Gi2237
author: Faber, Bartholomäus

—

N12511939327 021

IIIIIIIIUIIIIIIIII

8 Tübingen

. . Fſo rn,

Aakt . te⸗ ah.

H — cg, o N

A 6 S Crr
. . aſ

eA

/

CHRISTIANA

INTERIORISHOMINIS.

Hoc eſt: SSSU
Bene fundatæ doctrinæspirituales,
& Inſtructiones, quibus anima devo-
ta ad Cognitionem ſui ipſius, Mortificatio-
nem in omnibus, modum je ſe exercitandi in vita
contemplativa ʒ agnitionem ſummi, ae infiniti boni,
Sum eoque denique intimam unionem amoroſam fortiter
H Briter impræſentiarum edocetur, atque ad ex-
½ plum Chriſti quodammodo ad oculum .
„ demonſtratur.
Oonſcripta primum der
RS& Eruditiſſimum P. Bartholoꝛ;
mæum Faper Ord, Eremit. Magni S. Auguſti⸗
ni Sacerdotem, Profeſſum Herbipoli; nec non
Provinciæ Rheni & Sueviæ Diſſinitorem Idio-
mate germanico;
Per P. F. Aufelium Weſthoven
Düſſeldorpienſem ejusgem Ordinis Pro-

feſſum Coloniæ „quondam Ss. Theo logiæ Proß.
feſſorem, latinitate donata

G

mini progreſſum animarum Chriſtianarüm.
Wül Ze⸗ Licentiag Supetiorum. D
30 S0 e. O8: S. deS. 0SS
CONSTANTIE, Typis & Impenſ. Joannis
Kdami Kéberle Typogr. Eibliop. Anno 1705.

—

Plurimumque illuſtrara in
gratiam; folatium ulterioremque in via Do-

§. Auguſtinus Tom. 3. lib. 1. de
Trinit.
Utile eſt, inquit, plures libros fieri 4
pluribur dwverſo ſtylo, non diverid

Fide, etiam de quaæſtionibus eisldem

ut ad plurimos res ipſa perveniat,
ad alios quidem ſic, ad alios autem
Auc.
S. Gertrudis lib. 4. Inſin. c. 13. ait:
Quandocunque aliquis ſcribit, docet,
ea intentione ut laus Dei per boc

promoveatur, & profeltus Anima-
rum: tunc omnis profeltus, quem

aliquis ex Scriptura, ſive doctrina

etiam per mille annorum millia con-
ſequitur, totaliter cedit in illius ſa-

lutem, quiſuaâ intentione boc Do-
minoprimitàs pralibavit.
Et idem proportionaliter intellige de

augmento pœnarum infernalium
in ſpargentibus, libris ſuis editis „
prava dogmata, autjuventutem

per obſcœnitates corrumpentibus.

— — MKũ .

f

—

d

de

1
el 4

ett i
S

it
lten

dit
et,
m:

uen
rm
cor.
ſi
e

—,

ige

tutenn

tibua

Alun
tis,

DoMINO DOMINO
PCHRISTOPHORO
SCHMID
Ord. S. Brunonis, Almæ S

Domi
mino Patrono ac Mœcenati
ſuo obſervandiſſimo

EDISTOLA

. RB N e w. .
N R 4. S e W L
6 B6. N R
—
SRN GS
Qog

ARARARAEe

Reverendiſſime Domine

=—

clariſſimis animi, & litte-
rarum dotibus præfulgentem ad-
miratus fuerim; nunquam tamen
ita votis meis indulſi, aut littera-
rum comenta tanti feci, ut ea digna
judicarem, quæ oculis tuis ſiſteren-

tur. Verùm cùm primùm de ad-

ornando Chriſtianæ vita, & inte-
rioris Hominis typo, & Archetypo
cogitarem, ſpes largior mihi afful-
ſit, non indignum, in wem ocu-
os

Ametſi Te ſæpiùs Mece-
nas obſervandißime, præ-
ErI

ue bis, eã que pietate admittes quàâ in-
=. teriori homini diu noctũq; infracta
ie- ſedulitate excubas. Illum inquam eo
E impenſiori favore recipies, quò dif-
men ferentiùs interiora externis, ſtabilia
er perituris, cœleſtia terrenis meritò
iu præhabere ad ſtuporem usque & in-
eer vidiam didiciſti. Religio equidem
d. hic mihi foret, excurrere in laudes
„ Tuas, avitæ ſtirpis longiſſimam ſe-
o riem tenere, laudatiſſimæ Carthu-
fa- ſiæ Tuæ, cui Priorali Authoritate
u. ut Stella matutina præes, virtu-

D EDICATORIA.

los flecteres, viſum iri conatum
hunc, qualemcunque meum, cui
ſaltem æſtimationem pretiumque
faceret dignitas argumenti. Ecce
enim Interiorem Hominem tibi præ-
ſento, nemini perſpectiùs „quàm
interiori mentis Tuæ aciei „cogni-
tum; illum Patrocinio Tuo fove-

tem;

EpPISTOLA DEDICATORIA

tem, ſplendorem, & gloriam de-
ducere, denique & præclara rei
litterariæ merita Tua celebrare, ni=
ſi inſtituti ratio, pagellæ hujus co-
arctatio, & adulationis ſuſpicio ca-
lamum ſiſterent: nunquam cnim

laus in faciem, aſſentationis vitio

caruit, à quo tantum fortunæ Tu?z
Magnitudo, quantum genij mei
ſimplicitas abeſt, Politiora ingenia
quondam expedient Tuarum virtu-

tum præconia, eâque æternæ me-

moriæ commendabunt: ego fati
melioris auſpex, ut perennent, vota
facio. Vale hominis mei interioris
grande decus, & columen; pro quo

niſi vita decidere ſuperi dederint ;
debitor moriar.

Reverendiſſimæ Domin: Veſtræ

Servus obſequenti ſimus
Joann: Adam Koberle Typ. & Bihliop.

4

mn d.

a ke

e,ll

jnsc⸗

cioca

chim
yit
Tun

wel

geni:

Virtu⸗
W

1
Vo.

erioti
qo⸗
tint/

An

cvulgandum judico

ATPP R0O ATTO

OkDITNANII.

e Um liber præſens de
h vita (hriſtiana In-
Deßs terni hominis ac
veraci Chriſti Domi-
* ni imitatione tra-
ctans nil contra fidem aut bonos
mores contineat, ſed potius le-
Gtoris animum ad verum & pu-

rum Chriſti Salvatoris amorem

accendat : ipſum pro augmento
divinæ gloriæ „animarúmque an-
helantium cum Deo Vnionem
ſalutetypis mandandum, & me-
rito luci Publicæ per prælum

„ & cenſeo.
onſtantiæ die 20. Decemb. 1702.

Joannes Baptiſta Stremayr SS.
Theol. Doct. Inſig. Eccleſiæ
Qolleg. ad S. Steph. Paroche
*Canon. Libror. Cenior.

Facultas Almodum Reverendi &

Eximii P. Provincialis.
Mag. F. Hermannus Hermann Ordinis
Erem: S. P. Auguſtini SS. Theol. Doctor.
Provinciæ Rheni & Sueviæ Provincialis.

Heologorum à nobis De putatorum, qui-
bus præſentem librum (Chriſtiana Vita

Interioris Hominis intitulatum) ab Ad-=
modum Reverendo P. Bartholomæo FPaber-
Provinciæ noſtræ Diffinitore compoſitum per=
legendum commiſimus, teſtimonio aſſecurati,
quod omnem ſanam doéctrinam, nil niſi Ortho-
doxam fidem, piosque mores redolentem con-
tineat, brevique methodo omnes ad perfectio-
nem Chriſtianam aſpirantes, ac Cœleſti Sponſo
interius conjungi cupientes animas ad optatum
finem perducere potens inveniatur, libentiſſimè
facultatem impertimur, ut publicam is lucem
aſpiciat. Patum Conſtantiæ 25. Sept. 1702.
(L. S.)
M. F. Heimannus Hermannbrovin-
cialis qui ſupra. m. p.
J₰S⁸ .66S0. – S — 50
Approbationes Theologorum Ord. EFem.
8S. p. Augatſtini. . .
Ese infra ſcriptus ad mandatum Rev. ac Eximii
2P. Magiſtri Hermanni Hermann:, 5§S. Theol. Doct.
nec non Provinciæ Rheni & Sueviæ Provincialis lib-
rum ſub titulo, Chriſtiana Vita Interioris Hominis,
ab Admodum Reverendo B. Bartbholomæe Faber,

ejusdem Ordinis, ac Provineiæ Diſſinitore ſingulari

in-⸗

nIn⸗

ani
ula

rend
NW

on
lbr

r
Ktn
l

di

Dtdins
ocor
ls⸗

ngdi
na Vu
1 Al⸗
Peber-
vm.
ecllti,
Oitho⸗
n cl⸗

elle⸗

Gponc⸗

Nrrun
rn
M

I)n
uhori⸗

ee
j.

e Hni

0l 4
is Ii⸗
onins,
Yber
gu
in⸗

induſtriâ, ac ardentiori zelo elaboratum perluſtravi,
eiusdemque ſeriem, nec fidci orthodoxæ, nec bonis
moribus adverſari, verum fidelium contemplantium
animis haud modice proficuani reperi, quare merito,
ut lucem videat, iudico, ac cenſeo.
Datum Conſtantiæ 15. Sept. 1702.
Fr. Chriſtienus Baur ab Eyſenech, Ord.
Er. S. P. Auguſtini SS. Theol. Bac-
calaureus, eiusdemque Facultatis
Profeſſor, ac Provinciæ Rheni, &-
Sue viæ Diſinitor.
X Commiſiſione & mandato Adm. Rev. &
Ex: P. Magiſtri Hermanni Hermann Ord.
E. S. P Auguſtini SS. Theol. Doct. RhenosSue-
vicæ Prioris Provincialis ſerià attentione legi
& perlegi intitulatum librum, Chriſtiana Vi-
ta Interioris Hominis ab Admodum Reve-
rendo P. Bartholomæo Faber dicti Ord. ac
Provinciæ Diffinitore conſcriptum, in quo o⸗

mnem Chriſtianis moribus, Catholicæque fidei

conformem doctrinam, eunctis Chriſti fide-
libus interiorem animæ cum Chriſto Esu ſpon-
ſo ſuo unionem arde nter deſiderantibus appri-
me utilem, & ſalutarem reperi, quapropter ex-
iſtimo, ut pro majori Dei glori Proximique
ſalute typis mandetur.
Datum Conſtantiæ 2 5. Sept. 1702.
Fr. Franciſcus Saur, SS. Theolog
Bacc. & Ledor Ordinarius 1n
Conyventu Herbipolenſi p. t. Se-
cretarius Propincialis.

Facul-

Facultas

Admodum Reverendi, & Exi-
miP. M. Provincialis Provin-
ciæ Colonienſis.

Ræſens liber, Vita Chriſtiana
Hoaminis Interioris, cum multis
occaſio fuerit vitam inſtituendi
Chriſtiane, hominemque exterio-
rem componendi ad normam, &
formam interioris in libro vitæ de-
ſcripti, ideôque, & à Rev: & Eru-
dito P. Aurelio Weſthoven S. T.
B. & olim Profeſſore, Provinciæ
noſtræ Sacerdote in latinum idio-
ma translatus ſit, ùt plurium ſervi-
ret inſtitutioni, hinc non impedio,
quin ſervatis ſervandis, romanis ty-
pis in lucem edatur. Datum Colo-

niæ ex eremo noſtra, die 26. Fe. 705
Fr. Nicolaus Gir ken Ord Erem. S. P.
Auguſtini SS. Theol. Doct. & Proſeſſ.
ordinarius. Provinciæ Colonig p. t.
Prior Provincialis. m. p. p.

d
dos
Verb
6o⸗ .
Ido

thn
Tel
let

ut

u

QO) () (8 0
R M S D .
22 207¾ . .
Ee

PRÆ½FATIO

Ad Benevolum Leltorem.
. ◻☛nR Otiva inter alia Incarnatio-
nis, & ad ima deſcensùs
Domini noſtri IEsu Chri-=
ſti, non poſtremum ſibi
5 locum vendicat, hoc ni-
à mirum, ut nobis excm-
R plar, & prototypon eſſet
perfectioris vitæ, ad cujus normam omnes &
ſingulæ noſtræ cogitationes, verba, opera,
eorumque omiſſiones, regularentur. Id pſum
doctrina eſt Chriſti joan. 13. cap. hiſce dilertis
verbis : Exemplum dedi vobis, ut: quemadmodum
ego ſeci, itæ & pos ſaciatis. Ac ſi diceret: Ego,
ego via ſum recta ſalutis, & in vanum quivis
laboraverit, niſi vitam & mores ſuos ad meos
compoſuerit; niſi qui pariformi mecum inten-
tione, zelo, amore, pietate, modeſtiâ, ho-
neſtate, manſuetudine, patientié & humilita-
te exteriora pariter & interiora peregerit; niſi
qui nullo non tempore oculos ſaos in me ccu
numeris omnibus abiolutam Ideam direxerit=
cum accurata virtutum & operum meorum
Penir-

=

2908 ) (o) (50- HS
penſitatione ,„quæ ego ad planandum viam-
veris h. e. re & nomine) poſt me reliqui
Chriſtianis. Proinde in hoc omni ſtudio in-

cumbendum, quò vita noſtra Chriſtiformis

ſit, & quoties intendimus quid operari, cogi-
tatum eo collimemus, ut non ſecus fiat, quàm
JESsus Salvator noſter in vita ſua operatus eſt;
aut ſaltem oblatâ occaſione operatus eſſet.
Ab hoc propoſito non abludit S. Petrus

Apoſtolus cum inquit 1. Epiſt. ap. 2. Chru-

ſtus paſſus eſt pro nobis, vobis relinquens exemplum
ut ſequamini veſtigia eius Et ab hae imitatio-
ne nemo privilegium immunitatis obtinet,
ſive ſit Imperator aut Rex, Dux aut Princeps,
Comes aut Baro, Nobilis aut Dofctor, Reli-⸗
gioſus aut Sæcularis.
Verbo: Omnes hunc in mundum ve-
nerunt ad imitandum Chriſtum per vitam-
Chriſtianam proportionaliter ad ſtatum ad
quem quivis vocatus eſt; imèò vero in hoc
puncto tota Chriſtiani hominis ſubſtantia con-
ſiſtit, atque absque co in nihilum recidit.
Hec porròô vita Chriſtiana conſiſtentiam
ſuam neutiquam habet in operibus exteriori-
bus, put4 paupertate, fame; ſiti vel aliis diffi-
cultatibus; vel operibus pornalibus & afflicti-
vis; minusque in dignitatibus, honoribus &
divitiis, vel aliis ſummis officiis, quæ homi⸗=
nem ordinar& A via vitæ Chriſtianæ remoran-
tute Neque conſiſtit vita Chriſtiana in plu-
ribus

tii
8

d
ec
u
E

Viam
teligni
lio n
korni
,Cogr⸗
vgun
us ch,
let
Perus
„ C
glte
hlatio⸗
Ninet,
lnepst
„Nale

ee⸗
VRun
tbin 4
in M
incol⸗
it.
teſtiacl
elioli⸗
eift
Mid
lu
fomml⸗
Moref
upv.
bus

Q8 K°) (60-

portet,
l⸗ . 1 rrsler uddutn ſe ſunt commend
perſolvere Iin Ecc lelia lan penſum horari
crogare Elecmoß ; ledes wen keanue:
vVeris in Fequent ſl⸗ 3 ecde melius rolooe
cuùm illa ſuſcipi uſceptione Sacramen un
laribus, qui eeuidem o palto n Kru
e 3 ſra in cogemn ATun Haan go preſe
Chriſtiana vita perpera ſiatuieuri r .
corpors, quod cchtemn ibie elt Naden
ptibile eſt, ſdnmima:

[quæ i
imago Dei eſt, ſpiritalis & immortal
rtalis

internis acti .
Baeine WKM virtuoſis operibu
tio interno vi quidem principaliter i
tatis, vili irtutum, ut Fidei, S in exerci-
Divinæ Uip uſionis ſui ipfius P i Chari=
à i 4. ioni
lajeſtatis, Gloriſicationis, Cratii

Creaturas
„conformationi
nèe cum divina S&r ationis v. K
g u dirin & ſimiliume Voluntatis huma-
ein, ut o .V .
ne fiant, niſi e muia operz non aliâ intenti
boni, & non 1 amore Dei ſummi ee10-
riſicandum i ad ipſum laudandu infiniti
Bloriidigauthanum. deltergd ande e⸗
imum. Poſtt ² laude
na opera Poſtremè 60
c
(ad hoc ut duotnodocundue ea Locis⸗ ealfe⸗
mediante dorhtiege dici virtuoſa & pe Koles
quà in re potiſſtuun⸗ eragantur nec herfedn)
alent, Ling imùm Anima & S eſſum eſt:
e conſequens eſt, a Diritne præ-
V oculum
patet,

O)00oNNSe
patet, quidnam conſtituat vitam verè Chri-
ſtianam; nempe interna devotio, ſeu pietas.
Nam omnia opera externa, prout paſſim do-
cent Theologi, ſecundum ſe nudè ſpectata-,
nec bona nec mala ſunt formaliter, neque lau-
de aut reprehenſione digna: ficut enim actus
externus non eſt ex ſe liber, ſed tantum per-
denominationem extrinſecam ab actu libero
Voluntatis reſidentis in anima, ita. non eſt ex ſe
in genere moris, adeôque nec moraliter bonus
aut malus, ſed tantum ut fit ex imperio actus
interni liberi, in quo formalis bonitas & ma-
litia intrinſecè reſidet , eamque refundit in-
acdtum externum.
Ex quo redarguuntur Phariſæi, qui totam
ponitatem & malitiam in operibus externis
cConſtituebant.
Ex hoc quoque facili negotio deduces
cflicaciter, principalem valorem Chriſtianæ
Vitæ non derivari ab operibus externis, verum
ab anima ejusque internis operationibus, ac
proinde conceptum eſſentialem ſeu primarium
vitæ Chriſtianæ in interiori ſtatuendum fore.
De hac interioritate S. Apoſtolus Paulus
ad Coloſſ. cap. 3. loquitur, dicens: Vita veſtra
eſt abſcondita, eum Chriſto in Deo. Quibus ver-
Pis quid aliud innuit, niſi quod genuini Imi-
tatores Chriſti per exercitia interiora virtutum
ad ducendum interiorem vitam obligentur?
ſignanter autem S. Apoſtolus aſſerit in Deo, id
eſt⸗

= ⸗
=

tin
ſie
pi
lun
tre
ſeen

lnt

ſoo
ext
bib
hil

Ch⸗
ielas⸗
nl
laao,
lueln⸗
nA
n Ne⸗
lbere
eX .
tbons
0 0
D
t i

iinotun
te

Leduce
nſtun
Terunn
ſlbus, 4
hatlon
n to
Dallu
bus ſe⸗
ini -
cmn
en
e; 7

A,

terna, actus puriſſimi depurati ab omni

eſt, conformiter cauſæ exem plari Dei, qui ab
æterno, & in æternum in ſe Ipſo indeſinenter
internè operatus eſt, operatur & operabitur: &
quemadinodum inter opera Dei ad intus & ad
extra nulla prorſus paritas dabilis, eò quodope-

ra ad extra puræ creaturæ fint ac limitatæ per-

fectionis, opera verò ad intra illimitata, æt-
poten-
tialitate, putà generatio verbi æterni, proceſ=
ſio Spiritus Sancti & c. Sic etiam minimè
pariſicantur exteriora & interiora opera virtu-
tum in homine quantum ad valorem & digni-
tatem, cum opera exteriora duntaxat digni-
ficentur ab interioribus.
Inſuper in præallegato textu notandæ
ſunt hæ particulæ, cum Chriſto, id eſt, ad mo-
dum & formam vitæ Chriſti internè & in ab-
ſcondito peractæ. Enimverò in ſuis operibus
externis ſingulare nihil reluxit Dmanducavit
bibit, dornutavit, de loco in locum itavit, fa-
brilia tractavit, aliàque iſtiusmodi opera homi⸗=
num: ac ita ſecunddm exteriorem apparen⸗
tiam non aliter quàm cæteri homines vitam-
exegit. At interne anima ſanctiſſima Deifica-
ta perfectiſſimis, innumeris, infinitis atque
eroicis virtutum actibus immane quantum
nobilitabatur; crant enim infiniti valoris, ac
exterioribus actibus citra ullam exceptionem,
etiam aduſque minimum ictum oculi „digtet⸗
due motum æſtimabilitatem infinitam, talenl=

que

226 )0) (80⸗
ue vigorem communicabant, ut toti mundo
ab interitu vindicando plus æquo ſufficerent.
Exterioritas operum Chriſti pari paſſu quidem
ambulabat in ſpeciem cum reliquis operibus
hominum; ſed cortice revulſo & obtutu men-
tis defixo in interioritatem es infinitis paraſan-
gis ſuperabant. Haud aliter omnem Chriſtia-
num in hoc unum intendere & collineare o=-
portet, quò in exterioribus operibus exclus4
ſingularitate mores ſuos unà cum communi-
tate conformet; at intùs longè aliter ſe habeat:
nimirum ſanctam intra parietes domeſticos vi=
tam inſtituendo, cunctaque opera exteriora-
ex impulſu devotionis interioris in praxin re-
digendo. S=
Invenire eſt perſæpè homines, quos ne=
mo non dixerit per ordinem ad exteriores o-

erationes pios & probos. Prequenter orant,

lacris etiam interſunt, confitentur; commu-
nicant, non rarò inedi ſe macerant, ſtipem
dant & c. Sed heu quùm ab interiori devo-
tione minimè procedant, jure merito e cata-
logo Chriſtianorum merentur expungi, neque
ofſunt Deo acceptabiles eſſe, cum interdum
tales animam turpiter omnigenis vitiis defor-
matam habeant; ut ſunt vana gloria: ſuperbia.
ambitio, philautia & alij affectus inordinati ad
hanc ilamve creaturam reperiantur, cui cor-
appoſuerunt. .
Quamobrem ſinceram & non fucatam
Chri-

alt

Prel

tun
wül
ſer

nia
Nin
ſenn

0
Iüg
Ch
in
be

nund
Cekenl
lniden
etbſ
tumer⸗
Pulan
hriir
ege
eNcluss
mmnuni⸗
haber
cos
etiota⸗
ANiate⸗

los ſe⸗
tes
Ota
Conmm
e
i dero⸗
e
6 Nequ
tetdun
detor
peli
inti
u (0l⸗

cKa
Ohl⸗

₰) (oK 80⸗
Chriſtianæ vitæ devotionem, cultumque di-
vinum rectiſſimè poſueris in corde, in anima,
in Spirituz ideoque Deus amorem ſui commen-
dans omnibus præcepit eum ex toto corde, ex
tota anima, ex tota mente, & ex totis viribus
præſtandum eſſe. Chriſtus Dominus Joan. 4.
cap. in ſermocinatione cum muliere Samarita-
na vitam verè Chrifſtianam paucis perſtringens
ait: Spiritus est Deus: & eos, qui adorant eum, in
Spiritu & veritate oportet adorare. Loco illorum
verborum inspiriu, Gloſſa ordinaria ſubjungit,
in interioritemplo cordis;, cujus in altari ſu-
premo omnium Spiritui offertur acceptabile
Sacrificium Fidei, Spei, Adorationis, Gratia-

rum actionis, Abnegationis ſui ipſius & hu-

miliationis coram Deo, idque ex filiali amore,
ſervilitate præcis4.
Viden' quid ſit in Spiritu adorare?! & cut
Chriſtiana vita Spiritualis vitæ nomine inſig-
niatur; nempe quod cadem ſuam efficaciam
vimque meritoriam ſoli Spiritui acceptam re-

ferre debeat.

Viden' rurſus, cur vita interioris hominis
nuncupetur. Quùm enim anima actionum
omnium ſit origo & fons, qualis illa, tales e-
runt & hæ. Et verè: nam quicunque IEsuM
Chriſtum in corde ſuo habens protinus etiam
ipſum in cunctis ſuis actionibus externis ex-
hibebit.
Ad idem nos exhortatur S. Paulus Apo-
E ſtolus

—

ſtolus ad Gal. „2 A Se autem: Spt.
ia ambulate Quafi diceret: quod ſi quæratis
profectum in vita Chriſtiana 3 quin & ad api=
cem perfectionis pertingere deſideretis, ſi fa-
mulari Deo ut ſpirituales Dei famulos decet,

Spiritu ambulate, velis remisque contendite-
Chiiſto in omnibus & per omnia aſſi nilari

conformiter Spiritui Chriſti, omnés que actio-
nes exteriores ab interioribus quodammodo
animentur & vivificentur. Id niſi quis fece-
rit, falsà virtutis imagine perſonatus delude-
tur, telasque aranearum texet.
Jam pie & bencvole lector Chriſtianæ
vVitæ Interioris Hominis documenta impræ-
ſentiarum oculis tuis ſubjecturus, auſculta, &
audi diſciplinam Patris tui, hac cum aſſevera-
tione ac confidentia, quod luce meridian cla-
rius videbis & diſces quænam ad vitam Chri-
ſtianam rectè inſtituendam pertineant, diſces
Pariter, quâ ratione in verum imitatorem
Chriſti peradjutorium Dei evadere poſſis, &
qui te oporteat vitam tuam componere ad
vVitam Chriſti, quò ſic non modò nominalis,
ſed & realis voceris Chriſtianus. Id autem fu-=
turum nullatenus ambigas, ubi omnes animi

tui intimos receſſus & latebras, ſeu cogitatio-

nes, verba & opera, cogitationibus, verbis,

& operibus Chriſti Domini noſtri conforma-

re ſtudueris: quem modum conformationis te
Præſens liber edocebit, Vale.
“S IN-⸗

ui
Egt
n
inre
lennt

4

E

9E e ee 5) (K 80
eE EEeE,
S
AMinlui INTRODVCTII

e AAi⸗

hmno . . .
t. De Spirituali Anatomia Homi-

nt nis interioris, ſeu diviſionce in par-
tes ſuas conſtitutivas.

S

nillune
1 t
een⸗ quod certiſſimum, omnibus
mo & ſingulis ad perfectionemn

AH Nalfpirantibus cumprimis ne-
, An eceſlariam eſſe exsctam no-
daua rrinm conitirut titiam eſſentialiter ingredi-
n deitnmas nititutionem hominis interioris; quâ
unti gque Dei chef ad rectam cognitionem ſui ne-
ni quc Tali, erſecere Auis poterit; ineptus quo=
den? Amald; nen ad facien dam diſcretionem boni
es nh inter & N ue iſtinguere poterit opera Dei
og“ rentias anma , d anntercclenter, norit po-
ebs, mæ ſuæ, quibus à Deo Ter.
ſm Max üliraru eſt cr. Oor.
h ro meliori ig rnr jrerz„
conlu ſubſe dentin, l igitur intelligentia puncta
Auentia apprimé prænoſcenda ſunt-

2 Vita (Ohriſtianas
Primò. Homo conſtat animâ immortali;
& corpore mortali. KReipective ad Animam
à Philoſophis nonnullis ſuperior, ad corpus
verò homo inferior compellatur: ratione 8pi-
ritus homo interior, ratione corporis exte-
rior, & ſimiliter cum reſpectu ad potentias
ſuperiores animæ pars ſuperior hominis, ac
ad potentias inferiores animæ pars inlerior
non incongruè communiter dicitur.
2. Animæ homninis tres potentiæ ſupe-
tiores, trésque inferiotes indiſſolubili nexu
ſociantur; Superiores ſunt Memor ia, Intelle-
ctus, & Voluntas, a quibus Anima denomi-
nationemSpiritus; ab inferioribus verò, ſcilicer

appetitu concupiſcibili iraſcibili, & appetitu ra-

tionali inferiori, qualiter ſpectata vivificat cor=
pus ſeu animat, Anima denominationem ani-
mæ ſortita eſt. Vel ideè maxime, quod ſub
hac conſideratione neceflaria ad vitam & con=
ſervationem animalis, ut cibus & potus pet
ſpecificatas inferiores potentias appetantur,
ſine quibus naturaliter viviſicatio ſeu animatio
corporis ſaltem diu ſtare nequit. Addita eſt

tertia potentia inferior, videlicet Appetitus

rationalis, isque inferior. It enim Ratio in-
tendens humanis & temporalibus rebus, dici=
tur Ratio inferior: quando verò eadem inten-
dit æternis atque divinis, dicitur Ratio ſupe-
rior : ſic pariter phuloſophandum eſt deAppe-

titu rationali.

. UIbi

e

a
leg
g⸗
lar

di

1s;
6p
oh
Dall
la
ltenx
Mu

Do
u)
den

en
dan

,
optal
Ulen
lne⸗

Ttäln
mmumn
nns

ſee

Ne⸗
Nelui
1s, 4
leie

e
n went

IUttle.

el
ſcilic
ernut,
(A
en l
od

N (0 .

otusße
tant
niindh
Gita

Ppetid.

ior⸗
1) ⸗
n ie
io ie⸗

llbi

interioris hominis. 5
Ubi adverte hunc appetitum homini non
eſſe communem cum brutis 5 quia ſoli homi-
nes poſſunt quid apprehendere tanquam dele-
ctabile & conveniens, præter id quod natura
requirit, ut pecunias, honores, dignitates & e.
quæ per ſtimativam ſub rationibus particu.
laribus, quas quis que ſibi fingi 9 cum aliquali
diſcurſu àppetitui proponuntur.
Dicitur ergo Appetitus inferior ratiena-
lis; rationalis quidem ob rationem prætactam;
appetitus autem inferior, quia in illa inferiora
objecta ferri repugnat appetitui ſuperiori ratio⸗=
nali, qui à terrenis mundi oblectamentis ab-
ſtractus & naturæ elevatioris honores, digni=

tates, quisquilias & crepundia mundi ad exem-

plum Chriſti repudiat.
3. Per Superiores Animæ potentias ho-
mo aſſimilatur Sanctiſſimæ Trinitati Nam
ut Pater, Filius & Spiritus Sanctus tres ſunt
Perſonę, & unus Deus ita memoria, intelle-=

Etus & voluntas tres ſunt potentiæ & uns

Mens. Per memoriam etiam Deo Patri cœle-
ſti, per intellectum ejusdem Filio, & denique
Per voluntatem Spiritui S. ſimilis eſt. Ad-
hæc memoria, Patris in divinis Reſidentia
eſt, illam ſibi ſpecialiter ſacravit, illa eſt ei
Optabilis locus, in illa ſpecialiter operatur per-
trahendo ad ſe appetitum cencupiſcibilem
uſque adeò, ut per refticationem memoriæ be-

neficiorum, quibus cumulavit hominem: ſola

A z æterna

4 Vita Chriſtiana .
gterna & ſtabilia gaudia concupiſcat. Filius
Deus æterna ſapientia & veritas tentoria ſua
crexit in intelle tu humano, quem clarificat ,
mundificat, quò Deum mundo corde & ocu-
lis ſpectare poſſit. Idem Filius mentem ra-
dijs ſuis mirificè illuſtrat, & quidquid dicta-
mini & præſcripto rectæRationis officere poſ-

ſet, moderatur per refrœnationem potentia-

rum inferiorum. Facit quoque peccatorem
devenire in agnitionem deplorandi ſui ſtatus,
Sieque excitando in ipſo ſalutarem erubeſcen-
tiam criminum, & corum ſeriam deteſtatio-
nem.
Spiritus S. qui voluntatem pro habitacu=
lo ſibi delegit, eam ſic aflicit, quò per amo-
rem unitivum voluntas hominis myſticé Deo

unjatur, confortat etiam appetitum iraſcibilem,

quôò malum declinetur, bonumque eligatur,
concutit illam ſalutari timore, quò omne ma-
lum averſetur, ac fiduciam reponat in ſolo
Deo, & non in bonis caducis. Demum per
gratiam ſuam prævenientem, concomitan-

tem, ſubſequentem, voluntatem ad ſcopuam

intentum, efficaciter promovet.
Et ut paucis rem expediam. Indidit
Deus animæ tres vires eximias jam ſpecifica-
tas, què ipia Deum Creatorem ſuum intelle-
Etu cognoſcteret, voluntate diligeret, memo-
rià aſſidué recoleret, atque ita templum Ve-
nerandiſſimæ Triados fieri poſſit.

lie
tona
lar
eſt⸗
cil
Pi
Con⸗
eri
ne
Gert
liie

]
]
’

1, 3
e.
Ue 4
gur

men
ſerio
iltn
ſes,

N
i l
Ariüct
.
ent
id r
Cereßtt
Potet
lten
Uilet
tubelen
eteltate

labin
er
ce
ſcidil⸗
AMg
onne
t in
im
colntt⸗

1

INI
ſpecki
n el
eſ
uen N
n.

4

interioris ho minis. y„
4. Inſeriores animæ potentiæ ſunt hę:
ſcilicet vis concupiſcibilis, Iraſcibilis, & ra-
tionalis eo ſenſu quo ſupra expoſitum, ſeu vo-
luntas inferior. Varios in his potentijs videre
eſt affeéctus, inclinationes aut animi motus di-
ci ſolitos Paſſiones. Et quidem vis concu-
piſcibilis lateraliter ſtipatur ſequentibus ceu

comitibus, I. Amore, 2. Odio, 3. Deſi-

derio, 4. Fug, vel reſpuitione, aut renutu,
ne quid eveniat, éſtque Paſſio contraria deſi-=
derio, 5. Gaudio ſeu delectatione, 6. Tri-
ſtitià ſeu dolore.
Vis Iraſcibilis in conſortium ſuum trahit
1. Spem, 2. Deſperationem, 3. Audaciam,
4. Timorem, 5. Iram. De his poſtea latius.
vide cap. 15. Rationalis inferior pediſſe=
quam habet verecundiam ſive erubeſcentiam.
Notandum , quod vis concupiſcibilis
memoriæ, Iraſcibilis voluntati, Rationalis in-
ferior ſubijciatur intellectui. Ab hac parte
inferiori, id eſt paſſionibus ,anima leves, gra=
Ves, tandémque graviſſimas ſubit tentationes,
& quò hæc portio inferior hominis inclina-
tur, ſecum inclinatam involvere ſolet volnn-
tatem.
Quod ſi verò ea pars animæ non ſir refra-
Gtaris, non rebellis, non contumax »ſed Spi-
ritui obſequens, & Spiritus Deo, tum ad vir-
tutum omnium cxercitium movebit & per-
movebit Deus, utpote diſpoſitiones debitas

6£ Fita Chriſtiana
in ſubje o reperiens: & contrario in ſordibus
peccatorum erit, ac extorquebit conſenſum,
ubi prædominatur rationi: quod fiet, ſi reſi-
ſtentia non adhibeatur debita. )
5F. Vim concupiſcibilem Pater cœleſtis
inhabitat, qui hanc ſalutaribus monitis præ-
venit , & ad ſe vinculis aureis trahit „ quo
mundum & quæ in eo ſunt, reſpuere addiſcat,
scque ad Deum unà cum luis deſiderijs, amore
& gaudio cœlitùs erigate

Vim iraſcibilem inhabitat Spiritus S. ac-

cendens cam igne charitatis, & confortans,
uòè reſiſtat omni malo z omniumque virtutuin
Audio ſtrenuè intendat.
Rationalem inferiorem Filius Dei illu-
minat & dirigit, qualiter nempe ob grandes
imperfectiones, quibus mundi vanitatibus,
tranſitoriisque delicijs adhæſit, erubeſcentiam
concipere;, atque ſe intenſius & impenſins co-
ram Diyina Majeſtate humiliare debest, nec
quod ullo modo, ullo meru, ullâ verecundià,
ullis denique malevolorum dicterijs ab imita-
tione vitæ, doctrinæ, paſſionis, paupertatis,
contemptus; vilipeniionis, dolorumque Chri-
ſti crucifixi ſe abſtrahi ſinat.
8s. Vis concupiſcibilis commu-
nicata eſt animæ eo fine, ut in ommibus houo=⸗
rem Dei ſpectet, ſuper omnia ſummum bo-
num deiideret ac ad id affequendum omnia
moraliter poſlibilia miedia applicet.
. Vi

ldbe
Rlunm 1
rle
Celeits
tse
„

l⸗

annos

65
rtans
Keuun

1 d
Pran
Kidn⸗
is⸗
t,N
nde
Nat 1

IOI

o,

8oo.
Wne.

omiu .

V

uyterioris hominis. y7
Vis iraſcibilis conceſia animæ adreſiſten-
dum viriliter malo. .
Vis rationalis ad bonum à malo diſcer-
nendum. DUWM
7. Anima non alium ob finem naturali-

bus provila eſt inclinationibus, niſi ut earun-

dem inclinationum actus ad ſolum Deum ul-
timatum finem referantur. Sic Amor in ea eſt, .V
ut per amorem præferatur omnibus creaturis,

& homines ſolum propter Deum, & non pro=

pter ſeipſos diligantur. Sic Deſiderium, ut ven
hemens deſiderium habeatur ad cognoſcen-

dum Deum, & cognito perfruendum; ſic

Odium, ut odio habeatur quidquid peccami-
noſum, aut labe peccati infectum eſt ,„ omné⸗

que malum declinetur; ſic gaudium, ut ſcil.
fummo bono congaudeatur; ſic triſtitia, ut

ſolum ſit de offenſa Dei, ejusque contemptu 3
ſic Spes, ut in ſolo Deo, non in creaturis ſpes
reponatur, ſic deſperatio, ut ei ad majus meri-
tum reſiſtatur, & ne propter peccata deſpere-
tur;, aut animo concidatur, tametſi in profun-
dum peccatorum quis venerit 3 ſic Audacia »

ut audax ſit, & generoſitas non minus in malo

expugnando, quàm bono proſequendo oſten-
datur, ſic Timor, ut Deus timeatur, ipsique in
timore & tremore ſerviatur 3 ſic Ira, ut effun-
datur ſuper iniquitates, & quidquid ad eas al=
licimentum eſſe poteſt. Quapropter niſi cœ⸗

cutias » ſat perſpicis, quasdamn iuclinationes

4₰ 4½ animæ

8 Vitæ Chriſtianaæ
animæ ſervire ad exercitium virtutum, quas-
dam ad obviandum malo.
Adhæc Animæ impertijt Deus naturalem
erubeſcentiam ſeu verecundiam, ut propter
com milſa flagitia erubeſcat, neque in conſpe-
Eu irriſorum & ſubſannantium erubeſcat fa-
cere bonum, Deôque ſtudiosè famulari, ſed
Erubelcentiæ tum ad augmentum gratiæ re-
7. Subſtantia hominis poſita eſt in eſſe
movere, vivere, ſentire, & ratiocinari; at

ſinis creationis Animæ eſt, Deum cognoſcere

cognitum amare, & amato frui.
3. Senſum communem, communem cum
beſtijs habet homo, qui in hoc dignoſcitur, &
facile colligitur, eum nempe nec quidpiam
auditu nec viſu percipit, & equidem varias
phantaſiationes in ſe experitur, ac ingentem
tumultum & ſtrepitum in ſe notat, modò hoc,
modè illud, modèò ſic, modè aliter practica-
re diſquirit Et quemadmodum Animalia

rationis expertia ſenſu communi perluſtrant

campos arborésque aſpectant, alimenta pro
infarciendo ventre quæritant, tandémque ſter-
tum vadunt; ita homo animalis ſe habet, qui
neſcit ea quæ ſunt Spiritus.
9. Senſus Commamis variis cogitationibus
occupatur idque ſine ratione, mirabiles cau-
ſando imaginationes, unde monſtroſa phan-
taſmmata & obſcura deliria proſiliunt, circum-

Aat

glu⸗

Utalen
dohe
onlhe⸗
Kx l⸗

tie .

inele
ul1
ſceren

meus
tut, D .
Vatid
elnen
AAi
mali
Kragt
4 ptO
1

nbus
(A⸗
au⸗
Cnte.
41

V interioris vominis. 9
dat cogitata hominis ceu caliginos4 nebulâ,
impedit animum, ne ſe erigat in Deum, op-
primit potentias, ſenſus, quin & naturam
ipſam totaliter ſanguinémque hominis gravat
reddit cor in exercitio virtutum omninò inſta-
bile, pertrahitque hominem totum quantus eſt
ad exteriora: Ex quo conſequitur ejusmodi
ſomnolentia & ſocordia, ut ſolatia & volupta-
tes in ſomno & ſomnio, in Gaſtrimargia ſeu
comeſſationibus & potitationibus, in levitati-
bus, in avaritia, in impuritatibus alijsve vitijs
quærat, ad quæ brutalis homo ſuapte natur4
inclinatur, Sicque in cœno peccaorum ſepul⸗
tus jaceat orbatus omni decore virtutum 9 at⸗
que tencbris plus quam cimmerijs circumda-
cus.
Sed unde prænominata mala? Ex indo-
mita & immortificata natura. Ne igitur A-
ni a æternæ felicitatis ja turam faciat 5 beſtia⸗
lis natura intra limites ſuperioris Rationis coer-
cenda & mortificanda. Senſualitate mortiſi-
catà homo in fe ipſum deſcendat oportet, ſen-=
ſus in-& externos ſubijc iat rationi & hancpeo,
eum ſuppliciter deprecando, quatenus opitu-
lari, gratiamque ſanativam atque medicinalem
largiri dignetur, quò omnia vitia extirpare ,
& virtutes implantare valeat.
10. Duplex eſt in homine voluntas, ſu-
perioruna , & altera ſenſitiva vel inferior
quam etiam Appetitum, Concupiſcentiam
A † carnem;,

„*

10 Vita Chriſtiana
carnem, ſenfualitatem SS. Patres vocafe ſolent.
Utraque hæc in Chriſto fuit. Naturalis qui-
dem/id eſt inferior voluntas, quæ cupiebat ab
adverſitatibus eſſe libera: at ſu perior dicebat,
non mea, ſed tua voluntas fiat Domine.
Quod ſi homo ſolis ſenſibus V. G. ocu-
lis, auribus &c. ſimplici memoriâ aut imagi=
tlatione ductus quid appetat, non eſt quod
Putetur, idipſum appeti voluntate, niſi in re
appetita ſuperiorem aut rationalem volunta-
tem conſentientem habuerit.

II. Homo extertior quinque ſubſiſtit
ſenſibus, viſu, auditu, guſtu, odoratu, tacu:

quibus frœna minimè laxanda, neque ijs ad
voluptates abutendum, verum in ſolùm hono-
tem Dei impendendi. Oculi conijcianturin
terram ex profundiſſima humilitate, quèò ſice
aditus intercludatur rebus exterioribus, neve
Per aſpectum damnoſæ & noxiæ imagines in
corde excitentur. Aures obſtruantur adver-
Sus frivola ac inania verba, præſertim oblo-
quentium, ne ſcandalizetur homo. Os ci=
curandum eſt, ne prorumpat in verbaniſi quæ
Cedant in gloriam Dei & proximi ſalutem &
ædificationem, sicque diſcurrendum de reli=
quis ſenſibus, quibus nunquam utendum ad

voluptatem, ſed ſemper intra limites honeſta-

tis coërcendi ſunt.
12. Notandum, quod homo tres quaſi homi-
nes in ſe contineat. I. Animalem, beſtia-
lem

interioris bominis. 2
lem feu fſecxundum ſenſus, dicitúrque home
exterior. 2. Kationalem. 3. Spiritalem
ſecundum animæ ſupremam portionem, id eſt,
continet in ſe corpus, Animam & Spiritum
interiorem, ſive hominem ſuperiorem Dei=
formem. .
Homo animalis ſive exterior ad omni⸗
modam ſubjectionem compellendus, atque
intrò in alium ſecundum, aut rationalem ho=-
minem pertrahendus, ne ſecundum ſuam ſen=
ſualitatem, & brutales motus, quin potiùs ad
ræſcriptum hominis rationalis operetur, & à
Ris excurſibus arceatur.
Homo autem rationalis eò permoveatur
neceſſum eſt, quò ſemper ad obſequendum
Deo expeditus non innitatur ſuæ prudentiæ ,
nilque aliud conſideret niſi ſuam nihileitatem,
ac in omnibus Omnipotenti Deo ſuo, & om-
nium creaturarum Domino humiliter ſe ſub-
mittat. Hoc dum agitur, tertius nunirum
homo totus in Deum erigitur, ab omnique
abſolvitur impedimento, ita ut liberè in ſuam
ſe poſſit originem, in qua, necdum creatus;
extitit ab æterno, convertere reciperéque. Ibi
veroò & formis & imaginibus cunctis exuitur,
&& in vera conſiſtit nuditate. Ibi ſe Deus o-
ſtendit animæ elevatæ ita ut eſt in natura ſua,
hoc eſt nudum formæ ac modi expertem, &
ſine ulla velmenſura vel fundo, sicque eiſt ob-
Sectum aflectus elevati & animæ ſanctè otio-

ſæ⸗

12 Vera Chriſtianae
ſæ, ſeu ab omnibus imaginibus expeditæ. Ibi
dat illi Deus ſec undum divitias glorię ſuæ, & in
Ulo ſtacu totaliter abſtractus à creaturis, exceſ-
ſivis à Deo cumulatur bonis, in tantum ut per
zedundantiam eorum in vires tam ſuperiores
quàm inferiores ſenſibiliter iisdem fruiturus

ſit. In hunc ergo ſupremum intimuùm que

tertium hommem, calc atis atque tranſcenſis
duobus inferioribus hominibus, beſtiali vide-

licet & rationali, ſe quisque recipere debe-

bit. Cœterum quàm durum ac difſficile eſt
hominem beſtialem cum ſuis ſenſualibus de-
lectationibus à rebus creatis, quas ille cum a-
more poſſidet , avocare arque avellere: cam
durum eſt atque difficile, externum hominem
ad internum pertrahere, & à viſibilibus & à
Kormis ac imaginibus avulſum, ad inviſibilia,
id eſt ad ipſum Fundum animæ introducere.
13. Notandum rurſus eſt, quòd homo
exterior exerceri debeat in jejuniis, vigiliis &
orationibus, aliisque piis operibus id eſt, in-
terior ſeun Anima debeat ſanctis cogitationi-
bus, piisque affectibus accendi, debeat quoque
manſionem ſuam quærere in Chriſto per com-
paſſionis affectum & amorem unitivum, &
hac ratione abundè indulcoranda chariſmati=
buæ gratiarum. Quod fiet per ſeparationem
Spiritus ab ùAMRima, & repoſitionem virium
anim æ in ſuo cujuslibet ioco per ſubjectio-
nem ad Deum, ne Spiritum remorentur.
“ De-

N

lbi
A
el⸗
the
oter
tueue
nne
elis
ſice⸗
Cebe⸗
leck
e⸗
n
acn
Uenn
&
ete
Hone
1
khin⸗
lonl⸗
voe
(oM⸗
8

ſnn

Oen
u
Co⸗
3

,
⸗

interions hominis. 153
Denique Fundus Animæ aut internus
Spiritus, id eſt homo ſuperior Deiformis in
quaſi comprehenſione Dei ejusdémque frui-
tione ſuaviſſima exercitandus eſt. Irésque
hæ partes in ſuo quælibet reſpectivè ofſicio
adeò ſollicitæ eſſe debent, ut tantum abſit de⸗-
liquium vel defectum patiantar , ut etiam
quotidie profectum faciant. Quantoperè ve-
roò homo animalis mortiſficatur, & Paſſioni
Chriſti conformatur, & quantopere homo in⸗-
terior piè Paſſioni Chriſti aſſicitur, tantoperè
Spiritus in Deum veraciter aſſurget. Sed
priusquam eò perveniatur, ſe exercuiſſe opor-
tet hominem exteriorem & interiorem in Paſ⸗
ſione & vita Chriſti, usque adeò, ut jugiter
Cor, cogitationes, ſensusque cum ipſo nego-
tientur, atque crucifixum Chriſtum præſen-
tem habeant, in quo & per quem homo exte=
tior purgatur, propiorem acceſſum ad Deum
invenit, unusque cum illo fit Spiritus, qui no=
ſtra vita & conſervator eſt. Nam ut animz
noſtraſine continua reſpiratione vivere nequit,
iĩta impoſſibile eſt, ut noſter Spiritus ſine Spi-
ritu Dei ejusque influxu gratiarum ſubſiſtere
poſſit: imò verò, quantumvis Anima totum
Præſtiterit, quod valet, non erit in Deo, niſi
in internis exercitiis Paſſionis Dominicæ oc=
cupetur.
Inſuper impoſſibile eſt ut corpus ab inqui-
namentis liberetur, ni vitam, mores & actio-
nes

14 vera Ohniſ

nes noſtri cœleſtis SRonii unitetut. Quâ ian

functione ubi deficitur, incaſsum Spiritus ſe
elevare conabitur in Deum ; & multô mind

myſteriorum cognitionem, omniumque mi-

nimè intimam Inionem cum beo: eteum ſi
fundamentum ruiaoſum, tota fabrica conci-
dat neceſſe eſt. Et ſi Spiritus in ſolrdum Deo
coniunctus non permaneat, non illuminaci-
tur anima, non inſtruetur in vita Chriſti, non
conformabiturei, & per conſequens divitias
Bonitatis Chriſti & theſauros minimè aſſeque-
cur: qnibus omnibus nes donet Chriſtus E-
SlIIS Salvator noſter.

14 Tandem ſedulâ curâ in hoc incum-

bendum eſt, ut qualiter homiai tendenti ad
erfectionem cognitio interioris ſui ſtatus pla-
nè neceſſaria eſt, taliter non minus neceſlari⸗
um ſit intimas latebras explorare Quocirca
in ſe ipſum deſcendat homo, præſentiam Dei

ſpecialem in fundo animæ inveſtiget, firmiſ⸗

Hmè credendo De m in hoc fundo latitare:
Expendat etiam, quo in ſtatu vires animæ ſuæ
verſentur, qualiter ijs abu ſus, quot maculis eas
infectàrt. Conſideret pariter ſcaturiginem
vitiorum, quò illis eradicatis virtutes inſerere,
conſcientiæque ſuæ veram tranquillitatem &
libertatem impetrare poſſit. Ab hoc jam

tranſitum faciat ad vires ſuperiores anima,

4 . . . .
quà ratione, poſtquam corruptæ fuerint, re-
aintegrari queant; quod non aliter ſciat con-
fectum

n⸗
Uin
(ol⸗
Umbes
mimntb⸗
l,M
Enntus
fenne⸗
15 ,0

geum⸗
in

Ceflarl⸗

Otd

anb
mt

lxitla

e lie
Culises
nlerete,
tem
0c
giene

Ut, N“
t col⸗
Aum

interioris horninis. 1 5
fectum iri, niſi per mortiſicationem ſui ipſius,
& meditationem de Paſſione Chriſti ESII.
In tantum ergo homo ſe fundet, ſeu fun-
damentum conſtruat celſitudinis, quò omnia
exercitia vitæ & Paſſionis, Domini ſuperſtru-
at: qui hujus neſcius eſt, fundumque ſuum
deſerit, haurit aquam cribro, profectum non
faciet, nec in ulla virtute ſubliſtet. Quam

ob rem impendiò curabit, ut cognoſcat, quem

in finem dirigantur opera ſua, quédque cun-=
cta tam interna quàm externa duntaxat in ho=
norem & gloriam Dei ejusque beneplacirum
adimplenda, & ſummo bono conſervanda ſint.

Q80 : S 0 S& o 8S0
Caput I.

De Significatione Vitæ Chri-
ſtianæ.
Hriſtus Dominus Salvator noſter Joan.
cap. 4 inquit : Ego ſum via, & veritas &
Vas, nemo penit ad Patrem, niſi per me. Et
quid per hæc verba à Non aliud profectô, niſi
quod nomine & re Chriſtianis eadem cum
Chriſto ſemita calcanda ſit „ quod ſequenda
Eterna veritas infallibilis, quod denique ſuper-
humana vita ducenda ſit. Ea propter ait
Matth. cap. 16. Qus vult venire poſt me, ab-
neget

16 pVita Chriſtians
neget ſe metipſum, tolRat crucem juam, & ſequatur
me. Verba ſunt clara: quibus omnibus vcra-
citer Clfriſtianis veſtigiorum Chriſti inſiſten-
tia ſigniſicatur. Et nemo ſibi perſuaſum ha=
beat, quod pertingere poſſit ad perfectionem
vi ſolius humanæ rationis, quæ eſt lux ſapien-

tiæ mundanæ, & ex adverio Fides eſt lumen,

uo docemur humanam omnem rationem a-
ſtutiamque carnis exuere, & ſolum cruciſi-
xum JEsuxM in omni ſimplicitate imitari. Do-
cemur per eam mandatorum Dei obſervantiam
pure ad beneplacitum Dei, deſpectum, pau=
periem, perſecutiones, afflictationes &c.
Poſtremô docemur erectionem ſupra nos &
vitam ſuperhumanam id eſt Chriſti-formem
Itaque per vitam Chriſtianam intellige vitam
in Spiritu Chriſti, renovationem hominis in-
& exterioris Verbo: ejusmodi vitam qualem
Chriſtus à primo ictu oculi Incarnationis ſuæ,
ad ultimum usque Spiritum exegit; nempe-

viam crucis, patientiæ, annihilationis Paus

Pertatis. 2
En verum fundamentum Chriſtiang vi⸗=
tæ, verum principium, vera & unica viaa ex-
tra quam perfectionem inaniter quæfieris. Sa=

pientibus hujus mundi via hæc ignota eſt, &

omninò rudes in Schola Chriſti ignorant ſaltem
operibus Crucifixum. Doctrina hæc eſt car-
nali homini dura, difficilis & ſcabra, eſtque⸗
Spiritun mundi ex diametro oppoſita, tametſi
omnes

nne

nyer
Curi⸗
tn D
Via,
maye
aup
bus!

pen.

Dauh
g⸗
Eckl⸗.
Nemd.
Velut
lace
cen
Gentn
Cito⸗
kume

4
r d
ſur
Raih
Nurd
mun
nee d
initn

zut
Ds Ns⸗
inlihen⸗
alumh⸗
etionen
bpeer
Rtlumnen,
tonen?
nail⸗
tan. Do⸗
Vervatun
um, N
es
n
Onnrd
e im
niens 1
gule
zonole,
Nni/1

Kune ⸗
4 Vlaztl⸗
Eers. N
3 elt 18
minii
c l⸗
1 e/
4) umer 1
olanet

unterioris bominis. 1 7
omnes Sancti quotquot fuére, illam ſedulèò
triverint & calcârint. Sique tu O homo
Chriſtiane Deo nolis eſſe infidelis, nec Spiri-
tui Dei refragari, ea tibi pariter inſiſtenda eſt
via, neque re ſed deformaberis, ni eò colli=
maveris, ni te abnegaveris, crucem portaveris⸗
paupertaté unà cum deſpeétu ac perſecutioni-=
bus impensè dilexeris. In idipſum tua ſit pro-

penſio s intentio ac deſiderium tuum oportet.

Vita] EstI fuit quidem prout Apoſtolus
Paulus 1. Corinth. I. inquit: Iudais ſeandaluns
& gentibus ſtultitia, eà nempe ratione, quod
cœca illa gentilitas, & Judæi obdurati ,Inio-
nemDEI Naturæque humanæ in una hypoſtaſi
velut implicatoriam, eundémque Deum in
cruce ſufſixum ac mortuum apertam veſaniam

dicerent. Et non ſecus filij hujus ſæculi pru-

dentiores filijs lucis ſi non ore, ſanè in exer-
cito actu proteſtantur vitam Chriſttanam me
rzum eſſe figmentum ac delirium.
Sed pia & Chriſtiana Anima Fide robo-
rata deſiderans conformari Chriſto infirmis
hujusmodi argumentis fundatis in ſola ratione
non eſt quod conturbetur. Quippe ſi Incar-
nata Sapientia ab his probris & opprobriis im-
munis non fuerit, tibi diſplicere non poreſt
nec debet. Similia æquanimiter pati, es enim
imitator Chriſti, es fanaulus & diſcipulus s
uem ſe meliorem Domino ſuo reputare non
ecet. Quod & GChriſti confirmatur teſtimo-=
B n

18 Via Chriſtianæ
nio Joan. 15. cap. Servus on ent maior Domino
ſuo, ſi me per lecuti fuerint, & vos perſequentus.
Ut verò paucis torm vitæ Chriſti cut⸗
ſum perſtringam, nôris Chriſtum Dominum
Filium Dei veniſſe de ſinu Patris in utemm-
Virginis, de utero Virginis in præſepium, de
prælepio in mundum, de mundo in patibulum.
de patibulo in ſepulchrum, de ſepulchro ite-
rum in mundum, de mundo ad dextrambatris.

Q85 0 : ° * 0086*
Caput II.

Vitam Chriſtianam mundus
non cognoſcit, bene tamen imita-
tores Chriſti.
LIi Chriſti ſunt, & Chriſtiformes eſſe
ſtudent, non illis aliud ſuppetit medi-
um, quàm ut pariformem Chriſto du-
cant vitam: nimirum crucis, Tribulationum,
contemptus, paupertatis „ perſecutionum.
Interim cum vitam hanc ſpecioſus præ filijs
hominum Chriſtus Deus in delicijs haberet,
mundus eum non sognovit 0a. Cap. I. Quo-
, anm ſat deſpectu & inopia latitabat ablcon-
ita.
Sic pariter Aſſeclæ Chriſti & imitatores
à mundo non cognoſcuntur „ non obfſtante
quod

n,
Nnle
Ei
t
ria
lil
N
10

interioris hominis. 19
7Ds quod in illa vita omnis excellentia & præemi⸗
Ge nentia recondita ſit, adeò ut à nemine laude-
hiikian rur Deus aut glorificetur prout oportet, ſi
Dorin qui conſimilem Chriſto vitam inlſectatus fue-
Nenn Xit.
thiun Eja ergo O Chriſtiana Anima mes ma-
uhain e animo conſcendere ad thronum Altiſſimi,
UH — ad perfectionem Divini amoris,» reſpectura
mI eandem infallibiliter per exercitia Chriſtianæ
vitæ. Quærant alij honores, divitias, volu=
e prtates, tibi Chriſto adhęrere bonum ſit. Tu
ſequere pias illuſtrationes, quibus mentemꝰ
tuam illuſtrat Deus, & gaude, quoniam digna
es pròônomine [EstII contumeliam pati.
und O Felicifſima Anima! cui Deus Chriſtia-
nam, abſconditam hominibúùsque incognitam
im manifeſtat vitam, quæ ex ſe in majori æſtimio
eſt univerſo Orbe:
GmAA4 HIæC Chriſtiana vita ſedem ſuam haber in
e ſuperiori parte Animæ, & non eſt quod mi-
itok reris, ſi pars inferior deſuper diſguſtum habe-
ltom at, ſi faſtidiat, ſi averſetur illam & c.
Atou Manebit te fateor O Anima mea non ex-
„ iguus tumultus excitandus etiam ab Amicis:
ſabed⸗ à natura, à ſenſibus. Manebunt te O mi ho-
mO exſibilationes, improperia, aculeata & be-
re né piperataverba. Sed quid ad hæc? Nil ali-
ud repone quâm Chriſtianus ſum, Chriſtum
puuos ſequi vi characteris jubeor. Dicito omnibus
s te ab hac vita avocare conantibus 5; reſolutio

26 Vita Chriſtiana
mea ſtat & ſtæbit pro va Chriſtiana, nunquam
ab ea vel latum unguem receſſurus, quum
Chriſtianum deceat annihilari ſecundum in-
Clinationes naturales, debeatque omne, quod
mundus naturali vià diligit, ut divitias, hono-
res, quin etiam licita gaudia & v oluptates odil-
ſe, & ex oppoſito odioſa mundo diligere, t
ubertatem. deſpectum, perſecutiones, do⸗
ores &c. Et tametſi res ſit ardua, equidem
Per gratiam Dei omnia facilitabuntur.
Conſidera eam cordis tui eſſe capacita-
tem, ut nulla crcatura quantumvis magna illud
replere ac ſatiare queat. Gordis etenim figu-
ra inſinuat ejusdem immenſam capacitatem 3
habet enim formam Pyramidis „quæ, uti ſen⸗
ſu clarum eſt, perfectum efficit triangulum.
Nulla autem alia ſigura triangularem replere
poteſt „ niſi ipſa quoque triang ularis fuerit.
Mundus vero, Cœlum, Aſtra, Elementa;

rotundæ ſive ſphœricæ ſunt figuræ: non igitur

quodlibet horum cor trigonum adimplere po-
teſt. Semper enim in tribus angulis vacuitas
Panehit atque hinc conficitur totum ne qui⸗
em mundum „ humani cordis cupiditatem
poſle ſaturare. Contemne ergo ½ Anima
meahæc omnia, quæ cot tuum implere non
oſſunt. Contemne hæc viſibilia, quia non
tiatur oculus vilſu Contemne narratu ju-
cunda & curioſis grata auribus, quia auris au⸗

Gditu non impletur. Contemne omnia;, duæ
etiam

interioris haminit. 2
etiam poſſeſſa vacuum & inquietum cor relin-
quunt. Ad Sancétiſſimam Trinitatem per
Chriſtum te converte. Deus Pater enim me-
moriam, Filius intellectum, Spiritus S. vo=
luntatem replet; & ideo homo dicitur ad
imaginem & ſimilitudinem Dei factus 3 quò
ſummum bonum intelligeret, intelligendo
amaret, amando poſſideret, poſſidendo frue-
retur.
Non triquetrum. toto Cor eſt ſatiabile, mundo:
Solum quæ fecit, cor replet una Trias.

õs
Caput III.

Puncta neceſſaria ad promotio-

nem vitæ Chriſtianæ expo-
nuntur. S
1.
Agnum odium concipere adversùs cor=
pus, in eôque de ſuis alienisque pec=
catis, vindictam ſumere. Nam ſan-
um noſtri ipſorum odium & abnegationem.
Redemptor ESIIS nobis tam impensé in E=
vangelio commendavit.
2. Parare ſibi viam per pauperem Cru-=
cifigum abjectum ESIIM, imò abje dionem
Pplebis, quem peripicimus ſolitarium, mmopen
— B 3

22 Pita Chriſtiana
& deſpectum, ſine ullo contubernie proce-
dentem: ſiquidem pauci ad viſionem intuiti-
vam, & pertectum amorem Dei, niſi hâc via
admittuntur. Non igitur perituræ divitiæ,
& ugitivi honores quærantur, ſed ad ſpatia
imaginaria relegentur. Stultus nimis merca-
tor & venditor cœleſtium bonorum & gau-
diorum pro tranſeuntibus & momentaneis.
3. Intenſo amore trahi ad vitam folita-
riam, & à mundi commercio ſe prorsus ſe-
queſtrare, mundique creaturas faſtidire, quèò
toti & totaliter ſimus Dei, & ſine ulla remora
gratiæ divinæ cooperemur: ac licet omni ſta-
tu, ad quem vocati ſumus, contentari nos o-
tteat ; attamen convenit nos propenſiores
eſſe ad ſolitudinem & abſtractionem ab alijs.
4. Gratiæ divinæ à Deo immiſſæ, non
ponere metas, nec obſtare quò minus illa ſe
exerat ex motivo humanarum adinventionum
& ratiuncularum: inde enim fit» quod adeò
pauci in via Dei progrediantur.
Nec juvat dicere, ſufficit mihi, boc illud-
ve opus præſtare, mihi utpote ad mundum
deſtinato culmen perfectionis artingere non
licet. Erras, erras graviter. Hi tui ſermo-
nes in cauſa ſunt, ne gratia omnem ſecundum
propoſitum & voluntatem Dei ſuum conſe-
quatur effectum. Omni ſollicitudine danda
opera eſt, ne gratia Dei in nobis vacua exiſtat-
Non cnim tam illa (quod multi ſtolidè con-
que=

e
I
kor

cu
ot⸗

ſtace
heit
hen
Emmeker
alneln
n Ar
Olisl⸗
9tet
maik⸗
ii aos⸗
Henlins
b A
S !
etönun
Hol 4

mnundi
lerenn
iſes⸗
Zcuntn
n (ℳ⸗
e
Haſ
e⸗

inkerioris hominis. 2 ¾
quernntur) nobis deeſt, quàm nos illi, quod-
quc non fiat progreſſus in virtutibus ⸗ non 1
ſit ob defectum gratię, ſed ex vitio noſtro.
5 Se plané reſignare in voluntatem Dei,
eumque per cooperationem gratiæ ex toto
cordeé diligere. Nam aliud non poſtulat à
nobis Deus ſummum bonum;, quàm ut ſumme
appretiativè diligatur, & ad hunc amorem à
creaturis obtinendum omnia propemodum-
tendunt documenta Chriſti.
6. Studere perfectæ mortificationi om-⸗
nium inordinatorum appetitunm „ac pravo-
run affectuum, qui dominandi ſuâ libidine &
rebe llione adverſus Spirtum, maximoperè

hominem in profeéctu Spirituali retardare ſo-
lent, & tantum non opprimere- .

. Peccator explorato ſtatu ſuo, Confel-
ſario verâ ex cordis contritione peccata aperi-
at, cum efficaci propoſito [& non ſelum
velleitatz?) omnes peçcatorum occaſiones &
verruncandi: paratus potius omnia mala ex a-
more Dei ſuſtinere. Quot-diebus miſerabi-
lem ſtatum ſuum deploret, condignè ſatisfaci-
at gratiamque petat & miſericordiam Dei.
Dolor veròô ut ſalutaris ſit ad veniam de-
bet ſolum concipi ex motivo ſupernaturali in-
finiti boni offenſi, & nonduntaxat, quia pro=
meritus damnationem æternam.
3. Eſt mandatorum Dei & Eccleſiæ di=
ligens obſervatio, in Theologicis & morali-

24 Vitæa Chriſtiana
bus virtutibus aliisque Spiritualibus exercita-
tio, iſtiusmodi intendendo ob majus purè in-
erementum gloriæ Dei, & ſui proximique ſa-
lutem. Et hic modus pertinens eſt ad vitam
activam.
9. Conſideratio beneficiorum Dei, putà
Creationis ad imaginem ſui, immenſi amoris
in Incarnatione, Redemptionis, acerbiſſimo-
rum dolorum & mortis Chriſti zsu. Ex quo-
rum conſideratione anima invitatur ad Doxo-
logiam ſeu gratiarum actionem, excitatur ad
reciprocum amorem; erigitur ad reponendum
ſpem fiduciàmque in miſericordiam & boni-
tatem Dei, qui in ſe ſperantes, non confundit
in æternum.

10. Eſt meditatio de incertitudine horu-

læ mortis, de herrendo Judicio, de Inferno;
de Purgatorio & ſimilibus; idque non ſervili
ſed filiali timore: quùm ſerviliter timens pa-
rum aut nihil mereatur, plurimuùm verò filia-
liter. Neque etiam cœleſtis gloria principa-
liter propter nos, ſed Dei hbonorem & bene-
placitum quærenda eſt.
Hæc, inquam, te non pigeat , ſæpius
volvere & revolvere. Et ſi tibi horrori eſt
nocte obſcurâ verſari inter corpora mortua,
qui potis eris ea nunquam non tolerare coactus
manere in tenebris mortuos inter ,„ ubi nun-
quam ſpectabis ſolem lunamve, nec
ſtellas, & ubi nox ſemper & dies nunquam.
Dè Si

eNenit⸗
pun 1
nlqlek
AA M

ſtamon
kiline⸗
rc
d Dor-
iratui
nend
bor
ONfund

nehon
akemm,
Onleni
mens
Nle
ncipe
bene⸗

TXe, 1

interioris bominis. 2 5
Si nunc ad n oulcum tempus nequis ferre a
ſpectum unius diaboli, qui non horrebis vide-
re tot horribiles figuras, monſtroſa & terribi=
lia ſpectra. Si modéô exiguo tempore non

potis es continere digitum tuum in igne, qu

æterialiter perdurabis in flammis inferni, cu-
jus comparatione hic ignis depictus & umbra
eſt. Quis habitabit ex vobis, cum ardoribus ſem=
piternis Iſa. 3 3. Ubi peccata admiſſa quidem
luent, ſed nunquam eluent.
Igitur non abeat dies, quin frequenter in
memoriam revocaveris Deum ſcelerum eſſe
vindicem, virtutumque remuneratorem, &
Fac ea quæ moriens facta fuiſſe voles.
II. Eſt quotidiana gratiarum actio pro
acerbiſſima & crudeliſſima Paſſione, & vel ideò
compaffionis affectum erga Chriſtum exhibe=
A quod eſt Incipientium; deinde virtutes
cjusdem, ut humilitatem, patientiam » man-
Muetudinem &c. expendere, ad earumque imi=
tationem affici, id quod eſt Proficientium.
Ac tandem motivum Paſſionis, amorem vide-
licet ſuperexceſſivum erga genus humanum ſe-
dulâ cogitatione verſare, quò nima flammis
reciproci amoris accendatur, id quod eſt Per-
e orum.
Finale punctum Chriſtianæ vitæ eſt om-
nibus creaturis ſibique ipſi totaliter immori,
quò anima vitam agat in Deo & in eo ſolo re-
quieſcat per amorem Det unitivum. Vivo
B è autem,

26 Vita Chriſtians
autem, jam non ego: vivit verò in me Chrti-
ſtus. ad Galat cap. 2.
Nam duo ſunt extrema, Deus fſcilicet &
creatura, hæcque intermediat homo. Jam
verò, quantò plus voluntas vi amoris ſe in De-
um erexerit;, tantò plus à creaturis & à ſe ipſa
avertitur per infroverſionem ad Deum: &
quantoperè voluntas ad creaturas convertitur,
tantoperè extrovertitur à Deo, uſque adeò, ut
deſpectetur Deus & in vilipenſionem veniat.
Quocirca voluntatis averſio ab omnibus crea-
turis eſt perfecta converſio ſeu introverſio ad
Deum. Quo fit, ut voluntas ſic introverſa
uniatur cum Deo in tantum, quantum fert vi=
tæ hujus conditio.
Ad penitiorem horum intelligentiam ad-
vVertendum, Deum eſſe fontem omnium crea-
turarum, præſertim rationalium; Deum eſſe
finem propter quem omnia ſunt condita, ut
nempé cuncta , unde fluunt revertantur;
quodlibet ſecundum exigentiam ſuæ conditio-
UIse
Sunt quoque omnia in adjutorium homi-
nis ſacta, quò per ea quaſi manudluceretur in
Deum Authorem ſuum: ſic Aquatilia & terrfe-
ſtria, fructus arborum, & quidquid demum
eſt in mundo, facta ſunt, ut ſerviant homini»-
quò nimirùm in illis laudetur Deus, gratésque
debitæ agantur, & inſuper attribnta divina in
isdem relucentia, ut Sapientia, Omnipoten-
tia.

4
lel

cli
O

Hetint⸗
1 ſenn
s Nt

1io 4

rorerl

ſen i

ama
I
N l
ina, 1
tatut
dirio

horn
etut 1
Vlette
genn⸗
ohi
nge
,ee

13

interioris hominis. 27

tia, bonitas, ſpecioſitas, infinitas, omniſci=

entia; à poſteriori cognoſcantur.
Porrò in rerum creatarum cognitione;,
ſenſus exteriores primò occupantur; dein ſen⸗
ſus interiores objecta hæc creata nonnihil de-
fœcatius & purius cognoſcunt. Quorum co⸗
gnitione abſolutâ, Intellectus per Sympathi=
am beneficio ſpecierum depuratarum à phan-=
taſmatibus eadem ſenſibus præſentata objecta
receꝑnoſcit, ex iisque viſibilibus in cognitio-
nem venit inviſibilium Dei, cognitique vo⸗=⸗
lumati proponit, in qua tum mirabiles affectus

excitantur, tandémque quodammodo rapitur

in Deum per avocationem à ſenſibus „ & fit
unus Spiritus cum Deo, ut fonte & fine ulti-

mato creaturarum. Ubi vides mirificam om-=

mium ſubordinationem, ſcilicet irrationalia
ſubordinari ſenſibus exterioribus hominis, ſen=
ſus extériores interioribus, interiorésque in-
tellectui, memoriæ & voluntati, & demùm

Las potentias ſubordinari Creatori ad ipſum in

omnibus & per omnia glorificandum. Mon-
ſtra dixeris, non creaturas qui ſe ab hac ſubor-
dinatione ſubduxerint.
kEx quibus etiam habes tranſeundum eſſe
de viſibilibus ad inviſibilia;, de terrenis ad cœ-
leſtia., de temporalibus ad gterna, de creaturis
ad Creatorem, cumque fapienter deſipere⸗
qui omnem mundi faſtum aſpernatur & &
contrario inſipienter ſapere, qui affecin inor-
nat

29 vita Ohriſtian4
dinato creafuris adh ret. Et heus quam multi
Anem ſuum ultimum, ponunt in Creaturis, nec
oculos mentis ad Creatorem attolkunt. Ni-
mium quantum paſſim notus ille Juliacenſis
Comes impurus, laſcivus hircus, Moneba-
tur ille, ut veteres cantilenas relinqueret, ut
impudoratam impudentiam poneret, ſed non
movebatur Stupendam Dei patientiam!
Ipſo Sacroſancto nati Ixsu Dei die, ter audiſt
cœleſtem muſicam Angelorum, quò cœleſti⸗
bus voluptatibus terrenas diſceret poſthabere.
Adeèò illi ſurda ſœditas, aures cordis obtuderat.
In via ergò Coloniam cum pergeret, in ſinu
infelicis ſuæ Dalilæ animam vomuit, aliâ apud
inferos Symphonia excipiendam. Veritas
hujus hiſtorieæ ex Cæſario & paſſim exedris
perſpecta eſt. Eja ergo O bone IExsu: Fac æ=
terna nos ſitire, mundi, cernis, faſtidire, fue
gitiva gaudia.

A S eO,
Caput IV.

Chriſtiano incumbit ex officio

Chriſto conformare vitam ſuam

& mores,
Otiſſimæ cogitationes, & affectus anime
CChriiti erant de nobilitate contemptibilis
&—

o

ono

Ce⸗
Kã 6

nul
riaee
1 N.

fnelle

Vonete
Ae ,1
ſedent
ita
t
(otk⸗
habt
tudent
n ſin
luopl
Fentu
ects
FKE*
1e,

ineerloris hominis. 2 5
& ignobilis vitæ, Qé altiſſima paupertate, de
rofundiſſima humilitate &c. Quibus miri⸗=
Re afliciebatur & proptet ſingularem eorum
excellentiam recreabatur. Horum amorem
Pater cœleſtis à primo inſtanti Incarnationis
inſpiraverat pientiſſimæ animæ Chriſti, in eò=
que ſtabiliter perſtitit, ad extremum uſque vi-
tæ. IIIud erat inter media Redemptionis
mille & millena unicum, quod Pater in d vinis
ab æterno & in tempore executioni mandan-
dum præelegerat, ac id ipſum notificavit Fi=
lio ſuo ſimulitque humanitas verbo hypoſtati=
Cè erat unita, dicens: hoc meum eit decre=
tum efſicax, non aliter ſtatui ſalvare mundum ,
tibi Filio meo executio facienda erit per ama-
riſſimas & inauditas paſſiones. Dicum, fa-
Rtum: quò hâc viâ Patri ex rigore juſtitiæ con-
digna præſtaretur ſatisfactio & eatenus quod
abſtulerat primus homo, repararetur per Fili-
um Salvatorem.
Vicge igitur Chriſtiana anima, ſi cupis
Chriſti-formis eſſe, eandem Crucis ambula
viam, Patri cœleſti, quem abſtuliſti honorem.
hoc modo redditura. Sin verò vitam adeò

contemptibilem agere pigeat 3h quin & per-

horreſcas, Chriſti imago non eris, expunge-
ris & numero Chriſti-formium, non denique
honoraberis à Patre cœleſtit: & econtra tantò
acceptabilior eris Patri cœ! ſti, imò jugeSacri=
ſicium ofleres, quanto magis Comormnabere
ili0

30 Vitæ Chriſtiana

Dilio Dei in pailionibus & tribulationibus.

Proinde in id ſtudiosè incumbe etiam recla-
mante naturà, mundo adverſante, fremente
1 . . .1 .
diabolo, ut interius exteriusque conformeris

animæ Chriſti; placeàntque adverſitates, in-

firmitates o non eſſe præditum naturalibus do-
tibus, non proſperari in actionibus quotidia-
nis;, ſed ærumnoſam vitam ducere &c.
Amemus amorem illum, qui amore a⸗
moris noſtri deſcendit in uterum virginis. Ac-
cedamus ad Dominum EsuM, ut cum ad ipſum
pervenerimus, jucundemur & inebriemur u-
bertate domus ſuæ. In hoc univerſa lex pen=
det & prophetæ.

Q8030 8: 0 ₰80 ⅝⁵560%
Caput V.

