Gi2237 Provided by University Library of Tübingen Transcribed with Tesseract

To the best of our knowledge this work is free of known copyrights or related property rights (public domain).

 Vita Christiana Interior Hominis Faber, Bartholomäus — N12511939327 021 IIIIIIIIUIIIIIIIII 8 Tübingen . . Fſo rn, Aakt . te⸗ ah. H — cg, o N A 6 S Crr . . aſ eA / CHRISTIANA INTERIORISHOMINIS. Hoc eſt: SSSU Bene fundatæ doctrinæspirituales, & Inſtructiones, quibus anima devo- ta ad Cognitionem ſui ipſius, Mortificatio- nem in omnibus, modum je ſe exercitandi in vita contemplativa ʒ agnitionem ſummi, ae infiniti boni, Sum eoque denique intimam unionem amoroſam fortiter H Briter impræſentiarum edocetur, atque ad ex- ½ plum Chriſti quodammodo ad oculum . „ demonſtratur. Oonſcripta primum der RS& Eruditiſſimum P. Bartholoꝛ; mæum Faper Ord, Eremit. Magni S. Auguſti⸗ ni Sacerdotem, Profeſſum Herbipoli; nec non Provinciæ Rheni & Sueviæ Diſſinitorem Idio- mate germanico; Per P. F. Aufelium Weſthoven Düſſeldorpienſem ejusgem Ordinis Pro- feſſum Coloniæ „quondam Ss. Theo logiæ Proß. feſſorem, latinitate donata G mini progreſſum animarum Chriſtianarüm. Wül Ze⸗ Licentiag Supetiorum. D 30 S0 e. O8: S. deS. 0SS CONSTANTIE, Typis & Impenſ. Joannis Kdami Kéberle Typogr. Eibliop. Anno 1705. — Plurimumque illuſtrara in gratiam; folatium ulterioremque in via Do- §. Auguſtinus Tom. 3. lib. 1. de Trinit. Utile eſt, inquit, plures libros fieri 4 pluribur dwverſo ſtylo, non diverid Fide, etiam de quaæſtionibus eisldem ut ad plurimos res ipſa perveniat, ad alios quidem ſic, ad alios autem Auc. S. Gertrudis lib. 4. Inſin. c. 13. ait: Quandocunque aliquis ſcribit, docet, ea intentione ut laus Dei per boc promoveatur, & profeltus Anima- rum: tunc omnis profeltus, quem aliquis ex Scriptura, ſive doctrina etiam per mille annorum millia con- ſequitur, totaliter cedit in illius ſa- lutem, quiſuaâ intentione boc Do- minoprimitàs pralibavit. Et idem proportionaliter intellige de augmento pœnarum infernalium in ſpargentibus, libris ſuis editis „ prava dogmata, autjuventutem per obſcœnitates corrumpentibus. — — MKũ . f — d de 1 el 4 ett i S it lten dit et, m: uen rm cor. ſi e —, ige tutenn tibua Alun tis, DoMINO DOMINO PCHRISTOPHORO SCHMID Ord. S. Brunonis, Almæ S Domi mino Patrono ac Mœcenati ſuo obſervandiſſimo EDISTOLA . RB N e w. . N R 4. S e W L 6 B6. N R — SRN GS Qog ARARARAEe Reverendiſſime Domine =— clariſſimis animi, & litte- rarum dotibus præfulgentem ad- miratus fuerim; nunquam tamen ita votis meis indulſi, aut littera- rum comenta tanti feci, ut ea digna judicarem, quæ oculis tuis ſiſteren- tur. Verùm cùm primùm de ad- ornando Chriſtianæ vita, & inte- rioris Hominis typo, & Archetypo cogitarem, ſpes largior mihi afful- ſit, non indignum, in wem ocu- os Ametſi Te ſæpiùs Mece- nas obſervandißime, præ- ErI ue bis, eã que pietate admittes quàâ in- =. teriori homini diu noctũq; infracta ie- ſedulitate excubas. Illum inquam eo E impenſiori favore recipies, quò dif- men ferentiùs interiora externis, ſtabilia er perituris, cœleſtia terrenis meritò iu præhabere ad ſtuporem usque & in- eer vidiam didiciſti. Religio equidem d. hic mihi foret, excurrere in laudes „ Tuas, avitæ ſtirpis longiſſimam ſe- o riem tenere, laudatiſſimæ Carthu- fa- ſiæ Tuæ, cui Priorali Authoritate u. ut Stella matutina præes, virtu- D EDICATORIA. los flecteres, viſum iri conatum hunc, qualemcunque meum, cui ſaltem æſtimationem pretiumque faceret dignitas argumenti. Ecce enim Interiorem Hominem tibi præ- ſento, nemini perſpectiùs „quàm interiori mentis Tuæ aciei „cogni- tum; illum Patrocinio Tuo fove- tem; EpPISTOLA DEDICATORIA tem, ſplendorem, & gloriam de- ducere, denique & præclara rei litterariæ merita Tua celebrare, ni= ſi inſtituti ratio, pagellæ hujus co- arctatio, & adulationis ſuſpicio ca- lamum ſiſterent: nunquam cnim laus in faciem, aſſentationis vitio caruit, à quo tantum fortunæ Tu?z Magnitudo, quantum genij mei ſimplicitas abeſt, Politiora ingenia quondam expedient Tuarum virtu- tum præconia, eâque æternæ me- moriæ commendabunt: ego fati melioris auſpex, ut perennent, vota facio. Vale hominis mei interioris grande decus, & columen; pro quo niſi vita decidere ſuperi dederint ; debitor moriar. Reverendiſſimæ Domin: Veſtræ Servus obſequenti ſimus Joann: Adam Koberle Typ. & Bihliop. 4 mn d. a ke e,ll jnsc⸗ cioca chim yit Tun wel geni: Virtu⸗ W 1 Vo. erioti qo⸗ tint/ An cvulgandum judico ATPP R0O ATTO OkDITNANII. e Um liber præſens de h vita (hriſtiana In- Deßs terni hominis ac veraci Chriſti Domi- * ni imitatione tra- ctans nil contra fidem aut bonos mores contineat, ſed potius le- Gtoris animum ad verum & pu- rum Chriſti Salvatoris amorem accendat : ipſum pro augmento divinæ gloriæ „animarúmque an- helantium cum Deo Vnionem ſalutetypis mandandum, & me- rito luci Publicæ per prælum „ & cenſeo. onſtantiæ die 20. Decemb. 1702. Joannes Baptiſta Stremayr SS. Theol. Doct. Inſig. Eccleſiæ Qolleg. ad S. Steph. Paroche *Canon. Libror. Cenior. Facultas Almodum Reverendi & Eximii P. Provincialis. Mag. F. Hermannus Hermann Ordinis Erem: S. P. Auguſtini SS. Theol. Doctor. Provinciæ Rheni & Sueviæ Provincialis. Heologorum à nobis De putatorum, qui- bus præſentem librum (Chriſtiana Vita Interioris Hominis intitulatum) ab Ad-= modum Reverendo P. Bartholomæo FPaber- Provinciæ noſtræ Diffinitore compoſitum per= legendum commiſimus, teſtimonio aſſecurati, quod omnem ſanam doéctrinam, nil niſi Ortho- doxam fidem, piosque mores redolentem con- tineat, brevique methodo omnes ad perfectio- nem Chriſtianam aſpirantes, ac Cœleſti Sponſo interius conjungi cupientes animas ad optatum finem perducere potens inveniatur, libentiſſimè facultatem impertimur, ut publicam is lucem aſpiciat. Patum Conſtantiæ 25. Sept. 1702. (L. S.) M. F. Heimannus Hermannbrovin- cialis qui ſupra. m. p. J₰S⁸ .66S0. – S — 50 Approbationes Theologorum Ord. EFem. 8S. p. Augatſtini. . . Ese infra ſcriptus ad mandatum Rev. ac Eximii 2P. Magiſtri Hermanni Hermann:, 5§S. Theol. Doct. nec non Provinciæ Rheni & Sueviæ Provincialis lib- rum ſub titulo, Chriſtiana Vita Interioris Hominis, ab Admodum Reverendo B. Bartbholomæe Faber, ejusdem Ordinis, ac Provineiæ Diſſinitore ſingulari in-⸗ nIn⸗ ani ula rend NW on lbr r Ktn l di Dtdins ocor ls⸗ ngdi na Vu 1 Al⸗ Peber- vm. ecllti, Oitho⸗ n cl⸗ elle⸗ Gponc⸗ Nrrun rn M I)n uhori⸗ ee j. e Hni 0l 4 is Ii⸗ onins, Yber gu in⸗ induſtriâ, ac ardentiori zelo elaboratum perluſtravi, eiusdemque ſeriem, nec fidci orthodoxæ, nec bonis moribus adverſari, verum fidelium contemplantium animis haud modice proficuani reperi, quare merito, ut lucem videat, iudico, ac cenſeo. Datum Conſtantiæ 15. Sept. 1702. Fr. Chriſtienus Baur ab Eyſenech, Ord. Er. S. P. Auguſtini SS. Theol. Bac- calaureus, eiusdemque Facultatis Profeſſor, ac Provinciæ Rheni, &- Sue viæ Diſinitor. X Commiſiſione & mandato Adm. Rev. & Ex: P. Magiſtri Hermanni Hermann Ord. E. S. P Auguſtini SS. Theol. Doct. RhenosSue- vicæ Prioris Provincialis ſerià attentione legi & perlegi intitulatum librum, Chriſtiana Vi- ta Interioris Hominis ab Admodum Reve- rendo P. Bartholomæo Faber dicti Ord. ac Provinciæ Diffinitore conſcriptum, in quo o⸗ mnem Chriſtianis moribus, Catholicæque fidei conformem doctrinam, eunctis Chriſti fide- libus interiorem animæ cum Chriſto Esu ſpon- ſo ſuo unionem arde nter deſiderantibus appri- me utilem, & ſalutarem reperi, quapropter ex- iſtimo, ut pro majori Dei glori Proximique ſalute typis mandetur. Datum Conſtantiæ 2 5. Sept. 1702. Fr. Franciſcus Saur, SS. Theolog Bacc. & Ledor Ordinarius 1n Conyventu Herbipolenſi p. t. Se- cretarius Propincialis. Facul- Facultas Admodum Reverendi, & Exi- miP. M. Provincialis Provin- ciæ Colonienſis. Ræſens liber, Vita Chriſtiana Hoaminis Interioris, cum multis occaſio fuerit vitam inſtituendi Chriſtiane, hominemque exterio- rem componendi ad normam, & formam interioris in libro vitæ de- ſcripti, ideôque, & à Rev: & Eru- dito P. Aurelio Weſthoven S. T. B. & olim Profeſſore, Provinciæ noſtræ Sacerdote in latinum idio- ma translatus ſit, ùt plurium ſervi- ret inſtitutioni, hinc non impedio, quin ſervatis ſervandis, romanis ty- pis in lucem edatur. Datum Colo- niæ ex eremo noſtra, die 26. Fe. 705 Fr. Nicolaus Gir ken Ord Erem. S. P. Auguſtini SS. Theol. Doct. & Proſeſſ. ordinarius. Provinciæ Colonig p. t. Prior Provincialis. m. p. p. d dos Verb 6o⸗ . Ido thn Tel let ut u QO) () (8 0 R M S D . 22 207¾ . . Ee PRƽFATIO Ad Benevolum Leltorem. . ◻☛nR Otiva inter alia Incarnatio- nis, & ad ima deſcensùs Domini noſtri IEsu Chri-= ſti, non poſtremum ſibi 5 locum vendicat, hoc ni- à mirum, ut nobis excm- R plar, & prototypon eſſet perfectioris vitæ, ad cujus normam omnes & ſingulæ noſtræ cogitationes, verba, opera, eorumque omiſſiones, regularentur. Id pſum doctrina eſt Chriſti joan. 13. cap. hiſce dilertis verbis : Exemplum dedi vobis, ut: quemadmodum ego ſeci, itæ & pos ſaciatis. Ac ſi diceret: Ego, ego via ſum recta ſalutis, & in vanum quivis laboraverit, niſi vitam & mores ſuos ad meos compoſuerit; niſi qui pariformi mecum inten- tione, zelo, amore, pietate, modeſtiâ, ho- neſtate, manſuetudine, patientié & humilita- te exteriora pariter & interiora peregerit; niſi qui nullo non tempore oculos ſaos in me ccu numeris omnibus abiolutam Ideam direxerit= cum accurata virtutum & operum meorum Penir- = 2908 ) (o) (50- HS penſitatione ,„quæ ego ad planandum viam- veris h. e. re & nomine) poſt me reliqui Chriſtianis. Proinde in hoc omni ſtudio in- cumbendum, quò vita noſtra Chriſtiformis ſit, & quoties intendimus quid operari, cogi- tatum eo collimemus, ut non ſecus fiat, quàm JESsus Salvator noſter in vita ſua operatus eſt; aut ſaltem oblatâ occaſione operatus eſſet. Ab hoc propoſito non abludit S. Petrus Apoſtolus cum inquit 1. Epiſt. ap. 2. Chru- ſtus paſſus eſt pro nobis, vobis relinquens exemplum ut ſequamini veſtigia eius Et ab hae imitatio- ne nemo privilegium immunitatis obtinet, ſive ſit Imperator aut Rex, Dux aut Princeps, Comes aut Baro, Nobilis aut Dofctor, Reli-⸗ gioſus aut Sæcularis. Verbo: Omnes hunc in mundum ve- nerunt ad imitandum Chriſtum per vitam- Chriſtianam proportionaliter ad ſtatum ad quem quivis vocatus eſt; imèò vero in hoc puncto tota Chriſtiani hominis ſubſtantia con- ſiſtit, atque absque co in nihilum recidit. Hec porròô vita Chriſtiana conſiſtentiam ſuam neutiquam habet in operibus exteriori- bus, put4 paupertate, fame; ſiti vel aliis diffi- cultatibus; vel operibus pornalibus & afflicti- vis; minusque in dignitatibus, honoribus & divitiis, vel aliis ſummis officiis, quæ homi⸗= nem ordinar& A via vitæ Chriſtianæ remoran- tute Neque conſiſtit vita Chriſtiana in plu- ribus tii 8 d ec u E Viam teligni lio n korni ,Cogr⸗ vgun us ch, let Perus „ C glte hlatio⸗ Ninet, lnepst „Nale ee⸗ VRun tbin 4 in M incol⸗ it. teſtiacl elioli⸗ eift Mid lu fomml⸗ Moref upv. bus Q8 K°) (60- portet, l⸗ . 1 rrsler uddutn ſe ſunt commend perſolvere Iin Ecc lelia lan penſum horari crogare Elecmoß ; ledes wen keanue: vVeris in Fequent ſl⸗ 3 ecde melius rolooe cuùm illa ſuſcipi uſceptione Sacramen un laribus, qui eeuidem o palto n Kru e 3 ſra in cogemn ATun Haan go preſe Chriſtiana vita perpera ſiatuieuri r . corpors, quod cchtemn ibie elt Naden ptibile eſt, ſdnmima: [quæ i imago Dei eſt, ſpiritalis & immortal rtalis internis acti . Baeine WKM virtuoſis operibu tio interno vi quidem principaliter i tatis, vili irtutum, ut Fidei, S in exerci- Divinæ Uip uſionis ſui ipfius P i Chari= à i 4. ioni lajeſtatis, Gloriſicationis, Cratii Creaturas „conformationi nèe cum divina S&r ationis v. K g u dirin & ſimiliume Voluntatis huma- ein, ut o .V . ne fiant, niſi e muia operz non aliâ intenti boni, & non 1 amore Dei ſummi ee10- riſicandum i ad ipſum laudandu infiniti Bloriidigauthanum. deltergd ande e⸗ imum. Poſtt ² laude na opera Poſtremè 60 c (ad hoc ut duotnodocundue ea Locis⸗ ealfe⸗ mediante dorhtiege dici virtuoſa & pe Koles quà in re potiſſtuun⸗ eragantur nec herfedn) alent, Ling imùm Anima & S eſſum eſt: e conſequens eſt, a Diritne præ- V oculum patet, O)00oNNSe patet, quidnam conſtituat vitam verè Chri- ſtianam; nempe interna devotio, ſeu pietas. Nam omnia opera externa, prout paſſim do- cent Theologi, ſecundum ſe nudè ſpectata-, nec bona nec mala ſunt formaliter, neque lau- de aut reprehenſione digna: ficut enim actus externus non eſt ex ſe liber, ſed tantum per- denominationem extrinſecam ab actu libero Voluntatis reſidentis in anima, ita. non eſt ex ſe in genere moris, adeôque nec moraliter bonus aut malus, ſed tantum ut fit ex imperio actus interni liberi, in quo formalis bonitas & ma- litia intrinſecè reſidet , eamque refundit in- acdtum externum. Ex quo redarguuntur Phariſæi, qui totam ponitatem & malitiam in operibus externis cConſtituebant. Ex hoc quoque facili negotio deduces cflicaciter, principalem valorem Chriſtianæ Vitæ non derivari ab operibus externis, verum ab anima ejusque internis operationibus, ac proinde conceptum eſſentialem ſeu primarium vitæ Chriſtianæ in interiori ſtatuendum fore. De hac interioritate S. Apoſtolus Paulus ad Coloſſ. cap. 3. loquitur, dicens: Vita veſtra eſt abſcondita, eum Chriſto in Deo. Quibus ver- Pis quid aliud innuit, niſi quod genuini Imi- tatores Chriſti per exercitia interiora virtutum ad ducendum interiorem vitam obligentur? ſignanter autem S. Apoſtolus aſſerit in Deo, id eſt⸗ = ⸗ = tin ſie pi lun tre ſeen lnt ſoo ext bib hil Ch⸗ ielas⸗ nl laao, lueln⸗ nA n Ne⸗ lbere eX . tbons 0 0 D t i iinotun te Leduce nſtun Terunn ſlbus, 4 hatlon n to Dallu bus ſe⸗ ini - cmn en e; 7 A, terna, actus puriſſimi depurati ab omni eſt, conformiter cauſæ exem plari Dei, qui ab æterno, & in æternum in ſe Ipſo indeſinenter internè operatus eſt, operatur & operabitur: & quemadinodum inter opera Dei ad intus & ad extra nulla prorſus paritas dabilis, eò quodope- ra ad extra puræ creaturæ fint ac limitatæ per- fectionis, opera verò ad intra illimitata, æt- poten- tialitate, putà generatio verbi æterni, proceſ= ſio Spiritus Sancti & c. Sic etiam minimè pariſicantur exteriora & interiora opera virtu- tum in homine quantum ad valorem & digni- tatem, cum opera exteriora duntaxat digni- ficentur ab interioribus. Inſuper in præallegato textu notandæ ſunt hæ particulæ, cum Chriſto, id eſt, ad mo- dum & formam vitæ Chriſti internè & in ab- ſcondito peractæ. Enimverò in ſuis operibus externis ſingulare nihil reluxit Dmanducavit bibit, dornutavit, de loco in locum itavit, fa- brilia tractavit, aliàque iſtiusmodi opera homi⸗= num: ac ita ſecunddm exteriorem apparen⸗ tiam non aliter quàm cæteri homines vitam- exegit. At interne anima ſanctiſſima Deifica- ta perfectiſſimis, innumeris, infinitis atque eroicis virtutum actibus immane quantum nobilitabatur; crant enim infiniti valoris, ac exterioribus actibus citra ullam exceptionem, etiam aduſque minimum ictum oculi „digtet⸗ due motum æſtimabilitatem infinitam, talenl= que 226 )0) (80⸗ ue vigorem communicabant, ut toti mundo ab interitu vindicando plus æquo ſufficerent. Exterioritas operum Chriſti pari paſſu quidem ambulabat in ſpeciem cum reliquis operibus hominum; ſed cortice revulſo & obtutu men- tis defixo in interioritatem es infinitis paraſan- gis ſuperabant. Haud aliter omnem Chriſtia- num in hoc unum intendere & collineare o=- portet, quò in exterioribus operibus exclus4 ſingularitate mores ſuos unà cum communi- tate conformet; at intùs longè aliter ſe habeat: nimirum ſanctam intra parietes domeſticos vi= tam inſtituendo, cunctaque opera exteriora- ex impulſu devotionis interioris in praxin re- digendo. S= Invenire eſt perſæpè homines, quos ne= mo non dixerit per ordinem ad exteriores o- erationes pios & probos. Prequenter orant, lacris etiam interſunt, confitentur; commu- nicant, non rarò inedi ſe macerant, ſtipem dant & c. Sed heu quùm ab interiori devo- tione minimè procedant, jure merito e cata- logo Chriſtianorum merentur expungi, neque ofſunt Deo acceptabiles eſſe, cum interdum tales animam turpiter omnigenis vitiis defor- matam habeant; ut ſunt vana gloria: ſuperbia. ambitio, philautia & alij affectus inordinati ad hanc ilamve creaturam reperiantur, cui cor- appoſuerunt. . Quamobrem ſinceram & non fucatam Chri- alt Prel tun wül ſer nia Nin ſenn 0 Iüg Ch in be nund Cekenl lniden etbſ tumer⸗ Pulan hriir ege eNcluss mmnuni⸗ haber cos etiota⸗ ANiate⸗ los ſe⸗ tes Ota Conmm e i dero⸗ e 6 Nequ tetdun detor peli inti u (0l⸗ cKa Ohl⸗ ₰) (oK 80⸗ Chriſtianæ vitæ devotionem, cultumque di- vinum rectiſſimè poſueris in corde, in anima, in Spirituz ideoque Deus amorem ſui commen- dans omnibus præcepit eum ex toto corde, ex tota anima, ex tota mente, & ex totis viribus præſtandum eſſe. Chriſtus Dominus Joan. 4. cap. in ſermocinatione cum muliere Samarita- na vitam verè Chrifſtianam paucis perſtringens ait: Spiritus est Deus: & eos, qui adorant eum, in Spiritu & veritate oportet adorare. Loco illorum verborum inspiriu, Gloſſa ordinaria ſubjungit, in interioritemplo cordis;, cujus in altari ſu- premo omnium Spiritui offertur acceptabile Sacrificium Fidei, Spei, Adorationis, Gratia- rum actionis, Abnegationis ſui ipſius & hu- miliationis coram Deo, idque ex filiali amore, ſervilitate præcis4. Viden' quid ſit in Spiritu adorare?! & cut Chriſtiana vita Spiritualis vitæ nomine inſig- niatur; nempe quod cadem ſuam efficaciam vimque meritoriam ſoli Spiritui acceptam re- ferre debeat. Viden' rurſus, cur vita interioris hominis nuncupetur. Quùm enim anima actionum omnium ſit origo & fons, qualis illa, tales e- runt & hæ. Et verè: nam quicunque IEsuM Chriſtum in corde ſuo habens protinus etiam ipſum in cunctis ſuis actionibus externis ex- hibebit. Ad idem nos exhortatur S. Paulus Apo- E ſtolus — ſtolus ad Gal. „2 A Se autem: Spt. ia ambulate Quafi diceret: quod ſi quæratis profectum in vita Chriſtiana 3 quin & ad api= cem perfectionis pertingere deſideretis, ſi fa- mulari Deo ut ſpirituales Dei famulos decet, Spiritu ambulate, velis remisque contendite- Chiiſto in omnibus & per omnia aſſi nilari conformiter Spiritui Chriſti, omnés que actio- nes exteriores ab interioribus quodammodo animentur & vivificentur. Id niſi quis fece- rit, falsà virtutis imagine perſonatus delude- tur, telasque aranearum texet. Jam pie & bencvole lector Chriſtianæ vVitæ Interioris Hominis documenta impræ- ſentiarum oculis tuis ſubjecturus, auſculta, & audi diſciplinam Patris tui, hac cum aſſevera- tione ac confidentia, quod luce meridian cla- rius videbis & diſces quænam ad vitam Chri- ſtianam rectè inſtituendam pertineant, diſces Pariter, quâ ratione in verum imitatorem Chriſti peradjutorium Dei evadere poſſis, & qui te oporteat vitam tuam componere ad vVitam Chriſti, quò ſic non modò nominalis, ſed & realis voceris Chriſtianus. Id autem fu-= turum nullatenus ambigas, ubi omnes animi tui intimos receſſus & latebras, ſeu cogitatio- nes, verba & opera, cogitationibus, verbis, & operibus Chriſti Domini noſtri conforma- re ſtudueris: quem modum conformationis te Præſens liber edocebit, Vale. “S IN-⸗ ui Egt n inre lennt 4 E 9E e ee 5) (K 80 eE EEeE, S AMinlui INTRODVCTII e AAi⸗ hmno . . . t. De Spirituali Anatomia Homi- nt nis interioris, ſeu diviſionce in par- tes ſuas conſtitutivas. S nillune 1 t een⸗ quod certiſſimum, omnibus mo & ſingulis ad perfectionemn AH Nalfpirantibus cumprimis ne- , An eceſlariam eſſe exsctam no- daua rrinm conitirut titiam eſſentialiter ingredi- n deitnmas nititutionem hominis interioris; quâ unti gque Dei chef ad rectam cognitionem ſui ne- ni quc Tali, erſecere Auis poterit; ineptus quo= den? Amald; nen ad facien dam diſcretionem boni es nh inter & N ue iſtinguere poterit opera Dei og“ rentias anma , d anntercclenter, norit po- ebs, mæ ſuæ, quibus à Deo Ter. ſm Max üliraru eſt cr. Oor. h ro meliori ig rnr jrerz„ conlu ſubſe dentin, l igitur intelligentia puncta Auentia apprimé prænoſcenda ſunt- 2 Vita (Ohriſtianas Primò. Homo conſtat animâ immortali; & corpore mortali. KReipective ad Animam à Philoſophis nonnullis ſuperior, ad corpus verò homo inferior compellatur: ratione 8pi- ritus homo interior, ratione corporis exte- rior, & ſimiliter cum reſpectu ad potentias ſuperiores animæ pars ſuperior hominis, ac ad potentias inferiores animæ pars inlerior non incongruè communiter dicitur. 2. Animæ homninis tres potentiæ ſupe- tiores, trésque inferiotes indiſſolubili nexu ſociantur; Superiores ſunt Memor ia, Intelle- ctus, & Voluntas, a quibus Anima denomi- nationemSpiritus; ab inferioribus verò, ſcilicer appetitu concupiſcibili iraſcibili, & appetitu ra- tionali inferiori, qualiter ſpectata vivificat cor= pus ſeu animat, Anima denominationem ani- mæ ſortita eſt. Vel ideè maxime, quod ſub hac conſideratione neceflaria ad vitam & con= ſervationem animalis, ut cibus & potus pet ſpecificatas inferiores potentias appetantur, ſine quibus naturaliter viviſicatio ſeu animatio corporis ſaltem diu ſtare nequit. Addita eſt tertia potentia inferior, videlicet Appetitus rationalis, isque inferior. It enim Ratio in- tendens humanis & temporalibus rebus, dici= tur Ratio inferior: quando verò eadem inten- dit æternis atque divinis, dicitur Ratio ſupe- rior : ſic pariter phuloſophandum eſt deAppe- titu rationali. . UIbi e a leg g⸗ lar di 1s; 6p oh Dall la ltenx Mu Do u) den en dan , optal Ulen lne⸗ Ttäln mmumn nns ſee Ne⸗ Nelui 1s, 4 leie e n went IUttle. el ſcilic ernut, (A en l od N (0 . otusße tant niindh Gita Ppetid. ior⸗ 1) ⸗ n ie io ie⸗ llbi interioris hominis. 5 Ubi adverte hunc appetitum homini non eſſe communem cum brutis 5 quia ſoli homi- nes poſſunt quid apprehendere tanquam dele- ctabile & conveniens, præter id quod natura requirit, ut pecunias, honores, dignitates & e. quæ per ſtimativam ſub rationibus particu. laribus, quas quis que ſibi fingi 9 cum aliquali diſcurſu àppetitui proponuntur. Dicitur ergo Appetitus inferior ratiena- lis; rationalis quidem ob rationem prætactam; appetitus autem inferior, quia in illa inferiora objecta ferri repugnat appetitui ſuperiori ratio⸗= nali, qui à terrenis mundi oblectamentis ab- ſtractus & naturæ elevatioris honores, digni= tates, quisquilias & crepundia mundi ad exem- plum Chriſti repudiat. 3. Per Superiores Animæ potentias ho- mo aſſimilatur Sanctiſſimæ Trinitati Nam ut Pater, Filius & Spiritus Sanctus tres ſunt Perſonę, & unus Deus ita memoria, intelle-= Etus & voluntas tres ſunt potentiæ & uns Mens. Per memoriam etiam Deo Patri cœle- ſti, per intellectum ejusdem Filio, & denique Per voluntatem Spiritui S. ſimilis eſt. Ad- hæc memoria, Patris in divinis Reſidentia eſt, illam ſibi ſpecialiter ſacravit, illa eſt ei Optabilis locus, in illa ſpecialiter operatur per- trahendo ad ſe appetitum cencupiſcibilem uſque adeò, ut per refticationem memoriæ be- neficiorum, quibus cumulavit hominem: ſola A z æterna 4 Vita Chriſtiana . gterna & ſtabilia gaudia concupiſcat. Filius Deus æterna ſapientia & veritas tentoria ſua crexit in intelle tu humano, quem clarificat , mundificat, quò Deum mundo corde & ocu- lis ſpectare poſſit. Idem Filius mentem ra- dijs ſuis mirificè illuſtrat, & quidquid dicta- mini & præſcripto rectæRationis officere poſ- ſet, moderatur per refrœnationem potentia- rum inferiorum. Facit quoque peccatorem devenire in agnitionem deplorandi ſui ſtatus, Sieque excitando in ipſo ſalutarem erubeſcen- tiam criminum, & corum ſeriam deteſtatio- nem. Spiritus S. qui voluntatem pro habitacu= lo ſibi delegit, eam ſic aflicit, quò per amo- rem unitivum voluntas hominis myſticé Deo unjatur, confortat etiam appetitum iraſcibilem, quôò malum declinetur, bonumque eligatur, concutit illam ſalutari timore, quò omne ma- lum averſetur, ac fiduciam reponat in ſolo Deo, & non in bonis caducis. Demum per gratiam ſuam prævenientem, concomitan- tem, ſubſequentem, voluntatem ad ſcopuam intentum, efficaciter promovet. Et ut paucis rem expediam. Indidit Deus animæ tres vires eximias jam ſpecifica- tas, què ipia Deum Creatorem ſuum intelle- Etu cognoſcteret, voluntate diligeret, memo- rià aſſidué recoleret, atque ita templum Ve- nerandiſſimæ Triados fieri poſſit. lie tona lar eſt⸗ cil Pi Con⸗ eri ne Gert liie ] ] ’ 1, 3 e. Ue 4 gur men ſerio iltn ſes, N i l Ariüct . ent id r Cereßtt Potet lten Uilet tubelen eteltate labin er ce ſcidil⸗ AMg onne t in im colntt⸗ 1 INI ſpecki n el eſ uen N n. 4 interioris ho minis. y„ 4. Inſeriores animæ potentiæ ſunt hę: ſcilicet vis concupiſcibilis, Iraſcibilis, & ra- tionalis eo ſenſu quo ſupra expoſitum, ſeu vo- luntas inferior. Varios in his potentijs videre eſt affeéctus, inclinationes aut animi motus di- ci ſolitos Paſſiones. Et quidem vis concu- piſcibilis lateraliter ſtipatur ſequentibus ceu comitibus, I. Amore, 2. Odio, 3. Deſi- derio, 4. Fug, vel reſpuitione, aut renutu, ne quid eveniat, éſtque Paſſio contraria deſi-= derio, 5. Gaudio ſeu delectatione, 6. Tri- ſtitià ſeu dolore. Vis Iraſcibilis in conſortium ſuum trahit 1. Spem, 2. Deſperationem, 3. Audaciam, 4. Timorem, 5. Iram. De his poſtea latius. vide cap. 15. Rationalis inferior pediſſe= quam habet verecundiam ſive erubeſcentiam. Notandum , quod vis concupiſcibilis memoriæ, Iraſcibilis voluntati, Rationalis in- ferior ſubijciatur intellectui. Ab hac parte inferiori, id eſt paſſionibus ,anima leves, gra= Ves, tandémque graviſſimas ſubit tentationes, & quò hæc portio inferior hominis inclina- tur, ſecum inclinatam involvere ſolet volnn- tatem. Quod ſi verò ea pars animæ non ſir refra- Gtaris, non rebellis, non contumax »ſed Spi- ritui obſequens, & Spiritus Deo, tum ad vir- tutum omnium cxercitium movebit & per- movebit Deus, utpote diſpoſitiones debitas 6£ Fita Chriſtiana in ſubje o reperiens: & contrario in ſordibus peccatorum erit, ac extorquebit conſenſum, ubi prædominatur rationi: quod fiet, ſi reſi- ſtentia non adhibeatur debita. ) 5F. Vim concupiſcibilem Pater cœleſtis inhabitat, qui hanc ſalutaribus monitis præ- venit , & ad ſe vinculis aureis trahit „ quo mundum & quæ in eo ſunt, reſpuere addiſcat, scque ad Deum unà cum luis deſiderijs, amore & gaudio cœlitùs erigate Vim iraſcibilem inhabitat Spiritus S. ac- cendens cam igne charitatis, & confortans, uòè reſiſtat omni malo z omniumque virtutuin Audio ſtrenuè intendat. Rationalem inferiorem Filius Dei illu- minat & dirigit, qualiter nempe ob grandes imperfectiones, quibus mundi vanitatibus, tranſitoriisque delicijs adhæſit, erubeſcentiam concipere;, atque ſe intenſius & impenſins co- ram Diyina Majeſtate humiliare debest, nec quod ullo modo, ullo meru, ullâ verecundià, ullis denique malevolorum dicterijs ab imita- tione vitæ, doctrinæ, paſſionis, paupertatis, contemptus; vilipeniionis, dolorumque Chri- ſti crucifixi ſe abſtrahi ſinat. 