſt inemendabilis! Im- prudenter ſibi applaudit, quisquis ità cogitat; morbi non ſunt conſciſcendi propter remedia, nec quisquam tem- peſtuoſum mare adibit, quia ſpes af- fulget confracti navigii tabulà emer- gendi in littus. Remedium tam per- nicioſo errori proficuum non ex te, mi homo, ſed ex Dei Bonitate depen- det, qui licèt ex veneno medicinam præparare poſſit, ad id non tenetur, & multoties etiam ſi præſumptuoſa te- meritas acceſſerit, non volet. Veriſ- ſimum quidem eſt, inter homines via- tores & Angelos eam differentiam in- tercedere, quæ inter pictores, & æri- fuſores, quorum illi commiſſos pin- gendo errores facilè, iſti autem nullo modo emendare poſſunt. Angeli mo- mentò ſta & na ler r ere G Ne gll Vel tü (†1) £ 29 mentô uno totum ſuum opus, ut ita dicam, fuderunt ex metallo, & quia fundendo erraârunt, monſtroſum etia- num opus eſt, & erit, quandiu erunt Angeli. Homo paulatim, vêlut va- rio colorum duétu opus ſuum perficit, unde & emendare poteſt, quod erra- tum eſt: nihilominus ut remedio ſit locus, bene conſideret ille, qui te- merè animabus paſcendis ſeſe addixit, an error admiſſus ſit circa ſubſtan- tiam, aut circa accidentia, & circum- ſtantias; aliud enim eſt, ſi haſta tota ex ligno conſtet, & aliud ſi ferri præ- fixi acies minus ſit acuta. I15. Quoad ipſam electionis ſub- ſtantiam videtur erratum eſſe, ſiquis & ſuo; & aliorum judicio iis deſtituitur dotibus, quæ ad eam vitæ conditio- nem requiruntur, ſic ut neque doctri= nam ſufficientem, neque pro ea acqui- renda ætatem & capacitatem habeat. Et quid tune agendum? qua ratione error eſt emendandus? Dico cordate, excutiendum eſt onus, cui ferendo quis par non ſit, cedendum eſt officio! Nec aliter ſe gerat, neceſſe eſt, quis- quis moribus eſſet tam perverſis, ut alios ad flagitium incitaret, nec eos vel propter pravæ aſſuetudinis violen- tiam, vel indomitæ indolis aut affe- ctuum De Elect. Diſt. 26. G. Nunce autem. 30 (†) £ ctuum pugnam emendari poſſc ſpera- ret. Quidquid impedit naturâ ſua, ne quis primô dignitatem aliquam ac provinciam conſequi poſſit, idipſum etiam facit, ne poſſit adeptam reti- nere, atque ex hoc genere in caſu præſenti ſunt duo illa, ignorantia, & perverſitas: conveniens igitur ſcien- tia & morum ſancétitas ea proportione requiritur, ut muneri reſpondeat, ſic ut utraque parochus non aliter emi- neat in populo, quàm eminet paſtor ſupra gregem. Talis eligatur, cujus com- paratione cateri grex dicantur. Erit forte, qui ad hæc tanquam ad fulminis frago- rem expalleſcat? ſed nunquid præſtat officio parochi cedere, quam j nunquid præſtat recipere ſe in tutum, quàm agere ſe præcipitem! nunquid præſtat renuntiare, quàm æternum perire? an non inſania eſt, excubi- torem agere coεccum, & tam aliorum, quàm ſui curam ſuſcipere, in interri- tum utriusque? quid tandem de tali homine fiet? pròô! quàâm nullum ejus planctus olim admittet ſolatium? mo- rientur agnati, quos Chriſti patrimo- nio aluit, deprimetur familia, quam evectam voluit, peribit quidquid cha- rum habebat in mundo, interim cru- Ciatus ejus & poœna per omnia dein- ceps ſæcula non finietur, 16. Quod- ure cœli? no l⸗ tins b un tiv Pon tio⸗ Pr vit ten ben⸗ bati⸗ Deo E 4 Cern ce⸗ clen Catie Certa Mare lan Iiͤt lenn ei Nt de Tun. (†) & z7 W 16. Quodſi verò in electione error N non in ſubſtantia „ ſed in adjunctis & circa modum admiſſus fuerit, promp- om⸗ tius etiam erit remedium. Hujus gene- ihm ris error foret, ſi quis Paſtoris munus ſuſcepiſſet, dotibus quidem requiſitis “ abundé inſtructus, ſed ſolùm ex mo- E tivo temporali, v. g. propter eſum aut Cer. potum, vel ſolo avaritiæ, aut ambi- d rionis ſtimulo impulſus. Talis, ait S. lt, . S. Frang. Ja- Franciſcus de Sales, non ſuſceptum lefin os en „itæ ſtatum deſerere, ſed pravam in- 91 e Ss, „ . 1. C. 1. it tentionem mutare debet 5 conſiderer - 3. ſh bene, quæ tandem ſit ea rerum pertur- hH batio, quod in Dei Eccleſia non ipſe . Deo, ſed Deus ipſi ſervire debeat! Dne ea autem deformitate perſpecta de- . e Ccernat ſecum ipſo, per omnem dein- uImd ceps vitam præferre lucra Dei, & in- d crementum gloriæ ipfius, atque vo- tenn cationem ſuam per bona opera ſtats NE certam reddere, & virtutibus exor- loum nare ſatagat. S. Stephanus Hungariæ nd. Rex, adhuc idololatra, adamabat Giſe-— dell lam, formoſiſſimam Henrici Imperato- ſ ihi en nes ris filiam, cumque illa gentili principi// . hdo. ſe nullatenũùs nupturam aſſueveraret, “ nin ejus amore baptiſmmum & fidem ſuſce- Jum pit. Profanum hoc fuit, & nullatenus Adr., à Deo profectum converſionis moti- n vum; nihilominùs poſteà ex motivis gel⸗ S ſuper-⸗ kion. S&. Bern. epiſt. ad Arda- 32 (1†1) £ ſupernaturalibus ſacroſanctæ huic fidei tam conſtanter adhæſit, ut illam, Zelo prorſus apoſtolico, per om- nem Hungariam propagarit: ſic agat Clericus malè ingreſſus: ſi intentione profana S8. Ordines, aut curam paſto- ralem ſuſcepit, jam vitium ingreſss laudabili progreſſu corrigat; uti enim nil prodeſt benée cæpiſſe, & male proceſſiſſe; ita defectus boni initii ſupplebitur laudabili officii ſuſcepti adminiſtratione. Ita S. Bernardus Ardutionem Epiſcopum Geneven- ſem, recèns electum admonuit, ſcio, ajebat, chariſſime, quòd cathe- dra, quam nuper ſortitus es, homi- nem multorum meritorum expetat; qualia in te aut nulla; aut valde exi- gua præceſſiſſe dolemus: nihilominus poteſt Deus de hoc lapide ſuſcitare filium Abrahæ. Fecit Paulum ex per- ſecutore Doctorem gentium: voca- vit Matthæum de Telonio, & Am- broſium de Palatio, hunc ad Epiſco- atum, illum ad Apoſtolatum! tu igitur his & hujusmodi animatus ex- emplis, prœcinge velut Vir lumbos tuos, & delicta juventutis tuæ dele- at veſpertina correctio. Honorifica miniſterium tuum gravitate morum; maturitate conſiliorum, & actuum honeſtate! Ita Bernardus. 17. Po- Prenl Iis f, tio e Niun iji/ dee Mm! UIN No Eiſkhe ſtt 10, Kran Neris cei n (rE S u. 17, Poteſt etiam quis erräſſe non tiun in fine duntaxat, ſed & in mediis, pro- erm curando beneficium, aut 88. Ordines per aliorum patrocinia, nonnunquam entoe ita ſordidè ac putide ſe abjiciendo, ut npe non parùm inde dedecoris in Sacerdo- geßh talem Ordinem redundet: Ambirioſi.Den cenin quidem ait Seneca, ad dignitates nifi zr. Maz. i4 nde per indigna non ducit. Hoc autem ſi prafat. Umm accidit, quid confilii? Etenim libelli ſe ſupplices, quibs beneficia quærun- 2 I6E tur, ſancto Bernardo viſi ſunt pro. nee ceſſus judiciarius abundè ſufficiens ad: itſ ad hoc „ ut ejusmodi ambientes ulti- ma ſententia procul amoveantur à UI. Prenſata dignitate, omni appellatio- eem Ris remediò denegato: Sanè buic nego- Aen⸗ zi0 non ſe ingerat rogans, ſic ille ad Euge- nms nium Papam ſcribit: pro quo rogaris, ſif g gerz. I. 4. lirre tibi ſuſpectus, i autem pro ſ rogahz gam de conſid. hel⸗ Judicatus eſt. Enimverò ſi Imperato- ν Tum leges eum Tutoris munere indig- Ar num cenſent, qui ipſe ſe ingerit, etſi ir non niſi de bonis caducis res ſit, non “ difficile erit judicare, an ille dignus aer ſit tutando Ohriſti Salvatoris theſau- amte r0, imd illo fere pro arbitrio admini- eer ſtrando, qui tot precibis ejus ſe mu- m neris Candidatum profitetur. Quod 3 ſi dein precibus abjeétiones accedant, e⸗ & putidæ obſequü delationes, S. Jo- C annes / 2 Onſ. pzm. 3. in pecunia loco aduleris? Quid autem reme- acz. apoſt. 1 Qu 34 (†) ₰ annes Chryſoſtomus tenere ſe non poteſt, quin magnis clamoribus eos, qui horum ope aſſurgere conantur, eodem planè loco, & numero habeat, quo illos, qui beneficia emunt: quam- quam enim aurum cum Simone non offerant, offerunt tamen adulationes, quæ hami inſtar ſunt, ad dignitates piſcandas, magis quidem tecéti, non minus tamen potentes, quàâm aurum ſit: Quid refert, ſi non das pecuniam, ſed dii ſupereſt illi, qui beneficium aut 88. Ordines per patrocinia, recom- mendationes aut adulationes ebblan- ditus eſt? an munere cedere debebit, etſi de eætero dotibs requiſitis non careat? Reſpondeo, non debebit ce- dere! pergat is in adminiſtrando ſuo munere, emendato tamen infauſto ejus principio per ſeriam deteſtatio- nem, ne peſſimum in finem ſic proſe- quendo dedueatur. 18. Quodſi quis præter hæc obſe- quia eò proterviæ eſſet progreſſus, ut damnabili prorsùs ratione pecuniis auro Parochi dignitatem emendo ani- mam vendere ſit auſus, hic enimverò in aperto verſatur damnationis diſcri- mine. Huic quid ego dicam? an il- lud: Pecunia tua ſit tecum in perdi- tio⸗ . ſe Nt ln ſen led lot n. ten 1 Nata unb urn Neem Ner⸗ em⸗ o Gein e leſe let E emi uun se 6 Ai anda ſe n dus e öMunt haben t:qunn onehet ltione Pnirnt Gi, m ſien,? enten iun¹ lec tis ebirt ndo 1 eetni le⸗ S()0 8 tionem, quod in Simonem pronun- tiavit Apoſtolus? Enimverò magnis id vocibus intonarem, ſi ageretur de re ſacra emenda, & non jam de empta, at cùm de jam empta ſermo ſit, id ſo- Ilùm revocabo in memoriam, quod ſicut ille nunquam legitimo jure poſ- ſedit ovile, in quod ingreſſus eſt uùt latro, ita oporteat, ſiquis cedere illo nolit, confugere rogando ad Pœni- tentiariam, quam dicimus „ Roma- nam, ut hæc Pontificia authoritate ratam habeat poſſeſſionem nullam & umbratilem, atque gratiam faciat p=- narum Pontificis legibus in emptio- nem hanc ſacrilegam conſtitutarum. Nemo tamen ex his male conſultis emptoribus ſibi perſuadeat, non eſſe, quod obtenta hac Pontificis gratià deinceps deploret ac doleat: imè eſt, quod ploret dum vivit, & amaris la- Crymis defleat: an enim majus deſigna- re ſcelus potuiſſet, quàm ut exiſtima- ret, miniſterium cœleſte tam eſſe vile & ſordidum, ut panis inſtar, & fœni emi poſſit. O miſeras Fccleſias, ad quarum culmen gradibus tam perver- ſis quidam enituntur? quis locus tuus, & quaæ cauſa poterit eſſe excuſata, ſi vene- randa DEl templa petuniis expugnantur! Miſeriores tamen Sacerdotes ipſos, C 2 qui L. ſiquis C. : Sa W Cler. 35 (1†1) qui hac via aſcendunt, de quibus me- liora exſpectari haud poſſunt, niſi ut Caiphæ ſacrilegam impietatem inſtau- rent, qui ſi Joſepho fides eſt, Jjudæo- rum ſummum Sacerdotium ab Hero- de pecunià emit, & eo poſtmoduùm uſus eſt ad Chriſtum Servatorem morti adjudicandum? Tritum eſt illud: Ne- mo imperium ſlagitis quaſitum bonis artibus exercuit: quid igitur boni ſperes ab il- lo, qui tam malé paſtoralis ſui muneris functiones auſpicatus eſt, à ſacrilegio, inquam, & tanto quidem, ut omne E& Erat à- aliud malum fuperare videatur. Si- Rm. 2e moniaca peſtis ſuta magnitudine alios morbos C. Far e⸗ vincit. Nec ſatis ſit hanc ſcelerum pe- 1.7.5. &e. ſtem amaris pomitentiæ lacrymis de- flere, ſed qui illà ſe coinquinatum no- verit, deinceps ex animo ſuo ſeriò efficaciter faceſſere jubeat omnem per fas, nefâsque habendi cupiditatem tanquam plùs nimis indignam excelſo ſuo ſtatu, aut ſaltem ſuos intra limi- tes arctet, ſic ut etſi non ſemper tam procul abſit à puinguibus beneficiis, ſaltem non ambiat illa modis, viisque illicitis. 159. Paucis! ut in compendium re- digam omnia! quisquis ad ſtatum tam arduum & periculoſum, quàm ſanctum vitiosè ingreſſum ſe eſſe noverit, duo reme- ten N in D i, ſuo⸗ ciar Vin Ub ſul e inco ſe gu mod flie t 3 ſt, Cr ro mere Inpe 108 lel Aſ usnt ul ink⸗ Iuere b HH twottr mmon d. N aiti lenl mnrei D t Olnl ut. 6 0/ ontt runpe. ns ⸗ Conne⸗ ment idiand elet tr ſei ehern s⸗ O(†) £ 37 temedia ſibi præ cæteris commendata habeat, videlicet ſeriam pœnitentiam & timorem Domini. Imprimis ut ſe- riam, & non vulgarem poœnitentiam agere diſcat, bené conſideret, quanta ſit temeritas in negotio tanti momen- ti, quo de vitæ genere decernitur, ſuo arbitriò ſtare velle, & quaſi renun- ciare gubernationi Providentiæ Di- vinæ! ſi enim quilibet parens injuriæ ſibi reputat, cùm filius ipſo non con- ſultò uxorem ducit, quantò magis Deus ſe ſperni exiſtimabit ab eo, qui ipſo inconſultòô, & ordinatione Divina in- ſuper habita ſponſam ducit Eccleſiam! qui Eccleſiæ jungitur, ipſius quodam- modo Dei gener fit; Eccleſiæ enim filiæ illæ ſunt, Deo tam charæ, ut huic aut illi Sacerdoti deſponſatæ, ſobole à ſe progignenda, coœlum ipſum in- duilini debeant replere: quis igitur ubditorum tam impudens, & effrons ſit, ut ejusmodi filiam vel ingratiis upremi Kegis ducere non vereatur? Profectè hæc injuria Numini illata meretur non quali quali, ſed auſterâ Ppœnitudine compenſari: quisquis tam inverecundè deliquit, veniam demiſsé rogitet à læſa Dei Providentia, totum- que ſe ejus manibus permittat, paratus ad ſubeundum quodcunque poënæ ge- C◻ 2 nus; ger. 16. 38 († nus, quo illi placuerit peccatum tam impudens vindicare, ſic tamen, ut eodem tempore ſumma cum animi demiſſione rogitemus, dignetur nos punire virgâ correctionis paternâ tan- quam filios, non virgâ furoris tan- quam perduelles. Corripe me Domine veruntamen in judicio, non in furore tuo. Deinde commendatum ſibi habeat ſo- lidum timorem Domini, non illum quidem qui laqueum deſperationis in- jiciat, ſed qui in ſacro munere, ejus- que functionibus cautum, ac ſoler- tem reddat; ſi enim etiam illi, quos Deus elegit, plurimùm timere debent, ut muneri ſuo ſatisfaciant, prout Vi- dere eſt in Saul, & aliis; judicet quis- que, cui ſalutem ſuam diſerimini expo- nat, qui vel invito, & renitente Deo tale vitæ genus amplectitur, ſic ut quotquot ſubinde facit opera, toties, ut ita dicam, Dei conſilia, & decreta violet. Huic autem injuriæ quodam- modèò ſatisfacit, qui profunda cum humilitate Deum timet, dicente S. 4. Oreg. Pe-- Gregorio: Paſtoralis cura pondera, qui Koral. in Prol. — vacat, incautè non expetat, & is, qui in- autb expetiit, pertimeſcat. En! quod dixi remedium timorem! . S. 5. lis amntan en, I 0 anini tar n rnitn. ris ⸗ Doni ſore . bentſd⸗ Dn Ven vorbir ey ⸗ le 1, oo⸗ gebenn rout e a⸗ mero⸗ nteen . len toc⸗ Gecr nodu⸗ da aun entt 5 i, 6 1. lel 1 (1) 0 39 Quomodo & quibus admini- culis Vocatio ad ſtatum ſacerdotalem exploranda ſit. 20. Uantum ille, qui à DEl vocan- tis tramite frivolè aberrat; ſibi ipſi & Eccleſiæ detrimentum irro- get, videtur aliquatenus Pſalmiſta de- claraſſe verbis illis: Declinaverunt, ſimul inutiles facti ſunt. En! Hæc vox Decli- Pſal. 154 naverunt eſt antecedens, ex quo peſſi- ma conſequentia fluit: Inutiles facti ſunt, inutiles tam ſibi quàm aliis: qui- nam autem ſint illi, qui declinaſſe di- cuntur? explicans id Cluniacenſis, ait eſſe illos, qui in eligendo vitæ genere non Dei vocantis, ſed ſuæ voluntatis aut voluptatis duétum ſequuntur v. g. vocatur quis ad ſtatum Religiofum E amplectitur ſæculare Sacerdotium: vocatur quis ad Sacerdotium, & ille init connubium: vocatur quis ad con- jugium, & ille eligit cœlibatum: in- felices hujusmodi declinaverunt, & per conſequens tam ſibi quàm aliis in- utiles fiunt; cùm enim gratiarum auxi- liis, quæ DEus huic vel illi ſtatui an- nexuit, careant, & ipſi nullam virtu- tis perfectionem aſſequentur, & apud C 4 alios 40 PH ( ) alios deficiente DEf adjutorio nil fru- Zis facient. Resgitur magni momenti eſt agueoſcere DEl votantis volunta- stem,eamque convenientibüs admini- eulis indagare: quænam autem ſunt iſta adminicula? ſunt maxime triplicis gehneriscc.. 21I. Ante omnia eſt rectæ rationis ſeu maturæ deliberationis uſus, eujus beneficium Deus homini contulit, ut diſcernere inter bonum & malum⸗ inter album & nigrum poſſit. Quis- quis ergo de vitæ ſtatu eligendo deli- berat, nonnunquam loco & tempore ab aliis negotiis tranquillo ſecum per- pendat, cujus capacitatis ſit? quos in- Inſtinctus in animo ſentiat? quo fine aut motivo ad munus paſtoris anima- rum rapiatur? à fine ſiquidem omnis ackio, ſicut telum à meta, ad quam tendit, dirigitur. Quis autem eſt finis, quo ad Eccleſias gubernandas nos fer- rI oportet? certé non alius præter etim, Ccujus cauſa Eccleſiæ conſtitutæ ſunt, videlicet, non ut eſſent ædes commodorum pro iis, à quibus poſſi- dentur, aut deliciarum aut ob ecta- mentorum prædia, ſed ut eſſent toti- dem fpeculæ, ex quibus in bonum animarum ibi conſtituti excubarent. Non igitur in deliberatione tam gra- nil fur then Oluuti ACmun ein un Ltnplt tationi 18) Clſd Ontle . elun etopen Culoe⸗ r⸗ nnim nO 40 eſtii⸗ 8 Onlünd lurtle o . Obec ſentt⸗ bor euban⸗ tung (†) 41 vis momenti audiri poſſunt commo- da agnatorum, qui à cognato Clerico ex redditibus Eccleſiaſticis ditari aut ſuſtentari ſperant: non audiri poſſunt carnis & proprii amoris voces, qui in eſu, potu, otio,; & immoderatis re-= creationibus dies delectabiles ſibi pro- ponit. Non audiri poſſunt avaritiæ deſideria, quæ ſolům quærunt, & in- terrogant, an in Parochia capienda reditus annui ſint pingues, an agri fertiles, an cenſus locupletes, & quæ ſunt ſimilia, non hæc Divinam ſpe- ctant voluntatem, nec boni Paſtoris officium; nam boni paſtores non paſcunt ut comedant, ſed comedunt, ut paſcant; ait S. Bernardus. Finis quem ſpectare unicum nos oportet, totus ſpiritualis eſſe, & nihil temporalis admixtum habere debet; cùm enim in quolibet Paſtoris animarum munere tria inve- niantur, labor operis, quo animarum ſalus promovetur, gradüs dignitas, quæ promoventibus lalutem anima- rum confertur, & tandem proventus annui, qui in ea dignitate conſtituto Obveniunt: quisquis in acceptando Paſtoris munere pro fine habet cen- ſus & reditus, avarus eſt: qui digni- tatem affectat, ambitioſus eſt: qui la- borem & opus, ille ſolus verus Paſtor C5 eſt; 42 (†1) D½ eſt; hinc S. Gregorius in illa verba Apoſtoli: qui Epiſcopatum deſiderat, bonum opus deüderat, acutè dicit: & cveg Pæ- Laudo quod quaritis, ſed diſcite, quid qua- Koral. l. I. tatis. Opus ſcilicet, quod Viri Eccle- c: à. ſiaſtici proprium eſt, non proventus, non emolumenta, quæ etiam ſæcula- ribus ſunt communia. 2 22. Hæc ſunt motiva ratione natu- rali benè diſcutienda: ſed quoniam hæc ipſa ratio perſpicacia videndi val- dè hebeti eſt, dubia de præſentibus, & incerta de futuris, neceſſe eſt, ur primo huiclumini etiam alterum haud paulèò clarius jungatur; volo dicere, confugiendum eſt ad Deum, tan- quam oraculum certiſſimum, rogau- do eum, ut è ſublimi ſuo throno, cum propria intelligendi vis penitùs cæca aut ſaltem luſea ſit, in ſemitam re- cCtam deducat. Et hoc fit ope ora- tionis, quæ tandem in rebus ambiguis interpres eſt ſecuriſſima: & alterum, de quo hic loquimur explorandæ Di- vinæ voluntatis adminiculum. Sæpé igitur, qui deliberat, Divino conſpe- Aui ſe ſiſtat, & profundiſſima cum humilitate etiam atque etiam rogitet, & Providentiæ ſuæ conſilia, quæ de ipſo facere decreverit, aperiat: ſæœpe in eum finem tremendo Miſſæ en⸗ icio fcio ſit, Tale Gin o⸗ inh ſii Ncri4 ſand tis tr gue Bet Colid Lenti lepot IIE t ho niho⸗ SS) E 345 Av ficio aſſiſtat, cùm dici non ſatis poſ- lelden ſit, WWl ſaluberrimi luminis ſpe- te dd rare liceat ex ara, in qua Divina vi- As Etima litatur. Pandat ad Divini ſolis l radios animum, & tenerrimo ſenſu em in has voces ſœpe erumpas. NWotam ſac pſal. 141. nll mihi viam, in qua ambulem, quia ad te le- vayvi animam meam. Advocatam eligat en ſanctiſſimam Virginem, eâmque cer- n tis precibus, & operibus pœnalibus dn ſibi conciliet. Patronum adjutorém- entte que imploret Cuſtodem Angelum, eh Beatésque cœlites, quos impenſius fmh colit, & demum nihil operæ & dili- c gentiæ omittat in momenti graviſſimi n, 1 negotio, è quo totius vitæ, bonæ vel rag malæ ſeries dependet: Dificile eſt enim, et r bono peragantur exitu, qua malo Nunt ntbe inchoata Principio. RZl 23. Sed quoniam Deus interroga- e tus quid me vis facere, non ſemper per nii ſeipfum reſpondet, ſicut Saulo Dama- len ſcum pergenti reſpondit, ideò recur- el rendum erit ad eos, quos ſuos in ter- GW ris Vicarios conſtituit, & hoc tertium nenh eſt, idque apprime neceſſarium ex- „ plorandæ Divinæ voluntatis reme- n, gium „ videlicet conſilium Patris ſpi- ng ritualis. Eligendus eſt hanc in rem, e non obvius quiviſ Sacerdos, fed ido- tutie neus, id eſt, tam e morum ſanctitate, UDBD quàm ſ 1 44 ◻ (†) „Wι uim. quàm doctrina commendatus, in⸗ tima animi ſenſa „ & propen ones edoctus manum tutèò porrigere p i iſſimè pote- Tum autem id ab eo rectifſim ote- rit præſtari, cùm adverterit e- rantem, dotibôs hactenuùs reiici ſufficienter inſtructum, ex una p⸗ . 1 i n0 onus ihlud paſtorale magni omni . ..„ . t. æ*ſtimare, ſic ut horrorem illi incarie 4 parte tamen altera ſentiv⸗ ſe 10 1, Divin amplectendum impelli, Diyv. Ataee miniméè ſibi defuturi fiducia. rdae hæc animi ſenſa magno illi, ac raci puo argumento eſſe poſſunt Bing. vocationis; quia ſunt adius u Spiritus operantis in anirno e dul deliberat, ratione Pbecn nir . in: e mè propria, quæ rat mnens rleſt lumine erfuſ agno nuneri ocatu 1 muneris, ad quod v erditetur, ali . s vero inci ualitates; voluntas nns Atlanunstürgue ad illud cum anin demiſſione amplectendum. De experimentis ſeu Pre⸗ 25 tionibus ante ſuſceptionem &. Or . num de ſe ipſo oapiendis. i, ordingwie NOn absque myſterio ordin 24 N Deus, ut Moyſes ex monn 1 flil ON ſoni (e tan flg⸗ gine mor! deſt lem nicio cines in ſii ſolei demn .G elin Ut i Ebre lgen ſudte Mecje indol Uncda ſtri el CAe antes D te Git Pohalan redux, dum duas legis tabu- elion Tas ferebat, adeò in facie fullerit, ut repol filii Iſraél in eum oculos intendere neee non potuerint; hac enim re voluit tce ſignificare Deus, eum, qui populo ad ruii docendum & regendum Præficitur, unn tam legis ſcienti?, quàm ſanétitatis Vomm fulgore debere coruſcare: Eccleſia ve- , „. nelmi Zimen non ſuſcipiat, niſi gui ſcientia, & cencz F. 12. euk moribus commendandus exiſtit. Alterutro ſerieræ. miand deficiente, ſuſcipere curam paſtora- Atn lem temeritas eſt, & ſibi & aliis per- „ nicioſa; proinde quisquis ad 88. Or- De Eleſt. le dines aſpirat, in utraque ickh eſt tam D in ſcientia, quàâm in pietate ſe ipſum 6 64 licite examinet. Et ſcientiam qui- 6en dem quod attinet, exploret in ſeipſo t,t SS. Ordinum candidatus, an eum ſci- n entiarum ſibi theſaurum compararit, e ut ignorantes docere, dubitantibus W“W/ fubvenire, puſillanimes erigere, & Nlegem Domini explicare poſſit. Homo Eeccli. 27. m ſanctus in ſapientia permanet ſicut ſol, ait Eccleſiaſticus: quemadmodùm ſol ex indole ſua adeò radiorum fulgore ab- undat, ut non tantùm ccœleſtibus h aſtris, ſed toti etiam mundo lucem ℳ ſuappeditet: ita qui curæ animarum præeſt, tanta ſcientiarum luce coruſ- „N* care debet, ut eam in ſubditos, igno- i rxantes & rudes abundanter diſpertire vone poſſit: S. Mieron. 46 (†) 6 poſſit: Sacerdotum officium eſt, ait S. Hieronymus, de lege interrogatos reſpondere: ſi Sacerdos eſt, ſciat le- gem Domini: ſi ignorat legem, ipſe ſe arguit non eſſe Sacerdotem Domi- . . .,— ni. Ideòô ſeimus ex vitis Sanétorum, uper 2 inſignes illos DEl famulos, qui ad cu- umn 70- bbet. Sancheæ pꝓ. j. c. g. ram animarum ſe cœlitus vocari ſen- tiebant, diu noctůúque inſudaſſe litte- rarum ſtudiis, ut condignum Divinæ gloriæ & ſalutis animarum inſtrumen- tum efficerentur: S. Chryſoſtomus in perlegendis ſacris litteris adeò fuit in- duſtrius, ut jam decimo octavo æta- tis anno totam ſcripturam, & præ- ſertim epiſtolas Sancti Pauli memoria tenuerit: S. Udalricus Abbas tuendis ovium gregibus adhibitus, quia Divi- no ſpiritu inſtigante ad paſcendum Chriſti gregem anhelabat, ſimul dum ruri verſabatur prima legendi, ſeri- bendique elementa diſcebat. S. Pa- troclus à fratre litterato contemptus, deſpectusque, quòd paſtor eſſet ovium, hoc contemptu ita ad ſtudia littera- rum fuit animatus, ut paulè poſt om- nes coætaneos ſcientia ſuperârit. £- muletur hos ſanéctorum conatus, quis- uis ad curam animarum aſpirat, ver- ſetur indefeſsà diligentiâ in libris tam moralibus, quàm aſceticis, clamet iden- tidem der ſibil bubil tenti⸗ rege qun Derh tire Wölt Kuad incn forn cunan Then ſeat i Ola si K Cuné teſi⸗ tlrid ju ſcien nion miſn ſennt dum Utera ati mn 7 (†) £ 47 ne Ridem cum Salomone ad Deum, ur enoge ſibi largiatur cor docile, ſciàtque pro- I babilem eſſe plurium Auctorum ſen- en tentiam, Parochum, qui actualiter “ Sefem Chriſti regit, ſub peccato le- thali obſtringi, ut ſingulis diebus, giu quantùm fieri poteſt, ad minimum cn? Per horam, pro ſolvendis conſcien- lelr tiæ caſibus & dubiis, concionibusque utiliter declamandis, ſe litterarum Anonn Rd ſtudis impendat. Ponamus rude & m incultum ejusmodi lignum, quod ef- eſuti formando Mercurio erat ineptum, ad oe Luram animarum adhiberi, quid fic? Eheu! illud fit, ut parabola illa tran- ſeat in niſtoriam, qua dum vitis & oliva arbores tam fructiferæ aliis plan- nn tis imperare recusaârunt, rubus, qui Ga & foliis deſtituitur, & fructibus, in- H cuncéctanter faſces capeſſivit, & mo- in geſtiores ſuperbe & præfidenter invi- di tàvit, ut ſub umhra ſua requieſcerent. r A Fjusmodi rubi deinde, competenti Manhe ſcientià deſtituti, cùm ad ſacri Cu- rionis gradum aſcendunt, adeo com- ulne miſſas ſibi animas verbo DEl non pa- ONäter ſcunt, ut paſcere etiam ignorent, &— dum eæxcus cæcum ducat, demum ub uterque in foveam lapfſu irreparabili Ge cadant. Non Pondeas ſuper virtutem lbi? zuam, monitum eſt Eccleſtaſtici, quod Eccli 8 mell. Ii ſpo⸗= Haz. 3. Z. NWiſi de KRenanciat. „, (649,, ſi ſpoponderis, quaſi reſtituens cogita: qui. bus verbis ſatis aperte ſignificat, quòôd, qui facultafibus ad regendum popu- lIum neceéſſariis inſtructus non eſt, te- neatur à Paſtoris munere omni con- tentione refugere, & diſertè palaâm- que profiteri coram iis, qui invitant: Non ſum Medicus, & in domo mea non eſt panis. Non calleo artem ſanandi ani- mas, cùm malè habent: nec habeo, unde eas ſuſtentem, cùm ſanæ ſunt! alios quærite tanto muneri aptiores, ego illi me imparem agnoſco! 2 5. Altera dos ſeu qualitas ſolicite ſub examen vocanda eſt magna in Deum pietas, quæ in 88. Ordinum Candidato magis quàâm ipfa ſcientia requiritur; quia quod deeſt ſcientiæ, magna ex parte ſuppleri poteſt per uſum & experientiam, quæ ipsà mu- neris exercitatione ſenſim acquiritur: quin imo ſuppleri poteſt per charita- tem, quæ fervidi Paſtoris mentem acuit, ut plùs etiam, quàm cætero- quin vires ferant, conetur: Imperfe- ſcientia poteſt ſupplere perfectio chari- tatis: defectus autem charitatis qua demum alia dote poterit compenſari? certè nulla! Non igitur debet aſſu- mere Paſtoris officium, niſi qui priuùs fuerit purgatus, & in virtute perfectus, ait ai/ Patt mgi i gl Onn re Vitin 410 mot pert Uüm hoe⸗ tihdn Anima ſotin Derr liltte Nyyene Ci⸗ U Meto er le Deng ſlet cint do utgen S ie D△ (†) ₰ 49 Hait Angelicus; cùm enim animarum 5 Them. 3. p. Paſtores ex officio ſuo ſint virtutum quæſt. 41. inh magiſtri, utique neceſſe eſt, ut in hac "rt. 1. ad t. ncht fint laicis excellentiores? ponamus H mid quèôd à morum probitate alieni, aut tenk Omninò vitioſi ſint, quomodo ſperari Im poterit, quòd correcturi ſint aliorum Evitia, qui necdum correxere ſua? nundi quomodè ſperari poterit, quòd pro- chi moturi ſint alios in bono, qui minùs unft perfecti ſunt, quàm i, quos ſibi n ſumpferunt perficiendos? profectoe 1 hoc adeò ſperari non poteſt, ut po- uc rius metuendum ſit, quòd & ſe, & men animas ſibi concreditas præcipitaturi Ord ſint in ruinam. Væ ilis, exclamat S. 1. Petr. Dam. Aſce Petrus Damiani, pa ilis, qui reprebenſi- l. 2. ep. 1. ſcen biliter vivunt, & locum irreprehenfililiter dortti vivendi adbuc reprehenſibilids oncupiſcunt. 9uͤ Qui animam habet tam fœdis ulceri- im bus obſitam, ut inſtar Jobi in ſuo fi- edu meto ſaniem undique & putredinem em ſtillet, certòô ſibi perſuaſum habeat, nes ſe non eſſe è numero eorum, quos W Deus Eccleſiæ ſuæ ſponſos elegit: non fid ſolet ille vocare indignos, niſ prius itns faciat dignos, eum ferè in modum, hel quo pretioſi liquores & balſama non ſe“ infunduntur in vaſa, nifi illa prius i purgentur; Quos Deus ad aliquid eligit, S. Thom. in aſc ita praparat, alt Angelicus, ut ad id, ad a. ad Cor., 5. L . 19 quod l. *. 50 (f. Oι quod eliguntur, inveniantur idonei. Idque tantò magis in noſtro caſu, quod Deo vel maxime cordi ſit bona Miniſtro- rum ſuorum fama & nomen; hinc Chriſtus Dominus, cùm Petrum Ec- cleſiæ ſuæ caput, & ovium Paſtorem conſtituit, expreſse illi dixit: Tu ali- quando converſus confirma fratres tuos. Ecec! converſio Petri neceſſa- riò debet præcedere confirmationi fratrum; quia Petrus à trinæ nega- tionis crimine rediens plane admoni- tionibus fratrum nihil effeciſſet, niſi priuùs ſeria converſione ac Pœnitentia admiſſum nefas emendaſſet. 26. Obmurmuras forteè, mi 88. Or- dinum Candidate, dicisque alius à² me ero, cuùm illi muneri admotus fu⸗ ero! Næ tu vehementer deciperis, il- lorum ê numero; de quibus S. Gre- J. Creg. Pa- : . S. gorius pronunciat: Mens praeſſe vo- ſtoral. l. 1 6. 9, entium plerumque ſibi filta bonorum ope- rum promiſſione blanditur; quia faciliũs eſt proponee, quàm propoſita con- cepta exseytioni mandare, conſtans vitæ laudabilis tenor ab aſſuetudine proficiſcitur, ita ut aliter ſtabilis eſſe nec poſſit nec ſoleat; hinc opus eſh aliquo priùs temporis intervallo ſe⸗ metipſum explorare, & vires ſuas cum hoc, quod fſubiturus eſt onere meti⸗ Met muln riss Prrk non; Mo t, EFit den terio nat: Ga0 hili Vittut deſlor D lare Ane An ltin em4 Monm Unn Vitxr nI 4 gud ker . Cand⸗ Chrit lumn P Wie i en Gvocbe Minn etrumm 1 Dor t: Te mn Hin ineee hürwnin tink N adn iſet, Ceniren . nil Gwvonn: echenn s 50 ruſ torun N Uia d⸗ n metiri. Quemadmodum ſtatuarius nullum ex ære artificium molitur, niſ priùs ſtatuæ ideam, omnia lineamenta præferentem effinxerit; ita nemo non, priusquâm ingens illud opus Paſtoris animarum in ſemetipſo effin- gat, in opere alio ſimili artem ſuam & vires periclitetur: has autem ſi o- neri impares invenerit, abſit, ut ul- teriori ſe periculo ſuccumbendi expo- nat: non aſſumat in humeros onus, & ad aliud munus animum convertat; faciliùs enim eſt in dignitate jacturam virtutum facere, quàm nova illas ac- eeſſione augere. Quanta igitur teme- ritas eſt, tam ſubitaneam in ſeipſo ſpe- rare mutationem, cujus nullum in univerſa natura reperitur exemplum: aqua frigida non uno momento tran- ſit in calidam, & ego credam homi- nem à vehementiſſimo vitæ liberæ, & ad omnem licentiam effuſæ frigore in una die tranſire poſſe ad maximum vitæ perfectæ calorem, qualis ad mu- nus paſtorale requiritur? ego credam, quòd qui hodie eſt Simon magus, cras 6SA fieri poſſit Simon Petrus: ego cre- dam, quòd, qui heri pugnabat contra Chriſtum, hodie in exercitu pugnan- tium pro Chriſto poſſit ducere ordi- nes? ego credam, quèd qui heri ne D 2 qui⸗ 5. Oreg. Naz. orat. 20. 2 (1) G quidem diſcipulus fuit in ſchola per- fectionis, hodie in ea magiſtrum agere poſſit? Non eredo, quia neque cre- dit Nazianzenus, inquiens: Sie una die ſanctos fingimus, eòsque ſapientes eſſe ju- bemus, qui nihil didicerunt, nec ad bͤacer- dotium quidquam tulerunt, prater velle. Væ ejusmodi gigantibus Cadmæis de quibus poëtæ fabulantur, quòd una die ſeminati, eadem & nati atque ad arma tractanda habiles inventi ſint! Væ etiam eorum promotoribus & pa- tronis, qui eos ad animas cuſtodien- das intruſerunt; ſi enim Imperatoriæ leges non tantum ſeverè puniunt ini- dêneum militem, qui captivos malè cuſtodivit, ſed etiam eum, qui inido- neum hunc militem cuſtodem conſti- tuit; quidni Divinæ leges in clericali militia ſimilem poſtulabunt rationem? 27. Quamquam autem virtus & vi- tæ probitas in genere homini, qui de S88. Ordinum ſuſceptione deliberat, apprime neceſſaria ſit; ante omnia tamen, & in ſpecie circa virtutem continentiæ ſe ipſum diſcutiat, & ſi contrarii ſceleris labem ſibi adhærere noverit, per omnia ſacra & ſancta il- lum oro, & obſecro, hunc ſtatum, cujus miniſteria illibatam tam corpo- ris quàm animi puritatem exigunt, luſci⸗ d ertti ſeig glar, eri Is ir Ornn inkea pul orci⸗ tüne Deo GuOd AWar rabil . cok e ſuſcipere non præſumat, niſi omnem kungge ſalutis ſpem abjicere, & in æternale exitium obfirmato conſilio præcipitem necſe i s ſe agere velit, ſi ſacris revelationibus, un Aquarum magna eſt in Eccleſia autho- Al Titas, fides eit, innumerabilis defactò framn 1 Clericorum multitudo ob vitium car- Zrithem. in inest DNis in inferno ardet, acerbiſſimas per Inſtit. Bit. ilr Znnen æternitatem pœnas datura: Wirit, es e, Rene werird⸗ quisquis enim ex Clero ad Wem? infamnem hunc ſtatũs Eccleſiaſtici ſco- et pulum naufragatur „ adeo ſacras ſui, enoh ordinis functiones ſe inutilem, inep- mperte eoduc reddit, ut non poſſit coram mim I eo & Eccleſia non eſſe abominabi- es is: ponamus Sacerdotum aliquem, giis duod abſt, aliis Vitiis v. g. ebrietatis Nom awarit iæ a otio deditum eſſe, tole- 1s rabile 23 uc malum erit; quia ſaltem wmim ali uas ſni muneris functiones poterit ſtt ructuosé utcunque admi- i niltrare⸗ „Pprout habetur ab experien- diaz ve e cuùm in hanc picem inci- e ſtimation 6 omnem authoritatem, æ- ſtimatiant Indque amittit, ut in Eccle- ir,.à ſenndal. le ampliùs proſit, niſi ad lhn aa animarum perverſionem: Lind tomu ec⸗ »ait in hanc rem Chry- §. chryſof. cbe d ch n § ad praſentem vitam inutilis it, Hom. contra n ad nihil accommodus. Quisquis ergo uxar. n⸗ depravatæ naturæ vitio in hoc ſcele- n , D 2 ris Petr. Bleſſ. ſerm. 34. 1. Cor. 7. . 5 E SS ris genus propendere te, aut quod pejus eſt, hanc ipſam propenſionem aliàas ſatis vehementem per frequen- tatos actus plùs nimis excitatam, au- Gamqne in te ſenſeris, quàm chara tibi ſalus eſt, elige aliam viam, & fuge hanc, nemini magis quàâm tibi exitio- ſam: non aſſequeris caſtitatis culmen huic ſtatui proportionatum, imò cum proôbro & dedecore Eccleſiaſtici ordi- nis profundiùùs cades, dicente Petro Bleſfenſi: Ferè impoſſilile eſt de carne tri- umphare, ſi de nobis ipſaæ prius triumphave- rit. Elige, inquam, aliam viam; ſa⸗ tiùs & conſultius eſt, ut arctæ Reli- gioni te mancipes, aut nuptiarum re- medium ampleckaris, ſic fiet, ut vel ſub auſtera Religionis diſciplina ten- tationes illas, & habitus pravos fub- tracta occaſione expugnes, vel id, ad quod tantopere impelleris per uſum legitimi conjugii tibi licitum reddas. Non ego conſilium hoc tibi fuggero, ſed Paulus Apoſtolus: Qus non ſe con- tinent, nubant; melius eſt enim nubere, quàm uri. Quæ verba Apoſtoli elegantifſimè proſequitur Bernardns; poſtquâm enim deteſtatus eſt temeritatem eo- rum, qui ſine debita diſpoſitione Sa- cerdotium capeſſunt, illudque dein multis carnis ſpurcitiis defœdant, fua- det Pen Sen 29. ne . nſt VlS Iarn fer, kum l (ke⸗ thad men Utr Aces – (1)6H ,„ det omnibus libidinoſis, ut gradu in- 1 gol feriori i 3115) . . tenen Teriori in ſtatu matrimoniali contenti, elten ibi ſecuri eſſe malint, quâàm ſacro- ma kum ordinum gradus, in quibus cum man ſummo, & continuo diſcrimine, & K maximis cum tentationibus verſentur, ierttr prenſare, & conſcendere audeant. Eſt ſine dubio melius nubere quam uri, & Culmme 77 e * I,. Bern. ſerm. nbon Salyatori in humili gradu fidelis populi ſer- Je conger n vire, quam in Cleri ſublimitate & deterius ad clerie- ehu vivere, & Giſtricins judicari. c. 29. C ve⸗ VI . pkn §. I. m, Proponitur inſtrucio practi- Geh ca pro deliberantibus de vitæ ſtatu in un genere. e. lon 8 29. PErtum vitæ genus conſtituere, eſt res . Gragor. l . ius vi . 4 tanti momenti, ut torius vita vel z r at. lh vectè vel malkt traducendæ fundamentum in 22 eri e ſit poſitum. Ita dudum pronuncia- IH vit S. Gregorius Nazianzenus, quam- en quam enim Deus omnes velit ſalvos G frieri, adeoque ſingulis aliquam gratia- α rum ſeriem præperaverit, quæ ſià nul- meli la creata voluntate turbetur, illos cer- li tò ad cœlum deduétura eſt; non ta- tene men per eandem omnes viam, ſeu om vitæ ſtatum deducit, ſed gratias effi- e caces aliquibs Varatns alligat ad cer- ⸗ tum 6 „ 56 (1) tum ſtatum, uem ſi ipſi vel defectu prudentis deliberationis non agno- ſcunt, vel agnitum amplecti nolunt, §J. Greg. in epift. ad Mavxr. Imb. ſed alium eligunt, poſſunt in eo qui- dem ſalvari, ſed quia filum Divinz Providentiæ circa ſe abruperunt, Deus illos in gravia peccata labi ſinit; itaque gratiâ finali, & æterna beati- tudine ſuâà culpa privantur. Hoc do- cuit Deus per illa verbà: Vocavi & e- nuiſtis - - — Deſpexiſtis omne conſilium meum (obſerva Conſilium) Ego quo- que in interitu veſtro ridebo. Hinc S. Gre= gorius! Sunt, qui niſi omnia reliquerint; ſalyari apud Deum nullatendhs poſſunr. Vi- dendum proin cuique ſuæ ſalutis ſtu- dioſo, ne in tam grave diſcrimen per ſuam incuriam ſe conjiciat, ſed pru- denter de vitæ ſtatu deliberet, ut agnoſcat, qua ipſe via ad cœlum de- duci debeat. Quod deliberandi ſtu- dium præcipue 88. Ordinum Candi- datis incumbit, ut qui ad plures ſta- tus apti majorem dubitandi, ac deli- berandi rationem habent, quàm alii homines, quibus à potiori ſtatum de- terminat ipſa vitæ, & officiorum ra- tio. Inter ipſos autem Candidatos potiſſimuùm ii ſibi cordi ſumere debe- rent hoc negotium, qui majora à Deo acceperunt talenta, ne „ſi ea fortaſſis . hoc ndeft Iuunn Dan es Prreer Heit Urite Clmenn Signi nr tati, 4 Teranm ingt Uuma Nelin In a Jondi tenpe tecolt⸗ t Mor kenäs riorn rem 8 At. Genn leum⸗ utin )etet On agr Di nohur in eogl m Dinn brupenu Alabiſu erna ber Hoet ſoccnid e f Me . 80 lſic oſin. ſaluns! ſctinenn tls beren, n (CN lue , 1 4 . un⸗ imt onm Oncier nete t ni ealon⸗ 2Cf)H » hoc fine data ſint, ut ad lucrum ani- marum impendantur, tanto gravius puniantur, ſi iis ſolum ad augendas Opes, & honores, ac profana officia præter voluntatem DElI abutantur. Hoc itaque tanti momenti negotium ut ritè fiat, ſequentia ſubſervient do- cumenta, ſeu conſilia; ex quibus ea ſibi quisque ſeliget (nec enim omnia ſunt pro omnibus) quæ ſuæ capaci- tati, & fervori congrua judicabit. I. Deliberaturus determinet ſibi certum tempus duorum forte, trium, aut 4. menſium, cum firmo propoſito intra illud ſingulari cura adhibendi ea media, quæ faciunt ad cognoſcendum, in quo ipſum ſtatu DEus vitam agere velit. Lale tempus poſſet eſſe v. g. tota quadrageſima, vel adjuncto ſimul toto tempore Paſchali uſque ad Feſta Pen- tecoſtalia ad impetrandam gratiam Spiritũs Sancti: Vel tempus ſufficiens Ppro rI5. Sacris Communionibus offe- rendis in memoriam toôtidem Myſte- riorum ex vita Chriſti, & Bentitäims Virginis: vel 2. Septimanæ in hono-= rem 88. Angelorum, aut S. Joſephi, aut S. Antonii Patavini: vel decem dierum Veneris devotio ad S. Fran- ciſcum Xaverium: vel alia ſimilis pro cujusque affectu. D 5 II. s (†) & II. Intra præfinitum tempus ſingu- lari cura devitanda ſunt peccata, qui- bus quisque ſe magis obnoxium ſlen. tit, præſertim gravia; in malevolam enim animam non intrabit ſapientia? neque mirum eſt, quòd hi, qui pec- catis gravibus ſunt dediti, vel nec cogitationem de deliberatione admit- tant, vel vocantem DEIIM non au- diant, aut vocationes habitas perdant; ſunt enim hæ gratiæ ſpeciales, quæ non cuivis indigno dantur. Unde pro puritate conſcientiæ ſingulis, aut cer- tè alternis ſeptimanis Sacramenta con- feſſionis, & 88. Evchariſtiæ obeunda ſunt. . III. Opera quotidiana, præſertim ſpiritualia diligenter peragenda; con- ciendus proin, & ſervandus ordo diurnus certarum precum, & devo- tionum perſolvendarum ad hunc fr- nem, ut à DEO illumineris; præcipuèe ſub ſacrificio Miſſæ cor DEO offeren- dum ad quemcunque ſtatum. Caven- dum tamen ne prolixitate nimia ora- tionum aut aliarum devotionum tem- ꝓus ſtudiis deſtinatum notabiliter de- curtetur. Imèò ipſis etiam litteris ſi diligenter ſtudeas cum bona intentio- ne, rem Deo valdè gratam præſtas, aptúùmque ac dignum te reddis, cui DEIIS voluntatem ſuam manifeſtet. no Ange Cllen n, ſtur iN CUlis Cren grin lertn Aen ta 1. Pece la 2. D. eun ti nihi Doni mon Wl tu f H 1.D. i.. lemn. ltun ſor s ſt ati gl Nuun ſe gleroln lahenin guie 1 1 neame Inon henln Nes, N Ulncent aute enta Obenn. relent lazee o t &E hune, rrcy⸗ okeren (er⸗ rANX umten lic, ten Nenn/ Nrris 4 ſeltel⸗. ſe (te Dê¼ IV. FElige quosdam ſanctos Patro- nos pro feliei ſucceſſu hujus negotii. Talis ſit præcipuè Beatiſſima Virgo, Angelus Cuſtos, & illi Sanéti, qui ſpe- cialem habent relationem ad ſtatus illos, intra quos potiſſimùm tua ver- ſatur deliberatio, & etiam Sanctus tui Nominis. Hos certis precatiun- cülis coles. Juvabit etiam diebus re- creationis ſubinde pias inſtituere pere- grinationes ad varias Fccleſias, Præ- ſertim tuorum Patronorum, ibique Ardenti oratione Deo deliberationem tuam commendare. V. Aflueſce frequenter uſurpare preces jaculatorias & pia ſuſpiria, qua- lia ſunt. 1. Domine quid me vis facere? 2. Patatum cot meum Deus, patatum cor meum. 3. Loquere Domine, quia audit ſer- vus tuus. 4. Vias tuas Domine demonſtra mihi, & ſemitas tuas edoce me. 5. Kat Domine à me, in me, ac de me perſectiſſimè in omnibus tua ſanctiſſima, & adorandz Voluntas. 6. Won quod ego volo, ſed quod tu vis, O DEUS, boc fiat. 7. Veni Sancte Spiritus, & emitte cœlitus lucis tuæ radium.- 5⁵. Da, Domine, quòd jubes, & jube quod vis. Domine, doce me facere Voluntatem tuam. 10. Ave maris ſtella - - iter para tutum. 11. Angele Sancte DEl, qui Cu- Sos es mei, me tibi commiſſum pietate ſu- perna, * 60o 5(†5 perna, in Electione ſtatis illumina, vege; guberna, & c. VI. Aſſumenda aliqua opera mor- tificationis cum Conſilio Confeſſari: qualia poſſunt eſſe: Cilicia, flagella, ſtratum durius, abſtinentia interdum ab aliquo cibo, recreatione &c. Ocu- lorum refrænatio à curioſitatibus, & alia ſimilia eo fine ſuſcepta, ut à Deo lIumen impetres. Huc etiam condu- cunt eleemoſynæ tum materiales ex pecuniis tibi pro luſu conceſſis, tum ſpirituales per inſtruétionem rudium in Myſteriis fidei, vel litteris; aut per orationem pro peccatoribus, pro ani- mabus purgatorii, illis præſertim, ſi- que patiuntur propterea; quòd in ele ctione ſtatüs non penitus ſe Divi- næ Voluntati accommodaverint. VII. Præcipue invigilandum, ſi Deus occaſionem aliquam ofrferret operis heroici; nam per unum tale opus homo plus mereri poteſt, quàm per ſexcenta vulgaria. Tale autem opus eſt, duod in ſe eſt valde difficile ob graviſſimam reſiſtentiam naturalis inclinationis, eſt tamen certò valde gratum DEO. Quia verò adoleſcenti inexperto facilè aliquid ſub ratione boni proponi poteſt, quod tamen Deo non placet, unde, ut contra Prndem tlanm dan tentt Prre (inin inhed Poltn öme Poſita etiar bipr ſel Clil tes e Mueſn Ue ſtn lerisr D N Deun tbi Do h Pnpe i Ald e Exa tione 4pple tem H Mod ieD ie 4 penm Onelen , el imeren Le. Co Ntbis, utD ncont etilles ele⸗ Tdr 374ut Do 1 erün, t EeN jentt. anlung n & Ununt 8 Jemue Geche goee en 6 (1)△☚ 6r tiam non erret, non facilè ſimile quid tentabit ſinè conſilio Viri ſpiritualis, præſertim ſi opus illud poſſet valetu- dini nocere, aut majora fortè bona impedire. Talia opera aliquando fieri poſſunt nemine advertente, & tunc eò magis ſecura ſunt, quò minus ex- poſita ſunt vanæ gloriæ, ſiquidem etiam alia requiſita adſint. VIII. Quotidie tempus aliquod ti= bi præfigas pro lectione pii libri, qua- les ſunt: Thomas Kempenſis, Vita Chriſti & Sanétorum, & alii tractan- tes de quatuor noviſſimis &c. Præci- puè ſi poſſis habere aliquem de electio- ne ſtatûs tractantem, erit is præ cæ- teris utilis. Præterea ſubinde animo ab aliis occupationibus libero, & in Deum elevato conſidera ſeriò, quem tibi Deo vitæ ſtatum deſignari putes. Pro his conſiderationibus optimum tempus eſt poſt ſacram Comunionem in ipſo templo, vel domi eadem die, aut etiam tempus veſpertinum poſt examen conſcientiæ. Hæ conſidera- tiones fieri debent, cum ſeria animi applicatione juxta cujûsque capacita- tem, quia in his conſiſtit ipſe actus deliberationis. Quæ autem, aut quo- Nmodo ſint perpendenda, à conſcien- tiæ& Directore diſces, quas attento animo 62 (†) £ animo volvere; revolvere, ac exami- nare ſæpiùs erit utiliſſimum. IX. Sed ante omnia ponendum ſo- lidum fundamentum bonæ electionis, quod conſiſtit in perfecta indifferen- tia: ſeu animo ita diſpoſito, ut para- tus ſis quemcunque ſtatum amplecti, ad quem teà Deo deſtinari intelliges. Defectu hujus indifferentiæ multæ electiqnes non rite fiunt, præſertim ab iis, qui ſe reſolvunt ad ſtatum ſæ- Cularem, aut etiam Clericalem. Hi enirn frequenter vel omninò non de- lib erant, aut ad deliberationem acce- d unt animo ita obfirmato ad illum ſta- tum, ut ab illo dimoveri ſe non ſine- ent, niſi per vocationem prorsuús violentam. Imè pôtius animus ritè diſpoſitus deberet eſſe magis inclina- tus ad ſtatum Religioſum, utpote ſe- cundúùm ſe magis perfectum, DEO magis placentem, Vitæ Chriſti con- formiorem, pluribus abundantem ad- mentis ad ſalutem, & paucioribus bnoxium periculis &c. ut nimirùm c elicito appetitu animus ex innata undclinatione tendens potiùs ad liber- tatem vitæ ſæcularis, ad perfectum *quilibrium, & indifferentiam revo- cetur. Neque tamen propterea ſta- tim eligenda KReligioſa vita tanquam Per- Pelfe ſenpe inke⸗ Aetern elplie z Amit imme e eyes Phee haben, Valde: el N Peccat Gent. Nicve Prinmn tionen Uentinr Atme Uchor⸗ tüam, Vitr, NI. ſn⸗ Uns Vene Aueat le dn AW eN . encunmt elebtio inciken , Utfr, Panptd inrelig ie Nrelkr Ibnmt Cllen ! ODNONO Nen ee Aln: ennk enn o Aninns 7 thole I, N rtic⸗ nteni nevii eionu elelt am ret elen ang⸗ perfectior quoad ſe; quia DEus non ſemper vult à nobis eligi, quod eſt in ſe perfectius, ſed illi relinquenda determinatio; ea veròô quænam ſit; explicata hucuſque media manifeſta⸗ bunt. X. Ad deliberandum de Vitæ ſtatu admittendi non ſunèe I. qui ſunt nimis immaturæ ætatis, & rationem nullam enetrare adhuc poſſunt. 2. Nimiùm l & inconſtantes, quibus hodie placet aliquid, cras diſplicet. 3. Qui habent Paſſiones indomitas, naturam valde aſperam, judicii ſui tenacem, vel qui obſtricti ſunt pravis habitibus peccatorum, antequam eos emen- dent. 4. Qui jam ſunt determinati ad aliquem ſtatum; non enim habent hi primum fundamentum ad delibera- tionem neceſſarium, nempe indiffe- rentiam. 5. Nimiùm Viribus debiles, aut morbis obnoxii; nimiùm ſtupidi; utpote qui tam ſerium & grave nego- tium, quale eſt deliberatio de ſtatu Vitæ, fruſtra aſſumerent &c. XI. Ex his, quæ dicta & dicenda ſunt, facilè patet, negotium hoc gra- vius & difficilius eſſe, quàm ut à Ju- vene inexperto prudenter tractari queat ſinè Directore; tali enim opus eſſe tum omnes Aſcetæ, tum plurium in 64 (1) è5“ in utramque partem habita experien- tia teſtatur partim eorum, qui ſinèe conſilio elegerunt, ideéque errorem ſuum, cùm jam corrigi æ*grè, aut planè non poſſet, primum agnoverunt; partim eorum, qui felicem, quam fecerunt electionem nunquam facturi erant, niſi à Viro ſpirituali fuiſſent quò ille te intimiùs noverit; ideò ſin- ceriſſime illi manifeêſtanda omnia, uorum notitia aliquid ad rem facit. Optimum proinde erit, ſi idem ſit Confeſſarius tuus. Certè qui alicui Viro intelligenti & ſpirituali manife- ſtat ſuam intentionem ac motiva, qui- bus inductus hunc præ aliis ſtatum am- bit, ejusque judicium audit, non tam facilé errabit. Demúm etiam hoc ſciendum eſt, quòd interdum DElIS ipſi deliberanti non manifeſtet ſuam Voluntatem, ſed ipſius Directori, & per hune velit dici, quid faciendum. Sic Paulus ad Ananiam miſſus eſt, ut ab illo, quid faciendum, diſceret. conducit, ſi ſeripto adnotes præcipuas cogitationes, & internos motus, quos ſentis inter legendum, orandum, me- ditandum, poſt ſacram Communio- nem, & alia ſimilia; id ſi ſincerè, & pru- direti. Eò autem ſolidiùs dirigéêris, XII. Pro ſolida electione multùm Prube die cunen ration te mir minati Dina ubebi Hers ſonp he c Plri nes dli keegen zanlan Tün oleit Ciln⸗ ter ſag cluſon Dro ho 0 Ucete Poek Prude Dornd liam conſic fuche ſola t in expert ulſ l etot urpn oern n, du um fidt li fuiſe rigen ent da OI jen k ſiden li nni gotieh farung t ) ciim Jun elelu ſcien ins Alenet. Inl Nrug⸗ umgh hum ncene, 1 (1†) £ 85 prudenter quavis hebdomada aut die, aut quoties aliquid notabile oc- currerit, intra præfixum pro delibe- ratione tempus continuaveris, ſenties te mirum in modum proficere in illu- minatione intellects, & agnitione Divinæ Voluntatis, ſimulque modum habebis facilem te integrè, cui Vo- lueris, manifeſtandi, ſi hæc ipſa ei ſcripta oſtendas, ac tandem ſervire hæ chartæ poſſunt pro ſcuto contra plurimas tentationes, & oppugnatio- nes diaboli, quibus facile reſiſtes, ſi relegeris olim à temetipſo ſcripta, & agnita motiva, ac documenta &c. Ve- rùúm quia hic labor pluribus nimium moleſtus eſt, & ſortè quibusdam etiam diſfuadendus, quilibet tamen pruden- ter facit, ſi circa tempus ultimæ Con- cluſionis ſeripto adnotet motiva ſua pro hoc ſtatu, & ſolutiones eorum, quæ opponi poſſent, eâque commu- nicet cum Viro tali, de quo confidere poteſt: quòd ſciat, poſſit, & vélit prudens in Domino conſilium dare. Porrô ſeriptionum ejuſcemodi mate- riam copioſam ſuggerent ſequentes conſiderationes, quarum uſus ut fructuoſior ſit, præpara tibi chartæ folia totidem, quot diverſi ſunt ſta- tus, inter quos unum electurus es, ita E ut 66 (1) £ ut in una folii parte rationes pro illo, in altera contrariæ ſcribi poſſint. De- inde his conſiderationibs utere tan- quam locis oratoriis, ex quibus argu- menta varia eruere poteris ſive pro, ſive contra. Hæc argumenta ſi fide- liter adnotaveris, habebis prærequiſi- ta, ſeu præmiſſas ad faciendam pru- dentem concluſionem & ſtats elec- tionem. S. VIII. Conſiderationes, ex quibus ali.- quid luminis oriri poteſt deliberanti de vitæ ſtatu in genere. Conſideranda circa ſe ipſum. 1. TEmpus „ locus Nativitatis, no- men. z. Educatio qualis, cum quibus, inter quos, quæ occupationes tuæ per omnem ætatem, qui inſtru- Ctores, confeſſarii &c. 3. Parentes, quem illi tibi animo ſtatum deſignant? untne ita pauperes, ut jure à te ali- menta exigere poſſint? pauperibus cavendum, ne ſtatum, ad quem pror- sus inepti funt, eligant ideèò ſoluùm, ut ſe & ſuos poſſint ſuſtentare. Divi- tibus & nobilibus attendendum, ne ſe amore divitiarum, ſpe honorum, blan⸗ and avoc! Vent porde haben 1067 Agn A Me lenror Capa In Foren ſcient ltrers e les notabi 0 4 R bien tales illine n ſan ſt, tam, Hine eri tun Kolan Juümi Uli b °(1 e 6°7 esproi blanditiis parentum, aut minis ſinant oln.] avocari ab eo ſtatu, ad quem à Deo teten VOcatos ſe ſentiunt. 4. Valetudo cor- ihosn poris quænam ſit, an bonæ? an non sſes habeas morbos hæreditarios, occul- enet tOs? 5. Quæ complexio naturæ, an Nreng aliqua qualitas notabiliter excedat, edmg an Melancholia, an Cholera? 6. Ta- Iudse lentum naturæ ingenium, prudentia, cC.apacitas, & animus ad ſpeculativa, humaniora officia aulica, caſtrenſia, forenſia, œconomica &c. 7. Artes, Nili ſcientiæ, linguarum notitia, quis in le litteris profectus. 8. Virtutes, ac bo- na opera exercita, ac gratiæ ſingula- res à Deo acceptæ, & quidquid aliud notabile tibi accidit, uti ſunt libera- en ci0 à gravibus periculis animæ & cor- tiniaigt S 92. Præcipue conſiderandi ſunt ub“ habitus, ſeu conſuetudines peccandi; u tales enim ſiquis in ſe habeat, cau- ele tiſſimè debet eligere, ne ſe conjiciat 5 in ſtatum, in quo moraliter certum 3 ſit, quòd vitam ſit ducturus ſcelera- r; d uitus lecler e tam, & tandem æternuùm periturus. Mee Hinc nemo unquam prudens ſuaſerit UN"alicui habituato in vitio carnis, ut ſta- d tum Eccleſiaſticum aſſumat, aut Reli- ed gioſum ordinem talem, in quo Major, ne, quäm in aliis libertas, Regulariter enim nhm nihil boni ſperandum, niſi pœniten- Hond, E 2 tias N 68 (†) £ tia, & Reſolutio prorſus ſeria & ſo- lida præcedat; aliàs expedit talibus nubere, quàâm uri, vel certéè eligen- dus is ſtatus Religioſus, in quo peri- os labendi ſeveriſſime præcautum 1t. Conſideranda circa diverſos animi motus in deliberante. IKer præcipua ſigna, quibus Divina Voluntas agnoſcitur, ſunt interni quidam motus animi, ſeu inclinatio- nes, quibus deliberans ſe impelli ſen- tit ad aliquem determinatum ſtatum. Probanditamen hi Spiritus, quia etiam à natura, vel diabolo eſſe poſſunt. Hinc examinandum I. Ad quos ſtatus per tuam vitam ſenſêris majorem in- clinationem? Singulas inclinationes ſic ulteriùs examina. 2. Quo loco, quo tempore, anno, qua occaſione pri- mum ſe inſinuaverit hic Spiritus, an in oratione, & c. An ab ipſa infantia ad- hæſeérit &c. 3. An ad præſens usque tempus conſtanter manſerit: Solet ejusmodi inclinatio, & affectus eſſe ſigaum Vocationis Divinæ. 4. An re- miſerit hujus affectus fervor; ex eéo enim præcise, quèd aliquis jam non ſentiat Vocationem, ſeu fervoren male wale⸗ ſe ſen teinte ekick Tia Doſe nhat: Aca lowen lem, undatr lumce Cuinn ſenſti Hiutn Ttion Uinn, hoce ſen ſt 5 etiam nende Kat tanc DII com Cid Eiſke A dolat leme ſerin it tal t el n doß Preen ſos e. ibwo D ſunr in inlimmn nk tumkn lit ſe po⸗ oe! Mjore neſnnmn 10 ce († 69 malè arguitur, Vocationem non fuiſ- ſe veram: Vide potiùs, an non tu te indignum hac gratia feceris. . Quos effectus in animo producat hic Spi- ritus, an lætitiam Sanctam cum ingenti Deo ſerviendi deſiderio, an animum trahat ad ſenſualia, & temporalia cum aliqua perturbatione rationis. Nota; lætitiam illam, aut triſtitiam ſenſibi- lem, quæ in ipſum etiam corpus red- undat, non eſſe curandam; imè nul- lum certius ſignum eſt boni Spiritüs, quàm illa gravis reſiſtentia appetitũs ſenſitivi omni conatu ſe opponens ſpiritui, qui pro ſe habet appetitum rationalem. 5. An non hic tuus Spi- ritus, ſive inclinatio lucem fugiat, hoc eſt manifeſtari nolit Viro ſpirituali, ſi enim tenebras amat, cave, ne niger ſit. 6. An ſolùm moveat affectum, an etiam illuminet intellectum, propo- nendo motiva, & rationes pro illo ſtatu, & quas. Item quem videatur tandem finem ſpectare, an Gloriam DEI, animæ ſalutem &c. Aut potiùs commoda corporis, honores &c. 7. Quid reſpondeat ad objectiones & difficultates, quæ opponi poſſunt. 8. An tibi iſte Spiritus majus promittat Solatium, quàm in alio ſtatu, pro tempore mortis, judici? 2. Quid E 3 putas 70 (†) putas de hoc ſpiritu, & inclinatione tua judicaret Vir aliquis Sanctiſſimus, & Doctiſſimus? 10. Similes impulſus ſenſibiles ſi deſint, non illicò judican- dum eſt non adeſſe Vocationem ve- ram; ad hanc enim ſufficit, quòd be- nè perpenſis omnibus judices te in hoc vel illo ſtatu multa bona facturum, animæ ſalutem optimè curaturum, ta- lenta beneè expenſurum &c. licet reni- tatur affectus. ⸗ Conſideranda circa ipſos ſtatus. Uamvis in omni ſtatu ſalvari poſ- „ſis, non tamen in quovis ſalvan- dus eſſes, vel quia Deus gratias ſuas efficaces & finales tibi paravit in de- terminato tantuùm ſtatu, vel quia ſta- tus perfectior quidem & melior in ſe, ſed non pro te, ſi te conſideres cum omnibus circumſtantiis, de quibus ha- tenus dictum eſt. Sic certum eſt, quod ſtatus Religioſus pertectior qui- dem & melior ſit ſæculari; certum ta- men etiam eſt, non quemcunque pru- denter facturum, ſi illum eligeret⸗ His poſitis ſingulatim primò examina ſtatum ſæcularem, Laicum, Eccleſia- ſticum &c. Hoc modò: 1. Quis eſt finis particularis hujus ſtatus? 2. Quæ in in eo 0Cc 4C hoek OCaſi Iedi 6Me⸗ lalla 10 Lte Vane amni. Con ſome Tanſi inilo Giron meel hec 0 tr Eeres quo non cunn exul inde hune aa nclinzti Andtiſin es inpl iod itr⸗ ationent t, lt cesteit e Kchun ratunumn SS osſtan ſalyar oT “ Arait gi Mela Nlers Elind. Celci. Ateli cenun 4 Cte, n den 1.C s1 (1) $GF 7r in eo media bene vivendi? 3. Quæ occaſiones & pericula peccatorum? 4. Quomodèò Chriſtum imitabor in hoc ſtatu? 5. Quam bonorum operum occaſionem & ſpem habebo, quæ re- media promptè reſurgendi à peccatis? 6. Meâne talenta, item bona tempo- ralia benè impendam in hoc ſtatu? 7. Quæ cura mei habebitur in infirmi- tate? 8. Quas occaſiones habebo ju- vandi proximum? 2. Quid ſuaderem amico longeè chariſſimo in ſimili caſu conſilium flagitanti? 10. Quid in ago- ne mortis, ubi omnia velut ſomnia tranſibunt, elegiſſe optabo? 11. Quid in illo momento, quo rationem red- diturus coram judice comparebo, à me electum vellem? &c. Interim dum hæc agis, ut omnia tua animi ſenſa ad trutinam cœleſtis prudentiæ pon- deres, ſæœæpiùs tecum ipſo, & quidem. T. Ogita, breviſſimum tempus vi- tæ tibi ad ſalutem conceſſum, quo ſemel amiſſo in æternuùm aliud non dabitur. O ſi damnatis vel uni- cum daretur momentum! Quanta exultatione & gaudio profectum ex- inde caperent! Quod ipſis negatur, nunc tibi conceditur. Ecce nunc tem- pus acceptabile, nunc dies ſalutis. 2. COr. 6. E 4 2. Co- 777 ◻ (†) £ 2. Cogita, à Chriſto tibi, aliisque rænunciatum, quòd pauci omninò Pormines ſalvandi ſint, atque ſeæpiuͤs recole illud: Multi ſunt vocati, pauti verd elelti. Et , ſi juſtus vix ſalyabitur, im- pius & peccator ubi parebunt? 2. Pet. 4. 3. Cogita cum D. Hieronymo, hanc vocem tuis aliquando intonandam auribus, ſurgite mortui, venite ad judi- cium, terribile quidem improbis, pro- bis jucundum. Cave, ne & te feriant illæ voces: Ite maledicti in ignem ater- num. Matth. 7. A. Cogita, quanto gaudio in æter- num exultaturi ſint, qui bene vixe- rint, Deoque modicum hoc tempus addixerint: Momentaneum & leye tribu- lationis noſtra ſupra modum in ſublimitate aternum gloria pondus operatur in nobis. z. Cor. 4. . 