Inſtitutiones Vitæ Chriſtianæ ac
proſecutio punctorum ad Chriſtia-

niſmum cognitu neceſſariorum.
Rimò ſciendum. Non eſſe ſapientiam
majorem hoc in orbe terrarum ,„ quam
participem eſſe paupertatis Chriſti, ac
vel ideo Philargyriam ſeu cupiditatem pecu-
Hiarum amputandam eſſe.
2.. Non eſſe majorem gloriam quàm par=
Hicipem eſſe abjectionis & opprobrij plebis.

4

onibus⸗
unechu⸗
kendie
ſotonts
aes I
hns
glallt
.
Ate
inske
Adipin
lemut

lere⸗

660

unrr
rilu
m.
jennun
⸗
rigt:
e n

Uine
Ns

imimmerioris hominis. 31
5. Non eſſe majorem ſanitatem quàm
cum Chriſto pati dolores, corpusque duriter
tractare.
4. Qnum ſubſtantia Chriſtianiſmi poſita
ſit in abnegatione ſui, portatione crucis, & ſe-
quela Chriſti, nonniſi merebiturnomen Chri⸗=
ſtiani, cui vita Chriſtiana in delicijs erit, ſin
minus: non verus cenſendus Chriſtianus, ſed
cadaver Chriſtiani, cùm Ectypum debeat re-
ſpondere archetypo.
5. Nihil eſſe amabilius, nihil glorioſius,
nihil honeſtius & pretioſius, quàm Chriſtum
Cruciſixum ſequi.
S5 Anmam Chriſtianam in familiarita-
tem ſuam collegas ſibi adiciſcere non debere
difformes moribus diſcipulorum Chriſti, ſed
timoratos. Deus enim nunquam non bono-
rum intereſt contubernio, non verò malorum.
Quamdiu Gentiles manebant cum populo II⸗
raẽlitico, elongabatur Deus à populo ſuo, nec

illi loquebatur.

5. Non eſſe excellentius neque magis
meritiorum exercitium quàm odium ſui & 2-
morem Dei, id eſt ſanctum odium fui, dequo
Veritas ipſa Chriſtus Lucæ cap. 1. Qui non
odit animam ſuam, non poteſt meus eſſe diſcipulus 3
& huic confœderatur odium omnium pecca=
torum. Amor autem Dei prædominari de=
bet amoribus cunctarum creaturaram. Nam
ſummum & infinitum bonum ex toto corden
cx

32 Vita Chriſtiana .
ex tota anima , ex tota mente , & ex totis viri=
bus diligendum eſt.

9. Solum ſolidumque gaudium in Chri=

ſto quærendum eiſe, non in recreatione ſen-
ſuali, adhæ ſione ad creaturam, & oblectamen-
tis mundi: quia, ut proverbio fertur, aſi ius
ſatur non eſt carduos, & ventri pleno deſipi-
unt tragemata; ſic & qui voluptatibus munda-
nis pleni & ſaturi ſunt, ſpiritualium minimè
ſunt capsces. Ac illud unicè ſummum & ve-

rum eſt gaudium, quod capitur à creatore, non

à creatura, quod ubi perceperis, nemo tollet,
feliciſſimam nempe illam fruitionem Dei,
cujusicomparatione omne gaudium mundi eſt

dolor, omnis ſuavitas eſt pœna» omnis dul-.

cedo eſt amaritudo, omnis puichritudo eſt
turpitudo & moleſtia.

Caput VI.

Suggeruntur Media ad Vitam

Chriſtianam punctis ſupràâ expo-
ſitis affinia.

Nte omnia Izsus deſpe tus & abjectus

. præ oculis habendus, ut in eo cor quie-

ſcat, complaceat & permanest. Non
Aautem

Ael

ls 1
char
lum

dir

nut⸗

gut

tun
co/
Feli
ſui
cin
Ce⸗

ce
cie⸗
terrs

ſern
U
n
fer⸗
cet
len⸗
tenn
ſ.

totdinn

nind⸗
tlone len
lechort
, AU,

no .

efnt
n dinnd
nun e⸗
atolen
moto
en D
nnis
udo

intenioris hominis 3
autem cor ſit ad modum m ppæGeographicæ,
in qua totus mundus cum ius regnis, provin-
ciis & civitatibus depictus ſit, ſed ad modum

chartæ mundæ; in qua nil ſcriptum præter ſo-

lum Chriſtum.
2. Exui oportet rebus omnibus creatis,
divitiis, honoribus, amicis, viſitationibus & c-
& erebrò in memoriam revocare ſcenam va-
nitatum mundi propediem clauſum iri.
3. Cuilibet in via Chriſti obtrectatori ore
aut corde reponere: Apage, nulla crea-
tura ſtabulatur in me, ſolus & unicus Deus in
corde meo. Et habent hoc electi ESII, ut
velut ad cotem alienæ malitiæ per Antiperi=
ſtaſin ſuam acuant ſanctitatem, & quò proſun-
dius alios in ſcelera ſe præcipites agere conſpi-
ciunt, eò illi ſe ſe altius in Rnctitdiis quaſi o⸗
ceanum demergant.
4. Omnibus civiliter mori; ex inſtintu
deſpecéctibilitatis, quâ anima vel maxime feli-
citatur, eò quod non fuerit alia vita Chriſti in
terris: ſiquidem deſpici cum Ixsu deſpecto eſt
ſtatus felicitatis, honor autem mundi ſtatus eſt
infelicitatis. Quocirca ſi videris aliorum ex-
altationem &tui depreſſionem, æquanimiter
feras. Altiorem ſtatum ahijs non invide, &
de tuo humilitibi congratulare, ea cum confi-
dentia poſt momentaneum hujus vitæ altiorem
ſtatum hos manere interminabiles pœnas, te
vero interminabile gaudium.
Fe

34 Vita Chnſtianæ

5. Omnia relinquere ex motu fiduei? 80
agisc

in Deum, citra ullam confidentiam in creatu⸗
ra a quâ non ſaturatur homo; ſed ſolo Deo in
quoô requieſcitur. Et tametſi quædam bona
ad neceſſariam ſuſtentationem poſſideri poſ-
ſint; nihilominus omni affe cui ad illa renun-
tiandum eſt, imò ſi Deo viſum fuerit, ea re-
linquere vero Chriſtiano volupe erit
6. Omnia mundi delectamenta contem-=
nere, & Conari vivere quoad fieri poteſt citra
vel minimam conſolationem ſecundum car-
nem. Conſolationes hujus mundi faſtidire
& horrere, tantùm abſit ut concupiſcantur.
Etenim vita Chriſtiana Martyrium eſt ex una
Parte, & ex alteraperenne gaudium, quod in
tranquillitate cordis & gratiarum chariſmati-
bus conſiſtit.
7. Se ſuisque actiones æterno homagie
Chriſti Dei gloriæ dedicare, quod non præ-
ſtiturus niſi per continuam tui ipſius oblatio⸗
nem.

Caput VUI.
Chriſtiane victuro ſenſibus &
humanæ rationi renuntiandum
eſt, id eſt, omnia ſusque deque vertenda.
TIidquid amatur à mundo naturali modo,
Qeuts honores; divitiæ, deliciæ vel ſi
mavis

AAutn⸗
(Priſe
dibile
ttibul⸗
dolor
imet

Ohr

cxatmn

hube⸗
Chri
obltn
ſala
Kiiot
Ulece

N

ſeN

ven

ſ
i

Hduct
Gatu

oen in

um don
lckni

elun⸗

4nntane
vCltt
ndumer.
gilem
ſt erd
. gott

rllau

dolne,
non N
oblet⸗

Nl1
od
nente
lncdh,
1
aris

interioris vominis. 3 5
mavis deliria „voluptates, reſpuat homo ne-=
ceſſum eſt, nuii membrum velit eſſe difforme
Chriſto capiti 3 & quidquid naturali modo
odibile mundo eſt, ut vilipenſio, contemptus,
tribulatio, in-& extrinſeca crux, paupertas &
dolores, amabile eſſe debet, & ita ſe omninè
invertere, ſtudioque omni contendere, ut
Chriſto conformetur, ut cum Sapientia in-
carnata mundo deſipiat, ut ſenſus duces non
habeat, qui prærogativas & eminentias vitæ
Chriſtianæ minime aſſequuntur, plurimque
obſtacula perfectioni Chriſtianæ inferunt, de
facili quidem cognoſcibiliaz aſt ea quæ ratio in-
ferior ſubinfert inpedimenta ſubtilia ſunt, ne-
que de facili dignoſcuntur, neque malitia eo-
rum omnibus patet , quia calliditas rationis

ſexcentas ad ſeducendum in medium producit

ſpecioſas rationes, quas vix ullus condemna-
verit, utpote ſecundum exteriorem apparen-
tiam rationabiles.
Veruntamen exemplum Chriſti tranſcen-
dit omnem aſtum carnis. Nam cum Impe-
ratores Romæ triumphum agerent, Herodes
in dignitatibus omnisque generis oblectamen-
tis victitaret, Judæi pariter in omini commo-
ditate penè quotidie ſabbathizarent, Ecee homo
filius Dei in ſtabulo naſcitur, de noste fugit
in Egyptum, ærumnoſam agit vitam egitque

in contempta, doloribus, opprobrijs & zlu-

Konibus adusque ultimum inſtans terminati-
C 2 vU

4

26 Vita Chriſtian4
Vum vitæ. Sed cur ita? ſic Pater cœleſtis
volebat, in hoc confundens omnem rat onem
humanam, nôsque docens ſequi ſuum filium
emnesque humanas rationes ſeponere. Quod
ſi verò argutiis hujus ſæculi plus aures noſtras
accommodaverimus, quâm lumini Fidei, ſanè
in virtutibus non proficiemus, ſed deficiemus,
non progrediemur, ſed regrediemur
Si quispiam in paupertate & humili ſta-
tu naſcatur⸗ Ratio ſibi relicta volet, ut oblatâ
occaſione in media altioris ſtatus adipiſcendi
inquirat. Sin autem contingat quempiam in
omni rerum aflluentia naſci, Ratio minimè
ſuadebit decrementum, ſed incrementum per-
ſuadebit. Et hęc ſunt Axiomata, hæ ſunt re-
gulæ rationis humanæ nullatenus ſequendæ.
Nam ratio ſuperior; ratio ſpiritualis, ratio Dei-
fica longe alijs innititur principijs „ quæ præ=
ſcribunt ſtatum vitæ ESu Chriſti amplecten-
dum eſſe, qui certè non fuit alius niſi conti-
nuum Martyrium, crux, humiliatio & per-
ſecutio.
Proinde ſi Chriſtianus dici & eſſe cupias,
exemplo Chriſti te attempera. At cur ita ?
ſic juberis. Sic in conſiſtorio Sanctiſſimæ
Triados decretum eſt, cùm turpis ſit difformi-
tas membri à capite, prout ſcribit S. Apoſto-
lus Paulus ad Rom. cap. 8. Nam quos præ-
ſesvit: & piædeſtinavit conformes fieri imaginis Fi-
lii ſui: at ſit ipſe primogenitus in maltis SS
IS

(pe,

6
t, ga
I.
gaant
nil l

iem,

ſcilel
cipi
ſtant
olich
ImoS

ſitock

tſti
men
un flim
68 Col
Rdei
lebciem
Punit
Ut br,
pilen
tem
miniene
unpe⸗
e ſin,
quent
eiobe
chrſe
npkit
l Co.

1 e

Eilis
t ut !
znltint
aifnn⸗
S
ghl⸗

interioris hominis. 27
Quis ergo tanquam vera bona conſecte-

tur, quæ nonniſi vana fſunt & dolorem adfe-

runt. IIt enim qui tabaci vaporem bibit ;
quantumvis volupe id illi videatur, nil tamen
niſi fumum haurit, fœduúmque exhalat odo-
rem, & dolorem inde conſequentem ſibi ad-
ſciſcit; quem ſtillantes ex oculis lachrymæ,
Capitis vertigo, anhela tuſſis ſat ſuperque te-
ſtantur; ita qui honores conſectantur, nihil
ſolidi conſequuntur, & nil niſi vanitatis fu-
mos emittunt, magnumque dedecus pro quæ-
ſito decore, non rarò nanciſcuntur.

E L:EzsAsE: A EEzEye;
Caput VIII.

Ad perfectam ad Deum intro-

Verſionem Chriſtiano neceſſariæ
ſunt tres averſiones.

Rima eſt. Expedire mentem & volun-
tatem ab omnibus exterioribus, ut ſunt
divitiæ, honores, voluptates, éſtque hic
Pfimus gradus ad conformandum ſe Chriſto, &
aſcenſum in Deum. Et quoad vel minimus
affectus ad illa habebitur, plenam poſſeſſionem
Dei hac in vita poſſibilem vano molimine
quæritabis 3 cuùm totalis poſſeſſio Dei omnem
Penitus adhæſionem ad creaturam excludate
C 3 Dum

38 Vita Chriſtiana

Dum vel minim a penna Aviculæ viſco adhæs
ret, volitare non poteſt & requieſcere. Amor
rerum terrenarum (inquit S. Auguſtinus Serm.

33 de verbis Domini ) viſcus eſt ſpiritualium

pennarum, efce concupiſti, hæſiſti. Valde igitur

amicatibi ſit Domina paupertas: imò in tan-
tum, ut nemne ita amet divitias zut tu pauper-
ctateme

calis titulo velari ſolet. Poſſet id ipſum in ſa⸗
no ſenſu ſuſtineri: at verô, ubi affectus hic

ſenſibilis eſt, ubi ſenſualitas ſe immiſcet, ubi. .

demum vel in minimo te in obſequio Dei re-
morantur, exuendus eſt hic amor.
æterna veritas Lucæ cap. 14. Si quis v
me, & non odit Patrem ſuum, & matrem,

rat oportet: hæc enim deſerens ſe ut verum
ſacrificium Deo acceptabiliſſimum offeret-
quédque offerti à Deo præcipitur.
Tertia eſt abnegatio ſui ipſius, ſanctum

ſui ipſius odium. Diſcipulo in Schola Chriſti
ſui odium & deſpicientia omni elogio potior

eſt. Sibi ipſi diſplicet, & gratias agit cum
contemniturs cum exploditur cum ut ul⸗

tus & idiota traducitur, cum denique peripſe:
ma

Altera averſio eſt à parentibus & conſan-

guineis. Affectus hic erga conſanguineos
non modè naturalis, ſed & obligationis natu-

Audiatur
enit d
& ux=r
tem, & finios & fratres & ſorores, dhuc autem

& animam fuam, non potest meus eſſe diſcipula.
Nam qui famulari vult Deo, hæc omnia deſe-

rd
e, AH
gus demn
rminn
Ale igte
1d i⸗

üaſe⸗

Konte
ngen,

—

interioris hominis. 39

mi eſt omnium. Vult non exſpectare tan⸗

tuùm, ſed & quærit & ambit eontemptus ſui
occaſionem. Nihil honoris & delectationis
in mundo quærit, ſed abjection⸗ & ſubjectio-
ne gaudet, & quantum in ſe eſt vult ab omni=
bus deſpici, conculcari;, vituperari, séque
omnium minimum reputari. Neque daubi-
um, quin is rectâ cœlum aditurus ſit. Nam
ur dicitur Oan. 12. Qui odit animam ſuam in
hac mundoe (ſcilicet ſenſualem) s vitaæam æter⸗
mam cuſtadit eams

LE Ebe Es Sbie EArEE

Caput ILX.

Quantopere paupertas, contem-

ptus & Abnegatio Chriſtiano ne-
ceſſaria ſint, expenditur.
Rga eſt generalis; quæ non patitur ex⸗
ceptionem, vita IESu crat auſtera & pec-
catorum noſtrorum vindicativa: Ergo &
talis noſtra ſit 38 attamen citra diſpendium ſani-
tatis & ſuffocationem Spiritus. Humilietur
diſcretè corpus & anima ſupra ſe elevetur.
IIno verbo: omni Chriſtiano in amore eſſe
debet paupertas & annihilatio ſui-ipfi 1s, id eſt
omnium pravorum affectuum: cujusratio non
alia eſt, quàm voluntas Dei, cui reluctari ne=
C 4 ſas

4⁰⁶ Vita Chriſtianag
fas eſt, & grande piaculum. Nec bater cœ-
leſtis ſibi complacebit in illo, qui degenerat à
moribus Filij ſui.
Eam ob rem fac explores cor tuum, num
ſit paratum ad afflictiones, egeſtatem & deſpe-

ctum, & num talibus afficiatur. Quod ſi a-

verſetur, & adverſus ea utatur calliditate &
inanibus prætextibus ad excuſandas excuſatio-

nes in peccatis, operoſum non erit arguere,

ejusmodi cor occupari à natura & non gratia
neque Spiritù Chriſti. Non rarò quidem ac-
cidit, hominem Chriſtiormem, cum e6que
unum Spiritum, ex ordinatione divina;, ſe.
tum adire honorificum ac opulentum, ſed is
manebit in illo tranquille & humiliter, quia
ſic vult Deus, & nullo non tempore inclina-
tum cor habebit ad centrum ſuum pauperem-
JESuM, quéôdque datàâ oportunitate in effectu
comprobabit. Erit indifferens omninò, ſeu
ab amico ex improvidentia, ſeu ab inimico ex
malitia à proſperitatibus mundi avocetur ad
adverſitates. IIbi notandum venit; non eſſe
eſſe tiale conſtitutivum Chriſtianæ vitæ actu-
ale exercitium paupertatis, aut contemptus & c.
Sed ſat eſſe promptum adea habere animum,
ad ea patienter ferenda, caſu que à Deo immit⸗
tantur: imò paratus ſit ex amore Chriſti decu-
plo pl ra maſa (ſi mala ſunt, quæ ad ſalutem
animæ vVergunt) de manu Dei accipere, quò
Hortius Deo colligetur & conformetur. Ad

Pauper-

ce⸗
Ner 4

mun
Gee⸗
lue
Clati⸗⸗
gnen,
1 n
Gemr⸗
1 Ne⸗

4 ,

En
1, u
ac⸗
elen
Gen
Nind N
micod
Elll4
lon
ead⸗
Nus
Uimnnn,
immt.
i⸗

interioris hominis, 47
Paupertatem violentam & coactam Deus non
reſpicit, ſed internam ad eam inclinationem
ponderat, quâmque ob pauperem ſtatum Sal-=
vatoris amore proſequitur. Nec pauperem

trſſe coactum adeò meritorium eſt „quàm divi-

tem eſſe ſine cordis appoſitione ad dinlas.
Adhæc paupertas contemptibilis à Deoô immiſ⸗
ſahihari animo à Deo acceptanda, quo Chriſtus

induatur. Nam inter ea impedimenta, quæ cor

noſtrum maximè à Deo elongant, terræque
affigunt, cum primis numerantur divitiæ „
quarum vel amittendarum formido, vel acqui⸗=
rendarum aut retinendarum ſolicitudo ita
totum hominis animum occupat, ut nullum
in eo divinæ bonitati Iocum relinquat. Non
quidem in facultatibus crimen hæret nec ma⸗

Iæ ſunt divitiæ, ſed mala eſt carum cupiditas.

Quare optimè admonet Pialmiſta dicens: Di⸗
vitiæ ſi affluant, nolite cor apponere.
Nicolaus Tolentinas, audiens pro Con-⸗
cione explicari illamoannis ſententiam: No-
lite diligere mundam, neque ea quæ in mun-=
do ſunt, tranſit enim mundus & concupiſcen-
tia ejus, ſubitò in alium virum mutatus, Ordi-
nem mei Magni Patris Auguſtlini ingreſſus eſt⸗
Itaque dicere non pigeat: A te O Domine
accepi omnia quæ habeo ac poſſideo intus &
foris. IInde accepi, eò revertantur omnia a
Tu eſto hæres ex aile omnium quæ habeo &
poſſideo.

4 Vita Chriſtiana
O quàm deſipmus, cùm parva crepundsa cælo,
Pro puder 1 & fatuas plaris babemus epese

Q08 0- Sα %0 9 5e⸗
Caput X.

Chriſtus ſatisfacturus pro noſtris

peccatis viam Crucis elegit, & idem

nes facere oportet.
,o ſervis Dominus mornur, pro ſontibus inſons „
Pro ægrote Medicus, pro grege Paſtor obit.
Pro populo Rex mactatur, pro milite Ductor,
eréque opere ipſe Opiſex. proque homine ipſe Deus.
Quid ſerrus, quid ſons, grotus grex populusque
Quis miles, quidopus, quidyve hbomo ſol vet?! amet.
Hriſtus ab æterno præordinatus erat à Pa-
tre ſuo ad Paſſionem & contemptum,non
alio fine quàm quò pro noſtris ſatisfaceret
peccatis: neque dubitandum, quin omnes -

amici Dei & electi ad Chriſtiformitatem or-

dinati ſint, adeéque ut per crucem, paſſio-

nem & vilipenſionem offenſo Deo pro deli-
Gis & peccatis ſatisfaciant, ablatumque repa-

rent honorem. Proinde qui ſe à cruce & hu=
militate ſubducere conatur, deſerit viam ſa=
lutis, & & contrario, qué plus aſſimilatur de-
ſpicabili ſtatui Chriſti, eò plura ſigna præde-
ſtinationis teſtatum faciunt animam illam à

Deo electam eſſe ad cœleftem gloriam, cum
capiti

4
a.
n
inl

le
nun
le
n
ii
ſEe
Uun.
Ulr
e⸗

h⸗

uet,.

N

polke

Kin

ſe
alt.
t,
ſee
le;
Al
enil
tumiil
tbtudt

CNen

Nenm 0⁷
40
ge leß⸗
ce h⸗
Vinn/
ilnut⸗
e
M1
(n

.

li

7

interioris hominis.
capiti prædeſtinatorum tanto magis aſſimile-=
tur. Unde patienter cruciferos fortunato, &
in delicijs hujus mundi vitam agentes omnium

infortunatiſſimos facilè dixeris, & niſi quis

petierit à Deo mortificari, dehonorari, humi-
liari & cruciari, noverit ille ſe non habiturum
Partem regni cum PHeo.
Ea propter Chriſtiana anima roga Deum.
ut te fallacias mundi dignoſcere & declinare
edoceat, quò viam Dei ſecurè ambules, nilque
pluris facias ac crucem & contemptum.
Non deſidera requiem in creatura, ut æ-
ternaliter requieſcas, non gaudia, ut in gter-
num gaudeas; non tibi bene eſſe, ut perenni-
ter tibi bene ſit; non proſperitates, ut in cœ-

lo proſpereris; non honorem & gloriam;, ne

à cœleſti excidas: non denique perituras de-
ſidera divitias, ne unà cum iis pereas in æter-
num. Deum juberis ſequi per cruces & tri⸗
bulationes; & non modò is laudandus, glo-
zificandus & benedicendus in proſperitatibus 3
ſed & in omni adverſitate, idque ad mortem
uſque præſtandum. “ððMð
Quam ignominioſa diſcipulis, tam tri-
ſtis Chriſto fuit, fuga illa, quâ Apoſtoli om-
nes relico eo, jam judæorum manibus com-
prehenſo turpiter fugerunt. Tantum verò
hæc deſertio Salvatori noſtro dolorem attulit-
ut de eo nonſemel in Sacra Scriptura conque-
ſtus ſit. Contrà verò, eximiam laudem me-

E6MU

4 4 Vita Chriſtiana
rentur illæ mulieres, quæ ſecutæ fuerunt JE-=
SIIM & bajulantem crucem comitabantut 5
plangentes & lamentantes eum „quarum éti-

am lachrymæ Chriſto Domino non ingratæ

fuerunt. Piæ hæ fœminæ Chriſtianam ani-
mam docent, ut non modò Chriſtum usque
ad nuptias in Cana Galilææ, ubi bonum vinum

ex aqua factum fuit; vel in deſertum „ ubi pa-

nes multiplicavit; aut montem Thabor in
quo bonum bPetro videbatur eſſe; vel hortum
candem Gethſemani, in quo ille dormicbat :

ſed usque ad ipſum montem Calvariæ ſequa-

tur. Maxima enim homini gloria eſt, cum

Deo ambulare, Chriſtum indeſinenter ſequi

& ejus veſtigia premere.

Non deelines ergo, O anima mea, con:

tuum in vanitates & in res nihili; ſed ſolida
bona quibus anima paſcitur , toto corde por
Cruces & afflictiones inquire. Non enim te
divitiæ, non fumoſi honores „ non oblecta-
menta mundi te facere poſſunt meliorem; ſed
ſi ijs dele cteris, pejorem procul dubio effici-
ent; Experto id crede Salomoni 5 qui poſt Re-
galis ſolij ſublimitatem, poſt divitias longè
maximas, honorem & famam toto orbe vul-
Satiſſimam, omnesque voluptates & delicias,

quibus humanum cor len poſſet, quaſi ex

altiſſima cathedra quid de omnibus his ſenti-
ret, ita proclamavitEccl cap. 1. Vanmitas a-
aualum, & omniæ vanita. Quid habet beme

6
nſi

Mer
nnn
Wi
lai
An
Un
lt

unr ⸗

allin

tunn di⸗

ingtte
um
n ue

nian

bie
dot,
Irna
micke!
e leſ⸗
, an
er lefl

3, r.
4
ore N

cſimn 4.

len, l
4 ci
othe⸗
long:
be⸗ l⸗
geliciu⸗
Gu
hieln⸗

imierioris hominis. 7
aimplius de univerſo labore ſuo, quo laborat ſulb ſole:
Quare per Ironiam tandem ita concludit: I -
tare ergo uvenis in adoleſcentiæ tua, & in bono ſit
cor tuum in diebus iuventutis tuæ, & ambula in
viuts cordis tui, & in intuitu oculorum tuorum: &
ſito quod pro omnibus his adducet te Deus in iudi-
cium. Auſer iram a corde tuo & amore malitianms
*carne tus. Adoleſientis enm & voluptas pans
Hunt. Eccl. cap. 11.

„Caput XN.
De quibusdam conditionibus,
ad hoc ut anima tota & totaliter
ſit Dei. .
1.

Abomi hri peccata. Neque enim in hoe

mundo anima quicquam aljud bene fe=
cerit, niſi odiſſe & amare; amando De-
um ſummum bonum ultimúmque finem; &
Peccatum malum malorum ac infelicitatem
omnium infelicitatum odio habendo. Amanti
mhil difficile. Qui veraciter ſcit amare „de
acili omnia perſiciet: quique novit artem pec-
atum malorum maximum deteſtandi, in ſe
ipſo Per opera pœnitentialia vindictam quæret
quin etiam tali cum horrore averſabitur pecca-
ca, ut mallet vivus ſubire ignem infernalem, ac
vel unicum patrare peccatum. At Verò odi-
um

4⁶ Vita Chriſfiana 3
am Chriſtianæz animæ non dudtaxat in peccæ
ta ierti debet, ſed inſuper paſſiones, aut pra-

vos motus animi » occaliones „» & quidquid

incentivum pec ati eſie poteſt. Homo, qui

ſervus eſt mundi „paſſionum & vitiorum,
nunquam contentabitur, neque gaudium de=
fœcatum habebit; imò frequentiſſimè hic in
gertis infernalia tormenta deguſtabit. Non
ita cum Philothea ſeu anima amante Deum,
hæc enim ſimile quid non experitur. Jugum

Chriſti ſuave eſt, plenum gratià, plenum ſo-

lacio; ſuisque famulis Deus plus conſolationis
latgitur in crucibus, quàm ſtultis mundi ama-
toribus in voluptatibus & vanis eſt gaudiis.
2 Vel minimos etiam motus ſenſuum
in-& exteriorum repugnantes rectæ rationi
mnox in cunis ſuffocare.
3. Abnegare propriam voluntatem, &
nonniſi conformiter voluntati Dei vivere, ut-
quue ea dignoſeatur, implorare Spiritum §.
qui præſto eſt omnibus imitatoribus Chriſti.
n hac abnegatione propfiæ voluntatis totius
perfectionis ſumma conſiſtit. Inde eſt uod

complures poſtquam Deo vel 40 annis ervi⸗

ærunt & multa bona peregerant opera, in ex-
tremis tam ſint remoti à vera perfectione⸗
qum erant in principio. Et quis dicere ſuf⸗
ſiciat quantum operæ & temporis plerique-

miſere deſectu abnegationis propriæ volunta-

tis abſumaint, qui non fibi tautum, verum e-
tiamn

nu
ſe⸗

—

ar.

on
4 Re

is 6

nſeco
Au Pr
gidnnid
ONoz
torun
cne
went
.
e Den
1.
enun
Colationn
Udi an:
en
2 1

WNenni
FMVekei
ittun
Cni
s tol
.

bis

ens, 16 .

leion
Gece
geiſe
1: Mbt⸗
u
(

inteniopis hominiz, 4⁷
tiam aliis bonæ & ſanétæ vitæ & ummam at⸗
tigiſſe perfectionem videnture cum tamen in
eodem verſentur graduunde inchoarunt.
4 Abnegare propriam judicium & cre-

dere quod alii a Je nobiscum inchoarun

opera majori perfectione peragant.
5. Aliis non gravate cedere, nilque ope-
rari niſi ex obedientia aliorum. Quod opti=
mum medium eſt tractu temporis pro morti⸗
ſicatione propriæ voluntatis. J

—

6. Non ægrè ferre, quod noſtri defeétus

propalentur; eò quod defectus latentes nihil
boni imò plurimum maliin nobis operentur 5
at aperti plurimum boni, cum per cos ſic hu=
miliemur.
7. In Spiritu annihilationis & humilita-
tis coram Deo ſe ſiſtere Quod futurum, ubi
nil aliud voluerimus, quâm quod vult Deus,
cuncta ſubordinando beneplacito divino.

9. Nulli creaturæ velle placere, ſed ſoli
Deo. Verbo & opere cæteris ſtimunlum ad-⸗

dere ad imitandum Chriſtum pro amplifica-

tionegloriæ Dei animarumque ſalutis, Hæc
Puncta ſi actualiter usque in finem vitæ per
praxin inte comprobaveris, perſuaſum tibi
habeas, quod in via (ut ita dicam) compre-
henſor ſis futurus ac in naturam uaſi meta⸗
morphoſatus divinam, tibi quadrante illoPſal-
mi, Ego dixi, Dij eſtis. Si nimirum pruden-
ter: ſi diſeretè in præſcriptis te habueris.

Vita Chriſtiana
Q 5&α e e ges
Caput XII.

Homo Chriſtianus non quæret

ſeipſum, veràùm omnia opera fiant
ex intentione depuratâ ab amore ſervili.
Uum amorem ſervilem & filialem ſola
diſcernat Intentio, diſpiciendum eſt;,
qualis hæc & qualis altera, ut filialiter
in omnibus operari valeas. Ex tribus capi=
tibus amor dignoſcitur ſervilis, quo homo ſe
ipſum ſuumque intereſſe impenſius ſpectat,
quàm beneplacitum Dei. —
Fft primuùm quidein, cùm in fuga pec=
catorum & exercitio virtutum, omnem ope-=
ram & ſtudium eò principaliter collimat, quò
evitet omne damnum, opprobria & confuſ=
ſiones, pœnam, jacturam temporalium bono-
rum, aut ne temporaliter pœnâ purgatorij⸗-
uit æternaliter pœnâ gehennæ punistur, aut
ideò declinet à malo exercedrtque opera vintu=
oſa;, quò exinde proprium emolumemum»
propriam laudem, honorem & reſpectum
humanum, temporalia aut ſpiritualia bona, ſen=-
ſibilem devotionem, internum ſolatium, re=
velationes aut apparitiones & hujusmodi ſi=
milia, tandémque æternam conſequatur glo⸗

tiam. In quious omnibus magis ſtudet pro-

Prio commodo, quam beneplacito Dei. Eos
ctiam in ſincgomne peccaminoſum fugit ma⸗
gnaqe

en
t

e

ſu
n

ſ.
tla⸗
uo
il,

6

Getet
ban
ſerſii
en
in d,
nch⸗
Mom

ee
en e
ned
coM;

o

Gni
r,
1Pin
eſnum/
Heltu

DOna

interioris hominis. 49,
gnique opera ſupererogationis præſtat, (pef-
nit mundum, carnem & diabolum, omnss
amicos & cognatos, magna factitat opera pœ-
nitentialia, aut etiam Keligioni rigidiſſimæ
intra quatuor muros ſe ſe mancipat, Regulam
& Statuta exactiſſime ſervat, inediâ macerat-
corpus ſęvitque in illud, ut cruore diflluat.
Ecquis hæc modèò enumerata opera omni
sommendatione digniſſima non pronuntiaret?
Etecquis faliter operantem Angelum non di-

ceret incarnatum? Aſt toto cœlo fallitur, fal-

litur, eò quod ejusmodi opera fundentur in a-
more ſervili & proprio. 4
Deinde, ſi omnem ſpem in excellentia
& copia ſuorum operum reponens, illa quad-
antenus ſibi arrogat 3 cum tamen quidquid
nobilitatis, quidquid excellentiæ;, quidquid
denmum valoris in bonis operibus relucet, to-
tum Deo acceptum referendum & tranſeri=
bendum ſit. Quo fit, ut in ſuperbiam elatus
ſibi complaceat & vanè glorietur, ambulet in
mirabilibus ſuper ſe, putetque ſe aliquid eſſe ,
cum nihil ſit. Quod ſi quandam ſenſualitatem
& ſu avitatem in devotione invenerit, ampluus

& amplius indulcorari appetit, & ſic recidit in

ſpiritualem avaritiam, ldqj ex vana complacen-
tia ſui ipſius. Idem quoque ſic vanè ſibi com-
placem, emendicare ſolet ſua gaudia à creatu-=
ris, à ſuis jactabundis verbis & cogitationi-

bus.
Po⸗

50 Vita Cbriſtiana
Poſtremò, ex hoc etiam venitur in co-
gnitionem amoris ſervilis, rl chtstiinn ita
affectus, ut niſi quis pro compenſa operum-
ſuorum, mercede temporali vel æternâ; ſen-
ſibili gratiâ, dulcedine, vel intrinſecàâ con-
ſolatione, futuràâque cœli glorid potiturus eſ⸗
ſet, protinus à ſetvitio Dei deſiſteret. Talis
ejusmodi amore operans in malo ſtatu verſa-
tur, utpote donis Dei ad ſuam damnationem
abutens.⸗
ty oppoſito verò Filialis amor in hoc
conſiſtit, eoque ſolum tendit, ut omnia mala
declinentur, bonaque peragantur, utque ani-
ma Deum cognoſcat, Deo placeat, Deum

laudet, Deo regratietur, Deum honorificet,

Dei denique beneplacitum adimpleat. Vicu-
jus intentionis, cuncta quæ declinantur mala
bonaque perficiuntur, fiunt meritoria & Deo
asccepta. Sed cur? ideò nempe; quod præ-
dictus amor non ſe. ſed ſummum bonum quæ-
rat, ratione infinitæ bonitatis ſupra omnia a-
mabile & amandum.
Ad majorem evidentiam ſciendum tres
gradus bonæ Intentionis diſtingui poſſe. Pri-
mus gradus eſtIntentio recta. Secũdus eſt Inten-
tio ſimplex. Tertius gradus eſt Intentio Dei=
formis. Recta verdque Intentio in omnibus
bene agit, mala refugit principaliter propter
Deum ad illi placendum 3 & ſic intentiona-

aui nulla conturbat adyerſitas, temporalia de-
“W ſpicit.

ð
bſfe
nini
gi

in cr
ſum in
Nenun
,e
d
l ſetk
obenn

i
nia
le .
Deve
üret 1
ie
nd
1
win⸗
nge
Mnnu!

un 1s
ſe⸗ 1
ſtlorer

oms⸗
one
o
id⸗
n

untenioris hominis. 51
ſpicit, ſe erigit ad cœ eſtia; ac ſe ſubijeit vo=
luntati divinæz. Quantumvis hæc intentio
per omhia recta ſit »non equidem ſufficiens
ad perfectionem propter defectum ſimplicita-
tis , eò quod conſiſtat in vita activa, & circa
multa externa ſit occupata, quæ cor & animum
diſtrahunt, omnigenas imagines terrenas im-
primunt, & non ſinunt, quempiam pertinge-
re ad ſublimem, eminentem amoroſam con-

templationem (quæ requirit omnem abſtra-

tionem 4 creaturis) in qua conſiſtit altiſſima
Rujus vitæ perfectio. Sin autem intendens
ecte, togitationes incidentes aut peregrinas
imagines beneficio Intemionis ſimplicis, (de
qua ſtatim acturi) mox excutere nôrit, neu=
tiquam officere poſſunt, nec obſtabuat illæ
terrenæ cogitationes, (quæ firmiter non im-
primuntur, & non tam ſum per modum per-
manentis quàm tranſæuntis) tendentiæ ad per-=
fectionem altiſſimam. Sanè qui per charita-
tis officia & opera foras ad proximos ita ſe re-
cipitgy ut tamen per ſimplicem intentionem
ſervet ſui introverſionem, & unitatem in Deo;
longè excellentior & Deo vicinior ſimilior-
que Deo, quim ille qui ſoli contemplationi
Vacat absque ſui extroverſione per charitatis
Officia.
Secundus gradus eſt Intentio ſimplex, quæ
nimirum Dedò magis eſt immediata, & odore
ſfinis increati dulcius allecta; éſtque contem-
D 2 plati⸗=

2 Vita Chriſtiana
plativorum (ſicut Intentio Recta eſt activo⸗
rum) procedens experimentaliter ex affectiva
voluntate. Experimentalis enim odor ultimi
Einis alia cuncta poſtponit, nec intentionem⸗
in aliquo quieſcere ſinit, ſed eam ultimo ſuo
Gni velut ſuo centro quantum poteſt immedia-

atè unit.
Hæc eſt autem differentia inter Intentio-

nem Rectam & ſimplicenm, quod exercitium-
prioris magis ſit externum in exterioribus vir-
tuoſis operibus, quàm internum tendens in⸗
Deum, quamvis propter eum omnia faciat.
Idcirco in corde ipſius magis ſunt impreſſæ i⸗=
magines operum quàm Deus propter quem-
omnia facit. .
Intentio verèò ſimplex quærit etiam in ex-
terioribus operibus ſimplicitatem cordis, putà
habere ſemper, ſine imaginatione operum -
ſimplicem amoroſum influxum in Deum, fu-
praomnem multiplicitatem- diſtractionem, &
inquietudinem En habes ſecundum gradum.

Hæc tamen Intentio necdum omnino pura-

eſt, niſi purificetur er Intentionem Deificatam,
quia non tota Dei eſt, ſed aliquid de proprio,
admixtũ retinet, nempe renitentiam venialiter
culpabilem, cum à Dee animæ ſubtrahuntur-
interna ſolatia, internæ ſuavitates „ aut cum
Immittuntur internæ cruces. Ex quo vides-»
quèd cùm ſimplici hac intentione ſtet aliqualis
adhæſio ad creaturam graviter verò non repre⸗=
kenſibilise . AIixr.

7

l
U

Nn

1e

Ciro⸗
ſecten
lhimi
oetn,
on
melr

interioris hominis.
IIt igitur omninè purgefur & depuretur
non modèò ab exterioribus ſed etiam interiori=
bus, animque totaliter transferatur in Deum,
accedat oportet Intentio Deiſicata ſeu Deifor=

mis, quâ anima ſine ullo nævo, ab in-& ex=

terioribus craturis abſtracta tota & totaliter-
transfertur in Deum.
Sed unde adeò valida abſtractio ab in-&
exterioribus? Reſpondetur eam oriri ab intro=
verſione, per quam ſfit, ut ratio ſuperior om-=
ninò & intenſiſſimè, cogitatione nempè defi-
Xà in præſentiam Dei in fundo animęg ſpecia-
lIiter exiſtentis, exteriorum, quin & ſui ipſius
prorsus obliviſcatur.
Quapropter Intentio hæc Deiſicata pro=-
priè eſt Beatorum in gloria, & elicitur à vo-⸗
luntate affe Ca Deifermiter. Quidam tamen-
in ſtatu viæ intantum amore inebriantur in-
Spiritu, ut totis præcordijs intentionem hanc
attingere cupiant, & allaborare non ceflent„
quò in hac lachrymarum valle felicem hanc
Deificationem ſeu Deiformitatem aſſequi me-
reantur, de qua dicit S. Bernardus Lib. de dilig.
Deum. Deificatio, id eſt amor vel intentio
hominem Peificans ſeu Deiformem faciens-
nihil relinquit in voluntate admixtum vel pro-
prium: ſedtotum per intentionem dirigit in-
Deum. O pura, inquit, & Deifica intentio
voluntatis! eò certè Deificatior & purior, quoò

in ca de proprio jam nihil admixtum relinqui-

D 32 tur:

74 Vita Chriſtiana
tur: eò ſuavior & dulcior, quo totum divinum
eſt quod ſentitur. Sic enim aſfici eſt Deificari:

4

au⸗ Deificatio ſuam perfectionem conſequi=

ur in futura vita, ubt omnem in Sanctis hu-

manam affectionem quodam ineffabili modo,
neceſſe erit à ſemetipſa liqueſcere & deſicere, ac
in Dei penitus voluntatem transformari. Alio-
quin quomodo Deus erit ommia in omnibus, ſi
in homine aliquid de homine ſupererit? vide
Cap. 42.

Caput XIII.
In quo ſita ſit Mortificatio, &
quantoperè ea nobis neceſſaria.
Ommunis cſt Philoſophorum ſententia,
Amedium in rebus naturalibus participare
de ſuis extremis Exemplum eſſe po-
teſt vernum tempus, quod cuùm fit medium
inter hyemem & æſtatem, ab hac calorem, ab
illa verò frigus accipit, unde ea temperies eſ-
ficitur, quæ temporis hujus eſt propria. Idem
videre eſt in aurora, quæ cum ſit media inter-
noctem & diem, ut deſitio illius hujus verò
principium, habet aliquid de obſcuritate no=
Ctis, & claritate diei, ita ut lumine quidem
inaurata, adum brata autem tenebris appareat s
& quia propriè nox appellari non poteſt, cum
habeat aliquid lucis, neque etiam dies, quia
aliquid

nnum
neris
ll⸗
noh
etent
c
e

inter ioris homènis 759
diquid adhuc tenebrarum manct, communites
Auroræ vocatur. Ma dicendum de homine, qui
cùm ſit a Deo conſtitutus tanquam medius in-
ter naturam Angelorum & brutorum, quia-
eſt Angelis inferior, ſuperior verò brutis, fit,
ut tanquam medius inter duas illas naturas, de
utraque participet, id quod liquidò conſtat.
Quod enim ad animam attinet, habet eſſe An-
gelicum, cuùm ſit Spiritualis, immortalis, in-
telle ctualis: ratione autem corporis, habet ali-
quid de brutis, cùm ſit corruptibilis, ſenſua-
lis, carnalis, atque ex his duabus partibus quaſi
contraris, vinculo tamen naturali conſocia-
tis reſultat hoc compoſitum: Homo. Et
quia ſecundum ordinem juſtitiæ naturalis &
Boliticæ, quicunque conditione & gradu in-
ferior eſt, ſubje ctus eſſe debet, & ſubordinatus
iis:, qui in Republica ſunt poteſtate & gradu
ſuperiores, ut D. Apoſtolus Paulus monet:
cùm dicit: Omnis ænima poteſtatibus ſublimioni-
Sus ſubdita ſit. Rom. 13. Scequitur manifeſtè,
carnem & ſenſus in homine utpotè gradu &
conditione inferiores 2 ex vi juſtitiæ ſubordi-
natos & ſubje ctos eſſe debere rationi ſeu Spiri-
tui ut ſuperiori: At verò quia in homine
propter ſensus rebellionem, concinnus hic
Ordo ſubverſus, cùmque quotidianàâ conſtet
experientià, quomodo ſenſus & caro ſæpenu-
merò adverſus Spiritum & rationem inſurgen-
tes, eam inquietent & bella acerrima moveant;
D 4 neceſ-

792 Vira Chriſtiana
neceſſarium planè eſt, quò tam grave hoc in-
con modum homo, conveniente aliquà indu-
ſtrià & arte amoliatur & emendet. In hunc
finem mortificatiomis exercitium ſapienter in-
ſtitutum eſt, cujus officium eſt, carnem ſen-
sumque rationi, rationem Spiritui, & Spiri⸗
tum Deo, tanquam legitimo utriusque Domi-
no ſubijcere. Hæc mortificatio eſt funda-
mentum vitæ Chriſtianæ, fine qua nemo ad
perfecttonem Chriſtianam pertingere poterit.
Heæc eſt non modô initium profectus; ſed &
illius beneficto anima omdes perfectionis gra-
dus aſcendit. Hæc eſt imitatio Chriſti veriſ-

ſima.

Complures etiam Religioſi multa &
grandia licet opera agant , & virtutum aſſu-
mant exercitia, pene fruſtrà tamen iſta agere
videntur; quandoquidem ſperatam & deſide-
ratam non aſſequantur perfectionem, ſdque
nonniſi ob mortificationis defectum. Hæc
mortificatio maximam dat orationi efficaciam
im petrandi, ubi cum ipſa conjungitur. Ve⸗
riim quidem eſt nullum propè eile donum ad
perfectionem pertinens, ad quod oratio non
diſponat: hæc autem ſine mortificatione vix
quidquam valet Simul aſcendit fumus mor-
tiſicationis & orationis, quia alter ab altero
fulcitur, ita ut neuter per ſe poſſit aſcendere vel
Deo placerc. Omnes Sancti, omnes perfecti
Viri nunquam citra magnam mortiſicatiie
. 5 E

—

1.
n.

elle
E.
Grin

Donn⸗

4

. interioris honiinis. V
ad magnum orationis donum aſcenderunt,
ideoq temeritatis nos arguendi eiſemus, ſi
non mortificantes nos ipſos, vellemus donum
or tionis obtinere. Veram mortificationem,
(eq i ur illuminatio, & hanc unio divina.
Nunquam autem omittenda eſt mortifi⸗
catio, cum nunquam extinguatur ſomes pec-
Catiz ſed jugiter proſequenda;, usque dum di=
cat Spiritus ut requieſcamus à laboribus no=
ſtris. .
Cereus, qui farò emungitar, laboriosè
& quaſi dormiendo ardet; quin & nonnun-
qu m extinguitur: non ſecus accidit in im=
mortificatis, Et qui ſe putat absque aſſidua
m Ortiſicatione virtutes acquirere, errat: & qui
afuduæ mortificationis obliviſcitur, virtutes
nec in inſimo gradu acquiret. Nec ſatis eſt
ad virtutes acquirendas eam exercere mortifi=
cationem, quâmala & virtuti contraria deſeri=
mus, niſi eam quæ bonis etiam actionibus li-
cet difficilioribus inſiſtit, amplectamur.
Verum in mortificatione diſcretè proce-
dendum eſt & non immoderatè Caro mortifi-
Canda; etemim taliter ſic ſe mortificantes non
rarò poſtmodum & ſibi ipſis inutiles
Deo paruùm accepti, aliisque
multùm oneroſi ſunt,

D 5 Capat

282 pitæ Chriſtiana
Caput XII.
De mortificatione vanarum &
noxiarum cogitationum.
Qi homo perſæpè variis inanibus ſeu

otioſis oneretur cogitationibus, quæ ob-

ſtant quò minus homo pervenire poſſit
àd veram unionem cum Deo, ſedulò ſtudebit
cas cognoſcere, cognitas mortificare & à ſe⸗
zeijcere, hâcque ratione quærere ſimplicem
cordis tranquillitatem, quæ maximè nutrit
amoroſum in Deum influxum, qui per ſimpli=
citatem cordis, id eſt non habens amorem ad-

mixtum amori creaturarum, longé facilius

invenitur. Porrò impoſſibile eſt ejusmodi
amorem reperiri poſſe in illis quorum cor di=
viſum eſt, qui nempè multiplicibus vanis imò
chymericis cogitationibus implicantur, neque
easdem à ſe amoliri laborant per appoſitionem
utilium bonarumque cogitationum, quæ cor
igne amoris divim ſuccendunt; omnemque
tollunt acediam. 3
Cogitationes autem progreſſui in virtu-
tibus obſtantes & cor inquietantes ne poſſit
anOrosè ſuſpirare ad Deum ſummum bonum,
triplicis ſunt generis. .
Primum ſunt vanæ ſeu otioſæ, non ta-
men peccaminoſæ, ad quas homo non aflici=
Akckut :,

bule
l⸗
e

ſtaldi.

K10
nplen
mns
Cnn
len
ſuohil
sid
l
Miilmt
,en
iogett
ue (0l
vinge

av⸗

oent

1N .

u,

interioris hominis. 59
cur, suntque adinſtar avis transvolantis, quæ
ſ. h. poteſt ſuper caput alicujus merdare, aſt
non nidificare.
Deinde ſunt cogitationes noxiæ, quæ
cum deleckatione ſenfuali intro admittuntur-:
ut ſi cuipiam incidant cog itationes de perſonis,
antehae carnaliter cognitis, aut de operibus
verbisve, quibus Deus ab ipfo offenſus. Hæ
cogitationes tametſi nonnunquam ad conſen-
ſum peccati mortalis non perveniane; equi⸗=
dem cor maculant, Spiritum S. contriſtant;
& ingens animæ damnum inferunt. Si verò

ſſtiusmodi cogitationes viriliter reprimantur,

& hoc non obſtante ab ijsdem quis torqueatur,
ſunt homini oceaſio interni ſpiritualis Marty-
rij: majorisq; meriti, niſi detur iis cauſa per im-
mortiſicationem ſenſualitatis aut defectum fer-
voris. Enimverèò tam iſtæ quàm priores co-
gitationes non rarò ex noſtra oriuntur incuria
& immortificatione, cum cor noſtrum non
ſtudemus ad ſanctas cogitationes , etiam vi
quâdam cogere, ſed illud ad ſuperſlua & noxia
amutinnd evagari, non curantes tempus
muuosè impenderc. Multi malunt pravis
cogitationibus conſentire, quàm tentationi=
dus moleſtari, perſimiles cuidam fatuo, qui
dum mucis valde infeſtaretur, domum pro-=
priam exuſſit, ut muſcas pariter exareret 3 ſic
multi dum muſcas tentationis ſaſtinere nolunt,
Ene luxuriæ ſe exuri permittunt, cXεααα
, 4 polt

60 Vita Chriſtiana .
poſtmodum æternaliter. Tu quisquis es,
ubi occurrerint malæ cogit tiones corde tenus
dicito: O anima mea ubi es? Nunquid in
conſpectu Dei mei?
Non eſt infrequens Deum ſpiritualium
conſolationum donum, ac ſenſibilis devotio-
nis homini ſubtrahere, quæ ſubtractio & pri=
vatio Acediam ſeu faſtidium rerum ſpirituali-
um generat, ad quod diſcutiendum ſolatium
quæritat in vaniloquiis » in cachinnis &.
Ideoque dum ſe vult introvertere, cor innu-
meris vanis cogitationibus invenit o ieratum,
quæ profectum diſſipant. Aſt nequicquam
ſolamen quæritur in creatura.

Poſtremò dantur cogitationes, quæ de ſe
quidem licitæ, ſed cor inquietant diſtrahunt-

ne, uti ſunt de temporali aut ſpirituali cur4
licitâ, & ejusmodi reperire eſt in plus æquo
ſollicitis de temporalibus, & in iis qui ſunt pu-
Killanimes & præter modum anxij in rebus
conſcientiæ : Aut ſunt illæ cogitationes de
coœleſtibus & æternis, quales reperiuntur in
ijs qui myſteria Dei æternæque vitæ curioſius
Tertirarantun; quique excellentis & ſubtilis
unt ingenij ægrius aliis has cogitationes peſ-
ſundare poſſunt, & nihilominus peſſundandæ
ſunt, cuùm cordis quietem impediant, quæ eſt

mater amoroſiflſimorum affectuum erga De-

ums deſiderantem cor quietùm: ſimplex, pu-

ram. Siquidem Deus non aliud cor inhabi-
tarée

14

K

Vl
c
cene
Eie
Ing.
11

e e
Eteliat
il i

Ftulir.
Cerol⸗
hinu
Ceum

luis N

r
Uelarit.
Uieguu

le le⸗
ali,
Nus eß
unt⸗
in i⸗
Gotet4
untur
ntolt
ſtel
Oes
hndo
. 4
Ner; 1 4
adr
lae

zuterioris hominis, 6
tare ſolet, niſi quod defœcatum ab omnibus
vanitatibus & impuritatibus, nec non quòd
puriſfſimo amore impletum eſt. Sed quà ra-
tione, amabo, obtinebitur cor tale? Non alis
profectò, quàm per imaginationem veræ ima-
ginis JEsu iu cruce pendentis acſi etiamnum tu-
is oculis obijceretur, cum amoroſo deſiderio
ipſum imitandi. Hanc imaginem port abis
in homine exteriori ſic ut dictum eſt, eam tibi
repræſentando; portabis pariter in homine in-
teriori, per veracem impreſſionem ejusdem in
corde per conſiderationem ſuæ abyſſalis humi-
litatis, abjectionis, patientiæ, manſuetudiniss
& omnium aliarum abyflalium virtutume
Hanc imaginem homo Chriſtianus in omni
loco, in omni hora, in omni verbo, in omni

opere, in omni occupatione & tentatione, in-

tus ac foris, in proſperis ac adyerſis , oculis
ſuis mentis objectam circumferet Si come-=
dit, intinget ſingulas bucce las panis in vulne-
ra ejus. Si bibit, cogitet potum quem in cru=
ce potavit. Si vadit dormiturus; cogitet le=-
Rum crucis, & reclinet caput ſuum ſuper cer-
vical ſpineæ coronæ. Si gradus aſccndit res
cogitet quàm dolorosè montem Calvariæ al⸗
cenderit. Et ſic diſcurrendum de reliquis a-=
Gtionibus & exercitiis, quibus ſalutariter ade
jungi poteſt affectus compaſſionis , Imitatioæ=
nis, gratiarumque actionis.
Oculis ſuis pariter interior homo obij ie
1Ie

62 Vita Chriſtiana«
imaginem inhnitæ charitatis ejus, quâ omnia
creavit. redemit genus humanum relinquens
poſt ſe Ideam omnium virtuůtum, quâ Sacra-
mentainſtituit, quâ in Sacratiſſimo Sacramen-
t0 Altaris ſe in cibum & potum animarum
dedit; quâ denique poſt toleratos incffabiles
dolores in ara Crucis pro ſalute humani gene=
ris exſpiravit. =ð
Eatenus omnes cogitationes in affe Cio⸗
nes tranſibunt, & cognitio præfatorum in a-
morem perfectum. Qui amor nedum mor=
tificationem omnium vanarum & otioſarum
cogitationum; ſed etiam omnium creatura-
rum, quin & perfectiſſimam animæ cum Deo
ſummo bono unionem operabitur.

Caput XV.
De mortificatione Philautiæ, ſeu
amore ſui-ipſius.
Tradicitus & à fundamentis ipſis, rem
exordiamur, ante omnia. .
Supponendum eſt primò, in homi=
ne eſſe Spiritum & rationem, corpus; vires
concupiſcibiles ac ſenſaalitates. A nonnullis
Spiritus & ratio veniunt nomine ſuperioris
hominis, & corpus inferioris. Paucis ela-
Fiùs dixeris, duas eſſe in homine partes pri-
marias, quarum unam Theologi ſuperioremn .
“= ale-

gomn
loalenn
Adatr
tünten⸗
Mlinuntn
Uekirht
ulge⸗
1 l⸗
und
füm m
otiolin
ctenl⸗
Gumb

interioris bomims. 6 7V
alteram inferiorem nuncupant; ſive terminis

adhuc notioribus, Rationem & Appetitum

ſenſitivuum Homo ſuperior continet in ſe
Rationem, Memoriam, & voluntatem; homo
inferior ſenſus interiores, & vires concupiſci=
biles unà cum 11. Paſſionibus; uti etiam ſ⸗

Senſus corporis.

Jam verò ante lapſum protoplaſtorum,
in beato illo innocentiæ & juſtitiæ originariæ
ſtatu; in quo Deus hominem condiderat, in-
ferior illa pars ſuperiori: Rationi ſcilicet Ap=
petitus, tanquam res ignobilis nobiliori, &
quaſi ancilla naturalis Dominæ ſuæ perfectiſſi-
mè ſubijciebatur Nam ſecit Deus hominem re-

dlum. Eccl. 7. Non verò inordinatum, quales

modèò ſumus. Tunc quippè, citra ullam dif-
ficultatem, repu nantiam, contradictionemve;
ſed magnàâ cum facilitate & ſuavitate, appetſtus
Rationi, tanquam Dominæ morem gerebat,
& ratio ſubijciebatur Deo. Adhæc tunc appe-
titus ſenſitivus rationi adeò parebat, ut nullus
ab eo motus, nulla carnalis tentatio poſſet 'ex=
ſurgere, niſi homine liberè in hoc conſentien-
te & volente.
Verùm poſtquam primi parentes neſtri
mandatum Dei ex Spiritu ſuperbiæ prævaricati
ſunt „& rebellarunt adverſus voluntatem Dei,
invexit hæc rebellio iliadem malorum in uni=
verſum mundum. Nam Adamus tota cum
ſua poſteritate amiſit juſtitiam originalem, vir-
tute

9

64 Vita Chriſtianag
tute cuius corpus Spiritui, & Spiritus Domi⸗
no Deo ſuo deſpoticèê ſubiciebatur. Sed E⸗
heu modò omnes filij Evæ in hac lachryma-=
rum valle gementes & flentes ſentiunt in ſe
carnis concupiſcentiam adversus Spiritum,
Spiritus adversus carnem, & mille millenas
affectiones ad invicem pugnantes. Inde tan-

tus torpor ad virtutes, & inelinationes ad om-

nis generis mala. Inde homo ob brutales cu-
piditates brutis ſimilis factus. Inde omnes
quotquot ab Adamo deſcendunt, naſcuntur-
filii iræ. Inde homo vulneratus in corpore
& anima: intellectus enim ad res divinas in-
telligendas fuit obſcuratus, liberum arbitrium
debilitatum „ voluntas ad bonum faciendum
reddita infirma; appetitus verò ad malum pa-
trandum validus & effrenis-
Vin cauſam? peccarunt omnes in primo
homine. Nam qu ratione, ſi perſtitilſet in
obſervantia mandati Dei, omnes ejus poſteri
nati fuiſſent in juſtitia originali, eâ omnes ceu
membra Adami ipſo peccante peccàrunt; non
quidem per onaliter, ſed in radice, in capite;
in fundamento. . “
Hoc peccatum dicitur peccatum mundi,
ad quod tollendum omninò neceſſarium erat „
ut veniret Agnus Dei qui tolleret peccata-
muandi; qui tametſi id ſuo modo ſuſtulerit ,
nihilominus cuncti in nativitate labem comtra-

hunt originalem, non aliter remittendam niſ

Pet

b hom
lhnn
Uim al
Prnun
lle len
eſ
DnesA
buulae-
nde (
Nalou
CN.α
livinus
cbierin
1 Pekenls
natdts

des ap
eltlui
as
Hannssl
Aune
Mno

tumone
runne,
et eic

interisris hominis. 65
Der Sacrum Baptiſma remanente fomite pec=
Cati.
Omnis origo mali proceſſit ab arbore mali:
Malus mala tulit, mala tulére malum.
Secundò ſupponendum Fomitem peccati

originalis radicem efle pravarum inclinatio=

num & appetitüs contrà rationem Deumque
rebellionis. Hanc pravam inclinationem-=
non immeritèò dixeris inſtrumentum diaboli;
quo miſerandum in modum hominem præ-
cipitem agit in omnigena peccata, mortalia
& venialia, quin & in peccata, præſertim
muta quæ calamus ſcribere exhorreſcit.
Tertio ſupponendum quod inferior pars
hominis ſub ſe comprehendat binos Appetitus:
unum ſub nomine Appetitus concupi cibilis.,
& alterum iraſcibilis. Hi appetitus ſtruunt,
inſidias rationi, quærendo dominatum, idque
per actus ſuos, quos appellant Paſſiones, in-
de deſumptâ Etymologiâ, quod per illas po=⸗
tentia corporali quâdam immutatione alteretur
& quaſi patiatur: quia verò ſubinde rectam ra-
tionem turbare tenebrasque offundere ſolent.
pPerturbationes etiam dicuntur. Cenſentur-
numero 11. Quarum ſex reſident in poten-
tia concupiſcibili, nempe Amor, deſiaerium ſeu
voncupiſcentis, odium, ſuga ſeu abominatio mals,
deledtatie, quæ & gaudinm nuncupatur, doley pvel
Iriſtit«s, Quinque reliquæ ſunt in Iralcibili.
Videlicet ſpes & deſperatio, sudacis & timor,
X

66 Vita Chriſtiana
irn denique »qui & indignatio Zelisque dicitut.

Oriuntur hæ paſſiones ſeu perturbationes cum

ex objecto aliquo bono, tum ex malo per ima-
ginationem præſentato. Res enim bona ob-
jecta, proritat animum, attrahit & inclinat ad
ſe: læc propenſio amor dicitur. Quod ſi il-

licò non obtineatur, incitat appetitum ad il-

lam procurandam: hoc eit deſiderium. Quam-
ſi obtineat, efficit in anima quietem & pacemꝭ

& dicitur delectatio ſeu gaudium, quod eſt animi

lætitia ob præſentiam bom poſſeſſi⸗
Eundem ex oppoſito effectum gignit res
mala appetitui propoſita per imaginationem:
& primô quidem averſionem, quà conatur-
cam à ſe removere; & dicitur odium. Scqui-
tur deinde ftudium rem illam pro ellendi 3 &£
dicitur fuga ſeu abominatio mali. Qos ſi ma-
lum adhæreſcat, nec poſſit repellere, naſcitur-

dolor & triſtitis. Quod ſi bonum appetitui

objectum arduum ſit, ſed ita conceptum, ut
obtineri queat; efficiet in potentia iraſcibili
ſpem illud conſequendi: contra verò deſperatio-
nem , ſi concipiatur quaſi obtineri nequeat-
Rurſum ſi appetitui malum obijciatur, quod
ægrè depelli poſſit, & nihilominus homo con-
ſidat ſe depulſurum naſcitur audacia in appeti-=
tu: ſin minus, timor. Si verò malum ſit re
ipsà velimaginariè præſens 5 furrigit ſe re

contra malum, malique auctores, & tum illude.

tum hos tollere nititur medio.

kyi⸗

4;

nibe⸗
non
nim

Ec

coe
kcie

Aii
Munn
Luio
Kiine

u

KKi
Iation
Gumn
rin
ilie
Cl
Nl

UN 4

Nello

uſe

nue
klt 4

hins
nscun
lopen⸗
ndol
bnllntt
tunct
n,Cn
oleſut
„ 2
gione!
aationt
con.
Aeachi
Woſ⸗
nli⸗
ehti
iian
R
tegte⸗
It,
lono

interioris hominis. 6677
Quantum hæ paſſiones ſeu perturbatio-=
nes no ceant animæ quieti & tranquillitati, quæ
ad virtutem capeſſendam apprime neceſſaria
eſt; quantum & ſanitati corporis; adeò om-
nibus notum eſt, ut hæc veritas probatione
non indigeat. Toti enim compoſito, animæ
nimirum & corpori, ac ejus organis inſunt 5
& cum ſæviunt, vires tam corporis quàm ani-
mæexhauriunt ac fatigant incredibiliter, uno
codemque telo ſimul corpus & animam con-=
ficientes.
4. Supponendum, quod ratione prava-
rum inclinationum inferioris hominis conti-
nuum ſit bellum inteſtinum adversus Spiritum
& rationem. Proinde Spiritus eſt partem in-
feriorem ſupplantare, ſibique ſubjectare; quin
etiam radicitus eradicare. Inſuper Chriſtiano
incumbit, hanc non modéô ſecundùm ductum
rationis naturalis ducere ,verum etiam ſecun-=
dum ordinationem Dei ordinare: quoniam ea
pars inferior eſt ſcaturigo ſeu fons omnis mali,
& unica cauſa ruinæ hominis, indéque vafer
diabolus & iniquitas ſuas vires & robur obti=
nent.
6. Supponendum evidens eſſe argumen-
tum filiorum Dei, ubi carnem „ pravas pro-
Penſiones, pravos motus, & quidquid demum
mali eſt rationi ſubjectarint rationémque Spi-
ritui Dei: ex adverlo ſignum filiorum diaboli
eſt, ubi carnaliter viyunt „ ac in conſortium
E 2 Per⸗

69 Vita Chbriſtiana
pertrahunt ipſam rationem. Et in hoc diſcer=
Runtur carnales homines, ſeu potius beſtiæ
moribus, à Spiritualibus, amatores mundi à
filiis Dei, quod illi eant poſt ſua deſideria &
concupiſcentias 3ͦ hi vero obſequantur rationi
& Spiritui Dei.
6. Supponendum. Tum veraciter dici
poſſeSpiritum prædominari parti inferieri ho-
minis, ſi (quod honeſtatem & compoſitio-
nem ex-& interiorem concernit] in conver=
ſatione modeſtus, gravis, humilis, manſuetus,
affabilis & quietus ſit; adeò ut modeſtiam ac
honeſtatem ortam à devotione interiori, quan-
tum permittit humana fragilitas „ nunquam
non extrà conſervet & demonſtret. Item ſi
corpori omnia oblectamenta & blandimenta,
imò omnia molliuſcula ſubtrahat, & id ipſum
duris exerciti's eicuret, modò velit deguſtare
gaudium internum Spiritus; quia ſcriptum e

Jobi cap 28. Sapientiæ ubi invenitur? non inveni-

tur in terra ſuaviter viventum. Qui militant
ſub vexillo Chriſti, debent carnem cum con-
cupiſcentiis crucifigere: Huc quoque refe⸗
renda mortificatio ſenſuum exteriorum ; perf
hos enim corporis ſenſus quaſi per feneſtras
mors ingredi ſolet. Hanc ſubſequitur morti⸗
ficatio partis rationalis, nempe intelle ctus, me=-
moriæ & voluntatis, ad quam reducenda mor-
tificatio linguæ ,à qua dependet vita & mors»„

prout Sapiens ait Prov. C. 19. Nam ſilentium
, cuſt os

e ſer⸗
s Mie
Inndi4
crinke
r ahi

eleli
fatite
Cgit⸗
⸗
nunſten
AAam
Utl, guit
Agzent
lun!
dimene
d
gl
iynud
Ntine⸗
Uni⸗
mn )

Um 8
rſ
ur id⸗
leln
anlint

interloris hominis. 69
cuſtos eſt devotionis, innocentiæ, verecuns
diæ, caſtimoniæ & ſerenitatis conſcientiæ.
Equidem nulli aliquid interroganti reſponſum
neges, ſed humaniſſimè & benigniſſimè re-

ſpondeas, idque voce humili, & utere in ver-

bis tuis brevitate & apoſiopeſi, non modò ſu=
Perflua præſcindendo, ſed etiam aliqua inter-
dum quæ ad animi ſenſum rectè explicandum
neceſſaria videntur, omittendo.
Jam verò Chriſtians anima, ſi quæ in hoc
capite modò dicta probèe intellexeris, quid ve-
lim pariter intelliges. Nimirum non eſſe vi-
vendum ſecunduùm carnem & ſenſualitatem
ſed amorem ſui inordinatum mortiſicandum
quod fiet, ſi non parueris parti inferiori, vide-
licet, ſi non quæſiveris vanam gloriam, non-
humanum favorem, non ſolatia & contente-
menta tuæ naturæ, non carnales voluptates,
non delicias mundi, non voluptates in cibo &
potu, non luſus & ſpatiamenta, ac quidquid
tandem corpori & ſenſibus placet. Horum
enim omnium amor fundatur in amore pro-
Prio ſeu ſui ipſius. Qrantiſper verò in his ti-
bi placueris, néris pro certote laborare mor-
bo philautiæ, ſive in te dominari amorem tui
ipſius , qui à poſteriori non temere demon-
ſtratur, ubi appetuntur divitiæ aut honores hu-
jus mundi, aut voluptates carnis. Nomine
honoris & divitiarum indicantur ſumm: of-
ſicia, Dominia, Baronatus, grandis pomp

6 Vita Ghbriſtiana
grandis reſpectus, numeroſus famulatus. Item
ubi appetuntur commoditates corporis, bona
mobilia & immobilia, ſuperflui anni cenſus, &
turpe lucrum. Item oculi inordinate aman-
tium in exquiſitis variis coloribus, in variis
ſtructuris, viridarijs » comœdijs, auro, argen-
co & ſimilibus ſupra modum recreantur; au-
res eorum amabili concentu muſices, aut ſono
muſicalium inſtrumentorum delectantur s aut
ſi auſcultent lepidas hiſtorias, obſoœna verba
& opera. .
Odoratus Philantorum recreatur ſingu⸗
lariter balſamo aromatizante, floribusque o=
doriferis. Guſtus delicateſſis & generoſo vi=
no. Tactus attactu rerum mollium, vel ſi
in molli anſere cubet, aut mollibus veſtiatur-
Denique memoria talium impensè gaudet in
recogitatione libidinis exereitæ. Ratio cu-⸗
rioſa & ad ſe minimé pertinentia ſpeculatur.
Voluntas non ad Deum. ſed ad corpus & ad ſe
ipſam dirigitur, neque Spiritui & Deo ſed
carni per omnia obſequitur.
Nunc inordinatum tui amorem vivis co-
loribus depictum habes. Non eſt poſſibile
ut amor tui & Dei conſocientur. Audi Chri-
ſtum Matth cap. 6. Nemo poteſt duebus Do-
minis ſervire. Ubi amatur caro, non amatur
Deus. Si Deo creatori tuo adhærere; ſi ejus

voluntatem adimplere, ſi ei in amore uniri, ſi

eum ex toto corde diligere deſideres, non id
fece⸗

6, 1

ald
Aket
ln

aet,

ehin
iaune
Gake
N
Pu
Kin
laon
unſel
Uore

e len
,donn
cein
M
H”
Norr
1
,Arien
Enit

tur ſß
loque
genle
, el
peltan⸗
Vundet 1
Ro*
yecli
gus 4
De

N

interioris hominis. yE
. . 5. . „ . . 6
fecefis, niſi per mortificationem amoris tui
ipſius, ſenſualitatum & concupiſcentiarum

ceatenus ut Spiritui & rationi tuæ, Spiritüsque

ſubijciatur beneplacito Dei. S. Hieronymus
ſuper verba Chriſti; Qus vult venire poſt me,

abneget ſemetipſum inquit. Si verba hæc recte

expenderimus, inveniemus ad Chriſtum imt-
tandum, ejus que viam calcandam, non poſſe

non eſſe quin viam noſtram abiiciamus, Ut ſi⸗

mus Dei, noſtri non ſimus, ut Chriſtum ame-

mus, nos oderimus. Nam quéô quisque plus

moritur ſibi, eò magis Deo vivere incipit.
Hæc ſolidé confirmat S. P. Auguſtinus
in fuis Meditationibus cap. 3 5. Dulcis Chri-
ſte, bone FSII, reple ſemper cor meum inextin-
guibili dileétione tui, continuâ recordatione tua »
aded ut ſicut ſlamma totus ardeam in tui amoris
dulvedine: quens & aquæ multæ in me nunquans
poſſint extinguere. Fac me gulciſime Domine a-⸗
eare te & defiderio tui deponere pondus omnium car-

nalaum deſideriorum, & terrenarum concupiſcen-

tiarum graviſſimam ſarcinam. Duo enim amores,
alter bonus, alter malus: alter dulcis, alter ama,
rus non ſe ſimul capiunt in uno pectore. Et ided ſi
guis præter te aliud diligit, non eſt charitas tua De-
uss in es. Illa ſunt verbaAuguſtini. Ex quibus
planum eſt eſorem ſui, verum eſſe philothe-
um ſeu amatorem Dei, philautum verò ſeu a=
matorem ſui, Dei non eſſe amicum, nec par=⸗
tem cum eo habere aut babiturum. Etenim
E 4 , homo

72 Vita Chriſtian«
homo qui ſui amore trahitur, omni modo po
ſibili ſuæ ſenſualitati & commoditati ſtudet
quidquid rectè factum ab aliis improbat, ſo-
lumque ſua facta probat, ſe ipſum in minimis
etiam rebus quærit, ſe pluris facit quàm om-
nes alios, vanæ ſuæ opinioni mordicus im-
moratur, ſibi foli ſapit, reliqui omnes deſi⸗
piunt, cupit laudari & amat Aſſentatores;: ſe-
cundum ſuum caput vult ut peragantur omnia,
non æquis auribus excipit ſuos errores & im-
erfectiones tegendo eas quoad poteſt ne in
Hucen prodeant , amat ſimultates & contentio=
nes aliorum inter ſe, ægrè aliorum ſubditus eſt⸗
ſui capitis & ſenss, ac licet advertat ſe erraſ=
ſe, nontamen vult dici erraſſe, ſibi in humo-
ribus ſimiles factorùmque ſuorum probatores

in contubernium admittit. Non patitur in-

terpellantem, non corrigentem &c. Verbe.
Nihil non facit ad ſuum ſenſum & volunta-
tem amore ſui. .

O anima Chriſtiana, ſi vel unum ex jam

enumeratis in te deprehenderis, noli dubitare
de tua Philautia, quæ, ut ſupra dictum, omni
ſtudio mortificanda eſt per ſanctum odium ſui.
Sicut ex effectibus cognoſcuntur cauſæ ⸗
ita ex nimia ſolicitudine, quam plerumque-
habes de tua exiſtimatione, tuis commodis, &
te ipſo, ex nimio etiam dolore ob adverſa, quæ
tibi ſolent accidere, facillimè colligere pote-
tis, amorem tui ipſius: & quia æ quali gradu
cum

corot
ludet
4,l
ulnini
luon.
Couin.
ntd

les,S

oi
eg Ane
Aden

Ntelte

iuseh
atne
1 Mume
obaro
Ctur⸗
Veit
.TClu

,

Gubiae

n, Oll
Aum n
alſe
unngee
r M
Aue
n

interioris hominis. 5
cum amore, quo quævis res amatur, procedit
etiam exiſtimatio, quam de cadem re conci-
pimus: hinc ſi quis ſe ipſum pluùs amaverit-
quàm omnes alias res, ſe ip um quoque æſti-
matione ſui ipſius omnibus aliis rebus prætu-=
lit, factusque eſt idolum ſui ipſius.
Et quod ſi eò majus aliquod malum eſt,
quò majori privat bono, erit profectò amor-
proprius malum maximum, privat enim ho=
minem bono, quo majus in hac vita habere ne-
quit, hoc eſt, amore Dei. Atque ut ferrum=
nullàâ re magis atteritur & deſtruitur, uam ru-=
bigine, quam producit ex ſe ipſo & fovet: ſic
quoque nihil eſt, quod ita animam debilitet,
enerveétque in via ſpirituali, ac rubigo proprij
amoris quam ipſa ex ſe producit. Ut autem
ferrum ignis ardore & icti bus malleorum, ex-
cuſsâà rubigine, renovatur totum & perpolitur;
ita convenit, utigne ferventis orationis mor-
tificationisque ictibus aſſiduis peſſimam amoris
proprij rubiginem excutias, téque ſic renoves,
idque eò citius, quò majora in dilatione in-
ſunt pericula; accreſcunt enim difficultates &
minuitur illa alacritas ſtatim reſiſtendi, quæ ad
hoc requiritur

Caput XVI.
De mortificatione propriæ vo-
luntatis in vita Chriſtiana.

Uantumvis Philautia & propria voluntas
E 5 videan-

74 Vita Chriſtiana
videantur in idem recidere, nihilominus dif-
ferunt: quippe amor ſui in omnia indifferen-

ter tendit: modò hoc, modè illud appeten-

do, veruùm propria voluntas non ſic ſe habet,
anguſtioribus eoarctatur terminis, certam &
definitam rem deſiderat. Ad oculum enim-
patet, quod aliqui hominum ſingulariter in-
clinantur ad luſum, aliqui ad venationem, ali-
qui ad ſermocinationes, aliqui ad murmura &
rixas;aliqui ad ambulationes, aut equitatio-
nem, vel carpenti inſeſſionem, aliqui ſpecia-
Hiter inclinantur ad Novellas ſeu Relationes“.
Tales voluntatem ſuam certæ affixenunt incli-
nationi, uſque adeò ut perdifficilè à ſua ima-
ginatione & deſiderijs dimoveri poſſint.
Per voluntatem propriam intellige vo-
Hfuntatem non conſentientem Deo, neque illi
ſe ſe ſubijcientem. Siquidem ut genuinus a-
mor amat quod Dei eſt, & amor inordinatus
ſuĩi, amat quod carnis eſt; ſic rectæ voluntatis
eſt velle quod vult Deus, & nolle quod Deus
non vult; & ex adverſo voluntas propria vult
quod caro, non quod Deus, nempe obſervan⸗
tiam mandatorum ſuorum: qus me diligit ſermo⸗
nem meum ſervabit.