8s. Vis concupiſcibilis commu- nicata eſt animæ eo fine, ut in ommibus houo=⸗ rem Dei ſpectet, ſuper omnia ſummum bo- num deiideret ac ad id affequendum omnia moraliter poſlibilia miedia applicet. . Vi ldbe Rlunm 1 rle Celeits tse „ l⸗ annos 65 rtans Keuun 1 d Pran Kidn⸗ is⸗ t,N nde Nat 1 IOI o, 8oo. Wne. omiu . V uyterioris hominis. y7 Vis iraſcibilis conceſia animæ adreſiſten- dum viriliter malo. . Vis rationalis ad bonum à malo diſcer- nendum. DUWM 7. Anima non alium ob finem naturali- bus provila eſt inclinationibus, niſi ut earun- dem inclinationum actus ad ſolum Deum ul- timatum finem referantur. Sic Amor in ea eſt, .V ut per amorem præferatur omnibus creaturis, & homines ſolum propter Deum, & non pro= pter ſeipſos diligantur. Sic Deſiderium, ut ven hemens deſiderium habeatur ad cognoſcen- dum Deum, & cognito perfruendum; ſic Odium, ut odio habeatur quidquid peccami- noſum, aut labe peccati infectum eſt ,„ omné⸗ que malum declinetur; ſic gaudium, ut ſcil. fummo bono congaudeatur; ſic triſtitia, ut ſolum ſit de offenſa Dei, ejusque contemptu 3 ſic Spes, ut in ſolo Deo, non in creaturis ſpes reponatur, ſic deſperatio, ut ei ad majus meri- tum reſiſtatur, & ne propter peccata deſpere- tur;, aut animo concidatur, tametſi in profun- dum peccatorum quis venerit 3 ſic Audacia » ut audax ſit, & generoſitas non minus in malo expugnando, quàm bono proſequendo oſten- datur, ſic Timor, ut Deus timeatur, ipsique in timore & tremore ſerviatur 3 ſic Ira, ut effun- datur ſuper iniquitates, & quidquid ad eas al= licimentum eſſe poteſt. Quapropter niſi cœ⸗ cutias » ſat perſpicis, quasdamn iuclinationes 4₰ 4½ animæ 8 Vitæ Chriſtianaæ animæ ſervire ad exercitium virtutum, quas- dam ad obviandum malo. Adhæc Animæ impertijt Deus naturalem erubeſcentiam ſeu verecundiam, ut propter com milſa flagitia erubeſcat, neque in conſpe- Eu irriſorum & ſubſannantium erubeſcat fa- cere bonum, Deôque ſtudiosè famulari, ſed Erubelcentiæ tum ad augmentum gratiæ re- 7. Subſtantia hominis poſita eſt in eſſe movere, vivere, ſentire, & ratiocinari; at ſinis creationis Animæ eſt, Deum cognoſcere cognitum amare, & amato frui. 3. Senſum communem, communem cum beſtijs habet homo, qui in hoc dignoſcitur, & facile colligitur, eum nempe nec quidpiam auditu nec viſu percipit, & equidem varias phantaſiationes in ſe experitur, ac ingentem tumultum & ſtrepitum in ſe notat, modò hoc, modè illud, modèò ſic, modè aliter practica- re diſquirit Et quemadmodum Animalia rationis expertia ſenſu communi perluſtrant campos arborésque aſpectant, alimenta pro infarciendo ventre quæritant, tandémque ſter- tum vadunt; ita homo animalis ſe habet, qui neſcit ea quæ ſunt Spiritus. 9. Senſus Commamis variis cogitationibus occupatur idque ſine ratione, mirabiles cau- ſando imaginationes, unde monſtroſa phan- taſmmata & obſcura deliria proſiliunt, circum- Aat glu⸗ Utalen dohe onlhe⸗ Kx l⸗ tie . inele ul1 ſceren meus tut, D . Vatid elnen AAi mali Kragt 4 ptO 1 nbus (A⸗ au⸗ Cnte. 41 V interioris vominis. 9 dat cogitata hominis ceu caliginos4 nebulâ, impedit animum, ne ſe erigat in Deum, op- primit potentias, ſenſus, quin & naturam ipſam totaliter ſanguinémque hominis gravat reddit cor in exercitio virtutum omninò inſta- bile, pertrahitque hominem totum quantus eſt ad exteriora: Ex quo conſequitur ejusmodi ſomnolentia & ſocordia, ut ſolatia & volupta- tes in ſomno & ſomnio, in Gaſtrimargia ſeu comeſſationibus & potitationibus, in levitati- bus, in avaritia, in impuritatibus alijsve vitijs quærat, ad quæ brutalis homo ſuapte natur4 inclinatur, Sicque in cœno peccaorum ſepul⸗ tus jaceat orbatus omni decore virtutum 9 at⸗ que tencbris plus quam cimmerijs circumda- cus. Sed unde prænominata mala? Ex indo- mita & immortificata natura. Ne igitur A- ni a æternæ felicitatis ja turam faciat 5 beſtia⸗ lis natura intra limites ſuperioris Rationis coer- cenda & mortificanda. Senſualitate mortiſi- catà homo in fe ipſum deſcendat oportet, ſen-= ſus in-& externos ſubijc iat rationi & hancpeo, eum ſuppliciter deprecando, quatenus opitu- lari, gratiamque ſanativam atque medicinalem largiri dignetur, quò omnia vitia extirpare , & virtutes implantare valeat. 10. Duplex eſt in homine voluntas, ſu- perioruna , & altera ſenſitiva vel inferior quam etiam Appetitum, Concupiſcentiam A † carnem;, „* 10 Vita Chriſtiana carnem, ſenfualitatem SS. Patres vocafe ſolent. Utraque hæc in Chriſto fuit. Naturalis qui- dem/id eſt inferior voluntas, quæ cupiebat ab adverſitatibus eſſe libera: at ſu perior dicebat, non mea, ſed tua voluntas fiat Domine. Quod ſi homo ſolis ſenſibus V. G. ocu- lis, auribus &c. ſimplici memoriâ aut imagi= tlatione ductus quid appetat, non eſt quod Putetur, idipſum appeti voluntate, niſi in re appetita ſuperiorem aut rationalem volunta- tem conſentientem habuerit. II. Homo extertior quinque ſubſiſtit ſenſibus, viſu, auditu, guſtu, odoratu, tacu: quibus frœna minimè laxanda, neque ijs ad voluptates abutendum, verum in ſolùm hono- tem Dei impendendi. Oculi conijcianturin terram ex profundiſſima humilitate, quèò ſice aditus intercludatur rebus exterioribus, neve Per aſpectum damnoſæ & noxiæ imagines in corde excitentur. Aures obſtruantur adver- Sus frivola ac inania verba, præſertim oblo- quentium, ne ſcandalizetur homo. Os ci= curandum eſt, ne prorumpat in verbaniſi quæ Cedant in gloriam Dei & proximi ſalutem & ædificationem, sicque diſcurrendum de reli= quis ſenſibus, quibus nunquam utendum ad voluptatem, ſed ſemper intra limites honeſta- tis coërcendi ſunt. 12. Notandum, quod homo tres quaſi homi- nes in ſe contineat. I. Animalem, beſtia- lem interioris bominis. 2 lem feu fſecxundum ſenſus, dicitúrque home exterior. 2. Kationalem. 3. Spiritalem ſecundum animæ ſupremam portionem, id eſt, continet in ſe corpus, Animam & Spiritum interiorem, ſive hominem ſuperiorem Dei= formem. . Homo animalis ſive exterior ad omni⸗ modam ſubjectionem compellendus, atque intrò in alium ſecundum, aut rationalem ho=- minem pertrahendus, ne ſecundum ſuam ſen= ſualitatem, & brutales motus, quin potiùs ad ræſcriptum hominis rationalis operetur, & à Ris excurſibus arceatur. Homo autem rationalis eò permoveatur neceſſum eſt, quò ſemper ad obſequendum Deo expeditus non innitatur ſuæ prudentiæ , nilque aliud conſideret niſi ſuam nihileitatem, ac in omnibus Omnipotenti Deo ſuo, & om- nium creaturarum Domino humiliter ſe ſub- mittat. Hoc dum agitur, tertius nunirum homo totus in Deum erigitur, ab omnique abſolvitur impedimento, ita ut liberè in ſuam ſe poſſit originem, in qua, necdum creatus; extitit ab æterno, convertere reciperéque. Ibi veroò & formis & imaginibus cunctis exuitur, && in vera conſiſtit nuditate. Ibi ſe Deus o- ſtendit animæ elevatæ ita ut eſt in natura ſua, hoc eſt nudum formæ ac modi expertem, & ſine ulla velmenſura vel fundo, sicque eiſt ob- Sectum aflectus elevati & animæ ſanctè otio- ſæ⸗ 12 Vera Chriſtianae ſæ, ſeu ab omnibus imaginibus expeditæ. Ibi dat illi Deus ſec undum divitias glorię ſuæ, & in Ulo ſtacu totaliter abſtractus à creaturis, exceſ- ſivis à Deo cumulatur bonis, in tantum ut per zedundantiam eorum in vires tam ſuperiores quàm inferiores ſenſibiliter iisdem fruiturus ſit. In hunc ergo ſupremum intimuùm que tertium hommem, calc atis atque tranſcenſis duobus inferioribus hominibus, beſtiali vide- licet & rationali, ſe quisque recipere debe- bit. Cœterum quàm durum ac difſficile eſt hominem beſtialem cum ſuis ſenſualibus de- lectationibus à rebus creatis, quas ille cum a- more poſſidet , avocare arque avellere: cam durum eſt atque difficile, externum hominem ad internum pertrahere, & à viſibilibus & à Kormis ac imaginibus avulſum, ad inviſibilia, id eſt ad ipſum Fundum animæ introducere. 13. Notandum rurſus eſt, quòd homo exterior exerceri debeat in jejuniis, vigiliis & orationibus, aliisque piis operibus id eſt, in- terior ſeun Anima debeat ſanctis cogitationi- bus, piisque affectibus accendi, debeat quoque manſionem ſuam quærere in Chriſto per com- paſſionis affectum & amorem unitivum, & hac ratione abundè indulcoranda chariſmati= buæ gratiarum. Quod fiet per ſeparationem Spiritus ab ùAMRima, & repoſitionem virium anim æ in ſuo cujuslibet ioco per ſubjectio- nem ad Deum, ne Spiritum remorentur. “ De- N lbi A el⸗ the oter tueue nne elis ſice⸗ Cebe⸗ leck e⸗ n acn Uenn & ete Hone 1 khin⸗ lonl⸗ voe (oM⸗ 8 ſnn Oen u Co⸗ 3 , ⸗ interions hominis. 153 Denique Fundus Animæ aut internus Spiritus, id eſt homo ſuperior Deiformis in quaſi comprehenſione Dei ejusdémque frui- tione ſuaviſſima exercitandus eſt. Irésque hæ partes in ſuo quælibet reſpectivè ofſicio adeò ſollicitæ eſſe debent, ut tantum abſit de⸗- liquium vel defectum patiantar , ut etiam quotidie profectum faciant. Quantoperè ve- roò homo animalis mortiſficatur, & Paſſioni Chriſti conformatur, & quantopere homo in⸗- terior piè Paſſioni Chriſti aſſicitur, tantoperè Spiritus in Deum veraciter aſſurget. Sed priusquam eò perveniatur, ſe exercuiſſe opor- tet hominem exteriorem & interiorem in Paſ⸗ ſione & vita Chriſti, usque adeò, ut jugiter Cor, cogitationes, ſensusque cum ipſo nego- tientur, atque crucifixum Chriſtum præſen- tem habeant, in quo & per quem homo exte= tior purgatur, propiorem acceſſum ad Deum invenit, unusque cum illo fit Spiritus, qui no= ſtra vita & conſervator eſt. Nam ut animz noſtraſine continua reſpiratione vivere nequit, iĩta impoſſibile eſt, ut noſter Spiritus ſine Spi- ritu Dei ejusque influxu gratiarum ſubſiſtere poſſit: imò verò, quantumvis Anima totum Præſtiterit, quod valet, non erit in Deo, niſi in internis exercitiis Paſſionis Dominicæ oc= cupetur. Inſuper impoſſibile eſt ut corpus ab inqui- namentis liberetur, ni vitam, mores & actio- nes 14 vera Ohniſ nes noſtri cœleſtis SRonii unitetut. Quâ ian functione ubi deficitur, incaſsum Spiritus ſe elevare conabitur in Deum ; & multô mind myſteriorum cognitionem, omniumque mi- nimè intimam Inionem cum beo: eteum ſi fundamentum ruiaoſum, tota fabrica conci- dat neceſſe eſt. Et ſi Spiritus in ſolrdum Deo coniunctus non permaneat, non illuminaci- tur anima, non inſtruetur in vita Chriſti, non conformabiturei, & per conſequens divitias Bonitatis Chriſti & theſauros minimè aſſeque- cur: qnibus omnibus nes donet Chriſtus E- SlIIS Salvator noſter. 14 Tandem ſedulâ curâ in hoc incum- bendum eſt, ut qualiter homiai tendenti ad erfectionem cognitio interioris ſui ſtatus pla- nè neceſſaria eſt, taliter non minus neceſlari⸗ um ſit intimas latebras explorare Quocirca in ſe ipſum deſcendat homo, præſentiam Dei ſpecialem in fundo animæ inveſtiget, firmiſ⸗ Hmè credendo De m in hoc fundo latitare: Expendat etiam, quo in ſtatu vires animæ ſuæ verſentur, qualiter ijs abu ſus, quot maculis eas infectàrt. Conſideret pariter ſcaturiginem vitiorum, quò illis eradicatis virtutes inſerere, conſcientiæque ſuæ veram tranquillitatem & libertatem impetrare poſſit. Ab hoc jam tranſitum faciat ad vires ſuperiores anima, 4 . . . . quà ratione, poſtquam corruptæ fuerint, re- aintegrari queant; quod non aliter ſciat con- fectum n⸗ Uin (ol⸗ Umbes mimntb⸗ l,M Enntus fenne⸗ 15 ,0 geum⸗ in Ceflarl⸗ Otd anb mt lxitla e lie Culises nlerete, tem 0c giene Ut, N“ t col⸗ Aum interioris horninis. 1 5 fectum iri, niſi per mortiſicationem ſui ipſius, & meditationem de Paſſione Chriſti ESII. In tantum ergo homo ſe fundet, ſeu fun- damentum conſtruat celſitudinis, quò omnia exercitia vitæ & Paſſionis, Domini ſuperſtru- at: qui hujus neſcius eſt, fundumque ſuum deſerit, haurit aquam cribro, profectum non faciet, nec in ulla virtute ſubliſtet. Quam ob rem impendiò curabit, ut cognoſcat, quem in finem dirigantur opera ſua, quédque cun-= cta tam interna quàm externa duntaxat in ho= norem & gloriam Dei ejusque beneplacirum adimplenda, & ſummo bono conſervanda ſint. Q80 : S 0 S& o 8S0 Caput I. De Significatione Vitæ Chri- ſtianæ. Hriſtus Dominus Salvator noſter Joan. cap. 4 inquit : Ego ſum via, & veritas & Vas, nemo penit ad Patrem, niſi per me. Et quid per hæc verba à Non aliud profectô, niſi quod nomine & re Chriſtianis eadem cum Chriſto ſemita calcanda ſit „ quod ſequenda Eterna veritas infallibilis, quod denique ſuper- humana vita ducenda ſit. Ea propter ait Matth. cap. 16. Qus vult venire poſt me, ab- neget 16 pVita Chriſtians neget ſe metipſum, tolRat crucem juam, & ſequatur me. Verba ſunt clara: quibus omnibus vcra- citer Clfriſtianis veſtigiorum Chriſti inſiſten- tia ſigniſicatur. Et nemo ſibi perſuaſum ha= beat, quod pertingere poſſit ad perfectionem vi ſolius humanæ rationis, quæ eſt lux ſapien- tiæ mundanæ, & ex adverio Fides eſt lumen, uo docemur humanam omnem rationem a- ſtutiamque carnis exuere, & ſolum cruciſi- xum JEsuxM in omni ſimplicitate imitari. Do- cemur per eam mandatorum Dei obſervantiam pure ad beneplacitum Dei, deſpectum, pau= periem, perſecutiones, afflictationes &c. Poſtremô docemur erectionem ſupra nos & vitam ſuperhumanam id eſt Chriſti-formem Itaque per vitam Chriſtianam intellige vitam in Spiritu Chriſti, renovationem hominis in- & exterioris Verbo: ejusmodi vitam qualem Chriſtus à primo ictu oculi Incarnationis ſuæ, ad ultimum usque Spiritum exegit; nempe- viam crucis, patientiæ, annihilationis Paus Pertatis. 2 En verum fundamentum Chriſtiang vi⸗= tæ, verum principium, vera & unica viaa ex- tra quam perfectionem inaniter quæfieris. Sa= pientibus hujus mundi via hæc ignota eſt, & omninò rudes in Schola Chriſti ignorant ſaltem operibus Crucifixum. Doctrina hæc eſt car- nali homini dura, difficilis & ſcabra, eſtque⸗ Spiritun mundi ex diametro oppoſita, tametſi omnes nne nyer Curi⸗ tn D Via, maye aup bus! pen. Dauh g⸗ Eckl⸗. Nemd. Velut lace cen Gentn Cito⸗ kume 4 r d ſur Raih Nurd mun nee d initn zut Ds Ns⸗ inlihen⸗ alumh⸗ etionen bpeer Rtlumnen, tonen? nail⸗ tan. Do⸗ Vervatun um, N es n Onnrd e im niens 1 gule zonole, Nni/1 Kune ⸗ 4 Vlaztl⸗ Eers. N 3 elt 18 minii c l⸗ 1 e/ 4) umer 1 olanet unterioris bominis. 1 7 omnes Sancti quotquot fuére, illam ſedulèò triverint & calcârint. Sique tu O homo Chriſtiane Deo nolis eſſe infidelis, nec Spiri- tui Dei refragari, ea tibi pariter inſiſtenda eſt via, neque re ſed deformaberis, ni eò colli= maveris, ni te abnegaveris, crucem portaveris⸗ paupertaté unà cum deſpeétu ac perſecutioni-= bus impensè dilexeris. In idipſum tua ſit pro- penſio s intentio ac deſiderium tuum oportet. Vita] EstI fuit quidem prout Apoſtolus Paulus 1. Corinth. I. inquit: Iudais ſeandaluns & gentibus ſtultitia, eà nempe ratione, quod cœca illa gentilitas, & Judæi obdurati ,Inio- nemDEI Naturæque humanæ in una hypoſtaſi velut implicatoriam, eundémque Deum in cruce ſufſixum ac mortuum apertam veſaniam dicerent. Et non ſecus filij hujus ſæculi pru- dentiores filijs lucis ſi non ore, ſanè in exer- cito actu proteſtantur vitam Chriſttanam me rzum eſſe figmentum ac delirium. Sed pia & Chriſtiana Anima Fide robo- rata deſiderans conformari Chriſto infirmis hujusmodi argumentis fundatis in ſola ratione non eſt quod conturbetur. Quippe ſi Incar- nata Sapientia ab his probris & opprobriis im- munis non fuerit, tibi diſplicere non poreſt nec debet. Similia æquanimiter pati, es enim imitator Chriſti, es fanaulus & diſcipulus s uem ſe meliorem Domino ſuo reputare non ecet. Quod & GChriſti confirmatur teſtimo-= B n 18 Via Chriſtianæ nio Joan. 15. cap. Servus on ent maior Domino ſuo, ſi me per lecuti fuerint, & vos perſequentus. Ut verò paucis torm vitæ Chriſti cut⸗ ſum perſtringam, nôris Chriſtum Dominum Filium Dei veniſſe de ſinu Patris in utemm- Virginis, de utero Virginis in præſepium, de prælepio in mundum, de mundo in patibulum. de patibulo in ſepulchrum, de ſepulchro ite- rum in mundum, de mundo ad dextrambatris. Q85 0 : ° * 0086* Caput II. Vitam Chriſtianam mundus non cognoſcit, bene tamen imita- tores Chriſti. LIi Chriſti ſunt, & Chriſtiformes eſſe ſtudent, non illis aliud ſuppetit medi- um, quàm ut pariformem Chriſto du- cant vitam: nimirum crucis, Tribulationum, contemptus, paupertatis „ perſecutionum. Interim cum vitam hanc ſpecioſus præ filijs hominum Chriſtus Deus in delicijs haberet, mundus eum non sognovit 0a. Cap. I. Quo- , anm ſat deſpectu & inopia latitabat ablcon- ita. Sic pariter Aſſeclæ Chriſti & imitatores à mundo non cognoſcuntur „ non obfſtante quod n, Nnle Ei t ria lil N 10 interioris hominis. 19 7Ds quod in illa vita omnis excellentia & præemi⸗ Ge nentia recondita ſit, adeò ut à nemine laude- hiikian rur Deus aut glorificetur prout oportet, ſi Dorin qui conſimilem Chriſto vitam inlſectatus fue- Nenn Xit. thiun Eja ergo O Chriſtiana Anima mes ma- uhain e animo conſcendere ad thronum Altiſſimi, UH — ad perfectionem Divini amoris,» reſpectura mI eandem infallibiliter per exercitia Chriſtianæ vitæ. Quærant alij honores, divitias, volu= e prtates, tibi Chriſto adhęrere bonum ſit. Tu ſequere pias illuſtrationes, quibus mentemꝰ tuam illuſtrat Deus, & gaude, quoniam digna es pròônomine [EstII contumeliam pati. und O Felicifſima Anima! cui Deus Chriſtia- nam, abſconditam hominibúùsque incognitam im manifeſtat vitam, quæ ex ſe in majori æſtimio eſt univerſo Orbe: GmAA4 HIæC Chriſtiana vita ſedem ſuam haber in e ſuperiori parte Animæ, & non eſt quod mi- itok reris, ſi pars inferior deſuper diſguſtum habe- ltom at, ſi faſtidiat, ſi averſetur illam & c. Atou Manebit te fateor O Anima mea non ex- „ iguus tumultus excitandus etiam ab Amicis: ſabed⸗ à natura, à ſenſibus. Manebunt te O mi ho- mO exſibilationes, improperia, aculeata & be- re né piperataverba. Sed quid ad hæc? Nil ali- ud repone quâm Chriſtianus ſum, Chriſtum puuos ſequi vi characteris jubeor. Dicito omnibus s te ab hac vita avocare conantibus 5; reſolutio 26 Vita Chriſtiana mea ſtat & ſtæbit pro va Chriſtiana, nunquam ab ea vel latum unguem receſſurus, quum Chriſtianum deceat annihilari ſecundum in- Clinationes naturales, debeatque omne, quod mundus naturali vià diligit, ut divitias, hono- res, quin etiam licita gaudia & v oluptates odil- ſe, & ex oppoſito odioſa mundo diligere, t ubertatem. deſpectum, perſecutiones, do⸗ ores &c. Et tametſi res ſit ardua, equidem Per gratiam Dei omnia facilitabuntur. Conſidera eam cordis tui eſſe capacita- tem, ut nulla crcatura quantumvis magna illud replere ac ſatiare queat. Gordis etenim figu- ra inſinuat ejusdem immenſam capacitatem 3 habet enim formam Pyramidis „quæ, uti ſen⸗ ſu clarum eſt, perfectum efficit triangulum. Nulla autem alia ſigura triangularem replere poteſt „ niſi ipſa quoque triang ularis fuerit. Mundus vero, Cœlum, Aſtra, Elementa; rotundæ ſive ſphœricæ ſunt figuræ: non igitur quodlibet horum cor trigonum adimplere po- teſt. Semper enim in tribus angulis vacuitas Panehit atque hinc conficitur totum ne qui⸗ em mundum „ humani cordis cupiditatem poſle ſaturare. Contemne ergo ½ Anima meahæc omnia, quæ cot tuum implere non oſſunt. Contemne hæc viſibilia, quia non tiatur oculus vilſu Contemne narratu ju- cunda & curioſis grata auribus, quia auris au⸗ Gditu non impletur. Contemne omnia;, duæ etiam interioris haminit. 2 etiam poſſeſſa vacuum & inquietum cor relin- quunt. Ad Sancétiſſimam Trinitatem per Chriſtum te converte. Deus Pater enim me- moriam, Filius intellectum, Spiritus S. vo= luntatem replet; & ideo homo dicitur ad imaginem & ſimilitudinem Dei factus 3 quò ſummum bonum intelligeret, intelligendo amaret, amando poſſideret, poſſidendo frue- retur. Non triquetrum. toto Cor eſt ſatiabile, mundo: Solum quæ fecit, cor replet una Trias. õs Caput III. Puncta neceſſaria ad promotio- nem vitæ Chriſtianæ expo- nuntur. S 1. Agnum odium concipere adversùs cor= pus, in eôque de ſuis alienisque pec= catis, vindictam ſumere. Nam ſan- um noſtri ipſorum odium & abnegationem. Redemptor ESIIS nobis tam impensé in E= vangelio commendavit. 2. Parare ſibi viam per pauperem Cru-= cifigum abjectum ESIIM, imò abje dionem Pplebis, quem peripicimus ſolitarium, mmopen — B 3 22 Pita Chriſtiana & deſpectum, ſine ullo contubernie proce- dentem: ſiquidem pauci ad viſionem intuiti- vam, & pertectum amorem Dei, niſi hâc via admittuntur. Non igitur perituræ divitiæ, & ugitivi honores quærantur, ſed ad ſpatia imaginaria relegentur. Stultus nimis merca- tor & venditor cœleſtium bonorum & gau- diorum pro tranſeuntibus & momentaneis. 3. Intenſo amore trahi ad vitam folita- riam, & à mundi commercio ſe prorsus ſe- queſtrare, mundique creaturas faſtidire, quèò toti & totaliter ſimus Dei, & ſine ulla remora gratiæ divinæ cooperemur: ac licet omni ſta- tu, ad quem vocati ſumus, contentari nos o- tteat ; attamen convenit nos propenſiores eſſe ad ſolitudinem & abſtractionem ab alijs. 4. Gratiæ divinæ à Deo immiſſæ, non ponere metas, nec obſtare quò minus illa ſe exerat ex motivo humanarum adinventionum & ratiuncularum: inde enim fit» quod adeò pauci in via Dei progrediantur. Nec juvat dicere, ſufficit mihi, boc illud- ve opus præſtare, mihi utpote ad mundum deſtinato culmen perfectionis artingere non licet. Erras, erras graviter. Hi tui ſermo- nes in cauſa ſunt, ne gratia omnem ſecundum propoſitum & voluntatem Dei ſuum conſe- quatur effectum. Omni ſollicitudine danda opera eſt, ne gratia Dei in nobis vacua exiſtat- Non cnim tam illa (quod multi ſtolidè con- que= e I kor cu ot⸗ ſtace heit hen Emmeker alneln n Ar Olisl⸗ 9tet maik⸗ ii aos⸗ Henlins b A S ! etönun Hol 4 mnundi lerenn iſes⸗ Zcuntn n (ℳ⸗ e Haſ e⸗ inkerioris hominis. 2 ¾ quernntur) nobis deeſt, quàm nos illi, quod- quc non fiat progreſſus in virtutibus ⸗ non 1 ſit ob defectum gratię, ſed ex vitio noſtro. 5 Se plané reſignare in voluntatem Dei, eumque per cooperationem gratiæ ex toto cordeé diligere. Nam aliud non poſtulat à nobis Deus ſummum bonum;, quàm ut ſumme appretiativè diligatur, & ad hunc amorem à creaturis obtinendum omnia propemodum- tendunt documenta Chriſti. 6. Studere perfectæ mortificationi om-⸗ nium inordinatorum appetitunm „ac pravo- run affectuum, qui dominandi ſuâ libidine & rebe llione adverſus Spirtum, maximoperè hominem in profeéctu Spirituali retardare ſo- lent, & tantum non opprimere- . . Peccator explorato ſtatu ſuo, Confel- ſario verâ ex cordis contritione peccata aperi- at, cum efficaci propoſito [& non ſelum velleitatz?) omnes peçcatorum occaſiones & verruncandi: paratus potius omnia mala ex a- more Dei ſuſtinere. Quot-diebus miſerabi- lem ſtatum ſuum deploret, condignè ſatisfaci- at gratiamque petat & miſericordiam Dei. Dolor veròô ut ſalutaris ſit ad veniam de- bet ſolum concipi ex motivo ſupernaturali in- finiti boni offenſi, & nonduntaxat, quia pro= meritus damnationem æternam. 3. Eſt mandatorum Dei & Eccleſiæ di= ligens obſervatio, in Theologicis & morali- 24 Vitæa Chriſtiana bus virtutibus aliisque Spiritualibus exercita- tio, iſtiusmodi intendendo ob majus purè in- erementum gloriæ Dei, & ſui proximique ſa- lutem. Et hic modus pertinens eſt ad vitam activam. 9. Conſideratio beneficiorum Dei, putà Creationis ad imaginem ſui, immenſi amoris in Incarnatione, Redemptionis, acerbiſſimo- rum dolorum & mortis Chriſti zsu. Ex quo- rum conſideratione anima invitatur ad Doxo- logiam ſeu gratiarum actionem, excitatur ad reciprocum amorem; erigitur ad reponendum ſpem fiduciàmque in miſericordiam & boni- tatem Dei, qui in ſe ſperantes, non confundit in æternum. 10. Eſt meditatio de incertitudine horu- læ mortis, de herrendo Judicio, de Inferno; de Purgatorio & ſimilibus; idque non ſervili ſed filiali timore: quùm ſerviliter timens pa- rum aut nihil mereatur, plurimuùm verò filia- liter. Neque etiam cœleſtis gloria principa- liter propter nos, ſed Dei hbonorem & bene- placitum quærenda eſt. Hæc, inquam, te non pigeat , ſæpius volvere & revolvere. Et ſi tibi horrori eſt nocte obſcurâ verſari inter corpora mortua, qui potis eris ea nunquam non tolerare coactus manere in tenebris mortuos inter ,„ ubi nun- quam ſpectabis ſolem lunamve, nec ſtellas, & ubi nox ſemper & dies nunquam. Dè Si eNenit⸗ pun 1 nlqlek AA M ſtamon kiline⸗ rc d Dor- iratui nend bor ONfund nehon akemm, Onleni mens Nle ncipe bene⸗ TXe, 1 interioris bominis. 2 5 Si nunc ad n oulcum tempus nequis ferre a ſpectum unius diaboli, qui non horrebis vide- re tot horribiles figuras, monſtroſa & terribi= lia ſpectra. Si modéô exiguo tempore non potis es continere digitum tuum in igne, qu æterialiter perdurabis in flammis inferni, cu- jus comparatione hic ignis depictus & umbra eſt. Quis habitabit ex vobis, cum ardoribus ſem= piternis Iſa. 3 3. Ubi peccata admiſſa quidem luent, ſed nunquam eluent. Igitur non abeat dies, quin frequenter in memoriam revocaveris Deum ſcelerum eſſe vindicem, virtutumque remuneratorem, & Fac ea quæ moriens facta fuiſſe voles. II. Eſt quotidiana gratiarum actio pro acerbiſſima & crudeliſſima Paſſione, & vel ideò compaffionis affectum erga Chriſtum exhibe= A quod eſt Incipientium; deinde virtutes cjusdem, ut humilitatem, patientiam » man- Muetudinem &c. expendere, ad earumque imi= tationem affici, id quod eſt Proficientium. Ac tandem motivum Paſſionis, amorem vide- licet ſuperexceſſivum erga genus humanum ſe- dulâ cogitatione verſare, quò nima flammis reciproci amoris accendatur, id quod eſt Per- e orum. Finale punctum Chriſtianæ vitæ eſt om- nibus creaturis ſibique ipſi totaliter immori, quò anima vitam agat in Deo & in eo ſolo re- quieſcat per amorem Det unitivum. Vivo B è autem, 26 Vita Chriſtians autem, jam non ego: vivit verò in me Chrti- ſtus. ad Galat cap. 2. Nam duo ſunt extrema, Deus fſcilicet & creatura, hæcque intermediat homo. Jam verò, quantò plus voluntas vi amoris ſe in De- um erexerit;, tantò plus à creaturis & à ſe ipſa avertitur per infroverſionem ad Deum: & quantoperè voluntas ad creaturas convertitur, tantoperè extrovertitur à Deo, uſque adeò, ut deſpectetur Deus & in vilipenſionem veniat. Quocirca voluntatis averſio ab omnibus crea- turis eſt perfecta converſio ſeu introverſio ad Deum. Quo fit, ut voluntas ſic introverſa uniatur cum Deo in tantum, quantum fert vi= tæ hujus conditio. Ad penitiorem horum intelligentiam ad- vVertendum, Deum eſſe fontem omnium crea- turarum, præſertim rationalium; Deum eſſe finem propter quem omnia ſunt condita, ut nempé cuncta , unde fluunt revertantur; quodlibet ſecundum exigentiam ſuæ conditio- UIse Sunt quoque omnia in adjutorium homi- nis ſacta, quò per ea quaſi manudluceretur in Deum Authorem ſuum: ſic Aquatilia & terrfe- ſtria, fructus arborum, & quidquid demum eſt in mundo, facta ſunt, ut ſerviant homini»- quò nimirùm in illis laudetur Deus, gratésque debitæ agantur, & inſuper attribnta divina in isdem relucentia, ut Sapientia, Omnipoten- tia. 4 lel cli O Hetint⸗ 1 ſenn s Nt 1io 4 rorerl ſen i ama I N l ina, 1 tatut dirio horn etut 1 Vlette genn⸗ ohi nge ,ee 13 interioris hominis. 