5. Cogita, quanto in honore apud Deum & homines etiam mortales ſint, qui illuſtri pietate in vitâ claruêre. Beati mortui, qui in Domino moriuntur. Apoc. 14. 6. Cogita, quid ex omni voluptate quæſita maneat aliud, quàm conſcien- tiæ dolor, DEl ira, extrema tua ma- ledictio &c. quod corpus, cui hanc impendis, aliquando futurum ſit eſca vermium. Subtus te ſternetur tinea & ope- rimen- rine V.I 1 te in ſib quin Mnit tum DNI Rer cer i Keul ſto⸗ Nuſn 8. nern ris ſiein tutes les. Denn ekl nere dl u I Mun libus ſlan i alle lei on e ſ. tti AAnt 1. e npnoe intonn Gin A Ate in Niun one bene i e en Gl 1, Ner tir eN Dttals⸗ nuet , NMlſit e atun 4 cnl nltd u (†) £ 73 rimentum tuum erunt vermes. Iſa. I4. V. II. 7. Cogita, quanta felicitate beare te in æternùm poſſes, idque facillime, ſi ab hoc momento verè agnoſceres; quàm verè ab Eccleſiaſtico dictum ſit: Vanitas vanitatum, & omnia vanitas. Bea- tum te, ſi cum generoſa reſolutione DElI beneplacitum in omnibus ample- Gereris cum Davide pœnitente di- cens: Juravi, & ſtatui cuſtodire judicia Juſtitia tuæ. Pſ. 11 8. Et quæ in hoc dif- ficultas? Credis utique aſſerenti Chri- ſto? Jugum enim meum ſuave eſt, & onus meum leve. Matth. II. 8. Conſidera crebrè Chriſti Paſſio- nem; Dolorum hæc abyſſus eſt, Amo- ris & bonitatis theſaurus infinitus, of- ficina, in qua purificantur omnes vin- tutes; ſchola, in qua fiunt Marty- res. Quis queratur ſe laborare, cuùm Deum ac Dominum ſuum videt op- preſſum doloribus? Nolo vivere ſine vul- X„ . . nere, cùm te, Domine, videam pulneratum. S8. Bonavent. 92. Inſpice exempla Sanctorum, Qande paſſi ſint Martyres, quanta onfeſſores &c. quàm turpe eſt com- mune cum eis habere nomen, & ope- ribus procul ab iis recedere? quanto ſolatio adhuc in hac vita frui poſſes, E 5 ſ 74 (†) £ ſi velles imitari Sanctos, qui commu. nem tecum habuerunt naturam fragi- lem, & imbecillem, ſed roboratam à Dei gratia. Iſtud pro eerto habe, nul- lum inveniri ſolidum & verum gau- dium, quàm in obſequio Dei, & con- ſcientiæ puritate. 10. Sæpe cogita de morte, forſan brevi adfutura! perpende, num ſit ali- quid, quod illam tibi difficilem red- dere poſſet, & ſiquidem ita ſit, ſtatim illud amoliri ſtude. II. Poſt mortem nemo te comita- bitur, omnia te deſerent, parentes, amici, mundana gaudia, opes vitæ commoda &c. omnia in fumum abi- bunt. I12. Vivens deſcende in infernum æpiùs, ne poſt mortem eò detruda- ris! Vide, quid ibi agatur, & ſi videa- tur tibi intolerabile, triginta annis te- nebroſo carceri procul ab hominum commercio incluſum vivere, cogita, num æternis ignibus addici malis, quàm breve hoc tempus benè impen- dere? Quis poterit habitare cum igne de- vorante, cum ardoribus ſempiternüs? Iſa. 33 S. Ix. Conl te Pr⸗ de C. CONN cele tius ſtun conſ Popnl lecle nicas Zelus teche torun cen latem Dyime oen 1 D. trae Vini clran did 4. ul: ui corm Glamkn Obonur hiben verum g DeiAn bte, ,nunni füclennt 1 lil te com Parem pes 1 Umum:? imen edend⸗ Elſie⸗ t An ſ dici eneine⸗ iet mni⸗ D (1 z §. IX. Conſiderationes pro ſtatu Eccle- ſiaſtico. Pkte gratiam ritè penetrandi motiva pro, & contrà hunc ſtatum, dein- de Conſidera. I. Statum FEccleſiaſti- cum ob miram ſuam dignitatem ex- cellentiſſimum eſſe. Quid præſtan- tius, quàm offerre DEO quotidie ho- ſtiam incruentam? quid dignius, quàm . £ „ 9 conſtitui Mediatorem apud Deum pro populi peccatis, & interpellatorem Eceleſiæ neceſſitatibus? Horas Cano- nicas legere officium Angelicum eſt. Zelus animarum per Conciones, Ca- techeſes, adminiſtrationem Sacramen- torum, aſſiſtentiam moribundorum Sacerdotem ad Divinam quaſi Digni- tatem elevat; nam teſte Dionylſio, Divinorum omnium Diviniſſimum eſt DEO cooperari in ſalutem animarum. 2. Sacerdos ex integro conſecratus DEO eſt; nihil niſi quod Sanctum eſt, tractat, ſive immediate circa res Di- vini obſequii, ſive circa animarum curam occupetur. Quo quid Majus, quid præſtantius? 3. Gratia DEl nunquam deeſt iis, qui ad hunc ſtatum vocati, ſibi & mu- Derti 76 *(1 6 neri ſuo ritè attendunt: hac confir- mati ſuperabunt magna pericula, qui- bus cæteroquin abundat hice ſtatus. 4. Ingentes meritorum theſauros, & maximam in cœlo Gloriam ſibi com- parant boni Eccleſiaſtici, qui exerci- tia quotidiana pietatis, & continuas proximum juvandi occaſiones non negligunt, ſed in iis ferventer, & con- ſtanter ſe exercent. 5. Liquidiſſimo in morte ſolatio perfunduntur boni Eccleſiaſtici, qui fideliter, & exactè munere ſibi com- miſſo in vita defuncti fuerint. 6. Status Eccleſiaſticus inter ſæcu- larem, & Religioſum eſt medius, nec hujus arduitatem, nec illius omnia pericula habet. . 7. Datur hic occaſio exercendæ il- lius charitatis, quæ martyrio æquipa- ratur, ſi nempe vel in peſte, vel in aliis morbis contagioſis aſſiſtendo in- firmis morbum quis contrahat, unde mors ſequatur. B 8. Habet hic ſtatus aliquam neceſſi- tatem benéè vivendi, tum quia quoti- die, vel ſaltem frequentiſſimè legen- da eſt Miſſa, tum quia bonis virtutum exemplis proximus ad bonum ſtimu- landus eſt. 9. DEUs jubet parentibus in neceſ ſitate Ccate hoelt nentn neni er 1. Uele Ceor elu Aen Poſn II. s ſiclin le id Gu C luben Kerm iritta nud recde . li Em Mum ahe Ei ue (†) £ 7 ſitate ſuccurrere, quòd facilis fit in *M hoc ſtatu; quam ob cauſam multi te- ehm nentur eum aſſumere, nec Religio- deun nem ingredi poſſunt, ſi certa ſit, vel unſtirn Lertôò futura parentum neceſfſitas. lien Io0. In hoc ſtatu ſpes eſt certior ho- crin Neſtæ ſuſtentationis: Vitæ honeſtas, commoditas Melancholiam facilè in excludit, & reliquas vitæ Religioſæ ân auſteritates, quas non omnes ferre In ſ Poſſunt. N II. Liberat hic ſtatus à moleſtiſſi- i mis Matrimonii curis. Qui ſolus eſt, facilius ſibi Pprovidet, quàm multis, at- n⸗ „ que ita expeditior eſt ad curanda illa, ri quæ Domini ſunt. nelib⸗ lins Contra ſtatum Eccleſiaſticum. 1. Pkricula & occaſiones peccandi enen fermè eaſdem cum ſæcularibus 1 habent Eccleſiaſtici; prava malorum e,1, exempla, & conſortia, voluptatum tan irritamenta, res terrenæ, quas conti- eE mu tractant plerique, facilè ipſos à recto tramite abducunt. mud 2. Qura rerum temporalium, fami- lia, nepotes &c. Spiritum exſugunt, n & mentem nimiùm diſtrahunt 3 pro- Sfnd num eſt inter hæc avaritiæ labem con- mn trahere. Quàm multi ſunt, qui magis ſe immergunt rebus temporalibus, Sind quam ipſi ſæculares! 6 D 77 & (†) & 3. Facile contingit, ut hæctempora lium cura impediat à Miſſa devote celebranda, à ritè peragendis functio- nibus Sacris, & animarum cura debi- to modo gerenda: Quibus in rebus negligentem & incurium eſſe, grande in Sacerdote piaculum eſt. 4. Peccata Eccleſiaſticorum gravio- ra ſunt, quàm ſæcularium, ob ſtats dignitatem, & perfectiuùs vivendi obli- gationem. 5. Mors terribilis eſt Sacerdotibus, qui vitam ſtatui ſuo conformem non ducunt, quod quàm facilè eſt tot in- ter pericula! Manet ipſos judieium rigidiſſimum, & certa damnatio, præ- ſertim ſi ad hunc ſtatum vocati non ſint. =DB 6. Onus etiam Angelicis humeris formidandum eſt animarum Cura; uid ſi harum vel unica tuâ culpâ pereat? Judicium duriſſimum his, qui pra- ſunt, ſiet. Sap. 6. Animarum Cura ex obligatione juſtitiæ incumbit Paro- Chis. 7. Nemo obligationem habet ma- Jorem Sancte vivendi, quàm Eccle- ſiaſticus: Nemo tot pericula in me- dio Nationis pravæ. 2. Væ illis, qui ex motivo terreno aſpirant ad hunc ſtatum! Talis 4 Deo non Ron ! 9.) eſtleen Gdti lib ſi enin Feniet 1o. Nürdis ln, Alig Piti tur. Il.. ende Vabor 12. mMon. unts, ter e oe ton lüme 4 Kl benn l; cran derce cteinpel a Eee 6sfundi cura E s in n ſe, n , Oblr Vencich erooth⸗ mem 1 eſt tot jucii ntif⸗ s tun 1 , N ine, mON t N Puberg⸗ n 1 lu nt 0 tente (†) 79 non vocatur. Quàâm ſæpe tamen id fit? 2. Vita otioſa apud Eecleſiaſticos eſt Lerna malorum omnium. Suſpe- ctus tibi eſto, ſi ſtudiis, labore, & re- bus ſacris non multum delecteris; ſic enim otium apud te locum facilè in- Veniet. I9. Pronum eſt, ut Eccleſiaſticus nimis attendat ad curandam cuticu- lam, & quærendas in cibo & potu; aliisque rebus delicias, quibus rerum ſpiritualium guſtus penitus enerva- tur. II. Eccleſiaſtici medioeriter tantuùm pii magna ſubire debent pro caſtitate tuenda certamina; tepidi vix illam ſer- vabunt integram. 12. Si vocatus es in hunc ſtatum, magnas nihilominus patieris difficul- tates, ut in bono perſeveres tot in- ter pericula & peccandi occaſiones. Si vocatus non es, in certum damna- tionis periculum te conjicis illum aſ- ſumendo. Atque hoc demum illud eſt, mi 88. Ordinum Candidate „ quod deli- berandum tibi ante oculos ponere vo- lui, perpende omnia ſeriò ac ſincere coram Deo, ne cæco impetu ad Sa- cerdotium, ipſamquc curam Paſto- ralem 80 (†) ralem involes, aut in negotio, é quo tua, aliarumque animarum æterna ſa- lus dependet, temerè procedas. Jam ad Sacerdotes Domini, qui in vinea DEI, & cura paſtorali actualiter labo- rant, ſermonem converto, & ante omnia hortor & oro, ut ſi hanc Heb- domadam ſanctam, ejusque exercitia ad reformationem, aut reſuſcitatio- nem ſpiritûs pié percurrere velint, pro majori rei utilitate obſervent hunc Ordinem diurnum. Nter pias cogitationes ſurgitur horà conſueta, id eſt, ad minimum quin- tãà. Dein perſolvuntur preces matuti- næ, & ſi fieri poſſit Viſitatio, aut ado- ratio SS. Euchariſtiæ. Media ſextà meditatio prima. Hora ſextà Reflexio ſuper meditatio- nem, & annotatio fructuum. Quadrante poſt ſextam, caput ex Thoma Kempenſi, dein præparatio ad Sa- crum piè legendum. Media ſeptima Sacrum, & receſſus al- taris, ſeu gratiarum actio &c. Mediæ octarâ lectio libri ſpiritualis. Hora octava, Horæ Canonicæ, uti Pri- ma, tertia, ſexta & nona. M en Qudn % (†) 81 iet Media nons præparatio ad meditatio= em nem. edskh Quadrante ante monam meditatio ſecun- unm da. ulin Quadrante poſt nonam reflexio ſuper me- , A ditationem, & annotatio fructuum, hu Medid decim lectio libri ſpiritualis. eeedt Hord decimâ examen pro confeſſione tefin annua, te d Quadrante poſt decimam ſeriptio, vel le- ollonn Ctio ad libitum, aut adoratio SS. Euchariſtiæ. Quadrante ante undecimam examen par- . ticulare. . MHor undecimd prandium, dein reçrea- ernt tio, & occupatio ad libitum. mInE Hord prima lectio conſiderationis ſed SE lenta & meditabunda. ie Media ſecunda præparatio ad medita- tionem. Qadrante ante ſecundam meditatio ter- 14. tia. mmi⸗ Quadrtante poſt ſecundam reflexio & an- duaun notatio fructuum. e Medie tertig Veſperæ & completo- rium, dein occupatio ad libitum. Hora tertia lectio libri ſpiritualis aut el ſcriptio, aut adoratio SS. Euchari- & ſtig. immns MMedia quarta lectio adhortationis. ,., HMorà quartâ matutinum & laudes, dein D PF caput 322 ½ (†) £ caput obvium ex Thoma Kem- penſi. Quadrante ante quintam præparatio ad meditationem. Hora quintâ meditatio quarta. Media ſextâ reflexio & annotatio fru- Auum., . Quadrante ante ſextam occupatio ad libi- tum, aut adoratio SS. Euchariſtiæ. Hora ſextà cæna, dein recreatio. Horà octayâ præparatio ad meditatio- nem ſequenti diei. Quadrante poſt octavam preces noctur- næ, examen conſcientiæ, & quies. QINQUE PROPOSITA In honorem quinque Vulnerum Chriſti maxime tempore Recol- lectionis obſervanda. 1. DIES& anima mea; reliqua per H hos dies valeant. II. Singulariter vincere ſtudebo me- ipſum in contemnendo humano re- pectu, atque ad unius DEl benepla- citum attendam. = III. Cuſtodiam ſenſus, linguam præ- ſertim & oculos, quanta fieri poterit ſolicitudine. V IV. Non penam impedimentum Divinæ gratiæ negligenter agendo ve es en . ſol ni H Deſn e on EN Wiunt Lon es conm debat Kern ſer ſodi ma RA Nrato . tato lt oad nriſti t0. neclent! olt Kus NI fuloen Recn⸗ elgun Gebond man 142 1 benet vam ihos menn⸗ genn 6 (1†4 *£ 83 vel omittendo, quod per hoc tempus agendum eſt. V. Sic peragam hæc exercitia, ac ſi poſtea mihi ſtatim absque alia præ- paratione moriendum eſſet. HEBDOMADX SANCTX. Dies I. In honorem SS. Trinitatis. De fine Vocationis ad ſtatum Sacer- dotalem. Ego elegi vos, ut eatis, & fructum Aagßeratis, & fructus veſter maneat. Joann. 15. . Meditatio I. Eco elegi vos. . Pre J. Sacerdos Chriſtophile, elegit te Deus Optimus, Maximus, Rex cœli & terræ, cui Angeli déſer- viunt, qui omnium bonorùm eſt fons & origo, & omnium perfectionum, quas eminentiſſimé modô continet, compendium, qui tuis nunquam indi- gebat obſequiis, & ex ſe per omnem æternitatem DEIIS feliciſſimus eſt, ac foret, etiamſi in lucem tu nunquam prodiiſſes, elegit te nullis tuis meritis, F 2 immè 84 ◻ (†K) £ imò & demeritis ſine numero prævi- ſis, elegit ex tot millibus in infinitum 1. Reg. 15. te melioribus. Elegit futurum Saulem inter prophetas, rebellem, inobedien- rem, relicto Davide meliore te! ele- git præ Angelis, quos ad ſancta Sa- cerdorii Miniſteria deputare potuiſſet, ſi voluiſſet. . Punct. I. Elegit te Deus à te non rogatus, eo tempore, quo rogare non potuiſti, imè ſi potuiſſes, forté Præ malitia noluiſſes, aut præ ignavia rogare tæduiſſet. Elegit te non ob- ſtante tua ingratitudine, qua pro mil- lenis beneficiis non niſi millena pee- cata hactenùs rependiſti! elegit te non obſtante tua tepiditate, frigore, negligentiis, & mille peccatis, quæ prævidit. Quid retribues? pro illa mi- ſericordia, qua te reſpexit, non quia tn dignus, ſed quia ille mitis erat? Punct. I. Elegit te Deus de mille periculis hujus mundi, ut eſſes unus de electis ejus, ut ſtares in conſpectu Principis, ut cooperareris Redemp- tori in animarum ſalutem, quam ar- dentiſſimèe ſitit, ut non Angelo, non terreno Principi, ſed Deo ſervires, cui ſervire regnare eſt. O amor! & tu illum non eligis? O ingratitudo! tu illum non eligis ut unicum ſum- mum, wu lrs fehbl udti honine rore tinm ligque ſncor Mlla di! tbih neo 0 guandi N ecc Conpar Dyee aurir / 1 1 Ceadur Alnun C in Deus e Derator um nher Meum 2—☛ († ) 85 ohr mum, infinitum bonum tuum? non 3 timmin diligis ſic diligentem te Deum? O Bo- InSndn Me DEIIS! fons omnium bonorum! nbelea quid tibi in me placere potuit, in me eteld homine miſero, terræ vermiculo, pec- ſnqhꝶ catore maximo! ut me præ mille aliis, eponme etiam ils, qui longe ardentiùs, fide- liusque tibi ſerviſſent, in hanc ſortem Iten ſanétorum vocare dignatus ſis 20 quam oer nulla prorsus gratitudine tibi reſpon- m di! quàm tepideé, quàm negligenter tr i tibi hactenuùs ſervivi! quàm muneri rE, meo omninô non ſatisfeci! & pro 4pro grandi beneficio vocationis nil tibi lemp niſi peccata rependi! Heu! erubeſeo Gen Comparere coram oculis tuis! &c. lt, o. Dropoſitum practicum. Sincera intentio Deo in omnibus & per omnia ſerviendi ex puro amore. Exemplo B. Zenonis Monachi, qui in omnibus E creaturis unicè quærebat Creatorem. = Aliquando ſanctus hic Dei famulus hte cum in eremo contemplatione abſor- Nee ptus circuiret, obviantem habuit Im- ume Peratorem Macedonium, à quo inter- rogatus, quid rerum ageret, viciſſim r ex illo ſciſcitatus eſt: Et quod tuum eſt in hoc loco negotium? cumque H Imperator reſponderet: Venatio hic n der „ meum eſt negotium, ſubintulit: Et 1 *. 7 Un F 3 ego „G.⸗ D 86 (†) ego pariter conſector Deum, neque ceſſabo, donec apprehendero. Eun- dem in morem Sacerdos per omnes diei actiones ſatagat, ut Deo placeat, illum ſuper omnia alia amet, magisque animo in cœlis, quàm corpore in ter- ris verſetur. Meditatio II. Ut eatis. Unltum I. Ut eatis de virtute in vir- tutem, quia peregrini ſumus: pe- regrinus ſi ſtet, nec progrediatur, re- greditur, teſte Bernardo: ità Sacerdos, ſi non de die in diem proficiat, defi- cit. Nil minus illi convenit, quâm in via perfectionis ſtare, aut requieſcere. Ut eatis; quia Sacerdos inſtar horo- logii eſt, quod ſi ſtet, nec ordinata rotatione gyretur, fallit, & negotio- rum ordinem perturbat. Ut eatis, quia Sacerdos inſtar ſolis eſt, qui ſi conſiſtat, nec curſu ſuo feratur, eœlo terrædque nocet. Ut eatis, quia Sa- cerdos populi dux eſt, qui ſi dormiat, omnes ſequaces ad otium provocat. Dum oſtiaria domus obdormiit, Isbo- ſeth occiditur; ità cùm fervor ſpiri- tûs langueſcere & ſopiri incipit, ad . terfi- terſen tbsi ln Cuits Ctoum Crarn Cnnia läil leton ud: Hec tigem Ctate Lebenn un lan 4 Mun, eerdit ids. 0 Noc D de⸗ Rh oble Rert ler Aor⸗ Lekn ent dGn 1 neq 0. Ei er O Poce mnec⸗ Creinn (k†*) 37 terficienduum animum malignis ſpiri- tibus iter pandit, ait S. Eucherius. Punct. II. Ut eatis,; memores, in quibus periculis, quæ nos undique circumdant, memores coram quo? coram Judice, coram Deo, qui videt omnia, qui remunerabitur bonos fe- detonabit in reprobos horriſonum il- lud: Diſcedite malediäti in ignem aternum: Hæc motiva nobis ſint, quibus iden- tidem ad ferventem in rebus ſacris ala- critatem, & zelum animarum excitari debemus. Puncét. WI. Ut eatis de hora in ho- ram, de die in diem, de anno in an- num, de tempore brevi in longam æ- . rueh in l. 2. Reg. e. 6. lici illo: Venite benedicti Patris mei, qui Matth. 25. ternitatem, de vita ad mortem, vel po- tiùs de morte ad vitam ſempiternam. O quantùm ibi Sacerdos gaudebit, quòd poſtpoſitis ſuiſmet commodis ad DEl gloriam indefeſsè laborarit. O quantum triſtabitur alius, qui ma- gis ſuæ commoditati, quàm muneris obligationi ſatisfacere ſtuduit, & ſic æternam, quam conſequi facilè potu- iſſet, mercedem amiſit. Agnoſco⸗, adorande DEIIS, agnoſco, quàm ne- ceſſarium mihi ſit, ut in via virtutis identidem creſgam & progrediar! agnoſco quantum mihi nocuerit, & 88 ä noceat meus languor & tepiditas! & in quot tentationes & lapſus hæc me cônjecit? ſi hodie morerer, an ſpera- re poſſem feliciſſimum illud: Venite Benediéti? an potiùs metuere debe- rem terribile illud: Ite maledicti? Eheu! exhorreſco dum iſta cogito! Verùm, Domine, deinceps hane ve- ritatem profundiùs cordi imprimam, itâque vitam ordinabo, ut ſpem con- cipere poſſim, in altera vita potius lætandi, quàm triſtandi. Propoſitum practicum. Utendi memorid praſentis DEl, mortis, aternitatis, ut ſtimulo ad ambulandum cautè, cy progrediendum in virtute. Exemplô 8. Thereſiæ, quæ per omnes vitæ actiones, ſive legeret ſive ſeriberet, ſive comederet, ſive etiam dormiret, in Divinæ præſentiæ exercitio conti- nuòô verſabatur, imò etiam poſt mor- tem apparens ſuis Keligioſis præſen- tiam DEI, & memoriam æternorum inculeabat: Dicere ſolebat hæc ſancta Spirits Magiſtra, ſicut impoſſibile eſt, . H . . . —G 1 1hereſap. duòd aliquis ſubditus eonjurationem Pieinell in Conflet coram Oculis Regis; ità i mpoſ- gonam lect. ſibile eſſe, peccare eum, qui DEl Ju- 7e n 1S, dicis, bona præmiantis, & ma la pu- nien- tients et Men lit lat Um mi UVOea Mando gotjane ugenc eldera⸗ eotu hni adirn uta, 3 I con nes 167 an Menam. fatn gens non der tetrenn tins ſe auch Leſmmn hnin Ennez G picitu! s ek „Anſe 1: en- lete Eee aledtet ſa Cn 8s haneſs nprinr. ſenor it M 1. E,M NN PMemg Gnes ſerleri 10 ℳ poknt Unee⸗ temon- Leland ſbecs ore Himpo⸗ DeI Nl Nies L (†4) £ 89 nientis præſentiam coram oculis ha- bet. Meditatio III. Et fructum afferatis. Pazre. Nemo non fruétum quæ- rit laboris, & ſudoris ſui: quærit illum miles, quærit mercator, quærit advocatus, & quis non miles pug- nando ſperat prædam: Mercator ne- gotiando ſperat luerum: advocatus ſtudendo, ſcribendo, & diſputando deſiderat remunerationem. Quid verò tu Sacerdos Chriſtophile, tu mi- les Chriſti, mercator cœli, advoca- tus animarum? Quem fructum eſſe putas, ad quem tendere debeas? an ut commodé vivas? an ut cuticulam ſagines? an ut offà pinguiore veſca- ris? an ut horrea frumentéò & cor- menam auro farcias? an ut philacte- ria tua dilates, & familiæ ſplendorem augeas? Erras! fructus quærendus eſt non temporalis, ſed ſpiritualis, non terrenus, ſed cœleſtis, non tranſito- rius, ſed æternùm permanſurus. Punct. II. Fructum alii faciunt tri- geſimum, alii ſexageſimum. Manent aliqui milites gregarii; alii mercatores tenues, alii advocati ſine re, nomina- les, multùm laborant, & nihil lucri F 5 capeſ- 90 (†0) G capeſſunt. Quid tu Sacerdos in ad- vocatura animæ, in mercatura cœli; in militia Chriſti? Dic quæ prælia ſubi- iſti? quæ vulnera recepiſti? quos ſu- dores profudiſti? quos actus Heroi- cos exercuiſti? quot peccatores con- vertiſti? quæ merita collegiſti? allo- quere teipſum ſæpiùs & cum S. Arſe- nio interroga: ad quid veniſti? ad quid veniſti? Punct. III. Fructum afferunt in pa- tientia. Miles in præœælio, mercator in officina, nauta in pelago, venator in nemore, piſcator in flumine. Quid tu, Sacerdos, an fructum quæris in pa- tientia? an vitâà virtuoſa & exemplari ovibus præluces? an eam animi mun- ditiem prætefers, quæ ſanctis miniſte- riis correſpondet? an per tepiditatem & peccata cooperationi Divinæ gra- tiæ non ponis objicem? an ſacras ulpito declamationes ea, qua par eſt, induſtria elaboras? an conſolari mœ- ſtos, adjuvare inopes, erudire igno- rantes, corrigere delinquentes, invi- ſere ægrotos, & aſſiſtere morientibus ſtudes? an ſemper ùt piſcator hamum, ùt venator retia tendis? an vigiles flectis oculos in omnem plagam tibi ſubjectam, ut ſicubi deprehendas pau- perem, ſed pretioſam Chriſti ſanguine re- reten aunlin n Dendan Nokol Anca ttede Eht ſine meer Uun ſa Concrea Fumhe Khi Ccleh Dors Odn une conſl Gdot led 1l do ſus Dn lne ſiea ncs, redemptam animam illi pro viribus felaſan auxilium feras? Dicis fortaſſe: Labo- gobß 10 quantum poſſum, nec tamen fru- e tum facio! Tu tua fac, Cætera com- “ menda DEO ! Chriſtus Apoſtolos ad int apoſtolicum munus vocavit, non dum 6 e actu capiebant, ſed cùm retia in mare lit mittebant: Apoſtolum labor, non fru- Qus facit. O DEIIS meus & omnia! ſine dubio ad hanc ſtatús dignitatem me evocaſti, ut fructum bonorumope- rum faciam, & animas tibi curæ meæ Unrin mele . concreditas adducam! quàm pa- e. C rm hactenus hunc ſcopum præ ocu- re lis habui, dum terrenis potius, quàm exenni cœleſtibus ſtudui, & commoditaticor- nimm poris magis, quàm animarum ſaluti me en totum impendi? quoties potuiſſem iter hanc aut illam animam in necefſſitate conſtitutam juvare, & neglexi! 6 nlin „quoties officii mei functiones ex con- ue fuetudine potius, quàm animarum nin zZelo deproperavi! quoties has fun- eh ctiones ſacras omnino omiſi, dum ei r fruéctus faciendi ſpes minus affulgebat! Tentfi Pudet me mei! deteſtor hunc meum hme languorem! &c. 6 . 4 6 Propoſitum practicum. p Laborandi, tametſi fructus labori non eſpondeat. Exemplô Jeremiæ Prophe- Jerem. 20: 1 tæ- 92 (†) & tæ, qui licèt à populo contemptui ae riſui haberetur, tamen à prædicatione Verbi Divini nunquam deſtitit. Sicut S& Cchryſ, fons à terra ſcaturiens, ait Chryſoſto- bom. 1. de mus, fluere non deſinit, etiamſi ne- Lazgdro. . mo ſit, qui aquam illius bibat; ita ſa- cer Prædicator non deſinat fluenta ſacræ doctrinæ effundere, etſi fructum hie & nunc non faciat. Meditatio IV. Et fructus veſter maneat. Unctum J. Non manet voluptas; temporalis eſt, & momentanęea, in ictu oculi diſſipatur: non manet ho- minum exiſtimatio; fumus eſt, uno halitu difflatur: non manent divitiæ; ſunt terræ pugillus, qui quàm diffi- cile paritur, tam facile perditur! vi- xerunt ante ducentos, trecentos & ampliùs annos in hoc mundoô, in hac civitate, in hoc loco homines tam litterati, quàm ego ſum: & nunc ubi ſunt? quæ in mundo poſſederunt, perdiderunt omnia. Et quid illis re- manſit? ſola bona opera, quæ exer- cuerunt. Cætera omnia perierunt: periit fama, periit vita, perierunt di- vVitiæ & alia. Ergo terra caduca vale? non donel volpt Titts n Pbore unq. Gum! leſtus Inan mneit Panper inbecj ialeiti ltenti chicet to nol Cabalt Ekkear S mund lehrien Utgen Uudinis Onmia °(†14 93 empti non eſt mortale, quod opto? tuæ dietn voluptates, tuæ divitiæ, tuæ digni- tt. n tates non ſunt ejus momenti, ut meo CE Tabore comparari mereantur! etamlͤr Puanädt. II. Quid verd mihi eſt in cœlo? t; n Quam ſtabilis, certus, ac perpetuus ut en ille fructus, qui te diligentes manet, tünaa & manebit æternùm, Deus cordis mei? ibi, ait S. Auguſtinus, non erit aupertatis metus, non ægritudinis imbecillitas, ibi nemo læditur, nemo iraſeitur, nemo invidet. bi concu- piſcentia nulla exardeſcit, nullum ibi cibi deſiderium, nulla honoris pulſa- ſOlupe⸗ tio nulla poteſtatis ambitio, nullus ntinen diaboli metus, ſed pura, incorrupta, nane defæcataper omnes ſæculorum myria- eu des duratura voluptas! Omnia hujus „ Ang. ſar. 4 lin mundi bona non ſufficiunt, ut unam /11. 4e ſauct. Alt. uinc⸗ febriculam, aut unius dentis dolorem ſurée mitigent: econtrà una guttula beati- emmt tudinis poteſt auferre, & extinquere u ommia totius mundi mala: imo ſi ta- re lis guttula in infernum decideret, il- guer Aimn locum tormentorum in paradi- u ſum transmutarct. Iöt⸗ PFPunct. II. Non aliam ergo merce- net⸗ dem laboris, non alium induſtriæ fru- Rum quære Sacerdos, niſi Domi- 8 num, qui eſt pars hareditatis tuæ, & cali- Pſal. 15. cis tui, Ita eſt, ODomine! non alium l dein= 1 94 (†) * deinceps fructum quæram, quàm æter- naliter duraturum! 6 quantùm defi- pui hactenùs, quèòd inani gloriæ, tem- P porali lucro, aut tranſitoriæ volupta- tulæ tam avide inhiarim? quid pro- deſt totius mundi applauſus? quid proſunt regnorum omnium divitiæ? quid proſunt immoderatæ recreatio- nes & voluptates? ah! ad nihil pro- ſunt, quàm ut conſcientiam lædant, & animi quietem turbent? Ite terre- na! ſurſum corda, ubi vera ſunt gau- dia! &c. Propoſitum macticum. ,. Fuga vana gloria, & ſtudium Divind, cujus gratiâ creati ſumus. Exemplô 8. Thomæ Aquinatis, qui poſtiquâm mundum, & ſpes ampliſſimas reliquit, fratrum contradictiones, & mulierum inſidias vicit, carnis rebellionem mor- tificationis ſtudiò ſubjugavit, diu no- ctüque cœleſtium contemplationi in- hæſit, eruditiſſimos libros in utilita- tem Eccleſiæ conſcripſit, quæſitus à Crucifixo quam mercedem à me petis Tho- ma? animosèe, & ſine hæſitatione re- poſuit: non aliam, niſi te Domine. Conſi- gellu⸗ on kem Elge d honchle RNO Pidun tremene ol, Uull me Uentes Ulenti te e torem Un, nt, i ſehen I i dt, mpol mns. ler At: N. 105 eſte Une Ucelia uimer tonn Orle te E Nol Guid lis! n EN eclen niklp⸗ Amnletnt leren Lafintg⸗ m. Evengl! i olge niölel⸗ Yml vonen it⸗ Gun Pleton n tl Celms: (†) H% 5 Conſideratio Prima, Senſus & dicta Sanctorum Patrum de ſtatu Sacerdotali. IUIo non igitùr oportet eſſe purio- rem tali fruentem officio? (in- tellige Sacerdotis) quo ſolari radio non ſplendidiorem manum, carnem IEStI Chriſti dividentem? os quod ſpirituali igne repletur ? linguam, quæ tremendo nimis ſanguine rubeſcit? cogita, quali ſis inſignitus honore, quali menſa fruaris? quod Angeli videntes, horreſcunt, neque libere audent intueri propter emicantem in- de ſplendorem. Hac nos paſcimur! Cogita quantùm adversus prodi- torem indigneris, & contra eos, qui illum, videlicet Chriſtum, crucifixe- runt; itaque conſidera, ne tu quo- ue ſis reus corporis & ſanguinis Chri- ti. Illi ſanctiſſimum corpus occide- runt, tu autem pollutâà ſuſcipis ani- mà poſt tot beneficia, ait Chryſoſto- mus. Idem S. Pater alibi diſertis verbis S &ryſ. hom. 53. in Matth. ait: Non puto inter ſacerdotes mul- S& Cbryſihom. excelſum animum requirit. . S. Au- tos eſſe, qui ſalvi fiant, ſed multò 3. in Act. plures, qui pereant; res enim hæc ℳ. 4 S. Auguſt. epift. 2⁰°. S& Bern. I. 3 de conſid. ad ERuge- ium. S. Hier. ſu- per Ezech. Ab. 2. 96 (†) S. Auguſtinus docet, nihil eſſe in hac vita, & maximéè in hoc tempore facilius & lautius Epiſcopi aut Pres- byteri officio; ſed nihil apud Deum inferius, aut triſtius aut damnabilius, cùm eodem non probè funguntur, & aliis ſcandalo ſunt. S. Bernardus de Sacerdotibus, qui cum mundanis mundanum in mo- dum vivunt, ita diſcurrit: Miror cujus ordinis ſint noſtri Clerici; nam in congregatione temporalium ſe ha- bent ùt laici: in apparatu nobili ut milites: in acquiſitione reddituum ut clerici: ſed non laborant ut laici, ne- que pugnant ut milites, neque evan- gelizant ut clerici, & cum utriusque ordinis eſſe cupiunt, utrumque con- fundunt, cùm ergo unusquisque in ordine ſuo reſurget, iſti in quo ſunt ſurrecturi? Vereor non alibi ordi- nandos, quàm ubi nullus ordo, ſed ſempiternus horror inhabitat. . 38, Hieronymus ita pronunciat: Grandis dignitas Sacerdotum, ſed & grandis rulna ſi peccant. Non eſt tanti gaudii excelſa tenuiſſe, quanti mœroris de ſublimioribus corruiſſe; nec enim fſolùm pro noſtris delictis reddemus rationem, ſed pro omnium, quorum abutimur denis, & nequa- quam Ainn et; ler Domne nri uprin Uüccn Nn Elnt in mn cic⸗ Iin ne llan ro uhſe Und n A ung ere sel loneſt ſihr lon Oadion (0 & enm iones, ne Ulo on ns. Con leſe tempe ut e ad Der mabin Gunm lbus, in Mn Uicl, u umh obil licnuml gue eu Criusgt nque ogrer Alto. Olo/ . ◻ (K) £ 97 quam ſumus de eorum ſalute ſoli- eiti. Ilterum S. Bernardus: Heu! heu! Domine, quia ipſi ſunt in percuſſione tua primi, qui videntur in Eccleſia tua primatum diligere: arcem Simo- nis occupant, apprehendunt munitio- nem & univerſam deinceps liberè tra- dunt incendio civitatem. Non e jam dicere, ut populus ſic Sacerdos; quia nec ſie populus, ut Sacerdos. S. Iſidorus ita dogmatizat: Sacerdo- tes pro populorum iniquitate damnan- S Rder. 1. 52 tur, ſi eos aut ignorantes non erudi- t. R: Zen unt, aut peccantes non arguunt. 8. Anſelmus ita altum ſuſpirat: 6 durus & durior caſus! heu perdidit Sacerdos beatitudinem, ad quam fa-&. Anſel. Qus eſt, & invenit mortem, ad quam“ Aedit. non eſt factus: quod peccatis ſuis ad- ſoribat neceſſe eſt. Tot, tantæque ſunt paſtorum obli- gationes, ait zeloſiſſimus Avila Sacer- „ dos & concionator per Hiſpaniam ce- Joann. Avis leberrimus, tot tantæque ſunt obliga-““ tiones, ut qui vel tertiam eorum par- tem reipſa impleret, ſanctus ab homi- nibus æſtimaretur, cùm tamen eo ſo- lo contentus, gehennam non ſit eva- ſurus. . Conſidera igitur, Sacerdos, vitæ G tuSE J. Berg. ſorm. 147 in Cant: — 4 4 . . P I ( n veſpertino ore cande- Multi ſacer- P temp dotes obli- gationibus ſui ſtatũs 98 O (†) &£ tuæ epitomen debere eſſe talem, ut ſis Chriſti alumnus, ſegregatus à pec- catoribus, Rector, non raptor ani- marum, ſpeculator non ſpiculator, diſpenſator, non diſſipator, Paſtor non piſtor. Pius in judicio, juſtus in con- ſilio, doctus & ſedulus in Eccleſia, ſo- brius in menſa, prudens in lætitia, pu- rus in conſcientia, charitate fervidus, vitæ integritate conſpicuus, in oratio- ne aſſiduus. Humilis in congregatio- ne, patiens in adverſitate, ſanctus in converſatione, ſapiens in ſermone, verax in prædicatione, exemplaris in virtute, ac denique potens in verbo & opere, ut ita cum veritate adim- pletur: Feci tibi nomen grande juxta no- men magnorum, qui ſunt in terra. Inſtructio I. De obligationibus negativis, qui- bussacerdos erga DEIIN, erga proxi- mum, & erga ſeipſum adſtrin- gitur. larum lumina in menſis collo- cantur, perfrequenter fieri amat, . 5 . . . quèd culices & ſearabæi, qui poſt ſo- non ſatisfa- lis occaſum diurni luminis jacturam Auns deplorant, ad hanc candelæ flammu- lam, luni nlet, np toh le⸗ Velun tnent ls renn Verürn tenine 08, 01 ctit men gel; Kinn Llber Cetdo lun non ſio lund urſ lur talem sie Aptor ſpohn Paſorre winer clel letituy eferni inort gregn ſanltus ſemmor enin Sin tate an eti ne⸗ is, 0 g lrn⸗ 0e n/ eti M (t lam, ideò ſoluùm quia fulget, quia co- ruſcat, quia aliqualem ſolis imitatio- nem præſefert, effuſo volatu illaban- tur, ſed grandi ſuò infortunio; quip- pe dum alas adurunt, & corpore etiam torrentur, decidunt, pereunt, & pe- dibus proterentium conculcantur. Pereant! luant inconſultum facinus! Verùm dolendum magis eſt, inveniri homines, & homines quidem littera- tos, omnique ſcientiarum genere in- ſtructiſſimos, qui abſolutéô ſtudiorum curriculo, dum ignorant, quam viam ingredi, quo ſe flectere, quem vitæ ſtatum amplecti debeant, haud diu deliberabundi ad Clericatum, ad Sa- cerdotium ipſamque curam anima- rum convolant, cæco impetu, aut non alia certè ratione, quàm ut pin- Buiorl offà veſcantur, ut ſe & fami- lam ditent, ut jurisdictioni laicæ ca- put ſubducant, ut regularem aut mi- litarem diſciplinam deéclinent, & de- nique ut comoditatibus ſuis ſtudeant. Quid deinde fit? alas adurunt, id eſt, deſolatiſſimi vivunt, Deo, proximo; & ſuo muneri non ſatisfaciunt, ac de- mum afflictà anxià, & deſperabund4 cum conſcientià moriuntur ac per- eunt, ſälvandi certèò certiùs, niſi Sa- cerdotes fuiſſent! O! ſi iſtiusmodi G 2 he- 00 π (†) * homines graviſſimas obligationes, o- nera, labores, & duriflimum judi- cium, quod ſtatus iſte poſt ſe trahit, maturiùs perpenderent, quàm multi e veſtigio, quo vel ad ſacros Ordines vel ad ſolicitandum beneficium cura- tum accedunt, greſſum figerent, & referrent. Quænam ergo ſunt obliga- tiones hujus ſlatus? Audite Sacerdo- tes Domini, audite & obſtupeſcite terribile effatum Joannis Avilæ, Sa- cerdotis tam vitæ ſanctitate, quàm concionandi peritia ac zZelo per uni- goan. Avila verſam Hiſpaniam celeberrimi! Ver- in eld. ba illius ſunt: Tot, tantæque ſunt ſandt. pii Paſtorum obligationes, ut qui vel D,er. con- tertiam earum partem reipſa imple- ſid. 1. ret, ſanctus ab hominibus æſtimaretur, cùm tamen eo ſolo contentus, gehen- nam non ſit evaſurus; Quis non ex- horreſcat audito hoc fulmine! 2. Dilectiſſimi Confratres! Permit- IIæ autem tite obſecro, ut de his obligationi- obligationes, hus, quibus Sacerdos erga Deum, er- ſaltem ne- ga proximum, & erga ſeipfum ach⸗ Rativæ ſunt, ſtringitur diſser & quo- tringitur, pauca diſseram, qu niam omnes id genus obligationes in⸗ tegri voluminis, ne dicam unius ſer⸗ monis anguſtiis comprehendi non poſſunt, de negativis ſolum loquar, id eſt, non de ils, quæ facere, ſed Srin Intuttu Ooret Plur d In leit da Guo ſar ndo Datura Cterr. em, Monon lend Kerilis (el; N e ene Voeati i, e⸗ dan nin i Adten unt! i llon lngn r lels 4 (1) ι ror ziones quæ intuitu DEl, intuitu proximi, & 2 . .. . Immma intuitu ſui ipſius fugere, ſeu omittere kſemn oportet? De poſitivis forſan alia da- gnm bitur diſcurrendi occaſio. 100 fciumcee §. I. h cene 3. Inprimis erga Deum ita ſe ha- . fe Reſpedtu Dei, Gudh beat Sacerdos, ut peccatum fugiat, teden quo ſanctiſſima illins Majeſtas graviſ- Oll Rime offenditur; nihil enim in rerum FleA natura abſurdius, & nihil coram coœlo e, terra deteſtabiliùs, quàm Sacer- Pherl dotem, qui ex officio Dei gloriam mIN Promovere deberet, eſſe peccato- rem & DEl inimicum. Nunquam ob- ſervaſtis, quid Eccleſia ſentiat de lan- cea, qua ſacratiſſimum Chriſti in cru- ce pendentis pectus ſauciatum fuit? lor, vocat illam diram crudelem! Macrone Tele- I diro lanceæ clavos autem vocat dulces! SS eme. ſed qua de cauſa? nénne lancea mi:- tiùs in Chriſtum ſœævit, quàm clavi, quia illa mortuum ſine dolore, iſti autem vivam cum dolore perforâ- runt? an vult indicare Eccleſia, gra- vius eſſe peccatum poſt mortem & paſſionem Domini, quàm fuerat ante? Eſt quidem hæc inſignis ratio! ſed Drogo Oſtienſis ad meum propoſitum „W“ dat convenientiorem! Lancea oru- delis ac dira vocatur non ratione ſui, ut peccatum, Proge Oſt. ap. Barz. ſerm. 46. . 11. pſal. js. 2 ſed ratione perſonæ, ſeu militis, qui illam vibravit. Quisnam fuit ille mi- les? fuit, qui tunicam inconſutilem ſorte accepit. Vult ergo Eccleſia dicere, ac- cipere à Chriſto tunicam Divino ſan- guine tinctam, & tamen Chriſtum perſequi, atque etiam poſt mortem vulnerare, tam immanis eſt crudeli- tas, ut lancea hujus militis præ cæte- ris Dominicæ paſſionis inſtrumentis mereatur dira ac truculenta vocari. O Sacerdos Domini! dum in feliciſ- ſimam Sacerdotii ſortem admiſſus es, Chriſtum induiſti, hujus extra & in altari vices atque tunieam inconſuti- lem geris, & ſacroſancto DEI Filii ſanguine non tam conſpergeris, quàm paſceris; quod ſi non obſtante hac ſta- ts dignitate poſt recepta à Deo tot beneficia lanceam in Chriſtum vibres- id eſt peccatis oſtendas eheu! quis explicet, quàm crudele facinus com- mittas? profectò tam crudele, ut ge- mitus & querimonias illas, quas Chri- ſtus olim contra proditorem effudit, de te repetere videatur: S& inimicus meus maledixiſſet mihi, ſuſtinuiſſem utique, ſed tu homo unanimis & notus meus! 4. Creſcit hujus peccati enormitas, & juſtiſſima DEf indignatio ex eo,; quia Sacerdos, præſertim curatus, 0 — oſe len, liden une hete⸗ 694 Cnnid nnsh Sci tor tior. Ciheri Vel aii gere: Cntra tket in In tunp Vertta mento Cettin hne Ilrrit Uirti K be⸗ IInsd Ce e l cOm nlitse Uit ilen ſtlin Gicer Diriot aO N mo. nA pren nirumer Nte in te⸗ mid Ntra incon. erb ntehe! il un ſi⸗ hen . Cinoſ elen⸗ gus 6 anekt N ſes hets . enonn o uling — °ν (1t) G 103 officio tenetur pugnare contra ſcele- lera, & populum ab offenſis DEl co- hibere; quàm indignum, & injurio- ſum ergo erit DEO, cum viderit ſe perſecutionem, injurias, vulnera, ip- ſamque mortem, ſi fieri poſſet, pati ab eo, à quo verbo, exemplô, & viribus omnibus deberet defendi! conſidere- mus hanc facti indignitatem iterum ex Scriptura! Divinus Mundi Redemp- tor quamvis in genere à DEO Patre rigoroſum moriendi præceptum ac- ceperit, liberè tamen potuit vel hoc vel aliud mortis genus in ſpecie eli- gere: & veròô tanta erat judæorum contra Chriſtum concepta rabies, tot tantæque inſidiæ, ut ille non una vice in mortis periculum fuerit adductus, tum præſertim in templo, cùm judæi veritatis impatientes eruêre Joann. 5§. pavi- mento lapides, ubi Chriſtum certè certiùs obruiſſent, niſi oculis eorum ſubductus è templo receſſiſſet. Jam quæritur, cur Chriſtus Dominus la- pidationis mortem ſubire noluerit? 8S. Patres varias afferunt rationes, præ eæteris autem præplacet Doctiſſi- mus Salmeron: cuùm DEI Filius e cru- ce pendens inimicis ignovit, Matrem ſolatus eſt, ſpiritum in manus Patris G 4 commendavit, aliôsque virtutum he- roica- Ssal meron ec. 104 °(†) rôicarum actus exercuit, tum demum à judæis & militibus pro Filio DEI & mundi Redemptore fuit agnitus, ex- clamantibus: vere Filius DEI erat hic homo! atque ut de hac veritate mi- nùs dubitarent, de illius Divinitate elementa, & creaturæ omnes, atque inter has ipſi lapides teſtimonium per- hibuerunt, dum petræ ſciſſæ funt, & rupes ac lapides ex terræ motucon- tremnerunt. En rationem, cur Chri- ſtus noluerit lapidari! quia Lapides de- bebant in paſſione teſtari, & pradicare ejis Divinitatem: ergo indignum arbitraba- tur ſibi mortem irrogari ab ea creatu- ra, quæ ſuæ mortis ferre debebat te- ſtimonium. Nota tibi hanc dodtri- nam mi Sacerdos Domini! quale eſt officium tuum? néôénne verbum Dei prædicare, virtutes Chriſti populo imitandas proponere, mortem, paſſio- nem, & reſurrectionem illius teſtari? quanta ergo abſurditas, agere fimul carnifticem & teſtem Chriſti? quanta repugnantia paſſionem Chriſti ſimul renovare & laudare? O quantum in- dignatur DEl Filius tantæ diſconve- . . 7 . nientiæ, optaàtque ex animo, hunc ta- lem vel non eſie ſacerdotem, vel non eſſe peccatorem! 2 .D. ſadens ihl ſel Deis r gur ſea eo get nicioſih adnt, E Oppn ni dace Ubaltor Idres vi Plrbi Koktonn techi 108, H menos, 6 tamme⸗ mmendat MMan ticen Tum tlerun Rcetc nimar Phlun At Ulk eni 4(1)&α 105 Nndem . FN 6. II. gnit . Deinde quoad proximum ita ſe 21 Reſpectu DRlem habeat Sacerdos, ut licet etiam in ſe- pronimi, ut Venmet ipio ſceleratus eſſe decreverit, quod ſcandalum, 6Dn Deus avertat, in publico tamen fu- negs giat ſcandalum; nihil enim coram nu Deo deteſtabilius, nihil Eccleſiæ per- Heim nicioſius, quàm per eos peccata pro- eond Pagari, per quos maximè præpediri, eIfG S oppugnari debuiſſent. Scias igitur, mi Sacerdos Domini, in te omnium rtlin ſubditorum oculi convertuntur, & matbin mores vitioſi aut mendoſi priùs, quàm erae laudabiles annotantur. Quid egerunt debebn Apoſtoli? prædicaârunt verbum DEI, ne catechizarunt rudes, ſanârunt ægro- et 108, liberàrunt à dæmone energu- Fehn menos, & alia prodigia operati ſunt; iti & tamen ex his omnibus nullam com- ten,, mendationem: ex illo autem, quod fus manus non lavent, quèd ſpicas ex- gent corticent, aliisque id genus delicto- G rum minutäs, grande vituperium re- rit tulerunt. Sic hodiedum fit; etiamſi mmnnt Sacerdos per integrum annum in cura α animarum laboriose deſudet, ad po- on pulum Peroret, juventutem inſtruat, *grotantibs ſuccurrat, morientibus aſſiſtat, & alia faciat, ſi tamen uni vel alteri vitio deditus v. g. bibulus, con- G ten- ſel⸗ 7 X Simile. 106 († tentioſus, aut verbis impudens ſit, adeò nullam populi æſtimationem ha- bet, ut potiùs publicè vilipendatur, eum ferê in morem, quo Moyſi con- tigit, qui licèt habuerit mille ſplendo- res, populus tamen non in hos ſplen- dores, ſed in Ethiopiſſam illius uxo- rem oculos intendit. 6. Verùm quòd populus Sacerdo- tum functiones vilipendat, tolerabile adhuc malum, illud autem magis de- plorandum eſt, quòd eorum mores ac vitia, quaſi ex condicta ſibi lege imi- tentur. Homines laici ſunt quaſi ſpe- culum, quidquid agit ſtans ante ſpe- culum Sacerdos, id imago in ſpeculo omne æmulatur; hinc impoſlſibile eſt populum eſſe caſtum, ſi Sacerdos ſit impurus? impoſſibile eſt populum eſſe liberalem & charitativum, ſi Sacer- dos ſit immiſericors & avarus! im- poſſibile eſt populum eſſe contempto- rem mundi, ſi Sacerdos ſit faſtuoſus. Uno verbo, qualis Sacerdos, talis eſt orulus hæc regula vix unquam fal- it! Iſraélitzæ in pugnam quondam pragreſt ſunt contra Philiſtæos, ſed infelici ſucceſſu! quippe victi, cæſi- que ſunt, deſideratis quaſi quatuor 1. Xg. *. virorum millibs. Non tamen deſpon- derunt animo! inſtauraârunt bellum, utque Utne Aeam lesl unt mine, Corle crünre Pool egon futtn tunc iuti n Horun (†) αι 107 Wet utque Deum ſibi propitium haberent, orenm arcam Domini de Silo per ſuos ſacer- Nenm dotes Ophni, & Phinees afferri curaâ⸗ lofſ runt. Quid evenit? infeliciori certa- egen mine, quàm anteà pugnârunt! cæſa oſe ſunt Iſraélitarum triginta millia! tunc Uusum enimveròô mirari, & quærere invicem populus: cur percuſſit nos Dominus? & Ged ego cum illis interrogo: quæ cauſa enm fuit tam luctuoſæ cædis? an populus uIg;f tunc temporis idololatriæ, luxuriæ, N injuſtitiæ, aliisque ſceleribus fuit de- legen ditus? Sacra Scriptura nec verbuléô u horum ſcelerum mentionem facit! ane Verùm percipite Cornelium à Lapi- Corn. à Lap. inſee de: etſi ſcriptura mentionem non fa- n 1. Reg. oNes ciat, aliunde tamen ſatis conſtat po-c. 2. . . ess pulum fuiſſe flagitioſum! ex quo Dundd conſtat? ex eo, quia eorum Sacer- Cerdotes Ophni & Phinees fuéêre tales! IY hi victimas, oblationes, & rem Divi- em nam neglexerunt, & in ipſo templo Hmß pudenda ſcelera patrârunt; credibile s ergo eſt, etiam populum peſſimo Sa- ns cerdotum exemplô depravatum in ea- nt⸗ dem flagitia proruiſſe; ideò à Deo in- ternecina ſtrage puniti ſunt, & unà ,ςι cum illis etiam duo Sacerdotes in um prælio perierunt. Sacerdotes imitatur alee Ppopulus, verba ſunt citati auéctoris! 6 le quàm luculenter hæc nobis hiſtoria com- S S 103 (†*) commoenſtrat, peccata Sacerdotum FEccleſiæ & populo non ſolùm in ſpi⸗ ritualibus, ſed demum etiam in tem- poralibus eſſe ſumméè pernicioſa! Po- ulus Iſraél ob impietatem Ophni & die regiones & regna bellis, fame, & peſtibůs exſcinduntur, quorum id culpà fit? reſpondeat mei in vicem S. Gregorius Magnus, qui cùm inte- gram calamitatum hecatomben enu- §& Greg. hom, merat, demum ſubnectit: cujus hoc nißi 17. in kvang. noſtros Sacerdotum pracipuè peccatò agitur? §. III. 7. Denique erga ſeipſum Sacerdos ita ſe habeat, ut tanquam exitiale ma- ditatem fu- giant. bus ſuis reſiſtat, & peccatorum reli- quias & affectus in ſe corrigat, vix po- terit non eſſe erga Deum peccamino- ſus, & erga populum ſcandaloſus. Quondam mundi Redemptor ingreſ- ſus in templum invenit ibi nummula- rios & nundinatores, qui oves, co- Marth. 21. lumbas, aliâque ad ſacrificium neceſ- ſaria emere & vendere non ſine loci irreverentia ſolebant. Indignatus Dominus;, fecit de funiculis flagellum, & E3 hinees prælio periit: eheu! cùm ho- Reſpeéu ſui lum fugiat tepiditatem; quia niſi hanc Ppfius ut tepi- Viribus omnibus expugnet, paſſioni- ELer, Cunct gira Nolem wul nen Man Wn nene Ktiter Erita ugat Rerun Ne Aaſk ltemn d ter ſ⸗ Ueb Suchi ſun lucan it 8. tiis Win Mer Iarn Uum ſelu ( †) £ 109 cetin. S ea, qua par erat, in temerarios ira- Iumne cundia & auſteritate invectus omnes umnta gecit de templo. Non admiror hic fer- vorem, ſed inſtrumentum Domini, nOtm quo uſus eſt! confecit flagellum ex lee funiculis? cur ita? cur non bicipitem m gladiam aut ſaltem nodoſum ſtipitem gorm arripuit? Percipite myſterioſam ratio- nem, quam zeloſiſſimus quidam no- in dip M ſtri temporis orator aſſignat! baculus benes ferit alterum, quin priuùs ferientem iket cangat, flage Ilum autem antequaâm garz, ſerm. t4 alterum tangit, priuùs ferientis ſcapu- 46. num. 9. las percutit; flagellò igitur Chriſtus ad caſtigandam vendentium temeri- tatem uſus eſt, ut Sacerdotes erudiat, noren quèd priùs ſeriè, ſincerè, ac efficaci- ter ſua propria, quàm aliorum pecca- i ta debeant corrigere & caſtigare; ab- E ſurdiſſimum enim eſt, ſi cacabus ollæ e ſuam nigredinem exprobret, aut fe- irn ſtucam quis carpat in oculo alieno, eg dui trabem gerit in ſuo. ſ 3. Ignoſeite, Dilectiffimi, ferven- l Wtius peroranti; quamquam enim con- in victus fatear, inveniri quamplurimos nm Sacerdotes, probitate vitæ, zZelô ani- nic marum, alisque virtutibus omnibs e numeris abſolutos; nihilominus, ſi . 8 vel unicum, quod Deus avertat, inter on voOs degenerem exiſtere contingeret, e cer- Ea PFſal. 90. Deiz ſerm. 2. in Com. SS. Milie- 17 Kdn,, 110 (†) certum eſt, illum plùs poſſe deſtruere, quàm eæteros omnes ædificare. Scio, cùm de munere ſacerdotali agitur, quanti interſit pugnari contra tepidi- tatem plurimorum ſcelerum matrem, quæ nemini magis, quàm hominibus litteratis, conſequenter & Sacerdoti- bus adhæret. Pientiſſimus Rex David quondam exultabunda voce ſibi ipfi gratulatus, ſpem de ſua ſalute vix non indubitanter ex eo concepit, quèòd non eſſet e numero litteratorum: Co⸗ niam non cognovi litteraturam, introibo in potentias Domini. Quæ verò cauſa fuit, quod ex hoc principio, id eſt ex de- fectu ſcientiæ & eruditionis ſpem ſa- lutis concipiat? cauſa eſt, quia ho- minibus doctis ſœæpe ſæpiſſiméè ſua ſci- entia fuit pedica ſeu laqueus ad æter- nam pernfciem, qui certeè ſi è rudi plebe fuiſſent, non periiſſent. Qua- re? qua de cauſa? iſtiusmodi homi- nes, quia ex quotidiana librorum le- ctione Doctorum in diverſa euntium ſenſa hauſerunt, gnari ſententiarum robabilium, incipiunt cum Deo quaſi icitari, diceréque: Hoc nondum eſt peccatum! hoc non comprehendi- tur ſub præcepto! hoc non excedit rationem conſilii, & quæ ſunt ſimilia? His principiis dein dementati audacter Lxv nonbl Uib jun Cunt: ne⸗ Non ec eplern Un fun tes 4Ppentd re 8 ſetati Collet E ſell tonbus i te ninn 1bpo zolnnr Dun leteri rs Cinn lde lnd gnitn rore ibus Wari⸗ en, an eſtre care. N tali ntratt⸗ Immmmt Lhonnt celti 8Rerbe Nce di utemun Pit, N Orum⸗C iroit lifi 1tent nshen glin 4 meſun! i len ſent C odike bronn! D gtenin vDee onn⸗ Prehe, Dnen nrſ ia, 1 (1) III & vix non temerariè progrediuntur, non blasphemant & peierant, ſed va- rias jurandi formulas non exhorreſ- cunt: non fornicantur, ſed occaſio- nes & familiaritates haud reformidant: non conſeêntiunt tentationibus, ſed easdem verbis & aſpectibs nutriunt: non furantur, ſed varias diteſcendi artes uſurpant: Verbô, non quidem apertè peccant, ſed ad mundi genium laxe & languideè vivunt, quotidiana pPietatis exercitia & preces potiùs ex conſuetudine, quàm ſincera devotio- ne perſolvunt, immoderatis recrea- tionibus vacant, ſæcularium coônſor- tia frequentant, eorůmque mores imitantur, commoditatibus corpo- ris potiùs, quàm animæ ſtudent, curam animarum inter ultimas curas repo- nunt, & quamvis meliora probent, ac deteriora ſequantur, tamen deſuper varias excuſationes ac dictamina ad tranquillandam conſcientiam excogi- tant. Quid deinde fit? ex parte DElI illud fit, quòèd Dominus DEIIS lan- guidum ſervitium pertæſus ſpeciales favores ac gratias ejusmodi Sacerdo- tibus ſubtrahat, quibus ſubtractis illi gravioribus tentationibus ſuccum- bent, de peccato in peccatum cadent,; & tandem in profundum prolaben- tur⸗ ra & (†) & tur, ex quo extrahi non amplius po- terunt, & juſtiſſimè hæc omnia, quia, Teſus de qui negligenter DEO ſervit, ait Doctiſſi- Perf. Div. mus Leſſius, meretur, ut DElUIS viciſſin l. 13. c. 15. non tantam ejus curam gerat. Ex parte a. 5 autem ſubjecti populi id fit, quôd in reDivina langueſcat, Sacramenta nau- ſeet, templum fugiat, rei Divinæ ſo- lùm ex conſuetudine interſit, in eſum, in potum, in luſum, in choreas & ſæ- culi nugas totus effundatur, dein in grege, qui ad mores paſtoris tôtus componitur, eadem peccata crebrelſ- cant, poteſtas infernalis inimici inva- leſcat, & præterquam quèd infortu- nia etiam temporalia cumulatim in- gruant, animæ exemplo ſuperiorum depravatæ pereant. In Veteri Lege nil luctuoſius accidere judæis poterat, quàâm cùm lucerna templi, quam ante Exod. 27. ſanéctuarium æternus Legifer ardere Gmile. præceperat, vel infortunio, vel mi- niſtrorum incuriaâ extinguebatur; o⸗ men enim erat peſſimum, ad quod ordinarie bella, peſtes, aliæꝗque cala- mitates publicæ ſequebantur. Parem in modum ſi lucerna populi, id eſt Sacerdos virtutis & boni exempli lu- 5& Mdor. ad mine deficit, ſeu prout S. Iſidorus lo- Meſanam quitur, dum meritorum lumen per ſcelera de lapſ. Ja- amittit, quid mirum, quèòd millena 66α. . tam ln Camm c fortun Penub Abenn Karel Chie N lekern ir, miſſin ſebal ſnnl, in he il lm llet . Domni ioni & teh Z. Moßen nhapl onele ſan . (†X) £ 113 npliun tam corporum, quàâm animarum in- IN fortunia in populo conſurgant? itd ,. Die illa, qua generoſiſſimus Bel- HINHidux Joſue contra Amalecitas in valle UE pugnabat, interim Moylſes in monte d ad Deum, ardentiſſimas preces fudit: nenm & ecce! pugnæ ſucceſſus adeò à pre- in cibus Moyſis dependebat, ut quamdiu Gh äille ferventi devotione orationi inſta- oresl bat, Joſue vicerit, quando autem , remiſiius orabat, Joſue victus fuerit. um Verba ſcripturæ ſunt: Cum levaret Moy- Ewod. 17- tant ſes manus, vincebat Irael; ſi autem paulu- imiciß Ium remiſiſſet, ſuperabat Amelet. Nénne din id ipſum in hodiernam diem evenire nulm ſolet? cùm Moyſes, id eſt Sacerdos Gpeime Domini, cujus ille typum gefſit, ora- Veri tioni & muneri ſuo indefeſse, ferven- e ter, Zelosè invigilat, omnia bene, qumn proſperè, cum benedictione Divina . ferm in populo procedunt: cum autem ille S 0, langueſcit ac deficit, prævalet inimi- dem cus, & omnia, quæ tam bonum ſpi- rituale, quàm temporale concernunt, “ ſus déque vertuntur. Non fidem mihi u M adhibetis? adhibete ſapientiſſimo Ori⸗ orgen. e, , geni: Donec ſamulus DEI elepat altus gayz, ſerm. erol ſuos ad Deum „ &. proficit in bonè » vincit z. n. 23. d gens Dei; cum autem dejecerit, & dimiſe- tit manus, id eſt, altus ſuos, vincit Ame- 3 W lec inimicus. Z . . H 10. Agi= 114 (1) & 10. Agite, Sacerdotes Domini, conſiderate, quanti interſit, ut gra- viſſimis obligationibus ſui ſtats Sa- cerdos ſatisfaciat! Non locutus ſum de iis, quæ Sacerdos facere, ſed ſolùm de illis, quæ fugere tenetur! quoad Deum tenetur fugere peccatum, quoad proximum tenetur fugere ſeandalum, quoad ſeipſum tenetur fu- gere tepiditatem. Igitur quod pri- mum concernit, ſtudeat Sacerdos ſolidum & implacabile peccati odium animo ſuo ingenerare, ita ut paratus ſit, fortunas, famam, valetudinem, vitam, omniâque alia bona potius, quàm Deum Optimum Maximum, cu- jus Miniſter & in terris locum-tenens eſt, per peccçatum amittere. Quod alterum concernit, videlicet proxi- mum, bene ponderet Sacerdos, plùs credi operibus, quàm verbis, nec po- pulum practicare doctrinam, quam non videt moribus docentis confir- mari; proin ſtudeat intemerata vitæ probirate, atque inculpabili mode- ſtiâ adeo prælucere ſubditis, ut quod- libet ejus dictum aut factum in eo- rum tlificationem cedere poſſit. Quod tertium denique concernit, nempe ſeipſum, ſtudeat Sacçerdos, ut ſacras ſui mune is functiones, & pri- . vatas Vtas glomn udine tz h lli ee ſet li Ulin Gigken nee o Mannin t, i g⸗ gen ſegn Ulri lent: ſm ſottant ertian n Chr ( ( ir Dom, vatas domi forisque devotiones non IE quomodocunque, ex mera conſue- isi tudine, ſed zelose & ardenter pera- ansf gat; hunc in finem quotannis per ſa- Gi cri receſss exercitia ſpiritum reno- uIin vet, libellos de perfectione Sacerdo- ceiâ tali tractantes, & facta Sanctorum I ejusdem ſtatüs ac Ordinis unà cum eeun ſincero proficiendi deſiderio quotidie dol pervolvat, cum Patre ſpirituali de ſta- M tu animæ ſuæ nonnunquam conſilia ctich agitet, atque Deum in Incruento al-= uDN taris Sacrificio pro impetrando verô, eudi ac genuino Apoſtolorum ſpiritu, eãâ- a queé gratid imploret, qua auxiliante, Imm obligationibus ſili muneris ſatisfacere umtm valeat: ſunt autem Sacerdotum, præ⸗ , C ſertim animarum curæ deſervientium eht tot tantæque obligationes, ut qui vel tertiam earum partem reipſa impleret, . ne; ſanctus ab hominibus æſtimaretur,5 nd, cum tamen eo ſolo contentus, " 4. Te⸗ 1 gehennam non ſit evaſu- nn rus! &c. &, re èMD , H2 HEBDO- 1I (†) HEBDOMADX SANCTX Dies II. In honorem B. Mariæ Vir- ginis. De Benefſicio Vocationis ad ſtatum Sacerdotalem. rſil. 15. Conſerva me Domine, quoniam ſperavi n te, dixi Domino, VEUS meus es tu, quoniam bonorum meorum non eges. Meditatio I. Dignitas Vocantis. Paden I. DEIUS eſt, Sacerdos vide, quem Dominum nactus ſis, cui ſervias? Deus eſt, qui te vocavit, non homo, non Angelus, non ulla creatura. Deus eſt, cui/homo, Cui Angelus, cui omnis creatura ſervit. Deus eſt dives in omnes, quanta fas eſt alacritate huic Domino ſervias? quâm felices ſe reputant, qui in au- las & ſervitia Principum vocantur? quid autem ſunt totius mundi princi- pes, fi cum Deo in comparationem veniant? ſunt inane nihil! imò om- nis eorum felicitas, dignitas, poten- tia ta inur tle Uner Reni ln nII, futn tonir Uind Dens, IN1 Cigbe tonnn Tnu Uunin Wt Ulns letben ſellsi Ang nm Detier tota Derier nin Mn 1 (†) 117 v tia & majeſtas à Deo dependet. Quod NH in navi eſt nauclerus, quod in civi- tate gubernator, quod in exercitu Mrirl Imperator, hoc idem ſed modo lon- gè eminentiori in mundo eſt Deus: ute quidquid pulchrum „ quidquid mag⸗ Sedhm num, quidquid bonum eſt, ab illa in- finita pulcritudine, magnitudine, & „ bonitate DEl eſt. ninn e Punct. I.. Non eges! quia tu ſolus 90 Deus, ſolum, unicum & omne bo- uno num! ſolus & unicus omnis cauſa & Origo boni: ſolus extra quem nullum bonum, in quo omne bonum, hone- ſtum, utile, delectabile. Solus æter- num, immenſum, infinitum bonum. „ Solus tibi ab æterno ſufficientiſſimus, nullius indigus. Quæſo, quid perde- ret Deus, ſi hodie periret orbis uni- Ae nnd verſus? Perderet nihil! Perierunt ſub e ipſam mundi geneſin multæ Angelo- rum milliones, Deus perdiclit nihil! 1 eſ Perierunt Sodoma & Gomorrha cum . unn tota Pentapoli, Deus perdidit nihil! ſn Perierunt hactenùàs innumerabiles lonn animæ in infernalem carcerem æter- n n 1. 1 . “ nuùm relegatæ, Deus perdidit nihil! 7 — . . . DIn ſe & ex ſeè feliciſſimus eſt, & ſi vel- nd let, poſſet hoc momentòô mille mun- ,arat 2 , dos creare, eésque omnes meris Se- . raphinis replere? a H 2 Pund 1 7 e4 118 ⏑ (†) £ Punct. I. Non eges miniſterio meo, dicat humilis Sacerdos, quia omnia ſerviunt tibi: non eges miniſterio ul- lius hominis, quia Angeli ſerviunt ti- bi: non eges miniſterio ullius crea- turæ; quia Creator es omnium. Quid ergo reſpicis ad me pauperculum & trementem ſermoneés meos? Ad me, qui quidquid ſum, tuò beneficio ſum: ad me, qui ex me nil niſi peccator ſum? ad me, qui licèt modè te diligam, poſt pauca tamen momenta fieri poſ- ſum peccator inferno digniſſimus. O DEusS meus! unde hoc mihi, quod ſervus tuus ſim? ſi in me prævidiſſes vivaciſſimam fidem, velut in Apoſto- lis! ſi in me prævidiſſes imperturba- tam ſpem velut in Prophetis! ſi in me prævidiſſes ardentiſſimam charitatem velut in martyribus, minus admira- rer, quòôd me viliſſimam creaturam reſpicere dignatus ſis! Verùm cùm ab æterno ſciveris, quàm languidé & oſcitanter muneri meo ſatisfactu- rus, quàm tepidé & frigidè altari ad- ſtiturus ſim, quis non miretur tuam Vocantis Bonitatem ac charitatem? 