Voluntas propria hominis radix omnium

malorum eſt, quin etiam damnationis. Tol-
le voluntatem Ppropriam & infernus non erit⸗
ait S. Bernardus. Nam omnis peccator pro-
Priamn ſequens voluntatem & ad Dei volunta-
tem

nedit
ülkeen⸗
Mern⸗
ceb
Cetun 4
uin enn
Alttt
ioben 1

nunmut

eſbinn
ui hel⸗
tiohes
Untindhi
iſnu⸗
nt,
e N
neqe 5
Apimns;

nordens

folurtt
n 0s
i ,li
Mentar
r

dteriopis hominis.
tem non vivens ille (niſi verè pœnituerit)
fllius eſt æternæ perditionis & filius diaboli.
Omnia ſanè peccata ſive mortalis ſive venialia
fundantur in voluntate propria. Et ſi quis=
piam voluntatem Dei quæ in obſervatione
mandatorum ejus conſiſtit) non fecerit, in vis
eſt regia ad æternam damnationem. Qui ſu-
am lequitur voluntatem tantùm non eſt dam-
natus. Enimverò res adeò venenoſa eſt pro-
ria voluntas, ut non ſacilè ſit curabilis. Qui
D voluntatis eſt, repugnat Deo qui nonniſ
ſuam voluntatem cupit adimpleri: ſuam qui ſe-
quitur voluntatem, nec Deo, nec homini ſer-
vit. Non Deo, eui eſt moleſtus. Non ho-
mini (maximè ſi ſubditum agat) cui, ſicut &

Deo rebellis eſt. Sanè ejusmodi refractarij

plurimum contriſtant & aflligunt ſuperiores
ſuos ſive ſæculares ſive Regulates, quorum or=

dinationibus & ſtatutis vix unquam confor-

miter vivunt, & in omnibus nonniſi ſuum he-
teroclitum caput ſequuntur: quod profectò ex
occulto quodam ſuperbiæ Spiritu oritur. Sed
quid inde lucrantur? nihil. Et illis vivendum
eſt aut in continua inquiete (in qua videntur
quærere quietem) aut ſi religioſi ſint, abſcur-
rendum illis eſt, ſen Ordo deſerendus.
Homo faciens ſuam voluntatem, neuti⸗
quam ſequitur Chriſtum, nec eum diligit ut
oportet, niſi poſtquam ſuam abnegârit volun-
tatem, dixeritque cum Chriſto in horre Geth-

76 Vita Chriſtiang
emani ad Patrem cœleſtem: Non mes ſed tus
fiat voluntas. Sed quæ voluntas Patris cœle-
Qis? Non alia, quàm ut te à creaturis avertas
inque Deum introvertas, ut non obſequaris
tuis concupiſcentiis, ut hoc præeligas, quod
Deo placitum eſt; quin & in rebus licitis, ma-
xumè ubi appetitus vehemens & ingens eſt: Si-
que eas ſine præjudicio relinquere poſſis, ne-

gotium ſic inſtitues acſi tibi malè velles, ſancto·

que odio in te ipſum feraris, quod filius Dei

inactu exercito & ſignato docuit, cum dixit:

qui odit animam ſuam in hoc mundo, in vitam
æternam cuſtodit eam. Decet igitur Chriſti-
anum hominem voluntatem ſuam attemperare
voluntati Dei & ſuorum ſuperiorum qui ſum
vicarij Dei, non ſecus acſi propriâ voluntate
ſpoliatus foret. Obediendum illis eſt ex mo-

tivo obedientiæ, idque ſimpliciter ſine conſi-
deratione qualitatum , non obſtante inſigni

difficultate, inceſſanter penſitando, regnum
cœlorum vim patitur, & violenti rapiunt illud,
non verò ad arbitrium viventes ſeu Willenei=
gij ut vocant.
Chriſtus Matth. cap 7. inquit: Non omnis
qui dicit Domine Domine introibit in regnum cælo-

rum, ſed qui ſacit voluntatem Patris meZ. UIbi

notandum hominem ſuæ voluntatis minimè
capacem eſſe ad introitum cœli, tametſi dicat
Domine Domine; ſed illum duntaxat qui ſu-=
am ſubijcit voluntati Dei, eâmque cum volun-
tate

—

ſter
tot

ati

br⸗
e
tet

4
D

ce
Pp

Oll

,
10

4
cele⸗
Kenas
lehs
Gihr
lotbe
Agelis
ſ,
Palt
Plude
m
iuVt
Chri,
Chere
glis
lantae

eNN

geon
eing
ttel
Wn
eel⸗

0nefti
n 8
4
iun.
4 NcA
. gul⸗

hvolu

e

„.

interiofis bominis, „77
tate divina ünit, non aliud volendo, præter-
quam quod Deus vult. Qui autem ſacit volun-
tatem Dei, ait Ioan. Epiſt. I. c. 2. manet in
aternum. .
Idipſum experimento ſuo comprobârunt
tot Sancti; qui propriæ voluntati libellum re-
pudij dederunt, & modoò fruuntur viſione be-
atificâ in æternum. E contrario damna pro-
priæ voluntatis E'heu! experti ſunt omnes

damnati, & experturi peccatores ſuæ volun-

tatis etiamnum viventes.
Poſtremò advertendum, ne homo ulla-
tenus ſibi fidat in hoc vel illo negotio factitan-
do, ſed ſedulò examinet num ſit conforme vo-
luntati viri pij & docti, cuùm voluntas propria
Cctiaàt & varias ſpecioſas prætexere ratio-
nes ſoleat, quibus opus exercendum apparen-
ter cohoneſtatur, & tamen abominabile coram
Deo.
Quxret hic fortaſſe quispiam, quibus-
nam in rebus abneganda ſit voluntas noſtra 2
Reſpondetur in omnihus omnino, quæ ex
propria voluntate appetuntur, ſive ſpirituales
illæ ſint, ſive temporales Et ratio in prom-
ptu eſt, quia cum propria noſtra voluntas „»
quatenus talis, non ſit conformis divinæ „ he=
ceſlariò ſequitur“ id quod cx tali volumtate
appetitur, àâ voluntate Dei eſſe diverſum, &
conſequenter damnoſum & pernicioſun Ex
duo etiam Habes primò, quàm neceflarins3

78 Vita Chriſtiana

geformare atque abnegare penitùs hanc pro-

priam noſtram volunratem, ſi in ele ctione &

executione omnium actionum noſtrarum no.

limus decipi. “ .
Habes ſecundò, quod voluntati noſtræ,
quidquid vitioſæ proprietatis ineſt, adimere,
cimque in Superiorum voluntatem transferre
nos oporteat. Admirabilem enim inde con-
ſequemur fructum, eum ſcilicet, quòd cùm a-
liam voluntatem non habeamus, quam noſtro=
tum Superiorum, faciendo & exequendo il-
lorum voluntatem, ſemper faciamus noſtram,
pervenietur hâc vid ad tantã pacis ac tranquil-
litatis fruitionem, quæ quadantenus ſimilis ſit
ülli, quâ Beati gaudent & fruuntur in coœlo.
Porrò hæc Abnegatio propriæ voluntatis
propter Deum Deo longè eſt gratior „ quàm
reſuſcitatio multorum mortuorum. Ratio eſt,
quia licet Deus in hunc finem, excitando nem-
pe mortuos, plermque hominum virtute &
meritis illuſtrium utatur, opustamen hoc ex
natura ſua tale eſt, ut potius omnipotentiæ di-
vinæ magnitudinem, quàm illius hominis in-
tegritatem & excellentiam declaret, per quem
mortuo vitam reſtituit. In abnegatione verò
continua noſtræ voluntatis , præter peculiare
Dei auxilium, quod in cunctis noſtris actioni=
bus neceſſarium eſt, præſupponitur ex parte
noſtra quædam generoſitas & magnitudo ani-=
mi planè heroica, quæ ſe naturali inſtinétui,
e 1sn srqus

= = 2
—

nort,/
lahe
n
und⸗
Mhen
Vnun
horis
tne
Ul 6
. v⸗

me o.
Core

taun to⸗

grinte,
Ane,
Atennen
hille .
Ktent
Eumtwkr.
guehlt⸗
noliu,
eltangi,
pmilist
n h.
ollarnts
aun
Mrhe

nding

1 tel
mnnlort
Perit .
Pellii
konn,
r ah
un .
lutn
N

interioris homimis. 79
atque illi inclinationi ſe ſe opponat, quàâ quis=
que in obſequium propriæ voluntatis propen=
det.

JQSoSO- SO- 6- SoSO=
Caput XVII.

Exercitia abnegatæ voluntatis.

A Ttento quod abnegatio propriæ volun=
AA tatis tantoperè Deo ſit accepta, & me-

ritoria, vilum fuit hic adijcere quasdam
Praxes, inque reliquis anima Chriſtiana conſi=
mili modo ſe exercere poterit, ſi amore Dei
inardeſcat. Tempore prandij poſtquam de-
licati cibi appoſiti, tibique conceſſa facultas
ijs fruendi, abnegare poteris voluntatem tu-
am hoc aut ſimile guid. in corde dicendo. O
dulcifſime Ixrsu, amore tui hunc cibum non
deguſtabo. Eo in caſu quędam animæ piaæ
cibum quidem ori imponunt ad majorem
mortificationem, cum cibus pręſens & ocu=
lis objectus fortius moveat potentiam, ſed hoc
non obſtante mihil de illo ſumunt, quò pug-
nando contra ſenſualitatem gloriosé trium-
Phent. Pari ratione franges appetitum, cum
vinum cos, id eſt optimi coloris, odoris & ſa⸗
poris apponitur. Non rarò accidi-, te ſub
æſtatem hortum omnis generis odoriferis flo-
ribus confitum ingredi, & Ccaſualiter ab horeu=
lano, aut tuo collega floſculum amabilis oco:=
ris

90 ita Chriſtiana
tis impetrare, in cujus contrectatione nonnihil
oblectamenti habere poſſes. Quid hic actu-
rus? ut mortifices voluntatem tuam, dicito
ſaltem in corde. Amore tui ſuaviſſime Insu
qui in monte Calvarię amore mei teterrimum
fœtorem paſſus es, hujus floſculi odore dele-
Gtabili me privabo, sicque in terram proijce;
aut abſconde. Si contingat te intereſſe hone-
ſtæ compagniæ, ubi ad repellendum melan-
choliam licitâ recreatiunculà perfrui poſſes.
Hoc in caſu (modò decenter fieri poſſit) te
ſubducere poteris unà cum ſuſpirio ad Deum
in conteſtationem immolationis voluntatis
propriæ mortificatæ. Sin verô civilitas tuam
exigat præſentiam, neque citra notam ruſtici-
tatis te ab ſentare poſſis, ſic tibi loqui poteris.
Amore Redemptoris mei Ixsu Chriſtisnulla-
res hæc me perfundet gaudio, interim recogi-
tando amariſſimam Paſſionem Salvatoris, quò
ſiet, ut nullo capiaris gaudio. Pariformiter
diſcurre in aliis contingentijs

Caput MWIII.
De mortificatione proprij judicij

Nter cætera mala, quæ peccatum origina=
le invexit, & illud eſt, quod nempe intel-
lectus hominis corruptus ſit & ad malum
Propendeat: unde contingit illum in multi=
. genos

ſot
rdi
Adie
lte a

de cu
mep

ſtorig

ſcire

,
led

Werumn

lgbr

ue)

nn

Reck
Wc
talter
ſn
Am
one⸗
Hiore
(riyi

interlogis bomisis. 321
ani genos errores & defectus prolabi. Inde &
Ne drr inordinata prurigo ſeu deſiderium plurima ſci-
N endi cum præjudicie neceſſariæ ſcientiæ requi-
m iu ſitæ ad ſalutem animæ. Et quidem
trninmn 1. Cùm in conſeſſu Doctorum nonniſi
ee de curioſis diſcurrit, omnia que percepta inti-
4 oe mè plus æquo rimatur.
eteltton⸗ 20 Cum exceſſivè deſiderat fabulas, hi=
n ſtorias profanas, libros inutiles nec neceſlari-
i . os: aut ſcripta lectit at & curiosè diſquirit, quæ
of ſcire ſua nihil intereſt.
2d D 3. Cum quærit in vanis, curioſis, ridi=
Vvolu Culis & indecentibus cogitationibus oblecta⸗
lse mentum, quæ 4 phantalmatibus & extrava=
u Pantits brutalis facultatis (quæ dicitur vis ima-
ſhoedi ginativa) originantur, & quæ fideliter per quin=
ogulu ue ſexus exteriores promovetur, à quibus
ne ſpecies refum omnium ſibi placentium em-
ei endicat. Fæ extravagantes cogitationes to=
Glum Kaliter deſtruunt hominem interiorem, maxi-
mẽé ſi id trahatur in conſuetudinem, suntque
41 ejusmodi vanè cogitabundi ſexcentis in ora-
tione cogitationibus diſtracti, nec cum atten-
nunone orare poſſunt.
di 4. Quum homo cogitationibus vindi-
cativis, alijsve circa temporalia occupatur-.
rißr Hæ & ſimiles pravæ inclinationes intellectus
. ℳ½ tui, mortificentur oportet: qued futurum,
ats ubi intelleétum ad aliud non applicris niſi ad
IH egnitionem neceſſariam aut laltem utileme
cs 4 F iſtiuse

822 Hpitas Chriſtians
iſtinsmodi objectorum, quæ conſiderata &
expenſa neceſſaria aut proficua ſunt ad æternam
beatitudinem; nec aliud addiſcas, legas ,ſtu-
deas vel auſcultes, quàm quod eſt ad ſalutem
animæ. In hunc ſcopum totam mentis aciem
intende, fabulas nugasve averruncato. In-
conſortio eruditorum nonniſi Deum ejus-
que honorem & obſervantiam mandatorum-
inquirito, & in id omnibus velis contendito,
cùm hac vitâà ſis extra omne periculum poſi-
tus. Quod ſi irrepant vanæ & inconvenientes
cogitationes, abijcito ſimulitque adverteris
& erige oculos tuos ad præſentem ubivis De-
um à nullo loco abſolubilem. Penſato, quàm
noxiæ ſint hujusmodi cogiationes, ubi volun-
tas in iisdem ſibi complacet, quôdque animæ
æternale & irreparabile inferant nocumentum.
Beſtiales/& carnales cogitatus non melius ex-
terminaveris, quàm per cogitatum infernali⸗
urpermarum ac damnatorum, quos vel uni=
cus ſolus cogitatus momentaneus cum oble-
atione, tartareis flammis exurendos Ehen
ſine termino tradidit.
Expendito quoque horam mortis incer-
tam, quæ propediem ejuscemodi moroſas co-
gitationes ſubſequi poteſt, expendito rigidiſ-
ſimum judicium, & finaliter æternam damna-=
tcionem.
Hic notandum venit quòd ad mortifica⸗

tionem intellectus plurimum einolumenti ade
V ferat

„*

Genta
Aetetoan
,Ernkn
Alren
entban
Nczo
Denn ei
UnCmunn
colenln
lvnh⸗
Oprerie
AOTeti
Cifulp
ae
raur
e
lneld
melu⸗
n in

unteriorie howesnis. 8
ferat abnegatio tenacitatis ſui ſensus, quæ in=
gens cert malum eſt. Nam ſic tenaces non⸗
aliud operantur, niſi quod volunt, in omnibas
Spiritum habent contradi ctionis. Ubi com-
munitas jubet dextrum, hic vult ſiniſtrum; ubi
nigrum, hic album z ubi corporis refectionem,
hic orationem; ubi orationem, hic vult labo-
rem. In omnibus ſui capitis eſt, cunctoruùm-
que agendorum exquiit rationes 5 pro velami-
ne malitiæ & ad excuſandas excuſationes in-
peccatis non poſſe prætenditur, cum nolle in-
cauſa ſit. Ejusmodi turbulenta capita, verius
Phantaſtas dixeris & lupæ deficientis habita-=
cula, quid non moliuntur clam & palam? ſanè
tales capitoſi paeis communis perturbatores
ſunt, suntque ordinarie præſumptuoſi, jacta-
bundi, amatores propriæ laudis, ſeditioſi
murmuratores, impatientes poſt ſalutaria mo-
nita, taxatores & exploſores ſuorum ſuperio-=
rum. Quod ſi exigentibus ſic demeritis in
illos animadvertatur, ſine mora contradicunt,
expoſtulant de injuria, plauſtra querimonia-
rum congerunt, in omnibuúsque fronte mere=
triciâ quæ neſcit erubeſcere, contradicunt:
Nihil denique tam recte factum, quod illo=
rum non vellicet iniquitas. Verum O anims

mea Chriſtiana ſuperiorum opinioni, in eo

quod apertè malum non eſt libenter cede, nec
contentioſum cum iis funem trahe, nec perti-
naciter iis obluctare. Obedi iis etiam in rebus
F 2 adia=

84 Vita Chriſtiane
adiaphoris ſeu indifferentibus, ut ſunt tale ve-=
ſtis genus portare , hâc vià aut alid incedere,
Cantare & tacere, & erit obedientia valdè com-=
mendabilis. Obedi item in rebus difficilibus,
aſperis & duris, & erit obedientia perfecta-
obedi denique ſuaviter ſine murmuratione, &
ante rrni obedi amorosè, ex amore ſcilicet
ejus qui amore noſtri factus eſt obediens usque
admortem crucis. .
Multi inveniuntur, qui quamvis operibus
ad extra votum obedientiæ impleant, attamen
oſtendunt mu tis ſignis ſe ad hoc involunta-
rios: nec voluntatem ſuperioris perficere cu-
piunt, ſed ut ſuperior juxta voluntatem eorum
lubeat, exoptant: alioqui obmurmurant atque

ſe exculant. Iſtos ſanè præſtaret obedientiam

non voviſſe, eò quod votum illis laqueus dam-
nationis factum ſit. Et de hujusmodi homi-=
nibus vix ſpes eſt, quod proficient in virtuti⸗
bus: quia murmuratio, præſertim habituata,
eſt unica filia deemonis infernalis, cui cuncta
paſcere monaſteria commiſit, quam iſti ſibi
deſponſarunt. Et qui Pręlatis ſuis amarulen=
ter obganniunt, diabolos incarnatos verius
quàm homines nuncupaveris. Igitur mur-⸗
murstionem ex diſtorto proprio judicio ortam
ut deæmonem fuge, & ſi quando aliquos mur=
murare audieris, coneris illos divertere ad alia.
Oanima Chriſtiana præſervet te Deus ab
hocce maloI quippè arduum eſt hoc maluan
eli⸗

cliin

hota
Ane
MRe u
Celirin
medin
Hirpan
Mume

vicaci

larelſe
guiint
Nuſtn
Nanro
aere l.
umln
nanrh
hubent
Aed
fome
umen
Onnib
ud

nt re
inekr,
Valdeen⸗
Ctfclie,
heticr
tatioe,1
nole ſcli
eieniugn

isopeis
r,An
involua⸗
Alcerecl
Eemeofumn
nuranage
bedielen
beusc
nodihe⸗
in n
iani
. I
mallen⸗
4o Felii
rut and
Ccioon⸗
icten⸗
teral
elus
um

e⸗

interioris hominis. 2 5
eliminatu ac debellatu. Si verò ſimile quid in
te notares, conſilium meum eſt (modoô imi-=
tari non pigeat Chriſtum, cum eoque amo-
rose uniri) ut hanc capitoſitatem, aut potius
delirium & phreneſin funditus evellas: neque
medium efficacius ſuppetit ad vitium hoc ex-
tirpandum, ac in memoriam revocare, quàm
numeroſam catervam malorum es animi per-
vicacia poſt ſe trahat. Unde enim quæſo tot
hæreſes, diſcordiæ ac errores quàm plurimi.
qui in tot hodie Regnis, Rebuspublicis ac Fa-
miliis graſſantur, quam ex immort ĩficatione
noſtri judicij. Ac quemadmodum Matri cui=
piam proprius infans, licet turpiſſimus, plus
Placere ſolet, quàm alij aliarum matrum filij,
quantumvis formoſiſſimi: ita homines ſæpe
naturali ducuntur & abripiuntur affectu, quem
habent erga certas opiniones & proprias „
adeò ut quantumcunque ſim monſtroſæ & in-
formes quod plerumque ſolet accidere ipſis
tamen videantur præſtantiſlſimæ, & idcircò
omnibus aliis pręferendæ. Et hinc orta eſt &
oritur quotidié tanta doctrinæ novitas & ſin-
gularitas, & cum ipſa tanta confuſio pernicio=
ſiſſimorum errorum, quantam in omnes orbie
Partes diffulam videmuss dolemus, lugemus.
„C nſidera O anima, te non excellentiſ-
ſimo ingenio Præditam, alios quoque donaos
ingenio, plus oculos videre ac oculum. Qua-
ge captive intelletum tuum in obicquinm la-
F 3 nio-

86⁶ Vita Chriſtiana
nioris partis, ad exemplum Chriſti, qui aduſ-
que trigeſimum annum parentibus ſuis ſubdi-
tus fuit, & tametſi mundus eo excellentius
non haberet ingenium, nihilominus voluit-
exemplo prælucere & mihi & tibi, ut ſequa-
mur veſtigia ejus, ut non ſimus contumaces,
ut privatum judicium, aliorum non antepo-
namus, ſed ſuhmittamus judicio.
Quemadmodum enim fractà vel loco
motàâ præcipuàâ horolegij rota, mox etiam tur-
bantur inferiores rotæ, nec earum motus am-
plius ordine & debità menſuràâ cietur, nec ho-
ræ ſignum tempore ſtato auditur: non ſecus
perturbato hominis intellectu qui eſt ſuprema
ejus potentia, mox omnes aliæ potentiæ in-
feriores perturbantur. Ex intellectus enim
exceſſu in intelligendo, ſequitur exceſſus vo=
luntatis in volendo. Exceſſus item potentia-
rum executivarum in operando, & tota homi-
nis harmonia & concentus ille operationum
tam internarum quàm externarum confundi⸗
tur. Quocircà ob hanc & multas alias ob
cauſas 5 eo conatu mortiſicando intellectui e-
jusque judicio inſiſtere debes „ quo invictus
quispiam belli Dux expugnando alicui muni⸗
tiſſimo propugnaculo inſiſtit, à quo civitatis
ipſius, aut totius Regni expugnatio pendet.
Cumque ab intellectu ſeu judicio & voluntate
deriventur omnes animæ noſttæ affectus, eam
ob cauſam ut obturatis fontibus præcipuis a-
quæ

ub

Ande

e
Fibt
vtti
ic

ue

an

De

X
IVe
tn
ech
nlnen

ſie re
fulien
enr
fml
atut
mar
ſun;
dber
chlel

A

guadl
ici
Ndatnu
it
,lan
Tkumns,
ol me

Ae

Miml⸗

anterioris hominis 87
quæ largiter fluentis, confeſtim etiam omnes
rivi promanantes exſiceantur: ita pariter ex
mortificatione ſeu abnegatione voluntatis ac
judicij proprij , abnegatio omnium aliarum
paſſionum & affectuum in anima noſtra re-
gnantium procedere ſolet.
Caput XIX.
2 . . 1˖⸗ .
De mortificatione inordinati
appetitũs in ſuis II. Paſſionibus ſeu
motibus animi.
Atura corrupta generis humani ratione
peccati originis, habet in parte inferiori
ſenſum & appetitum ſenſitivum unà cum
11. Paſſionibus vel motibus animi, non parùm
kominem in profectu vitæ Chriſtianæ remo-=
rantibus, de quibus cap. 15. actum eſt.
Certum eſt, ut quis prudenter judicet 5
quod debeant removeri obſtacula paſſionum=
quæ removentur per virtutes morales: quia
qualiter quis affectus, taliter judicat. Ex-
plicatur familiari Exemplo. Idem porrigatur
vinum ſano & febricitanti, Ille rectum fert
judicium, dicendo vinum bonum ; hic atte=
ſtatur oppoſitum, affirmando malum eſſe, &

amarum. Ucqde diverſum hoc naſcitur judi-

cium? Ex eo, quod ſanitate gaudens guſtum
habeat purgatum, febricitans verò alteratum »
ac bile infetum & amaritudine, ideéque res
amaras judicat, conformiter ad malam quan
F 4 Patitur

9⁸ Vita Chriſtiennes
patitur diſpoſitionem. Sic pariter fit paſſio-
natis. Igitur nunc ad maiorem inſtructionem
ſpecialia media dabimus ad amolienda teterri-
ma paſſionum monſtra ac portenta, quæ miſe-
zos mortales veltrahunt ad interitum, vel im-
maniter torquent & atfligunt, omnique cor-
porali & ſpirituali ſolatio deſtitutos relin-
quunt.
Solet paſſim Appetitus ſenſitivus in duas
ſecari partes concupiſcibilem ſc ilicet & iraſci⸗
bilem, de quibus ſupra actum Cap. 15. In
concupiſcibili ſequentes ſunt paſſiones. I. A⸗
mor. 2. Deſiderium. 3. Odium. 4. Invidis
aut zelus cœcus. 5. Immodicum gaudium.
In Appetitu irraſcibili ſunt t. Spes inordi-
Rata. 2. Deſperatio. 3. Audacis. 4. Timor.
F. Ira.
His motibus animi ſubiicitur omnis ho⸗

mo, & licet hic vel ille à quibusdam immunis

ſit, non tamen ab omnibus. Hic enim infe-
ſtatur exceſſivo & inordinato amore, ille in-
gidia, hic it4 alter deſperatione: vixque ul-
lus reperibilis, qui non exerceatur à ſuo tor-
quente diabolo, quſque ſat negotij ipſi faceſſit
ut expugnetur ac de eo reportetur victoria-.

Auisque patitur ſuos manes Ein jeder hat ſei⸗

nen Plags⸗Teuffel. Ubi
Adverte hos animi motus ex ſe non eſſe
peccata, ſed dici imperfectiones, quæ ſunt al-
Hicimenta ad peccatasfadices ex quibus pecca
T ta

Ulri
umo
1
Aualit
nidus
turde

tum,
tranſt
ote⸗
eylen
petlanu
yere
4
leir
ung
a
guDe
wohro
ent
u

tte Ms

ecinem.

Eendhkn⸗
tl, e 1
tuin, Nen
Unniſee
liunn u
einigtd
icet Eii⸗
4pe Iſ.
ones 1
. Ion
gnncn
Hpes M
4 Tm

on?
um iN.

interioris hominis. 9299
ta & vitia profluunt, intérque omnes præva=
letamor, in quo etiam reliqui motus fundan-
Cure
LIt verò Chriſtiana anima nôris, qui &
qualiter his motibus reſiſtendum & qui paſſio-
nibus animi dominari queas, cape quæ ſequun=
tur documenta.
Primò quantùm ad amorem inordina-
tum, evaneſcet ille, modò expenderis, illum
tranſitorium eſſe animæque damnoſum, ut-
pote amori Dei directe oppoſitum, & modò
evitavetis occaſiones, tibique non fideris cum
perſonis diſparis ſexus nimioperè familiariter

converſari.

2. Deſiderium hàâc ratione edomabis, ubi
idipſum ad primam advertentiam reſecueris,
neque ullatenus conſenſeris, conſiderando
quàm gravia mala expletionem pravorum deſi-
deriorum comitentur in corpore & anima, &
qui Deus in ejusmodi animadyvertat temporali
probro ac ignominiâ in hoc mundo, & pôſt
æternâ damnationc, niſi ſeria & vera ſubſequa-
tur pœnitentia.
3. Ab odio & mala voluntate liberaberis
à Domino, ſi nonniſi peccatum oderis &
quidquid peccaminoſum eſt z aſt homines, ut
imagines Dei dilexeris.
4. Eatenus Invidiam fuperabis, quate=
ns recogitaveris, ut mihi nolo invideri, ſic &
aliorum nolo wider⸗ proſpgeritati, cuùm n0d
tibt

90 Vita Chriſtiana
ctibi non vis fieri, alteri ne feceris.

5. Gaudium moderabis, recogitando ,

gaudia mundi fugacia & momentanea eſle, &

quod poſt gaudia luctus. Ex altera parte cœ-

leſtia gaudia eſſe interminabilia, quæ lugenti-

bus & non ridentibus præparata. Peati qui
lagent, queniam conſolabuntur. Matth. Cap. 5⸗

6. Immodicam triſtitiam declinabis pe-

tendo conſilium à Spirituali directore tuo, quN
ratione animæ tuæ deſolatæ mederi poſſis, nec
aliam ob cauſam triſteris, quàm ob vitam pec-
catis fœdatam, quibus ſummum bonum mul-
coties offendiſti.
7. Spem temperabis in Domino ſoluùm
confidendo, non in hominibus, in quibus non
eſt ſalus, ſed confuſio & improperia-
32. In deſperatione animique abjectiene
apprehendito ſcutum infinitæ miſericordiæ
Dei, quæ præponderat attributo juſtitiæ divi-
næ, cuùm Deus ſit pronior ad miſerendum-
quâm puniendum, & recogitato non eſſe ma-
jorem fatuitatem deſperatione, cum Deus no=
lit mortem peccatoris, ſed ut convertatur &
vivat.
9. Non meliùs edomueris audaciam, aut
Verius temeritatem & præſumptionem, quàm
reminiſcendo quàm gravia illos manſerint ma-
la, qui plus æquo audaces in ſuis actionibus
extiterunt.
I0, Ad repellendum vanum timorem &
eru⸗

bel
4 4
Nin
letis
Penſa
cota

ram
Xten
bemte
damt
neiſe

Dyuren
cdh

nineh
Eelhye
1
Mn
Pute

Icu
wn⸗
Um
Ni
In
co
N
beiz,
cia
Cle
Ui

ne Keern
ogendo⸗
meick,1
epmn
lielg⸗
1, M
rtkec
eelatii⸗
eliohe⸗
Pu
hotunt

laſcin
glbun
.**
ete⸗
ie⸗

ultricibus gehennæ
manc patæ ſint, niſi ob reticentiam unius al=-

interioris bominis. 91
erubeſcentiam, timor Dei ſalutare pharmacum
eſt; quippè Deum timenti omnia cooperan-
tur in bonum. Sique ruſtico pudore mole-
ſteris, præſertim in enarratione ece atorum,
penſato fatius eſſe aliquid confuſionis ſubire

coram unico homine, quàâm in die Judicij co-

ram univerſo mundo confundi, & inſuper in-
æternum damnari. Ah quàâm multi ſuccum-
bentes huic paſſioni hac in re irreparabali ſuo
damno errârunt, & ſingulariter perſonæ fœmi-
nei ſexûs, quæ ſæpenumerò poſt mortem ap-
parentes, faſſæ ſunt, quod non alia ex cauſa-
ſlamcmnis ſine fine arſuræ

teriusve peccati ortam ex timore & pudore.
Erubeſce ergo O Anima mea intempe-
Rtivam erubeſcentiam tuam & præpoſterume
pudorem,
II. Ad Iram quod attinet, profetò pe=-
riculoſiſſimum eſt vitium. Quid enim iratus
non audet, etiam ſi vitam prodigere debeat 2
Et multa irati facimus, quæ ſani mente ne co-
gitare quidem auderemus. Liberaberis ab
Ira, ubi in memoriam revocaveris mala cum⸗
corporis, tum animæ ad eam conſequentia.
Præterquam enim quod corpus notabiliter la=
be actetur & alteretur ad infirmitatem usque,
etiam anima pluribus coinquinatur peccatis.
Adhæc conſidera informem faciem irati, quàm
turpis ea ſit & procul ab omni decore. Præ-
G G½ terxee

92 Vita Chriſt iana
terea obijce oculis tuis manſuetiſſimum JE-
SIIM, ejusque doctrinam, quam cunctos do-
cuit hiſce verbis Matth. cap. 11. Diſeite à me
quia mitis ſum & humilis corde. Iltque paucis
totum expediam. Ad amaros animi facile el⸗

ferveſcentis motus ſi te moveri ſenſetis mox

prolem illam ſpuriam in cunis ſuffoca, ne in-
valeſcat. Principiis obſta &c. Implora
ſubſidium Spiritus Sancti, eum humiliter de-
precando, ut vires paſſionibus reſiſtendi im-
pertiri dignetur, sicque ijsdem dominari ac ti⸗
hi ſubjectare, atque ad dictamen rectæ rationis
tegere valeas. Et hoc eſt pro æterna patria
pugnare, hoſtes illos inteſtinos, qui nos ab
æternæ patriæ poſſeſſione avocant, proterere.⸗
Petes. Quantiſper contra vitium aliquod
pugnandum ſit? Reſpondetur, tantiſper con-
traid certandum videri, dum ſic debilitetur-,
ut ſimulatque ſe exerit ac prodit, facili negotio
ĩpſum ſtatim rationis clypeo retundere ac ſub-
ilcere queas: neque eo usque exſpectandum
ut nullam prorsus paſſionem vel repugnanti-
am in te ſentias: ſic enim nunquam fem con-
fecdtam baberes, idque Angelorum potius eſſet
quàm hominum. Satis eſt ergo, ut vitium⸗
hoc vel paſſio nullam amplius tibi moleſtiam
exhibeat, nec multum negotij faceſſat, ſed ſta⸗
timatque ſe exerunt, ipſa diſpellas , & levi
negotio à te reijcias. Ac tum fas erit ad aliud

vitium expugnandum tranſire. Si quando
autem

1 Mute

Clln
n
upt
R
Uln
. W
d
i
0
kor
pl
.
t

nmn 5
unanco⸗
ie
iehun
imtcke
eneidn
Poe⸗, e;
ypin
umiir⸗
eud
nilanit
Cetuin
et
i t
Nelit
naligh
her
ltem,
irgen
Neal *
Anlin
ghante⸗
ein⸗ (O.
tlus
tiun⸗
Cefu
ll⸗
gN
14l
nh⸗
e

interieris hominis. 9
autem à vitio aliquo tentaris, contrariam illi
virtutem, quantum quidem tibi poſſibile erit 5
exerceas oportet: hac quippè ratione inimi=
cum noſtrum, & in nulla non virtute profe-
Ktum inſignem facies.

Caput XXA.
De mortificatione omniumssen-

ſualitatum, omniumque inordina-
torum amorum ad homines.
Uum abuſus ſenſualitatum homini Chri=
ſtiano maximoperè noxius ſit in profe=
ctu ſpirituali, eæ mortiſicandæ ſunt con=
formiter neceſſitati naturæ ejusdémque imbe-
cillitati. Hæc porrò ſenſualitas principaliter
in tribus conſiſtit. Et primò quidem in vo-⸗
luptate quæ quæritut in mollibus & eleganti=
bus veſtibus, in lectis mollibus, in cexquiſitè
& lauté apparato cibo & potu, ac demum in
omnibus, quæ voluptatulam aliquam cauſare
hoſſunt. In quibus vide-ſis, ut iis utaris con-
formitet ſtatui tuo, neceſſitati & debilitati na-
turæ, nullam quærendo voluptatem; qu4 ga=
tione ejusmodi vetita non ſunt. Si verò uſus
eorum ſiat ex motivo ſenſualitatis, cujus S. A-=
poſtolus Paulusmeminit in ſua Epiſt. ad Rom.
cap. 13. I4. inquiens: Carnis curam ne fe-
ceruis in deſigerus, catenus illicita ſunt, opſtânt-
G 2 dae

2

94 Vita Chbriſtiana
quie Chriſtianæ vitæ. Voluptas quoque non
minus eſt in vanitatibus & inſolentia cogitatio-
num, verborum & operum, vanmiloquiorum
& ſimilibus quæ refrenanda ſunt.
Omnia verba tua pondus habeant, sint-
que ad ædificationem proximi.
Vis ſapiens dici, pauca & meditata lo-
quare.
2. Conſiſtit ſenſualitas in deſideriis va-
norum titulorum, laudum, humani favoris,
jovialis compagniæ, ac in omni vanitats ſe
Senſuum per complacentiam in rebus pulchris

earumque viſione, in auſcultatione verborum

ridiculorum in olfactione odoriferorum, in
guſtatione bene ſapidorum palato arridentium
* /
eſculentorum & poculentorum, inque conta-

Qu mollium, titillationem a iquam adferenti-

um & c. de quibus jam paulèò ante actum eſt.
3. Conſiſtit ſenſual tas in curioſo appeti-
tu veſtium affabre confectarum, pretioſorum
mobillium, ſubtilioris & candidioris telæ, ex-
ornati conclavis, artificioſarum picturarum &
ſimilium, in quibus curioſa ſenſualitas aliqua-
Iiter ſaturatur, vanumque gaudium reperiri
poteſt.
Onmnes hæ ſenſualitates conſimilesve, ut
in cachinnis, in ſermonibus otioſis, in com-
moditatibus & ſolatiolis naturæ, quæ ex vo-
lIuptate appetuntur, mortificationis baculo re-
pellendæ ſunt, utpote remorantes hominem
in

u
ſu
öm
t, v
tth.
ntis/
nes ſe
Gerot
Etort
lolen
en
Uln
iire
ern
len,
n
in
Tun
nol

ige

nele non
ncchtro⸗
hogummm

enl N
neltul

eſcettte
1 Huon
Anlat,
Dulhu
tvorunn
romn, i
igentimn
le (O
Worer

Vud
A
keyeni

lepe
. 6
N N
Nirn
in

interioris hominis. 9 5
in via virtutis: ctenim illæ cuncta exercitia
ſpiritualia reddunt faſtidioſa, & in cauſa ſunt-,
quò minus quis guſtum ex ijs ſrunlen hon⸗
riat, ut S. Apoſtolus Paulus teſtatur I. ad Co=
rinth. 2. Animalis home non percipit es quæ spi⸗
ritùs ſunt. Accidit quidem interdum homi-
nes ſenſuales apparentem quandam prælefetre
devotionem; ſed ea falſla, commentitia & de-
ceptoria eſt, cum nonniſi ex naturali propen-
ſione ad probitatem & amorem, ortum ha-
beat, quimque meliùs vocitaveris humanam
inclinationem quàm pietatem & quantumvis
hujusmodinonnunquam à Bonitate divina im-=
petrent gratiam excitativam ad veram preta-=
tem, ad amorem Dei, ad notjtiam ſui, ad de-
plorandum peccata, equidem neſciunt tali eæ⸗
imio dono uti ad profecdtum animarum ſua=
rum, eum eæ gratiæ plus illis per abuſum dam-
noſæ ſint quàm proſficuæ.
Tu igitur, O Chriſtiana anima omnes
jam memoratas ſenſualitates mortiſicare ſtude:
quia devotionem & ſpiritualia exercitia inſi-
pida reddunt & difficilis. Oculos tibi ſolum
ad neceſſaria & utilia videnda conceſſos, ſo-
lum in res neceſſarias vel utiles videndas in-
tende. Fœminas, præſertim formoſas &
comptas, absque manifeſtâ neceſſitate ne vi=
deas. Minushoneſta coram te proferentes,
ſuge. Amatoria carmina, & verſus aliquid
impuri redolentes, licet ſcitè compoſitos⸗ &
6 4 can-

96 Vita Chriſtiana
cantilenas ſæculares a quocunque canantur,
penitus reijce. Verbajoculatoria & narratio=
nes ridieulas, aliqque riſum moventia non au-
dias. Rumoribus ſæcularium rerum & inu-
tilibus novitatibus, quæ ad tuum ſtatum non-
pertinent, nequaquam intendas, Dertactio-
nibus & murmurationibus nullo modo aures
Præbeas, & eas importunè, opportunè com-
peſcas. Laudationes tuas & omne genus ad-
ulationis audire contemnas. Odoratum mor-
tificabis, ubi neceſſe fuerit ad Animarum ſa-
lIutem graveolentiam ſuſtinere, eam fortiter-
perferendo, nec propter hanc officia charita-
tis omittendo. Ad Guſtum quod artinet, de-
licata fercula, dum honeſtè potes, ne admit-
tas, & cibos elige minus tibi ſapidos, magis
Viles & communes, & nunquam comede ad
ſatietatem. Tactum moderabis, in veſtibus
ac lecto mollitiem non quærendo, nihilque
tangendo niſi neceſſitas aliud poſtulaverit.
Conſimili ratione inordinatus amor erga
homines mortificandus eſt, quos non aꝶter-
diliges niſi in Deo & propter Deum , & quia
ſic jubet Deus, nec non propter virtutes & ſa-
lutaria documenta quibus alios erudiunt, hac
tamen cum cautela, ut amor hic ſale diſcretio-
nis reſperſus ſit, ne ullatenus obſtet amori di-
vino.
Tres dantur am ores, mundanus, natura-
lis & rationalis. Amor mundanus non aliud
inten-

Cnntur,
nt
aN⸗
Un A
u
Dencke
node
tuntan⸗
gend
Aunun
mancg?
fortit
chans
rine’⸗
e in
ding
wede
Neſis
uliß⸗
en

Nur

iter
Ai
68 H
vat, 0
lt⸗

m;⸗

Ms.
.7,
,id
glel⸗

interieus hominis. 97
intendit quàm complacere mundo,- & amor
hic operatur plurima opera peccaminoſa purè
ad placendum mundo: operatur pariter plu-
rima hona non tam ad placendum Deo, quâm
mundanum honorem, & fugam probri tem=
poralis. .
Tale etiam genus hominum non rarò
romptum eſt ad committendum multos de-
EArs imperfectiones. Quid dico imper-
fectiones? ad omittendum multa bona actus-
que virtutum, ſimulantes ſe cum Catholicis
catholicos, cum Lutheranis lutheranos, cum
Calviniſtis calviniſtas, in omnibus ambide-
xtri ſunt & ſciunt ſervire tempori, idque non-
niſi quò à mundo reſpectentur & non incidant
in opprobrium mundi: cumque mala decli-
nant, & opera bona exercent, id alio fine non
fit, quàm ut placeant hominibus. De quibus
Pſalmographus ait Pſal. 52. Deus diſſiravit oſ æ

corum qui hominibus placent: confuſi ſunt, quontame

Deus ſprevit eos.
Amor naturalis eſt ille, quo nosmetipios
amamus aut amicos noſtros, & cognatos, Pa-
trem & Matrem, fratrem & ſororem, aliéòs-
que familiares, & amor ille reprehenſione di-
gnus non eſt, modò fuerit difcretus, & per-
eum ametur homo purè propter Deum & vir-
tutes quibus à Deo nobilitatus. At verò ſi amor
adeò intenſus ſit & exceſſivus, ut amaſius am=
antem per imaginariam præſentiam in oratio=
G ne

98 Vita Chriſtiana

ne ſua diſtrahat, tali in calu, amor ille inornr:
dinatus eſt, multumque vitam Chriſtianam iu
retardet, & vel ideéò mortificandus eſt. Quod (et
ſi autemi dilecti præ ſentis per imaginationem om
diligentis occurrat ratione ſuarum ſalutarium (
inſtructionrnum , animæque utilitatis, tum ey
amor ille inordinatus cen endus non erit. nn
Amor naturalis exhibendus eſt, æqu?s o
inimicis ac amicis, nihil in illis odio habendo
præterquam peccatum. Etſi Deus revelaret *
à te abdicandum eſle amorem naturalem , icGd
que ad ſuum beneplacitum, homo tum con- De
formiter voluntati divinæ vitam aget, séque
ipſum vinc et, ut Abraham Gen. 12. generosè d
ræſtitit, amore Dei paratus ad mactandum
umfilium & Deo immolandum.

Amor rationalis fundatur in virtutibus a-
liorum eorumque probitate & bonis operibus
Chriſti & SS. Sique homo ritè ea ad truti⸗ (AM

nam rationis revocaverit, ad amandum illos cali
à ratione quodammodo compellitur. Ex qu- &
habes, quod nonnulli ſuapte naturâ ſtimulen- (NI1
tur ad Deum ſummum bonum proſequen- r
dum, & amoroſos erga ipſum affectus oſten- co
dendum; quin & ſanguinem pro ipſo fun. qmnn
dendam. At nihilominus fieri poteſt, ut- com
amor ille ſit naturalis citra energiam veri amo- Eli
ri=, & absque gratia Dei. Ea propter nemo *
fini ſidat in devotione ac amore ſenlſibili etiam 8

cumi efluſione lachrymarum qui & nonnun-
. quam

le nor⸗
hinum
el,
giutonn
unur
atis,
geri⸗
labdh
leſet
Hen,
Wmn C.
Ere
Veelc

Anun.

ri ⸗

Oheltu

A N.

um
0
mlen⸗

Negnen⸗ 4

6Oler

D

1 1 1
im
Mu.

interioris hominis. 99
quam reperitur in hæreticis.) Nam quanto
magis homo ſibi morietur, tanto magis Deo
vivet, tantôque magis meritoria erit obſerva-
tio mandatorum Dei, conſiliorum Evangeli-
corm, & denique tanto magis participabit
de amore Dei. Ad quem omnis dirigenda-
unà cum mortificatione omnis inordinati
amoris.

B00- O6. 50 ₰ S0- SSO-
Caput MI.
De mortificatione omnium in-
ordinatarum Inclinationum ad

peccata venialia.

Icet homo ratione ſuæ infirmitatis & in-⸗
natæ fragilitatis omnia peccata evitare
non poſſit, attamen poſſibile eſt mortifi=
cari pravos affectus ad ea, & multùm intereſt,

caſum inter in peccata venialia ex infirmitate;

& inter ex affectu. Is peccat ex infirmitate
ſeu fragilitate, qui ſuâ ſponte & ex ſe (ubi ſo-
Ius relinqu itur) nullum peccatum admittere
cogitat, neque quidquam agere, quod Deo ali-
qualiter diſplicere poſſit, ut ſunt verba otioſa 3
com placentia ſui ipſius, delicatio comeſtio
& bibitio, vanus honor, loquutio contra ve=
ritatem citra diſpendium proximt; ſed cuùm eſt
in aliorum contubernio, in ejusmodi labitur
peccata venialia, quæ ut primùm aancrci ea
etc⸗=

100 Vita Chriſtiana
deteſtatur, dolétque de omni illo quod divi-=
næ ſcit majeſtati diſplicere. Di untur autem
peccata venialia, eo quod commiſla præhabi-
tà diſplicentiâ facilè veniam mereantur.
Jam verò non ex fragilitate ſed ex affectu
peccare dicuntur venialiter, qui ſolus & ab-
ſtractus ab hominibus occaſionem pure quæ-
rit, non quidem explicite & formaliter ad
peccandum, ſed ſelùm ad oblectamentum ali⸗
quod: E. G. ſi deſideret ſocietatem ad ridene
dum & jocandum, ad confabulandum & lu-
dendum , ad bene comedendum & biben-
dum, ad audiendum novos apologos, ad ha-
bendum novas & curioſas veſtes. Talis in-
pe ccata ven ialia labitur ex affectu & ſuNò culpàâ,
quia occaſionem peccandi quærit. Hæ pra-
væ inclinationes ad occaſionem, in homine
Chriſiiano mortificandæ ſunt, & non mortiſi⸗
Cans ſe in illis, ſciat, peccata venialia non re-

miſſum iri, tametſi frequenter ea conſiteatur

& ſubijciat clavibus Eccleſiæ. Ratio eſt: quod
cx corde de ijs non doleat, nec verum propo-=
ſitum ea impoſterum cavendi habeat, cum af-
fectum & inclinationem ad ejusmodi occaſio-
nes, cauſis peccatorum vemalium deponere
per media competentia non ſtudeat. Neque
talis ullum in virtutibus progreſſum faciet-
cum omnes quas elicit operationes, imper-
fectionibus admixtæ ſint, neque grati quà à
Deo donatus, ut oportet, utatur. 4
Qui⸗

n.

ſidul

R
6dece
dor⸗
tand
pert
idne
ſionn
caul.
lalk
it⸗
ine
Rerc

Neth

tidi

Up
.
Ce
W

4

oln
ibr Aen
kerki
uu.
gerde
ſolukt
Hue
Unl
enunn 1
1 Ne
um
E biti
, ,
Tls

ſe ir
pornin
Woti

noIk.
volital

..
1 i
lohh
Gen
N
“ 1

1i

interioris hominis. 10 7
Quid igitur facturus? Perfectam averſio-
nem concipiet ab iſtiusmodi occaſionibus, in
quibus ſuàâ ſenſualitate perfruitur, immori ſibi
debebit, quò pergeptâ gratià reétè utatur, &
absque permixtione malorum operum, ſua
bona opera ex amore Altiſſimi perficiat, cogi-
tando non poſſe dici opus perfectum, ubi im-
perfectiones adhærent. Ex quo habes, niſi
abnegatio fiat pravorum affectuum & propen-
ſionum ad præfatas occaſiones, id ipſum in-
cauſa eſſe, quod reliqua opera, licet de ſe fo-
rent perfecta, ex talium imperfectionum per-
mixtione imperfecta fiant Itaque non mo-
dò ferus Aper occidendus eſt 3Dh veruùm age e-
tiam, ut capias vulpeculas illas parvulas (ve-

nialia peecata) quæ depaſcuntur vineas. Om-

nes nævos, omnes atomos Deo diſplicentes
perſpice, ne importuna muſcarum cohors quid
tibi labis aut ſordium aſpergat: nec parvi fac
illa peccata venialia: Suadet enim Diabolus
iſta parva peccata ſeu peccatilla ut vocant, qua-
ſi diceret nihilum eſſe, quò per ea majora in-
troducat adinſtar Furis , qui parvulum
furem per feneſtram introducit, quò,
odſtium magnis
aperiat.

₰80

Capus

115

1701 ieæ Chriſtiana
JSSO 650 0 2 e 0660
Caput XXII.
De puritate animæ. per charita-
tem Unionem ſur cum Deo
deſiderantis.
Nimarum nulla ad veracem amorem
Dei, neque ejus Unionem pertinget,
quæ peccats mortifero fœdata eſt: nam
ubi quid fœditatis in corde latet, ibi puriſſi-
mus & Sanctiſſimus Spiritus Deus habitare
dedignatur. Proinde qui per charitatem ap-
petit unionem ſui ipſius cum Deo, ſtudeat o-
portet puritati ſuæ conſcientiæ per veram pœ-

nitentiam, vi cuius promoveatur ad efficacem

deteſtationem peccatorum cum propoſito de

cætero non peccandi, Deumque Creatorem,

Redemptorem & Conſervatorem ſuum eor-
dialiter amandi. De quibus Propheta David
loquens ait Pſal. 96. Qui diligitis Dominum,
odite malum. Ex quo habes pœnitentiam eſſe
filiam charitatis, cum eadem nos excitet ad
deteſtationem peccatorum ut offenſarum Dei,
eâque deteſtatio radicetur in amore DEI,
per quem unimur Deo, & unus quodammodò
cum ea Spiritus ſumus. Idcircò homo volens
perſiſtere in charitate, præ primis animam ſu-

am mundabit ab omnibus maculis & ab omni

eo, quod repugnat charitati: omnes pariter

occaſiones ad ea ſollicitantes ſollicitè ac diſe **
A

Et cayebit.

ne
eectr

HNinn

W
jt⸗
latn

A
tlilie
to,
A
Verta
it
na

—

Kus
un
ſmn
ſi
Mln
Ne
coll
ſtun
Uru

len

66

Churr⸗
n De

enn MN

2
entcdh,

Na n

ibi es

us hu
fitaten,
ſtucet⸗
lerum
Aaen
ſ E

etotenn

ol
hen D
Dpnn,
Miam 4
AiCia
uumnd

e D

Cummm,
10
nimm
Lbn
eil
nhe
4

interioris hominit. 1e5†
Ad perfectam quoque puritatem neceſ-
ſum eſt purificari à peccatis venialibus, quæ
licet non diſſolvant amicitiam Dei, equidem
minuunt fervorem charitatis, ſternuntque vi-
am ad peccata gravia; prout confirmat ſapiens
Syrach Eccl. cap. 19. Qus modica ſpernit, pau=
latm decidet.
SS. Patres in Eremo ſic diſcurrebant de
caſtimonia, quod ſicut ſacies non eſt aſpecta-
bilis in aqua turbida, nec in ſpeeulo macula-
to, ita anima contemplando Deum videre ne-
quit, niſi mundata ſit ab omni inquinamento
peccatorum. Hinc anima Chriſtiana, ut ſis
habitaculum Dei, puritatem cole, quò Deum
ejusque myſteria ſuo modo videre poſſis: ete=

nim anima ſic pur ficata Deo acceptabilis eſt 5

& in ea charitas Dei, prout ipſa veritas Chri-
ſtus luculenter aſſerit, Matth. cap. 5. Beati
mundo cerde, quomtam spſi Deum videbunt: vide-
bunt, inquam, hic in terris per fidem, ſeu per

ſpeculum in ænigmate: tunc autem à facie ad fa-

ciem. Quo igitur magis anima hic in terris
mundabitur, co major lumine gloriæ in ordi-
ne ad intuitivam viſionem & fruitionem Dei

confortabitur. Et ea de cauſa Anima Chri-

ſtiana in hoc omnem induſtriam ſtudiumque
collocabit, ut quanto vita longior, tanto ma-
jor mundities ſit cordis, & hoc pacto Deo u-
niatur. Nam exploratum eſt, ad hocg ut res

vilis nobiliori uniaturrequiri, ut prius à ſotdi-

bus

104 Vita Chriſtiana
bus & ſcoriis expurgetur: Non ſecùs, ad hoe
ut anima nobiliſſimo bono, quo nobilius cœ-
lum & terra non habet, nimirùm Deo unia-
tur, neceſſarium omninò erit, ut ab omnibus
maculis etiam minimis abluatur. Quam ab-=
lutionem non melius feceris quàm per aquam
humilitati & contriti cordis inSacramentoPœ-
nitentiæ. Quàâ verò ratione meritoriè pœni-

tere poſſis, edocebit te liber meus inſcriptus

Schuel Chriſtlicher Volltommenheit / ſeu
Schola Chriſtianæ perſectionis, in quinta In-
ſtructione primæ partis, num. 12.
Notandum hic venit, quod ſicut putefa-
Qsa lintea & nullis uſibus apta, human arte
ita conteruntur, ut ipsâ contuſione in candi-
diſſimam „ maximeque perpolitam chartam
convertantur: itaquoque impurum cor, ad
omnia pietatis officia inutile, ad divinæ gratiæ
influxum clauſum (utpote quæ non intrat in
cor ſubditum peccatis) ſi per penitentiam, &
animi dolorem conteratur, prorsus candidum
efficietur, & adeò politum, ut in eo ipſe Deus
legem ſuam inſcribat Si fuerint peccata ve-
ſtra ut coccinum, ait Iſaias, quaſi nix dealba-
buntur; & ſi fuerint rubra quaſi vermiculus,
velut lana alba erunt. Ecquis igitur hanc vir-
tutem Poœnitentiæ non toto corde amplectetur,
quæ adeò nobis neceſſaria eſt, ut ſine ea ſa⸗
lute æterna excidamus. Nihil enim coinqui-
natum intrabit in coœleſtem illam =
eru⸗

N

v4
euan

K.

Alm
Mech

nedr

dͦ

V

use
Prel
anj
blins

4

ſe
hrml
ſal

fum
in
muib

Aho
Plincee
Ded ue
b ohns
nd
d
toteſen

ilig

agin⸗

Harpne⸗
mn 4
i N
cHaa
(Ot ¹
neg
nint
tonmu
Ad

1,,.
thu
gee!
1 oii
ierii
⸗

interioris hominis. 105
Jeruſalem. Omnia autem inquinamenta ani=
mæ abſtergit & aufert contritio. Niſi pœni=
tentiam habueritis, omnes ſimul peribitis,
inquit ipſaveritas. Incumbe ergo pœnitens
anima exercitio contritionis, quo ejus ſalutari
medicamento bonæ valetudini reſtituaris. Et
nedum peccata mortifera 3 ſed & venialia tibi
diſpliceant: pro minimo enim peccato venia-
li quod per pœnitentiam non deletur, ut dicit
S. P. Auguſtinus, major in purgatorio ſubeun-
dus eſt cruciatus, quàm ſit omnis pœna vitæ
Præſentis. Verùm non propter pœnam pec-
cata deteſtari oportet, Ka Propter amorem»
ſolius Dei, quis ipſi diſplicent.

2SEEEAEe
Caout XXIII.
Actus perfectæ Contritionis.
6Co ſceleſtiſſima & indigniſſima creatu-
ra provoluta ante ſanctiſſimos pedes tu-
os, Deus & Salvator meus, confiteor-
& agnoſco, iniquitates meas ſupergreſſas eſ-
ſe caput meum „meque peccatorem omnium
raviſſimum, qui non ſum dignus, quem ter-
a ſuſtineat aut videam altitudinem cœli præ
ultitudine iniquitatis meæ: imò dignus, om-
ium infernalium tormemorum; quin etiam
dignior ipſis infernalibus Spiritibus; ut qui
horribilius inæſtimabilem tuum majleſtatem

H offen-

706 Vira Chriſtians
oflenderim. Veruntamen ſpero ac firmiſſimè
me ſperare profiteor de immenſa bonitate tua,
de miſericordia infinita, de mer tis ſacratiſſi-
mæ humanitatis filij tui, de effuſo ejus ſangui-
ne pro nobis miſeris peccatoribus, quos intet
ego Eheu! maximus & miſerrunus. Ideò
doled ex intimo corde, quòd infinitum bonum
meum offenderim & irritaverim. Pœnitet-
me, quod vel unicum peccatum admiſerim,

non ex metu ſervili mortis aut pœnarum ge-

hennæ ; verum ex amore tui; ac puriſſimo te-
ſpectu erga te ſolum, O ſummum bonum.
Ppondeo pariter firmiſſimè emendationem Vi⸗
tæ & morum, & in æternum me non amplius
eccaturum. Offero tibi in plenam ſatisfa-
ionem & remiſſionem iniquitatum mearum,
dilectifſimi filii ESII Chriſti acerbiſſimam
paſſionem, vitam, mortem & retioſiſſimum
ſanguinem. Sed cum malum Beclinare „bo-⸗
numque operari iine ſpeciali aſſiſtentia Spiri=
tus haud poſſim, ſupplico humillimè O San-=
Gte Spiritus, la gire mihi gratiam, ut in futu⸗
rum ab omni malo declinare, & in bonis ope-
ribus ad beneplacitum tuum me exercere Va-
leam. Amen.

keccayi; fateer; xec qus malé crimina ſeci,
Vllo ſucari peſſe colore, uts.

Capus

dhyer
yx.
un 5
En
rin
Miet
eno
Uulto

U

fle

n

ule

L R—— umnterioris hominiis. 107
At EiEEsSEn
Cyut XIe..
Ut Cenodoxiæ ſeu vanæ gloriæ

s exuatur affectus, exercebit ſe homo
mtos in profundiſſima humilitate.
rlit P. Auguſtinus in ſancéta ſua Regula ſapi-
ANEen à enter (criptum reliquit, qui bona opera
Gum? maxiiné periclitentur per latentem intùs

une ſuperbiam ſeu vanam gloriam, hiſce verbis:
m tu Superbis bonis operibus inſidiatur ut pereent. Qui-
tvem bus verbis innuete voluit, etiam bona opera
II vand gloriolâ infici, eimque ob rem cuilibet
R curandum ,»ne in operibus ſuis vanam affectet
neHς⅜ Lloriam: cum huiusmodi tantum abeſt quid
eAoͤn mereatur; ut etiam demereatur & peccet.,.
Memorabile eſt exemplum, quod in vitis Pa-
eh trum refertur de Monacho quodam, qui cùm
multos annos bonis operibus, ſanctisque ac
01 Religioſo convenientibus exercitiis ſedulò in-
ri ſitiflet, atque ideò magnum in Spiritu profe-
wbr Qum feciſſet, tandem vanéè ſibi in illis com-
M Hlacui, & inaniter gloriatus eſt. Unde fa-
en um ut illum in turpe peccatum cum caco-=
dæmone, in forma mulieris pulcherrimæ per
6 deſertum ſe errafe mentientis, apparente; De⸗
us prolabi permiſerit. Nam dum hanc nimis
facile & incautè ad ſe ingredi ſinit; pluribus
cum ea colloquitur, jocatur, quia & mannu
ℳ H 2 tangit,

108 Vita Chriſtiana
cangit, enſim veneno gliſcente capitur: cum-
que jam plenum ad cum illa peccandum con-
ſenii m dediſſet 2 & executioni dare vellet, ec-
ce ſub amplexibus ejus diſparuit, incondu4
voce cachinnans : O Monache, Monache, qui
te ad cœlos usque exaltabas, iam usqae Aad profun-
dum ahyſſi prolapſus es. Diſee ergo hodie, eum qui
ſe exaltat, humiliandum. Quibus verbis illum

Doœmon irriſiſſe videtur. Nec verò hic mi-

ſer ſtetit: nam, cùm hanc & ſubſequemem
plangendo, suique confuſione excitandâ no-
Rem exegiſſet in ſomnem: de reditu in grati=
am Dei deſperans;, ad mundum rediit , ubi
omnibus inordinatis appetitibus frena laxavit-
En quò perducat cenodoxia-
Jam dic, amabo ,„quoties non fit, ut bons
opera peragamus, oremus, jejunemus, vigile-
mus, Eleemeſynam erogemus; quæ opera de
ſe laudabilia eſſent, Deòque accepta Sed Eheu
per noſtri complacentiam, per modicum fer=-
menti totam maſſ m oper m inficimus, usque
adeò ut per ea plus peccemus- quàm boni ope-
remur, Deoôque plus diſpliceamus quàm pla⸗
ceamus. Proinde homo Chriſtianus exerce=⸗
bit ſe quotidiè in vera humilitate, & expendet,
quod ſi quid boni agat, gratiam illam bene a-
gendi non à ſe, ſed ab impartitore bonorum
omnium Deo derivari; ſine quo nihil eſt in-
homine, nihil eſt innoxum, & per conſe-

quens bonum opus ci acceptum ferendum eſſe.
Fun-

M.

Mu
utl
Av
ſtus

Ma

lus
Cha

lta
lmu
phe⸗
al
ſeo
äh
l

Mdo

hee
dun

ſur
ſun
ſ
I

ee

e⸗

n n
Can on
ſelae⸗
iou
uck,

Geuf

ehrkr
henn
ſlen
tunclk
inge
alun

N
8 N

umee
1s N
glo
am
eende
e
bt
Cr
A
. “
/

interioris hominis. 109
pundamentum omnium virtutum ac bo⸗
norum eſt humilitas, ſine qua omnia evigo-
rantur. Hæc delcribitur, quod ſit deſpectus
& vilipenſio ſui ipſius, eimque omnes Chri⸗
ſtus Dominus hiſce perſpicuis verbis docuit
Matth 5. Diſcite à me quia mitis ſum & humie
lis corde. Quàmque neceſſaria ſit ad perfectam
charitatem Dei, & æternam gloriam, oſtendit

Matth :8. Niſi efficiamini (nempè in humi-

litate) ſicut parvuli, non introibitis in regnum cæ-
lorum. Ex quo iterùm habes, neminem Deo
placere poſſe citra humilitatem, neque aliam
ad cœlum viam eſſe, quam humilitatis, quod-
que ocreis & calcaribus non aditur. Illuſt-
rem hanc virtutem omnes Sancti, inter omnes
alias virtutes morales, quàm maximè ſemper
honorârunt & coluerunt. De facili autem

hæc virtus exercebitur conſideratis ſequenti-

bus punctis.
Primòô: ſi homo recogitet multitudinem
ſuarum iniquitatum, earumque ſpurcitiem ,
ſuaämque maximam ingrattudinem poſt tot
à Deo accepta beneficia, vi quorum ſi voluiſ-
ſet, potuiſſet non peccare, plurimumque bo-
ni plurimàâque virtuoſaopera exercere.
2dò. Quodper gratiam Dei à pluribus
peccatis iuerit præſervatus, in quæ ſuâ ſocor-
dia & malitiâ incidiſſet, ni Deus obſtitiſſet:

occaſionémque peccandi præſ idilet: imo

verò, quod in graviora ſe præcipitem egilet,
3 Ut

92

110 Vita Chriſtiana

ut maximus peccator totius mundi, niſi Deus

ſuppoſuiſſet manum ſuam.
3t15. Quod citra ſui meritum gratiam

adeò immenſam à Deo impetraverit: Aui ſi
maximus omnium peccator donatus fuiſſet, eà
forſan meliùs uſus eſſet. Hac vi4â ſeu modo

pervenire poteſt ad agnitionem, ſe non eſſe
majorem in mundo peccatorem, & quod eſt,
eſſe per gratiam Dei. Exinde ſiet, ut Chriſtia-
nus Deo ſummo bono & benefactori ſuo non-
modoò gratus ſit 3HR ſed etiam magis & magis in-
clinabitur in profundam humilitatem. Et
hæc humilitas eſt radix omnis boni; virtute
cujus Sanéti qui nunc regnant in coœlis, hac in
terra ſtigium charitatis & pòſt æternæ glo-
riæ conſcenderunt, Quam ſi quispiam impe-
trare deſideret, neceſſe omninò eſt, ut in æta-
te ſua ingrav eſcente, imò & decrepitas coram
Deo & univerſo mundo ceu parvulus efficia-
tur, id eſt, ut ſine fuco, ſine hypocriſi non-
alius ſibi videatur, quàm abjectus vermiculus,
qui non meretur ut occupet terram. Videbitur
ſibi creaturã adeò inutilé, ſeu pondus terræ adeò
inutile eſſe, quod non ſit dignũ, ut cœlũ ſuſpi-
ciat. Adhæc oportebit te, quemlibet hominem
etiam abjectiflimum, pluris facere quàm te
ipſum: ſiquidem vera humilitas eſt illa virtus,
quæ à ſui vilipenſione ac abjectione profluit.
Unde etiam fit, humilem animam, vilium &
mendicorum (quos vento ſuperbiæ tumidi
mundi

gt
ue

IDen

HM
. gul
1 ol
Mek
tet
CNr
ſond
ngke
en. 8
Vis⸗
,hl
*
inche
me/
1li
Ri⸗
AAo

ielli

lbit
“
ſill⸗
oni
t
i⸗

interioris hominise 1UI
mundi amatores deſpiciunt nec aſpectu dig-
nantur) amare converſationem & colloquia.
Inſuper character huius virtut is eſt, quòd
gaudenter omnes injurias, oppro iin, pœnas,
Caſtigationes à Deo immiſſas & ab hominibus;
imè quidquid probroſum eſt, cum interna
animi conſolatione æquanimiter acceptet. E

qui decoratus eſt virtute, noſcit ſe ipſum, &

procul abigit à ſe amorem ſui, favores huma=
nos flocci pendit, aby ſſalem ſuam nihileitatem
coram Deo & omnibus hominibus, tam ſe-
cundùm interiorem quàm extertorem homi-
nem emni modo poſſibili profitetur. Ambu-⸗
lat coram Deo ſibique videtur eſſe miſerrima
creatura „ quæ de ſe nihil habet præterquam
peccatum. Quidquid poſſidet quà ſpirituali-
bus, qua temporalibus in bonis „Deo creato-
ri ſuo, à quo cunta bona procedunt, adſcribit,
O bone jrsu quid minus ab inimicis tu-
is exigere poſſes, quàm ut ſint mites & humi-
les? ſi exigeres, ut magna dona offerrent, ex-
cuſationi eſſet locus; ſed omnes poſſumus eſſe
mites & humiles, modèò velimus gratiæ tuæ
oberarz⸗ Huccine ergo Chriſte Irsu reda-
Gi ſunt omnes theſauri ſapientiæ & ſcientiæ
abſconditi in te, ut hoc pro magno diſcamus
à te, quàm mitis & humilis es corde ? Itane
màgnum eſt eſſe parvum, ut niſi àte, qui tam
magnus es fieret, diſci omninò non poſſet? ita
plant. Nonenim aliter invenitur requies 22
H 4 an imæ&,

112 Vita Chriſtians

nimæ, niſi inquieto tumore digeſto, quo ma-

gna ſibi erat, quando tibi ſana erat.

Caput Xäl.
Partes neceſſariæ ad impetran-
dum humilitatem.

1.
Aeminert & vitare omnem arrogantiam,
vanam gloriam & complacentiam ſui⸗ &
agnoſcere infinitam ſuam quodammodò
vilitatem, non proferre ampulloſa verba & al
inceſſu tortuoſo abſtinere.
2. Deſiderare viles & contemptibiles la-
bores peragere ac iſtiusmodi ad voluntatem al-
terius, & Spiritualium Superiorum (ſi perſo⸗

na Spiritualis ſit) eorumque mandatis ex vir-

tute obedientiæ alacriter obtemperare. Non
replicando vel obmurmurando adversus Supe-

riorum juſſa; non denique expoſtulando, vel

indignando, ſi quando quid ſenſualitati repu-
Enans injungitur. Nam Superioris eſt impe-
rare, ſubditi cœco modo obtemperare.
3 Abhorrere honores corumque titu=
los, blandimenta mundi ejusque hypocriſin:
deſiderando magis inter homines ignotum de=
liteſcere, quàm ab illis honorari.
4. Conſiderare, quod cuncta bona tem=
poralia, corporalia & ſpiritualia à Deo dima-
nent,

Gcgnia,
Niun 1d
Odanmo
elhech

hnicſe
ltzunir
is A
Gte. N
enb,
Ml, 11
ui A
dicoße
te⸗
oguein
at⸗
und

ton
N/ CNne
el, A

interioris hominis. 113
nent, nihilque ſioi poſſit appropriare, niſi dun-
taxat peccatum. HMM .
. Conſiderare, quod nullus ſit homi=

num, à quo ſufſicienter poſſu deſpectari, ca-

lumniari, mortificari & tormentari, idque ob
grandia peccata, & omnigenam ingratitudi=-
nem, quibus id meritus. Idcircò omnibus ſe
ſubijcere, fieri peditengium omnium, dignum-
que æſtimare pro nomine Ixsu contumelism
pati.
6. Si falsèò accuſetur, non nimioperé ſe
defendere, ſed omnia æquo anuno ferre; quin
& intrinſecé gaudere, quod ex amore Dei
materiam patientiæ habeat, nec deſuper que-
ritari, cum per hoc impatientia oſtendatur.
Sed patienter excipere omnium irriſiones &
exſibilationes.
7. Se reputare pro peccatore omnium
graviſſimo, digniſſimo omnis pornæ tempo-
ralis & æ&ternæ ob commiſſa peccata: neque
verò ideò deſperando, ſed ſperando in immen-
ſa bonitate divina, qui non vult interitum ali-
cujus animæ, quam ſuo ſanguine mercatus eſt.
3⁸. Hanc cordis humiliationem acdepreſ-
ſion m tantam eſſe debere, quò illius etiam ſi-
Eua in exterioriconverſatione appareant. Si-
que vel unius diei peccata in memoriam revo=
centur, facile criſtæ demittentur, fiétque ur
quantum vana laus attollere potuit, tantum hæc
recordatio deprimat.
H 5 Ex

114 Vita Chriſtiana .

Ex dictis habes, humilitatem neutiquam

in lacero veſtitu gerendo, aut in ſordidis con-
temptisque officiis obeundis conſiſtere. Nam
& ſub veſtium ſordibus ſervitiisque comtem-
ptiſſimis hoſpitari poteſt vanitas & magna ſu-

perbia latere: cum nimirum idcircò quis habe-

ri & prædicari vult humilis, & cœteris ſe hu=
miliorem reputat, quæ, ipſiſſima eſt ſuperbia.
Fatendum quidem eit, exteriorem hunc ſui ne=
glectum, plurimum ad veram humilitatem
conferre, ſi eo, prout par eſt, modo adhibea-
tur; equidem in illo genuina humilitas non eſt
polſita, Facile eſt caput demiſſum gerere,
oοos interram defigere, ſubmiſs voce lo-
qui, ſœpius ſuſpiria trahere, & ad ſingula pro=

pè verba, ſe miſerum & peccatorem nomi-

nare: at ſi tales vel obiter & uno verbo tetige-
zis, etiam leviſſimo, mox videbis, quantum 4²
vera humilitate abſint.
Non conſiſtit ergò hæc virtus in v rbis

aut exteriorum neglecta, ſed in intimo cordis,

ſed in abjectiſſimo de ſe ipſo ſenſu & vilipe -
ſione ſed in deſiderio te ab allis vilipendi &
nullo in numero haberi: modò id profunda
ſui cognitione oristur. H

„

Caput AXVI.

Praxis veræ humilitatis.
ITillimè agnoſco, quod ſim vermiculus
terræ,

4.

5o
alo
Nühin
gui⸗

Q
lUI
(lllm
Nevm

Da
ele

neſ

Uhen
d⸗

cxN
(oN

ue
On
i
⸗
in
6
ſer
ht

ngerm
Cidsen.
e, N
e olitn
ul⸗
alshie
eiblete⸗
Auppti⸗
Hunclun
Umüttel
aClte
45none
getet⸗
woe i.
gllgo⸗
n Nof⸗

0 Letg⸗ .

hnanun

91

0 rli
fiiher
Penil 8
Pwiul

interioris hominis. 115
terræ, pulvis & cinis in cineremque redigen-
dus. Qur ergò me magniſicabo & ſuper me
ibo? O me miſerabilem, abie tum & nullius
vValoris hominem! Ex me nihil valeo, ex me
nihil ſum, ex me nihil boni ago; & nec unam
quidem piam cogitationem concipere poſſum.
Quod ſi quid boni in me, non meum eſt bo-
num, ſed tuum Domine, Ex me præter pec=

eatum nihil habeo, & de eo dicere poſlum,

meum eſt; per hoc promerui omnes excogita-
biles pœnas. Servus inutilis um in Eccleſia-
Dei, qui nunquam aliquid boni præſtitit. Non
eſt creatura in mundo „ quæ Deo ſuo minus
me ſervierit, & etiamnùm ſerviat. Peſſimus

Eheu omnium ſum hominum. Credo, ſi

latroni aut alij cuipiam flagitioſiſſimo homini
cam Deus gratiam contuliſſet, quam mihi
contulit, longè illum me meliorem gratiorém-
que erga benefactorem ſuum futurum fuiſſe.
Omnigenis meis tibi Deo meo benè peripe-
cCtis peccatis, non modò infernalem condem-
nationem luciferi; ſed etiam millies millenas
majores ſum meritus pœnas. Horreſco ac to-
tis artubus contremiſco, ſi quando peccatorum
meorum ſubit memoria. Id ipſum profiteor
& agnoſco ex humillimo corde, atque à te mi-
ſericordiſſimo Deo deprecor veniam, emen-
daturus me ab hoc momento, tibique juxta
Doſſibilitatem ſerviturus.
Hujusmodi cogitationibus & proteſtæti-
Ontbhus;

—

.

116 iene
onibus omais i peibia retunditur. Nam-

qui ſe ipſum annihilat, contemnit, abijcit, ni=
hili facit, nequit ab alio profundius magisve
hkumiliati, & einceps opprobriis, cohvitiis
& deſpecétibus ninime turbabitur. Etenim,
cm Anima Ghriſtiana, quid mali de ſe refer-
ri audit, ita cogitabit, & in corde ſuo dicet.
Si hominibus de mea profligatiſſima vita, me-
sque eceultis ſceleribus conſtaret, longè pe-
jus de me loquerentur: Ego agnoſco reatum,
nedum in h's, ſed & in pluribus aliis.
Quod ſi nihili æſtimeris, ſi ſupplanteris,
ſi dicteriis, nomenclaturis ac ſcommatibus im-
petaris, coꝑitabis hanc eſſe viam planam & re=
giam, & utiſſimam ad cœ lum, quam Chriſtus
verbo & exemplo monſtravit.
Ea propter Chriſtiana anima;, ubi tam⸗
deſpicabiliter habita, aut in futurum habeberis,
eſto bono animo, cùm ad cœlum alià vi pon
tendatur. Audi S. Apoſtolum Paulum : Quis
ergo nos ſeparabit à charitate Chriſti ? tribulano
an anguſtiæ: an fat ꝛes? an perſecutio? an gladius?
an mer,: Gc Rom. 9.
Hunc virum ſanctum imitare, neque vel
latum unguem in adverlſatibus à vera humilita-
te tecede; ſed in omnibuste humilia reporta-
turus prœmium exaltationis in leſti gloria⸗
prout Salvator ait: qui ſe humaliat, exaltabitut
Lucæ 18. Ubi ponderanda ſunt verba, qui ſe

humiliat, & non ait, qui humiliatus fuerit cx-

alt abitur.