27 tia, bonitas, ſpecioſitas, infinitas, omniſci= entia; à poſteriori cognoſcantur. Porrò in rerum creatarum cognitione;, ſenſus exteriores primò occupantur; dein ſen⸗ ſus interiores objecta hæc creata nonnihil de- fœcatius & purius cognoſcunt. Quorum co⸗ gnitione abſolutâ, Intellectus per Sympathi= am beneficio ſpecierum depuratarum à phan-= taſmatibus eadem ſenſibus præſentata objecta receꝑnoſcit, ex iisque viſibilibus in cognitio- nem venit inviſibilium Dei, cognitique vo⸗=⸗ lumati proponit, in qua tum mirabiles affectus excitantur, tandémque quodammodo rapitur in Deum per avocationem à ſenſibus „ & fit unus Spiritus cum Deo, ut fonte & fine ulti- mato creaturarum. Ubi vides mirificam om-= mium ſubordinationem, ſcilicet irrationalia ſubordinari ſenſibus exterioribus hominis, ſen= ſus extériores interioribus, interiorésque in- tellectui, memoriæ & voluntati, & demùm Las potentias ſubordinari Creatori ad ipſum in omnibus & per omnia glorificandum. Mon- ſtra dixeris, non creaturas qui ſe ab hac ſubor- dinatione ſubduxerint. kEx quibus etiam habes tranſeundum eſſe de viſibilibus ad inviſibilia;, de terrenis ad cœ- leſtia., de temporalibus ad gterna, de creaturis ad Creatorem, cumque fapienter deſipere⸗ qui omnem mundi faſtum aſpernatur & & contrario inſipienter ſapere, qui affecin inor- nat 29 vita Ohriſtian4 dinato creafuris adh ret. Et heus quam multi Anem ſuum ultimum, ponunt in Creaturis, nec oculos mentis ad Creatorem attolkunt. Ni- mium quantum paſſim notus ille Juliacenſis Comes impurus, laſcivus hircus, Moneba- tur ille, ut veteres cantilenas relinqueret, ut impudoratam impudentiam poneret, ſed non movebatur Stupendam Dei patientiam! Ipſo Sacroſancto nati Ixsu Dei die, ter audiſt cœleſtem muſicam Angelorum, quò cœleſti⸗ bus voluptatibus terrenas diſceret poſthabere. Adeèò illi ſurda ſœditas, aures cordis obtuderat. In via ergò Coloniam cum pergeret, in ſinu infelicis ſuæ Dalilæ animam vomuit, aliâ apud inferos Symphonia excipiendam. Veritas hujus hiſtorieæ ex Cæſario & paſſim exedris perſpecta eſt. Eja ergo O bone IExsu: Fac æ= terna nos ſitire, mundi, cernis, faſtidire, fue gitiva gaudia. A S eO, Caput IV. Chriſtiano incumbit ex officio Chriſto conformare vitam ſuam & mores, Otiſſimæ cogitationes, & affectus anime CChriiti erant de nobilitate contemptibilis &— o ono Ce⸗ Kã 6 nul riaee 1 N. fnelle Vonete Ae ,1 ſedent ita t (otk⸗ habt tudent n ſin luopl Fentu ects FKE* 1e, ineerloris hominis. 2 5 & ignobilis vitæ, Qé altiſſima paupertate, de rofundiſſima humilitate &c. Quibus miri⸗= Re afliciebatur & proptet ſingularem eorum excellentiam recreabatur. Horum amorem Pater cœleſtis à primo inſtanti Incarnationis inſpiraverat pientiſſimæ animæ Chriſti, in eò= que ſtabiliter perſtitit, ad extremum uſque vi- tæ. IIIud erat inter media Redemptionis mille & millena unicum, quod Pater in d vinis ab æterno & in tempore executioni mandan- dum præelegerat, ac id ipſum notificavit Fi= lio ſuo ſimulitque humanitas verbo hypoſtati= Cè erat unita, dicens: hoc meum eit decre= tum efſicax, non aliter ſtatui ſalvare mundum , tibi Filio meo executio facienda erit per ama- riſſimas & inauditas paſſiones. Dicum, fa- Rtum: quò hâc viâ Patri ex rigore juſtitiæ con- digna præſtaretur ſatisfactio & eatenus quod abſtulerat primus homo, repararetur per Fili- um Salvatorem. Vicge igitur Chriſtiana anima, ſi cupis Chriſti-formis eſſe, eandem Crucis ambula viam, Patri cœleſti, quem abſtuliſti honorem. hoc modo redditura. Sin verò vitam adeò contemptibilem agere pigeat 3h quin & per- horreſcas, Chriſti imago non eris, expunge- ris & numero Chriſti-formium, non denique honoraberis à Patre cœleſtit: & econtra tantò acceptabilior eris Patri cœ! ſti, imò jugeSacri= ſicium ofleres, quanto magis Comormnabere ili0 30 Vitæ Chriſtiana Dilio Dei in pailionibus & tribulationibus. Proinde in id ſtudiosè incumbe etiam recla- mante naturà, mundo adverſante, fremente 1 . . .1 . diabolo, ut interius exteriusque conformeris animæ Chriſti; placeàntque adverſitates, in- firmitates o non eſſe præditum naturalibus do- tibus, non proſperari in actionibus quotidia- nis;, ſed ærumnoſam vitam ducere &c. Amemus amorem illum, qui amore a⸗ moris noſtri deſcendit in uterum virginis. Ac- cedamus ad Dominum EsuM, ut cum ad ipſum pervenerimus, jucundemur & inebriemur u- bertate domus ſuæ. In hoc univerſa lex pen= det & prophetæ. Q8030 8: 0 ₰80 ⅝⁵560% Caput V. Inſtitutiones Vitæ Chriſtianæ ac proſecutio punctorum ad Chriſtia- niſmum cognitu neceſſariorum. Rimò ſciendum. Non eſſe ſapientiam majorem hoc in orbe terrarum ,„ quam participem eſſe paupertatis Chriſti, ac vel ideo Philargyriam ſeu cupiditatem pecu- Hiarum amputandam eſſe. 2.. Non eſſe majorem gloriam quàm par= Hicipem eſſe abjectionis & opprobrij plebis. 4 onibus⸗ unechu⸗ kendie ſotonts aes I hns glallt . Ate inske Adipin lemut lere⸗ 660 unrr rilu m. jennun ⸗ rigt: e n Uine Ns imimmerioris hominis. 31 5. Non eſſe majorem ſanitatem quàm cum Chriſto pati dolores, corpusque duriter tractare. 4. Qnum ſubſtantia Chriſtianiſmi poſita ſit in abnegatione ſui, portatione crucis, & ſe- quela Chriſti, nonniſi merebiturnomen Chri⸗= ſtiani, cui vita Chriſtiana in delicijs erit, ſin minus: non verus cenſendus Chriſtianus, ſed cadaver Chriſtiani, cùm Ectypum debeat re- ſpondere archetypo. 5. Nihil eſſe amabilius, nihil glorioſius, nihil honeſtius & pretioſius, quàm Chriſtum Cruciſixum ſequi. S5 Anmam Chriſtianam in familiarita- tem ſuam collegas ſibi adiciſcere non debere difformes moribus diſcipulorum Chriſti, ſed timoratos. Deus enim nunquam non bono- rum intereſt contubernio, non verò malorum. Quamdiu Gentiles manebant cum populo II⸗ raẽlitico, elongabatur Deus à populo ſuo, nec illi loquebatur. 5. Non eſſe excellentius neque magis meritiorum exercitium quàm odium ſui & 2- morem Dei, id eſt ſanctum odium fui, dequo Veritas ipſa Chriſtus Lucæ cap. 1. Qui non odit animam ſuam, non poteſt meus eſſe diſcipulus 3 & huic confœderatur odium omnium pecca= torum. Amor autem Dei prædominari de= bet amoribus cunctarum creaturaram. Nam ſummum & infinitum bonum ex toto corden cx 32 Vita Chriſtiana . ex tota anima , ex tota mente , & ex totis viri= bus diligendum eſt. 9. Solum ſolidumque gaudium in Chri= ſto quærendum eiſe, non in recreatione ſen- ſuali, adhæ ſione ad creaturam, & oblectamen- tis mundi: quia, ut proverbio fertur, aſi ius ſatur non eſt carduos, & ventri pleno deſipi- unt tragemata; ſic & qui voluptatibus munda- nis pleni & ſaturi ſunt, ſpiritualium minimè ſunt capsces. Ac illud unicè ſummum & ve- rum eſt gaudium, quod capitur à creatore, non à creatura, quod ubi perceperis, nemo tollet, feliciſſimam nempe illam fruitionem Dei, cujusicomparatione omne gaudium mundi eſt dolor, omnis ſuavitas eſt pœna» omnis dul-. cedo eſt amaritudo, omnis puichritudo eſt turpitudo & moleſtia. Caput VI. Suggeruntur Media ad Vitam Chriſtianam punctis ſupràâ expo- ſitis affinia. Nte omnia Izsus deſpe tus & abjectus . præ oculis habendus, ut in eo cor quie- ſcat, complaceat & permanest. Non Aautem Ael ls 1 char lum dir nut⸗ gut tun co/ Feli ſui cin Ce⸗ ce cie⸗ terrs ſern U n fer⸗ cet len⸗ tenn ſ. totdinn nind⸗ tlone len lechort , AU, no . efnt n dinnd nun e⸗ atolen moto en D nnis udo intenioris hominis 3 autem cor ſit ad modum m ppæGeographicæ, in qua totus mundus cum ius regnis, provin- ciis & civitatibus depictus ſit, ſed ad modum chartæ mundæ; in qua nil ſcriptum præter ſo- lum Chriſtum. 2. Exui oportet rebus omnibus creatis, divitiis, honoribus, amicis, viſitationibus & c- & erebrò in memoriam revocare ſcenam va- nitatum mundi propediem clauſum iri. 3. Cuilibet in via Chriſti obtrectatori ore aut corde reponere: Apage, nulla crea- tura ſtabulatur in me, ſolus & unicus Deus in corde meo. Et habent hoc electi ESII, ut velut ad cotem alienæ malitiæ per Antiperi= ſtaſin ſuam acuant ſanctitatem, & quò proſun- dius alios in ſcelera ſe præcipites agere conſpi- ciunt, eò illi ſe ſe altius in Rnctitdiis quaſi o⸗ ceanum demergant. 4. Omnibus civiliter mori; ex inſtintu deſpecéctibilitatis, quâ anima vel maxime feli- citatur, eò quod non fuerit alia vita Chriſti in terris: ſiquidem deſpici cum Ixsu deſpecto eſt ſtatus felicitatis, honor autem mundi ſtatus eſt infelicitatis. Quocirca ſi videris aliorum ex- altationem &tui depreſſionem, æquanimiter feras. Altiorem ſtatum ahijs non invide, & de tuo humilitibi congratulare, ea cum confi- dentia poſt momentaneum hujus vitæ altiorem ſtatum hos manere interminabiles pœnas, te vero interminabile gaudium. Fe 34 Vita Chnſtianæ 5. Omnia relinquere ex motu fiduei? 80 agisc in Deum, citra ullam confidentiam in creatu⸗ ra a quâ non ſaturatur homo; ſed ſolo Deo in quoô requieſcitur. Et tametſi quædam bona ad neceſſariam ſuſtentationem poſſideri poſ- ſint; nihilominus omni affe cui ad illa renun- tiandum eſt, imò ſi Deo viſum fuerit, ea re- linquere vero Chriſtiano volupe erit 6. Omnia mundi delectamenta contem-= nere, & Conari vivere quoad fieri poteſt citra vel minimam conſolationem ſecundum car- nem. Conſolationes hujus mundi faſtidire & horrere, tantùm abſit ut concupiſcantur. Etenim vita Chriſtiana Martyrium eſt ex una Parte, & ex alteraperenne gaudium, quod in tranquillitate cordis & gratiarum chariſmati- bus conſiſtit. 7. Se ſuisque actiones æterno homagie Chriſti Dei gloriæ dedicare, quod non præ- ſtiturus niſi per continuam tui ipſius oblatio⸗ nem. Caput VUI. Chriſtiane victuro ſenſibus & humanæ rationi renuntiandum eſt, id eſt, omnia ſusque deque vertenda. TIidquid amatur à mundo naturali modo, Qeuts honores; divitiæ, deliciæ vel ſi mavis AAutn⸗ (Priſe dibile ttibul⸗ dolor imet Ohr cxatmn hube⸗ Chri obltn ſala Kiiot Ulece N ſeN ven ſ i Hduct Gatu oen in um don lckni elun⸗ 4nntane vCltt ndumer. gilem ſt erd . gott rllau dolne, non N oblet⸗ Nl1 od nente lncdh, 1 aris interioris vominis. 3 5 mavis deliria „voluptates, reſpuat homo ne-= ceſſum eſt, nuii membrum velit eſſe difforme Chriſto capiti 3 & quidquid naturali modo odibile mundo eſt, ut vilipenſio, contemptus, tribulatio, in-& extrinſeca crux, paupertas & dolores, amabile eſſe debet, & ita ſe omninè invertere, ſtudioque omni contendere, ut Chriſto conformetur, ut cum Sapientia in- carnata mundo deſipiat, ut ſenſus duces non habeat, qui prærogativas & eminentias vitæ Chriſtianæ minime aſſequuntur, plurimque obſtacula perfectioni Chriſtianæ inferunt, de facili quidem cognoſcibiliaz aſt ea quæ ratio in- ferior ſubinfert inpedimenta ſubtilia ſunt, ne- que de facili dignoſcuntur, neque malitia eo- rum omnibus patet , quia calliditas rationis ſexcentas ad ſeducendum in medium producit ſpecioſas rationes, quas vix ullus condemna- verit, utpote ſecundum exteriorem apparen- tiam rationabiles. Veruntamen exemplum Chriſti tranſcen- dit omnem aſtum carnis. Nam cum Impe- ratores Romæ triumphum agerent, Herodes in dignitatibus omnisque generis oblectamen- tis victitaret, Judæi pariter in omini commo- ditate penè quotidie ſabbathizarent, Ecee homo filius Dei in ſtabulo naſcitur, de noste fugit in Egyptum, ærumnoſam agit vitam egitque in contempta, doloribus, opprobrijs & zlu- Konibus adusque ultimum inſtans terminati- C 2 vU 4 26 Vita Chriſtian4 Vum vitæ. Sed cur ita? ſic Pater cœleſtis volebat, in hoc confundens omnem rat onem humanam, nôsque docens ſequi ſuum filium emnesque humanas rationes ſeponere. Quod ſi verò argutiis hujus ſæculi plus aures noſtras accommodaverimus, quâm lumini Fidei, ſanè in virtutibus non proficiemus, ſed deficiemus, non progrediemur, ſed regrediemur Si quispiam in paupertate & humili ſta- tu naſcatur⸗ Ratio ſibi relicta volet, ut oblatâ occaſione in media altioris ſtatus adipiſcendi inquirat. Sin autem contingat quempiam in omni rerum aflluentia naſci, Ratio minimè ſuadebit decrementum, ſed incrementum per- ſuadebit. Et hęc ſunt Axiomata, hæ ſunt re- gulæ rationis humanæ nullatenus ſequendæ. Nam ratio ſuperior; ratio ſpiritualis, ratio Dei- fica longe alijs innititur principijs „ quæ præ= ſcribunt ſtatum vitæ ESu Chriſti amplecten- dum eſſe, qui certè non fuit alius niſi conti- nuum Martyrium, crux, humiliatio & per- ſecutio. Proinde ſi Chriſtianus dici & eſſe cupias, exemplo Chriſti te attempera. At cur ita ? ſic juberis. Sic in conſiſtorio Sanctiſſimæ Triados decretum eſt, cùm turpis ſit difformi- tas membri à capite, prout ſcribit S. Apoſto- lus Paulus ad Rom. cap. 8. Nam quos præ- ſesvit: & piædeſtinavit conformes fieri imaginis Fi- lii ſui: at ſit ipſe primogenitus in maltis SS IS (pe, 6 t, ga I. gaant nil l iem, ſcilel cipi ſtant olich ImoS ſitock tſti men un flim 68 Col Rdei lebciem Punit Ut br, pilen tem miniene unpe⸗ e ſin, quent eiobe chrſe npkit l Co. 1 e Eilis t ut ! znltint aifnn⸗ S ghl⸗ interioris hominis. 27 Quis ergo tanquam vera bona conſecte- tur, quæ nonniſi vana fſunt & dolorem adfe- runt. IIt enim qui tabaci vaporem bibit ; quantumvis volupe id illi videatur, nil tamen niſi fumum haurit, fœduúmque exhalat odo- rem, & dolorem inde conſequentem ſibi ad- ſciſcit; quem ſtillantes ex oculis lachrymæ, Capitis vertigo, anhela tuſſis ſat ſuperque te- ſtantur; ita qui honores conſectantur, nihil ſolidi conſequuntur, & nil niſi vanitatis fu- mos emittunt, magnumque dedecus pro quæ- ſito decore, non rarò nanciſcuntur. E L:EzsAsE: A EEzEye; Caput VIII. Ad perfectam ad Deum intro- Verſionem Chriſtiano neceſſariæ ſunt tres averſiones. Rima eſt. Expedire mentem & volun- tatem ab omnibus exterioribus, ut ſunt divitiæ, honores, voluptates, éſtque hic Pfimus gradus ad conformandum ſe Chriſto, & aſcenſum in Deum. Et quoad vel minimus affectus ad illa habebitur, plenam poſſeſſionem Dei hac in vita poſſibilem vano molimine quæritabis 3 cuùm totalis poſſeſſio Dei omnem Penitus adhæſionem ad creaturam excludate C 3 Dum 38 Vita Chriſtiana Dum vel minim a penna Aviculæ viſco adhæs ret, volitare non poteſt & requieſcere. Amor rerum terrenarum (inquit S. Auguſtinus Serm. 33 de verbis Domini ) viſcus eſt ſpiritualium pennarum, efce concupiſti, hæſiſti. Valde igitur amicatibi ſit Domina paupertas: imò in tan- tum, ut nemne ita amet divitias zut tu pauper- ctateme calis titulo velari ſolet. Poſſet id ipſum in ſa⸗ no ſenſu ſuſtineri: at verô, ubi affectus hic ſenſibilis eſt, ubi ſenſualitas ſe immiſcet, ubi. . demum vel in minimo te in obſequio Dei re- morantur, exuendus eſt hic amor. æterna veritas Lucæ cap. 14. Si quis v me, & non odit Patrem ſuum, & matrem, rat oportet: hæc enim deſerens ſe ut verum ſacrificium Deo acceptabiliſſimum offeret- quédque offerti à Deo præcipitur. Tertia eſt abnegatio ſui ipſius, ſanctum ſui ipſius odium. Diſcipulo in Schola Chriſti ſui odium & deſpicientia omni elogio potior eſt. Sibi ipſi diſplicet, & gratias agit cum contemniturs cum exploditur cum ut ul⸗ tus & idiota traducitur, cum denique peripſe: ma Altera averſio eſt à parentibus & conſan- guineis. Affectus hic erga conſanguineos non modè naturalis, ſed & obligationis natu- Audiatur enit d & ux=r tem, & finios & fratres & ſorores, dhuc autem & animam fuam, non potest meus eſſe diſcipula. Nam qui famulari vult Deo, hæc omnia deſe- rd e, AH gus demn rminn Ale igte 1d i⸗ üaſe⸗ Konte ngen, — interioris hominis. 39 mi eſt omnium. Vult non exſpectare tan⸗ tuùm, ſed & quærit & ambit eontemptus ſui occaſionem. Nihil honoris & delectationis in mundo quærit, ſed abjection⸗ & ſubjectio- ne gaudet, & quantum in ſe eſt vult ab omni= bus deſpici, conculcari;, vituperari, séque omnium minimum reputari. Neque daubi- um, quin is rectâ cœlum aditurus ſit. Nam ur dicitur Oan. 12. Qui odit animam ſuam in hac mundoe (ſcilicet ſenſualem) s vitaæam æter⸗ mam cuſtadit eams LE Ebe Es Sbie EArEE Caput ILX. Quantopere paupertas, contem- ptus & Abnegatio Chriſtiano ne- ceſſaria ſint, expenditur. Rga eſt generalis; quæ non patitur ex⸗ ceptionem, vita IESu crat auſtera & pec- catorum noſtrorum vindicativa: Ergo & talis noſtra ſit 38 attamen citra diſpendium ſani- tatis & ſuffocationem Spiritus. Humilietur diſcretè corpus & anima ſupra ſe elevetur. IIno verbo: omni Chriſtiano in amore eſſe debet paupertas & annihilatio ſui-ipfi 1s, id eſt omnium pravorum affectuum: cujusratio non alia eſt, quàm voluntas Dei, cui reluctari ne= C 4 ſas 4⁰⁶ Vita Chriſtianag fas eſt, & grande piaculum. Nec bater cœ- leſtis ſibi complacebit in illo, qui degenerat à moribus Filij ſui. Eam ob rem fac explores cor tuum, num ſit paratum ad afflictiones, egeſtatem & deſpe- ctum, & num talibus afficiatur. Quod ſi a- verſetur, & adverſus ea utatur calliditate & inanibus prætextibus ad excuſandas excuſatio- nes in peccatis, operoſum non erit arguere, ejusmodi cor occupari à natura & non gratia neque Spiritù Chriſti. Non rarò quidem ac- cidit, hominem Chriſtiormem, cum e6que unum Spiritum, ex ordinatione divina;, ſe. tum adire honorificum ac opulentum, ſed is manebit in illo tranquille & humiliter, quia ſic vult Deus, & nullo non tempore inclina- tum cor habebit ad centrum ſuum pauperem- JESuM, quéôdque datàâ oportunitate in effectu comprobabit. Erit indifferens omninò, ſeu ab amico ex improvidentia, ſeu ab inimico ex malitia à proſperitatibus mundi avocetur ad adverſitates. IIbi notandum venit; non eſſe eſſe tiale conſtitutivum Chriſtianæ vitæ actu- ale exercitium paupertatis, aut contemptus & c. Sed ſat eſſe promptum adea habere animum, ad ea patienter ferenda, caſu que à Deo immit⸗ tantur: imò paratus ſit ex amore Chriſti decu- plo pl ra maſa (ſi mala ſunt, quæ ad ſalutem animæ vVergunt) de manu Dei accipere, quò Hortius Deo colligetur & conformetur. Ad Pauper- ce⸗ Ner 4 mun Gee⸗ lue Clati⸗⸗ gnen, 1 n Gemr⸗ 1 Ne⸗ 4 , En 1, u ac⸗ elen Gen Nind N micod Elll4 lon ead⸗ Nus Uimnnn, immt. i⸗ interioris hominis, 47 Paupertatem violentam & coactam Deus non reſpicit, ſed internam ad eam inclinationem ponderat, quâmque ob pauperem ſtatum Sal-= vatoris amore proſequitur. Nec pauperem trſſe coactum adeò meritorium eſt „quàm divi- tem eſſe ſine cordis appoſitione ad dinlas. Adhæc paupertas contemptibilis à Deoô immiſ⸗ ſahihari animo à Deo acceptanda, quo Chriſtus induatur. Nam inter ea impedimenta, quæ cor noſtrum maximè à Deo elongant, terræque affigunt, cum primis numerantur divitiæ „ quarum vel amittendarum formido, vel acqui⸗= rendarum aut retinendarum ſolicitudo ita totum hominis animum occupat, ut nullum in eo divinæ bonitati Iocum relinquat. Non quidem in facultatibus crimen hæret nec ma⸗ Iæ ſunt divitiæ, ſed mala eſt carum cupiditas. Quare optimè admonet Pialmiſta dicens: Di⸗ vitiæ ſi affluant, nolite cor apponere. Nicolaus Tolentinas, audiens pro Con-⸗ cione explicari illamoannis ſententiam: No- lite diligere mundam, neque ea quæ in mun-= do ſunt, tranſit enim mundus & concupiſcen- tia ejus, ſubitò in alium virum mutatus, Ordi- nem mei Magni Patris Auguſtlini ingreſſus eſt⸗ Itaque dicere non pigeat: A te O Domine accepi omnia quæ habeo ac poſſideo intus & foris. IInde accepi, eò revertantur omnia a Tu eſto hæres ex aile omnium quæ habeo & poſſideo. 4 Vita Chriſtiana O quàm deſipmus, cùm parva crepundsa cælo, Pro puder 1 & fatuas plaris babemus epese Q08 0- Sα %0 9 5e⸗ Caput X. Chriſtus ſatisfacturus pro noſtris peccatis viam Crucis elegit, & idem nes facere oportet. ,o ſervis Dominus mornur, pro ſontibus inſons „ Pro ægrote Medicus, pro grege Paſtor obit. Pro populo Rex mactatur, pro milite Ductor, eréque opere ipſe Opiſex. proque homine ipſe Deus. Quid ſerrus, quid ſons, grotus grex populusque Quis miles, quidopus, quidyve hbomo ſol vet?! amet. Hriſtus ab æterno præordinatus erat à Pa- tre ſuo ad Paſſionem & contemptum,non alio fine quàm quò pro noſtris ſatisfaceret peccatis: neque dubitandum, quin omnes - amici Dei & electi ad Chriſtiformitatem or- dinati ſint, adeéque ut per crucem, paſſio- nem & vilipenſionem offenſo Deo pro deli- Gis & peccatis ſatisfaciant, ablatumque repa- rent honorem. Proinde qui ſe à cruce & hu= militate ſubducere conatur, deſerit viam ſa= lutis, & & contrario, qué plus aſſimilatur de- ſpicabili ſtatui Chriſti, eò plura ſigna præde- ſtinationis teſtatum faciunt animam illam à Deo electam eſſe ad cœleftem gloriam, cum capiti 4 a. n inl le nun le n ii ſEe Uun. Ulr e⸗ h⸗ uet,. N polke Kin ſe alt. t, ſee le; Al enil tumiil tbtudt CNen Nenm 0⁷ 40 ge leß⸗ ce h⸗ Vinn/ ilnut⸗ e M1 (n . li 7 interioris hominis. capiti prædeſtinatorum tanto magis aſſimile-= tur. Unde patienter cruciferos fortunato, & in delicijs hujus mundi vitam agentes omnium infortunatiſſimos facilè dixeris, & niſi quis petierit à Deo mortificari, dehonorari, humi- liari & cruciari, noverit ille ſe non habiturum Partem regni cum PHeo. Ea propter Chriſtiana anima roga Deum. ut te fallacias mundi dignoſcere & declinare edoceat, quò viam Dei ſecurè ambules, nilque pluris facias ac crucem & contemptum. Non deſidera requiem in creatura, ut æ- ternaliter requieſcas, non gaudia, ut in gter- num gaudeas; non tibi bene eſſe, ut perenni- ter tibi bene ſit; non proſperitates, ut in cœ- lo proſpereris; non honorem & gloriam;, ne à cœleſti excidas: non denique perituras de- ſidera divitias, ne unà cum iis pereas in æter- num. Deum juberis ſequi per cruces & tri⸗ bulationes; & non modò is laudandus, glo- zificandus & benedicendus in proſperitatibus 3 ſed & in omni adverſitate, idque ad mortem uſque præſtandum. “ððMð Quam ignominioſa diſcipulis, tam tri- ſtis Chriſto fuit, fuga illa, quâ Apoſtoli om- nes relico eo, jam judæorum manibus com- prehenſo turpiter fugerunt. Tantum verò hæc deſertio Salvatori noſtro dolorem attulit- ut de eo nonſemel in Sacra Scriptura conque- ſtus ſit. Contrà verò, eximiam laudem me- E6MU 4 4 Vita Chriſtiana rentur illæ mulieres, quæ ſecutæ fuerunt JE-= SIIM & bajulantem crucem comitabantut 5 plangentes & lamentantes eum „quarum éti- am lachrymæ Chriſto Domino non ingratæ fuerunt. Piæ hæ fœminæ Chriſtianam ani- mam docent, ut non modò Chriſtum usque ad nuptias in Cana Galilææ, ubi bonum vinum ex aqua factum fuit; vel in deſertum „ ubi pa- nes multiplicavit; aut montem Thabor in quo bonum bPetro videbatur eſſe; vel hortum candem Gethſemani, in quo ille dormicbat : ſed usque ad ipſum montem Calvariæ ſequa- tur. Maxima enim homini gloria eſt, cum Deo ambulare, Chriſtum indeſinenter ſequi & ejus veſtigia premere. Non deelines ergo, O anima mea, con: tuum in vanitates & in res nihili; ſed ſolida bona quibus anima paſcitur , toto corde por Cruces & afflictiones inquire. Non enim te divitiæ, non fumoſi honores „ non oblecta- menta mundi te facere poſſunt meliorem; ſed ſi ijs dele cteris, pejorem procul dubio effici- ent; Experto id crede Salomoni 5 qui poſt Re- galis ſolij ſublimitatem, poſt divitias longè maximas, honorem & famam toto orbe vul- Satiſſimam, omnesque voluptates & delicias, quibus humanum cor len poſſet, quaſi ex altiſſima cathedra quid de omnibus his ſenti- ret, ita proclamavitEccl cap. 1. Vanmitas a- aualum, & omniæ vanita. Quid habet beme 6 nſi Mer nnn Wi lai An Un lt unr ⸗ allin tunn di⸗ ingtte um n ue nian bie dot, Irna micke! e leſ⸗ , an er lefl 3, r. 4 ore N cſimn 4. len, l 4 ci othe⸗ long: be⸗ l⸗ geliciu⸗ Gu hieln⸗ imierioris hominis. 7 aimplius de univerſo labore ſuo, quo laborat ſulb ſole: Quare per Ironiam tandem ita concludit: I - tare ergo uvenis in adoleſcentiæ tua, & in bono ſit cor tuum in diebus iuventutis tuæ, & ambula in viuts cordis tui, & in intuitu oculorum tuorum: & ſito quod pro omnibus his adducet te Deus in iudi- cium. Auſer iram a corde tuo & amore malitianms *carne tus. Adoleſientis enm & voluptas pans Hunt. Eccl. cap. 11. „Caput XN. De quibusdam conditionibus, ad hoc ut anima tota & totaliter ſit Dei. . 1. Abomi hri peccata. Neque enim in hoe mundo anima quicquam aljud bene fe= cerit, niſi odiſſe & amare; amando De- um ſummum bonum ultimúmque finem; & Peccatum malum malorum ac infelicitatem omnium infelicitatum odio habendo. Amanti mhil difficile. Qui veraciter ſcit amare „de acili omnia perſiciet: quique novit artem pec- atum malorum maximum deteſtandi, in ſe ipſo Per opera pœnitentialia vindictam quæret quin etiam tali cum horrore averſabitur pecca- ca, ut mallet vivus ſubire ignem infernalem, ac vel unicum patrare peccatum. At Verò odi- um 4⁶ Vita Chriſfiana 3 am Chriſtianæz animæ non dudtaxat in peccæ ta ierti debet, ſed inſuper paſſiones, aut pra- vos motus animi » occaliones „» & quidquid incentivum pec ati eſie poteſt. Homo, qui ſervus eſt mundi „paſſionum & vitiorum, nunquam contentabitur, neque gaudium de= fœcatum habebit; imò frequentiſſimè hic in gertis infernalia tormenta deguſtabit. Non ita cum Philothea ſeu anima amante Deum, hæc enim ſimile quid non experitur. Jugum Chriſti ſuave eſt, plenum gratià, plenum ſo- lacio; ſuisque famulis Deus plus conſolationis latgitur in crucibus, quàm ſtultis mundi ama- toribus in voluptatibus & vanis eſt gaudiis. 2 Vel minimos etiam motus ſenſuum in-& exteriorum repugnantes rectæ rationi mnox in cunis ſuffocare. 3. Abnegare propriam voluntatem, & nonniſi conformiter voluntati Dei vivere, ut- quue ea dignoſeatur, implorare Spiritum §. qui præſto eſt omnibus imitatoribus Chriſti. n hac abnegatione propfiæ voluntatis totius perfectionis ſumma conſiſtit. Inde eſt uod complures poſtquam Deo vel 40 annis ervi⸗ ærunt & multa bona peregerant opera, in ex- tremis tam ſint remoti à vera perfectione⸗ qum erant in principio. Et quis dicere ſuf⸗ ſiciat quantum operæ & temporis plerique- miſere deſectu abnegationis propriæ volunta- tis abſumaint, qui non fibi tautum, verum e- tiamn nu ſe⸗ — ar. on 4 Re is 6 nſeco Au Pr gidnnid ONoz torun cne went . e Den 1. enun Colationn Udi an: en 2 1 WNenni FMVekei ittun Cni s tol . bis ens, 16 . leion Gece geiſe 1: Mbt⸗ u ( inteniopis hominiz, 4⁷ tiam aliis bonæ & ſanétæ vitæ & ummam at⸗ tigiſſe perfectionem videnture cum tamen in eodem verſentur graduunde inchoarunt. 4 Abnegare propriam judicium & cre- dere quod alii a Je nobiscum inchoarun opera majori perfectione peragant. 5. Aliis non gravate cedere, nilque ope- rari niſi ex obedientia aliorum. Quod opti= mum medium eſt tractu temporis pro morti⸗ ſicatione propriæ voluntatis. J — 6. Non ægrè ferre, quod noſtri defeétus propalentur; eò quod defectus latentes nihil boni imò plurimum maliin nobis operentur 5 at aperti plurimum boni, cum per cos ſic hu= miliemur. 7. In Spiritu annihilationis & humilita- tis coram Deo ſe ſiſtere Quod futurum, ubi nil aliud voluerimus, quâm quod vult Deus, cuncta ſubordinando beneplacito divino. 