6! quid retribuam tibi? quid pro tanto beneficio rependam? Tro- o i Klnei dip: ( blrari eckis Unchari Uhitan tre il eitnob 0 mil Cnnſtan Ci 1 ncelar Cbls de Unr bulty 60 . Polin M or unn, 2(†) 119 ſtetoht Propoſitum practicum. demn Dmolandi quotidie Deo ſacrificium lau- ſnlkrin dis, pro beneficio vocationis. Exemplô enm S. Luciani Martyris, de quo Eulſe- Ise pius: Cum in carcere eſſet ſupinus xufeb. lg niun C fubſtratis teſtulis & pedibus in cippum miſt. c. 1. petglin injectis, ſine cibo & potu, ſacram 05 Euchariſtiam ardenter deſiderabat, & efcof qubitantibus diſcipulis, quomodè al- enck tare illuc inferrent, ajebat: Menſa te r erit nobis hoc meum pectus, templum nufit vos mihi eritis ex omni parte me cir- gnin cumſtantes. Impoſitis igitur ſuo pe- mie Sori ſignis Divini ſacrificii, ſublato Nee in cœlum obtutu, & ſacro ritu pre- tie cibüs peractis, & ipſe Sacramentum nes ſupra pectus confecit, & aliis diſtri- IL buit, miro prorsùs ingenio & Sacer- nchni⸗ dos, & altare, & altero die pro Deo hoſtia. creati fetune Meditatio II. dlri Indignitas Vocati. 8 gſeun s DPrIIctum I. Ille Deus, Dominus Crea- r 1 tor, nullius egens: tu ſervus inu- tilis, mendicus, pauper, canis mor- tuus, pulvis, cinis, purum nihil: & ad te reſpicit Deus? Quæſo ſi princi- pum potentiſſimus tam impense ama- H 4 ret 120 (1†) ret vermiculum, ut illum inter pre- tioſa cimmelia reponere, aut omni- nò in corona portare decerneret, nénne diceres immenſam eſſe æſtima- tionem, & amorem Principis erga hunc vermem? tu verò incompara- biliter aliquid mimus es erga Deum, quàâm vermiculus comparatus erga Frincihen „& tamen ad te oculos re- ectit Deus, & vult te beatum fa- cere! B Punc. W. Ad te inquam, reflectit oculos, qui omnibus indiges, & cui omne non ſufficit, niſi Deus? ad te, qui terràâ indiges, in qua ambules, aére, per quem reſpires, igne, qui te fo- veat, ſole, qui te illuminet, cibo, qui te reficiat, veſte quæ te tegat, Deo qui te ſatiet. Mi Sacerdos, cor- pore tenús quid es, quàm morborum ſeminarium, corruptionis ſpeculum, temporis ſpolium, mortis mancipium, viva mors, & ſenſitivum cadaver? Animâ tenùs quid es, niſi ignorantiæ, & malitiæ exemplar? Deus tibi à pri- mo Ccreationis inſtanti millena usque / huc contulit beneficia, & tu totidem Deo retuliſti peccata! Et tamen Punc. WI. Te reſpicit ille, cui ſer- viunt Angeli,; & cum Angelis omnia? Tu quid ad hæc omnia? quid cum Omnhl⸗ Othti nöil Nene Dlla 6 In Dono⸗ Pins, Niite Mecar ten i! uf A uche l canth Petke Ie Mlri les: EMn⸗ dene Js 1 . 4 (†) 121 eh omnibus, quid cum Angelis purifſſi- Men mis illis ſpiritibus comparatus, qui ter- cend renæ nihil fæcis habent, qui nutum edin DEl accipiunt pro imperio? ah! non es Angeus, mi Sacerdos, ſæpe nec ncoom homo es, ut jumentum factus inſi- ne piens, Et tamen Angelos ab altaris ts miniſterio excluſit, & te hominem ocla⸗ peccatorem aſſumpſit, atque ſuum beauum in terris Vicarium conſtituit? ah! quid DEO in te placere potuit? an ,NEH tua fides? ſed hæc ſemi-mortua eſt! 6& an tua ſpes? ſed hæc infirma eſt! an At tua charitas? ſed hæc fere extincta Nlee eſt! an tuus zelus, ſed hic mirum is quantùm tepeſcit! fons omnium net, perfectionum! quid placere tibi in e me viliſſimo homuncione potuit, ùt dα. miſericordes oculos ad me reflecte- noH res? vocaſti quidem Petrum in mari, He & Matthæum in telonio; verum hos nnes“ vocare poteras ob merita prœæviſa! no quis autem ego? &c. ng Ptkiit . Propoſitum practicum. G . en 1 Profunda humilitas coram Deo, praſer- t l. . . . . A g im in ſacris functionibus. Exemplô det S. Philippi Nerü, qui cùm inter oran- dum, aut ſacrificandum in extaſes ra- peretur, futura cognoſceret, aut i H 5 c&œle- X 122 α (†) & cceleſti luce in altum elevatus collu- pent 6 Mich. à. Calv. c. 14. §. 1. n. 5 . Menoch. cent. 6. E. 14. ſtraret, ad Deum dicere ſolitus eſt: 6 Domine indignus nimis ſum, quem tot beneficiis cumules! quamvis enim hodie amicus tuus ſim, fieri tamen facilè poteſt, ut cras erga te Jjudam proditorem agam. F Meditatio III. Altitudo Winiſterii. Unck. J. Hæc colligitur I. Ex po- teſtate Ordinis; dicitur enim Sa- cerdoti ordinando: accipe poteſta- tem coônficiendi, non cœlum, non non terram;, non quidquid pretio- ſum, & artificioſum eſt; ſed confi- ciendi corpus & ſanguinem Domini noſtri ESII Chriſti, quid amplius dici poſſet? Hæc péôteſtas Regiam, Angelicam, & Maternam Beatiſſimæ Virginis poteſtatem longe ſuperat: Imprimis ſuperat dignitatem regiam; quia in firmamento Eccleſiæ Sacerdo- tium dicitur luminare majus, & Rex luminare minus. Dein ſuperat dig- nitatem Angelicam; ideò legimus quod Angelus cuſtos, qui clienti ſuo ſemper præcedere ſolebat, poſteà cùm cliens factus eſt Sacerdos, illi præcedentiam dederit. Demum ſu- perat me; I ur te 1trerd Monini g. eini 4 Der lns ſ 1r ſie mine Cobus 1t Mo UIN! Cerdos ſun nte⸗ tulinen Dynen ltegt lnin tur⸗ en l ſores ſereo leo PIne dopel 1t, „(†) ☚ 123 tus eh perat dignitatem Maternam Beatiſſi- lesé mmæ; Iuuic enim dictum eſt: Perficien- lun er tur in te, quæ dicta ſunt tibi 4 Domino 3 ) unen at verò Sacerdos ipſe conficit corpus ſen am Domini fuu. ean Bunct. I. Porrò colligitur ſublimi- tas Miniſterii ex poteſtate jurisdictio- nis, per quam Sacerdos cœli claviger . eſt, & mundi totius judex, ſolvens & ligans ſuper terram, quod ſolvendum aut ligandum judicaverit. Fingamus hominem, qui nigerrimum Æ-hiopem duobus verbulis dealbare calleat, non- ne prodigioſa foret hujus hominis virtus? quid autem aliud facit Sa- cerdos abſolvens poœnitentem, quàm quod illi per duo Verba, Ab- ſolvo te, infernalem fuliginem peccati abſtengat, & gratiæ Divinæ pulchri- tudinem reſtituat. Punct. II. Hinc eſt, quòd Sacer- dotes tam ſublimibus prædicatis paſ- , ſim in ſcripturis honorentur; vocan- Matth. 2. tur enim Angeli, ſal terræ, lux mun- Tize,. di, lucerna ſuper candelabrum, Pa- . Cr. 4. ſtores, Doctores, diſpenſatores my- 1. Zim. 3. ſtericorum Dei, Epiſcopi, Pontifices, Zit. 1. Præpoſiti, Vicaril ipſius Chriſti, Di- Hebr. . vinæ voluntatis interpretes, fidelis . e, populi ductores, Veritatis defenſo-c e. o te⸗ res, hæreſum flagella, rerum cœle-„ 2, S. ſtium 124 ◻ (†) ſtium Præcones, & Dei gloriæ Zela- tores. Non poteſt dici, ait S. Pro- ſper, quàm ſancti debeant eſſe Sacer- dotes, cum ipfi fint quid velut novi quidam Aarones incenſum precum Deo offerant, illius Majeſtatem pla- cent, & juſtitiæ rigorem impediant. O mi Deus, quid eſt homo, quia ſic magnificas eum? Nimis honorati Junt amici tui. &c. Propoſitum practicum. Hac poteſtate atendi non perfunctorit, ſed ocum omni ſolicitudine, humilitate & modeſtia. Exemplis S. Joannis Chry- ſoſtomi, qui tanta cum ſancétitate, & animi puritate ad Altaris Sacrificium accedebat, ur meruerit Angelos ſibi miniſtrantes & aſſiſtentes intueri, & ſupernis viſionibus honorari. Ali- uando cœlcſtes hi favores illi defu- ére, & hoc ex culpa aſſiſtentis dia- coni, qui ſub ſacrifieio curioſos ocu- los in fœminam conjecerat. O bone Deus, ſi immundities aliena nocuit ſacrificanti, quantùm nocebit pro- pria? Medi- 4 in Pln V gui Aum hran Cencl ormp⸗ tan lbe Cum Tunubr Cereg gepre terſor⸗ (Kori Cleyv Ehrt et, Ce er lerin torib Unil ul, lorie Ait .N elle aee Veluto⸗ um preor Alaten inpelun 0, gint No1, M. nfuct lfniltel. hnnbl nltie, ucf lnen intuell,’ i „ (1) ₰ 125 Meditatio IV. Inoratitudo Sacerdotis. Cum in honore eſſet, non intellexit. Pſalm. 28. . Unctum I. Fingamus Mercatorem, qui in urbem delatus margaritam, ſeu unionem, quem verùm exponit, ſupra modum dilaudat ac deprædicat, dicendo, eſſe pretioſiſlimum, eſſe incomparabilem, eſſe ſupra mundi thefauros, interim dum hæc dicit, ſubitò lapillum illum in ſordidam la- cunam abjicit: quis non ex circum- ſtantibus hoc vise miraretur, cre- derétque falſum eſſe, quod mercator de pretio lapidis jactitaverat? & me- ritò, quod enim pretioſum eſt, in- ter ſordes non abjicitur. Huic mer- catori nonnemo Sacerdotum ſimilis eſſe videtur, qui ore tenus ſui ſtats dignitatem mirum quantum debucci- nat, & per eam ſolùm vocem: Sa- cerdos ſum! omnium populorum ge- nuflexionem ſibi deberi exiſtimat: in- terim confabulationibus, compota- tionibus, ac ſæcularibus nugis ſeſe immiſcet: nénne meéritò dicent po- puli, non tantam debere eſſe digni- tatem . 126 (†) £ tatem Sacerdotum, quæ ab ipſis Sa⸗ Salvian, l. a. cerdotibus adeò vili penditur; Qui ad Eccl. Cath. eſt dignitas in indigno, niſi ornamentum in luto, ait Salvianus? Punctt. I. Plane non intellexit Sacerdos altitudinem ſui ſtats; hinc ad ſordes, ad volutabra luti, ad vo- mitum cum canibus, hoc eſt, impu- ris hominibus ſe abjicit. Non intel- lexit pretium poteſtatis ſibi creditæ, pretium corporis & ſanguinis JEslI Chriſti; & hinc vel adminiſtrare ne- gligit, aut non niſi lucri temporalis gratia, aut ex acedioſa conſuetudine, aut cum tædio adminiſtrat. Non in- tellexit pretium jurisdictionis, qua eccatoribus cœlum reſerare poteſt vel claudere; & inde tepor & torpor in excipiendis pænitentium confeéſſio- nibus? Quapropter merito exclamat 3g. Chryſ. S. Chryſoſtomus: Multi Sacerdotes, om. 25. 1ͤ pauci Sacerdotes, multi nomine, Merth. pauci opere. Cathedra non facit Sa- cerdotem, ſed Sacerdos cathedram, nec locus ſanéctificat hominem, ſed homo locum. Puncdk. WI. Ohriſtus Dominus civi- tatem Hieroſolymitanam intuitus flevit ſuper illam, dixirque: utinam cognoviſſes & tu! O quoties has ipſas querelas repetet ſuper Sacerdo- tem: tem: ut Coonoil Ditonen il eh tali Tincion- Pmares non nego all e um me gum mi ten! hi i diſt⸗ ts lorl in i gn NS, ad un C ler Alüme Mens gen 8 e 1 mn ſn ten ect⸗ . by t inno⸗ Cherfe Mnorn rert: ns M 1 don H „ (1) $ 12, tem: utinam dignitatem ſtatũs tui cognoviſſes & tu, non quidem cog- nitione merè ſpeculativa, ſed practica id eſt tali, qua mores, & vitæ teno- rem dignitati ac altitudini ſtats con- formares? Non nego, Domine, non nego, habes fatentem reum, haud ſatis intellexi dignitatem, ad quam me evezxiſti, & poteſtatem, quam mihi contuliſti. Ideò vitam cheu! huic dignitati & poteſtati om- ninô difformem! debuiſſem inter ſæ- culares vivere ut Angelus, & pro pudor! inter Angelos vixi ut ſæcu- laris, atque ad nugas „ ad riſus, ad W jocos, ad vanitates effuſus, mode- Gins, ſtiam ac gravitatem ſacerdotalem in- ene ter ultimas curas repoſui. OO DElIIs gr meus deinceps non ſie! ero alius! dbiſ ciung oftone On ine ſtarts; luti, I eeh Won ſbi ent glind Riückrner i tenpon Orlieudi Nor ,„„ a N. . Propoſitum practicum. en . Tam ſanctitatem internam, quàm gravi- i e, zatem externam conformandi altitudini ſta- von zAs. Exemplé S. Romualdi, qui fi- Sold, cut innocenti vit crat Sanctimoniæ, i & perfectionis Chriſtianæ exemplar, ita morum gravitate fuit adeò vene- Pieineli; in oniet rabilis, ut obvios quosque aſpectu Jonam leét, n M terreret: dicere de illo ſolebat Rein-?. 20, WeIerius Marchio impius: Non Impera- is tor, non aliquis mortalium tantum erN, mihi G Til. Revel. 1. D’ Sacerdote ſacroſanctum Miſſæ g. 47. & l. 4. . 128 ◻ († ) £☚ mihi metum valet incutere, quantum me Romualdi terret aſpectus. Conſideratio ſecunda. Colloquium inter Chriſtum & Bea- tam Birgittam. ſacrificium in peccato mortali c. 135. & offerente ajebat Chriſtus ad Beatam N. 6. c. 9. hanc Virginem: Ille Presbyter, pro quo oras, cum accedit ad altare, tunc averto faciem meam ab eo, & ſtant ad latera ejus deæmones, cujus & animam inhabitant, quia ipſa eſt mor- tua ante me. Cùm imponit ſibi ſuperhumerale, hoc eſt, Amictum, dæmones obum- brant animam ejus, ut non cogitet & non intelligat, quàm terribile eſt, accedere ad altare meum, & quâm Mundus eſſe debet, qui mihi mun- diſſimo adſtat. Cùm induit ſe albâ, duritie cor- dis, & indevotione induitur, quia cogitat peccatum ſuum non eſſe gra- ve, ſupplicium æternum non magnum, & quale gaudium eſt æternum, nun- quam venit in mentem ejus. . Cuùm cingit ſe cingulò, tunc liga- tur n ar v (god ath6 de, io en. Cn II Ge Coner Qrm ogr Koc ne nlger Cln ii enle en ſes de, Uhetin E Nehnn, t Cun Aanin ro n a Unn⸗ da n 6 Uet lece 1 Iatte s. nd. Umdeh Gum N o mn 40 Den bter, Arare,l 0) A ,i Pbekr thunen oezo von enbl⸗ ui⸗ Auted tur, 4 ngl⸗ nuu cuoe . (1) α 129 tur voluntas ejus cum diabolo, ita, quod velit, & proponat morari in pec- cato, & tunc diſſtolvitur charitas mea ab eo, quia voluntas ejus eſt ad omne id, quod diabolus ei inſpirat in men- tem. Cùm imponit ſibi manipulum, om- nia opera ad Deum ſibi fiunt gravia; & oneroſa, terrena autem levia. Cum imponit ſibi ſtolam, diabo- lus grave jugum imponit collo ejus, quod non ſinit eum ingemiſcere, vel conſiderare peccatum ſuum. CQum induit ſe caſulà, tunc perfi- dia induit eum diabolus, quando autem legit Confiteor, dæmones re- ſpondent, mentitus es, nos ſumus teſtes, quòd confeflio ejus eſt ſimilis Judæ, quia dicit aliud ore, & aliud habet in corde. Quando verò oonſecrat Corpus meum, tunc fugiunt dæmones ab eo, & Corpus ejus remanet quaſi truncus, quia anima ejus mortua eſt ante ocu- los meos. Cum autem Corpus meum appli- cat ad os ſuum ex præſumptione illa, omnis turba de?monum revertitur ad eum, quia charitatem nullam ad me habet. . Pece tales Sacerdotes non ſunt mei Sacerdotes, ſed veri proditores, ipſi 1 enim 730 ◻ (†) ₰ enim & me vendunt quaſi Judas & produnt. Ego conſpicio paganos & Judæos, ſed nullos video eis deteri- ores, quia ipſi Sacerdotes ſunt in eo- dem peccato, quo cecidit lucifer. Maledictus ſit cibus & potus eo- rum, qui intrat in os eorum, & palſ- cit corpus in cibum vermium, & ani- mam in infernum. Maledictum ſit ergo omne, quod de terra ad utilitatem ſuam receperint, quia non laudant DEum & Creato- rem ſuum. Maledicti ſunt à cælo, terra, & omnibus creaturis inſenſatis, quia ipſæ obediunt Deo, & laudant, & iſti ſpernunt. Maledicta ſit hora, quæ incipit eis in inferno, & nunquam finietur. Maledicti ſint anni eorum, quibus vixerint inutiliter. Maledictus ſit viſus eorum, quia non videbit viſionem Dei in me, ſed tenebras, & pœnas inferni. Maledictus ſit guſtus eorum, quia non guſtabunt de bonis méis æternis audium, ſed amaritudinem æternam. Maledictus ſit tactus eorum, quia non tractabunt me, ſed ignem per- etuum. Maledictus ſit odoratus eorum, quia non NHI (mmn Iia mel ſrer Ma leſn⸗ Uum. Dio Gin ur, bes uc Vetort tonitrn IO Merae n Ais V r⸗ un a ſ uds Daganos eis et ſunrine acfet. ponbe un, G umnr e, oe⸗ recepeli 1C terti ſatis 1 auden iehi fniem funn d jine eolun, es elt n eoluh ret eot S (1) O rzr. non odorabunt illum odorem ſuaviſ- ſimum in regno meo, excedentemom- nia aromata, ſed fætorem in inferno habebunt, amariorem felle, & pe- jorem ſulphure. Maledictum ſit corpus eorum, quod reſurget, in inferno ſine fine arſu- rum. “ Propterea juro in veritate mea, quia ſum veritas, quod ſi ſic moriun- tur, ſine fine damnabuntur. Væ ta- libus, quod unquam nati fuerint! Audis, mi Sacerdos, audis hæc verborum fulmina, hæc minarum tonitrua, ab ipſo Chriſto, Benigni- flimo Redemptore vibrata? Eheu! an ergo fieri potuit, ut homo ad al- tiſſima Altaris miniſteria præ mille aliis vocatus, dignitate Angelis par, aut prælatus, ad ſalvandas peccato- rum animas deputatus, cœleſti An- gelorum mens quotidie paſtus, & & innumeris beneficiis à Deo orna- tus, ut homo talis, inquam, qualis eſt Sacerdos, eo ipſo tempore, quo ſanctiſſima Incruenti ſacrificii myſte- ria peragit, fiat Dei Optimi Maximi, cui proprium eſt miſereri ſemper & barcere, & qui non vult mortem peceatoris, ſed ut convertatur & vi- vat, ut fiat, inquam, Dei, & San- 1 2 = Ktorum 4 „(1ü60 132 ctorum omnium, tam corpore, quàm anima tenus execrabile objectum? An poſſibile eſt, ut illæ manus, quæ carnes immaculatas Divini Filii quo- tidie immolant? illi oculi qui ad vi- dendum æternaliter ſummum bonum deſtinati ſunt? illud os quod Sacro- ſancto Redemptoris ſanguine rubet? illa lingua quæ Corporis Dominici paſtu millies & millies fuit ſancétifi- cata? jam à cœlo, à terra, ab om- nibus creaturis, ipſõôque Creatore maledicantur, à paradiſo extorres abjiciantur, dæmonibus in prædam dentur, & cum luéëtu totius cœli, atque cum applauſu totius inferni in damnatorum numerum relegentur? An poſſibile eſt, ut à fine creationis ultimo abeat, qui alios illuc manu- ducere? in gehennam præceps cadat, qui cœlum animabus replere? Irati Numinis ſupplicia ſubeat, qui illud placare? in poteſtatem dæmonum incidat; qui alios ab hac eripere? æ- ternaliter Deum maledicat, qui ejus gloriam promovere debuiſſet? Ob- tupeſcite eœli ſuper hoc, & portæ ejus deſolamini! Tu verò, infelix Sacerdos, quem hæc fulmina tan- gunt, agnoſce miſerrimum animæ tuæ ſtatum, nunc jam ſtatim, ſine mora orai guinei te Dec Ett⸗ er Cenen ſones, üfeati Uetlig, re cotom lamjan Ele D 1. un o Orit B Momp chum 5 ſuni . woe 4 od Poran onar adi (1) &O 133 Neu mora in genua prociduus deplora ſan- bedin guineis lacrymis peccatum, quod nn te Deo tuo tam abominabilem red- Hi dit: exora ab illo veram pœnitentiæc, Guinn & emendationis gratiam; fuge occa- mbon fiones, refræna ſenſus, adhibe mor- od n tificationis & ſanctæ- auſteritatis re- ene media, nihilque non fac, ut DEO. Dom tuo reconclieris; niſi enim iſta te ndh commoveant, cheu! metuo, ne n b jamjam ſis è numero reproborum! Cat 9 eN Inſtructio II. eus a Qualiter Sacerdos poſitivè erga ineaunm DEIIM ſe habere debeat. eeten enn k. MOdernus quidam magni no- Sacerdos ha- “ minis aſceta, ubi de Sacerdo- bet obligati- tum obligationibus ex inſtituto dil- Ouem. currit, putat illas ad triplicem claſſem, ex ipſa nominhis ethymologia de- promptam reduci poſſe; hæc vox enim Sacerdos, alt, nil aliud ſonat, quàm ſacris datus, ſacra dans, & ſacra docens. Per hoc, quòd ſit ſacris datus, ſignificari quòd Sacerdos totis viribus ad DEI gloriam tendere, & mente continuò in cæleſtibus veriſari: per hoc quôd dicatur ſacra dans, ſignificari, quòd ſanctiſſima Sacramenta populo Chri- I 3 ſtiano Barzias ſerm. 27. n. 15. 134 (†) ſtiano miniſtrare, & cæleſtes gratias precibus impetrare: Per hoc, quèd dicatur ſacra docens, ſignificari, quèòd in cathedra & catecheſi rudes in- ſtruere, & ſubditis animabus legem Dei explicare debeat. Confirmat hanc explicationem ex eo, quòd Sa- cerdos novæ legis dicatur ſecundùm ordinem Melchiſedech: cur enim non ſecundùm ordinem Aaron, aut alterius Sacerdotis ſummum in lege veteri Pontificatum gerentis? Re- ſpondet, ideò, quia Aaron variis in locis reperitur, nunc in monte, nunc in valle, nunc apud aurum vituli, nunc apud populum idololatrantem. Melchiſedech autem ſolùm ter inve- nitur in Scriptura: priméô in ſacrifi- cio, dein in pſalmo centeſimo nono, qui eſt pars officii Divini, denique in Epiſtola Sancti Pauli, quæ do- Strinalis eſt, ut indicetur, Sacerdo- tem nullibi debere morari, niſi in ſacrificio, in precibus, & in doctrina. Veneror quidem hanc eruditiſſimi Auctoris explicationem: abſit ut illi contradicam! Verùm ſi meam mihi mentem aperire liceat, puto in hoc trimembri compendio innumerabiles alias contineri Sacerdotum obligatio- nes; quis enim ſatis explicet, quo- modo 4 mode d en ſehlum Ghonode Neor elternas lunmet lz ſpea Doo, & IMIibus nmium 49 lones 94 Münh igno dae inſi, Cportenn Geine , gn iman Concie Unlkien hcient qoo⸗ π (†t) ς 135 Nesm modè Sacerdos erga Deum, quomo- hoe, dô erga proximum, quomodòô erga fenu ſeipſum, quomodo erga divitias, Dm;“ quomodèô erga amicos & conſangui- ebisle neos, quomodo erga ſæcularia & res Cormm externas „ quomodoô denique erga , is ſuammet dignitatem ſe habere tene- Pſamt atur; ſpectaculum enim factus eſt & au a Deo, & mundo, & Angelis & ho- Amron,t minibus 5 his omnibus debitor eſt, rum ik omnium oculi in eum collimant. s! . 2. Agite, poſtquam nuper obliga- ut coram on WR tiones Sacerdotum negativas, prout PEoO- onteyn loqui placuit, id eſt, quid fugere & um vNe A qu Sacerdotem intuitu Dei, intu- . itu ſui, & intuitu proximi abſtinere ntan oporteath, explicavimus, jam nunc n l & deinceps explicemus poſitivas „ id en eſt, quomodò ad Dei gloriam, ad Alnonn, animarum ſalutem, & ad propriam 15 e conſcientiæ puritatem ac morum e ſanctitatem conniti deceat, initium facientes de iis, quæ ſunt ad Deum, à quo omnis boni principium & finis. §. I. - 3. Imprimis & ante omnia ſuppo- In quotidiana no, Sacerdotem, non humanis fa- converſatio- voribus intruſum, nec motivis meréèe ne. temporalibus commotum, ſed à Deo ad hanc ſtatûs dignitatem vocatum I 4 eſſe; 136 († ) eſſe; quemadmodum enim invito Principe nemo ad prima aulæ ſubſellia convolat, dicente Chryſoſtomo: Quis non vocatus ad regis ſe proripit ſervita- tem? ita ad ſacerdotium nemo acce- dere, niſi vocatus debet, non voca- tione quidem immediata, ſed mediata: S. Gregorius per vocem cælitus delap- ſam, 8S. Chryſoſtomus, per Beatos Apoſtolos Petrum & Joannem: S. Se- verus per Spiritum Sanctum in forma columbæ ſibi apparentem: 8. Nico- laus per revelationem electoribus fa- Rtam: S. Ambroſius per vocem blæſi infantis ante ætatem mirabiliter lo- quentis: & S. Alexander per inſtin- ctum & adorationem populi ex car- bonario factus eſt Epiſcopus; verum jam nunc non ſic immediateè & pro- digiosè ſolet vocare Deus: fufficit ad hoc, ut quis vocatum ſe ſentiat, ſi ſecundùm internos animi inſtinctus, & externa Patrum ſpiritualium con- filia hunc ſtatum elegerit, & de cæ- tero ad obeunda illius munia capa- citate non careat. Jam talis Sacer- dos à Deo vocatus quomodô ſe ha- bere debet erga Deum? noverit ſe æmulari debere ſolem: ſol licèt per annum integrum irrequieto motu Zodiacum percurrat, regna 5 pro- vinclas, VIeias neh n Gle arb increme Celnit Mem. lelt, a Muneris tuinen fne de er z Deo, & Uulazila dellebe Uerla liͤhn ide i ANdlt Den 6 , elnn Alorie Mompr Detcon Oes! Katin (90 be ed i Eire tun 00 it lunmn 4 in in WMeſun tom: it ,n nemno N nonu ſednelt litüste Per he mnen: uminfr n: 9. N Coribe ocenn! biit pli t Noz; inen 6: D Eentin bͤintme (†) *£W 137 vincias, totumque mundum illumi- net, nocturnas tenebras diſpellat, at- que arborum, plantarum, & frugum incrementa promoveat, non tamen deſinit hærere in cælis: Eundem in morem, etſi Sacerdos ſtudeat, do- ceat, ambulet, comedat, & alias ſui muneris functiones obeat in terris, tamen animô tenus continuèò & ſine fine debet hærere in cœlis, id quod per aſſiduam converſationem cum Deo, & per ſanctas intentiones: ani- malia illa myſterioſo in curru dum pro- grediebantur, repenté ceu fulgura reverſa ſunt: ita Sacerdos dum in ſuis fanctionibus progreditur, dum inter alios verſatur, dum diſcurrit, audit, comedit, aut alia facit, re- pentè elevato animô ad Deum rever- ti, eumque per ſanctas aſpirationes adorare debet. Vis hujus rei de- prompta é vitis Sanctorum exempla? pPercurramus plerasque totius diei acti= ones! Sacerdos dum manéè evigilat, ſtatim cogitet ac dicat: O Domine ego bené dormio, & tu pro anima mea vigilas, ego ſterto in molli cul- citra, & Redemptor meus in crucis trunco pendet. Dum veſtibus ſe in- duit, cogitet & dicat: O Domine dum ego moriturum hoc corpus ve- 133 (†) * ſtio, tu immortalem meam animam virtutum ornatu illuſtra. Dum ma- nus & faciem lavat cogitet & dicat: O Domine, dum ego ſordes hujus corporis abluo, tu oculis meis da aquas lacrvmarum, ut peccata ani- mæ expungam. Dum plateas obam- bulat, cogitet & dicat: O Domine averte oculos meos, ne videant va- nitatem, conforta me in meo pro- oſito, ut non moribũs ſœæculi, ſed Bnctoruun vivam. Dum cum proxi- mo loquitur, cogitet & dicat: O Domine da mihi ſdium tuarum aſſi- ſtricem ſapientiam, ut cum fructu ad tuam gloriam loquar. Dum floſcu- lum, aut alia objecta delectabilia in- tuetur, cogitet & dicat: O Domine quanta erit tua pulchritudo, cuùm tantam creaturis paulèò poſt interituris communicaſti! Dum mulſicam audit, cogitat aut dicat: O Domine, quàm delicioſus erit in aula tua Angelorum concentus, cùm muſica etiam homi- num adeèò delectet? Dum comedit & bibit, cogitet & dicat: O Domi- ne, nolo voluptatem, queærere in cibo & potu, ſatiabor, cùm apparue- rit gloria tua. Sic pergat in aliis qui- busvis actionibus, & per continu- um hoc cum Deo converſandi exer- citium ctium Deum Cli Unnen lece lrdote erzl oticli eri 1 danß Abd Uſinab III e; Urind⸗ Uleni Uintem 1 tem lnd mehl uchri, uln otet lt Ai (14) 139 mint citium facilem habitum acquiret, Dumn Deum continuò laudandi, & ſimul & conſcientiam ab omni peccato, im- es h munem conſervandi. west . cnn H. II. 45 0N Don 4. Hæc conſcientiæ puritas ab om- In ſacrificio dentt ni peccato aliena vel maxime in Sa- Miſſe. meoh Ccerdote requiritur ob tremendum, & geli, venerabile Sacrificium, quod in altari unn quotidie operatur. O Bone DEUIS! dicn ſi pueri Hebræi, ut digni eſſent ſtare umt in conſpectu Principis, debebant re- fudu galibus cibis ſaginari: ſi puellæ, quæ m fü deſtinabantur in reginæ pediſſequas, diin myrti oleo, & ceruſsa debebant in- ODom ungi; quanta animi puritas requira- co, tur in Sacerdote ſtante coram illo Deo, retmm qui etiam in Angelis ſuis invenit pra- umM vitatem? Sancto Franciſco Seraphico eu eo tempore, quo nonnulli fratrum ee illum ad ſuſcipiendum ſacerdotium mn Percnadere volebant, apparuit Ange- CIII Ius cryſtallinam phialam luce meridia- OD na clariorem manu tenens, & dicens: Ueeet En Franciſce hac cryſtallo puriorem Oportet eſſe animam Sacerdotis. u0 “ audito Seraphicus Vir adeò à ſacer- ,Cncs dotio abhorruit, ut nullis arietibus den ad illud ſuſcipiendum potucrit com- ( move- Sancheæ. Regn. DEl F. 7. c. 2. 140 (1) £ moveri. Eadem animi averſione ex- horruêre Sacerdotium alii Sancti, prout paſſim legere eſt in vitis Sancto- rum: S. Auguſtinus ad Sacerdotium vocatus in amaras prorupit lacrymas, identidem clamitans, ſe tanto mu- neri non eſſe idoneum. S. Ambro- ſius ad Sacerdotium expetitus, non dubitavit ſuſpectas etiam mulieres in domum vocare, ut mali nominis fa- mam conſciſceret. S. Ammonius au- riculam ſibi præſcidit, præſciſſurus etiam linguam, ſi moleſtiùs ad Sacer- dotium fuiſſet vocatus. Beatus No- linus cùm Sacerdos fieri juberetur, ad altare acceſſit, & coram Sanctiſlimo genuflexus inſtantiſſimèé mortem 10- gitare Cæpit, nec prius deſtitit, quàâm quod petiit, impeträrit. Cur ſan DElI famuli tantam averſionem conce- perunt adversuùs Sacerdotium, ad quod hodie ridentibüs etiam labiis accurritur? nimirum agnoverunt, ſe nec habere, nec ſperare etiam poſſe tantam animi puritatem, quantam ſa- croſanctum Miſſæ ſacrifictum exigit. Moyſes in monte cum DEO collocu- turus jubetur exuere calceos, 6 quâm puræ igitur manus, quâàm omni ſolari radio mundior debet eſſe conſcientia, quæ non tantùm loquitur cum Deoi 6 / Ad ucat: Colan Ese Gone Uhlis un luela lerren Vlus n ſe D o afehn Cfciun en, e, e Gi 1o, ( anta cere s cen uu Nn leta tete, (1)αι 141 ſed illum conſecrat, ſacrificat, man- ducat? quàâm gravis erit ratio danda Sn. coram Divino Judice illi, qui cum de- Kes lictis etiam levibus ſanctiſſimam hanc * acdtionem pertractat! tempore Vene- “ rabilis Avilæ Neo-myſta quidam, poſt- Siu quàm incruentum ſacrificium primò “ litaverat, mox in morbum incidit, nlen & extremam diem clauſit: applauſit otins populus, & aggratulatus eſt Sacerdoti n tam felicem mortem, Avila autem Menech. ni dicebat: abeat! compareat coram cent. 7. ſan DEO Judice! ſat rationis dandæ ha- caß. 32. bebit propter unicum, quod obiit, O Bes ſacrificium! O DEIIS, ſi unicum ſa- ben, crificium tantam requirit animi mun- Dlt ditiem, ut ſine gravi judicio à Sacer- mo dote, etiam in primo fervore conſti- efihe tuto, condigné celebrari nequeat, quantà magis hanc animi munditiem Uun creſcere oportet, cum ſucceſſu tem- m poris centena, millena & plura li- Gmn tantur? boreim H 5F. Hinc cum debitus fervor, & Ppu- ge in preci- m riſſima animi mundities adeò deficiat, bus cu C ut etiam cum languore & tepiditate & immacu- o ad aram accedatur, cauſam deſumere latus appa- em, poteris, mi Sacerdos, cur tot ſacro- reat. ſancta Miſſarum ſacrificia quotidie n obla- erſoore Ai r S. Bern. in Ecce nos. SF. Xeg. 6. 422 ( r1) G oblata, utut in ſe & intrinſecè valo- rem infinitum contineant, tamen in ordine ad placandam offenſi Numinis iracundiam parùm aut nihil efficiant: ſunt Sacerdotes innumeri, qui tan- quam totius humani generis oratores & legati ad Deum accedentes ſingu- lis diebus immaculatam Hoſtiam im- molant, & tamen peccatorum fſup- plicia, calamitates publicæ, fames, bella, peſtes, aliâque mala non tol- luntur: Venient ante tribunal Chriſti, ita loquitur Bernardus, audietur populo- rum querela, accuſatio dura, quorum vi- xere ſtipendiis, nec diluere peccatu. Tunc, ait Venerabilis Avila, tunc cùm quæ- ſtio erit de tot bellis, fame, & peſti- lentis regnorum, meritò nonnullos pœnitebit fuiſſe Sacerdotes; quia ſuis precibus ac ſacrificiis tenentur aver- tere mala populorum, & tamen ob peccata propria, & conſcientiæ im- munditiem nihil efficiunt. Cùm Aſ- ſyriorum Rex Benadad urbem Sama- riam obſidebat, tam funeſta invaluit fames, ut matrum quædam propriam ſobolem devorârit: hoc auditéô ob- ſeſſus Rex Joram in Prophetam Eli- ſæum excanduit, jurans & obteſtans: Hac mihi faciat Deus, & hac addat, ſi ſte- terit caput Eliſæi ſuper ipſum hodie. Mira- bilis ls ſe ilit E nul kee Ule afn one Et tr erit! ten ſobe Ulcur 1lpr un kun Ahubl Pechls o Nn Cum erge 1 D rblger Muns . onun⸗ e eur 1n 6 il Meen 8 he tit! Etes u ne al (†1) £ 143 necen bilis ſententia! an ergo moriendum tm erit Eliſæo? Moriendum erit! quid ulNm mali fecit? nénne ille eadem calami- tleha tate affligitur, qua totus populus? ,qin nonne obſidentium inimicorum exer- n Citus truculentam famem in urbem erresli invexit? nénne megæra illa innocen- Bodm tem ſobolem trucidavit? omninò ita eſt! cur ergo rex Joram bilem effun- ſa „ dit ſupra Eliſeum? Nimirum ideò, bm quia fuit Propheta & DElI famulus, 0⸗ qui publicæ ſalutis curam habere, & Am precibs ſuis calamitates populi, pla- a un cato Numine „ avertere tenebatur: 81 cùm ergo Numinis iracundia, & ur- e bis calamitas non fuit mitigata, id nec negligentiæ aut indignitati Elilæi im- e, putans rex mortis ſententiam in eum 60 “ pronuntiavit: ita hunc ſcripturæ lo- i i cum explicat Abulenſis, inquiens: u Eliſæus deberet orare pro toto populo, ergo Alul. in ex culpa ejus videbatur provenire, quòd obſi- z. Reg. 6. Men dio, & fames duraret: ided pro hac negli- 7. 55. t gentia ſia, diſpoſuerat rex occidere eum. en. Sacerdos Domini, quâàm longé ma- nchi gis hæc ſententia te, quàm Fliſæum n ferit! Veniet tempus, quo integræ cai gentes & regha coram Divino tribu- Oen nali ſuarum calamitatum, ac miſeria- G, rum, quibs extremeè afflicta ſunt, in , te culpam refundent, dicentes: Tuum Nℳ . fuiſſet 5 — = — Bernardi wbi ſapra (†) fuiſſet & Sacerdos, ut offenſi Numi- nis iram placares; hunc enim in fi- nem beneficia & pingues præbendas, quibũús lautè fruitus es, noſtris ſudo- ribs fundavimus; ut peccatores con- vertere, & precibs ac ſacrificiis, tan- quam totius humani generis advoca- tus, publicam tranquillitatem exora- re nobis ſtuderes! Quid dices ad has querelas & accuſationes? Dices qui- dem, te quotidie ad aram ſtetifſe! ſed replicabunt adverſarii: quid pro- deſt, ad aram ſtetiſſe, cùm tuis ipſe peccatis, & diſſoluto vivendi genere ſacrificii efficaciæ obſtaculum poſuiſti? quid juvat una manu ædificare, & al- tera deſtruere, id eſt, ſacrificiò Deum .L 4: placare, & moribs noviter ad iram provocare? ſi tu puritati conſcientiæ, ad dignitatem tui ſtats proportiona- tæ ſtuduiſſet, certe Deus flagella ſuæ iracundiæ avertiſſet, & in pace ac tranquillitate illi ſerviiſſemus! Audie- tur populorum querela, accuſatio dura! quorum vixere ſtipendiis, nec diluére pec- cata. 6. An forſan obtendes, te Canoni- cas horarum preces quotidie ſacrifi⸗ cio addidiſſe? verùm metuo, ne hæc excuſatio in novam cedat accuſatio- nem! Edic enim quomodè, quo fer- vore re, ur (d (Coran Phin⸗ Cur cel umen Aronis ente Etnoh ecti UIne P one l Wtn e, Undu 5 Ktar eetlate enmn litig 3 fnim . elilnn! Prrhen olttön Catoreze Cnincib eris adre Ntenntli Gicesn Most i: gullt nm umpo. fenet gifcih teri⸗ ng C I nsl 6 ſt vület, n, cole († 145 vore, qua intentione & attentione has preces perſolviſti? Cùm Sacer- dos Aaron Domino Deo holocauſtum odoramentorum obtulit, ſignanter ſubjungit ſeriptura: Er plaga ceſſavit, cur ceſſavit? quia ſicut fumus aroma- tum prunis ardentibus; ita precatio Aaronis e& corde per charitatem ar- dente aſcendit. Ex quo corde aſcen- dit noſtra oratio? ubi charitas? ubi Religio? ubi viva fides? ubi animi re-= collecti attentio? nénne ex conſue- tudine potiùs, quàm ex ſincera devo- tione hæ preces perſolvuntur? ora- tur, ut non incurratur peccatum gra- ve, ut fructus præbendales acqui⸗= rantur, ut obligatio reſtitutionis evi- tetur; diſtractio autem aut mode- ſtia venialiter ſolùm peccaminoſa adeò non curatur, ut etiam pro ni= hilo reputetur, dicaturque, Horas QCanonicas non tam oportere orare, quàâm recitare. Quid mirum, quòd ad noſtras preces non ceſſet, ſed au- geatur plaga? Cauſa ſunt zuina populi Sacerdotes mali, concludit S. Gregorius; duis enim ſe pro populi peccatis interceſſor objiciat, ſi Sacerdos, qui brare debuerat » graviora committRatd . 7. Dum ſupremus Bellidux Joſue in valle contra Amalecitas pugnabat, inte- Exrod. 17. — 146 (†) £ interim Moyſes pro felici armorum ſucceſſu in monte orabat: & ecce! Pr. pendit, ut dum Moyſes ardenter in- ælium illius ita à precibus iſtius de- ſtabat, Iſraël vincerét, dum remiſſi- us precabatur, vincereétur: (Cum le- varet Moyſes manus, vincebat Iral, Ri au- tem paululum remiſiſſet, ſuperabat Amelec. Ita hodiedum fit: dum Sacerdotes Domini ardenter & zelosè rem Divi- nam peragunt, populus tam quoad corpus, quàm quoad animam cœleſti benedictione repletur: cùm autem ill i languent, tepeſcunt, aut frigel- cunt, mox infernalis inimicus domi- nari, & omnia mala contra populum Origen. in Exod. . 17. invaleſcere incipiunt. Dum famulns Dei dejecerit „ & dimiſerit manus, id , altus ſuos, vintit Amalec inimicus, ait Origenes, & eundem in ſtylum per- §. Hieron. git S. Hieronymus dicens: Oret Sa- Diſt. 36. c. cerdos Eocleſia indeſinenter, ut vincat po- Iizuis. pulus; qui lub ipſo eſt, hoſtes, inviſibiles Amalecitas, id eſt, diabolos, qui aſſidus bellum movent iis, qui piè volunt vivere in Chriſto 1ESU. Jam ulterius! ſi tanta detrimenta populo cauſat Sacerdos tepidus, quanta cauſabit ſeandaloſus: Eheu! exclamat S. Gregorius, dum Ec- §. Erég. el hom. 17. . in Eang. eſia Dei premitur, deprimitur, & mil⸗ infortuniis flagellatur, uushoc, niß no⸗ ſno Chuiſtus chori Cllan, ſeheretn lor er Ummb ere, ere, inri inb n nid Eein 1Ns Ubant e nin U, me it nd ad Notery i eni⸗ V Auſ. umde bar. nd lien iter 6 undt noſtro Sacerdotum pracipuds peccatoagitur? Ka Ohriſtus Dominus aliquando cum diſ- Wiim cipulorum turba deſcendit in navi- en culam, & ecce! cuùm in altum pro- lumm veheretur terribilis coorta eſt tempe- uI! G ſtas: venti ad invicem pugnare, cœ=- ih lum nubibs obtenebrari, mare intu- meſcere, fluctus inſtar montium in- Sacert ſurgere, & navwicula ita concuti cæ- &en pit, ut in præſentiſſimo naufragii pe- Sumd riculo fluctuaret: tunc anxii & con- imm ſternati diſcipuli ad Chriſtum, ſoporc Cnu depreſſum clamitabant: Domine ſal- MuIH Va noOs, perimus! nec fruſtra ſuppli- mis“ cabant elementorum Domino; ille a enim, ubi imperavit ventis & flucti- Dn“ bus, mox mare ad malaciam re- G diit. Neſcio quid primòô, quid ulti- mo admirer, poteſtatem Domini »an. HN protervam audaciam elementorum? cur enim mare, cur venti, cur flu- Ctus auſi ſunt oppugnare cymbalam, quam Dominus cœli & terræ unà cum ,1 ſancto Apoſtolorum collegio occu- N Pabat? Sanctus Eccleſiæ Doctor Am- iale broſius dat rationem, & omnem pe- er s riculi culpam in Judam Proditorem . imi md refundit: fuit ibi Smon Petrus, ſed fuit .. . . „ , 8 Ap, Barz. v pariter & proditor Judas. Eſto cæteros Lrm. 36. n. 24, ug 7 . nint Apoſtolos viva fide, inconcuſſa ſpe, & ardente charitate fuiſſe præditos 5 K 2 ImO 1448 (1) G imo ſanctos, tamen peſiimus nebulo Judas per ſua ſcelera omnes in peri- culum interritus adduxit: unius deliltts “D cunézorum merita quatiuntur. Per Chri- ſti cymbulam intelligitur ſanéta Ec- cleſia; ſicut ergo illa propter Jjudam, Deg ſic iſta propter unum ſceleratum Sa- cerdotem millenis infortuniis exponi- tur: dico propter unum; neque é- nim opus eſt peccare multitudinem; (in unus unicus ſufficit, ut Divina bene- ,/ dictio à toto populo auferatur, unus 4 unicus ſufſicit, ut inimicus contra Ec- cleſiam prævaleat: unus unicus ſaf⸗ ficit, ut cœterorum clamores & pre. ces non exaudiantur: unius delicto he cunctorum merita quatiunnrnn. (jijn 3. Age ergo, mi Sacerdos Domi- (in ni, ex dictis his omnibus bene per- wtl pende, qualis in converſatione, qua- (Imcn lis in ſacrificio, qualis in precibus er- uen ga Deum eſie debeas! nimirum tam ſſſenr purus, tam immaculatus, tam ab n, omni peccati nævo alienus, ut dig- miang nus ſis eſſe objectum amabile & gra- qnj tum coram oculis ſanctiſſimi DPI. l Talis ſi ſis, tunc ſacrificia tua & pre- Ene ces coram Deo tam erunt efficacia, n ut ille promerita peccatis noſtris ſup- e plicia benigneé avertat, & cœleſtes ſrtin gratias ac benedictionem ſuam nobis 1 d Hberaliſſimè impertiat. HEBDO- (†) * 149 s tenl HEBDOMADX SANCTX. es in e uA Dies III. In honorem S. Joſephi i & Angeli Cuſtodis. Neru De gravitate peccati Sacerdotalis, leuum &N aliis ad illud conſequenti- niis eigt bus. 2 1) begle Notucie inimicus meus maledixiſſet mihi, ſũ ki- im be nuiſſem utique. Pſal. 54. Matur, CON Meditatio I. 10ll 5 uut De Teccato. Is DIlnckum J. Quùm Dominus DElIS RM à Judæis, gentilibus, hæreticis, lee & inveteratis peccatoribus offendi- benf Kur, tolerabile malum eſt; ab inimico giem’ Enim quis meliora ſperet? verùm cùmy et à Sacerdote iisdem injuriis afficitur, miu videtur in eas querelas erumpere: 5, Tu verb homo unanimie, id eſt, cùm tu Fſal. 5162 ost amicus meus, tu commenſalis meus, le tu, qui cx officio peccata populi per- Ceii ſequi teneris, tu qui carne & ſangui- ne meo quotidie paſceris, tu qui dul- nc ces mecum capiebas cibos, vVelut al- tH Kter Judas poſt buccellam pretioſi cor- poris intinctam in proditorem migras, EE fathanæ cor tuum referas, & mihi K 3 Deo Jerm. 11. Cantiprat. 6. 20. 150 (†1) & Deo tuo claudis, id enimverò into- lerabile mihi videtur. Punc. II. An non meritò queritur per Jeremiam Dominus: Quid eſt, quod Dilectus meus in domo mea fecit ſcelera multa? quid eſt, quæ ratio ſubeſt, quòd Sacerdos me offendat? an ideèò hoc facit, quia ad ſtatum feliciſſimum illum vocavi? an ideò me offendit, quia dignitate ſuper Angelos illum ex- tuli? an ideò me offendit, quia po- teſtate maxima in Corpus meum my- ſticum & reale illum donavi? an ideò me offendit, quia carne & ſanguine meo illum quotidie paſeo? Et quidem in domo mea, in Eccleſia, in altari; in loco ſancto, in loco virtutum, in gymnaſio amoris? & c. An putas for- té te à peccatis commiſlionis utcun- Jue immunem eſſe? ergo oculos re- Aecte ad peccata omiſſionis, quibs ob laxitatem, & negligentiam in tuo officio multis peceatis inter ſubditos tuos commiſſis anſam dediſti. Parilſiis concionatorum quidam dubitabat, quam materiam in Concilio Clerico- rum altera die proponere vellet: & ecce! apparuit illi deæmon inquiens: Dic Sacerdotibus, Principes tenebra- l. 1. Aapum. rum gratias agunt Principibus Eccle- ſiarum, quòd ſuâ negligentia multas Animas Co cmima⸗ Noocel (czin wonne Ckencl uuch 1n, ni econt lod 1CAan Ebuna Ciſlio tepal len Cette Oli ne Kinare tencun oin J nk a ui el uIN! Iäm Uulltn enmen N Clfhce ecca Nem H nVero itd glen che eer i tatio i lat? ni ſelicllm e Ofend 5osilone it, Ni 8 Meninn. i i rc ayini urunnn n nn ons en I 0 0N07 nie 6 ntiumh terſla. i 7 (†) 151 animas mittant ad infernum. Quid prodeſt, mi Sacerdos, quòd non pec- ces in te ipſo, pecces autem in aliis? nénne peccatis alienis tam graviter offendis Deum, quàm propriis? Punct. UI. Fecit ſcelera multa. Nume- ra, mi Sacerdos, ſi potes, quanta peccata commiſeris cogitatione, ver- bo & opere! Numera, quanta peccata ad altare deferas, & quanta ex ſacro tribunali referas? Numera, quanta omiſſione & negligentia in tuo mu- nere patraveris! Numera, quanta ma- ½ 1 . 4 . 10 exemplô apud alios cauſaveris; Sa- cerdotem enim omnes imitantur, quia non tam ad ejus vocem & do- Gtrinam, quàm ad mores & vitia at- tendunt: hinc S. Gregorius ait: Ne- mo in Eccleſia amplius nocet, quàm qui per- versè agens nomen, vel ordinem Sacerdotis habet. Quæ cuùm ita ſint, tota vita tua quid eſt aliud, niſi continuum pecca- tum? Olim Moyſes Propheta, ante- quàm montem aſcenderet viſurus, & auditurus Dominum, juſſus eſt cal- ceamenta exuere. Et tu aſcenſurus ad altare, ut conficias, tangas, & ſa- crifices Dominum, non priuùs exues peccata per doloriferam confeſſio- nem? quis aulicorum coram Rege comparere auſit in ſordida lacinia? & K 4 tu. S§. Greg. in aſtoral. Pineent. L. 2 . 6. 152 (†*) £ tu audebis comparere coram Rege Regum cum ſordida conſcientia ? ⁶ Domine DEUS! quid hic dicam? quid loquar? an mirum foret, ſi eru- beſcentia totum mihi vultum exure- Man ret? eheu! debuiſſem amicus tuus min. eſſe intimus, & cum inimicis tuis par- ün . tem habui! debuiſſem pugnare con- umn tra peccata, & ipſus commiſi pluri- ii di ma! ah! da tuam gratiam, ut ſincerà (on h pœnitentià animam expiem, & in pu- mIlim ritate cordis tibi deinceps placeam! mIwl Propoſitum practicum. Uinen Puritas conſcientia ante adminiſtratio- WIen nem Sacramentorum. Exemplé Sacerdo- (MMſt tis illius, qui in aula Henrici III. Im. nſeg peratoris Sacellanum aulicum agebat. lc Cüm aliquando ſciret Imperator il- Ad i 45. lum peccato lethali inquinatum, pe- Wdee tiit ab eo, ut ſaera faceret. Obſtitir Mool Sacellanus & oceaſionem confeſſio- Üdi nis in continenti habere non poterat, ena metuens, ne conſcientiam ad majo- kuß rem Numinis indignationem magis reqn magisque læderet, cuùm Imperator ſua Münt Jjuſia urgere pergeret, ab aula potiùs Mnck egredi, quàâm Sacra in ſtatu peccati ehin operari voluit. Ea res adeò placuir Mlite Monarchæ, ut ei Epiſcopatum proxi- ni:, me vacantem & addixerit, & contu- In: lerit. Meditatio an Ne nſcient ſe den Nen ſen umn emn icns n btisſe Gnare nnſiin Hut ned in⸗ Pheem n. vinere 6acend i unige peratg, harine ſot en Ale l n ONe Ko Nele „ (1t) % 333 Meditatio II. . De Morte. Unidtum I. Vive felix, vive diu, ex animo id precor, mi Sacerdos! verùm ſenſim ſine ſenſu evaneſcent vitæ anni futuri, ſicut evanuerunt præ- teriti, dilabentur menſes, ſeptimanæ, dies ac horæ, donec tandem illaba- tur ultima hora: tunc colligenda e- runt vaſa, migrandum eſt, in æterni- tatem pergendum eſt: Statutum eſt om- nibus nemine excepto! morietur ſicut populus ſic & Sacerdos. Mors non tan- tum Reges, principes, milites, cives, ruſticos & laicos omnes, ſed & Sacer- dotes interimit: imèò amarior erit mors Sacerdotum, quâm laicorum, quia obligationes ſtats, & danda de his Judioi ratio illam aggravant. Punct. M. Statutum eſt ſemel mori! heu! terribilem veritatem! omnia ferè, quæ cum errore fiunt in mundo, poſſunt corrigi: domus collapſa po- teſt reſtaurari: lis adjudicata per ap- pellationem poteſt evinci: divitiæ Perditæ per induſtriam poſſunt recu- Perari: bellum hoc anno malè geſtum, altero anno per generoſitatem mili- tum poteſt ſuppleri. Verum error in K morte Hebr. 9 Iſa. 25, 154 ◻ (†) WD morte commiſſus non poteſt emen- dari, quia ſemel tantùm morimur, & ſi ſemel miſere, ſemper miſerè. Punct. II. Benè moritur Sacerdos pius, ſanctus, zeloſus, quia de ſua ſpe, & operatione ſecurus eſt: de ſua ſpe quidem, quia recordetur præſtiti „à ſe Chriſto obſequii, & ſimul Divinæ promiſſionis: de ſua operatione ve- rô, quia dicere cum 8. Job poteſt: Credo, quod Redemptor meus vivit, quem toties fide viva, mente pura, corde perfecto contrectavi, & in ara immolavi, atque ex iis, quos dediſti mihi, non perdidi quemquam. Econ- trà malé moritur Sacerdos malus, Vi⸗ tioſus, tepidus, quia recordatur, quèd impuris manibs, impudicâ linguâ, impio corde eum ſuſceperit, quem paulèò poſt viſurus eſt judicem. Eheu! quantis cum anguſtiis! quanto con- ſcientiæ tumultu! ò mors quàm amara eſt talibus memoria tua! Eheu! quid mihi eveniet, cum illuzerit ultima hora? quam conſolationem haurire potero ex meis meritis? ah! quam modicam? acceſſi ad altare tepidiſſi- méè! perſolvi preces diſtracte! b Ona exempla dedi modica, ſcandala plu- rima! eheu! quid in morte de me fiet? Bone DElIS actum eſt de me; niſi nid M. ene lempon ſalt 101E eue lin ya emo erd orde ll CAre ltn it mon ntei t leris. Uouit leritt, Ordat. Mh k, Uumli nan Clun dlin t 1 (14) OG r155 teten niſi Miſericordia tua ſuppleat, quod Oimm ex me deficit. Ah? da gratiam, ut ee tempore, quod ſupereſt, ſic vivam, adn ſicut in morte vixiſſe me optave- ie tt ro! &c. et,c . c Propoſitum practicum. mII Frequens memoria mortis & debita ad ton illam praparatio. Exemplé S. Joannis DNe Eleemofſynarii, qui quotidie à ſuis eESacerdotibus non una vice voluit de nenek morte moneri: ſive ergo ſanctus Præ- , &n ſul oraret, ſive ſtuderet, ſive come- gnosl⸗ deret, ſive alia faceret, continuò ad- nm. fuit monitor, dicens: Domine jube Sms Confici tuum ſepulchrum, quia mo- rieris. Et hoc iterata monitio in id profuit ſancto DEl famulo, ut vitam vixerit talem, qualem in morte vixiſſe Optabat. Meditatio III. De Judicio. Praum I. Homo laicus, civis, opi- fex, ruſticus, qui in exiguo ac humili ſtatu ſibi ſoli vixit, non admo- duům durum in morte experietur judi- cium; quia ultra propriam animam, haud alias ſuæ curæ demandatas ha- buit: Exiguo facilè conceditur miſericor- 1a; S. Hiern. in quadam epiſt. Pſal. 74. 5 Ereg. * Mor. 156 (†) & dia, ait Spiritus Sanctus. Verùm terribile eſt, quod ſtatim ſubnectit: Dauriſſimum verd judicium bis, qui praſunt, Biet. Audis, mi Sacerdos? tu utique Præes, in altari es Legatus populi ad Deum, in ſacro tribunali es judex pœ- nitentium, in cathedra es doctor ignorantium, in te ſubditorum oculi convertuntur, ut mores tuos & vitæ tenorem æmulentur. Infirmorum corda, ait S. Hieronymus, de mali Presbyteri vita percutiuntur; cùm enim Sacerdotem peccare vident, ſe- curiores ſe exiſtere autumant, & Ili- centioſiùs in peccatum prolabuntur. Duriſſimum ergo tibi judicium fiet. Punct. II. Ibi judicabuntur omnes juſti- tia tuu. Audis? Non ſolum peccata tua ſub examen vocabuntur, ſed etiam ſacræ tui muneris functiones, uti orationes, ſacrificia, Sacramen- torum adminiſtratio, ægrorum cura & viſitatio, exhortationes & alia. Ibi diſcutietur, quo zelo, qua dili- gentia, qua ſolicitudine, qua oppor- tunitate illas exercueris? an culpaâ tuâ, an amore otii, an deſidia & languore intermiſêris aut inutiliter deproperâris? Penſet ergo Sacerdos (verba ſunt S. Gregorii) quia ad ſa- tisfaciendum diſtricto judici de ſua ti.antum- Uunturn gootre Ianin ug, iddi⸗ Poonm g Nlid Wwonn Momm- Einbbus Erorib ilier, ſnln 0önns h, 9 UUnidn A b gno ju hen! ni re Iinumn Phen! ndenn Etlo Uere s Ponrl esſolet 1 & lronumon 1 Iubrmen 15) e 1/ intur; 1 re iden, nant, 1 hrohann iciumte r oſleſß lun, bunc⸗ 1 funcer goln 5(†)ς 157 tantummodè anima vix ſufficit: & quot regendis ſubditis præeſt, tot ſo- lus animas habet. Punct. I. Scito, quòd pro omnibus his adducet te Deus in judiciumn. Nota! pro omnibus his, adeéque pro omni- bus, quæ accepiſti talentis, pro om- nibus, quibus fruitus es, privilegiis! pro omnibus, quæ poſſediſti, bonis! pro omnibus, quos abſolviſti, pœni- tentibus! pro omnibus quibus adſtiti- ſti moribundis! pro omnibus, quæ li- taſti ſacrificiis! Cui enim multum datum eſt, multum quaæretur ab eo. Noverat id optimus Morum Magiſter, Joannes Avila, qui de juvene Sacerdote, poſt primitias ſtatim mortuo ajebat: abeat ad tribunal Dei, abeat! ſat habebit, quo judicabitur, de uno ſacrificio. Eheu! ſi ille ſat habebit, quantum tu“ mi Sacerdos, qui toties ſacrificaſti, utinam ſancte, Religiose, modeſte! Pheu! quo fulmine percutior? 6Do- mine cùm veneris judicare, noli me condemnare! ſi enim juvenis ille Sa- cerdos propter unicum ſacrificium timere debuit judicem, ah! quid de me fiet, qui centena, millena ſacri- ficia, ſine devotione, ſine præpara- tione, ſine debita animi puritate peregi? quid dicam de reliquis fun- Stionibus Eccl. 117 Lue 120 Menoch. cent. 7. cap. 32. » 15 8 (†) & ctionibus officii? eheu! nulla eſt, quæ mihi non ſit timendi materies! 6 Do- mine parce! & non intres in judi- cium cum ſervo tuo! &c. Propoſitum practicum. Per iteratam Divini judicii conſideratio- nem ſeipſum excitate ad piam, & ferven- tem vitam vocationi conformem. Exem- plôò illius Monachi, qui cùm vitam te- idiſſimam ageret, peccata præſertim P 8 5 levia non curaret, comodis corporis potius quàm animæ ſtuderet, & mun- do magis quàm ſpiritui ſerviret, ali- gquando in ſomnio ſibi viſus eſt ad Sanchez. Reg. Dci tabp. 32. Dei tribunal trahi. Videbat iratam judicis faciem, videbat ſe ab Angelis & Sanctis circumſtantibus derelictum. Interrogabatur de ſua vocatione „ choro, menſa, cella, oratione, me- ditatione, alisque obligationibus, nec poterat verbulum ad interrogata relpondere. Qua re ita cohorruit, ut ſibi reſtitutus integro decennié ſo- litudini ſe incluſerit, & id temporis omne flendo maxime ac gemendo Peregerir. Meldi- nan Erenn Nönnter Mopo hmita n deli & lnpol zi conſe tones Emnmm Aleclele Uditr. Ke daſe Lerme Dem i erdos Dobato Ahibrs NReretie Milenfr Ulnc lapece ſemns, een lori e netta (1) $△ 159 lnebhe MMeditatio IV. V eild De luétuoſiſimo ſtatu Sacerdotis dam- 1 n gani. c⸗ Pdvn I. Terribiles prorſuùs ſunt ceremoniæ, quibus Sacerdotes e- , normiter delinquentes degradantur: janidn Epiſcopo Pontificalibus induto, && „6* eircumſtantibus ericis ſtipato addu- m. e Citur delinquens, eique primuùm ca- Amrbt ſula, & veſtium ſacerdotalium una R pars poſt alteram abripitur, tum di- n giti conſecrati raduntur, certæ exe- e&r Crationes ſuper ipſum leguntur, & “ demum miſer & infelix, inſtar canis, Erite, ex Eccleſia ejectus poteſtati ſæculari ise traditur. Non credo hominem ad- debu e eſſe poſſe ſpectaculo, cui non uberes keinte⸗ lacrymæ oborirentur. Quid ergo, C Deum immortalem, quid erit, cum e Sacerdos à Judice Divino abjectus, e, reprobatus, damnatus tradetur po- lgiin, teſtatibus infernalibus ? nénne in GH hæc verba ejulabit: Cecidit corona ca- Theren. 9. n pitis noſtri! væ nobis, quia peccavimus! deen unct. IIl. Profectò Væ Sacerdoti, E“. quia peccavit; illum enim non idem eG“ infernus, qui alios peccatores, ſed longè crudélior, & modéô longè cru- deliori excruciabit. Potentes potenter Ssap. g. tormenta patientur. Quis autem poten- 1 tIor . Apoc. 15. 160o H (†) £ tior Sacerdote, qui Deum ipſum de cœlo ad altare detrahere, qui pœ- nitentes ab inferni vinculis exſolvere; qui moribs ſuis populum ad ſui ſe- quelam commovere potuit? certè nemo potentior? ergo nemo poten- tiùs tormenta patietur. Eheu! quæ mens, quis ſenſus, quæ cogitatio ibi erit Sacerdotis, cùm in tormentis ſe- derit? Ibi recordabitur diei, qua in ſacerdotem ordinatus fuit, & pia- arum intentionum ac propoſitorum, quæ illa die concepit! Ibi recorda- bitur concionum & admonitionum, quibus populum à peccçato, & ab æ- terna damnatione retrahere labora- vit! Ibi recordabitur peccatorum quos convertit, infantum quos bap- tizavit, & morientium quibus viam cœli monſtravit. O quanta triſtitia, quàm rabioſo luctu obruetur, cuùm cogitabit hos omnes in gloria coœleſti cum Chriſto lætari, & ſe abjectum & damnatum æternaliter cruciari? Punct. IIl. Quantam in deliciis fuit, tantum date illi tormentum. Sacerdotes quotidie in menſa Domini habent de- licias Regum; hinc vocantur Regale Sacerdotium: habent delicias Ange- lorum, hinc Euchariſtia vocatur menſa Angelica: ſi ergo præ his deliciis ſi- liquas unor tatesame elt oln Lo, it In crunthe d te inlhum Acenin utceliei us! ( 1 hoo Aehin I enn! ( Ulebe i il deſe tnon del 1, mnic uleutin umnl n Pon onemt Ulenns (1) % 161 n Hiquas porcorum, id eſt carnis volup- 1 e tates ament, ſi nauſeet eorum anima, d velut olim Iſraëlitarum, ſuper cibo 1 3 iſto, ùt judicabant, leviſſimo; tunc e erunt hæ deliciæ à Sacerdotibus ſpre- ene t inſtrumenta tormentorum „ & Theu quidem in tanto gradu, in quo fue- 6in runt deliciæ illæ Regibus, & Angelis ne pares! O Creator, Redemptor n G&mi! quàm terrent me hæ veritates! fi, O! 4 hoc momento morerer, an 1oolne perare poſſem me infernum evaſu- NHinn rum? eheu! vix ſperare auſim; gran- moni dia enim ſunt mea peccata & exigua o, i merita! O Deus ignoſce! patienti- heteh am habe in me, & omnia reddam Deane tibi! deſcendam in infernum vivus, INN&ut non deſcendam moriens! e Propoſitum practicum. — Timida & cireumſpelta converſatio ex glouuckti conſideratione inferni. Execmplô illius Sem. Dei famuli, de quo Carthuſianus. Cum quondam æcerna, ac coœleſtia contemplaretur, ſubito à ſenſibus Gon abalienatus, & ab Angelo ductus eſt nihte, in purgatorium: vidit ibi omnis gene- Trr. Ne ris ac ſtatůs animas, Sacerdotes au- “ „ 6 Knh tem vidit aut nullos aut pauciſſimos. .νã * Interrogans Angelum hujus rei cau- d“ ſam reſponſum audüt: Non inveniri ſ Sacer- Nam, zis ſe hel 162 (1)22 Sacerdotes in purgatorio; quia pro- bi ac Zeloſi immediatè ſalvantur: ſce- lerati autem, vel negligentes, quia Deus illis gratiam finalem denegat, citò à morte ad infernum transferun- tur. Indicibile eſt, quantum hoc visô & dicto ille Dei famulus ad ſan- titatem & perfectionem ſacerdota- lem fuerit excitatus. Conſideratio tertia. Perpenduntur occaſiones, & ra- dices nonnullæ, ex quibus Sacerdo- tum mala vita oritur. Esberienti utcunque maniteſtum eſt, non omnes Sacerdotes o- icio ſuo ſublimi, & verè magno ſa- tisfacre, ſed illud, quod Habitu, & Verbo docere deberent, contrariis vi- tæ exemplis deſtruere; hoc nimirum agente malo Genio, ut vel maximè illos jugo ſuo crudeli ſubjiciat, per quos etiam alii ad cœlum ducendi erant, ut ſimul Paſtores cum ovibus miſereé pereant. Exploratâ itaque naturâà & indole ſingulorum, varias ſuggerit & objicit illecebras, & plerumque ad capitalia quædam vitia impellit, unde dein ad alia incauti prolabantur. Operæ ita- que e re tlher e Ilone rere Inde n ennlant Ctunmn noh in o mib⸗ lehrin r ol Ehnng, 1 Eeſſanin opri Unn ſtan Donino Nlii⸗ eun Gotion lad Aeatins 1 U le ilan: Uerig . W (†) 163 ck que pretium inane non erit, aliquan- un tiſper conſiderare ſecum radices illas ens'e malignas, quas in iisdem plantare & nde fovere peſſimus Veterator annititur, unde unde non minus peſtilentes fructus mnm enaſcantur, ut malignitate hâc ſub uns obtutum poſitàâ, hoc ipſo citiùs, & nſcnf magis innoxie rebus conſulere ſuis Ro viribus allaborent, ſecundùm il- Hdi:: Principiis obſta, &c. erii⸗ . ,4 Prima Radix Psne Idetur eſſe Acedia, & faſtidium i quoddam rerum, uti vocare ſo- lemus, ſpiritualium, in quantum hæ mnlie neceſſariæ ſunt, & conducibiles ad enee Propriæ animæ ſuæ ſalutem, & bo- Gemg num ſtatum; monente ſic Chriſto e Hnn Domino Quarite imprimis Regnum Dei, oneri & Juſtitiam ejus &c. Certum quippe etni eſt, cum, qui ad Exercitia pietatis, tn devotionis, & orationis affectus non gkfarn eſt, ad carnalia delabi ut infrà ex- ln en plicatius dicetur. Hinc etiam fit: mH I. IIt rectâ ac ſolida Intentione mi- S niſteria ſua nec aggrediantur, nec A proſequantur, ſed turbate & inor- El dinaté in exterioribus hæreant, abs- gen que pleniore efficacià & fructu, quem & Per uſum miniſteriorum ſuorum po- e⸗ nere & proferre deberent. L 2 II. Nul.