Cer

1. Nm
Ptedi⸗
us Nice
coliis
lienn

lelet,

o d
4 Nlen N⸗
lcßſ⸗
o lennt
Plaorer,
buein
Ak⸗
Chrlkus

run

imterioris hominis. 117
altabitur. Neceflum eſt, ut ipſe te humilies
cor tuum deprimas, & humiliationem nom-
exhorreſcat, Humiliatio ſiquidem, S. Bern-
ardo teſte Epiſt. 84. via eſt ad humilitatem, ſi=
cut patientia ad pacem, ſicut lectio ad ſcien-
tiam. Quò te demittis magis, eò ſe magis
ad te demittit Deus, ut exaltet te. De humi=
libus habe ſemper ſpem bonam, & ſuperbi ſint
ſemper tibi ſuſpecti, licet illos videris omni
aliâ virtute ornatos.
Quamobrem O Anima mea Chriſtiana
in principio operum tuorum erige cordis ocu-
los ad Deum & dicito illi: Domine, Domine
inanem gloriam contemno, commoditatem & vo-
luptatem ſperno: me ipſum & omnia mea pro nihilo
duco. TIe ſolum quæro, te cupio & tibi ſoli in hos
placere deſidero. Hæc ſit gloria mes, haæ
Rivitiæ meæ, haæc deleéctatio mea, hoc pramium la-
borum meorum, ut tibi placeam »„ licet uniyerſo
mundo diſpliceam.
Q03 0 ° 060 50 50-
Caput XXVII.
De abdicatione negotiorum ſæ-
cularium non neceſſariorum.
Apoſtolus Paulus 2. Limoth. cap. 2. in=
dicat, quà ratione homo Chriſtianus non
pluùs æquo ſe negotiis ſæcularibus immi-=
ſcere debeat, ne in abrica ſua ſpirituali impe-

diatur, eimque ad culmen perducere nequez
at⸗

1518 Vita Chriſtiana
at. Nems militans Deo implicat ſe negotüis ſæcula-
ibus, inquit Apoſtolus, ut ei placest cui ſe
probayit. Hæc abdicatio ſeu mortificatio in-
rebus temporalibus expeditur per deſpectum-
omnium creaturarum & per quandam-
inſenſibilitatem ad res omnes, quocunque no-=
mine nuncupentur, nec non per ſanctam con-
formitatem voluntatis ad ea quæ Deo placita-
ſunt, cum plena ſui ipſius oblivione ac totius
mundi. 1
In rebus ad cultum divinum impertinen-
tibus non morare, neque guſtum ex iis capeſſe.
A ſermonibus qui non de Deo nec ad illum in-=
vVitativis, te avertas, eôsque ſaſtidias. Pro-

inde ſi velis totus quantus es, eſſe Dei, ſi velis

eſſe Deificus, negotiis exterioribus non ſic te
immerge, ut adimant tibi libertatem in Deo
ſummo bono ceu centro animæ & loco quietis
conquieſcendi; ſed eatenus utere mundo ſe=
cundum doctrinam præfati Apoſtoli t ad Cor.
7. Cap. Tanquam non utaris, praterit enim fgura
huins munds Sin vero ex ordinatione Dei aut
vi officii uſus ille tibi incumberet, id peragen-

dum eſſet hac cum diſcretione, acſi in mundo

extra mundum eſſes: & curabis tua ſine cura
& quaſi pertranſennam, ita quidem, ut opus

principale, quod eſt obſequium Dei amorque

perfectus libro oblivionis non inſcribatur. In
illa negotis charitatis cumprimis intendes, per
quæ

=
=

Giſale
ag
ifrt
Sehedn
Calngen⸗
dece

Neo in

es i

inpefien
iis
40d Nnr
din N
N, Ml
Nolleet

Ccogli
ude
1ℳ
mre
Ne Deia
Chergen
n muo

ſne 4

ut,
imniß
ibun 4
ef
s

mmierioris bominie. Irg
quæ ſolùm tibi datur aditus ad finem inten-
tum: neque enim ipſo Deo theſaurus pretioſior

animæ haberi poteſt: & ut eum quæras; quæ-

rendéque invenias, dabis operam quoad po=

tes, te ſequeſtrandi à negotiis ſæcularibus &
ipſo mundo. Enimvero qui mundum & ea

quæ in eo ſunt ,diligit, in eo charitas non eſt,
prout aſſerit Joannes in ſua Epiſt. I: cap. 2. hi=
ſce verbis : Nolite diligere mundum , neque ez
quæ in mundo ſunt. Sa quis diligit mundum, non
en charitas Patris in eo: quoniam omne quod eſt en
muudo concupiſcentia carnis et, & coucupiſcen-
tis oculorum, & ſuperbia vitg. Et magna ſanè
diligentis mundum eſt miſeria: Cor enim ha-
bet inverſum, & ſuperiori parte acutum, in-
feriori dilatatum, cœlum unico puncto vix
tangens, ad infima verò latiſſime diffuſum, ubi
non eſt requies, ſed labor, dolor & afflictio
Spiritus! O curas hominum! Q quantum eſt
in rebus inane!

Ciet ErIII.
Homo Chriſtianus ſibi ipſi non
fidet, ſed vitam ſuamn ad conſilium
Patris Spiritualis inſtiruet.
Illum à Chriſto Domino lege ſancitum
ſit, ut alter homo ab & per alterum rega=

tur, tam in interioribus quàm exteriori-
bus

1286 Vita Cbriſtians
bus; tum præcipue Chriſtiano homini ad lee (on
gem hanc attendendum eſt , non innitenndd adt
prudentiæ ſuæ, acſi ſibi ſufficetet, nec alio⸗ )pe
rum ope indigus eſſet, Qui hujusmodi de ſe
concepit opinionem, eſt modè in via errones (ulln
nunquam perventurus ad veram perſectionem di Pe
Charitatis Dei, nec unquam per amorem lenè dicar
Deo uniendus: cuùm plenus ſit amore ſui & prel
roprio, qui obſtat, quo minus quis ſummum md
Ronum amere quo par eſt, proſeqai poſmſitt. mum
uam ob rem candidato charitatis Dei, opus tine
eſt ſpirituali Duce. Huic intrinſecum ſuum tmn
ſtatum, ſuas imperfectiones, ſuas cruces, ſu-⸗ ſiu,
as tentationes, luas illuſtrationes mentis, om- (gin
niãque demuùm mortificationum exercitia ape- ffi
rire debet. Huic in ommibus hominem in-
teriorem concernentibus rebus obtemperare) ioh
& totaliter ſe ſubijcere, eundémque non defa- D
cili deſerere debet: cum nihil periculoſius fſit, n
quàm in negotiis animæ ſe ipſum Rectorem tdh
ponere, & quidem ejusmodi ſemita „ quz per
multijugis tribulis & ſpinis conſita eſt; quæ. Ahe
que multas obliquitates & Præcipitia habet.
Ductor antem ſeu Ditector quis alius quam vix ag
totus ſpiritualis, in S. Scriptura apprime ve‚r
ſatus ?à A quo diſcipulus Chriſtianus nullo ln
non tempore edoceatur , qualiter in via ad en
Chriſtianam perfectionem ducente ambulare zn
ſecurè valeat: qui & dubia ooecnrrentil teſolve- no
. is accreſcendi in per ny,
re & media magis & magis accreſe iane ul

rlik
Dn uumd,
a, nett⸗
anodlei
füenen

hetlcit

n
Gae iid
islaon
ſeſi
Dei,
um
C
etnii,
lciiuc
niem
lahelil
A 6
gelt
lr⸗
1

ta ie
„.

elnet
aus 1
tn
A
“S
n

intenioris hominis. 12 ½
fectione diſcipulo ſuo ſuggerere poſſit, quò hâe
viâ ad unionem cum Deo (quam unicè deſide-
rat) pertingat.
Homo, qui præclaris naturæ dotibus &

qualitatibus à Deo locupletatus, ſed Deum ſi-

bi parum familiarem habet, is in hoc caſu, can-
didato charitatis ſatisfactionem non præſtabit;
præſertim; ubi viæ illæ non ſunt adeoò accom-
modæ & tritæ, per quas Deus hujusmodi ani-

mam ducit aut per pias illuſtrationes & appari-

tiones;, aut per internam crucem, aut per ex-
ternam apparitionem & ſimilia. Qua de cau-
ſa non omnes Religioſi aut Eccleſiaſtici capa-
ces ſunt ad dirigendum eos qui ad majorem-
Perfectionem vocati ſunt à Pooo.
Profectò magnà hac in re opus eſt diſcre-
tione, magnà ſcientiâ divinarum rerum „ &
Præcipus experientià & exercitatione tam in
vita activa quàm contemplativa. Talis Di=
tector non modò Spiritu pietatis & mediocri

experienti ad directionem Chriſtianæ animæ;

ſed & ſano & prudente judicio propter varia-
Ocurentia pericula munitus eiſe debet, neque
credere omni Spiritui, neque omnibus inter-
nis conſolationibus ſenſibilibus, quaſi à Deo
ſemper oriremur; & interdum pro rei exi=

gentia ſuſpendere judicium, uſque ad melio-

rem informationem. Nam exploratum eſt
multos errores, multas impoſturas & verſuti-
as mmaligni Spiritus intervenite poſſe; & hac
1 ati

422 Vita Chnſtiana

ratione ex defectu qualificati Rectoris nequibit

commiſſa ovis adverſus technas Sathanæ &
naturæ blandientis defendi.
His ut occurratur malis Anima Chriſti=
ana ſtudens perfeétioni nihil conſultius, fecerit
quàm ſibi eligendo Patrem ſpiritualem doctum
& verſatum in ſpiritualibus „probum & pi-
um, exercitatum in ſchola perſectionis, cum-

que Deo per amorem conjunctum. IIIum⸗

nunquam deſeret & cum alio permutabit, & ſi
Director ille aut per obedientiam loco avoca-
retur, aut mortalis eſſe deſineret, & anima pia
ſimilem reperire non poſſet: ad præcavendum
omnes impoſturas in ſpiritualibus exercitiis,
optimum eſt conſilium, ut humiliter & ſim=
pliciter ſe habeat, & omnia ſua intentione ill
(de qua ſupra) ad placendum ſolo Deo perſi-
ciat. Hoc modo Cacodœmon cam decipe-
re non poterit. Interea etiam in ſuis dubiis &
perplexitatibus intrinſecarum affliétionum
liatum difſicultatum, conſilium & auxilium-
rogitabit à Chriſto, eique humiliter ſupplica-
bit pro illluſtratione mentis ſuæ, his aut ſimili-
bus precibus jaculatoriis. Domine Issu Chri-
ſte lux mundi, qui illummas omnem hominem
venientem in hunc mundum, illuſtra animam
mcam incharrabili ſerenitatis tuæ ſplendore;
diſſipa tenebras mentis meæ, & concede mihi
gratiam, ut dignoſcere valeam tuu

citum, cidem per omnia Obfequendo. Tu
= enim

m benepla-

erioris hominis. 12 ¾
ech enim ſeis me rudem & impolitam eſſe creatus
Ane 4 ram, quæ ſine te nihil prorsus poteſt. Fac
de me quod libuerit: manda remanda, ordinz

uh S&à inſpira quid mihi faciendum, & ego in om-
utent nibus & per omnia parebo. Jam verò extra-
Endi⸗ controverſiam eſt, quod homo ſibi relictus ni-
u hil penitùs poſſit; bene tamen ſuffultus meri-
tnc tis Salvatoris Irsu Chriſti, cujus, ſive vivi⸗
n. e mus, ſive morimur, ſumus. Ilpſe ratione
mbir aſſumptæ humanitatis noſtrum eſt caput & nos
oα. membra: eſt noſier Paſtor, & nos oves: eſt
in noſter Pater, & nos filij; imò omnibus exco-
* gitabilibus titulis noſter eſt Deminus in ſoli-

atcni dum, cujus voluntati ſanctæ ſubijci dignum &
e juſtum eſt. Ab ipſe ergo nos duci & regi ſi-
ee namus ci per veram devotionem adhærea-

den Per. JeruIm .
Neoß mus, ejus inſpirationibus cooperemur; ei de=
nique omnem honorem & gloriam competen-
“ tem exhibeamus.
Proinde nullo non tempore in procinctu

ch ſimus ad currendum viam mandatorum Deiad
ip perficiendum omnia quæ à nobis fieri deſide-
a „ rat, & illuc ceundum quò nos vocaverit: ad
ſupportandum omnia, quæ & qualiter ordi-

, naveri, Demum ad ſubijciendum nos ei to-
* taliter. In qua ſubjectione vera devotio &
er, perfectio conſiſtit. Quod ſi igitur Anima
ri Chriſtiana ad ſam prænotata ſe reflexerit (caſu

quo ſine Directore eſſet) erit extra omne pe-
W Kieculum fallaciarum, cum lucem mandi ſe-

i 12 quatux

124 Vitæ Chriſtiana
quatur, quæ eſt Irsus Chriſtus, qui nil aliud
à nobis exigit, quàm ut nos ei uniforilies red-
damus, virtutes ejus imitemur unà cum conſi-
deratione immenſi amoris in facéta Incarnati-
one, in amariſſima paſſione, & ignominioſiſ-
ma morte. Hoc in ſtatu anima aſſueſcere ſe
poteſt ad peragendum & offerendum cunctas
actiones ſuas Deo Patri cœleſti, omnem locu=
tionem & ſilentium: omnem comeſtionem-
& bibitionem, omnem orationem & medi-
tationem, eodem omninoò amore;, eâdem
omnino intentione, eodem omninò Spiritu-
quo Jxsus Chriſtus ea peregit. Et hâc praxi
Unuormitatem cum Chriſto ſibi con parabit.

MoSν 80 Se 8 00
Caput XXIX.

Magna gratia eſt Chriſtianum

eſſe, cujus vita nectare & ambroſia

dulcior: extra eam nonni fel- fraus,
fucatumque gaudium
Ilij fortunæ dicuntur & in
tur; qui oriundi ex prænobili proſapias
quosque ſortuna ad magnas dignitates e-
vexit: qui ſubtilis ingenij & optimi judicij :
qui omni genio hominum nérunt ſe ſe attem-
perare & perhoc omnibus accepti iunt. At
prô dolor! Otempora, O mores Chriſtiani
nomine inſigniri, eſſe in gremio Chriſtianæ
. Eeccle=-

*

Ronore haben-

n
ord
ſnn
ti
G
Men
lor⸗
elle⸗

A!

zterioris hominis. 12
Eceleſiæ, eam fortunam quotusquisque expen-
. . . „
4t dit? quin & invenire eſt’, prô nefas quos pu=
elK
det Chriſtiana opera factitare, ſignare ſe ſigno
. crucis, volvere Roſarium, utroque poplite

Aünt

ine flexo audire ſacrum, intereſſe proceſſioni &c.
onu Ne quid dicam de aliis. Verum enim verò
A Chriſtianum eſſe, ſors longè major eſt, quàm
htin agere Monarcham univerſi mundi Nam
halar quid eſt Eccleſia, niſi congregatio fidelium ,

la hoc eſt illorum, qui veraciter credunt & Chri⸗=
KWM ſtum IrsunM confitentur, neque aliam legem &
Se intentionem habent quàm illi qui ſunt de
Familia Chriſti. Sed quinam illi? Frater, So=
O ror & Mater, ergone Chriſtianè vivens, frater,
SE ſoror, & mater eſt Chriſti?lmò verò. Audi ve-=
4 ritatem ipſam Chriſtum Dominum Matth, 12. C.
Qui fæcit voluntatem Patris mei, qui in eœlis est, igſe
meus frater eſt, Soror & mater eſt. Jam verò quid
H. Fortunatius excogitari aut fingi poteſt, quàm
br eſſe fratrem: ſororẽ ac matrem Chriſti? Meher=
L Gulè fort ina altius aſcendere haud quaquã po-=
H txeſt. Inſi per in hac vita Chriſtiana nonniſi dul-
cedo & gaudia ineffabilia reperiuntur, quæ

ne ammam in imitatione Chriſti per rigida pœ-⸗
ol nitentiæ opera, per crucem & tribulationes,
nc per paupertatem, per abſtractionem ab omni=
i bus creaturis mirificè afficuunt „ & guidem
. 4 longè copioſiùs quàm omnis terrena voluptas,
tametſi in unum hominem, modèò id fieri pol-.
la 2

lu, ſet, tota congereretut. Nec lingua valet di=
l , 1 3 cerg,

726 Vita Chriſtiana
cere, nec littera exprimere: expertus poteſt
credere, quid ſit IxsuM diligere, canit Eccle-
ſia. Ex oppoſito dulcedo & gaudia quæ
quæruntur in voluptatibus mundi, ſenſuum:
in proſperitate temporsli, honoribus, divi-
tiis, delicato cibo & potu, in aucétoritate &

reſpectu & ejusmodi, reddunt animam om-

ninò terrenam & carnalem; nilque aliud ad-
ferunt præterquam falſa, vana, peritura gaudia,
quæ aſimam ad extremum exitium perducunt.
Id ipſum diſertis verbis inquit Chriſtus Luc.
cap. 6. Væ vabis dipitibus: quia habetis conſola-⸗
tionem veſtram. Væ vobis, qui ſaturati eſtis:
quia eſurietis. Væ vobis, qui zidetis nuns : quia
lugebitis & flebitis. Quod verbum Væ in Scri-
ptura Sacra ſemper interminatiorium eſt æter-
næ damnationis. .
Exz quo habes, gaudia mundi, divitiarum
& dignitatum, larvata tantum eſſe gaudia, ut=
pote pertrahentia ad flammas inextinguibiles
gehennnæ, æternamque damnationem. O fe⸗
lices & fortunatas animas , quæ in ſolo Ixsu
quieſcere appetunt, quæ pro illius amore om-
ne creaturarum fſolatium ſpernunt, di entes
cum Paulo: Omnia arbitratus ſum ut ſtercora, us
Chriſtum lucrifaciam. Chriſtus enim Deus to-

tum amorem noſtrum ſolus ſibi optimo jure
vendicat.

Nunc conſidera quantum Chriſti Domi-
ni prudentia oppoſita ſit mundenæ pri denti e:

1

ne,

e
616.
gus

lacr
ete
ſil
leg
dite
ige
tenn
ehe
letnu
nece
ſe
ei

10

hun
atla
WN
Ur

In

næ

A wel

tbeck⸗
n e
ſalinn

big,ℳ

rluel
nan
A.
14 A
denin
Fſtuehe

e

S

11:6
in ”

AKate

witim

ſutn
6o N
eon⸗
s
glonu 4

DeH

„U
no

iin.

4

int erioris bominig. 12 7

becſiqaidem (ut ait S. Gregorius lib. IO. Mox.

c. 16. ſibt obſequentibus præcipit henorum eulmi-
na quærere, adepta gloriæ t: mporalis vanitate gau-⸗
dere, irrogata ab alus mala multiplicius reddere, 3
Lucra & emolumenta temporalia, (ollicne ap-
petere, corporis commoda, carnisque blan-
ditias & voluptates conſectari. At veròChri-
ſti ſapientia & prudentia docet mundi hono-
res fugiendos eſſe, calcandam hujus ſæculi va=
nitatem, faſtum & ſuperbiam, voluptates ab=
igendas, ſectandam humilitatem, pauperta-

temdiligendam , crugem am olectendam fe-

rendamque &c. Et horum nis eſt vita æ-
terna, illorum mors æterna. Vide igitur cui
credere debeas? cujusnam, mundi, an Chriſti
ſectatorem te profiteri Vvelis? ſi ſapis, nullus
erit hic deliberandi locus, ſed ut verus Chriſti
diſcipulus, fHdusque miniſter, totâmente;, to-
to corde, uni divinæ ſapientiæ adhærebis; il-
lamque præferes omaibus, & quibuscunque
bumanæ, terrenæ, mundanæ, diabolic æ ſapi⸗
entiæ Axiomatibus, quocunque in caſu, & o-
mnes ſæculi honores, divitias, voluptates præ
illius bonis nihili, æſtimabis.
8S Se DSete Se 06S
Caput XXX.

In vita Chriſtiana mala & iniu-
riæ invico animo ſufferendæ ſunt.

(Hruliana mea anima⸗ pactienkia tibi necef-

14 ſaria

/

128 Vita Cbriſtiana
ſaria eſt in via Chriſtianum Per fellea ad
mellea, per aſpera ad aſtra, per labores ad ho-
nores, per ſpinetum ad roſetum, per crucem
d Iucem, per anguſta ad auguſta tenditur. O-

portet manſuetum & ſimul cordatum elle, in-

Juriasque ſive ab amicis ſive inimicis, propter
pProprium intereſſe irrogatas, paciſicè & Cha-
ritative tolerare. Quidquid patimur, amore
dignum eſt, & quidem extraordinarie aman-
dum malum id, quod per ir juriam, ut nobis
videtur, infetur. Nunquid ita oportuit.⸗
Chriſtum pati, & ſic intrare gloriam? Nec eſt

quod dicas: hanc injuriam æ quo animo ſuſti-

nerem, ſi inferens aliquid juris haberet. At

nonniſi ex invidia, odio, aliosque tribulandi

libidine id facit. Fateor, poteſt eſſe, quòd id
temerè faciat, ſeu ſine ulla rationabili eauſa.
Verum cauſa ſubeſt, edque divina „& verus
Spiritus Chriſtianiſmi id poſtulat, ut tu patia⸗
rise Sic pati res eſt ſummoperè commenda-
bilis, cum in hoc puncto ipſam innocentiam
Chriſtum Dominum imitemur. Peccata tua
quid aliud bene merentur: nam vel unicum
Paecatum lethale meretur pœnam intermina-
ilem, ac proinde Anima Chriſtiana in omni
manſuetudine, patientia & humilitate, quid-
quid acciderit ſeu ab inimicis ſeu amicis ſup⸗
pPortabit. Res quidem ardua eſt & repug-
rans naturæ, injurias æquanim iter ſufferre; ſed
nimæ amanti beneplacitum Dei (qui eie

c

Ge

4a
dto⸗
en
len d.
eler⸗
Poet
KChe
wor
Mle

N G

Dofrut
Nert
7
i
e.
S
ſot 4
1 l
A OH
tiſee
nmnen⸗
Neltid
Antu
Cticun 4
tinnme
noN
cs.

onterioris hozminis. 129
mala penæ poſitive vult, eſto, non mala cul-
pæ ] id ſuave & leve erir. Per has enim afli-
ctationes Deus noſtra caſtigat peccata, vultque
monſtrare viam ſcilicet crucis, per quam am-

bulandum eſt, & ſic, ut ſervi Donuini & ma-

giſtri noſtri veſtigiis inſiſtamus.
Veriſſimum illud Sapientiæ prodi'gium
Salomon inquit: Non contriſtabit uſtum quid-
quid ei acciderit. Prov. 2 1, EminentulimusHu-
8 GCardinalis eminenter id explicans inquit :
Sicut Accidens alleſt & abeſt, prater ſubiecti cor-
7uptionem: ita præſens proſpetitas & tribulatio
honor & imuris, viro zuſto aueſt & abeſt præter
eius contriſtationem. Qui iniuriis lancinatus
ſilet, non turpatur, eandem vultus conſtan-
tiam retinet, elogio hominis prudentis & vir-
tuoſi condecoratur: certiſſimumque ele vide-
tur patientiam habere in injuris, eſſe ſanctiſſi-
mi hominis notam.
Poterit Anima Chriſtiana, ſi quid adverſi
occurrat vel injurieſum dicatur, corde tenus
dicere: quantas injurias Dominus Jxsus pro
me paſſus eſt! quantus fuit dolor Domini meil

SoSo 8. SO- eSe- 9050=⸗
Caput XXXI.
DominobDeo pergratum eſt, ubi
Qhriſtianus amore ejus quid patitur
PErpende qui Pater Cœleſtis, ianctusqueSpi-
I 5 ritus

130 Vita Chriſtianæ

titus gaudeant ſibique complaceant in paſſio-

ne humanitatis Filij cœleſtis; qui & ſuæ con-
gaudeat paſſioni eo amore quo ſe amat: & in-
de per omnes poœnas & dolores quos in hu-
manitate ſubit gaudium Chriſti extenſive
augmentari. Adhæc Patrem cœleſtem jubila-
bilare & exultare, cum filium fuum videt in-
tam atrocibus tormentis & ſtatu adeò miſera-
rabili: filiümque, cui explorata eſt natutaba-
tris, majori & majori exæſtuare ſiti plura &
plura patiendi ad maius incrementum. bene⸗
placiti Patris ſui 3 & vel ideo (poſtquàm adeò
crudeliter tormentatus erat) in cruce clamaſſe:
Sttio. .
Hoc pacto Anima mea chariſſima deſide-
rabis videre trium divmarum perſonarum in-
explicabilia gaudia, intendesque in eorum am-
plificationem pro poſſibilitate tua. Itaque non
recuſes ex amore Dei quid pati: non eam ob
cauſam, quo cœli gaudiis perfruaris z ſed ad
augmentum gaudiorum trium divinarum per-
ſonarum adorando eas in omni humilitate. Et
ſi Spiritus S. inſpiraverit tibi paſſionem aut

mortificationem, ea fiat alacri animo, Puta:

1. Aliquoties te diſciplinare. 2. Jejunare.

3. Ad aliquot horas hirluto cingulo præcin-
gi. 4. Recreari in occaſionibus deſpectuum.
5. Deſpicere omne temporale. 6. Aliquoties
duro aſſeri aut ſacco ſtramineo indormitare.
7. Viiitationes ſæcularium aycrrancart 8.80
iu⸗

ee

eni
ſin
M

Culkr
minn

n⸗
E
Re
n
tater
lite
is
Nn

nnio

(E

o.
econ⸗
Kr⸗
Nindr
etenli⸗
nict⸗
lerin
hUnnlkee⸗
taud
Uunl

n dde

Una
daunt

Nel
uln il⸗
N
ge 1

den dO

V.
lat
.

re⸗A.

n A
Lun!
ln
140
elun
nu:
469
⸗

interioris bominis. 11
Iitudinem amare, 9. Deſiderare contempti⸗
bilem permanere. 10. In cruce & tribulatio-
nibus veram patientiam exercere. I1. Pauper-
tatem in Spiritu diligere- 12. Omnibus vanis
oblectamentis renuntiare, 13. Fugere locain

quibus honoraris, adire ea in quibus vituperz-

ris. 14. Inferentibus mala benefacere per ſe=
metipſum eodem die, vel obſequium aliquod
Præſtando, vel pro iis ſaltem orando.
Pluri mos videmus foris præclara opera
exercentes, vigilantes, orantes, jejunantes, in-
ſirmis miniſtrantes. At quot quemque in-
Venies, qui contemptum & iniurias æquo poſ-
ſit animo ſufferre? illorum ſanè ſunt pauciſſi-
mi. Quam ob rem? quoniam plerique fa-=
Ktuosà arrogantiâ turgent, & magni ſunt in o-
culis ſuis, Verüm O Chriſtiana anima, ad
iniurias ferendas, oportet ut ſis inſenſibilis ut
lapis vel ſtatua, quæ injuriis affecta non turba
tur Habeas O mea anima animum velut a-
damantinum: Si Deum amas, ſis oportet ut
Adamas. Nulla ſit unquam injuria, perſecu-
tio vel inopinatus eventus, qui vultum tuum

immutet: quinimô leni voce & verbis ſereni-

tatem animi ſignificantibus, inferentibug ma-
la te præbe benignum & oblequioſum, & cor-
dis & oris mel tefundas pro felle & rependase

Nam iniurantes tibi præbent occaſionem ad

maiorem perfectionem: qui te autem hone-
rant & honorificant, decipiunt te & ſemiein
pedum tuorum ſubvertunt. OCape!

72 Pita Ghriſtiane
EEEEEEEEEE
Cccu YPXXII.
Chriſtiana vita nequit eſſe ſine
cruce, tribulatione, paſſione.
Uod hominem ſecundum vocationem
Qahriſtiamm facit, eſt Fides & Baptis-
mus: quod verò eundem ſecundum ex-
ercitium Chriſtianum conſtituit, eſt crux &
paſſio: & quò majores fuerint cruces majori.

que ſupportabuntur patienti, eòô perfectior
erit homo, qui in vita nac ærumnoſa mundi;

ſi viam virtutum inſequi cogitet, vivere ſiaud

teſt citra contimmam moertificationem &
Grucem, ſive duxerit vitam activam, ſive con-

templetivame Et quidem in vita activa in-

obſequio proximi, nemo perſtiterit, ni ſit in-
ſracto amme ad patiendum quælibet, ubi om-
mi momesto offertur occaſio patientiæv. In.⸗
contemplativa autem vita, noſtræ propriæ im-
perfectiones noſtra ſunt crux. Neque dubi-
tandum „ quin multæ adverſitates occurſuræ
Kat, quæ Spiritum contemplativum hominis
cruci quodammodo affixum relinquent. Un-
die fiet illum Spiritui Chriſti conformandum,
qui in monte Thabor cœleſtia gaudia contem-
Plabatur iisque fruebatur; at poſtmodum in-
monte Calvariæ maximis doloribus repletus-»
cosdem Patri ſuo cœleſti recommendavit. Ne-
que

im

ete
up

ℳ0

eſeie
fſor
oeko
li⸗
ndn⸗
AKonk
des i⸗
Petkelhl
1munc
ſete ud
onen &
ſwve Col⸗
r
t,U .
4 i⸗
lle⸗ 1
Oneir

Nhie.

olue
Kommtit
et.
mundu
CCnd⸗

hCun

s,
1.
N.

interioris hominis. 12
que quis demirabitur, cum viderit juſtos oru-
ce & tribulatione repleri; & & contrario viam

impiorum profperari. Nam quia impii ex

una parte à regni cœleſtis hæreditate exclunt
ſunt: & ex alteraſuis impietatibus inſperſerunt

nonnulla opera ex obiecto bona, ut erogan-

do Eleemoſy nas & c. Hinc cum Deus nihil
irremuneratum relinquat, nec tamen opera⸗
eiusmodi prœmio æterne remunerabilia ſint-
remunerat illa Deus prœmio temporali, ſic ut
mundus videatur ipſis Paradiſus. Et ea etiam
eſt ratio, cur in pluribus locis, heterodoxos
in temporalibus magis florentes videamus
quàm orthodoxos.
„Hi verò qui probè & Chriſtianè vivunt 3
ulque ordinati ſunt ad vitam æternam, nec
ubituri erunt pœnas æternas, experiuntur--
temporales pœnas in hac vita multisque ſubij-
cinntur tribulationibus, quò corum animæ à
quibusdam defectibus, qui ſe bonis operibus

immilcuerunt, expurgentur. Beatus ille, jui

gratiam habet quid patiendi in hac vita, ut à
pœnis temporalibus purgatorii aut certe æter=
nis gehennæ eximatur. Nihil profecto mile=
rius eſt homine. qui in hac vitaſine miſeria eſt.

Chriſtus hic interris degens, nobiliores opera-

tiones, quàm ſuſtinendo omnigena opprobria;
non exercuit; quin & ipſum probrum crucis
Patri cœleſti complacentiſſimum fuit. Ad euh=
dein modum decet Chriſtianum ut imitatorem
*Chriſti

2

134 Vita Chriſtiana
Chriſti pati; ad complacendum Patri ceœleſti.
Non enim ſunt aliæ notæ veri Chriſtiani quàm
paſſiones ommisque genefis cruces, & quantò
paſſiones maiores, tantò gloria maior eru. Ex eâ
ratione homo in ſtatu ſuo, in quo tantùm ad-
verſitatibus afflictatur, ſe ipſum ſolari poteſt,
eò feliciorem ſe reputando; quò plura amore

Dei ſufferre poteſt. Vulgare dictum eſt: Duls⸗

cia non meruit, qui non guſtavit amara
Conſidera ſexum fragilem, virgunculas
inquam illuſtres & inclytas ſuper lilia puritate
candidas, ſuper roſas Ccharitate rubicundas 3
quarum hæ duodecimo; tertio decimo , &
quinto decimo, ille vigeſimo quinto ætatis
anno ſexcenta ſuppliciorum genera perpeti⸗-
quin & mortem ipſam amore Dei oppetere
non dubitârunt. Conſidera omnes & quos-
cunque Sanctos, hàâc præſertim virture ſubni-
ros, ad faſtigium perfectionis, & indè ad cul-
men gloriæ conſcendiſſe. Sin igitur O mi
Chriſtiane lecto affigaris & invaletudo tua te
Sacro infereſſe & ſacrâ Synaxi refici non per=
mittat, patiare id amore ESII & eſto conten=
tus: quoniam ſatius eſt pati per auſteritates
crucis, ac in ſuavitate exercitiorum Spirituali-
um agere vitam. Si in oratione tua meram-
ariditatem Spiritus ſenſeris, patiare, & eſto
contentus: quoniam pati ſatius eſt, ac con-
templari; quin & in tertium cœlum rapi. Si
ſcopum devotionis tuæ non attingas & bona
pPro=

S—

Kot

or⸗
lr
tio
nin

⸗
Mn

un
ſecli
ſice
ſerep
Win

imeriaris homsis. 1353
erlet. propoſita inſequaris ſicd non aſſequaris, patiare
Giniin S& eſto contentus; quoniam ſatius eſt pati, ac
Knn ut omnia ad tuum placitum ſuccedant. Si cor-
erka pore ſis diſtorto, rudi & obtuſo ingenio &

Pemk line talentis ſeu naturalibus donis, modò id
iô ipfum patiare, optimo eris ingenio & propor-=

tionato corpore, cum ſic placeas Deo. Om-
nium æſtimabilior ſcientia eſt, ſcire poſſe pati;

3 Ars maxima poſſe pati; fortuna maxima poſ⸗
lus Filij lucis & veri Chriſtiani ſummè ap=
icund retiant cruces & actuales mortificationes, aut
mo Aſe ipſis impoſitas, aut ab alis. Excellemiori
no anl donativo honorari nequeunt, quàm dum illis
yt, offertur occaſio quid pro nomine Eoll pati=
ee endi, cùm hoc modo Chriſto placeant, nobi=

ANH liſſimmque Sacriſicium offerant. Plurimos
quidem illorum reperire eſt, qui ſingulariter-

1
nl non ſitiunt paſſionem, eò quòd quâdam quaſi
iuhi teneritudine plus quo trahantur ad carnem, ad
Cues bona ſua temporalia, ad amicos & cognatos
enße plus ad reſpectum attendentes humanum & hu⸗
ocomen manas ratiunchlas, quàm ad vocantem grati=
urn am; & vel ideò ad perfe ctionem vitæ Chriſti⸗
oen anæ pervenire non poſſunt,. Verùm genui=
im⸗ narum virtutum comes eſt paſſio, & quò per=
. 15 fectior virtus, eò major paſſio neceſſaria: ſi=
. a⸗ quidem certum eſt, quod in Chriſto pie vi⸗
146 vere volentes oporteat pati cruces, perſecutio-.
m nes à mundo, à carne propria, à Spiritu ſuo 5

quin

196 Vita Chriſtiana

quin & ab ipſo Deo: ac quantoperè paſſio ma⸗
ior erit, tantoperè conformiores erunt Chri=
ſto, atque ex tunc ambulabunt pertfectionis

viam amoris: cuùm vita ſociata paſſioni ſit vita

cum amore, & vita ſine paſſione, vita ſine

3*

amore. Quod ſi Anima m hoc mundo pati

nolit » non vult eſſe Dei, quia difformis eſt vo-

luntati divinæ, nec fruitur Deo neque fruetur,

cum fruatur creaturis.

Eam ob cauſam Sancti adeò rigidè in=-
corpus ſuum ſævierunt, & ad dimen um ſolùm
ſuſtentarunt corpus nempè purè ad conler-
vandum vitam, amputantes etiam, licita ob-=

lectamenta, quò ſe mortificarent, ſibique ip

ſis

crucem imponerent. Qu in re variis duce-
bantur intentionibus: modè ex motivo pœ-

nitentiæ, modò ex motivo caſtiſſimi amori

5§

modèò ex motivo conformabilitatis cum Chri-

ſto: & adhaæc offerebant ſuas cruces Deo

proteſtationem adimplendæ omnis voluntatis
divinæ & ſubiectionis in omnibus ab ejus pro⸗

in

videntia ordinatis, ſive dulcia ſive amar eſſente
Age, exerce te igitur O anima mea in virtute
patientiæ, & ſumm4 pace frui poteris. Nihil
enim pati moleſtiæ eſt pacem haberee Quod
ſit duobus modis, aut nullam moleſtiam ſenti=
endo, quod erit tantum in Patria, aut moleſti-
as moleſtè non ſerendo. Et hæc eſt patien-
tia de qua agimus. Cuncta adverſa peccatis

tuis imputa, redde bonum pro malo: bene

De

dic

lentu

mhr

tatib
lunt:

Plen⸗

ſlvi

mine
oris
Men
Guann

N
W

Mome

tathr⸗
Cooiken
fi ſe⸗
nlncoie
onnsn
egletrn

thn
N
40 Colt
licitat
ve il
Misuce
Nlig ⸗
WN
CN
Arer Don
snolat
mmn
nuielent
iaylunt
llt N

interioris hominis. 15

Deum, in eumque reſignatus gratias age, dié

in tribulationibus & afflictionibus tuis. Gra-
tias tibi ago Domine Deus pro omnibus tribu-
lationibus meis: téque mi Domine rogo ut-
centuplum ſi placeat, addas : quia hoc erit
mih acceptiſſimum; ut aflligens me adverſi-
tatibus non parcas: cùm tuæ ſanctiſſimæ vo-
luntatis adimpletio ſit mihi conſolatio ſuper=
plena. Proinde O Anima mea, non pere ab-
ſolvi à cruce tua, ſed eam patere quoad Do-
mino viſum fuerit; pete à Deo gratiam ampli-
oris ſuſferentiæ, & dic corde & ore. Fru-
mentum tuum ſim Chriſte: mole me dentibus
beſtiarum, dolorum & afflictionum; quò pa-
nis mundus inveniar.
Non est & terris mollis ad aſßra vis.

õä
QLCLaut XXXIII.

Paupertas & ſtatus humilis ar-
gumentum eſt divini erga nos
W amoris.
AiiG ineffabilis Ixsu, ex eo cognoſcitur-
exiſtere in homine, ubi eundem facit
„Participem ſuæ paupertatis & humillimi
ſtatüs. Eſto igitur Anima Chriſtiana ſorte
tuâ contenta, caſu quo tibi ſtatus pauper &
humilis obtigerit. Attento quod tua crimi a
mererentur bene, ut ſuperflueres divitis & ho=
K noribus,

138 pita Chriſtiana

noribus „ac conſequenter membrum Chriſti

difforme fieres, viamque ei omninò oppoſi-
tam ambulares. Pro hoc beneficio eſt quod
agas Deo immenſas grates. Compatere illis,
quos videris in magnis divitiis & honoribus
mundi ſublimatos, qui à via Chriſti devii
ſunt, & adeò multiplicibus tibi communica-
tis gratiis privati ſunt. Roga Deum pro illis,
ut hujuscemodi gratia, quâ, tu , à Deo dita-=
tus, ditentur, Chriſtumque in ſtatu paupere
& humili imitentur. Etenim vix poſiibile
eſt in magnis honoribus & opibus reſidere, &
cor iis non apponere. Quid 2 quod opes
plurimos in altera vitaad extrema redegerint;
eò quèòd fuerint occaſio gravium peccatorum
& per conſequens æterni interitus- Quod
ſi homo in dignitatibus & opibus conſtitutus
pari facilitate ac fecuritate viam ad c&lum an-
guſtam ambulare poſſet- ſane Chriſtus Salva-
tor noſterneutiquam dixiſſet Lucæ cap. 1.
Qum d ſcild, qus perumas habent, in vegnun
Bei intrabunt. Facilus eſt enim camelam per Jo⸗
yamen acits tranſize, quaàm diritem intrare in reg.

num Dei. Et de divite Epulone Lueæ cap. 16
in Evangelio: Maæraus eit & ſepultus in anferne.
At verò n eodem capite de paupere dicitur-.
Factum est ut mereretur mendicus & poyrtaretn:
Angelis in ſinum Abrabæ. LInde Chriſtus Matth.
cap: C: ait: Beati pauperes piritu, quoniam ipſo
rum esſt regnum cæœloram.

Neon

Al.
Viten
Dun
ſe⸗
cho
Mor/
En
Permn
D
n
kar
eth
lan
Nede
Vis
min
Cpor
iünnn
Martn

Unm

S==
E
S

uni
gud to
cio d
Ghanl
X M
Cri
oNn
nnſil
zilec,
ſuußen
e
uod e
keegen

tenn

zutersozis horwinis, 139
Non per divitias periszuras itur ad aftra.
Nac vis sartarei ſers Acherontis ad undas,
Quaàm horribiliter autem manum Dei feris
entem in altero mundo divites & voluptatibus
immerſi ſentiant, teſtatur id ipium Job cap.
21. Ubi inquit: Tenent tymps um (ſcilicet di-
vites) & tharem, & gaudent ad ſonitum organi.
Duunnt in bunis dies ſuos, & in puncto ad inferna
deſcendunt. Ad quæ certè verba omnes di ites
exhorreſcere deberent, adeo ut ſuperflua ſtatui⸗
mox in pauperes diſtribuerent, pauperem⸗
Ghriſtum diligerent, eumque pauperem ſe=
querentur.
Divitiæ quidem ſecundùm ſe non dam-
nabunt hominem ſed malus uſus earum, & ve=
hemens affectio, quàò fertur in eas. Multàm
intereſt inter habere venenum, & venenum-

ſumpliſſe. Pharmacopolæ ut plurimùm ve-=

nena in officinis habent, ut illa in tempore &
variis in eventibus adhibeant; at non propte-
rea itoxicati ſunt, eò quod venenum non in-
corpore, ſed in officinis ſuis habeant: Pari
modo, habere divitias potes, non tamen ab iis
intoxicatus eſſe: idque fiet, ubi eas domi & in
marfupio tuo habeass non verò in corde.
Sed quàâm rarn, qui in corde non habeant?
Ediſſere, amabo. Nonne moderno tempoe
re plurimos abutentes ſuis opibus dolenter-

videre eſt nonniſi in comeſſationibus & potita-

tionibus, quique Deos non amant præterEdu-

140° Vita Chriſtiana
Cim & Potinam, curamque tantùm ventris
habent? nonne in domeſtica pompa, in pre-
tiolis & non neceſlariis mobilibus, in veſti-
mentis ad novam modellam, confectis: in ſal-
tibus & trip dis, cymbalisque bene ſonanti⸗
bus vitam agere; vitam inquam, agefe genti=
lium potius quàm Chriſtianorum Iterum:
ez ploratum eſt, quantùm ad propenſionem

ad eas, omni m propemodùm corda impen-

diò divitias appetere: neque ab hac male-ſa-
na prurigine Perſonæ rel gioſæ immunes ſunt⸗
cum nonnullarum cor ſolidius adhæreſcat au-
rO & argento quibus oble Rtantur, quàm ipſi
Deo ſummo bono, quod reverà ſummopetè
deplorandum. Et quotumquemque invenies,
qui pauperem IESuxt ſequi geſtiat? quodque
fes eſt indigniſſima, qui eum ſequi conantut
modo poſſibili, ab aliis diſcolis deſpiciuntur-
& ſublannantur. Nemo non eſt qui divitias
gloriæ Chriſti non appetat; at verò nemo eas
conſequetur⸗ni prius dilexerit pauperem Chri=
ſti ſtatum, cõrque avocet à te
nis. Dixit æterna veritas nedum Religioſis
& Monachis, ſed & omni Chriſtiano, N ſi quis
renuntiaverit (ſaltem affeéctu, & animo paratus
re i S facere, ubi id honor Dei aut ſalus pro-
pria vel proximi poſcit) om ibus qus peſſidet 5
non poteſt meus eſſe diſcipulus. Beati pauperes
Gictur, & non, beati divites. Et divitibus

ita loquitur Chriſtus Lucæ cap. 6. Væ vobis di
vit ilus,

mporalibus bo-

i
le

uo⸗
jelt
eſt.
i⸗
Et
ben
her
ſo
Der
ſti⸗
ln

Md

Uinre
e
o
incd
Pora
upe
IN

kllmn

UI

Uri

ch
lo

m enri
Mrbnre
8,uſtr
Ueets
vele nn
nte 91
u eu.
hrleni
ohnl⸗
la ül
nnnne
erele
gin
ücnme“
. ieni
1coc⸗
c
Nin
gi 1
1 Hen! 4
nn
Neigio
nou⸗
. ſgs 3
ℳ.
l
n
,s
r

interioris hominis. 141
pitibus , quia habetis conſolationem veſtram. Qlaſi
diceret: exiguum illud bonum An divites 1
quod interdum feciſtis, id modo per bonos
veſtros dies in divitiis, abunde præmiatum
eſt. O quàm cœc1 & ſtolidi amatores mun-
di tales ſunt! qui pro vili & fugitivo gaudio,
æterni gaudii jactur m faciunt nunquam viſuri
benedictam faciem Dei, & à divitiis gloriæ
Perrennis perenniter excludendi. Ex adver-
ſo omnium feliciſſimi, imò ut ita loquar, ſu=
perteliciſſimi ſunt amatores paupert tis Chri-=
ſti, quin & citra paradoxon, omnium ſunt
ditiſſimi. Sed qτοο pretioſiſſimum, juo
c& um pretieſiorem non habet, theſaurum
poſſident, umirum pauperrimum Irsuk. E-
nimverô qui Deum mundo corde in pauper-
tate poſſidet, eimque non coâctus æquo ani-
mo ad beneplacitam Deiſuffert, ditiorem ſe
in mundo non haber; & cœteri, tametſi tem-
poralibus bonis abundent, quoad animam
pauperrimi ſunt- Atque hic notandum, ut
anima Chriſtiana & devota Chriſtum in pau-
Pertate ſequatur „ non requiri eam obſtringi
voto paupertatis ad morem Religioſorum „
cum perfectio non conſiſtat in tribus monaſti-
cis votis, ſed in vera imitatione internarum
virtutum Chriſti Salvatoris. Vota monaſtica
plurimum quidem juvant ad ſtatum perfectum
adipiſcendum per remotionem obſtaculorum;
nihulominus ſine his perfectio Chriſtiana obti⸗
K 3 nexi

142 Vitæ Chriſtiana
neri poteſt. Nonne Abraham, & non pauei
alij, uxorati fuerunt & inſuper valdè opulen-
ti, hoc equidem non obſtante perfectionem
aſſecuti. Unde hoc? Pauperes eraut Spiritu=
Paupertatem internam habebant, pauperes e-
rant affectu & promptitudine ad omnia bona-
temporalia dimittenda, ſi Dei voluntas eſſet.
De his Apoſtolus2 Cor. cap. 6 ait: tanquam
mihil Gabentes, & omnia peſidentes. Vult dicere:
mihil poſſidentes affeétu ad bona temporalia:
quod tunc fit, ubi Chriſtianum cor adeò ſe=
queſtratum eſt à temperalibus acfi nihil am-
nino poſſideret: & ubi contingeret omnibus
privari, non obluctaretur, non queritaretur,
non murmuraret, ſed ſuam cum divina confor-
maret voluntatem, dicendo cum patientiſſimo
Jobo cap 1. Dominus dedit, Deminus abſtulit:
ſie nomen Damins benedictum. Hæc eſt germa-
na paupertas, in qua homo in omni tranquil-
litate cor ſuum avulſum à temporalibus Deo
conſecrare poteſt; hanc omni ſtudio omnes

conſectari debent; & in hac Imperatores, Re-

ges, Principes & Magnates citra ullum impe-
dimentum ſe exercitare valent: & poſtquam ſe
exercitaverint manebit illos in cœlis merces
voluntariæ paupertatis Chriſtianæ. Per hanc
ejusmodi pauperes illudunt mundo; divitibus
autem illudit mundus. Recordare O Anima
Chriſtiana eorum divitum, quos tu foĩtaſsè
noſti, qui ubi minus putaſſent, inopinatâ mor-
te

a
e4

IP

UN

E
ſte
ſio
c⸗
en

Unpu
nhlege
Eenen
rdhrnn
Alpelg
Nuben
Uts
üet
1AM
nitl
. hu
linell
1cNo
uliſic⸗
ch
Rte⸗
u
lu
6 Nℳ
esle⸗
nhe⸗
unt
lere
Per
riin
4
Gnt
0le
1

interioris hominis⸗ 14
ge correpti ſunt, Sacramentis Eccleſiæ mini⸗
mè aut inconſideratèe receptis, non condito,
aut parùm piè diſpoſite teſtamento, de quo-
rum ſalute vehementer ambigitur. Res pro-⸗
fecto lamentatione digna eſt, hominem ſtoli-
dè ſe à Deo elongare & præferre immundum
ſtercus roſis elegantiſſimis, ac gemmis pre-
tioſiſſimis. Contendamus pauperem ESM.
utcunque ſequi, ſi aſſequi non valoornu. Con-
tendamus jugiter nullo affectu ſubvolare inera
nuda brachis crucifixi amati JESI.

Q08 0 08 60 8 0 50
Cout XXXII.
De indifferentia in omnibus
contingentiis & reſignatione vo-
luntatis ſuæ lIn divJnam.
Uemadmodum in majoribus civitatibus,
plerumque Horologium quoddam pri-
marium eſt, ad quod cœtera omnia ut
plurimuùm diriguntur: ita prorsuùs æquiſſimum
eſt, ut noſtra nos horologiola, id eſt volunta-
tes noſtras, ad illuc ſupremum, c&leſte, mag-
nitudinis infinitæ Horologium, hoc eſt, ad
divinam voluntatem attemperemus. Proin-
de Anima Chriſtiana ſtudebit indifferentiæ in-
ſuo ſtatu, in omnibus actionibus & negotiis,
& ſolùm obtutum figet in providentiam æter=
nam & beneplacitum Dei, ei per omnia ſe ac-
K 4 com.-

144 Vitæ Coriſtiana
commodando. Et ſive jam immittat Deus
animæ infirmitates aut imbecillitates, cruces
Aaut tribulationes, perſecutiones aut nnihilati-
ones, vilipenſiones, paupertatem, aut diſpen-
dium bonorum temporalium, aut immittat ei
in oratione ariditatem, aut conſolationes, fa-
miliaritatem cum bonis amicis, aut eoran-
dem privationem, acquieſcat & coitentetur
beneplacito Dei. Etenim ſors major obtin-
gyre nequit, quàm occaſio famulandi Deo e-
jusque adimplendi voluntatem: quod opero-
fum non erit modò quis ſe denudaverit ab om-=
nibus quæ Deus non ſunt, & in ſe mortifica-

Verit omnes adhærentias ad creaturas, ad vo-

luptates,omnésque denique imperfectiones.
Quæ denudatio & mortificatio ſuppeditat oc-
caſionem ad exercitium multijugarum virtu-
tum redditque capacem animam ad magnas
gratias ſuſcipiendas. .
Præcipuum quod Deus in hac vira largi-
tur ſuis amicis eſt occaſio quid patiendi ex a-
more ejus, per totalem abdicationem cuncto-
tum quæ mundus diligit & naturæ placent.
Quò enim homo minus habet de bonis tempo-
talibus, de honoribus & dignitat bus, eò pa-
ratiorem ſe invenit ad famulandum Deo &
plus de virtutibus habet: & econtra quò plus
de mundi oblectamentis & vanis conſolatio-
nibus participat, eò plus elongatur à ſolatiis &
viſitationibus divinis. Qua de cauſa humanæ
ratio⸗

ti

Ett
dil⸗
ne

Ders
uces
lüri⸗
nöler
mirrdh
ri⸗
Aeei⸗

t bor⸗
orrike⸗
, .
edionet
Clat .
n Vind
N ans

Nir
A A1
lchj⸗
lren

Gunnde

1

Den!

ni
DNlne
Aiit

una

M

interioris hominis. 147
tationi & ſenſibus valedicendum erit, utpote
obicibus ad plenam reſignationem voluntatis
in divinam. IInde & Anima à providentia
divina ſe per omnia ſinat regi , neque rationi
aut ſenſibus pareat. ſed in-& extra reſignata ſit
in heneplacitum Dei: & qualiacunque media
offerantur ad perfectionem, nil penſi habebit,
modò ſint incitamenta ad virtutem & occaſio=
nes ad quid patiendum amore Dei, ad ſervien=
dum ſummo bono idque amandum; ſive jam
ĩd ſit in conſolationibus aut ariditatibus, ſive
in cruce, ſive in gaudio, ſive ſanitate aut inſir-
mitate, ſive in egeſtate aut poſſeſſione necef-
ſariorum bonorum. Nil æquè in deliciis ha-
bebit quàm ſe omninò committere providen-
tiæ divinæ, nihilæquè æſtimabit quam ſui in⸗
Deum reſignationem, nec aliud quæret niſi ſo⸗
lum Deum, qui ſolus eam quietare & recupe-
rare poteſt.
In Deum ſic reſignata anima in cunctis
providentiæ divinæ diſpoſitionibus ſibi com-=
placet, omnibusque nervis condeſcendit in-
id & eo modo faciendum, quod & quomodo
Deus diſpoſucrit, idque per omaimodam
translationem ſui in ordinationem & per te-
nerrimum amorem beneplaciti Dei, qui de-
Crevit illam per hanc ſemitam ducere, in qua-
de facto ſubſiſtit, & ad quam ſic propendebit,
ut illam permutare nollet cum alia „ tamet’i
non conſtaret niſi unico ſuſpirio. Excipe ca-
K 5 ſum

146 Vita Chriſtiano

ſum quo Deus animam ad altiorem gradum:

perfectionis ſtatuiſſet provehere, quod rur-
sum providentiæ æternæ aſſ ribendum foret.
Nam ſæpenumerò homo ſubitò apicem per-
fectionis non conſcendit; ſed ex ordinatione
Dei fit, ut pede tentim & gradatim ſeu ſenſim
ſine ſenſu Philoſophi dicunt, ſucceſſive ſit
motus) ad notitiam ſui & Dei perveniat & ita
ctandem culmen perfectionis attingat. Quæ
cuncta ſic ab æterno diſpoſita ſunt. Adhæc
cùm omnia ad arbitrium ſuum creaverit Deus,
conſervet & regat ad finem ſuum intentum ab
æterno præfixum infallibiliter aſſequendum, à
nulla potentia impedibilem, inde fit conſe-
quens, quod neminem confurgere aut obmur-
murare adversus Deum deceat ? ſed omnem
curam relinquendam eſſe illi qui melius novit
quid homini expediatquàm illus hominumpe-
netrare poſſit.
Summa ſummarum: Homo non aliud
volet niſi quod Deus vult, & non volet quod
Deus non vult: cunctaque quæ acciderunt &
etiampum accidunt & accident, diſpoſitioni
Dei (ſecluſo peccato) attribuet, eò quod vel
unicus pilus capite non decidat citra volun-
tatem Dei. Ea propter aſſueſcet repetitioni
horum ſanctorum verborum: Fiat voluntai tu
ſizut incælo, & in terræ. Neque in parvis aut
magnis aliud volet, quàm adimpletionem vo-
luim tis Dei, & indifferens illi erit, ſanum eſ-

i)t
Elm
li
3
AV
Pen
truc
len/

lunt
Eg
Cict;
lo;

ar
Gun n.
glenge
otnnen
ſuln
Cctlel

eluiln

r. 6
Nerile
tentocn 1
endu
colle.
onnae

Posmm

wübon⸗

Hon
r
Genun
oſron
Golz
aro

ei⸗

uml,
c⸗

imerioris homimis. 1

ls Te yel inſirmum, eſſe cum-& ſine amicis, eiſe

in proſperitatibus vel adverſitatibus, vivere
velmori: quin etiam ſi Deus cuipiam animæ
optionem daret quælibet agendi, quomode

& qualiter placeret, deſiderabit in ſimili caſu

ad voluntatem Dei potius vivere, quàm ſuam
Perficere voluntatem, dicétque cum S. Ger-
trude: Domine, zelo facias ſecundum yolunt4⸗
tem meam. “
Certum eſt, quod qui ſe conformat vo⸗
luntati divinæ, nihil adverſi unquam patiatur⸗
& quæcunque vult, fiant, IInde nonneme
dicebat, ſemper habeo talem auram, qualem
volo; cumque alii mirarentur. Reſpondit:
nunquam volo eſſe auram, niſi quam Deus
vult, & talis eſt neceſſaria. Beatifſima Mater
Dei MaaxIA omnibus ad imitationem exem=
plum reſignatiſſimæ voluntatis dedit: etenim
Chriſtus amantiſſimus filius, 40. diebus poſt
reſurrectionem, cœlum aſcendit, & ſecum
ex limbo captivam duxit captivitatem, relin-
quens matrem ſuam, quæ ei in mundo tot an-
nis fideliſſimè ſervierat, quantumuis plus juris
haberet ad perfruendum gaudiis ccœleſtibus
qnuam ullus veterum ſanétorum Patrum; utpo-
te Mater Dei. Nihilo minus contentabatur
beneplacito Dei & non minus terram lachry⸗=
marum vallem, quàm coœlum diligebat; ab-⸗
ſentiam filii ſui non mihus quàm præſentiam.
civitatem terrenam eruſalem non minus quàm
r cœle-

14⁸8 Vita ChriſtianA .
eœleſtem; neque minus contubernium licto-
rum & Judæorum placebat q àm Angelorum,
non alio ex capite- quam quod Pater cœleſtis
ſic ordinaſſet.
Hoc ritè perpenſo, Chriſtiana anima in
quibusvis accidentibusſeu proſperis ſeu adver-
ſis ad exemplum MARIX indifferens erit, mal⸗
létque viſibili Dei præſentiâ privari, quàm e-
jus volunt ti non adhærere: uin verò optionem
haberet anima, eliget potius deſolationem
quàm conſolationem, deipectum quàm hono-
rem, paupertatem potius quàm ſuperfluita-
tem & rerum omnium abundantiam „ cum
probè nérit ESuM & MARIAM Præ aliis ea di⸗
lexiſſe.
Verumenimverò indifferentia ad acqui=
eſcendum quibusvis caſibus obvenientibus »
prævalet omnibus: cumque quis omnia per-
diderit, credat & ſibi perſuaſum habeat, ſe ni=
hil omninèò perdidiſſe, modò non Pperdiderit
plenè reſignatam voluntatem in Deum, dicat-
que gaudenter : Deus meus & omniæ. Si tibi
placet ut viam contempti 1
mus omnium, ac ignominioſiſſimàâ morte, in⸗
ſtar latronis, omnium quos tellus ſuſtinet ſee⸗
leratillimi diſpeream, pro gloria tua lubens id
toleravero. Si velis ut quinquaginta annos aut
eo amplius purgatorio igne diſcrucier, ſubmit-
to me tuæ voluntati; quin etiam ſi me dam-

nare velis „ licet mihi intolerabile foret 2
tam

ſſimus ac abjectiſſi-

bay⸗
orio
gf.
Eere i
ſen
Mlen
n
lon
lem p
Gron
d
nch
iltate
dolit
Wan

inlc.

lum,
A Gls

nt
lerah
Meige
ue
dofiee
ſolkone
vümhid
perin
n,
lis a0

eegli
eochu 1
ds⸗
ben,
U, I
KA
Gal⸗
Gotten
nas he
het
nt
n
1A.
d6
in

imerioris hominis. 149
tam deſiderata facie tua debere ſeparari; equi-
dem comentabor voluntate tua, modè in gra-
tia maneam in æternum Voluntas mea O
Deus eſt tua, & tua eſt mea. Fiat, ſiat.

Caput XXM.

Deutilitate ſolitariæ vitæ.
AXKercitia inter alia ſancta Filii Dei incar=
— nati poſteritati ad imitationem conſig-
nata »eſt vita ſolitaria, quam in deſerto
per 40. dies jejunando, orando, vigilando &
glorioſa victoria adversus tentationes Diaboli
exegit. Quæ ut Magiſter ſuis diicipulis oſten-
dere in actu exercito voluit, quanti nempe re=
ferat, eos qui Chriſtianam Deoôque placentem
vitam agere cogitant, diligere folitudinem „
Scque à negotiis mundi abſtrahere, fugere con-=
ſortia hominum, incognitum & deliteſcen-
tem vivere, jejunare per continuam mortifi-
cationem ſenſualit⸗stum & proprii amoris,
ſemper orare, erigere mentem ad Deum, gra-
tiam & ſubſidium ejus implorare, v gilare, id
eſt ſemper vigilantem habere oculum, ne pri⸗
mogenmuus fervor deficiat ſerviendo Deo in pu=
ritate amoris, in adhærendo ei per bona pro-=
poſita, eum imitando & upra omne amabile
asmando, ſuſtinendo omnia ex amore ipſius.
Ea propter neceflaria eſt Mate e. 4
31=

150 Vieæ Chriſtians
Kanagrammaticè redditur Sola beatitudo) in qua
omnia prædicta facilius practicantur. Nam
converſatie hominum tollit converſationem
cum Deo, ſuperflua oblectamenta ſenſualita-
tum adimunt internas animæ conſelationes „

ſomnolentiatollit primitivum fervorem. Ne-

gligentia denique animam ommi præſidio di-
vino deſtituit. Usque adeò Spiritus S. eſt
Phileremus, hoc eſt amator ſolitudinis, ut dixe=
rit Oſee cap. 2. Ducam eam in ſolitudinem Qui-=
bus verbis indicattur, quod anima ſolitudinis
smans, ſolum & unicum Deum familiarem ha-
beat, & ſe ab omni illo (quod obſtare poteſt
veræ cognitioni Dei) ſequeſtret, eatenus ut
nonniſi opera ſua perficiat unà cum Deo ſum-
mo bono per ſuperhumanam vitam, pen abdi=
cationem omnium ſenſualitatum, recreatio-
num „ communicationum cum hominibus
extra neceſſitatem, per aſſiduam Oorationem ſe-
cundum vocationem ſtatùs, & victoriam con-
trà inſultus mundi , carnis & hoftis infernalis.,
i animæ ſolitariæ perdius & pernox inſidias
truit, eamque in naſſam ſuam pertrahere co-
Hatur. .
At inaniter. Ubi arma defenſiva à Deo
fabrieata non deficiunt. Iſtiusmodi tentatio-
nes Chriſtus magiſter noſter paſſus fuit in de-

ſerto, quem malus genius in gula, in cenodo-

xia, atque in ambitu honorum tentavit: veruùm
in omnibus confuſus recedere coactus. IItque
ahriſtus

ce
mo
id
vogit
ſi do
Saan
Viea
iplun
t ſa
Vieg
reſip
Mlyh
Dnin
ibr
nke
Uline
ſnd
ma
Carn
4
Mn
ſtuum
un,
Wi⸗
n
enr⸗
Vng

glage
tut. Mn
veluprnn
en ſeilt

lolrint,

Votett N
bltls
s,utt

n E

loliutt
Iiaen-⸗
Ae ole
erents u
Deo ſum.
er h⸗
leclet⸗
doniuf
tonent⸗
Pm
ininlt⸗
l Mss
ches 60e

610
Cten⸗
uent⸗
te
1M

interioris hominis. 154
Chriſtus in deſerto tentatus, ſic cogitandum-
animæ Chriſtianæ ſe non eſſe exemptam ab hus
jusmodi paſſionibus, quas equidem mediante
gratiâ Dei ſuperare poterit. Et in hoc caſu
cogitatione verſabit, non eſſe triumphum ſine
victoria, nec victoriam ſine pagna, neque pu-
guam ſine tentatione; aut impulſu ad malum.
Vita, inquit obus, eſt continua pugna, Id-
ipſum omnes experiuntur, nec ulla perfectio
aut ſanctitas quempiam ab hac tentatione pri-
vilegiavit. Et ſi Chriſtus magiſter noſter non
refugerit tentationeme eccur nos illam fugie-
mus non effugiendam? ſervus non eſt major
Domino ſuo. Chriſtus debellaturus hoſtem
in diſerto tentantem, jejuniis, vigiliis & ora-
tionibus ſe armavit. Idem anima ſolitaria-
Præſtet oportet: cum aliis armis efſicacius ini=
mici noſtri non ſupplantentur. Et inde Chri-
ſtus diſcipulis ſuis interrogantibus, cur quod-
dam dœmonium eijcere non poſſent, reipon-
dit: hoc dæmonium non eijcitur niſi jejunio
& oratione.
Advertendum tamen venit, per ſolitudi-
nem non ſemper ſignificari eremum aut deſer-
tum ferarum latibulnm; ſed & cubiculum tu=
um; hortum aut aliam privatam habitationem;
ubi cum mundo vix aliquid negotii, ubi tanta
cum Deo unio, ut anima cum Deo ſolo nego⸗
tietur, de ſolo Deo cogitet, ſola beneficia Ded
memoret, ſolum Deum ſuper omne creatum
amore

152 Vita Ghriſtiana
amore proſequatur; oculis ſolum Deum intus
eatur, auribus ſolum Deum audiar: Iingua ſo=
lum Deum loquatur & glorificet aflectionibus
ſuis in ſolum Deum feratur. Omnibus deni-
que actionibus tam in-quàm exterioribus ſan-
Etiſſimam & individuâm collaudet Trinitatem.
S. Bernardus annum integrum in cella novi-
tiorum exegerat, ſibi Deòôque ſic intentus, ut,
an eſſet concamerata, non adverterit.
IlIt verò quispiam beatam ingrediatur ſo-
litudinem, in ea permaneat, ſtabiliteérque
perſeveret, neceſſarium eſt ut exeat à mundo
& ejus concupiſcentiis: exeat à ſe ipſo, ut nus-
quam ſit, niſi in Deo : ut omnem affectum
creaturarum exuat, fugiat omnes amicos, fra-
tres & ſorores, omnra negotia & colloquia
mundi, totum ſe transferendo in beneplaci-
tum Dei. .
Neceſſaria pariter magna patientia, cum
undique perſecutionibus Miſanthiopi, hoc eſt
ſugientes aliorum ſocietatem, impetantur. Di-
cent enim homines hujus ſæculi, ejusmodi
vita otioſa eſt , non oportere ſic eſſe abſtra-

Qum, ſerviendum quéque proximo & cum

eo communicandum , utpote proprietatem
hominis animalis ſocialis. Quid ad hæc Chri-
ſtiana anima? non aliud reponet. Faciant-
alij, quod libuerit „ mea converſatio in ccelis

In hoc ſolitario ſtatu Sathan quoque per-
ſonam

ſunt
Anann
lleſſu,
no)
qo
Chrid
toten
nimit
ſrtite
it,
40 fta
Inden
Gehlen
(Nrtion
when

dnd
g
niz:
(da
epol
M
lae
lenni
ſeri
tohn
ommp
londe
lel
en

eliotbel⸗
4 Ton
in l
ineuti
cl.
gteltig
ſtabiltin
41 àm
plonnt
l eli
ni⸗ c, 1
lolui
bedenhe

Kientien⸗
oln)
ilnol
le lts
d a
Opiemmd
hec.
.
9 els

4 el⸗
e⸗

inserioris hominis. 153

ſonam ſuam agit, graviſſimisque tentationibus

animam à propoſito dimovere non ceſſat; ſed
neceſſum eſt illam fidelem eſſe Deo ſummo
bono ,lei ſoli adhærendo & ſerviendo utpote-
à quo vocata in ſolitudinem quò expeditius
Chriſtum ſequi poſſit, qui & ipſemet in deſer-
to tentatus cunctis præluxit exemplo in æqua-
nimiter ſupportandis tentamentis, quæ omnia
fortiter decertando unà cum diabolo, ſupera⸗
vit, & nemini non vires ſufficientes reliquit
ad frangendum omnes impetus hoſtiles. Pro-

inde non eſt quod terreatur anima Chriſtiana

deblaterationibus malevolorum, aut præſenti
tentatione. Vel unicus ſuſurrus divinæ vocis
in fundo animæ ſcilicet Ta es vocata ad ſolitudi=
nem, prævalet clamoribus omniũ creaturarume
Rurſus: Sathan diſtrahet animam perfaſti=

diunm & imaginationem multiplicium operum

quæ laudabiliter & meritorie exercere poſſet in
Vita activa extrà ſolitudinem „ ut adjuvando
charitativè proximum, cujus vel unica ſalus
præponderat omnibus operibus in ſolitudine
Peractis. Sed hoc non obſtante anima firmi-
ter perſiſtet in ſua vocatione non ab hac avel-
lenda, niſi Deus aliud inſpiraverit aut ſuggeſ-
ſerit vitam Eremiticam deſerendam eſſe & lo-
co hujus famulandum proximo per obſequia-
competentia. In qua ſua voluntate manifeſtandæ=
non deêrit Deus. Nam qui dedit velle, ſuggeret
& media adperficiendum ſinali terque perſeve=
tandum. L. F

2

154 Vita Chriſtiana
Pateor in rei veritate res planè perdiffici-
Us eſt omnes creaturas, Spiritum mundanume
ſuamque abnegare naturam & hoc pacto exer-
cere animam, ut ſtatum & viam cruciſixi E-
Stl ingrediatur, cum eôq; unus reddatur ſpiri-
tus. Nihilominus ubi anima Domino Deo in⸗
vocatione ſua fidelis, omnidque cogitata, ap-
petita, actque eo uſque direxcrit, ut jam flam-
mis amoris Dei ſuccendatur & inardeſcat, nihil
horum illi difſicile erit, gratia omnia facilita-
bit, efficiétque ut cunctas o currentes diffieul-
tates flocci faciat, ſolitudinémque ceu paradi-
ſumsamet, in qua ſe cum Deo uniſtam invenit,
& vitam Angelis cœleſtibüsque Spiritibus
conformem ducit, tuncque verum: vita pri=
vata vita beata. Hac in vita homo verusEre-
mita nuncupari poteſt „ cum quodammodò
cum creaturis non habitet niſi ex mera neceſſi⸗
tate, communicétqne cum ſolo Deo rebus-
que cœleſtibus.
Tecum habita ſemper, nec te quaæſiveris extr.

õ
Cewst Yr.
De præſentia DEI.

Æ depiorandum eſt hominem uſq; adeò
oblivione capi, ut cum poſſit recordari-
equidem nolit Deum per ſuam immen-

ſitatem ubivis præſentem ſubſtantialiter exifte=
Ie 5

/8
fere
Heoy
Teate
Girin
derke
ſeride
ſcere
conla
non
ided
rori
Me
Nined

tr

N
Rern
inde
d
Kta⸗

. ſonn

Win
din
nn
Vorl

ſert,

;1
wodi
Me

Rpdß
nmunurne
echer
cunlſ
elluſ
nmwd
chiin

nniine
es
cen 1
oe.
in
, M
eruekt
Det

t

nn
ul

interioris hominis. 1/5
te, & nos in eo & per eum cunctas creaturas
vivere & eſſe, ut teſtatur S. Paulus Act. 17.
In eo vivimus movemur & ſumus. Imò cunctæ,
creaturæ in medio excelſitatum, bonitatum
divitiarumque Dei reperiuntur, cùm ab ejus

pPerfectionibus planè circumdentur & circum-

ſcribantur. Unde ergo tants caligo, ut agno-
ſcere nolit præſentiam ſui Domini, creatoris,
conſematoris & ſuſtentatoris? Sanè cauſa alia
non eſt, niſi quod immerſus ſit creaturis & vel
ideò obliviſcatur ſui creatoris, ſine quo nihil
prorſus operari poteſt tam in ex-quàm interio⸗
ribus. Hinc perdius & pernox omni moli⸗=
mine Deum ſibi præſentem ſiſtet, omnesque
cogitatlones verba & Opera taliter coram eo
expediat acſi viſibiliter præſens foret, prout
revera ſubſſantialiter præſens eſt, tametſi ob
imbecillitatem noſtram nohis inviſibilis ſit.
Sed dic amabo, quo tempore anima capaciot
ſit ad contemplandum præſentiam Dei? Non
alio niſi ubi purificata ab omni rerum creatura-
rum imagine & ubi intrinſecè tranquillata.
Hujusmodi verò puritas acquiritur per odium
omnis ejus quod ſummo bono diſplicet & fer-
vori charitatis repugnat. At ſi homo ſe con-
vertat ad creaturas, in iis oblectamentum quæ-
rat; inde fit, ut Anima contemplatione ejus-
modi præſentiæ divinæ privetur. Animam-
illam dixeris beatam & ſuperbeatam in hac vi-
ta quam Deus ſuâ præſentiâ modo quodam vi-
L 2 ſibili

1 56 Vita Ghriſtiana

ſibili dignatur: quæ tunc ad nihil aliud reſpi⸗

ciet niſi ad ipſum ſolum, cœteroqui hanc ſor-
tem amiſſura. Nec poſſibile eſt animam ani
helantem ad fruitionem creatrarum & ſimu

Dei, poſſe progredi in vita Chriſtiana: sique

ſe occupaverit in creaturis iisque immoretur,
eerto certius impedietur in amabiliſſima con=
templatione præſentiæ Dei. Verum eſt, non
inhiberi omnem communicationem cum pro-
ximo: præſertim ſi id fiat amore ejus & ex ne-
ceſſitate vi officii, Deo ſic diſponente; nihilo
ſeciùs tamen vetatur inordinata fruitio amor-
que creaturarum, quæ maximè obſtant „ qu0
minus Deus ſuam oſtendat præſentiam ſuaviſ-
ſimam. Quanto magis homo creaturis mmo-
rietur, fundùmque animæ mundiſicarertt Di
to magis Deo vivet, magisque præſentià Dei
gecreabitur. .
Ad hane interiorem animæ Furificaie-
nem emque in puritate conſervandam iur en⸗
viunt Regulæ ſubiſequentes. 1. In ex- n
terioribus cuncta perficere cum animt nec.
lectione & attentione- 2. Nihil impræme i⸗
tatè inchoare, niſi poſtquam Spirituss. rai
implorata, quæ ad omnia neceſſaria eſt.
Spiritu mortificatio nis meliori modo ſe funda-
re, non invitum pati, annihilationem dilige-
re ; & hoc erit fundamentum interioritatis
hominis. 4. Magno amore ferri in crucin-

xXxum & morientem IESuM. F. Ornibuscte-
atur

ri⸗
ſnin,
aet
uma
ndo
orun
vele
moe
Netu

Ohr
lri
opin
en
telni
fno
IUen
dns
KLim
ecol
Ling
Lhon
Nh
an
Repl
ece
cire

.

ulrhpi
lübnelht
Aiginn4
umnklen
tanuſ
innd
gllſence
unch
emu⸗
juaut.
ele,
gto
iunint
Ms
etiegc
tu

Nla⸗

ni

interioris hominis. 157
aturis (qualescunque ſint) mori totaliter. am
ſi animæ hujusmodi fuerit conſtitutio, elon-
gata erit ab omni levitate & vel minimum ver-
bum aut opus non tendens in Deum, erit ipſi
importabile: cum à reverentia Deo debita ne
latum unguem declinare volens, parvas irre-
verentiolas ut mortem pertimeſcat. In ejus-
modi quoque ſtatu anima nedum impensè ve-
retur & reveretur Deum ut Deus eſt ſed &
Chriſtum ut Deus & homo eſt ejusque do-
Qrinam; pro nihilo reputans falſlas mundi
opiniones, magisque placens vel unicum mo-
mentum quo Deo fruitur quàm omnes creatu-
ræ univerii mundi, quibus mallet privari quàm
fruitione ejusmodi præſentiæ.
Dominus Deus ut creditur & aſſeritur
à Theologis myſticis) in fundo animæ abſcon-
ditus dictur & ibidem oportet eum quærere
& invenire, cum eôque ibidem deliteſcere, ſe
recolligere, Sicque in ſe ipſum ſe introvertere
& impenſiſſimè eum in fundo animæ revereri,
ac nonnunquam in terram procumbere flexis
genibus, eum ut amabiliſſimum Deum & ho-
minem adorando, gratésque infinitas referen-
do pro cunétis Spiritualibus, corporalibus &
temporalibus beneficis, ſe reſignando in be-
neplacitum ipſius, eum quibusdam laudum
Præconiis honorando, de quibus in ſequenti
capite.
Revera magnam incivilitatem, magnam
I. 3 irre⸗

158 Vita Chriſtiana
irreverentiam ſeu magnum iolœciſmum com-
mittunt in Deum, qui rarò ad ejus præſentiam
ſe refle cunt. Et inde fit iſtiusmodi in omni-
genas imperfectiones 3 quin etiam Peccata &
flagitia prolabi: & inde quoque omnis impro-
borum diſſolutio, ruina & perditio ortum ha-
bet, quod Deum præſentem adeſſe séque ab
eo videri, non recogitent. O dementia ho-
minis! cujus oculi mentis adeò obdurati ſunt,
ut non videat neque conſideret Deum omnia
videntem, omnibus intimum & præſentem.
Talis omnium infeliciſſimus eſt, ut qui cœcus
nec cognoſcit ſuum creatorem, qui ſtat ante
ipſum, ipsique magis eſt intrinſecus „ quàm
ipſe ſibi, qui cum ipſo operatur, in quo eſt,
per quem movetur, & in quo vivit. Hanc
ut gratiam viſionis Divinæ Majeſtatis acquiras,
oportet hominem, ut modò ſuprà relatum,
internæ ſtudere puritati, & ex tunc Deem
Spiritum S. exorare, ut per interceſſionem Dei
Genitricis Virginis MRIX, omnidmque 88.
iſtiusmodi gratiam impertiri dignetur, quoò
anima erga creaturas cœcutiat & indeſinenter-
inſpectet divinam prælentiam, in ejusque
conſpectu in-& extrinſeca inchoare, & perfi-
cere poſſit. Nam ſumma omnium exercitio-
rum hæc eſt, ut abſtracti ab omnibus rebus⸗-
ſolum Deum in nudo indepictôque animæ
fundo amorose amplectamur, & nos totos in
amabili humanitate Chriſti abſcondamus, eique
conformemur. Coapiu

X

Per

ur
Mebtun
Clinon.
Dectt 6
misinnn
otuN
“
earn
utt
eun anl
Nrlam
tl el
Era
G
.
Mias
Agis
telau
beh
ſunn
gte
,
lene⸗
ei
El
Nercte
61
4
A
ℳ

jnterinris hominis. 5
Caput XXXMVII.