9. Nulli creaturæ velle placere, ſed ſoli Deo. Verbo & opere cæteris ſtimunlum ad-⸗ dere ad imitandum Chriſtum pro amplifica- tionegloriæ Dei animarumque ſalutis, Hæc Puncta ſi actualiter usque in finem vitæ per praxin inte comprobaveris, perſuaſum tibi habeas, quod in via (ut ita dicam) compre- henſor ſis futurus ac in naturam uaſi meta⸗ morphoſatus divinam, tibi quadrante illoPſal- mi, Ego dixi, Dij eſtis. Si nimirum pruden- ter: ſi diſeretè in præſcriptis te habueris. Vita Chriſtiana Q 5&α e e ges Caput XII. Homo Chriſtianus non quæret ſeipſum, veràùm omnia opera fiant ex intentione depuratâ ab amore ſervili. Uum amorem ſervilem & filialem ſola diſcernat Intentio, diſpiciendum eſt;, qualis hæc & qualis altera, ut filialiter in omnibus operari valeas. Ex tribus capi= tibus amor dignoſcitur ſervilis, quo homo ſe ipſum ſuumque intereſſe impenſius ſpectat, quàm beneplacitum Dei. — Fft primuùm quidein, cùm in fuga pec= catorum & exercitio virtutum, omnem ope-= ram & ſtudium eò principaliter collimat, quò evitet omne damnum, opprobria & confuſ= ſiones, pœnam, jacturam temporalium bono- rum, aut ne temporaliter pœnâ purgatorij⸗- uit æternaliter pœnâ gehennæ punistur, aut ideò declinet à malo exercedrtque opera vintu= oſa;, quò exinde proprium emolumemum» propriam laudem, honorem & reſpectum humanum, temporalia aut ſpiritualia bona, ſen=- ſibilem devotionem, internum ſolatium, re= velationes aut apparitiones & hujusmodi ſi= milia, tandémque æternam conſequatur glo⸗ tiam. In quious omnibus magis ſtudet pro- Prio commodo, quam beneplacito Dei. Eos ctiam in ſincgomne peccaminoſum fugit ma⸗ gnaqe en t e ſu n ſ. tla⸗ uo il, 6 Getet ban ſerſii en in d, nch⸗ Mom ee en e ned coM; o Gni r, 1Pin eſnum/ Heltu DOna interioris hominis. 49, gnique opera ſupererogationis præſtat, (pef- nit mundum, carnem & diabolum, omnss amicos & cognatos, magna factitat opera pœ- nitentialia, aut etiam Keligioni rigidiſſimæ intra quatuor muros ſe ſe mancipat, Regulam & Statuta exactiſſime ſervat, inediâ macerat- corpus ſęvitque in illud, ut cruore diflluat. Ecquis hæc modèò enumerata opera omni sommendatione digniſſima non pronuntiaret? Etecquis faliter operantem Angelum non di- ceret incarnatum? Aſt toto cœlo fallitur, fal- litur, eò quod ejusmodi opera fundentur in a- more ſervili & proprio. 4 Deinde, ſi omnem ſpem in excellentia & copia ſuorum operum reponens, illa quad- antenus ſibi arrogat 3 cum tamen quidquid nobilitatis, quidquid excellentiæ;, quidquid denmum valoris in bonis operibus relucet, to- tum Deo acceptum referendum & tranſeri= bendum ſit. Quo fit, ut in ſuperbiam elatus ſibi complaceat & vanè glorietur, ambulet in mirabilibus ſuper ſe, putetque ſe aliquid eſſe , cum nihil ſit. Quod ſi quandam ſenſualitatem & ſu avitatem in devotione invenerit, ampluus & amplius indulcorari appetit, & ſic recidit in ſpiritualem avaritiam, ldqj ex vana complacen- tia ſui ipſius. Idem quoque ſic vanè ſibi com- placem, emendicare ſolet ſua gaudia à creatu-= ris, à ſuis jactabundis verbis & cogitationi- bus. Po⸗ 50 Vita Cbriſtiana Poſtremò, ex hoc etiam venitur in co- gnitionem amoris ſervilis, rl chtstiinn ita affectus, ut niſi quis pro compenſa operum- ſuorum, mercede temporali vel æternâ; ſen- ſibili gratiâ, dulcedine, vel intrinſecàâ con- ſolatione, futuràâque cœli glorid potiturus eſ⸗ ſet, protinus à ſetvitio Dei deſiſteret. Talis ejusmodi amore operans in malo ſtatu verſa- tur, utpote donis Dei ad ſuam damnationem abutens.⸗ ty oppoſito verò Filialis amor in hoc conſiſtit, eoque ſolum tendit, ut omnia mala declinentur, bonaque peragantur, utque ani- ma Deum cognoſcat, Deo placeat, Deum laudet, Deo regratietur, Deum honorificet, Dei denique beneplacitum adimpleat. Vicu- jus intentionis, cuncta quæ declinantur mala bonaque perficiuntur, fiunt meritoria & Deo asccepta. Sed cur? ideò nempe; quod præ- dictus amor non ſe. ſed ſummum bonum quæ- rat, ratione infinitæ bonitatis ſupra omnia a- mabile & amandum. Ad majorem evidentiam ſciendum tres gradus bonæ Intentionis diſtingui poſſe. Pri- mus gradus eſtIntentio recta. Secũdus eſt Inten- tio ſimplex. Tertius gradus eſt Intentio Dei= formis. Recta verdque Intentio in omnibus bene agit, mala refugit principaliter propter Deum ad illi placendum 3 & ſic intentiona- aui nulla conturbat adyerſitas, temporalia de- “W ſpicit. ð bſfe nini gi in cr ſum in Nenun ,e d l ſetk obenn i nia le . Deve üret 1 ie nd 1 win⸗ nge Mnnu! un 1s ſe⸗ 1 ſtlorer oms⸗ one o id⸗ n untenioris hominis. 51 ſpicit, ſe erigit ad cœ eſtia; ac ſe ſubijeit vo= luntati divinæz. Quantumvis hæc intentio per omhia recta ſit »non equidem ſufficiens ad perfectionem propter defectum ſimplicita- tis , eò quod conſiſtat in vita activa, & circa multa externa ſit occupata, quæ cor & animum diſtrahunt, omnigenas imagines terrenas im- primunt, & non ſinunt, quempiam pertinge- re ad ſublimem, eminentem amoroſam con- templationem (quæ requirit omnem abſtra- tionem 4 creaturis) in qua conſiſtit altiſſima Rujus vitæ perfectio. Sin autem intendens ecte, togitationes incidentes aut peregrinas imagines beneficio Intemionis ſimplicis, (de qua ſtatim acturi) mox excutere nôrit, neu= tiquam officere poſſunt, nec obſtabuat illæ terrenæ cogitationes, (quæ firmiter non im- primuntur, & non tam ſum per modum per- manentis quàm tranſæuntis) tendentiæ ad per-= fectionem altiſſimam. Sanè qui per charita- tis officia & opera foras ad proximos ita ſe re- cipitgy ut tamen per ſimplicem intentionem ſervet ſui introverſionem, & unitatem in Deo; longè excellentior & Deo vicinior ſimilior- que Deo, quim ille qui ſoli contemplationi Vacat absque ſui extroverſione per charitatis Officia. Secundus gradus eſt Intentio ſimplex, quæ nimirum Dedò magis eſt immediata, & odore ſfinis increati dulcius allecta; éſtque contem- D 2 plati⸗= 2 Vita Chriſtiana plativorum (ſicut Intentio Recta eſt activo⸗ rum) procedens experimentaliter ex affectiva voluntate. Experimentalis enim odor ultimi Einis alia cuncta poſtponit, nec intentionem⸗ in aliquo quieſcere ſinit, ſed eam ultimo ſuo Gni velut ſuo centro quantum poteſt immedia- atè unit. Hæc eſt autem differentia inter Intentio- nem Rectam & ſimplicenm, quod exercitium- prioris magis ſit externum in exterioribus vir- tuoſis operibus, quàm internum tendens in⸗ Deum, quamvis propter eum omnia faciat. Idcirco in corde ipſius magis ſunt impreſſæ i⸗= magines operum quàm Deus propter quem- omnia facit. . Intentio verèò ſimplex quærit etiam in ex- terioribus operibus ſimplicitatem cordis, putà habere ſemper, ſine imaginatione operum - ſimplicem amoroſum influxum in Deum, fu- praomnem multiplicitatem- diſtractionem, & inquietudinem En habes ſecundum gradum. Hæc tamen Intentio necdum omnino pura- eſt, niſi purificetur er Intentionem Deificatam, quia non tota Dei eſt, ſed aliquid de proprio, admixtũ retinet, nempe renitentiam venialiter culpabilem, cum à Dee animæ ſubtrahuntur- interna ſolatia, internæ ſuavitates „ aut cum Immittuntur internæ cruces. Ex quo vides-» quèd cùm ſimplici hac intentione ſtet aliqualis adhæſio ad creaturam graviter verò non repre⸗= kenſibilise . AIixr. 7 l U Nn 1e Ciro⸗ ſecten lhimi oetn, on melr interioris hominis. IIt igitur omninè purgefur & depuretur non modèò ab exterioribus ſed etiam interiori= bus, animque totaliter transferatur in Deum, accedat oportet Intentio Deiſicata ſeu Deifor= mis, quâ anima ſine ullo nævo, ab in-& ex= terioribus craturis abſtracta tota & totaliter- transfertur in Deum. Sed unde adeò valida abſtractio ab in-& exterioribus? Reſpondetur eam oriri ab intro= verſione, per quam ſfit, ut ratio ſuperior om-= ninò & intenſiſſimè, cogitatione nempè defi- Xà in præſentiam Dei in fundo animęg ſpecia- lIiter exiſtentis, exteriorum, quin & ſui ipſius prorsus obliviſcatur. Quapropter Intentio hæc Deiſicata pro=- priè eſt Beatorum in gloria, & elicitur à vo-⸗ luntate affe Ca Deifermiter. Quidam tamen- in ſtatu viæ intantum amore inebriantur in- Spiritu, ut totis præcordijs intentionem hanc attingere cupiant, & allaborare non ceflent„ quò in hac lachrymarum valle felicem hanc Deificationem ſeu Deiformitatem aſſequi me- reantur, de qua dicit S. Bernardus Lib. de dilig. Deum. Deificatio, id eſt amor vel intentio hominem Peificans ſeu Deiformem faciens- nihil relinquit in voluntate admixtum vel pro- prium: ſedtotum per intentionem dirigit in- Deum. O pura, inquit, & Deifica intentio voluntatis! eò certè Deificatior & purior, quoò in ca de proprio jam nihil admixtum relinqui- D 32 tur: 74 Vita Chriſtiana tur: eò ſuavior & dulcior, quo totum divinum eſt quod ſentitur. Sic enim aſfici eſt Deificari: 4 au⸗ Deificatio ſuam perfectionem conſequi= ur in futura vita, ubt omnem in Sanctis hu- manam affectionem quodam ineffabili modo, neceſſe erit à ſemetipſa liqueſcere & deſicere, ac in Dei penitus voluntatem transformari. Alio- quin quomodo Deus erit ommia in omnibus, ſi in homine aliquid de homine ſupererit? vide Cap. 42. Caput XIII. In quo ſita ſit Mortificatio, & quantoperè ea nobis neceſſaria. Ommunis cſt Philoſophorum ſententia, Amedium in rebus naturalibus participare de ſuis extremis Exemplum eſſe po- teſt vernum tempus, quod cuùm fit medium inter hyemem & æſtatem, ab hac calorem, ab illa verò frigus accipit, unde ea temperies eſ- ficitur, quæ temporis hujus eſt propria. Idem videre eſt in aurora, quæ cum ſit media inter- noctem & diem, ut deſitio illius hujus verò principium, habet aliquid de obſcuritate no= Ctis, & claritate diei, ita ut lumine quidem inaurata, adum brata autem tenebris appareat s & quia propriè nox appellari non poteſt, cum habeat aliquid lucis, neque etiam dies, quia aliquid nnum neris ll⸗ noh etent c e inter ioris homènis 759 diquid adhuc tenebrarum manct, communites Auroræ vocatur. Ma dicendum de homine, qui cùm ſit a Deo conſtitutus tanquam medius in- ter naturam Angelorum & brutorum, quia- eſt Angelis inferior, ſuperior verò brutis, fit, ut tanquam medius inter duas illas naturas, de utraque participet, id quod liquidò conſtat. Quod enim ad animam attinet, habet eſſe An- gelicum, cuùm ſit Spiritualis, immortalis, in- telle ctualis: ratione autem corporis, habet ali- quid de brutis, cùm ſit corruptibilis, ſenſua- lis, carnalis, atque ex his duabus partibus quaſi contraris, vinculo tamen naturali conſocia- tis reſultat hoc compoſitum: Homo. Et quia ſecundum ordinem juſtitiæ naturalis & Boliticæ, quicunque conditione & gradu in- ferior eſt, ſubje ctus eſſe debet, & ſubordinatus iis:, qui in Republica ſunt poteſtate & gradu ſuperiores, ut D. Apoſtolus Paulus monet: cùm dicit: Omnis ænima poteſtatibus ſublimioni- Sus ſubdita ſit. Rom. 13. Scequitur manifeſtè, carnem & ſenſus in homine utpotè gradu & conditione inferiores 2 ex vi juſtitiæ ſubordi- natos & ſubje ctos eſſe debere rationi ſeu Spiri- tui ut ſuperiori: At verò quia in homine propter ſensus rebellionem, concinnus hic Ordo ſubverſus, cùmque quotidianàâ conſtet experientià, quomodo ſenſus & caro ſæpenu- merò adverſus Spiritum & rationem inſurgen- tes, eam inquietent & bella acerrima moveant; D 4 neceſ- 792 Vira Chriſtiana neceſſarium planè eſt, quò tam grave hoc in- con modum homo, conveniente aliquà indu- ſtrià & arte amoliatur & emendet. In hunc finem mortificatiomis exercitium ſapienter in- ſtitutum eſt, cujus officium eſt, carnem ſen- sumque rationi, rationem Spiritui, & Spiri⸗ tum Deo, tanquam legitimo utriusque Domi- no ſubijcere. Hæc mortificatio eſt funda- mentum vitæ Chriſtianæ, fine qua nemo ad perfecttonem Chriſtianam pertingere poterit. Heæc eſt non modô initium profectus; ſed & illius beneficto anima omdes perfectionis gra- dus aſcendit. Hæc eſt imitatio Chriſti veriſ- ſima. Complures etiam Religioſi multa & grandia licet opera agant , & virtutum aſſu- mant exercitia, pene fruſtrà tamen iſta agere videntur; quandoquidem ſperatam & deſide- ratam non aſſequantur perfectionem, ſdque nonniſi ob mortificationis defectum. Hæc mortificatio maximam dat orationi efficaciam im petrandi, ubi cum ipſa conjungitur. Ve⸗ riim quidem eſt nullum propè eile donum ad perfectionem pertinens, ad quod oratio non diſponat: hæc autem ſine mortificatione vix quidquam valet Simul aſcendit fumus mor- tiſicationis & orationis, quia alter ab altero fulcitur, ita ut neuter per ſe poſſit aſcendere vel Deo placerc. Omnes Sancti, omnes perfecti Viri nunquam citra magnam mortiſicatiie . 5 E — 1. n. elle E. Grin Donn⸗ 4 . interioris honiinis. V ad magnum orationis donum aſcenderunt, ideoq temeritatis nos arguendi eiſemus, ſi non mortificantes nos ipſos, vellemus donum or tionis obtinere. Veram mortificationem, (eq i ur illuminatio, & hanc unio divina. Nunquam autem omittenda eſt mortifi⸗ catio, cum nunquam extinguatur ſomes pec- Catiz ſed jugiter proſequenda;, usque dum di= cat Spiritus ut requieſcamus à laboribus no= ſtris. . Cereus, qui farò emungitar, laboriosè & quaſi dormiendo ardet; quin & nonnun- qu m extinguitur: non ſecus accidit in im= mortificatis, Et qui ſe putat absque aſſidua m Ortiſicatione virtutes acquirere, errat: & qui afuduæ mortificationis obliviſcitur, virtutes nec in inſimo gradu acquiret. Nec ſatis eſt ad virtutes acquirendas eam exercere mortifi= cationem, quâmala & virtuti contraria deſeri= mus, niſi eam quæ bonis etiam actionibus li- cet difficilioribus inſiſtit, amplectamur. Verum in mortificatione diſcretè proce- dendum eſt & non immoderatè Caro mortifi- Canda; etemim taliter ſic ſe mortificantes non rarò poſtmodum & ſibi ipſis inutiles Deo paruùm accepti, aliisque multùm oneroſi ſunt, D 5 Capat 282 pitæ Chriſtiana Caput XII. De mortificatione vanarum & noxiarum cogitationum. Qi homo perſæpè variis inanibus ſeu otioſis oneretur cogitationibus, quæ ob- ſtant quò minus homo pervenire poſſit àd veram unionem cum Deo, ſedulò ſtudebit cas cognoſcere, cognitas mortificare & à ſe⸗ zeijcere, hâcque ratione quærere ſimplicem cordis tranquillitatem, quæ maximè nutrit amoroſum in Deum influxum, qui per ſimpli= citatem cordis, id eſt non habens amorem ad- mixtum amori creaturarum, longé facilius invenitur. Porrò impoſſibile eſt ejusmodi amorem reperiri poſſe in illis quorum cor di= viſum eſt, qui nempè multiplicibus vanis imò chymericis cogitationibus implicantur, neque easdem à ſe amoliri laborant per appoſitionem utilium bonarumque cogitationum, quæ cor igne amoris divim ſuccendunt; omnemque tollunt acediam. 3 Cogitationes autem progreſſui in virtu- tibus obſtantes & cor inquietantes ne poſſit anOrosè ſuſpirare ad Deum ſummum bonum, triplicis ſunt generis. . Primum ſunt vanæ ſeu otioſæ, non ta- men peccaminoſæ, ad quas homo non aflici= Akckut :, bule l⸗ e ſtaldi. K10 nplen mns Cnn len ſuohil sid l Miilmt ,en iogett ue (0l vinge av⸗ oent 1N . u, interioris hominis. 59 cur, suntque adinſtar avis transvolantis, quæ ſ. h. poteſt ſuper caput alicujus merdare, aſt non nidificare. Deinde ſunt cogitationes noxiæ, quæ cum deleckatione ſenfuali intro admittuntur-: ut ſi cuipiam incidant cog itationes de perſonis, antehae carnaliter cognitis, aut de operibus verbisve, quibus Deus ab ipfo offenſus. Hæ cogitationes tametſi nonnunquam ad conſen- ſum peccati mortalis non perveniane; equi⸗= dem cor maculant, Spiritum S. contriſtant; & ingens animæ damnum inferunt. Si verò ſſtiusmodi cogitationes viriliter reprimantur, & hoc non obſtante ab ijsdem quis torqueatur, ſunt homini oceaſio interni ſpiritualis Marty- rij: majorisq; meriti, niſi detur iis cauſa per im- mortiſicationem ſenſualitatis aut defectum fer- voris. Enimverèò tam iſtæ quàm priores co- gitationes non rarò ex noſtra oriuntur incuria & immortificatione, cum cor noſtrum non ſtudemus ad ſanctas cogitationes , etiam vi quâdam cogere, ſed illud ad ſuperſlua & noxia amutinnd evagari, non curantes tempus muuosè impenderc. Multi malunt pravis cogitationibus conſentire, quàm tentationi= dus moleſtari, perſimiles cuidam fatuo, qui dum mucis valde infeſtaretur, domum pro-= priam exuſſit, ut muſcas pariter exareret 3 ſic multi dum muſcas tentationis ſaſtinere nolunt, Ene luxuriæ ſe exuri permittunt, cXεααα , 4 polt 60 Vita Chriſtiana . poſtmodum æternaliter. Tu quisquis es, ubi occurrerint malæ cogit tiones corde tenus dicito: O anima mea ubi es? Nunquid in conſpectu Dei mei? Non eſt infrequens Deum ſpiritualium conſolationum donum, ac ſenſibilis devotio- nis homini ſubtrahere, quæ ſubtractio & pri= vatio Acediam ſeu faſtidium rerum ſpirituali- um generat, ad quod diſcutiendum ſolatium quæritat in vaniloquiis » in cachinnis &. Ideoque dum ſe vult introvertere, cor innu- meris vanis cogitationibus invenit o ieratum, quæ profectum diſſipant. Aſt nequicquam ſolamen quæritur in creatura. Poſtremò dantur cogitationes, quæ de ſe quidem licitæ, ſed cor inquietant diſtrahunt- ne, uti ſunt de temporali aut ſpirituali cur4 licitâ, & ejusmodi reperire eſt in plus æquo ſollicitis de temporalibus, & in iis qui ſunt pu- Killanimes & præter modum anxij in rebus conſcientiæ : Aut ſunt illæ cogitationes de coœleſtibus & æternis, quales reperiuntur in ijs qui myſteria Dei æternæque vitæ curioſius Tertirarantun; quique excellentis & ſubtilis unt ingenij ægrius aliis has cogitationes peſ- ſundare poſſunt, & nihilominus peſſundandæ ſunt, cuùm cordis quietem impediant, quæ eſt mater amoroſiflſimorum affectuum erga De- ums deſiderantem cor quietùm: ſimplex, pu- ram. Siquidem Deus non aliud cor inhabi- tarée 14 K Vl c cene Eie Ing. 11 e e Eteliat il i Ftulir. Cerol⸗ hinu Ceum luis N r Uelarit. Uieguu le le⸗ ali, Nus eß unt⸗ in i⸗ Gotet4 untur ntolt ſtel Oes hndo . 4 Ner; 1 4 adr lae zuterioris hominis, 6 tare ſolet, niſi quod defœcatum ab omnibus vanitatibus & impuritatibus, nec non quòd puriſfſimo amore impletum eſt. Sed quà ra- tione, amabo, obtinebitur cor tale? Non alis profectò, quàm per imaginationem veræ ima- ginis JEsu iu cruce pendentis acſi etiamnum tu- is oculis obijceretur, cum amoroſo deſiderio ipſum imitandi. Hanc imaginem port abis in homine exteriori ſic ut dictum eſt, eam tibi repræſentando; portabis pariter in homine in- teriori, per veracem impreſſionem ejusdem in corde per conſiderationem ſuæ abyſſalis humi- litatis, abjectionis, patientiæ, manſuetudiniss & omnium aliarum abyflalium virtutume Hanc imaginem homo Chriſtianus in omni loco, in omni hora, in omni verbo, in omni opere, in omni occupatione & tentatione, in- tus ac foris, in proſperis ac adyerſis , oculis ſuis mentis objectam circumferet Si come-= dit, intinget ſingulas bucce las panis in vulne- ra ejus. Si bibit, cogitet potum quem in cru= ce potavit. Si vadit dormiturus; cogitet le=- Rum crucis, & reclinet caput ſuum ſuper cer- vical ſpineæ coronæ. Si gradus aſccndit res cogitet quàm dolorosè montem Calvariæ al⸗ cenderit. Et ſic diſcurrendum de reliquis a-= Gtionibus & exercitiis, quibus ſalutariter ade jungi poteſt affectus compaſſionis , Imitatioæ= nis, gratiarumque actionis. Oculis ſuis pariter interior homo obij ie 1Ie 62 Vita Chriſtiana« imaginem inhnitæ charitatis ejus, quâ omnia creavit. redemit genus humanum relinquens poſt ſe Ideam omnium virtuůtum, quâ Sacra- mentainſtituit, quâ in Sacratiſſimo Sacramen- t0 Altaris ſe in cibum & potum animarum dedit; quâ denique poſt toleratos incffabiles dolores in ara Crucis pro ſalute humani gene= ris exſpiravit. =ð Eatenus omnes cogitationes in affe Cio⸗ nes tranſibunt, & cognitio præfatorum in a- morem perfectum. Qui amor nedum mor= tificationem omnium vanarum & otioſarum cogitationum; ſed etiam omnium creatura- rum, quin & perfectiſſimam animæ cum Deo ſummo bono unionem operabitur. Caput XV. De mortificatione Philautiæ, ſeu amore ſui-ipſius. Tradicitus & à fundamentis ipſis, rem exordiamur, ante omnia. . Supponendum eſt primò, in homi= ne eſſe Spiritum & rationem, corpus; vires concupiſcibiles ac ſenſaalitates. A nonnullis Spiritus & ratio veniunt nomine ſuperioris hominis, & corpus inferioris. Paucis ela- Fiùs dixeris, duas eſſe in homine partes pri- marias, quarum unam Theologi ſuperioremn . “= ale- gomn loalenn Adatr tünten⸗ Mlinuntn Uekirht ulge⸗ 1 l⸗ und füm m otiolin ctenl⸗ Gumb interioris bomims. 6 7V alteram inferiorem nuncupant; ſive terminis adhuc notioribus, Rationem & Appetitum ſenſitivuum Homo ſuperior continet in ſe Rationem, Memoriam, & voluntatem; homo inferior ſenſus interiores, & vires concupiſci= biles unà cum 11. Paſſionibus; uti etiam ſ⸗ Senſus corporis. Jam verò ante lapſum protoplaſtorum, in beato illo innocentiæ & juſtitiæ originariæ ſtatu; in quo Deus hominem condiderat, in- ferior illa pars ſuperiori: Rationi ſcilicet Ap= petitus, tanquam res ignobilis nobiliori, & quaſi ancilla naturalis Dominæ ſuæ perfectiſſi- mè ſubijciebatur Nam ſecit Deus hominem re- dlum. Eccl. 7. Non verò inordinatum, quales modèò ſumus. Tunc quippè, citra ullam dif- ficultatem, repu nantiam, contradictionemve; ſed magnàâ cum facilitate & ſuavitate, appetſtus Rationi, tanquam Dominæ morem gerebat, & ratio ſubijciebatur Deo. Adhæc tunc appe- titus ſenſitivus rationi adeò parebat, ut nullus ab eo motus, nulla carnalis tentatio poſſet 'ex= ſurgere, niſi homine liberè in hoc conſentien- te & volente. Verùm poſtquam primi parentes neſtri mandatum Dei ex Spiritu ſuperbiæ prævaricati ſunt „& rebellarunt adverſus voluntatem Dei, invexit hæc rebellio iliadem malorum in uni= verſum mundum. Nam Adamus tota cum ſua poſteritate amiſit juſtitiam originalem, vir- tute 9 64 Vita Chriſtianag tute cuius corpus Spiritui, & Spiritus Domi⸗ no Deo ſuo deſpoticèê ſubiciebatur. Sed E⸗ heu modò omnes filij Evæ in hac lachryma-= rum valle gementes & flentes ſentiunt in ſe carnis concupiſcentiam adversus Spiritum, Spiritus adversus carnem, & mille millenas affectiones ad invicem pugnantes. Inde tan- tus torpor ad virtutes, & inelinationes ad om- nis generis mala. Inde homo ob brutales cu- piditates brutis ſimilis factus. Inde omnes quotquot ab Adamo deſcendunt, naſcuntur- filii iræ. Inde homo vulneratus in corpore & anima: intellectus enim ad res divinas in- telligendas fuit obſcuratus, liberum arbitrium debilitatum „ voluntas ad bonum faciendum reddita infirma; appetitus verò ad malum pa- trandum validus & effrenis- Vin cauſam? peccarunt omnes in primo homine. Nam qu ratione, ſi perſtitilſet in obſervantia mandati Dei, omnes ejus poſteri nati fuiſſent in juſtitia originali, eâ omnes ceu membra Adami ipſo peccante peccàrunt; non quidem per onaliter, ſed in radice, in capite; in fundamento. . “ Hoc peccatum dicitur peccatum mundi, ad quod tollendum omninò neceſſarium erat „ ut veniret Agnus Dei qui tolleret peccata- muandi; qui tametſi id ſuo modo ſuſtulerit , nihilominus cuncti in nativitate labem comtra- hunt originalem, non aliter remittendam niſ Pet b hom lhnn Uim al Prnun lle len eſ DnesA buulae- nde ( Nalou CN.α livinus cbierin 1 Pekenls natdts des ap eltlui as Hannssl Aune Mno tumone runne, et eic interisris hominis. 65 Der Sacrum Baptiſma remanente fomite pec= Cati. Omnis origo mali proceſſit ab arbore mali: Malus mala tulit, mala tulére malum. Secundò ſupponendum Fomitem peccati originalis radicem efle pravarum inclinatio= num & appetitüs contrà rationem Deumque rebellionis. Hanc pravam inclinationem-= non immeritèò dixeris inſtrumentum diaboli; quo miſerandum in modum hominem præ- cipitem agit in omnigena peccata, mortalia & venialia, quin & in peccata, præſertim muta quæ calamus ſcribere exhorreſcit. Tertio ſupponendum quod inferior pars hominis ſub ſe comprehendat binos Appetitus: unum ſub nomine Appetitus concupi cibilis., & alterum iraſcibilis. Hi appetitus ſtruunt, inſidias rationi, quærendo dominatum, idque per actus ſuos, quos appellant Paſſiones, in- de deſumptâ Etymologiâ, quod per illas po=⸗ tentia corporali quâdam immutatione alteretur & quaſi patiatur: quia verò ſubinde rectam ra- tionem turbare tenebrasque offundere ſolent. pPerturbationes etiam dicuntur. Cenſentur- numero 11. Quarum ſex reſident in poten- tia concupiſcibili, nempe Amor, deſiaerium ſeu voncupiſcentis, odium, ſuga ſeu abominatio mals, deledtatie, quæ & gaudinm nuncupatur, doley pvel Iriſtit«s, Quinque reliquæ ſunt in Iralcibili. Videlicet ſpes & deſperatio, sudacis & timor, X 66 Vita Chriſtiana irn denique »qui & indignatio Zelisque dicitut. Oriuntur hæ paſſiones ſeu perturbationes cum ex objecto aliquo bono, tum ex malo per ima- ginationem præſentato. Res enim bona ob- jecta, proritat animum, attrahit & inclinat ad ſe: læc propenſio amor dicitur. Quod ſi il- licò non obtineatur, incitat appetitum ad il- lam procurandam: hoc eit deſiderium. Quam- ſi obtineat, efficit in anima quietem & pacemꝭ & dicitur delectatio ſeu gaudium, quod eſt animi lætitia ob præſentiam bom poſſeſſi⸗ Eundem ex oppoſito effectum gignit res mala appetitui propoſita per imaginationem: & primô quidem averſionem, quà conatur- cam à ſe removere; & dicitur odium. Scqui- tur deinde ftudium rem illam pro ellendi 3 &£ dicitur fuga ſeu abominatio mali. Qos ſi ma- lum adhæreſcat, nec poſſit repellere, naſcitur- dolor & triſtitis. Quod ſi bonum appetitui objectum arduum ſit, ſed ita conceptum, ut obtineri queat; efficiet in potentia iraſcibili ſpem illud conſequendi: contra verò deſperatio- nem , ſi concipiatur quaſi obtineri nequeat- Rurſum ſi appetitui malum obijciatur, quod ægrè depelli poſſit, & nihilominus homo con- ſidat ſe depulſurum naſcitur audacia in appeti-= tu: ſin minus, timor. Si verò malum ſit re ipsà velimaginariè præſens 5 furrigit ſe re contra malum, malique auctores, & tum illude. tum hos tollere nititur medio. kyi⸗ 4; nibe⸗ non nim Ec coe kcie Aii Munn Luio Kiine u KKi Iation Gumn rin ilie Cl Nl UN 4 Nello uſe nue klt 4 hins nscun lopen⸗ ndol bnllntt tunct n,Cn oleſut „ 2 gione! aationt con. Aeachi Woſ⸗ nli⸗ ehti iian R tegte⸗ It, lono interioris hominis. 6677 Quantum hæ paſſiones ſeu perturbatio-= nes no ceant animæ quieti & tranquillitati, quæ ad virtutem capeſſendam apprime neceſſaria eſt; quantum & ſanitati corporis; adeò om- nibus notum eſt, ut hæc veritas probatione non indigeat. Toti enim compoſito, animæ nimirum & corpori, ac ejus organis inſunt 5 & cum ſæviunt, vires tam corporis quàm ani- mæexhauriunt ac fatigant incredibiliter, uno codemque telo ſimul corpus & animam con-= ficientes. 