- — 164 ◻ († 5 L II. Nullus apud hos ſincerus & profi- cuus Zelus eſſe poteſt, Proximum ju- vandi in iis, quæ ſalutem Animarum & profectum in iis ſpiritualem ſpe- ctant, ſed ſunt ut Apoſtolus ait, ve- lus æs ſonans, & cymbalum tinniens. III. Opera & labor ab his impen- ditur merè mercenarius, magis prop- ter bonam offam, quàm pro Dei ho- nore, aut proximi ſalute, quærenti- . bus videlicet, quæ ſua ſunt, non quæ JEſu Chriſti. Quid autem ex his om- nibus finaliter ſequitur? Audiamus Melliduum, & ad ejus aſſertum con- §& zern. ſu-tremiſcamus: Cùm cuncti ſtatũs ho- per illul minum, inquit, aliquid habeant labo- Pſal. In la-ris & aliquid voluptatis, Qlerici inter ore hemi- hxæc novo quodam artificio diſcernen- num non dnoGamarcicte Güe nt. tes totum, quod delectat, in quolibet elegerunt, & totum, quod moleſtat, reſpuerunt: à militibus acceperunt; ſuperbiæ faſtum, equorum phaleras; & nobilem apparatum: à mulieribus mollitiem, balneum & gloriam: 4 ruſticis fruétus agrorum, & horréa plena. Sed benè cavent militaris lo- ricæ pondus, muliebrem declinant verecundiam, & ruſticorum fugiunt labores. Deliciis affluunt, promptu- aria eorum ſunt plena tritico; & vi- num bibunt uvæ meraciſſimum, at- que Gneince Calatan Ceherint le hio: aiferter Nerlich isndb lalt ere I, ubi horro Ubus d Uuninum Uhhr Devinot Moie non Geltr ncho, Utn indn G V 1 ber Urti ihne unC hentl I. I ſitunne edur è (†1) £F1 165 usAn que inde incraſſantur, impinguantur, Ninm & dilatantur. Cùm ergo reſurgere Anm coperint homines, quilibet in ordi- ulen? ne ſuo: iſti cum quibus reſurgent? hsis ſi divertere voluerint ad milites, ip- tnmen ſOos exſufflabunt, cunctique homines Is. A ſuis finibus, & ordine ejus atcebunt. Dl Keſtat ergo ut illum locum ſortian- vobe tur, ubi nullus ordo, ſed ſempiter- ,e nus horror inhabitat, & ſint in la- hnar boribus dæmonum, qui in laboribus netli hominum non füerunt. Ita Mel- Au lifluus plane non melliflue! Avertat Gerum Deus à nobis tam triſte vaticinium! d Secunda Radix. ſn RRoxima & propéè principalis origo non optimæ vitæ in Sacerdotibus oclleen . . . e M eſt Gaſtrimargia, & ebrioſitas, ſeu e. . . . .. . „ . Pint in cibo; & maximè pêtu immode- erm rata indulgentia, ac ventris inglu- vies. Veneno hæc radix plena eſt, m DA, m ob peſſimos fructus. Nam 1 i I. Per ebrietatem fovetur rerum S, ſacratiorum neglectus, etiam illarum, ) ad quas ex officio tenentur: v. g. Ho- ni rarum Canonicarum omiſſio, aut ne- n„hgligentiſſima perſolutio. in II. Aliarum rerum Divinarum & 3, n ſpiritualium faſtidium vehementer augetur; illi enim, qui ſcyphos & L 3 cantha- 166 (†) £ cantharos amant, libentiùs in nugas, in riſus, in- conventicula, in immo- deratas recreationes effunduntur, quàm ut meditationi, lectioni aſce- ticæ aut ſtudio morali pro ſacro tri- bunali ſeſe impendant. III. Hinc provenit Sacramentorum irreverens, lurida, ac non rarèô etiam quod ſubſtantialia dubia, atque utinam non infrequenter ipfius ſigilli ſacra- mentalis Prnitiolidſima Violatio, cùm in ſympoſiis, quæcunque in buccam veniunt, inconſiderate effutiantur. Accedit laicorum contemptus, cùm ejusmodi Sacerdotum, qui gulæ ac abdomini deſerviunt, nulla ſit æſti⸗ matio, nullâque auctoritas dicente §. Hiern. ad Nepot. S. Hieronymo: Contemnitur Clericus, qui ſape invitatur ad prandium, & non recuſat. IV. Etiam hinc nulla efficacia ma- net cum fructu aliquid agendi circa ſalutem aliorum; cum tales à ſuis ſub- ditis, vel aliis paſſim contemnantur, illorum admonitiones, conciones, ca- techeſes, & alia nihili fiant: mox enim audire debent: Medice cura te ipſum! V. Proximus inde exiſtit lapſus in abominanda carnis peccata, & vix nominanda ſcelera; quia experientia teſtatum reddit, quod ubi Bacchus modulatur, ibi ſaltet Venus. VI. ma , & I ( enphn (hwe⸗ Itnne t Alnante lerin le C6 ümgt INroS TurIn Pohni te lin e⸗ crer 0 te⸗ 19 ute litt. VI. VI. Hinc (†4 £ 167 Bnm . VI. -Hinc oriuntur ſcandala gra- nin viſſima apud male fundatos Catholi- Endum C0s, & Hæreticos, atque à fide eti- Roma am Catholica alienationes, con- olen temptus & cavilli: quæſo ſi gentiles & hæretici viſa fidelium laicorum la- ementon Xitate atque peccatis graviſſimè ſcan- “ dalizantur „ & ſalutaria fidei noſtræ theni⸗ myſteria ac Sacramenta tanquam in- ſelite utiles ceremonias blasphemant, quan- I . tô magis ſcandalum capient; cuùm ioleto . . i noſtros Sacerdotes, etiam curæ ani- marum deſtinatos in eadem ſcelera prolabi conſpicient: Hinc bene in muo hanc rem S. Auguſtinus: Càm etiam cug, de 81 . laicos deceat, ne extraneis blasphemandi oc- Sssl. l 8 caſiones oſtendant, maximè tamen hac ne- . ceſſitas Clericos vehbementer conſtringit, qui- 4 is bus Religio blasphemata duplices pœnas irro- M . oi gabit. VII. Hinc clamoſæ rixæ, ſonoræ blaſphemiæ, leviſſimæ ſcurrilitates; aliähue Sacerdotum dedecora. VIII. Graviſſimi Conſcientiæ re- morſus, præſertim inſtante morte; ob reditus Eccleſiaſticos, & Chriſti patrimonium tam inique diſſipatum, & dilapidatum. Tertia Radix. . Lia origo malorum, & Divinæ Gloriæ grande impedimentum. L 4 * eſt 168 (1) G%“ eſt impuritas Conſcientiæ propriæ, quando nimirum eò temeritatis pro- greditur vir Sacerdotio inſignitus, ut non dubitans etiam, ſe eſſe in Statu Peccati Mortalis, ſine præviâ, ex a⸗ nimo factà cum Deo ſuo reconcilia- tione; ad tremendum Miſſæ Sacrifici- um peragendum prorumpat. Qi⸗ cunque ille eſt, qui ſciens, & adver- tens in tali ſe ſtatu eſſe, ad Sacrifici- um hoc tractandum accedere præſu- mit, planè fibi perſuadeat, ſe & cœlo eſſe inviſum & proditore juda neuti- quam hac ex parte inferiorem. Sci- ens, inquam, & advertens, quèd judicium ſibi hic & nunc manducet, & bi- bat; ideéque reum ſe conſtituat, & fati- at corporis, ſanguinis Domini, prout æ- ternæ Veritatis pronunciatum eſt per Apoſtolum. Quâm hoc grande ſit nefas, legat, fi lubet apud Interpretes, & absque pilorum ſurrectione, ſi vel guttula erubeſcentiæ in eo adiut ſu- perſit, non leget. Hinc inſuper fit I. ut auxilia Divinæ gratiæ, ſine quibus ſalus obtineri non poteſt, ſibi intercludat, dum coram Auctore gra- tiæ Eſu Salvatore ſuo cum tam foœda conſcientia comparere audet, & De- um ſuum in foœdiſſimam cloacam, (ut nonnemo ſanctorum Virorum 0- oduin cwhorre lII ſerqte nlllute muun, Kcnntr Petelas Dno iter (Cum iwni a none Ucelar Kan hr nnorib Cilm Nace U de nerped b beck nnidt Nerunt ſlunt Upi c⸗ le pen Ueſ, MI n n leryis Cn (†) * 169 n loquitur) cordis ſui projicere non teE abhorret. inlein II. Iterum ineptiſſimum ſe reddit, Alerdg per quem Divina Majeſt as quidquam zi,;a in ſalutem ſuæ, & concreditarum ani- reoa marum, utiliter gerat. Hinc Eccle- ſegem ſia contra illum & hodie graviſſimas prt. (querelas effundit, & quondam coram „&EN Divino tribunali effundet. Audia- den mus iterum Bernardum: Olim præ- Aeen dictum eſt, & nunc tempus imple- EeAs tionis advenit: Ecce! in pace ama- vckte ritudo mea amariſſima: amara prius in gen. nece Martyrum, amarior poſt in con- e, ictu hæreticorum, amariſſima nunc Alene in moôribus domeſticorum. Inteſtina ,6 Kinſanabilis eſt plaga Eccleſiæ, & ideè ,„u in pace amaritudo ejus amariſſima. mcht Pax à paganis, pax ab hæreticis, ſed hon profectô à filis. Vox plangen- Inm tis Eccleſiæ in tempore iſto: Filios len, Enutrivi & exahtavi, ipſi autem ſpre- u Verunt me, ſpreverunt, & macula- et, vVerunt me, turpi vità, turpi quæſtu, S. Bern. ſorm. 232 ſuper Cant, e turpi commerciò, & negotio deni- urti que perambulante in tenebris. Su- cneß Pereſt, ut jam de medio fiat dæmo- ntm nium meridianum! . le, III. Callum omnino obducit, ad quævis flagitia perpetranda paratior i & proclivior redditur, & ad pecca- L f torum 170 (†*) torum ſuorum menſuram implendam plenis velis properat, qua impletà, quod vel per unicam ſuperadditam indignam Sacrificationem fieri omni- no poteſt, actum eſt de ejus ſalute. IV. Optatiſſimum redditur orga- num, per quod ſupremæ Majeſtati, ejuſque gloriæx, etiam per ferrum, & ſanguinem promovendæ, Satanas illudat, iſtique longè majorem acceſ- ſum & libertatem in ſe facit, in quem, ficut in judam poſt bucellam (hanc tanquam indigne tractatam) ingre- ditur. 5 V. Hoc modo plurima peccata mortalia, eâque modo maximéè dia- bolico, hoc eſt, ex deliberatâ & præ- viſa malitià perpetrat. Nec blandia- tur ſibi de contritione tunc prius eli- citàâ, nam hæc non eſt res tam facilis, ut, præſeêrtim ab homine repetitis identidem peccatis, & huc impellen- tibus habitibus immerſo tam citò, tam pleneè haberi poſſit, ut in momento coram Deo juſtificetur. Præſertim cùm in medio jaceat ſerium Eccleſiæ præceptum de præmittenda actuali confeſſione ab eo, qui SS. Myſteria Operaturus, peccati mortalis ſibi con- ſcius fuerit. Inſtructie o 1.Phi Ir uninci unpe um an & neſt Unent hele Uler Iulim (Ubior nit Felrib Deun Ud 8 Dolte mutat bie Cllces nen Cunt Wh ote „ε f) ͤW r1rI ge Inſtructio IIl. Iple . ule Qualiter Sacerdos conſtitutus eſſe Ene debeat in ſeipſo. litur 1. Ptis naſcentis Eccleſiæ tempo- Sacerdos ut Miekt ribus Sacerdotes, & gregis do- fit talis; r em minici paſtores ita comparati fuerunt, Sn ut in peragendis Divinis plus inter- dende nam animi ſanctitatem, quàm in tem- Dnge plis & altaribus externum ſplendo- lun (I rem æſtimäârint. Cum Conſtantinus, mn) Imperator magnificentiſſimus juxta . ac Religioſiſſimus, Romæ ædificandæ n e Baſilicæ 88. Apoſtolorum Petri & Bimee Pauli manum admovit, cogitavit ſine dů“ dubio novum Pantheon aut templum cu Salomonicum extruere: veruùm me- eée diocritatem tenuit ad preces S. Syl- Corn. à Lap. umu veſtri Pontificis, judicantis, ſatius eſſe, in Fx. 6. 25. “ Deum Religione & pietate, quàm *. 17. md auro & argento honorari. Nunc d poſtquàm primævus fervor intepuit, nu mutata eſt rerum ſcena, Eccleſiæ ta- petibüs, altaria pretioſo ornatu, ſacri nα calices gemmis & adamantibus co- ruſcant; Sacerdotum autem animi “ frigore torpeſcunt, aut vitiis ſorde- H ſcunt: hinc ille ſarcaſmus, urinam non veritati conſentaneus! Olim Sa- cer dotes aurei celebrabant in calicibus aneis, in⸗ 5 nuno qualis eſſe ipſo tificationi. 172 (1) &G nunc Sacerdotes ænei celebrant in calicibus altreis. Unde autem tanta metamor- phoſis? cur mutatus eſt color opti- mus? Nimirum ex eo, quia Sacerdo- tes parùm penſi habent, quales eſſe debeant in ſeipſis, conſequenter ex- cellentiſſimum ſtatum, qui ex ſua inſtitutione unicè ad DEl gloriam, ad animarum ſalutem, & ad perfectio- nem Chriſtianam ordinatur, in ſuæ commoditatis augmentum conver- tunt. 2. Agite Dilectiſſimi Confratres, debet in ſe- quoniam ultimô perſpeximus, quo- modèò Sacerdos in quotidiana con- verſatione, in Miſſæ ſacrificio, & in preeibus horariis erga Deum ſe habe- re debeat; jam ulteriùs perſpiciamus, qua ratione in ſeipſo conſtitutum eſſe, contra vitia tam interna quâm exter- na pugnare, & ad animi puritatem, Chriſtianãmque perfectionem tende- re illum oporteat. ſtudeat mor- 3. Notatu digniſſimæ ſunt ceremo- niæ, quas Dominus Deus in veteri le- ge in comedentibus agnum Paſcha- lem requiſivit, prœcepit illis, ut lum- bos cingerent, & dein baculis ma- Exod, 12. nus armarent: Renes veſtros accingetis; baculos tenentes in manibus. Quæ cauſa horum rituum? Sancti Patres in va- rias id er M a inelie Chllon Tle mn 60S alo Piis ſi 16) in E, ſleri Cögnn I . I in Iti, üongre florun um hu l. He Ur viti⸗ (kudl Vel I Urcep uden Mlighin Vn Unbro er krn ul e in 6 (†) 173 du rias explicationes abeunt, Doctiſſi- eum mus autem Robertus, per baculum olor intelligens virgam correctionis „con- en cluſionem facit, quod nemo paſto- ualsd⸗ rale munus, in ordine ad corrigen- Uertra dos alios ſuſcipere debeat, niſi ipſe di ab Prius ſua vitia correxerit: Sacerdo- orim tes, inquic, debent lumbos præcin- 3 1 „* „.. . . . 6 f. l. ₰ elien gere, ne dum aliis fortia pradicant, ipfi Meler . . nb deſideriis mollibus enerviter ſuccumbant. 12 I, II. c. 13. eNe Quisquis igitur ad agnum Paſchalem, id eſt, ad Sacerdotium, ipſämque Corfm Luram animarum aſpirat, ante om- nia ſatagat, ut ſuis paſſionibus do- minari, & vitia, quibus aſſuevit, ex- pugnare diſcat- Abſit, ut in numerum filiorum DEl recipiatur, qui pravo- rum habituum famulus & mancipium eſt. Bellum autem, quo expugnan- tur vitia, eſt ſacrum ſui ipſius odium, & ſtudium mortificationis, Sacerdoti vel maximè neceſſarium. Moyſes præcepit olim Levitis: Ponat Vir Exod. 32. gladium ſnum ſuper ſemur ſuum, & occidat unusquisque fratrem, & amicuim & proxi- ”” s, ana N mum ſuum. Per gladium intelligit S. „ Ambroſius virtutem mortificationis, per fratrem, amicum & proximum hulin ſubaudit vitia magis cuique familiaria, aitdue: Ille eſt verus Levita, qui car- S. Ambr. nem & paſſionum ac vitiorum corpus in- epiſt. ad. Cei terimit. Koma. 1. Cor. 9. S. Auguſt. ſerm. 27. de perb. Apoſt. 174 († terimit. Interimere debet oculos, ne curiosè evagentur: interimere debet aures, ut ad nugas & fabulas obſur- deſcant: interimere debet linguam, ut à vanis diſcurſibus, qui ad gloriam DEI non faciunt, abſtineat: interi- mere debet intellectum, ut aliorum judicio humili captivatione ſe ſubji- ciat: interimere debet voluntatem, ut in res inanes, aut peccaminoſas non feratur. Agnovit hanc mortifi- cationis utilitatem, neceſſitatémque gentium Apoſtolus, de ſe ipſo in- quiens: Caſtigo corpus meum, & in ſeryi- tutem redigo. Deum immortalem! an non ſatis fuit Apoſtolo, quod corpus ſuum immenſis itineribs, vigiliis, & jejuniis fatigarit? an præter has etiam alias mortificationes adhibere decer- nit? omninò decernit; quia finem ſuæ vocationis, qui erat gentes conver- tere, rudes inſtruere, & incredulos ad Chriſtum adducere, obtineri non poſſe, imo ne quidem ſalutem ſe con- ſequi poſſe putavit, niſi corpus auſte- ritatis remediis in ſervitutem redige- ret; hinc ſtatim ſubnectit: We fortè, cum aliis pradicavero, ipſe reprobus eficiar! Ecce! metuit, ne neglectus mortifi- cationis ipſi cedêret in damnationem! Quid faciet agnus, ubi aries timet & rtam, excla- Exclan Virtan Onniy l fut diunſ uuntd Centoti miri ünire Et ellen iney ndl ukt Cinng rdon drem. byange Kim 0 allam d⸗ Mam n hetim Untons Cbiern Kſfn,n ü (½ D£ 175 Nldt Exelamat hic Auguſtinus, id eſt, ſi nee Vir tam ſanctus, tam zeloſus, tam in sE Omni virtutum genere excellens, qua- tlne lis fuit Apoſtolus mortificationis ſtu- algi dium ſibi adeò neceſſarium eſſe duxit, ateie dquanto magis id neceſſarium erit Sa- tmn cerdoti, homini fragili & tepido, cui eEel Pravi vitiorum habitus pro dolor! ni- Jumm Inis vivaciter inhærent?, ccanin 4. Etenim ipfum Sacerdotium tam Et fugiat nenon excellens eſt dignitas, ut ab omni pec- Peccatum. ſrmm Cati nævo debeat eſſe aliena: quem- lit admodùm ignis & frigus, ſolare lu- aß. men & tenebræ, cœſum & infernus S G . . — . . tlen Conjungi non poſſunt; ita non minùs volan abſurdum eſt Sacefdotem eſſe pecca- N iei torem. Inſpiciamus Evangelium! S. , Evangeliſta Matthæus, dum genealo- i “ Liam Chriſti Domini deſcribit, in ea Uirnd Etiarnn ctoresut Achabum, Jecho- G nlios „Betſabæam Iriæ uxorem, & orin dn nare parũûm penſi habuit: herein Rrionis ucas, dum eandem gene- enſect Utdein ein Dercurrit „ ne unius / Rn n Peccntris mentionem facit. rnr At hujus brdit qauattio, gur caul , neus 5 diffefentiæx? cur Mat- , i Peccatores, Lucas vero omil- r is his ſolùm ſanctiſſimos progenito- min res nominat? ſi enim indecens eſt in- ter agnatos Chriſti peccatores inve- niri, 176 (†) niri, cur illos Matthæus recenſet? ſi non eſt indecens, cur illos Lucas ſub- ticet? S. Ambroſius evolvit latens myſterium! Matthæus, inquit, deſcri- S§. Ambr. en Lucam. * bit Chriſtum Dominum ut Redempto- rem, & ſub hacratione illum cum ſce- leratis, quos ſalvaturus venerat, con- jungi, non eſt inconveniens: S. Lucas autem deſeribit Chriſtum ut Summum Sacerdotem, ſub hac ratione verò pro- cul à peccatoribus abeſſe debet; quia Sacerdos vitæ tam illibatæ ſit, neceſſe eſt, ut ne quidem mentione peccato- rum inquinetur. Verba Ambroſü ſunt: Lucas neque Achab, neque Jecho- niam, neque poſtremèò Uriæ uxorem nomi- nandos putavit, ut immaculatam Sacerdota- lis generis ſeriem declararet. En! quàm procul Sacerdos à peccato abeſſe de- beat! Neque ſolùm hanc puritatem animi ab omni peccato immunem ex- igit dignitas, ſed etiam officium Sa- cerdotis, quod certè nullum aliud eſt, quàm ut depravatos populi mo- res corrigat. Cùm Dominus Deus po- pulo Iſraëlitico terram promiſſionis diſtribuit, ſingulis terræ diſtrictus, Sa- cerdotibus autem & Levitis adeò nul- lum determinatum aſſignavit, ut eos ſingulis tribubus intermixtos vivere voluerit. Er cur ita? 8. Hicronymis 10 kan (otes l 1b, le Verum altömat Cinh temm Uerir recho ingent nencdare nnlal eadſ inge Ee, ig (o umtin en I ern 8 Aten 10s ner aſter 9 i ch mmg 2(10☚ tecee id factum putat, ut intelligant Sacer- SLucse dotes ſe nullum locum habere in ter- ONtK Tis, ſed corde defigi debere in Clis. Niie Verùm in rem noſtram 8. Gregorius tReten autumat, Deum duodecim tribubus umemt certas previncias aſſignaſſe, tribum enert,A Autem Aaronis Cæteris cribubus inter- 1g: C miſceri voluiſſe, ut nullibi deeſſent Sunn. correctores, & admonitores, qui de- Reſelif linquentium errores carperent, & e gebetef mendarent . Defectus poterat upponi in.5 rep ey. e ſonen ommnibus gentilbus, ita & in omnibus congrue- Mich'à ca le neſen bat adeſſe Magiſtros. Conſequenter Of- conc. 21. . *½ la nt ficium Sacerdotum eſt peccata corri- . 7. eſeß gerey id eſt, ſuperbos 4 humilita- Gwe Tem, avaros ad piam liberalitatem, uuſs laſcivos ad caſtitatem, guloſos ad tem- * 4 perantiam, vindicativos ad manſuetu- beit dinem, unéô yerbo peccatores ad vir=- tutem & Dei famulatum revocafe. e⸗ An autem huic muneri par erit Sacer- mumd dos, qui ipſe vitioſus eſt? profectè Pfan nihil minùs! Hinc ſignate diſcipulos nſo ſuos monuit Apoſtolus, inquiens: Fratres vitam agite illibatam, Wemini 2. Cor, 5. ne dames allam offenſionem, ut non vitupe- ond, vetur miniſterium noſtrum, quibus verbis futn ſatis clare inſinuat, Verbi Divini præ- all conium vilipendi ob vitia Præconum; ih quia nihil eſt uſitatius populo, quàm dicere: Iſti Sacerdotes ſemper car- lenoge M punc 178 (1) 6% punt delicta aliena, & non emendant ſua, feſtucam eruunt ex aliorum ocu- lo, & trabem gerunt in ſuo &c. Ecce! ſic vituperatur miniſterium propter vitia Miniſtrorum! 5. Poſtquàm Qainus innocentem fratrem Abel occiderat, quod planè mirabile eſt, ab ipſo Deo ad ſuppli- cium criminis vocatus eſt; quæro enim; cur Deus delicti pœnam non commiſit Adamo, cui tanquam patri competit corripere filium? Nempe ideò, prout obſervat Theodoretus, quia pater non minus ſceleratus fuit, quàm filius, utpote, qui transgreſſione mandati totum humanum genus in mortem dedit: quomodèò Adamus arguere potuiſſet filium, dicendo: tu perfide cur interemiſti fratrem: ſi 7Theederet. Cainus replicare ſtatim potuiſſet, & ap. Mich. à S . tu nequam parens cur totum orbem n. . interfeciſti? maluit ergo Deus exige- re pœnas ab interfectore Caino, quùm eas committere interfectori Adamo. Sie hodiedum ſe res habet: non po- terit Sacerdos alteri abſtergere fuli- ginem, qua ipſe nigreſcit, non pote- rit carpere ſuperbiam, qua ipſe intu- meſcit, non poterit dedocere laſci- viam, qua ipſe ſordeſcit, & ſic de aliis vitiis; audire enim ſtatim dobebir ſal um Umil celit⸗ nid⸗ Cliors lci ibune Krenn Ul,ege ſor⸗ amn t em 3 neſia 5, . (Wign nn e a . Idati. . anrurre niue 11, 1 enn nit, eygien aan ( 0 n, en un ſan Mim emend Oru Ee. N n nnocett ot 0 a0 t; genm ncan ni Ne heotort elenans negrt n Eel A 1 t Pfume. Otan Debd W loi et ente, tn i 4 loeee Llete lehcn 5 4 (†) ς 179 ſum illud: Medice cura teipſum! ae- cedit, quòd peccatum Sacerdotis vel in ipſo pœnitentiæ Sacramento diffi- eilioris ſit eurationis, quàm hominis laici: ponamus ſacrum confeſſionis tribunal intrare laicum peccati letha- lis reum: ille carpitur, reprehendi- tur, exemplis terretur, aliisque reme- diis juvatur: ponamus autem ad ſa- crum tribunal venire Sacerdotem ejusdem peccati reum, quotusquisque confeſſarius erit, qui animose Sacer- dotem, quem per ſe ſuam culpam ſatis agnoſcere, & remedia ſcire præ- ſumit, carpere, monere, & reprehen- dere auſit? certè pauci erunt tam cordati: habetur reverentia Sacer- dotii, & ex hac reverentia diſſimu- lantur remedia, non ſine damno;, ma- jorique obſtinatione delinquentis: ideo rectè ait S. Gregorius: Delin- J. Ore gor. quentem Sacerdotem redarguere nemo Prar in paſtor. ſumit, & in exemplum culya vebementer extenditur, quando pro reverentia ordinis peccato honoratur. 6. Quamquam autem quodvis vi- tium, qualecunque illud ſit, Sacerdo- tem ſummoperè dedeceat, illud ta- men præ cæœteris contemprtibilem red- dit, quod præ cæteris turpe, & ne nominari quidem dignum eſt. Vidi M z egO præſertim luxuriæ, 180 (†) G ego Sacerdotes, prô dolor! bibulos, ens clamoſos, rixoſos, otioſos, & liber- ſd & x. Chrſ. Hom. cont. lux. Pſal, 37. tinos, & tamen in cathedra, in con- feſſionali, in aſſiſtentia moribundo- rum, & adminiſtratione Sacramen- torum utcunque aliquid boni præſta- re potuerunt; verùm cum illa pice, quæ caſtimoniæ repugnat, coinqui- nari cæperunt, tanquam riſus & fa- bula, imè ut ſolidiuùs loquar, tanquam averſio & odium populi omnem con- fidentiam, authoritatémque amiſere: Qui talibus vacat, ad praſentem vitam inu- tilis fit, & ad nihil accommodus: effatum eſt S Chryſoſtomi, jam alibi, prout memini, à me citatum. Poteſt inte- lix ejusmodi Sacerdos meritèò de ſe- ipſo dicere Davidicum illud: Tota die conſtritatus, ſeu prout textus He- bræus legit, denigratus ingrediebar; quia ſicut Davidem quamvis illum regalis purpura ornaret, tamen hujus pec- cati macula fœdabat; ita prout lo- quitur Chryſoſtomus, non aliud ma- gis peccatum, quàm hoc ipſum Sa- cerdotem denigrat, & contemptibi- lem reddit. Neque putes, mi Sacer- dos, te ſi non caſtum, ſaltem adeo cautum fore, ut populi ſuſpicionem effugias! actum agis: ſolet enim Deus turpiſſimum hoc ſcelus non ſoluùm in- ternis = ſoen ltin Minii Clnndel Cunn P. lenilin ibani Ntco! Cnnes nlecte Ninblit Clligin enaret Dens in enat, npotes nlenn nd kenor dad H „ (†1) £ 181 tl biu cernis lancinantis conſcientiæ furiis, „&Ak ſed & externâ infamiâ plerumque An,nd plectere, ut vel ſic lupi à paſtoribus motbin diſcriminentur. Anno Domini 1656. Gcmm Brixii in Italia patibulario fune ſuffo- horine catus eſt aliquis nomine EFarina, faſſus ms ſuum parentem fuiſſe filium natura- ,H“⅓ 1 Iem illius Hieronymi Farinæ Sacerdo- Joſepk. 4 IIs tis, qui in S. Carolum Borromæum ſub guſmans- nte officio Divino ſclopetum exploſerat: haus in Fefſte Ommnm omnes ejus nepotes fuiſſe à carnifice 5. Careli em confectos, ſe in plurimis periculis gorr. ten ra mirabiliter evaſiſſe, non alium ſine ee dubio in finem, niſi ut carnifici re- ſervaretur. Tanto nimirum odiò Po Deus in incontinentiam Sacerdotum nerie fertur, ut etiam in eorum agnatos, a: nepotes totämque familiam, imò & tem in locum, civitatem aut pagum, ubi cntit degunt, non ſolùm ſpirituali, ſed & nn temporali poœnâ deſæviat. Hinc me- N if rit ad delictum Sacerdotis tam tur- *“ pe & enorme communis populi lu- “Kus, atque ſupplicii Divini pavor ſub- 8 ſequi deberet. Olim Romæ, cùm for- mnt te contigit unam à veſtalibus Virgi- N nibus, quæ ad conſeêrvandum ſacrum er ignem, & ad cultum Deorum defti- ſßer natæ erant, de impudicitiæ crimine convinci, tota urbs luctum induere, ſ, & negotia publica ſuſpendi ſolebant, H M 3 illa Menoth. cent. 8. cap. 33. Menoch. ceni. 2. caß. 26. 182 (1) &G illa autem flagris crudeliter cæſa ra- piebatur ad ſcerobem, maledicebatur à ſacrificulis, & viva injectô lapidum cumuléô ſepeliebatur: quantèô igitur magis populum Chriſtianum lugere, aut indignari fas eſt, cum videt paſto- rem in hircum, & ſponſum Eccleſiæ migraſſe in adulterum? 7. Bene ergo Sacerdos conſideret turpiſſimi hujus criminis enormita- tem, & reverà agnoſcet, ſe tot ſcan- dalis & animarum ruinis, quæ ex uni- co hujusmodi delicto conſequuntur, reparandis parem non eſſe. Hinc tam energice Apoſtolus admonuit Titum, ut in omnibus ſeipſum præbe- ret exemplum, in integritate & gra- vitate, ubi alii legunt, in caſtitate & majeſtate; nihil enim magis, quàm caſt tas majeſtatem, ſeu authoritatem Sacerdoti ſummopereè neceſſariam, conciliat, & nihil magis eandem de- ſtruit & peſſumdat, quàm impudici- tia; & hæc ſine dubio cauſa fuit, propter quam Chriſtus Dominus Apo- ſtolos ſuos omnes cælibes, & conti- nentes eſſe voluerit. 3. Kemedium autem conſervandæ caſtitati ſi non unicum, ſaltem præ- cipuum eſie videtur conſtans animi fervor, per continuum præſentiæ Divi- Doin tones cbcu At füinn edhu lnbil Ceatu S dun it, Cqun mn elio in ker Ularit mis (acibos 80 hci 4 (onyer Uis ki (Cum ſ5 le glns re; od lie ⸗ Knn N=ð 5(t) 183 er eli Divinæ exercitium, item per medita- eim tiones ac preces ſiné fine magis ma- Nha gisque accenſus ; veriſſimum enim a eſt, quôd caro concupiſcat adversùs un ſpiritum, & ſpiritus adversuûs carnem: dE hæc duo ſimilia mihi videntur trutinæ inkeé ſeu bilanci: quantò una lanx magis elevatur, tantò altera magis deprimi- MN tur, & quantòô hæc magis deprimitur, Bemm tantô illa magis elevatur: parem in Eeterl modum, quanto ſpiritus magis fer- veſcit, tantò caro magis ſubjugatur, e & quantò ille magis tepeſcit, tantò N hæc magis rebellat. Huic autem re- A medio omnino accedere debet cautiſ- +U ſima ſenſuum cuſtodia, & fuga fa- * miliaritatis cum altero ſexu; quisquis id“ enim cadere non vult, fugiat glaciem, R— & quisquis denigrari non vult, fugiar⸗ prian. M cacabos & ollas: Lubrtica ſpes eſt, ait de ſngal. s 8. Cyprianus, qua inter ſomenta peccandi CQeritor. * ſalvari ſe ſperat. Et S. Bernardus, cui converſatio COlericorum cum fœmi- 5. Bern. ſerm. n nis fuit ſuſpectiſſima, in hunc mo- 65. in Cant. tuns dum loquitur: Cum fœmina ſemper n eſſe, & non deperire ſfœminam noôn- & ne plus eſt, quàm mortuum ſuſci- or tare? quod minus eſt, non potes, & er quod majus eſt, vis tibi credam? Quo- hng tidie latus tuum ad latus juvenculæ S, eſt in menſa, oculi tui ad illius ocu- e M 4 los D 184 2 (14) &£ los in colloquio, manus tuæ ad- ma⸗ imde nus ipſius in opere, & Continens vis Putari? Ita Mellifluus, quocum ſen- tiens Hidorus Peluſiota Sacerdotes fominis tanquam peſtifero veneno interdicit: Mulierum congreſſus, Widen. ep. quantum fieri poteſt, fuge; nam eos, 254. l. 2. . e e 2. Baron. Jui Sacerdotii munere funguntur, ſan . 9. F. 567. Tiores, & puriores illis eſſe oportet, qui ad montes ſe contulerunt; ſiqui- dem illi & fui & plebis, hi autem fſui duntaxat curam gerunt. Objicis for- tê, te nullum animæ detfimentum, nullum periculum, nullam deceptio- nem ſentire? reſpondee, hæc ipſa objectio jam ſatis manifeſta eſt dæmo- nis deceptio: non es ſanctior Davi- de, non es fortior Samſone, non es ſapientior Salomone; ergo ſicut iſti, & tu cadere poteris, quin imo ſicut gutta cavat lapidem; ita ipſa afſidu- ltas converſätionis naturam vincere poteſt: Nnne filii Dei acceperunt fi- lias hominum, quia puchræ fuerant? nénne piiſlimus aliaàs Loth cum filia- bus in monte deliquit? nénne Petrus ab ancilla proſtratus eſt? nénneS. An- dreas Epiſcopus Fundanus tandem cum cognata ſœmina, quam domi habuit, eò familiaritatis progreſſus eſt, ut illam blando verbere in a. . am n uues tlonyn, 1led ln Cun ſer eninci Nitend. Ddor, Wanir A er lgotiot Pein erͤitu inun lli, Gollato lilee lolit, hern⸗ „. 4 Il cur unigu e Uine, tb Aece⸗ toreſt drec les (1) ϑ 185 uYAHI lam percutiens, de'monibus ingentem Dntnem riſum ac lætitiam fecerit. Hinc 88S. cune Patres, & inter hos præciopuée S. Hi- Mei eronymus docet, Viro Eccleſiaſtico go ſue adeò fugiendam eſſe converſationem Colgee cum ſexu altero, ut ne quidem in e;me gritudine fœminæ ad ſervitium ad- Gunme Imittendæ ſint, multi enim, inquit S. ee Doctor, multi corpore convaluerunt, 6. Mier. ap unt; qui animo ægrotare cæperunt. Et Menoch. Hamm alibi etiam familiaritates fub ſpecie cent. 3. e. 40 Oi devotionis, aut ſpiritualis ſolatii, quod ginem œpe in carnale tandem degenerat, mn gech averſatur & damnat, ſeribens ad Ne- „I potianum: Cebra munuſcula, & ſudo- ele viola, & faſciculas, & veſtes ori applicatas, cher oblatos, & deguſtatos cibos, blandaque e, A a0 dulces litterulas ſanctus amor non habet. 6 Sæpe qui alterum ex aquis extrahere Puok voluit, ab altero in aquas tractus eſt, §. Hier. Epift 2. ad Nepos ian. ie ait Bernardus. nud 2. Age ergo, mi Sacerdos Domi- eG ni, cuùm ex officio vocatus, conſti- α tutusque ſis ad correctionem aliorum, 2 . . . . . à te ipſo incipe, & benè animo im- eſ⸗ prime, quàm ad explendas hujus mu- ndt neris partes neceſſarium ſit, ut ab om- wGε ni peccati nævo ſis alienus; qui pec- 8 „ cator eſt, impoſſibile eſt, ut ſit aliorum n corrector. Peccatum autem in genere , vinces, ſi mortificationis ſtudio operam 16 ee M 5 na-= 118 ◻ (†) G naves, ejusque virtutis adminiculôin- ternas animi paſſiones, quæ ordina- riè externorum ſcelerum radices eſſe e! ſolent, opprimas & extirpes. Ama bah ſolitudinem, domi ſacris occupatio- nibus detinere, conſortia laicorum præſertim ſexüs alterius fuge, com- meſſationes, compotationes & con- vivia, etiam declina, de quibus S. & Hier. ad Hieronymus monet: Nunquam peten- Nepot. tes» farò accipiamus rogati. In ſpecie autem fuge, & toto corde averſare peccatum libidinis, quod in ſacerdote honorem & decus omne extinguit, ſacris functionibus æſtimationem adi- mit, toti ſtatui nigrum theta inurit, Ptn & ſi (quod Deus avertat) in aſſue- tudinem invaluerit, difficillime cor- Mns rigibile eſt. Et hæc dixiſſe pro nunc imniab fufficiat de eos, quomodo Sacerdo- armin tem in ſe ipſo conſtitutum eſſe opor- mnie teat: Sunt quidem plura adhuc vitia inge Sacerdotum, quorum mentionem hic te facere operæ pretium foret, ſed de mal iis agendi forſan occaſio erit, cùm Nene diſcutiemus, qua ratione Sacerdos erga proximum, & res externas ſe n habere debeat. . HEBDO- inienle Un ord nis Dies IV. In honorem Patroni No- es 1 Celpt hicn ge, e nes l⸗ e dn luenſ⸗ In e nen inſtonn exdi tionen: geti in Climt lehr o dn neleg Akuen⸗ onen et,, cit,G CN eCeni EE () G 187 HEBDOMADRXK SANCTM minis & patriæ. 5 Fervor & zelus Sacerdotalis. Qui Jacis Angelos tuos ſpiritus, & Mi⸗ niſtros tuos ignem urentem. Pfſal. 103. Meditatio I. De præmio ferventibus propoſito. PRadrn I. Per triginta tres annos; quibus Divinus Mundi Redemptor in terris ambulavit, non aliud nego- tium habuit, quàm quærere, & ſal- vare animas! poſtquàm ergo ad Pa- trem in cœlis rediit, Apoſtolos, eo- rumque ſucceſſores, id eſt Sacerdo- tes in terris Vicarios ſuos, ac Mini- ſtros in hoc negotio conſtituit, illis- que præcepit, ut ad ſuum exemplum 9 in lucrandis animabus indefeſſi labo- rarent. Nec gratis id præcepit; pro- miſit enim ferventibus: ubi ego ſum, illie & Miniſter meus erit. At ubi Sacer- dos ille magnus & animarum Paſter?² Ah! non jam ampliús eſt in cruce, non Joan. 121 loſſa in Provuerl. 27. HMz. 60. 188 (†52 non in horto, non in carcere, non in manibus lictorum, non in vinculis & funibus, non in domo Caiphæ aut Pilati, non in itinere fatigatus, ſiti- bundus, aut famelicus: ſed in gloria Patris! ibi ubi omnia mala exulant, omnia bona affluunt! ibi ubi jucun- diſſima, pacifica, fraterna ſocietas ſinè invidia, ſinè rixa, ſinè tædio. Er- 20 ibi & Miniſter Chriſti erit. Nan tu ſemper paſcendi dominicas oves laborem ha- bebis, ait Gloſſa, ſed æternam percipies coronam, ſi ſuo tempore benè paveris. Punit. II. Conſidera, mi Sacerdos, quantùm ibi lætaberis, cùm videbis Divinum animarum Paſtorem de facie ad faciem? cùm videbis ſanéctos ani- marum zelotes, qui æquali tecum la- bore in Domini vinea deſudarunt? cùm videbis animas, quas tecum in cœlum adduxiſti? cùm videbis deni- que, quantas hæ ipſæ animæ tibi gra- tes referant pro piis conſiliis, moni- tis, adhortationibus, bono exemplo, & aſſiſtentia in morte? Punct., MI. O pie Sacerdos, Tunc videbis & afflues, miralitur & dilatabitur cor tuum! Tunc exultabis & beatum dices laborem, quem pro Deo ſuſce- piſti, ſudorem quem effudiſti, greſſus quos in capiendis animabus feciſti, ſacras re t lbres. rla ekind N erecta kent Nlaxte en 4 uri de l 1 Ueh ſeni hice Ule S (†) 189 eI acras conciones quas pro converten- ne dis peccatoribus detonaſti, pia moni- het ta quæ in ſacro tribunali peccatori- bus dediſti, orationes denique & mor- tificationes, quas ſubiiſti! tunc grates ipſe rependes Deo, qui tibi coopera- tus eſt, Sanctis, qui ſuo te exemplo animarunt, ſubditis animabus, quæ tuis conſiliis, & hortationibus obedie- runt, imò & animæ tuæ & corpori, Mcfei in quæ ſuis potentiis ac ſenſibus tibi ad?t. . in opus DEI collaboràarunt. O felix beatitudo! beata felicitas! quis non amore tui libenter ſubeat labores & dolores. Ha anima mea, accingere ad prælianda prælia Domini, id eſt, lucrandas animas, & propagandam DElI gloriam! Eja corpus meum non r detrectare perpeti cruces, ſudores, ee perſecutiones, & mortificationes, is neg quia æternuùm deinde lætabimur. Quis itcb⸗⸗ autem capiet, quid ſit, æternum læ- nii, tarie Gunb din lnenud i e tn ſon trdo⸗! etit. M Mnes ℳ ni mmmni ni acen ln Nit rente ſantr l tecun: . Meditatio II. n0 R . . De labore, cui præmium corre- Un ſpondet. 14 Tu verè vigila, in omnibus labora, mi- n niſterium imple. 2. Tim. 4. enn Prrum I. Vigila, id eſt, in omni- lig bus fundctionibus & exercitiis vie 7 1909 ◻ (†*) £ gil, alacer, & excitatus eſto! Vigila, ui quia advigilat & obſervat Deus remu- le nerator tuus! Vigila, quia Chriſtum, ilii Angelos, & ſanctos Coœſites ſpectato- ilte⸗ res habes, futuros quondam tui vel Me 6 laboris vel negligentiæ teſtes in judi- Oiti⸗ cio! Vigila, quia pſeudo-prophetæ, Lient id eſt, heterodoxi & mali ſocii vigi- Mn lant, ut animas nimis credulas à via lhinn veritatis avertant. Vigila, quia ipſe kam Sathan ad animas capiendas vigilat, i & tanquam leo rugiens circuit, quarens quem n⸗ lalſ ſuper devoret. Audi quid hanc in rem Gloſſa: un ll Prov. 27. Paſtori Eccleſiæ dicitur, diligenter tulls adhibe curam eis, quibus te præœeſſe n 0 contigerit: agnoſce animos & actus halde ſingulorum: ſiquid vitii in iis invene- Alter ris, citius caſtigare memento. encon Punct. H. Labora! Nunquam otiare en ſ Sacerdos, niſi eligas labi! quanta (in ſedulitate ſe negotio ſuo impendunt W Legati & aulici, ut regibus ſuis pla- Iq ceant! Nil minus age, Sacerdos, in onnnt omnibus conatum adhibe, nihil oſci- Anocg tanter & remiſse fac, memor, cui la- Mon bores. Deo laboras! illi Domino, re- ſpectu cujus terreni reges ſunt men- dicabula! illi Domino, qui poteſt te Propter laborem tuum æternum ſal- NM, vare, aut propter negligentiam dam Mal nare! nunquid dignus eſt?: Gunhl Punct. EZ. Petr. y. 1OH i ol W Pund. MII. Miniſterium tuum imple, id eſt, fac perfectè cum omnibus circum- ſtantiis, & conditionibus, nihil minue, nihil detrahe, DEl enim perfecta ſunt Deut. 323 epera. Cùm Sacrificium facis, memen- to, ut id peragas cum debita puritate & devotione: cùm pro cathedra pero- ras, memento, ut id facias obſecran- do, increpando, oportune, importu- né cum multa patientia. Cùm confi- tentes audis, memento, ut audias cum manſuetudine & diſcretione cum aſliſtis morientibus, memento, nlend ut aſſiſtas cum fervore, & ſpiritu cha- „hy ritatis. O Deus, à quo omne prove- et nit, quod à creaturis tuis bené & lau- nor dabiliter fit, da mihi fortitudinem mnise Sanctorum, da ſpiritum Apoſtolorum, enm ut in ſacris officii mei functionibus B nunt debitæ obligationi ſatisfaciam. Do- UH leo, quòd ab hetrodoxis, & ab ipſo Sa- Din thana, qui in pervertendis animabus Porlie⸗ laborant, vincere me permiſerim! el, deinceps vigilantior ero, & difficul- 6, ün tates omnes ac obſtacula vincam! & c. Deworer in Chite teßhelt dam mun eſtezinſf orgte Abein edoles 4 lgiu nCas Vr 4 ont In 6 . Donm . en Propoſitum praclicum. l,e Pro Dei gloria, & animarum ſalute non en, 7eouſandi laborem NN. in particulari. ime Exemplo pii ac zeloſi Sacerdotis, qui 11 192 in Diæceſi noſtra Auguſtana anno 172 5. Obiit. Initio ſui Sacerdotii gran- dem difficultatem expertus eſt in ade- undis ægrotantibus: perhorreſcebat ex naturali nauſea eorum infirmitates, & eade re non una vice morbum con- traxit, aliquando morituro Sacro- ſanctum Viaticum porrexit, ſed in- fortunato ſucceſſu; quippe æger, debilitate ſtomachi laborans Euchari- ſticas ſpecies, quas jamjam deglutüſſe viſus eſt, unà cum purulento ructu evomuit. Vidit pius Sacerdos Eu- chariſticum panem inter eructatos fœ- tores in terra jacere, Deéque ſuo compaſſus ſenſit ſe à Divino Spiritu àad heroicum facinus excitari: ſuſtulit reverenter Fuchariſticas ſpecies, & non obſtante naturali nauſea ſumpfſit, ac manducavit. Quid evenit? Eo facto inter alias gratias eam etiam à Deo promeruit, ut in adeundis ægro- tantibus omni deinceps horrore, & formidine caruerit. Meditatio III. De fervore in orando. Orationi inſtate vigilantes. Coloſs. 4. Pkräum J. Oratio Sacerdoti con- venit, quia eſt advogatus, orator, & quaſi En⸗ Neri. nlles Porure erce ene Pecczth fa hor ſdlsin Uinies: Chtitus Mdint N 10 inazne⸗ Mund. init, t A Kater⸗ aeum lunden Pvere de sſell d⸗ bque: Eebet lien fni 99 ifmni Ie phre / π(†) & 193; m n e quaſi ſyndicus totius humani ge- olig neris. Princeps regimini invigilare, sdkin miles patriam defendere, opifex la- ondt borare, ruſticus terram colere, ſed nmm Sacerdos cauſam totius humahi ge- ohung neris apud Deum agere, Ppœnas pro no N Peccatis commeritas avertere, & bene- in i nicia homini neceſſaria quotidie pre- De cibs impetrare, quin imò Chriſti Domi- Slk ni vices agere debet; quemadmodum ni Chriſtus in cœlis Divinum Patrem pro Menon nobis interpellat; ita Sacerdos in ter- Aebr. 5. cetos ris pro nobis perorare debet; Ex homi- ucim nihns enim afſumptus bro hominibus conſtitui- edt zur in is, qua ſunt ad Deum. inog Punct. Il. Oratio Sacerdoti con- A: venit, quia Angelorum officium ge- Malach, 2. ſeech rit; Angelus enim Domini exerciruum eſt. ait Sicut ergo Angeli aſſidue in cœlis cir- ei ca Deum intelligendum, amandum ne & laudandum occupantur; ita idem Wlits facere debet Sacerdos in terris. Item um ſicut Angeli, ita & Sacerdos oratio- nes fidelium ad thronum Dei deferre, caâsque additis ſuis efficaces reddere „Qdebet. Ita diſcurrit S. Chryſoſtomus h inquiens: Praſunt Sacerdotes orationibus hs noſtris ob eam rem, ut populi orariones 5 g, 79. a l qu& inſßirmiores per ſe ſunt, palidiores illas p. aa lt⸗ complexæ, ſimul in alum evehantur. Punck. IIl. Oratio convenit Sa- cerdoti, quia ad Viran bonam, Pia g. 5. Ang. bom. F., 6 10. Sanchez. Reg. Dei p. 7, c. 3. 194 (†) £— & eremplarem ſummè neceſſaria eſt, juxta effatum S. Auguſtini dicentis: Ille novit reäcte vivere, qui novit recte orare. Sacerdos, utut vivat in terris, men- te tamen continuoò debet verfſari in cœlis, & hæc ipſa converſatio eſt o- ratio, quia eſt elevatio mentis in De- um, neque difficile eſt, continuare hoc orationis exercitium inter quæ- vis negotia; ſicut enim molendinum, ait S. Anſelmus, ſemper quidem agi- tur, in poteſtate tamen molitoris eſt, quid molat: ita licèt intellectus hu- manus ſemper aliquid cogitet, in no- ſtra tamen poteſtate eſt, ut ſemper aliquid ad Dei gloriam cogitet. optime Maxime DEIIS, da mihi ſtu- dium orationis, ut gregi mihi con- credito gratias ad ſalutem omnium neceſſarias impetrem! da mihi ſtudi- um orationis, ut tuam Bonitatem, Divinâsque perfectiones agnoſcam! da mihi ſtudium orationis, ut conti- nuèò tecum verſari diſcam in cœlis. Ah! quid mihi eſt in terra, ubi om- nia ſunt vana & inutilia? trahe ani- mum meum ad te, ut quidquid co- gitem, ſemper animòô tecum ſim! Propoſitum practicum. Horas Cunonicas & preces ſudios? aoad oficiun cefein i ⸗ (liad cotin (cuIN à in cho ilit 4 1n mo llunn amuuſer ore ns de N Kr uulci⸗ Dn E Ma N Uedie Cguun un Uarun d er d, nd Uunthe UInnnu bnnn 38(14) D e eceſirut offcium oris, & devotò quoad offcium cor- ni dti dis recitandi. Exemplo S. Bernardi, tn qui ad orationem accedens ad ſua ne- tenen gotia dicere ſolebat: Exſpecta hic ten cum aſino! Idem Sacerdos Dei Vir eltes in choro penes ſingulos Monachos Nentz vidit Angelos ſtare, qui notariorum cmn in morem ſingulas pfallentium ſyl⸗ ninae Tabas nunc auro, nunc argento, nunc nolendu aqu ſeribebant. OBone Deus! quo iim liquore utentur Angeli ad ſeribendas moltm meas devotiones! Lelecn Meditatio IV. De fervore in Sacrificio Mifſlæ. Benedicite Sacerdotes Domini Domino, Dan. 3. Plnätum L. In veteri teſtamento Summus Sacerdos ſemel in anno ingrediebatur in ſancta ſanctorum & quanto cum Levitarum & Sacer- “dotum ſtipatu? quanto cum veſtium ſacrarum ornatu? Figura illa fuit; quid exiget Veritas? ille ſemel in anno, Sacerdos, ſi vult, quotidie ad ſancta ſanctorum intrare poteſt. O quantùm igitur neceflarium eſt, ut coe virtutum omnium, & cœleſtium Ccha-⸗ riſinatum comitatu ſtipatus ſit! Sperankz. ſoript. ſel. bunkt. 78 α* §. , N 2 Pundt 12Ial. 39. 196 ◻ (†) Puntt. II. Semel Filius Dei factus eſt homo, & quanta cum præparati- one ab æterno? In capite libri ſeriptum eſt de me, ut facerem Deus voluntatem tuam. Quot prævia Prophetarum oracula? quot Angelorum vota? quot præceſ- ſere præludia? Mittitur Angelus, ſa- Iutatur Virgo, obumbrat Spiritus ſanctus, Filius Dei novem menſibus geſtatur in utero. Et ſi eætera deſint, quanta præparatione ac puritate con- cepit ſanctiſſima Virgo Sanctum ſan- ctorum. Quid tu facis, 6 Sacerdos, antequam DEl Filium in corde ſuſci- Pias? Punct. III. Sanctus Chryſoſtomus univerſim vult omnes Chriſtianos à² ſacra Synaxi recedere quaſi leones ig- nem ſpirantes. Et ſancta Catharina Senenfis putavit, unicam communi- onem ſufficere ad hoc, ut ſancti eſſe- mus. Quanta igitur ſanctitas, quan- tus ignis amoris requiretur à Sa- cerdote, qui quotidie Angelicum Pa- nem manducat? O Euchariſtice De- us! non poſſum diffiteri, aridus & je- junus recedo à te; quia modica eſt præparatio, languens devotio, & te- Pida gratiarum actio mea! ah! ope- rare mecum miſericorditer, ſicut ope- Tatus es cum ſanétis tuis, quorum tam 6 Deike. npren hiſt Nntatnt un ond lorſer rAnpenp Nt N en ml Arenee⸗ Dime D Guncun 10 r⸗ Corce! Dnie Chrlin 7 ali n 0 n tinf ◻ (†½¼) £△O 197 tam viva erat fides, tam ardens cha- ritas, ut ex his ipſis virtutum opera- tionibus eluceret tuæ præſentiæ ve- ritas. Ah! ego firmiter ſtatuo ac propono, quòèd tuæ gratiæ vere co- operari, ac cum præparatione ad ſanctiſſimum Myſterium accedere velim. Propoſitum practioum. Orationes Eccleſia praparatorias ad Miſ- ſam, & poſt illam, devotè recitandi. Exem- plòô Venerabilis Avilæ, qui præpara- tioni ante ſacrum ferè dimidiam ho- ram, & totidem temporis poſt ſa- crum gratiarum actioni dare ſolebat. Vidit aliquando Dei famulus Sacer- dotem, qui finito Sacrificio, abjectis ſacris veſtibus ſine mora è templo ſe proripuit, mox præcepit duobus pu- eris, qui ad aram ſervire conſueve- rant, ut ſuperpelliciis induti, & ar- dentes faculas in manibus huic Sa- cerdoti, quocunque vaderet, præirent. Factum ut præceptum! præivêre pu- eri, nec à Sacerdote faceſſere juſſi recedebant. Indignatus, & ſe lu- dum fieri arbitratus Sacerdos tandem rediit ad Ven. Avilam, interrogans⸗ quid hoc ſibi rei vellet? & repoſuit iſte: cùm SS. Euchariſtia publicè ſu- N 3 Per 17 198 (†) £ per plateas pertatur, moris eſt, ut id non ſine Miniſtris & ſinè lumine fi- at, cùm igitur tu recens ab Alari recedas & Dei Filium fub Euchariſti- cis ſpeciebus adhuc in pectore geſtes, hoc ei obſequium præſtandum eſſe du- Xi. Erubuit Sacerdos ſuam tepiditatem & in poſterum præparationem ae ſatis- factionem ſtudioſiùs peragere didicit. Conſideratio quarta. Perpenduntur adhuc aliæ radices Valde pernicioſæ. Radix quarta. 7St prudentis, Deumque timentis Confeſſarü neglectus, quando nimirum etiam Sacerdotes retugiund Confeſſarios, qui volunt, & poſſunt cos juvare: & quando viciſſim ta- les quærunt, qui vel nequeunt iis prodeſſe, ob doctrinæ & ſpiritis de- fectum, vel non audent eos propius attingere in eodem luto , & cono hærentes. Unde fit, ut mulus mu- lum ſcabat, & cæcus cæcum, vel ſaltem vehementer cæcutientem per tenebras, & ſalebras ducat. Ingens hac in re momentum eſt pôſitum! Deus homines ad ſalutem æternam per homines ducit; ſi ita talem du- cem nanciſcaris, aut deligas, qui ſe depra- lepre cconm nec ee dexbne norit, Aorm Nienlo. (ErmaI AH r 20 rem Uis6 Ihitt Uonpic MhKon COT8 b I NI En M (iboln les W te abl I. P ſehel nncne Anden g Cmn ri ele lunin 1d Euchr tore ge tepicnt nemaek gerectlin Nin lie tid ſe. lne tire 6, N es lei⸗ l, Ge l deſte hin⸗ eN N ,A llo, ZCNN, Kienen (†1) O 199 depravatæ tuæ voluntati & libidini accomodet, eique morem gerat- nec deliquentem ſæpiùs monere au- deat, nec idonea remedia præſcribere nôrit, verſatur profectò ſalutis tuæ arduum illud negotium in ſummo pe- riculo. Quid enim prodeſt tandem; formari ſuper te crucem, & dici: Abſolvo te, &c. ſi ex defectu oppor- tunæ admonitionis, aut increpationis, aut remedii, poſt horam, véêl etiam citiùs, in easdem ſordes illicò illa- baris? Et quo tandem ſano modo juvabit te Confeſſarius ille, cum quo non pridem totas noctes & dies com- otationibus aliisque ſtudiis minus de- Coris abſumpſiſti? qui iisdem, quibus tu aut gravioribus morbis laboret ? Hinc autem ſequitur I. Magna peccandi libertas, dum diabolus tibi occinit: quid tum? ha- bes unum probum Confeſſarium, qui nullo alio duriore verbo dicto, mox te abſolvit. . II. Excuſſio Timoris Divini, & ſub ſpe facilis veniæ, reditus ad qualiter- cunque projectum vomitum. Quo tandem fit, ut pravæ conſuetudines magis magisque radicentur, & gra- viſſima peccata pro meris fragilitati- bus, nemine obloquente, habean- N 4 tur: rge de 12. abizſ. 200 († ☚ tur: imò etiam ſacri Oratores, qui contra id genus peccatum detonant; pro ſcrupuloſis, & devotulis explo- dantur. III. Augeſcit cæcitas mentis: unde iterum Dei, & Divinorum nulla æ- ſtimatio, nullus honor, nulla reve- rentia;, nullus cultus æſtimabilis. F- contrà in res terrenas, in infruni- tam vitæ libertatem, in luxum & pompam ac immoderatas recreatio- nes mera eſfuſio: graphicè Cardina- lis Hugo vitioſam talium Clericorum vitam deſeribit: Acceſſit ad JESIIN Petrus, acceſſit & Judas; acceèſſerunt diſcipuli, acceſſerunt & milites;, ac- cedunt & perverſi Sacerdotes, qui ea, quæ offeruntur in menſa Ohriſti offerunt in menſa diaboli: in illa De- um invocant, in iſta perjurant: Le- gem Dei neſciunt, nec diſcunt, va- cantes otio, commeſſationibus & e- brietatibus ſtudent: terrenis inhiant;, terrena ſapiunt, aſſidui in plateis, in Eccleſia rari, tardi ad inveſtigan- dam culpam peccatoris, parati ad quærendum veſtigia leporis, veloci- ores ad congregandôs canes, quâm ad vocandum pauperes. Libentius porrigunt panem cani quâm pauperi. Plures ſerviunt ei ad menſam, quam 3 1 Mi Cunm ha dere no thalamn menli⸗ Pretoe Cln Cator (Cntun (lr 1 Ellenn U. 1 märel lo, ſn Chorih N. S. un bu, 1 iis eli Colds r. rores mn Eeton Dtlls en nentbrun um M Illuke inabils! ,i in in lumm s tectt iceC 1Cen t40 cCe erdotei⸗ venul⸗ : i fnamt un, ontul ens⸗ (†) * 201 ad Miſſam. Famulos & famulas ſe- cum habere volunt, ſed Clericos ha- bere non poſſunt. Hi ſunt, quorum thalamus ornatior eſt ſuâ Eccleſia „ menſa paratior altari, ſcyphus calice pretioſior, equus charior miſſali, Cappa pulchrior caſulà, camiſia de- licatior alba. Ecce! quomodèò ob- ſeuratum eſt aurum, mutatus eſt co- lor optimus, diſperſi ſunt lapides ſan- Quarii in capite omnium platearum. Hactenus Hugo. IV. Temeraria & imprudens, eti- am in rebus aliis diſpoſitio, ſinè con- ſilio, finè ratione, ſine omni merito, & potiùs cum multiplicatoò demerito. V. Scandalum aliorum nutritur, dum perſpiciunt, poſthabitis melio- ribus, minùs idoneos à te Confeſſa- rios eligi, & Religioſos ac conſcien- tioſos reprobari. Radix quinta. Et otium decantatum malum, & , pulvinar illud diaboli, non ut ſu- per hoc dormiat, ſed ut in perniciem otioſorum ſolerter invigilet. Debet homo aliquid amare, debet habere aliquid, erga quod afficiatur: niſi ita- que honeſto & laudabili labore ſe oo- cupet, hoc ipſo ad inutilia, ſæpiùs N 5 ad Jer. (, 2. 202 α(†) £ ad inhoneſta, & noxia dilabitur. Et hinc fit I. Ut Tempus precioſiſſimum, quo mereri felicem æternitatem debere- mus, turpiſſimè elabatur, & partim ſtupidiſſimâ ſomnolentiã, partim aliis maxime impertinentibus ſtudijs abli⸗ guriatur. Hinc cùm COlerici aut pa- rochi ejusmodi ab omni litterarum ſtudio abhorrent, tandem omnes ſcholaſticas ſpecies amittunt, & in rude, incultémque ens, non ſinée dedecore ſtatůs degenerant. Saver- dotes non dixerunt, ubi eſt Dominus, & tenentes legem neſcierunt me, lamentatur de ſimilibus Deus per Prophetam. II. Ut dein ad ludicras confabulati⸗= tiones, ſæpè ſcurriles, ſæpe detracto- rias convertatur: vel præcisé tem- poris fallendi gratiâ, ad libros ſimili ſtylo, & cœno conſcriptos ſe man- cipet, vel ad aleas chartâſque iae miſcendas ſæpe cum in-æqualibus, multis horis conſideat, tanquam ad fœcundum ſeminarium plurium alio- rum malorum. III. Talis etiam viſu ad quævis conſpicienda proſilit, unde graviſſi mis, ſæpè ſcelerum irritamentis janua aperitur. Apertàâ autem ſemel janui, quò tandem abitur? nimis certo pro⸗ . nun- unnei e gi (ofun Uri G.! Centon Cente nle) . Nirit, I.De on er n i C N Detinen ern Ung Flt . d ocig lier beſhi Külite Uilter keckon Caln Ulh Cl. r⸗ i den „(t) % 20; lht! nunciavit ille, Clericum laborioſum ne quidem à centenis dæmonibus;, nme otioſum autem ab unico poſſe ſupe- en s rari. „CI IV. Animus ab aliorum utili conſt- Duime deratione flacceſcens ad corporis (glic- . udss cente intus concupiſcentiarum fo- eidu mite) delectabilia, & ſordes ſe de- ilimm mittit, & ſtolide immergit. den a V. Denuè Rerum divinarum faſti- tum, A dium culpabiliter & pernitiose increſ- GWNRHE cit, eâque quæ ad curam animarum, t. S ad paſcendum Dominicum gregem Dmu pertinent, perfunctoriè ac lurickifſi- „hun mé peraguntur. Quanta exinde, & phem quàm gravis ratio DEO danda cùm e CAIKH ajat S. Gregorius: Nos Sacerdotes ſaupra hom. 8. el mala propria alienas mortes addimus; quia ſuper Exeche At tot occidimus, quot ad mortem ire quotidie 4I“ tepidi ac tacentes videmus. t VI. Hinc etiam eſt valde repre- lile⸗⸗ henſibilis ceſſatio, & intermiſſio ſtu- 3 dii litterarum, tum pro concionibus utiliter comportandis, tum pro di- umt rectione in confeſſionibus audiendis, & caſuum frequenter occurrentium u ſolida, & ſeeura reſolutione, cum peri- le culo gravium hac ex parte errorum. , w. Radix ſexta. ne Amiliarior cum fœmineo ſexu & ,. L' liberior converſatio, qua certé Sa- cer- —— S= 5. Ang. lib. deſin- venienter humanæ rationi agit, quâm gal. Cleric. cùm æſtu libidinis adactus, illicitè in has ſe ſordes conjicit, ubi inſtar eaer 204 (†) & cerdoti nihil eſt periculoſius, nihil Pernicioſiùs, hoc periculum, & per- niciem ponderans S. Auguſtinus, om- ninò Olericis ſuadet, & præter con- ſanguineas & proximeè affines nullam aliam fœminam, quantumvis defor- mem & vetulam, in domum admit- tant: verba illius ſunt: non deſpecéta, non vetula absque affinitate ſuſcipien- da eſt ad domeſticum obſequium; quia magis citò delinquitur, ubi ſinè ſuſpicione ſecurum poteſt eſſe deli- ctum, maxime quia libidini nulla de- formitas obſiſtit, cui diabolus pin- gens ſpecioſum facit, quidquid fœ- dum vel horridum fuerit. Si ita dis- currit S. Auguſtinus de vetulis & de- formibus, quæſo quid diceret de Sa- cerdotibus, qui contra S8. Canones juvenculas ſpecioſas ad obſequium domeſticum aſſumunt? quanta hinc, & quâm nullis inferorum flammis, quantumvis æternùm duraturis extin- guibilia ſcandala oriantur, propagen- tur, nemo ignorat. Et quod plané dolendum eſt, etiam ex Philoſopho- rum ſententia, homo nunquam mi- nùs eſt homo, nunquam minus con- Emul 4bomin ehen Enckos el ac (Ene Uenti m umen⸗ nem Core a Ponune. ſes, R Illum (iuri m 1Nob⸗ 3 id eſte iete ſe I D Amcj UUlnn. ldahen norte 1oltem . olis, 1 lum guſinge Pretrt knesm nnwist muma on Ceh tareſlin olict ſtur, elt ele! Cim m Geboo t. An ſetliil giceret . nunrd/ (t) 205 & muli planè beſtialis, & ipſis beſtiis abominabilior efficitur. Et certum eſt, peſſimos præcedentium Radicum fructus plerosque omnes, vel maximè ex hac ſentinâ protuberare, & vali- diſſime roborari, ut per eas diſcur- renti manifeſtiſſimum erit. Juvabit tamen, aliquas libidinoſi affects peſ- ſimè moratas filias ex Angelico Do- Gtore adducere, cujus indubitatum pronunciatum eſt, ſuperiores animi vires, Rationem & Voluntatem, per nullum vitium, quàm per hoc, deor- dinari magis, & conſpurcari. Hinc I. Roboratur Cæcitas mentis, dum falsò apprehenditur objectum libidi- nis eſſe tale bonum, in quôd effun- dere ſe debeat. II. Provenit hinc Inconſideratio & Præcipitatio, dum absque recto con- ſilio animus impetu in libidinem pro- pellitur. Inſuper motiva à libidine retrahentia, & æternæ veritates de morte, de judicio, de inferno aut contemnuntur, aut ex obſtinata men- tis perverſitate in dubium vocantur. III. Inconſtantia: licet enim videat ſubinde meliora, probétque, nihilomi- nus deteriora hac in parte ſequitur, ita ut neque à ſanctiſſimis miniſteriis, quibus quotidie ad aram vacat, ab aſſue⸗ 20s (t *% movetur ejus animus etſfi millies Ber- S. Bern. nardus clamet: Quid tibi cum ſœminis, Term. It. qui ad altare cum Domino familiaris es? quali- Cant. terisdem labiis oſcularis in Altari hfilium Vir- ginis, quibus oſcularis in lupanari filiam mere- tricis? IV. Odium DEI, in quantum iſte contra carnis guſtum, talia inordinatè delectabilia, ſub interminatione ſumæ infelicitatis prohibet. VMB V. Tandem & deſperatio æternæ ſalutis, nec erigere ſe ampliùs ad ſpi⸗- ritualia poteſt, aut vult, ſed illa faſti- dit, lutulentæ huic delectationi im- merſus. Et quid tandem in morte? ibi conſcientia, quæ anteà callum ob- duxerat, evigilans terribilibus angu- ſtiis turbatur, de miſericordia DPI diffidit: hinc lamenta, ejulatus, ſuſpi- ria, & ſera ac inutilis de tot ſacrile- giis poœnitentia! Inſtructio IV. De obligationibus, quas habet Sa- cerdos erga proximum. 1. .Ateor, libentiſſime ſum Sacer- Pauci Sacer- dos, & Domino Deo quotidie dotes ſal- grates infinitas rependo, quèd me vantut. indignum ad ſtatum hunc feliciſſimum Præ mille aliis vocarit. Verúm cum atten⸗ aſſuetis voluptatibus deterreatur: non enti Datrum Ue ſil lie ſta unt, e ele dae Pecete, Nn rui nler e lrean Heyin d res Aunmn, e! cble & Ncero I, & Ullem ues, ero Ueteung rün Moxim lis, 1 Uopter eun, eci⸗ De⸗ Ee, „ ☛u (†4) £ 207 memme attentius ſenſa, ac judicia Sanctôrum mleh Patrum perpendo, quæ illi de difficul- , tate ſalvandi, & de pereundi periculis mis huic ſtatui connexis ſcripta relique- iief runt, ex animo exhorreſco, & piget Gfias eſſe Sacerdotem. Audite & obſtu- peſcite, quid Chryſoſtomus enunciet: gumm; Won atbittor, inquit, inter Sacerdotes 5 Cryſeff. iats multos eſſe, qui ſalvi fiant, ſed malto plures hom. 2. in utei Yui pereant. Quare autem, qua de causa? Asta. Res enim hac excelſum animum requirit. In ninm quo res hæc tam excelſum requirit mii animum, ut pauci ſalvantur? an in AlE iis, quæ ſunt ad Deum, videlicet pre- cibus, & ſacrificiis? an in illis, quibus Aktin, Sacerdotem conſtitutum eſſe opor- tet in ſeipſo, videlicet puritate ani- a mi, & Dominio paſſionum? Sunt quidem hæ obligationes utrumque cang. graves, necdum tamen tales, quæ u Sacerdotem in valde propinquum ZD Pereundi periculum adducunt: ve- rüm illæ obligationes, quæ ſunt ad „proximum, & ad curam alienæ ſalu- len tis, illæ ſunt magis periculoſæ : hic facile committuntur peccata omiſſio- „nis & negligentiæ, atque ideèò multi Ppropter laxitatem, & deſidiam per- eumt, qui propter propria peccata, quæ dicuntur commiſſionis non fuiſ- Kſent perituri. Non arbitror multos e, eſſe, qui ſalvi fiant. 208 (†) quia magnas 2. Agite poſt uàm ultimò perſpe- habent obli- ximus, quomodo Sacerdos ſe habere gatieues erga debeat erga Deum & ſeipſum. Jam Proximum, dqeinceps diſcutiamus, quid facere, quid omittere, quas obligationes im- plere debeat erga proximum; non enim vocatus eit à Deo, ut ſibi ſoli ſed & ut aliis proſit: indignus eſt eœlo Sacerdos, qui non numeroſam ſal- vandorum appendicem ſecum in cœ- Ium trahit. Inter has el, 3. Certum eſt, inter alias cauſas ut populo Sacerdotalem ſtatum à Deo conſti⸗ bond exem- cutum, ordinatumque eſſe, ut popu- Hia rælu- 10 Chriſtiano vitæ norma, & virtutis el eſſet exemplar: illius vivendi ratio, & morum ſanétitas debet eſſe tanta, ut quisquis Sacerdotem afſpicit, vel ſolo aſpectu ad Dei timorem & reve- rentiam excitetur. Antiquits in fim- bria veſtimenti Sacerdotalis alligata erant tintinnabula & campanulæ, ut audiretur ſonitus, quando ingredie- batur, vel egrediebatur Sacerdos. Verùm & hodie, quidquid Sacerdos agit aut loquitur, tinnit & ſonat, clamorémque ſuſcitat, quo laicos ad ſui imitationem invitat: Laici ſunt quaſi ſpeculum, quidquid Sacerdos ante ſpeculum ſtans agit aut movet, mulatur imago in ſpeculo; conſe⸗ quen- Sumile. Gett briol Popolu NOEiS lotes ele ine don ttüm Cnnun Pwent⸗ lora ſe C Aerlo Gorse hnece cht US. Lenere Peniat uſds, lunnd ibas hon ocſ Cüm umg, ue . ati ols, elnn Meen „t, & 20 fne quenter ſi Sacerdos ſit impurus, ſi ſit le Ebrioſus, ſi ſit immiſericors „etiam fin populus talis, & lisdem peoçatis ob- i noxius erit. Neceſſe igitur eſt, Sacer- mim Aotes in omnibus dictis & factis adeò un; 1 Eſie inculpatos, ut aſpicientium ocu- it los non tantùm non offendant, ſed „NA etiam ædificent; ideò à S. Gregorio gnpcke „*. = ſalis;: ſicut ritz J. Crepg, in n Comparantur petræ ſalis; ſicut enim Prez. . ed zumenta aut oviculæ, dum ſal lambuut, mee “ Eoumnt meliorantur & impinguantur; ita in Eweng. oves Chriſti ex converſatione cum Sacerdote meliores, puriores, & ſan- iores effici dehent. Profectè ex- horreſco, & totis artubis contremi- "IcO, cùm video aut audio, inveniri entit ullibi Sacerdotem, qui ſuo vivendi eer genere obligationibus ſtatüs contra- n veniat! ponamus enim, quòd ſit fa- wen ſtuoſus, & ſœculi luxum ſpiret: po- linie⸗ namus, quòd ſit avarus, & ex reddi- e tibus Eccleſiaſticis, pauperum patri- DNG monio diteſcere ſatagat: ponamus, GHE quôd ſit luxurioſus, & hircum potius quam paſtorem ovium redoleat: po- namus, quòd ſit guloſus, & in com- ed meſſationibus ac ebrietatibus cuticu- lohen lam ſaginet: ponamus, quòd ſit liti- ih gioſus, ita ut nec cum ſuperioribus, ν nec cum æqualibus, nec cum ſubditis uINE pacem tencat: ponamus, quòd ſit ie, „ acs.