Per conſiderationem præſentĩæ

Dei facili negotio obtinetur, ge-
nuinus Amor, & Inio cum Deo.
Ametſi varia præſcribantur media ad ob-
tinendum genuinum amorem ergà di-
vinam Majeſtatem, videtur nihilo minus
optimum eſſe, id, cum nempè homo jugiter
cor ſuum in Deum præſentem elevat unà cum
piis deſideriis quæ ſuſpiriis inſperſa funt &
hoc pacto in præſentia ipſius noctu diuque vi-
vit, cum eo internè ſermocinatur, eum eo
converſatur, cum eo cor ſuum unit, & in core
de ſpecioſam manſionem virtutibus exorna-
tam parat, ſplendidumque templum erigit de-
coratum ornamentis aureis operum Deo acce-
ptiſſimorum: ibidem anima Chriſtiana ceu
virgo deſponſata ad Sponſum ſe compoſitura,
& Majeſtatem divinam, infinitum bonum, ut
ſuum Regem & Dominum adoratura, hono-

ratura, ut juſtiſſumum judicem formidatura-,

& ut Patrem dile ctura, cum eôque ut optimo
ſuo amico; quin & Sponſo perdilectiſſimo ſe
unitura & adhæſura. Imèò non ſecùs ſe cum-
ipſo habebit quàm cum quopiam ipfſius cordi
magis iarringcae ,quàm ipſe ſuo cordi & in
quo magis vivit, quam ipſe in ſe: quique nil
L 4 aliud

160 Vita Chriſtiana
aliud deſiderat ac ſui continuam ſpræſentiam
Præ oculis mentis habitam; deſponſationem-
& unionem per quam transformetur, & unus
quodammodo cum ſuo Sponſo fiat Spiritus.
Frequenter anima cum ipſo ſancétè collo-
quetur; modò itabit cum eo Bethlehemum;
modò Jeroſolymam, modèò in conclave ubi
diſcipulorumfpedes ex humilitate lavit & ex
amore immenlo Evchariſticum epulum inſt i-
tuit; modèò in hortum Gethſemani; modèò in
domum Caiphæ »Herodis, Pilati. Modè in
montem Calvariæ; modòô flebit cum ipſo ſu-
Per civitatem Jeruſalem & ſuper iniquitates
ominum. Nunc cum eo triſtabitur ob acer-

biſſimam paſſionem & mortem ignominioſiſſi-

mam compaſſionis affectum habendo ; nunc
ei congaudebi in Reſurrectione & Aſcenſio-
ne. Sicque percurret mentaliter vitam Ixsu
Chriſti, de ipſius myjſteriis dulce habendo
colloquium, gratias agendo & nunquam non
ejus præſentiâ perfruendo. Id verò fiat non-
sumultuariè, non eum agitatione corporis in-
uſitata, ſed ſimpliciter & tranquillo modo Si

quando te in præſentia Dei conſtitutum inve-

neris, poteris in te excitare actus ſidei ſpei,
charitatis, adorationis hiſce aut ſimilibus amo-
roſis ſuſpiris. O Deus omnipotens! Credo
te hic per tuam infinitam omnipotentiam, eſ-
ſentiam, immenſitatem & operationem eſſe
Præſentem. Spero mihi miſero peccatori mi-
= ſericors

ie
ſot

e
g
a
mi

ſe⸗
bu
Ia
4
W.

hn
ne

inn
i

eltutn
Kanem⸗
Nns
nmm
Eel⸗
ehemn,
che d
GiR
bt
MoNE
iguis
0b l
inion
. uns
Ken
an 1
biedh
Aum
tn⸗
s
1. 8

ie⸗

ſe

sa
09
n
nen
.
Mi

rerioris homigis. 221
ſericors & paopitius eris. Propter te dete-
ſtor omnia peccata mundi, & mea præ ſertim,
ac amo te ex toto corde meo ejusmodi amo-
re g quo ad te amandum obligor, & quo teun-
quam omnes juſti amaverunt: quoniam omni
amore digniſſimus es. Coram te me humilio ut
miſerrima Creatura, gloriſico & benedico te.
Gratias tibi ago pro cunctis in me pro⸗
fectis beneficiis. Adoro te unà cum omni-

bus Angelis & Archangelis, Cherubinis & Se-

raphims, omnibusque Sanctis in cœlo. Of⸗
fero tibi Patri cœleſti meo dilectiſſimum Fili⸗=
um tuum ESIIM Chriſtum eo amore, quo ſe

ipſum in monte Calvariæ, pro nobis obtulit in

cruce, & qu omnes pii Sacerdotes in Sacro-
ſancto quotidiano Miſſæ Sacrificio ipſum-
incruento modo offerunt pro expiatione pec=
catorum omnium hominum & maximè meo⸗
rum, de quibus ex corde doleo, optarémque

me nunquam meà vitâ deli quiſſe.

Præterea ſrequenter aliis laudum & he-
norum præconiis ipſum honorare poteris per
decurſum diei ac noctis, cum gloria Patri, &
Filio & Spiritui S. ſicut erat in principio, &
munc, & ſemper, & in ſæcula ſæculorum, A-
men. Aut dices cum Angelis in coelo, prout
S. Joannes in Apocalypſi cap. 7. vidit: Bene-
dicio & elaritas & ſæpientia & gratiarum attio „
honor & virtus & ſortitudo Deo noſtro, in ſæzalæ ſæ⸗=
eslorum, Amen, Item: Laudetur Sanétiſima
L 5 Tri.-

162 Vita Chriſtiana
Trinitas, & trina unitas. Aut, tibi ſummo
meo bono ſit laus, honor & gratiarum actio
ab omnibus creaturis in ſæcula ſæculorum, A-
men. Eiusmodi & ſimilia amoris laudisque
ſuſpiria ſeu aſpirationes iteratis vicibus ad ar-
bitrium exerceri poterunt.
Monenda hic venit Chriſtiana anima; ne
ſcilicet animo concidat, ubi ratione propriæ
inſtabilitatis ſæpe ſæpius diſtrahitur in prædi-
Gtis aſpirationibus aliisve; ſed mox cor ſuum

ingrediatur, Spiritumque recolligendo Deo

ter Opt. Max. id ipſum offerat Cogitatio-
ne etiam verſabit quod de ſe & ex ſe nihil pror-
ſus poſſit ad ſalutem conducens, ſed omnia per
gratiam nunquam ſibi denegandam à dilecto

ſuo Ixsu 3h modè in humilitate totum id præ-

ſtetur, quod præſtari poteſt ac debet.
Proinde Sponſum animæ tuæ Deum in=

clude cordi tuo: qui tametſi omnibus ſit in lo-
cis; nihilo minus in anima tua utpote imagine

Dei, ſpeciale habitaculum habebit. Si igitur
Deus in te ſit, officii tui erit in omnium San-
Rorum timore, humilitate & reverentia co-

ram oculis e us vitam inſtituere ad modumsS.

Patrum, de quibus Scriptura lib. 4. Reg. cap 3.

Ubi Propheta Eliſæus inceſſanter locutus: Fi-

vit Dominus exercitunm, in cuius conſpedtu ſtie.

Plalmiſta David de ſe ait, quod indeſinenter-

Deum præ oculis habeat hiſce verbis: Dominis

in conſpecta meo ſemper: ꝗqneniam a dewtris en mihi
ne

Nnmo
ntio
Crun
lucr
bun ir⸗

Nim,
ner
in
Cot
NcoN
Ggitte
ro
nia e!
dlecto
r⸗

Neunn
blnd
einege
S
n ⸗
gin co⸗

und

ut
el/

nen⸗

iß
6

,)

interioris hominis. 163
ne lommovear. Propter hoc lætatum eſt eor me-

am & exultayit lingu« meæ. Pſal. 15. Tobias

Senior Filio luo hanc doctrinam tradidit Tob⸗
cap. 4. ne unquam Dei obliviſceretur, ſed ju-
giter in memioriam revocaret, dicens: Omni-
bns autem diebus vit æ& tuæ in mente habeto Deum.
Rex David uſque adeò præſentiam Dei memo-
viæ ſuæ impreſſerat, ut vel eam ob cauſam nul-
latenus ſibi in quacunque etiam occaſione ti-
meret. Sic loquitur ad Deum. Pfſal. 12. Naxss
& ſi ambulavero n medio umbræ mortis, non time-

bo mala: quoniam tu mecum es. Quin & Deus

ipſemet jugem ſui memoriam à nobis exigit, &
id oſtendit per Prophetam Michœam cap. 6.
Indicabo tibi O homo quid ſit bonum, & quid Do-
minus requirat à te: Vtique ſacere judicium , &
diligere miſericordism, & ſoligitum ambulsre es-
vam Deo tuo, id eſt in eius prælentia.
Omnes quotquot modò amabiliſſimâ Dei
facie gaudent, pro conſervatione amoris Dei,
omni curâ & ſolicitudine præſentiæ Dei ſtudu-=
erunt, conformantes ei adamuſſim cunctas ſu-
as actiones. Moneo rursus te animam meam
Chriſtianam, ut ſi quid indecens tibi inciderit,
aut ſoliciteris ad aliqua tuo amantiſſimo IESII
diſplicentia, ſic cogites: Deus hic eſt, Deus
omnia videt, Deus audit omnia, Deus est in zne &
nullo loco circumſeriptus. Si quid contra-
eum fecero aut locutus fuero, aut cogitasct0:
Deus à me unà cum ſuagloria receder. Ef es-

1764 Vita Chriſtiana

quis enim Rege aut impernore in ſpecſtante

uid inde cens aut turpe facere non verebitur?
3 etiam hic in terra, ob viri cuiusdam gravis
præſentiam modeſtè & compoſitè nos geri-
mus, quid non modeſtiæ conciliabit ipſa Dei
Opt. Max. præſentia? Per candidum igitur-
amorem, Deum iugiter præ oculis habeto &
dicito cum Propheta Davide Pſal. 17. Dih-
gam te Domine fortitudo meaæ: Dominus ſirmamen-
tum meum, & refagium meum, & liberator me-
a5s. Deus meus adiutor meus, & ſperabo in eum.
Proteſor meus & cornu ſalutis meæ, & ſuſeeptofr

aeus. Laudans inyocabo Deminum, & ab inimi-

cis ſalvus ero.
QSoS0 0 S0- S0 860
Caput XXXMIIII.
De oratione vocali, mentali &
ſuper-humana.
LIùm Chriſtiani hominis perfectio prin-
cipaliter conſiſtat in interioritate non
aliter perfectibili quàm per gratiam, quæ
mortem creaturarum, annihilationem ſui i-
pſius, amorem mortificationis, affectum ad
ſolitudinem & fugam omnium operatur, quæ
mundus amat & ſenſus titillant. Hæc, in=-
quam, gratia quæ omnes iſtiusmodi effectus
operatur, abundeè impetratur per ſanctam ora-
tionem, tantôque magis id ipſum agnoſcet-
homo,

1lo
rg
n
lt
Dor
conn
Ren
lec
i
um
1†

=

hne
Feeliut,
unme
Mfi
thn
Hglu
lete
fner
N
rirAN
i
Riun

al

pn
e
ane
1 .
Auun
el⸗ 1
Nn
Hn
s
;

interioris hominigs. 165
homo, quanto magis ſe in ſancta oratione ex-
ercitaverit. Orationem verò vix benè perfe-
ceris inter multa diſturbia & negotia, cùm vix
ſit poſſibilis conſervatio Spiritus orationis in
negotiis, quæ ordinariè ad aliud non ſerviunt
quàm ad avertendum Spiritum hominis à Deo:
atque ea eſt cauſa cur paucæ animarum ad per-
fectionem pertingant, cùm paucæ ad purita-
tem orationis ſe præparent. Maior pars aut
negligit, aut non eo modo facit, ut oporte-
ret. In quocunque ergo ſtatu homo ſe inve-
nerit ſeu contemptibili aut honorato, paupere
aut divite, ſano aut infirmo, nunquam deficiet
in oratione rebus omnibus anteferendâ, à qua
omnis profeétus & emolumentum in hoc
mundo ſperabile dependet. Omnis quæcunque
orantes petitis, credite, quia gccipietis, & peniet
Pobis, inquit Chriſtus Marce cap. I1I.
Nobiliſſimum bonum quod amico tuo
exoptaveris, eſt donum & Spiritus orationis,
per quem datur aditus in penetrale ſeu ſecretum
conclave mirabilium Dei. Oratio eſt fons
omnium gratiarum & chariſmatum animæ &
ſine eà nihil eſt: sique ab ea ceſſet, tractutem-
poris actum erit de illa. Orationem non in-
congruè aſſimiläris naturali ſtomachi calori :
ut enim ſine illo nec vita naturalis conſervari,
nec ullum afferre alimenta ſumpta fructum-
poſſunt; cum illo verò omnia optimè conco-⸗

quuntur, digeruntur, homo ſuſtentatur; om-=
nibus

16 Viræ Chriftiana
Ribus quoque membris vigor, Spiritus & ro⸗
bur ad benè ſuas functiones & operationes per-
agendas ſuggeritur: ſic ſine oratione ſpiritualis
vita conſervari non poteſt; cum ea verò opti-
mè. Eius namque adminiculo Spiritus vege=
Ltatut, anima ur & vigorem ac robur ad quæ-
libet opera peragenda, nec non ad quasvis
Occurrentes dirficultates ſuperandas & labores
ſuſcipiendos, concipit. Per orationis calo-
tem omnia hæc facillimè digeruntur, ac fuf-
feruntur, nilque omaino eſt, quod non in ani=
mæ utilitatem convertatur ac cedat.
Sancti ſe ſingulariter exercitârunt in ora-
tione, nec etiam in graviſſimis occupationibus
ab ea abſtinuére; quin Chriſtus ipſe in ea non
infrequenter ſe exercuit, eumque in finem ab
hominum conſortio ſe ſequeſtravit, ut Lucæ
cap. 6, eſt legere, ubi refertur, eum ſolum-
montem conſcendiſſe, in illo permanſiſſe, &
noctem exegiſſe orando.
Ratio omnium diſordinationum in ho=
mine eſt, quod ex levitate plus æquo in huma-
na negotia & opera ſe intromittat: cumque id
nolit Deus, ipſi ſubtrahit ſuam gratiam & con-
ſequenter in millenos incidit errores, reperit-
que ſe incapacem ad orandum, & ſi vel ſemel
ei defecerit oratio, omnia ei deficiunt. .
Si quis viderit quospiam ſuprà ordinari=
um modum elevatos & ſuhlimatos in orationes
conabitur quidem ad illorum imitationem; ve⸗
ruùm

ſo:

ue
fral
iot
ater

d
quib
ne
Ce
nos
tals
rd
honin
unt
Nan⸗
d
A
ae
Ari,
lci
me

ſtie

Cnte
Li
lel.
An

tuct⸗
linhe⸗
ehhtnus
4 edli⸗
Piituft⸗
bur Ar
A
Kiolidr
jtut, il
noNi

t 14 0
nonibi
nerol
ec:

‚Al

m

htklen⸗
ge 1
4 chen,

itnerionis hominis⸗ 76v7V
fuùm non aliter quam Deus ordinaverit, Des
ſiderabit non alius eſſe quàm Deus vult, non⸗
maior nec minor, tam in interioribus quàm
exterioribus, tam in natura quàm gratia. Ver=
bo: beneplacito Dei contentabitur.
Porrò ſciendum tria eſſe genera oratlonum.
quibus & in quibus & Deus invenitur, & ſi=
ne quibus non invenitur. Prima dicitur vo=
Calis, altera Mentalis. Tertia ſuperhumana „
& eſt altiſſima, puriſſima, perfectiſſima ora-⸗
tio & dicitur eminens, ſublimis, ſupernatu-
ralis contemplatio. Prima conſummatur-
ore & in ea oportet eſſe attentum, eum Deo
Domino ſuo loquatur. De indole huius ora-
tionis S. P, Auguſtinus in Regula ſua dicit s
Hoc autem ſit in corde, quod profertur in ore.
Oratio Interior ſeu Mentalis tribus fa-
cultatibus animæ nempè memoriâ, Intellectu
& voluntate abſolvitur. Ubi anima per va-=
tias circumſtantias, ut quis quid, ubi, quibus
auxiliis, cur, quomodo, quando, aut de tur-
pitudine peccati, aut ſpecioſitate virtutis, au
de 4. Noviſſimis,aut de 7. Sacro-ſanctis Sa-
cramentis aut de vita, paſſione & morte Chri=
ſti expendendis occupatur.
Superhumana oratio, aut ſupernaturalis
contemplatio amoroſa exiſtit in vertice volun=
tatis ſingulari modo qui ineffabilis eſt. Nain
hic locus ſupernus animæ eſt Sanéto-altiſſi⸗
mum templum, in quo placitum eſt Deo
com-

168 Vita ChriſtianA
commorari. Ibidem eſt locus in quo ſe vis
dendum præbet creaturæ, ſic ut ipſa illius bo-
nitatem immediatè per voluntatem guſtet &
ſentiat , illàque delicietur & fruatur modo al-
tiſſimo ſuper omnes ſenſus, ſuper omnes res
creatas. Quæ capere non valet niſi expertus.

ſ
ſtei
Cnis
llun⸗
e
llbus

Anima, quæ fide & unguentis divinis delibu-

ta trahitur, vadit Deum in hac habitatione re-
pertura: quocum reperto tali confidentia &
familiaritate agit, quam Angeli in cœlis ob-
ſtupeſcunt. Hoc in loco defoœcatiſſima fit
oratio, cùm non aliud ibi ſit quàm Deus & a-
nima absque ulla creatura „ quæ huic ſancto
colloquio ſe poſſet immiſcere: quippe Deo
ibidem omnia immediatè operante ſine phan-
taſmatibus & diſcurſibus humanis, ſine degu-
ſtatione ſenſus exterioris. Et quia ſupremus
apex voluntatis rerum ſenſibilium capax non
eſt, poſſideri poteſt à ſolo Deo, qui ei ſuas il⸗
luſtrationes, intentiones & ſcopos commum-
cat neceſſarios ad puriſſimam unionem. lta-

que perfectiſſima hæc oratio eſt amoroſiſſima

citra extroverſionem ſimplex contemplatio
Dei & divinorum, ut ſunt divinæ pertectio-
nes & attributa, omnipotentia ,‚æternitas, Po-⸗
nitas & abyſſalis miſericordia, infinita juſtitia⸗
immenſitas, Ccharitas æterna erga hominem-
Qumque ſit ipſemet ſua Charitas, ideò non
aliud à nobis poſtulat, niſi charitatem.
Adhæc altiſſimæ huic orationi alia ne⸗

ubus
ſem
gue
lali
or
.
euan
euund,
W

Po

i
comg
Prtel
e
Un 1
tn

i P
eatn
Uigi

nigbi
hülie
enn Ul 4
Cur alrt⸗
et OMnlS
Nilaen
irmueln
Ubridet
Ontent
in t⸗
Ecatiial
nDeul
buie 4
nippe
n
ſe
4 ſohlen
L
Uiaiki⸗
lun,
Me
uniß⸗
ogenha
1 Gch
getniai⸗
ntee⸗
1oN

intenioris bominis. 4169
per myſteria obijciuntur, ut Trinitatis, quo

ceſt principale prototypon hujus ſanctæ ora-

tionis, non aliter efformandum quam per pu-
riſſimam cognitionem divinarum perſonarum

quæ per lumen fidei amplificatum ſine diſcur=

ſibus rationis acquiritur.
Poſtquam anima jam quodammodèò vi=
ribus deficiens & exhauſta per amoroſam con-
templationem attributorum Dei Sanctiſſimæ=
que Trinitatis, nonnihil ad ſe revertitur „ &
quaſi reſpirat & aliqualiter pauſat, interdum-
digreditur ad contemplationem vitæ & mortis
JIESu Chriſti ac ejusdem exaltationis. Quo in
ſtatu anima exercere poterit varios affectus vo=
luntatis, ut Doxologiæ ſeu gratiarum actionis,
adorattonis, humiliationis » reſignationis in
beneplacitum Dei &c.
Ejusmodi dona & gratiæ hujus ſanctiſſi⸗
mæ Orationis „nonniſi puriſſimis animabus
communicantur. Neque ad illam puritatem
perfectam quis pertinget, niſi beneficio per=
fectæ denudationis ab omnibus creaturis, non
aliter impetrandæ quàm per continuam morti=
ficationem & nonnunquam per infuſionem &
illapſum Dei in animam hominis.
Proinde neceſſarium eſt omnibus diſtor-
tis propenſionibus mori „ abnegare omnes
creaturas & ſe ipſum: ſiquidem cùm peccatum
Originis hominem totaliter corruperit, non-
eſt quod exſpectet gratiam citra continuam
M mortem.

776 Vita Ghriſtiana
mortem. Si verò ſe Deus adjunxerit Séque hos
mo mortificaverit jam anima quæ mori ap-
petit, propediem ſidi & creaturis mortua erit⸗
Ea de caula hujusmodi altiſſimæ orationi nemo
ex ſuis viribus aut perſpicacia intellectus co=
nabitur intendere, magnæ quippè id foret ſu⸗
perbiæ ac præſumptionis indicium, niſi per-
Deum ad eam vocetur & ſubvehatur. Quo
caſu ſe totaliter in beneplacitum Dei reſignabit.
Singulariſſimum, ut dixi,» quoddam Dei
donum eſt, quod animam ipſe in conclave ſu-
um introducat (quò familiarius cum ipſa agat)
& quidem in cellam ſuam vinariam, ut eo ibi
amore ſuo repleat & inebriet. Non ſe ultrè
& ſponte ſponſa huc ſe ingeſſit, ſed eam ipſe
Sponſus prehensàâ ejus manu introduxit. Ad
ofculum eris eius ſuſpirare, vel ſuſtollere te
nec ipſe potes nec debes: nili enim ipſe te eò
ſubvehat, maguæ audaciæ & temeritatis id ſo-
ret. Ideo Sponſa auſa non fuit huic ſe inge-
rere (humiſior nàmque ac modeſtior) ſe
ſupplex Sponſum rogat ut hoc ſibi oſculum-
impertiatur: Oſculetur me oſeulo oris ſui. Cant, II0
Perinde acſi diceret. Ego meis viribus
hunc amorem, unionem & contemplationem
tam ſublimem pervenire non valeo, niſi ipſe
eam mihi dare dignetur Ipſe nos, pro ſua⸗
bonitate & effuſa liberalitate ad hoc oris ſui
oſculum & altiſſimam hanc orationem ac

contemplationem, ſi modò nos eam habere
volue-

ſler
are

Der

014

alt,
Gepil
lhata
Mne
Andn
aike
2
ieng
k l
(ur
E(
un

eſere
i 49
dmoltuen
thinh
eltin⸗
Abnt
1 i Ge

ul. G

ge
ollu/
col
mipt
n, unl
lanhſ
it
Oert 16
1
*RKũfR
le

ir)

merioris hominis. 174
voluerit, ſuſtollet; cum res ſit, cui nos ape
plicare nec poſſimus nec debeamus.
S05 0 50.: S 650-
Caput XXXIX.

De mediis ad excrcendum hanc

orationem déque impedimen-
tis eius.
Edia ad exercitium orationis Sanctifſi⸗
mæ ſunt ſequentia.
Io. Se non multum intromittere in
negotia ſæcularia aut viſitationes, ſive activè,
ſive paſſive, niſi ratione officii ad hoc cogere-
tur, aut aliunde neceſſitas idipſum depoſceret.
sique in optione foret hominis cas acceptare
aut reſpuere, eliget iſtiusmodi ubi colloquia
non periculoſa aut mundana, ſed agentia de
ſacris exercitiis & cultu divino.
2. Cor & animum expedita habere ad
patiendum omnigenas cruces, corporis & ani-
mæ. Ex parte naturæ quidem, cui reſiſtit,
vitacrucis eiusque exercitium, quo ſubvehi=
tur ſuper omnes propenſiones: ex parte mun-
di qui nullo guſtu afficitur mulcarum adeò
compoſitionum & mortificationum., Demùm
eX parte inferni qui ſuper omnia cumprimis o⸗
rationem deteſtatur. Sciendum verò, non
poſſe Chriſto JIasu maius obſequium Ppræſta-
i, quàm patienter ſufferendo crucem: cuùm-
M z Vita

172 Vita Chriſtiana

tat

vita egena, deſpecta, paſſiva, quæ purâ neceſ-. n
ſitate veſtium & alimentorum contentatur, ad 1 ſe
Orationem accommodatiſſima ſit. INL
3. Omnia negotia retardativa Spirits plis
contemplativi ſeponere, & ideò qui ſe exerce (t.
re cupit in ſanctiſſima oratione, non occupis piæß,
bitur multis ſub prætextu Philadelphiæ ſeu Ira-
terni amoris. Etemimm Martha à Domino re- tom
prehendabatur eò quòd nimiopere Iolicits eſ⸗ Eti
ſet. Magdalena verò contemplativa laudabatur, mund
4. Aſſvefieri ad nihil agendum, niſi ex Voe⸗
impulſu Spiritus Sancti à quo regitur homo & ern
in quo eſt; à quo omne bonum ſeu inceptum Mug
ſeu proſecutum ſeu executum originatur. Mo- ſ(uir,
tibus autem naturæ non parebit, aliascommiſe khnl
ſurus infidelitatem, cùm hoc ipſo motum di⸗ w
vinum deſereret, qui dignoſcitur ex pace, dul- Mik
cedine & libertate Spiritus, quibus veſtitun. um
F. Anima aſſveſcet nec cum creatura nee (Ee
ſecum ſolicitè negotium habere, ſed cum ſo0lo ßt⸗
Deo, qui eius eſt ſcopus, finis & locus quiez lntd
tis, & in quo ut requieſcat per puritatem a- ſeoe
moris, creata eſt. 16
Poſtremò tempore infirmitatis aut ali⸗ eh
rum incommoditatum maximoperé ad ſe at- ſi.
tendet anima ,nec ſub velo & pallio refocilæ⸗ ehn
landi & ſolandi corporis ab oratione ceſſabit ⸗ ſee ſt
cùm perſæpè accidat aliquem in brevi & exi- (hn
gua infirmitate V. G. febriculâ habitum morti-
ſicationis magno labore pactum amittere. Igi-⸗ ue⸗

1 ſen
uennn,4
atieschin
gi Eeun
non
Domu

erellint

alanten
turhomn
ginnnn /
Motl!
Ae
S el
ncenm,
an
apſl
Mtisen

ges

et 4 4
. 4
Hli⸗
len
bef 49
n

interioris hominis. 173
cur in infirmitate non omninò oratio ſuſpenda-
tur, ſed ſtudeat per ſidem in ſimplhici unione
cum Deo morari: ad quod neque viribus cor-
poris, neque guſtu, neque imaginibus opus
eſt. Nunc ut convertamur ad impedimenta
præ fatæ orationis, ſunt quæ ſubiicio.
1. Citra ordinationem Dei multis ſe in-
tromittere negotiis: cum homo interior per-
fectiſſimè debeat eſſe ſolidatus , ad hoc ut in
mundanis curis & negotiis in ſuo perſiſtat fer-
vore, ubi plurimæ ſeſe offerunt occaſiones ex-
eitativæ ad iram, ad impatientiam ,mœrorem,
vana gaudia. Et tametſi quis illis non con-=
ſentiat, equidem aliqualiter ſentit, perque
hanc ſenſationem pax profunda cordis minui-
tur, per quam antecedenter cum Deo planè
uniebatur. Res etiam parva & quaſi nihiblum
potens eſt animam retrahere à contemplatione
(de qua hic ſolum ſermo) ut non ſe ad Deum
Erigat aut à Deo erigatur „ cùnm vel minima
commotio eam reddat ineptam ad divinas im-
preſſiones.
2. Corpus nimis delicatum, &eius figor-
exiguus.
3. Nimia puſillanimitas, cùm homo ad
incinationes naturæ ſuæ vitam componit, ne-
que ſt det ob prætenſam debilitatem, vitæ ſu⸗
perhumanæ & mortificatæ.
4 Non ſufſiciens compoſitio & vix ul-
lus affectus ad ſolitudinem & recollectionem,
M 3 im⸗

194 Vita Chriſtiana

impensè tamen neceſſariam iis, qui in altiſſms

oratione ſe ſe exercitare cogitan.
Ex quibus habes, non obſtare prememo-
ratæ orationi, ubi faceta quædam pro loco &
tempore piàâ interdum proferuntur intentione,
recreatiôque externa congrua inſtituitur. Ete-

nim animum, quin & corpus (quèò alacriores
reddamur in obſequio Dei) nonnunquam re-
11. 4
laxemus neceſſe eſt; ſed ſummà diligentis

modus ſervandus eſt, ne aut per immodera-

tam aut per minus caſtam relaxationem, har-
monia interioris hominis diſſolvatur & cordis

puritas lædatur.

Caput MXXX. D

K— —

In vita Chriſtiana omninò ne-

ceſſaria eſt cognitio Dei &
ſui.ipſius.

Eceſſitas cognitionis Dei vel ex hoc elu⸗

ceſcit, cùm regnum cœlorum finis no-
ſter ſit ad quem creati non aliter aſſequen-
dum quàm eo modo quo Chriſtus Deus & ho-
mo id ipſucu aſſecutus eſt. Ex quo habes,
omninè neceſſarium eſſe cognoſcere hunc De-
um & hominem & pariter eius vitam, opefa
& omnia quibus cœleſtem gloriam adiit; quo
per imitationem eorundem operum & per u-

niformitatem cum ipſo,- mediantibus meritis

cius regnum cœlorum poſſideamus. Prin-
cipa-

llte
ICh
lexe
Perite
1ea
eſe
recip
netis
Adam
notan

binäin

lehtanne
nro e
Utimraun,
tuier
gin lu

ONe ¹

interioris bominis 17 †
cipaliter autem oportet cognoſcere & ſcire ,
qui Chriſtus pro nobis paſlus, cruciſxus, &
qui exemplar ſeu formam vivendi nobis reli-
querit. Et certé eâ ratione „ ut nobis ſuum
erga nos amorem infinitum & inæſtimabilem
teſtatum faceret, eatenus nos provocando ad

reciprocum ſui amorem. Unde & noſtri mu⸗

neris eſt ipſum redamare (cùm vix ferarum ſit
adamantem non redamare) ne ingratitudinis
notam incurramus, ſtudere eius conſormatio-
ni; cum eo cõpaſſionis affectũ habere, eò quod
ex puro amore tanta paſſus & crucifixus ſit-.
Hc jam præſuppoſitâ cognitione , quot
& quantis nos nempé Deus cumulrit benefi-
ciis & ſingularite Redemptionmis, admonemur,
inſtruimur & impellimur ad cognitionem no-=
bilitatis animæ noſtræ, quam Deus tantoperè

dilexit, ut pro illius amore mortem oppetere

non dubiàrit: niſi enim homo creatura adeò
foret nobilis, non ita pro ea ſe exannimiiſſet.
Unde excitamur aut ſaltem excitari debemus
ad majori zelo promovendum noſtram ſalu-
temscum vidzamus qua tis cum doloribus, ac
immenſo & penè intemperanti amore ſalu=
tem animarum noſtrarum quæſierit, ut nos bo-
nis æternis dit ret, & vel ideo maiori ſtudio
nobis contendendum eſſe ad promotionem no-
ſtræ ſalutis per dignos frudtus pœnitentiæ.
Hæc & ſimilia emolumenta ex veraci cogni-
tione crucifixi IESu conſequuntur: cuius vi=
M 4 tam

296 Vita Chriſtians
tam & paſſmonem in jugi memoria & conſide=
ratione hape mus oportet, & ex ingentibus

doloribus, quos in ligno crucis pro nobis ſub-

iit, arguamus ineffabilem amorem, quo ad ſie
Patiendum permotus. =èðMM
Quum jam viderimus & agnoverimus

nos adeòô inauditorum & infinitorum tormen-

torum (quæ Chriſtus ex immenſa bonitate &
Charitate paſſus eſt) cauſam eſſe, & quèòd Do-
minus gloriæ, pro humana infirmitate noſtra,
ſaam dederit celſiſſimam divinitatem. Con-
ditor ctesturaram non dedignatus fuerit for-
mam ſervi induere: Et non ſervi tantùm for-
mam aſſumpſerit, ſed inſtar abiectiſſimi ver-
miculi humiliatus & pro nihilo habitus fuerit
ad mortem uſque. Nonnc his ritè perpenſis,
non minus ad compatiendum quàm redaman-

dum quodammodoò impellimur? Nonne ex

his aſſurgimus in cognitionem amabiliſſimi
Dei, noſtræque nihileitatis, noſtræ impoten=
tiæ & miſeriæ: cuùm aliud nihil ſim s, niſi im-
Parens, inepta, inutilis creatura ex ſe nihil ha-
ens præter peccatum.
Adhæc noſcendum eſt, quod propter
iniquitates noſtras meriti fuerimus privari o=
mnibus bonis, meriti omnia infernalia tor-
menta & dolores, reprobationem ſeu reiectio-
nem àfacie Dei, & deſpectum à cunctis cœ-=
leſtibus & inernalibus Spiritibus, hoc equi=
Qem non obſtante pro omnibus his ſatisfecerit.
Nani

N(
qu
um
D nan

4 Wian
GN
oltſt

Lcrlte⸗
ngenin
Doilbe

Gl

oretinn

mtotnet
oniete
Ngech,

UtenM

5.
Neni
tumn M

ltn et

Drns e

helpeni

teden
Nonmd

Npu

9s, N

HAH

Aoogt

ttarl 1,

NGN,
eette
M

A

interioris hominis. 17 7
Nam cum eſſet ditiſſimus omnium, pauperri-
mus factus eſt; cum eſſet omnium feliciſſimus
& glorioſiſſimus, vir dolorum ſactus eſt; cùm
eſſet omnium potentiſſimus Domiaus, hu=
millimus & obedientiſſimus fictus eſt, oppro=
brium hominum & abieclio plebis, non alio
fine, quam ut pro noſtra ſuperbia, inobedien-
tia, alusve peccatis condignam exhiberet ſa=
tisfactionem Patri cœleſti. Hoc conſiderato
in cognit onem eius & noſtri deveniemus, &
quanto magis ſupremam dignitatem, infini-
tam bonitat m, indicibilem amorem & miſe-

ricordiam Dei, quam opere erga nos demon-

ſtravit, mente pervoluerimus, tanto magis
noſtram miſriam, paupertatem indignita-
tem, infidelitatem, ingratitudinem & nihil-=
eitatem cognoſcemus. Quæ conſideratio
nos invitabit ad compaſſionis affectum, reci-=
procum amorem & imitationcm ſtatùs dolo-
roſiſſimi Irsu imprimendi meritò cordibus no-
ſtris, & à quo non oporteret diu noctuque o=
culos mentis noſtræ avertere; ſed eundem⸗
ctucifixum Jxsu ejusque merita, opera &
paſſiones nunquam non in cunctis noſtris acti=
onibus & omiſſionibus aipectare, quò ad per-

fectionem ipſius & noſtri cognitionem per-

tingamus. Quod de facili fiet, modò humili⸗

ter pro hujusmodi gratis apud altiſſimum:

inſtemus ore & cordes certè non denegand,
ubi deſideraverimus ejus & noſtri cognitio-
M 5 neim

178 Vita Chnſtians
nem & crucifixi Jrsu mitationem , citra-
quam cœleſtis merces fruſtrà ſperatur, cum-
neceſſum ſit eà cœlum nos adire viâ quàâ ipſe

adiit. Ipſe verò per viam paupertatis, abne-

gationis omnium creaturarum, contemptus,
humilitatis „ crucis tribulationum & paſſio-
num Patrem fuum cœleſtem adiit. Pariformi-
ter nobis cogitandum eſt, non poſſe nos aliâ
viâ operari noſtram ſalutem, quaàmque nemo
conſequetur, niſi qui vitam ſuam cum ipſius
conformaverit per compaſſionem in ejus do-
loribus, & purum amorem, quo ei ut ſummo
bono adhæremus, unà cum cognitione maxi-
mæ ſpecioſitatis in ipſo relucentis præ filiis
hominum, dulcedinis, altitudinis, bonitatis,
miſericordiæ ,ſapientiæ & charitatis, quæ at-
tributa in terris degens exercitè patefecit, qu
ca recogitaremus, agnoſceremus agnitumque
digno honore proſequeremur. Expende igi=
tur O Chriſtiana mea anima immenſum cruci-
fixi amorem, quem in vita & paſſione perfe-
Ctiſſimum in ſummo gradu monſtravit & ag-
nolſce tuam nihileitatem: in quo conſiſtit co-
gnitio Dei & ſui i1pfſius

Caput XXXXI.
De variis vitæ Chriſtigeneribus,
cx quibus Chriſtiana anima hoc
iliudve ſibi ſel gere poteſt.
◻ ſtum varias duxiſie vitas, perſpicnum

ſole

e
v00
ee
cit
t
lere

Em

dert
net)
M,
nu
u
Unon
n
jes,
Dihl.
lnn

und

A
Mte
n

ey
it,
ſo

.IIuI

c
A ur
ai
1ri, A
Denſ
n &
Puiam’
lemm
ngen
CuNn i⸗
b
ulſaum
ONeul⸗
bonitmn
8/ a 4
Aeek/G
ueneß⸗
omnene
ue e
*
linco⸗

interioris hominis. 179
eſt ex 4. Evangeliſtis, qui vitam ejus deſcri=
bunt, In his omnibus exemplar relinquere
volens, quèò quivis in ſuo ſtatu hoc vel illud vi-
tæ genus ſibi eligere poſſet, ad quod à Deo
vocatus eſt. UIbi advertendum non ſemper-
quempiam ad illum vocari ſtatum in quo naſ-
citur. Nam in opulento ſtatu natum deſide-
rat interdum Deus in illo non perſiſtere: cœ-

teroqui Chr ſtus nequicquam dixiſſet ad divi-

tem adoleſcentem qui interrogabat quid fa-
cere oporteret, ut regnum cœlorum poſſide-
ret) & reſpondiſſet: Si vis perfectus eſſe, vade,
vende quæ habes & da paupctibus. Matth. Cap. 19.
Hujus adoleſcentis natales erant opulenti: ve-
rum ad perſiſlendum in eiusmodi ſtatu voca-
tus non erat. Unde multi graviter hallucina-
tur; qui cùm ad magnas dignitates & hono-
res, non ex erdinatione Dei, ſed roprio im-

pr la & poſitivè quæſito modo ſubvecti ſint,

nihilo minus ſibi perfuaſum habent ſe ad illum
ſtatum vocatos, quod tamen eſſe non poteſt;
cum Chriſtus pariformem vitam non egerit
ſed pauperrimam, & in quocunque ſtatu ho-
mine exiſtente ab eo exigat, ut ſaltem pauper
Spiritu ſit, non jaliàs ſalvandus. Cuùm enim
Populus eum in Regem creare intenderet, fu⸗
git, oan. cap. 6. & ſtatum elegit humilem, in
quo Patri cœleſti complacuit.
Diverſa autem vitæ genera ſunt quæ ſe-
quuntur. .

12

180 Vita Chriſtiana
1.. Egena, abſcondita, incognits, de-
ſpicabilis vita quam penè toto vitæ decurſu in
gerris exegit: exceptis poſtremis annis, qui-
Bus honor ſui Patris & ſalus hominum poſtu-
labant, ut ſe manifeſtaret.
2. Vita illuminativa, cùm ut Doctor-
prædicaret docereétque populum: allaboran-
do, ut eum Deo lucraretur.
3. Liberalis & vita Eleemoſynaria, cùm
de binis piſcibus & quinque panibus ſaturavit
quinque millia hominum.-
4. Vita in tentattonibus & jejuniis in di-
ſerto.

octem orando exigeret.
6. Vita paſſiva in exceſlivis doloribus
tempore amariſſimæ paſſionis & mortis.
Iſtiusmodi vitas Sancti hic in terris ege-
runt; adeòà ut dicere non dobitârint, jam non-
nos ſed Chriſtus in nohis vvit.
Chriflus decoraturus Eccleſiam ſuam Re=
ginam in veſtitu deaurato circumdatam varie-
tate ſtatuum, voluit hos habere ſequaces inz
altiſſima paupertate, humilitate & ab jectioneg
illos in liberalitate. Hos in orando & con-
templationibus, illos in tentationibus, iſtos
in jejuniis, in cruce, tribulationibus, dolori-
bus & paſſionibus. Et vocatio ad ejusmodi
vitas eſt ordinatio Dei, éſtque ea certiſſima vo-
Catia, in qua quis ſalutem iuam operari poteſt
60

5F. Vita contemplativa , cuùm perſæpè

——

nuimm.
jute⸗
dett
und
nia
tN
04/0
Uan
eln
Nehn
ihp
Aen
Nn
Md
linl
V
e⸗
lm/
i
in
n
kan

,

ns 6
ulri
Wi r—
un lr

Dol
Alles

ri

Ulaut
in

pele

Potibis
.
etinse

Dade
6 1s
A
iene
n
3
t
4

interioris hominis. 181
e quod conſiſtat in imitatione Chriſti,. LIbi
Notandum, quod vita quam ſequitur
anima Chriſtiana debeat conſiſtere in ſumma-
interiori puritate, quæ haberi nequit absque
perfecta renuntiatione omnium creaturarum,
unà cum plena unione crucifixi JFsu: cuius u-
nicum eſt deſiderium adimpleri ſuam volunta=
tem „ & hominem ei per omnia conformari
us ad imitationem, tametſi univerſus mun-
zus, natura, amici omnes, quin etiam Ratie
ipſa poſitivè reclamarent : nihilo minus illa
curanda non eſſent. Chriſtus Chriſtianæ ani-
mæ totus ſit oportet; totus inquam cum om-
nibus potentiis, lingua & ſermone. Totus
autem erit „ ubi amor prædominans fuerite
Nam ut in compoſitis naturalibus, elementum
rædominans trahit omnia alia elementa ad il=
um locum & centrum, quod naturaliter appe-
tit: quod in lignis etiam maximis apparet ,
quæ ſemper aquæ ſupernatant ob aris elemen-
tum in eis prædominans: ita ſi amor Dei in
nobis, ut par eſt prædominetur, attrahet ſe-
cum omnes potentias, mentem & linguam
noſtram; illam, ut cogitaret: hanc , ut loque-
retur aſſidue de Deo, rebüsque divimis & ſpi-
ritualibus, quasappetit & deſiderat.

3960

Capet

182 Vita Obrifkianeg
Caput XAXXII. 4
Oſtenditur differentia vitam
contemplativam inter, & activam.
orit anima Chriſtiana magnum elſſe di-
Nanai vitam inter activam & contem-
Plativam. Nam ij qui in ſtudio ſunt
vitæ activæ, ſtuident mandata Dei & ſanctæ
Eccleſiæ adimplere, Superioribus ſuis obtem-
perare, præſertim ſi in ſtatu ſunt Religioſo,
exercent ſe in Theologicis & moralibus vir-
tutibus, in bonis moribus, variisque Deo
placentibus operibus ? neque in his ſe ipſos
ſpectant, ſed purè honorem Dei & volunta-
tem; sicque in exercitiis vitæ activæ ſummam
ſiiam perfectionem collocant 3 ut ſunt oratio
vocalis, contritio de peccatis, quæ crebrò in
memeriam revocant intuitu mortis, judicij,
Paſſionis Chriſti, eldem compatiendo ob
acerbiſſimos toleratos dolores. Verùm hu-
iusmodi exercitiis ad vitam contemplativam
Ppertingere nequeunt, ubi ſibi complacent in
vVita activa, præſerendo eam vitæ contemplati-
Væ, exiſtimantes illam magis eſſe meritoriam,
ac itain corde non tam Deum pro obiecto ha-
bent, quàm opera quæ factitant, & ex quo-
zum motivo operantur Et licet huiusmodi
Opera propter Deum faciant » placet tamen
ipſis.

ih
es
kione
wort

iiſtra

haror.
Preſſt
4 qu
tur,
ſamn,
ralbu
ſoes,
gllin
ienti
Anern
Win
ſeion
Unln
Idd
i
Il
lasn
Wi
h
Nalen
ie

n⸗
en

4

4

interlons hominis. 18
ipſis, ut inde laudentur ac honorentur, ope⸗
4 rantes non tam propter amorem Dei aut ædifi-
cationem proximorum, quàm propter gloriam
propriam. Atque inde fit, tales omninò eſſe
diſtractos diviſos & animo inſtabiles: cum
naturales animi motus necdum in illis ſint ſup:
preſſi & mortificati, ſed etiamnuùm vivant-
A quibus etiam tam diu impelluntur & regun-
tur, quoad pervenerint ad vitam contemplati-
vam, quæ facit hominem omnibus ſuis natu=
ralibus propenſionibus mori ut ſunt vana

u⸗ ſpes „ inordinata erubeſcentia 5 inordinatum
“ gaudium 3 triſtitia „Pphilautia, Cenodoxia, im-
e Deo patientia & his ſimilia, quæ obſtant quò minus
nbe ad veram internam tranquillitatem pervenia-
un. Kur: in qua omnes vires & potentiæ à ſuis di=
* ſperſionibus ſimul collectæ, & in unum, ve-
ach fum, ſimpliciſſimum & ſummum bonum fixæ,
in quandam divinæ conformationis & æternæ
ii, ſtabilitatis ſimilitudinem transformantur; nec
0 non ad ſuhlimes, occultas, & antea ipſis inco-
li⸗ Enitas vias ſublevantur, perducuntur, & IEsSus
tinam. eum iis verſatur ac colloquitur. In præme-
n morata jam tranquillitate ſeu vita contemplati-
va homo ab omnibus, quæ infra Deum ſunt,
mn affectibus depuratur, aſſeriturque in perfectiſ-
. ſimam libertatem filiorum Dei, adeò ut de fa-
1 cili citrammpedimentum ullum creaturarum:

quibus plene, imò ſibi ipſi plenè renuntiavit,
.“ in Deum ſe exigere poſſit. Etin hac contem-
M plativa
n.

184 Vita Chriſtianæ
Ainia Vita aſpetat anima admirabunda eun-
as perfectiones divinas & attributa, omniz
dorenttein „bonitatem, infinitam milſerigçor-
iam & c. vide cap. 13.

Qui ergò interiori vitæ ſtudent, gratiam

contemplationis à Deo humiliter rogare de-=
bent: quam tantò uberiorem obtinebunt,
quantò ſe capaciores eiusdem ſuſcipiendæ red-
diderint. Quique deſiderant inter veros ami-
cos Dei numerari ac illuminari ſecundum inte-
riorem hominem, oportet eos corda ſua tota-
liter expurgare, ita quidem, ut in illis non ſit
aliud præter Deum, cunctaque opera & ne-
gotia quæ aut motu proprio aut ex obedientia
peraguntur, fiant ſine ſolicitudine., anxietate
& diſtractione, affectuùsque omnes unà cum
ratione in Deum eleventur. Enimverèò eius-
modi ſolicitudines nedum ducunt in tentatio-
nem; verum etiam tenebras offundunt intel-
lectui, Spiritumque inſenſibilem faciunt &
frigidum in amoroſis affectibus; naturam &
ſenſualitatem adeò roborant, ut in exercitiis
Spiritualibus nullus ſentiatur guſtus.
Quamobrem ſi maligni genii inſidias, &
tentationes carnis, mundi; omnes fragilitates
& imperfectiones „ omnes naturales pravos
animi motus ſuperare te delectat: ſtude ſemper
vitam tuam componere ad formam hominis
interioris. Sint deſideria tua duntaxat ad De=-
um, plus ama interna charitatis exercitia, quàm
opera

(
(Mun
a
ater
4 in
.
ait
Iiop
uo
dn⸗
ion⸗
enn
ümn
un
ien
K
ude
llen
luhn
n
N
uul
da

neg
lior
einl

ni at⸗
1 Cnn,
Uetter⸗

nbgn
Cyli 64

dtirtunt

jelued
enni⸗
duntr⸗
alut
5 noN1
71 &e
ebientii
urietate
GnAcu
etd
teliiß⸗
gunt
ehu
.
Nalii

Ais;d
4glle

O

lele

s .

interieris hominis. 18 5
Opera virtuoſa exteriora, quæ nonnunquam
cor & animum hominis ſic avocant & con-
fundunt, ut animæ non parùm obſtaculi per-

hoc adferatur;, nec ob non ſuppreſſam ſenſua-

litatem partis inferioris ad veram quietem, quæ
eſt in ſolo Deo, pervenire non valeet
Hic advertendum, quod anima hominis,
ut ait Taulerus Dom. 19. poſt Trinit. pro va=
riâ operatione diversque reſpectu, diverſis
quoque nominibus appelletur. Interdum⸗
namque anima dicitur, quatenus vitam corpo-=
ri præſtat, atque hàâc ratione ſingulis quibus-

que membris ineſt, motum illis vitamque

ſubminiſtrans. Quandoque Spiritus vocatur,
ubi tantâ Deo affinitate jungitur, ut omnem-
excedat modum Et Deus nämque Spmtus
eſt, & anima Spiritus eſt: atque hinc perpetu-
am quandam propenſionem habet, jugitérque
adſpirat reſpicitque ad fundum originis ſuæ
unde profluxit: ex ipsaque ſpiritualis naturæ
ſeu Spiritualitatis ſimilitudine in ſuam ſe origi-
nem, cujus ſimilitudinem habet, reflectit at-
que propendet. Hæc propenſio illius ad De-
um nullo unquam tempore, nec in ipſis qui=
dem damnatis ceſſabit.
Deinde & animus appellatur. Mirà cer-
tè & jucundiſſima res animus eſt, in quo vires
omnes Superiores colliguntur, memoria vi-
delicet, intelletus & voluntas: quibus tamen
inſe ipſo ſuperior eſt , & plus aliquid haber
N Habet

Vita Chriſtiana

1786

Habet ſiquidem internum quoddam eſſentiale

objectum ſupra virium prædictarum operati-

onem: dàmque bene iple habet, riteque ach

Deum converſus eſt, cætera omnia re è ſimi-

liter habent: ſi verò averſus eſt à Deo, etiam-

omnia alia averſa ſunt, ſive id ſcias ſive neſcias.
Inſuper & Mentis vocabulo cenſetur. At-

que hic eſt fundus in quo ſanctæ Trinitatis i-

mago abſcondita latet, cujus tanta dignitas &
nobilitas eſt, ut nulle poſſit certo proprioque
nomine appellari, Quandoque verò etiam
fundus dicitur, quandoque & animæ Centrum-
egue ut Deo Trino Opt. Maximo nullum po-
teſt proprium nomen imponi, ſic nec huic a-
nimæ fundo ſive menti. Adeòque ſi cui cer-
nere liceret, uti hunc fundum Deus inhabitet
in ipsòque exiſtat, ex ipſa ſoret viſione beatus.

Hæc ille.

Hoc poſito Chriſtiana anima facilius in-

tellexerit, animam, quæ ſe contemplativæ vi⸗
tæ addicere cogitat, debere expeditam eſſe ab
omnibus ſenſualitatibus partis inferioris & per
vires ſuperiores unà cum Spiritu in Deum ele-
vatam. Et quandoquidem Spiritus eſt Deus,
creatus Spiritus illi ſe unire ut origenis ſuæ ab⸗
yſſo debeat, eum nunquam non me-te Verſa-
re, eum cognoſcere & amare; hoc pacto qui=
dem, ut hæ vires totæ & totaliter Deo affixæ
ſint, cum eôque unus fiant Spiritus vi amoris

unitivi. Nam quemadmodum unus nuncu-

patur

i

Uin
Der
Im
ne

iti
erie
con
lleg
Cat!
inln
Mi,
Enpe
dnn

en
bean
n
one
np
nnl
E
ne
e
ge

arinn
eltt.
uei
kelemi⸗
01 tu
elelh⸗
al. 4.
irtis,
nind
Morte
dein
Centt
Murge
huic
ui e⸗
N

Hclt⸗
dlel⸗
u, 4
he
nd
Dens
blue

. interioris hominise 1987
Patut Spiritus, ita conſimiliter tres ſuperiores
animæ vires unus dicuntur Spiritus, eò quòd
à Deo ſint ad hoc ordinatæ, quò in Deum un-
um Spiritum tendant, cum eo uniantur, eòque
in æterna gloria perfruantur.
Multi ſane lugendi ſunt, qui ſenſibus de-
diti & ſolis externis exercitiis contenti, in-
teriorem animæ fundum, beatamque illam
contemplationem Dei ac cum ipſo unionem
negligunt: ipſi enim dum veram ſui mortifi-
cationem parvi faciunt, & ætatem virésque
in his quæ præcipuè neceſſaria non ſunt. abſu-
munt, parum aut nihil in Spiritu proficiunt,
ſemper in eodem luto hærentes. Vocantur-
ad magna, & volunt minimis eſſe contenti ,
ſpretisque bonis non perituris labuntur ad ter=

rena. Bona quidem exercitia externa Deo
grata ſunt, laudes divinas pic decantare, mul-

tas preces ore proferre, genua flectere, devo-=

tione ſenſibili Deum colere, vigilare & ſimilia

Peragere; ſed incomparabiliter melius eſt ex-
ercitium internum, quo homo deſideranter
ardenterque ſe ad Deum, non per ſenſus &
imagines, ſed modo quodam ſupernaturali ſæ
extendit, quò illi uniatur. Tum enim longè
major delectatio capitur ex contemplatione
rerum divinarum, quàm quis valeat habere ex
omnibus Regnis mundi quæ paciſicè poſſide-
tet. Profecto, qui Deo absque medio uni=
untur 4. & illi locum in ſe operandi præbent,

188 Vita Chriſtians

ij Domino chariſſimi ſunt, plusque brevi tem⸗
ore fructificant Eccleſiæ, quàm multis annis

alij. Iſti ſingulares Dei amici & Filii jucundàâ
tranquillâque mentis libertate gaudent elevati
ſupra omnes curas, ſpra omnem perturbatio⸗
nem, ſupra metum mortis, purgatorii, infer-
ni & omnium quæ animæ vel corpori in tem-
pore atque æternitate accidere poſſunt. Ne-
que frequentia hominum, neque occupationes
externæ eis præſentiam Dei præripiunt: quia-
ipſi in omni multipli citate unitatem Spiritus
ſervare norunt, ſtabili eſſentialique introver-

ſione donati. Ex omnibus quæ viſu vel audi-

tu percipiunt, celerrimè in Deum diriguntur:
& cuncta eis quodammodèò vertuntur in Deum
ſi ita loqui fas ſit) cùm in omnibus nihil a-
more & intentione proſequantur niſi Deum:
ut experientiâ quotidianâ diſcimus eos qui ali-
quantiſper in folis ſphœram obtutum defixe-
runt, in omnibus quæ deinde aſpectant, quan-
dam ſolis ſpeciem intueri. Hi cùm intus cif-
ca ea quæ Dei ſunt jugiter occupantur, Deoô-
que adhæreant, foris videndo velut cœci,- au-⸗
diendo ſurdi & loquendo muti permanent. Su-
pernaturalem & Angelicam vitam in ter-
tis ducunt, ob idque terreſtres
Angeli vocari

poſſunt.

Catut

1

Pr
nce

h⸗

ſort
4
Dn
Au
4
o
ti 0.

(cor

cyel

interioris hominis. 199

GEEYjErEesrE TYE Ybt
Caput XXXXIII.
Quid homini Chriſtiano tranſi-
turo de vita activa ad contemplati-
vam amoroſam incumbat.
Oſteaquam pia anima ad dimidium circi⸗=
ter anni aut annum aut longius ſe exerci-
taverit in mortificatione ſui ipſius cuncto-

gun ruůmque pravorum affectuum, in contemptu
wore mundi omniumque temporalium 5 in vilipen-
a ſione omnium creatufarum 9 & interim notat
umt: in ſe ingens deſiderium ad amorem Dei, ſen-
Dein tit Spu itum ſuum ſuccenſum Charitate „ ani⸗=⸗
d⸗ mumque promptum a erectionem in Deum
Den⸗ per vitam contemplativam ſeu unitivam: eo

in caſu tria obſervabit.

e Primò: quod peccatum ut tecogitatum

no . ecce ut t
„ olfficiat contemplanti: licet enim in amaritu-
l Qine fiat plerumque ejusmodi recogitatio pec-
catorum, nihilo minus zeddit animam tene-
, rolam & aufert contemplationem, ad quam
+R Præcipué requiritur puritas animæ. Et ides
* quamvis debeamus nos ſemper reputare pec-

catores, eo tamen tempore quo contemplari
volumus, formare nobis non debemus cogi-
tationes de peccatis: cæteroquin reflexio pec-
Catorum remoraretur contemplationem „ ut
fervens ſanguis viſum adimit exteriori ſufſuſus
. N 3 oculo.

1790 Vita Chriſtiana

oculo. Quare inquiſitionem & repetitio-

nem peccatorum priſtinorum mox amputa.

Hæc enim recolligendo, non modò anima in

contemplando diftrahitur; verum etiam pe-
riculo morôſarum cogitationum, delectatio-
nis, puſillanimitatis: deſperationis & anxieta=
tis exponitur.
Ceteruùm pro certo habendum venialia
peccata multò efficacius & plenius de keri amo-
rosâ quâdam & vigorosâ converſione in Deum
(quà ceu gutta aquæ in igne abſumuntur)
quam converſione ad ipſa peccata in particula-
ri per contritionem. Quod idem à fortiori
dicendum de peccatis gravibus, quæ contem-
platuro, ut Deo infinito bono repugnantia in

genere deteſtanda ſunt intermixtis amoroſis

ſuſpiriis precibusque jaeulatoriis.
2 ſedulo curabit ,ut non modò pecca-
ta venialia pro poſſe evitet; ſed pravis etiam ad

ca inclinationibus immoriatur, ut cap. 2 I. re-

latum eſt.
3tiò debet homo cor ſuum, animam ſu-
am omnesque vires continuis amoroſis gemi-

tibus & fletibus erigere ad Deum ſuſpirando

ad charitatem unionemque divinam. Ad
quod multum proderit conſuetudo ſe exercen-
di in ejusmodi contemplationihus quæ corac-
cendunt igne charitatis divinæ. Hôcque ac-
cenſo in ſe iplo deſiderium excitabit, ut plus
amoroſis alpirationibus quàm contemplatio=
. nibus

3
ett
Nler

D

ho

Ih
Ce

G
lae,
Cun
l

R

lie⸗
lon
oe
teo

AMlrit

ieli⸗
Mtell⸗
Ntnin
Not

re

kltnel

mnll
Penhl.

lendt

9
eles
6 A⸗
ℳ.*
ih⸗

interioris hominis. 191
nibus, per amorem Deo uniatur, tandémque
ab omnibus creaturis avocerur, mediantéque
gratiàâ efficaci in abyſſum charitatis divinæ de-
mergatur.
Poſtremò: ut optimus quis evadat:, non
plus exigitur „quàm ut imitetur peſſimum „
hoc eſt avarum, quo ſaeràâ atteſtante ſcripturà
nihil eſt ſceleſtius, in hoc: .
Creſcit amor nummi, quantum ipſa pecunia cereſceit.
Creſcat amor ſummi, quantum ipſe & gratia creſoit
Ohptimè dives eris tranſibisque de vita a-
Gtiva ad contemplativam= ſi cum laude avarus
tantùm feceris pro augenda v rtute & gratia ,
quantum ille pro accumulandis opibus & pe-
cunia.
QSeS0 ϑο. S 080- 5
Caput XXXXIV.
De fſupernaturali contempla-
tione quaſi intuitiva. .
Upernaturalis intuitus, ut ſupra dictum de
oratione, eſt amabilis citra magnam reco=-
gitationem, ſimplex aſpectus Dei ejusque
proprietatum, putà infinitæ miſericordiæ, o⸗
mniſcientiæ, bonitatis, omnipotentiæ, juſti⸗
tiæ, infinitatis &c. In hujusmodi Spiritus
hominis moratur, unitur cum Spiritu Lei, &
quodammodo transformatur in illum eatenus,

ut contemplatio, aſpectatio ſen intuitus nil
N 4 aliud

192 Vita Chriſtiang
aliud ſit, quàm Spiritum noſtrum aniri cum
Dei Spiritu.
EFIæc gratia contemplationis communica-
tur à Deo illis, qui proportionatas ad eandem
diſpoſitiones habent: & cenſentur illi diſpoſiti,
qui omnibus in rebus ſe mortific4runt; qui li-
berum, apertum & ſupra cœlos ſublevatum
habent animum, qui ſoli Deo intenti, qui om-

nem proprietatem amoris in liberam volunta-

tem Dei renuntiarunt.
Neceſſaria pariter eſt vera humilitas, ve-
ra puritas animæ & corporis, natura intus &
foris compoſita, manſuetus Spiritus, qui ob-
tinetur per exercitia mortificationum. His
non præmiſſis, irrito conatu quispiam ad con-
templationem aſpiraverit, & ſimilis eſſet ho-
mini, qui plumbo ferrôque onuſtus & mani-
bus pedibusque vinctus, in ſublimem cuperet
arborem aſcendere: ſimilis etiam foret ſtudio-
ſo ad doctiorum claſſes volenti admitti, nec-
dum cognitis ijs, quæ indoctiorum tradunt.
Porrò fundus huius ſup ernaturalis intui=
tus eſt divinitatis eſſentia, quæ ineffabili mo⸗=
do cognoſcitur, & cum qua puræ mentes in-
ſimplicem quandam puritatem congregantur
& adunantur. Accidit quidem perſgpè, hanc
animam præ altera copioſiùs & penitius attri⸗
butum quoddam divinum penetrare, ut V. G.
eius infinitatem aut miſericordiam infinitam:
ſed prout ordinaverit Deus, acquieſeeniuin
eſt⸗

Me

n

nicr⸗
Olem

han. „

gule
ru
ilm
e

5

,N.

interioris hominis. 193

eſt, cum ſit donum ſupernaturale. Et vel

ideò nemo propriis viribus ad hanc oratio-
nem mentalem & contemplationem adeò emi=
nentem ſe applicare præſumplſerit, ſi à Deo eò
non ſupvehatur. Magnæ quippè id foret ſu-
perbiæ ac præſumptionis argumentum. Si
autem gratiam contemplationis anima impe-
traverit, eâ gratià uti poterit & res divinas
per ſupernaturale exercitium coſitemplari,
contemplatione non ſuperficiali, ſed purà,
ſimplice & affectuosAi. Nam contemplatio
ſine charitate, ſine admirationibus, aliisque

pils affectibus cadaver eſt contemplationis &

non viva contemplatio.
Anima contemplativa ſeu ad immedia-
tam & intimam Dei contemplationem eleva-
ta, ordinariè primò nec in virtutibus nec in
conſolationibus divinis, nec in diſcurſibus vel
phantaſmatibus, nec in ulla re creata »ſed im-
mediatè in ſolo Deo per contemplationem &
amorem conquieſcit, dicitque: in pece in id
ipſum dormiam & jequieſeæm Pſal. 4.
Poſt ſubſequitur Extaſis ſeu raptus & pri-
vatio uss ſenſuum, uſque adeò ut comem-

plans vel maximè ſit elongatus à creaturis, ſic

ut non audiat, apertis oculis non videat, non
ſentiat, ſed omnes vires in Deo ſummo bono,

ſummeque delectabili amando ſibique aſtrin-

gendo & exoſculando exhauriantur.

Ut autem vera contemplatio dignafca-
tur, attendendum eſt ad notas ſequentes.

7

294 Vna Chriſtiana
Nota prima eſt mortificatio omnium-
inordinatorum affectuum, renuntiatio omni-
um creaturarum, abnegatio ſenſuum.
2. Exercitatio virtutum ſolâ cum inten-

t'one Deum per has diligendi, quærendi, cum
4

coque uniendi.
3. Ulbi Spiritus amplius contemplari
nequit cum phantaſmatibus ſen imaginibus
irruentibus: & tam etſi contemplari velit, id
cum guſtu cujus piam creaturæ non poſũt; ſed
eum omni ariditate. .
4e Si anima neutiquàm afficiatur ad per-
ſcrutandum res creatas.
5. Si anima exultet & delici etur in ſoli⸗
tudine, in ea ſol4 aſpectatione Dei perfruen-
do citra occupationis circa aliquam creatu-

ram admiſtionem. Et ad hoc ſignum benè
advertendum:, ut exploretur indoles altiſſimæ
contemplationis. Nam non infrequens eſt,

poſſe quempiam ex prænommatis ſignis un-
um vel alterum in ſe experiri. Ex quo equi-
dem malè pro ſe argumentabitur & conludet:

Ergo ego evectus ſum ad ſublimem illam amo-
voſam contemplationem. Enimverò omnia
conjunctim ad hoc deſiderantur. Sic V. G.

accidere poteſt, ut impotentia contemplandi
Deum à curis temporalibus aut aliis extrava-
gantibus originetur aut à fucata quadam quie-
te & interceptione ſenſuum: ut fit in melan-

cholia, aut aliâ malignâ qualitate cerebri; ſic
it

eſt
tit
m
nen
nea,
a
Ulin
Aue
l
u!
i
ie
N
cy
den
ſn
e⸗

interioris hominis. 19 5
duu ut homo nihil prorsus cogitatione verſet, nec
ne verſare deſideret, ſcd in quiete & letharge
perſiſtat. Huiusmodi ad contemplationem-

iur ſupernaturalem minimè habilis eſt, nec ad eam
An à Deo vocatus, qui hanc gratiam duntaxat im-
peertitur quando, quomodo & ubi vult.
eid Itaque in ordinaria contemplatione, ora=-
teione mentali ſeu meditatione progrediendum
/1 eſt hac cum confidentia, quod ſi Deo placue-
Cte rit, donandus ſit contemplatione extraordi-
narià ſupernaturali in hac vita: in eumque fi-
dper nem quotidiè ſe magis & magis exercebit in

meditationibus ſuis, donec grati4 altiſſimæ
. contemplationis donetur. Qu4 donatus ab

ner ordinariis meditationibus ſeu contemplationi-
e. bos deſiſtere poteſt, conſcendendo beneficio

dey ſublimis contemplationis ad thronum Altiſſi-
da mi. Queod an reapsé fiat, colligi poterit ex
eAd qutnta Nota: ut ſi quieta & amoroſa in eo no-
e tetur intuitio Dei, animaque deſinat naturali-
teroperari & nonniſi charitate ignitiſſimò Deo
e⸗ immediate uniatur. Quantumvis verò quis
⸗ ad hunc aſpectum & quaſi intutum Dei à Deo
Cnnit vocatus fuerit, non i deò feriabitur ab aliis piis
J. xercitiis, ſed in iisdem ſe exercitare perget,
Fæ rtim ubiin ſtatu imperfecto ad aſpeum
r ei ſublevatus; aut exteriore aut interiore diſ=
, ficultate preſſus: perget, inquam, tunc ſe ex-
ercere in meditationibus, præſertim amariſſi-
imæ paſſionis Chriſti ejsque myſteriorum.

4 Capat

196G Vita Chriſtiana
Caput XXXXMNWMN.
De quatuor impedimentis vitæ
contemplativæ.

Icet Deus omnipotens animam locuple-

tare poſſit gratià adeò copiosâ, ut prope-
diem in oratione altiſſima ſe exercitare &
perleverare poſſit; attamen id ordinariè non
Ki obſtaculum adfuerit, & ſunt ſequentia-.
Primum eſt, ubi corpus defectum aliquem
naturæ patitur læſivum atque pœnalem?: quia
anima ita corpori colligata eſt naturali vinculo
amoris, ut quando ipſum in quopiam mem-
brorum aut ſenſuum defectum patitur netabi-
lem vel pœnam, taunc non poſſit anima con-
templart. UIt ſi homo ingenti fame, ſiti, fri-
gore, calore , ægritudine prematur : niſi ſecus
contingeret per ſpecialem fſuperfluentem gra-
tiam Dei. Et ea propter docet Deus homi-
nem, quem ad veram contemplativam vitam-
vocare cogitat, corpus ſuum in diſcretione-
regere, quo robuſtum maneat ad ſerviendum
Spiritui in omnibus. Caſu quo verò quis ra-
tione immoderatæ mortificationis debilitatus
efſet aut graviter infirmaretur, nonnilul ad
tempus de rigore remittet. Vitia mortiſican=
da ſunt, non corpuſculum opprimendum, nec
naturadeilruenda. Certum eſt enim, indiſcre-

tiet

un
lnen
nn
1

Nt
Jun
Ndln
cenli
hen
MWn
r
e
pus
Pencd

Ue

boye
uufe⸗
Ktul
mi
Geltcn

AMd

1/gl

incnlo

mell⸗
nerid.

n
inta
lengr
e⸗
fobe
endonn
Gisn⸗
Plr
ni

uterioris hominis. 197

tas mortificationes tam Spiritui quàm corpuf.

culo plurimum obeſſe, & amentiam plerum-
ue parere. Si autem gratiam Dei & conſo-
ationes divinas præſentes perſenſeris, medio
tutiſſimus ibis, non omninèò ceſſando à coo-
peratione, neque intempeſtivè Spiritum per-
urgendo ad majorem plus æquo fervorem 3
ſed placidè amori inſiſtendo, una cum libertate
Spiritus, prout docet Sapiens Prov. 25 cap.
Mel inveniſti, comede quod ſuſficit tili, ne ſortò ſÄaa
tietus evomas illud. Satius eſt pium eſſe ad mo-
dicum tempus V. G. ad horulam, quàâm vires
Spiritus & corporis penituùs deſtruere per ve-
hementem applicationem citra ullam vix ſpem

ceorundem redintegrationem vide cap. 39. Me-

dio 5.
Perpendendum eſt ſano & vegeto homi-
ni, ut tantum oneris humeris ſuis ſupponat- 8
quantum Deus & ratio per impulſum gratiæ
ordinaverit. Neque Directoris Spiritualis
conſilium hoc in negotio reſpuendum erit ſed
ſequendum. Parvi ſiquidem, qui in rei cu-
juspiam initio committuntur errores, poſtea,
in progreſſu ejusdem in infinitum excreſcunt-
& in fine propemodùm irreparabiles: hinc
ante omnia nôris oportet, tibi Patri Spirituali
opus eſſe, cui ceu Angelo cœlo delapſo obſe-
quendum eſt. Ex quibus.
Habes primò cibum, potum, ſomnum-
que neceſſarium corpuſculo non eſle negatl=
um,

199 Vira Chriſtiena B
dum, nec inuſitatum abſtinentiæ rigorem fas
ceilè conſectandum , niſi Spiritu S. revelante
cCertò didiceris id placere Altiſſimo.
Haabes ſecundò. Rationabilem corpuſcu-
li refectionem, non autem voluptatem quæ-
rendam: & quamvis terrenam delectationem
ſentias, ſine qua refectio corporalis ab homi-
ne famente vel ſitiente nequaquam fumitur-,
non tamen eidem delectationi inhærendum,
neque ad intima admittenda. Non ob id
inquam manduces aut bibas, quò carnis con-
Ccupiſcentiis inſervias, ſed quò naturam juves
eique ſatisfacias.
Alterum impedimentum eſt anxia & ſo-
licita cura in negotiis temporalibus ? nam
iſtiusmodi negotiatores vix ad contemplan-
dum valent. Quemadmodum enim pulvis
inſperſus oculis, eos perdit & obſtat quò mi-
nus homo videat: ſic negotia temporalia in-
teriori mentis oculo obſtant, quò minus ob⸗
tutum ſuum ſigere poſſit in ſupernum increa=-
tum lumen
Tertium impedimentum eſt peccatum
ut recogitatum, de quo ſat ſuperque cap. 43.
. Quartum impedimentum ſunt imagines
& phantaſmnata cordi impreſſa difficilè mobilia,
donec homo eò Pertigerit, ut videns non vi=
deat, auribus ſanis nil audiat, id eſt cùm quis
adeò introverſus eſt, ut ſenſus exteriores ſuo
on amplius utantur officio, idque propter-
INmWEe:

tem

iis

tu,

4

unt
eree

t
und

leeh
de

nli

di

, 1
n

ſipnn 4
tfelunte
ncmtn⸗
ten e⸗
lecainn
8 4 konn
1ſundr,
heruun,
A A
drnis
nmn N

1ilo
6 nuann
enchen⸗

4 Alecn
Horlit⸗
ze⸗
tt

atnn
c⸗ 4.
eo
cs
100
her⸗

e:

interioris homimise 79 9
immediatam unionem (illapſum vocant cum
Deo: & in eo ſtatu anima fit ſpeculum terſiſ-
ſimum depuratum ab omnibus imaginibus
Creaturarum: quæ intaitum Dei remorantur.
Et quamvis multæ imagines illi occurrant in-
terdum, non facilè ſinit eas menti ſuæ per ins
ordinatum affectum imprimi; ſed quando va-
cat, ſe introvertit ad Deum ſimpliciter.
Sciendum verò tres eſſe imagines con-
templationi obnoxias. Primæ ſunt malæ :
suntque eæ, quæ, ex objecto malæ ſunt, & ſi
iis præbeatur aſſenſus, malæ formaliter reddun-
tur, Si autem eæ contra voluntatem tuam in-
gruant, tuque omnibus viribus coneris eas a-
vertere, id tibi martyrij ſpiritualis palmam da=
bit, & martyr eris ſine ſanguine; modo pro
poſſe tuo ſimilium cogitationum & imagi=
num occaſiones fugias. Non enim nocet
ſenſuss ſi non adſit conſenſus.
Secundæ ſunt Imegines vanæ venientes &
recedentes, mentem autem inordinaté non ac-
cendentes, Et quamvis eæ reſpectu peccatã
magnum damnun non inferant, attamen ſatis
damnificant: quia progreſſum Spiritualem 2
miſi continuò & diligenter iis reſiſtatur, impe=
diunt.
Tertium genus Imaginum per ſe bonum
eſt, videturque utile; ſed veram contemplatio-
nem magnopere impedit;: huiusmodi ſunt
ſpeculationes rerum divinarum , ut de Ang? is.
J de

200 Mita Chriſtiang
de Sanctiſſima Trinitate &c. Ubi ſolùm in-

tellectus ſine amore affectibus pleno paſcitur.