4. Supponendum, quod ratione prava- rum inclinationum inferioris hominis conti- nuum ſit bellum inteſtinum adversus Spiritum & rationem. Proinde Spiritus eſt partem in- feriorem ſupplantare, ſibique ſubjectare; quin etiam radicitus eradicare. Inſuper Chriſtiano incumbit, hanc non modéô ſecundùm ductum rationis naturalis ducere ,verum etiam ſecun-= dum ordinationem Dei ordinare: quoniam ea pars inferior eſt ſcaturigo ſeu fons omnis mali, & unica cauſa ruinæ hominis, indéque vafer diabolus & iniquitas ſuas vires & robur obti= nent. 6. Supponendum evidens eſſe argumen- tum filiorum Dei, ubi carnem „ pravas pro- Penſiones, pravos motus, & quidquid demum mali eſt rationi ſubjectarint rationémque Spi- ritui Dei: ex adverlo ſignum filiorum diaboli eſt, ubi carnaliter viyunt „ ac in conſortium E 2 Per⸗ 69 Vita Chbriſtiana pertrahunt ipſam rationem. Et in hoc diſcer= Runtur carnales homines, ſeu potius beſtiæ moribus, à Spiritualibus, amatores mundi à filiis Dei, quod illi eant poſt ſua deſideria & concupiſcentias 3ͦ hi vero obſequantur rationi & Spiritui Dei. 6. Supponendum. Tum veraciter dici poſſeSpiritum prædominari parti inferieri ho- minis, ſi (quod honeſtatem & compoſitio- nem ex-& interiorem concernit] in conver= ſatione modeſtus, gravis, humilis, manſuetus, affabilis & quietus ſit; adeò ut modeſtiam ac honeſtatem ortam à devotione interiori, quan- tum permittit humana fragilitas „ nunquam non extrà conſervet & demonſtret. Item ſi corpori omnia oblectamenta & blandimenta, imò omnia molliuſcula ſubtrahat, & id ipſum duris exerciti's eicuret, modò velit deguſtare gaudium internum Spiritus; quia ſcriptum e Jobi cap 28. Sapientiæ ubi invenitur? non inveni- tur in terra ſuaviter viventum. Qui militant ſub vexillo Chriſti, debent carnem cum con- cupiſcentiis crucifigere: Huc quoque refe⸗ renda mortificatio ſenſuum exteriorum ; perf hos enim corporis ſenſus quaſi per feneſtras mors ingredi ſolet. Hanc ſubſequitur morti⸗ ficatio partis rationalis, nempe intelle ctus, me=- moriæ & voluntatis, ad quam reducenda mor- tificatio linguæ ,à qua dependet vita & mors»„ prout Sapiens ait Prov. C. 19. Nam ſilentium , cuſt os e ſer⸗ s Mie Inndi4 crinke r ahi eleli fatite Cgit⸗ ⸗ nunſten AAam Utl, guit Agzent lun! dimene d gl iynud Ntine⸗ Uni⸗ mn ) Um 8 rſ ur id⸗ leln anlint interloris hominis. 69 cuſtos eſt devotionis, innocentiæ, verecuns diæ, caſtimoniæ & ſerenitatis conſcientiæ. Equidem nulli aliquid interroganti reſponſum neges, ſed humaniſſimè & benigniſſimè re- ſpondeas, idque voce humili, & utere in ver- bis tuis brevitate & apoſiopeſi, non modò ſu= Perflua præſcindendo, ſed etiam aliqua inter- dum quæ ad animi ſenſum rectè explicandum neceſſaria videntur, omittendo. Jam verò Chriſtians anima, ſi quæ in hoc capite modò dicta probèe intellexeris, quid ve- lim pariter intelliges. Nimirum non eſſe vi- vendum ſecunduùm carnem & ſenſualitatem ſed amorem ſui inordinatum mortiſicandum quod fiet, ſi non parueris parti inferiori, vide- licet, ſi non quæſiveris vanam gloriam, non- humanum favorem, non ſolatia & contente- menta tuæ naturæ, non carnales voluptates, non delicias mundi, non voluptates in cibo & potu, non luſus & ſpatiamenta, ac quidquid tandem corpori & ſenſibus placet. Horum enim omnium amor fundatur in amore pro- Prio ſeu ſui ipſius. Qrantiſper verò in his ti- bi placueris, néris pro certote laborare mor- bo philautiæ, ſive in te dominari amorem tui ipſius , qui à poſteriori non temere demon- ſtratur, ubi appetuntur divitiæ aut honores hu- jus mundi, aut voluptates carnis. Nomine honoris & divitiarum indicantur ſumm: of- ſicia, Dominia, Baronatus, grandis pomp 6 Vita Ghbriſtiana grandis reſpectus, numeroſus famulatus. Item ubi appetuntur commoditates corporis, bona mobilia & immobilia, ſuperflui anni cenſus, & turpe lucrum. Item oculi inordinate aman- tium in exquiſitis variis coloribus, in variis ſtructuris, viridarijs » comœdijs, auro, argen- co & ſimilibus ſupra modum recreantur; au- res eorum amabili concentu muſices, aut ſono muſicalium inſtrumentorum delectantur s aut ſi auſcultent lepidas hiſtorias, obſoœna verba & opera. . Odoratus Philantorum recreatur ſingu⸗ lariter balſamo aromatizante, floribusque o= doriferis. Guſtus delicateſſis & generoſo vi= no. Tactus attactu rerum mollium, vel ſi in molli anſere cubet, aut mollibus veſtiatur- Denique memoria talium impensè gaudet in recogitatione libidinis exereitæ. Ratio cu-⸗ rioſa & ad ſe minimé pertinentia ſpeculatur. Voluntas non ad Deum. ſed ad corpus & ad ſe ipſam dirigitur, neque Spiritui & Deo ſed carni per omnia obſequitur. Nunc inordinatum tui amorem vivis co- loribus depictum habes. Non eſt poſſibile ut amor tui & Dei conſocientur. Audi Chri- ſtum Matth cap. 6. Nemo poteſt duebus Do- minis ſervire. Ubi amatur caro, non amatur Deus. Si Deo creatori tuo adhærere; ſi ejus voluntatem adimplere, ſi ei in amore uniri, ſi eum ex toto corde diligere deſideres, non id fece⸗ 6, 1 ald Aket ln aet, ehin iaune Gake N Pu Kin laon unſel Uore e len ,donn cein M H” Norr 1 ,Arien Enit tur ſß loque genle , el peltan⸗ Vundet 1 Ro* yecli gus 4 De N interioris hominis. yE . . 5. . „ . . 6 fecefis, niſi per mortificationem amoris tui ipſius, ſenſualitatum & concupiſcentiarum ceatenus ut Spiritui & rationi tuæ, Spiritüsque ſubijciatur beneplacito Dei. S. Hieronymus ſuper verba Chriſti; Qus vult venire poſt me, abneget ſemetipſum inquit. Si verba hæc recte expenderimus, inveniemus ad Chriſtum imt- tandum, ejus que viam calcandam, non poſſe non eſſe quin viam noſtram abiiciamus, Ut ſi⸗ mus Dei, noſtri non ſimus, ut Chriſtum ame- mus, nos oderimus. Nam quéô quisque plus moritur ſibi, eò magis Deo vivere incipit. Hæc ſolidé confirmat S. P. Auguſtinus in fuis Meditationibus cap. 3 5. Dulcis Chri- ſte, bone FSII, reple ſemper cor meum inextin- guibili dileétione tui, continuâ recordatione tua » aded ut ſicut ſlamma totus ardeam in tui amoris dulvedine: quens & aquæ multæ in me nunquans poſſint extinguere. Fac me gulciſime Domine a-⸗ eare te & defiderio tui deponere pondus omnium car- nalaum deſideriorum, & terrenarum concupiſcen- tiarum graviſſimam ſarcinam. Duo enim amores, alter bonus, alter malus: alter dulcis, alter ama, rus non ſe ſimul capiunt in uno pectore. Et ided ſi guis præter te aliud diligit, non eſt charitas tua De- uss in es. Illa ſunt verbaAuguſtini. Ex quibus planum eſt eſorem ſui, verum eſſe philothe- um ſeu amatorem Dei, philautum verò ſeu a= matorem ſui, Dei non eſſe amicum, nec par=⸗ tem cum eo habere aut babiturum. Etenim E 4 , homo 72 Vita Chriſtian« homo qui ſui amore trahitur, omni modo po ſibili ſuæ ſenſualitati & commoditati ſtudet quidquid rectè factum ab aliis improbat, ſo- lumque ſua facta probat, ſe ipſum in minimis etiam rebus quærit, ſe pluris facit quàm om- nes alios, vanæ ſuæ opinioni mordicus im- moratur, ſibi foli ſapit, reliqui omnes deſi⸗ piunt, cupit laudari & amat Aſſentatores;: ſe- cundum ſuum caput vult ut peragantur omnia, non æquis auribus excipit ſuos errores & im- erfectiones tegendo eas quoad poteſt ne in Hucen prodeant , amat ſimultates & contentio= nes aliorum inter ſe, ægrè aliorum ſubditus eſt⸗ ſui capitis & ſenss, ac licet advertat ſe erraſ= ſe, nontamen vult dici erraſſe, ſibi in humo- ribus ſimiles factorùmque ſuorum probatores in contubernium admittit. Non patitur in- terpellantem, non corrigentem &c. Verbe. Nihil non facit ad ſuum ſenſum & volunta- tem amore ſui. . O anima Chriſtiana, ſi vel unum ex jam enumeratis in te deprehenderis, noli dubitare de tua Philautia, quæ, ut ſupra dictum, omni ſtudio mortificanda eſt per ſanctum odium ſui. Sicut ex effectibus cognoſcuntur cauſæ ⸗ ita ex nimia ſolicitudine, quam plerumque- habes de tua exiſtimatione, tuis commodis, & te ipſo, ex nimio etiam dolore ob adverſa, quæ tibi ſolent accidere, facillimè colligere pote- tis, amorem tui ipſius: & quia æ quali gradu cum corot ludet 4,l ulnini luon. Couin. ntd les,S oi eg Ane Aden Ntelte iuseh atne 1 Mume obaro Ctur⸗ Veit .TClu , Gubiae n, Oll Aum n alſe unngee r M Aue n interioris hominis. 5 cum amore, quo quævis res amatur, procedit etiam exiſtimatio, quam de cadem re conci- pimus: hinc ſi quis ſe ipſum pluùs amaverit- quàm omnes alias res, ſe ip um quoque æſti- matione ſui ipſius omnibus aliis rebus prætu-= lit, factusque eſt idolum ſui ipſius. Et quod ſi eò majus aliquod malum eſt, quò majori privat bono, erit profectò amor- proprius malum maximum, privat enim ho= minem bono, quo majus in hac vita habere ne- quit, hoc eſt, amore Dei. Atque ut ferrum= nullàâ re magis atteritur & deſtruitur, uam ru-= bigine, quam producit ex ſe ipſo & fovet: ſic quoque nihil eſt, quod ita animam debilitet, enerveétque in via ſpirituali, ac rubigo proprij amoris quam ipſa ex ſe producit. Ut autem ferrum ignis ardore & icti bus malleorum, ex- cuſsâà rubigine, renovatur totum & perpolitur; ita convenit, utigne ferventis orationis mor- tificationisque ictibus aſſiduis peſſimam amoris proprij rubiginem excutias, téque ſic renoves, idque eò citius, quò majora in dilatione in- ſunt pericula; accreſcunt enim difficultates & minuitur illa alacritas ſtatim reſiſtendi, quæ ad hoc requiritur Caput XVI. De mortificatione propriæ vo- luntatis in vita Chriſtiana. Uantumvis Philautia & propria voluntas E 5 videan- 74 Vita Chriſtiana videantur in idem recidere, nihilominus dif- ferunt: quippe amor ſui in omnia indifferen- ter tendit: modò hoc, modè illud appeten- do, veruùm propria voluntas non ſic ſe habet, anguſtioribus eoarctatur terminis, certam & definitam rem deſiderat. Ad oculum enim- patet, quod aliqui hominum ſingulariter in- clinantur ad luſum, aliqui ad venationem, ali- qui ad ſermocinationes, aliqui ad murmura & rixas;aliqui ad ambulationes, aut equitatio- nem, vel carpenti inſeſſionem, aliqui ſpecia- Hiter inclinantur ad Novellas ſeu Relationes“. Tales voluntatem ſuam certæ affixenunt incli- nationi, uſque adeò ut perdifficilè à ſua ima- ginatione & deſiderijs dimoveri poſſint. Per voluntatem propriam intellige vo- Hfuntatem non conſentientem Deo, neque illi ſe ſe ſubijcientem. Siquidem ut genuinus a- mor amat quod Dei eſt, & amor inordinatus ſuĩi, amat quod carnis eſt; ſic rectæ voluntatis eſt velle quod vult Deus, & nolle quod Deus non vult; & ex adverſo voluntas propria vult quod caro, non quod Deus, nempe obſervan⸗ tiam mandatorum ſuorum: qus me diligit ſermo⸗ nem meum ſervabit. Voluntas propria hominis radix omnium malorum eſt, quin etiam damnationis. Tol- le voluntatem Ppropriam & infernus non erit⸗ ait S. Bernardus. Nam omnis peccator pro- Priamn ſequens voluntatem & ad Dei volunta- tem nedit ülkeen⸗ Mern⸗ ceb Cetun 4 uin enn Alttt ioben 1 nunmut eſbinn ui hel⸗ tiohes Untindhi iſnu⸗ nt, e N neqe 5 Apimns; nordens folurtt n 0s i ,li Mentar r dteriopis hominis. tem non vivens ille (niſi verè pœnituerit) fllius eſt æternæ perditionis & filius diaboli. Omnia ſanè peccata ſive mortalis ſive venialia fundantur in voluntate propria. Et ſi quis= piam voluntatem Dei quæ in obſervatione mandatorum ejus conſiſtit) non fecerit, in vis eſt regia ad æternam damnationem. Qui ſu- am lequitur voluntatem tantùm non eſt dam- natus. Enimverò res adeò venenoſa eſt pro- ria voluntas, ut non ſacilè ſit curabilis. Qui D voluntatis eſt, repugnat Deo qui nonniſ ſuam voluntatem cupit adimpleri: ſuam qui ſe- quitur voluntatem, nec Deo, nec homini ſer- vit. Non Deo, eui eſt moleſtus. Non ho- mini (maximè ſi ſubditum agat) cui, ſicut & Deo rebellis eſt. Sanè ejusmodi refractarij plurimum contriſtant & aflligunt ſuperiores ſuos ſive ſæculares ſive Regulates, quorum or= dinationibus & ſtatutis vix unquam confor- miter vivunt, & in omnibus nonniſi ſuum he- teroclitum caput ſequuntur: quod profectò ex occulto quodam ſuperbiæ Spiritu oritur. Sed quid inde lucrantur? nihil. Et illis vivendum eſt aut in continua inquiete (in qua videntur quærere quietem) aut ſi religioſi ſint, abſcur- rendum illis eſt, ſen Ordo deſerendus. Homo faciens ſuam voluntatem, neuti⸗ quam ſequitur Chriſtum, nec eum diligit ut oportet, niſi poſtquam ſuam abnegârit volun- tatem, dixeritque cum Chriſto in horre Geth- 76 Vita Chriſtiang emani ad Patrem cœleſtem: Non mes ſed tus fiat voluntas. Sed quæ voluntas Patris cœle- Qis? Non alia, quàm ut te à creaturis avertas inque Deum introvertas, ut non obſequaris tuis concupiſcentiis, ut hoc præeligas, quod Deo placitum eſt; quin & in rebus licitis, ma- xumè ubi appetitus vehemens & ingens eſt: Si- que eas ſine præjudicio relinquere poſſis, ne- gotium ſic inſtitues acſi tibi malè velles, ſancto· que odio in te ipſum feraris, quod filius Dei inactu exercito & ſignato docuit, cum dixit: qui odit animam ſuam in hoc mundo, in vitam æternam cuſtodit eam. Decet igitur Chriſti- anum hominem voluntatem ſuam attemperare voluntati Dei & ſuorum ſuperiorum qui ſum vicarij Dei, non ſecus acſi propriâ voluntate ſpoliatus foret. Obediendum illis eſt ex mo- tivo obedientiæ, idque ſimpliciter ſine conſi- deratione qualitatum , non obſtante inſigni difficultate, inceſſanter penſitando, regnum cœlorum vim patitur, & violenti rapiunt illud, non verò ad arbitrium viventes ſeu Willenei= gij ut vocant. Chriſtus Matth. cap 7. inquit: Non omnis qui dicit Domine Domine introibit in regnum cælo- rum, ſed qui ſacit voluntatem Patris meZ. UIbi notandum hominem ſuæ voluntatis minimè capacem eſſe ad introitum cœli, tametſi dicat Domine Domine; ſed illum duntaxat qui ſu-= am ſubijcit voluntati Dei, eâmque cum volun- tate — ſter tot ati br⸗ e tet 4 D ce Pp Oll , 10 4 cele⸗ Kenas lehs Gihr lotbe Agelis ſ, Palt Plude m iuVt Chri, Chere glis lantae eNN geon eing ttel Wn eel⸗ 0nefti n 8 4 iun. 4 NcA . gul⸗ hvolu e „. interiofis bominis, „77 tate divina ünit, non aliud volendo, præter- quam quod Deus vult. Qui autem ſacit volun- tatem Dei, ait Ioan. Epiſt. I. c. 2. manet in aternum. . Idipſum experimento ſuo comprobârunt tot Sancti; qui propriæ voluntati libellum re- pudij dederunt, & modoò fruuntur viſione be- atificâ in æternum. E contrario damna pro- priæ voluntatis E'heu! experti ſunt omnes damnati, & experturi peccatores ſuæ volun- tatis etiamnum viventes. Poſtremò advertendum, ne homo ulla- tenus ſibi fidat in hoc vel illo negotio factitan- do, ſed ſedulò examinet num ſit conforme vo- luntati viri pij & docti, cuùm voluntas propria Cctiaàt & varias ſpecioſas prætexere ratio- nes ſoleat, quibus opus exercendum apparen- ter cohoneſtatur, & tamen abominabile coram Deo. Quxret hic fortaſſe quispiam, quibus- nam in rebus abneganda ſit voluntas noſtra 2 Reſpondetur in omnihus omnino, quæ ex propria voluntate appetuntur, ſive ſpirituales illæ ſint, ſive temporales Et ratio in prom- ptu eſt, quia cum propria noſtra voluntas „» quatenus talis, non ſit conformis divinæ „ he= ceſlariò ſequitur“ id quod cx tali volumtate appetitur, àâ voluntate Dei eſſe diverſum, & conſequenter damnoſum & pernicioſun Ex duo etiam Habes primò, quàm neceflarins3 78 Vita Chriſtiana geformare atque abnegare penitùs hanc pro- priam noſtram volunratem, ſi in ele ctione & executione omnium actionum noſtrarum no. limus decipi. “ . Habes ſecundò, quod voluntati noſtræ, quidquid vitioſæ proprietatis ineſt, adimere, cimque in Superiorum voluntatem transferre nos oporteat. Admirabilem enim inde con- ſequemur fructum, eum ſcilicet, quòd cùm a- liam voluntatem non habeamus, quam noſtro= tum Superiorum, faciendo & exequendo il- lorum voluntatem, ſemper faciamus noſtram, pervenietur hâc vid ad tantã pacis ac tranquil- litatis fruitionem, quæ quadantenus ſimilis ſit ülli, quâ Beati gaudent & fruuntur in coœlo. Porrò hæc Abnegatio propriæ voluntatis propter Deum Deo longè eſt gratior „ quàm reſuſcitatio multorum mortuorum. Ratio eſt, quia licet Deus in hunc finem, excitando nem- pe mortuos, plermque hominum virtute & meritis illuſtrium utatur, opustamen hoc ex natura ſua tale eſt, ut potius omnipotentiæ di- vinæ magnitudinem, quàm illius hominis in- tegritatem & excellentiam declaret, per quem mortuo vitam reſtituit. In abnegatione verò continua noſtræ voluntatis , præter peculiare Dei auxilium, quod in cunctis noſtris actioni= bus neceſſarium eſt, præſupponitur ex parte noſtra quædam generoſitas & magnitudo ani-= mi planè heroica, quæ ſe naturali inſtinétui, e 1sn srqus = = 2 — nort,/ lahe n und⸗ Mhen Vnun horis tne Ul 6 . v⸗ me o. Core taun to⸗ grinte, Ane, Atennen hille . Ktent Eumtwkr. guehlt⸗ noliu, eltangi, pmilist n h. ollarnts aun Mrhe nding 1 tel mnnlort Perit . Pellii konn, r ah un . lutn N interioris homimis. 79 atque illi inclinationi ſe ſe opponat, quàâ quis= que in obſequium propriæ voluntatis propen= det. JQSoSO- SO- 6- SoSO= Caput XVII. Exercitia abnegatæ voluntatis. A Ttento quod abnegatio propriæ volun= AA tatis tantoperè Deo ſit accepta, & me- ritoria, vilum fuit hic adijcere quasdam Praxes, inque reliquis anima Chriſtiana conſi= mili modo ſe exercere poterit, ſi amore Dei inardeſcat. Tempore prandij poſtquam de- licati cibi appoſiti, tibique conceſſa facultas ijs fruendi, abnegare poteris voluntatem tu- am hoc aut ſimile guid. in corde dicendo. O dulcifſime Ixrsu, amore tui hunc cibum non deguſtabo. Eo in caſu quędam animæ piaæ cibum quidem ori imponunt ad majorem mortificationem, cum cibus pręſens & ocu= lis objectus fortius moveat potentiam, ſed hoc non obſtante mihil de illo ſumunt, quò pug- nando contra ſenſualitatem gloriosé trium- Phent. Pari ratione franges appetitum, cum vinum cos, id eſt optimi coloris, odoris & ſa⸗ poris apponitur. Non rarò accidi-, te ſub æſtatem hortum omnis generis odoriferis flo- ribus confitum ingredi, & Ccaſualiter ab horeu= lano, aut tuo collega floſculum amabilis oco:= ris 90 ita Chriſtiana tis impetrare, in cujus contrectatione nonnihil oblectamenti habere poſſes. Quid hic actu- rus? ut mortifices voluntatem tuam, dicito ſaltem in corde. Amore tui ſuaviſſime Insu qui in monte Calvarię amore mei teterrimum fœtorem paſſus es, hujus floſculi odore dele- Gtabili me privabo, sicque in terram proijce; aut abſconde. Si contingat te intereſſe hone- ſtæ compagniæ, ubi ad repellendum melan- choliam licitâ recreatiunculà perfrui poſſes. Hoc in caſu (modò decenter fieri poſſit) te ſubducere poteris unà cum ſuſpirio ad Deum in conteſtationem immolationis voluntatis propriæ mortificatæ. Sin verô civilitas tuam exigat præſentiam, neque citra notam ruſtici- tatis te ab ſentare poſſis, ſic tibi loqui poteris. Amore Redemptoris mei Ixsu Chriſtisnulla- res hæc me perfundet gaudio, interim recogi- tando amariſſimam Paſſionem Salvatoris, quò ſiet, ut nullo capiaris gaudio. Pariformiter diſcurre in aliis contingentijs Caput MWIII. De mortificatione proprij judicij Nter cætera mala, quæ peccatum origina= le invexit, & illud eſt, quod nempe intel- lectus hominis corruptus ſit & ad malum Propendeat: unde contingit illum in multi= . genos ſot rdi Adie lte a de cu mep ſtorig ſcire , led Werumn lgbr ue) nn Reck Wc talter ſn Am one⸗ Hiore (riyi interlogis bomisis. 321 ani genos errores & defectus prolabi. Inde & Ne drr inordinata prurigo ſeu deſiderium plurima ſci- N endi cum præjudicie neceſſariæ ſcientiæ requi- m iu ſitæ ad ſalutem animæ. Et quidem trninmn 1. Cùm in conſeſſu Doctorum nonniſi ee de curioſis diſcurrit, omnia que percepta inti- 4 oe mè plus æquo rimatur. eteltton⸗ 20 Cum exceſſivè deſiderat fabulas, hi= n ſtorias profanas, libros inutiles nec neceſlari- i . os: aut ſcripta lectit at & curiosè diſquirit, quæ of ſcire ſua nihil intereſt. 2d D 3. Cum quærit in vanis, curioſis, ridi= Vvolu Culis & indecentibus cogitationibus oblecta⸗ lse mentum, quæ 4 phantalmatibus & extrava= u Pantits brutalis facultatis (quæ dicitur vis ima- ſhoedi ginativa) originantur, & quæ fideliter per quin= ogulu ue ſexus exteriores promovetur, à quibus ne ſpecies refum omnium ſibi placentium em- ei endicat. Fæ extravagantes cogitationes to= Glum Kaliter deſtruunt hominem interiorem, maxi- mẽé ſi id trahatur in conſuetudinem, suntque 41 ejusmodi vanè cogitabundi ſexcentis in ora- tione cogitationibus diſtracti, nec cum atten- nunone orare poſſunt. di 4. Quum homo cogitationibus vindi- cativis, alijsve circa temporalia occupatur-. rißr Hæ & ſimiles pravæ inclinationes intellectus . ℳ½ tui, mortificentur oportet: qued futurum, ats ubi intelleétum ad aliud non applicris niſi ad IH egnitionem neceſſariam aut laltem utileme cs 4 F iſtiuse 822 Hpitas Chriſtians iſtinsmodi objectorum, quæ conſiderata & expenſa neceſſaria aut proficua ſunt ad æternam beatitudinem; nec aliud addiſcas, legas ,ſtu- deas vel auſcultes, quàm quod eſt ad ſalutem animæ. In hunc ſcopum totam mentis aciem intende, fabulas nugasve averruncato. In- conſortio eruditorum nonniſi Deum ejus- que honorem & obſervantiam mandatorum- inquirito, & in id omnibus velis contendito, cùm hac vitâà ſis extra omne periculum poſi- tus. Quod ſi irrepant vanæ & inconvenientes cogitationes, abijcito ſimulitque adverteris & erige oculos tuos ad præſentem ubivis De- um à nullo loco abſolubilem. Penſato, quàm noxiæ ſint hujusmodi cogiationes, ubi volun- tas in iisdem ſibi complacet, quôdque animæ æternale & irreparabile inferant nocumentum. Beſtiales/& carnales cogitatus non melius ex- terminaveris, quàm per cogitatum infernali⸗ urpermarum ac damnatorum, quos vel uni= cus ſolus cogitatus momentaneus cum oble- atione, tartareis flammis exurendos Ehen ſine termino tradidit. Expendito quoque horam mortis incer- tam, quæ propediem ejuscemodi moroſas co- gitationes ſubſequi poteſt, expendito rigidiſ- ſimum judicium, & finaliter æternam damna-= tcionem. Hic notandum venit quòd ad mortifica⸗ tionem intellectus plurimum einolumenti ade V ferat „* Genta Aetetoan ,Ernkn Alren entban Nczo Denn ei UnCmunn colenln lvnh⸗ Oprerie AOTeti Cifulp ae raur e lneld melu⸗ n in unteriorie howesnis. 8 ferat abnegatio tenacitatis ſui ſensus, quæ in= gens cert malum eſt. Nam ſic tenaces non⸗ aliud operantur, niſi quod volunt, in omnibas Spiritum habent contradi ctionis. Ubi com- munitas jubet dextrum, hic vult ſiniſtrum; ubi nigrum, hic album z ubi corporis refectionem, hic orationem; ubi orationem, hic vult labo- rem. In omnibus ſui capitis eſt, cunctoruùm- que agendorum exquiit rationes 5 pro velami- ne malitiæ & ad excuſandas excuſationes in- peccatis non poſſe prætenditur, cum nolle in- cauſa ſit. Ejusmodi turbulenta capita, verius Phantaſtas dixeris & lupæ deficientis habita-= cula, quid non moliuntur clam & palam? ſanè tales capitoſi paeis communis perturbatores ſunt, suntque ordinarie præſumptuoſi, jacta- bundi, amatores propriæ laudis, ſeditioſi murmuratores, impatientes poſt ſalutaria mo- nita, taxatores & exploſores ſuorum ſuperio-= rum. Quod ſi exigentibus ſic demeritis in illos animadvertatur, ſine mora contradicunt, expoſtulant de injuria, plauſtra querimonia- rum congerunt, in omnibuúsque fronte mere= triciâ quæ neſcit erubeſcere, contradicunt: Nihil denique tam recte factum, quod illo= rum non vellicet iniquitas. Verum O anims mea Chriſtiana ſuperiorum opinioni, in eo quod apertè malum non eſt libenter cede, nec contentioſum cum iis funem trahe, nec perti- naciter iis obluctare. Obedi iis etiam in rebus F 2 adia= 84 Vita Chriſtiane adiaphoris ſeu indifferentibus, ut ſunt tale ve-= ſtis genus portare , hâc vià aut alid incedere, Cantare & tacere, & erit obedientia valdè com-= mendabilis. Obedi item in rebus difficilibus, aſperis & duris, & erit obedientia perfecta- obedi denique ſuaviter ſine murmuratione, & ante rrni obedi amorosè, ex amore ſcilicet ejus qui amore noſtri factus eſt obediens usque admortem crucis. . Multi inveniuntur, qui quamvis operibus ad extra votum obedientiæ impleant, attamen oſtendunt mu tis ſignis ſe ad hoc involunta- rios: nec voluntatem ſuperioris perficere cu- piunt, ſed ut ſuperior juxta voluntatem eorum lubeat, exoptant: alioqui obmurmurant atque ſe exculant. Iſtos ſanè præſtaret obedientiam non voviſſe, eò quod votum illis laqueus dam- nationis factum ſit. Et de hujusmodi homi-= nibus vix ſpes eſt, quod proficient in virtuti⸗ bus: quia murmuratio, præſertim habituata, eſt unica filia deemonis infernalis, cui cuncta paſcere monaſteria commiſit, quam iſti ſibi deſponſarunt. Et qui Pręlatis ſuis amarulen= ter obganniunt, diabolos incarnatos verius quàm homines nuncupaveris. Igitur mur-⸗ murstionem ex diſtorto proprio judicio ortam ut deæmonem fuge, & ſi quando aliquos mur= murare audieris, coneris illos divertere ad alia. Oanima Chriſtiana præſervet te Deus ab hocce maloI quippè arduum eſt hoc maluan eli⸗ cliin hota Ane MRe u Celirin medin Hirpan Mume vicaci larelſe guiint Nuſtn Nanro aere l. umln nanrh hubent Aed fome umen Onnib ud nt re inekr, Valdeen⸗ Ctfclie, heticr tatioe,1 nole ſcli eieniugn isopeis r,An involua⸗ Alcerecl Eemeofumn nuranage bedielen beusc nodihe⸗ in n iani . I mallen⸗ 4o Felii rut and Ccioon⸗ icten⸗ teral elus um e⸗ interioris hominis. 2 5 eliminatu ac debellatu. Si verò ſimile quid in te notares, conſilium meum eſt (modoô imi-= tari non pigeat Chriſtum, cum eoque amo- rose uniri) ut hanc capitoſitatem, aut potius delirium & phreneſin funditus evellas: neque medium efficacius ſuppetit ad vitium hoc ex- tirpandum, ac in memoriam revocare, quàm numeroſam catervam malorum es animi per- vicacia poſt ſe trahat. Unde enim quæſo tot hæreſes, diſcordiæ ac errores quàm plurimi. qui in tot hodie Regnis, Rebuspublicis ac Fa- miliis graſſantur, quam ex immort ĩficatione noſtri judicij. Ac quemadmodum Matri cui= piam proprius infans, licet turpiſſimus, plus Placere ſolet, quàm alij aliarum matrum filij, quantumvis formoſiſſimi: ita homines ſæpe naturali ducuntur & abripiuntur affectu, quem habent erga certas opiniones & proprias „ adeò ut quantumcunque ſim monſtroſæ & in- formes quod plerumque ſolet accidere ipſis tamen videantur præſtantiſlſimæ, & idcircò omnibus aliis pręferendæ. Et hinc orta eſt & oritur quotidié tanta doctrinæ novitas & ſin- gularitas, & cum ipſa tanta confuſio pernicio= ſiſſimorum errorum, quantam in omnes orbie Partes diffulam videmuss dolemus, lugemus. „C nſidera O anima, te non excellentiſ- ſimo ingenio Præditam, alios quoque donaos ingenio, plus oculos videre ac oculum. Qua- ge captive intelletum tuum in obicquinm la- F 3 nio- 86⁶ Vita Chriſtiana nioris partis, ad exemplum Chriſti, qui aduſ- que trigeſimum annum parentibus ſuis ſubdi- tus fuit, & tametſi mundus eo excellentius non haberet ingenium, nihilominus voluit- exemplo prælucere & mihi & tibi, ut ſequa- mur veſtigia ejus, ut non ſimus contumaces, ut privatum judicium, aliorum non antepo- namus, ſed ſuhmittamus judicio. Quemadmodum enim fractà vel loco motàâ præcipuàâ horolegij rota, mox etiam tur- bantur inferiores rotæ, nec earum motus am- plius ordine & debità menſuràâ cietur, nec ho- ræ ſignum tempore ſtato auditur: non ſecus perturbato hominis intellectu qui eſt ſuprema ejus potentia, mox omnes aliæ potentiæ in- feriores perturbantur. Ex intellectus enim exceſſu in intelligendo, ſequitur exceſſus vo= luntatis in volendo. Exceſſus item potentia- rum executivarum in operando, & tota homi- nis harmonia & concentus ille operationum tam internarum quàm externarum confundi⸗ tur. Quocircà ob hanc & multas alias ob cauſas 5 eo conatu mortiſicando intellectui e- jusque judicio inſiſtere debes „ quo invictus quispiam belli Dux expugnando alicui muni⸗ tiſſimo propugnaculo inſiſtit, à quo civitatis ipſius, aut totius Regni expugnatio pendet. Cumque ab intellectu ſeu judicio & voluntate deriventur omnes animæ noſttæ affectus, eam ob cauſam ut obturatis fontibus præcipuis a- quæ ub Ande e Fibt vtti ic ue an De X IVe tn ech nlnen ſie re fulien enr fml atut mar ſun; dber chlel A guadl ici Ndatnu it ,lan Tkumns, ol me Ae Miml⸗ anterioris hominis 87 quæ largiter fluentis, confeſtim etiam omnes rivi promanantes exſiceantur: ita pariter ex mortificatione ſeu abnegatione voluntatis ac judicij proprij , abnegatio omnium aliarum paſſionum & affectuum in anima noſtra re- gnantium procedere ſolet. Caput XIX. 2 . . 