⸗ Ans Deo d e u ,C . Menoch cent. 7. c. 11. tudinem, modeſtiam, alidsqu 290 ☚ (†) acedioſus, & ſuæ potiùs commoditati- quàm ovicularum ſaluti ſtudeat: heu! quis explicet, quàâm millena peccata cauſet! illa dies revelabit milliones! & milliones! ibi videbitur nimis quâm verum eſſe effatum S. Gregorii: à nemine majus præjudicium tolefat Deus, quàm cùm eôs, quos ad' alio- rum correctionem poſuit, dare de ſe exempla pravitatis cernit. Et hac certè de cauſa ſancti illi Reformato- res, qui mundo in emendationem morum cœlitus dati ſunt, reformatio- nis opus ordinarié à Sacerdotibus au- ſpicati ſunt, prout fecerunt 8. Jvo, S8. Franciſcus Saleſius, S. Antoninus, S. Norbertus, S. Wilibaldus, 8. Ca- jetanus & alii, bene gnari, quod ſi Sacerdotes virtutis, ſanctitatisque exemplô præluxerint, homines laici facile eorum veſtigiis ſint inhæſuri. uin imò hanc exempli Sacerdotalis efficaciam ad trahendos poſt ſe popu- los etiam ipſi gentiles agnoverunt, in- ter quos Julianus Apoſtata, ut laban- tem idololatriam reſtauraret, gentili- bus ſacrificulis expreſsè mandavit, ut charitatem, hoſpitalitatem, manſue- e Sa-= cerdotum Chriſtianorum virtutes &- mularentur, ſic fore, ut populi corum eyxem- eNen TI. 4l Cerdo⸗ üngn Küin⸗ unen Ctbns Dcz. Uloncd ohu. ſio Mbee UuInber Cnmmni (Os rio⸗ Eion Le non Ind cede mneurre Uerabil i in Cntd te bon⸗ ErIm iore 1 Oδ⏑. 1† r omot exemplo commoti ad cultum idolo- ten rum reverterentur. . lenee 4. Permagni igitur intereſt, ut Sa- ſ tnu Cerdotes in oculis laicorum, ſühdito- "t tam ſus rum’e rumque innocentes appareant; quia Cel iſti quaſi condictà ſibi lege æmulan- Com dum eſſe arbitrantur, quod in Sacer- usmd dotibus boni vel mali conſpiciunt. t, . Dicis forſan: Laicis non convenit jus i. Mtaxandi, & criminandi mores Cleri- De corum! Recte ais, & ego tecum ſen- necié tio! Chriſtus ipſemet ejecit e tem- , Drdom plo ementes & vendentes, neque hoc alothi miniſterium alicui ex ſuis diſcipulis eumd commiſit; quia delinquentes iſti fue- c , cone „Am runt primates populi & Sacerdotes, 14. F. 2. lctse Auos corrigere, culpare, & punire n„. 5. ſolius DEl eſt: cæteri, qui Chriſto ſockns⸗ inferiores, aut omninè laici ſunt, cor- homs, re ctioni Clericorum manum admove- i re non debent, niſi turpiter aut om- G“ nino ſacrilege ſuæ poteſtatis limites hoktr excedere & DEl punientis ſupplicia weer, incurrere velint. In cubiculum Ve- e,I nerabilis Patris Bonaventuræ Tolo- Ie mei in Ordine 8. Dominici inſignis Concionatoris quondam ſub ſche- mN mate impudicæ mulieris ingreſſus eſt “ diabolus, id quod duo ſæculares haud m Parum ſcandalizati confeſtim ad Su- e Periorem Monaſterii detulerunt. Su- „ Oæ· z perior ) Michaël à 2 (1) &G perior ſine mora unà cum delatoribus feſtinavit ad cubiculum accuſati, & ecce! illum humi genuflexum oran- tem invenerunt. Quid factum por- r? delatores illi e cœnobio exeun- Seſign. tes à diabolo, qui illos e veſtibulo Sar. 2. p. 2. DOrtæ ex inſidiis exſpectabat, tam ter- r. 46, ribiliter vapulârunt, ut diuturno tem- ore ex vulneribus decubuerint. Bone DElIIS! ſi omnes illi à dæmone vapularent, qui Sacerdotes, ex le- vioribus longe cauſis, carpunt, per- ſtringunt, & proſcindunt, quot ægto. tantes hodie in lectis decumberent! . periit reverentia Sacerdotä! periit Tbeoder. palud' Imperatoris Conſtan- ,1. ,h. Palu amentum Imperatoris . tini, quo ille dicebat ſe Sacerdotem, ſiquem delinquentem in flagranti de- Pprehenderet, ſuis manibs Opertu- rum. Hic peſlimus Sacerdotes conyr- tiandi abuſus adeò invaluit, ut videa- tur in mores populi tranſüſſe: non eſt hominum conventus, ubi non di- cta, facta, & mores Sacerdotum fſu- gillantur: quod plus eſt, quæ lauda- Pilia ſunt, ſilentiò diſſimulantur, quæ culpabilia videntur, in lucem protra- buntur; Apoſtoli dum miracula pa- trant, paruùm obſervantur;, ſed quia manus non lavant, quia ſpicas excor- ticant, aut aliis leviſſimis in rebus exce- eckl Ntuper Coruin IteN ſiclcen e . Iluma al er do! IIins Elto, tli Cenſil rdocr clit tun nmon OI UIlacdt rri rente n Uanaror um o cin (id, Mnenn (†) & 213 nllnt excedunt „ 4 Phariſis notantur, & Cais vituperantur. Quin imòô tanta eſt lai- emm Corum Sacerdotes cavillandi libido, Gm At cx unius mala vita totum Ordinem a judicent, & vilipendant. Adverte, hoe⸗ de quo S. Paulus Diſeipulum ſuum ein Titum admonuerit: In omnibus te ip- inen ſum prabe exemplum bonorum operum, ut is, Bun He ex adyerſo eſt, vereatur, nihil habens hunn malum dicere de nobis. Eſt mirabilis af- Micr fectio! quare enim dicit: de nobis? As ſi Titus perperàm agat, maleè dicetur E de Tite, & Cæteri erunt intaécti! Non Andi eſt ita, ſubintrat hie Ayllonius, eo- ecin dem ſtylo proſêcutus Apoſtoli verba: 1Co Won ſolum de te, mi Tite, ſed de omni- 0ls 0 bus doctrina Evangelica miniſtris peſſimus erit rumor, quia perverſum ſæculum in more poſitum habet, ex unius de- licto omnes, id eſt, totum ſtatum con- vitiandi, id quod tecum, mi bone Sacerdos deploro! Verùm quis contra torrentem? quis de docebit errorem tam inveteratum? quis coaxantium ranarum ora compeſcet? quis laico- rum oculos claudet, ne Clericorum delicta videant? Nemo hominum! en cum igitur fieri nec poſſit nec expe- id diat, ut homnes laici contra Cleri- ,/ cos, quos fupra candelabrum poſitos cs intuentur, linguam ſtringere deſinant; 4 pPeccata §F. Gregor. bom. 17. in Evang. Exod. 32. 2 r14 ◻ (†) £D%à&1 neceſſe eſt, ut Clerici pro ſui mune- ris obligatione mores, & diſſolutam vivendi rationem, quæ populo ad offendiculum & per conſequens ad innumeras DEl offenſas non poteſt non cedere, ſerio corrigant. quam aliena 5. Neque ſatis hoc! Sacerdos non tantum ſua, ſed & populi delicta cor- rigere tenetur: Nos „inquit S. Gre- gorius, nos qui ex oblationibus fide- lium vivimus, quas illi pro ſuis pec- catis obtulerunt, ſi comedimus, & tacemus, eorum procul dubie peccata manducamus, conſequenter Sacer- dos non ſolum exemplo, ſed & ope- reconcurrere debet ad aliorum emen- dationem; quia quidquid ſubditi de- linqunt, in culpam refunditur Sacer- dotum. Cùm Moyſes in monte Dei colloquiò detinebatur, interim in valle populus idololatrica impietate vitu- lum adorabat. Indignatus Deus præce- pit Moyſi, ut deſcenderet, & in trans- greſiores debita ſuppliciorum auſteri- tate animadverteret. Et ecce! Moy- ſes primò omnium in Aaronem deſæ- viir, eidque culpam delicti omnem imputavit. Qur Aaroni? ideèò re- ſpondet Brixianus, quia fuit Sacer- dos, qui pro ſui muneris obligatione deliuquenti populo ſeſe opponere de- S= buiſſet ice n . I lunl. ercot Port i ue idol lankee Unmn Akuu Nenlisͤ ad Nko gu Uem, ledos Mine ont unſo ebet 1 De lri Ikent IUncor Mlin 60. ti 1,Fi il ſiwe Eole Ppol lecuent Nol N . acetce Gelihe gnitl onbust poſi⸗ necind Ubiopen enter eil⸗ Orume Aſabak adror n onr, teninim. jetne! Delsßn († (◻ 215 buiſſet?; nam Sacerdoti adſeribitur peeca- prixian, in tum populi, quòd non omni conatu teſtite- Exoa. 22. . X . — . rit. Porrò Moyſes vocavit ad ſe tri- bum Levi, quæ tota ex Levitis & Sa- cerdotibus conſtabat, eorumque im- plorata ope, inquiens: Siquis eſt Domi- ni, jungatur mihi, armata manu perſecu- tus idololatras, immenſam eorum cæ- dem fecit. Eundem in morem Sacerdos contra peccatores armaturam Dei, & gladium ſpiritus arripere, atque Dei offenſas impedire & extirpare ſata- gat, adhortante S. Hieronymo: Chri- g. Hier. l. 5. Nus in oculis noſtris crucifßigitur, & nos ad- adv. Rußf. buc gladium in vagina habemus? Gladius autem, de quo loquitur ſanctus Eccle- ſiæ Doctor, eſt Amor & Zelus gloriæ Divinæ, quo Sacerdos arderée, & non tam ſibi, quàm Deo vivere, non tam ſua, quàm Dei commoda quærere debet: Zelus domus tuæ comedir me, Pſal. 65. ait Pfalmiſta, ut indicaret, quèd Sacerdos à zelo comedi, & in illius ſubſtantiam converti, non autem ze- lum comedere & illum in ſuam de- & &reger. bilitatem convertere debeat, prout bem. 17. loquitur S. Gregorius. in Eyang. 6. Qua ratione autem Zelum ſa- cerdotalem conſtitutum eſſe oporte- at, videtur expreſſiſſe Salomon her cant. 3 verba illa: Fortis ut mors dilectio, dura OQ&f)%°ϑ .B„ g ſicut ) rigant. Speranæz. eript. ſel. TaE 34. 26 (1, H*n YZelosè cor-Jicut infernus amulatio. En! zZelum glo- riæ Divinæ per comparationem cum inferno exprimit. Quare? Primè, ſieut infernales inimici incredibilem habent rabiem rapiendi animas; ita Sacerdos habere debet ardens deſide- rium illas ſalvandi. 2. Sicut dæmo- nes exultant & lætantur, cùm offen- ditur Deus; ita Sacerdos ad populi ſcelera, & Dei offenſas debet triſtari, juxta illud: Vidi prævaricantes & tabeſ- cebam. 3. Sicut dæmones propter ani= mas tolerant omnia incommoda, ſer- viunt pro mediaſtino, pro equo, pro cane, pro jumento ad ferenda one- Ta; ita Sacerdos abhorrere non de- bet à ſervitio quantumvis laborioſo, aut abjecto, modè ſerviat ad lucrum unius animæ. 4. Sicut dæmones ſci- unt pro omni anima pereunte augeri muum ſupplicium, & tamen hoc non obſtante illas tentare, & in ruinam trahere pergunt; ita Sacerdes debet eſſe paratus ſua commoda perdere, & neſcio quæ incommoda ſubire pro aliena ſalute: ſic S. Apoſtolus Paulus cupivit anathema eſſe pro fratribus ſuis: ſic S. Martinus laborem pro ſa- lute animarum ſubeundum præ ipſa beatitudine præelegit: ſic S. Franciſ- cus Solanus in naufragio vitam prius lalva⸗ Arze let, luncit unSn mleiti (emo lin, o um Genmne marn hine Cn Y (nen ul e NENe⸗ Daf, ( ad maneſ. mhtten Cltutn lne! tones . .. mneicen tiem 1r e et 4 BB (†) & 2177 velm ſalvare noluit, quàm peccatores abſok Wornm vIſſet, & gentiles baptizaſſet: ſic S. olgnel. e! M. Franciſcus Xaverius ob converſionem ent. 3. Wir ncellu unius militis transmiſit mare, & in illius 6. mms amicitiam ſe blande inſinuans, tan- onel. ces dem octodecim annis nunquam con- cent. 2. p. 2. Bnen fefſum, audiit confitentem, & illius mir. 27. né Iocò Pænitentiam ſuſcipiens corpus Sm ſuum flagellis crudeliter laceraverit. ebetni Sic tandem Chriſtus ipſe pro ſalute Ge; animarum, in quarum redemptione Nopttt à Divino Patre miſſus in hunc mun- mnm dum venerat, opprobria, vulnera, e Crucem, ipſämque mortem pertulit. erench! Audi veroò, mi Sacerdos, quid hic gem ipſe Redemptor ad te: Sicut miſit me 8m Pater, & ego mitto vos: id eſt, ſicut tAH Ec0 ad mandatum Patris amore hu- lenma manæ ſalutis adverſa omnia, ipſamque men mortem ſuſtinui: ita & vos ad man- enkor⸗ datum meum pro eadem animarum ſalute labores „ſudores, & perſecu- i tiones debetis ſuſtinere. 7. Frroris meipſum arguerem, niſi incidenter hic Sacramenti Pœniten- Joan. 20. 5H tiæ mentionem facerem „ quod præ- i ter Verbum Dei (de quo aliàs ſermo . erit) præcipuum eſt Zeli Sacerdota- n lis ad convertendos peccatores in- lr ſtrumentum. Quæxres igitur, an in ol adminiſtratione SS. hujus Myſterii O 5 auſteri⸗ „ i⸗ 2r8 ☚ (*) 6 uti expediat? Auſteritate utendum eſſe ſuadet ratio, & Sanctorum ex- empla: S. Polycarpus, cùm Marcio- onem Hæreticum ſibi obviantem ha- beret, & quærentem: Noſcis me? cum fervore repoſuit: Noſco primogenitum Wa a t. Nicdat 8. Apoſtolus Paulus ad Eli- c. 12. detonuit: Oplene omni dolo, & fallacia, jli diaboli, inimice omnis juſtitia, non de- ſinis ſubvertere vias Domini? Quid quod Chriſtus ipſe in Phariſæos, quos alias genimina viperarum nuncupavit, his verbis invectus eſt: Væ vobis Scriba, & Phariſai hypocritæ, ſimilis eſtis ſepulchris de- albatis, & quæ ſunt ſimilia. 8. Quamquam autem pro diverſi- tate delictorum aut circumſtantiarum, præſertim in refractariis, & obſtina- tis, ubi lenitatis remedia fruſtra ſunt adhibita, ſpiritum Eliæ, id eſt, ali- & reg, part. qualem auſteritatem non improbem, 2. paſtor. dicente S. Gregorio: Nonnulla funt ve- .. 19. hementer increpanda, ut cum ab auttore non cognoſcitur, quanti ſit ponderis, ab ince- pantis ore ſentiatur: tamen ordinarié, && extra caſum radicatæ obſtinationis, præſertim in confeſſionisSacramento, ſpiritu Chriſti, id eſt, patientia & manſuetudine procedendum eſſe in- dubitate arbitror. Emplaſtrum vio- lenter auſteritate, aut potiùs manſuetudine mam Magum hæc verborum fulmina inter IIg, (getio C e fonenm lerir Cünm Mnu ngeni Auir it man lleſti Fntur⸗ Iehaka E erede Ktone o ha (onvert uullett Urlicit un lehn Deccat Il, u hentn Klernn anldet te ntenit Gorunt nn M Vüntent im D Mpntgr = S 7 (1456 219 lenter detractum magis exaſperat vul- nus, quàâm ſanat: ita rigoris indiſ- cretio animum confitentis non tam ad poœnitentiam, quàâm ad deſpera- tionem, & ſacrilegium adducit. Ob- ſtetrix illa Zaræ eductum infantis bra- chium filé coccineo ſtrinxit, unde infantulus manum retraxit, & pri- mogenituram perdidlt. Peccator ille in ſacro tribunali mali operis manum educit, tu rigidè ſtringis: ille retra- Gen, 55. Weranz. hit manum, obmuteſcit, dimidiat ſeript. ſel. confeſſionem, & perdit cœli primo-Panct. z25. genituram: quis miſero huic damnum irreparabile intulit, quis æterna ſa- lute privavit? nemo alius, quàm in- diſeretus Confefſarius! reddat ille rationem commiſſi ſacrilegii! reddat Deo honorem & gloriam, quam per cConverſionem hujus peccatoris ha- buiſſet! reddat Chriſto animam, quam perdidit; neque enim minus illam, quàm olim à 8. Carpo repetet. Fuit hic ſanctus Epiſcopus in culpandis peccatorum delictis indiſcretè auſte- rus, voluitque aliquando „ ut Domi- nus DEIIsS peccatorem ſcandaloſum repentina morte in tumulum, & in infernum projiceret. Et ecce! ap- paruit illi Salvator; eumque in mo- dum ironiæ pudicem mundi conſti- UM tuit, Dionyſ. Areop. ep. §. ad In vita PP. 220 (1) & tuit, demum ſubnectens: ſi adeò im- miſericors, & implacabilis eſt zelus tuus, age, in me bilem converte, ex- tentàâ manu percute me, quia iterum paratus ſum pro peccatoribus mori! Quid, quod zelus indiſeretus non ſolum Chriſto extremè diſpliceat, ſed ipſi etiam confeſſario plurimùm no- ceat; quia arcano Dei conſilio ordi- nariè confeſſarius in idem delicti ge- nus impingit, in quo alterum indiſ- cretè judicat. Monachorum quidam adoleſcentem Monachum, de im- puris tentationibus in confeſſione con- queſtum, immoderata reprehenſio- ne feré ad deſperationem compulit, indignum Monachi nomine compel- lavit, cujus pectus obſcænis cogita- tionibus eſtet pervium. Sed mox ipſe juſtò Dei judiciò eadem tribulatione tam vehementer inquietari cæpit, ut, velut juvenis, ad ſæculum redire in animo decreverit. Verum ſapientia & ſanctitate præditus Apollo Abbas; cùm juvenem ſubtriſtem cerneret; & meſtitiæ caufam didiciſſet, in ſpem crexit, dicens, non eſſé malum ſœ- dis imaginationibũs impugnari, ſe vinci: ſe qnoque easdem moleſtias aſſum, Deo adjuvante nunquam luccubuiſſe. Deinde ſenem jam re- licto (o ale e nir ece eri nlel Iit Mc⸗ t; niſe Wille Uer Cen el ti e Ets. lepet none (lce (e: Unen le, e Ctori A uin (Enli Clurt noni ent he RI WZ (1) 221 Ia ucto tugurio vagum, profugumque : nH ad ſe revocans, inſtruxit, ut jam ſu- Dnekke am expertus imbecillitatem, alienæ Gnim miſereri diſceret, atque pro illo in ben Preces effuſus tentationem omnem ſuems abegit. Sic fieri multoties amat, Deus Plploen confeſſarium in eadem peccata per- Ummme mittit labi, in quibus proximo non onllog vwult compati; & ideò putant 88, Pa- ne tres, Deum non ex alia ratione per- Kenm miſiſſe trinam ne gationem Petri, quàm geranz. Nun ut ille, qui natura erat fervidus, & pnniz. 251 n, ei auſterus; quondam ad regiminis api- ſeeoean Cem evektus, humanæ fragilitati com- eee Pati diſceret. Quidquid ſit, ſubne- nGS Ctit S. Dionyſius, etiam millies mihi ed repetas exemplum Pliæx, & Phinees, s non eſt hic ſpiritus Chriſti, peccatori Gda ſcilicet indignari, illique non par- cere: illum fovere, & exſpectare, ut *RL lumen gratiæ reaccendatur, obviàm g pienyſ. unm ire, currere, ſuper collum filii pec- gli ſuprd. ne Ccatoris procumbere „ SE oſculari Nelott eſt ſpiritus Dei;, eſt ſenſus Chriſti. ◻ 4 quàm luculenter hic ſpiritus Dei, & ſenſus Chriſti in ſanctis Dei famulis , eluxit! Vir quidam celebris ſanéti- mm mMoniæ deſperatiſimo peccatori mo- e rienti adſtitit, cumque ille ejulans, & lacrymans nulla in vita ſua inveni- ret merita „ quibüs ſalutem ſperare n) poſſet, 222 (†) kaſignel. Poſſet, Vir Dei donavit illi omnia reut. 2.P. 2. ſua merita, & viciſſim ejus peccata Ua mir. 51. in ſe recepit, hancꝗque donationem Wi ſcriptò confirmavit. Quid evenit? n hæc ſacra fraus & diſceretio peccatori ehgnel. Pœnitentiam, & ſalutem attulit. Tem- il cent. 2. p. 2. Pore ſancti Xaverii fuit in urbe Ma- a mir. 48. laca civis impudicus, qui ſeptem con- ſ cubinas domi nutriebat. Quid egit Imm ſanétns Indiarum Apoſtolus? An im- ard pium diris addixit? an fulmina ſuper * eum evocavit? Nihil minùs! leni- Wgn ſimis & blandiſſimis verbis, ſe in ejus In amicitiam inſinuans, perſuaſit illi, ut ⸗ unam ex his nuptui daret: dein ut al- Um teram ad &onomiam prædii ruralis I adhiberet, iterum ut tertiam ad alienum ſe⸗ connubium dimitteret: ſic impetravit, rl quartam, quintam, & cæteras atque n demum ipſum civem, Veloſum no- Pern mine, ad meliorem convertit. En ug quid diſcretio poſſit? a 2. Tu ergo, mi Sacerdos, æmu- ls lare hæc Sanctorum exempla, indue ſn zelum ardentem pro Dei gloria, & n nullam occaſiouem prætermitte, qua en⸗ mœſtum conſolari, rudem erudire, an puſillanimem erigere, peccatorem Mn convertere, & animam lucrari valeas. ſnul Non credis, quàm gratum Deo obſe- Elne quium hoc zelo præſtes, dicente Di- Mun onyſio: (1) H 2; onyſio: omnium Divinorum Divinius eſt, & Dionyſ. tle 19) ,; Dei cooperatorem agere in reductione ani- de Oœleſt. ius enn e E . iatie marum. Nöénne ſi Dei Filius eo ſche- Hierarch. mate & forma, qua in his terris am-“: 3. Gid eſe⸗ . 9 1. * bulavit, hodie tibi appareret, & ob- i ſequium à te peteret, néônne liben:—? inike tiſſime totis viribus te illi conſecra- 4 . . * res? de hoc non eſt dubium! certiſ- III unum autem eſt, quôd Dei Filius . . . ante omnia alia zelum animarum eſ- Ne1 ſet à te petiturus; non illi tantum Rmi obſequium præſtas, ſi ad æmulatio- un nem anachoretarum diuturnis jeju- 5 . niis & flagellis corpus extenues: non * illi tantum obſequium præſtas, ſi di- t: bent urnis nocturnisque coutemplationi- Niin bus, ac orationibus Divinam ejus ne Majeſtatem adores: non illi tantum cime obſequium præſtas, ſi integrum au- E E reerum millionem in egenos diſtri- elin⸗ buas; quantum obſequium illi confers e per converſionem unius peccatotis: teſtes hujus rei adduco S. Chryſoſto- mum, & Gregorium! primum qui- dem, dum ait: Mihil ita gratum eſt . Zoem. . Deo, nihil ita curæ, at animarum ſalus. u. Alterum verèé, dum pronunciat: g Greg. Zomn. Nullum Omnipotenti Deo tale eſt ſacrißici- 12. in Ezech. um, quale eſt animarum Zelus. Neque gratis & ſinè præmio id à te depoſcit Deus quemadmodum enim, prout loqui- tur Nac. J. 224 ◻ (F) G tur Damaſcenus, qui ægrotantem um, 1 guentò inungit, prior ipſe unguendo it particeps unctionis; ita qui pro ſalute proximi aliquid facit, ſibi prius, dein proximo prodeſt. Certè Deus ipſe diſertè promiſit: Qui converti fe- cerit peccatorem ab errore vita ſua, ſalyabit animam ſuam. Supra quæ verba Ve- nerabilis Beda gloſſatur: qui converti, & ſalvari, quantum eſt in ſe, fecerit peccatorem, ille peccata ſua àb aſpe- u Judicis per animam ſalvatam, tan- quam per ſcutum contegit, & ab⸗ ſcondit. Nil dicam de anima ſalvat, quæ ad Divinam faciem admiſſa ſulſs precibus, & interceſſione adeò in- ſtanter pro ſalute ſui benefactoris ro- gabit, ut conſtans ſit n Rorun Pa- trum aſſertio, eum qui animam Cœlo aſſeruit, perire non I — Uken Ape . 8 irertn n D Ci m Konne = .005 Vo Petit ſaten ſe lon eg⸗ migk 1ou 3(1) $ 225 Canten B . uI HEBDOMADX SANCTN Dies V. In honorem SS. Euchari- ſNn . ſtic um Perfectio Sacerdoti propria. 2 ſernl a Sacerdotes tui induantur juſtitiam. de Plal. 131. n le,k . . . lut Meditatio I. arn : . gt, De motivis perfectionis. nunl Adni Pacen I. Sacerdos debet tendere Net A ad perfectionem vitæ, quia Deus ekacto⸗ vult. Si enim de omnibus Chriſtia- DGer nis verum eſt illud Pauli: Haæc eſt vo- 1. ref. 4 eee . . . 5 21 Se limm luntas Dei ſantctißcatio veſtra. Et illud ſein COhriſti Domini: Efote perfecti, ſicut Matth. y. Pater veſter. Et iterum illud Apoſtoli 2. er.: 1⸗ ad omnes Chriſtianos, quo illos ſan- H. 7 Gos vocat: quanto magis hoc com8- l. , petit Sacerdoti è reliquis ſelecto, & in ſortem Domini vocato? Sol debet eſſe illuſtrior reliquis ſyderibus: Ma- 8 giſter in doctrina debet efſe excellen- Wtior, quàm diſcipulus: Dux in arte beſlica debet eſſe peritior, quàm miles gregarius. Cúm ergo Sacerdos ſit in Populo, quod Sol inter Sydera; Pſal. 1312 Luc. 12. 5§. Creg. Hom. 19. in Evang. 126 ( † ) 26 quod Magiſter inter diſcipulos, quod Du inter milites, qui cœteros illu- minare, docere,; & ducere ad per- fecdionem Chriſtianam debeat, ne- ceſſe eſt, ut ipſe præ cæteris perfectus ſit. Saucerdotes tui induantur Mkimam &. ſancti tui exultent. Punäct. M. CQui multum datum eſt, multum requiretur ab eo; dà enim augentur dona, rationes etiam creſcunt do- norum, ait S. Gregorius. Sacerdoti autem reverà multùm datum eſt; data enim eſt illi poteſtas in corpus Chriſti reale & myſticum: data eſt illi cura paſtoralis in animas ſubjectas: data ſunt illi gratiarum chariſinata ſtatui ſuO prop ortionata. Ergo omninò gravis ratio ab illo requiretur „ Perfe eGtio non qualiscunque „ ſed magna. Punct. II. Status ipſe ſacerdotalis ad alios ſanéctificandos deſtinatus, & officium Sacerdotum tam ſublime eſt ut ad mentem 88. Patrum etiam An- gelicis humeris formidandum ſit; er- 80 Sacerdos in ſanctitate & perfe- GQione vizx non cum Angelis decer- tare debet; quàm abſur dum enim fo- ret; ſi i iple cathedra populum do- ceret obſervationem mandatorum, & ipſe mandata non obſervaret? quàm abſonum rici 4 bhonn (eheret ens (un ſnnn 1 tes ci, Umn ly 4 uno fonde i Aer Anmen Mear. Cunen tlgor oe Iun eckant Iumn eſſe m 64 1 lig i ue D en! n lese 6 3 nt⸗ U Uu 3 i es Ceto S 5 l Cktena! lncere N R eben,! tum Cuma co; an⸗ titkn us. NAn 4. . dammmeh,: coNSC Ata el Uiinannk egutem Cunge, Achee S(1) π 227 abſonum foret, ſi ipſe, qui in populo deberet eſſe norma & regula morum, nævis & defectibus non careret? Hinc ſignatè requirit ſcriptura, ut Sacerdo- tes ſancti ſint Deo ſuo, & non polluant Nomen ejus. Quomodo autem, & quando polluitur Nomen Domini? reſpondeo tunc, cum laici aut etiam heæretici ex mala Sacerdotum vita an- ſam capiunt deſpiciendi, & explo- dendi ſanctiſſima fidei noſtræ myſte- ria, dicentes: Non eſt credibilé per Sacramenta hominem ſanctificari; ut- pote quæ Sacerdotes toties recipiunt; & tamen tepeſcuut: non eſt credibile cœli gloriam eſſe adeò magnam, ut- pote quam Sacerdotes tam languide affectant. Non eſt credibile infer- num eſſe adeò pœnalem, utpote quem Sacerdotes tam parum quàm laici fugiunt, & quæ ſunt ſimilia. O magne Deus! confundor coram te! heu! quàm procul ſum ab illa perfe- Gione, quàm in me requiris! O quo- ties & cathedra dixi, Deum amandum eſſe ſuper omnia, & ego ipſe toto corde tepeſco! O quoties docui pro- Ximum amandum eſſe ſicut ſeipſum, & ego ipſe invidiâ liveſeo! quo- ties detonui contra ſuperbiam, invi- diam, intemperantiam, acediam, & P 2 ego Levit. 315 bellaac. aß. Lohner E. 228 ◻☚ (1 ) £ ego ipſe ab his vitiorum maculis non immunis ſum. O Deus ignoſce, & purifica cor meum, ut eam perfe- Ctionem aſſequar, quam ſtatus ſacer- dotalis à me requirit. &c. Propoſitum practicum. Sic vivendi inter homines, ut exemple non deſtruas, quod adificas verböũ. Ex- emplô ſancti Patriarchæ Dominici: Cùm pernitioſa Albigenſium hæreſis late per Gallias in Belgium ſeſe dif- fundebat, nonnulli Abbates & Epiſ- copi ad convertendos hæreticos, & ſeandal. S. 4. lucrandas, eorum venenô intoxi 1. 1 2. candas animas;, itineri ſe accinxerunt: iverunt autem cum grandi pompa & faſtu equorum ac comitatu famulan- tium. Et ecce! Riſerunt eos hæretici dicentes: Hem! quomodéè hi nobis Chriſtum prædicant, equites pedi- tem, ſuperbi humilem, divites pau- perem? ſic re infecta illi redierunt. Supervenit dein 8. Dominicus, pau- per; humilis, nudipes, in cinere cilicio, & quod Epiſcopi non pote- rant, verbò & exemplo ſupplevit. Meditatio. „ HW Eint oan. Deexen ainer Snem Mer mo, An . Enlrnit eter! GVerbi ale os ben 40 Et u d te icotnn 1e, dul Ceptamn Gn? Iundumn 60 an Dd Ultu 4 hn Karte 6 (1) $ς☚ 189 mmneli Meditatio II. 6 ine . . t * Qui mihi miniſtrat, me ſequatur. mitnga Joan. 12. De exemplo, & imitatione Chriſti. Ginn . J D P adem J. Humana anima ad ima- Z ,NA ginem Dei creata, per peccatum uEH turpicer fœdata eſt, perdidit primæ- e DI Va venuſtatem, & induit infernalem alunk deformitatem. Quid egit Dei Filius, im 6 u miſeriæ ſuccurreret? factus eſtho- batse. 1.,. abluit illam ſanguine ſuo; in- ſtauravit exemplò & doctrina. Nulli nei pepercit labori; hos blanda voce, ali- c OS Verbi Divini prædicatione, iterum niſen alios beneficiis & niraculis ad ſe tra- mte Ait, ac demum pro omnibus vitam dedit, ut omnes Patri lucrifaceret. Quid tu Sacerdos? ſunt inter oves tibi commiſſas hirci, id eſt peccato- tes, qui Dei gratiam in Baptiſmo ac-= ceptam amiſerunt', quid tibi agen- dum? Verbo & docrina tibi labo- randum eſt, ut animabus Deum, & Deo animas reſtituas. Pundt. I. Primus diſcendi ardor no- §. Ankbr. bilitas eſt Magiſtri, inquit S. Ambroſi- 2. de Firg us; hinc tyrones optimum in quali- bet arte Magiſtrum quærunt, quem P 3 imiten- Matth. 16. Matth. 13. 230 (†) 1U imitentur, & imitando proficiant ac perficiantur. Non eſt nobilior Ma- giſter Chriſto Dei Filio, in quo bent complacuit aterno Patri: ipſe ergo au- diendus, & imitandus eſt, & impri- mis à Sacerdote. Attendat Sacer- dos, quomodè Chriſtus ſe habuerit erga peccatores, quomodòô ſe habue- rit erga ſeipſum. Attendat, qua mode- ſtia, qua manſuetudine, qua chari- tate, qua morum innocentia & ſan- ctitate inter homines verſatus ſit. At- tendat, quomodo virtutes illius tam internas, quâm externas æmulari, & qua arte animas lucrari debeat. Punc. I. Si enim omnis Chriſti- anus cum S. Gregorio dicere debet: Omnis Chriſti actio noſtra eſt inſtru- tio, quantòô magis Sacerdos, cui in Apoſtolis ejus prædecefſoribus ipfe Chriſtus dicit: Magiſter veſter unus eſt Chriſtus. Aperi, 6 C&leſtis Magiſter, aperi ſcholam tuam, & loquere; au- dit enim diſcipulus tuus! Da gratiam, ut totus in te tanquam meum pro- totypon commigrem, & tam in ex- ternis corporis ſenſibus, quàm in- ternis animæ facultatibus tuam vitæ rationem imiter! nil volo deinceps cogitare, niſi quod tu cogitaſti, nil deſiderare, niſi quod tu deſideraliij ni ulloqn gete, e,quG Polueri Utates prian ro⸗ renie denld rrerti lelammt Snne onar Amnb Centllunr mnei⸗ Pcho (clone ln ilt erdo⸗ uikare, u (eſtn 1o al nör⸗ ke, (lens 9 (1) £— 231 poſer nil loqui, niſi quod locutus es, nil nobler! agere, nili quod egiſti. O miſerum , me, quod hacétenus vitæ regulam mihi le an Poſuerim commoditatem Vitg, va⸗ El, En nitates ſæculi „ dlivitias & amorem tener4 Proprium, quibus deceptus vitam Eehr Vixi Prorſus ſœæcularem, & vitioſam! ocel Da veniam, O Domine, diſcam jam exemplô tuo ſapere, & tuas virtutes; Cat,clan . . 8 . e do Brtettiin tuum in lucrandis animabus . Cernnt . elum toto corde imitari. & c erlnslt Propoſitum praclicum. un Ginmao ſtudio vitam J Eſu Chriſti medi- dDendi. Exemplo P. Francifci à EeII, ider Miſſionarii zeloſiſſimi in Japonia. Ut one animabus tam Chriſtianorum, quàm de gentilium ſuccurrere poſſit, ultrò in Ant mancipatum ſe tradidit: in urbe Nan- Raſignel. H“ gaſacho caſtanea vendidit, & hac OC- vent. 3. . 2. veſinh Lid. oent. 3. P. N, caſione Chriſtiana principia cmenti- Mir. 32. bus inſtillavit. Audiens aliquando. ſacerdotem in navigio ægrotum ago- nizare, illicò ſe illuc contulit, ut cer- tanti de æternitate afliſteret. lbi quæſitus à milite Luſitano, quo pre- tio caſtanea venderet, cùͤm carô ni- mis pretiò eas merces haberet, à mi- lite, putante eum eſſe mancipium, alapâà percufſſus eſt: verum cùm Fran- ciſcus alteram ſine mora maxillam P 4 percu- 2. Cop. 4. Cal, 2. 232 Wα (†) G&G percutiendam obtulit, à milite pro . . X — . .⸗ .„ Chriſtiano, & verò Chriſti Domini imitatore agnitus fuit. Meditatio III. Vita Chriſti Regula Sacerdotis. Indaimini Dominum noſtrum 3ESNA Chriſtuim. Rom. 13. . Unätum I. Sacerdos ſicut induit ve- 1 ſtes Chriſti in ſacrificio, ita decet, ut & in hoc extra illud induat vitam, mores & virtutes Chriſti ita, ut juxta Apoſtolum in ejus carne mortali vita Chriſti manifeſtetur, veréque dicere poſſit: Vivo autem non jam ego, vivit vers in me Chriſtus. Chriſtus debet vivere in oculis Sacerdotis, ut peccatores miſericorditer reſpiciat: Chriſtus de- bet vivere in auribus Sacerdotis, ut preces miſerorum benigne audiat: Chriſtus debet vivere in ore Sacerdo- tis, ut linguâ non niſi ad DEI gloriam & peccatorum converſionem utatur: Chriſtus debet vivere in manibus Sa- cerdotis, ut eas in auxilium pericli- tantibus porrigat: Chriſtus debet vi- vere in pedibus Sacerdotis, ut indi- gentibus in opem feſtinet. Chriſtus debet (hetn heccatd Umml o⸗ Cebet tennis, Noig,6 Ureei ehi un, S yct. E non d l Cecea Enones Uunmne iDeu, rOnes litent Enad tent rſtere Crii, unde Cei Uldent, Atem unq n a (hiiknn Oi 1s, al . N nltet riſi Deri Gaceſcoi n N lt iodt i0, inc incar e lityur⸗ . non eteten e Cebetſi itſen⸗ Cenlii, igne. lede⸗ onenmti. Innte Hiumn e AEAE ( †) 23ʒ3 debet vivere in corde Sacerdotis, ut peccatorem diligat, & ejus peccata ſimul odio habeat: Chriſtus denique debet vivere in anima, ejusque po- tentüs, id eſt, in intellectu, in me- moria, & voluntate Sacerdotis, ut ni- hil reſciat, nihil cogitet, nihil deſide- ret, quàm quod conducit ad DElI glo- riam, & animarum ſalutem. Punct. II. Cauſa verò, cur Sacerdo- tes non exprimant vitam Chriſti, eſt, quòd alienas regulas carnis, mundi, & peccati ſequantur, atque ſenſus, ſermones, & actus non dirigant ſecun- dum menſuram illius regula, qua menſus eſt ilis Deus, ſicque deflectunt ut mali tyrones à propoſito ſibi prototypo. Vident humilitatem Chriſti, illi au- tem ad dignitates ambitiose aſpirant: vident paupertatem Chriſti, illi autem diteſcere ſatagunt, vident modeſtiam Chriſti, illi autem in jocos & nugas effunduntur: vident manſuetudinem Chriſti, illi autem biliose exardeſcunt: vident zelum & labores Chriſti, illi autem acedioseè langueſcunt. Punct. II. Cùm verô horum erro- rum admonentur, objiciunt, imitari Chriſtum eſſe nimis difficile & vix non impoſſibile! Fallimini Sacerdo- tes, fallimini! Regula Chriſti prima P f fron- 2. Cor. 10. Batth. 11. Gal. 6. 234 ◻ (†*) fronte amara uſu dulceſcit, dicente cœleſti Magiſtro: Jugum meum ſuave eſt, & onus meum leve! Et Apoſtolò: Qui- cunque hanc zegulam ſecati fuerint, pax ſu- per illos & miſericordia. Non ſum ex eo- rum numero, 6 Divine Redemptor, qui non poſſunt imitari vitam tuam, ſed ex eorum, qui non volunt: deſi- dia mea, & animi frigiditas in cauſa eſt, quèêd virtutes tuas imitari non ſtuduerim, imèò impietas mea in Cauſa eſt, quôd in res terrenas & ſœpe illi- citas effuſus potiùs formam aliquam infernalem, quàm tuam in anima mea expreſſerim, ah! da gratiam ut dein- ceps alius ſim, & totum te induam. Exeſte libri profani & mundi fabulæ, in poſterùm vitæ meæ normanon erit niſi Evangelium. Propoſitum practicum. Quotidie unum caput legendi ex ſando Fryangelio. Exemplô S. Caroli Borro- mæi, qui ut vitam Chriſti imitandam ſibi proponeret, ſingulis diebus flexis genibs, & detecto capite unum eX Sancto Evangelio capitulum legit. Medi- alteh buc , I. bem 1 R UInon 6 er nie 1 Nnitur ent. arhane lenin t M in Elun lſe, Fiuit ſ ſe uni ſaſtet ſn U unt e elle lit, der Crißlſiot oltolrl lenit, 4 nfomen eReden Viamtu VOlut Gitas ne imntnt: e n0 1 Klene Immdt inanmm tiamm. n te vormnde- Aice td 4 ſ CAN de, nt⸗ „7 (1) £— 235 Meditatio IV. Perfecta adminiſtratio Sacramen- torum. GVic nos exiſtimet homo, ut miniſtros Chri- NRi, & diſpenſatores myſteriorum OLI. I. Cor. 4. Unltum I. Quinam eſt diſpenſator fide- lis! Reſpondeo in genere, eſt ille, qui non mittit margaritas ante por- cos, nec dat ſanctum canibus. Qui vi- X det Miniſterium, quod accepit à Domino, ut illud impleat. Qui non eſt ſimilis aquæ baptiſmali, quæ peccata abluit; & baptizato cœlum aperit, ipſa verò, ut Matth. 2. loquitur Gregorius, in cloacam de- *. Cregor. ſcendit. Qui denique non eſt ſimilis campanæ in turri, quæ populum om- nem in templum convocat, quod ipſa non ingreditur. Contemplamini, ait om. de c4- 4a Paſt. y. S. Auguſtinus, quid ſit populo ſanäéto S. Ang. lib. praeſſe, & conſiderate, quale ſit munus Di- de ſingul. vinis ſacramentis inſiſtere: talis convenit Cler. cura puritatis ſacramentis, qualia ſunt ipſa ſacramenta. Ipſa autem ſacramenta, quæ ſunt vaſa Dominico ſanguine ple- na, ſunt puriſſima, & fanctiſluna: ergo & ille, qui ſacramenta adminiſtrat, de- bet eſſe puriſſimus, & ſanétiſlimus. Punct 236 (Tr) £ Puntt. II. Quisnam eſt diſpenſator fidelis? Reſpondeo, in ſpecie eſt ille, qui quod concernit SS. Euchariſtiam anhte Sacrum conſeientiam ab omni immunditie purgat: qui ſacrificium cum debita attentione, & intentione celebrat: qui ſacra vaſa, lintea, taber- nacula, & alia Dominici corporis re- ceptacula ſolicitè mundat, & religio- ſe cuſtodit: qui ad ſumptionem FEu- chariſtiæ parvulos capaces erudit & præparat, adultos rudes inſtruit, obli- vioſos commonefacit, tardos com- pellit, indignos repellir, neminem negligit: qui SS. Euchariſtiam de die non una vice ſalutat, & adorat: qui denique illam ſine mora, & debita cum reverentia ad ægrotos tanquam Viaticum deportat. Esné tu talis? Punct. Ill. Quisnam eſt diſpenſator fidelis? Reſpondeo eſt ille, qui quod attinet ad ſacramentum Pœnitentiæ, prompte ſedet pro tribunali, dum reus adeſt; ſive pauper ſive dives ſit: qui examinat, ponderat, judicat ex æ* quo: qui non abſolvit, niſi diſpo- ſitum: qui non dimittit, niſi conſilio & cohortatione ſua meliorem. O Bo- ne DEIIS! ſi Angelos ſacramentorum tuorum Miniſtros conſtituiſſes, quan- ta illi cum devotione, quanto cum fervo- (Errore anrege ͦten llan UNdn dohal i eniten lerin tennam Crllice Iun lge IIn N Endeie ln!l 6 . Aunt inent, 5 lane fl en piſhn dn en de un fel Umfen e t lerl D D (1) &ς 237 Kchck Kervore hæc ſancta peragerent? Et ſece cur ego tam luridè, tam perfuncto- Huchmè rie, tam deproperanter miniſtro? im dr JESt quid cogitaſti de me, quod non- ui cim nunquam in altari corporale immun- Kinem dius habui, quàm ſtrophiolum in ſac- Ire co? quid cogitaſti de me, quèd illum â Poenitentem haud ſatis diſcuſſum di- As, miſerim, qui fortè ob meam impa- in, tientiam peccatum reticuit? quid co- es a gitaſti de me, quod nec ad RKubrica- Ziltimde rum legem, nec ad accuratam verbo- e rum pronunciationem condignéè at- enm tenderim? ah! pudet me meæ ſocor- ritune diæ! da gratiam, & ego ſpondeo me- er liora! . . an Propoſitum pratcticum. ond Alacriter & accurat adminiſtrandi ſa- cramenta, cum opus fuerin. Exemplô nogon, cent. S. Pranciſci Kaverii Indiarum Apo-= 3. . 2. Mir. ſtoli, qui cùm de milite perverſo, & 22. turpiſſimis ſceleribus demerſo audi- ret, quadraginta milliaribus, & qui- dem pedibûs plerumque nudis ad eum feſtinavit, adductisquc æterna- rum veritatum motivis ita commovit, ut de tota vita confeſlionem, quam ultra octodecim annos diſtulerat, fe- cerit, plenéque DEO reconciliatus fuerit: ipſe autem, id eſt ſanctus Xa- verius 238 ◻ (†) £ verius pœnitentiam ſeu ſatisfactio- nem in ſe ſuſcipiens, inſpectante mi- lite corpus ſuum crudeli flagellatione laceravit. 3 Conſideratio quinta. Ultimæ tres radices enucleatiùs ex- penduntur. Septima Radix. N On infrequenter eſt nimis abjecta familiaritas vel cum ſuis ſubditis, ſecundùm illud, qui furfuri ſe com- miſcet, eum porci devorant: vel cum quibusdam majoris Tituli Domi- nis, quorum favores, & quadras au- cupantur: ideò cum & coram his &&— illis valde ſcurriliter (in publicis po- pinis, conorum, & Chorearum thea- tris) & ut ita dicam hiſtrionicè agunt, immemores gravitatis & dignitatis Qlericalis, cum manifeſtà ſtatũs Eccle- ſiaſtici vilipenſione & contemptu. Proveniunt non modica incommoda. I. Etiam hinc Sacramenti Pœniten- tiæ fructus propé omnis inciditur, dum parochiani talibus ſuis Parochis, nimis ſibi notis, & ita abjectè fami- liaribus confiteri refugiunt, vel certé ſine emolumento omni hoc faciunt, non rarè etiam ſacrilegè. II. Nulla IlN Kontbnn Dotmini Cnümu Id adhn Aulla eſt Ubundor II. P eztior IWInIum Tun Dee preſſi intn uclerie l. . . Pnimte n önn nkaietH evOant Trme CONI Nteatun- (1) 239 II. Nulla manet efficacia in Con- Cionibus; nam ita lepidi, & jocularii Domini Joannes potiùs ridentur, quâm ut eorum doctrinæ animus ſe- riò adhibeatur. In catecheſi etiam nulla eſt auctoritas, in aſſiſtentia mo- ribundorum nulla confidentia. III. Plurima aliorum ſcandala, ob- trectationes, jurgia, etiam usque ad manuum ſacrilegas conſertiones, Ju- rium Eccleſiaſticorum diſpendia, & Oppreſſiones. Octava Radix. Alud quosdam eſt Avaritia quæ- dam, & rerum temporalium o- púmque, aut pinguiori præbendæ in- hiandi nimium & inordinatum ſtu- dium. Nemo (multèò minus cordatus Sacerdos) poteſt Deo rectè ſervire, & ſimul Mammona. Et per ſe notum eſt, atque Divino oraculo comprobatum, quòèd qui divites ßeri velint, incidant in laqueos diaboli. Hinc 1. Eſt, quèòd in cultu Divino pro dignitate publicè exhibendo ſint luri- diſiimi; nam ob ſorditiem ſuam, & animum divitiarum ſpinis obſeptum, nihifl ad ornatum templi ſui & Eecle- ſiæ (unde tamen vivunt) vel Alta- ris ſui, vel ſacrarum veſtium ſpectans, de S.. Bern. ſerm. 75. in Cant. 240 ☚ (†) de ſuo curant: ſubſternunt profectò ſordidiora linteamina Chriſto EsII, quàm ipfi in ſua menſa domi pateren- tur. Audiamus iterum hac fuper re Bernardum: IInde, inquit, unde Cle- ricis exuberare exiſtimas rerum afflu- entiam, veſtium ſpleandorem, men- ſarum luxuriem, congeriem vaſorum argenteorum & aureorum, niſi de bo- nis Eccleſiæ? inde eſt, quòd illa pau- per & nuda relinquitur, facie miſe- randa, inculta, hiſpida, propter quod non eſt hodie Eccleſiam ornare, ſed ſpoliare: non eft cuſtodire, ſed per- dere: non eſt defendere, ſed expo- nere: non eſt inſtruere, ſed proſti- tuere: non eſ paſcere gregem, ſed mactare & devorare, dicente Domi- no de illis: qui devorant plebem meam ſicut eſcam panis. II. Augetur hinc Parochianorum averſio; qui avarum Sacerdotem ex- olum habent: quid ergo boni apud eos animarum negotio efficierur? quam æſtimationem de illo concipi- ent, quem vident ad ſordidos etiam labores abjici, cum rarum non ſit, ejnsmodi eucliones pro lucro unius oboli findendis lignis, onerandis ma- nipulis, & vix non ſtercofandis agrfis inſtar famulorum occupari. III. Etiam IIl. B Inute ſee it inmunes a Abe K Cmno I tlnio, n tun. eelies rſkin 1 uns Uunoen in erdit Pop um Ob Utats Ar ge A Perdt umbee uno Cel A Ug N . ) i ſen . μ (1) O 241 III. Etiam hinc erumpunt grandes o Impatientiæ, Rixæ, Contentiones, d ſepe vix pro teruntio, Blaſphemiæ, ne zmmanes Rxecrationes, Injuſtitiæ, me- e iien dia augendi rem ſcandaloſa, etiam bme 88. Canonibus contraria. ene IV. Hinc iterum DEI, divinorum Om blivio, ubi enim Theſaurs tuus, ibi & en i dor tnum. Certéè ejusmodi avari Sa- mniſet cerdotes de bobus, de equis, de alſi- uAdl nis, de agris, aliisque utenſibilibus Htn per ſeptimanam millies, de animabus es jucrandis autem, vel de gloria Dei oE Promovenda ne una quidem vice co- ie eif gitant. ,ſA V. Hinc meriti ſupernaturalis ple- lk na perditio, tales quippe longe ma- gegen⸗ gis propter pinguem Præbendam, Cent” quàm ob animarum lucrum, aut Di- Iunt 6 vinitatis honorem, & amorem Ec- cleſiæ deſerviunt. Wona Radix. Alud quosdum eſt Ambitio & Su- ſ perbia, dum ad dignitatem ali- quam Eccleſiaſticam quomodocunque ens⸗ promoti alios deſpiciunt, iis ſe clàm eI palàm præferunt, ab omni huma- lens nitatis officio excludunt: vel certè Gvüs, quibus poſſunt, ad honorata ⸗ 6s; beneficia, ad honorum ſonantes Ti- n 5 ₰△ tulos 242 (†+ ) G tulos ambitiosè adſpirant, utinam non etiam Simoniacè. Quid hinc fit?. I. Pleraque hactenus recenſita de- decora, & incommoda ſibi accerſunt; nam Deus ſuperbis reſiſtit. Qnid ergo utiliter pro Deo, pro ſua, & aliorum ſalute agent, ſi Deum ſibi contrarium habeant, à quo bona cuncta proce- dunt. am ſalus æterna obtineri non poteſt; plurimuùm incommodant, & invidiis intumeſcunt, ac contabeſcunt contra eos, quos obſtare ſibi ſomniant: de- mum miraâ impatientia exardeſcunt adversus eos, quos ſtudiis ſuis minus obſecundantes exiſtimant, eôsque nonnunquam detractoria, & lethali maledicentia ubique proſcindunt. III. Vermem conſcientiæ alunt, ſal- tem in fine vitæ protervè ſe evectu- rum, cuùm ſæpe benè gnari ſint, aut eſſe poſſint, ſe nec à ſcientia, nec experientia, nec in aliis ſatis inſtructos eſſe, & idoneos pro officiis, ad quæ anhelant. IV. Redditur hinc illis exoſa con- verſatio cum Viris Religioſis, Deum ſincerè ſpectantibus, à quibus ſanio- ra acceptare conſilia, probrum, dedecus ſuum eſſe putant; ſaltem ex animi II. Charitati proximi, ſinè qua eti- UInl t onrem V. A ſckuntie Uele I. Lo lunbern lniun icen ionicus n ſo lyauum Eeſenti Ithne 8 Enchnti Sundin D nodi 0 um Dre boilee rdns, lis 4 Nloſ⸗ En i Mnibus AGere eende n Ca 9 (†) £D 243 umm animi radicato tumore. & invidentis binci Ccontemptui habent, ac faſtidio. 1etain V. Amat ſorupuloſum faſtum, & fimd jactantiam, dum in eſu, in potu, in f. u ſupellectile elucet vaniſſima ſuperflu- m itas. Loquatur hanc in rem Melli- biconm fluus Bernardus: Miniſtri Chriſti ſunt, D & ſerviunt Antichriſto hinc quem, rie m. quotidie vVides meretricius nitor, hi- Cantile. i, or ſtrionicus habitus, & regius apparatus: aurum fulget in frœnis, aurum in ti vonge . 3 . n ſellis „ aurum in calceis: plùs calca- rern ria, quàm altaria fulgent. Inde men- mm ſæ ſplendidæ, cyphis & cibis: inde a cytharæ & lyræ, inde torcularia re- „dundantia, & promptuaria plena eru- QGtantia ex hoc in illud! pro hujus- modi volunt eſſe, & fiunt Eccleſia- g rum Præpoſiti, Decani, Archidiaco- ni, Epiſcopi, & Arciepiſcopi. Ita Ber- nardus. „Vl. Fit etiam hinc, ut nec ſubdi- tis ſuis acceſſum ad Viros Religioſos ac zeloſos, quos malignis nonnun- quam diſcurſibus, confictisque cri- minibus odioſos ac contemptibiles „„i reddere ſatagunt, permittere velint, Ues prætendendo quidem Zelum tuendi Jura Canonica, & Fccleſiarum ſua- „rum, ſuique, in quo ſe conſpiciunt, e officii; reveraà autem non rarè ex Q2 quâdam molt, Nru,G⸗ 244 ◻ (†1) £ quadam pertinaciâ ſenſus ſui, & ex im- pertinenti, ac à latentis Invidentiæ ululante ſtudio, hos ſupprimendi. neant tales accuratas rationes (ſe⸗ motâ pauliſper obcæcante paſſione) cum conſcientiis ſuis, & veriſſima hæc eſſe fateri tandem cogentur. Certè multi prudentiſſimi Viri„ & veris honoribus digniſſimi, hac in parte ali- ter locuti ſunt, & fecerunt. Et hæ ferme videntur radices & oc- caſiones eſſe plurimorum dedecorum, quibus Sacerdotes ſtatum ſuum de- honeſtare poſſunt. Sed ſi ad altio- rem Radicem deducantur, perveni- emus ad duas præcipuas, nempéè ad neglectum ſeu defectum Timoris Do- mini, & Amoris Dei. Si quis enim Deum timeat, & tanquam inſpecto- rem ac futurum Vindicem omnium actionum ſuarum frequentiùs animo & conſilijs ſuis opponat: ſi accurati- ùs expendat obligationes, & cauſas prægnantiſſimas, ob quas amare De- um, ejusdémque bonum, & Hono- rem promovere debeat, ffieri adeo non poteſt, quin aliter ſuprâ dicta æſti- maturus ſit, & conſtantiuùs laboraturus ut officio Chriſtiani hominis, & multô ampliùs Viri Sacerdotis faciat ſatis. De his in ompendio paucula ſubjungen- tur in proximis conſiderationibus. Inſtructio Conoe lernas KCri Ilter ite Müino 8 E⸗ etha w iee b Horo Geret Alum ſe tem, WW amte Cnrenit lohan tor, E n keeſe e Mleſie Pe ede Ukninn ls Kopr (1) † 245 sſiͤkei töluie Inſtructio V. Quomodò Sacerdos erga res ex- Atione los er- ernas & munddi divitias affici Vetlin debeat. emm. ( r. A Qrippinus Philoſophus, Vir in- larih i, dr ter ſuos auctoritate gravis, & donuaribun ehhs dignitate conſpicuus, cùm à Floro qua Saccrdo- uI. Dlilſcipulo interrogaretur, an ſibi lu- tem non de- tndest dis, & ſpectaculis publicis intereſſe cent. ncetes liceret, aut deceret, repoſuit, licere nn ſin ſine indecentia! interrogante ulte- dl riùs Ploro, cur non & ipie, videli- ,KCet Agrippinus ludorum ſpectatorem s, ageret? fubintulit: Tuum eſt, ut ſis renech. nIms filum ſericum in panno ſerico, meum cent. 7. Sce autem, ut ſim filum aureum in pan- cap. 32. um no aureo: quaſi diceret, non mihi ene convenit agere, quæ tibi aut tui ſimi- Gen“ libus haud diſconvenjunt! Philoſo- t: phus ſum, ſcientiam naturalem pro- s, fiteor, legum aut lator, aut interpres ſum, & in iis plebem erudio; igitur m . neceſſe eſt, ut morum gravitate ac modeſtiæ tantùm, quantùm digni- tate plebem tranſcendam. Eundem Pbtem in ſenſum repoſuiſſe legitur Themi- nids ſtocles Athenienſium Bellidux: cùm ts hoſtili exercitu ad internecionem pro- lie fligato prælii arenam obiret, vidit in Hide — c. M 246 (†) ι occiſorum cumulo cadaver torquem auream in collo gerens? præcepit er- S miliri „ ut torquem illam prædam laceret: interrogante milite, cur non ipſe fuis manibus eam auferret, re- ſpondit, mihi tanquam Duci dede- cori foret facere, quod miles grega- rius ſine dedecore facit. IItramque hanc hiſtoriolam expendens S. Gre- gorius, dein oculos in ſtatumsacerdo- talem convertit, inquiens: Quod in laicis oulpa non eſt, hoc crimen eſt in ſacro ordine conſtitutis. Eſto, quòd laici ſpe- taculis interſint, auro inhient, divi- tias corradant, negotiationes aliâque faciant, non id convenit Sacerdoti; regnum ejus non eſt de hoc mundo, ideò cum mundanis ſentire, & nego- tia mundana tractare non debet, di- cente Bernardo: Conſecraſti os tuum Eyangelio, non fabulis, non nugis, non S& Bern, ad rebus mundanis, talibus jam aperire il- Eugen. l. 2 licitum, aſſueſcere ſacrilegium eſt. de conſid. 2z. Agite, poſtquàm edocti ſumus, 5. Greg. ep. S. -G„. Hlinc ben quomodè Sacerdos erga Deum, erga attendaz Sa- Prokximum & erga ſeipfum habere ſe cerdos. debeat, jam ulterius perſpiciamus, quid de rebus externis, de negotiis ſæcularibus, de familiaritate homi- num, de divitiis, mundanisque affecti- bus ſentiendum ſit. . I. an un cxenn n, nel r O ui d 4 00 tnium tmlier Uhuch N Pi llabe, dalis di ins. Wn DO Eteeps 10 ibus icanſ umr, Alusn eſe iiſi Wures al Utelt Uhren 5 (†1) G 247 Werto Prece §. I. lamer . HW 3. Sanctus Arſenius Anachoreta- 1 U . . 2 an, rum exemplar, & prodigium; quon- Quomodé à Autertet, mundo & dam, neſcio cujus rei causa, urbis plateas obiens à laſciviente oÆchyo- piſſa ad pudendum facinus invitatus fuit. Obſtupuit DEl famulus impu- dentiam pellicis, totôque vultu eru- cmchez. beſcens auſteris verbis illam rejecit. keg. Deif. At mulier ſalax & effrons repoſuit: J. c. 3. Si Monachus es, quid agis inter ſæcu- a Dwiic Punesge t. Unm idens 0 Atlumdneet ens: E ene, rebus munda- nis. za hiat . .1 . * lares? Vade in eremum tuam, ibi ſtu- n e de, ſeribe, & ora, ſic nec à me nec iones 6 ab aliis habebis periculum, aut inſi- irct dias. Hanc vocem Arſenius, tanquam em à DEO fſibi dictam veneratus eſt, & e deinceps in ſolitudine immobilis hæ- ſit. O quoties id ipſum multis Sacer- dotibus exprobrari poſiet, qui nullius Dun rei cauſa in publicis plateis circumva- n Kantur; in foro otioſi inter nugas & 16. „fabulas hærent: ſi Sacerdos es, domi Gαι ſtude, ſcribe, ora, & ſolitudinem ama; Dem ſecs ſi feceris, quid mirum, quèd nbtr mille tentationes, & animæ pericula hi, incurras? Non ego ſic loquor, ſed eE Daulus Granatenfis, qui dum Petri en. Apoſtoli in atrio Pontificis lixarum & G rabularum turbæ ſe aggregantis miſe- . QA4 rabi⸗ 1 Paulus Cra- 248 (†¹⁰) £ rabilem lapſum perpendit, mox ſub-⸗ jungit, ſi iisdem rebus latatur, & caleſeit nat. ap. Barz. Petrus, duibus & infma plebs, quid exſpe- ſerm, zb. n, 9. Ktet, niſi ut in infima ruat peccata? Sacri Een. 26. calices, vaſa oſtenſoria, Sanctorum lipſana, & altarium ornamenta, qtæ ad obſequium 8S8. Euchariſtiæ depu- tata ſunt, non publico conſpectui in compitis exponuntur, ſed in ſcriniis & ſacrariis aſſervantur; ergo etiam Sacerdos, qui ad DEl ſervitium non minus, quâm res ſacræ deſtinatus eſt, tumultui populi ſe ſubducere, & in ſolitudinem ſe recipere, nec ab ea pProdire debet, niſi DEl gloria, & ani- marum ſalus id exigat. Non bené conveniunt perſonæ ſacræ & profa- næ! Patriarcha Iſaac quondam de- creverat in .Ægyptum proficiſci, an- tequàâm autem itineri ſe accingeret, in preces effuſus imploravit DEl vo- luntatem! & ecce! repoſuit Deus: We deſcendas in K'gyptum! Et cur Deus id prohibuit? an conſortium Ægyp- tiorum Iſaaco animâ tenùs obfutu- rum, an illum moribus illius populi inquinandum prævidit? Non puto! quia Iſaac tranſire ſolum, non mora- ri in Ægypto cogitabat. Rationem aſſignat Lyranus: Iſaacus fuit perſo- na ſacra, utpote qui in monte Mo- ria limme Derat: iis, hon Connile uuchſe a N Un (umento NNt Uolte Ut, t lorytris 0norun Cls, in Anndis COlnpon epti Unniſe⸗ (ol Phonin Ui uantür ge int n ecer Mlen Ktedun N e deen Holta 4 lt, mort te let! , danln uentye mritie Corhhet ſed inſe ; etgo tl eryitinnn Geſtinans. ucge, Gloriy 1 NE clr Aß⸗ onen 4 Poſch, ſe aCengt awit Olele lal „ N tlum,, eni ⸗ inſe MW N Nl oN, „(1 6 49 ria immolandus, DEO conſecratus fuerat: non igitur decebat, ut £Ægyp- tiis, hominibus idololatris & impiis commiſceretur: Woluit Dominus, ut Iſaac deſcenderet in A.gyptum, quia in monte Juerat Deo conſecratus, verba ſunt Ly- rani. Quid Sacerdos? nénne in Sa- cramento Ordinis conſeécratus eſt DEO ?* néônne quotidie in altari im- molat S8. Victimam, cujus Iſaac in monte typus fuit? indignum eſt igi- tur, ut in compitis, in popinis, in conviviis in foro publico, in luſibus conorum, & chartarum, in ſpecta- culis, in haſtiludiis, in venationibus, in nuptiis, in commeſſationibus, in compotationibus, alüsque conſortiis, Egyptiis id eſt hominibus mundanis immiſceatur. Procul eſte profani! 4. Porròô quemadmoduùm Sacerdos ab hominibus mundanis, ita & à ne- gotiis mundanis abhorrere, eâque quantum fieri poteſt, declinare debet; quia inter profana officia ſpiritus, qui in Sacerdote ardere ſemper debet, plùs nimis intepeſcit: Navigantes quò diutiùs remigant, eò remotius à terra recedunt: eundem in morem, quò plùs Sacerdos ſæcularibus negotiis Lyran. in Gen. l. cit. leſe occupat, eò magis à cœlo abit, g veo e,, prout aflerit S. Gregorius. Ilſraélitæ ganch.p. 5. O in c. 5. Nam. 13. Abulenſ. buc. ,. 250 $ (1) 6 in ÆLigyptiaca captivitate detenti vo- lebant DEO ſacrificia facere, Pharao autem hanc intentionem interturbare ſatagens occupavit eos laterum, & ædificiorum labore: ita infernalis Pharao agit: ut Sacerdotes à ſaeris actionibus avocet, negotia ſæcularia illis obtrudit, & hac arte adeò in ter- renis demergit, ut cœleſtium oblivil- cantur. Difficilé eſt DEO ſimul & mundo famulari, id quod ingenuéè faſ- ſus Sineſius Epiſcopus ajebat: Ego tantæ dexteritatis non ſum, ut poſ- ſem temporalibus ſimul cum ſpiritua- libus invigilare. Et hæc forſan cauſa fuit illius facti, de quo Moyſes in ſcripturis laudatur: ad explorandam terram Chanaan ex omnibus tribubus Iſraél elegit Legatos, non verô ex tribu Levi. Cur non ex tribu Levi? nénne in illa fuere homines ſapien- tiſſimi, & cultiſſimi? fuerunt, ſed & fuerunt omnes Sacerdotes, quos de- decet munia Legatorum, aut explo- ratorum obire. Won debuit mitti ex- plorator, ait Doctiſſimus Abulenlſis, quia tribus Levi erat quadam gens ſepatata ad cultunin DEl. Quid munus Legatl, quid munus aulici, quid munus ar- chitecti, quid munus advocati, aut procuratoris ad Sacerdotem? N ilten D , Rt Uleng lomice i onyen Eporak de inetn uun Ne lepe Eno lepe lios: ummmibre Ples prl , Ge temn cor Cens, h Gudum Ceta fi ns De ſde imm, (f) $☚ 251 bertin militane DEO implicat ſe negotiis ſaculari- 2. Tim. 23 et,in zus, ait Apoſtolus: S. Bernardus ne intetntr 3 P0 SZS Intelcum quidem voluit, ut Sacerdos rei œco- emn nomicæ invigilet, inquiens, nihil eſſe aiim inconvenientius, quàâm quòdSacerdos ore il temporalium rerum curam gerat, fa- Menoch dinſtli mulos de fidelitate ſuſpectos habeat, cent. 7. eileiil indignetur, ſi vitrum aut olla fran- cap. 53. fkimalt gatur, & interim animas minùs quàâm IOm heæc crepundia curat. DeS. Augtu- Menagz. lnpent ſtino legitur, quòd negotia ſœæcularia ent, 1. ſetur. per alios adminiſtrari permiſerit, ideò cap. 56. un,U in manibus ejus claves, aut annuli omßi ſigillares nunquam viſi ſunt S. Cypria- &. Opr. lolne nus graviter indignatus eſt, cum au- Epilt. 9. l. 1d 06 diit, Geminium FPauſtinum Sacerdo- ; tem conſtitutum eſſe tutorem, di- ihen cens, hoc eſſe contra ſtatuta, quæ NE dudum in Concilio Epiſcoporum de- ui Ccreta fuiſſent. Sanctus denique Pe- ine trus Damiani gravi objurgatione in- EHE vectus eſt in Archiepiſcopum Floren- tinum, quèd Latrunculorum ludos exercuerit, indignum eſſe ratus, illos digitos, conficiendo Sacramento ad- hiberi ſolitos, ad ludum uſurpari; proinde illi pro pœnitentia injunxit, ter pſalterium Davidis percurreret, Menech. duodecim pauperum pedes ablueret, cent. 8. eéôsque cibò & eleemoſyna reficeret. caß. 632 bone DEIS! quid ſanctum H 6 ictu⸗ Menoch. cent. 6. cap. 40. 252 (†) dicturum fuiſſe credam, ſi hodie Sa- cerdotes in loco publico aleis, conis, ſelopetis, equorum curſibus, aut in popina inter fumos tabacarios char- tifoliis decertare videret? 5. Habeant ergo homines mundani, habeant ſibi ſua negotia & nugas, Sa- cerdos in mundo verſari debet ſicut ſcopulus in mari, qui licèt omni ex Parte aquis alluatur, intus tamen non madefit. Volo dicere, Sacerdos nul- lo affectu erga res terrenas affici, ſed ita ſe habere debet, ac ſi creata omnia, quæ in mundo ſunt, ad eum non at- tinerent. Et hanc animi ab omnibus creatis avulſionem exigit tum digni⸗ tas ſacerdotalis, tum maximéè 88. Al- taris Sacrificium, quod Sacerdos quotidie immolat. Darocæ in Hiſpa- nia cuùm Sacræ Hoſtiæ mirabiliter in in ſanguineum colorem mutatæ ſunt, deliberatum eſt, ubi Dominus DEus ſacrum hunc theſaurum aſſervari ve- lit? igitur mundiſſimæ telæ lineæ, quam corporale vocamus, incluſæ & mulo impoſitæ ſunt, qui eas ſinè hominis duéctu rectà in templum ho- ſpitalis portavit, non ſiné prodigio; quippe mulus ibi ſub porta templi, qui ſanus vegetusque fuit, repenté mor- tuus concidit: videtur Deus ea at⸗ indi- fticare mentn Un de lenet, und gt Cneni Gkleſti i ad ſigen lerdos one nu, Cakun⸗ ſunm: Ulhm n Un Eeh Csinn Cetdo Caoder nonpe Celumn Eltir Mennt 3 bode; dles ſbus, Acario t: nesmmmntt Enngs: bi Ceben cet oni 8s tunert acenlhe⸗ nns 1, Crenton eum M iabon⸗ Wine 00 mnitaber! un: Otmi 1 ten ne n, len Dene, 1 (†) 6 253 indicare voluiſſe, indignum eſſe, ut jumentum tam ſancto oneri adhibi- tum deinceps ad profana obſequia ſerviret. Sacerdos ſacroſanctum hoc onus quotidie in corde portat, in- conveniens eſt igitur, ut cor ſuum, cœleſti Hoſpite ſanctificatum, pro- fanis affectibus & negotiis indulgeat. Vis, paucis explicem, quomodé Sa- cerdos in mundo vivere debeat? Alcyones nidum conſtruunt penes aquas, eumque tam arétè ac dure claudunt, ut ſi forſan aquæ ex plu- UMenoch. viarum alluvionibus creſcerent, in ent. 6. cap. nidum non penetrarent, relicto ſo- 7. lum deſuper foramine, quo volu- cris in nidum deſcendere queat. Sic Sacerdotem in mundo vivere decet! claudere animum, ut terreni affectus non penetrent, & cor ſolùm versus cœlum apertum gerere debet, ut cœ- leſtia chariſinata in illud deſcendere valeant. ſ. II. 1 X . 6. Verùm eheu! quam linguam nem à dvi- ego loquor in his terris prorsùs pere- tiis alienus grinam! avellere animum à terrenis; eſſe. id multi Saccrdotes adeò non intel- ligunt, ut ipſum Sacerdotium non aliam magis ob cauſam, quâm pro- pter 254 (†) 6£ pter victum & panem, ſeu uti Gre- 5. &reg . 23. gorius loquitur, propter ſubſßidia vita mor. c: 16, praſentis amplectantur. Quin imèò non- nulli ad parochias, ipsdmque curam paſtoralem non alium in finem ſeſe ingerunt, quâm ut diteſcant. Chri-⸗ ſtus Dominus Apoſtolos conſtituit piſcatores hominum, ideè illi laxa- bant retia in capturam animarum, . nunc autem, ait Bernardus, laxan- 5. Seng. . tur retia in capturam auri & argenti; 2. ad Henr. 1. . . senonenſ. hinc ſiquis hodie paſtorale munus vel Eyiſe. ſolicitat, vel impetrat, primo omnium interrogat, quos redditus annuatim illud ferat? non attendit ad obliga- tiones & onera, non ad animas fſal- vandas, non ad vitia extirpanda, non ad virtutes implantandas, ſed ad de- cimas, ad oblationcs, ad annuas præ- ſtationes, pro his tanquam pro aris, & focis pugnat: quod DEl gloriam, & ſalutem animarum concernit, pa- rùm curat, ſicque veriſſimum eſt il- 7. Ang. ap. lud S. Auguſtini: Non quaritur ESlIS kerand. propter JESUM: & illud Bernardi: Funkk. 