Et hic multi errant maxime ingenioſi & docti
in his ſe occupantes, & his ſiccis ſeu ſterili-
bus ſpeculationibus, contemplationis nomen
indentes: non recordantes contemplationem
ſcholam quandam amoris, non autem ſpecu-
lationem eſſe. Et licet eorum jadicio id ne-
gotium utile & ſanctum videatur, aliud tamen
nihil eſt quàm quædam curioſitas ad oſtenta-
tionem ingenij & voluntas parum mortificata.
Atque id cauſæ eſt, cur in ſui mortificatione,

in virtutibus, in divino amore non progredi-

antur. Quapropter homo ſoluùm imaginibus
illarum rerum depingere ſe debet, quæ ipſum
excitent ad agendum grates Deo, ad eum lau=
dandum, diligendum & imitandum ſecundùm
ſuam humanitatem, reſcindendo omnem cu-
rioſam inutilemque inquiſtionem, de qua-
non melioratur: & exercitare ſe magis in affe-
ctibus quàm in meditationibus.
QS 0 ⁸ο -°60 -330-
cst Xrrv..
Quibus affectibus perveniatur
ad veram contemplationem &

cognitionem Dei.
Ffectus in hominc ſunt & dicuntur libe-

aut

Ar'= & amabiles animi propenſiones in ho⸗

t
unur
Kade
inper
Ktoc
ſienr
niſid
lieat
guocd
Raat
tuta,
Am,
cenbu
Glnn.
uon
Knon
P
ſmn
Cpro
W
un
in
eu
dio
ter
*
lehe

.B imeerioris owinig. 4201
ilnin aut itlud objectum : suntque multigenæ. Pri=
efen, manuncupatur Naturalis animi propenſio, &
Nid eſt ad conſanguineos, vel ad nos ipſos. quæ ſi
t impenla fuerit ad honerem Dei, bona eſt &
ntm virtuoſa. At non rarò perieulo non vacate,
Nmn ſicut nonnunquam plurimum incommodet,
enl el niſi di cretionis ſale condiatur. Nempe ſoli=
ee cirat nos ad carnalia deſideria, & omnc illud
dd quod ceorpus demuleet, averfatüurque repilg=
AA dar nantia natutæ, non minùs præſentia quàm fuù⸗
nonina tura;, ii ſunt, infernus, purgatorium, Extre-=
ide mum judicium. At ex oppolſito, quidquid
gdu arridet naturæ, Deéque, virtutibus & bonis
gnn operibus sdverſatur, amiplexatur. Hæc in-
Ne ordinata naturalis ameris propenſio; ad ſes
AINII ipſum rrflectitur, & ſnuum commodum in re-
endd bus omnibus captat & expetit, quærit ſe ipſum

Cnene⸗ & non Deum. Ex ea quoqne naturali pro=
NH Ppenſione oritur ſenſualis inclinatio, quæ mul-
tam noxia ſinon eidem reſiſtatur. Ex e-
dem quoque originatur Officioſs: ubi homo re=
ciprocè illi bonum precatur; quin & actu ex-

hibet, à quo bonum ſuſcepit, ut vel ſic ſe gra=
tum opere demonſtret. Ejusmodi aflectus
ior improbandus non eſt; at non eſt absque pe⸗-
riculo, maximéè inn ijs, qui intimore Dei perfe-
e Rtionati non ſunt, cum fieri poſſit, ut frequen-
teer quispiam alteri bené velit;, ſed in iniquita-
be tibus aut rebus iniquis: quod non modo re-
90hos prchenſibile fed & peccaminoſum eſt.
△ Altera

202 VieA Chriſtians
Altera vocaturAmoroſa affectio ſeu propens
ſio, quæ purè ſpectat honoré & beneplacitum
Dei: & nec ſe ipſum, neque proprium commo-
dum ſpectat: per quod ſecernitur ab officioſa.
3tia Rationalis dicitur affectio, fitque ma-
turo cum judicio per reſpectum ad heroicas
virtutes, & ſanctam Sanéctorum converſatio-

nem. Ea affectio ad cultum SS. Martyrum,

aliorumque SS. nec non juſtorum & probo⸗
rum etiamnum in terris degentium termina-
tur, affectuque rationali eos dicimur proſequi,
qui licet commendabilis ſit; at amoroſam-
rôpenſionem non tranſcendit 5 utpote quæ
innititur ſoli beneplacito & honori Dei; hæc
verò rationalis reſpectum habet ad virtutes &
opera; Proinde inclinatio amoroſa in ſolum-

Deum ejusque gloriam tendens omnes affectus
in merito tranſcendit.

4ta Nominatur Spiritualis affectio, quæ

originem ſuam acceptam fert inſpirationi Spi-
ritus Sancti, & donum Dei eſt. Hæc facit 9
ut propter Deum ſolum, quis ſe ipſum & o-
mnia deſerat, qu& rat in omnibus hono
& beneplacitum ejus, reſignet ſe in volunta-
tem Dei, in omni ſtatu & adverſitatibus idem
permaneat, mortificet ſe in omnibus, indife-
rens ſit ad proſpera & adverſa. Hanc inſig-
nem properſionem nonnulli ex temperamen-
t naturæ aliqualiter habent; nonnullis à Spi-
tritu S. infun ditur: quique nobilitati unt ee⸗
rden “ modi

remDei

Pit.
48
(Deur
4, a
RA AAe

Detem

(cüm

tli

in not

(iante
Corpo

glicli
liine
Uend
ee
D I
ncle
tcoe
Lem
leis
In,
r
ſat
ſi
lin
m 4
Uum
atn

Eem

oltgrpen
bekirtnn
un M
Adl.
, Mitn⸗

n Aleun

(ei⸗
nlſt⸗
untin⸗
r geh⸗
Aolr
lporf
Derjt
irtutes
1 ht

Nn
ih⸗
e
ind
Nend

interiom bpominis 26
modi propenſione, de facili in amoroſos affe-
Qus & ſuſpiria prorumpunt, moventurque
ad Deum ſuper omnia amandum, quia Deus
eſt, ad eâmque laudandum & benedicendum.
Ea affectio hominem perducere poteſt ad ſu-
pereminentem vitam contemplativam, in qua
(cùm conſtet geminâ naturâ, nempè corpo-
rali & ſpirituali) non erit operoſum aſſurgere
in notitiam æteriæ veritatis, quæ Deus eſt, me-
diante objecto utriusque naturæ. Eſt verò
corporeæ ſubſtantiæ & naturæ objectum, quid-
quid ſub ſenſus cadit exteriores, eo fine, ut

quia intellectus adeo caligat, ut divinam bo-

nitatem & veritatem, prout in ſe eſt, appre-
hendere nequeat, queat ſaltem in creaturis in-
finitam majeſtatem, ſapientiam, pulchritudi-

nem, dulcedinem, charitatem inviſibilis Cre-

atoris contemplari.
Eſtque ea via regia pertingendi ad veram

contemplationem: nimirùm cum homo res

creatas intuetur & conſiderat earum pulchritu-
dinem, concentum, concordem diſcordiam,
vaſtitatem, ordinem, ſubtilitatem „ artificio-
ſam ſtru curam, quaſi manuducitur in immen-
ſitatem quæ Deo attribuitur. Deinde ſubit
atlimum propria nihileitas, omnes contrà De-
um oftenſæ admiſſæ & turpiſſima ingratitudo:
rumintque, quâ ratione immenſus Deus di-
gnatus ſit propter nos homines noſtramque ſa-
lutem de cœlo deſcendere & incarnari. Iſtius-
2 modi

„

moci exercitia poſſunt in princ pio vnæ con-
templativæ pro ſundamentoſervire, Siqué per D
aliquod ſpatium quis ſic exercitatus fuerit, ex au
conlideratione creaturarum profiliet in cord a.
aficctus admiratiohis-de immenſitate Dei, & ri
plena confidentia in Deo, ut qui ad vedmen- dd
dum nos mnſeros carnem aſſlumpſerit Demum
exorityr ingens gaudium cum fervemti charis. ani
tate, cum homo penſitat, non aliud motivum, um
miſi amc rem Dei erga genus huminum mor- l
tem adeo truculentam & turpem extorſiſſe. E ind
exinde conſequitur, quod ſe abſtrahenido ab in
ſionem totaliter intra e,

204 . vina Chj iA.. ⁸

externis, ſe per introver nroa en
ſe contrahat interiorénique hominem elevet
ſupra ſe ad Altiſſimum cum affe tu amoroſiſſw-
mo, in quo ſe tantiſper exercet, donec ita ro=
boretur, ut omnes vires in ſuum obſequium c-
expoſcat & tantum non rapiat. In hoc ſtatu ſan
jm (olloestus homo daturus ſe contemplatio- a
ni, operæ pretipm non erit, pef conſideratio= 1
nem creaturarum, contemplationem ſuam Per
impulſi m Spiritus Sancti inchoare; ſed primus
lhabor eritignem charitatis vehementer accen-
deres ad quod Deus mox grati ſuà efficaci præ-
curret cum ea cooperaturus, & pro inſtiu⸗ r

mento nor niſi charitate vſurus. 1: i
Quod attinet ad ſpiritualem naturam, en 6
t

pro objecto ſuo omne illud habet, quod per
exteziores ſenſus perceptibile non eſt; ſolum-
16 n

que pef rationem aut fidem percipitur-
modus

4

orhin
egen

erN.

Aehe
elne

Dnd
oine .

Cud
nunm
orllel
bencl
Erlun
e
Go
gechi
hlitn
enſe
Cen
lung
cinm
ece
clir

.

modus conte RamMen .
donumn Dei nglaonlle ra dhn 5 .
ne oLulis, & n onditus à ſapientiæ h .
SSl Honnt ſuis Di viga bonit 8 un
tur. Ei ſ conrnl Mi tond ſargt⸗
der llCumain hominem tali gratiâ n Biner.
doctus fuerit cunque ſimplex- amuſus & in⸗
r Rerit) 23 maiorem cr anionem Des
Omnes ſapién orum pertingere poter r an
rnn Bnreneun in univerto Orbisth quam
rhietr ei ber eetn hque i4 E.
intellectus pat 1 Kr eétionem, nec acun e
u Ais opnie „cum opus ibidem beiſ.
r rnaen aaen elevationibus perfi.
Arrn acener ain rumentaliter conc rente.
,‚dulciter & ſuaviter trahente ha⸗
hentehon

verò atgum
Dimti omenenm non obſcurum erit
bergur, Juod enii, ditatum ubi in dnr⸗
aben Rr d enſipus ſhis, Doluntan
natus in Bene oum d e Riat B
beneplscirum divinum. rit⸗
m. auteimn

magni faciat
mas tere Hl Virtutum, &
Quali tracabiin buis exercitiis, gud en
eis eienrttte e ibomo tunetl a.
raliter; uut gee ſe rapereter, id ſietet nern
Fret eun Keeden Hrann dr en ſuum
iem, eò quod ſpiriuale r men
entamen-

tum magis
ucr. at in i0 porifera quicte: S
O ⸗ » Aüda

10

20 vita Chriſtians

in beneplacito Dei, quod tamen præ cæteris

ſolùm adimplendum eſſet. 2
Pro majori elucidatione dictorum & di=
cendorum obſervandum eſt »duas (ut ex parte

modò explicatum eſt) eſſe contemplationis

ſeu orationis mentalis ſpecies. IIna commu-
nis & plana eſt; altera pecialiſſima extraordi-

naria, & eminentiſſima, quæ recipit & patitur

potius quàm agit, ut loquuntur veteres illi
ſanéti in contemplatione maximée cxercitati.
Itade præceptore ſuo Hieratheo ait Dionyſius
Areopagita c. 2. de divin. nemimib. erat dinina pa-
tiens, id eſt recipere potius ſolitus, quæ a Deo
donabantur, quàm ut ipſe aliquid ageret. Sub-
limis iſthæc & tranſcendens contemplatio non
patitur contemplantem aut ſui ipſius recorda-
ri, aut ſe ſe ad id quod agit (vel ut melius di-
cam, id quod patitur verius a quàm agit) re-
flectere. Sicut hoc in mundo ſæpé uſu venit-
ut homo ſic ab aliquo negotio ſit abſorptus, &
ei immerſus, ut ſui ipſius non meminerit, ne-

ve ubi ſit 3 imò nec reflectat quidem, quid

quomodo cogitet Haud aliter homo in hoc
perfecto contemplandi modo, ita in Deum
abſorptus & in merſus eſt, ut ſui ipſius ſit im-
memor, nec, quomodo id fiat, nec quà ince-
dat; nec quà veniat intelligat: nec ullam tunc
curet methodum contemplandi, de præambu-
liz punctisve parum ſolicitus, nec hoc illudve
in mentem ei veniat, multùm laboret. Hæc
Ccon-⸗

Cliur
lc
Attn
Uletdn
unn

tont
1is
lp⸗
tet

ſin
dli
lubl
1.

Meurti

Dn

tiono
tecor
geliſ⸗
r
elſeli
hpl
A
. i
in ho
Deu
ſH
l⸗
le
let
e

1

interioris hominis. 207
contemplatio ſingulariſſimum quoddam Dei
donum eſt, quod dare ſolet quibuscunque vo-
Auerit 3 interdum quidem in compenſationem
& retributionem accepeorum abiis obſequio-
rum; tum quod quis, eius nomine, multis in
rebus ſe mortificârit ac permultra paſſus ſit; in=
terdum ſine ullo ad præcedentia merita reſpe-
ctu, quia liberaliſſima ac gratuita eſt cius graxia,

camque communicat quibus voluerit, juxta.-
illud Evangelii pronuntiatum, Non licet mihi

quod volo fæcere? Matth. c. 20.
In hac alta & ſpecialiſſima contempla-=
tione verſanti cœleſtis quædam derepenté ob-
oritur lux & radins, quo illiſtratus homo per
ſimplicem & nudam apprehenſionem in Deo
quietatuxr & ſerene tranquillatur. Contingit
interdum in hoc mundo, ut quis in perfeckam
quandam & omnibus numeris abſiolutam ima:
ginem incidens „eimque diutius oculo irre⸗
torto, immotisque palpebris: ac ſine ullo men-
tis diſcurſu, magna tamen cum deleatione;
ſuſpenſione & admiratiode contemplans; e4
inſpiciendâ nequeat ſatiart: ejusmodi eſt alta-
ac ſublimis hæc contemplatio: ut cui ea obti-
git, nunquam is, Deum quaſi inruendo, con-
templandove, ſatietaem ſusm expleat idque
ſine ullo diſcurſu aut defatigatione; verum fim-
plici ſolum intuitu adinſtar Beatorum. Hæc
ſublimis contemplatio amorola (in qua homo
rapitur in Deum, avocaturque à ſenſibus in-&
0 4 exte=

208 Vita Chbriſtiana
exterioribus) non eſt viſio increata Dei via-
tori communicata, cum Deus ſupplere neque-
at defectum cauſæ formalis; neque eſt actus
creatus infuſus, cùm ea contemplatio ſit actus
vitalis exigens eſſentialiter eſſe à principio in=
trinſeco; & per conſequens, contemplatio.
nem hanc extraordinariam, effectiwwe proce=-
dere as intellectu contemplantis neceſſum eſt;
ſtcut & amorem unitivum à voluntate ſic am-
ante. LIbi vides hac in contemplatione amo-
roſa intelle tum & voluntatem Enon paſſive
ablolutè habere, ut ſentire videntur Theologi
Myſtici, in quo ſalvà Philoſophiaillis adſti=
pulari non poſſum nec debeo. Equidem po=-
teſt in bono catholico & philoſophico ſenſu
admitti, quôd quodammodò ſe liabeat paſſi⸗=
Vë, eò quod ſpecies illæ, quibus mediantihus
ſit contemplatio illa ſublimis, ab intellectu
non fabricentut per converſiouem ad phantas-
matas ſed planè ſint cœleſtes ac divinæ, à Deôs
ue infundantur, sintque ſupernaturales, ut de
peciebus Angelorum dici ſolet.
Popteſt etiam dici „ quod inxellectus ſè
quodammodò habeat paſſive in illis Enthuſi⸗

.

asmis, quod intellectus eorum in enarrabih

lIuce perfundatur, ac Deum amorosè contem-
teur ſmpliclintu itu ſine ullo diſcurſu, qui
adhiberi ſolet in contemplatione ordinaria-
Hac ſupereminens contemplatio amo-
goſa ſeu amor contemplativus emis Alſemi
e

(
] Alttan
Utta
MS
uatam
achi

detuu
la iot
Porid
mnibi
A
mineris
Ulenm
ubers
iklone
(rtdun
blab
Mane,
Wite,
ng
N

H

(co

.
.

1eiir
lateſne⸗
beiiſtu

ngnie

tenti

kuntiu
relech
Phemg
,ℳ 4

g 4

aſ⸗

Nad 1⸗

nte
6

4

.

——

.

S

4

interivxis hominis⸗. 309
eſt ſumms atque finalis humanæ mentis per-

fectio, quàâ major in via dari non poteſt, po=

eſttamen in patria. Eo amore ſuccenſa S Bri-
gitta dixit Deiparæ ſibi apparenti: Sic ams
te MARIA , at mallem me Biigittam nunquam
natam, imò deinnatam, quàm t MARIA Eiliz
loashim non ſuerit Mæter Dei. ð
taque O Anima mea ad hoc tendat ome-
ne tuum ſtudium & conatus, ut ſemper cogi⸗
ta ione in corlo verſeris, ſemper Auctori tuo
Puriſſimè & intenſiſſimè inhæreas; & cum o=⸗

mnibus potentiis & viribus tuis in Deum col-

lecta unus ſias Spiritus cum eo, ut nihil me=
mineris niſi eum : nihil ſentias vel intelligas
niſi eum. Hæc coneris ſervare intus & foris.
ſemper & ubique. Etiam dum foras vadis, ab
Oratione Mens ceſſare non debet: ſed continuò
Cor tuum inſtar fornacis æſtuans amore, inde-
feſſis ſuſpiriis orationes jaculetur ad dilectum.
Maneas O Anima mea jugiter Deo intenta,
unita anioroséque immerſa: & tantaà ſolici-
tudine cum eo verſeris, ut ad ea quæ circa te
ſunt & fiunt, inſenſata quodammodèò videaris.
pide cæp. 4’8⁸. JMD
Caput XXXXVII.
Homo Chriſtianus darurus ſe
contemplativæ vitæ, aſſueſcet ani-
mi elevationibus & aſpirationibus.
Biaaima advertit ſe per inſpirantem Spiri-
tttttum

210 Vita Chriſtiana
tum S. trahi ad vitam contemplativam, impe-

tratque gratiam & donum hujus ſupernatura-

lis orationis mentalis, debet ſe inceſſanter ex-
ercitare in abnegatione ſui ipſius & mortifica-
tione rerum cunctarum creaturarum, ac ſuper
omnes creaturas ad thronum Altiſſimi trails-

Volare, uniendo ſe cum divina Majeſtate, ut in

ea requieſcat , uanusque cum ea fiat Spiritus.
Quæ exercitatio ſi ad horam aut longius con-

tinuetär, meretur nomen veræ contempla- .

tionis. Quò verô majori facilitate ad illam-
perveniatur, poterit anima quot-diebus ad
centenas, quin & millenas vices ad arbitrium

ſuum uti animi elevationibus & gemitibus: ad

qua magnoperè ſerviunt actus humilitatisꝰ,
Pratiarum actionis, jubilationis, glorificatio-
nis, adorationis, & ſimilium; sicque omni
modo poſſibili ſtudebit appropinquare Deo
ecum quærendo, deſiderando, obſecrando no-
Qu & interdiu, & eum non minus in ſolitu-
dine quàm communitate & ubivis locorum-

invocando, honorando, adorando, prædi-

cando. Quidquid anima viderit aut Videt „
exſtimilabit eam ad elevationem animi in De-

um: omnia negotia exteriora neceſſaria eo ſo-

lum fine expediet, quò per illa Sanctiſſima &
individua Tkinnas honoretur & collaudetur-,
ac adim pleatur voluntas divina. Hæc vero
ſunplici modo ; in ſilentio & ſuavitate citra
violentiam factitanda ſunt, familiariterque
comna unicabit cum Filio Dei. Exer-

Vitiæ
quan
tiſſin
Ol
mine,

Vyan

Iſan
llegts 4

8
tlumin

Ut
N

Ader
Nea

W

n

in

june

R Curl

1

1

minde⸗
enuuke⸗
one

otiH

kt
Nninn⸗
elnti

1 e,

iti
OMteni⸗
A
Cieblt
binin
ihus: 4
fati“⸗
ſlcawio⸗
e ON
ge M
MNr
Colnn
ſel⸗
let,
de⸗
co
/
,

interioris hominis. 211
Exercitia aliquarum animi eleva-
tionum & aſpirstionum.
1.
Eus meus & omnia, Alpha & Omega.
Tu mi præſentiſſime Domine, totus de-
ſiderabilis, Tu es Theſaurus meus, di=
vitiæ meæ, honor meus, gaudium meum,
quando mihiipſe perfectè moriar, & te arden-
tiſſimè diligam? Illumina intellectum meum⸗
O lumen mundi, quod illuminat omnem ho-⸗
minem venientem in hunc mundum, quò te
in omnibus creaturis ut earum creatorem ag-
noſcam & te ut ſummum bonum ſuper omnia
creata appretiem.
2. Tu Rex Regum, Dominus dominan-
tium in cœlo & in terra: Ego in imum me de-
mitto cordiali affetu coram divina Majeſtate
tua »„ agnoſco te ut Rectorem cœli & terræ.
Adoro te humillimo corde & animo in unio-
ne adorantium cœ eſtium Spirituum.
3 Omnipotens & immenſe Domine,
qui ſubſtantialiter& realiter intimiſſime om-
nibus creaturis & mihi præſens es, mihique
magis quam ego mihi: Concede mihi grati-
am perfectæ unionis tecum, ut per charitatem
in unitate Spiritus tibi jungar & æternaliter
junctus permaneam
4. O amabilis Domine, utinam per de-
curſum vitæ te nunquam non amaſſem, H

212 Viea Chryiſtiana

ab æterno me indeſinenter amaveris: in poſte-

rfum Te amabo, & amorem meum non am-
plius dilaturus, te ſine mora redamabo.
5. Ah quas grates tibi referam pro im-

menſo adeò amore quem mihit exhibuiſti, quin

& quotidiè & quot-horis ac momentis exhi-
bere etiamnum non ceſſas, nil aliud ſcio, niſi

ut te reciprocè, utpote. Omni amore digniſ-
ſimum amem ex toto corde, ex tota anima „

mente & totis viribus meis; omnesque crea-
turas ad eundeim invitem amorem, Igitur.

Te achabo, ut vis amari. Largire werò mihi

gratiam pro executione mei deſiderij » & ne
unquam deſinam te amatorem neum redamare
in ſæcula ſæculorum. ?M
6Ge. Miſcricors & benigne Domine, cui

proprium eſt miſereri & parcere miſerere

mei ſecundum multitudinem milſerationum

ctuarum & omnes iniquitates meas dele- Feſ-

ſus ſum, deficio; noli me deſerere, ſed trahe
me poſt te, ne incipiam vagari poſt amatores

alios, nec-curram quaſi in incertum- Trahe

me quodammodò invitam, ut facias volunta-
ziam: trahe torpentem: ut reddas currenteip,

7. Juſtiſſime Jude? „juſtiti eſt plena

dextera tus, revercor & adoro te, precoôrque
ne iutres in judicium eum ſervotao Domine:
qia non juſtificabitur in conſpectu tuo omnis
V AC:IS..

S8.: Creatorcœli & terræ, Pater miſeri⸗

ror⸗

zutenioris homims. 21½
e cordiarum, qui electos tuos vis filio tuo JEsu
Inm (Chriſto conformarv. fac quò ei in ſanctitate ſig
conformer, ut illi placeam in perpetuas æ&ter-=
nitates.
9. Pater leſtis, benigniſſime Domine,
confiteor coram facie tua, quod multa & in-
numera beneſicia corporalia & ſpiritualia àbe-
nefica manu tua ſuſceperim: in gratiarum a-
Gionem me tantum quantum offero tibi in-

Ge perpetuum obſequihm. .»
lgn. 10. Infinite Benetactor, cordialiter tihi
e refero grates „ quod me ad imaginem tuam

,A Creaveris, Mme cunctis ſenſibus plenarie donave-
ae ris & ad veram unicè ſaivificam fidem voca=
veris: & tibi ſit ideo laus, honor & jubilatio.

ne, 11. Tu ſancte omninm Sanctorums De-
iſent us cuncdorum Spirituum: ante cuius conſpe=
QGum cœlum & terra contremiſcunt, omnibus
„E viribusmeis adorote, laudo & benedico te,
Precorque, ut me in fide, ſpe & charitate con=
GAN fortare dignezis.
it, 12. *M Pili David; Deus verus de Deo
Olme⸗ vero, lumen de lumine. ſplendor æternæ lu-
elten cis: fac ut fiam flius lucis in hac vita, quò a-
noſam te Deum meum, Dominum & Re⸗

H demptorem.
m. Pili Dei unigenite, à Patre ab æter=
no generate, ei coæqualis: fac me ſecundum
B meam capacitatem & cxilitatem huius co=
Nℳ Aualitatis participeme,

.

144½

2 ½ Vita Ghriſtiana
14. Salvator in crucem ſufſixe, qui ex
amore redimendi generis humani hunc in-
mundum veniſti, & horrenda tormenta pro
nobis ſubiiſti, téque imitari nos docuiſti, con-

cede mihi gratiam & miſericordiam, quò imi-

tator tui fiam ſecunduùm deſiderium tuome
1 5 Spiritus ſancte DPeus, Conſolator-
optime, donum Dei altiſſimi, dona te ipſum
mihi, utpote bonum interminabile: fac man-=
ſionem tuam & habitaculum in corde meo,
quò unus tecum efficiar Spiritus.
1tL6. Solarc me Spiritus ſancte à Parre fi⸗
liôque procedens, à quibus tibi omnipotentia

& ſapientia commumcata & à quibus per mu.

tuum amorem ſpiratus es, accende in viſceri-
bus meis ignem tui amoris „ quò in Spiritu
Charitatis totaliter transformatus, unus tecum
cCocfficiar Spiritus.
17. O Irsu Redemptor noſter, amor &
deſiderium, Deus de Deo, te invoco, te in-
clamo toto cordis affectu ſalus mea. Intra in
intima viſcerum meorum, coapta animam ti-=
bi; ut poſſideas illam ſine macula.
18. JEsu ſuaviſſime, optime, amantiſſi=
me, potentiſſime, deſideratiſſime, pretioſiſſi-
me, manſuetiſſime, pulcherrime Domine. tu
es mundiſſimus omnium; unde tibi mundiſſi-
mo Domino munda debetur habitatio. Qua-⸗
re ſanctifica vas tuum, quod eoagmentaſti, re-
purga id à ſordibus iniquitatum, reple gratid 5
quòèò

4

cs

ulcis
uam,
mhi

ſunt

fiſia

n

e

a

Mn

1
le
mn

a

ſc⸗
Aue
n

in⸗
cen
r,
Mo

interioris hominit. 21 5
quò dignum habitationis tuæ ſiat templum
nunc & per omne ſæculum.
19. ODeus ſcrutator cordium & renum,
tu ſcis quod te appretiem ſupra univerſam ter-
banrt⸗ ram, & quidquid huius ambitu continetur: tu
uI mihi acceptior es ipſo cœlo & omnibus quæ
u ſunt in eo, amo te ſuper omnia, nilque amabe
niſi amore tui.
20. Amo te O mi Deus amore magno;
tque amplius amare deſidero: da ut te jugiter

e glier

Een amem, quamum poſſum & debeo. Tu pre
Se nunc & infuturum mea eris exercitatio, mea
otenti eontemplatio, mea intentio die ac nocte. Do=
eruu Thine JEsu Chriſte da mihi cor contritum &
lcen humiliatum cum imbre lachrymarum, ſi non-
Siun oculorum, ſaltem cordis. “
GH 21. O bone Irsu, ſi quod eſt in me latens
apoſtema, vulnera illud & aperi aliquâà ſpina-
mrum tuarum, quò eructem omne, quod tibi
diſplicet in me.
64 22. Salvator mundi, fac ut ſecundùm
“ deſiderium tuum totus elosger à mundo &
caducorum me capiat oblivio; ſic ut ratione
. Kn oralium nec contriſter nec hilareſcam 5
o cademque nec pertimeſcam, nec diligam; nec
ie⸗ in proſperis extollar „ nec in adverſis animo
e⸗ deijciar. .
4 23. Ah mi Domine: mi Deus, mi crea-
tor, mi conſervator, mi Redemptor, ſumme

amor meus, ad te unicum deſiderium meum,

.

216 pita Chriſtiana
te ſelùm diligam, tu ſolus cor meum occupa⸗
bis, te ſoluùm laudabo & glorificabo in ſæcu-
la ſæculorum. Tua gratia mihi præſto ſit, quò
ſecundum voluntatem tuam deſiderium me-
um exequar: tibi lans, honor & jubilatio ſine
₰ℳ o30 SSια S. e
Cpa BXLWTIII.
2 4 .7 . .
De Amore unitivo, quo Anima
unus cum Deo fit Spiritus.
Oſtquam Chriſtiana anima fe ſuſſicienter
eyxercitaverit in præmemoratis aſpiratio=
. nibus, ammiique elevationibus in Deum,
séque in amore unitivo firmatam ſenſerit ,
Spiritus hominis magis magisque accenditur
ad ſe ſubvchendum in comemplando, ut ful-

guris coruſcantis adinſtar (quotics libet trans-

volare ad Deum] cutrà alias cogitationes, in
icu oculi, ineffabili aviditate & impulſu, in
amoris incendium & infinitæ charitatis aby-
ſum ſe demergere queat, cumque Deo ſummo
bono ſic uniti per amorem & in eo conquie-
ſcere, ut cuncta quæ ſunt infra Deum, nihili
pendat & ſola cœleſtia magniſicet.
Per amorem hic intellige vim unitivaimn
& transfôrmativam, quæ amantem inamatum
transſormat, non unione ac transformatione
naturali ſed Spirituali. Deificstur homo ⸗=
quia

uto
el
texe
alt
Urirn
uant
er
bet hi
Auis
ſens
inn
ala
Elrvn
Ph
ar
u
Uyo
Cb
Enln
Ler
Cr
Wn
W
mid
lunt
dont

nerpe⸗
donleeu⸗
lel o
etin e⸗
lblarle

A
i
Hiri⸗
Deum,
Cern
cen
Pami
es; 1

SSOS

ſummd
ngul⸗
, Ii

n
one
1o ,

ih

unterioris hominis. 217
quia hominem quaſi transformat & alteruin-
propeè Deum facit. Cœterum quia implicat,
ut ex duobus conſurgat omnimoda identitas,
niſi alterutrum deſinat, ca propter amor adeò
intimam & accommodam unionem quæritat
quanta amanti ad amatum poſſibilis eſt.
Hac IInio fit per illapſum divinum, ut
docent qui de Myſtica Theologia ſcripſerunt.
Per hunc illapſum Deus per ſc illabitur intelle-
Rui & voluntati hominis. illique intimè præ-
ſens fit, ſe totum communicat, oſtendit, &
in ratione obſecti immediatè conjungit. In-
tellectui quidem ſub ratione immenſæ lucis .

ſed non ita claræ & apertæ, qualis eſt in Beatis.

Voluntati autem ſub ratione ſummi boni; ita-
ut Deus voluntatem ſibi ipſi fuæque eſſentiæ
tanquam ſummo bono intimè aſtringat, adeò
ut voluntas, illius bonitatem immediatè guſtet

&& ſentiat, illdque delicietur & fruatur. Tunc

enim intellectus à Deo mirà luce perfunditur
& elevatur. ut ipſum altiſſimo modo, licet non
proprè loquendo intuendo (hoc enim pro-
Prium eſt Beatis) cognoſcat ,„ sicque illum
voluntati præſentem exhibeat ſub ſpecie ſum-
mi boni ſummeque delectabilis: quo fit ut vo-
Huntas, totique anima impulſa à Deo, in illud
bonum ardentiſſimè rapiatur „illud plenè am-
plectatur, omnesque vires ſuas in illo aman-
do & exoſculando exhauriat. Hinc fiet ani-
ma tunc non audit, non videt, non ſentit, non
PP

218 Vita Chriſtians ,.
cogitat, non'amat allud præter Deum, ab eò-

que tota ſalgeſ endeat, velut in raptu & ex-

taſi, quæ eſt myſtica animæ cum Deo deſpon-
ſatio & connubium: per mutuam inhæſionem
& fruitionem, verbumque illabitur animæ in
ipſo fundo mentis illum ſibi aſtri ngendo. Tum-
Ae eſt ſublimis & perfecta divinorum My-
teriorum cognitio ipſiusque Dei „ & quod-

ammodo viſio intuitiva, proximè accedens ad

claram & aſpectabilem Beatorum cognitio-
nem. .
Quùm verò eminens UInio;, quam cum
ſummo bono obtinere poſſumus & nonnulli
modèò per munificentiam divinam obtinuére,

inennarrabilis ſit niſi per homocoſes ſeu ſimili

tudines,Iubet eam hic ſubijcere. Poteſtque
ejusmodi ſimilitudo deſumi ab arbore ſylve=
ſtri & infœcunda, quæ foœcundo ſurculo in-
ſerta in unam frugiferam convertitur arborem
Pper augmentationem & virtutem terrei Spiri=
tus; ſic & Spiritus hominis, cùm per vim cha-⸗
ritatis accreſcit, uniturque cu
per hanc unionem effeitur cum Deo ſummo
bono unus Spiritus. Hujus ſimilitudinis me-

minit Chriſtus Joan. cap. 15. Ubi ſe viti aſſi-

milat: Ego ſum vitis, vos palmites: qui manme: in
me, & ego in co, his ſert frudum multum.

Si igitur Spiritus hominis beneficio per-
fectæ amoroſæ unionis in Deo manet „pluri-
mos producet fructus gratiatum, perſiſtetque⸗

m Spiritu Dei-

Mon

(riſti
ms,
int⸗
eise

R.ne

g
IIals
iccern
Foca
guott
tloi
4
Uters

UIulin

ownn
ür
Uidnn
B
n
U:

NR
20 *
nnker
Ned nn

Plellen.

endili⸗
munl
C
.
Ptkitl

Cil⸗

Uumn u
Nomnl-
tinnet
ld
Nelgr.
e
Clhl⸗
Attn
i N
Dei 5
umm
is e
id
6en
1
3

interioyis homeinis. 215
in unione cum Deo. Et exindè non rarò ac=
cidit iſtiusmodi per charitatem ſta cum Deo
unitos, ab alienatis ſenſibus extra ſe raptos, Spi=-
ritu in receſſibus & penetralibus divinæ Majle-
ſtatis commoratos fuiſſe. Sic legere eſt de S.
P. Thomaà Villa Nova Ordinis mei, Archie-
piſcopo Valentino in Hiſpania, qui igne cha-
ritatis Feſto Aſcenſionis Chriſti uſque adeò
ſuccenſus & Deo amorosè unitus, ut à ſenſibus
avocatus & in ſuhlime elevatus ad ſpatium ali-
quot norarum cum Deo in Spiritu commora
tus fuerit. . ““
Itaque ubi Deus ſtatuit animam luce ſuæ
claritatis perfundere, tum anima perſectè aſſe-
quitur imaginem, claritatem, notitiam & fru-
itionem Dei, & in his notitiam ſui ipſius &
fruitionem in Deo. Neque aliter ejusmodi ſit
unie niſi per ſantam & perfe ctam charitatem,
quâà omni modo poſſibili proſequitur Deum,

non ſecùs ac humanitas Chriſti Deitatem ipſam
amat.

83 0 S 06 80-
—Caou XXXXIXMX.
De quadriga principalium exer-
citiorum oblationis, precationis,

LUIniformitatis cum Chriſto, & confor-
mationis voluntatis humanæ cum divina.

Uum Chriſtiana anima cxperimento di-
P 2 3 dicerit

220 pien Ohbriſtianas

dicerit in ſua interioritate, quod per ſpecia

lem impulſum Spiritus S. minimè impellatur
ad unior em cum Deos nihilo minuùs in præ-

ſentia Dei ſtudiosè verſabitur & ad unionem

amoroſam ſuſpirabit; actibus oblatienis, pre-
cationis, uniformitatis cum Chriſto, & con-
formitatis cum divina Majeſtate, cœl fa-
tigabit. Et puimò omninò liberè cuncta of-
feret, quæ Spiritus Sanétus per inſpirationès
ſuas ab hom ine præſtari deſiderat, præſertim
aAbnegationem ſui ipſius, mortiſicationem o-
mnium ſenſualitatum, quibus cor contamina-
ti poſſet, ut ſunt verba frivola, vanum contu-
pernium, curioſitas & hujusinodi.
Ofleret quoque mortificationem omni-
am naturalium affeétuum, ut ſunt immodera-
ta lætitia, mœror, amor, timor, ſpes inanis.
Pariter offeret ſpontaneam & liberam abdica-
tionem omniumillorum, quæ non faciunt
profectum animæ; æquo animo ſupportando
omnium temporalium bonorum, amicorum,

honorum & dignitatum diſpendium, patienter

ſuſcipiendo de manu Dei infirmitates tribula-
tiones, cruces ac paſſiones & quidquid demuùm
naturæ inimicum eſt. In his reſignabit ſe in
beneplacitum Dei; imò parata erit ad nudis

pedibus circueundum totum mundum usque
ad diem judicij, ad deſcenfum in tartareas
flammas, uhi impij cruciantur indicibilibus
tormentis, modò ſciret per hoc Hone
lau-=

Men
Elt
2
oe
r
ſmem

ellis
Egne
Ihi⸗
ut
tut.
lemé.
lae
le;, 4
Al⸗
e
nde
lenn
Adlat
Pliern
Polte

Unn 1

mu
les 5
intia
uni
1 igt
nc

Aheei
rlen
ul N
Adoten
tons ſe⸗
ho⸗ 4 Me
elig
“
lgtien
Pelin

onen ?

ntami⸗
CM6*

Nomn
Hoelr
uns⸗
hier⸗
Gonn
nut
n
teltel
ibll⸗
henun
ti
G

.
Hus
E

interioris hominis. 2217

haudem Dei promotum iri, nec per hoc ſe à

charitate ſeparandum.
2dò Poterit precari à Deo quidquid ab-
ipſo poſſidetur; quin & poſſeſſionem ipſius
per fruitionem & requiem per amoroſam uni=-
onem.
Rogabit Deum pro illuminatione intel⸗
lectùs ad eum perfeéte, ejûsque v olunt atem
dignoſcendam, ſuamque aby ſſalem vilitatem,
nihileitatem, indignitatem & ingratitudinem:
quàâ conſideratione profundiſſime humiliabi-
tur. Ubi equidem notandum, quod liberatio⸗
nem à carnalibus & ſpiritualibus tentamentis,
ſenſualem dulcedinem in devotione, revelati-
ones⸗ apparitiones, extaſes & iſtiusmodiquæ
ad ſalutem animæ abſolutè non exiguntur)non
depoſcet, niſi in quantum ſerviunt ad hono-
rem Dei & incrementum animarum. Sinau-
tem Chriſtiana anima in ſua oratione non ex-
audiatur, caveat ſibi à puſillanimitate & in-
quietudine cordis, confiditque in Domino,
penſitando id ipfum eum non largiri quod pe=
titur, eèò quòd ſaluti animæ ſuæ non expediat.
ztiò Studebit Sponſo ſuo conformari, o-⸗
mnéèsque naturales immortificatas propenſio-
nes, omnes inordinatas ſenſualitates, impati-
entiam, cunctasque unperfectiones in com-
muni ad memoriam revocabit & ruminabit, ac
in ignem immenſum charitatis divinæ abſu-
menda proijciet, cùm ardenti deſiderio ejus ve-
ſtigiis inſatendi. P 3 Qaiè

222 Vita Cbriſtiana
Qu etiam de cauſfa Chriſtum utpote
normam omnis perfeéctionis & virtutum ſibi
imitandum obticiet, deſiderabitque eum in-
abjectione, humilitate profundifſimà & dolo-
ribus imitari seidemque conformari.
Atò Studebit ſuam ad voluntatem divi-
nam componere voluntatem, nil aliud expe-
tendo niſi, ubi, quando, quomode & quid
vult Deus: ſive id ſit in ſtatu proſpero, aut ad-
verlo, ſive in tentationibus, opprobriis, illu-

ſionibus, denigrationibus, infirm itatibus, per-

ſecutionibus, cal:gationibus ſeu obtenebratio-
nibus ſenſuum & animi ſimilibusque. Om-

nia hæc perindè erunt aumn a, aßitlet ue in o-
1

mnibus beneplacitum Dei. Tametſi etiam
oratio ſine ullo guſtu fist, operaque bona in-
ſipida ſint, nihilo minus Deo pergrata ſunt &
meritoria, modo faciat quoad poteſt. Nam
opera bona non ideò peragenda ſunt, quod ho-
mini grata videantur, ſed quia Leo placent;
quin & eo fine tantum facienda, quia nobis
Deus placet; eſtque illa intentio omnium

optima. Si quando autem Deus animæ ad.

yerſitates & preſſuras immittit, perpenden-
dum duntaxat eſt, id fieri in probam vg-
træ fidelitatis & candidi cordis, &
quò animam copioſioribus
gratiarum chariſmatis
ditets

Caput

clinat
Deon
ag
biren
Ue⸗
neen
linkr
Ne
Nd
let.
ulce
et
E
ked
polk
pite
omn.
fiſio
o⸗

imerioris hominis. 223

e S0S0- 6 S 63 550.

vin ſhi
Cenn iu Caput XXXXX.
. — ,— 2
HM AnimaChriſtiana proportiona-
ms liter ad Spiritum & acceptam gra-
lulag⸗ tiam vitam ſuam inſtituet.
be LIuam anima ad ſtatum unionis cum Dee
pertigerit, qui⸗ perſecta annihilatio ſui
rit ipſius & mors omnium naturalium in-

clinationum ac affectuum & uniformitas cum
m Deo nuncupatur, tunc oportebit illam ſecun-
dum Spiritum & gratiam divinam vitam ſuam
tin⸗ inſtituere. Quamobrem abſtracta ab omni-
etan pus creaturis vivere poterit & perſiſtere in u-=
al- nione cum ſummo bono per conformationem-
t. voluntatis, vitæ , intentionis & charitatis.
M Neque adeò multis inſtru cionibus hoc in ſta-
odn⸗ tu indiget, ſicut priusquam ad illum perveni-
er; tet. Tunc enim Spiritus divinus (qui eam-
obi⸗ quietè poſſidet) gubernium obtinet; ita ut ſe
mun Spiritus hummanus quodam modò habet paſſi-
. veé, & Deus active. Ex tunc Spiritus S. do-
ldeſ⸗ cet de omnibus, & ſingulari eam donat intel⸗
le u, ut in vita Chriſtiana progreſlum habere
poſlit. Ex tunc anima cum Deo non ſecus
vit quam Sponſa cum Sponſo ſuo. Ex tunc
oummnis manducatio, bibitio, labor ordinarius⸗
Viſio, auditio, ſermocinatio ſit cum Deo⸗ in-

Deo & propter Deum, & eſt ei quaſi naturale
P 4 ſice

⁸

224 Vitæ Chriſtiana
ſic deliciari cum Deo ceu Sponſo ſuo. Ex tune
non amplius cogitat per imagines intellectus,
ſed per Spiritum S. qui in ea eſt „Spiritu pro-
prio penè nihil operante ſumma ſummarum-.
Anima in hoc ſtatn Deo uſque adeèò perfruitur,
ut altius ſub humana conditione fruitio aſcen=
dere nequeat: nunquam non eſt in Dei præſen-
tia & familiaritate3 & exinde profluunt variæ
conſolationes', ſpirituales recreationes, im=
merſiones, extaſes, zZeli ſancti, amoroſæ unio-
nes, oſcula reciproca dulciora ſuper mel &
favum. Priusquam ſtatum hunc ingredere-
tur, multiplicabantur ſucceſſivè favores divi-
niz at modò amorosè unita, repleta eſt gratiis
cœleſtibusque donis, nobilitata eſt fide vivà,
robuſtà ſpe & ardentiſſimà charitate, profun-
diſſimâ humilitate, ſingulari corporis & ani-
mæ puritate, patientiâ invictàâ in adverſitati=-
bus & anguſtiis, ſpeciali temperantiâ & ſimi=
libus. Nihil ei deficit, ſed omnibus abũdat, quia
circumdata divinâ Majeſtate, à qua omne datũ
optimũ & omne donum perfectum deſcendit.
Hic anima ſateget; ne bona ſpirtualia
ex complacentia poſſideantur, neve iis adhæ-
reatur; ſed ut illa ſimplici corde accepit; ſie
pari perfectione illa poſſidebit , ab omnibus ſe

ſe ſequeſtrabit, séque ſupra ſe ipſam evehet

ſolumque commorabitur in amoroſa unione,
ſe ipſam quaſi perdet, ſui ipſius obliviſcetur:
cuùm in ſolo Deo vivat, ſolum contempletur,
ſolum

t,
Geat.
Lidee
mo;
Vlt,
nig
Ppr
dt
vert
vnd
Hi
t,
Cine
uun
e
.

e
.

Atune
lens,
nmnn⸗
Nunn,
petfunt
lio n
enelr
nlene
W
eeulr.
ſedſH
H
it,
Dfun.

“
nu

ga

Gl
de
II-L

he⸗

H

1

4
.

interioris hominis. 22 5
ſolum honoret, adoret & glorificet, ſolum
amet, oculis corporeis nihil quodammodè
videat. Solus Deus eſt ejus luumen & oculus,
& ideo creaturas in nullo prorsus hahbet æſti=
mio? nec eas aliter tractat, niſi prout Deus
vult, eique placet; non aliter cas conſiderat
niſi prout Deus facit, ac eodem Spiritu omnia
approbat & improbat, prout Deus appro-
bat & improbat. Omnes cogitationes ;
Verba, judicia, propoſita, operationes fiunt
unà cum Deo & prout Deus vult , eò quòd
Spiritu proprio anima non ampliùs guberne⸗

tur, ſed Spiritu divino, qui in ea dominatum

obtinet utpote cum Deo perfecte unita. In
qua untone, ſecundum Spiritum divinum &
cœleſtia dona eam indeſinenter vitam agere ad
beneplacitum Dei neceſſum eſt.
Velle duobus idem, nolle duobus idem,

Caput XxXXXI.
Anima ſecunduùm puritatem

charitatis in Deum transformati=
Væ vitam aget.
flumina magno impetu tendunt in ma-
te, quia, ut ait Salomon, exeunt è mari;
cur nos non amabimus, non aſpirabimus,
non tendemus omni conatu amoris in Deum,
in iliud immenſum mare bonitatis divinæ, un-
de proceſſimus. Neceſſc autem eſt, ut xr-=
P 5 fecta

226 vita Chriſtiana

ge cta charitas ſit Transformatiya, ut nimirùm a-

mantem cum Deo unum Spiritum faciat, & in
2 . . . 7
ipſum indies magis magisque transformet: non
quia naturam humanam perdere oporteat, ſed

quia analogiam ſeu ſimilitudinem quandam-

divinæ ſanctitatis induere „ & immunditiam
eccatorum abijcere neceſſe eſt. Ut enima-
qua modica multo infuſa vino deficere à ſe to-
ca videtur, dum & ſaporem vini induit & edo-
rem: & ut ferrum ignitum & candens igni ſi⸗
millimum fit priſtinà propriâque formâ exu=
tum ſaltem apparenter; ſic omnem in te hu-
manam affectionem ineffabili quodam modo
neceſſe eſt à ſe ipſa liqueſcere, atque in Dei pe-
nitùs transfundi voluntatem. Alioquin quo-
modo omnia in omnibus eſt Deus, ſi in te
aliquid de te ipſo ſuperſit? Hæc igiter ſit om-
nis tua actio, omne ſtudium, omnis cura & di=
ligentia ſit Deo ſubijci, Deo inhærere, Deum
pbriſſimi amoris brachiis amplecti, & tanto
deſiderii cœleſtis & divini amoris igne ſuccen-
di, ut anima tua ad ceræ ſimiliudinem lique-

Kat & quaſi à proprio ſlatu dimota priſtinâque

form4 exuta in Deum transformetur. Eni-
tere hanc transtormationem afſequi & quid-
quid ſeceris, quidquid concupieris, quidquid
cogitaveris, in hoc unum tendat, ut Deo pla-
ceas, Deo inhæreas, hancque transtormatio-
nem in te ipſo dies ac noctes augeas & perfi-
eias. Sis totus Dei, fis unus Spiritus cum
ipſo⸗

fin 4
Ki
Nenn
en
ndn
din
int⸗
eh⸗
“
le
a
te
ℳ

pe⸗

10⸗
aONE

bus collimabit. Exoptabit die nocteque plum

interioris hominis. 227

lipſos agglutin tus ei, raptus in eum, abſorptus

ita fervens amore ipſius, u mente à ſenſi-

pus alienatâ eſſe videaris. In immenſum divi-

næ bonitatis pelagus ita abſorptus, ut non ſit
quod videas » quod audias, quod ſentiss, præ-
ter Deum. l
Igitur ſimulitque Anima Chriſtiana pu-
4 4 . R =—41 . . .
rà & ſinceràâ charitate ſucceniseſt , nil aliud

volet, quam ad genium hujusmodi charitatis ſe

ſe attemperare, & eatenus ad perfectionem
Pro hoc ſtatu poſſibilem ſcandere: nil aliud in
Votis erit, quàm unicus Dei honor & adimple-
tio divini beneplaciti. Voluntas Dei cerit fac
totum, aliâsque vanas conſiderationes repu-
diabit: cum amor purus in Deum tendens:
quidquid Deus non eſt, reſpuat. In omni-=
bus actionibus amor hic ſtabiliter permaneat
cum excluſione imperfecti amoris. Nemo
enim poteſt duobus dominisſervire: aut enim
unum odio habebit & alterum diliget 5 aut
unum ſuſtinebit, & alterum contemnet. Pror-
sus enim ita eſt. Non poteſt homo duos fi⸗

nes contrarios ſimul intendere; non poteſt, ad

oppoſitos terminos currere, & qui duos ſe=
GRatur lepores, neutrum capere ſolet,
IIbi anima puro & defœcato amore eſt
decorata, notabuntur in ea ſequentes operatio=
nes. W
In ſolum Deum finem ultimum in omni-

34

22 8 Vita Chriſtians
à facie ad faciem videre, poſſidere, in illéque
conquieſcere. Exoptabit Deum diligere ex
corde in omnibus creaturis & omnes creatu-
ras in Deo ſecundùm fanctiſſimum beneplaci-
tum ejus Exoptabit denique diligere proxi-
mum indiſcriminatim, ſive amicum ſive ini-
micum ver4 dilectione divina, ut Chriſtus di-
lexit. Enimverô charitas animam vigorat acl
omne obſequium & opus Der, quantumcun-

que arduum. Charitas omnia ſperat, omnia-

ſuſtinet, adimit omnem reipectum humanum,
pellit à ſe omnem vanum timorem & imaginæ-
tionem, omnia ſuffert patienter & co iſtanter,
omnes diffi ultates, omne tormentum; omne
martyrium; quin & mortem ipſam viriliter-
ſuperat. Charitas eſt conſimilis iudicii, vo=
luntatis, ſenſus & intentionis cum Deo. Cha-
ritas amanter deſiderat omnes mortales ſecum
idem in ordine ad famulandum Deo ſentire,
omnes ſecum deteſtari peccata, omnes in om.
ni in ordinato amore ſe mortificare, omnes de-
mum cum Deo ſe unire, ficrique unum Spi=
ritum cum eo deſiderat.
Charitas nemini invidet, ſed cunctis fa-
vet cœleſtes gratias & dona, quæ cœlum in
illos perpluit & etiamnum poſſident. Chari-
tas nil deſiderat præterquam quòd Deus ſum-
mum bonum à cundtis creaturis collaudetur-
& glorificetur, utpote omni laude & glori4
digniſiumus, Lnde nôrit Anima Chriſtiana:
quod

(
nper
itua
uo
ud
KLin

itue
iger
eni
enn
iein⸗
ilute
nt
tunn
onnir

NaCe

nigs
aine
On.
ter-
V0
Ql⸗
ſeoun
Itie
1.
e⸗

le
I
hatn
4

1.

isterioris hominis. 229
quod ubi donum adeò eximium Deo gratiosè
impetraverit, conformiter ei vitam ſuam In-
ſtituat & neutiquam operationem charitatis in
ſuo curſu remoretur; ſed omnem curam & in=
duſtriam adhibeat, quò vita eidem per omnia
& in omnibus conformetur-.
Caut XrXXXYII.
Quidnam obſervandum animæ
ne grati4 accept4 excidat.
RIIUltifaria ſunt capita, ad quæ ſe anima re-
Vſlectat oportet, (Ccùm donis & gratiis à
Domino Deo bemgnè & miſericorditer
exornata eſt) ut in contemplatione conſtanter
ſe exercitare quear , in eâque exercitatione
perſeverare.
Primum. Ubi Deus animam adeò ex-
celſis donis nobilitat , conabitur quoad fieri
poteſt, ut gratiæ correſpondeat, hoc pacto
ne corpori officiat aut id ipſum notabiliter-
debilitet. Nam hoc in caſu non pluùs præ-
ſtandum erit, quam vires corporis patiantur.
Etenim ad contemplationem hanc eminentem
corpus robuſtum exigitur, cui quoad vires nil
defiat.
20d. Hujusmodi gratiam non cum vio-
lentia, ſpecialive deſiderio, aut importuno

Spiritu deſiderabit; verum contentabitur divi=
10

238 Via Chriieng

no beneplacito. Interim ad ejusmodi ſubli⸗
mem familiaritatem ſe diſponere & habilitare
poterit 5 sique illam impetret: non extollatur,
& ex adverlo ſi denegetur, non contriſtetur-
ſed dicat: fist voluntas tus Deus. Quzm oh
rem anima indifferenter ſe habebit ad receptio-
nem talis gratiæ aut negationem, prout Dee
viſum fuerit.
3tiè. Nemini gratiam adeo magnam
manifeſtabit quàm ſuo ſpirituali Patri, cui in
omni humilitate donum hoc aperire poterit;
quo equidem ſe profitebitur indignum.
At0. Ratione acceptæ gratiæ ſe non ma=-
gZnificabit, neque laudari appetet, neque alios
conſimili gratia non donatos deſpectabit: cum
in his præcelfis gratiis perfectio non conſiſtat;
ſed recogitabit quod ad majori cum fervore
amandum Deum & ad majora amore ejus ſu=
ſtinenda o bligetur.

Ftò. Quum Philauthiacdeſtructrix om-

nium) ſe ſæpè ſæpiùs immiſceat hujusmodi
illuminationibus & Dei ſolaminibus. Inde

ſit, ut huiusmodi animæ in ſuis orationibus ni!

præſtent pra terquam cæteros deſpicere (non
ſum ſicut cæteri hominum] carentes talibus
donis, magnificare ſe & di latare fimbrias veſti-
mentorum ſuorum, ambulare in mirabilibus
fuper ſe, ſibi in his complacere adeo ut vistu-
tum cardinalium exercitia omittant & oblivi-
ſcantur, eàmque communicationem cum Ree

lulut
tide
in &
Meen
q

HSS
Kuulb
tttem
.1 Deo⸗
Gs
Rer!

le

Al
Ahliare
elaltre,
Nilen⸗
C
lnrechi
tol N

n

1, (ll
telt

.
N Mi
edlios
cum
lihar:
Krror

1e
e
Goil

(wa
Aor

ſel⸗
N.

interioris homini:5 2 1
& zelum pro nota ſanctitatis reputent. Qua⸗
re vide-ſis O anima mea, ne hanc familiarita=
tem & communicationem cum Deo per com=-
placentiam adulteres; cæterum plus regrefſu-
ra quâm profectura in obſequio Dei.
6tò., Non plus æquo morabitur in ſpiri⸗
tualibus ſuavitatibus nec in iis quæritabit ſatie-
tatem; ſed præcipua cura erit quò uniatur cum
Deo, præciſivè ſe habendo num effluat Deus
ſus dona extraordinaria & dulcedines, nec ne:
nec morabitur in viſionibus ſenſibilibus & ap=
aritionibus zverùm in fundo gratiæ, qui eſt
piritus Dei.
7mô. Advertat anima, ne per affectus
ſenſibilibus gratiis, minus participantibus de
puritate Spiritus, immoretur, neque antece-

denter priusquàâm iis donetur, neque conſe-

quenter: præſertim ſi ad partes inferiores ſe
ſe diffundant, per quandam ſenſibilem ſuavita=
tem: cùm eatenùs graviter periclitetur, ne
humana & diabolica ſe invicem permiſceant,
plurimàâque damna irreparabilia interdum in-=
Hæc quidem gratia aſpernanda non eſt,
Cüm Deus eâuti, câque mediante animas ad
ſe pertrahere poſſit; verùm ad præcavendum
omnem vafritiem & verſutias diaboli, non ali=

ter acceptabit illam anima, quàm eo modo

quo Deus donat, citra ulteriorem indaginem
& moram; neque aliter utetur quàm ad majos
re

2 ³2 Vita Chriſtians

rem ſui abnegationem & mortificationem af-

tectuum.
89 v0. In exercitio orationis contempla-
tivæ ſeumentalis „reliquorumque officiorum
Dei nullum reſpectum humanum habeat, nil-
Que penſi habeat, quidqu homines exiſtimâ-
rint: permittat cunctos garrire quoad volue-
rint. Solus finis & unicum ſit beneplacitu“mn
Deis cum eôque unio. Et ſi inciderint ſub
ſannationes, opprobria ac perſecutiones, gau-
debit eo in caſu Chriſto oonformari, & eâdem
intentione & Spiritu illa æguanimiter ſuppor-
tare, ut vel ſic ordinationi Dei corfeſpondeat.
Revocet in memoriam Paſſionem Chriſti.
Nam nihil perindé ad virtutem excitat, nihil
adeèò ad pecoati odium accendit, nihil æquè in
virtutibus progredi facit , nihil ita ad ſœculi
contemptum permovet, nihil perindèe animum
durum emollit, ut Paſſionis Chriſti comme-
moratio.
Inò. Viriliter proſequi debet exercitium
Puritatis interioris hominis; sique imperfe-
Gtiones quædam ſe admiſceant, (quas Deus
crebrò permittit, quò animam in humilitate
& cognitione ſui ipſius contineat) adversus
eas odium conc ipiat & emendare ſtudeat.
10. Immobilis ſir non minus in adverſis
quàm proſperis.
II. Non omnibus apparitionibus fidem
adhibebit, cum Sathanas ſœæpenum r ſe trans=
figuret

et
(taN
ſeſas a
Uübar
1
temant
lint
lunatis
leſtiunk

60

Nei
laln

e
Ade
n
A
uin
i⸗
n
ien
llg
mnin
in
talle
Pin
it

dem .

donth
Clar
nbeni⸗
0ℳ Nl
eſeed
tenin
onene
,d
⸗
poel
Ci
orin
Aen
ulm
(CAN.

AMtill
Gpelte⸗
8 Deus
wilitnt
end

en 4
ℳ

iinterioris hominis, 23
figuret in Angelum lucis hominesque in in=
teritum perducat. Ad dignoſcendum autem

Veras apparitiones à falſis, ſubmittet ſe judicio

ſui Patris Spiritualis.
12. Ubi contigerit Deum omnipoten-
tem animam privare grati contemplationis;
plus in illa privatione placebit adimpletio vo-
luntatis divinæ, quam iſtorum donorum cœ-
leſtium fruitio.

E EEEr EEPEEEEEE
Caput WXdattl.
De ſimplicitate, in qua ambu-
landum animæ in oculis Domini.

Olmplex intentio illa eſt, quæ nihil ſpectat ni-
ſi Deum & omnia inordine ad Deum. Ipſa
virtutum omnium finis, initium, decus &
ornamentum eſt. Ipſa fictionem, hypocriſim
& duplicitatem omnem pellit: vires diſperſlas
animæ in unitate Spiritus colligit & adjuvat,
ipsumque Spiritum Deo adjungit. Ipſa na-
turam peſſum premit atque proculcat, virtu=⸗
tesque omnes incolumes conſervat. HAc de-
nique ſanct4 intentione externæ occupationes
animantur; sicque ſine omni errore ad Do-
minum reéto tramite properabis; ſic recto
calle aſcendes ad ſplendores divini cordis Ixsu.
Igitur cum anima per gratiam Altiſſimi pene-
travit in ſtatum Unionis cum co, dabit ope-
tam

234 ri« Chriſtiaong V
ram un in cunctis actionibus ſe in ſancta ſimpli-
citate ſartam tectamque conſervet, neque ab
illa ſe ullatenus patiatur dimovert» quidquid
ctiam acciderit, ſed eundem tenorem & colo=-
rem animique conſtantiam in omnibus & per
omniateneat. Cum verò à fine ſemper nobi-
le ſpeciſicetur opus: Finis omnis tolerantiæ
ſit non privatum rei familiaris commodum-,
non vanæ æſtimationis lucrumm, non mundo
placendi deſiderium, ut fuit in Gentilibus Ro-
manis, & priſcis Philoſophis 3 ſed ſupremi
Numinis beneplacitum , ad gratiarum aug-
mentum, & dein gloriæ tuæ incrementum-
Patiamur amore Dei non mundi. Propter te
Domine mortificemur totàâ die. Propter te-
omne amarum ſit nobis charum. Tibi ſoli
Deo ſit honor & gloria. Proinde O anima.
mea Chriſtiana exi à mundo & ejus coneupil-
centiis: exi à te ipſo, ut nusquam ſis, niſi in-
Deo. Quære Deum ſine te, ſine tuo emolu-
mento: quæfe purè ſine admixtione creatutæ.
Et ſi Deus te voluerit modò eſſe in alto, modòèò
in humili ſtatu, modô à malignis modèò à³
probis exerceri hominibus, modò cxagitari &
tentari à Diabolo, non eam ob cauſam a i⸗
garis, non queriteris. Si laudaberis aut hono-
raberis, non in hoc tibi complaceas vel gau-
deas; ſed laudes & vituperia perinde habebis 5
cuncétaque de manu Domini ſuſcipies ſive bo⸗

na ſive mala pœnæ; cum pertfecta reſignatio-
. neé

aDe
Inzt
ente in
Ermit
raCkar
1
dusne
Alude
volunt
ſunpl
Muth
irahi
Pnn
Urtic
les,i
Gmlind
Mlgu
llden
UGne
(dnn
lanbe
rle
e
rnd
Nl
Alter
lults
(kux 5
kenti,

npl

nbltol⸗
, Aein
d
tenbi⸗
induit
engen⸗
Elleemt
nmtu,
non h
lhale⸗
rumna
enum.
optette
het le
d
Nann.
cu
6 iin
Gandl⸗

interioris hominie. 435
ne in Deum tam in diſpoſitione temporalium
quâm æternorum. In nullo caſu ſen concer=
nente interiora ſeu exteriora conturbabere, ſed
permittes te ad ſanctiſſimam voluntatem Dei
tractari. MUD
Non an xiè ſolicita eris nec de præſenti=
bus nec de futuris, veluti puer morigerus, non

aliud volens, nil aliud factitans quàm parentes

volunt, aur cum co faciunt. Hujus pucrilis
ſimplicitatis meminit Chriſtus in Evangelio
Muth. cap. 18. Niſi efſciamini ſicut paryuli, non
intrabitis in regnum eœlorum. Hujasmodi par-
vulorum ſimplicitati te attempera, Deôque
Patri cœleſti in omnibus ſubjecta ſis, non aliud
voles, niſi quod ipſe vult, contentaberis cum-
omni indilkrenter ſive bono ſeu malo tem-
porali quod immittet, omnèsmque ſpem &
confidentiam repones in immenlſa bonitate il-
lius ſine diſquiſitione cauſarum cur hoc fiat, &
aliudnon. Non alium ſcopum in cunctis a-
Qionibus habebis niſi ſolum Deum, cjusque
beneplacitum. Non virtutes, nec gratias alio
modo cxpetes quàm Deus vult, ad cujus ho-
norem & beneplacitum omnia dirigenda ſunt.
Non aliter voles vivere, non aliter agere, non
aliter cogitare, non aliter mori, quàm Deus
vult & qualiter vult. Infirmitas aut ſanitas,
crux & proſperitas, ſtatus humilis & altus eo-
dem tibi loco erunt, modò voluntas Altiſſimi
adimpleatur. In caſu provectionis ad ſummos
Qa honeo-

236 vita Chriſtiana
honores, feddes eos Deo, utpote cuj ſoli hoè
nor & gloria; quin etiam, ubi adeò ſublima-
bere, ut Deus per te miracula patraret, Spiritu
non extolleriss neque te pluris facies, ſed to-
tum Deo acceptum feres & dices: O mi De-
us quidquid operor tuum, non meum eſt opus,
cùm de me ad nihil boni valeam, idque cx
corde profiteor. .
Utque paucis multa complectar. Anima
in maxima fimplicitate de manu Dei cuncta-
ſuſcipiet, quidquid acciderit, idque cum im-
mobilitate mentis in omni eventu tam adyverſo
quàm proſpero, vivetque & morietur pleniſ-
ſima cum reſignatione in voluntatem divinam
inſuperabiliter ei adhærendo. “
Poterit quoque Anima ſimplex in prin-
cipio operum ſuorum erigere cordis oculos
ad Deum & dicere illi: Domme inanem glori⸗
am contemno commodit atem & voluptatem ſper⸗
no: me ipſum & omnia mea pro nihilo duco. Te
ſolum quæro, te cupio & mili ſoli in hoe obere placere
deſidera. Hac ſit glor:a mea, he aivitic mesc, hat
delectatio mea, hoc prœmium laborum meorum, us
tibi placeam, licet amverſo mundo diſplceam.
Huic jam deſeriptæ implici intentioni
non contrairet. qui pro Dei honore deſideraret
ſanitatem corporis, ceſlationem tribulationis,
neceſſaria vitæ præſentis & ſimilia, divinæ in-
terim voluntati atque diſpoſitioni petitionem
ſuam committendo; quin & tale deſiorium⸗
eus

s ſib
n de⸗

laſt

mnO

An /
Wdc
Cheſati
onme
ihlen
rorc
lihde
ſing
ben 6
dh
Wd
n
ce
er
ltsl
ſum
knir
oes

cic
ne
ten hiene
6S,kile⸗
Omie
ma

Me⸗/
. re D

1 Mn
iutn
Cni
14jel
. ln
ſwvinam

ingi⸗
8 CClle
en
unfe⸗
. 1
d
t le
oft,
.
entlo

Ghaoan.

ins

interioris homimis. 237
Deus ſibi pergratum coronabit, non ſecus a cſi
eum deſideraſſemus.

6 0 .50. S S- 50 ₰s

Caput XXXXXYIV.
In ſtatu Vnionis cum Deo pro-
movendum eſt exercitium annihi-
lationis ſui ipſius.
Tad acquirendum ſtatum perfectionis,
ita & ad acquiſitum magis promoven-
dum neceſſaria eſt annihilatio ſui ipſius
cum humili ſubiectione ad Deum & agnitione,
quod de ſe præter peccatum nihil valeat nec
operari poſſit, & quod omne quod præſtare
potens eſt, ſit donum & gratia Dei. Ex quo
Capite nihil ſibi arrogabit tam in ex-quâm in-
terioribus operationibus; totumque Deo ade
ſcribet demergendo ſe in abyſſum nihileitatis

ſuæ & infinitæ quodammodò impotentiæ ad

benè operandum, & infinitæ potentiæ ad pec-
Candum: ac reſpectivè ad celſiſſimam Majeſta-
tem divinam, propriam indignitatem ac vili-
tatem, ſuumque nihilum funditus agnoſcet,

dicendo cum Pſalmographo David Pfal. 21.

Ego ſam vermis & non homo; aut pulvis & cinis,
rursumque redigendus in eum. Quo fiet, ut
ſuam nihileitatem perpendens, adoratura ſit
Anima Chriſtiana divinam Majeſtatem, à qus
procodit ſecundùm omnem modum conſide-

Q3 rabi-

2533 Vita Chriſtians
rabilem, & præſtitura homagium, abyſſalem-
ue ſubmiſſionem ; ſubinde in genua procum-
bendo cum proteſtatione inftnitæ excellentiæ
divinæ & profundiſſimæ ſubjectionis. Quid-
quid charilmatum & bonorum, quidquid gra-
tiæ divinæ adepta eſt anima, ſe nulla ex parte
meruiſſe fatebitur Nunquam ſe cuipiam
præferet, ſed omnes ſe mehores arbitrabitur,
& in recognitionem ſuæ vilitatis inſima & ab-
jectiſſima officia vel loca capeſſet, ſi ex parte
ſua ſtaret. Si verò Deo ſie diſponente exalta-
retur, nihilò minus affectu propendebit ad lo-
caabjecta, opera & homines,, potiùs volens
abjecta eſſe in domo Domini quam habitare in
tabernaculis peccatorum. IIbi honoris di-
ſpendium patitur; non animo concidet, ſed
contemni & illudi ex amore Chriſti deſidera-
bit & gaudebit Vita erit ut ſpaſſer ſolitarius
in tecto in honorem ſolitariæ vitæ Chriſti ama-
bitque ſolitudinem localem & realem, non

uidem ut in cremum & deſertum ſecedat, uti

8S. Paulus, Antonius, Arſenius & alii priſci
anachoretæ, ſed ut ſtato tempore aliquantiſper
in cubiculo ſuo, horto & alibi ſola agat: ubi
magis cx voto mentem & ſpiritum recollige-
re ac bonis ſanctisque cogitationibus vel mo-
dicà in libro aliquo ſpirituali lectione animam
ſuam recreare poterit. H
Non appetet videri & prędicari ab ho-
minibus, tametſi egregiis talentis & naturali-
bus

Moni⸗
lreup

n p

vnern
ſo, pt
udari

s

incho

M
0
Q
uielk
Chnc
Muokor
unee
Ptobem
Ainag
An,
ger
Ctini
Venig
aayebi
ſocgtio
4 9
Mperl

Pllen
Allne
E
Cii⸗
1,
in
bUinner,
1A

e elle

radl⸗
. lut
Htneln
i d⸗
1
Alce⸗
Oluuiu
Uliu
1, ſo
iriei
tiſzet
1
oli⸗
Vel
Nin

Gr.
dos

inserioyis hominis. 29
bus donis nobilitata ſit à Deo 5 neque veròè 2-
liter eupiet apparere & reſpici ab hominibus

quàm prout Deus vult. In votis nunquam

non erit àmundo pro peditergio, pro manci-
pio, pro peripſemate omnium reputari, &
laudari tormentum erit. HH
Caput MXXM.
Quid agendum Animæ privatæ
dono contemplationis, quòdque
in duobus caſibus illa privatio expediat.
Mnipotens & juſtiſſimus Deus crebrèò
animam privat gratiâ contemplationis.
Quo in caſu ſe ſe totaliter permitret vo⸗
luntati eius: cogitando id ipſum fieri ad pro=
fetum ſuæ ſalutis, aut ad excrcitium actuum
heroicorum , aut ad recognitionem proprio-
rum defectuum & imperfectionum, aut ad

probam patientiæ, humilitatis & fidelitatis.

Quuùm adverterit negligentiâà ſuâ hanc gratiam
amiſſam, deteſtabitur negligentiam, vitam
corriget, ſolitudinem impenſius colet, mor-
tificationi ſui cunctarum que creaturarum fer-
ventius ſtudebit, ab omnique deſidia ſibi præ-
cavebit; ac in ordinaria oratione unà cum in-
vocatione Sanctiſſimæ Dei Genitricis MaNIX,
ſui Angeli tutelaris, reliquorum SS. Patrono-
rum perſiſtet, ſingulari cum devatione Pre
poſſe

240 Vitæ Chriſtiana
poſſe animo revolvet chartatem, vitam & paſ-
ſionem Chriſti einsque attributorum adiun-
gendo pios affectus, ut gratiarum actionis,
laudis, honoris & gloriæ; hâcque viâ dabit o-
peram ad deperditum paulatim reeuberna-

dum, amorosi que aſpirationibus implorabit
benigniſſimum Deum, ut iteratò gratiam &
cœleſte donum impertiri benignè dignetur-.
Si autem pet tioni non annuat, actuali ſtatu in
quo eſt acquieſcat, & hoc pacto conformabi⸗
tr voluntati divinæ. Quare non eſt quod te
ipfum miſerabiliter excrucies & ſis Heauton-
timorumenos, id eſt te ipſum excrucfans, ac
anxio & inquieto ſis animo, quod Deo per fi-
Xam cogitationem inceſſanter intenderé non
poſſis; ſed ſufficiat tibi quod præclaro ſimpli-
cis intentionis, & bonæ voluntatis, veræque
Charitatis fune Deo devinciaris, & externa-
opera ſeu actiones ſine vitioſa cordis inquietu-
dines ſolicitudine vel implicatione exequaris.
Et quantumvis dono contemplationis anima-
privata activæ vitæ ſtudere Séque extroverte=
re deheat, sicque multę imagines ei occurſuræ
ſint, non equidem facilè ſinet eas menti fuæ
per inordinatum affectum imprimi. Diyvi⸗
nam voluntatem unicè amet & ei ſe in omni-=
bus ſubdere atque conformare ſtudeat. Nam
uis prohibebit ne ſe Deus abſcondat, ſi ab=

condere voluerit? Eſto patiens ubi ſe ablcon-

derit, & amabili ſplendore recedente, tib⸗ ſen⸗
us

⸗
ucn
irin
ep
Olica

tem
dem
obli
egtel
tune
ſiot
Geng
Collen
un
Edn
Gert
W
In
En
Ul
W
tul
gu

I
i

—

nce
Cne
ns,
io⸗
ene-
nhet
ummd
lyen.
Ulun
Mirti
. “
Tennd
405, 4
hetla⸗
e nn
umßl⸗
etkgll
Nletne
uen.
Enin
ina
Nente⸗
Utinee
ni u
NH

ſh⸗

enterioris hominis. 241

ſus obtenebrabuntur atque præpedientur. Te

ipſum tanquam paratiſſimum inſtrumentum

Spiritui S. ſemper præſentato: & in quaemcun-

que partem idem Spiritus te inflexerit ſeu ap-
plicaverit, protinus ſubſequaris.
lJam verò geminis in caſibus gratiæ con-=
templationis renuntiabit. Et primuùm qui=
dem, eùm ad id obedientiaaut amor proximi
obligat, quò ſic ſaluti animarum conlulat, &
catenus exterioribus operibus invigilet, ad quæ

teunc vi conditionis obligatur. Si ergò vi ſta-

tüs ad procurandum converſionem animarum
ſit obligatio, omninò libere & ſpontè earun-
dem promotioni ſtudebit, & tantiſper à vita
contemplativa deſiſtet: Neque prætexet ma-
jorem perfectionem, quietémque interiorem 5

ſed moram geret vocationi ſuæ, præponetque

charitatem proximi propriis ſuis exercitiis, ac

Vvoluntatem Dei (quæ per mandatum ſupe-

rioris vel præſidis intimatur) longè pluris æ-
ſtimabit quàm contemplationem ſeu menta-
lem orationem proprià voluntate confectam.
Inſuper perpendet, quod ſua bona exercitia &
Virtutes, pariterque ordinarias preces perfice-
te poſſit, nec per exteriora opera ſe impedi-
tum iri, quò minus in Deum elevari, in ejus-
que officio perſiſtere queat.
2dè. Cum gratia devotionis adeò exube-
rans eſt, exercitidque ſpiritualia adeò vehe-
mentia, ut natura notabiliter prægravetur, tum
anima

242 Vits Chriſtiana
anima quodammodèò ohhigatur ad ſubtfahen-
dum ſe contemplationi & obtutui Dei ad cor-
pus nonnihil refocillandum pro amplion ob-
ſequio Dei; alias ineptum futurum ad ſervien.-
dum ei, ſi citra remiſſionem excelſa contem-
platio continuaretur Enimverò cum corpus
æminentes operationes Spiritus adjuvet, ratio
exigit ut defatigatum diſeretè tractetur ne ſuc-
cumbat & fatiſcat; Sicque aliis ſublimibus ope-
rationibus Spiritus offleiat, cui vires roburque

corporis ſubſervire debent, quò commedè per
vVires ſuperiores in negotiis competentibus ſe

ſe exercitare valeat.
Coput XXXXI.