1˖⸗ . De mortificatione inordinati appetitũs in ſuis II. Paſſionibus ſeu motibus animi. Atura corrupta generis humani ratione peccati originis, habet in parte inferiori ſenſum & appetitum ſenſitivum unà cum 11. Paſſionibus vel motibus animi, non parùm kominem in profectu vitæ Chriſtianæ remo-= rantibus, de quibus cap. 15. actum eſt. Certum eſt, ut quis prudenter judicet 5 quod debeant removeri obſtacula paſſionum= quæ removentur per virtutes morales: quia qualiter quis affectus, taliter judicat. Ex- plicatur familiari Exemplo. Idem porrigatur vinum ſano & febricitanti, Ille rectum fert judicium, dicendo vinum bonum ; hic atte= ſtatur oppoſitum, affirmando malum eſſe, & amarum. Ucqde diverſum hoc naſcitur judi- cium? Ex eo, quod ſanitate gaudens guſtum habeat purgatum, febricitans verò alteratum » ac bile infetum & amaritudine, ideéque res amaras judicat, conformiter ad malam quan F 4 Patitur 9⁸ Vita Chriſtiennes patitur diſpoſitionem. Sic pariter fit paſſio- natis. Igitur nunc ad maiorem inſtructionem ſpecialia media dabimus ad amolienda teterri- ma paſſionum monſtra ac portenta, quæ miſe- zos mortales veltrahunt ad interitum, vel im- maniter torquent & atfligunt, omnique cor- porali & ſpirituali ſolatio deſtitutos relin- quunt. Solet paſſim Appetitus ſenſitivus in duas ſecari partes concupiſcibilem ſc ilicet & iraſci⸗ bilem, de quibus ſupra actum Cap. 15. In concupiſcibili ſequentes ſunt paſſiones. I. A⸗ mor. 2. Deſiderium. 3. Odium. 4. Invidis aut zelus cœcus. 5. Immodicum gaudium. In Appetitu irraſcibili ſunt t. Spes inordi- Rata. 2. Deſperatio. 3. Audacis. 4. Timor. F. Ira. His motibus animi ſubiicitur omnis ho⸗ mo, & licet hic vel ille à quibusdam immunis ſit, non tamen ab omnibus. Hic enim infe- ſtatur exceſſivo & inordinato amore, ille in- gidia, hic it4 alter deſperatione: vixque ul- lus reperibilis, qui non exerceatur à ſuo tor- quente diabolo, quſque ſat negotij ipſi faceſſit ut expugnetur ac de eo reportetur victoria-. Auisque patitur ſuos manes Ein jeder hat ſei⸗ nen Plags⸗Teuffel. Ubi Adverte hos animi motus ex ſe non eſſe peccata, ſed dici imperfectiones, quæ ſunt al- Hicimenta ad peccatasfadices ex quibus pecca T ta Ulri umo 1 Aualit nidus turde tum, tranſt ote⸗ eylen petlanu yere 4 leir ung a guDe wohro ent u tte Ms ecinem. Eendhkn⸗ tl, e 1 tuin, Nen Unniſee liunn u einigtd icet Eii⸗ 4pe Iſ. ones 1 . Ion gnncn Hpes M 4 Tm on? um iN. interioris hominis. 9299 ta & vitia profluunt, intérque omnes præva= letamor, in quo etiam reliqui motus fundan- Cure LIt verò Chriſtiana anima nôris, qui & qualiter his motibus reſiſtendum & qui paſſio- nibus animi dominari queas, cape quæ ſequun= tur documenta. Primò quantùm ad amorem inordina- tum, evaneſcet ille, modò expenderis, illum tranſitorium eſſe animæque damnoſum, ut- pote amori Dei directe oppoſitum, & modò evitavetis occaſiones, tibique non fideris cum perſonis diſparis ſexus nimioperè familiariter converſari. 2. Deſiderium hàâc ratione edomabis, ubi idipſum ad primam advertentiam reſecueris, neque ullatenus conſenſeris, conſiderando quàm gravia mala expletionem pravorum deſi- deriorum comitentur in corpore & anima, & qui Deus in ejusmodi animadyvertat temporali probro ac ignominiâ in hoc mundo, & pôſt æternâ damnationc, niſi ſeria & vera ſubſequa- tur pœnitentia. 3. Ab odio & mala voluntate liberaberis à Domino, ſi nonniſi peccatum oderis & quidquid peccaminoſum eſt z aſt homines, ut imagines Dei dilexeris. 4. Eatenus Invidiam fuperabis, quate= ns recogitaveris, ut mihi nolo invideri, ſic & aliorum nolo wider⸗ proſpgeritati, cuùm n0d tibt 90 Vita Chriſtiana ctibi non vis fieri, alteri ne feceris. 5. Gaudium moderabis, recogitando , gaudia mundi fugacia & momentanea eſle, & quod poſt gaudia luctus. Ex altera parte cœ- leſtia gaudia eſſe interminabilia, quæ lugenti- bus & non ridentibus præparata. Peati qui lagent, queniam conſolabuntur. Matth. Cap. 5⸗ 6. Immodicam triſtitiam declinabis pe- tendo conſilium à Spirituali directore tuo, quN ratione animæ tuæ deſolatæ mederi poſſis, nec aliam ob cauſam triſteris, quàm ob vitam pec- catis fœdatam, quibus ſummum bonum mul- coties offendiſti. 7. Spem temperabis in Domino ſoluùm confidendo, non in hominibus, in quibus non eſt ſalus, ſed confuſio & improperia- 32. In deſperatione animique abjectiene apprehendito ſcutum infinitæ miſericordiæ Dei, quæ præponderat attributo juſtitiæ divi- næ, cuùm Deus ſit pronior ad miſerendum- quâm puniendum, & recogitato non eſſe ma- jorem fatuitatem deſperatione, cum Deus no= lit mortem peccatoris, ſed ut convertatur & vivat. 9. Non meliùs edomueris audaciam, aut Verius temeritatem & præſumptionem, quàm reminiſcendo quàm gravia illos manſerint ma- la, qui plus æquo audaces in ſuis actionibus extiterunt. I0, Ad repellendum vanum timorem & eru⸗ bel 4 4 Nin letis Penſa cota ram Xten bemte damt neiſe Dyuren cdh nineh Eelhye 1 Mn Pute Icu wn⸗ Um Ni In co N beiz, cia Cle Ui ne Keern ogendo⸗ meick,1 epmn lielg⸗ 1, M rtkec eelatii⸗ eliohe⸗ Pu hotunt laſcin glbun .** ete⸗ ie⸗ ultricibus gehennæ manc patæ ſint, niſi ob reticentiam unius al=- interioris bominis. 91 erubeſcentiam, timor Dei ſalutare pharmacum eſt; quippè Deum timenti omnia cooperan- tur in bonum. Sique ruſtico pudore mole- ſteris, præſertim in enarratione ece atorum, penſato fatius eſſe aliquid confuſionis ſubire coram unico homine, quàâm in die Judicij co- ram univerſo mundo confundi, & inſuper in- æternum damnari. Ah quàâm multi ſuccum- bentes huic paſſioni hac in re irreparabali ſuo damno errârunt, & ſingulariter perſonæ fœmi- nei ſexûs, quæ ſæpenumerò poſt mortem ap- parentes, faſſæ ſunt, quod non alia ex cauſa- ſlamcmnis ſine fine arſuræ teriusve peccati ortam ex timore & pudore. Erubeſce ergo O Anima mea intempe- Rtivam erubeſcentiam tuam & præpoſterume pudorem, II. Ad Iram quod attinet, profetò pe=- riculoſiſſimum eſt vitium. Quid enim iratus non audet, etiam ſi vitam prodigere debeat 2 Et multa irati facimus, quæ ſani mente ne co- gitare quidem auderemus. Liberaberis ab Ira, ubi in memoriam revocaveris mala cum⸗ corporis, tum animæ ad eam conſequentia. Præterquam enim quod corpus notabiliter la= be actetur & alteretur ad infirmitatem usque, etiam anima pluribus coinquinatur peccatis. Adhæc conſidera informem faciem irati, quàm turpis ea ſit & procul ab omni decore. Præ- G G½ terxee 92 Vita Chriſt iana terea obijce oculis tuis manſuetiſſimum JE- SIIM, ejusque doctrinam, quam cunctos do- cuit hiſce verbis Matth. cap. 11. Diſeite à me quia mitis ſum & humilis corde. Iltque paucis totum expediam. Ad amaros animi facile el⸗ ferveſcentis motus ſi te moveri ſenſetis mox prolem illam ſpuriam in cunis ſuffoca, ne in- valeſcat. Principiis obſta &c. Implora ſubſidium Spiritus Sancti, eum humiliter de- precando, ut vires paſſionibus reſiſtendi im- pertiri dignetur, sicque ijsdem dominari ac ti⸗ hi ſubjectare, atque ad dictamen rectæ rationis tegere valeas. Et hoc eſt pro æterna patria pugnare, hoſtes illos inteſtinos, qui nos ab æternæ patriæ poſſeſſione avocant, proterere.⸗ Petes. Quantiſper contra vitium aliquod pugnandum ſit? Reſpondetur, tantiſper con- traid certandum videri, dum ſic debilitetur-, ut ſimulatque ſe exerit ac prodit, facili negotio ĩpſum ſtatim rationis clypeo retundere ac ſub- ilcere queas: neque eo usque exſpectandum ut nullam prorsus paſſionem vel repugnanti- am in te ſentias: ſic enim nunquam fem con- fecdtam baberes, idque Angelorum potius eſſet quàm hominum. Satis eſt ergo, ut vitium⸗ hoc vel paſſio nullam amplius tibi moleſtiam exhibeat, nec multum negotij faceſſat, ſed ſta⸗ timatque ſe exerunt, ipſa diſpellas , & levi negotio à te reijcias. Ac tum fas erit ad aliud vitium expugnandum tranſire. Si quando autem 1 Mute Clln n upt R Uln . W d i 0 kor pl . t nmn 5 unanco⸗ ie iehun imtcke eneidn Poe⸗, e; ypin umiir⸗ eud nilanit Cetuin et i t Nelit naligh her ltem, irgen Neal * Anlin ghante⸗ ein⸗ (O. tlus tiun⸗ Cefu ll⸗ gN 14l nh⸗ e interieris hominis. 9 autem à vitio aliquo tentaris, contrariam illi virtutem, quantum quidem tibi poſſibile erit 5 exerceas oportet: hac quippè ratione inimi= cum noſtrum, & in nulla non virtute profe- Ktum inſignem facies. Caput XXA. De mortificatione omniumssen- ſualitatum, omniumque inordina- torum amorum ad homines. Uum abuſus ſenſualitatum homini Chri= ſtiano maximoperè noxius ſit in profe= ctu ſpirituali, eæ mortiſicandæ ſunt con= formiter neceſſitati naturæ ejusdémque imbe- cillitati. Hæc porrò ſenſualitas principaliter in tribus conſiſtit. Et primò quidem in vo-⸗ luptate quæ quæritut in mollibus & eleganti= bus veſtibus, in lectis mollibus, in cexquiſitè & lauté apparato cibo & potu, ac demum in omnibus, quæ voluptatulam aliquam cauſare hoſſunt. In quibus vide-ſis, ut iis utaris con- formitet ſtatui tuo, neceſſitati & debilitati na- turæ, nullam quærendo voluptatem; qu4 ga= tione ejusmodi vetita non ſunt. Si verò uſus eorum ſiat ex motivo ſenſualitatis, cujus S. A-= poſtolus Paulusmeminit in ſua Epiſt. ad Rom. cap. 13. I4. inquiens: Carnis curam ne fe- ceruis in deſigerus, catenus illicita ſunt, opſtânt- G 2 dae 2 94 Vita Chbriſtiana quie Chriſtianæ vitæ. Voluptas quoque non minus eſt in vanitatibus & inſolentia cogitatio- num, verborum & operum, vanmiloquiorum & ſimilibus quæ refrenanda ſunt. Omnia verba tua pondus habeant, sint- que ad ædificationem proximi. Vis ſapiens dici, pauca & meditata lo- quare. 2. Conſiſtit ſenſualitas in deſideriis va- norum titulorum, laudum, humani favoris, jovialis compagniæ, ac in omni vanitats ſe Senſuum per complacentiam in rebus pulchris earumque viſione, in auſcultatione verborum ridiculorum in olfactione odoriferorum, in guſtatione bene ſapidorum palato arridentium * / eſculentorum & poculentorum, inque conta- Qu mollium, titillationem a iquam adferenti- um & c. de quibus jam paulèò ante actum eſt. 3. Conſiſtit ſenſual tas in curioſo appeti- tu veſtium affabre confectarum, pretioſorum mobillium, ſubtilioris & candidioris telæ, ex- ornati conclavis, artificioſarum picturarum & ſimilium, in quibus curioſa ſenſualitas aliqua- Iiter ſaturatur, vanumque gaudium reperiri poteſt. Onmnes hæ ſenſualitates conſimilesve, ut in cachinnis, in ſermonibus otioſis, in com- moditatibus & ſolatiolis naturæ, quæ ex vo- lIuptate appetuntur, mortificationis baculo re- pellendæ ſunt, utpote remorantes hominem in u ſu öm t, v tth. ntis/ nes ſe Gerot Etort lolen en Uln iire ern len, n in Tun nol ige nele non ncchtro⸗ hogummm enl N neltul eſcettte 1 Huon Anlat, Dulhu tvorunn romn, i igentimn le (O Worer Vud A keyeni lepe . 6 N N Nirn in interioris hominis. 9 5 in via virtutis: ctenim illæ cuncta exercitia ſpiritualia reddunt faſtidioſa, & in cauſa ſunt-, quò minus quis guſtum ex ijs ſrunlen hon⸗ riat, ut S. Apoſtolus Paulus teſtatur I. ad Co= rinth. 2. Animalis home non percipit es quæ spi⸗ ritùs ſunt. Accidit quidem interdum homi- nes ſenſuales apparentem quandam prælefetre devotionem; ſed ea falſla, commentitia & de- ceptoria eſt, cum nonniſi ex naturali propen- ſione ad probitatem & amorem, ortum ha- beat, quimque meliùs vocitaveris humanam inclinationem quàm pietatem & quantumvis hujusmodinonnunquam à Bonitate divina im-= petrent gratiam excitativam ad veram preta-= tem, ad amorem Dei, ad notjtiam ſui, ad de- plorandum peccata, equidem neſciunt tali eæ⸗ imio dono uti ad profecdtum animarum ſua= rum, eum eæ gratiæ plus illis per abuſum dam- noſæ ſint quàm proſficuæ. Tu igitur, O Chriſtiana anima omnes jam memoratas ſenſualitates mortiſicare ſtude: quia devotionem & ſpiritualia exercitia inſi- pida reddunt & difficilis. Oculos tibi ſolum ad neceſſaria & utilia videnda conceſſos, ſo- lum in res neceſſarias vel utiles videndas in- tende. Fœminas, præſertim formoſas & comptas, absque manifeſtâ neceſſitate ne vi= deas. Minushoneſta coram te proferentes, ſuge. Amatoria carmina, & verſus aliquid impuri redolentes, licet ſcitè compoſitos⸗ & 6 4 can- 96 Vita Chriſtiana cantilenas ſæculares a quocunque canantur, penitus reijce. Verbajoculatoria & narratio= nes ridieulas, aliqque riſum moventia non au- dias. Rumoribus ſæcularium rerum & inu- tilibus novitatibus, quæ ad tuum ſtatum non- pertinent, nequaquam intendas, Dertactio- nibus & murmurationibus nullo modo aures Præbeas, & eas importunè, opportunè com- peſcas. Laudationes tuas & omne genus ad- ulationis audire contemnas. Odoratum mor- tificabis, ubi neceſſe fuerit ad Animarum ſa- lIutem graveolentiam ſuſtinere, eam fortiter- perferendo, nec propter hanc officia charita- tis omittendo. Ad Guſtum quod artinet, de- licata fercula, dum honeſtè potes, ne admit- tas, & cibos elige minus tibi ſapidos, magis Viles & communes, & nunquam comede ad ſatietatem. Tactum moderabis, in veſtibus ac lecto mollitiem non quærendo, nihilque tangendo niſi neceſſitas aliud poſtulaverit. Conſimili ratione inordinatus amor erga homines mortificandus eſt, quos non aꝶter- diliges niſi in Deo & propter Deum , & quia ſic jubet Deus, nec non propter virtutes & ſa- lutaria documenta quibus alios erudiunt, hac tamen cum cautela, ut amor hic ſale diſcretio- nis reſperſus ſit, ne ullatenus obſtet amori di- vino. Tres dantur am ores, mundanus, natura- lis & rationalis. Amor mundanus non aliud inten- Cnntur, nt aN⸗ Un A u Dencke node tuntan⸗ gend Aunun mancg? fortit chans rine’⸗ e in ding wede Neſis uliß⸗ en Nur iter Ai 68 H vat, 0 lt⸗ m;⸗ Ms. .7, ,id glel⸗ interieus hominis. 97 intendit quàm complacere mundo,- & amor hic operatur plurima opera peccaminoſa purè ad placendum mundo: operatur pariter plu- rima hona non tam ad placendum Deo, quâm mundanum honorem, & fugam probri tem= poralis. . Tale etiam genus hominum non rarò romptum eſt ad committendum multos de- EArs imperfectiones. Quid dico imper- fectiones? ad omittendum multa bona actus- que virtutum, ſimulantes ſe cum Catholicis catholicos, cum Lutheranis lutheranos, cum Calviniſtis calviniſtas, in omnibus ambide- xtri ſunt & ſciunt ſervire tempori, idque non- niſi quò à mundo reſpectentur & non incidant in opprobrium mundi: cumque mala decli- nant, & opera bona exercent, id alio fine non fit, quàm ut placeant hominibus. De quibus Pſalmographus ait Pſal. 52. Deus diſſiravit oſ æ corum qui hominibus placent: confuſi ſunt, quontame Deus ſprevit eos. Amor naturalis eſt ille, quo nosmetipios amamus aut amicos noſtros, & cognatos, Pa- trem & Matrem, fratrem & ſororem, aliéòs- que familiares, & amor ille reprehenſione di- gnus non eſt, modò fuerit difcretus, & per- eum ametur homo purè propter Deum & vir- tutes quibus à Deo nobilitatus. At verò ſi amor adeò intenſus ſit & exceſſivus, ut amaſius am= antem per imaginariam præſentiam in oratio= G ne 98 Vita Chriſtiana ne ſua diſtrahat, tali in calu, amor ille inornr: dinatus eſt, multumque vitam Chriſtianam iu retardet, & vel ideéò mortificandus eſt. Quod (et ſi autemi dilecti præ ſentis per imaginationem om diligentis occurrat ratione ſuarum ſalutarium ( inſtructionrnum , animæque utilitatis, tum ey amor ille inordinatus cen endus non erit. nn Amor naturalis exhibendus eſt, æqu?s o inimicis ac amicis, nihil in illis odio habendo præterquam peccatum. Etſi Deus revelaret * à te abdicandum eſle amorem naturalem , icGd que ad ſuum beneplacitum, homo tum con- De formiter voluntati divinæ vitam aget, séque ipſum vinc et, ut Abraham Gen. 12. generosè d ræſtitit, amore Dei paratus ad mactandum umfilium & Deo immolandum. Amor rationalis fundatur in virtutibus a- liorum eorumque probitate & bonis operibus Chriſti & SS. Sique homo ritè ea ad truti⸗ (AM nam rationis revocaverit, ad amandum illos cali à ratione quodammodo compellitur. Ex qu- & habes, quod nonnulli ſuapte naturâ ſtimulen- (NI1 tur ad Deum ſummum bonum proſequen- r dum, & amoroſos erga ipſum affectus oſten- co dendum; quin & ſanguinem pro ipſo fun. qmnn dendam. At nihilominus fieri poteſt, ut- com amor ille ſit naturalis citra energiam veri amo- Eli ri=, & absque gratia Dei. Ea propter nemo * fini ſidat in devotione ac amore ſenlſibili etiam 8 cumi efluſione lachrymarum qui & nonnun- . quam le nor⸗ hinum el, giutonn unur atis, geri⸗ labdh leſet Hen, Wmn C. Ere Veelc Anun. ri ⸗ Oheltu A N. um 0 mlen⸗ Negnen⸗ 4 6Oler D 1 1 1 im Mu. interioris hominis. 99 quam reperitur in hæreticis.) Nam quanto magis homo ſibi morietur, tanto magis Deo vivet, tantôque magis meritoria erit obſerva- tio mandatorum Dei, conſiliorum Evangeli- corm, & denique tanto magis participabit de amore Dei. Ad quem omnis dirigenda- unà cum mortificatione omnis inordinati amoris. B00- O6. 50 ₰ S0- SSO- Caput MI. De mortificatione omnium in- ordinatarum Inclinationum ad peccata venialia. Icet homo ratione ſuæ infirmitatis & in-⸗ natæ fragilitatis omnia peccata evitare non poſſit, attamen poſſibile eſt mortifi= cari pravos affectus ad ea, & multùm intereſt, caſum inter in peccata venialia ex infirmitate; & inter ex affectu. Is peccat ex infirmitate ſeu fragilitate, qui ſuâ ſponte & ex ſe (ubi ſo- Ius relinqu itur) nullum peccatum admittere cogitat, neque quidquam agere, quod Deo ali- qualiter diſplicere poſſit, ut ſunt verba otioſa 3 com placentia ſui ipſius, delicatio comeſtio & bibitio, vanus honor, loquutio contra ve= ritatem citra diſpendium proximt; ſed cuùm eſt in aliorum contubernio, in ejusmodi labitur peccata venialia, quæ ut primùm aancrci ea etc⸗= 100 Vita Chriſtiana deteſtatur, dolétque de omni illo quod divi-= næ ſcit majeſtati diſplicere. Di untur autem peccata venialia, eo quod commiſla præhabi- tà diſplicentiâ facilè veniam mereantur. Jam verò non ex fragilitate ſed ex affectu peccare dicuntur venialiter, qui ſolus & ab- ſtractus ab hominibus occaſionem pure quæ- rit, non quidem explicite & formaliter ad peccandum, ſed ſelùm ad oblectamentum ali⸗ quod: E. G. ſi deſideret ſocietatem ad ridene dum & jocandum, ad confabulandum & lu- dendum , ad bene comedendum & biben- dum, ad audiendum novos apologos, ad ha- bendum novas & curioſas veſtes. Talis in- pe ccata ven ialia labitur ex affectu & ſuNò culpàâ, quia occaſionem peccandi quærit. Hæ pra- væ inclinationes ad occaſionem, in homine Chriſiiano mortificandæ ſunt, & non mortiſi⸗ Cans ſe in illis, ſciat, peccata venialia non re- miſſum iri, tametſi frequenter ea conſiteatur & ſubijciat clavibus Eccleſiæ. Ratio eſt: quod cx corde de ijs non doleat, nec verum propo-= ſitum ea impoſterum cavendi habeat, cum af- fectum & inclinationem ad ejusmodi occaſio- nes, cauſis peccatorum vemalium deponere per media competentia non ſtudeat. Neque talis ullum in virtutibus progreſſum faciet- cum omnes quas elicit operationes, imper- fectionibus admixtæ ſint, neque grati quà à Deo donatus, ut oportet, utatur. 4 Qui⸗ n. ſidul R 6dece dor⸗ tand pert idne ſionn caul. lalk it⸗ ine Rerc Neth tidi Up . Ce W 4 oln ibr Aen kerki uu. gerde ſolukt Hue Unl enunn 1 1 Ne um E biti , , Tls ſe ir pornin Woti noIk. volital .. 1 i lohh Gen N “ 1 1i interioris hominis. 10 7 Quid igitur facturus? Perfectam averſio- nem concipiet ab iſtiusmodi occaſionibus, in quibus ſuàâ ſenſualitate perfruitur, immori ſibi debebit, quò pergeptâ gratià reétè utatur, & absque permixtione malorum operum, ſua bona opera ex amore Altiſſimi perficiat, cogi- tando non poſſe dici opus perfectum, ubi im- perfectiones adhærent. Ex quo habes, niſi abnegatio fiat pravorum affectuum & propen- ſionum ad præfatas occaſiones, id ipſum in- cauſa eſſe, quod reliqua opera, licet de ſe fo- rent perfecta, ex talium imperfectionum per- mixtione imperfecta fiant Itaque non mo- dò ferus Aper occidendus eſt 3Dh veruùm age e- tiam, ut capias vulpeculas illas parvulas (ve- nialia peecata) quæ depaſcuntur vineas. Om- nes nævos, omnes atomos Deo diſplicentes perſpice, ne importuna muſcarum cohors quid tibi labis aut ſordium aſpergat: nec parvi fac illa peccata venialia: Suadet enim Diabolus iſta parva peccata ſeu peccatilla ut vocant, qua- ſi diceret nihilum eſſe, quò per ea majora in- troducat adinſtar Furis , qui parvulum furem per feneſtram introducit, quò, odſtium magnis aperiat. ₰80 Capus 115 1701 ieæ Chriſtiana JSSO 650 0 2 e 0660 Caput XXII. De puritate animæ. per charita- tem Unionem ſur cum Deo deſiderantis. Nimarum nulla ad veracem amorem Dei, neque ejus Unionem pertinget, quæ peccats mortifero fœdata eſt: nam ubi quid fœditatis in corde latet, ibi puriſſi- mus & Sanctiſſimus Spiritus Deus habitare dedignatur. Proinde qui per charitatem ap- petit unionem ſui ipſius cum Deo, ſtudeat o- portet puritati ſuæ conſcientiæ per veram pœ- nitentiam, vi cuius promoveatur ad efficacem deteſtationem peccatorum cum propoſito de cætero non peccandi, Deumque Creatorem, Redemptorem & Conſervatorem ſuum eor- dialiter amandi. De quibus Propheta David loquens ait Pſal. 96. Qui diligitis Dominum, odite malum. Ex quo habes pœnitentiam eſſe filiam charitatis, cum eadem nos excitet ad deteſtationem peccatorum ut offenſarum Dei, eâque deteſtatio radicetur in amore DEI, per quem unimur Deo, & unus quodammodò cum ea Spiritus ſumus. Idcircò homo volens perſiſtere in charitate, præ primis animam ſu- am mundabit ab omnibus maculis & ab omni eo, quod repugnat charitati: omnes pariter occaſiones ad ea ſollicitantes ſollicitè ac diſe ** A Et cayebit. ne eectr HNinn W jt⸗ latn A tlilie to, A Verta it na — Kus un ſmn ſi Mln Ne coll ſtun Uru len 66 Churr⸗ n De enn MN 2 entcdh, Na n ibi es us hu fitaten, ſtucet⸗ lerum Aaen ſ E etotenn ol hen D Dpnn, Miam 4 AiCia uumnd e D Cummm, 10 nimm Lbn eil nhe 4 interioris hominit. 1e5† Ad perfectam quoque puritatem neceſ- ſum eſt purificari à peccatis venialibus, quæ licet non diſſolvant amicitiam Dei, equidem minuunt fervorem charitatis, ſternuntque vi- am ad peccata gravia; prout confirmat ſapiens Syrach Eccl. cap. 19. Qus modica ſpernit, pau= latm decidet. SS. Patres in Eremo ſic diſcurrebant de caſtimonia, quod ſicut ſacies non eſt aſpecta- bilis in aqua turbida, nec in ſpeeulo macula- to, ita anima contemplando Deum videre ne- quit, niſi mundata ſit ab omni inquinamento peccatorum. Hinc anima Chriſtiana, ut ſis habitaculum Dei, puritatem cole, quò Deum ejusque myſteria ſuo modo videre poſſis: ete= nim anima ſic pur ficata Deo acceptabilis eſt 5 & in ea charitas Dei, prout ipſa veritas Chri- ſtus luculenter aſſerit, Matth. cap. 5. Beati mundo cerde, quomtam spſi Deum videbunt: vide- bunt, inquam, hic in terris per fidem, ſeu per ſpeculum in ænigmate: tunc autem à facie ad fa- ciem. Quo igitur magis anima hic in terris mundabitur, co major lumine gloriæ in ordi- ne ad intuitivam viſionem & fruitionem Dei confortabitur. Et ea de cauſa Anima Chri- ſtiana in hoc omnem induſtriam ſtudiumque collocabit, ut quanto vita longior, tanto ma- jor mundities ſit cordis, & hoc pacto Deo u- niatur. Nam exploratum eſt, ad hocg ut res vilis nobiliori uniaturrequiri, ut prius à ſotdi- bus 104 Vita Chriſtiana bus & ſcoriis expurgetur: Non ſecùs, ad hoe ut anima nobiliſſimo bono, quo nobilius cœ- lum & terra non habet, nimirùm Deo unia- tur, neceſſarium omninò erit, ut ab omnibus maculis etiam minimis abluatur. Quam ab-= lutionem non melius feceris quàm per aquam humilitati & contriti cordis inSacramentoPœ- nitentiæ. Quàâ verò ratione meritoriè pœni- tere poſſis, edocebit te liber meus inſcriptus Schuel Chriſtlicher Volltommenheit / ſeu Schola Chriſtianæ perſectionis, in quinta In- ſtructione primæ partis, num. 12. Notandum hic venit, quod ſicut putefa- Qsa lintea & nullis uſibus apta, human arte ita conteruntur, ut ipsâ contuſione in candi- diſſimam „ maximeque perpolitam chartam convertantur: itaquoque impurum cor, ad omnia pietatis officia inutile, ad divinæ gratiæ influxum clauſum (utpote quæ non intrat in cor ſubditum peccatis) ſi per penitentiam, & animi dolorem conteratur, prorsus candidum efficietur, & adeò politum, ut in eo ipſe Deus legem ſuam inſcribat Si fuerint peccata ve- ſtra ut coccinum, ait Iſaias, quaſi nix dealba- buntur; & ſi fuerint rubra quaſi vermiculus, velut lana alba erunt. Ecquis igitur hanc vir- tutem Poœnitentiæ non toto corde amplectetur, quæ adeò nobis neceſſaria eſt, ut ſine ea ſa⸗ lute æterna excidamus. Nihil enim coinqui- natum intrabit in coœleſtem illam = eru⸗ N v4 euan K. Alm Mech nedr dͦ V use Prel anj blins 4 ſe hrml ſal fum in muib Aho Plincee Ded ue b ohns nd d toteſen ilig agin⸗ Harpne⸗ mn 4 i N cHaa (Ot ¹ neg nint tonmu Ad 1,,. thu gee! 1 oii ierii ⸗ interioris hominis. 105 Jeruſalem. Omnia autem inquinamenta ani= mæ abſtergit & aufert contritio. Niſi pœni= tentiam habueritis, omnes ſimul peribitis, inquit ipſaveritas. Incumbe ergo pœnitens anima exercitio contritionis, quo ejus ſalutari medicamento bonæ valetudini reſtituaris. Et nedum peccata mortifera 3 ſed & venialia tibi diſpliceant: pro minimo enim peccato venia- li quod per pœnitentiam non deletur, ut dicit S. P. Auguſtinus, major in purgatorio ſubeun- dus eſt cruciatus, quàm ſit omnis pœna vitæ Præſentis. Verùm non propter pœnam pec- cata deteſtari oportet, Ka Propter amorem» ſolius Dei, quis ipſi diſplicent. 2SEEEAEe Caout XXIII. Actus perfectæ Contritionis. 