1 “D Patientius ferimus Chriſti jacturam, quam 2. cona noſtram. Et hæc tinea nonnunquam S&. Eaſil., hom. Etiam Sacerdotibus aliàs bonis, ac 26- 2. in divit, loſis adhæret, qui cum cætera Vitia zrvar. generoseè omnia vicerint, ab avaritia vincuntur. Faciunt ad amuſſim ſum Oth⸗ Acium onyerte ctß Uuncün lencum n i i guibn Cmnen Uörere IIn ren 1 0en GImun numee lt i Uunnitil Ineo G 1 tonisſt Renus lampie Uant Pr IIn s e heren nes nen, Rer! e Pohhet 5 ſen ui inindrn nqle n n knen? ſean ( 08 CN Geo Uilr animun dus, nar lemune indonm 1 anmni do Haninye rPpunch ſell⸗ Annnust m gon Nlge enh, Gim N Dem nlung Oligill Zun 45 () OW 255 officium, rudes docent, peccatores convertunt, ſacramenta diſtribuunt, ægrotis & morientibus aſſiſtunt: ve- ruúm cum egentibus vel obolôò ſuccur- rendum eſſet, torpeſcunt. Sunt qui- dam, ait S. Baſilius, qui in omnibus in quibus ſumptus non requiritur, omnem pietatem oſtendunt, egenti- bus verò nec obolum præbent. Ve- rùm grandi ſuo malo; quod enim per alia opera ædificant, per avaritiam deſtruunt, & ita fit quèòd ſicut paſtor in comædia ignorat, quid ovibus con- veniat; ita ejusmodi paſtores anima- rum nihil de ovibus curent, ſed tan- tüm de ovium lana; id quod SS. Pa- tres vocant abominationem deſola- tionis ſtantem in loco ſancto; quia id genus Sacerdotes avaritià dementati, dum videntur ad aram ſtare pro Deo, ſtant pro lucro. 7. CIna ex præcipuis felicitatibus, quas Propheta Zacharias legi gratiæ ſuperventuras prædixit, eſt illa, quèd nulli in domo Dei eſſent futuri nego- tiatores, & mercatores: Et non erit mercator in domo Domini. Quid intel- git per mercatores? quidam expoſi- tores exiſtimant Deum in verbis his propheticis explicuiſſe differentiam inter auream ætatem legis gratiæ, & inter Zach. 14 Rlbera in Zach, l. c. S. Hrieron. ad Nepot. 256 (†) £ inter ferream antiquæ, in qua taliter dominabatur avaritia, & lucri cupi- ditas, ut etiam domum domini fa- cerent domum negotiationis. Do- ctiſſimus autem Ribera hæc verba Prophetæ de Sacerdotibus novæ le- gis intelligens ait: Mercator in domo Domini eſt, qui opera DEl non DEl cauſa facit, ſed lucri aut honoris, & ex bonis unde aternam ſperare mercedem poterat, caducam & perituram percipit. Hæc ver- ba, mi Sacerdos, alté in animo de- fige, & ex illis nota primòô: indignum eſſie, quòd Sacerdos, qui alios rerum terrenarum contemptum, & cœle- ſtium deſiderium verbò & exemplô edocere debet; ipſe animum auro & argento inordinatè affigat. Nota ſecundèò ex illis verbis, nil magis eſſe pernicioſum, quàm Sacerdotem, qui ex ſuo officio & functiombus diteſ- cere ſatagit; cùm enim in ſuis diſcur- ſibus de nulla magis re, quâm de fui beneficii proventibus, de pecunia & arte œ&conomica agit, facilè contingit, ut inordinatum rerum terrenarumaf- fectum etiam aliis tanquam peſtem affricet; hinc S. Hieronymus monuit amantiſſimum ſuum Nepotianum: Ne- goriatorem Cericum erx inope divitem, & ignobili glorioſum, tanquam peſten icde NO 4 ſon ter le ſice Peti, Gemmam Oquaota rtermn IO no Alum de rik Almogn Nherir Uuulrum NE Ee Nenbn bles I, Chr ne tor teſmuro⸗ Uetolos an i dum, I, Ct II 1 to Enei kime D ebelei α (†) £ 257 inak Nota tertiò ex illis verbis, functio- huin nes ſacerdotales eſſe ejus ordinis & Rdmm pretii, ut non caducam ex illis, ſed fos! æternam mercedem ſperare poſſis: eE O quanta differentia inter caducum bus & æternum! age colloca ante oculos tuOSs modicum illud, cui inhias, lu- DuE Cellum, dein oculos ad cœlum attolle, „Ga téque ipſum interroga: quid præſtat AGE ex utroque quærere, hoc vel illud? t. u hoc periturum, vel illud æternaliter inin manfurum? Et quidquid tibi conſci- nri entia dictaverit, illud mea pace eli- i ge n, E⸗ 6. Eligis forſan divitias? Ergo en oſtendam tibi veras, ſolidas, incor- mimms ruptibiles! Sanctus Levita Lauren- Easque ſolm entius, cum à tyranno ſub comminati- in uſum pau- uIm one tormentorum juberetur Eccleliæ Perum con- ercs theſauros prodere, oſtendit illi nu- ertere debe- ontos meroſos pauperum greges, in quos at⸗ intot⸗ ſacras divitias effuderat. Eundem in une modum, ſi diteſcere cupis, mi Sacer- deſes dos „ oſtendo tibi pauperum ſinus: ſunt in tua parochia, & paſſim alibi claudi, cæci, ægri, pupilli & viduæ, 6 qui fame & inopia ferè contabeſcunt, his opem ferre adeò proderit, ut tibi & tuis divitiis non poſſet meliùs w eſle conſultum; creditores ſunt fal- lere neſcii; quia Deus ipſe cautionem 1 8 R præ- 258 (†) £ præſtat, quod omne id, quod uni ex his minimis miſericorditer fit, cen- tuplò compenſare velit. Hunc certè in finem in ſacra ordinatione manus tuæ ſunt unctæ oleòô, ut diſcas eſſe li- beralis. Repugnas huic doctrinæ? diſplicet tibi, quod loquor, eum ferè modum, quo juvenis Evangelicus, licet præcepta ſervaverit, cuùm audiit: Vende omnia, & da pauperibus, triſtis abiit? Ergo non jam ſuadendo, ſed Præcipiendo tecum loquitur Deus! 2. Mi Sacerdos, non eſt confilij ſed præcepti, in ſacris Canonibus, & communi SS. Patrum doctrinâ con- firmati, quòd ſuperflua, quæ tibi ſup- petunt, tenearis expendere in ege- S& Bern. epif. nos: Audi Bernardum: Quidquid pra- 2. ad Filcon, ter neceſſarium viäctum & ſimplicem veſtitum de Aliari retines, tuum non eſt, rapina eſt. S§. Thom. de Audi S. Thomam Villanovanum: Qui Eillan. ſerm. abundaverit, indigentium penuriam ſupple- de ſanct. Mar. at, ſi non ſupplet, raptor, & homicida eſt; quia non paviſti, occidiſti, qua non dediſti, rapuiſti. Audi iterum Bernar- ln 2. dum: Clamanr nudi, clamant famelici, . conqueruntur, & dicunt: Noſtrum eſt, quod effunditis, id nobis crudeliter ſubtrahitut, quod inaniter expenditis. Eundem in ſen- ſum & ſtylum loquuntur ferè omnes ſancti Patres & Doctores. Vis ter⸗ ſan n opp. ulg il lheo ii ondeo Dherkui, h NÜ h En & Cln ene Ultiencdi ſelnde Uelttione Urane n Eftctun Unn auten, lienci Uskn thaſti. le Unt e imm lbenn olin lallen W ſenad n 40 ind 1 Ui Dobi⸗ 9 6(1t 6 259 , ſan opponere, & argumentum hoc Gtertie inſulſa illa exceptione eludere: Nihil Hit habeo ſuperflui? At ego expedité re- tomn ſpondeo cum diſtinctione: Nil habes diat ſuperflui, ſi ſpectes luxum. Conce- e uιdo! nil habes, ſi ſpectes debitum vi- 0 ene Etum & veſtitum: Nego & pernego. Hus Qum emendi ſunt equi & phaleræ, vcm nutriendi canes, frequentandi ludi, eiGÜα ſpectandæ comædiæ, inſtituendæ com- Uacenm meſſationes, comparenda periſtro- Hitue mata, tapetes, horologia, ſelopeta * AAug. ap. nete aliæque nugæ nugarum, nunquam er . , SCn defectum pecuniarum conquereris Net. 51 Gdhim cum autem ſaturandi eſſent famelici, gurtii Veſtiendi nudi, juvandi inopes, ſub- Nerem ductis humeris reponis te nihil habere le ſuperflui. In India Orientali magni- ent⸗ fica ſunt delubra Pro ſimiis „ hoſpita- , lia Pro ægris avibus & animalibus, NN u immenſis ſumptibus curantur, mis“ & libertati reſtituuntur. Julius Ca- Menoch. pitolinus equo ſuo pretioſiſſimum cent. 4. Mauſolæum erexit. Adrianus cani. cap. 56. bus venaticis ſepulchra magnis im penſis adoravit. Hortenſius arbuſcu- las viné humeéctavit. Heliogabalus integros vini lacus portandis navibus Pares parari juſſit. Et ut à gentilium deliriis ad eum ſtatum transeam, de quo nobis ſermo, Theophylactus Pa- R 2 triarcha 260 ◻ (†) & triarcha Conſtantinopolitanus duo e auft equorum millia aluit, quos non fœ- Pih no & avena; ſed amygdalis, ficubs, fnng & vino pavit: quid mirum quèd ob hanc vitæ vanitatem, à Sacerdotio prorſus alienam à Deo derelictus fu- erit, ut in ſimoniam, in laſeiviam, in ebrietatem, aliâque pudenda ſce- lera non ſinè immenſo populi ſcanda- lo incidèrit? Aliquando in feſto cœ- M næ Domini, cùm audiifſet, hinnu- ne lum equinum in ſtabulo recèns natum 1 fuiſſe, abrupto Divino officio in ſta- dRi bulum, equeſtrem partum viſurus fe- ſtinavit, & dein primùm ad rem Di- vinam peragendam rediit. Sinè du- bio ſi ſic agitur, nemo hominum ha- bebit ſuperflua, indigebunt omnes, non quidem quoad neceſfſaria, ſed quoad deſideria. Quid autem Deus Rcl. 2y., ad iſta? Odivit anima mea, inquit per Eceleſiaſticum, divitem mendacem. Su- pra quæ verba S. Auguſtinus: Dives S§ Ang. ap mendax eſt, qui in his, quæ ad Deum per, tabbatam, tinent, toties dicit non poſſum: in iis au- F. Tieems,. tem, quæ ſunt ad nugas & vani- EA. 25 tatem, facilé poteſt. Eheu! labo- e⸗ ramus vitio mmulterum Iſraëliticarum, in quæ ad conflandum ex auro idolum r contribuere rogatæ, libenter plenis manibûs dederunt inaures & menr. n 14 t. 4 iones ol gnſtin )Age leine e⸗ Arter Uuſt hae n Ehi UmIn ee S Ihnem Win d cO Uncere luikrin , un hecn ler, em, 6 († * 261 lunmt Ha; quibus ſexui fomineo aliàs nihil sI eſt æſtimabilius: ſi dare debuiſſent ad Ais kn eultum & gloriam Dei, mille excuſa- 5. SWca. Bomz. nh tiones obtendiſſent, prout notat S. 35 5 Sois- 3 4 . D . ¹ ten Auguſtinus. &c. ertn . Age, mi Sacerdos Domini, ho- nI diernæ exhortationis materiem ſin- Uum gulariter memoriæ imprime, & quæ onn tua ſit hac in parte obligatio, nun- Bintin quam non recordare. Sacerdos à tu- ,k multu populi, & familiaritate ſœcu- Ies larium ſe ſubducere, domi in ſolitudi- ofecf ne piis exercitationibus vacare, mun- umgin dum deſpicere, à creaturis alienum mas animum habere, negotia mundana t. fügere; & denique divitias non alium honiu in finem poſſidere debet, niſi ut Chri- bme ſtus in pauperibus benefaciat. Juvat H Pro coronide denuè effatum Bernardi g Zern. ſerm. m adducere: Timeant Clerici, timeant 14. in Cant I Miniſtri Eccleſiæ, qui in terris ſancto- es rum tam iniqua gerunt, ut ſtipen⸗ diis, quæ ſufſicere debeant, minimeé ſuperflua, quibüs egeni ſuſtentandi forent, impie, ſacrilegeque ſibi re- tineant, & in uſus ſuæ ſuperbiæ, lIu- Xuriæque conſumere non vereantur: duplici profectò iniquitate peccant, quòd & aliena diripiant, & ſacris in ſuis vanitatibus & turpitudinibus ab- utuntur. O Bone Deus! fi Innocen- . K 3 tius Menoeh. cént. §. caß. J. 262 (†) £ tius III. cæteroquin pientiſſimus Pon- tifex ad terribile & diuturnum purga- torium condemnatus fuit, quia pro- ventus ſacros in ædificia profana im- pendit: quanta erit in altero mundo, & quàm terribilis pœna eorum Sacer- dotum, qui ſolum nomine tenus fuêre ſpirituales, vita autem & animo ex toto ſæculares. &cc. HEBDOMADX SANCTX Dies VI. In honorem baſſionis Do- minicæ. Virtutes internæ Sacerdotis. DVecet nos (Sacerdotes) implere om- nem juſtitiam. Matth. 3. Meditatio I. De Humilitate, Diſcite à me, quia mitis ſum, & humi- lis corde. Matth. I1. Unätum I. Magnus eſt DEIIS, to- tum mundum implet, & magnitu- dinis ejus non eſt finis: & tamen na- turam humanam aſſumpſit, in infan- tuli corpore vagiit, in ſtabulo natus eſt, pauperes parentes elegit, in offi- cina n fah Er hom mlle les il enntt, Undemir gßs mn Dchariſk as reyr ohtumv 1a flun Ullne Gönon uſ. , Ptehns Uiccan H hi un tabe lbet ferent Eirumt Gerot Fem, Ilnione 6 Conh Umntn Cdnin Ulnan Gy nnu Mer: tlſumude mummn t, gün ron teromm kunn eteniztt & ad N tonnl Cercoi )ingn 3 I. Cud ſty 1 abu⸗, 6 N enn, (†) & 263 cina fabrili triginta annis delituit, in- ter homines plebejos, claudos, cæ=- cos, miſeros ůt maxime verſatus eſt, rudes piſcatores in ſuum collegium vocavit, ſuperbos reges deſpexit, tandem in cruce mortuus eſt: Et quod magis mirandum eſt, ſacroſanéctam Euchariſtiam inſtituit, ubi maximus Deus reverà factus eſt minimus, & non tam verbo quàm opere ex cathe- dra vilium ſpecierum virtutem pro- fundiſſimæ humilitatis prædicat. O! quis non erubeſcat eſſe arrogans? Punct. II. Sanctiſſimus hic Deus ſub ſpeciebus Euchariſticis deliteſcens, cui cœlum ſedes eſt, in quàâm vilem ſæpe habitationem, in quâm ſordi- dum tabernaculum incidit? hærere debet ſæpe ſine lumine, ſine ornatu, reverentia inter pulveres, inter ara- nearum texturas, inter digitos impuri Sacerdotis: collocatur in lingua blas- phema, laſciva, detractoria in com- munione, demergitur in cor pecca- tis conſpurcatum, & ibi, donec ab- ſumantur ſpecies, morari cogitur.- O quàm mallet projici in fœculentam lacunam! quid humiliùs? Punct. III. Hic nullus illi comita- tus, nullum famulitium, ſed vilis, & pauper amictus: non veniunt huc K 4 Magi 264 ◻ (†) £ Magi Orientales, & opulenti Reges, ut munera, thus, myrrham & aurum afferant, non paſtores ut illum ado- rent, non Angeli ut cantent, non pecora ut halitu illi ſerviant: non lau- datur voce de cœlo delapfa, non cla- rificatur nube ùt in monte Thabor, non prædicatur à Diſcipulis; hinc ſannis, & probris hæreticorum ac in- fidelium exponitur, & à tepidis etiam Chriſtianis vilipenditur. O Folb, quis mihi ſit ſenſus hæc cogitanti, & inter pollutos digitos meos, in otio- ſa, detractoria, maledica lingua, im- puro corde, in cloaca ſordium, in ſentina ſcelerum te contemplanti? mi magne Deus, da ſenſum aliquem ſimilis humilitatis! da, ut cujus maje- ſtatem non poſſum aflequi, ſalkem imitari ſtudeam humilitatem! Da mi= hi teneros hujus virtutis affectus; quoties dico celebraturus: Conßteor DEO! quoties ingemino: Domine non ſum dignus! quoties dico: Nobis quo- que peccatoribus! Da ut non minus cor- de, quàâm corpore me profundéè ab-⸗ jiciam coram te, ut magna, ſed hu- milis Mater tua, Magnus, ſed in oculis n parvus Joannes Præcurſor tuus! C. Pro- u mmnilteti⸗ Reri & PploR inone Ullcap ünt: Iunmle llgen moll Eppul. Ehhihd Men ſee Setann d Inte, Clolnts Run, Ns lititis Puge Vul ncent α (†) π☚ 265 enti N “ Propoſitum practicum. Ilunn Chriſtum Dominum imitandi in virtute en,è BPumilitatis. Exemplô ſancti Philippi t m Nerii & Felicis Capucini, qui cum à² lynrt populo Romano in ſumma ſanctitatis elh Opinione haberentur, interdum in publica platea confabulari, & jocari ine viſi ſunt: Philippus Pelici interdum Nolton. cent. gicht ſuum pileum imponere, viciſſim ab ?. . 2. Mir. O illo lagenulam, qua vini eleemoſy-2². nam colligebat acceptare & inſpectan- cogiani 4 u te populo bibere ſolebat: quod cer- D tè hi ſancti DEl famuli non alium in Erkn finem fecerunt, niſi ut populus con- * ceptam de ſe fanéctitatis opinionem imie Mutare, & pro hominibus levibus ac *R diſſolutis ſe habere inciperet. t Meditatio II. 45 1 De Manſuetudine. us Fratres, etſi præoccupatus fuerit home M, in aliquo deliécto, vos qui ſpirituales ie eſtis, hujusmodi inſtruite in ſpiritu le- nitatis. Gal. 6. 9, Pndtum E. Chriſtus totus mitis in cuh⸗ vuhku, verbo, opere. Ex oculis elucent ſuaves benignitatis radii, ex . R Ore Eeccl. 4. 266 W (†) £ ore dulcis ſpirat lenitatis favonius, in toto corpore agnus eſt: errantem oviculam bonus Paſtor per avia & in- via quærit: filium prodigum redeun- tem benignè recipit, imò ad reditum adverſitate cogit, & veniam tribuit: injurias benefaétis compenſat, diſci- pulos ignem de cœlo evocantes in- crepat: adulteram defendit, & quo- tidie peccata totius mundi diſſimulat. Præcipuè autem hanc virtutem man- ſuetudinis exercet in Euchariſtia: 6 quot ibi injurias tolerat! non con- digne tractatur à tepidis Sacerdoti- bus, inhonoratur ab irreverentibus Chriſtianis, indignè ſumitur à pecca- toribus, irridetur & contemnſtur ab hæreticis, & tamen tacet, imò pro inimicis ſuis Patrem rogat. Quid tu Sacerdos? cur usque modo manes ſicut leo in domo tua? Punct. I. Hunc agnum toties attre- ctas, toties illo veſceris, cum hoc agno habitas, prandes, coœnas, ambulas, dormis & tamen nil minus, quàâm agninam indolem induis! cùm vel verbulô offenderis, aut honori tue vel in minimo derogari putas, exar- deſcis, in furias ageris, & contra inimicum, plùs quàm laici, vindi- tam quæris! Quid hoc rei? Punct. Dunck. Nrc wut 6 e 6 co cu Es il Undemn Nyrins lietus Mlinnn Uun gu Uihele Dumlu odor Velſariu mgis Gandaln l e0 06 en Urnin Eheſee Pnee food bi erin. ücdie Uhnitare Recnt fawoniiet : erknne er aa l umkete ad ed hiamte ellit, d OCANt! it Gi n ttuten Chaiſi oNG 8 Alent leretent tar aen remni. . G 1olo * totot umkoe; 3 ind ch Honmii cb⸗ 4 E el * (14) $ 267 Punct. II. Pretioſior tibi debet eſſe hæc virtus, quàâm ut illam pro ver- bo, aut ſigno venalem habeas. Sem- per in ſacerdotali pectore cuſtodiri debet virtus manſuetudinis (verba ſunt S. Gregorii) ut & iram manſue- tudo cuſtodiat, & manſuetudinem zZelus diſcretionis accendat. Et quid tandem præcipiti bile tua lucraris? Imprimis apud teipſum lIucraris animi inquietudinem, cùm te ipſum pigeat poſtliminiò, perdidiſſe grande me- ritum, quod edomatione tuæ paſſio- nis facilé conſequi potuiſſes. Apud Deum lucrari vindictam & ſupplicium, quod ordinariè in eo conſiſtit, ut ad- verſarium tuum, ejúsque cauſam, magis quàm te, tuâmque defendat. Apud proximum denique lucraris F. Oreg. Hom. 6. in Evang. ſcandalum, utpote qui haud parum ex eo offenditur, cuùm videat Sacer- dotem, qui ex officio ſuo Chriſti man- ſuetudinem imitari deberet, in re le- vis momenti magis, quàm laicum ef- ferveſcere. Veriſſima ſunt iſta, 6 Bone Deus! ah! pudet & pœnitet, quod bilioſæ naturæ meæ mancipium fuerim. Tu peccata, quibus à me quotidie offenderis admirabili longa- nimitate diſſimulans non vis mortem eccatoris, ſed magis ut convertatur 2 5 & vi⸗= Sanche. eg. Pkl. V. 6. c. . 268 (1) & vivat: ego autem viliſſima, & omni contemptu digniſſima creatura, cùm vel verbulo offendor, ad ferrum & flammas prô puder! provoco! Da veniam & tuam ſanctam gratiam! ci- curabo rebellem hanc paſſionem, ſin- gulariter autem ſtatuo, quod primam; quæ mihi obveniet, injuriam amore tui patienter ſufferre, & beneficio compenſare velim. Propoſitum practicum. Tmirandi manſuetudinem Chriſti. Exem- plô S. Chryſtophori. Milites à tyran- no miſſi, in vincula illum dabant, va- riisque tormentis excruciabant, de- mum arbori alligatum ſagittis impete- bant. Veruùm ecce! ſagittæ ex arcu= bus emiſſæ in aere immobiles heæſe- runt! concurrebat prodigii viſendi caufa ingens hominum multitudo, & inter hos ipſe tyrannus, verùm ſuò infortunio! una enim ex ſagittis ex aëre delapſa oculum illi non ſine im- menſo dolore perfodiebat. At S. Chry- ſtophorus commiſeratione tactus præ- Oepit, ut poſt ſuam mortem læſus ocu- Ius ſuo ſanguine tingeretur, quod ubi factum eſt, oculus mitigato dolore ex integro ſanatus, & priſtinæ venuſtati redditus eſt. Medi- ſlina. Obecden Uii mun rerdho Donino 16l Kt Votminds negot Olns buſih honn ſeiro nnncr le I na Cn Atur, femn OvocI gratanl horen’ od in riam me E beren . tesin Gabem iabant, ttsin⸗ inetli Cgin leinen Velmne nol . tle n Nlun 1 C. (†f) &£ 269 Meditatio III. De Obedientia. MWiſtri ejus, qui facitis voluntatem ejus. Pſal. 102. PLnctum J. DEIIS ſingulariter amat obedientiam: hanc coronavit in Abrahamo, inobedientiam verò & propriam voluntatem, ſam à tot ſæ- 5 J culis in Adamo & poſteris punivit, & hodiedum punit. Vis placere DEO? obedi! melior eſt enim obedientia quàm victima. Putas forſan, mi Sacerdos, Obedientiam eſſe hederam, quæ non niſi muris Monaſticis adhæret? Putas Sacerdotes & Olericos ſæculares eſſe Dominos ſui juris ac voluntatis? Er- ras! & toto coœlo aberras! cùm enim Dominus Deus homines per homines in negotio ſalutis dirigere ſoleat, & Omnis anima ſublimioribus poteſtati⸗ bus ſubdita eſſe debeat, neceſſe eſt, ut non minus ſuperioribus tuis, quàm Religioſus ſuis, obedientiam præſtes. Et nunquid hanc in ſacra ordinatione, iterum in tua promotione promi⸗ iſti? Bunc. 1. Reg. 15. Pſal. 39. Joan. 4. Zac. 2. 270 „(†) * Punct. I. Deus nil magis ferè amat, quàm pronam obediendi, & aliorum directioni ſe ſubjiciendi voluntatem. Ideòô DEI Filius ab æterno promptus, paratúsque erat in tempore obedien- di: & quamvis natura humana usque ad ſanquineum ſüdorem repugnaret, proteſtatus tamen eſt ad Patrem: non mea, ſed tua voluntas fiat, factus obe- diens usque ad mortem, mortem au- tem crucis. Hanc virtutem obedien- tiæ à primo nativitatis momento us- que ad ultimum halitum conſtanter tenuit: In capite libri ſeriptum eſt de me, ut facerem voluntatem tuam, Deus meus rolui. Item Meus cibus eſt, ut ſaciam vo- lantatem ejus, qui miſit me. Et iterum Erat ſubditus illis. En! Deus homini- bus, Dominus ſervis, Creator crea- turis ſubditus eſt! & tu, cui volun- tas propria tam ſæpe & tam graviter nocuit, ſubeſſe renuis? Pundt. IIl. Obedientiam hanc Chri- ſtus Dominus maxime patefacit in SS. Euchariſtia: à Sacerdote toties quoties vocatus adeſt, relicto ſinu Batris ſub ſacris ſpeciebus ſeſe occu- lit: ab uno loco in alium, & non ſo- Ium in palatia Principum, ſed in tu- guria pauperum portari ſe ſinit: in Taſculis & tabernaculis ſæpe haud de- center Cellter m lmine, Utb el eice P. it. lumnn, 60. guen fe lucul ihere, uuſper, lijco , n ia un eie Oelie Abba hum Unmecten le ber En efle eüt E r, 0 Rluch sfaen HCd VOlone on Ole obel⸗ Cunmnut 1tehuun Moen tennchen Votnenot oli in e 1, D rfis Il ie ens e⸗ Jenne ι (t) 2271 center mundis, & nonnunquam ſine lumine, ac omni veneratione deſti- tutus deliteſcit; & demum vel in ipſa ſordida peccatis corda demergi ſe per- mittit. O prodigium! Deus obedit homini, & ego miſerrimus homun- cio, quem voluntas propria non una vice luculenter decepit, volo mei ju- ris vivere, refractarius contra manda- tata ſuperiorum? Indigna res! Deus ſubjicio jam tuæ ordinationi intelle- ctum & voluntatem! permittam me duci ab aliis! errare non poſſum, ſi tuam directionem lubens ſequar! Propoſitum practicum. Obediendi ſimpliciter, promptè, alacri- ter, & perſeveranter. Exemplô Joan- nis Abbatis, qui juſſu ſuperioris per integrum annum aridum truncum humectavit. Placuit Deo valdè hæc cæca obedientia, ideò truncus tan- dem effloruit, & fructus protulit. Superior has fruges diſtribuit fratri- bus dicens: Ecce! fructus obedien- tix. O quàm felices erunt obedien- tiæ fructus in altera vitâ! 3 (0) 6% Medi- 272 († Meditatio IV. De Caſtitate. Mundamini, qui fertis vaſa Domini, Iſa. 52. Plrdtun J. Munditiem cordis & corporis exigit in Sacerdote Chri- ſtus DEl Filius, quia ipſe eſt Virgo, natus de Virgine, inter lilia, id eſt, Virgineas mentes paſcitur, & in ni- weo ſpecierum Euchariſticarum thro- no requieſeit: quantus amator purita- tis, tantus oſor omnis immungditiei, præſertim in ſuis Miniſtris; hinc Apo- ſtolos ſuos omnes cœlibes eſſe voluit, & in toto Evangelio non legitur vel nominaſſe peccatum caſtitati contra- rium. . Punct. II. Sacerdotes officio ſuò ſunt Angeli ergo ſicut Angeli corporeæ mo- lis ſunt expertes; ita & illi ab omni car- nalitate alieni ſint. Præterea Angelo- rum Dominum manibs ſuis contreé- Gant; quàm puræ ſint oportet, hæ manus, hæc lingua, hoc cor, quod pu- riſſimum Dominum recipit. Sacerdo- tes antiquæ legis, utut uxorati fuerint, tamen pro ordine vicis, qua miniſtrare debebant, continuerunt ſe: ſi hoc . factum adonn'⸗ Non te d unbra UumChri ihn Nunck. rqne Abesin lieant eline I radlt AUbpith Gnnd 5 U Dor Klurbist 10, Chrn Donind em mac c Vrt, Enumna undanie nhmnn angeli Uur d nem, ors Ro liin ao iſ (†X) W△☚ 273 factum eſt propter umbram, quid non te deceat, Sacerdos, propter adumbratum? Non circumfers figu- ram Chriſti, ſed conſecras & mandu- 6 cas ipſum Chriſtum. Puntt. III. Munditiem clamant plerique ritus & cæremoniæ, quas m adhibes in Sacrificio; nam primèò, albâ ee candicante indueris, eâque confecta eeh eſt ex lino non ex lana: quare? quia h,Klanæ radix eſt caro animalium: pro- t En cul abſit hic quidquid carnem redolet. enm Secundéô, cùm cingulo cingeris, ex- mmN Prefse Dominum rogas; ut extinguat in lumbis tuis humorem libidinis. Ter- 8lirt tio, cùm manus lavas, virtutem à Sdes Domino rogas ad abſtergendam om- ngn nem maculam, ut ſine pollutione men- Hen“ tis & corporis DEO ſervire valeas. Quarto, antequàm ad Evangelium le- gendum accedis, iterum Oras, petisque « mundari cor tuum &c. Cogita jam, ſi tanta mundities requiritur ad dignam Evangelii lectionem, quanta requi- titur ad conſecrationem, contrecta- rionem, & ſumptionem Dominici corporis? O Domine IEStI, ſine dubio ad Venerabile hoc myſterium W requiritur talis puritas, qualis in me “ miſero peccatore non invenitur! ah! debuiſſem altari tuo adſtare inſtar An= 8 geli, Sanchez. KReg. DEl F. Ne C. . 274 (t) * geli, & quis ego ſum? debuiſſem ab omni carnis macula omninèò eſſe ali- enus, & qualis ſum in cogitatione, Verbo, opere? O Deus meus, mun- da obſecro cor meum! purifica ſen- ſus meos, & da mihi gratiam veræ pœnitentiæ, ut jugibũs lacrymis de- plorem, quidquid contra virtutem adeò gratam & æſtimabilem admiſi! Propoſitum practicum. Cobibendi ſenſus externos, ut in animo ſis continens. Exemplô S. Leonis Pa- pæ: fuit ſanctus Vir adeò caſtus & continens: ut nullam unquam fœ- minam aſpectu & colloquio, citra maximam neceſſitatem dignatus ſit: quondam 88. Euchariſtiam commu- nicantibus diſtribuens, ex improviſo fœminam manu tetigit, & ecce! in- conſulto errori adeò indignatus eſt, ut manum ſibi amputarit. Placuit Beatiſſimæ Dei Genetrici tam inteme- rata animi integritas, apparuit illibato Pontifici, eique amputatam manum ſanam, integramque reſtituit. Con- orya ind 41 kimtin El, ade UIgn le Tim il tana M, ſa n erli Gellüme Uilöhe Ubiicint Auoanin Rheyitab Nosinin Cdier, no dio (lem vi 0 1t ter Il. n e Entnis Rreſar 8 Gebellet winde⸗ Cogium Mercyn perfa genim, 8 lacpynu htnn in emadn ſn 649, 4 8, Leui e e n Gnu logno, fim 4 Ceen Cgnn zri einn, annt, l 9 Ain⸗ (t) H 275 Conſideratio ſexta. Motiva ad ſalubrem Dei timorem inducentia proponuntur. 1I. Ab inducendum ſalubrem DElI Timorem, qui veræ ſapien- tiæ initium ſit, multum prodeſſe po- teſt, adductas hactenũs Radices cum malignis ſuis fructibus attentiùs ſub- inde rimari, ſecumque expendere, quid tandem ſit illud, propter quod homo, factus ad Imaginem Dei vo- catus cæli incola, & Hæres Dei, cru- deliſſimæ Cacodæmonis, jurati & ca- Pitalis hoſtis Dei, & ſui, tyrannidi ſe ſubjiciat, & pœnarum æternarum, plusquàm cogitari poteſt, atrocium, inevitabili periculo ſeſe exponat; & alios inſuper, etiam quorum cura ipſi ſtrictiffime incumbit, planè immiſeri- corditer, & impiè negligat, imo peſſi- mo ſuo exemplo ad æternam perni- ciem violenter impellat? Hinc pote- rit ulterius & II. Studioſius oculos reflectere ad ipſam æternitatem, nullis annorum centuriis, aut millionibus finiendam, quàâm irrefragabili lege lata quivis neceſſariò ingreditur, vel bonam vel ₰ 2 ma-=- 296 (K)3£ malam, æternùm felix aut æternum infelix. Quid eſt æternitas? eſttem- pus, quo quidquid dixeris, minus dicis. Quid eſt æternitas? Eſt tempus quod omnia tempora in ſe comple- Stitur, præteritum, præſens, & futurum! Quid eſt æternitas? Eſt dies quam nulla nox, eſt nox quam nulla dies ſubſequitur. Quid eſt æ- ternitas? Eſt circuitus annorum;, qui nunquam deſinit. Quid eſt æternitas: Eſt circulus temporum, qui nec me- dium, nec finem habet. Quid eſt æ- ternitas? Eſt duratio, quæ immor- talitati Divinæ commenſuratur, & omnem captum tranſcendit. III. Examinare ſeipſum ad Judicis ſeveri, & exacéti ſtrictiſſimam truti- nam, in qua actiones omnes Sacer- dotis accurate ponderabuntur, & a- nimarum commiſſarum ſanguis de il- lius manu requiretur. IV. In memoriam reducenda vitæ humanæ brevitas, ſi cum æternitate conferatur, & mortis nimia ineerti⸗ tudo, ac certitudo. V. Admovenda infernalium p; nalitatum intollerabilis afflictio, damnatorum vox hæc lamentabilis: ſi daretur hora reconciliationis, aut ſaltem quietis! ſi daretur guttula aquæ ue in Gerur netur, Untomm Tun torn Pumor l, e Drn Kahnli n Ceen Uinbz e d rel Une me Tundan . ed ho lr kec Etumn lid ni tenn icum Ill.5 lloe⸗ ne int Muden aper⸗ un. ll. I Ut en 881 eter , Eten ſe con relend, ernitat no mnorum Keran gui t Qte gue⸗ inm ſurav, Hit. n 4 5 Enm. Nn inmm ſanglos tiii 1 Nen mid M. nllunk , DW ininn 1 (†) £ 277 aquæ immani æſtui mitigando! 6 ſi daretur ſpatium pœnitentiæ! certè ſi daretur, vellent illi omnium ægro- tantium dolores, omnium Marty- rum tormenta, & omnem omnium tyrannorum crudelitatem exantlare! VI. Diligentiùs Statum ſuum ad veræ Prudentiæ Regulas componere, & applicare. Exempli gratia. I. Si moriendum jam hoc die eſſet (& certè fieri poteſt, & multis nihil minus cogitantibus ita factum eſt) quid vellem me feciſſe? optabéne tunc me ebrietati, illicitis amoribus, mundanis divitiis, nugis nugarum, &c. deditum fuiſſe? certè non. Quid ergo jam facio? cur illa deſero? quod ut feciſſem, totum mundum tuno daturus eſſem: ſed eheu fruſtra & ſerò nimis? Quia per totam æterni⸗ tatem non dabitur hora aut occaſio; unicum opus ſalutare operandi. II. Si alius, cujus ſalutem in tuto collocatam vellem, bonus amicus me interrogaret, quid ipfi ſuper ſi- mili ſtatu ſuo ſuaderem? Dicéremne prudenter, ut in tali vivendi modo pergeret? Cur ego improvide per- gam? Cur me minus amico diligam? III. Si coram Chriſto Judice ſtan- dum mihi eſſet (& erit certò) vel= 8 2 lémne . (1) lémne me ſimilia ſectatum fuiſſe? Cur non ſam reſipiſco? IV. Quid per totam æternitatem optabo cirea meam vitam? Qur non jam incipio procurare illud? V. Quid dicit & cogitat de me DEIIS meus? quid Beatiſſima Virgo, in qua poſt Deum ſpem omnem ſa- lutis colloco? Quid Angelus meus Cuſtos? Quid ſancti Patroni mei No- minis & patriæ? An ſpem illorum ad- impleo? an vitam æmulor? an mo- nitus obſequor? an patrocinia pro- mereor? an deſideriis, votisque ſa- tisfacio? VI. Quid judicat Diabolus de hac vità meâ? Si placet ipfi (uti ſine dubio placet) quàm ſtupide deſipio, quèòd jurato, & plus quàm capitali hoſti meo ulla in re placeam? Has & ſimiles Prudentiæ Regulas, ſeriò & ſæpiùs, invocato etiam Au- xilio divino, quis adhibeat, & certô experietur in ſe magnam mutationem, ſemper tamen ad Particularia ſua deſ- cendendo. Nam bene dicit ille: O Eterritas, Æternitas, Æternitas! quem tui conſideratio non movet ad rectam vitam, is aut Fidem, aut ce- rebrum & cor amilit. In- Euntie Can 1 NE Enenis u poll Puerun 0ohui, n lirer tnt emtes bloe la ge Murrd Llarun latlsd uorn . teftane 4 eri Se e Darl Ala) lrhei o U r le ſin luli „α (†4 279 liſen Inſtructio VI. diu Qua ratione Sacerdos erga patriam M! & amicos ſe habere debeat. 1. Etuo, ne ultima exhortatione, qua Sacerdotem ab omnibus Sacerdos ſ⸗ terrenis alienum, & ſiquidem ſuper- tuin exucte Hua poſſidet, non niſi ad inopiam gepet. pauperum ſublevandam profuſum eſſe volui, metuo, inquam, ne crabrones excitaverim. Quid ad me pauperes? cogitat nonnemo, ſunt mihi amici, parentes, agnati, & cognati inopes, his ſuccurrere præ exteris teneor; quia de ſuis laboribus ac ſudoribus plurimùm contulerunt, ut me ad lit- terarum ſtudia, & tandem ad hanc ſtatüs dignitatem promoverent: ini- quum eſt, ut eorum exſpectationem defraudem! Mi Bone, quisquis ita loqueris, non tibi reluctor! nulla re- gula eſt ſine exceptione! ſi amici ve- rè pauperes tibi ſint, præſertim tales, qui ab aliis vitæ ſubſidia emendicare erubeſcunt, poteris ſine dubio, quæ nt de um in Onmnen! Dnlmeid⸗ an Cenuf Ctille! rmim⸗ alut. iece ex proventibus Fccleſiaſticis tibi fu- m perfunt, in eorum ſinus præ exteris aut alienis profundere, imèò ſi paren- EX tes ſint, aut amici tales, qui tibi per ſtudiorum curricula, aut ordine ad Matth. 19. S§. Ambr. lib. 1. oßt. 280 (†) impetrandam promotionem de ſue opem præſtiterunt, etiam de æqui- tate teneris. Verùm adverte! ut Dominico illi præeepto: G& vis perfe- dtus eſſee = = da pauperibus: aliquatenus fatisfacias, bene & optimè ages, fi conſanguineos, ſed quà pauperes in- tuearis; ſie enim non carnis & ſangui⸗ nis, ſed veræ Charitatis opus erit tua erga amicos liberalitas, neo teipfum ſed Deum in illis conſiderabis. Auch Ambreſium hac de re diflerentem: Probanda eſt illa liberalitas, ut pro- ximos ſeminis tui non deſpicias, ſi egere cognoſcas. Poteris fubvenire tuis, non tamen ùt tuis, ſed ut ino- pibus; quia non propterea te Domi- no dicaſti, ut tuos divites facias, led ut vitam tibi perpetuam fructu boni Ooperis acquiras. Quibus verbis ſanctus Eccleſiæ Doctor eandem noſtram di- ſtinctionem approbare videtur. Quid multis? Chriſtus Dominus non Apo- ſtolis ſibi chariſſimis, aut conſangui- neis ſibi adhærentibus, ſed famelicæ turbæ, quæ integro triduo eum ſe- cutæ fuerant, panem prodigiose mul⸗ tiplieatum porrexit. Hinc benè at. z. Operæ igitur pretium eſt, ut tendat, Poſtquàm de prudenti ac debito divi- tiarum uſu ultimèò locuti ſumus, jam &— pau- (Chuc lelosen Loonin lIc⸗ öpelo oinsh Uegrente Clinti Eyrlnert Eeen Pphetu Unnne leſci⸗ in Drl Chrido⸗ kteris 1 Ginon i ſeyet⸗ n l. r Llnpn eant deg in lanndh Ilns N Mnieſt Lbene Knb hen 1 (†) G 281 en e & paucis explicamus, qua ratione Sa- ndeα Cerdos erga parentes, patriam, amicos retett & conſanguineos ſe habere debeat. Aichunt §. I. S 3. Incarnatus DEl Filius quondam e non ſie ueti diſcipulos ſuos ad rigoroſum examen vocatus à car- nbli vocans, interrogavit: quem homines ne & ſangui- Pbentt dicerent eſfſe Filium hominis? & ecce! e. ees diſcipuli in diverſas opiniones abrepti, N repoſuerunt, aliqui, eſſe Eliam, alii Gſeen eſſe jeremiam, alii eſſe redivivum esI Prophetam. Petrus autem Divino ehen lumine illuſtratus, & pro honore fui Ee Magiſtri zeloſior ſubintulit: Tu es F- Edii Eius DEl vivi, qua confeſſione adeò ae Chriſto Domino placuit, ut eum præ Sis: cæteris beatum pronunciarit: Beatus ſuen es Simon Bariona, quia caro & ſanguis Ml teh. 151. tböſti von revelavit tibi „ ſed Pater meus, qui in aln colis eſt. Felicia tempora, quibus ex ene G diſcipulis Chriſti non loquebatur caro &&n ſanguis, ſed ſpiritus Divini Patris! quæ cauſa ſubeſt, quòd hodie Sacer- dotes in cathedra;, in catecheſi, in ſacro tribunali, aliisque ſacris functio- 1s Nen) nibus Huctum nullum faciant? cur manifeſte vix non patet, quòd gratia & benedictio DEI illis in ſacris fun- e, Ctionibus non cooperetur? cauſa eſt, quia caro & ſangiiss ExX ipſis loquitur: ⸗ 5 volo 282 O (14) G volo dicereé, quia ad ordinem ſacer- dotalem non à Patre, qui in coslis eſt, ſed à parentibus, à cognatis, ab ami- cis vocati ſunt. Dantur parentes, qui dum filium enutrierunt, qui nec ad religionem, nec ad militiam, nec ad conjugium quadrat, illum importu- nis recommendationibus, precibus- que ad ſtatum Eccleſiaſticum promo- vent, dicentes, ſic poſſe filium, dum pinguem parochiam cum tempore obtinuerit, & ſibi in ſenio offam pro- curare, & fratribus ac ſororibus, éo- rûùmque liberis opimam hæreditatem parare. En! caro & ſanguis, non Pa- ter, qui in cœlis eſt, hunc Clericum vocat. Errorem hunc perniciofum egregie promovent nonnunquam Præſules Eccleſiaſtici, qui nepotes ſuos, licèt vitiis dediti- & indocti, adeéque ad docendum inutiles ſint, tamen dignioribus præferunt, cisque ſacros ordines, & curata beneficia in beneficium totius familiæ conferunt-. Audi quid hic in mentem mihi veniat! Nuper otii cauſa ex Bibliotheca do- meſtica librum profanum quidem, ſe⸗ non ineruditum deprompfſi, quem velut ex inopinato aperiens, incidi in paragraphum, ubi auétor difcutit, quænam ſint dotes generoſi, & 4d venan- Enundan m eſe, Inkont Ablste lth,pe Acend, Peldtus. Dhundn natiu Utez an ercoti Celt 3 lenrſe uls,Cen Ul ſtan 3 1 Mn lci 3 le laen e! tr 20 osſfli iha ilrs 1r, ſ. Uohin Garn eſea Umaul lch Gon oni un 4 (†) £ 283 enke venandum idonei canis? dicitque il- nneik lum eſſe, qui eſt toroſus, magnus, Sdä lata fronte, nigris & flammeis oculis Mene auribüs tenuibus & longis, collo pro- E ductô, pectore carnoſo, villô tenui n, ac denſoò, colore non uno ſed mixto nimd præditus. His lectis ſubſtiti, ac ge- Mekh mebundus cogitavi! quâm longe um accuratius magni Domini indagant in Humd dotes canis, quâàm in qualitates boni uUE Sacerdotis! ſi canis prædictis dotibũs hng careat, ad venandas feras non adhi- forinse betur: ſed ſtudioſus male moratus & ele rudis, dummodè ſit nepos aut cogna- SNHE tulus ſtatim in Sacerdotem ordinatur, eCm etſi ad venandas animas ineptior ſit, emd quàm ad venandas feras canis præ- Onnums dictis qualitatibus deſtitutus. Hinc m illæ lacrymæ! hinc tot animarum rui- im næ! Quondam Mater filiorum Zebe- Weber. At. nuis“ dæi ad Chriſtum venit, rogitans ut diſe. font. 49. duos filios ſuos in primis regni ſui ſe- X.. 1. bent dibus „ unum à dextris & alterum à Cli⸗ ſiniſtris collocaret, ſperans indubitan- Matth. 20. itir ter, ſe ob cognationis & ſanguinis te Propinquitatem à Chriſto exaudien- α dam eſſe. Quid DEl Filius? in mulie- 6 rem auſtere invectus repulſam illi de- 6,3 dit, quæſivitque, an duo filii calicem r Paſſionis bibere auſint, quem ipſe 9 bibiturus eſſet? Hodie veniunt non ſc minùs Joan. 3 Card. Eug. in Joan. 3. . n. 6. 284 (†) £ minuús matres ad Fccleſiæ Antiſtites, offerunt ſuos filios, rogant pro illis primarias ſedes: fit etiam quæſtio, an poſſint bibere calicem, ſed non cahcem paſſionis: & ſic contra men- tem & ſpiritum Chriſti, Domini cog- natuli ac nepotes ad præbendas, ip= ſãmque curam paſtoralem evehuntur. Quid deinde ft? quid agunt in Eccle- ſa ejusmodi promoti ? Quod natum t ex carne caro eſt, & quod natum eſt ex ſpi- ritu, ſpiritus eſt? ſůpra quæ verba Cardi-= nalis Hugo: le Eccleſia non mirum eſt, illi, qui promoventur à ſpiritualibus ſpiti- . Chryfel. 2. tus ſunt, & qui à carnalibus caro. Væ e dtgr. promoteoribus carnalibus; quia mala Matth. 14. omnia, quæ ex iniqua promotione refultant, in eorum animas recum- bunt! Sed dices forſan: non cogna-= tulus meus, cliens meus eſt optimæ & ab omnibus laudatæ indolis! Eſto ita, quid tum? Percipe, qua ratione S. Chryſoſtemus in rem præſentem diſcurrat: Ei, qui vult alterum ad officium ſacerdotale pertrahere, ſuffi- cere non judico teſtimonium, quo opinione collegerit, ſed cum favoré illius bonæ opinionis etiam ipſum ani- mum illius, qui eligitur, noſcat gi⸗ ligenter. Monetarius debet prius ponderare, & probare argentum;, anteé- Ptegun t. Det Ur, eun woe lemse et me Citum 0bor oon: rhter glne abts, Tonbis Cindur UUim N lnt, Us cun Potis n lant, onis S Hien in en r Uen Ob I l e Urennn „ (1)ς 285 EAmk antequàm illi formam Regis impri- n oi mat. dnen 4. Petrus Apoſtolus in mari piſca⸗ n, Er batur, & Chriſtus in littore apparens ConmD eum vocavit ad ſe: nihil moratus Domma Petrus exilit in mare, cumque inci- bens peret mergi, lamentabili voce ad neſchun Chriſtum clamavit: Domine ſalvum me umihe Yac! Obone Deus! ſubintrat hic Chry- 4 petr. Chry- us ſologus: Petrus à Chriſto vocatus ſol. ſerm, go. ; mergitur, quanto magis mergentur Gelar ii, qui non à Chriſto, ſed parentum G Precibüs, patronorum recommenda- ul tionibus, & cognatorum favoribs α. Vocantur? Eheu! experientia docet, qun quàâm turpiter mergantur, id eſt; m quàâm muneri ſuo omninò non ſatis= mnl faciant „& potiùs ſibi quàm Deo, po- tiùs curæ ventris quàm curæ ovium, ek potius mundo quàâm Eccleſiæ, potius old! lucro pecuniarum, quàâm animarum dum vivant, & denique una cum ſuis pa⸗ “ tronis & fautoribus pereant, dicente ere S. Hieronymo: In ordinationibus malo- 4 Hieron. eed vum particeps eſt peccarorum, qui tales con- “. 16. in c. un 1 Mituit. Notatu digniſſima eſt anago- 5 . a. ni⸗ gica obſervatio Cardinalis Hugonis rit⸗ in illa verba: Niſi quis renatus fuerit ex Joan. 3. o dia & Spiritu ſancto, non poteſt introire in regnum Dei. Multi inquit, renaſ- ⸗ cuntur ad ſublimes titulos, & digni- tates „ 2 86 O (†) & tates etiam Eccleſiaſticas: ſed quo- modèò:? an ex aqua, id eſt cum lacry- mis, cum triſtitia & reluctatione? an ex Spiritu ſancto, id eſt, ex inſtintu Dei ex deſiderio tam propriæ, quàâm alienæ ſalutis? Nequaquam unde mi- rum non eſt, quòd nec ipſi, nec il- lorum promotores poſſint introire in Card. Hag. Teghum Dei. Juvat verba Hugonis in Joan. 3. attexere: Qui naſcuntur, id eſt promoven- a. 5. tur, debent naſci ex aqua & Spiritu ſando; quia cum lacrymarum aqua, & invocatione Syiritus ſancti deberent eligi, magis auten eliguntur per gratiam hominum, ubi magis eſt ſpiritus malus, quaàm opiritus ſanctts. Quapropter Viri prudentes & ſpiritu Dei pleni, utut ad clavum Eccleſi- aſtici regiminis ſederent, adeô à ne- potiſmo, ſeu ab inordinato carnis & ſanguinis amore abhorruerunt, ut potiùs alienos ſuis, quàm ſuos alienis in promotionibus præferrent. Cœ- leſtinus V. cùm audiiſſet fratris filium Alvarusk.2. in curiam Romanam adſcitum eſte, de Manstn cjici illum confeſtim juſſit, & cum Eecl.e. 15. multi Cardinales interceſſores adve- niſſent, multo labore ac precibus hoc ad ſummum impetrârunt, ut ei ſfim- plex ac tenue beneficium conceſſerit, uo ille accepto ſinè mora demum remiffus eſt. Clemens IV. ſummus Ponti-= Pontten Uere gue Pokgnim Cinonica fitort güünnt, laklatk Duntker Uonit, npllt. Mm ret Cinnds 0nnos 1r ctiam Uun darn Uend N CCaS uo in Ats ar Gern ediocr Uerant . Mmott Mrürn igres Umnn 1 cotr e An (†) HO 287 8sis Pontifex nepotem, quem habuit, indi- Komk gere quâm promoveri maluit: igitur Guim poſtquàm à Præſulibus Galliæ tribus iern. Plitus erne Qanonicatibs in gratiam Pontificis e digu. Cer- Ppriese fuit proviſus, multi inſtantiſſimè ro- ckl. t. J. un gitärunt, ut eum dignitate quadam b Pccleſiaſticà cohoneſtaret: verùm rimh Pontifex non modèò nunquam adduci ahih potuit, ut id faceret, ſed eum ultrò oς Lompulit, ut ex tribus illis beneficiis GIIâ unum retineret, & reliqua reſignaret. Adrianus VI. ſummus Pèntifex in pro- WIu Pinquos univerſos ita moderatus fuit, ει ut etiam inhumanus videri poſſet; imé nam patruelis filium in gymnaſio Se- eN nenſi litteris ſtudentm, quod non wu voCcatus Romam veniſſet, confeſtim .. DNHE equo impoſitum remiſit: alios etiam, Platus ihid. imes ſatis arcka affinitate conjunctos, qui nem ex Germania ad eum acurrerant, cum nGα zmediocri viatico, pedeſtres, uti ve- nen nerant, reverti juſſit. O ſi hodie in md Promotionibus caro & ſanguis tam Wm Parum concurreret, forſan excellen- It,N tiores Eccleſiæ haberet paſtores! Ve- os rum nunc à promot oribus juvat ocu- MK los convertere ad promotos, eorum- que amicos. Ml §. II. „ 5. Petrus Apoſtolorum Princeps N . 1 Nec nimis ad- . domi habebat ſocrum febricitantem, bærcat carni- & ma- 8 ſanguini. 3 . Lwc. &. S§& Chryſ. in Matth. 5. 288 (†) & malè afflictam, cujus lectulus vi⸗ debatur eſſe navicula, qua illa pro⸗ celloſis ægritudinum ventis in mortis ſinum abripiebatur. Sed quid? Nun- quid Petrus quotidie è latere hæret cœleſtis Medici? nunquid vidit à Dei Filio cæcos, claudos, paralyticos mirabiliter ſanari? nunquid ipſe pro muliere chananæa interceſſor extitit? Haud pluribus ergo opus eſt, quàâm ut Divino Archiatro febricitantis ſo- crüs infirmitatem aperiat;, & illa ſinè mora ſanitati reſtituetur. Sinè du- bio fuiſſet reſtituenda! tacuit tamen Petrus, nec preces pro anima interpo- ſuit, ut demonſtraret ait S. Chryſo⸗ ſtomus, Apoſtolum Chriſti ab ami⸗ cis & conlſanguineis adeò avulſum habere debere affectum, ut ſtudeat prodeſſe potiùs exteris, quàm dome- ſticis. O Bone DEUIS! quàm procul ergo ab Apoſtolatu Domini abſunt, qui pingues præbendas, Canonicatus & parochias adepti, ad corradendas immenſas opes curam omnem con- vertunt, non alium in finem, quàâm ut eas in ſinum amicorum ad ſplen- dorem totius familiæ effundant. uäm multi ex humili fortuna in al- tum eluctati mox nomina & titulos mutant, curribüs & equis Fchutum habi⸗ Placn Hutubns Cun pin “õ li mlie Cici Cibono: Cumicor 4 lnr Uelb 1 umbomn esCine Unnt mene conos pnn ltatls Pe Ppali neu I, egt lerh edan! Ulete finn 1 Lenin hen NHOtdd) ( †* 0 £ 299 eerkr habitaculum inſtar nobilium ornant, fratribus latifundia coëmunt, ſorores cum pingui dote nuptui tradunt, & fere dixerim, altaria denudant, ut familiæ philacteria ex patrimonio Chriſti & pauperum dilatent. Sed cui bono? non alteri certè, quàm ſuo & amicorum grandi detrimento! 6. Imprimis incarnati ejusmodi Cle- rici ſibi ipſis graviſſime nocent; quia dum bona Fecleſiaſtica contra ſancti- Ones Canonicas perperàâm uſurpant, „ Dei indignantis ſupplicium incurrunt. 1 Narrat Cantipratanus, ſe in Eccleſia Thomas Can- ei Qameracenſi quaternos noviſſe Archi- Hipr.l. 1. nE diaconos, in familiam ſuam immode- Aumc. 19. is raté profuſos, qui hujus ſuæ carna- Nffi litatis pœnas luculenter & non ſine GOHπι. populi horrore dederunt? primus e- Iuh nim é ſuperbe phalerato, cui inſede- gumt⸗ rat, equo dejectus cervicem fregit: In alter quodam mane in ſella reclinato- niite ria exanimis inventus eſt: tertius in CW⅛. Eccleſiæ choro ſub ipſum Miſſæ ſacri- ne ficium repentè concidens, loquelæ mm & ſenſuum uſu orbatus, inſtar bruti N ſine ſacramentis decefſit: quartus in ni“ mortuali lectulo perſuaderi non po- terat, ut ſacramentum pœnitentiæ um, obiret, & ſic deſperabunda morte abreptus in ſepulturam aſininam pro- nn h⸗ tsin Gidl lateter dridt Prnht nid e elloren s el riciund 2909 (14) £ jectus eſt. Quis non exhorreſcat? eize præſertim cùm ſupplicia Sacerdotum, Pin vrvel.s zu dr l revelationibus S. Birgittæ fidem da- ie 8. 4: ,/“mus, ſunt in inferno incomparabiliter Unft. graviora, quàm laicorum? Et quid ater tandem hi bonorum Eccleſiaſticorum mmn diſſipatores ſua illa libertate lucri fa- ciunt? an conſanguineorum favores n aucupantur? an eéorum ſibi gratudi- nem devinciunt; Nihil minùs? con- dn ſanguinei ſunt voragines inſaturabiles ien contemnunt benefacta, quæ non ex- Wan æquant eorum avaritiam, & ſœpe be⸗ nefactori etiam poſt mortem diras dicunt. Sanéctus Engelbertus Archi- c epiſcopus Colonienſis, dum proven- Cece tus Eccleſiaſticos ſumma cum pru- nn dentia & virtute adminiſtrabat, mo- 4 leſtiſſimos habebat fratres, qui ab eo beneficia & divitias extorquere nite- bantur: Non defuit ipfſis ſacer Anti- an ſtes, tantumque elargitus eſt, quan- uner tùm conſcientia permiſerat: quia vero n eorum avaritiæ ſatisfacere, & pau- peres defraudare noluit, ab ingratis ii amicis, conjuratione cum Friderico Yuun Colonienſi Canonico facta, miſeran. un dum in modum interfectus eſt. En! Ne hæc bella eſt retributio pro beneſiciis Kld perperâm collatis. Deinde ejusmodi bb, — . . . . It Clerici amicis adeè non profunt, ut datd t nhant lrre „(†) $ι aor hont ut illis graviſſime noceant: In vita S. ein Pirminii Epiſcopi legitur, quemdam dwrinsg ap. uie nomine Widohem Eccleſiæ campa- Hcise i nud nam furtô ademiſſe: verum campana, 7 de⸗ kcef. 2. mi hi haud ſecùs ac ſi lignea aut lutea eſſet, Meg. Rilin ſonitum nullum edidit: vocati ſunt cent. 6. unehi ærifuſores & in arte magiſtri, nemo cap. 36. Onmim tamen campanam potuit reddere ſo- ſtim noram, donec loco ſuo in Eccleſia niniit fuit reſtituta. Sic fieri amat cum pe- Sinm cunia ex proventibus Eceleſiaſticis in qum amicos profuſa: non proſperatur, mA non ſonat: Applica ad ſummas capi- monen tales pro gloria familiæ: non ſonat! bens volo dicere, non veniet ad tertium dunge hæredem, & cum minime putaveris, m infortuniéò diſparebit, prout experi- nu entia teſtatum habemus. , 7. Quod plus eſt, bona Eccleſia- lliet ſtica in amicos immoderatè diſtributa Se adeo non ditant, ut potiùs ad incitas s & paupertatem redigant. Notiſſimum eſt illud de quodam magni nominis ganchez. e/ Abbate, qui de bonis monaſterii fra- p. 5. 6. 9, y tri ſuo multa largiebatur, fratrem ta- . un men nunquam ditiorem » ſed indies Gi,” miſeriorem fecit; ille enim quantô Gvs, plura ab Abbate dona accipiebat, tan- t6 magis, magisque indigebat. Mo- de“ Ritus tandem à viro qu odam Pientiſſi- es, mo cx bonis Monaſterii nihil ampliùs n, I 2 accep- 5§. Chryſ. ap. Menoch. cent. 7. cap. 56. Menoch. cent. 11. cap. 22. Menoch. ibid. 292 (†) acceptare decrevit, & ſic paulèò poſt mirum in modum divitiis aucétus eſt. Nemo ſæcularium ſibi imaginetur, ſe ex bonis ſacris felicem fore; errat & vehementer decipitur; hæc enim bo- na, ait Chryſoſtomus, ſunt inſtar fer- menti, quod totam maſſam corrum- pit, & opes etiam anteà poſſeſſas peſ- ſumdat. Expertus eſt infelix Hen- ricus VIII. in Anglia: exſpoliavit ul- trà mille Monaſteria, proventus om- nes & decimas beneficiorum fibi ap= propriavit, quorum vel decima pars fufficere poterat ad luxum maggifi- centiſſimi Regis: & tamen, ait San- derus, multò pauperior intra paucos annos poſt expilationem illam fuit, quàm unquam anteà aut ipſe, aut ejus majores extiterint. Olim de illis, qui ad incitas malignante fortunâ verge- bant, axiomate dicebatur: Aurum habet Toloſanum; paræmiæ hujus cauſa fuit, quod animadverſum ſit, omnes qui Toloſanæ urbis templa depredati ſunt, paulèò poſt ad extremam pauperiem deveniſſe. Idipfum dici poſſe vide- tur de omnibus iis, qui ex bonis Ec- cleſiaſticis diteſcunt: vidi & novi ego quâàm plurimos, qui multa aureorum millia à cognatis Clericis hæreditaté captarunt; intra paucos tamen anne letota perſit Epotibn Uen 1e Tu lle inol in, erg unprol Rneface 11 Wen ſe n. Porentib u, Ale Umnpoi tducns. ortun Cleecta Uuam Pe Nibis Pae⸗ Deum Mami, töuit, Uum ec. undem dunt. 0 int oles in a . epel Aul donenr Ne; en enit riokr man poſel⸗ elz forenm Ounk un nen, 1 inmng Ituniſ r, 1 C n, n , o Gar, lom. (†) o 203 de tot aureorum millibus nec obolus ſuperfuit, fratribus, ſororibus, ac nepotibus ad incitas, & ad mendici- tatem redactis. 9. Tu ergo, mi Sacerdos, ſi ſapis; exue inordinatum affectum erga ami- cos, erga patriam, aliâque quæ qua- dam propinquitate tibi connectuntur. Benefacere illis poteris, ſed non ul- tra menſuram debitæ gratitudinis, aut juſtæ moderationis; quia ſi ad lu- Xxum & pompam familiæ ea, quæ ex proventibus ſacris corraſiſti, impen- das, adeò familiæ non proderis, ut ilam potiùs ad inopiam & egeſtatem reducas. Conſultiſſimò hac in re ages; ſi fortunas, ex redditibus Eccleſiaſticis collectas; in tres partes diſcernas, & unam partem Eccleſiæ, alteram pau- peribus, tertiam tandem amicis, ſi ita placet, teſtamentum conſignes. Deum immortalem! videntur paſ- ſim in plateis diſcurrere pupilli & or- phani, qui parentum, quos mors ar- ripuit, ope deſtituti, in otio & re- rum cœleſtium inſcitia adoleſcunt, ac tandem infernali inimico in prædam cedunt. Videntur inopes viduæ, quæ ex infortuniò depauperatæ miſeras proles ad ſcholas, ubi in iis, quæ ſcitu ad ſalutem neceſſaria ſunt, in- T 3 ſtru⸗ 294 ◻ (†) £ ſtruerentur, mittere non poſſunt. Videntur paſſim miſerabiles, qui bel- lorum injuriàâ, militum direptione, rapinis, & incendiis ad inopiam re- dacti feré fame pereunt. Videntur ad fidem converſi, qui defectu ſuſten- tationis retrò reſpicere, & animam pro pane vendere cogitant, quia in- ter heterodoxos majorem feré chari- tatem, quàâm inter orthodoxos ex- periuntur. Et rebus ſic ſtantibus Cle- ricus fuperflua, quæ ex patrimonio Chriſti colligit, ad luxum, ad currus, ad equos, ad canes venaticos, ad Gonvivia, ad ebrietates & neſcio quæ impendat? quid dicet ad hæc vivorum & mortuorum Judex? HEBDO- BS. Des V keut el ,n Mar lennc⸗ ore 1 at Mudn tec iritr Auormod 9 nO liti on ret uun Ronns U An lin n t tor „(1) △ 2095 EE HEBDOMADX SANCTCX Cirepine a Dies VII. In ſolatium animarum ite purgantium. An Virtutes externæ Sacerdotis. N, IH. it Luceat lux veſtra coràm hominibus. Mm Matth. §. bunthal . uin Meditatio I. he De prudentia Sacerdotis in exteri- nele DOribus. 4 AIh Corun Mote prudentes ſicut ſerpentes. Matth. 10. Unctum IJ. Sacerdos mittitur in medio luporum, quem innocen- tià vitæ oportet eſſe oviculam: ſed quomodèò evadet? prudentis opus eſt, non hujus mundi; hæc enim ſtultitia eſt apud Deum, quia finem non reſpicit, adeoque qui hanc ſe- quuntur, turpiter cadunt. Pruden- tià opus eſt Sanctorum, quam defi- nit Angelicus, inquiens: Hac ſola g Thom. 2. 2 dicitur prudentia ſimpliciter, qua ad bonum q. 47. a. 3. finem totius vita rectè conſiliatur, judica T 4 * 296 (†) * & pracipit. Adeoque actus prudentiæ ut maximè ſunt, ut actiones ad finem vitæ dirigat, ut inter eas judicet & diſcernat, ut voluntati, & etiam in- tellectui prœæcepta præſcribat. Sapi- S§. Oryſ. l. 2. entiſſimum eſſe oportet, ait S. Chry- de dig. 5g. ger d. Mich. 6. 2. Cor. K. ſoſtomus, & perſpicacem in omnibus Sacerdotem & mille ex omni parte oculos habentem, quippe qui non ſolùm ſibi, ſed etiam populo vivit. Punct. Il. Prudentia Chriſti eadem eſt cum providentia; oportet ergo Sacerdotem eſſe providum, cautum, circumſpectum, & ut inquit Michæ- as, ſolicitum ambulare cum Deo ſuo; Va- dit enim in medio latronum, theſau- rum portans in vaſe fiäétili. Providè au- tem ambulabit, ſi omnes actiones con- formet principiis prudentiæ, qualia ſunt, præſentiam Dei ante oculos ha- bere, futura proſpicere, certa tenere & incerta dimittere, peccatum ejus- que ſupplicia timere, alieno damnô ſapere, confiliis magis quàm fuis ac- quieſcere, & quæ ſunt ſimilia. Punct. III. Serpentes caput cuſto⸗ diunt, aures ſepiunt, ſupra petram repunt, antiquam cutem abſtergunt, & ſe renovant. Eundem in morem rem agat Sacerdos: caput, hoc eſt principium agendorum cuſtodiat, 3 ADeun tum Kdeme iſto Mopokt l, m Chax E lta Mnits Uitem Ule lic is ümnrn unſe Mocey ttene tkiger vorrri, atore dhorte Ckunn G eng Oland 60 i Nin Ore ni Dlutet es AUf 6 ute Cetim bat N to rinomm Chnni e Pe lorwt. illen porett n, A. git N De⸗ 6 um, 4 Ptoſic Cioret e i n ltunts nki K. llae (f) &S 2097 ad Deum referat: ſit ſurdus nec au- ditum præbeat, cùm Mundus, caro & dæmon blandiuntur: Petræ id eſt, Chriſto innitatur, ut non vacillet in propoſito: denique ſe renovet, hoc eſt, maculas, quas converſatione contraxit, ſalutari pœnitentiaâ abfter- gat. Ita Domine! Morem geram tuis monitis! da mihi ſedium tuarum aſſi- ſtricem ſapientiam, ut in omnibus, quæ dico, facio, cogito, præſertim in is, quæ munus meum, & curam animarum concernunt, providéè, cir- cumſpectè, & prudenter agam. Do- leo, quòd hactenuùs inconſulto impetu proceſſerim, nec ad prudentiæ regulas attenderim, quibus conſolari mœſtos, erigere puſillanimes, adjuvare inopes, corrrigere diſcolos, convertere pec- catores, & confortare moribundos oportet! O quantum & meam & ali= orum ſalutem neglexi! Propoſitum practicum. Quidquid agas, reſpiciendi finem. Ex- emplô S. Bernardi Abbatis, qui in orando; in ſtudendo, in ſacrifican- do, in quotidianis negotiis tam ſacçris quàm profanis, ut in primævo fer- vore, & devotione erga DEum ſe continuò conſervaret, & excitaret; T identi= 298 ( †) identidem ſe ipſum alloqui & inter- rogare ſolebat: Bernarde, ad quid ve- niſti. Interroget ſeipſum Sacerdos: Ad quid veniſti? quis eſt finis tuus? quæ obligatio? &c. Meditatio II. De Modeſtia Sacerdotis. MWodeſtia veſtra nota ſit omnibus homi- nibus. Phil. 4. Prfun IJ. Chriſtus modeſtiſſimus 1Virginis Filius nihil agit tumultu- osé, nihil præproperè, nihil pertur- batê, nihil clamosè, ſed omnia ad leges modeſtiæ, etiam in conviviis, in diſputationibns, in injurüs. Sed ante omnia in convivio amoris, in ultima cœna, quando accepit panem in ſanctas ac venerabiles manus ſuas, & elevatis oculis in cœlum, gratias agens benedixit, hic modeflfiſſimè compoſuit omnia, manus, linguam, oculos, & totum corpus. Quid tu, 6 Sacerdos, in converſatione, in conviviis? manus tuæ füntne com- poſitæ? lingua tua éſtne à clamore, ab altercatione, à tumultu aliena? oculi tui ſüntne cauti? an tam innocens do- mum reverteris, quàm exäiſti A Ambt utin), lhitu uact. IAce⸗ , An n Ar kprel UIs, di zati esn nnznſ Cellieo am vi Unur. odet inen ilnt unt Nuam⸗ Kinat toli. Dun atay homn eſin aun, let lesnn bl 1n . (†) £ 299 iEg S. Ambroſium: Sobriam aà turbis gravi- z. Amlr. An tatem, ſeveram vitam, Jingulare pondus epitt. 6. Sacelts Qignitas ſibi vendicat ſacerdotalis. ſns um Punct. I. Modeſtia tibi convenit, mi Sacerdos, quia Angelus es, hoc eſt, Angelicum munus adminiſtras. Quia Angelorum ſpectaculum es, qui . „præſertim cùm in altari ſacra ope- raris, turmatim circumſtant, & om- ihes nes actiones obſervant: denique quia lux es mundi, & lucerna ſuper candela- Matth, 5. brum poſita: in te omnium ſubditorum oculi convertuntur, quin imò omnes s tuam vitæ rationem, & mores æmu- lr lantur. Hinc Gentium Apoſtolus monet ſuum Timotheum: Profana, 2. Tim. 2. di⸗ & inaniloquia devita; multum enim profi- len ciunt ad impietatem, & quidem profi- t ciunt ad impietatem tam loquenti, mo,⸗ Aarn audienti; quia à rebus profanis, “ inanibus facilé devenitur ad flagi- tioſa. ,e. Punct. II. Scito, non omnia pec- l, cata, præſertim externa quoad omnes Rhominum ſtatus ſunt æqualia: immo- G deſtia in homine laico eſt nota levis o, animi, in Sacerdote ſcelerati; hinc e dicit Bernardus: Nugæ inter ſæcula- g peyn h 2) . . . *☛ n, res nugæ ſunt, in ore autem Sacerdo- Conſil. 