Quid faciendum animæ, ubi

omnigenis adverſitatibus tentatio-
nibsque probatur.
Xtra Controverſiam eſt, quod Domi-
nus Deus optimos ſuss amicos ſoletur-
8S&ε—. probet per varias tribulationes, ac in-
& extrinſecas adverſu ates. Nam quos vult
coniormes fieri Filio ſuo, iis immittit adverſi-
tates evidentiſſima argumentaamoris, quibus
perducere contendit ad ſtatum perfeétionis. Es
Propter anima non inquictabitur, ubi inſons
honoris detraéttonem, Iudibria, traductiones,
vilipenſiones, jacturam temporalium bono-
rum,

nn
lite

im

nimmn
cut i

Job

inad

duwie

ſtu
tito,
Mn
loneh
Im,
lict⸗

then⸗
Nide⸗
Plomd
Alnu
1col.
mncapt
e in

lee

lbue⸗
bß⸗
nedefe
Uubusl

t

imterioris homimis 243

fum, in-& externas tentationes, jam contrè́

uritatem, jam contra fidem, jam contra ſpem,
jJam contra Deum ipſum ſubire cogitur.
In hiſce omnibus id duntaxat cogitabit,
nimirùm eſſe voluntatem Dei, quò ſic probe-
tur in conſtantia vitæ inchoatæ, ut ait Angelus
Tobiæ cap. 12. ad Tobiam. Quis acceptus eras
Deo, neceſſe ſuit ut tentætio probaret te. Itaque
in adver ſitatibus quibuscunque, anima cum-
patiente Jobo (non obſtante quod eſſet vir ju-
ſtus) multis tribulationibus & preſſuris exagi-
tato, permittet ſe voluntati divinæ, dicetque:
Fiat voluntas De? Nam eflicacius medium
non eſt quàm reſignatio in voluntatem divi-
nam, hac cum confidentia in Deum, quod ta-
les adverſos caſus nonniſi ad ſalutem animarum
immittat.
Trifariàm autem anima tribulationibus.
probatur. Et primo quidem modo ab ipſo
Deo, cum animam quaſi deſerit illamque pe-
nitus deſolatam relinquit, omnem guſtum
ſpiritualem & conſolationem ſubtrahit, prout
idipſum Chriſtus in humanitate ſaa experi-
mento didicit Matth. cap. 26. cùm oravit Pa-
trem, peſſbile eſt tranſeat à me calix iſte: at im-
mediatè ſabjungit: Veruntamen non mea, ſed tus
ſat voluntac. Quæ translatio voluntatis cœle-
ſti Patri acceptiſſima fuit. Per hoc nos eru-
dire volens „in omnibus in-& externis dereli-
QRionibus oportere nos permittere voluntati
. divinæ,

444 Vits Chriſtianas
divinæ, atque cogitandum eſſe, nonniſi en
beneplacito Dei has fieri. S
Ahlius modus adverſitatum & tribulatio=
num permittitur à Deo, & per Dœmonem
excitatur ad probandum hominem Deo ami-
citiâ colligatum. Hac adverſitate non modè
privatur homo omni interiori ſolatio ſed &
multiiugis tentationibus ſubiicitur, quibus in-
genti importunitate à Diabolo torquetur, ſic,
ut ob multiplicia tentamenta vix habeat requi-
em ullam, & opinetur non eſſe poſſibile es
toleratu; nihilo minus intellectu & voluntate
non ceſſat iis reſiſtere, ac quantiſper in pugna
inferioris hominis adverſus partem ſuperiorem
hæc diſplicentiam habet, indubitabile eſt ſig-
num, Juod tentationi non conſenlſerit.
Sicque Deo placitum eſt, permittitque-
ut optimi ſui amici hâc vità probentur, cum
non ignoret, quod ſalubrius nihil ſit internis
tribulationibus, quibusque eos nequit contri-=
ſtare, cum diligentibus Deum omnia coope-
rentur in vonum, néritque Deus illos nullo
non tempore paratos fore ad maiora & maio-
ra ſuſiinenda, quò ſic Chriſto conformentur-.
Nec repereris in mundo ſtatuarium, qui Chri-
ſto ſtatuam conformiorem ſecundùm omnis
lineamenta elaborare poſſit, quemadmoduùm
eus per æternam ſapientiam in ſuis amicis
efformare novit, quos multis preſſuris & affli-
ctationibus replere & viſitare ſolet. E verO
iſtius⸗

ſere
Chrid
dKe
nayit
mod
ni,
tenta
ſubla
At
dum
ctian
g
,
lln
nüet

Men

ciar
mit⸗
mn
.
In

Vii

Ulo⸗
Denen
Deer
NoN
oltt
gliun
enle,
bente⸗
lbiee
voluets
ngi
cto

Al lg⸗

4
Crque
11 in
iltenn

CoN

ope⸗
ull⸗
nnio⸗
Alun⸗
Cr.
o

zuterloris bominis. 24 5
iſtiusmodi adverſitatibus anima Chriſtiana non
aliter quàm monilibus divinis exornatur &
Chriſto conformatur pront Paulus Apoſtolus
ad Rom. c. 8 inquit: Quos præſcivit & prædeſti-
navit conformes fien imaginis Filu ſii. TLertius
modus prohationis obtingit Chriſtiano homi-
ni, ubi præter duos jam memoratos modos
tentandi, inſuper ab hominibus exploditur-,
ſubſannatur, deſpectatur, & quaſi pro inſano
aut mente capto traducitur: quod telum ne-
dum vibratur ab inimicis, ſed & amicis ac illis
etiam, qui ſecundum exteriorem apparentiam
probi pii & docti videntur. Nec mirum eſ=
ſet, ſi per huiusmodi modum vexandti, quis ad
puſillanimitatem, quin etiam ad deſperationem
redigeretur; niſi per gratiam Dei confortare-
tur. Id videre fuit in recto juſtoque Jobo, ab
amicis ſuis à quibus ſolatium capeſſere debebat,
atrocibus calumniis impetito ad additamen-
tum dolorum. Sed quid dicam? Sine moloſ-
ſos illos ringentes contra lunam latrare. Con-
ſimili modo etiamnum fit cum amicis Dei, qui
cùm ſat ſuperque intrinſecè tentationibus tor=
mentati, interduùm permittit Deus ab homini=
bus omnigenis illuſionibus ac ignomimiis eru-
ciari, quo hâc vià ad perfectiſſimam confor-
mitatem cum Chriſto pertingant protypo, ab
omnibus derelicto; quin etiam à Patre ſuo cœ-
leſti. Adhæc nefariorum Judæorum Princi-
pum Saccrdotum, Scribarum calumnias &
. blaſphe-

246 VnaA Chriffiana
blaſphemias ſanctiſſimis ſuis auribus excipere
coattu fuit, prout Matth. cap. 27. * 39. us-
que ad 44. V. refertur. Ex quibus habes, quod
Chriſtianus ſtudens conform tati Dei homi-

nis v in quibuslibet eventibus ad eiusmodi ſuf-

ferenda æquanimiter, & non modo derelicti-
onem à Deo, ſed & à Sathana varias gravés que
tentationes ,atque demuùm ab omni genere
ominum ludibria & iniurias, humiliter pati-
enterque ſubeundas ex amore Izsu promptus
eſſe debeat, quoniam ſic placitum eſt Patri cœ-
eiti.
eeeee
Caput ELVII.
Qualiter cum proximoſe quem-
piam habere oporteat.
Aucis id ipfum verbis delincat S. Joan-
L.nes cap. 15. Quâ nempeè ratione agen-
AQdum cum prox mo, ſic ipſum diligendo,
ut Chriſtus nos omnes dilexit. Hoc eſt prace=
ptum meum, ut diligatis invicem, ſicut dilexi vos.
Jam verò Chriſtus Dominus dilexit nos citra
ullum noſtrum meritum, dilexit nos conſtan-
ter & perſeveranter tradendo vitam ſuam pro
nobis; dilexit nos, cùm peccatores & immi=
ci eius eſſemus, ut atteſtatur Apoſtolus Paulus
ad Roma. cap. 3. Commendat autem charita-
sem ſuam Deus in nobis: quoniam pro naln “R
uu

eh.
t, e
ſtamic
u. I
ger
gios
tebon
bus 4
a Pr
map⸗
ſpern⸗
ginem
tnic⸗
ane
lg

Vee
Non
1
NoNal
nbe
enn
(an
Lede
nar
Pli
olet
u

bu ien
ncpbe⸗
ieſd
Min..
Cocenle

gneſie
nn Eren

nlugt⸗
onu
hame

ℳ
lonn⸗
3,⸗

Ne
ſvnn
ſem
n
0 e
oolr.
nß

interioyis hominis. 247
tuus efl. Proindè quâ ratione nos Ghriſtus di-
lexit, eâ nobis diligendus eſt proximus, ſive
ſit amicus ſive inimicus, ſive notus ſive igno-
tus. Et ad hoc ſufficere debet mandatum de
diligendo proximo, cui in omni cventu con-
ſilio & auxilio opitulari tenetur, ei præluce-
re bono exemplo, ci non minus in ſpirituali=
bus quàm temporalibus pro poſſe ſubſidiari=
am præbere manum, eum quantumvis in ſum=
ma paupertate & miſeria conſtitutum non a-
ſpernari aut minoris æſtimare, veruùm ut ima-
ginem Dei, ut commembrum & cohæredem
regni cœleſtis, ut pariter roſeo ſanguine Chri⸗
ſti emptam & redemptam animam diligere
cunétâque bona favere.
Quod ſi anima Chriſtiana ad purum per-
fectuùmque amorem Dei provecta ſit, non ali-
ter proximum diliget, quàm ſolum in Deo »
propter Deum, & prout Deo placet: cumque
dilectio proximi radicetur in dilectione Dei,
non aliò collimabit niſi in honorem & glori=
am Dei in omni opere & omiſſione. Et inde
eſt, ut ſi anima Chriſtiana in ſuo ſtatu omni
excogitabili modo cunctos peccatores & pec=
catrices reducere poſſet à via iniquitatis, parata
deberet eſſe ad ſuſtinendum omnia tormenta &
martyria, quin & mortem ipſam, ob bene-
placitum Dei ex amore proximi, quò vidęre
poſſet univerſus mundus, experiri & agnoſce-

te, qui Deus bonum adeò ſummum omni a-

more

24⁸ Vite Chriſtian«
more, honore, laude & glori dignikhmum
foret.
Præterea Chriſtiana anima erga proxi-
mum in operibus in-& exterioribus absque
fucato corde pietatem ſpirabit; at non eo fine,
quia in huiusmodi operibus ſibi complacetzſed
ut proximus illis ædificetur. In hujus quo-
ae præſentia dotrinam ſacram, exercitia

bpiritalia, beatam ſolitudinem, opera charita-

tis & miſericordiæ, frequentem uſum Sacra-

mentorum, mortificationem ſenſualitatum &

pravarum propenſionum, decorem virtutum,
vitamque Chriſtianam interiorem commen-
dabit „ & præſertim apud illos qui capaces
ſunt fruétus ſpiritalis. Colloquium non ecrit
de fabulis, frivolis & ludicris rebus ſed con-
cernentibus ſalutem animarum (niſi obligatio
officii tractationem de temporalibus exigeret)

quo in caſu curabit, ne per exceſſum aut defe-

Gum peccetur; ſed conformiter rationi ac æ-
quitati aurea mediocritas ſervetur. Quam ob
cauſam in fermonibus præmeditata ſit, in o=
peribus circumſpecta, modeſta & honeſta ſit;
nunquam diſſoluta, nec vel unicum verbum
aut opus ſiat, quo præſentiſſimus Deus offen-
deretur, aut audientes minus ædificarentur-.

Et ſeu amicus aut inimicus fuerit, in Spiritu.

lenitatis & diſcretionis cum iisdem converſa-
bitur, inimicis ex corde ignoſcet: averſionem
monſtrabit; quin potius exhibebit omne obſe-
quium

Tes
Uritnn
unper
demqn
nolel,
Vüitg

mnd

illsin
geine
nilen
ummnl
un
Relere
lgr
Mnll
TN
en

iit e

ewene
Unmn
1
rto
rin
w

un!

locati

ſ
1

Igihnn

etgr imn⸗
bug ig
Nonetin
neeßl
MMo⸗
, alitt
ett dutr
m G
litaunt
Virutus
oNN
caP
non e
ed co
Nüiget
engee
u El⸗
NA 1.
n
, a⸗
ela ſi⸗
velbun
solle
tentun
1
melr
efR
roble
lua

interioris hominise 249
quiunm poſſibile: recogitando quod inunici
amicis Dei per ſuas contumelias & vexamenta
plurimum fructificare poſſint præbendo mate-
riam patientiæ ad ampliorem profectum in of-
ficio divino, amplius meritum, adimpletio-
neémque voluntatis Dei, qui vult inimieis ig-
noſci, vult illos diligi, vult illis bene fieri,
vltque pro illis orari, prout Chriſtus ipſemet
mandat Matth. c. y. & Luc. 6. ßM7
Quibuscum ex neceſſitate agendum eſt,
illis inordinatâ propenſione nen afficiatur; ne-
que indiſcriminatim cum perſonis ſe reddat fa-
miliarem; at cum inopibus, cum abiectis,
cum miſeris & miſerabilibus perſonis, cum

humilibus, piis & devotis (qualescunque fint)

libenter communicet: & ex adverſo impios
& flagitioſos fugiat; niſi ad communicandum
cum illis in ordine ad reſipiſcentiam, vi officii
& ſtatüs obligaretur. Nam non infrequens
eſt per ſocietatem cum probo impium conver-
ti: etenim ut per ſocietatem malam bonus
perverti; ſic de facili per converſationem bo-=
nam malus converti poteſt.
Poſtremo Anima Chriſtiana præciſo
Proprio intereſſe, affectu benevolentiæ fera=
tur in proximum diligendo illum ut ſe ipſum,
non quidem ſecunduùm æqualitatem ſed ſecun-
dum Iimilitudinem; & quantopere id ipſum
vocatio ſtatus honorque Dei poſtulant-

2Lok

1 5% Vita Chriſti anæeo
õäl
—Caat AoII.
Anima Chriſtiana per exercitia
5. virtutum de facili ad Vnionem
cum Deo cjusque contemplationem amo-
S roſam promoveri poreſt.
Uàm Dominus Deus fons & origo ſit om-
nium creaturarum ab eôq; cunéta inuni-
VerſoOrbis theatro proſſuant; attaméè ſin-
gulari modo, creaturarum rationalium hominis
ſcilicet cum Deus ſit centrum & finis, ratio-
ne cujus omnia creata: ideò verè dignum &
juſtum eſt, æquum & ſalutare, ut omnes crea-
turæ unde fluxerunt refluant & revertantur-.
Inſuper ſciendum, omnia facta eſſe propter ho-
minem, & hominem propter Deum. Sic
haædc ſunt ad ſuſtentationem hominis, illa ad

iplum veſtiendum, iſta ad continendum eum,

in officio; hæc ad documentum eius, illa ut

ducant illum in cognitionem & amorem Dei⸗

veluti eſt admirabilis conſtansque in revoluti-=
ane machina mundi, vaſtitas, decor, bonitas
& huiusmodi; in quibus natura & exteriores
ſenſus hominis unà cum ratione ſe exercitate
valent. =
Aam verò ſenſus exteriores creati ſunt, quò
ſubordinentur interioribus facultatibus, & pa-
riter interiores facultates animæ ſubiicerentut
poten-

Vent
co
(Ie,
luxet
dm
( c0
ſuoe
le
(onui
Lin
ſubl
uere
nnn
Muct
emnhol
Uen
6hetoe
lue
e
it
Wn
clle
end
ln
ua
luze
unc
Pple

elerti

noen.

ano

ttnhne⸗
Uknu
Nnmel⸗
n HoNE
1s, .
esNe*
aKor.
ett⸗
n.
, l
en
„Mt

Folut⸗
boni
letn

lee

Nl
Art
el⸗

interioris bomimis. 2 52

potentiis ſuperioribus, nempè voluntati, inè

tellectui & memoriæ. Hæ verò ad hoc con-
ditæ, ut rursùs amorosè in Deum (à quo ef=

fluxerunt) refluant. Etenim quemadmo-

dum radios ſolares neceſſum eſt perenniter eſ-
ſe coniunctos cum ſole à quo originantur, ut in
ſuo eſſe perſiſtant: ſic prænohilem animam,,
quæ ſpecialiter viâ creationis originatur à Deo,

coniunctam oportet eſſe cum Deo, quò reflu=

at in eum mediantibus tribus potentiis per-
ſubſidium divinum. Qu autem ratione re=
fluere ac ad perfectam contemplationem &
obtutum Dei pervenire valeaty eſt quidem ſu-
prà tactum, equidem paucis multa comple-
Gendo ſciendum, quod Anima Chriſtiana per

ſubſequentes quinque virtutes id ipſum non-

operosè aſſequi poſſit.
Prima virtus eſt humilitas und cum man=
ſuetudine quæ eſt comes humilitatis. Et de
hac æterna veritas Chriſlus Matth. c. I1, in-
quit: Diſette à me, quia mitis ſum & humilis cor-
de. Quibus verbis emnes ſuos famulos &
amicos ad fumilitatem & manſuetudinem
conſectandam excitare voluit. Manſuetudo
vVerò & humilitas geminæ ſunt ſorores indiſ-
ſolubili vinculo colligatæ „ licet manſuertudo
in adverſitatibus, & humilitas in proſperitati=
bus exerceatur. Manſuetus ſeu mitis eſt, qui in
cunctis adverſis caſibus ſine inquietudine be-
neplacito diyino ſe totaliter ſubiicit: humilis
R 2 verdè

2 52 Via Chriſtiana
verò in proſperitatibus ſe nedum minimum o-

mnium reputat; ſed etiam id ipium oblatâ ooα

caſione opere comprobat. Hoc in ſtatu ho=
mo ſe ipſum omninò abnegat & vilipendit,

pleneque ſe permittit voluntati divinæ non

minus in proſperis quâm adverſis, Majo &
hyeme: & an in hac virtute quis ſolidatus ſit,
cxperimentare poterit, ubi ingruentibus ad-
verſitatibus idem intrinſecè manet & quaſi
immobilem ſe in omnibus providentiæ divi=
næ & voluntati committit.
Altera virtus eſt verus perfectusque dolor
& contritio de peccatis, non ſolum conſiſtens
in lachrymis doloroſis partis inferioris homi-
nmis facilè tranſeuntibus, ſed principaliter & eſ⸗
ſentialiter conſiſtens in parte ſuperiori homi-
nis, eſtque diſplicentia peccatorum & jugis
deteſtatio eorum; neque ſolùm mortalium &
venialium; ſed inſuper occaſionum allicienti⸗
um ad peccata omniumq; illorum quæ quem-
piam remorari poſſunt à via cœleſti. Itaque⸗
vera pœnitentia Deum ſummum & inſinitum
bonum defœcatâ intentione reſpiciat oportet,
idque purè ex amore ejus & ex horrore pec-
catorum nedum peccaminoſa averſante ſed &
omne id quod obſtare poteſt perfectioni.
Trertia virtus eſt paupertas voluntaria-,
quæ conſiſtit in abdicatione bonorum etiam
permiſſorum temporalium: quæ quidem ſua-

Getur à Chriſto, ſed non mandatur ut manda-
tur

“
ionn
Aterm
Agu
Maup
Ao
nthil
dere

Allat

Olnn
guie
ale⸗
tm
Rekon

ön
iui

Knen
Fenis

n

ſuun
ltoe⸗
luho⸗
bihe,
Ine M
„Mel
Crsl

Ninc

N

tie

el
Nſlten
dhomi⸗
1 4
komm⸗

unO

lictci⸗
en⸗
ie
tunt
ottet 1
e e⸗
ſtr
i
i
C

7.

⸗

eH

interioris hominis. 253
tur paupertas interior, quæ confiſtit in abdi-
catione omnium inclinationum & affectuum
adtem poralia, diciturque paupertas Spiritus,
éſtque ea genuina, ſubſtantialis & eſſentialis
paupertas ad quam omnes obligantur.⸗Dée hac
Apoſtolus Paulus 2. ad Cor. 6. inquit: Tanquàm
mihil habentes & omms poſſidentes, id eſt nihil ha-

bpere per affectum ad bona, ad amicos & co-=

gnatos, paratumque eſſe (ſi Deo ita videretur.
omnibusque privaret) absque mœrore; in-
quietudine & deſolatione cordis ex amore Esu
ad ea dimittenda cum reſignatione in volunta⸗
tem divinam. Et quamvis cx fragilitate natu-

Tæ humanæ in ſtatu proſpero nonnihilvolupta-

tis in parte inferiori & in ſtatu ad erio nonni-
hil triſtitia ſenſerimus; ſi equidem liberum

arbitrium promptum ſit in quibusvis contin-

gentiis ad ſe permittendum voluntat De, idque
in actu exercito quovis in caſn demonſtret, di=
catque cum patiente Jobo: Domiaus dedit,
Dominus abſtulit: ſit nomen Domiai benedi-
Qum; ſic erit res optumè confe cta eritque
Cenſendus verus pauper Chriſti. Hæc igitur
ſola vera & eſſentialis eſt paupertas, quam o-=
mnes electi ex toto corde deſideravére, dile-
xXéêre & exercueêre, ut tranquillum, liberum &
à terrenis expeditum cor Domino Deo ſuo
conſecrare poſſent. Sique Chriſtianus ho-
mo integrum Regnum poſſideret, verus pal=
per diceretur, modò paratus eſſet ad regium

254 pita Chriſtiana
ſtatum cum humili, ſi Deo ita placeret, per-
mutandum.
Quarta virtus eſt ſtabilis perſeverantia o⸗
mnium concernentium interiora, quæ maxi-
mè eſt neceſſaria contendentibus ad perfectio-
nem. Enimverò permulti benè incipiunt &
purificant interiora mortificatione omnium
Inordinationum; at tractu temporis vi pro-
priæ inclinationis & ſenſualitatis nondum ex=
tinctæ divertimentum faciunt ab interioribus
ad exteriora & res non neceſſarias, quæ per-
ſectæ unioni eum Deo obſtant; ut ſunt nimiæ
compagniæ, Novellæ ſeu Relationes, nimiæ
viſitationes amicorum, verba frivola, quibus
Spiritus diſpergitur & paulatim in ſua interio-
titate flacceſcit & refrigeſcit, ac aſſuetudo in-

teriorum exercitiorum ſenſim deperditur. UIn-

de fit, ne ratione diſtractionum & quaſi obte-
nebrationis cuiusdam imerioris, interiorem
tranquillitatem invenire poſſit. Qua de cau-
ſa operæ pretium eſt, ut perfecté & conſtan-
ter abnegentur omnia negotia, ſocietates, ſer-
mones & opera, quæ animam à ſuo Sponſo
ſeparare valent, eàmque remorari ne perfectè
cum eo unita permaneet.
Quinta virtus eſt oblatio omnium ſpiri-
tualirm donorum, exercitiorum, operumque
cum jugi gratiarum actione pro iisdem. Qua-

propter Chriſtiana anima perpendet, quòd ex

ſe prorſus nihil habeat neque operari poſſit; ſed
omnia

Mie
pind
luma
ſiide

Juih
ext
ulun
mile
Deo
Auunt

Uta
eh
V
i,.
hn
ri
Ullter
onn
u
Tumn
nr
lunn
e
i

er⸗

o⸗
nuli⸗
etlio⸗
hlu 4
Dnninn
oo⸗
Cner
D
UeN
gio
,hini
Cihl
Nerio.
o⸗
Cokt⸗
Aben
ec
llnn
,l.
poil

lec

o
E.
el
66d

a

interioris hominis. 2 5 5

omnia à benigniſſima manu Dei procedant z ac

proinde cuncta refunndere, eique utpote fini
ultimo omnium bonorum operum omnia ad-
ſcribere & appropriare; neutiquam verò ſibi
quidquam de bonis operibus arrogare te=
neatur. Perpendendo ex una parte ſuum ni-
hilum, & ex altera immenſam bonitatem &
miſericordiam à qua tot eximiis donis dotata,
Deo ſummo bono, à quo bona cunéta proce-
dunt, eadem libero & alaeri animo offeret,
grates referet, eò quod dignatus fuerit tot be-
neficiis creaturam adeò indignam cumulare.

Videns ergo & advertens, quod à benignitate

Dei, omne bonum acceperit nequaquam glo-
tiabitur de exercitiis ſpiritualibus, cùm illa non
ſuis viribus humanis, ſed gratià Altiſſimi &
miſerentis Dei proficta & perfecta ſint. UInde
equum eſt, ut à quo primitùs bona exercitia-
originantur, inde iterum per oblationem eo=-
tum revertantur. Etenim hoc intereſt bona
iInter probi & improbi, quod probus omne
bonum quod operatur, Deo acceptum refe-

tat 3 & & contrario improbus bonitatem & va-

oremoperum ſibi arroget „ & per hoc tales
improbi homines Deo ſummobonq mæ-
zxime ingrati & injurij
ſint.

6830
R 4 Capus

Vit⸗ Chriſtianes
So50 0.860 50- 50 S
Caput LIX.

Anima Chriſtiana fidelis ſit Do-

mino Deo ſuo & pactum initum
de ei fideliter ſerviendo, ſtudiosè
obſervet.
Cs rectum & ſincerum ſtat ſuis verbis &
promiſſis. Jam verò O Anima mea, cum
te totam Dei amori & obſequio dedicare
& conſecrare firmiter reſolveris; ejus volun-
tatem divinam in proſperis & adverſis adim-
plere, ſic prototypo tuo Chriſto per vivam
imaginem conformari teneberis nunquàm re-
cedendo à ſemita Chriſti, quidquid tandem ac-
ciderit. Incumber tibi pariter obligatio pro-
miſſa tua exequendi, quot diebus ea in me-
moriam revocando, ſanctam interiorem du-
cendo vitam, divinis inſpirationibus obtempe-
rando, in om nibus ſe conformando cum Deo,
neq; plus loquendo aut operando quàm àte ſta-
tutum ſit. Proinde quoque operam dabis ne
poſt tentationes & concupiſcentias eas aut ii.
ſuccumbas, nec unquam quid fiat, quod per-
fectioni adverſatur „ nunquàm quid loquars
citra neceſſitatem aut ſpirituale emolumei-
tum. Si autem per infortunium aut præten
exſpe-

ro

4l
1
di⸗
er

65

.e
Nium

en
utt
Nen
olut.
Adlin.
warm
lun
enne
Ui e
I M 4

interioris hominis. 2757
exſpeétationem, ex ordinatione Dei, hæc vis
ta ad quam ducendam tée reſolviſti, defectum
aliquem pateretur, defectus is compenſandus
erit, vVitâque anteacto priſtino vigori reſtitu-
endae
Et tandem O anima mea conſiderabis,
quod Chriſto melius conkgurari nequeas
quàm per adverſitates, injurias, perſecutiones,
hamiliationes & his coniimiles in-& exterio-
res affli dationes ac tentationes, quibus Chri-
ſtus ipſemet pleniſſimè Patri ſuo cœleſti ſatis-
fecit, eum placavit & gloriſicavit 0 Ppus que re-
demptionmis perfecit, hominémque cum Deo
reconciliavit: per hoc volens erudire ſuos fa-
mulos, amicos & ſectatores non eſſe aliam
viam perducentem ad coniunctionem cum

Deo, quâm viam crucis & mortificationum

omnium ſenſualitatum & concupiſcentiarum;
eatenus ut quô magis ſe quis mortificaverit, eò
fortius cum Deo coniungendus ſit Chriſtoque
conformandus, qui aliud à nobis non exigit,
niſi adimpletionem ſuæ voluntatis. Quod
futurum, ſi pactum initum cum Deo, ad ei
in omni fidelitate famulandum, fi eliter exe-
cutioni mandabitur & in propoſito perſiſte-
tar. S
Perſiſtetur autem in propoſiro, ſi bona
propoſita frequenter renoventur. Nam na-

turahumana, ob carnis noſtræ frgilitatem &

in

m inclinationem, quæ nimirum ani-
R mani

253 vita Cbriſtiana .
mam aggravat & illam nunquam non ad infe= un
riora vergere facit, niſi illla quâdam bonorum le
quæ concipit propoſitorum violentià ſe in al- let
tum efferre conetur, facili negotio aliàs bonos
ſuos affectus oblitura & caſura quemadmo- leͤ
dum & aves ſtatim in terram delabuntur, niſi
alarum ſuarum libramenta & motus, ut hac
ratione volate pergant, identidem iterent ac mn
multiplicent. Quapropter neceſſe eſt, bons
quæ ad Deo ſerviendum concepiſti propoſita,
ſæpè repetere & ſubinde renovarc 3 ue fortè 1
ſi id facere negligas, ad priorem ſtatum tuum, D
aut alium etiam multò peiorem relabaris: ſpi⸗
rituales enim lapſus, ut plurimum, ad inferi⸗ “M
orem ac profundiorem ejus locum deiiciunt i
quàm erat is ex quo ad devotionem aſcende- i
batur. . 1
Nullum eſt horologium quantumvis be- “
nè libratum, quod non bis quotidié, mane

nimirum & veſperi, intendi & reſtenihoade

ribus ſuis debeat: neceſſe præter hoc eſt, ut ad ſa
minimum ſemel in anno ipſum penitus & per ſe
omnia membra diſſolvatur, ad rubiginem ſi 8
quam contraxit, auferendam, ferramenta Dü
. . . 1
laxata confractaque, reſtituenda, & ea quæ R
continuo uſu detrita ſunt, reſtauranda. Pari H
modo quis quis ſedulo charum ſuum cor cura- n
re vult, & verè de eo ſolicitus eſt, mane & 1
veſperi in Deum per convenientia exercitia de= 3
Det intendere, præterea ſtatum illius ſæpius

exa⸗

—

interioris hominit. 359
examinare ipſum reſtitdere ac reſarcire deni-
que ſaltem ſemel in anno illud quodammodò
per partes diſſuere ac diſſolvere & eas ſingulas
accuratius inſpicere, omnes inquam illius af=-
feétiones & paſſiones , ut, quotquot in cas ir-=
repsêre, defectus reſtauret ac reparet. Et ſi⸗
cut horologus unguine quodam tenuiſſimo &
molliſſimo omnes horologij ſui rotas, forami-
na, vertebras & mobilia inungt, quò motus
illius fiat ſuavius, & minus rubiginem ferra-
menta contrahant; ſic anima devota, poſt-
quam cor ſuum hoc pacto per partes excuſſerit
& inſpexerit, quò benè ipſum renovet, Sa=
cramentis Confeſſionis & diviniſſimæ Eucha-
tiſtiæ illud inungat oportet. Hoc quippe ex-
ercitium vires tractu temporis nonnihil colla-
Pſas reſtituet & revigorabit, animum calefaci⸗

ct, ac bona propoſita requieſcere, Spiritûsque

vires faciet eflloreſcere.
Poſtremò, ut pactum cum Deo initum-
ſirmiter ſervetur, cor Deo dandum eſt ſeu of-
ferendum. Non enim petit illud ſibi com-
modari, non vendi ; ſed liberali donatione
Præberi ſive dari. Commodare enim nihil
aliud eſt, quam alicui alicuius rei uſum gratui⸗
t0 concedere, ita ut dominium eius maneat
penès commodantem. Vendere, eſt accepto
Pretio rem aliquam diſtrahere. Donare ve-
1, eſt gratuitò & liberaliter rem alteri dare ac
tradere. Qui commodat quidpiam, Pe ud
po

260 Vita Chriſtiana
poſt quod commodavit recipit. Qui vendit
quidpiam pretium illius quod vendidit accipit.
Qui verò donat quidpiam, nec unquam reci-
pit, nec ullum pro eo pretium flagitat. Com-
modant Deo cor ſuum, qui ad aliquod tempus
illud divino cultui tradunt, poſtea verò illud
rurſus mundi vanitatibus implicant; qui in-
majoribus ſolemnitatibus pietatem colunt, de-
inde vero iis peractis, redeunt ad ingenium-,
ſuéque genio indulgent. Qui autem ſunt qui
Deo cor vendunt? miſi illi qui ideò Deo ſervi-
unt, ut eis ſtatim pretium ſervitutis ſuæ annu-
meret, tribuendo illis divitias & proſperitates
huius ſæculi: vel qui ſic ita Deo tradunt, ut id
facturi non eſſent, niſi mercedem æternam, &
rœmium regni cœlorum daturum ſe repro-
miſiſſet? illi porrò cor ſaum libera donatione
Deoofferunt, qui nec mercedis, nec prœmii
intuitu, ſed ſolo illius amore, id illi ita tra-
dunt ut nunquam velint id rursus ſibi fieri
proprium, dicentes cum Propheta: quid mihi
eſt in cœlo, & àte quid volui ſuper terram-
Deus enim graris vult, gratis ſibi ſerviri, non
quaſi propoſitàâ acceptione mercedis, quia ipſa

merces tua ſumma Deus ipſe erit, quem gratis

diligis. Hoc fac & vives, paétumque initum
cum Deo inviolabiliter obſervabis.

aünam mihi cor vacet aſpergine næeyi,
Qusd neque pacta tuc legis omiſſs notem!
Caput

Vedi
Unhie
nt⸗
1, Cn⸗
Crent
hi 1.
lipk⸗
ſundi
len-.
MuII
iates

,tiG
n,4

epto⸗
o
lenl
lune
fei
Cmiki
,t0
i
Iaß
inm

interioris hominis 2 6t

eEEEEEEE

Caput LA. S
De Apparitionibus ac in. & exte-
rioribus transformationibus.

Rebròô fit, piam & timoratam animam
Qaa in principio ſuæ converſionis, quàm
in ſtatu perfecto apparitiones habere, quæ
mediantibus corporeis fiunt ſenſibus, quæve
interdum Chriſtum repręſentant in forma Sa-
cramentali Evchariſtica aut alio modo, vel
Angelum vel Matrem Dei, vel ſi quis audiat
quæ provenire videntur à Virgine Matre, aut
coœleſti Spiritu.
Jam verum quidem eſt, iſtiusmodi ap-=
paritiones & transformariones à Deo poſſe o⸗
tiri, ut ſæpè actualiter oriuntur; nihilominus
in communi loquendo, illis ſtandum non eſt,
potiusque abſtinendum, ſive à bono ſive à ma=
lo genio oriantur, cuùm ſubſit periculum ne de-
Kectum quempiam ant vanitatem cauſent, Et-
enim ubi à Deo ſunt, anima nihil omninò per-=
dit, cas à ſe amoliendo & non curando: cum-
ſimulatque advenerint, non habitâ ratione li=
bertatis effetum conſequantur, quem Deus
per easdem cxigit V. G. charitatem puram aut
pPermaximum zelum, aut deſiderium Deum
ſummum bonum ampliori & ampliori amo-
te proſequendi eique ob infinitam charitatem,
qu

262 Vita Chriſtiana
quâ dilexie nos, adhærendi. Ubi verò quis
huiusmodi apparitionibus de facili fidem ad-
hibet, iisque immoratur in varia incommoda
facilè incidere poteſt. Etprimò quidem ap-
Rropri ſibi eiusmodi Apparitiones in præju-
icium perfectæ denudationis & Spiritualis
paupertatis.
Seccundè occupat Spiritum præter fas

ſenſibilibus rebus, eumque à Deo & inviſibi-

libus avocat.
Tertiò privatur intereà gratiis & ſanctis
operationibus, quibus afficeretur, ſi eas caſ-
ſaret, prout neceſſarium eſft.

4t Aperitur porta Diabolo, qui huius-

modi apparitionibus ſe immiſcere ſolet ani-
mamque illaqueare, ubi ſibi tales temerè &
præſumptuosé appropritat.
Idem intelligendum venit de intetioribus
viſionibus quibus immorandum aut adhæren-
dum non eſt, quia Deus illas non largitur (ſi
largitur) niſi quò anima ſupra ſe evchatur, ad-=
ue puriſſimum Spiritum perducatur. Qua
4 cauſa interiori devotioni & divinæ coniun-
GRioni immorandum, omniaque ad cultum
Der pertinentia factitanda, non curando ſimi-

les apparitiones utpote retardativas à perfecti-
one; præſertim ubi non conſtat num à Deoaut

Diabolo proveniant, qui interdum in Ange-
lum lucis ſe transformat & ex permiſſione di-

vina hoc illove modo ſe transformat & appa=
ret,

4,

ſeni
ui
crm
ur

guo
44d
exen
en
in⸗
reh⸗
or
nſ

wn

mu

Nor
N
nuit

i
Ifin a⸗
tncende
Aling⸗
Ginhre⸗
Gynnd

Pert 65
E nlti⸗

Alult

ens

huin⸗
er anl⸗
nete

Kiotte
leer.
lu 8
i, 40
Cu
Miun⸗
uhrunn
ſim
etſeli.
in
4.
⸗
DMre
el⸗

interioyis hominise 26
rer, quò animam præcipitem agat & circum-
veniat. Sed dato & non conceſſo illas deri=

vari à Deo, minimè tamen iis inhærendum erit.

cùm obſtent perfeétioni, animamque orbent
pluribus ſpiritualibus emolumętis frtuctibusq;.
Dari ialſas Apparitiones teſtatur caſus, de
quo Euſebius Norinbergius doctr. Aſcet lib.
4. doct. 10. c. 66. Quædam devota virgo,
exercitiis pietatis orationi, jejuniis ac pœni-=
tentiis valde dedita, à duodecimo ætatis anno,
in hortum ſuæ domus orandi causâ ſe confer-
re ſolebat. Dœmon tamen ex optimo exor-
dio veritus majorem virtutis progreſſum, vo-⸗

lens ſinceram puellam fallere, in horto ipſo,

ubi pro more preces fundebat, apparuut illi
quodam Sabbatho ſimulans ſe Reginam cœli,
cujus ſpeciem finxerat, ab uno latere S. Domi-

nicum afferens, ab altero S. Catharinam Ses

nenſem & benigmiſſimè puellam afflans diſpa-
ruit. Sed poſtea alio Sabbatho ibidem appa-
rens exhortatur illam ad pœnitentiæ opera, juſ-

ſit ut non linum ſed lanam indueret, ut quartâ
& ſextàferiâ ac die Sabbathi jejunaret, & quo⸗

tidie Roſarium percurreret, quod ipſa omninò
exequebatur. Conſcium tamen Confeſflari-
um ſuum eius rei facit. Vir erat prudens &
timens, ne quid doli in hac viſione ineſſet, juſ=

ſit filiam ſuam ſpiritualem conſpuere in faci-

em viſionis, ſi iterum appareret, oneraréque
opprobriis. Pecit itas Dœmon tamen per=
manſi

264 Vita Chriſtiane
manſit eâdem ſpecie Beatiſſimam Virginem ſe
exhibens & henigné omnia opprobria excipi-
ens, quorum loco puellæ magnos favores fe-
cit, prædicénsque quædam intortuma eius pa-
rentibus eventura;, monet ut ſoletur eos, atque
omnia prorſus ut prædicta erant evenere. Con-
feſſarius nihilominus nondum certus despiritu
illo ſcripſit epiſtolam plenam opprobriis &
contumeliisadversus illos qui apparebant illi
fœminæ, quam jubet , ut cuùm iterum ſibi

præſentarentur, traderet epiſtolam illis. Fecit

ita, Deditque Epiſtolam imagini quæ referebat
Virgiaem MARIAM, quæ accipiens illam
tradidit legendam S. Dominico, ſive ei ſpe-
Gtro quod S. Dominicum ſimulabat. Quàâle-
ctâ dœmon ille, qui ſub ſpecie Matris Dei de-
liteſcebat zretulit Epiſtolam puellæ, dicens:
cuſtodi hanc Epiſtolam, quæ, quoniam ma-
nus meæ illam tetigerunt, magnam virtutem
habebit ad morbes ſanandos; atque ita accidit.

Quod factum nonnihil reddit ſecurum Confeſ-

ſarium. Ideò altero Sabbatho petiit puella-
ab apparente Regina cœlorum aliquam grati-=
am: tunc dœmon ille petiit Roſarium eius, ſe-
cumque illud tulit. Poſt aliquot dies regreſ-
ſus eâdem form reddidit Roſarium cœleſti
ſuavitate fragrans, juſsitque ut partem globu-
lorum Conſeſſario ſuo præberet: quoniamzain-
quit, efficaciſſimum remedium omnium mor-
borum erit, multique ægrotantes eorum e
tactu

ſenn lben
Aderar
8. N
IduXt
dolele
detril
arebel
Conkel
umf
Eculay
arit
Peccal
hihn
(oine
llapen
Uuntlen
Donid
ld,
Nd
tumte
ug
Sc
Mon
UI
4
e⸗
Mone
e

Uinont⸗
Pratup⸗
kaogte⸗
nnenr⸗
reoe,
elete
eckhin
Pregnc
etd.
tetunti
is ki
eletendt
en
e iſ
CWE.
lel Ee⸗
Cen!
.
Vluen
ſclt
Cun,
l.
“ .
e
le
.
.
⸗

interiorishominis 269
tactu liberati ſunt. Videbatur nihil amplius

deſiderari poſſe, ut veræ haberentur illæ viſio-

nes. Nihilominus Confeſſarius in animum-
induxit amplius explorare illas, tradénsque-

adoleſcentulæ quasdam reliquias Sanctorum-,

jubet illam & collo illius virginis, quæ ipſi ap-
Parebat, appendere. In omnibus obediebat
Confeſſario , volensque exequi quod injun-
tum ſibi fuerat, jam jam injectura reliquias*
recuſavit Dœmon, iratusque illi acriter objur-
gavit audaciam illam, dicens valde propterca
peccaſſe & ſe offendiſſe, nec deinceps gratas
libi futuras orationes, jejunia & poœnitentias.
ac proinde omnes relinquere juhet. Dein-
ceps aperto marte perſecutus eſt Dœmon bo-
nam illam ſœminam , avertere illam conatus
ab omnibus exercitiis ſanctis & operibus vir-
tuoſis, multis acribsque tentationibus maxi-
meè carnalibus illam aclligendo. Hoc verbo=
rfum tenore refert cit. Euſeb. Nierenbergius.
Ex quo puclla pœnitens Paterque Pœnitentia-
rius cognorunt eas apparitiones & transfor-
mationes fuiſſe ementitas , Domonemque ſub
forma jam relata ſic a pparuiſſe, quò puellam-
falleret. Et exinde quoque liquido apparet-
Apparitiones dari falſas: nec facile iis adhiben-
dam fidem, cum iisdem perſæpè animæ piæ
ſeductæ & circumventæ fuerint. Ea propter
monet S. Joannes Epiſt. I. cap. 4. ne indiffe-
renter omnibus ſpiritibus credatur, dicens:
Nolte

270 Vita Chriſtiana
Nolite omni Spiritui credere, Jed probate Spiritus
ſi ex Deo ſint. Cauſam huius adiicit S. Apoſto-=
lus Paulus ad Cor. z. cap. 11. Quoniamatha-
nas transfigurat ſe in Angelum lucis. M
AcCcipe aliam Hiſtoriam ſeu potiùs tra=
goœdiam, quam Annales Minorum ad annum
Chnſti 1293. Ordinis verò 36, nobis relique-
runt. In Hiſpaniæ Regione quidam ex Iy-
ronibus ſingularem ſibi vitam præſcripſerat,
nec in pietatis & humilitatis operibus volebat
cum cœteris convenire. Reprehenſus non-
acquieſcebat. Oranti igitur, ut liberaretur-
à Magiſtri moleſtijs, liceretque quidquid pro
macerando corpore liberet: apparuit Dœmon
in forma B. Virginis & interroganti quid fa⸗
cere deberet, reſpondit falſa Deipara.- Perſe-
vera fili, neque credas Magiſtro. Unde ſin⸗
gularis totus & pervicax eledlus , nullis cor-
reptionibus cedebat, temerè nimis reſpon-
dens, potiori obediendum Magiſtro. lte-
rum, terciéòque falſa hæc ei Virginis ſpecies ob-
jecta in cœpto hominem confirmavit, tempus
adeſſe nuntians, quo ei ad conſpectum filii fui
perveniendum eſſet, poſtquam eodem planè,
quo ille, mortis genere foret conſummatus s
quare ut quantocyus dum fratres altum dormi-
unt, ipſe in loco omnium humillimo fſcilicet
culina transverfis lignis ſe clavis affigat, impe=
rat crucifigendum fuit qui ictus & tumultum
percipiens accederet, oſtiumque Perfringeret,
cum

vide
Uortaur
Al

enS, 0
Aa oe
ſpebtn
60 in
ledum
ttlate
Kng
13

Ktron
(compr⸗
iogec
Mual

.

e Gnie
ile

Olitnle

päle
1AWan
burle⸗
al l
ſiheen,
is n
Citeil
Deemnol
Ui D
ec
el
Uls
gegn⸗
N, e
is
pl
hli
ln

ns,

don
ſaes
nnp⸗
Yun

—

.

interioris hominis. z7r.

cùm videt èe cruce miſerum pendentem- ſemi-

mortuum, ac lethaliter vulneratum: continuò
accit alios, ſed ille à B, Virgine juſſum ſe aſſe-

rens, obſtinatusque in propoſita opinione, in

ictu oeulià Doœmonibus ab adſtantium con-
ſpectu abripitur, neque quidquam amplius de
eo in regione illa potuit cognoſci. Ex quo
nedum confirmatur falſitas Apparitionum, ſed
etiam oſtenditur, quod mortificatio res qui-
dem pia ac ſancta ſit, eà tamen cautelâ adhibi-
t4, quam & recta ratio, & ſpiritualium Magi-
ſtrorum arbitrium, aut certum Dei conſiliim
comprobàrint, ſine quibus nec Chriſti imita-
tio nec vitæ novitas conſiſtere poteſt, ſed error
maximus doliq; peſſimi inſidiæ ſolent exoriri.
Caput LXI.
De Raptu & Revelationibus.
MAri veros raptus & revelationes S. Scri-
ptura & Faſti Sanctorum nos edocent 3
Et quidem S. Apoſtolus Paulus ad Cor.
2. Cap. 13. de ſe ipſo perhibet teſtimonium,
ubi ait: Scie hominem in Chriſto ante annos qus,
tuordecim ( ſiye in corpore neſcio ſive extra corpus
neſcio, Deus ſet) raptum huiutmod⸗ uſque ad ter-

tum cœlum. Rt ſcio huiusmodi hominem (ſive in

corpore, ſiye xtra corpus, neſcio, Deus ſcit) quo-
iam aptus ent in paradiſum ; & Audiyit arcan-
§ 2 verba,

272 Pice Chriſftiena
yerba. quæ non licet homini Zoqttt. Verba ſunt
clara, neque indigent explicatione. De per-
multis quoque Sanctis lectitatur, quod crebrò
rapti ſint. Ita S. Thomas à Villa Nova ina-
QAuali perſolutiene penſi horarii in Extaſim-
abreptus eſt, eique Chriſtus Dominus diem
obitus ſui per imaginem Crucifixi revelavit.
Ita S. Clara de Falco in ſuis meditationibus ra-
pta fuit, eique Chriſtus multa myſteria aperu-
it. Ita S. Joanni Saguntino ſeu à Facundo o=
ptimus Servator ſe inter ſacrificandum viſibili
Ipecie, ac quinque plagis nſgnem multâque
luce conſpicuum oſtendit: inſuper amicè plu=
rzima mira communicavit. Nec operæ pre=
tium rem adeò compertam pluribus probare:
nam vitæ Sanctorum evidenter demonſtrant-
dari raptus ſupernaturales; nec poteſt hoc age-
re quisquam in homine; niſi ſolus Deus, qui
ctiam citra medium, vel cujuslibet creaturæ

cooperationem id efficit. Et ex adverſo ſci-

endum, naturales & falſos à Deo permitti ra-
ptus, ſimium tum agente Dei maligno hoſte.
Imò verò poſſunt obtingere ex debilitate natu-
ræ, aut indiſcretione piæ animæ , quæ ſe ad
iſtiusmodi contemplationem violentat, non

citra alterationen. & diſpendium ſenſuum, pro-

ut quidam Doctores tradunt; nimirum dari eæ
ſua natura usque adeò teneros & ſenſibiles, ue
cum ſe ſe ſi per rem aliquam ſacram, quam pra-
ſentem habent, per vehementem Charitateme
. effude=

letin

Pno⸗
1 Q
inci⸗
enod

Mema

Perant
käudi

lui
tothi

Geſel
Mu
uvvl
un⸗
orln

(Ment,

und
he
Ii

ſan
ri
liſ
Ne
ſeg
lem.
uch
No⸗

ihe Nn
ſe
lien
Nunr
I
ue
tenn,
liit⸗
url⸗
Cune⸗
1
Nlles
e
Plt
obae
lant
de⸗
,
Ceina
ol
ii
oſke,
Ratle
ſen

ſ⸗
Mi
Gl

interdoyis hominis. 47 5
eſſuderint, ſe notabiliter debilitent deſtruant-
ue quoad ſenſus. Idque vià naturali fieri poſ-
t. Quo in caſu nihil conſultius quàm in
principio, priusquam quis habituetur in eius-
cemodi rebus, obſtare, nec ullam propenſio-
nem ad eas habere. Sin autem Deus ob exu-
perantiam devotionis aut admirationis aut
gaudii in ſummo & infinito bono per contem-
Plarionem tale quidpiam ſupernaturaliter in
omine operaretur, oportebit tunc humiliter
de ſe ſentire, Deumque nobiliſſimum illud o-
Pus operantem ſinere, feputandoſe indignum
magnà adeò gratiâ, séque immergendo in ab=
yſſum humilitatis. IIbi etiam advertendum
quod ſupernaturaliter extactici & rapti, licet
priventur uſu ſenſuum, tamen anima illumi⸗
natur & cognoſcit cœleſtia, quod non eſt in

patientibus deliquium animi, qui nee ex-nec

intrinſecè aliquid cognoſcunt.
Nunc de viſionibus & revelationibus di-
ſcurrendo, etiam ſat ſuperque exploratum eſt,
Plurimos à maligno hoſte turpiter deceptos:
ubi ſe transfigurans aut in ſiguram hominis aut
Angeli, alteriusve Sancti futura prædixit; sic-
que indiſcretas animas vafritie & calliditate
ſua miſerabiliter in transverſum egit, & unde
frequenter in ſpiritualem ſuperbiam, curioſita-
tem & præſumptionem aliaque innumera ma-

Ala cùm corporis tum animæ inciderunt; idque

Deo ſic permittente in pœnam temeritatis:
S. 3 nempè

2974 Vita Chriſt:ane
nempè ubi quis ab ordinaria via perfectionis
deflectens, poſitive apparitiones & revelatio=
nes deſiderat.
Qudcd verò attinet ad veras reveltiones,
quæ in rei veritate à Deo dimanant, ſciendum
quod in iis non raroò fraus poſſit committi:
quando illæ quidem in ſe veridieæ; at non ſe-
C nduùm noſtram opinionem & intelligentiam:
cum Deus (æpè quid revelare ſoleat non in
ſenſu literali ſed myſtico; ut ſi Deus cuipiam
martyrium revelaret, idque veriſi caretur de ſo-
lo martyrio charitatis, tribulationum in-& ex-
teriorum, perſecutionum amore Irsu perfe-
rendarum. Hoc in caſu, anima ſe ipſam mi-
ſerè ſeduceret, ubi id ipium de martyrio cor-
porali pœndque intellexerit. Neque facilè
quis admittat huiusmodi revelationes, mimus-
que deſideret, cum à labe vanæ præſumptio-
nis talis excuſari nequeat; ſed Deus inſtanter-
rogandus ne nos per viam adeòô periculoſam
ducat: & noſtram ſalutem mediante ſuâ grati4
per viam ordinariam vitæ active aut contem-
plativæ ad beneplacitum ſuum citra ullam re-
velationem promovere dignetur. Nec eſt
quod quis ſibi timeat de aliquali offenſa Dei ob
humilem ſuireſiſtentiam , quantumvis res illa
Froveniret à Deo; quoniam Pater cœleſtis tum
reſpiciet cor humiliatum, humilibusque dabit
gratiam nec illam ſubtracturus, quum tam in
coœlis quàm terris cjusmodi humiles Deus be-
nigno

o e
Indto
End
(dütn
katoi
eo ſu
ad ha
poſti
(ſpett
mülit
lins
“ leien
teno
larerit
its
krnu
ſum
ſiremn
3P

ſalſs
glun
i
de
Pa
Di⸗
Mat

un
r

Micont
Emno⸗

reſtters
,Cein
D
11 ll
leu mnl
Galia
fetli;
iN
“
Mumn
Pro
le cl
wibli

pt .

Alnen
cuper
4 “
lten.
n ke⸗
Ner

Del

1
le
in 1
Nle.

1

interioris hominis. 275
nigno oculo intueri ſoleat. Quod ipfum

comprobat eventus jeremiæ Prophetæ, prout

legendum exhiber Caput primum. Hic enim
(cùm illum Deus velut prophetam ablegare
ſtatuiſſet) reſpondit: Ecce neſcio loqui, quia puey
ego ſum. Si verò revelatio à Deo non foret ſed
ab hoſte tartareo, fugabitur ſanè ille per op-
poſitionem ſcuti humilitatis. Namspiritum
fuperbiæ recedere planè neceſſum eſt, ubi hu-
militatem hominis olfecerit: eſt enim humi-
litas virtus quæ virtute & quidem efſicaci pol-
let expulſivâ Sathanæ; ac proinde, ſi quando
tempore cuiuspiam revelationis ſe quis humi-
liaverit, dicendo, indignus ſum adeò magna-
gratia, huiusmodiſubmiſſione inſidias inimici
infernalis (modèò ficte, & dolosè præſens ſit)
mox procul amandabit, sicque dignolſcet fal=
ſitatem revelationis.
Hisadde. Quod Sathanas plerumque
falſis vera permiſceat, ut fallat. Ipſe nonnun-
quam veraa nonnunquam falſa, ſed Spiritus S.
nunquam niſi vera revelat, prædicit & annun-
tiat. Bono Spiritu animam viſitante, ſolet
ipſa in initio timore corripi, ſed mox gaudiam
& conſolationem recipit, alacritatémque &
Pacem internam ac famem virtutum rettnet.
Diabolo verò ſe exhibente, timor incuſſus per=
manet vel etiam augetur in anima, & quamvis
dum Dœmon ſe ſe in Angelum lucis transfi-

gurat animain principio exhilaretur: poſtea-
. tamen

2976 Vita Chriſtiana
tamen confunditur tenebrisque repletur, &
impacata redditur. Si videndo vilionem ali-
quam tantiſper dubitas aut judicium ſuſpendis
dum certior fias, non peccas, l.cet viſio ſan-
cta & divina ſit, Perpendere oportet diligen-
ter, utrum ipſæ viſiones ac revelationes omni
ſimulatione fictionéque & abſurditate careant;

utrùm item concordent cumFide Catholica &

ſacris litteris orthodoxorumque Patrum ſeri=
Pptis. Si enim cum illis non concordant, con-
teſtim reijciendæ ſunt. SW

ê

Caput LAlII.
De Codice ſeu libro vitæ Chriſti
ab omnibus Chriſtianis jugiter
pervolvendo.
Ita Chriſti liber admodum præclarus eſt,
doctis, perſectis atque imperfectis, qui
Deo placere cupiunt; communis. Et
tametſi codices omnes, qui toto orbe terrarum
habentur. intercidiſſent: vita & paſſio Chriſti
abunde Chriſtianis omnibus ſufſiceret ad vir-
tutem omnem & veritatem perdiſcendam.
Nam hoc in libro diſcitur, quòd tota vita-
Chriſti crux fuerit & martyrium , adeò, ut
ſanctiſſima ipſius anima jam indè ab exordio
ſuæ creationis, cùm corpori ſancto infuſa, ad.

ultimum usque inſtans terminativum vitæ per
a0Cet⸗

Letdit

barn

einte
Dd

o

Dann

Gel
el
ſtus
or
Renn
Minin
ung.
ſe
edl
Wer

tite

W

lonal
lltenit
Lfiſ
tclr
Onesn
lecreng
tola
n i⸗

Cng
iſ
üe

udh
,
4 1

interioris hominis. 277
aterbiſfimam mortem in ligno crucis, nun-
quam ſine ingentibus indeſoribilibus doloribus
extiterit. Corpus pariter ejus ſanctum per 33.
annos indicibiles tribulationes „ cruces affli=
Rionesque pertulerit.
Jam verò liber hic vitæ Chriſti tria gene-
ra pailionum complectitur ſeu tres Clafſſés.
Prima Claſſis exhibet maximam & continuam
aupertatem. 2da. Maximum & comtimuum
deſpeéctum. 3tia. Maximos continuos & in-
cffabiles dolores; eſtque hæc via quam Chri-
ſtus trivit ad mortem usque, sicque hâe vid o-
portuit ipſum ſecundum humanitatem adire
vegnum cœlorum. Qoo nos edocere voluit
neminem Chriſtianorum, niſi per eandem vi-
am poſſe fieri conſortem regni cœleſtis: quip-
pè decens eſtà membris eandem quæ à capite
menſurari viam. Eſt autem caput Chriſtus &
membra ſunt omnes Chriſtian’.
Prima claſſis eſt de perfectiſſima pauper-
tate, quę ex his innoteſcit. Quèòd nihil de re-
bus temporalibus poſſederit, non prata, noin
vineas, non domum, non prædia, non au-
rum, nonargemum; imo ne denarium qui-
dem habuit ad tributum quod petebatur, ſol-
vendum; nec ſimile quidpiam acceptare volu-
it, niſi duntaxat ad privatam ſui neceſſitatem ,
ad ſuſtentationem corporis, quod preſſum fu-
it fame, ſiti, frigore, æſtu allisque incommo-
ditatibus. Non aderant veſtes mutatoriæ qui-
. 8 f bus

27 8 Vita Chriftiana
bus ſudore madenti corpori conſuleret, non
luculentus ſocus, non deliciæ ciborum quibus
corpus reſiceret, ſed mendicato victu & pio-
rum eleemoſynis ſe ſuſtentans. Denique tan-

ta eius paupertas fuit, ut neque lectum, neque

cubile, neque domicilium quo ſe reciperet.
haberet. Matth. 8. Vulyes, inquit, ſovens ba-
bent, & volucres cali nidos, filius autem hominis
non habet ubi caput reclinet.
2. Hic in terris ſine familiaritate cum

Principibus aut magnatibus vitam egit. Et

candem converſationis paupertatem & humi-
Uitatem etiam poſt ſui manifeſtationem reti=
nuit, adiunclis fibi rudibus, & infimæ ſortis
diſcipulis, cum illis tanquam ſociis, amicis
& fratribus familiariter & aſſidue agens, to-
tâmque regionem obiens; corum imperitiam
& mores incompoſitos benigne tolerans; pu-
blice & privatim eos erudiens. Ecce quoò ſe
illa Sapientia demittit, quomodo cum rudibus
& inſipientibus, tanquam ſimilis ſe gerit. In-
ſuper ipſe ſapientia ipia gubernans & diſpo-
nens omnia, & tamen tanquam inſipiens, &
directione humanâ egens „ ſubjecit ſe ad an-
num usque trigeſimum Parentibus paupercu-
lis, ſimplicibus 5 eorum imperium & ductum
ſ-quitur, tanquam aliquis è vulgo ignotus, &
inglorius ſe continens: & parentem putatitiũ
in arte fabrili, rebusque externis ad victum ve-
AKtitùmque conquirendum adiuvans. Quàm
mirabi⸗

68

iret
lom
dort

ie,

bes
Du
Pel
nit

me
lut

o
(li
flat

Cri

te Nh
Unaitus
lki⸗
Niger⸗
n, e

lelſti

6

l
N

G an
um

Ieti

lons
mnicis

,10.

winmn
Nir
Aolis
,N
e⸗
19

un.

ee⸗

u
18,
1l
nſe
1

.

interioris hominis. 279
mirabile erat mundi fabrum & conditorem,
homini fabro ſervire; inſtrumenta fabrilia⸗
Porrigere; ex eus præcepto lignaſecare, dola-
ve, aptare, ſerram ex adverſo reciprocarc; tra-
bes machinis attollere, locare, componere, S
slia more fabri, vel diſcemtis obire! En pau-
Pertatem converſationis ante & poſt ſui ma-
nifeſtationem W
3 In ſua perſona pauper erat, cuùm ſe ta⸗
metſi omnipotentem quaſi nihil potentem nal-
larumque virium monſtraverit, cunctasque
infirmitates humanas excepto peccato in ſe
portaverit. Ex itineribus, ex verbi Dei præ-
dicatione, ex curſitationibus undiquaque in
via mandatorum Dei corpus laſſavit. Permiſit

Chriſtus, qui prohibere poterat vel nutus ſibi

dominari non modo peccatores; ſed & omnia
elementa, non reſiſtendo cüm ab iis afflicta-
retur. Permiit ſpinis, ut ſanctum ſuum caput
compur gerent; funibus & catenis aliisq; vin-
culis permniſit, ut detineretur & columnæ alliga-
Tetur, velo permilit, ut facies ſancta velaretur;
Clavis permiiit, ut ſacratiſſimas manus & pedes
Derforarent; ligno crucis permifit, ut ſangui⸗
ne reſperſum, contuſum & perterebratum
Corpus portaret, mortémque exciperet 31 aceto
& felli ut os amaritudine infectaretur, lanceæ
ut cor transfigeretur, ex quo copiose ſacer
ſanguis & aqua manarunt. Permilit lictoribus,
Judæis, Pilato ut falsò accuſaretur, judicare-
tur⸗

*

2809 Vira Cbriſtiamna
tur, percuteretur, ſubſannaretur, Sædetefun,
coronaretur, tandémque morte turpiſſim
condemnaretur. Quos omnes, modò voluiſ=

ſet, vel unico verbo annihilare, aut cuipiam

Angelo poteſtatem dare potuiſſet ad deturban-
dum omnes in profundum maris. Permiſit
Sathanæ, ut tentaretur perque ejus inſtrumen-
ta & ſatellites, malitioſos nempe homines ,
crucifigeretur & tormentaretur.
Demum invincibilis Dominus, Rex for=
tiſſimus, Leo de tribu Juda nullatenus reſtitit
creaturis in cunctis injuriis, doloribus & ad-

verſitatibus, quo nos miſeros homunciones

confunderet, qui ſic delicatuli eſſe volumus»,
ut neque tribulationes neque voluntariam pœ-=
nitentiam aſſumamus; quin er am rebelles nos
oſtendamus, cum Deus ex ſua divina ordina-
tione nonnihil calamitatis, crucis α— & extrin⸗
ſecæ ad ſalutem animarum nolffarum nobis
immittit.
4. Chriſtus reſpectivè ad prædicatum-
infinitæ ſuæ ſapientiæ ſe pauperem in propris
erſona declaravit. Nam cum ommium eſ=
k ſapientiſſimus, pro ſimplici, Amuſo ſeu
idiota reputari voluit, imò & fatuo. Reſpici
noluit ut Philoſophus, ut Doctor, ut Orator-
aut ut verſatus in hac illave ſcientia; ſed con-

verſatio ipſius inter homines fuit in omni ſimꝰ

plicitate, humilitate & manſuetudine. Quo
nos inſtituens, ne ſcientiâ inflati vanam glori-
am aucupemur. ſ⸗

zlette,

ulln

Ne

00ofo.

elſi
dtte

unl
Nam
orins

Main
tli
44
Noe;
nus ,
pe⸗
8nos
Giae⸗
Nin

Noit

lti
s
4
ſen
.

zmerioris bemonste. 281
J. Se pauperem oſtendit in ſanétimo-
nia, bonitate ac innocentia. Nam in Spiritu=
alibus ita ſe geſſit, ut non pro ſancto ſed pecca-
tore peccatorumque fautore & patrono habe-
retur, miſcendo ſe peccatorum turbæ & vo-⸗
lendo à Joanne baptizari, imò & inter latro-
nes, facinoroſos, ſeduétores populi, prodi=
tores, blaſphemos numerari; non obſtante
S de facili ſibi nomen Sanctiſſimi utpote
anctitas ipſa & innocentia comparare potuiſ=
ſet. Quo noſtram hypocriſin retunderet, qui
licet peccatis obnoxii, volumus videri hono-
re & gloria digni „ acſi aliquid boni in nobis
eſſet, & econtrario defectus, qui in nobis in=
veniuntur, magno ſtudio occultamus.
£ . . .
6. Pauper fuit privando ſe poteſtate do=
minativà. Quum enim foret Dominus. Ma-
giſter & Rex unwerſi mundi= voluit nihilo mi=
nus inter homines commorari ut ſervus &
mancipium, Regiamque Majeſtatem repudia-
vit, ubi eligendus in Kegem fugà ſibi conſu-
juit: quin & improbiſſimis Regibus ſubjecta=
ri, iisque pendere tributum voluit.
Interrogatus de ſuo Regno à Pilato re-
ſpondit, regnum meum non eſt de hoc mun-
do: hujusmodi dominatum nihili faciendo;
ſed ſe omnium ſervum profitendo. Matri
ſuæ amantiſſimæ ſuòque nutritio ad virilem-
usque ætatem ſubditas, iisque famulatus fuite

inter ſuos diſcipulos quos ut pauperes elegerat,

domi-

282 Hita Chriſtian4
dominari noluit dicens non veni miniſtrari ſed
miniſtrare in redemptionem mundi animam
meam daturus. Iple ut magiſter & caput ſuo=
rum diſcipulorum primus tribulationes & ad-
verſitates ſuſtinuit; famem & ſitim primus
Pertulit, illis ad menſam ſervivit, pedes ma-
nusque lavit. Et hæc omnia pPeregit ex amo-
re noſtri, utque nos edoceret, ne ambiremus
magna officia & dignitates, neq; affectaremus
magni eſſe in oculis hominum aliisque præ
eſſe: quoniam duriſſimum jadicium iis qui
præſunt, & ſanguis ſubditorum exquiretur de
manibus eorum. Quam ob rem ad exem:
plum crucifixi Domini noſtri humili flatu con-
tentemur, non appetentes excelſos ſtatus:, in
quibus animæ naufragio proximæ ſunt, & tan-
tum non æternaliter ſubmerſæ. Atque hæe
perfectiſſima pauperies in Chriſto nunquam
non fuit, qui, tametſi omnes theſauros mun-

di in manu ſua haberet, equidem omnium eſſe

egentiſſimus dignatus eſt, ut nos invitaret ad
huiusmodi paupertatem, quam verbo & ope-
re tantoperé commendavit.
At verò Eheu! quotumquemque invene-=
ris, qui Chriſtum pauperem ſequatur ; imò
quod peſſimum, illi qui in hoc codice vitæ le-
gerint paupertatem præmemoratam, illi illi
non omnes ſectabuntur eam;, quin & aſperna-
buntur , tametſi charactere Chriſti inſigniti.
Interim eſt ipſa veritas nos à via cœli de-
vViaturos,

mu
mett
Ate
ſulte
go
Q
jeye
Deo
ic
e
U

bihi
Humm
ggi
eiil
npen
ees n
telmmo⸗
Nlmns
ncn
le ger

etnr
lenn
1col⸗
le, in
Ea⸗
We
ingen
Nn.
Mnel
etal
re⸗

ele⸗
ind
e
.
1

interioris hominit⸗ 293
viaturos, ſi ad minus pauperes Spiritu eſſe re-
nuerimus, id eſt ſi appoſuerimus cor noſtrum
ad temporalia, & ſuperflua ſtatui & congruæ

ſuſtentationi in pauperes non erogaverimus, &

quo ad affectum cuncta non abdicaverimus.
Qui autem oppoſitum fecerit, aut verbo ope-
reve aliud docuerit, abominabilis erit coram
Deo & in æternum depauperabitur quoad a-⸗
micos, honorem bondque fortunæ; nonniſi
infernales pœnas & damnationem intermina-
bilem hæreditaturus.
Altera claſſis eſt de perfectiſſima & con-
tinuâ abjectione, deſpectu, opprohriis, in-
juriis, erubeſcentiâ ac oppreſſione, quæ Chri-
ſtus æquanimiter in terris paſſus eſt. Nam
Salvator noſter adinſtar abjectiſſimi famuli vi-
Gtitavit & cum ſceleratis reputatus, in exilium
pulſus, contumeliis & convitis affectus, illu=
ſus, vin tus, alapis & pugnis contuſus, flagel-
latus & demuùm poſtpoſito omni jure & juſtiti4

cum latronibus morti adjudicatus & ignomini=

oſiſſimà morte patibulatus. Eum etiam ut
ſummum Dominum totius orbis citra ullam
provocationem & læſionem antecedenter fa-
Gam, nulli non fuerunt perſecuti & illuſerunt;
idque jam inde ab infantili ætatula At perveni-
entem ad adultam ætatem hi eum Samarita-
num, illi blaſphemum, iſti virum diabolicum

aut à Diabolo obſeſſum, alij voratorem, ſedu-

ctorem populi, fallum Prophetam & malefa-
Rtorem

284 Vita] Chriſtiang
ctorem proclamarunt. Sed quis O Anima
Chriſtiana hæc ſiccis cogitet oculis? cuius vi-
ſcera ad hæc non commoventur? O Clemen-
tiſſime Esu tune malefactor? qui ſanabas om-
nes oppreſſos à Diabolo, Tu ne malefactor? cui
acclamabat dobalu⸗ : bene omnia fecit, & ſur-

dos fecit audire & mutos loqui. Tu malefa-
CGtor:? qui mortuos reſuſcitaſti. Tu malefa-
Gtor? qui iſtis Phariſæis in facitem dixiſti: quis
ex Vobis arguet me de peccato?
Non ſtetit hic malitia maleferiatorum ne-
bulonum & ſcurrarum. Nam quosdam erat
audire dicontes. Ecce advenit vini potator,
non eſt juſtus, non propheta nec miracula pa-
trat virtute Dei ſed in nomine Beelzebub eiicit
dœmonia. Nonnullilillum in excelſum mon-
tem ab illo deiiciendum perduxerunt, alii la-
pidibus ipſum impetere cogitarunt. Ne quid
dicam de plauſtris aliarum injuriarum quæ in
eum congeſta.
Poſt hæc maledicta & malefacta venditus⸗
proditus, raptus, traditus falſis judicibus , ad
cos funibus & catenis ignominiosè duétus in
ſacratiſſimam taeiem percuſſus, falsò accuſa-
tus, per falſos teſtes nefariè judicatus: in fa-
ciem conſputus, colaphizatus, velatus facie ad
majorem ſubſannationem & improperium. Et
non ſatiati crudeliſſimâ flagellatione, inſuper
plectentes coronam de ſpinis venerando ems
capiti in deriſum regni, graviſſimo cum dolo=
1e

(ſerumr
(Exdetvu
lacen
num
qui
tipro
i
mie
paln
rm
m,
n:
Pumn.
Uhtet
un,
Feit
mie
tol
nn
ee
R
rer
1e!
uI
lnte
Vre

1N
8isr⸗
OC
ntkuor
lehidnnt
t, Al
Iu mit
alt
linn

OflNNEe

dam
Notn
Cuhe⸗
deiiet
N.
ü
e l
len

tue
6, 4
s in
Cllr⸗
nf
Ne
N
as
4

interioris hominis. 295
re impoſuerunt. Huic coronationi appoſitæ
fuerunt duæ ignominioſæ circumſtantiæ, dum
dederunt arundinem pre ſceptro & purpuram
dilaceratam pro pallio imperiali.
Poſt hæc convenerunt adverſus Domi-
num Judæi & gentiles. Quinimè illi ipſi,

qui ante ſextiduum cum ramis palmarum ei

ei proceſſerant obviam gratulabundi & clama-
bundi: Benedictus qui venit in nomine Domi-
ni Rex Iſraél, illi ſubitò muratis ſtudiis canunt
palinodiam, & apud ſe ſtatuunt creduntque-

firmiter eum per artes magicas dementare ani=

mas, miracula in ſpeciem edere, non vera ſed
vana: per quæ ſibi viam ſterneret ad decus re-
Zium. Unde efferatis animis omnia mala ipſi
imprecantur, malam crucem, infamem exi-
tum, & quicquid denique præceps furor ſug-
gerit: Crucifigatur, crucifigatur. Tolle hunc,
τ dimitte nobis Barrabam, qui propter ho-
micidium miſſus fuerat in carcerem. Tolle,
tolle eum, nec aſpicere quidem illum poſſu
mus. Crucifige, crucifige eum, nihil poſt
hac excuſationis recipimus: reus eſt mortis*
Videns Pilatus nihil ſe proficere ſed actum a-
gere, nec quicquam valere quicquid vel dice-
ret, vel faceret pro Chriſto liberando, inſani4
ac furore udæorũ, magis increſcente, tradidit e-
um manibusadæorum ut eum crucifigerent &
interficerent pro voto ſuo. O quis ſibi tem-
Peretà lachrymis, reminiſcens amabilem Do
T mi⸗

286 Via Chriſtiana
minum, agnum innocentem, cruentis tradi=
tum eſſe manibus Judæorum; ut ſuam in eo
explerent voluntatem 2 Poſtremò Chriſtus
cruce gravi oneratus extra civitatem protra-=
Rus, humillimè perexit ad calvariæ locum-,
locum inquam fœtidum cadaverum, ubi ap-
enſo patibulo illudebant dicentes: Si filius
Pei ,es, deſcende de cruce. Alij ſortiti ſunt,
ſeu miſerunt ſortem in veſtimenta illius ; alij
dederunt ei vinum myrthatum ad bibendum-
cum felle mixtum; quin etiam poſt mortem à
rabioſis canibus ei parcitũ non eſt ſed quidam-
ſupervenit qui furià magnâ latus ſanctũ lancea
aperirenon erubuit, ex quo ſanguis? ua fluxi
Poſtea verò cùm jam ſerò factum eſſet, ve-

nit homo quidam qui ex conſenſu Pilati cor-

pori Chriſti cæteroquin carituro ſepulturâ lo-
cum impetravit.
Neque defuerunt poſt mortem ei inſul-
tantes & dicentes ad Pilatum: Domine recor-
dati ſũmus, quia ſeducétor ille dixit adhuc vi-

vens: poſt tres dies reſurgam. Munierunt-

ergè ſepulchrum, ſignantes lapidem cum cu-
ſtodibus. Pôſtque triduum cum reſurrexiſſet,
nonnulli reſurrectionem ejus ſilentio prætie-
runt, aliis abſolutè illam negantibus & perne-
gantibus. Sicque non minus poſt mortem-
quàm in vita probris & opprobriis impetitus
fuit, non alio fine, niſi ut nos ſubveheret ad

cœleſtem gloriam, nêsque erudiret ut Dux &
Ma-

eler
Inisqu
horen
erk,
lcrpe
.
(Koti

Morten

(cere⸗

Peltk

N4

6

Qapine
Eeno

iin

lc

tne
Serhrn
Cmi
1

(cor

cod
Vann
Kiſe
Zatl
le,

Le

1

um B
Uern

Uletitach⸗
tlirit
d Cilus
ten gr⸗
tie hen,

Im Alla:

4
1

bike
Tmonet
6 gler
Auln
lafe
eſlene
, .
rilo

Ainne
tl
Auc⸗ 1
nc⸗
lſe
len⸗
he⸗
.*

Interioris hominis 287
Magiſter noſter ad deſpicientiam cenodoxiæ,
omnisque mundi gloriæ: cum ipſe gloriam a
honorem neütiquam ſpectaverit ſed contem-
pſerit, & ſe à cœlo demiſerit ad pedes ſuorum
diſcipulorum, aſſumens formam ſervi & pec=-
catoris, factus obediens uſque ad mortem-
mortem autem cracis.
Hic penſa O mi homo, quotumquem-
que repereris, qui Chriſtum in hujusmodi de-
pectibus & injuriis ſectetur? is profectò erit.
Rara aris in terris, alboque ſimillima corvo.
Omnes penẽ ad unum cupiunt honorari
cupiunt ne ratiorem locum, grandia officia,
& nemo gaitdet deſpici, ſibi aliisque vileſcere,
ſed reſpici & vanè floreſcere. Iſtiusmodi veri
Chriſtiani non ſunt & jure merito ex eorum
catalogo expungendi. Enimverò quod Chri-
ſtus ut caput noſtrum peregit, idipfſum pera-
gendum expoſcit à ſuis membris, nempè
Chriſtianis profeſſione.
Plurimi ſunt qui dicunt, non deſidero
Honorari à mundo; ſed neque altera ex patre
cupio convitiari & ſperni ab hominibus. At
verò id leve argumentum eſt imitationis Chri-
ſti verique amoris. Nunc utor contra ſic
garrientes hec diſemmate utroque cornu feri-
enté. Aut talis meritus eſt ejusmodi convitia
& deſꝑectus, aut non. Si meritus per vitam
ſuam criminoſam (ut ordinariè fit) nulla illi
infertur injuria: ſi non meritus ſimilia patitur,
T 2 rec⸗

.