6Co ſceleſtiſſima & indigniſſima creatu- ra provoluta ante ſanctiſſimos pedes tu- os, Deus & Salvator meus, confiteor- & agnoſco, iniquitates meas ſupergreſſas eſ- ſe caput meum „meque peccatorem omnium raviſſimum, qui non ſum dignus, quem ter- a ſuſtineat aut videam altitudinem cœli præ ultitudine iniquitatis meæ: imò dignus, om- ium infernalium tormemorum; quin etiam dignior ipſis infernalibus Spiritibus; ut qui horribilius inæſtimabilem tuum majleſtatem H offen- 706 Vira Chriſtians oflenderim. Veruntamen ſpero ac firmiſſimè me ſperare profiteor de immenſa bonitate tua, de miſericordia infinita, de mer tis ſacratiſſi- mæ humanitatis filij tui, de effuſo ejus ſangui- ne pro nobis miſeris peccatoribus, quos intet ego Eheu! maximus & miſerrunus. Ideò doled ex intimo corde, quòd infinitum bonum meum offenderim & irritaverim. Pœnitet- me, quod vel unicum peccatum admiſerim, non ex metu ſervili mortis aut pœnarum ge- hennæ ; verum ex amore tui; ac puriſſimo te- ſpectu erga te ſolum, O ſummum bonum. Ppondeo pariter firmiſſimè emendationem Vi⸗ tæ & morum, & in æternum me non amplius eccaturum. Offero tibi in plenam ſatisfa- ionem & remiſſionem iniquitatum mearum, dilectifſimi filii ESII Chriſti acerbiſſimam paſſionem, vitam, mortem & retioſiſſimum ſanguinem. Sed cum malum Beclinare „bo-⸗ numque operari iine ſpeciali aſſiſtentia Spiri= tus haud poſſim, ſupplico humillimè O San-= Gte Spiritus, la gire mihi gratiam, ut in futu⸗ rum ab omni malo declinare, & in bonis ope- ribus ad beneplacitum tuum me exercere Va- leam. Amen. keccayi; fateer; xec qus malé crimina ſeci, Vllo ſucari peſſe colore, uts. Capus dhyer yx. un 5 En rin Miet eno Uulto U fle n ule L R—— umnterioris hominiis. 107 At EiEEsSEn Cyut XIe.. Ut Cenodoxiæ ſeu vanæ gloriæ s exuatur affectus, exercebit ſe homo mtos in profundiſſima humilitate. rlit P. Auguſtinus in ſancéta ſua Regula ſapi- ANEen à enter (criptum reliquit, qui bona opera Gum? maxiiné periclitentur per latentem intùs une ſuperbiam ſeu vanam gloriam, hiſce verbis: m tu Superbis bonis operibus inſidiatur ut pereent. Qui- tvem bus verbis innuete voluit, etiam bona opera II vand gloriolâ infici, eimque ob rem cuilibet R curandum ,»ne in operibus ſuis vanam affectet neHς⅜ Lloriam: cum huiusmodi tantum abeſt quid eAoͤn mereatur; ut etiam demereatur & peccet.,. Memorabile eſt exemplum, quod in vitis Pa- eh trum refertur de Monacho quodam, qui cùm multos annos bonis operibus, ſanctisque ac 01 Religioſo convenientibus exercitiis ſedulò in- ri ſitiflet, atque ideò magnum in Spiritu profe- wbr Qum feciſſet, tandem vanéè ſibi in illis com- M Hlacui, & inaniter gloriatus eſt. Unde fa- en um ut illum in turpe peccatum cum caco-= dæmone, in forma mulieris pulcherrimæ per 6 deſertum ſe errafe mentientis, apparente; De⸗ us prolabi permiſerit. Nam dum hanc nimis facile & incautè ad ſe ingredi ſinit; pluribus cum ea colloquitur, jocatur, quia & mannu ℳ H 2 tangit, 108 Vita Chriſtiana cangit, enſim veneno gliſcente capitur: cum- que jam plenum ad cum illa peccandum con- ſenii m dediſſet 2 & executioni dare vellet, ec- ce ſub amplexibus ejus diſparuit, incondu4 voce cachinnans : O Monache, Monache, qui te ad cœlos usque exaltabas, iam usqae Aad profun- dum ahyſſi prolapſus es. Diſee ergo hodie, eum qui ſe exaltat, humiliandum. Quibus verbis illum Doœmon irriſiſſe videtur. Nec verò hic mi- ſer ſtetit: nam, cùm hanc & ſubſequemem plangendo, suique confuſione excitandâ no- Rem exegiſſet in ſomnem: de reditu in grati= am Dei deſperans;, ad mundum rediit , ubi omnibus inordinatis appetitibus frena laxavit- En quò perducat cenodoxia- Jam dic, amabo ,„quoties non fit, ut bons opera peragamus, oremus, jejunemus, vigile- mus, Eleemeſynam erogemus; quæ opera de ſe laudabilia eſſent, Deòque accepta Sed Eheu per noſtri complacentiam, per modicum fer=- menti totam maſſ m oper m inficimus, usque adeò ut per ea plus peccemus- quàm boni ope- remur, Deoôque plus diſpliceamus quàm pla⸗ ceamus. Proinde homo Chriſtianus exerce=⸗ bit ſe quotidiè in vera humilitate, & expendet, quod ſi quid boni agat, gratiam illam bene a- gendi non à ſe, ſed ab impartitore bonorum omnium Deo derivari; ſine quo nihil eſt in- homine, nihil eſt innoxum, & per conſe- quens bonum opus ci acceptum ferendum eſſe. Fun- M. Mu utl Av ſtus Ma lus Cha lta lmu phe⸗ al ſeo äh l Mdo hee dun ſur ſun ſ I ee e⸗ n n Can on ſelae⸗ iou uck, Geuf ehrkr henn ſlen tunclk inge alun N 8 N umee 1s N glo am eende e bt Cr A . “ / interioris hominis. 109 pundamentum omnium virtutum ac bo⸗ norum eſt humilitas, ſine qua omnia evigo- rantur. Hæc delcribitur, quod ſit deſpectus & vilipenſio ſui ipſius, eimque omnes Chri⸗ ſtus Dominus hiſce perſpicuis verbis docuit Matth 5. Diſcite à me quia mitis ſum & humie lis corde. Quàmque neceſſaria ſit ad perfectam charitatem Dei, & æternam gloriam, oſtendit Matth :8. Niſi efficiamini (nempè in humi- litate) ſicut parvuli, non introibitis in regnum cæ- lorum. Ex quo iterùm habes, neminem Deo placere poſſe citra humilitatem, neque aliam ad cœlum viam eſſe, quam humilitatis, quod- que ocreis & calcaribus non aditur. Illuſt- rem hanc virtutem omnes Sancti, inter omnes alias virtutes morales, quàm maximè ſemper honorârunt & coluerunt. De facili autem hæc virtus exercebitur conſideratis ſequenti- bus punctis. Primòô: ſi homo recogitet multitudinem ſuarum iniquitatum, earumque ſpurcitiem , ſuaämque maximam ingrattudinem poſt tot à Deo accepta beneficia, vi quorum ſi voluiſ- ſet, potuiſſet non peccare, plurimumque bo- ni plurimàâque virtuoſaopera exercere. 2dò. Quodper gratiam Dei à pluribus peccatis iuerit præſervatus, in quæ ſuâ ſocor- dia & malitiâ incidiſſet, ni Deus obſtitiſſet: occaſionémque peccandi præſ idilet: imo verò, quod in graviora ſe præcipitem egilet, 3 Ut 92 110 Vita Chriſtiana ut maximus peccator totius mundi, niſi Deus ſuppoſuiſſet manum ſuam. 3t15. Quod citra ſui meritum gratiam adeò immenſam à Deo impetraverit: Aui ſi maximus omnium peccator donatus fuiſſet, eà forſan meliùs uſus eſſet. Hac vi4â ſeu modo pervenire poteſt ad agnitionem, ſe non eſſe majorem in mundo peccatorem, & quod eſt, eſſe per gratiam Dei. Exinde ſiet, ut Chriſtia- nus Deo ſummo bono & benefactori ſuo non- modoò gratus ſit 3HR ſed etiam magis & magis in- clinabitur in profundam humilitatem. Et hæc humilitas eſt radix omnis boni; virtute cujus Sanéti qui nunc regnant in coœlis, hac in terra ſtigium charitatis & pòſt æternæ glo- riæ conſcenderunt, Quam ſi quispiam impe- trare deſideret, neceſſe omninò eſt, ut in æta- te ſua ingrav eſcente, imò & decrepitas coram Deo & univerſo mundo ceu parvulus efficia- tur, id eſt, ut ſine fuco, ſine hypocriſi non- alius ſibi videatur, quàm abjectus vermiculus, qui non meretur ut occupet terram. Videbitur ſibi creaturã adeò inutilé, ſeu pondus terræ adeò inutile eſſe, quod non ſit dignũ, ut cœlũ ſuſpi- ciat. Adhæc oportebit te, quemlibet hominem etiam abjectiflimum, pluris facere quàm te ipſum: ſiquidem vera humilitas eſt illa virtus, quæ à ſui vilipenſione ac abjectione profluit. Unde etiam fit, humilem animam, vilium & mendicorum (quos vento ſuperbiæ tumidi mundi gt ue IDen HM . gul 1 ol Mek tet CNr ſond ngke en. 8 Vis⸗ ,hl * inche me/ 1li Ri⸗ AAo ielli lbit “ ſill⸗ oni t i⸗ interioris hominise 1UI mundi amatores deſpiciunt nec aſpectu dig- nantur) amare converſationem & colloquia. Inſuper character huius virtut is eſt, quòd gaudenter omnes injurias, oppro iin, pœnas, Caſtigationes à Deo immiſſas & ab hominibus; imè quidquid probroſum eſt, cum interna animi conſolatione æquanimiter acceptet. E qui decoratus eſt virtute, noſcit ſe ipſum, & procul abigit à ſe amorem ſui, favores huma= nos flocci pendit, aby ſſalem ſuam nihileitatem coram Deo & omnibus hominibus, tam ſe- cundùm interiorem quàm extertorem homi- nem emni modo poſſibili profitetur. Ambu-⸗ lat coram Deo ſibique videtur eſſe miſerrima creatura „ quæ de ſe nihil habet præterquam peccatum. Quidquid poſſidet quà ſpirituali- bus, qua temporalibus in bonis „Deo creato- ri ſuo, à quo cunta bona procedunt, adſcribit, O bone jrsu quid minus ab inimicis tu- is exigere poſſes, quàm ut ſint mites & humi- les? ſi exigeres, ut magna dona offerrent, ex- cuſationi eſſet locus; ſed omnes poſſumus eſſe mites & humiles, modèò velimus gratiæ tuæ oberarz⸗ Huccine ergo Chriſte Irsu reda- Gi ſunt omnes theſauri ſapientiæ & ſcientiæ abſconditi in te, ut hoc pro magno diſcamus à te, quàm mitis & humilis es corde ? Itane màgnum eſt eſſe parvum, ut niſi àte, qui tam magnus es fieret, diſci omninò non poſſet? ita plant. Nonenim aliter invenitur requies 22 H 4 an imæ&, 112 Vita Chriſtians nimæ, niſi inquieto tumore digeſto, quo ma- gna ſibi erat, quando tibi ſana erat. Caput Xäl. Partes neceſſariæ ad impetran- dum humilitatem. 1. Aeminert & vitare omnem arrogantiam, vanam gloriam & complacentiam ſui⸗ & agnoſcere infinitam ſuam quodammodò vilitatem, non proferre ampulloſa verba & al inceſſu tortuoſo abſtinere. 2. Deſiderare viles & contemptibiles la- bores peragere ac iſtiusmodi ad voluntatem al- terius, & Spiritualium Superiorum (ſi perſo⸗ na Spiritualis ſit) eorumque mandatis ex vir- tute obedientiæ alacriter obtemperare. Non replicando vel obmurmurando adversus Supe- riorum juſſa; non denique expoſtulando, vel indignando, ſi quando quid ſenſualitati repu- Enans injungitur. Nam Superioris eſt impe- rare, ſubditi cœco modo obtemperare. 3 Abhorrere honores corumque titu= los, blandimenta mundi ejusque hypocriſin: deſiderando magis inter homines ignotum de= liteſcere, quàm ab illis honorari. 4. Conſiderare, quod cuncta bona tem= poralia, corporalia & ſpiritualia à Deo dima- nent, Gcgnia, Niun 1d Odanmo elhech hnicſe ltzunir is A Gte. N enb, Ml, 11 ui A dicoße te⸗ oguein at⸗ und ton N/ CNne el, A interioris hominis. 113 nent, nihilque ſioi poſſit appropriare, niſi dun- taxat peccatum. HMM . . Conſiderare, quod nullus ſit homi= num, à quo ſufſicienter poſſu deſpectari, ca- lumniari, mortificari & tormentari, idque ob grandia peccata, & omnigenam ingratitudi=- nem, quibus id meritus. Idcircò omnibus ſe ſubijcere, fieri peditengium omnium, dignum- que æſtimare pro nomine Ixsu contumelism pati. 6. Si falsèò accuſetur, non nimioperé ſe defendere, ſed omnia æquo anuno ferre; quin & intrinſecé gaudere, quod ex amore Dei materiam patientiæ habeat, nec deſuper que- ritari, cum per hoc impatientia oſtendatur. Sed patienter excipere omnium irriſiones & exſibilationes. 7. Se reputare pro peccatore omnium graviſſimo, digniſſimo omnis pornæ tempo- ralis & æ&ternæ ob commiſſa peccata: neque verò ideò deſperando, ſed ſperando in immen- ſa bonitate divina, qui non vult interitum ali- cujus animæ, quam ſuo ſanguine mercatus eſt. 3⁸. Hanc cordis humiliationem acdepreſ- ſion m tantam eſſe debere, quò illius etiam ſi- Eua in exterioriconverſatione appareant. Si- que vel unius diei peccata in memoriam revo= centur, facile criſtæ demittentur, fiétque ur quantum vana laus attollere potuit, tantum hæc recordatio deprimat. H 5 Ex 114 Vita Chriſtiana . Ex dictis habes, humilitatem neutiquam in lacero veſtitu gerendo, aut in ſordidis con- temptisque officiis obeundis conſiſtere. Nam & ſub veſtium ſordibus ſervitiisque comtem- ptiſſimis hoſpitari poteſt vanitas & magna ſu- perbia latere: cum nimirum idcircò quis habe- ri & prædicari vult humilis, & cœteris ſe hu= miliorem reputat, quæ, ipſiſſima eſt ſuperbia. Fatendum quidem eit, exteriorem hunc ſui ne= glectum, plurimum ad veram humilitatem conferre, ſi eo, prout par eſt, modo adhibea- tur; equidem in illo genuina humilitas non eſt polſita, Facile eſt caput demiſſum gerere, oοos interram defigere, ſubmiſs voce lo- qui, ſœpius ſuſpiria trahere, & ad ſingula pro= pè verba, ſe miſerum & peccatorem nomi- nare: at ſi tales vel obiter & uno verbo tetige- zis, etiam leviſſimo, mox videbis, quantum 4² vera humilitate abſint. Non conſiſtit ergò hæc virtus in v rbis aut exteriorum neglecta, ſed in intimo cordis, ſed in abjectiſſimo de ſe ipſo ſenſu & vilipe - ſione ſed in deſiderio te ab allis vilipendi & nullo in numero haberi: modò id profunda ſui cognitione oristur. H „ Caput AXVI. Praxis veræ humilitatis. ITillimè agnoſco, quod ſim vermiculus terræ, 4. 5o alo Nühin gui⸗ Q lUI (lllm Nevm Da ele neſ Uhen d⸗ cxN (oN ue On i ⸗ in 6 ſer ht ngerm Cidsen. e, N e olitn ul⸗ alshie eiblete⸗ Auppti⸗ Hunclun Umüttel aClte 45none getet⸗ woe i. gllgo⸗ n Nof⸗ 0 Letg⸗ . hnanun 91 0 rli fiiher Penil 8 Pwiul interioris hominis. 115 terræ, pulvis & cinis in cineremque redigen- dus. Qur ergò me magniſicabo & ſuper me ibo? O me miſerabilem, abie tum & nullius vValoris hominem! Ex me nihil valeo, ex me nihil ſum, ex me nihil boni ago; & nec unam quidem piam cogitationem concipere poſſum. Quod ſi quid boni in me, non meum eſt bo- num, ſed tuum Domine, Ex me præter pec= eatum nihil habeo, & de eo dicere poſlum, meum eſt; per hoc promerui omnes excogita- biles pœnas. Servus inutilis um in Eccleſia- Dei, qui nunquam aliquid boni præſtitit. Non eſt creatura in mundo „ quæ Deo ſuo minus me ſervierit, & etiamnùm ſerviat. Peſſimus Eheu omnium ſum hominum. Credo, ſi latroni aut alij cuipiam flagitioſiſſimo homini cam Deus gratiam contuliſſet, quam mihi contulit, longè illum me meliorem gratiorém- que erga benefactorem ſuum futurum fuiſſe. Omnigenis meis tibi Deo meo benè peripe- cCtis peccatis, non modò infernalem condem- nationem luciferi; ſed etiam millies millenas majores ſum meritus pœnas. Horreſco ac to- tis artubus contremiſco, ſi quando peccatorum meorum ſubit memoria. Id ipſum profiteor & agnoſco ex humillimo corde, atque à te mi- ſericordiſſimo Deo deprecor veniam, emen- daturus me ab hoc momento, tibique juxta Doſſibilitatem ſerviturus. Hujusmodi cogitationibus & proteſtæti- Ontbhus; — . 116 iene onibus omais i peibia retunditur. Nam- qui ſe ipſum annihilat, contemnit, abijcit, ni= hili facit, nequit ab alio profundius magisve hkumiliati, & einceps opprobriis, cohvitiis & deſpecétibus ninime turbabitur. Etenim, cm Anima Ghriſtiana, quid mali de ſe refer- ri audit, ita cogitabit, & in corde ſuo dicet. Si hominibus de mea profligatiſſima vita, me- sque eceultis ſceleribus conſtaret, longè pe- jus de me loquerentur: Ego agnoſco reatum, nedum in h's, ſed & in pluribus aliis. Quod ſi nihili æſtimeris, ſi ſupplanteris, ſi dicteriis, nomenclaturis ac ſcommatibus im- petaris, coꝑitabis hanc eſſe viam planam & re= giam, & utiſſimam ad cœ lum, quam Chriſtus verbo & exemplo monſtravit. Ea propter Chriſtiana anima;, ubi tam⸗ deſpicabiliter habita, aut in futurum habeberis, eſto bono animo, cùm ad cœlum alià vi pon tendatur. Audi S. Apoſtolum Paulum : Quis ergo nos ſeparabit à charitate Chriſti ? tribulano an anguſtiæ: an fat ꝛes? an perſecutio? an gladius? an mer,: Gc Rom. 9. Hunc virum ſanctum imitare, neque vel latum unguem in adverlſatibus à vera humilita- te tecede; ſed in omnibuste humilia reporta- turus prœmium exaltationis in leſti gloria⸗ prout Salvator ait: qui ſe humaliat, exaltabitut Lucæ 18. Ubi ponderanda ſunt verba, qui ſe humiliat, & non ait, qui humiliatus fuerit cx- alt abitur. Cer 1. Nm Ptedi⸗ us Nice coliis lienn lelet, o d 4 Nlen N⸗ lcßſ⸗ o lennt Plaorer, buein Ak⸗ Chrlkus run imterioris hominis. 117 altabitur. Neceflum eſt, ut ipſe te humilies cor tuum deprimas, & humiliationem nom- exhorreſcat, Humiliatio ſiquidem, S. Bern- ardo teſte Epiſt. 84. via eſt ad humilitatem, ſi= cut patientia ad pacem, ſicut lectio ad ſcien- tiam. Quò te demittis magis, eò ſe magis ad te demittit Deus, ut exaltet te. De humi= libus habe ſemper ſpem bonam, & ſuperbi ſint ſemper tibi ſuſpecti, licet illos videris omni aliâ virtute ornatos. Quamobrem O Anima mea Chriſtiana in principio operum tuorum erige cordis ocu- los ad Deum & dicito illi: Domine, Domine inanem gloriam contemno, commoditatem & vo- luptatem ſperno: me ipſum & omnia mea pro nihilo duco. TIe ſolum quæro, te cupio & tibi ſoli in hos placere deſidero. Hæc ſit gloria mes, haæ Rivitiæ meæ, haæc deleéctatio mea, hoc pramium la- borum meorum, ut tibi placeam »„ licet uniyerſo mundo diſpliceam. Q03 0 ° 060 50 50- Caput XXVII. De abdicatione negotiorum ſæ- cularium non neceſſariorum. Apoſtolus Paulus 2. Limoth. cap. 2. in= dicat, quà ratione homo Chriſtianus non pluùs æquo ſe negotiis ſæcularibus immi-= ſcere debeat, ne in abrica ſua ſpirituali impe- diatur, eimque ad culmen perducere nequez at⸗ 1518 Vita Chriſtiana at. Nems militans Deo implicat ſe negotüis ſæcula- ibus, inquit Apoſtolus, ut ei placest cui ſe probayit. Hæc abdicatio ſeu mortificatio in- rebus temporalibus expeditur per deſpectum- omnium creaturarum & per quandam- inſenſibilitatem ad res omnes, quocunque no-= mine nuncupentur, nec non per ſanctam con- formitatem voluntatis ad ea quæ Deo placita- ſunt, cum plena ſui ipſius oblivione ac totius mundi. 1 In rebus ad cultum divinum impertinen- tibus non morare, neque guſtum ex iis capeſſe. A ſermonibus qui non de Deo nec ad illum in-= vVitativis, te avertas, eôsque ſaſtidias. Pro- inde ſi velis totus quantus es, eſſe Dei, ſi velis eſſe Deificus, negotiis exterioribus non ſic te immerge, ut adimant tibi libertatem in Deo ſummo bono ceu centro animæ & loco quietis conquieſcendi; ſed eatenus utere mundo ſe= cundum doctrinam præfati Apoſtoli t ad Cor. 7. Cap. Tanquam non utaris, praterit enim fgura huins munds Sin vero ex ordinatione Dei aut vi officii uſus ille tibi incumberet, id peragen- dum eſſet hac cum diſcretione, acſi in mundo extra mundum eſſes: & curabis tua ſine cura & quaſi pertranſennam, ita quidem, ut opus principale, quod eſt obſequium Dei amorque perfectus libro oblivionis non inſcribatur. In illa negotis charitatis cumprimis intendes, per quæ = = Giſale ag ifrt Sehedn Calngen⸗ dece Neo in es i inpefien iis 40d Nnr din N N, Ml Nolleet Ccogli ude 1ℳ mre Ne Deia Chergen n muo ſne 4 ut, imniß ibun 4 ef s mmierioris bominie. Irg quæ ſolùm tibi datur aditus ad finem inten- tum: neque enim ipſo Deo theſaurus pretioſior animæ haberi poteſt: & ut eum quæras; quæ- rendéque invenias, dabis operam quoad po= tes, te ſequeſtrandi à negotiis ſæcularibus & ipſo mundo. Enimvero qui mundum & ea quæ in eo ſunt ,diligit, in eo charitas non eſt, prout aſſerit Joannes in ſua Epiſt. I: cap. 2. hi= ſce verbis : Nolite diligere mundum , neque ez quæ in mundo ſunt. Sa quis diligit mundum, non en charitas Patris in eo: quoniam omne quod eſt en muudo concupiſcentia carnis et, & coucupiſcen- tis oculorum, & ſuperbia vitg. Et magna ſanè diligentis mundum eſt miſeria: Cor enim ha- bet inverſum, & ſuperiori parte acutum, in- feriori dilatatum, cœlum unico puncto vix tangens, ad infima verò latiſſime diffuſum, ubi non eſt requies, ſed labor, dolor & afflictio Spiritus! O curas hominum! Q quantum eſt in rebus inane! Ciet ErIII. Homo Chriſtianus ſibi ipſi non fidet, ſed vitam ſuamn ad conſilium Patris Spiritualis inſtiruet. Illum à Chriſto Domino lege ſancitum ſit, ut alter homo ab & per alterum rega= tur, tam in interioribus quàm exteriori- bus 1286 Vita Cbriſtians bus; tum præcipue Chriſtiano homini ad lee (on gem hanc attendendum eſt , non innitenndd adt prudentiæ ſuæ, acſi ſibi ſufficetet, nec alio⸗ )pe rum ope indigus eſſet, Qui hujusmodi de ſe concepit opinionem, eſt modè in via errones (ulln nunquam perventurus ad veram perſectionem di Pe Charitatis Dei, nec unquam per amorem lenè dicar Deo uniendus: cuùm plenus ſit amore ſui & prel roprio, qui obſtat, quo minus quis ſummum md Ronum amere quo par eſt, proſeqai poſmſitt. mum uam ob rem candidato charitatis Dei, opus tine eſt ſpirituali Duce. Huic intrinſecum ſuum tmn ſtatum, ſuas imperfectiones, ſuas cruces, ſu-⸗ ſiu, as tentationes, luas illuſtrationes mentis, om- (gin niãque demuùm mortificationum exercitia ape- ffi rire debet. Huic in ommibus hominem in- teriorem concernentibus rebus obtemperare) ioh & totaliter ſe ſubijcere, eundémque non defa- D cili deſerere debet: cum nihil periculoſius fſit, n quàm in negotiis animæ ſe ipſum Rectorem tdh ponere, & quidem ejusmodi ſemita „ quz per multijugis tribulis & ſpinis conſita eſt; quæ. Ahe que multas obliquitates & Præcipitia habet. Ductor antem ſeu Ditector quis alius quam vix ag totus ſpiritualis, in S. Scriptura apprime ve‚r ſatus ?à A quo diſcipulus Chriſtianus nullo ln non tempore edoceatur , qualiter in via ad en Chriſtianam perfectionem ducente ambulare zn ſecurè valeat: qui & dubia ooecnrrentil teſolve- no . is accreſcendi in per ny, re & media magis & magis accreſe iane ul rlik Dn uumd, a, nett⸗ anodlei füenen hetlcit n Gae iid islaon ſeſi Dei, um C etnii, lciiuc niem lahelil A 6 gelt lr⸗ 1 ta ie „. elnet aus 1 tn A “S n intenioris hominis. 12 ½ fectione diſcipulo ſuo ſuggerere poſſit, quò hâe viâ ad unionem cum Deo (quam unicè deſide- rat) pertingat. Homo, qui præclaris naturæ dotibus & qualitatibus à Deo locupletatus, ſed Deum ſi- bi parum familiarem habet, is in hoc caſu, can- didato charitatis ſatisfactionem non præſtabit; præſertim; ubi viæ illæ non ſunt adeoò accom- modæ & tritæ, per quas Deus hujusmodi ani- mam ducit aut per pias illuſtrationes & appari- tiones;, aut per internam crucem, aut per ex- ternam apparitionem & ſimilia. Qua de cau- ſa non omnes Religioſi aut Eccleſiaſtici capa- ces ſunt ad dirigendum eos qui ad majorem- Perfectionem vocati ſunt à Pooo. Profectò magnà hac in re opus eſt diſcre- tione, magnà ſcientiâ divinarum rerum „ & Præcipus experientià & exercitatione tam in vita activa quàm contemplativa. Talis Di= tector non modò Spiritu pietatis & mediocri experienti ad directionem Chriſtianæ animæ; ſed & ſano & prudente judicio propter varia- Ocurentia pericula munitus eiſe debet, neque credere omni Spiritui, neque omnibus inter- nis conſolationibus ſenſibilibus, quaſi à Deo ſemper oriremur; & interdum pro rei exi= gentia ſuſpendere judicium, uſque ad melio- rem informationem. Nam exploratum eſt multos errores, multas impoſturas & verſuti- as mmaligni Spiritus intervenite poſſe; & hac 1 ati 422 Vita Chnſtiana ratione ex defectu qualificati Rectoris nequibit commiſſa ovis adverſus technas Sathanæ & naturæ blandientis defendi. His ut occurratur malis Anima Chriſti= ana ſtudens perfeétioni nihil conſultius, fecerit quàm ſibi eligendo Patrem ſpiritualem doctum & verſatum in ſpiritualibus „probum & pi- um, exercitatum in ſchola perſectionis, cum- que Deo per amorem conjunctum. IIIum⸗ nunquam deſeret & cum alio permutabit, & ſi Director ille aut per obedientiam loco avoca- retur, aut mortalis eſſe deſineret, & anima pia ſimilem reperire non poſſet: ad præcavendum omnes impoſturas in ſpiritualibus exercitiis, optimum eſt conſilium, ut humiliter & ſim= pliciter ſe habeat, & omnia ſua intentione ill (de qua ſupra) ad placendum ſolo Deo perſi- ciat. Hoc modo Cacodœmon cam decipe- re non poterit. Interea etiam in ſuis dubiis & perplexitatibus intrinſecarum affliétionum liatum difſicultatum, conſilium & auxilium- rogitabit à Chriſto, eique humiliter ſupplica- bit pro illluſtratione mentis ſuæ, his aut ſimili- bus precibus jaculatoriis. Domine Issu Chri- ſte lux mundi, qui illummas omnem hominem venientem in hunc mundum, illuſtra animam mcam incharrabili ſerenitatis tuæ ſplendore; diſſipa tenebras mentis meæ, & concede mihi gratiam, ut dignoſcere valeam tuu citum, cidem per omnia Obfequendo. Tu = enim m benepla- erioris hominis. 12 ¾ ech enim ſeis me rudem & impolitam eſſe creatus Ane 4 ram, quæ ſine te nihil prorsus poteſt. Fac de me quod libuerit: manda remanda, ordinz uh S&à inſpira quid mihi faciendum, & ego in om- utent nibus & per omnia parebo. Jam verò extra- Endi⸗ controverſiam eſt, quod homo ſibi relictus ni- u hil penitùs poſſit; bene tamen ſuffultus meri- tnc tis Salvatoris Irsu Chriſti, cujus, ſive vivi⸗ n. e mus, ſive morimur, ſumus. Ilpſe ratione mbir aſſumptæ humanitatis noſtrum eſt caput & nos oα. membra: eſt noſier Paſtor, & nos oves: eſt in noſter Pater, & nos filij; imò omnibus exco- * gitabilibus titulis noſter eſt Deminus in ſoli- atcni dum, cujus voluntati ſanctæ ſubijci dignum & e juſtum eſt. Ab ipſe ergo nos duci & regi ſi- ee namus ci per veram devotionem adhærea- den Per. JeruIm . Neoß mus, ejus inſpirationibus cooperemur; ei de= nique omnem honorem & gloriam competen- “ tem exhibeamus. Proinde nullo non tempore in procinctu ch ſimus ad currendum viam mandatorum Deiad ip perficiendum omnia quæ à nobis fieri deſide- a „ rat, & illuc ceundum quò nos vocaverit: ad ſupportandum omnia, quæ & qualiter ordi- , naveri, Demum ad ſubijciendum nos ei to- * taliter. In qua ſubjectione vera devotio & er, perfectio conſiſtit. Quod ſi igitur Anima ri Chriſtiana ad ſam prænotata ſe reflexerit (caſu quo ſine Directore eſſet) erit extra omne pe- W Kieculum fallaciarum, cum lucem mandi ſe- i 12 quatux 124 Vitæ Chriſtiana quatur, quæ eſt Irsus Chriſtus, qui nil aliud à nobis exigit, quàm ut nos ei uniforilies red- damus, virtutes ejus imitemur unà cum conſi- deratione immenſi amoris in facéta Incarnati- one, in amariſſima paſſione, & ignominioſiſ- ma morte. Hoc in ſtatu anima aſſueſcere ſe poteſt ad peragendum & offerendum cunctas actiones ſuas Deo Patri cœleſti, omnem locu= tionem & ſilentium: omnem comeſtionem- & bibitionem, omnem orationem & medi- tationem, eodem omninoò amore;, eâdem omnino intentione, eodem omninò Spiritu- quo Jxsus Chriſtus ea peregit. Et hâc praxi Unuormitatem cum Chriſto ſibi con parabit. MoSν 80 Se 8 00 Caput XXIX. Magna gratia eſt Chriſtianum eſſe, cujus vita nectare & ambroſia dulcior: extra eam nonni fel- fraus, fucatumque gaudium Ilij fortunæ dicuntur & in tur; qui oriundi ex prænobili proſapias quosque ſortuna ad magnas dignitates e- vexit: qui ſubtilis ingenij & optimi judicij : qui omni genio hominum nérunt ſe ſe attem- perare & perhoc omnibus accepti iunt. At prô dolor! Otempora, O mores Chriſtiani nomine inſigniri, eſſe in gremio Chriſtianæ . Eeccle=- * Ronore haben- n ord ſnn ti G Men lor⸗ elle⸗ A! zterioris hominis. 12 Eceleſiæ, eam fortunam quotusquisque expen- . . . „ 4t dit? quin & invenire eſt’, prô nefas quos pu= elK det Chriſtiana opera factitare, ſignare ſe ſigno . crucis, volvere Roſarium, utroque poplite Aünt ine flexo audire ſacrum, intereſſe proceſſioni &c. onu Ne quid dicam de aliis. Verum enim verò A Chriſtianum eſſe, ſors longè major eſt, quàm htin agere Monarcham univerſi mundi Nam halar quid eſt Eccleſia, niſi congregatio fidelium , la hoc eſt illorum, qui veraciter credunt & Chri⸗= KWM ſtum IrsunM confitentur, neque aliam legem & Se intentionem habent quàm illi qui ſunt de Familia Chriſti. Sed quinam illi? Frater, So= O ror & Mater, ergone Chriſtianè vivens, frater, SE ſoror, & mater eſt Chriſti?lmò verò. Audi ve-= 4 ritatem ipſam Chriſtum Dominum Matth, 12. C. Qui fæcit voluntatem Patris mei, qui in eœlis est, igſe meus frater eſt, Soror & mater eſt. Jam verò quid H. Fortunatius excogitari aut fingi poteſt, quàm br eſſe fratrem: ſororẽ ac matrem Chriſti? Meher= L Gulè fort ina altius aſcendere haud quaquã po-= H txeſt. Inſi per in hac vita Chriſtiana nonniſi dul- cedo & gaudia ineffabilia reperiuntur, quæ ne ammam in imitatione Chriſti per rigida pœ-⸗ ol nitentiæ opera, per crucem & tribulationes, nc per paupertatem, per abſtractionem ab omni= i bus creaturis mirificè afficuunt „ & guidem . 