15. tis blasphemiæ. Non quidem eo ſen- ſu, quod quævis morum levitas tan- 6, tam 8 300 (†) £ tum delicti enormitatem contineat, quàm blasphemia, ſed in eo, quèôd nonnunquam tam gravia mala, & §. Bern. ſerm. 31. ſueßer Cant. runt. Pieinel. in Jon. lecz. 7. , 20. ſcandala, quàm illa poſt ſe trahat. Videbimus aliquando, cùm dies illa advenerit, quòd morum immodeſtia, & effrænata vitæ libertas in Sacerdo- tibus plùs Eccleſiæ nocuerit, quàâm hæreticorum perſecutio: hinc in has querelas erumpit Mellifluus: ſi inſur- geret apertus hæreticus, mitteretur foras & areſceret: ſi violentus inimi- cus irrumperet, forſan Eccleſia ſe ab- ſconderet ab eo: nunc autem quem ejiciet, à quo ſe abſcondet? Omnes amici & omnes inimici! omnes ne- ceſſarii & omnes adverſarii: omnes domeſtici, & nulli pacifici, omnes proximi & omnes quæ ſua ſunt quæ- Propoſitum practicun. Vitandi cachinnos, rixas, clamores, & Pirandi modeſtiam ac gravitatem. Exem- plô S. Romualdi, qui in incefſu, in converſatione, in dictis & factis tan- tum ſpirabat gravitatem, ut intuen- tibůs metum & reverentiam incuſſe- rit: dicere de illo ſolebat Keinerius impius Marchio: Non Imperator, non aliquis mortalium tantum mihi me- tum toln v⸗ ln. . Coli ne 1 ll ſtlenh n d nmnote in een eit, In Pinent Nbr ſi minen entwein Cehike uten etr OINNen ri e 1 00 lontt . nh n. inoch lt ami. ern / (†) & 301 tum valet incuteret, quàm Romual- dus. Meditatio III. De charitate proximi activa. Eoc eſt præceptum meum, ut diligatis invicem. Joan. 15. OUnctum I. Nota characteriſtica: qua Sacerdos ſe diſcernere poteſt, an ſit diſcipulus Chriſti, eſt charitas: ſi diligis, eris Chriſti diſcipulus, ſecus, ſi non diligis. Diligere autem eſt ama- to benéè velle, illius bonum tam tem- porale, quàâàm ſpirituale promovere, eumque ad ſalutem indefeſſo labore adducere. Quid tu facis? an credam, quèòd diligas, cujus aſpectum ægrè ſuf- fers, cui vis malé & dicis malé? cui in neceſſitate conſtituto adeò non ſuccurris, ut tuam commoditatem ejus ſaluti præferas? Punct. M. Probatio dilectionis, ait Gregorius, eſt exhibitio operis: Chari- tas debet eſſe activa, non otioſa, vi- vit in opere, non paſcitur verbis, de- ſumitur ex manu, non ex affectu. Tunc reverà diligis, ſi adjuvas indi- gentem, ſi errantem in viam redu- cis, ſi puſillum erigis, ſi dubitanti bene I.e Cor. 4g. 302 (†) & benè conſulis, ſi pertinacem corripis, ſi peccantem convertis. Facio hæc inquis: ſed quomodò? ſi cum tumul- tu, cum bile, cum furore, nulla eſt tua charitas; quia charitas patiens eſt, benigna eſt, non iraſcitur. Punct. III. Proximus tuus vel eſt Sa- cerdos vel laicus? ſi primum, frater tuus & condiſcipulus ESII Chriſti eſt: ſi ſecundum, filius ſpiritualis eſt, de quo Apoſtolus ait: In Chriſto 7Eöll ego vos genui. Sed & fratrem & filium lex naturæ diligere jubet. An ergo durum eſt à DEO præcipi, quod du- dum requirit natura? Vah! inquis, inter eos, quos diligere jubeor, ſunt mali, ſunt homines ingrati, ſunt falſi amici! Quid tum? Non juberis pro- Rimum dliligere propter ipfius mali- tiam, falſitatem, ingratitudinem, ſed propter Deum; hinc Chriſtus dicit, diligite, ſicut dilexi vos: ille non fecit diſcrimen inter amicos & inimicos, inter bonos & malos, ſed pro omni- bus mortuus eſt. O DEUS meus! laudo tuam admirandam charitatem! ⁶ quoties fui tuus inimicus? nempe toties quoties te graviter offendi, quod certè factum eſt millies! & ta- men tot peccata non potuerunt ex- tinguers tuam charitatem, quin imo videntur fentn Juanno⸗ Dortam Clili, rrara ettenm Cimm n Dle ſium 1 Pni B. ktin Uenilun achre: Enceret tes edit lbͤ er⸗ Uumn vi Nt. Ear⸗ 6 denal n uin Min meons Fico hr Vuntun , M Patete 8Nelele lm, r 8l C kitullse le⸗ gott Aig beoh i,ſnn beu ſine⸗ Cinen Mls 81 , ll⸗ enm ſis X α (†) £ 303 videntur illam magis inflammaſſe, quia nondum damnaſti me, nondum portam tuæ miſericordiæ mihi præ- cluſiſti, ſed potiùs media ſaluberrima præparaſti, quibs in tuam gratiam redeam! imitabor tuam bonitatem, & jam nunc facio! Propoſitum practicum. Diligendi proximum ſine diſcrimine tam amicum quàm inimicum. Exempléô S. Cy- priani Epiſcopi Carthaginenſis, qui licet in carcere & vinculis injurias graviſſimas pateretur, non tamen de- ſtitit perſecutoribus ſuis ſalutis moni- ta dare: cùm ad capitale ſupplicium duceretur, pro ferali ſententia gra- tes egit, & Carnifici à quo decapitan- dus erat, in præſtiti laboris congia- rium viginti aureos numerari præce- pit. Meditatio IV. De zelo animarum. Ecce ego mittam multos venatores & venabuntur eos, & piſcatores mul- tos, & piſcabuntur eos. Jerem. 16. Unctum I. Incredibilis Chriſti Do- mini zelus patet in Evangeliis: ut cætera Menoch. cent. 11. cap. 54. 304 ◻ (†¹1) D Cætera taceam, quid non fecit ad convertendum Judam? adhibuit eum commenſalem, blanditus eſt illi leniſſi- mis verbis, lavit ejus pedes, vocavit amicum, & cùm hæc nil proficerent, terruit minis. Chriſtum imitari obli- gatur Sacerdos curatus, nullum non lapidem moveat ad lucrandam ani- mam. Venator eſt: ergo ſemper de- bet pandere retia. Piſtator eſt: er- go ſemper hamum debet habere pa- ratum. Paſtor eſt; ergo paſcere de- bet gregem, verbo, exemplô, ora- tione: verbo; quia legem Domini in cathedra & catecheſi, rudibus & pec- catoribus debet explicare: exempl quia quod ore dicit, opere explere, & in virtutis via ſubditis præire de- bet. Oratione, quia Divinæ gratiæ aſſiſtentiam continuò invocare debet; DEIIS enim ſolus eſt, qui poteſt la- bores Sacerdotis efficaces reddere. Punct. II. Zelum animarum in Sa- Cerdote exigit indigentia ſubditorum: FErrat aliqua ex tuis oviculis? à te vult reduci. Hæret in bivio? à te vult di- rigi. Cecidit? à te vult erigi. Caligat 8. à te exſpectat lucem. Peccat? à te vult corrigi. Hæſitat? à te vult in- ſKtrui. FPamet? à te vult paſci. Lan- gueſcit? à te vult confortari. Mank. tur r! aͤte eoles GClum. ] Glodpe Reihni vorahunr lucnum tn. Mnck. nun ſer Unnzelon nob renante Uleſtos, Atenite Uhat, Eet, N Erducat nis n ngrat Umarun fätnten Uuit een aintann he ee INnS Kendor⸗ upok rk er 1 UUbiie⸗ * (1) O% z05 n ki tur? à te vult ad æternitatem diſponi. bibcre Negligis iſta? Paſtor non es, ſed diIE idolum. Negligis iſta? Venator non e es, ſed perſecutor animarum. Negli- pohem gis iſta? piſcator non es, ſed turba- imif ror aquarum & piſcium. Vigilas, ſed ulums in lucrum tuum, non in illarum ſalu- Mundunt tem. ene Punckt. III. Mi Sacerdos intuere lu- trdt crum ſeu præmium, quod ex anima- tlu rum zelo reportas: qui animarum cu- oe ram pro Domino ſuſcipit, ait Gioſſa, lela ſuper vendhé ut errantes doceat, vel conſoletur Proverb. 11. n moſtos, vel temporalibũs ſuſtentet, bu vel renitentes ad remedia ſalutis pro- e: trahat, vel paſtore deſtitutos guber- perec net, ut ſecum plures ad Dominum SNH perducat, ſapiens eſt; quia fibi ut ſubli- neg mius cum Domino regnet, procurat. Non gratis Chriſtus à te petit zelum i animarum: audi enim, quantam tibi sls felicitatem appromittat: Qui converri Jac. 5. am? Fecerit peccatorem ab errote viæ ſuæ, ſalva- ſatem bit animam ejus à morte, & operiet multi- 61 1n tudinem peccatorum. Grandis promiſſio! Ovech inprimis Sacerdos ſalvabit animam Peccatoris converſi, hæc autem ani- Neat ma pro ſuo benef actore, à quo con- re verſa eſt, coram throno DEI tam in- 467 ſtanter rogabit, ut, ferè dixerim, im- nui VpPoflibile ſit, talem Sacerdotem perire 4 U poſſe. Reſſgn. ent. 3. Mir. 6. 306 ◻ (†) poſſe. Dein ipſe Sacerdos operiet multitudinem peccatorum, id eſt, fa- cile impetrabit veniam & remiſſio- nem tam quoad culpam, quàm quo- ad pœnam. Quid ago igitur? an pro- miſlione tanti præmii non excitabor ad zelum animarum? Excitor, 6 Do- mine! deinceps ex amore tui nullam occaſionem dilabi patiar, qua verbo, opere, & exemplo proximum ædifi- care, Convertere, & ad ſalutem ad- ducere poſſim. Tu DEIS, da tuam gratiam, ſine qua nihil ſum! &c. Propoſitum practicum. Totis viribus incumbendi ad converſio- nem & ſalutem animarum, etiam cum pro- prio incommodo. Exemplô S. Francilſci Solani, qui in naufragio conſtitutus maluit periclitantibus afſſiſtere, & Chriſtianis quidem ſacram abſolutio- nem, gentilibus autem baptiſimum conferre, quàm ſe in cymbula oblata ſalvare. Quin imò in eam cymbulam ex confracto navigio non prius de- ſcendit, quàâm vilifſimus quisque re- migum fuerit in tuto collocatus. Grandis amor! Con. 0 Donns: 4 Cbri R VaA ha Eepre al eats unDirin , Net 6, et nerd Eer lsqnen Frentur Caft bugelie I 0 s mer 10 er leie 6 (†) &α 307 Conſideratio ſeptima. Gnn lc Em Motiva ad DEl amorem, & zelum 1, Ime animarum excitantia. gionen noneni I. Srr⸗ perpendere ſtatũs Sacerdo- Ecn WOMOMtalis Amplitudinem, & vocatio-= Getin nis ad hanc dignitatem, quèd nem- dun Pe præ aliis Sacerdos ſit ab ipſo DEO mmt VvOCatus &c electus, ut ſit Inſtrumen- Aſum tum Divinæ Majeſtatis, per quod Ani- ESe mas, pretio Sanguinis Filii DEl emp- um , tas, ad æternam DEl gloriam & lau- dem perducat. Quòd ſint vaſa, & Ca- e nales, per quos Sanguis ESII Chriſti, ejusque merita in aliorum animas de- 6du riventur, isque re ipſa applicentur. ttinß Quèd ſint Lux Mundi, quèòd Sal ter= oshr rà, & c. Legatur homilia &. Gregorü in o Epangelium, quod in feſto ipfius legitur. II. Conſiderare obligationes, ob mai quas meritiſſime tenemur DEO no-⸗ n be⸗ ſtro ſervire, ejusque gloriam totis mtmun viribus promovere: Nempe. I. Quôd ille ipſe Deus infinità Potentià ſuâà Ho=- minem te fecerit, æternorum bono- rum, & veræ in Ceœlis Felicitatis ca- pacem. II. Quôd ob hoc ipſum in hanc te horam vivifico ſuo influxu, & gubernatione protexerit; ac conſer⸗= Varit. III. Quòd pretioſo Chriſti San- U 2 J guine unge don gi 303s (†) &£ guine te redemerit; divina ejus Exem- pla ac doctrinam, & Catholicam Pi- dem tibi manifeſtâàrit, & ad hanc per- duxerit. IV. Quòôd pluribus aliis Be- neficiis particularibus te affecerit, ut quòd natus & educatus ſis inter Ca- tholicos: quòd Corporis bonam vale- tudinem & integritatem naétus ſis: quòd ad ſtudia ſis applicatus, per quæ ad tam altum ſtatum, nempe Sacer- dotii, pertingere poſſes. III. Ad amorem excitare debet ip- ſum Miſſæ Sacrificium, & Dominici Corporis, ac Sanguinis actualis per- ceptio, eâque tam frequens: & gra- tiæ magnitudo, dignæ Sacramenti hu- jus communicationi reſpondens. IV. Eſt ipſa Amabilitas divina, & Bonitas, quà Deus, tantus Dominus, cum Homine, Creatur, infinito in- tervallo à DEO diſtante, Amicitiam & familiaritatem conjungere & ſta- tuere cupit, eâmque non inanem, ſed quæ ad æternam felicitatem perdu- cat. V. Hæc quæſtio S. Auguſtini ſæ- pius iteranda: quid demum cauſa eſt, cùm homo omnia, quæ ad ipſum ſpectant, velit habere bona; & ſolam animam ſuam non velit habere bo- nam? Emis calceos? vis habere bo- nos. Ww. l Iumn. F 1El un no ntepeee Ehabere Aunnn Elir? Clnn ar Memm la mrer Ulinte 1 Con Unoltri Uionen als mMund Aum e in om e, Bedie lkon s h UIS cu Wam (Ormr Il. Uin otl 4 meet atholer Ladkhen Tbbesi afkeren 8lsim 8botum emn uln l nenhet Gtre rhe ilni lens⸗ D ucht ntis (1†1) £W 309 nos. Emis pileum? vis habere bo- num. Fieri curas caligas? cupis bo- nas, & ſic de aliis. Et cur ſolam ani- mam non vis habere bonam? quid in te peccavit anima tua? ut eam ve- lis habere malam? Et quæ res demum eſt tanta, quæ à tanto bono nos im- pediat? Hæc Auguſtinus, quibs ad curam animæ, & ad quærendam ſa- lutem mirum quantum incendit. Me- dia autem ad conſequendam ſalutem poſſunt eſſe ſequentia. I. Conſtans cura, ut Chriſti Domi- ni noſtri naturam, indolem, & vitæ rationem penitùs cognoſcat. Item cauſas penetret, ob quas in hunc mundum venerit, & hunc talem, nec alium vivendi modum elegerit, nem- pe in magnis doloribus, & corporis incommoditatibus, in ſumma pauper- tate, in extrema ſui humiliatione, abjectione, contemptu: pro ſatis- factione noſtri loco præſtanda his opus non erat, ſed multò maximè, ut his ſuis Divinis exemplis à terre- nis cupiditatibus nos abſtraheret, & tutam ad cœlum perveniendi viam commonſtraret. . II. Eſt diligens cultus glorioſæ Vir- ginis Mariæ, implorando ſæpiùs & quotidie per ſtatæ devotionis exer- II 3 Citla citia, ejus patrocinium, ejus amorem quovis modo dilatando; hæc enim certò Divinam lucem, & Chriſti ac Cœlitum amorem impetrabit. IHII. Boni ac rerum ſpiritualium ex- perti ducis, & GConſeſſariũ electio, de cujus neceſſitate ſuprà dictum eſt. Quodſt pro loci conditione ordina- ri& talis haberi nequeat, ſaltem pro extraordinario talem aſfſumere, ad quem poſt unum vel alterum men- “ recurrere, vel tandem per litte- ras confidenter cum illo conferre, ſu- per animæ tuæ ſtatum, & negotium Poſſis. IV. Omni modo laborare, ut ſepo- ſitis aliis occupationibus, ſi non ſin- gulis annis, ſaltem aliquoties, per oο, aut ſex dies in exercitiis ſpiri⸗ tualibus teipſum conſideres, & ex polias: multiplici experientia conſtat, & teſtatiſſimum eſt, quàm res hæc ſit proficua. V. Confeſſionem Sacramentalem nunquam differre ultra octiduum, ſal- tem non ultra duas hebdomadas: in malo animæ ſtatu nunquam præ- ſfumere, Sacrum facere. VI. Accuratè ſe ad Sacrum diſpo- nere, animo priùs bene collecto, uti Majeſtas & dignitas tantæ rei poſec at? t: abi, uuntil Ueli, a rocde FIl. nkie Eolten Moi VII eo ie Dram GN. Uconn Utunin er re leminn Chrd ACun X Juam lli ſt⸗ Cun fant. N. delo Onmir Cone ene ſnt Eias ime ; s KCrt trabt ritunnon. icecig ( tone b ſlen nmers Nerum engen )Collen. Eneg⸗ ren nni⸗ eteni es nti* enN⁰² e mI 1 cnn i gun N 7 (†) ☛☚ zrrI lat: & poſt Sacrum non illicò ad alia dilabi, ſed cum tanto Hoſpite ali- quantiſper morari. Obvii ſunt pii li- belli, ad hanc rem conſcripti, dum- modò eorum uſus non intepeſcat. VII. In Eleemoſynis dandis, quan- tùm facultates permittunt, liberalem ſe oſtendere, ut ſic alios habeat, qui pro ipſo orent, &c. VIII. Horas Canonicas tempore & loco idoneo, accuratè, cum debitaâ coram DEO attentione perſolvere. IX. Examen Conſcientiæ unicè ſi- bi commendatum habere: & ante cu- bitum interrogationem hanc non obi- ter præmittere: Vellémne, vel aude- rem in hoc ſtatu jam mori, vel coram Chriſto Judice comparere? & tunc actum Contritionis ſerium exercere. X. Dividere totius diei horas, ut, quantum fieri poteſt, omnia ad officii ſui ſtatum ſpectantia, ſuis temporibus, cum ſincerâà ad DEIUIM Intentione fiant. XI. Lectionem Spiritualem ex li- bello ſibi accommodato, nullo die omninè intermittere: non tam pre Concionibus, quàm privatà vità iis at- temperandà. XII. Singulis Septimanis per horæ ſpatium circiter, vitæ ſuæ ſtatum con- UI 4 ſide- 312 (†5 * ſideratiùs inſpicere, an omninèò ſit ta- lis, qualis ex vi obligationum ſuarum eſſe deberet: & quæ demum impe- dimenta ſint melioris vitæ: pro his tollendis ſalubria media inquirere. XIII. Magnam abominationem, & odium grande accipere contra pec- catum mortale quodvis, tanquam con- tra rem Deo ſummè injurioſam, fſibi & toti mundo pernicioſiſſimam, & ejus deteſtabilem deformitatem ſæpe aliis, qui ad ipſum ſpectant, decla- rare. XIV. Præ omnibus vitare conſor- tium eorum, qui peccandi potius, quàm boni aliquid faciendi Occaſio- nem præbent. Item vitandi conſor- tium fœminarum, & quasvis ſcurri- litates, juxta monitum S. Bernardi: Nuga in ore Sacerdotis ſunt blasphemia, ſal- tem diſpoſitivè. XV. Sæpius perlegere, & attenta mente meditari motiva ſeu incitamen- ta ad zelum animarum tam à DEO, quàm à proximo, & ſeipſo petita. ſunt autem ex parte DEI, & gloriæ Divinæ I. Infinita Majeſtas DEl, quæ, ſi ab omnibus Angelis & hominibus crea- tis adoraretur, nec ab omnibus digne poſſet honorari. Et patieris, ut p0 lapſum lun ol tot un adl Renis rli tit No int Duni de 2 In lei a lot A Ari nte ida Deo 0 Nvol „. hoteſt te: Ein! ani lur Ie, . Miti inne, Ne N Chrit luin Olnnia uda Eebos mninoft numün nunn te: nclitt nationen Cormf Enguund mnohun lnun hitgten! tunt, tnec Adi endi⸗ andi N . 6. N lihhei, († 313 lapſum tot millium Angelorum, ut poſt tot millenorum hominum interi- tum adhuc plures pereant, & Deum æternis maledictis impetant? an non cordi tibi erit ſacrificium Miſſæ, in quo infinitum honorem Chriſtus ſuo Patri defert. 2. Infinita Veracitas, firmiſſimo fidei aſſenſu digniſſima; & tamen quot Athei, Ethnici, Mahometani, Judæi, Hæretici eidem contradicunt. an patieris, ut illi ſuos errores arden- tiùs dilatent, quâm tu veritates à Deo propoſitas? an has ſaltem, ut parvuli doceantur, non curabis? 3. Infinita fidelitas DEl, quæ non poteſt non ſua promiſſa factis æqua- re: & hæc promiſit ſe petentibus,; & in ſe ſperantibus ſubſidia corporis & animæ. Cur ergo tot famelici, & ſalutis ſuæ incurii? neſciunt rectè ſpe- rare, neſciunt rectè orare, & hanc inſcitiam non tolles ex commiſera- tione, & Divinæ fidelitatis exaltatio- ne? 4. Infinita DElI amabilitas, & pul- chritudo, quæ videri non poteſt, quin ſuaviſſima neceſſitate debeat fupra omnia alia amari. Et tamen hæc re- pudiatur, imperfecta ipſius imago in rebus creatis adumbrata, præ ipſo U 5 ViVO 314 (†5 * vivo pulchritudinis archetypo diligi- tur. Et hunc inſanum amorem non corriges, quantùm potes? 5. Infinita Sanctitas Dei, cui debet diſplicere peccatum, & placere vir- tus; & tamen quàm raro afficitur gau- dio, quàm crebro cruciatur tædio! an te non oppones in ſacro pulpito, in ſacro tribunali, in familiari collo= quio? 6. Infinita Dei Sapientia jam mul- tas veritates te docuit, quas ſi doce- res alios, illi ad Dei amorem promo- verentur. An ſines illas cum tanto divini amoris diſpendio in te obſolere? 7. Infinitæ Dei omnipotentiæ con- verſio peccatoris, etſi ex ſe difficilior ſit, quàm mortui ſuſcitatio, eſt fa- cillima: vult tamen per te ſuas vires exercere. An operam tuam non jun- es? 8. Juſtitia divina peccatoribus in- tentat ultricem manum, & pœnas ſe- veriſſimas. Poteſt tamen Sacerdos ſuo judicio cohibere. Et non facit? 9. Infinita miſericordia miſerorum homuncionum commiſeratione tan- gitur, & ideèò ſæpius recipit, ideo mortem ægrotantium differt, ut ſit ſpatium pœnitendi. Et tu non reci- pies? ad ægros non accurres? In 10. 10, Dens; ſin Uus ul ls Onigu el de n II. Wri⸗ ume lehenc Ci 12. Uante er⸗ ktumm tur (ol rern 19 om UbIN tet, rian 1 nhr leit ekt Dee 88 morent 1 ei, uch Plerf Akeetun atun tri ro mliaiot tjme Nvbli Dren 8 (Ul ntel Otendet lece ato,4 le ſui⸗ um (†) £ 315 10. In omnibus rebus eſt præſens Deus; & quotusquisque illum agno- ſeit, & reveretur? omnibus homini- bus ubique eſt intimus, & cum ſin- gulis quærit amicitiam; & quotus- quisque illum intus loquentem audit, vel alloquitur? an tanti amici negle- ctus non ſit emendandus? II. DEIIS tota æternitate citiùs amavit hominem, quàm homo Deum amare poſſet. Quem æterno amori rependo amorem, niſi ago, ut mecum & alii in tempore ament Deum? I12. Auctoritas Dei legislatrix eſt tantæ providentiæ, ut nihil ſuadere;, jubere poſſit nihil, quod non ſit hone- ſtum utile, facile, jucundum. Cur igi- tur non laboro ,ut omnes tam provi-= dolegislatori ſe ſubmittant, & mo- rem gerant? 13. Totus es ex Dei Beneficentia compoſitus; quidquid in te eſt bo- num, eſt Dei donum. An non opor- tet, ut te totum, & Dei dona in glo- riam donantis impendas? 14. Infinita felicitas DEI ex fua infinita bonitate geſtit plures ſuæ fe- licitatis habere ſocios; & quò major eſt horum numerus, eèò major eſt in Deo gaudii acceſſio. An non ſata- ges, ut creſcat hoc Dei gaudium? 15. Pa-= 316 (†) I15. Pater dedit, & promulgavit ſuum Filium. Filius ſe totum noſtræ ſaluti immolavit. Spiritus ſanctus o- pus redemptionis conſumavit. Ita tres Perſonæ Divinæ inter ſe quaſi cer- târunt, quænam homini plus bene- faceret. An ergo occaſionem de pro- ximo benè merendi negliges? 16. Deo propter ſuarum perfecti- onum excellentiam debita eſt gloria, jam ſi unam animam in cœlum mit- tas, majorem Deo confers gloriam, quàm fuerit illa, quæ ab initio mundi uſque ad finem ab omnibus homini- nibus per actus ſuos bonos conferri poteſt; omnes enim hi actus boni poſſunt numerari, non autem illi⸗ quos vel una anima in cœlo per om- nem æternitatem proferet. 17. Viciſſim ſi unam negligas, hæe una damnata plures Deo irrogabit in- jurias, quàm ab aliis omnibus pecca- toribus ſimul fuerint Deo illatæ; hæ quippe ſunt numerabiles, non item priores, quia nunquam finiendæ. An hæc Veritas non te conſternet? Zeli incitamenta d proximo petita. per Chriſti ſanguinem reforma- 1. PkRoximus quivis eſt imago Dei, ta. ta. An o e tenpt 1. Uhnit Cr ne r 1. 0 tunse ntim eſetn n c Conn litt 4 Wore A ſ. mum Wum An! 16 Ium Uurn ehen tomnen tumk 8lunen Dart! ſegule n e henter ges! . n Uetd 1el celunt ge nitlom dis ha os : (†) 317 ta. An patieris, ut hæc Dei imago rur- sůùs deformetur à deæmone, in con- temptum Dei, & Chriſti? 2. Chriſti merita & ſatisfactio ſunt infinita, & omni proximo deſtinata. Cur non ſatagas, ut omnibus proſint, quæ omnibus aàbundanter ſufficiunt? 3. Chriſtus pro omnibus ita mor- tuus eſt, ut etiam pro ſingulis nomi- natim moreretur, & adhuc paratus eſſet mori, ſi neceſſe foret. An poſ- ſum deſtituere mea ope etſi mihi in- commoda, quem Chriſtus ita depe- rüt? 4. Chriſtus etiam ſingulatim tui a- more vitam ſuam poſuit. Quas vices Chriſto reddes? Quod Chriſto debes, fac proximo; quod enim huic feceris, Chriſtus ſibi fatum reputat. 5. Cùm Chriſtus quemvis proxi- mum ſui loco haberi velit, ſi proxi- mum cælo aſſeris, tantundem facis, ac ſi ipſum Chriſtum cœlo aſſereres. An hicà te non eſt meritus? 6. Viciſſim ſi tuà culpà ſineres pro- ximum ruere in poteſtatem Dæmo- num, quaſi ipſum Chriſtum iis man- cipares, Juda proditore longe dete- rior, quia Chriſtum in proximo tra- deres æternis poœnis torquendum. 7. Vel unicaà animaâ pereunte quæ Dæmo- 318 L (†) 22 Dæmonum inſultatio, quæ Chriſti deſpicientia, ſi Chriſto exprobrent: quid tua incarnatio, quid vita, quid mors profuit? nos pro illa mortui non ſüumus, & tamen te deſeruit;, nobis adhæſit. An Chriſtum ab hac irriſione tuo zelo non vindicabis? 8. Contrà quàm inexplicabilis gloria ad Chriſtum redit, ſi Patri ſuo æter- no animam ſiſtat, ſuis meritis ab æ- terno exitio vindicatam? quis enim cælicolarum applauſus & gratulatio? an Chriſto ejuúsque Sanctis invidebis has feſtivas acclamationes, per om- nem æternitatem proſequendas? 9 Si proximum diligis, uti ex man- dato Chriſti teneris, ſicut te ipſum, recogita, quæ ad ſalutem animæ tuæ diverſis beneficiis alii contulerint, ad- huc conferant, & poſthac ab aliis tibi morituro collata velit, talia & tu aliis præſta, quorum cura, & ſalus ad te pertinet; aliàs non diligis pro- Ximum ſicut te ipſum. 10. Si in extrema neceſſitate cor- poris ſuccurrendum eſt proximo, quanto magis in neceſſitate animæ, cùûm agitur de æterna ejus vita, ea- que feliciſſima, aut morte æterna, eaque infeliciſſima. In rebus huma- nis non eſt res majoris momenti, quàâm acqui- wguſt Cdnn in inepar II. . eun inſten Slutiar Uecklan Ulatia 12. Uyert 1 tro Etune le Clar Cheraxe Pechar 13. tonis, neſt enim Nlor, byerb 14, 0 ncurie 1at! er 0 le 1 no exen d ai ] Gle eroe AVin hme te eln Kundbe cicttit Clbii criſon eriis t 4 a⸗ enni G init 65) . Uenls utieit ur di N ain ülee e 1 tytl “S Ap e are! aten, 1s In e mmn’ 5 7 (†) ι 319 acquiſitio,; aut amiſſio æternæ ſalutis, cùm in hoc negotio ultimus error ſit irreparabilis. II. Fortè aliorum libertate in ſtu- diis eum in finem nutritus es, atque in ſcientiis educatus, ut ſuo tempore ſaluti animarum ſervires, & tunc ex peculiari cauſa es obligatus, ut te ſaluti animarum ſacrifices. I12. Forte Pontifex, Epiſcopus;, Imperator, Rex, Princeps, aut ali- us Patronus te promovit ad henefici- um, cui annexa eſt cura animarum; & tunc illi ſolicitudinem ſuam, quam de ſalute proximi gerebant, in te ex- oneraverunt. Videſis, ut eorum ex- ſpectationi ſatisfacias! I13. Præſertim cuùm tibi vel à Pa- tronis, vel ab ipſis oviculis præbeatur honeſta, & congrua ſuſtentatio; tunc enim viciſſim exigunt, ut bonus ſis Paſtor, & gregem meliore modo paſ- cas verbo, exemplo, Sacramentis. I14. O quale ſcandalum & ſalutis incuria! quàm exiguus horror pec- cati! quâm vilis æſtimatio virtutis inter oves, ſi ipſe paſtor, qui debe- ret ſupra omnes in omnibus eminere, ſuo non tantum deſit officio, ſed ma- lo exemplo ſuo, & moribus perver- ſis, alios in ruinam trahat! tali ex- expe-= . 320 (†) £ pediret, ut ſuſpendatur mola aſinaria in collo ejus, & demergatur in profundum ma- vis. Matth. 19. V. 6. 15, Quid enim? ſi Chriſtus à ſalute deducétam animam requirat? animam à Chriſto tanti æſtimatam, præ vita ſua amatam? lytro ſui ſanguinis re- demptam? quam iram Chriſti in ſe concitabit, qui oviculam perditam, tam ante anxie quæſitam, tanto cum gau- dio inventam; & in humeros ſubla- tam Paſtori bono iterum eriperet? trucidaret? 16. Plurimi ſunt in mundo, qui non credunt, & ideo jam judicati ſunt. Plures credunt quidem, ſe malè vi- vunt, pauci bené. An ſines totum mundum corrumpi, & inſulſum fi- ecri, ut Deus illum debeat evomere? Tu deberes eſſe Sal terræ: ſi tu infa- tuatus fueris, unde orbis ſalietur? ſi tu non facis, qui ad hoc munus ſpe- ciatim electus cs, quis alius faciet? ubi charitas proximi? 17. Tibi data eſt poteſtas indigen- tibus miniſtrandi Sacramenta, quæ ſunt certiſſima æternæ ſalutis adju- menta; ſunt enim indeficiens ſcaturi- 30 fanguinis Chriſti, ſalientis in vi- tam æternam. Crudelis es, ſi pi- greris haurire:, & ſitientibus miniſtra- 1E; huis Olnnis temeti l fuen 7 Nli Uumn a IHI. Alin MuIn 16 Inl ſer luts Atus 148 ae 9. d Conjun oleitn Eit ſn 4. D Iiins, Lemitt omine m dra deorr letar. el . ti 1 ofhnn: Filusilk Ta) nn Cooglun petim 1t0 n Iweroik n Ei⸗ DNNN 3 ſent n Anst ie E: N e Ws aAliöl elub⸗ mmenn, Nis/ geen lenm⸗ 6,, bos, (†) £ 321 re, quis enim non ſitit eſſe felix; huc omnis hominum conatus. An non remetietur tibi, qua menſura aliis men- ſus fueris? Matth. 7. v. 2. Eeli incitamenta petita ab ipſo X eloſo, præſerrim Sacerdote. 1. CFhkiſus quidquid fecit, & tulit, eò unicè retulit, ut per homi- num lalutem Patris ſui augeret glo- riam. An divinius opus eſſe poteſt, quàm quod fuit unicum Filii Dei, hu- manam naturam induti? 2. Qui curat ſalutem alienam, fſi- mul ſe ipſum perficit, nam hæc alienæ ſalutis ad Dei gloriam procuratio eſt actus charitatis erga Deum, & chari- tas apex perfectionis. 3. Studio alienæ ſalutis eſt quidem conjunctus labor, ſæpe inquietus, ſœæpe moleſtus. Sed hic ipſe labor inten- dit ſimul charitatem, & meritum. 4. Dæmones aliàs ſuperbiſfimi ſpi- ritus, ad infima quæque ſervitia ſe demittunt, ut his, nullius aliàs notæ hominem irretiant, & ad inferos ſe-- cum trahant, tamertſi ex hujus conſor- tio eorum quoque ſupplicium exaſpe- retur. Quid te oportet facere, ut ſerves hominem? X 5. Quid 322 (*) G . Quid hæretici non moliuntur, & mali Politici, ut vel unum homi- nem ſuis partibus adjungant? An hi diligentiores erunt pro dæmone, quâm tu pro Chriſto & proximo? 6. Quid Angeli boni non faciunt in gratiam ſuorum clientum? Vident Angeli faciem Patris, qui in clis eſt, & ideo non dedignantur inferi- rioribus ſine perſonarum diſcrimine obſequi. In faciem Patris & tu men- tis oculos reflecté, & levis erit om- nis labor. 7. Sicut ſemen progenerat aliud ſemen, & hoé iterum aliud; ſic do- &rina ſacra diſſeminata ab uno ſe pro- agat ad alium, & per hunc rursùs ad poſteros. Hic ampliſſimus fructus & forté ad mundi exitum deducen- dus laborem tuum in ſalutem proxi- mi ſuſceptum, condire debet. 9. Doleres, ſi mutus, ſurdus, claudus fores, eo etiam ex capite; quèd proximo eſſes inutilis. Uteré proin facultatibs à Deo conceſſis, in utilitatem proximi. 9. Nullus Zelus ita movet, & ac- cendit animos, quibuscum agitur, quàm ille, qui ſolùm quærit animas, etiam cum incommodo proprio, & nullo ſuo commodo. Tunc enim pro- batux ar en nomj mum. 10. dal Cnrti, evim enbed Gckar. Kbore Il, Dr Nerdos Do lunt , Cti In. Ne la0ec Delkſ 19. dil egligen Tculas, lioren uſim ilc l. N. dd tam p m l Unces, „St n w, EUmin batur eſſe actus ſupra naturam, & uumh hinc majore perſuaſtone devincit pro- nd A Ximum. enleon IO. Sacerdos repræſentat Perſonam . CChriſti, & ideo etiam velut alter Ghri- Onfin ſtus eximiis honoribus extra & intra ne e ſacras ædes à ſummis æque ac infimis uine⸗ afficitur. Si ſenſit honores, ſentiat Ue & labores. n n II. Propter dignitatem Perſonæ Sus Sacerdoti multa privilegia ab utroque Wsen foro ſunt indulta. Si ſeêntit commo- da, ſentiat & onera. . eletti I2. Ne timeat animarum zelotes liczt ſuæ Oeconomiæ; hanc enim curabit h nte Deus, ſi ille pro Deo laborabit. uNx 13. Si famuli, ſi Opifices, ſi alii res ſuas nut negligenter agunt, increpas, inertiam accuſas, damnum objectas. Quàm alii uung juſtiorem de te quiritandi haberent e⸗ cauſam, ſi in cura animarum eſſes deſi- e diofus, damno aliorum inæſtimabili. 3 Mα I4. Non eſt æquior modus repa- 8 Frandi divinum honorem, quem tuis ctiam peccatis Deo quotidie aufers, quâm ſi Dei honorem apud alios am- plifices, & plura peccata impedias. I5. Si etiam in exercitio charitatis „erga proximum contrahendus eſſet morbus, & vitæ tuæ jactura facienda, e, beatus es: nam Chriſtus Matth. 10. X 2 39 oneel Licet Sacer-⸗ dotis digni- 32 (†) £ 39. qui perdiderit animam ſuam propter me, inveniet eam. J 16. Quæ tua in cœlo gloria, ſi per te ad cœlum promoti, tihi eœlum petenti, obviam occurant, ſuam feli- citatem tibi in acceptis referant, tibi gratias agant? l 17. Certe ſi Chriſtus miſerieordiæ opera corporibus exhibita in ultimo judicio multis laudibus prædicabit; quomode extellet ſpiritualem mileri⸗ cordiam animabus exhibitam? quo- modò remunerabitur? 3 Inſtructio VII. Qua ratione Sacerdos ſe erga ſuam dignitatem habere, & honorem ſtats tueri debeat. 1. Omini Clerici & Sacerdotes; cum legunt; aut audiunt, tan tas permagna tam eſſe ſtatus Sacerdotalis ſublimi- ſit. tatem, ut terrenos principes non ſo⸗ Iùm, ſed & ipſos in cœlis Angelos di- gnitate tranſcendat: cum legunt ve audiunt Alexandrum Magnum adeô honorafle Sacerdotes, ut in gratiam Jaddi Pontificis univerſæ Judææ / Paleſtinæ pepercerit: cùm legunt vel audiunt Coônſtantinum Magnum in Concilio Nicæno ultimum poſt iect 0 DMtes leki nutur Aliant Meenite leſthor Ulter Uiönt len Kt: Cere & KS Pelolod laid thucnxe lignit Clante lalereo Cgern npon ards UNnis (†) £ 325 N dotes locum occupaſſe, nec anteâà conſediſſe, quàm priùs ab Epiſcopis on annutum impeétrârit. Cùm legunt vel iin audiunt Theodoſium Imperatorem tum Poœnitentiam ab Ambroſio ob cædem — E Teflalonicenſium fibi impoſitam hu- militer adimpleſſe: cùm legunt vel mem audiunt, Ferdinandum II. Imperato⸗ umé rem, cui Chriſtus ipie e cruce promi⸗- Pelt ſerat: Perdinande non te deſeram: eenm dicere ſolitum fuiſſe: ſi ſibi eodem tem 10coO & tempore occurrerent Ange- lus & Sacerdos, ſe priùs Sacerdoti, dein primum Angelo honoris officia I perſoluturum, cùm hæc, inquam aut ſeen alia id genus legunt vel audiunt, tune n enimvero erecta cervice ſibi ipſis de Kha dignitate ſtatůs mirum quantum gra- ben tulantur, putântque hac unica voce: Gen Sacerdos ſum! Sacerdos ſum! totius mun- in di genua ſibi debere curvari. Non i impugno eminentiam ſtates, probè u⸗ gnarus cum Baſilio Imperatore, quòd Eafil. kap. Omnis honor, qui Sacerdotibus der , Mich. 4 * fertun, ad Deum referatur: verum Ahc. I4. H. mallem Sacerdotes ſtatũs ſui dignica 2 rs tem, morum decentia 5 modeſti, ſo⸗ Z brietate, humilitate, aliisque virtuti⸗ er bus, quàm jaétantia tueri. n lgtn . e, 2. Agite, loquamur de dignitate illa tamen “ ſtatüs Sacerdotalis, diſcutiamusque, contemptui , X 2 qua habebitur, 326 (†) * qua maximée ratione ejus aucéctoritas, ac æſtimabilitas conſervari debeat & quæ ſint illa vitia, propter quæ ab ho- minibus laicis vilipendi, aut minus æſtimari ſoleat. 3. Etenim, quis inficiàs ibit? tan- ta eſt Sacerdotis dignitas, ut illum Innocentius III. Pontifex ſupra om- nes creaturas evehat, & uno ſolùm lunocent. Ifr. gradu infra Deum collocet: Sacerdor ſerm. 2. in eſt citra Deum, ſed ultra bominem, mi- cenſecr. Pont. nor Deo, ſed major homine, conformiter ad illud Hieronymi dicentis: Saver- . Hieron. in s Angelus DEl veriſſimè dicitur. Verum Malach. c. 2. Niſi à vitæ ſi ipfe Sacerdos tantæ gradus digni- tati morum decentia non correſpon- deat, quis illius æſtimationem conci- piet? ſi regium paludamentum ter- gendis cacabis adhibeatur, mirum non eſt, ſi inter centones reputetur: parem in modum cùm Sacerdos ſe- cujlaribus negotiis, ludis, ſpectaculis, conviviis, aut familiaritatibus etiam cum altero ſexu ſe immiſceat, atque in plateis, in triviis, in popinis inter jocos & nugas compareat, quis non opinetur aut credat, falſa eſſe, quæ de dignitate ſtatus Sacerdotalis jacti- tantur? 4. Inprimis ſtatum Sacerdotalem commoditate vilem ac contemptibilem reddunt, & deliciis qui n 6Olant (o ſbl olut bonpel cet Uonrele Ettcon nngi UAWo 6 acn Rel⸗ NRrexte Ee habe Cnſhei UMlado Uurdus! crot o algelcie litie 6 te I Cün 40 1ocirin Uping leti Aima, 6 (†1) 327 In qui non alium in finem ad illum con- volant, quàm ut joviales & commo- tequi dos ſibi dies procurent. Sunt qui poſt un abſolutum ſtudiorum curriculum compendiosè deliberant dicentes: sis placet mihi quidem militia, ſed ex- uS,U horreſco pericula, & labores: arri- feun det conjugium, ſed deterrent alendæ Aum conjugis & prolium faſtidia: invitat cet“ vita monaſtica, ſed diſplicet liberta- Ahnms tis jactura, & obedientiæ rigor. Er- n go eligam fieri Clericus, hæc vita enst" Præ cæteris videtur commodior, quia Gink nec habet obedientiæ rigorem, nec e li⸗ conjugii tædia, nec militiæ decuma- nos labores! ſic itur, imò prout Ber- nardus loquitur, ſic curritur paſſim ad 5§ Beyy. Ne ſacros ordines, & reverenda ipſis ſpiritibus converſ. ad Angelicis myſteria apprehenduntur, ſine reye- Cler. ventia & conſideratione. Quid deinde fit? Illud fit, quòd ejusmodi Clerici, cùm agnatorum, aut fautorum pa- trociniis ad præbendam irrepferint, impinguati, adipati, dilatati magis ſo- m Rciti ſint de pingui offa, quàm de , anima. O quàm longè alia enarrat S. Hieronymus de dilecto ſuo Nepo- e, tiano! non ſatis valet explicare, quan- tà cum triſtitia, quanta cum relucta- tione ordinatus fuerit in Sacerdotem: Fit Clericus, inquit, & per ſolitos len 1 X 4 gra-⸗ non M ationen, ſawenu eatu, nes i s, n rienhn iſen à vanitate veſtium, MWenoch. ctent. 2. cap. 35. 328 (1) £ gradus Presbyter ordinatur, Bone Deus, qui gemitus! qui ejulatus! quæ fuga oculorum omnium! tunc primùm & ſolùm avunculo iratus eſt, id eſt, Heliodoro Epiſecopo, à quo fuit ordinatus. Sic ſic oportet acce- dere ad SS. Ordines, cum timore, cum tremore, cum reluctantia: In- dignus eſt Sacerdotio, niſi fuerit ordinatus invitus, dicere ſolebat Leo Imperator; prout jam alibi recenſuiſſe me me- mini. 5. Deinde ſtatum Sacerdotalem contemptui exponunt, qui moribus à ſanctitate ſtatüs omninè abludunt & externo etiam habitu eam, quam dedocere deberent, vanitatem ſpirant. Etenim non diffiteor, quòd decentia veſtium commendet dignitatem per- ſonarum; hinc Dominus Deus in ve- teri lege præcipit Sacerdotum veſtes eſſe debere elegantiſſimas in gloriam & decorem, & in Concilio Gangrenſi excommunicationis fulmine ferieban- tur, qui Sacerdotes ob habitum ve- ſtis ſericxæ, quæ Birrus vocabatur, ta- Xabant. Verùúm cùm ſtatus Qerica- lis ſit humilitate quoad ſe, & reve- rentiâ quoad alios ſpectabilis, opor- tet, quod veſtimenta & exteriorem apparentiam concernit, illam nec ni- mis . nis eſt lun Gun, ſles, ing Mian re enpon e, unnün gunp guin tinn Endo hann uncn lis, IIA D ge, guo! guam ltual A doſit foler ie n nd Cndr , M eſhlinsl in! tun tatosek , tet ac⸗ ntimor ati: 1 lut npernng e N ercon 1moN Ablnce Meng Un ſelon 1gonn Gngt binnf bum An enol, . 1 „ W († £ 329 mis eſſe abjectam, nec nimis luxuo- ſam; illo enim delinquitur per defe- um, iſtô per exceſtum: Ornatus & Jſordes, ait S. Hieronymus, pari modo fugiendi ſunt, quia alterum delicias alterum gloriam redolet. Quàm procul igitur ab hac regula abludunt nonnulli hujus temporis Clerici, præſertim qui no-⸗ biles, aut nobilium domeſtici ſunt: tantùm abeſt, ut veſte talari & humili quam plurium Diæceſium conſuetudo requirit, decentiam ſpirent, ut potiùs pexi, nitidi, pulverizati, calamiſtrati, & ad omnem ſæœculi vanitatem orna-⸗ ti, cum crinibus fictitiis, cum aperto ſinu cum diſciſſis calceamentis & ma-⸗ nicis, cum toga & palliolo vix ad ge- nua profluenté, tanquam non ad al- tare, ſed ad theatrum ituri incedant; quo habitu ſatis manifeſtè produnt; quàm omninè non Divinum, aut ſpi- rituale, ſed inane, meritis vacuum, & ad omnem ſæculi ſtultitiam com- poſitum cor in pectore gerant. (leri= cus profeſſionem ſuam & habitu, & Inceſſu probet, & igeò nec- veſtibus nec calceamen- tis decorem quarat:; ita dudum ſtatuit Concilium Carthaginenſe. Quid di- Cam de iis, qui nigricantem veſtitum, Clericis convenientem, dedigsnar 3 contra Eccleſiaſticorum Antiſtitum X 5†7 ſtatu-⸗ §. Hieren. epiſt. 83. ad Ocean. Qoncil. Carth. 3z3 († W ſtatuta diverſis adeò coloribus utun- tur, ut à laicis nullo diſcerniculô diſ- crimentur? quid dicam de illis, qui venatorio habitu cum canibus, ſelo- pis, & armis quaquaverſùm excur- runt, & ſic in ſylvis inter faunos & ſathyros, inter nymphas & venantum cohortes eam morum indecentiam contrahunt, quæ cedit ſtatui in op- probrium, proximo in ſcandalum: notent illi, quid S. Hieronymus de venatoribus ſentiat: Nemrod, inquit, ille gigas magnus in conſpectu DEl S§& Hieron. in venator & peccator fuit: Et Eſau ve- bſal. 90. nator erat, quoniam peccator erat: Et penitus in ſeripturis nullum Sancto- rum venatorem, benè autem piſca- tores invenimus Sanctos. Dicis for- ſan: Nobilis ſum, non tantum Cle- ricus! multa licent nobili, quæ diſcon- veniunt Clerico! Mea pace poteris ita diſtinguere, verùm metuo, ne hoc argumentum coram Deo tantò mi- nůs valeat, quantô efficaciùs illud vel à ruſticorum quodam fuit refuta- tum. Videns ille Archiepiſcopum Co- lonienſem cum militari equitum tur- ba campos obequitare, quæſivit, an S. Martinus, S. Nicolaus & veteres Epiſcopi ſimili etiam pompaâ incedere ſint ſoliti? repoſuit Archicpiſeopus. . 6 Emn Chen lt: Uinke lellete Cten Ne l Nie AL Ueni nd a kinen rta Cnrke t ce ere kerie V. purin Culh dolnp eſiu lord opti Al lan en Cetd E 1 sin. uld. s, ⸗ enan. unds enuntun Centun in NCdhen innst⸗ n D. LCſaufe Or enn Ganr n ⸗ bkn in dor ori gehoe thn 6 N leler n I. i 1 en⸗ let n 1 (†) △ 31 ſe ſimul & Eccleſiæ antiſtitem & Prin- cipem eſſe: ſubridens ruſticus ſubin- tulit: quæſo, ſi Princeps à diabolo ad infernum rapiatur, quò deveniet Eccleſiæ Antiſtes? 6. Ulterius ſtatum ſfacerdotalem contemptibilem reddunt, qui à vir- tute ſobrietatis, quam Apoſtolorum Princeps verbis illis: Hatres ſobrii eſto- te! maximoperè commendat, adeò alieni ſunt, ut publicis etiam in po- pinis ad helluonum menſas aſſidere, & inter jocos & nugas, inter riſus & facetias, inter fumos tabacarios & charifoliorum luſus quotidie vinô, aut cereviſia madere non erubeſcant. Sacerdotes .Ægyptii, utut idololatræ fuerint, omni tamen carne, vino, Ovis, & lacticiniis abſtinuerunt, ut puriùs ac intentius ſuorum Deorum cultui vacarent, & libidinis ardorem compeſcerent: ſi ethnici id factu ne- ceſſarium eſſe duxerunt pro cultu ido- lorum, quantèò magis erit pro cultu optimi, Maximi DEI, ad cujus Altare quotidie ſtat Sacerdos? quam æſtimationem; aut bonum exemplum capient ſubditi à ſuo Sa- cerdote, quem heri otio faxit Deus; ut non etiam vitiis otio confinibs diffluentem, & ebrietate titubantem viderunt Xoſ&ol. cent. 2. p. mir. 24. ab ebrietati- bus 1. Petr. . Corn. à E. in Gen. c. y. v. 21. S. Meron. in epiſt. ad Ti- moth. SF. Hieron. in g. 2. Mi- chaææ. à litigiis & altercationi- hus 332 (14) & viderunt, atque fabulas & nugas, quas vel laici erubeſcunt, eructantem audierunt? planè æſtimationem adeò nullam concipient, ut etiam ejus do- ctrinam nauſeaturi ſint dicente ſancto Hieronymo: Vehementer Eccleſiam Dei deſtruit, meliores eſſe laicos, quam Cleri- 6oοs. Quid ejusmodi gurguſtiones apud peœnitentes in confeſſionali boni præ- ſtabunt? quam confidentiam apud ægrotantes habebunt? Quid utiliter de cathedra proponent? Revera ni⸗ hil! Confuſio & ignominia eſt paupe- perem & famelicum Chriſtum pleno ventre prædicare, ac rubente præ lu- xs abundantia vultu, populo jeju- nii legem proponere! ita iterum lo- quitur S. Hieronymus, tandem zelo & fervore incenſus ita concludit: ſi Apoſtolorum ſucceſſores ſumus, pro⸗ ut ſumus, non tantuùm eorum dicta, ſed & facta nos æmulari oportet. J. Iterum ſtatum ſacerdotalem vi- lipendio exponunt; ſuarum opinio-=⸗ num tenaces ac capitioſi, toti quanti in lites & jurgia effunduntur, atque pro uno decimarum manipulo, pro uno, qui jure, ut ajunt, ſtolæ ſibi com- petit, obolo, totius communitatis bacem turbant. Quin imè Superio- xum mandatis, ac deciſionibus non ac- quie- gaele Wcan Notr⸗ uN ſele le & Socts An Urore Gilnn * Okce⸗ ere tenpo lend IIN P gue⸗ ſin 4, Cmuj lben/ Inth cO Nea erir⸗ i IS Don (1)$ι 333 uIeb, quieſcentes ad altiora tribunalia pro-⸗ tmin vocant, ſicque per omnem vitam in n Protrahendis litibus ac controverfſiis Jd tam decumanos labores devorant; ut eim üvel decimam eoôrum partem Dei glo-= oNH riæ & lucro animarum impendiſſent, NIe Anctis Martyribus poſſent accenſeri. ean Ad quid autem proſunt ejusmodi liti- OIe gatores? ad nihil aliud quâm ad ſcan- n H dala populi; parochiani enim, cùm Hug vident hominem ſpiritualem, qui ex Geu officio ad lucera ſelùm eceleſtia tendere kam- deberet; adeòô terrenis inhiare, ut nen temporalium amore charitatem læ- ee dere non reformidet, haud parum lo “ ſcandalizantur; & omnem erga ſu⸗ m um paſtorem confidentiam, amorém- end gque amittunt; ſicut enim, prout lo. Grere l. 2. quitur Romans Orator, dißicile diäu de ofic. ſt, quantoperè conciliet hominum animos ln comitas & affabilitas; ita nihil eſt, quod . fbditorum bilem, averſionemque np erga paſtorem magis excitet, quàm O continuæ de re temporali diſcordiæ, & contentiones. Vah! debeo tueri i mea jura! ° quanto magis præſtaret ,“ perire tua jura; quam tuas animas! ion⸗ Ali deinde haud minus nocumenti “ cauſant, qui non tam in tuendis ju⸗ tk ribus, quâm in corrigendis erroribus * Prorsus immanſueti ſunt, & trucu- ] len- Marth. 5. 334 ( †) £ lenti; cùm inter ſuos certum delicti genus invaleſcere audiunt, intempe- rante bile efferveſcunt, & in reos ac complices in- quam extra cathedram verbis ac nonnunquam verberibus fu- riosé invehuntur. O mi Sacerdos;, quantùͤm noces, cùm putas te pro- deſſe! ſcias velim correctionis auſte- ritatem eſſe remedium ſubſidiarium & extraordinarium, quod non, niſi cùm alia remedia nihil profecerint, eſt ap- plicandum. Ineptus eſſes medicus corporis, qui ægrotantis curationem à ſciſſionibus & cauteriis vellet au- picari: ita abſurdus eſt medicus ani- marum, qui delinguentium errores, non tentatis priùs lenibus remediis, ſtatim ferrò & flamma vult caſtigare. Scis cur animarum paſtores ſali com- parentur: Vos eſtis ſal terra! Nimirum ideò, quia ſal in ſe una ignis & aquæ elementum continet: igitur anima- rum paſtor, quantum fieri poteſt, a- quam, id eſt, lenitatem adhibeat, & tum primúm, cum hac nihil pro- fecerit, pro perſonarum, circum- ſtantiarum, & ipfſius delicti diverſi- tate, ignem ſtringat. Non eſt dici- bile, quantùm ad corrigendos delin- quentium animos valeat diſcretio, & manſuetudo! “ 3. De- 9,D npil mllin ſttic Cünine en o ſcone beppl meſi Ceric Eund I! Pe en Kun Rre Rtone um, Eabo IOS Noyer Mere . R labon lcere lſo nez te iyl , ndeltt Nteme 1eos hednan D ceteln te e⸗ 6 . Niund Ncdn hekte⸗ necles tonen let a lsin tlore elid livnr. N imimn Eal lel,⸗ nnden hlr⸗ on. biet⸗ d⸗ ol (†)6 335 8. Denuèò nigrum ſtatui ſacerdotali, ab impudici-= turpiſſimumque theta inurunt, qui ta familiari nimis cum ſexu altero con- verſatione utuntur, & obſecni illius criminis, ad cujus contrariam virtu- tem voto ſolenni adſtringuntur, ſu- ſpicionem incurrunt. Eheu! quis ſa- tis explicet, quanta opprobria, con- tumelia, & detractiones ex unius Cerici tali delicto in totum ſtatum redundent! Malo tacere, quâm lo- 9. Denique honorem, ac æſtima- & demum ab tionem ſtatũs ſacerdotalis peſſimè pro ambitione terunt ac peſſumdant, qui ſub pau- Abſtincat. pere & humili Chriſto ſuperbia & am- bitione inflantur: Ambitione, in- quam, fübtili illo Clericorum malo, de quo S. Ambroſius pronunciat, quòd & Ambr. ap. quos nulla vitia delectant, nulla poteſt Peranz. de movere luxuria, nulla avaritia ſub- 'AJ. Wae. ruere, ſæœpeè ambitio faciat crimino-?““ e6. fos. Etenim ſi S. Laurentius Juſtini- g anr. uſt. nianus de palatiis Epiſcoporum de r,G dicere aufus eſt, quòd in iis Chriſti Chr. agon. illuſio, quam in purpura & corona “. 14. ſpinea paſſus eſt, toties renovetur;, quoties illa cibis, poculis, electua- riis, ſaporibus, vaſis argenteis & au- reis, inſuper jocis, confabulationi- bus, & talibus 2 quæ in facularium Prin- J. Bern. ép. g. ad Hen- vi. Rnonen, Axrchiep. Gen, 25. 336 ◻ (†*) £ Principum ædibus frequentantur, ab⸗ undant: Quid ni idipſum à fortiori de inferioris ordinis Clericis dici queat; ræſertim ſi ambitione abrepti ad ſub- Praia dignitatum ſubſellia, & pingues præbendas, prout fieri amat, per fas & nefas aſpirent. Quis non intimo cordis dolore deploret, ait S. Bernardus, cur- ritur in Clero paſſim ab omni ætate & oOrdine, à doctis pariter & indoctis ad Eccleſiaſticas curas, & quia ſola attenditur gloria, non onus, erubeſ- citur in Eccleſia purum eſſe COlericum, ſeque viles æſtimant, & inglorios, qui quocunque eminentiori loco non fuerint ſublimati. Quin cuùm pri- mos honorum gradus meruerant; non ideò quieſcunt, duplici ſemper æſtuant deſiderio, ut magis & magis dilatentur, & ad celſiora ſublimen- tur. Cùm factus quis fuerit in qua- dam Eccleſia Decanus, Præpoſitus, Archidiaconus, non contentus uno in una, plures ſibi honores conqui- rere ſatagit, & demum factus Epi- ſcopus, Archiepiſcopus eſſe deſide- rat. Hæc Bernardus. Quid autem ſe- quitur ex hac contentione? Duo fra- tres Jacob & Eſau in utero Matris de primatu decertabant, & calcibs ſe invicem impetebant: cujus magis malo, nlor necioe ! E. bitio In ſi linum 1 mal i Ne a umm ldus Eemnn harurm lun i 10. , erdot am Dlen e. 11 4 Meiſi unhe nde Uumn Ai s ont Ueie 1 0 (†) 337 W malo, quàm matris, quæ dolores haud mediocres ex hoc certamine patieba- tur? Eundem in morem cum Cerici il ambitione colliduntur, & unus alte- Lie rI ſupplantare, unus per alterius hertut ruinam in altum aſſurgere ſatagit, cu- c Jus malo id fit? malo Eccleſiæ Ma- H e Tris, ait Cardinalis Hugo, quæ viſo Card. Hug. mim hoc ambitioſorum ſpectaculo non in Gen. c. 25. Eirh tantuùm ab heterodoxis, ſed & à fide- libus deſpicitur, atque ejus dogmata de mundi contemptu, de rerum ter- renarum vanitate, de amore cœle- ſtium vilipenduntur & irridentur. Vom — 10. Tu ergo, mi Sacerdos, ex di-= ins Ctis his omnibus collige, & benèpon- cun „dera, qua ratione dignitatem tuam Sa- e oerdotalem prudenter tueri, & laicis ifn etiam, in quorum oculis vivis, vene- n rabilem ac æſtimabilem reddere de- ſua beas. Erras ſi inani clamore: Sacerdos . nge ſum! Sacerdos ſum! auctoritatem tibi nn, conciliari putes: neceſſe eſt, ut mo- e rum honeſtate ſiatüs dignitati corre- ene ſpondeas, atque à vitæ deliciis, à ve- it⸗ fſtium pompa aé luxu, ab ebrietate & lke gaſtrimargia, à litigiis & altercatio- n, nibus, à Iuxuria demum & ambitione N prorsuùs alienus ſis. Dicis forte, vitia , (Clericorum à laicis taxari non debe- b Te, conſequenter illa non redun- 6 1 V dare 8 elllel Oeion igen mile. 1 338 (†) £ dare in ignominiam ſtatůs! Ego te- cum quidem ſentio; ſed quis corri- get communem populi errorem * Ve- nerantur Sacerdotem uùt ſolem, qui ſi per integrum annum omnes mundi partes illuminet, & frugum incremen- ta promoveat, parum gratitudinis refert, cùm verò vel unica vice ec- clypſin patitur, omnium oculos & ora in ſe non ſine cryſi convertit. Par in- fortunium tangit Sacerdotem: cùm per integrum annum ſtudendo, oran= do, inſtruendo;, confeſſiones exci- piendo, & concionando omnibus be- nefacit, parùm honoris & æſtimatio- nis recipit: cùm verèò vel ſemel ceſpi- tat, id eſt, in ſuperbiæ, intemperan- tiæ, aut iræ delictum incidit, ab om- nibus notatur, ab omnibus taxatur, ab omnibus præſcinditur. Ita conti- git Moyſi, qui licèt habuerit mille ſplendores, ob Æthiopiflam tamen uxorem malè audire debuit; ita con- tigit Apoſtolis, qui licet mille mira- cula operati fint, tamen ob decorti- cationem ſpicarum criminabantur. Ita contigit Sauli, cujus ora chlamydis 5. Oreg. p. 3. ſilenter præciſa eſt, ubi Gregorius: Faſtor. e. y. O quàm multi ſunt, qui licèt reve- reantur mittere manum in Chriſtum Domini, libenter tamen oram chla- mydis Idis Honori Dlnnun ſtenro munn. ftia treem 18 16 H Uey Ci Unn Hnte is n⸗ rentſe en,gl ES Ml ncrener tattude 1 ce loe 1t. Mt teme do, 0 olezel nibif EKint welce⸗ tenper iy dhe t la Hett 4% bman. nc le ae⸗ Cnn / n er 5(1) ς☚ 339 mydis præcidunt, hoc eſt, veſtem honoris, ſi non lacerant, ſaltem di- minuunt. Cum ergo ſperari non poſ- ſit errorem adeoò vulgarem & invete- ratum populi corrigi & extirpari poſſe, quid ſupereſt, mi Sacerdos, niſi ut tu vitia, quæ ſubditis criminandi ma- teriem præbent, corrigas & emen- des ?à &c. &c. HEBDOMADX. SANCTX Dies VIII. In honorem & gratiarum actionem Chriſto Redempto- ri. Virtutes Sacerdotis unitivæ cum DEO. Ego dilecto meo, & ad me couverſio ejus. Qant. 7. Meditatio I. De Amore DEI. Simon diligis me plus his? Joan. 21. Olnätum l. Chriſtus Dominus in- credibiliter, & ineffabiliter ama- vit, & amat æternum Patrem plus his, id eſt, pluùs omnibus univerſim X 4 an⸗ 34 0 ◻ (1) & Sanctis, ſcintillam immenſi hujus amo-= ris, prodidit in ultima cœna, quando elevatis oculis, ò quanto affectu! ad te Patrem ſuum, tibi gratias agens in- ſtituit Sacramentum: hac inſtitutio- ne Sacramenti nihil aliud voluit, quâàm ut eſſet fornax ardens, quo omnium fidelium corda ad amorem Divini Pa- tris accenderentur, & eſſet Sacrifici- um dignum Deo, id eſt infiniti va- loris, atque per hoc tantum gloriæ daretur Deo, quantum ignominiæ illi per peccata hominum impingitur. Quis tuus eſt amor, Sacerdos, erga Deum:? quinam tui affectus in Altari, cùm hoc ſacramentum conficis? quæ tuæ aſpirationes ad DEum extra Al- tare? Punct. II. Quilibet Sacerdos obli- gatur ad Deum ſuper omnia & præ omnibus diligendum, tum quia prior, & præ omnibus ab eo dilectus eſt, tum quia ad hoc conſtitutus eſt, ut alios Divini amoris igne inflammet;» tum quia quotidie verſatur in iſta ar- dentifſima fornace amoris ad ignem Euchariſticum; quo ſi non incaleſcat, quid dicam, quid ſentiam de illo? pu- tavit S. Catharina Senenſis, unicam communionem ſufficere, ut ſancti fiamus, ſi ergo Sacerdos licèt qucti 6 le ſiet Ummat lnp eſe Ulnct, no her alo oort It, Chere lanin Memn minn Uholt Gept Veher lelle tninn rabi lobl nor Wav eh Utate Wyi Kenn 1 e⸗ Inore U 41 Eem bin Junt lulate gerdi logu Onnnin ini Gerke ngr⸗ noni Pinen⸗ iM Sl eund 1od i ſin lset nn ih i . I g 4 *1) & 341 die ſacrificet, & SS. Chriſti corpus ſummat, nihilomnùs tepidus & fri- gidus permaneat, ſaxum & glacies ſit, neceſſe eſt. Punct. III. Quid dicam, ſi Sacer- dos non ſolùm non amet Deum, ſed inſuper offendat, & ipſe peccator ſit, qui alios à peccatis deberet avertere & corrigere? voluptates & divitias amet, qui alios contemptum ſæculi deberet docere? diabolo ſerviat, qui lilli animas deberet eripere? viam ad infernum ambulet, qui alios ad cœli ſemitam deberet manuducere? Eheu! an poſſibile eſt hoc fieri poſt tot à Deo accepta beneficia? O optime Maxi- me Deus! putarem & ego impoſſibile id eſſe, nin meâmet experientià con- trarium docerer! Ego, ego ſum mi- ſerabilis ille Sacerdos, qui tui, ac ſui oblitus, te ſummum Bonum ac bonorum omnium fontem adeò non amavit, ut potiùs millies offenderim! præ pulchritudine tua amavi defor- mitatem peccati: præ ſapientia tua amavi ſtultitias & vanitates ſæculi: præ æternitate tua amavi peritura mun- di crepundia: præ amore tuo amavi amorem creaturarum: præ beneficiis tuis amavi meam infrunitam liber- tatem; præ ordinatione & lege tua V 3 amavi z42 — (†) 5 amavi meam propriam, & pernicio- ſam voluntatem. O pulchritudo nova & antiqua, quàm ſeròô te amavi? ama- bo te nunc & in perpetuum! valete mundi gaudia! &c. Propoſitum practicum. Amandi in omnibus & ſuper omnia Deum. Exemplô S. Franciſci Saleſi, qui im- menſo Divini amoris igne æſtuans;, multa hæreticorum millia ad ſalviti⸗ cam fidem convertit. Fuit reverà ad omnes occaſiones, quibus Dei glori⸗ am promovere poterat, vigil & ex- porrectus, dicere frequenter ſolitus: Omnia licent, dumodò non offendatur De- A45 Meditatio II. De Zelo gloriæ Divinæ. Clorificate, & portate Deum in corpo⸗ ve veſtro. I. Cor. 6. PEultum 1I. Chriſtus Dominus ad- T'mirabili Zelo incenſus ubique Pa- tris gloriam propagabat: modò zannen oſtendit illius magnificentiam: Similte eſt regnum cœlorum Regi. Modô amo- rem: Homo quidam fecit oœœmnam magnam. Modè Milericordiam: Homo quidam deſcendit: eadi or n me I üima un pe iite Uigo⸗ lle u en PM Duy; Econ o Reiſin Eemide nor ldind uom keiſti Khn D ent ler w Decc⸗ Mhem nt en n tonen Kin nod (†) £ 342 deſcendit: Modò excellentiam: Pater emnn e⸗ major me eſt. Modèò ſubjectionem ſu- KM am: Ita Pater Sed hoc maximèe in 1 ultima cœna, in horto, in cruce, in tota paſſione, cujus Memoriale eſt. B Sacrificium Miſſeæ. Quid ego feci ad . Dei gloriam? quomodò exaltare ſtu- De dui ejus Bonitatem? qua devotione, i qua recollectione, quo amore peregi 88. Miſſæ ſarificium? Punit. II. Tu veròô Homo Dei, ſic i te compellat, quisquis Sacerdos es, nen Apoſtolus: tu qui deputatus es glo- Ii riæ illius propagandæ, qui toties in- he Zeminas: Gloria in excelſis Deo? Omnis I. Zim. 21 5 9 bonor & gloria! tu inquam, quomo- dô inſiſtis veſtigiis Sacerdotis Magni? quomodèò zelas pro ejus gloria? quid feciſti, ut à ſubditis tuis cognoſcatur & laudetur Deus? Quid feciſti, ut Pcleſia tua exornetur, & ſacra par- „„ amenta, calices & linteamina decen- ter mundentur? Quid feciſti, ut peccata, præſertim juramenta & blas- phemiæ, quæ immediaté Deum tan- gunt, extirpentur, & optimus Deus à nemine offendatur? En Punct. III. Elias fugam, perſecu- . tionem, exilium, famen, ſitim ſfu- ſtinuit zelo zelatus pro Domino. Quo- 5. Reg. 19: modèò tu Providentiæ & ordinationi V 4 Divi- Ribad. 29. Decemb. 344 (†) ☚1 Divinæ te ſubjeciſti, ferendo patien- ter injurias, morbos, perſecutiones, aliâsque adverſitates? O Bone Deus! uàm oſcitanter & perfunctoriè ha- enus rem tuam egi! in Miſſæ ſacri- ficio eheu! quâm tepidus, in Eccle- ſiæ ornatu quâm negligens, in feren- dis adverſitatibus quàm impatiens fui! ſi omnem vitam meam excutiam, mihi potiũs, quâàm tibi vixi, & meis com- moditatibus magis, quàm tuæ gloriæ ſtudui.. Ah! da mihi ſpiritum Fliæ, & Apoſtolorum, ut pro gloria tua Zeloſus, & indefeſſus ſim! &c. Propoſitum practicum. Zelandi gloriam Dei etiam cum damno prepriaæ commoditatis. Exemplô S. Tho- mæ Archiepiſcopi Cantuarienſis, qui legibus Regis, Deo & Eccleſiæ præ- judicioſis tanta fortitudine & con- ſtantia ſe oppoſuit, ut maluerit Regis odium, exilium, perſecutiones, & bonorum omnium jacturam pati, quin imèò ipſo etiam Epiſcopatu cedere, quâm aliquid admittere, quod gloriæ Divinæ repugnabat. Demum ſanctus Dei Athleta, dum in Eecleſia Horis Ca- nonicis vacabat, ab impiis ſicariis obru- tus & obruncatus, adeò faciniori non indignatus eſt, ut ſuis tam amicis quâàm um Uenect B Ana R Gum In b, Camn! ncn ſi kere lernd le 10 N dol tem! & . Uon Monn Cenf Pen paitr ions neen orie hr Ceſi n Eok inken lensti es e Non n N otia E . 0 Cen 16 Hen E. te 0) (kt) £ 345 quàm inimicis prodigiosè è feretro benedixerit. Meditatio III. De actibus Religionis. Acdorate eum omnes DAngeli ejus. Pſal. 96. Prsum . Religioſiſſimo cultu Chri- ſtus jam conceptus, velut ſacrifi- cium matutinum in utero Matris: jam natus & adultus in ſtabulo, in tem- plo, in montibus, in deſertis tan- quam ſacrificium diurnum: moriens in cruce ceu ſacrificium veſpertinum ſe ipſum obtulit æterno Patri: qua reverentiàâ, nemo novit, niſi qui no- verat, quo cultu dignus eſſet ſupre- mus omnium Conditor. Pundt. II. Confundamur propoſi- to nobis cultu, quo gentiles in fua idola, & Turcæ in ſuum Machome- tem feruntur: non illi in ſuis delubris & moſchæis muſſitare, non ridere, non excreare, non Dei ſui nomen pronunciare ſine reverentia audent: Confundamur propoſito nobis cultu, quem exhibebant Sacerdotes antiquæ legis Arcæ, & ſanctuario, propter aſſervatas in eis tabulas Moyſis, vir- X:; gam 346 (†) G gam Aaronis, & panes propoſitionis &c. Hæ quidem umbræ erant & fi= guræ: quid autem nos damus luci & Veritati? quid Venerabili Euchari- ſtiæ? quid templis, quid aris, quid tabernaculiss Punct. III. Poſt virtutes tres The- ologicas palmam fert Religio, qua vo- lumus dare DEO debitum cultum propter infinitam ejus excellentiam. Hæc Dei excellentia laudatur & ex- tollitur quidem per omnes actiones;» quæ ejus nomini conſecrantur, ma- xime verô per S8S. Miſſæ ſacrificium, quo Deo condignus, & ejus Excel- lentiæ proportionatus honor tribui- tur. Expedit ergo, & condignum eſt, mi Sacerdos, ut quoties in ſa- crificio genuflectis, quoties caput in- clinas, quoties Altare oſcularis, to- tus profundiſſimo adorationis actu Deum honores. Ah! ſine dubio hoc condignum eſt, Excellentiſſime De- us! utinam cùm genua flecto, facere poſſem, ut totus Mundus in terram pronus te adoraret! utinam dum di- co Gloria in excelſis Deo, gloriam tuam per omnes orbis provincias & regna propagare poſſem! utinam dum dico Credo in Deum, totum mun- dum convertere, & omnibus homi- nibus bnst ſolem nleſt Ulen Crnat feinn un d Mu ans Ullien Chxn le len hennie 1 de iſce mon li, Eſ munn Pirn Prun C drati les or tiad Dol u oltiond int 8 hid Eucut⸗ 6, gil tese. guun Cllun enrimn r A Cionen Ur, M. fcum Ewe tnhu. gor ln!