2988 Vita Chriſtiana
recogitabit, quà Chriſtus pariformiter citra-
ſuum meritum paſſus; quoòdque per hujusmo-
di paſſiones meritum augmenti gratiæ & glo-
riæ ampliabitur: quôdque Chriſtus contume-
lias & opprobria ſuſtinucrit, quo inſtrueret ſu-
os amicos, quatenus gratiam & gloriam ma-
gis magisque augere valeant. Nam qui ex-

ordium, medium & terminum vitæ Chriſti

ſeriò mente revolverit, inficias ire nequit-,
vitam ejus fuiſſe inhonoratam & omnigenis
probris & contemptibus refertam. Quocirca
O anima mea Chriſtiana adveria id eſt deſpe-
Qus „ convitia & injurias ex amore Chriſti
Magiſtri tui æquo animo feras oportet , aut
ſaltem parata eſto ad ſimilia patienter toleran-
da. Non contende de primatu vel prærogati-
vahonoris, ut homines huius ſæculi ſtolide
faciunt. Verus enim honor non eſt in ore nec
opinione hominum, fed in honoris contem-
ptu, in ſervitio Chriſti & in deſiderio ſe om-=
nibus propter Chriſtum ſubiicicndi.
Tertia claſſis eſt de atrocibus pœnis &
doloribus, quos ſubiit , à quo anima ſancta
corpori infula, ad mortem uſque. Et quidem
I. ſmulatꝗq ;anima corpori unita, eodem inſtan-
ti dolores Chriſti initium habuére. Cùme-
nimper infinitam ſuam omniſcientiam prævi-
deret omnia & ſingula tormenta inferenda, &
quæ cxpertura eſſet anima cum corpore, eaqu:
non minus efſicaciter & vivaciter conciperet.
animoô-⸗

enoc
ocu
a
KLac
EN

lotun

iglen
mnini
inho
anm

tyh
UaI
keme

ſlor

orce!
it,
izan

can
Crun
in6
e
t

n
gan

funn

cun

d

1
Ofnitttez-

Per an-

gtug dr⸗
uscornn
lltnet⸗
Aoliet
Nngls
ia
ne lit,
Oniru
(orn
e
e Chi

„ 4

tlerm
ogl⸗
Kolis
okele
(oM
. .

l, 8
ſunc.
licen
llr
ien.

e

letn
n0.

interioris haminis. 299
animôque propoſita haberet, quàm ſi præſen-
tiaoculis corporis intuitus fuiſſet: profectò
non minus illorum conſideratione movebatur
& aflligebatur, quàm ſi mox ea ſibi ſubeunda
vidiſſet. Quantam autem prædictorum ma-
lorum conſideratio vim in aunimo, & quando
ipſe voluit permittere, etiam in corpore Do-
mini noſtri habuerit, colligi poteſt ex iis quæ
in horto dum Patrem oraret, & calicem illum
amariſſimum deprecaretur, perpeſſus eſt; ubi
tantas ex hac apprehenſione anguſtias, tantam
naturæ luctam ſuſtinuit, ut ſanguineum ſudo-
rem copioſiſſimè effuderit.
Cum quis lachrymatur, minus ſentit af-=
flictionem, quàm cum concluditur angor in
corde ſiccis oculis: ſic Chriſtus cum non ſu-
davit, & ſanguinem fudit, plus fortaſsè dolu-
it; quia nulla particula angoris evaporata fuit.
Præviderat Chriſtus jam àb inſtanti In-
carnationis effrenes & peſſimas linguas maledi-
corum, peſſima conſilia adverſus ſe, oppro-
bria & contemptus. Præviderat quomodo, à
quibus, quando & quomodo tam horrendèé

cruciando foret & oportere ſe naſci mundo ad

acerbiſſimos dolores. Præviderat qui venden-
dus, tradendus, capiendus, vinciendus, ne-
gandus, deſerendus, percutiendus, falso accu-
ſandus, flagellandus-judicandus, illudendus,
cum latronibus patibulandus, denudandus,
Spiritumque emiſſurus. Præviderat omnes
T 3 1ts

290 Vita Chriſtiana
QRus, omnes ſubſannationes, omnes blasphe-
mias, Omnes ſanguinis guttas ſecundum nu-
merum, modum, crudelitatem & injuſtitiam.
Præviderat omnia ſuſpiria, omnes lachrymas
ordisque dolores dilectiſſimæ ſuæ Matris. Et
in præviſione tot malorum, tot probrorum &
opprobriorum quis animam immens triſtiti
doloribuúsque repletam inficiabitur? unde non-
dubitaverim affirmare hunc dolorem fufſicien-
tiſſimum fuiſſe ad vitam Domino millies eri-
pPiendam, ſi vim ſuam in corpus exercere per-
miſſus fuiſſet. Quod enim magnitudo doloris
animi, ſeu mœſtitiæ vitam intercipere,: &
hominem occidere poſſit, multis exemplis
conſtat.
2. In Nativitate ſua maximos perpeſſus
eſt dolores. Natus enim non in lectulo flori-
do, non inter teneras plumas, non in nobili-
bus cunis, ſed in vili duro & frigido brutorum
animantium præſepi, in loco abjecto, in im-
mundo & fœtente ſtabulo tantus Rex & Do-
minus repoſitus eſt, sieque miſerandum in
modum tenerrimus hic infans patiebatur non
ſine graviſſimo dolore, utpote complexionis
delicatiſſimæ. Nam ſecundum corpus erat jo-
ptimè complexionatus, cum corpus ejus fue-
rit miraculose formatum operà Spiritus ſan-
cti. Sicut & alia quæ permiraculum facta ſunt,
fuerunt aliis potiora (at Chryſoſtomus hom. 21.
in loannem, dicit de vino in quod Chriſtus a-
quaimn

n te
IIne
eſege
.
Naſ
loris!

ens,
uille
ulan
ties
l
uso
m
Unec
ti
de
N
Pece
lbid⸗

1
ſi
t
n
ſen
ſl

neſligte
lnin gn.
s lums
e Mal
öbonti
ens nli
unenon.
llten
nllsser
ectleſe
do ol
ere, 4
Lenßl

eelit
lohoni⸗
nobil⸗
tanet
I in
& Do
Uun in ⸗
1 0l
xio
nſ⸗
o⸗
6
,
11.
14
14

interioris hominis 291

quam convertit in nuptiis) & ideò in eo ma-

ximè viguit ſenſus tactus, ex cujus perceptio-
ne ſequitur dolor.
Exindè in Circumciſione caro ejus inno-
xia ſauciata & cruentata fuit, Ah quanto do-
loris ſenſu! Herodianam perſecutionem fugi-
ens, per longa itinera, horrida deſerta, per-
mille diſcrimina unà cum Matre & Joſepho in
Egyptum perſugit. Vixdum infantilem æta-
tulam egreſſus & juvenilemringrediens multo-
ties peregrinationes pedes confecit in Jeruſa-
lem, vi ſat remotâ ex Nazareth; & in omni-
bus obſecutus matri usque ad annum trigefi-
mum
3. Jam vir factus annorum triginta & bapti-
zatus ductus eſt à Spiritu in deſertum. Ubi 40.
diebus & notibus jejunavit & famem paſſus:
adeò rigidè, ut tentator Diabolus perſuaſlum
ſibi habuerit, ipfſum rationée famis extremæ ad
peccandum induei poſſe , & eam ob cauſam
ibidem primò ab illo tentatus eſt.
A. Paſſus per multas moleſtias itinerum
per civitates, oppida, municipia, pagos, ca-
Rella non obſtante imbre, vento, (rigore, æſtu.
ſadore, fame, ſiti, magnéque labore & defa-
tigatione docendo, prædicando, infirmos ſa-
nando „ Dœmones expellendo & ſimilibus
ſanctis operibus inſiſtendo, quò viam regiam
ad cœlum nobis monſtraret, & inſtrueremur
felicitatem noſtram conſiſtere in patiente ſup-
T 4 por-

29 ¹ Vita Cbriſtian 4
vortatione afflictionum & laborum, perque
crucem ad lucem tranſeundum efſe.
5. Tormenta, quibus tempore paſſionis
affectus, nullè unquam cogitatione dignè con-
cipi poſſunt, nedum ſermone explicari. Et
quidem dolor compaſſivus erga genus huma-
num erat infinitus. Habuit enim ſuper omnia
compaſſionem noſtri & dolorem ob omnia &
ſingula peccata omnium & ſingulorum homi-
num qui fuerant & futuri erant. Deficit mens
cuùm quis conſiderat quàm immenſus hic dolor
fuit; ſufficiens, niſi per miraculum impeditus,
ad auferendum millies vitam. Si nonnulli ho-
mines præ dolore peccatorum mortuifuerunt,
quomodo non extingueret vitam Ixsu dolor-

ſolius unius & minimi peccati venialis unius

hominis; cum omnem deformitatem conſi-
deraſſet; tum Majeſtatem Dei Patris contra-
quem eſt z atque vilitatem hominis à quo eſt
commiſla; & ipſe tantoperè amaret Patrem
offenſum, & hominé offendentem? ut hanc cha-
ritatem nemo menſurare poteſt, ſic nec dolorẽ.
Si tantum dolorem habuit de uno pecca-
to veniali , quantum de omnibus & ſingulis
peccatis venialibus & mortalibus adeò horri-
bilibus & immanibus? Dolorem enim Chriſti
ſummoperè auxit altiſſima cognitio Dei offen-
ſi: quo enim major fuit cognitio Dei, majo-
rem dolorem cauſabat : (Shriſtus vero ſolus
multo majorem cognitionem intuitivam Dei
habuit quaàm omnes electi-

v

e i

Gpror⸗

ſctt DH

Hg /l⸗
on
Onnii
Unhoni⸗
Hdtnen
icH
Nedn
Miho⸗
etunt
lor⸗
ubiu
coll
coH
gle 4
teen
nech
Plue,
pecre
gen

Ro.

On
olen
1r
DA

interioris hominis. 29 ½
Amor quoque Chriſti erga Deum offen-
ſum æqualis fuit viſioni divinæ Maieſtatis.
Qare dolor eius compaſſivus nec explicari
nec cogitari poteſt.
Cernebat etiam quantum malum ſit æt-
erna damnatio, quam totum genus noſtrum
ſibi per peccatum arceſſierat. Hinc etiam do=
lor compaſſivus excitabatur acerrimus. Ma-

Enitudo enim doloris ſeu triſtitiæ ſequitur ma-

gnitudinem mali & perfectionem cognitionis,
quàâ malum illud apprehenditur. Atqui hic
malum erat maximum, tum in ratione culpæ
(erat enim pelagus quoddam peccatorum &
abyſſus malitiæ contrà divinum Numen) tum
in ratione pœnæ. Quæ enim major calamitas
& afflictio fingi poteſt, quàâm ſit æterna dam-
antio? A pprehenſio etiam perfectiſſima. Mul-
tò enim exaétiùs, clarius ſingula conſiderabat
& ponderabat, quàm ulla creatura poſſet. Ita-
que oportuit & ipſum dolorem maximum eſ-
ſe, ut qui magnitudini mali, & perfectioni ap-
prehenſionis reſponderit.
6. Erat in Chriſto dolor compaſſivus
erga ſuam amabiliſſimam Matrem dilecdtam
Prę eundtis aliis creaturis, a qua carnem ſum-
pfſit, quæ eum lactavit & enutrivit, quæ
in tribulationibus ſocia , quæ vitæ in-
nocenti? cunctis hominibus ſublimior,
amore in filium ſuum Matribus omnibus
præſtantior. IIIa cùm videret filnim
T 5 ſuum

294 Vitaæa Chriſtian
ſuum in ſignum poſitum horrendæ mor.
tis „ animam ipſius doloris incredibilis
gladius pertranſivit pertingens uſque ad divi-
ſionem animæ & Spiritus. Quod enim cor-
Matris tam ferreum, ad miſerandum adeò ac
lamentabile filii ſui in cruce ſpectaculum, non
frangeretur? caput horridis transſixum ſpinis,
manus pedésque diriſſimis clavis terebrati. pe-
ctus immani lancea transverberatum, totum
corpus ſcorpionibus lacerum, vibicibus livi-
dum & vulnus unicum, nihil humanum in
pulcherrimo innocentiſſimõôque hominum ſu-
pererat. Detræ ad tantam immanitatem ſein-
duntur & maternum pectus non rumpatur,?
ipſi hanc mortui ſepulchris apertis diritatem
teſtantur, & mater non ſentiat? ſol de cœlo
lumen obſcuratus ſubtrahit, ſanctum Sancto-
zum convellitur, elementa conturbantur, ipſi
denique inimici cohorreſcunt, & mater non
trepidet, non anxietur, non corruat? His pro-
ſectò doloribus Matris ſuæ maximoperè com-=
patiebatur, & ſummos eius dolores ſuos eſſe
ſentiebat. O aby ſſus & paſſionis & compaſſio-
niss
7. Præter jam recenſitos dolores, mali-
tia ſceleratorum hominum plures ſuperaddidit.
Prima malitia erat obduratorum & per-
vicacium hominum Chriſto inceſſanter ob-
ſteepentium & non deſiſtentium à deliberatio-

lor

n de alis & aliis mediis, quibus exagitari, do-

e ⸗
ctebhe
A⸗
nine
Ar
a
H
nuN
Uni⸗
leir
r
trenl
lel
o.
,inl
NN
lt⸗
⸗
le
ſo⸗

imerioris hominis. 295
lor eius magis magisque extendi, maiorique
confuſioni expo i, quin & nomen eius glori-=
Oſum penitus obliterari poſſet.
Altera malitia erat rancor, livor virulen-
tus, odium plusquam vatinianum crucifigen-
tium illum.
Tertia malitia erat linguarum moerdaci-
um, calumniantium, quæ percellebant aures
modeſtiſſimas Chriſti. Et quot falſis delatio-
nibus ,detractionibus, obloquiis, falſis teſti-

moniis, contradictionibus, tot doloribus im-

petitus fuit-
Qaarta malitia erat ipſum opus horren-
dum paiſionis univerſæ. Nam quoties barb4

venerandâ protractus, quoties plagatus, quo-

ies pedibus protruſus & humi jacens huc il-

cque raptatus, quotics purulenta phlegmata

zX imo pectore extracta & eiecta in faciem &
benedictum vereque ſuaviſſimum os illias, to-
ties dolor dolori luperadditus.
Potiſſimum verô ſenſit dolorem in crude-
liſſima flagellatione, coronatione & conclava-

tiolle ad crucem. Judæi enim obtuſos, craſſos.
Juadratos clavos ſomplerant, quibus ſanctas

ecius manus & pedes perforarunt & quodam-
modèò dilacerarunt non citra intenſiſſimum do-
lorem. Faciebat plurimum ad incrementum
dolorum, quod ſancta & delicata eius mem-
bra extenderentur & extra ſuas juncturas in

longum latumque exturbarentur; ita ut ne un-

um

296 Vita Chriſtiana«
um quidem ſuo adhæreret ob diſſolutionem
compagum, & cuncta facilè poſſent dinume-
rari. Vincit hic dolor captum omnem & in-
tellectum humanum, eò quod intolerabilis eſ-
ſet, tantôque tempore duraret. Tremit ad
hoc ſpectaculum œlum, obſtupeſcit terra-,
admirantur Angeli.
Non ſtetit hic rabies rabidorum canum.-
Conclavatum JESuM populo ſpectandum cum
Cruce ſublevarunt & ipſam crucem ſanétam
ferociſſimèe in petram exciſam impegerunt,
decideréque permilerunt: ita ut hoc caſu omnia
Ghriſti membra atque interiora in humano
uodam dolore concuterentur, manuum pe-
duanguc ſacra vulnera denuò erumperent,
largeque manarent ſanguinem. Cuùmque jam
manuum pedumque (hriſti vulnera pondus
totius ſacri corporis ſuſtentarent. O quàm im-
patibilis hic dolor fuit ſuaviſſimo Redempto-
ri, cuius tam tenera & præclara erat comple-
xio, qui totus jam debilis & exhauſtus erat ex
Pœnis illis omnibus quas ante pertulerat 1
Quia verò Judæi ſateliites Diaboli nullum
poterant tormenti genus concipere, quo de-
inceps corpus in cruce ignominiosè pendens
(pependit autem ad trihorium) excrucia-
rent, ad extremum manibus deficientibus, lin-
guis ſuis Dominum iterum excruciant, eum-
dque ſpinis coronatum oratione ſarcaſticàâ ſalu-
tant, & ceu furioſi caput ſacrilegum agitant ,
contra

Indr
Ecen
ttibu
ienr

nun
el
do
t
Een
ahi
l

Nligen
tdame⸗

lelt
ln
etunn,
ſNN
Ma
n ⸗
gent,
iu
acs
⸗
p
⸗
Nael
.
lumn
ge⸗
get
ci⸗
i⸗
n⸗
⸗

1/

interioris hominis. 2297
côntra illum ſputa & blaſphemias evomunt
dicentes: Vah qui deſtruis templum Dei, & in
tribus diebus excitas illud. Si fiuus Dei es, deſcende
de cruce. Matth. 27. Poſtquam verò Chriſtus
præ nimia pœnarum anguſtieque acerbitate
Jam agens animam (ita enim naturà compara-
tum eſt, ut quotquot extremum agunt Spiri=
tum, ſitiant potumque deſiderent) diceret fra-
à voce: Sitio. Quidam ſpongiam felle & a-
ceto impletam obtulit; sicque poſt hos inau-
ditos & inaudibiles dolores emiſit Spiritum.
Atque ut Chriſtus IEsus Deus & homo nobis
teſtatum faceret ſuum ineffabilem dolorem,
nésque permoveret ad compaſſiyum ſui dolo-
rem pendens in ligno ait: Deus meus, Deus me-
as, ut quid dereliquiſti me? Sed quomodo à Deo
derelinqui poterat, cùm ipſe foret Deus de-
reli us fuit quà ſubſiſtens in natura humana à²
Deo ut ſubſiſtente in natura divina. Non po-
teſt eſſs dubium quin dolores Chriſti ſive cor-
poris ſive animæ & quomodocunque ſpecten-
tur fuerint graviſſimi & intenſiſſimi. Quantò
enim anima nobilior, tantò gravior erat paſ⸗
fio. Jam verò anima Chriſtiomnium erat no-
biliſſima: igitur & dolores fuêre graviſſimi; &
ſacrum corpus, quia de virginea carne ſum-
ptum erat, omnium erat tenerrimum & eate-
nòs maximé ſenſibile, doloresque vehemen-
tiſſimi id ipſum penetraſſent ad diviſionem a-
nimæ, ni vis ea penetrativa quo ad hoc mi-

raculosè cohibita fuiſſet. In

298 Vira Chriſtianæg
In omnibus hiſce modò enumeratis infi-
nitis doloribus (obſtupeſcite cœli & portæ e=
jus deſolamini vehementer !) Ille Princeps ſæ-
culorum, illud deſiderium collium æterno-
rum, ille ſpecioſus formâ præ filiis hominum,
ille in cuins faciem deſiderant Angeli proſpi=
cere, ille innocens Pontifex impollutus &

ſegregatus à peccatorihus, illa ſapientia æter-

na, illa ſanctitas increata, illa potentia immen-
ſa, illa bonitas inexhauſta, ille creator omni=
um, ille agnus innocentiſſimus tanquàm ſur-
dus & mutus non aperit os ſuum, omnia pati⸗
entiſſimè ſuſtinet. O quis judæorum ferita-
tem & huius innocentis agni manſuetudinem,
ſat dignis verbis & cogitationibus aſſequetur !
Vinculis O pie IEsu acerbiſſimis ſtringeris, quæ
tenerrimas manus ad livorem ſanguinemque
coarétarunt, dum crudeliter raperent, provol-
verent, traherent: & ad hæc tacebas. Surre⸗-
xerunt in te teſtes iniqui, in domo Annæ &
Caiphæ, exacuerunt ut gladium linguas ſuas,
famam & vitam tuam probrosè conſciderunt;
tu verò quamyvis innocens ad hæc tacebas. Exe
puerunt in benedictam faciem, colaphis eam
Cceciderunt’, dicentes prophetiza nobis Chri=
ſte, quis te percuſſit? tu verò tacebas. Raptus
ad Pilatumes, ubi ſeniores populi & princi=
pes, te, ut ſceleratiſſimum hominem, viola-
torem legis Dei & Cæſaris, accuſarunt; tu
vVerò tacebas, ita ut miraretur Præſes vehemen-
ter.

Lt

„ 1
nultis
nolkte
u
nen
Laer

ilis
ddar
dere
e
jeyie
Ere
munns
kim
Mr
b
inds
W
o
Mtert
io
Un

1
fu
14

ep

lenin.
1Nee
inege
nen-
Otninen

og.

lim
tin atd

oni⸗
md⸗
i ri
Kier⸗
inem,
eue!
NA
nade
oro⸗
Sltle⸗
e
,
i
E
eamn
l⸗
Pns
nc⸗
0lr⸗

6
1.

„

interioris hominis. 299
ter. Denique ad Flerodem miſſus es, qui
multis imterrogationibus agitatum, veſte albâ
poſtremèò indutum populo te tanquam ſtul-=

tum deridendum expoſuit; tu verò ad hæc u-

niverſa, inaudità humilitate ac manſuetudine
tacebas. Et nedum tacebas, ſed & pro inimi=
Cis tuis Patrem cœleſtem oraſti, ut ignoſceret
illis. LPer hoc nos edocere volens, ut non mo-
dò amieis ſed inimicis bonum pro malo red-
deremus. Eccur igitur ad minimum verbum
excandeſeimus? cur indignamur etiam nobis
leviter adverſantibus, quando inter opprobria
& verbera Salvator noſter tanquam ſurdus &
mutus non aperiens os ſuum, omnia patien-
tiſſimè ſuſtinet. Si quispiam Patriarcha aut
Propheta, aliusve ſanétus tali exemplo vitæ
nobis præluxiſſet, dignum & juſtum eſſet, ut
ei nos accommodaremus; quantè ergòô magis,
ubi incarnata Sapientia Tzsus Chriſtus huius-
modi modum vivendi nobis reliquit. Ea pro-
Pter pro exemplari nobis ſit Chriſtus, in quo
à planta pedis ad verticem capitis non crat ſa-
nitas. Hunc ſpectemus, hunc amemus & ad
huius inſtar vitam omnem exigamus.
Nunc ex jam memoratis habes Chriſti⸗
ane lector, quod tota vita tua O Ixsu continua
fuerit corporis anim &que afflictatio, ita ut ve-
1& dici poſſit, te toto vitæ tuæ decurſu à pun-
cto Incarnationis ad extremum vitæ in Cruce
pependiſſe. Poteras cùm Deus eſſes, citra-
peri-

300 Vita Chriſtiana

periculum omnia corpori commoda indulge-

re, potuiſſes in omni rerum opulentia & im-
perio inſtar Salomonis alicuius vivere & ita
ſalutem parere univerſis. Non egebas hoc ſtu-
dio ad corrigendam naturam, quæ nec vitia-
ta erat, nec vitiari poterat: non ad ſubiicien-
dum corpus rationi, quod divinitas modera-
batur, ut non poſſet rebellare: & tamen in la-
boribus & doloribus à juventute vixiſti & ex-
ſpiraſti. Imò verbo & opere pronuntiaſti il-
los beatos; qui eiusmodi tribulationibus ex-
ercentur; & oportere per multas tribulationes
introire in regnum cœlorum, non aliam viam
niſi crucis & tribulationum ad cœlum ducere.
Nimirùm hæc voluiſti & docuiſti;, quò nos te
Dominum & Magiſtrum noſtrum hac in re
jmitaremur, quoniam hæc eſt voluntas Patris:
ac proindéè nemo excuſationem prætendere
poteſt in ſuis adverſitatibus & expoſtulare de
injuria, cum Dominus noſter Jrsus Chriſtus
ipſa innocentia toto vitæ ſuæ tempore iisdem
ſubje ctus fuerit.
Unde ergò quèòd ita deſipiamus diligendo
voluptatulas & ſolatiola mundi immundi & re-
pellendo nobis adverſa? cùm per ſpinetum
catur ad roſetum, per aſpera ad aſtra, per cru-
cem ad lucem, ſic volente Deo, & pro pecca-
tis per iſtiusmodi aſperitates præſtetur ſatisfa⸗
Rio.
Perſæpè fit, nos Deo ſic diiponcne: in⸗=
1.

mari
(lico
ſeinle
ſtari.
morte
conl
meci
Qi
mita
olit
que
elen
Genen
wunin
Inpte
toy ,ol
ſd

ſ
i,
eſtt
ſoni
Wii

tiudin.
ſeleli
hul
Nel ſ⸗
ſobier
Men
nin⸗
ſicker⸗
ihi⸗
bug er
rionef
nvin
ucere.
nost
1
ts
enben
lue
rllu
ſcckn

endo
Kte⸗
etud,
CI
El
tll⸗

i

. interioris hominis. 30
firmari; aut dolorious capitis, aut cordis, aut
colicorum torminum, aut ſtomachi pedum
ve infeſtari, vel exotico frigore æſtuve mole-
ſtari. In his accidentibus cuncta debemus a-
more Redemptoris noſtri patienter ferre, nec
confeſtim recurſum habere ad Medicum adre-
mediandum , niſi urgeret magna neceſſitas.
Quia Deus ex miſeratione noſtri ſimiles cala-
mitates nobis immittit in ſalutem animarum

noſtrarum, remiſſionem peccatorum, coruùm-

que pœnarum. Eodem modo cruces in-&
exteriores non modò voluntariè, ſed & gau⸗
denter de paterna manu Dei acceptandæ unt,
non indignando inimicis noſtris, malum illis

imprecando, aut, ut dici ſolet, pari monct4

cos ſolvendo; ſed conſiderando, tales cruces
à Deo ordinari ceu medicinam ſpiritalem ad-
Versuùs vitam noſtram criminoſam.
Quapropter ubi Deus nos viſitarit mor-
bis, doloribus, crucibus, tribulationibus „e-
geſtate, jacturs bonorum amicorum, perſecu-
tionibus, traductionibus, verberibus, contu-
meliis, irriſionibus, injuriis & ſimilibus affli-
QRionibus, hæc omnia ſumma cum patientia,
cum gratiarum actione à Medico divino Sal=
vatore noſtro velut ſelectiſſima medicamenta-
curativa & præſervativa charitativè acceptanda
funt, ex ejâsque amore cuncta ſufferenda, non
queritando aut adhibendo media pro talium li-
eratione. Voluptates & conlſolationes re=
ſoduan-

302 vita Chriſtiana
ſpuantur, vana gaudia non quærantur, quoni-
am Dominus IESas Salvator noſter non aliam
viam ambulavit quàm crucis, cujus veſtigia⸗
nos premere oportet. Crede mihi O Anima
mea Chriſtiana, ſi conſolationes „ peritura

gaudia ſtercora & quisquilias mundi amplexa-

veris, aberras à via cœli & ægre admitteris a
æterna gaudia. .
Hac via, quà vadis via peſima plena que eladis.
Quid enim Clarius aut evidentius verbis
Chriſti. Per multas tribulationes oportet ins
trare in regnum cœlorum: imò vero neque-
conlolationes in orationibus; contemplatio-
nibus aliisve obſequiis poſitivẽ quærendæ
ſunt, quibus interdum homines indulcorantur.
Sicut enim MaterDei doloroſa ſub cruce ſtans⸗
nihil prorsùs conſolationis à filio ſuo impetra-
vit ſed deſolata permanſit; ſic in orationibus
noſtris, ſtantes coram Chriſto nullam conſo-
lationem deſideremus, ſed contentemur om-

ni amaritudine & ariditate cordis, quam ſæpè

Deus immittit, quò probet conſtantiam. In-
venire enim eſt non paucas pias animas quæ
quantiſper replentur conſolationibus & ſuavi=
tatibus internis 9 tantiſper ferventes ſunt in ob⸗
ſequio Dei: at ſimulãtque hiſce privantur⸗
mox intercidit omne ſtudium pietatis.
Ex hiſce habes non aliâ vià adiri cœ ſum,
quàm eo medo vitam exigendo quo Chriſtus⸗

prout ipſemet diſertis verbis Joan. I 3. Cap in-
. quit:

: E:
ſpobi⸗
reſe
lotturz
Oad
cungle
tirtak
onhenn
etne,
Meen
Klnl
tigle
Chglet.
M
AAA
r, n
en d
Ws
uN
ctket

Ei
C
Ie
ae
, gui⸗
ine⸗
lir
. lci

et Nondlu

Se

,henn
Gima
Unienal

eln
us ſec⸗
voneß
O Neqe
nlu⸗
alence
kantu
r. ns,
oheilt⸗
niku
oolr
r .

nla

1. N.
e
ſuayl⸗
nod
ntue,

l:

interioris hominis. 230
quit: Exemplum dedi vobis, ut quemadmodum ege
ſeci vobit, ita & vos faciatis; non ali, inquam ,
vià reſerari nobis cœlum niſi per preſſuras &
torturas. Neque datur exculationi locus
quoad impoſſibilitatem prætenſam, in quali-
cunque ctiam quis fuerit ſtatu. Nam quod et-
tinet ad paupertatem, tametſi ſtatus omnium

non permittat in ſumma actualiter vivere p u-⸗

pertate, equidem ſtatus omnium permit i
Pauperem eſſe Spiritu, id eſt, ſi neque diviti-
as in animo, neque animum in divitiis habeas,
cisque neque exoptes, ac ne quidem de illis
cogites. Et ſi quidem divitiæ illæ tibi afllu-
ant, cor non apponas, id eſt non ſic afficiaris
ad illas ut propter illas acquirendas, conſervan=
das, amittendas paratus fores ad transgreſſio=
nem alicuis præcepti Dei aut Eccleſiæ; quin-
PoOtius diſpoſitus ad faciendum jacturam omai-
um ſine ulla contradictione, ſi Deo ita pla=
ceret.
Quèd verò contemptum, humilitatem,
& in-& exteriores cruces tribulationesque
concernit, harum in nullo ſtatu defectus eſt 8
licet in uno plures quâm in altero cumulentur
adverſitates: & quò pluribus ejusmodi ſtatus
quispiam replebitur, eo felicior erit, homôque
in eo exiſtens; ac proinde nemo non in æqui-
Iibrio erit ad bona & mala de manu Domini
ſuſcipienda, prout placuerit Altiſſimo.
Pro Coronide hujus libri vitæ admone-
V 2 tur

304 Pita Ghriſtias4
tur omnis Chriſtianus, ut quot-dicbus illum
ervolvat. Alberto enim Magno judicerract.
de Miſſa. ſimplex recordatio, velMeditatio Paſ-
ſionis Chriſti, pluris æſtimanda, quàm ſextà
qualibet ferià jejunare, vel ſe verberare, vel
dietim Pſalterium integrum recitare. Hæc ille.
Hic liber expedit omnes difficultates.
Nam nihil adeò impeditum eſt quod iſte non-
expediat, ita ut alpera omnia ſint in vias planas.
Ixsus enim eſt ſolutio omnium difficultatum.
In eo libro per cognitionem & conſideratio-
nem crucifxi Irsu Dei & hominis O homo
videbis, quanta ſit ſupremi Numinis Philan-
tropia, quâ Deus homini benefacere dignatur,
& quali ardentiſſimà charitate ab ipſo fuerit
diletus unâ cum inexprimibilibus doloribus
& horrendâ morte, & exinde movebere ada-
gnitionem tuorum peccatorum⸗ eordmque ex
more det eſtationem. Permovebere ad agno-
ſcendam infinitam juſtitiam pei, & impoſſi=
bile eſſe peccatum manere impunitum, cum
filius ad fatisfaciendum pro peccato, & in Ii-
bertatem aſſere ndum genus humanum tam im-
mania tormenta ſuſtinuerit, Videbis & expe-
riere in hoc fonte Paſſionis omnem amaritu-
dinem dulcificari, omniaque tentamenta di-=
vinci. Videbis quod omnia tua tormenta, nec
in qualitate nec in quantitate tormentis Chri-
ſti poſſint comparari, quæ longè ſine ulla pro-
portione graviora ſunt. Videbis quod tan-

nl
,q
ſicede
lam,
tenſa

dam

k
aſſio
tor,
Ren
Inhe
in
Pilea
Metces
Vu
Morie
uud
W
lon

.

INe
l. 6.
Uer⸗

ſebiuſhen
icn
ledun⸗
Cuntl
etute 1
„Vel
fubre
leoon
ss
ellen
Uidertt⸗
0hom
Philar⸗
Chpnn

oe
lotbis

N n
bPncnen
40 A
inol⸗
n, CU
Kiale
umimn

A eH

Amnit
elta ⸗
C
⸗
cuin .

„erioris homminis. 30
quam latro tractatus, qui prædas non cgit a-
lias, quàm animarum Dœmoni ereptarum.
Videbis Caput Chriſti inclinatum ad oſculan-
dum, cor apertum ad diligendum, brachia ex-
tenſa ad amplectendum, totum corpus expoſi-
tum ad redimendum. Hoc in libro videbis te
ker peccata tua in cauſa eſſe truculentiſſimæ
aſſionis Dominicæ. In hoc videbis O pecca-
tor, quod tuis peccatis Chriſto funes texeris
catenasque fabricaris, lignum erucis erexeris.
In hoc videbis qui Chriſtus ſit noſtra norma,
inſtructio, via & veritas, ſcutum inexpugna-
bile adversus omnium hoſtium inſultus, noſtra
merces æternæ gloriæ, per quem liberati ſal=
vari poſſumus.
Plura & adhuc innumerabilia in hoc li-
bro vitæ ad ſalutem animarum noſtrarum legi-
bilia ſunt: quoniam liber hic eſt Chriſtus Irsus
filius Dei vivi. Qui ſit honor in ſæcula ſecu-
lorum, Amen.

ORATIO devotißimaad Chriſtum
daſſum. .
Omine Ixsu Chriſte, Fili Dei vivi,
da mihi toto corde, pleno deſiderio,
ſitienti animà ad te aſpirare, ac to⸗
tum Spiritum meum, & omnia interiora
mea, ad te qui es vera beatitudo, anhela-
re. Scribe milericordiſſime Domine vul-
nera tua in corde meo pretiolo ſanguine
V 3 tuo;,

306 Vita ChriſtianA .
tuo, ut in iis legam dolorem pariter &
amorem tuum, & vulnerum tuorum me-
moria jugiter in ſeereto cordis mei perma-
neat, & dolor compaſſionis tuæ in me
excitetur, & ardor dilectionis tuæ in me
accendatur. Da quoque ut mihi omnis
creatura vilelcat, & tu ſolus in corde meo
dulceſcas. Amen.

Rhytmica & Bonaventuræ Cardi-
nalis Paræneſis, ad Dominicæ Paſſionis me-
. ditanda myſteria.
Ecordare, Frater pie,
Septem vicibus in die,
Paſſionis Domini:
Per quam ſumus liberati,
Et æternæ vitæ dati;
Et ſupremo lumini.
Quando ſedes, ſias & jaces,
Quando loqueris, & taces,
Feſſus cùm quieveris:
Chriſtum quæras, in quo peras:
Crucifixum corde geras,
IUbicumque fueris.
Diligenter pone mentem,
Super Chriſtum patientem;
IUt ei condoleas.
Chriſti mortem, Chriſtiane,
Prlange ſerò, plange manè,
Et in plandu gaudeas.
Quaàm

erSn

areer
tolumn de⸗
lem
Ue Ae
Ue N
bihiome
Orcene⸗

(t

1 R⸗

9
es⸗

erist

interioris hominis. 307
Quàm deſpectus, quam dejectus
Rex cœlorum eſt effectus,
Ut ſalvaret ſæculum:
Eſurivit & ſitivit,
Pauper & egenus ivit
Usque ad patibulum.
Recordare paupertatis;
Et extremæ vilitatis;
Et gravis ſupplicij.
Si es compos rationis,
Eſto memor Paſſionis,
Fellis & ablynthij
Cogitans hæc ingemiſce,
Et in iſtis planctum milce,
Et cordis meſtitias.
Co'pus ange, corde plange,
lentem frange, manu tange,
Chriſti mortis ſemitas

Virum reſpice dolorum,

Et noviſſimum virorum,
Fortem ad ſupplicia.

Tibi gratum ſit & æquum,

Jam in cruce mori ſecum,
Compati convitia.
Quando vides te afflicdum,
Deſolatum, ita victum,
Ut quaſi deficias 3
Chriſti cogites dolores,
Graves pœnas & mœrores,
Sputa, contumelias.
V 2 Bo.-

308 Vita Chriftiana
Bone Frater, quidquid agas.
Crucifixi vide plagas:
Et ei compatere.
Omni tempore ſint tibi
Quaſi piritales cibi,
His gaudenter fruere.
Sed Eheu! res eſt ſanguineis deploranda
lachrymis: quòd cuùm nil adeò ſit efficax ad fu-
gam peccatorum & virtutis amorem, quàm
Paſſio Chriſti ritè expenſa, equidem non
Paucos reperiri, qui eà non moveantur, minus-
que permoveantur. In Chriſti Paſſione petræ
quoque ſciſſæ ſunt, & monumenta aperta; ſola
autem hominum corda, pro quibus ſolis Deus
patiebatur ,„ ſaxo duriora nullo pietatis ſenſu
permoventur, aut ad pœnitentiam ſcinduntur.
Miratur hanc cordis duritiem Bernardus Ban-
huſius lib. „ Epigram, eim que ſequentious
verſibus eleganter perſtringit. .

Caucaſeæ rupes duræ, ſunt robora dura,
Duraque tardipedum cornua torva boum-
Dura ſilex, vitreum que gelu, dens durus aratri,
Duraque de pariis marmora ſciſſa jugis.
Duraque quæ Tulis reſtant incudibus æra,
Ignibus ingenium vix domitura ſuum;
Et laſſi quondam Brontes, ſtero pes que fatentur
Durius æterno nil adamante dari.
Dura hæc: ſed qui oculis ſiccis te Chriſte tuetur
Pandehtem teneras ad duo ligna manus;

lunf
Dui

Quv

Ne
Rob
Pen

De!

ſont

I
1
Moe
int
Uote
Mh
non
N
Uum
i

N

6,

epluc
ara⸗
Gu
enn I
nihi-
lepettt
Nrlol
Deus
tis ſi
umn.
sbane⸗

eghoes

5
Nc.
Aatl,

interioris hominis. 309
Et tua purpureo rorantia membra cruore,
Diaque vulnifico tempora cincta rubo „
ui videt hæc lentus, celeri neq; carpitur igne,
Nec ſe Magdaleas eliquat in lachrymas,
Robore, rupibus, & ſilice hic, cornuq; geluq.
Ferro, Adamante, ære & marmore durior eſt.

S0 SS0 S0- S: SO=
Ccput ErIIl.
De Mortificatione magni- pen-

ſionis ſui ipſius in bonis operibus.

Iuùm antiquus hoſtis ſæpè ſæpius Chri-
ſtianam animam in ſua devotione tenta-
re ſoleat per magnificationem perſonæ
ratione bonorum operum peractorum, ideoô-
Jque in ſpiritualem incidat ſuperbiam, ingens
profectò malum, quod tum conſummatur- „
ubi homo à Deo multis donis & gratiis locu-
Pletatus, interiori devotioni ſedulè incumbit,
in omnibus in-& externis operibus ſe exerci-
tat amat vitam ſolitariam, pius & probus eſt.
tiam à levibus impertectionibus ſibi præca-
vet, & cam ob cauſam ab aliis velut Deo ac-
ceptus, juſtus & timoratus deſiderat honora-
ri, & in quolibet etiam minimo defectu ſui
Proximi ſcandalizatur, taxat eum & exagge-
rat. Inde fit hominem huiusmodi ſuperbi4
ſpirituali infectum nedum derogare honori
oli Deo debito ʒ ſed inſuper in gravem peri-
V 5 culoſum

310 Vita Chriſtiana

culoſum morbum incidere non facilè curabi. .
lem ubi radices egerit. 4 Netca
Tales Deus ſubinde permittit labi in gra- letr
via & turpia peccata, quò defcendentes in ſe Voln
ipſos séque noſcentes humilientur, aliorum- &
vitam & nævos carpere deſinant, cautiusque pre
regnum cœlorum mercari addiſcant. Hunc 103,
animæ morbum 8. Bernardus vermem nuncu- wun
Pat: nam ut hic ex ligne putrido generatur, da
& ſimulatque generatus, id ipſum incipit cor- Vig
rumpere & corrodere; ita ſe res habet cum ſpi⸗ lon
ritali ſuperbia depravaturhomo: quia enim in tit
co germana humilitas non eſt & conſequenter clil
nec veræ virtutes; ſic in ipſo naſcitur vermis lud
ſpiritalis ſuperhiæ, plùs æquo ſibi complaeet: mun
zeputat etiam ſe æſtimatione dignum & ab aliis altn
cupit æſtimari, ac interea vermis magnipenſi- nn.
onis ſui ipſius, omnium virtutum bonorùm-
que operum ſubſtantiam conſumit & corrodit.
transitque in miſerum hypocritam, qualis erat, li
de quo Chriſtus Dominus in Evang. Luc. 18.
cap. memorat, qui hoc modo apud ſe orabat 2 n
Deus gratias ago tibi quia non ſum ſicut cæteri hbo⸗
minum, rapteres, iniuſti, adulteni, velut etiam bie
publicanus.
Phariſæus ille ob ſpiritualem ſuam ſu=
perbiam à Deo juſtificatus non eſt, quò innu-
cretur, quod omnes ij, qui reputant ſe aliquid in
cſſe, voluntque à cæteris magni pendi & re- n.
ſpici ratione bonorum operum „nullatenus in I

gratis Dei ſint. Hlanc

ure⸗
Sn
lomumn
ilene
Mn
nel⸗
r.
tcol⸗
nhe
UII
nter

tnie

eel⸗
is

⸗

in⸗
dl,
A
16.
1
1⸗
6

interioris hominis. 371
Hanc vanam gloriam ambientes ſunt aliis
peccatoribus miſeriorcs. Nam ubi ſæculares
per rapinas, uſuras ,gulas, luxurias , carnis
vVoluptates, adeôque ſaſtem per bonum utile
& delectabile ſe ipios in perpetuas flammas
Præcipitant, hæc ipia ſuos quoscunque devo-
rOs, ſed vanæ gloriæ cupidos per ipfiſſimum-
mundi contemptum, paupertatem, obedien-
tiam, caſtitatem , per ipſas ſuas auſteritates ,
vigilias, flagellationes, inedias, jejunia per
longas orationes lachrymoſas & aſperas mor-
tificationes poſt mortem, tanquam purgatorio
clauſtrali eduéctos æternis ignibus mancipat.
Unde inanis gloria mater gehennæ, rapina o-
mnium ſimul & ſemel meritorum, peſtis oc-
culta, mater hypocriſis & tinea ſancétitatis di⸗
Kur. .
Familiare etiam eſt huic vitio linguâ pros
priâà tanquam aptiſſimo inſtrumento uti; ni⸗
hilque dulcius videtur quaàm opera egregiè fa-
cta, labores pro Dei honore ſuſceptos, labo-
rumque ipſorum fructus more gallinarum de-
cantare: ſed nihil periculoſius & ſæpe nihil
pernicioſius Quamvis enim illud interdum-
aliis ad ſimilia opera provocandis, aut ad De=
um glorificandum excitandis conferre poſſit 5
tamen niſi præſentiſſimæ cautelæ adhibeantur,
intentiôque ad Deum ſolum erecta ſedulò te-
neatur, periculum undiquaque imminet, in-
lubrico graderis „ in medio laqueorum per-
tranſis,

312 Vita Chriſtiana
tranſis, proindéque ſolicite cave tibi ipſi, quis-
quis de te ipſo loqui cupis; & niſi urgeat , aut
fuperioris id exigentis authoritas, aut eviden-
tiſſima proximi utilitas aut neceſſitas, tu tace
& age Cernelium Tacitum. Neque ſolum ſi-
lentio rectè facta tegenda ſunt, ſed & qsantum
fieri poterit occultanda, ac ſemper ſecretum-
virtuti quærendum. Et ſi tale opus ſit quod
aliorum oculos latere non valeat, quédque ad
ædificationem proximi palàm fieri expediat;
in eo caſu, ut monet S. Gregorius Hom. II.
in Evang. Ita ſiat opus in publico, ut tamen in⸗
tentio maneat in occulto: ut & de hono opere proxi=
mis prabeamus exemplum, & tamen per intentio⸗
nem qud ſoli Deo placere quærimus, ſemper optemus
ſecretum.
Eja ergo Chriſtiana anima ſtude ſuppri-
mere hujusmodi periculoſam paſſionem pro-
priæ æſtimabilitatis & in ea extinguenda te
mortifica; quod operoſum non erit, modd ſe-
quentia media applicaveris.
1. Deſiderà deſpici, idque opportunè

ſiet, ubi contempribiſiſſima & viliſſima ofſicia

alacriter peraguntur & libenter ſuſeipiuntur il-

la quæ tendunt in proprium contemptum: &

ſi quis illis acquieſcat nec conturbetur, argu⸗
mentum eſt veræ humilitatis.
Sciendum autem, verum humilem gemi-
nàâ humilitate oportere eſſe præditum. Primò
humilitate in intellectu, quo ſuam abyſſalem-
vilita-⸗

—

lira

con
cat.
ud
;
tiie

lude
ſoor
lin
15
6
fe

lgvie
ran
Aeh⸗
llue
olint
VGunmn
leiunn

od

le
dd
nell.
en it.
mu
etis⸗
en

ddt
⸗
it
ol⸗

uns

Ncia

Url.

g⸗
mi⸗

1

intenoris hominis 313
vilitatem & mhilum agnoſcit, séque omni
contemptu & vilipenſione digniſſimum judi-
cat. Secundò humilitate in voluntate exiſtente.
quâ quis pro contemptibili perſona, pro vap-
pa, pro peditergio omnium, nulliusque pre-
tij ab omnibus reputari deſiderat.
2.. Non cura illa, quæ tibi aliqualem-
laudem vel honorem conciliare poſſunt; ut
ſunt ſæcularia, Eccleſiaſtica, velReligioſa ſub-
limia officia, ſummus reſpectus, ſummi titu-
li & ſimilia: & multò minus iſtiusmodi ull4
vià poſitivè quære aut deſidera. Expende di-
tum S. Thomæ à Villa Nova. Nunquam tan-
toperò timui excludi numero beatorum, quam
dum ſui incluſus numero Prælatorum.
3. Benè trutina, quid ſit ab hominibus
reſpici vel magnificari, cuùm plurimæ res de
longè magnæ & quid miri appareant; at pro-
pè nihil ſint, ut ſpuma in mari, quæ de longè
quid ſingulare videtur eſſle, & equidem non
eſt niſi ſpuma, Pari modo ſe habet reſpectus
humanus nonniſi conſiſtens in opinione alio-

rum, quâ non probior aut devotioriquis reddi-

tur, ſi improbus ſit, neque improbuss ſi pro⸗

bus & ſanctus. Magna meherculè dementia-

eſt mercedem bonis operibus correſponden-
tem hanc ob vanitatem peſſundare, coœlumque
(nullo pretio æſtimabile) cum ſpuma vanæ
æſtimabilitatis permutare. Unde bene Apoſt.

Paulus 2. Cor. 10. ait: Non zui ſe ipſum com

mendat,

/

314 Vita Chriſtiana
mendat;, ille probatus eſt ; ſed quem Deus com-
wiendat
4. Nullam prorsus ſuperbam cogitatios
nem capeſſe in cunctis bonis & virtuoſis ope-
ribus exercitiisque conformiter ApoſtolobPau=
lo. Vir ille ſanéctus, quantumvis in tertium
cœlum raptus, eximiisque donis & char ma-
tibus adornatus, nihilo minus humiliavit ſe &
ad ſui confuſionem peccata ſua enarravit, quò
nempè Chriſtum perſecutus. Non aliter-
Chriſtianus reflectens ſe ad bona opera præſti=
ta, refle ctat ſe pariter ad commiſſos Rhus ,
nec unquam illi memoriâ excidant.
Hâc enim ratione acceptam à Deo gra=
tiam in majori æſtimio habebit, peccatâque in
memoriam revocata parient ei ſemper confu-
ſionem, adeò, ut à Spiritu ſuperbiæ nunquam
ſit expugnandus, licet forſan impugnandus.
Inſuper recogita, bonum quod habes, quod-
que præſtitiſti, non à te ſed à bonorum omni⸗=
um ſargitore Deo profluere. Enimverò quid-
quid homo boni agit, aut agere poteſt, id non-
niſi per gratiam divinam poteſt, & ex ſe ad
bonum non valet; ſed ad ſolam peccatum ,ac
proinde non eſt quod quis glorietur aut ſibi
tribuat, quod Dei eſt. Licet enim homo coo-

peretur operi meritorio & conducibili ad vi-

tam æternam. Si tamen Deus ſubtrahat ſuam
gratiam, omnis conatus ad bonum irritus erit,
& ita omne bonum Deo acceptum ferendum
nihil-⸗

Ailg
mirud
ddi

tor,
opu
ſtim
alke⸗

nem
tnr.
tinn
Pee⸗
El
ſin,
temnn
⸗
blee
laa
K
net

t
.

W

.

G

Glnde⸗
oola
tettien
nrnr.
tles
t; 1
Alter⸗
Nreli
lellus,

gen
gnenn
Ollu⸗
Guun
ndi⸗
Nir
Onnd⸗
guid⸗
ol⸗
ead
n,
coo⸗
⸗
Catn
,

interioris hominis. 915
nihilque ſibi adſcribendum. Multaetiam ho-
minibus bonaac recta videntur, quæ tamen ſi
ad divinitatis ſtateram appendantur & libren-
tur, reproba apparebunt. Qualecunque enim
opus ſit in externa apparentia & hominum æ=⸗
ſtimatione, Deus illud non ex opere, ſed ex
affectu quo prodit, penſat.
Poſtremò ad ſuperandum magnipenſio-
nem ſui ipſius, ſic homo ſecum ſermocinabi-
tur. Aſi mi Deus qui ego peripſema creatu-=
rarum tuarum, ego indignus & abominabilis
peccator, cujus peccata ſuper capillos capitis,
& ſuper numerum arenæ maris multiplicata
ſunt, & ideò meritus à cunctis creaturis con-
temni pedibúùsque conculcari; qui ego, in-
quam, præſumam ab aliis honorari? His ſimi-
libusque verbis, quibus homo reminiſcitur-
ſummi boni offenſi, om nis arrogantia recidet.
ſe nihili faciet & indignum quavis æſtimatio-
ne reputabit, humilem & contemptibilem de
ſe opinionem concipiet, deſpici appetet, sique
deſpectum Deus in ipſo permiſerit, cordialiter
eundem ſuſcipiet, cEteflabitut omnem æſti⸗
mabilitatem, honorem, vanamque laudem, &
jugiter ſe ipſum in ſancta humilitate
suique nihili penſione
continebit.

7

Caput

316 Vita Chriſtian“
Caput LXIV.
60. Documenta Chriſtiano ap-
primè neceſſaria, qui Deoin vita
interiori placere, & ad perfectionem
Chriſtianam pertingere deſiderat.

1. S .
A Nte omnia mandatis Dei & Eccleſiæ ob=
temperare, uti etiam adimpletioni voto=
rum ſeu promiſſioni Deo factæ.

2. In omnibus in-& exterioribus ſe to-

taliter permittere voluntati divinæ.
3. Nullam inchnationem aut ſingularem
affectum ad creaturas habere, qualescunq; ſint.
ꝗ'- Se ipſum abnegare & mortificare, na-
turæ ac omnibus ſenſualitatibus valedicere, li-
bentius in bonis operibus ſtare alterius judicio
quàm ſuo. .
y. Nullum gaudium & volupratem in
temporalibus quærere, cùm per hoc à cœleſti-
bus gaudiis præpediamur.
6. . Omnes præſentes & futuras adverſita-
tes de manu Dommi ſuſcipere.
7. Deſpectus, opprobria, traductiones,
irriſiones, exſibilationes, æquo animo & ex
corde amore Dei ſupportare; neque curare ſi
à diſſoluta vita tranſiens „à ſocus criminum
explodatur , vocetur beatus brevi patraturus
mira-⸗

irac
ſnd
incer
liber
mo

Een!
Ctame
mor
(e⸗

“ 4
lNI

lot
wend
kem

tote
wr
dgo
m

N

e

n N
en

Ae dO
Ni vot

ſeto⸗

Uluen
G. Au.
Ate Ae⸗
le, 1

jdct

len 1

cleli⸗

elſie

one

ee!
im
MS

interioris hominis. 317
miracula, vocetur hypocrita, ſanctificetur aut
ſanctus nequam: ſed dicere, propter vos non
incepi, nec deſinam, & tu O Domine, ſi libet,
libera animam meam à coaxationibus ejus-
modi ranarum.
3. Nullum quærere ſolatium & ne qui-
dem in oratione & ſumptione venerabilis Sa-
cramenti, in ſpiritualibus illuſtrationibus, a-
moris Dei dulcedine & ſuavitate, nec emendi-
care adulterina ſolatiola ab hominibus. .
9. Continuum remorſum conſcientiæ
non velle repellere per frequentes iteratas Con-
feſſiones; ſed æquanimiter ferre Deoôque com-
mendare humili cum reſignatione in volunta-
tem divinam.
10, Paſſionem Chriſti indies ſtudiosè
contemplari, pro caque Deo infinitas rates
referre, Patri cœleſti eam offerre pro fuis cun-
torumque peccatis, ſe vitæ Chriſti confor-
mare, edmque in omnibus & per omnia ſequi.
II. Non plenè in alterius ſubſidio con-
fidere; at plenam confidentiam in ſolo Deo
Teponere
1I2, Manſuetudine & humilitate in ver=
bis & operibus uti.
13. Omnes offendentes & injuriantes

diligere; imò verò illis benefacere juxta do-

rinam Chriſti.
14. Se indignum exiſtimare omnium

donor um & gratiarum, præſertim cibiEvcha-

riſtici, X 1

318 Vita Chriſtiana
15. Interdiu ad minus hinis vicibus ex-
Durgare latebras conſcientiæ, proprios nævos
explorare, eôsque occurrentes ex puro amofe
Dei lachrymis contritionis eluere.
16. Sibi ipſi vileſcere; quin & viliſſi-
mum univerſi mundi reputare.
17. Exire à mundo & eles oncupiſen-
tis: exirc à ſe ipſo, ut nunquam ſis, niſi in ſo-
lo Deo.
18. Non deperiretemporalia & peritura.
19. Temporalibus nonniſi ad neceſſitatem
naturæ uti, poſſidere & applicare: reliqua-
prout docet Chriſtus in pauperes erogare-
,B 20. IIIos, qui retardant te in bono; ut
etiam contubernia quæ ſolent eſſe occaſio mali
aut peccati, viriliter declinare.
2I. Seé mortificare in omnibus in-& ex=
terioribus ſenſibus, id eſt nullum in illis oble-
Ramentum aut recreationem quærere 3 a0
proinde oculos, aures, linguam, odoratum⸗
ta ſum ſanctæ continentiæ frœno ſtudiosè re=
gerfe- .
22. Orationem perſolvere cum ex-& in=-
teriori devotione; quia exterior ſine interiori
nullius eſt valoris. .
23. Non vanam gloriam aut compla-
centiam aucupari in bonis operibus, ideôque
malle ilia clàm peragere, quoad fieri poteſt,
quàm palàm in conſpectu hominum.

24. Omnia bona facere aut malum omit⸗

tere

e e
done

Orat

4 it

mod
N

fol
Dori
illee
SZHZ
Mr
Neſi
Ud
V
di⸗

Me⸗
i
R i
u

A
gui
in

ichir en
fosteros

ee

iſe⸗

ſetnun
elrten
Eelex
le

O: A.

Homa

Aer⸗
6 0de⸗
ee;1
ratutm,
ote

1

letion

ne
keoo⸗
h B

Al⸗
“

interioris hominis 319
tere ex ſolo amore Ixsu Chriſti.
2ſe Omnes actiones & omiſſiones in4
honorem & laudem Dei peragere.
26. Nullum certum modum ſtatuere in
Orationibus, meditationibus, aliisve laudabi=
Gdabilibus actionibus, ut proprietas electionis
abnegetur; ſed illa jam hoc, jam illo, jam iſto
modo exercere prout Spiritus S. inſpiraverit 5
niſi votum aut obedientia aliud expoſcat.
27. Proprium ſentimentum, propriam
voluntatem, proprium amorem, Aive in tem-=
Poralibus ſive ſpiritualibus non quærere, ſed in
hiſce omnibus ſe abnegare.
28. Pundum animæ (quem aliqui po-=

nunt in abyſſali annihilatione ſeu nihilpen io=

ne ſui ipſius) habitaculum Sanctiſſimæ Tri-
nitatis, ab omni inquinamento illæſum ſerva-
nequé eum peregrinis crearurarum imagi-
näbus depingere, quo ſolus Deus illum inha-
bitare queat.
29. In tentationibus, quomodocunque

Vocentur, actutum confogere ad Deum, cas

illi commendare & deprecari quatenüs ad cas
ſuperandas grati4 ſuâ voluntatem contortare di=
gnetur.
30. Tentationes pro nullo peccato repu-
tare & non perturbari, tametſi diu noctũù que
quis tentaretur, modò non accedat conſenſus:
qui abeſſe indè argui poteſt, quando in tenta-=
tionibus diſplicentia habetur. 8.
X 2 31

320 Vita Chriſtians
31. Neminem udicare quidquid etiam-
fecerit; ſed judicium Deo ſupremo jJudici tran-
ſcribere.
32. Non iraſci aut ſuccenſere peccato-
ribus, benè autem peccatis Deo diſplicentibus.
33. Compati peccatoribus, Deum pro il-
lis precari; quò in gratiam fedeant.
34. Se ipſum judicare in fuis deliétis, ut
perveniat quis in ſui cognitionem. Multi en-
im multa ſciunt, & ſe ipſos neſciunt.
2 f. Ante Sacramentalem Confeſſionem
priùs coram Deo ſe accuſare & plangere ſua-
peccata: neque neceſſum eſt omnia venialia-

peccata in particulari exponere; ſed ſat eſt in

communi. Ea quoque remittuntur per Sacra-
mentalia.

honorem & laudem Dei inchoatam) notat eam
cum diſtractione ſeu mentis evagatione pera-
Gam eſſe, non ideò anxietur, nec repetat, ſed
pergat coram Deo ſe humiliare & ſtudere ſim-

pliciter emendationi & non conſentire. En-
imverò grande diſcrimen eſt ſentire inter &

conſentire diſtractionibus.
37. IIIis, quibus volupe eſt quotidiè
Deo ſervire & ſe avocare à creaturis omnibus⸗
permitti poteſt à ſpirituali Magiſtro alternis
diebus ſacràâ ſy naxi refici.
38. Ob gravia peccata, quorum quem-
piam pœnituit & quæ ritè confeſſus, ratione
anxle-=

36. Llbi quis in-aut Poſt orationem (ad

lie
Com

new.

Chr
bus

Gyi

l
Per
Tent
Nen
ene
lurn
ece⸗
woi
gun
lon
r
r
W.,

ei
o⸗
8
gu

ülkian

ddin⸗

eell⸗
liceltit
umglo-

li e⸗

ſionen
je Ni
Miala
elt il
dact⸗

1
at ein
le eln
.
ſ.
re
et 8

interioris hominis. 321
Inxietatis conſcientiæ, abſtinendum non eſt à
Communione z quin potiuùs poſt Confeſſio-
nem verè doloroſam magnâ cum confidentis
Chriſtus medicus animæ ſuſcipiendus eſt.
39. Carnem cum omnibus ſenſualitati-
bus Spiritui & rationi ſubijcere, & hanc Deo,
divinæque ordinationi.
40. Non exiſtimare per externa opera,
ut jejunia, preces, vigilias, peregrinatienes
Poſſe pertingi ad perfectionem, benèe tamen
Per interna, ut demiſſionem coram Deo, reve-
rentiam, glorificationem, gratiarum actio-
nem, oblationem & ſimilia: interim opera
externa omittenda non ſunt, ſed factitanda, ve-
lut inſtrumenta ad interiora, ſic ut ab interio-⸗

re devotione quodammodèò animentur; cæte-

roquin nullum aut exiguum habitura fruétum.
Grata ſunt quidem Deo jejunia, gratæ vigiliæ,
grati labores externi propter Deum ſuſcepti,
longè tamen gratior eſt cordis puritas, longè
acceptior humilitas & Ccharitas. Nam propter
has virtutes illa, non hæc propter illa mandan-
tur.
41. Puritati cordis & animæ ſtudere 5
edmque pluris millies æſtimare, quàm exteri-
Orem, ac proindè ſummis in feſtivitatibus lon-

éè maior cura eſſe debet de puritate interna

quàm de exteèno ornatu & venuſtate.
42. Ratione imbecillitatis naturæ, rigo-
roſa peœnitentialia opera remitti poſſe, ne Spi-
6⁶

5 rituis

322 Vita Chriſtiana

ritus labefactetur & ineptus quis fiat ad inpo-

ſterum ſerviendum Deo.
4 ¾ Veram pacem quærere cum Deo, in
omnibus obſequendo voluntati ejus ; & ſe-
cum, Spiritu prædominante naturæ & toti in-=
feriori homini, cum proximo eum ut amicum,
ſic & inimicum diligendo.
44. Non exiſtentibus in rerum naturs
cœlo & inferno, equidem conteri de peccatis,
Deumque ſupra omnia amare, quia Deus eſt.
45. Nihil in mundo diligere præter-
quam Deum & homines propter Deum: nam
Ju nc uid diligit cuum Deo, Deum perfecte
non diligit.
46. Super omnia odiſſe peceatum ac
quidquid peccaminoſum eſt, non verò ipſum-
hominem: qualiscunque fuerit.
47. Omnes creaturas, ſive rationales ſi-=
ve irrationales incitativas ad malum omni ſtu=
dio declinare.
48%. Ubivis locorum, omnique in caſu
ad virtutes contendere; impenſius tamen ad
exercitium in-quam exteriorum virtutum.
49. Vitam Chriſti & paſſionem in pro-
ſperis & adverſis, in lætitia & triſtitia ſectari,
in omnibus ſe reſignare involuntatem divinam,
cuncta ejus di ſpoſitioni committendo.
50. Quot. diebus (imèò fipoſſibile) &
horis, conteri de peccatis, pro iis offerre Paſ=
ſionem Chriſti cœleſti Patri ʒ Geniricem Dei
Virgi⸗

ta ihv.

nDoin
4 tole⸗
AWlcnn

n ult
cats
ensel.
Prattn
nihan

Alech

mn 4
N

lesl⸗
iA

I 4
le
no
karl
N

interioris hominis. 323
Virginem MARIAM Theſaurariam & diſpenſa-
tricem omnium cœleſtium donorum & grati-
arum, ſingulariter poſt Chriſtum revereri: SS.
Angelos colere & invocare, & dein cæteros
Sanctos in cœlis. Sacroſancta Sacramenta
non ob ſpiritales conſolationes, ſed ad glori-
am Dei & in gratiarum actionem pro cunctie
beneficiis frequenter ſuſcipere.
FI. Neminem deſpicere & ſe meliorem
reputare alio, licet viliſſimus videatur; ſed o-
mnibus benè velle, illos pro poſſie juvare &
plus in neceſſitatibus animæ quâm corporis.
Pauperes amare, eorum converſationem expe-
tere, illos libenter inviſere, & te convenien-
tes amanter excipere, ipſis benignè colloqui,
& ſi occaſio ſe ſe offerat, illis etiam inſervire
& miniſtrare idque propriis expenſis.
22. Non multa loqui, quia in multilo-
quio non deerit peccatum; malle auſcultare
uàm loqui citra neceſſitatem: & cumprimis
libenter audire verbum Dei & doctrinam Spi-=
vitualis Directoris non ſecùs ſequendam quàm
Chriſti.
113. Affectus animi & pravas inclinatio-
nes ſupprimere, illis reſiſtendo, & non poſt

concupiſcentias eundo.

54. In omnibus virtuoſis operibus nul-
lum emolumentum ſpectare, & absque ſpiri-
tuali aut temnporali prœmio aut recompensâ il-
la operari, ſoli Deo 'lla conſecrando.

X4 55e

324 Vita Chriſtiana

55. Si quis perſualum habeat ſe con-

ſcendiſſe culmen perfectionis, nihilo minus ſe
humiliare debet & inutilem ſervum ſe reputa-
re, qui ſolùm præſtiterit, quod præſtare obli⸗
gabatur, & in omnibus occurrentiis, voluntas
Dei ſit ipſias, & ipſius voluntas Dei ſit.
56. Omnibus bonis temporalibus juſto
titulo acquiſitis & poſſeſſis nonniſi ad neceſſi-
tatem uti, & non ſecus, acſi oſtiatim eſſent
mendicata. Proinde cum uteris aliqua parte il=
lorum, arbitreris te quotidianum panem, &
quotidianam Eleemoſynam ex Clementiſſimi
Domini manu ſingulis diebus accipere. In
caſu privationis bonorum ſuorum tranquillum
& imperturbatum permanere, quaſi nunquam
quis ca poſſediſſet.
77 bPerlibenter Eleemoſynas tam cor-
porales quàm ſpirituales erogare: & ſi conſta=
ret de quopiam integro vitæ ſcelerisque puro
Chriſtiano indigente, dare ei liberam faculta-
tem ad neceſſitatem utendi ſuis bonis, quaſi
ipſi appropristaeſſent „ idque favere ipfſi ex
corde, ut ſibi.
58. Pro deſolatis Animabus in Purgato-

rio Deum ſuppliciter deprecari, pro iis quoad

poſſe curare legi Sacra; prout etiam pro con-
verſione peccatorum univerſi mundi. Toto
voluntatis affectu ſemper & ubique divinæ
gloriæ incrementum quærere, & eo fine pec-
catorum converſionem, bonorúmque in vir-
. tute

i
1.,
odd

1
g

dor
Tii
lu
kio
in⸗
1
i

—

interioris vominis. 32 5
tute progreſſum, quantum in te eſt, procura-
te; perverſis im piorum conatibus conſtanter
obſiſtere, errores & abuſſus irrepentes fundi-
tus tollere.
59. Omnes & ſingulas actiones noſtras,
reſpirationes omnes, paſſus & ipſos cordis at-

que oculor m motus omnes cum omni cot-
el. poris animique motu & quiete; offerre SS.
nden Trinitati per Chriſtum & eius omnia merita.
e Ita facientes rectâà ad cœlum vià ſine purgato-
, riO obituros ajebat S. Magdalena de Pazzissut
Niln in ejus vita habetur; hancque eſſe præparatio-
1l nem ad purgatorium evadendum edocta divi-
llun nitu0us.
gan 60. Nihil æquè penſi habere ac cultum

2

divinum & quidquid ad promotionem illius
ot. conducere poteſt; cætera omnia ut naturæ ne-
dola⸗ cCeſlaria quaſi tranſeumer perficere. Poſtre-

uH md cunca opera, in-& cxtrinſeca cum IUnio-
le ne operum, paſſionum & exercitiorum Chri-
ſtiad laudem & gloriam amabiliſſimi Dei per-
ta agere, corpus ſuum & animam in vita ac ulti⸗
mà horulà in manus Domini commendare-
1l Digreſtio Einalis.
1 Salomon, Salomon, quo te miſetiarum

tua deduxit laſcivia! Quanto tibi dolo-

e re ſtetit peritura voluptas? adeò ut de ſa-
. Iute animæ tuæ paſſim dubitetur. Si modò
. tibi

326 Vita Chriſtiana
tibi reditus ad vitam pateret, num ſic denuèò
luberet deliciari? Exiſtimo quod ſaccum pro
purpura indueres; eremum vel egenum ali-
quod cœnobium pro palatio tibi deligeres 3
pro eburneothrono nudam humum; pro mu-⸗
ſica lachrymas & ſingultus 3 pro conviviis je-
junia, pro odoribus fœtores? pro amplexibus
& oſculis ſlagella & cilicia, milliesque ac mil-
lies repeteres: Vanitas vanitatum & omnia va-
itas præter amare Deum & illi ſoli ſervire.

Index Capitum.

C' 1. De Significatione vitæ Chriſtia-
næ. 15
Caæp. 2. Vitam Chriſtianam mundus non
noſcitʒ benè tamen imitatores Chriſti 18
Caæp. 3. Puncta neceſſaria ad promotionem vi-
tæ Chriſtianæ exponuntnr. 217
Cap A4. Chriſtiano incumbit ex officio Chri-
ſto conformare vitam ſuam & mores. 28
Cæp. 5. Inſtitutiones vitæ Chriſtianæ ac proſe-
cutio punctorum ad Chriſtianiſmum co-
gnitu neceſſariorum. 30
Cap. 6. Mediacompetentia ad vitam Chriſtia-
nam. . 332
Caæas. 7. Chriſtianè victuro ſenſibus & huma-
næ rationi renuntiandum eſt, id eſt om-
nia ſusque deque verten da. 34
Caæp. 8. Ad perfectam in Deum introverſionem
Chri-

en

n e

hun
loen
Dtoe
ieſ.
Nerbu
rNi.
Ade⸗

0

li.
NN.
ſtins
i⸗
11
Cr⸗
8 20
ol⸗
co⸗
90%
ſtu⸗
1
Me⸗
0ll⸗
3/

6
10

iyterioris bominis. 32977
Chriſtiano neceſſariæ ſunt tres averſio=
nese 3997

Cap. 9. Quantoperè paupertas, contemptus &:

abnegatio Chriſtiano neceſſaria ſit, ex-
penditur. 39
Cap. 10. Chriſtus ſatisfacturus pro noſtris pec=
catis viam crucis elegit; & idem nos fa-
cere oportet. 4³⁸
Cap. II. De quibusdam conditionibus ad hoc
ut anima tota & totaliter ſit Dei. 4 5

Cap. 12. Homo Chriſtianus non quæret ſe

ipſum; verùm omnia opera fiant ex in=
tentione depureti ab amore ſervili. 48
Cap. I3. In quo ſita ſit Mortificatio & quanto=

perè ea nobis neceſſaria. 54
GAp. 14. De mortificatione vanarum & noxi=
arum cogitationum. 58

Cap. 15. De mortificatione Philautiĩz. 62
Cap. 16. De mortificatione propriæ volunta-
tis in vita Chriſtiana. 73
Cap. I7. Exercitia abnegatæ voluntatis. 79
Cap. 18. De mortificatiene proprii judicij. 80
Cap. 19. De mortificatione inordinati appeti-=
tus in ſuis II. paſſionibus ſeu motibus
animi. 87
Cap. 20. De mortificatione omnium ſenſuali-
tatum, omniumque inordinatorum amo-
rum ad homines. 93
Cap. 21* De mortificatione omnium inordina-
tarum propenſionum ad peccata venia-

lia. 99

22 8 viitA Ohriſtians
Cap. 22. De puritate atumæ per charitatem u-
nionem ſui cum Deo deſiderantis. 102
Cap. 23. Actus perfectæ Contritionis. 10
Cap. 24. Ut Cenodoxiæ ſeu vanæ gloriæ exu-
atur affectus, exercitabit ſe homo in pro-

fundiſſima humilitate. 107
Cap. 25. Partes neceſſariæ ad impetrandum-
humilitatem. 112
Cap. 266 Praxis veræ humilitatis. 114

Cap. 29. De abdicatione negotiorum ſæcula-

rium non neceſſariorum. 117
Cap. 28. Homo Chriſtianus ſibi ipſi non fi-
det, ſed vitam ſuam ad conſilium Patris
ſpiritualis inſtitteeet. 119
Cap. 29. Magna gratia eſt Chriſtianum eſſe,
cujus vita nectare & ambroſiâ dulcior-;
extra eam nonniſi fraus fucatumque-

gaudium. 124
Cap. 30. In vita Chriſtiana mala & injuriæ ſuſ-
ferendæ ſunt. 127
CaXp. 31. Deo pergratum eſt, ubi Chriſtianus
amore ejus quid patitur. 129
Caæp. 32. Vita Chriſtiana nequit eſſe ſine cru-
cCe, tribulatione & paſſione. 132

Cagp. 33. Paupertas ſtatùsque humilis argu-
mentum eſt divini erga nos amoris. 137
Cap. 34. De indifferentia in omnibus contin-
entiis, ac reſignatione voluntatis ſuæ in
Szmum⸗ 143
Cap. 35. De LItilitate ſolitariæ vitæ. . 149
ap.

.

tnen.
h 1
D
Orlatl.
wie
1
rulim
III
ſeoll,
nf.

1 DrHE

1ig

wele,
Nie
wae⸗
niel
iin
llims
1)
ie ⸗
r

ge

6. 17
ri⸗
ein
1
60.

interioris homimis⸗ 329
Cap 36. De præientia Dei. 154
Cap. 37. PCr conſiderationem præſentiæ Dei
facili negotio obtinetur germanus ſeu ge
nuinus amer, Unioque cum Deo. 159
Cap. 3 8. De oratione vocali, mentali & ſu-
perhumana. 164
Cap. 39. De mediis exercendis ſanéctam hanc
orationem, deque impedimentis eius 171
Cap. 40. Quod in vita Chriſtiana omninò ne-
ceſſaria ſit cognitio Dei & ſui-ipſius 174

CQap. 41. De variis vitæ Ghriſti generibus, ex

quibus anima Chriſtiana hoc illudve ſibi

ſeligere poteſt. 78
Cap. 42. Quæ & qualis differentia vitam inter
activam & contemplativam. 182

GCap. 43. Quid homini Chriſtiano tranſituro
de vita acttwa ad contemplativam incum-
bat— 189
Cap. 44. De ſupernaturali intuitu ſeu contem-
platione. 191
Cap: 45˙. De 4. impedimentis vitæ contem-
plativæ. S 196
Cap. 46. Quibus affectibus perveniatur ad
quaſi intuitum & aſpectum Dei 200

Cap. 47. Homo Chriſtianus daturus ſe con-

templativæ vitæ, aſſueſcat animi eleva-
tionibus, aſpirationibusque. 209
Cæp. 48. De Amore Unitivo, quo Anima unus
cum Deo fit Spiritus. 216
Cap. 49. De Quadriga principalium exercitio=
. rum

N

330 Vita Chriſtiane
rum Oblationis, precationis, uniformi-
tatis cum Chriſto, & Conformationis
voluntatis ſuæ cum divina. 219
Eap,. 50. Chriſtiana Anima proportionaliter-
ad Spiritum & acceptam gratiam vi=
Cap. 51. Anima ſecundum puritatem charitatis
in Deum transformativæ vitam aget. 22 5
Cap. 52. Quidnam obſervandum amimæ ne

gratiâ receptâ excidat. 229
Cap. 53. De ſimplicitate in qua ambulandum
animæ in oculis Domini. 233

Eap. p4. In ſtatu coujunctionis cum Deo, pro⸗=
movendum eſt exercitium annihilationis
lii ipſius. 237
Cap. 55. Quid faciendum animæ privatæ gra=
tià contemplationis, quôdque in duobus
caſibus ſe illà privare debeat. 239
Cap. 56. Quid agendum animæ, ubi omnige-
nis adverſitatibus, tentationibusque pro-=
batur. 242
Cep. 57. Qnaliter cum proximo ſe quempi⸗=
am habere oporteat. 246
Cap. 58. Anima Oiſtinna per exercitia evir=
tutum de facili ad IInionem cum Deo⸗ e=
jusque contemplationem promoveri po-
teſt. 250
Caæp. 59. Anima Chriſtiana fidelis ſit Domino
Deo ſuo, & pactum initum de ei fideli=
ter ſerviendo ſedulò obſervet. 256⁶
. . Cap.

nkeme.
rähns
9
☚1
tian H
11
Chuinns
Giſ
Une de
119
lanCon
49
,
mionis

V

eg
obos
139
nge
vehre⸗
14
empi⸗
446
ſGila
e0,
io⸗
16
mni
1⸗

interioris homiuis. 3 31
Cap 6ο. De Apparitionibus, ac in-& exteri-
oribus transformationibus. 26

Cap. 61. De Raptu & Revelationibus. 27

Cap. 62. De Codice ſeu libro vitæ Chriſti ab
omnibus Chriſtianis pervolvendo 276
Cap. 63. De Mortificatione magnipenſionis
ſui ipſius in bonis operibus. 309
Caæp. 64. 60. Documenta à Chriſtiano neceſ=
ſariò practicanda, qui Deo cupit in vita
interiori placere, & ad Chriſtianam per-
fectionem pertingere. 316

F I N 1 §.

D um Faber Auguſtinianum Theolo-
. gum Myſticum.

ELSGIA.

VIgare eſt didum, traltant ſabrilia Pabri:
W Est fabrile tuum Liber ubique pius.
pariter ſabrilis homo, qus d'cdtus ab intus
IInnterior, dextrd quem fabricare doces.
1. Eñ pietas tuas dolta; pia eſt doctina ſalutis,
2 Ad cuius culmen ducere quemque cupis.
Perge Faber plures ex arte recudere libros;
LQui nunc ſunt cuſi ſunt in amore mihi.
Teutonico ſermone placet ſi cudere plures
Libros, in latio perficientur ij.
Floribus omnigenis quin & decorare ſtudebo:
Qud ſic vel Mopſus non reprobare queat.

4

Scilucet in cœlis viſio olars Dei

Ad Sugillatores & Carptores.
Scripta placent à morte fere, quia læde-
Oyryid. I. de P. Eleg. 4. Cui adde ſi libet.

7 -= ⸗=⸗- Præſens mald judicat ætas:
= Iudicium melius poſteritatis erise

HS Ad Doctiſſimum Bartholomæ-

re vivos livor, & injuſto carpere dente ſolet,

Fesens baud gratis: merces te magna manebi;

— ñäͤſ s

VITA
CHRISTIANA

Bene fundatæ doctrinæspirituales,
& Inſtructiones, quibus anima devo-

INTERIORISHOMINIS.

ta ad Cognitionem ſui ipſius, Mortificatio-

nem in omnibus, modum le ſe exercitandi in vita
contempativa 3 agnitionem ſümmi, ae infiniti boni,
um coque denique intimam unionem amoroſam fortiter
iter impræſentiarum edocetut atque aàd ex-
plum Chriſti quodammodo ad oculum
4 demonſtratur.
Oonſcripta primum per

mæum Faber Ord. Eremit. Magni S. Auguſti-⸗
ni Sacerdotem, Profeſſum Herbipoli; nec non
Provincizæ Rheni & Sueviæ Difhhitorem Idio-
. mate germanico;
Daeiein verd M
Per P. F. Aufelium Weſthoven

Düſſeldorpienſem ejusdem Ordinis Pro-

feſſum Coloniæ „quondam SS. Theologiæ Pros,
donata; plurimumque illuſtrara in

feſſorem, latinmitate
gratiam ſolatium ulterioremque in via Do-
mini progreſſlum animarum Chriſtianarum.
. QSoSer Latct Supeétiorum.
CON 8 ANTIAE . Typis & 50. L50.
Ardami Kôberle Typogr. & Bibliop. Anno 1705.

Eruditiſſimum P. Bartholos

110

12

10

12

-Euroskala Offset

VierFarbSelector Standard*

Copyright 4/71999 VXyMaster Gmohi wwWW.yVmaster. com

„