⸗ ht 1 60 nel- een fon in N Ge N. . 1 (†1) ℛ☚ 2347 nibus tuam ſanctam fidem infundere poſſem! Utinam dum dico:; Incarna- tus eſt, & Homo factus eſt, facere poſſem, ut omnes homines tuæ In- carnationis, & Redemptionis bene- ficium grato animô agnoſcerent. Uti= nam dum 88. Corpus & ſanguinem tuum elevo, poſſem omnes homines trans mutare in Seraphinos, qui hu- millima adoratione tuam Divinitatem & humanitatem venerarentur. Propoſitum practicum. Iterandi actus Religionis tam internos, quàm externos. Exemplo S. Patritii Hi= berniæ Apoſtoli, qui dum adhuc puer in barbarorum captivitatem incidit, paſcendis gregibus adhibitus, Divini amoris ſpiritu repletus centies inter- diu, & centies noctu Deum adorare eſt ſolitus. Poſtliminiò ad Epiſcopale munus eveétus invictum ab oratione ſpiritum nunquam relaxabat; inte-⸗ grum enim quotidie pſalterium unà cum canticis & hymnis, ducentisque orationibus recitabat, ter centies per dies ſingulos flexis genibus Deum adorabat, noctem autem in tria ſpa-⸗ tia diſtribuens, primum in centum pſalmis percurrendis, alterum in reli- quis pſalmis corde, oculis ac manibus 1 Sarius 172 Mart. 3489 (†) £ in cœlum erectis, tertium verò ſuper nudum lapidem ſtratus tenui quieti dabat. Meditatio IV. De unione Sacerdotis cum DEO, per conformitatem voluntatis. Ur & ipſi in nobis unum ſint. Joan. I. Unäctum I. Hæc eſt affectuoſiſſima piiſſimi ESII ad Patrem oratio, ut omnes diſcipuli & inter ſe, & cum Patre concordes ſint, & unanimes: hæc ultima Chriſti morituri & teſtan- tis voluntas eſt, ut ſecum, cum Pa- tre, & inter nos unum ſimus, quicun- que Sacerdotes ſumus. Nihil legitur Chriſtus in vita ſæpiùs repetiiſſe, ni- hil ardentiùs deſideraſſe, quàm ut fie- ret voluntas Patris. Ipſe quando in horto ultimèò oravit, naturalem hor- rorem contra tormenta præviſa ha- buit, & tamen ſtatim recolligens ſe voluit, ut non ſua, ſed Patris volun- tas fieret. .“ Punct. II. Igitur juſtiſſima eſt illius voluntas & petitio, ut & nos Divinæ voluntati conformes ſimus; quod enim petit, hoc ſuum eſt & Patris, noſtra ſeilicet voluntas, & cor no- ſtrum. frum. tbi eo oti r tu Urnr intbi ünan e no, leme em doe leibe Glse nden un unn non S IN dui t nem me ih 6 Nune Uuns Min tulk b En (†1) £ 349 ſtrum. Ergo injuſtus es, ſi neges: dat tibi cor & corpus ſuum, & quidem quotidie ſi velis: ergo ingratus es, ſi cor tuum illi deneges. Ideò dat ſe tibi, ut tu des te illi: ergo ſtultus es, ſi repugnes. Qui enim reſervas te? an tibi? ſic perdes, qui enim amat animam ſuam, perdet eam. An mun- do? ſed quo pretiò, nénne inani, vano, ludicro, momentaneò́. An dæmoni? indignum foret theſaurum, quem Deus affectat, tradere inimico. Ergo da cor tuum EsII tuo; ipſe petit, quod mille titulis ſuum eſt: cru- delis es, ſi dare nolis ultrò, quod ille imperiôò extorquere poteſt. Punct. III. Credentium erat inter ſe cor anum, & anima una. Quomodè poteſt non eſſe unum cor tuum cum corde JESII, una anima cum anima illius, una voluntas cum voluntate illius, qui toties tibi per SS. Communio- nem unitur? Poſſet DElIS cor tuum rapere violentis remedj'is, ſed placet ipſi exſpectare tuum conſenſum, & hunc qua fronte negabis? ſponſus tuus eſt, & anima tua ſponſa: Do- minus tuus eſt, & tu famulus: Rex tuus eſt, & tu vaſallus: Creator tuus eſt, & tu creatura: Magiſter tuus eſt, & tu diſeipulus. Omnia bona ſua tibi commu- pieinel. in Jon. Iect. 6. . 2. 350 ◻ (14) G communicat, non eſt autem commu⸗- nio, ſi non eſt unio voluntatum reci- roca. Domine! en cor meum, quod tibi ex aſſe condono! fac me- cum ſicut vis & ſcis, mihi ſufficit, quòd Deus meus ſis! hactenùs liber- tate mea, préô dolor! ad meum de- trimentum abuſus ſum, ſed deinceps errare non potero, ſi tua voluntas mea ſit. Vis me felicem, vel infeli- cem? paratum cor meum! Vis me ſanum aut ægrotum? paratum cor meum! Vis me divitem aut paupe- rem? paratum cor meum! Vis me vivum aut mortuum? paratum cor meum! Fiat voluntas tua ſicut in cœ- lo & in terra! Propoſitum practicum. Plend ſe reſignandi in voluntatem Divi- nam tam in proſperis quàm in adverhis. Excmplô illius Monachi, qui licèt haud ſingulari ſupra cæteros ſanctitate Horeret, gratiam tamen miraculorum habuit, ita ut cæcis viſum, ſurdis au- ditum, mutis loquelam, & ægrotanti- bus ſanitatem prodigiosè reſtituerit. Quæſitus ab Abbate, quo meritò hanc gratiam à DEO impetrarit? re- poſuit, hanc fortè cauſam eſſe, quia in ndr conte Anu ſet Girn lil dan run Dens il⸗ Mer COiN tunn tei meon ſie e lke Iben. geunn Geinen Clune fel inck 1 Ver run n ul P Atuma utnn ul M cn s gon An en GN (1†1) &ς 351 in omnibus cum voluntate DEI eſſet contentiſſimus: interrogatus ulteriùs, an nullam nuper perturbationem ſen- ſiſſet, cùm domus & horreum confla- grârint? retulit, nullam: Imò adje- eit, ſi ſciret ſe immutabili DEl decre- to damnandum eſſe, non ideè triſta- turum, ſed potiùs rogaturum ſe, ut Deus per omnem æternitatem ſuam in ſe voluntatem exequeretur. Conſideratio octava. Brevis paræneſis ad Sacerdotem in- digneé celebrantem, & aliqua axio- mata notatu digna. H'u miſer Sacerdos, qui mortuus cœlo vivis inferno, atque dia- bolum habes in corde tuo, & ad ſan- ctum accedis Altare, ad profanandum Sanétuarium DEI, & illudendum no- men ſanctum ſuum; ore benedicis, & corde maledicis; in faciem beni- gni Salvatoris conſpuis, dum verba Sacramenti immundo ore profers, & majeſtatem illam, in quam deſiderant Angeli proſpicere, & omnis Curiæ cœleſtis exercitus inceſſabili voce pro- clamat, Sanctus, Sanctus, Sanctus, tu impiè irrides, ac blaſphemas, quar. 0 352 ◻ (†) £ do corde ſiles, & ore velut canis la- trans clamas: Domine non ſum di- gnus, ut intres ſub tectum meum, ſed tantùm dic verbo, & ſanabitur anima mea: & ponis illam ſanctiſſi- mam carnem in os tuum immundum, ex Spiritu Sancto in utero Virginis immaculato conceptam, eam, quæ eſt mundi pretium, dentibus tuis ve- nenatis mordes, devoras, & projicis in ſterquilinium animæ tuæ, quaſi in lutum platearum. Non minus eſt de- teſtabile, in os pollutum, quàm in lu- tum ſepelire DEl Filium, Patrem tu- um, Creatorem, & Redemptorem pretium redemptionis noſtræ. O Ju- dæis pejor, & Judà deterior! horret Infernus & contremiſcunt diaboli, cùm tu temere præſumis Corpus & Sanguinem Chriſti indigne mandu- care: & ſi non morieris poſt ſacrile- gam ſumptionem, ut Judas, vives pro majori ſupplicio, & graviori pœna; & ſi non convertaris, theſaurizas tibi iram in die iræ, & revelationis juſti judicii DEl, qui reddet unicuique ſe⸗ cundum opera ejus; & tantèò diſtri- Ctior erit in judicio, quantè tibi ante judicium majorem patientiam proro- gavit. . Agno- Aonn nc Nlih ingin elns. Einse l hente bie Cnn bren Ctiun Cansk. ſumd Wmeun, ubin Cnchi unden⸗ Vuynn n, tubsſe i, gualt sett nind ttene Mptoten Hone Gupn huel uot⸗ ſioi⸗ Genn n t ſe . r ◻(1) £ 253 Agnoſce, frater chariſſime, Sacro- ſanctam Regalem dignitatem tuam, quali honore ſis inſignitus, quem Vir- go, & Mater genuit, tu verbis conci- pis: & quali menſà fruaris, carne, & languine Domini noſtri JESII Chriſti paſtus es: felig exercitium! 6 ſan- ctitudo manuum! 6 lingua benedi- a! 6 pectus ſacratum! 6 venter beate! ſi hoc mane ea puritate men- tis & corporis, qua decet, recipies Corpus Chriſti, eris altera Maria, cu- jus venter fuit paradiſus DEI, & ſa- crarium Spiritüs Sancti. Ayxiomata notatu digniora. I. Animam habemus unam, quæ ſi ſemel perierit, aliam ſubſtituere non poſſumus! . II. Morte moriemur unicà, certiſſi- mâ: modé, & horâ incertiſſimâ: ſi mors hæc mala fuerit, an compen- ſari poterit error? actum eſt! III. judicem habemus unicum, co- ram quo ſi causà cadamus, appellare ad alium non poſſumus. IV. Cœlum ſperamus unicum, à quo ſi excluſi fuerimus (& arcta eſt janua) infernus certò nos manet. „. V. Eter- 354 (*) K⸗ V. Eternitas ſequitur unica, quæ ſi non fuerit felix, per infinita ſæcula erimus infeliciſſimi. VI. Sententiam audiemus unicam, ſi non hanc, Venite Benedicti: ne- cefſariò illam: Ite maledicti! VII. Deum habemus unicum, cui ſi non ſervimus, hoc ipſo diaboli mancipia efficimur. J VIII. ESLIM Salvatorem habemus unicum, quem ſi vocantem non au- diamus, ipſe in interitu noſtro ride- bit. . Oratio. Euigniſſiine 7ESUI, fons amoris, Pater miſericordiarum, & Deus totius con- Jolationis, qui pro ſalute humani generis Corpus tuum Sacratiſſimum pignus futufa gloria, nobis Eliis G haredibus reliquiſti, quod ſolâ ſide cernitur, & corde firmiter reditur, ovmmunione carnis & ſanguinis tui, nos divinitatis eſſe participes voluiſti; Te bumiliter deprecor, ego cinis, pulvis, & nihil, anrequàm accedam ad Altare tuum, quod eſt Cxlum & Paradiſus mihi con- cedere digneris tuam ſanätam benedictio- nem, perfectam cordis contritionem, oris plenam confeſſionem, & operis completam ſatisfaltionem, ut tuum ſanctum Sacrificium Inunaculatam Hoſtiam cum lacr)mis offe- rens, eſt) 9 linue Ii oen orun ucie Gint An, (14) 355 „e Dens, in ſublimi Altari tuo, nive candidior, ſeu lilioque purior dignè recipere valeam, in re- miſſionem peccatorum meorum, omniumque anen virorum, in refrigeriun mortuorum, in i gaudium Sanictorum, latitiam Angelorum, & in totius Trinitatis gloriam ſempiternam, wd Amen. i Inſtructio VIII. to Quomodè Sacerdos in cathedra ſe uenn habere debeat. on 4. amquam ingens, & omni e rdezei⸗ comparatione major ſit Sacr- i Dwi⸗ dotum dignitas; ea tamen ſola ad “ HE functiones Sacerdotales rite obeun- u das haud ſufficit, niſi dignitati acce- dat authoritas, quæ in reverentia ac E Eeſtimatione populi conſiſtit. Aucto- ritas pen inculpatam vitæ honeſtatem „ && morum gravitatem comparata, W adeèò neceſſaria eſt Sacerdoti, ut ſine illa verba illius, dum populum docet aut corrigit, nullum pondus ſint ha- bitura. Quid autem boni præſtabit, ſi in cathedra non præſtet? quæ me- rita colliget, ſi non colligat per ver- bi Divini prædicationem, quæ, prout ſentit Angelicus Doctor, eſt anima- rum Paſtoris actus principaliſſimus: & Thom. p. 5. Pradieare,; inquit, eſt principaliſſimus 7. 67. 4, 1 Z 2 altus, 3,56 (†) ₰ asätus, & dignior, quùm baptizare: noli mirari, quòd prædicatio verbi Divi- ni baptiſmo præhabeatur; per baptil- 55 mum enim Eccleſia repletur fidelibus, une, ſed per prædicationem cœlum reple- Mna tur ſanctis. O quantum Deo, & Ec- im cleſiæ obſequium præſtat Sacerdos, un ui hoc munere rite fungitur! Lau- unde do Sacerdotes, qui pauperibus ſub- dm veniunt, laudo, qui egenos ſuſtentant, h laudo, qui famelicos paſcunt, laudo, rt qui nudos veſtiunt, laudo qui viduas ao & pupillos defendunt: verùm plùs Me boni operatur, qui Verbum DEI po- unr. Giee ulo proponit, juxta illud S. Grego- (hen „, . S 2 rii: Plns eſt verbi pabulé victuram in per- ſere in petuo mentem reficere, quam ventrem moti- Dom Matth. . .J tura carnis terreno pane ſatiare. Unlm us! Quæ 2. Proinde decumanum errorem res eſt . S. e makximi mo- me commiſſurum arbitrarer, niſi tor ſ menti. regulis ac præceptis de vita, & hone- n date Sacerdotum hactenus traditis, & illam inſtructionem adjungerem, 1 qua ratione Sacerdos habere ſe de- M peat in cathdra, idque tantò impen- e ſius explicandum eſſe judico, quanto ne hæc res eſt magis momentoſa, & ma- Ar zimis erroribus obnoxia. a §. h (1) 3577 der . . abi⸗ §. 8 ethigt 3. Sunt Sacerdotibus ſi non ple-Non ex atte Gtcn rique, ſaltem permulcti, qui ſi oratio- eloquentiæ, n nem ad elegantias rhetoricas forma- ,E tam, & figuris, tropisque ad invi- Gces diam Ciceronianæ dictionis criſpa- uIE tam declament, putent ſe eſſe con- bh cionatores omnibüs numeris abſolu- KHem tOS. Veruùm contingit ipſis quod m Ccontigit 8. Chryſoſtomo initio dum it⸗ ad populum dicere incæpit, elevata, Nin floridaque perorandi methodo ute- nhl batur: cùm autem peracta aliquan- 6G do concione illum fimplicifſima mu- lier convenit, ac ſuppliciter rogavit: mmm“ Domine loquere, ut & nos rudes animulæ loquentem intelligere valea- . mus! hanc commonitionem tanquam eme à Deo ſibi ſubmiſſam adeò veneratus Menoch. , eſt, ut mutatô ſtylò dicendi morem eent. 1. Khu aſfumpſerit rudibus ac ſimplicibus ma-“. 66. gis, quàm litteratis accommodatum. weer Idipſum „ inquam, multis Sacerdoti- gett bus eveniet, qui dum juvenilis ardor ne deferveſcere & judicium matureſcere α magis incipiet, afflicto corde dole- a bunt, quòd potiuùs in ſuam olim, quàm in DEl gloriam detonuerint. Etenim noſtris temporibus hæc concionandi corruptela adeò prô dolor! invaluit: 2. 3 Ut K 1 S. Mieron. Ap. Wperanzg. Script. ſel. in Praæfat. 1. Cor, g. 338 († =W ut jam ad Verbum DEl audiendum eodem fine eatur, quo ad comædiam, nempe ob delectationem, id quod deplorans S. Hieronymus ait, ad con- ciones conveniri non tam propter ſalutem, quâm propter artem rheto- ricæ percipiendam. Quin imè feré mirum eſt, quòd non perorantibus hodiedum à populo tam voce, quâm manuum comploſione gratulatio fiat, prout tempore Auguſtini, non ſine indignatione ſancti hujus Doctoris fieri ſolebat. Olim S. Paulus Apoſto- lus ingemuit, inquiens: Puto, qudd Deus nos Apoſtolos noviſſimos oſtendit, tan- quam morti deſtinatos, quia ſpectaculum ſa- cti ſuimus. De quo loquitur Apoſto- lus? de ſe, aut de alio? opinor ego; quèd loquatur de alio, diceréque velit, multos concionatores ad ſug- geſtum, tanquam ad mortem ire: quare? quia non niſi ſpectaculum ai ſunt? alii legunt: HMiſtriones & Mimi facti ſunr: quinam autem illi? qui ſuis diſcurfibus vel admirationem & applauſum populi, vel omnino ri- ſum aucupantur, atque ad hunc éx- citandum ſuis ſermonibus vaniſſimas fabulas, & leviſſimas geſticulationes intermiſcent, morionibus, quàm Chri- ſti legatis ſimiliores. Hi mortem ſibi accer- cer litini (ANl buiſfe Mlon er Uin thead de Nit erie tam! Lprea N Abol. luge dot Pera un tione 00s, on ſunn leg h ſert M In 80 Ea (†1) ς 352 enin accerſunt, juxta illud tanquam morti Eiinm deſtinatos; quia ex Sanctiſſimo opere, d Ecx quo grande meritum colligere de- Aer buiſſent, DElI indignationem & ſup- en Plicium incurrunt. Quanta autem nen hœc vanitas! quàm turpis Verbi Di- ne Vini profanatio! Non eſt Fccleſia ah theatrum, ait S. Chryſofſtomus, ut ,d ad delectationem audiamur: Quæ mi- . Re, i Vi utilitas plausus & tumultunm? laus nra en- . Wn eſt, per opera, vos omnia, qua dicuntur, ocn exhibere. Hinc ſacris Oratoribus, qui t tam inſolenter juveneſcunt, idipfum 4 exprobrari deberet . quod quondam An Philoſophus ſuis auditoribus edixit: Schola Philoſophi eſt oficina Medici; non Arrian. I. 3. nie⸗ plauſu & laritid geſtientes, ſed dolore affe-c. 23. “ &tos hinc abire oportet. Sacer Orator * peroret, non ut laudem referat, ſed ut peccatores convertat; ideòo ora- m tionem ſuam non ad locos Rhetori- . cos, ſed ad ſenſum Scripturæ com- „ ponat, nec Ciceronem aut Horten- “ ſium, ſed Sanctos Patres, & Aſcetas legat: ita fecerunt Prædicatores ſan- e cri, qui DEl, non ſuam gloriam quæ- ng⸗ ſierunt: S. Dominicus Evangelium eranz. in net Matthæi ſemper ſecum circumtulit, ræfat. i⸗ quod perfecté memoriter tenebat: 8. Chryſoſtomus jam decimo octavo „tatis anno ſacram Scripturam, & * 2 4 Ppræ- 360 (†) £ præſertim Epiſtolas S. Pauli memo- ria recitabat: S. Bonaventura imagi- nem Crueifixi pro Bibliotheca habuit. Et S. Gregorius inſtruens prædicarto- rem, qua ratione Verbum DEl utili- 2. Creg. l. 15. Mon. d. 14. det, ut cauſas dicendi non èe fontibus eloquentiæ, ſed e ſacris paginis depro- mat. Amplectere hoc confilium, mi Sacerdos, experieris, quòd Dominus Deus tuos labores mirum in modum ſecundaturus, &ingens lucrum anima- bræorum pugione interfecit Kegem Ammonitarum Eglon, & Samgor vo- Hunc utrumque Scripturæ locum componens Stephanus Cantuarienſis quærit, cur Samgor plures oceiderit vomere, quàm Aod gladiò? reſpon- Qétque ſenſum hujus ſeripturæ eſſe Nephan. allegoricum, quo indicari velit, Cantuar. in quôd ſape plus proßiciat fimplex & tudis, . Tilm. gudm exquiſita & polita pradicatio. ſed ex ſcri- A. Non improbo quidem artem elo- tura depro- quentiæ, imo illam laudo & appro- menda. bo, in quantum ad artificioſam argu- mentorum diſpoſitionem in ordine ad commovendos auditorum animos conducit: verùúm nolo illam eſſe pro- fanam, ſed argumentis ex ſacra ſerip- tura ter proponere debeat, omninè ſua- zud. 3. Fum tibi daturus ſit. Aod Judex He- mere occidit ſexcentos Philiſteorum. Iw git di Ie Per A ° (†) ς 361 mer- tura depromptis, & cum diſereto fer- lm. vore ac Zzelo conjunétam. Eloquen- n tia ſine zelo bombarda eſt finé globo, emn ſtrepitum excitat, nihil autem vincit ; aut ſternit. Vis aliam ſimilitudinem? nq Dominus DEIIS præcepit Prophetæ oits Iſaiæ : Clama ne ceſſes, qttaſi tuba exalta Iſa. 58. „rocem tuam, quibs verbis prædicati- um onem VerbiDivini tubæ clangori com- nin parare videtur. Qua de cauſa? In- cidit mihi, quod in libro Joſue de- ſcribitur: urbs Jerichuntina validiſſi- mis mænibus, turribusue ſuperbiens deſpiciebat minas Hebræi exercitůs, & ſeipſam pro inexpugnabili habebat. ou Verum ecce! poſtquàm Sacerdotes o & Levitæ inter tubarum ac lituorum mH lonitus ſepties urbem circuierunt, re- e pente collapſis muris urbs victa & . ſe lubjugata Hebræis in prædam ceffit. „Per urbem jerichuntinam intelligitur ſuperbia Mundi, carnis, & dæmonis: muri quibs propugnaculum hoc cin- gitur, ſunt avaritia, luxuria, invi- „dia, aliâque ſcelera. Quo ariete, qua machinà expugnatur nidus diaboli 4 .— , „ ⸗ pernicioſifſimus? non alia, quàm et clangore tubæ, id eſt prædieatione Verbi Divini, prout in hunc locum annotat S. Auguſtinus: Sicut canenti- . Ang. bus tubis muri Jericho ceciderunt: ita ſu-ſerm. 106. „5 berbia e tempe De cætero 36 2 △ (†) G perbia mundi cum ſuis turribus, avaritis ſcilicet, invidia, luxuria, ſimul cum omni- bus concupiſcentiis malis aſſidua Sacerdotum pradicatione deſtruitun. O quàm mira- biles peccatorum converſiones ope- ratur hæc tuba ſacerdotalis! Tolle prædicationem Verbi Divini, & in- fernum aperuiſti, ac cozlum clauſiſti! F. II. 5. Jam his omnibus fusè explicatis autem multis quæres fortaſſe, ſi tanta eſt Verbi ertoribus ob- noxia eſt. Divini efficacia, cur muri Jericho non deſtruuntur? cur peccatores non convertuntur? cur non obſtantibus tot concionibus, quæ quotidie ferè declamantur, mundus, caro, & dæ- mon dominatum tenent? Interroga- tio digna reſponſione! Attende, mi Sacerdos, quamquam complures hu- jus rei cauſæ dare poſſint, tamen tibi demonſtrabo aliquot defectus, qui- bs ſacræ conciones invalidari, & in- efficaces reddi ſolent. 6. Imprimis modicum aut nullum & cathedra fructum reportare ſolent, qui meticuloſi & excordes non audent perſtringere crimina, ne delicatum mundi genium irritent, aut Nobilium Aabtumdam ôffenſam incurrant, aut 1 bi ipſis in re temporali noceant. i. 42. ir it. honin Uler Mune Pon ßſlis iis olnn hoc ceſt lepr. n; trn Veri Den tn in — gla eſte Nus lb⸗ mi (†) £ 363 hil in Sacerdote tam periculoſum apud Deum, 5 amhr. ait S. Ambroſius, nihil tam turpe apud ep. ad Theod, peomines, quàm quod ſentiat veritatem non Imp. IIm tibere pronunciare. Sunt illi ex eorum H numero, quorum nomine Pſalmiſta Ipronunciavit: Ego dixi in exceſſu meo, rſal. 115. ommis homo mendax. Ecce! quid ve- I rius quid magis innegabile, quàâm omnem hominem eſſe mendacem, & hoc liberè edicere auſit David, ex- rti not. yn ceſſus requirebatur: ſiquis nunc vitia E reprehendit, ſtatim mente excedere, hon delirare, aut à ſeênſibus alienari vide- Stur; ideo multi obmuteſcere, quàm latrare malunt, non ſinè proditione e veritatis & detrimento animarum. Deponat hanc vecordiam ſacer Ora- tor, & Apoſtolica libertate invehatur Par 2. ſorm. len⸗ in vitia! Verbum Dei non fiſtula aut . . 1. popilſinus ſed tonitru, tuba ac anceps gladius eſt, atque ideò anceps, hoc eſt ex utraque parte acutus, quia po= nas tam temporales, quàâm æternas liberè, & ſine reſpectu humano com- minari debet. Secus ſi fecerit, ſera olim pœnitudine deplorabit, dicét- que: Væ mihi quia tacui! certè Za- charias Propheta vidit Eſum Sacer- dotem coram Divino tribunali graviſ- ſimè accuſari, quia in corripiendo populo negligens fuit. Clamemus! detone- Zbeod.l. 5. g„. 25. 364 (†f) detonemus! & publica crimina pu- blice arguamus! Petrus noctu nihil piſcium cœpit, ſed de die: in lucem ergo protrahenda ſunt ſeelera, ut dum ſuâ turpitudine apparent, cri- minoſis horrorem inceutiant. Imitemur Sanctum Baptiſtam, qui adulteroRegi imperterritè in faciem exprobravit: Non licet! non licer Imitemur B. Di- aconum Benjamin, qui integro bien- nio incarceratus, tandem in liberta- tem ea lege aſſertus, ut Evangelium Dei prædicare deſineret, reſpoſuit: Nec poſſum nec debeo tacere! malo mori, quàm pro Deo non perorare! Sed dieés forfan: Audivi ſemper diſ- cretionem & manſuetudinem laudari; atque utramque hanc virtutem nemini magis quàm ſacris Oratoribus incul- cari. Rectè ais! hinc ulteriùs nota! 7. E cathedra ſine fructu defſcen- dunt, qui bilioſa nimis inurbanitate non tam in crimina, quàm in perſo- nas invehuntur, atque ita, dum na- res emungere volunt, ſanguinem e- liciunt: perſtringenda funt vitia, quin tanguntur perſonæ; exemplo Pro- phetæ Nathan, qui dum Davidi ge- minum adulterii & homicidii delictum exprobravit, ſub cortice alieni ſce- leris illud occuluit, inquiens, eſſe in eivitate clVl hab⸗ mer 20t n l C ube ide mi Aul ſt Ne⸗ (ol Me In ι (†½) G 365 up civitate virum prædivitem, qui licèr um haberet numeroſos ovium greges, ta- nen men viro pauperi unicam oviculam r abſtuliſſet, mactaſſet, & hoſpiti in . t,6 prandium appoſuiſſet. Hac allegori- ten ca loquendi manſuetudine Propheta he cor Davidis adee commovit, ut in biog uberes pœnitentiæ lacrymas abierit, identidem præ dolore animi clami- obe“ tans: peccavi Domino! Peccavi Do- e mino! quis ſcit ? forſan ſi Propheta gen auſterà aut incivili inveétivâà uſus fuiſ- i ſet, Regem peccatorem non niſi ad mI furias, & obſtinaciam concitaſſet. Neceſlſe eſt igitur, ut ſacer Orator vir- tutem diſcretionis primo loco ſibi commendatam habeat; ſicut enim Medicus pro diverſitate temporis, cli- matis ac perſonarum divertas medi- cinas adhibere ſolet; ita ſacer Orator; ait S. Gregorius, penſare debet, quid, &Greg. hem. cui, quomodò, & quando loquatur, 11. in Ezech. non omnibus omnia quadrant, & ſæpe quod hoc in loco dictum prodeſt, in al- tero loco dictum nocebit; opus eſt, ut genio, & indoli ſui auditorii ſeſe accomodet: quæſo, quæ cauſa eſt; quèd epiſtolæ ſancti Pauli eruditione plenæ, epiſtolæ verèò ſancécti Petri ſim- plices, ac minus cultæ ſint? cauſa eſt, quia Paulus miſſus fuit ad Græ- COS; Card. Hugo. in Epiſt. 1. ad Cor. 12. 366 ☚ (†) &£ cos, qui tanquam homines litterati ac eruditi ſapientiam æſtimabant: Pe- trus autem miſſus ad Judæos, qui tanquam gens obſtinata non niſi ſig- nis ac prodigiis convinci debebant. Ita in hunc locum Cardinalis Hugo-, Petrus quia pravaluit in operatione miracu- lorum ad pradicandum Judais miſſus eſt. Paulus autem ad pradicandum gentibus; quia pravaluit in profunditate ingeni, & tor- rente eloquentia. En! quid diſcretio poſſit, qua ſacer Orator ſuo ſe audi- torio accommodat! &c. Contra hanc diſeretionis virtutem craſsè de- linquunt, qui ſacris concionibus ad evacuandam animi paſſionem turpi- ter abutuntur, & ſi fortè cum paro- chianis circa decimas, circa jura ſto- læ, circa injuriam ſibi illatam in lites & diſſidia inciderint, per totum an- num in cathedra pro ſua cauſa pero- rant. Non eſt explicatu facile, quæ mala in animarum detrimentum ex hoc maledicto, & prô dolor! ſatis vulgari errore derivent; ſic enim vi- lipenditur Evangelium, nec jam pa- rochianus æſtimat verbum Divinum, quod ab experientia didicit migraſſe in humanum, nec benevole audit di- centem in cathedra, quem ſcit po- ciùs ſuam, quàm DEl cauſam agere. 6. Ulte- 8. Qun tach oen Utſfl e Cane lee⸗ C Con hun tr, Guin iee Cetl Ade Ken t Een Am⸗ Il Pert de er des nn Ilt: ten (†) &£ 367 itten 3. Ulteriùs nullum animarum fru- tke Kum in cathedra faciunt, qui con- „E tradictionis ſpectra formidant, & ob- nie locutionibüs populi adeò terrentur, behn ut ſilere, quàm cauſam DEl propug- Hu nare malint. Vitia ſunt velut rabioſi Lcanes, qui nunquam allatrantur ſiné reciproco latratu: tange ſuperbos, Carpe avaros, invehere in luxurioſos, & iſti tot ſannas tot ſarcaſmos, tot ſ contumelias in dicentem retorque- bunt, &, niſi apoſtolico ſpiritu firme- Co tur, manum potiùs à pugna retrahere, 66 quâm auditorum odia in ſe conver- b tere præeligat. O quisquis es, mi Sa- E Lcerdos, né cede malis, ſed contra audentior ito! cœlum ex vaporibus, ate & exhalationibus terræ fulmina cu- gmaihe. ins dit, quibus illam repercutit: ita tu me ex detractionibus » denigrationibus, le & calumniis malevolorum animoſior e arma ſume ad prælianda prælia Domi- ne ni! quis perſecutiones graviores ex- pPertus eſt, quàm Paulus Apoſtolus? . de civitate in civitatem pulſus, tan- Mnd dem in exilia & carceres conjectus , adeò non tacuit, & potiùs contra l mundi crimina animoſior perorave- orale . . . . . 2 D tit; ita enim vice Pauli loquitur Chry⸗ g cyryſ. 1 ſoſtomus: Ego legatione mea fungor in Mich-aà Sda; 1 atena, ut in ea liberè loquar, quemadmo- conc. 25. 5. 1. * dum n. 5 2 m h. S. Foſſignol. cent. 3. mir. g. Similé. 366 (†) * dum me oportet liberè loqui catena mih oppoſita eſt, quæ libertatein loquendi mihi obturet, ſed oratio veſtra ( Epheſü) os mihi aperiet, ut omnia, ad quæ dicenda mandatus ſum, dicam. O ſi Sacerdotes ea libertate & energia, qua Apoſto- lus, contra vitia perorarent, næ illi certè adjutorium, & protectionem DEI contra malevolos experirentur, qui ſuos milites, ſi aliter fieri non poſ- ſit etiam miraculô ſolet tueri: San- Gtum Ludovicum Bertrandum, dum contra populi ſcelera detonabat, vo- luit quidam ſagittâ configere, & ecce! ſagitta cicca caput Sanéti in circulo circumvolitavit, ac tandem ſagittan- tem percuſſit. Alia vice quidam ma- levolorum voluitSanctum gladio con- fodere, & repentéè arbor e terra ex- creſcens ictum intercepit: iterum alius Sanctum globòô trajecturus erat, & ſubitò ſelopus in imaginem Cruci- fixi mutatus eſt. En! quâàm potenter DEIS defendat, qui cauſam ſuam propugnant! &c. Vah! etiamſi ad ravim usque declamem, nihil efficio! Quid tum? Chriſtus vocavit Apoſto- los, dum retia in mare mittebant, non dum actu piſces capiebant: Apo- ſtolum labor facit, non fruétus: ſicut ergo limpidiſſimus fons ê terra ſcatu- riens lens mo de ita ſae unt, kr 99 Clgue⸗ Crenng den ronjn relen ſatenn ltg6 D Cinie. INad dopel Ganch am naley lummn lecle⸗ Gete uod d id No Vel 3 IMine leſhe re4 tine E nlind Peſ 4Cin verco An I Ction frem non i N 1e bat, E c Crel ſgi lng io enn ſtenn⸗ tus 90 WAunfK k) „ς 53569 riens fluere non deſinit, etiamſi ne- mo defactò ſit, qui aquam hauriat; ita ſacer Prædicator clamare non de- ſinat, etſi fructum non faciat, ait S. Cbryſ. S. Chryſoſtomus. bom. 1. de 92. Denique verbum DEl enervat, Eas. eique omnem efficaciam adimit, qui exemplò non confirmat, quod ore docet; rectè enim pronunciavit Hie- ronymus: Antè vita, quàm lingud irre- §. Hieron. ad prehenfibilis quaritur: quia perdit auctori- Ocean de an. tatem dicendi, oujus ſermo opere deſtruitur.2r. Viro. Et 5. Gregorius: Tunc verò aliis recta Gien, hom. prædicamus, ſi dicta rebus & exemplis oſten- 17. in Iuc. dimus. Ponamus Sacerdotem, qui be- 10. nè ad populum dicat, & malè coram populo vivat, quid efficiet ad emen- dandos populi mores? efficiet nihil, nam ut ait S. Proſper: Bend loqui, & 6. Praſper malkt vivere non eſt aliud, quàm ſua ſe voce ap. Corn. damnare. Adeéque verificabitur illud Zapy. in Eceli. Eccleſiaſtici: unus ædificans, & unus *. 3. v. 25. deſtruens, quid prodeſt illis niſi labor? quod enim prædicator verbô &difi- cat, hoc exemplo deſtruit, & popu- lus id conſpiciens ac obſervans ſtatim hoc vel ſimile argumentum format: Vel poteſt doctrina propoſita ab ho- mine obſervari, vel non? ſi non po- Segner: teſt, cur docetur? ſi poteſt, cur eam Manna an. Præ Cæteris non obſervat, qui docet? 15. dept. Aa con- 2. 1 370 W☚ (15 conſequenter etſi Sacerdos ſuperbus bene loquatur de humilitate, non populum faciet humilem: etfſi Sacer- dos laſcivus benè loquatur de caſti- tate, non populum faciet eaſtum: etſi Sacerdos guloſus benè loquatur de temperantia, non populum fa- ciet temperantem: etſi Sacerdos vin- dicativus benè loquatur de manſue- tudine, non populum faciet manſue- tum, & ſic de cæteris: deeſt verbis efficacia, quia deeſt exemplum: Non Sanchez Reg. ég0 ſic loquor, ſed S. Felix Epiſco- PfEI p. 5. c. g. 5. Aug. de Iingul. Cler. MWenoch. pus, qui quæſitus, cur verba prædi- catorum ſint adeò debilia in moven- do? repoſuit, quia manus eorum ſunt valdè debiles in operando. &c. Propterea monet S. Auguſtinus: Vi- deant Sacerdotes, ne Deum offendant, dum contra populum incipiunt impedire, quod pradicant. Atque hæc boni exempli neceſſitas cauli umica eſt, cur 88. Ba- tres & ſpiritus Magiſtri in Sacerdote, qui verbum DEl ex officio ad popu- lIum declamat, ſanctam & ab omni nævo alienam vitam requirant: San- tus Gentium Apoſtolus Timotheum ſuum, qui ob juveniles annos auéto- ritatem ſibi deeſſe querebatur, ad in- culpatam vitam hortatus eſt, addens ſore, ut dein inſigne animarum lu- cent. 7, c. 72. crum cxru ud lem won) ſe 3 Tar auli ün (†) 371 e crum prædicatione facturus eſſet, quia II auditores non attendunt ad juventu- ou tem, ſed ad vitæ decentiam. S. Hie- ka ronymus ad Nepotianum ſcribit: Ita eln te geras, ut opera tua non ſint con- n traria tuæ doctrinæ, ne tibi objiciant li; auditores: delicatus magiſter eſt, ℳ.Tↄ̈ 'qui pleno ventre commendat jeju- mu nium, etiam fur poteſt improbare u avaritiam. Quin imèò hæc ipſa boni E exempli neceſſitas cauſa unica eſt, cur N infernalis inimicus per ſuas tentatio- nes & inſidias ſacris prædicatoribüs on moleſtior ſit, quàm aliis: cùm pien- nos tiſſimus Sacerdos Petrus de IUIgloa oℳ Miſſionarius in America diu noctuque Xhool. o ad evertenda Veneris ſacrificia ope- cent. 2. ram conferebat, tam pudendis, tam Wr. 15. illecebroſis, tam importunis tenta- ,5 tionibds, quales nunquam anteà ex- pertus fuerat, adeòô fuit impugnatus, ut feré ad pulſillanimitatem redigere- m tur. Qur autem tentator adeò fuit illi “ moleſtus? quia ſcit conatus omnes Cconcionatorum fore inutiles, ſi ipſi in „ peccata labantur. . Nter 10. Age ergo, mi Sacerdos Domi- h ni, antequàm ad curam animarum, aut ad Verbi Divini prædicationem manum admoveas „Prius operam da, „ ut ab omni peccati macula emunda- A a 2 tus 372 % (†t) £ tus ſupremum virtutis ac perfectio- nis Chriſtianæ apicem conſcendas: qui agnum paſchalem comedebant, prius cingere renes jubebantur, id eſt, domare appetitum, quàm bacu- Rupert. l.2. lum paſtoralem arripere, ait Ruper- in Exod. c. 13. tus: ita nullus paſtorale prædicatio- nis officium aſſumere debet, niſi priùs fuerit purgatus, & in virtute perfe- 5. Thom. p. 3. us „ verba ſunt Angelici Doctoris. 7. 41. a. 1. Peccatori non convenit hoc officium! ad. 1. Menoch. cent. 7. cap. 23. Pſal. 49. Expertus eſt infelix Origenes! poſt- quàm in hæreſin & idololatriam tur- piter prolapſus eſt, poſteà Hieroſo- lymam veniens à Clero & populo, qui famæ illius admiratione teneban- tur, rogatus eſt, ut pro concione ſermonem faceret. Diu reluctatus & demum precum importunitate victus conſcendit cathedram, aperit Scriptu- ram, & ecce! prima fronte incur- rit in illum textum: Peccatori autem dixit Deus, quare tu enarras juſtitias meas, & aſſumis teſtamentum meum per os tuum? His lectis primèò obſtupuit, dein in amaras lacrymas effuſus è cathedra abiit, inquiens ſecum ipſo: Qu’ fieri poteſt, ut alios de peccato vitando moneam, cui ipſe obnoxius ſum? Hoc dictum, mi Sacerdos, altè cor- di imprime, inanem eloquentiæ ar- tem ten due Veh (edh tarm ne cebeh ſer coll ita s felie⸗ endes leban nnl n bi Ruy⸗ Giene ocke⸗ an 8Ne An liero hi enebr OMeis no e ſi Nerſ⸗ io M len⸗ hu ind ſec⸗ ir1 (†t) 373 tem deſpice, zelum Apoſtolieum in- due, in crimina non in perſonas in- vehere, oblocutionibus populi non cede, & ante omnia vitam inculpa- tam age, dicens cum miſero Orige- ne: quomodè alios viam cœli edo- cebo, à qua ipſus aberro? denique ſpem & confidentiam omnem in Deo colloca, quia ſicut labor penes te, ita fructus penes illum eſt, neque ma- jus reportabis animarum lucrum, quàm quantum ille ſuâ gratiâ tibi cooperabitur. A M E N. Aa 3 Brevis 374 £ (†) £ eerEeNE Brevis Inſtructio Pro vita Clericali ritè inſtituenda. 8. I. De Fine & inſtrumentis Sacerdotis: DEI honorem quærere, Ut magis dilatetur. a. Seipſum non negligere Ut anima ſalvetur. b. Et proximum perficere, IIt charitas ſervetur. c. a. Nam de Sacerdote dicit DElIS Quoniam vas electionis eſt mihi iſte, ut portet nomen meum coram gentibus & Regibus, & Filiis ſrael. Act. 9. b. Quid enim pro- deſt homini, ſi mundum univerſum lucretur, animæ verò ſuæ detrimen- tum patiatur? Matth. 16.. Hinc quip- pe oritur ſumma dignitas Sacerdotis; Cum, teſte D. Dionyſio de cœl. Hier. c. 3. Omnium divinorum diviniſſimum ſit cooperari Deo in ſalutem animarum. Iuſtru- —— ll ulen Chri at liſre d 16o jun ſel Gen 61 o (†) * 375 Inſtrumenta Sacerdotis. Sufficiens Scientia, Ad munus adimplendum. «. Major longè prudentia, Ad recté procedendum. b. Et ſumma Sanctimonia, c. Ad fructum faciendum. d. «. Ne audiat illud Oſeæ. Cc. 4. Ti repuliſti ſeientiam; & ego repellam te, ne Sacerdotio fungaris mibi. b. Juxta illud Chriſti. Matth. 10. Eccc ego mitto vos ſicut oves in medio luporum, eſtote ergo pru- dentes ſicut ſerpentes. c. LUlt impleat il- lud DEI monitum; Sankki eſtote, quia ego ſanétus ſum Dominus Deus veſter. Le- vit. 19. d. Sic enim velut palmes con- jungitur cum Chriſto velet vite, & ſperare poteſt impletum iri, quod idem Chriſtus dixit: Qui manet in me, & ego in eo, hic fert frultum multum. Joan. 5. H. II. Obſervanda erga ſuperiores Perſo⸗ Nas. Erga DEUAIl. Fides viva. a. Spes firma. b. Charitas perfecta. . A a A4 4, Qu 376 (†) *£ g. Quò vivaciter credat Deum, qui eſt ipſe Via, Veritas & Vita, Joan. 14. Non niſi veriſſima revelantem, om- nia bona eminentiſſimo modo con- tinentem (juxta illud Moyſi dictum: Ego oſtendam omne bonum tibi. Exod. 33.) ubique & in omnibus exiſtentem (in ipſo enim vivimus, movemur & ſumus Act. 17.) ut ſtudeat ambulare coram Deo, memineritque ſemper illius dicti Chriſti: Quamdiu feciſti uni ex mi- nimis meis, mihi feciſti. Matth. 2 5. 9. Quà firmiter ſperet, copioſum gratiæ auxilium, felicem operum ſuc- ceſſum. c. Agendo & patiendo, quæ vult Deus, quomodo vult, & quia vult : Omne tulit punctum, patitur qui ſemper agitque, Qui vult, quove modo vult Deus, & quia vult. Domine doce me (ſemper) facere voluntatem tuam. Pſal. 142. Erga Chriſtum. Charitas tenerrima Propter redemptionem. «. Gratitudo maxima Propter vocationem. ?. Imitatio ſtudioſiſſima Propter perfectionem. c. a. Hoc natd Ven Ciis ſtri ent ſen mor tion , en. lel 1! an im dun Dar nae dl Nel nl 1 0N n 6, 1 N 415 α (1) $ 377 a. Hoc enim beneficium teſte S. Ber- nardo, amorem noſtrum omninè ſibi vendicat, devotionem noſtram blan- diùs allicit, juſtiùs exigit, arctiùs ſtringit, & vehementius afficit. b. Quam præſtabit, ſi Chriſtum ſibi di- centem imaginetur, & exaudiat: Ob- ſecro vos, ego vinctus in Domino, (imò & mortuus pro vobis) ut ambuletis voca- tione, qua vocati eſtis. Eph. 4. Satagentes, ut per bona opera certam veſtram vocatio- nem, & electionem faciatis. 2. Petr. I. c., Ideo enim exemplum dedit nobis, ut quemadmodum ipſe fecit, ita & nos faciamus. Joan. 13. Erga Z. V. & Cœlites. Æſtimatio magna, a. Propter meritorum præſtantiam. Veneratio conſtans, b. Propter Gloriæ excellentiam. Fiducia maxima, c. Propter patrocinii potentiam. «g. Nimis enim honorificati ſunt amici tui Deus. Pſal. 138. b. Ea ma- xXximè, quam ſequens Verſus indicat: Sanctorum eſt cultus pulcherimus optima vita. c. Quid enim ſub tantis Cuſtodibus (& Patronis) timeamus, aut diffidamus? Figeles ſunt, potentes ſunt, S. Bern. in pſal. qui habitat. Aa f Erga 378 „ (*) £G Erga Eccleſiam. Inſignis Honoratio, Per vitæ Sanctitatem. «. Filialis ſubjectio, Per officii Fidelitatem. b. Fortis propugnatio, Per doctrinæ poteſtatem. c. a. Juxta illud Tobiæ c. 14. Hono- rem bhabebis Matri tua omnibus diebus vita tua., b. Conformiter illi monito: Eſta fidelis usque ad mortem, & dabo tili coronam vita. Apoc. z. c. Nientes, quoniam in defenfionem Evangelii poſiti fumus. Phi- lipp. I. Erga Epiſcopos, aliosque ſuperiores. Summa reverentia Quia DEI Vicarüi. a. Charitas ingenua, Quia Patres piiſſimi. . Obcdientia promptifſima, uia Paſtores optimi. c. a. Juxta illud Luc. 10. Qui vos ſper- nir, me ſpernit. b. Nam in Chriſto 7ESlI per Evangelium illi nos genuerunt. I. Cor. 4. c. Hortante S. Paulo 13. Hebr. Ole- dite prapoſitis veſtris, & ſubjacete eis, ipſi enim pervigilant, quaſi rationem pro anima- bus veſtris reddituri, ut cum gaudio hoct faciant, & non gementes. PErga timn 69 tes mis cenn bös der ſi Hi ſhea (†) £ 379 Erga WMaonates. Honoris juſti oblatio Propter ſtats eminentiam a. Favoris conſervatio Propter virium potentiam. b. Locutionis cautio Propter periculi præſentiam. æ. a. Juxta illud D. Petri I. C. 2. Deum timete, Regem honorißcate. b. Nam ùt ſapienter quidam monuit, ad magna- tes velut ad ignem nec propinquè ni- mis accedendum, ne nimirûm ac- cendamur, & elevemur inconſtanti- bus favoribũs: nec procul nimis diſce- dendum, ne frigeamus defectu bene- fciorum ab ipſis conferendorum. c. Hinc ipſe Deus monuit, Exod. 22. Prin- cipem populi tui non maledices. §. III. Obſervanda erga æquales, alios Sacerdotes. Concordia in effectu Propter vinculum fraternitatis. a. Reverentia in colloquio Propter meritum dignitatis. . Promptitudo in obſequio, Propter titulum æqqualitatis. . a. Ut 380 K (†4) G& a. Ut ſicut olim primorum Chriſtia- norum, ita nunc Sacerdotum ſit cor unum & anima una. Act. C. 4. b. Jux- ta Ecoleſiaſtici c. é6. monitum, In mul- tudine Presbyterorum prudentium ſta, & Saptentia iliorum ex corde conjungere, ut omnem Sapientiam DEI poſſis audire. c. Quod enim vultis, ut faciant vobis Ho- mines, & vos facite illis. Matth. 7. Erga Beneſactores. Beneficii agnitio, Per dignam æſtimationem. «. Gratiarum actio, Per crebram prædicationem. b. Viciſſitudinis exhibitio, Per obſequiorum delationem. c. a. Nam optima beneficiorum cuſtos eſt ipſa memoria beneficiorum, & perpetua con- feſſio gratiarum, juxta S. Chryſoſt. Hom. 25. in Matth. b. Invitat quippe ad magna, qui gratanter ſuſcipit modica, & ſpem de futuris recipit, qui transacta benefi- cia recognoſcit. Caſ. Ep. 4. c. imitari enim agros fertiles nos oportet, qui multò plus reddunt, quàâm accepe- rint. Senec. in Epiſt. Erga Inimicos. Injuriæ condonatio, Per divinam dilectionem. «. Ora- 4. Mr na 60 lib, 0 Hor ſit i luſt a cohe 4 G e Mi e lu Cri inſter ME 1 geni hi⸗ , (†) £ 381 Orationis oblatio, Per ignorantiæ prætenſionem. ?. Amoris conciliatio, Per beneficiorum collationem. c. a. Ut impleatur Chriſti mandatum Matth. 5. datum: Diligite inimicos ve- Kros „ & benefacite his, qui oderunt vos, & orate pro perſequentibus vos, ut ſitis Fi- lii Patris veſtri, qui in cœlis eſt. b. Dicen- do cum Chriſto: Pater, dimitte illis, non enim ſciunt, quid faciunt. Luc. 23. C. Hortante Apoſtolo Rom. 2. Si eſurie- rit inimicus tuus, ciba illum; ſi ſitit, po- tum da illi; hoc enim faciens carbones ignis congeres ſuper caput ejus. Erga vicinos, aliösque non ſubjectos. Pacis converſatio Propter communem conſolatio- nem. a. Jurium conſervatio Propter juſtitiæ defenſionem. é. Auxilii oblatio Propter amoris obligationem. c. a. Ut monet Apoſtolus Rom. 17. Quod ex vobis eft, cum omnibus homini- bus pacem habentes. b. Qui enim ſequitur Juſtitiam & miſericordiam, inveniet vitam, & gratiam. Prov. 2I. c. Nam, quà men- ſura menſi fueritis, eadem remetietur vobis. Luc. 6. Er- 382 S (†) £D Erga Mulieres. Rariſſima aſpectio Propter caſtimoniæ conſervatio- nem. a. Breviſſima collocutio Propter publicam ædificationé. 5. Cautiſſima converſatio, Propter lapſus devitationem. c. a. Memento, quoniam malus eſt oculus nequam. Eccl. c. I. Et quod, qui annuit oculo dabit dolorem. b. Quia per levia verba venitur ad peſſima facta, ut ſapienter dixit Trithemius. c. Quia nec Davide ſanctior, nec Samſone fortior, nec Salamone ſapientior es, ut ait Hieronymus. Erga pauperes & WMeros. Suavis allocutio Ad cauſandam conſolationem. a. Chriſtiana compaſſio Ad demonſtrandam dilectioné. ?. Amorolſa ſubventio Ad faciendam fublevationem. . a. Si enim lingua gratioſa Eucharis in bono homine abundat juxta Eccl. 6. Quid ni magis in Sacerdote? b. Quia teſte S. Gregorio in Moral: Plus eſt com- pati ex corde, quàm dare, quia quis- quis nint terio lun u An 8. ihe dhin cgiie erntn iot Nnen 4 ℳ 41. erle n, m nion 0 „α (1) 383 quis indigenti perfectè compatitur, Mminùs æſtimat omne, quod dat; ex- teriora largiens, quod eſt extra ſeip- ſum, dat: qui autem fletum & com- Paſſionem proximo tribuit, ei etiam aliquid de ſemetipſo tradit. . Sequens S. Tobiæ conſilium: Quemodo potue- vis, eſto miſericors, ſi multum tibi fuerit, abundanter tribue: ſi exiguum tibi fuerit, criam exiguum libenter impertiri ſtude. C. 4. Erga Hoſpites. Benevola exceptio, Propter Hoſpitalitatem. a. Liberalis tractatio, Propter charitatem. b. Jucunda converſatio, Propter hilaritatem. c. a. Juxta illud Apoſtoli Heb. 13. charitas fraternitatis maneat in vobis, & Hoſpitalitatem nolite obliviſci. b. Ut audire quondam cum ſolatio mereatur: Ho- Ses eram, & collegiſtis me. Matth. 25. C. Hortante Eccleſiaſtico c. 3 5. in omni dato hilarem fac vultum; hilarem quip- de datorem non Deus tantùm, ſed & homines diligunt. Erga defunctos. Creberrima recordatio, Propter gratiæ ſocietatem. a. Tener- 384 (†*) £ Tenerrima commiſeratio, Propter poœnæ acerbitatem. 4. Celerrima ſubventio, Propter auxilii neceſſitatem. c. a. Hinc ad Sacerdotes præcipuè clamant! Miſeremini mei, miſeremini mei, ſaltem vos Amici mei, quia manus Domini tetigit me. Job. 19. b. Quia, teſte S. Au- uſtino in Pſal. 37. ignis ille etſi non it æternus, miro tamen modo gra- vis eſt, ſuperâtque omnem ponam, quam homo unquam paſſus eſt in hac Vita, vel pati poteſt. c. Si enim dum cadit Aſinus, omnes eum ſublevare feſtinant: & dum porcus cadit, om- nes alii porci accurrunt, an non, dum clamat inter tormenta Fidelis, celeriùs ſübveniendum erit? S. Au- guſt. ſ. 44. ad FF. in Eremo. Obſervanda Erga Inferiores. Erga Parochianos. Amor univerlalis, Propter cauſæ ſimilitudinem. 4. Zelus prudens, Propter officii amplitudinem. ’. Vita exemplaris, “ Propter ſuaſionis aptitudinem. ’. a. Juxta 4. Pene n dos Dom Mn Uitr lay guan logt Daſt ſer exi 14) co ent Nemn ſ en reſs ili Di e etl D SCL 385 a. Juxta illud S. Jacob. 2. Wolite in perſonarum acceptione habere filem Domini noſtri gESs Chriſti gloria. b. quia Sacer- dos eſt illi fidelis ſervus & prudens, quem Dominus ſuper familiam ſuam con ſtituit. Matth. 24. c. ut ad imitationem Ma- giſtri ſui incipiat facere & doeere. Quia ila vox libentius auditorum corda penettar, Juam dicentis vita commendat; quia quod loquendo imperat, oſtendendo adjuvat, ut Bat, Ut benée S. Gregorius dixit in Paſtoral. p. 2. C. 3. PEroa domeſticos. Impera diſcrete negotium Propter infirmitatem. «. Exige manſuete ſupplicium Propter charitatem. b. Redde fideliter præmium Propter æ quitatem. c. 2. Quia ut ſapienter quidam dixit: Mortalium vires ut plurimùm debiles, fervoris & laboris exceſſu franguntur, exilium continuatione roborantur. b. Nam ut S. Proſper ait: l. 2. de Vit. contempl. Leviter caſtigatus exhibet reve- ventiam caſtiganti, aſperitate autem, & in- crepatione nimia offenſus, neque increpatio- nem recipit, nec ſalutem. c. Quia dignus eſt operarius mercede ſua. I. Tit, F. B b J. V. 386 (1 Obſervanda erga ſeipſum. Erga ſuam perſonam. Cura œconomiæ ſobria Propter majorem ædificationem. Cura corporis moderata Propter faciliorem operationem. b Cura animæ præcipua Propter potiorem æſtimationem.« a. Quia ut recte Petrus Bleſſenſis ait, Vacuum à ſæcularibus oportet eſſe animum Divinæ ſervitutis obſe- quio dedicatum. Magnis addictus es? Noli minimis occupari: minima & vilia ſunt, quæcunque ad ſæculi quæ- ſtus, & non ad lucra pertinet anima- rum. b. Unde S. Hieronymus benè monet: Ex viliſſimis etiam cilis vitanda eſt ſatietas; nihil enim ita obruit animum, ut venter plenus & exaſtuans. c. & enim animam negligamus, nec corpus ſalpare po- terimus, inquit recte S. Chryſoſtomus. Qui ergo ordinem ſervat, & quod primum eſt, colit, etiam ſi negligat, quod ſecundum eſt, per primi ſalutem ſalvabitur & ſecun- Um. Erga * (†) O 2387 Erga vocationem. n Magna æſtimatio, Propter dignitatis eminentiam. a. Perfe ta cognitio, Propter muneris exigentiam. 6. Studioſa executio, nl Propter Præmii excellentiam. c. a. Quâm elare ſequenti ſententia CQaſſiodorus in Cat. mundi expreſſit: Sacerdos DEI, ſi altitudinem cœli contem- ond pleris, altior zs: ji pulchritudinem Solis & Tuna, pulchrior es: ſi diſeretionem Ange⸗ l⸗ lorum, diſeretior es: ſi omnium Domino- a rum ſublimitatem, ſublimior es: ſolo Crea⸗ 80 tore tuo inferior es. b. Si enim, ut Leo0 Loquitur, in aliis vox tolerabilis videtur, niu inſcitia (eorum, quæ ad officium per= ls cinent) quomodo erxcuſari poterit in eo; qui quaſi Magiſtrum infantium, & Docto- r rem infipientium profitetur? ignorans uti⸗ que ignorabitur, imd & multos ignorare jaciet & ignorari. c. Ne audiat, quod e miles ignavus Alexander nomen ge- Arens à Rege Alexandro audire debuit; D Aut nomen Alexandri depone, aut Alexane 17 dro digna gere. ui Erga Media. Studium Orationis avidiſſimum, Ad obtinendam gratiam, a. — . Bb à Stu⸗ 388 △ () * Studium mortificationis continuſ; Ad purificandam conſcientiam. . Studium humilitatis neceſſarium, Ad cavendam vanam gloriam. 4. Nam ut bene S. Auguſtinus hôm. 40. ait: Rettt novit vivere, qui retctt no= vit orare. b. Qui enim Chriſti ſunt, carnem ſuam crucißerunt cum concupiſcentiis ſuis. Galat. y. C. Quia perir omne, quod agi- tur, ſi non in humilitate cuſtoditur. 8. Greg. Erga Cficium. Exacta diligentia, Ob muneris dignitatem. 4. Reflexa experientia Ob operationis facilitatem. a. Invicta conſtantia Ob coronationis neceſſitatem. é. a. Juxta monitum Eccleſiaſtici c. 33. In omni opere tuo pracellens eſto. b. quia juxta proverbium: Experientia eſt optima magiſtra rerum. c. quia incaſ- ſum bonum agitur, ſi ante terminum deſe- ratur. S8. Greg. I. I. Mor. Erga Executionem. Pura intentio Ad augendum meritum. a. Studioſa operatio Ad implendum officium. b. Oene- 10, giil Vil inp ha at u cul Ne da m ten a ka⸗ Ut anm ginn rün. P tikin n ris n (†) £ 389 Generoſa reſignatio Ad tranquillandum animum. c. a. Juxta conſilium S. Paul. I. Cor. 10. Kiye manducatis, ſive bibitis, ſive aliud quid facitis, omnia in gloriam DEl facite. b. ut dicere poſſit ſuo modo cum Da- vid I. Par. 32. Totis viribus praparxayi impenſas domus Dei mei, ſeu actionem hanc vel illam, non enim homini prapa⸗= ratur, ſed Deo. o. quia ſi Deus eſt cau- ſa illius, quod quæris, contentus eris, quomodocunque eveniat. Thomas Kemp. Erga inciramenta. . Crede DEl præſentiam Quia ſummus ſpectator eſt. a. Spera promiſſam gloriam, Quia ſummum præmium eſt. b. Ama tui victoriam Quia ſummum imperium eſt. c. a. Quidni enim potiori jure dicat Sacerdos, quàâm Epicurus: Hac ego multis ſed tibi, ſatis enim magnis ab- teri theatrum ſumus. b. Juxta ipſius DEl teſtimonium: Ego ero merces tua. magna nimis. Gen. I5. c. Nam impe- rare ſibi maximum imperium eſt, ut ut jam olim ſapientes pronunciarunt. Bb 3 Wrga 390 2e (1†) & Erga pericula. Deguſta vinum modioe Ob vitandum ſcandalum. a. Age cum fœminis Angelice Ob cavendum periculum. b. Tracta pecuniam cautè Ob fugiendum vitium. c. a. Juxta S. Pauli conſilium Timo-⸗ theo c. I. datum: Modico vino utere propter ſtomachum tuum, & crebras agro- tationes tuas, b. Ita S. Cyprianus de ſingul. Cleric. dum ait: Sic agite, ut ſemper in Clericis Eccleſia Senatus candidus conſtet, Severitas in vobis circa fœminas vi- geat, auctoritas polleat, vigor teneatur, gra- vitas veneretur. c. Quia Dæmone gravior eſt pecuniarum cupiditas, teſte S. Chryſoſt. Hom. 64. in C. 12. 30. quâ multi mag!s yerſuaſi ſunt, quam Ethnici ab idolis, qui- us nen omnia parent, huic verd omnia & quodeunqne faciendum ſuggerit» obſequun- tur. Erga redditus. Moderata procuratio, Secundùm neceſſitatem. «. Studioſa conſervatio, Secundùm æquitatem. ?. KRecta diſpenſatio, Secundum pietatem. 4g. Ita (1) 2„ 391 a. Ita S. Paulus I. Tim. 6. Habentes alimenta, & quibus tegamur, his contenti ſimus. b. Quia patrimonia pauperum ſunt facultates Eccleſiarum, teſte S. Bernardo c. Juxta illud Luc. 17. Quis putas eſt EFdelis diſpenſator & prudens? & Beatus ille ſervus, quem cùm venerit Dominus, in- venerit ſie facientem. §. VI. Obſervanda Circa Actiones quo- tidianas. De Tempore Matutino. Surge manè velociter, Suadente æquitate. a. Veſtire clericaliter, Suadente honeſtate. b. Offer preces hilariter, Suadente pietate. c. a. Juxta monitum Eccleſiaſtici cap. 32. Hora ſurgendi ne te trices, b. Ut ipſo veſtitu oſtendat, ſe conſilium S. Pauli ſecutum: Induimini Dominum noſtrum . un Chriſtum. Rom. C. 13. c. Ita Sa- omon Prov. 3. Honora Dominum de tua ſubſtantia, & de primitiis frugum tua- rum, & abundabunt horrea tua frumento & vino torcularia redundabunt. Bb 4 De 392 &ε (1) £ De Mecditatione. Sit præparata optimeè, Ad congruum affectum. a4. Sit abſoluta integre Ad ſolidum profectum. b. Sit ordinata practice, Ad plurimum effectum. c. a. Juxta illud Eccleſiaſtici c. 19. Ante erationem prapara animam tuam, & nol; eſſe quaſi homo, qui tentat Deum. b. IIt ekperiatur, qued David Pſal. 38. di- xit: Concaluit cor meum intra me, & in meditatione mea exardeſcet ig- nis. o. Quia teſte Caſſiodoro ſuper Pſal. 16. Mius eſt perfecta oratio, cujus & cauſa clamat, & lingua, & actus, & pita. De Oratione Vocali. Sit humilis & reverens. Quoad corporis diſpoſitionem. «. Sit prudens atque diligens Quoad mentis attentionem. b. Sit ardens atque permanens Quoad affectus intenſionem. c. «. Quia humilium & manſuetorum ſemper DEO placuit deprecatio. Judith. c. 5. b. Quid enim prodeſt ſtrepitus labiorum, ubi cor eſt mutum? Neque enim verba depre- cantis Deus attendit, ſed orantis cor aſpicit. Iſidor. de ſum. bono Il. 3. c. 8. c. Nam virtutis nenl (†) &£ 393 virtutis pondus oratio non habet, quam nequaquam perſeêéverantia con- tinui amoris tenet. Veraciter o-⸗ rare eſt, amoris in compunctione ge- mitus, & non compoſita verba relo- nare. S. Greg. in Mor. . Præmitte benedicite Ut prius agnoſcaris. «. Quod ſumis fume modicè Ut finem conſequaris. . Perſolve grates impigreè, Ut ſæpiùs paſcaris. c. a. Quia menſa ab oratione ſumens initium & in orationem deſinens nun- quam deficiet, juxta S: Chryſêſtomum. b. Ita Ezechiel ſuadens, c. 4. Cbus tuus, quo veſceris, erit in pondere. c. Jux- ta Moyſis confilium Deut 8. datum: Cum commederis & ſaturatus fueris, bene- dicas Domino DEO tuo. De Kecreatione. Poſt menſam curas abijce, Ne fixa mens gravetur. «. Aptam quietem elige, Ne corpus enervetur. b. Honeſta verba loquere, Ne ſpiritus laxetur. c. Bb y7 4. Nasts 294 (†*½) K* a. Nam ſicut nimia frangit arcum inten- ſto, ita neglecta animum enervat remiſſio; ut habet commune adagium. b. S ſecun- Iùm corpus ut jumentum facti ſumus apud DEVUM, teſte S. David pſal. 72. Quid- ni ſua quoque jumento huic ad reparandas vires viciſſitudo ac quies concedatur? c. Sicut enim fornax cirò calorem perdit, ſ aperto oſtio, frigido azri concedatur aditus, ir a facile quoque devotionis eyaneſcit ſpiritus, ſi oſtium lingua per dißoluta colioquia laxe- tur. S. Bern. De converſatione cum externis. Sit ſancta converſatio, Ut clericus puteris. a. Equalis ſit dilectio, Ut nullum aſperneris. . Sit efficax locutio, Ut plurimos lucreris. c. «. Nam quoties loqueris, toties ſcito, te morum tuorum chirogra- phum aliis exhibere, juxta illud: lo- quere, ut videam te. Wido. b. De- cet enim æqualem eſſe menſuram af- fectionis, ubi par eſt cauſa dilectio- . „ nis. c. Quod fiet, ſermo antèquem proferatur, libra juſtitia examinetur, ut ſit gravitas in ſenſu, in ſermone pondus, & in verbis modus. S. Ambr. I. Offic. C. 2. De 4 (†) £ 295 De viſitatione ægrorum. Hos viſita velociter, Pro obligatione. a. Alloquere ſuaviter, Pro conſolatione. b. Hortare efficaciter, Pro confortatione. c. 4a. Ad exemplum Chriſti dicentis: Veniam & curabo eum. Matth. 98. b. Quia qui dulcis eſt eloquio, commendatiorem red- dit doctrinam. Favus mellis verba compoſita. Prov. I16. c. Ut medicinam, quam corpori ægro afferre non poteſt, ſup- pleat per animum ſalubriter confor- tatum. De confeſſione audienda. Exacta audientia De peccatis admiſſis. a. Severa reticentia De ſecretis commiſſis. b. Diſcreta pœnitentia De delictis remiſtſis. 4. Quia nefcit juſtitiam obſervare ſententiæ, qui non ſtuduit perfectam habere notitiam cauſæ. b. Juxta illud Eccleſiaſtici c. 19. Audiſti verbum adver- ſus proximum tuum? (nimirum pœni- tentis contra ſeipſum) commoriatur in te, pdens, quoniam non te diſrumpet. e KHiinc 396 (†) Hinc enim vel maximè implere debet illud Chriſti: Venite ad me omnes, qui laboratis & onerati eſtis: Tollite jugum me-= um ſuper vos; jugum enim meum ſuaye eſt, & onus meum leve. Matth. II. De Concione. Appoſita ſit, & ſolida a. Quoad materiæ inventionem. . Excocta ſit & fervida. o. Quoad formæ diſpoſitionem . Decore multo prædita Quoad ipſam elocutionem. e. a. Ne dum parvis ſublimia, & non profutura prædicat, ſe magis curet oſtendere, quàm auditoribus pro-= deſſe. Ait S. Gregorius. b. Ut jure ufurpare poſfit illa verba: Audi fili; verba mea, verba ſuaviſſima, & owmnem Philoſophorum, & ſapientum hujus mundi fapientiam excedentia. Verba mea ſpirirus & vita ſunt. Thom. Kemp. I. 3. C. 3. c. Alioquin, qui aſcendit ſine labore, deſcendit ſGne honsre. d. Non enim ſectari debet lenocinia Rhetorum, ſed veritates piſcatorum. Sermo me- us (debet dicere cum S. Paulo I. Cor. 2Z.) & prædicatio non in perſuaſibili- bus humanæ ſapientiæ verbis, ſed in oſten- i I. ni (1 2„ 397 oſtenſione ſpirits, & virtutis. e. Quia quod patinæ cibo hoc elocutio Verbo Dei præſtat: alterutrum horum faſti= ditur, ſi illorum alterutrum ſordeſcat. De Cuteheſi. Hanc magni ſemper æſtima; Ut par eſt æſtimari, a. Crebròô tuis prædica; Ut par eſt commendari. b. Summàâ cum cura explica, Ut par eſt obſervari. c. a. Quia Adbleſcens juxta viam ſuum (à Catehiſta oſtenſam) etiam cùm ſenuerit, non recedet ab ea. Prov. 22. b. IIſur-⸗ pans illud Chriſti: Sinite parvulos venire ad me, & ne prohibueritis eos. Marc. 10. c. Ne juſtè audiat querelam illam: Par- vuli petunt panem, & non eſt, qui frangat eis Thren. 4. YBe Somno. Somni quietem exeipe; Ut brevi moriturus. a. Arcana mentis diſeute, Ut Judicem paſſurus. b. DEI favores recole: It plures percepturus. c. a. Juxta illud Luc. 12. Hac nocte animam tuam repetent à te, & quæ parſti, cujus 398 (rf) G cujus erunt? b. Si enim nosmetipſos dijudi= caremus, non utique judicaremur. I. Cor. I1. c. Nam jugiter ſibi ſubvenire facit, cui col⸗- latuin beneficium ob oculos ſemper aſſiſtit. Caſſiod. ſuper Pſal. Quoniam miſer. Inſpice & fac ſecundúm exemplar, quod tibi monſtratum eſt. Exod. 25. Quod non intelligis, dum legis, cognoſees in die viſitationis. Thom. Kemp.l. 3. C. 3. — HEBDOMAS PII SACERDOTIS, Continens Utiliſſimas Meditationes, & Conſiderationes, ad Recollectio- nem & profectum ſpiritũs perquàm conducentes Jam olim in lucem datay Sed nunc Inſtructionibus, & S. tentiis ad rem facientibus illuſtrata, & amplificata Operd & Sradis 2 Sacerdotis ſæcularis in cura animarum compluribs annis verſati Cum facultate Superiorum. AIGSTA VINDEI. Sumptib. Mathiæ Wolff, p. m. Viduæ & Filii. An. 174 –. 15 ℳ ₰ r, e, r P,. Aυso⁄.Gã CAaecC E aaz Jo Lels X V VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset 19 W 18 17 16 Copyright 4/1999 VXyMaster GmobH wwW.yXaster. com