4 longè copioſiùs quàm omnis terrena voluptas, tametſi in unum hominem, modèò id fieri pol-. la 2 lu, ſet, tota congereretut. Nec lingua valet di= l , 1 3 cerg, 726 Vita Chriſtiana cere, nec littera exprimere: expertus poteſt credere, quid ſit IxsuM diligere, canit Eccle- ſia. Ex oppoſito dulcedo & gaudia quæ quæruntur in voluptatibus mundi, ſenſuum: in proſperitate temporsli, honoribus, divi- tiis, delicato cibo & potu, in aucétoritate & reſpectu & ejusmodi, reddunt animam om- ninò terrenam & carnalem; nilque aliud ad- ferunt præterquam falſa, vana, peritura gaudia, quæ aſimam ad extremum exitium perducunt. Id ipſum diſertis verbis inquit Chriſtus Luc. cap. 6. Væ vabis dipitibus: quia habetis conſola-⸗ tionem veſtram. Væ vobis, qui ſaturati eſtis: quia eſurietis. Væ vobis, qui zidetis nuns : quia lugebitis & flebitis. Quod verbum Væ in Scri- ptura Sacra ſemper interminatiorium eſt æter- næ damnationis. . Exz quo habes, gaudia mundi, divitiarum & dignitatum, larvata tantum eſſe gaudia, ut= pote pertrahentia ad flammas inextinguibiles gehennnæ, æternamque damnationem. O fe⸗ lices & fortunatas animas , quæ in ſolo Ixsu quieſcere appetunt, quæ pro illius amore om- ne creaturarum fſolatium ſpernunt, di entes cum Paulo: Omnia arbitratus ſum ut ſtercora, us Chriſtum lucrifaciam. Chriſtus enim Deus to- tum amorem noſtrum ſolus ſibi optimo jure vendicat. Nunc conſidera quantum Chriſti Domi- ni prudentia oppoſita ſit mundenæ pri denti e: 1 ne, e 616. gus lacr ete ſil leg dite ige tenn ehe letnu nece ſe ei 10 hun atla WN Ur In næ A wel tbeck⸗ n e ſalinn big,ℳ rluel nan A. 14 A denin Fſtuehe e S 11:6 in ” AKate witim ſutn 6o N eon⸗ s glonu 4 DeH „U no iin. 4 int erioris bominig. 12 7 becſiqaidem (ut ait S. Gregorius lib. IO. Mox. c. 16. ſibt obſequentibus præcipit henorum eulmi- na quærere, adepta gloriæ t: mporalis vanitate gau-⸗ dere, irrogata ab alus mala multiplicius reddere, 3 Lucra & emolumenta temporalia, (ollicne ap- petere, corporis commoda, carnisque blan- ditias & voluptates conſectari. At veròChri- ſti ſapientia & prudentia docet mundi hono- res fugiendos eſſe, calcandam hujus ſæculi va= nitatem, faſtum & ſuperbiam, voluptates ab= igendas, ſectandam humilitatem, pauperta- temdiligendam , crugem am olectendam fe- rendamque &c. Et horum nis eſt vita æ- terna, illorum mors æterna. Vide igitur cui credere debeas? cujusnam, mundi, an Chriſti ſectatorem te profiteri Vvelis? ſi ſapis, nullus erit hic deliberandi locus, ſed ut verus Chriſti diſcipulus, fHdusque miniſter, totâmente;, to- to corde, uni divinæ ſapientiæ adhærebis; il- lamque præferes omaibus, & quibuscunque bumanæ, terrenæ, mundanæ, diabolic æ ſapi⸗ entiæ Axiomatibus, quocunque in caſu, & o- mnes ſæculi honores, divitias, voluptates præ illius bonis nihili, æſtimabis. 8S Se DSete Se 06S Caput XXX. In vita Chriſtiana mala & iniu- riæ invico animo ſufferendæ ſunt. (Hruliana mea anima⸗ pactienkia tibi necef- 14 ſaria / 128 Vita Cbriſtiana ſaria eſt in via Chriſtianum Per fellea ad mellea, per aſpera ad aſtra, per labores ad ho- nores, per ſpinetum ad roſetum, per crucem d Iucem, per anguſta ad auguſta tenditur. O- portet manſuetum & ſimul cordatum elle, in- Juriasque ſive ab amicis ſive inimicis, propter pProprium intereſſe irrogatas, paciſicè & Cha- ritative tolerare. Quidquid patimur, amore dignum eſt, & quidem extraordinarie aman- dum malum id, quod per ir juriam, ut nobis videtur, infetur. Nunquid ita oportuit.⸗ Chriſtum pati, & ſic intrare gloriam? Nec eſt quod dicas: hanc injuriam æ quo animo ſuſti- nerem, ſi inferens aliquid juris haberet. At nonniſi ex invidia, odio, aliosque tribulandi libidine id facit. Fateor, poteſt eſſe, quòd id temerè faciat, ſeu ſine ulla rationabili eauſa. Verum cauſa ſubeſt, edque divina „& verus Spiritus Chriſtianiſmi id poſtulat, ut tu patia⸗ rise Sic pati res eſt ſummoperè commenda- bilis, cum in hoc puncto ipſam innocentiam Chriſtum Dominum imitemur. Peccata tua quid aliud bene merentur: nam vel unicum Paecatum lethale meretur pœnam intermina- ilem, ac proinde Anima Chriſtiana in omni manſuetudine, patientia & humilitate, quid- quid acciderit ſeu ab inimicis ſeu amicis ſup⸗ pPortabit. Res quidem ardua eſt & repug- rans naturæ, injurias æquanim iter ſufferre; ſed nimæ amanti beneplacitum Dei (qui eie c Ge 4a dto⸗ en len d. eler⸗ Poet KChe wor Mle N G Dofrut Nert 7 i e. S ſot 4 1 l A OH tiſee nmnen⸗ Neltid Antu Cticun 4 tinnme noN cs. onterioris hozminis. 129 mala penæ poſitive vult, eſto, non mala cul- pæ ] id ſuave & leve erir. Per has enim afli- ctationes Deus noſtra caſtigat peccata, vultque monſtrare viam ſcilicet crucis, per quam am- bulandum eſt, & ſic, ut ſervi Donuini & ma- giſtri noſtri veſtigiis inſiſtamus. Veriſſimum illud Sapientiæ prodi'gium Salomon inquit: Non contriſtabit uſtum quid- quid ei acciderit. Prov. 2 1, EminentulimusHu- 8 GCardinalis eminenter id explicans inquit : Sicut Accidens alleſt & abeſt, prater ſubiecti cor- 7uptionem: ita præſens proſpetitas & tribulatio honor & imuris, viro zuſto aueſt & abeſt præter eius contriſtationem. Qui iniuriis lancinatus ſilet, non turpatur, eandem vultus conſtan- tiam retinet, elogio hominis prudentis & vir- tuoſi condecoratur: certiſſimumque ele vide- tur patientiam habere in injuris, eſſe ſanctiſſi- mi hominis notam. Poterit Anima Chriſtiana, ſi quid adverſi occurrat vel injurieſum dicatur, corde tenus dicere: quantas injurias Dominus Jxsus pro me paſſus eſt! quantus fuit dolor Domini meil SoSo 8. SO- eSe- 9050=⸗ Caput XXXI. DominobDeo pergratum eſt, ubi Qhriſtianus amore ejus quid patitur PErpende qui Pater Cœleſtis, ianctusqueSpi- I 5 ritus 130 Vita Chriſtianæ titus gaudeant ſibique complaceant in paſſio- ne humanitatis Filij cœleſtis; qui & ſuæ con- gaudeat paſſioni eo amore quo ſe amat: & in- de per omnes poœnas & dolores quos in hu- manitate ſubit gaudium Chriſti extenſive augmentari. Adhæc Patrem cœleſtem jubila- bilare & exultare, cum filium fuum videt in- tam atrocibus tormentis & ſtatu adeò miſera- rabili: filiümque, cui explorata eſt natutaba- tris, majori & majori exæſtuare ſiti plura & plura patiendi ad maius incrementum. bene⸗ placiti Patris ſui 3 & vel ideo (poſtquàm adeò crudeliter tormentatus erat) in cruce clamaſſe: Sttio. . Hoc pacto Anima mea chariſſima deſide- rabis videre trium divmarum perſonarum in- explicabilia gaudia, intendesque in eorum am- plificationem pro poſſibilitate tua. Itaque non recuſes ex amore Dei quid pati: non eam ob cauſam, quo cœli gaudiis perfruaris z ſed ad augmentum gaudiorum trium divinarum per- ſonarum adorando eas in omni humilitate. Et ſi Spiritus S. inſpiraverit tibi paſſionem aut mortificationem, ea fiat alacri animo, Puta: 1. Aliquoties te diſciplinare. 2. Jejunare. 3. Ad aliquot horas hirluto cingulo præcin- gi. 4. Recreari in occaſionibus deſpectuum. 5. Deſpicere omne temporale. 6. Aliquoties duro aſſeri aut ſacco ſtramineo indormitare. 7. Viiitationes ſæcularium aycrrancart 8.80 iu⸗ ee eni ſin M Culkr minn n⸗ E Re n tater lite is Nn nnio (E o. econ⸗ Kr⸗ Nindr etenli⸗ nict⸗ lerin hUnnlkee⸗ taud Uunl n dde Una daunt Nel uln il⸗ N ge 1 den dO V. lat . re⸗A. n A Lun! ln 140 elun nu: 469 ⸗ interioris bominis. 11 Iitudinem amare, 9. Deſiderare contempti⸗ bilem permanere. 10. In cruce & tribulatio- nibus veram patientiam exercere. I1. Pauper- tatem in Spiritu diligere- 12. Omnibus vanis oblectamentis renuntiare, 13. Fugere locain quibus honoraris, adire ea in quibus vituperz- ris. 14. Inferentibus mala benefacere per ſe= metipſum eodem die, vel obſequium aliquod Præſtando, vel pro iis ſaltem orando. Pluri mos videmus foris præclara opera exercentes, vigilantes, orantes, jejunantes, in- ſirmis miniſtrantes. At quot quemque in- Venies, qui contemptum & iniurias æquo poſ- ſit animo ſufferre? illorum ſanè ſunt pauciſſi- mi. Quam ob rem? quoniam plerique fa-= Ktuosà arrogantiâ turgent, & magni ſunt in o- culis ſuis, Verüm O Chriſtiana anima, ad iniurias ferendas, oportet ut ſis inſenſibilis ut lapis vel ſtatua, quæ injuriis affecta non turba tur Habeas O mea anima animum velut a- damantinum: Si Deum amas, ſis oportet ut Adamas. Nulla ſit unquam injuria, perſecu- tio vel inopinatus eventus, qui vultum tuum immutet: quinimô leni voce & verbis ſereni- tatem animi ſignificantibus, inferentibug ma- la te præbe benignum & oblequioſum, & cor- dis & oris mel tefundas pro felle & rependase Nam iniurantes tibi præbent occaſionem ad maiorem perfectionem: qui te autem hone- rant & honorificant, decipiunt te & ſemiein pedum tuorum ſubvertunt. OCape! 72 Pita Ghriſtiane EEEEEEEEEE Cccu YPXXII. Chriſtiana vita nequit eſſe ſine cruce, tribulatione, paſſione. Uod hominem ſecundum vocationem Qahriſtiamm facit, eſt Fides & Baptis- mus: quod verò eundem ſecundum ex- ercitium Chriſtianum conſtituit, eſt crux & paſſio: & quò majores fuerint cruces majori. que ſupportabuntur patienti, eòô perfectior erit homo, qui in vita nac ærumnoſa mundi; ſi viam virtutum inſequi cogitet, vivere ſiaud teſt citra contimmam moertificationem & Grucem, ſive duxerit vitam activam, ſive con- templetivame Et quidem in vita activa in- obſequio proximi, nemo perſtiterit, ni ſit in- ſracto amme ad patiendum quælibet, ubi om- mi momesto offertur occaſio patientiæv. In.⸗ contemplativa autem vita, noſtræ propriæ im- perfectiones noſtra ſunt crux. Neque dubi- tandum „ quin multæ adverſitates occurſuræ Kat, quæ Spiritum contemplativum hominis cruci quodammodo affixum relinquent. Un- die fiet illum Spiritui Chriſti conformandum, qui in monte Thabor cœleſtia gaudia contem- Plabatur iisque fruebatur; at poſtmodum in- monte Calvariæ maximis doloribus repletus-» cosdem Patri ſuo cœleſti recommendavit. Ne- que im ete up ℳ0 eſeie fſor oeko li⸗ ndn⸗ AKonk des i⸗ Petkelhl 1munc ſete ud onen & ſwve Col⸗ r t,U . 4 i⸗ lle⸗ 1 Oneir Nhie. olue Kommtit et. mundu CCnd⸗ hCun s, 1. N. interioris hominis. 12 que quis demirabitur, cum viderit juſtos oru- ce & tribulatione repleri; & & contrario viam impiorum profperari. Nam quia impii ex una parte à regni cœleſtis hæreditate exclunt ſunt: & ex alteraſuis impietatibus inſperſerunt nonnulla opera ex obiecto bona, ut erogan- do Eleemoſy nas & c. Hinc cum Deus nihil irremuneratum relinquat, nec tamen opera⸗ eiusmodi prœmio æterne remunerabilia ſint- remunerat illa Deus prœmio temporali, ſic ut mundus videatur ipſis Paradiſus. Et ea etiam eſt ratio, cur in pluribus locis, heterodoxos in temporalibus magis florentes videamus quàm orthodoxos. „Hi verò qui probè & Chriſtianè vivunt 3 ulque ordinati ſunt ad vitam æternam, nec ubituri erunt pœnas æternas, experiuntur-- temporales pœnas in hac vita multisque ſubij- cinntur tribulationibus, quò corum animæ à quibusdam defectibus, qui ſe bonis operibus immilcuerunt, expurgentur. Beatus ille, jui gratiam habet quid patiendi in hac vita, ut à pœnis temporalibus purgatorii aut certe æter= nis gehennæ eximatur. Nihil profecto mile= rius eſt homine. qui in hac vitaſine miſeria eſt. Chriſtus hic interris degens, nobiliores opera- tiones, quàm ſuſtinendo omnigena opprobria; non exercuit; quin & ipſum probrum crucis Patri cœleſti complacentiſſimum fuit. Ad euh= dein modum decet Chriſtianum ut imitatorem *Chriſti 2 134 Vita Chriſtiana Chriſti pati; ad complacendum Patri ceœleſti. Non enim ſunt aliæ notæ veri Chriſtiani quàm paſſiones ommisque genefis cruces, & quantò paſſiones maiores, tantò gloria maior eru. Ex eâ ratione homo in ſtatu ſuo, in quo tantùm ad- verſitatibus afflictatur, ſe ipſum ſolari poteſt, eò feliciorem ſe reputando; quò plura amore Dei ſufferre poteſt. Vulgare dictum eſt: Duls⸗ cia non meruit, qui non guſtavit amara Conſidera ſexum fragilem, virgunculas inquam illuſtres & inclytas ſuper lilia puritate candidas, ſuper roſas Ccharitate rubicundas 3 quarum hæ duodecimo; tertio decimo , & quinto decimo, ille vigeſimo quinto ætatis anno ſexcenta ſuppliciorum genera perpeti⸗- quin & mortem ipſam amore Dei oppetere non dubitârunt. Conſidera omnes & quos- cunque Sanctos, hàâc præſertim virture ſubni- ros, ad faſtigium perfectionis, & indè ad cul- men gloriæ conſcendiſſe. Sin igitur O mi Chriſtiane lecto affigaris & invaletudo tua te Sacro infereſſe & ſacrâ Synaxi refici non per= mittat, patiare id amore ESII & eſto conten= tus: quoniam ſatius eſt pati per auſteritates crucis, ac in ſuavitate exercitiorum Spirituali- um agere vitam. Si in oratione tua meram- ariditatem Spiritus ſenſeris, patiare, & eſto contentus: quoniam pati ſatius eſt, ac con- templari; quin & in tertium cœlum rapi. Si ſcopum devotionis tuæ non attingas & bona pPro= S— Kot or⸗ lr tio nin ⸗ Mn un ſecli ſice ſerep Win imeriaris homsis. 1353 erlet. propoſita inſequaris ſicd non aſſequaris, patiare Giniin S& eſto contentus; quoniam ſatius eſt pati, ac Knn ut omnia ad tuum placitum ſuccedant. Si cor- erka pore ſis diſtorto, rudi & obtuſo ingenio & Pemk line talentis ſeu naturalibus donis, modò id iô ipfum patiare, optimo eris ingenio & propor-= tionato corpore, cum ſic placeas Deo. Om- nium æſtimabilior ſcientia eſt, ſcire poſſe pati; 3 Ars maxima poſſe pati; fortuna maxima poſ⸗ lus Filij lucis & veri Chriſtiani ſummè ap= icund retiant cruces & actuales mortificationes, aut mo Aſe ipſis impoſitas, aut ab alis. Excellemiori no anl donativo honorari nequeunt, quàm dum illis yt, offertur occaſio quid pro nomine Eoll pati= ee endi, cùm hoc modo Chriſto placeant, nobi= ANH liſſimmque Sacriſicium offerant. Plurimos quidem illorum reperire eſt, qui ſingulariter- 1 nl non ſitiunt paſſionem, eò quòd quâdam quaſi iuhi teneritudine plus quo trahantur ad carnem, ad Cues bona ſua temporalia, ad amicos & cognatos enße plus ad reſpectum attendentes humanum & hu⸗ ocomen manas ratiunchlas, quàm ad vocantem grati= urn am; & vel ideò ad perfe ctionem vitæ Chriſti⸗ oen anæ pervenire non poſſunt,. Verùm genui= im⸗ narum virtutum comes eſt paſſio, & quò per= . 15 fectior virtus, eò major paſſio neceſſaria: ſi= . a⸗ quidem certum eſt, quod in Chriſto pie vi⸗ 146 vere volentes oporteat pati cruces, perſecutio-. m nes à mundo, à carne propria, à Spiritu ſuo 5 quin 196 Vita Chriſtiana quin & ab ipſo Deo: ac quantoperè paſſio ma⸗ ior erit, tantoperè conformiores erunt Chri= ſto, atque ex tunc ambulabunt pertfectionis viam amoris: cuùm vita ſociata paſſioni ſit vita cum amore, & vita ſine paſſione, vita ſine 3* amore. Quod ſi Anima m hoc mundo pati nolit » non vult eſſe Dei, quia difformis eſt vo- luntati divinæ, nec fruitur Deo neque fruetur, cum fruatur creaturis. Eam ob cauſam Sancti adeò rigidè in=- corpus ſuum ſævierunt, & ad dimen um ſolùm ſuſtentarunt corpus nempè purè ad conler- vandum vitam, amputantes etiam, licita ob-= lectamenta, quò ſe mortificarent, ſibique ip ſis crucem imponerent. Qu in re variis duce- bantur intentionibus: modè ex motivo pœ- nitentiæ, modò ex motivo caſtiſſimi amori 5§ modèò ex motivo conformabilitatis cum Chri- ſto: & adhaæc offerebant ſuas cruces Deo proteſtationem adimplendæ omnis voluntatis divinæ & ſubiectionis in omnibus ab ejus pro⸗ in videntia ordinatis, ſive dulcia ſive amar eſſente Age, exerce te igitur O anima mea in virtute patientiæ, & ſumm4 pace frui poteris. Nihil enim pati moleſtiæ eſt pacem haberee Quod ſit duobus modis, aut nullam moleſtiam ſenti= endo, quod erit tantum in Patria, aut moleſti- as moleſtè non ſerendo. Et hæc eſt patien- tia de qua agimus. Cuncta adverſa peccatis tuis imputa, redde bonum pro malo: bene De dic lentu mhr tatib lunt: Plen⸗ ſlvi mine oris Men Guann N W Mome tathr⸗ Cooiken fi ſe⸗ nlncoie onnsn egletrn thn N 40 Colt licitat ve il Misuce Nlig ⸗ WN CN Arer Don snolat mmn nuielent iaylunt llt N interioris hominis. 15 Deum, in eumque reſignatus gratias age, dié in tribulationibus & afflictionibus tuis. Gra- tias tibi ago Domine Deus pro omnibus tribu- lationibus meis: téque mi Domine rogo ut- centuplum ſi placeat, addas : quia hoc erit mih acceptiſſimum; ut aflligens me adverſi- tatibus non parcas: cùm tuæ ſanctiſſimæ vo- luntatis adimpletio ſit mihi conſolatio ſuper= plena. Proinde O Anima mea, non pere ab- ſolvi à cruce tua, ſed eam patere quoad Do- mino viſum fuerit; pete à Deo gratiam ampli- oris ſuſferentiæ, & dic corde & ore. Fru- mentum tuum ſim Chriſte: mole me dentibus beſtiarum, dolorum & afflictionum; quò pa- nis mundus inveniar. Non est & terris mollis ad aſßra vis. õä QLCLaut XXXIII. Paupertas & ſtatus humilis ar- gumentum eſt divini erga nos W amoris. AiiG ineffabilis Ixsu, ex eo cognoſcitur- exiſtere in homine, ubi eundem facit „Participem ſuæ paupertatis & humillimi ſtatüs. Eſto igitur Anima Chriſtiana ſorte tuâ contenta, caſu quo tibi ſtatus pauper & humilis obtigerit. Attento quod tua crimi a mererentur bene, ut ſuperflueres divitis & ho= K noribus, 138 pita Chriſtiana noribus „ac conſequenter membrum Chriſti difforme fieres, viamque ei omninò oppoſi- tam ambulares. Pro hoc beneficio eſt quod agas Deo immenſas grates. Compatere illis, quos videris in magnis divitiis & honoribus mundi ſublimatos, qui à via Chriſti devii ſunt, & adeò multiplicibus tibi communica- tis gratiis privati ſunt. Roga Deum pro illis, ut hujuscemodi gratia, quâ, tu , à Deo dita-= tus, ditentur, Chriſtumque in ſtatu paupere & humili imitentur. Etenim vix poſiibile eſt in magnis honoribus & opibus reſidere, & cor iis non apponere. Quid 2 quod opes plurimos in altera vitaad extrema redegerint; eò quèòd fuerint occaſio gravium peccatorum & per conſequens æterni interitus- Quod ſi homo in dignitatibus & opibus conſtitutus pari facilitate ac fecuritate viam ad c&lum an- guſtam ambulare poſſet- ſane Chriſtus Salva- tor noſterneutiquam dixiſſet Lucæ cap. 1. Qum d ſcild, qus perumas habent, in vegnun Bei intrabunt. Facilus eſt enim camelam per Jo⸗ yamen acits tranſize, quaàm diritem intrare in reg. num Dei. Et de divite Epulone Lueæ cap. 16 in Evangelio: Maæraus eit & ſepultus in anferne. At verò n eodem capite de paupere dicitur-. Factum est ut mereretur mendicus & poyrtaretn: Angelis in ſinum Abrabæ. LInde Chriſtus Matth. cap: C: ait: Beati pauperes piritu, quoniam ipſo rum esſt regnum cæœloram. Neon Al. Viten Dun ſe⸗ cho Mor/ En Permn D n kar eth lan Nede Vis min Cpor iünnn Martn Unm S== E S uni gud to cio d Ghanl X M Cri oNn nnſil zilec, ſuußen e uod e keegen tenn zutersozis horwinis, 139 Non per divitias periszuras itur ad aftra. Nac vis sartarei ſers Acherontis ad undas, Quaàm horribiliter autem manum Dei feris entem in altero mundo divites & voluptatibus immerſi ſentiant, teſtatur id ipium Job cap. 21. Ubi inquit: Tenent tymps um (ſcilicet di- vites) & tharem, & gaudent ad ſonitum organi. Duunnt in bunis dies ſuos, & in puncto ad inferna deſcendunt. Ad quæ certè verba omnes di ites exhorreſcere deberent, adeo ut ſuperflua ſtatui⸗ mox in pauperes diſtribuerent, pauperem⸗ Ghriſtum diligerent, eumque pauperem ſe= querentur. Divitiæ quidem ſecundùm ſe non dam- nabunt hominem ſed malus uſus earum, & ve= hemens affectio, quàò fertur in eas. Multàm intereſt inter habere venenum, & venenum- ſumpliſſe. Pharmacopolæ ut plurimùm ve-= nena in officinis habent, ut illa in tempore & variis in eventibus adhibeant; at non propte- rea itoxicati ſunt, eò quod venenum non in- corpore, ſed in officinis ſuis habeant: Pari modo, habere divitias potes, non tamen ab iis intoxicatus eſſe: idque fiet, ubi eas domi & in marfupio tuo habeass non verò in corde. Sed quàâm rarn, qui in corde non habeant? Ediſſere, amabo. Nonne moderno tempoe re plurimos abutentes ſuis opibus dolenter- videre eſt nonniſi in comeſſationibus & potita- tionibus, quique Deos non amant præterEdu- 140° Vita Chriſtiana Cim & Potinam, curamque tantùm ventris habent? nonne in domeſtica pompa, in pre- tiolis & non neceſlariis mobilibus, in veſti- mentis ad novam modellam, confectis: in ſal- tibus & trip dis, cymbalisque bene ſonanti⸗ bus vitam agere; vitam inquam, agefe genti= lium potius quàm Chriſtianorum Iterum: ez ploratum eſt, quantùm ad propenſionem ad eas, omni m propemodùm corda impen- diò divitias appetere: neque ab hac male-ſa- na prurigine Perſonæ rel gioſæ immunes ſunt⸗ cum nonnullarum cor ſolidius adhæreſcat au- rO & argento quibus oble Rtantur, quàm ipſi Deo ſummo bono, quod reverà ſummopetè deplorandum. Et quotumquemque invenies, qui pauperem IESuxt ſequi geſtiat? quodque fes eſt indigniſſima, qui eum ſequi conantut modo poſſibili, ab aliis diſcolis deſpiciuntur- & ſublannantur. Nemo non eſt qui divitias gloriæ Chriſti non appetat; at verò nemo eas conſequetur⸗ni prius dilexerit pauperem Chri= ſti ſtatum, cõrque avocet à te nis. Dixit æterna veritas nedum Religioſis & Monachis, ſed & omni Chriſtiano, N ſi quis renuntiaverit (ſaltem affeéctu, & animo paratus re i S facere, ubi id honor Dei aut ſalus pro- pria vel proximi poſcit) om ibus qus peſſidet 5 non poteſt meus eſſe diſcipulus. Beati pauperes Gictur, & non, beati divites. Et divitibus ita loquitur Chriſtus Lucæ cap. 6. Væ vobis di vit ilus, mporalibus bo- i le uo⸗ jelt eſt. i⸗ Et ben her ſo Der ſti⸗ ln Md Uinre e o incd Pora upe IN kllmn UI Uri ch lo m enri Mrbnre 8,uſtr Ueets vele nn nte 91 u eu. hrleni ohnl⸗ la ül nnnne erele gin ücnme“ . ieni 1coc⸗ c Nin gi 1 1 Hen! 4 nn Neigio nou⸗ . ſgs 3 ℳ. l n ,s r interioris hominis. 141 pitibus , quia habetis conſolationem veſtram. Qlaſi diceret: exiguum illud bonum An divites 1 quod interdum feciſtis, id modo per bonos veſtros dies in divitiis, abunde præmiatum eſt. O quàm cœc1 & ſtolidi amatores mun- di tales ſunt! qui pro vili & fugitivo gaudio, æterni gaudii jactur m faciunt nunquam viſuri benedictam faciem Dei, & à divitiis gloriæ Perrennis perenniter excludendi. Ex adver- ſo omnium feliciſſimi, imò ut ita loquar, ſu= perteliciſſimi ſunt amatores paupert tis Chri-= ſti, quin & citra paradoxon, omnium ſunt ditiſſimi. Sed qτοο pretioſiſſimum, juo c& um pretieſiorem non habet, theſaurum poſſident, umirum pauperrimum Irsuk. E- nimverô qui Deum mundo corde in pauper- tate poſſidet, eimque non coâctus æquo ani- mo ad beneplacitam Deiſuffert, ditiorem ſe in mundo non haber; & cœteri, tametſi tem- poralibus bonis abundent, quoad animam pauperrimi ſunt- Atque hic notandum, ut anima Chriſtiana & devota Chriſtum in pau- Pertate ſequatur „ non requiri eam obſtringi voto paupertatis ad morem Religioſorum „ cum perfectio non conſiſtat in tribus monaſti- cis votis, ſed in vera imitatione internarum virtutum Chriſti Salvatoris. Vota monaſtica plurimum quidem juvant ad ſtatum perfectum adipiſcendum per remotionem obſtaculorum; nihulominus ſine his perfectio Chriſtiana obti⸗ K 3 nexi 142 Vitæ Chriſtiana neri poteſt. Nonne Abraham, & non pauei alij, uxorati fuerunt & inſuper valdè opulen- ti, hoc equidem non obſtante perfectionem aſſecuti. Unde hoc? Pauperes eraut Spiritu= Paupertatem internam habebant, pauperes e- rant affectu & promptitudine ad omnia bona- temporalia dimittenda, ſi Dei voluntas eſſet. De his Apoſtolus2 Cor. cap. 6 ait: tanquam mihil Gabentes, & omnia peſidentes. Vult dicere: mihil poſſidentes affeétu ad bona temporalia: quod tunc fit, ubi Chriſtianum cor adeò ſe= queſtratum eſt à temperalibus acfi nihil am- nino poſſideret: & ubi contingeret omnibus privari, non obluctaretur, non queritaretur, non murmuraret, ſed ſuam cum divina confor- maret voluntatem, dicendo cum patientiſſimo Jobo cap 1. Dominus dedit, Deminus abſtulit: ſie nomen Damins benedictum. Hæc eſt germa- na paupertas, in qua homo in omni tranquil- litate cor ſuum avulſum à temporalibus Deo conſecrare poteſt; hanc omni ſtudio omnes conſectari debent; & in hac Imperatores, Re- ges, Principes & Magnates citra ullum impe- dimentum ſe exercitare valent: & poſtquam ſe exercitaverint manebit illos in cœlis merces voluntariæ paupertatis Chriſtianæ. Per hanc ejusmodi pauperes illudunt mundo; divitibus autem illudit mundus. Recordare O Anima Chriſtiana eorum divitum, quos tu foĩtaſsè noſti, qui ubi minus putaſſent, inopinatâ mor- te a e4 IP UN E ſte ſio c⸗ en Unpu nhlege Eenen rdhrnn Alpelg Nuben Uts üet 1AM nitl . hu linell 1cNo uliſic⸗ ch Rte⸗ u lu 6 Nℳ esle⸗ nhe⸗ unt lere Per riin 4 Gnt 0le 1 interioris hominis⸗ 14 ge correpti ſunt, Sacramentis Eccleſiæ mini⸗ mè aut inconſideratèe receptis, non condito, aut parùm piè diſpoſite teſtamento, de quo- rum ſalute vehementer ambigitur. Res pro-⸗ fecto lamentatione digna eſt, hominem ſtoli- dè ſe à Deo elongare & præferre immundum ſtercus roſis elegantiſſimis, ac gemmis pre- tioſiſſimis. Contendamus pauperem ESM. utcunque ſequi, ſi aſſequi non valoornu. Con- tendamus jugiter nullo affectu ſubvolare inera nuda brachis crucifixi amati JESI. Q08 0 08 60 8 0 50 Cout XXXII. De indifferentia in omnibus contingentiis & reſignatione vo- luntatis ſuæ lIn divJnam. Uemadmodum in majoribus civitatibus, plerumque Horologium quoddam pri- marium eſt, ad quod cœtera omnia ut plurimuùm diriguntur: ita prorsuùs æquiſſimum eſt, ut noſtra nos horologiola, id eſt volunta- tes noſtras, ad illuc ſupremum, c&leſte, mag- nitudinis infinitæ Horologium, hoc eſt, ad divinam voluntatem attemperemus. Proin- de Anima Chriſtiana ſtudebit indifferentiæ in- ſuo ſtatu, in omnibus actionibus & negotiis, & ſolùm obtutum figet in providentiam æter= nam & beneplacitum Dei, ei per omnia ſe ac- K 4 com.- 144 Vitæ Coriſtiana commodando. Et ſive jam immittat Deus animæ infirmitates aut imbecillitates, cruces Aaut tribulationes, perſecutiones aut nnihilati- ones, vilipenſiones, paupertatem, aut diſpen- dium bonorum temporalium, aut immittat ei in oratione ariditatem, aut conſolationes, fa- miliaritatem cum bonis amicis, aut eoran- dem privationem, acquieſcat & coitentetur beneplacito Dei. Etenim ſors major obtin- gyre nequit, quàm occaſio famulandi Deo e- jusque adimplendi voluntatem: quod opero- fum non erit modò quis ſe denudaverit ab om-= nibus quæ Deus non ſunt, & in ſe mortifica- Verit omnes adhærentias ad creaturas, ad vo- luptates,omnésque denique imperfectiones. Quæ denudatio & mortificatio ſuppeditat oc- caſionem ad exercitium multijugarum virtu- tum redditque capacem animam ad magnas gratias ſuſcipiendas. . Præcipuum quod Deus in hac vira largi- tur ſuis amicis eſt occaſio quid patiendi ex a- more ejus, per totalem abdicationem cuncto- tum quæ mundus diligit & naturæ placent. Quò enim homo minus habet de bonis tempo- talibus, de honoribus & dignitat bus, eò pa- ratiorem ſe invenit ad famulandum Deo & plus de virtutibus habet: & econtra quò plus de mundi oblectamentis & vanis conſolatio- nibus participat, eò plus elongatur à ſolatiis & viſitationibus divinis. Qua de cauſa humanæ ratio⸗ ti Ett dil⸗ ne Ders uces lüri⸗ nöler mirrdh ri⸗ Aeei⸗ t bor⸗ orrike⸗ , . edionet Clat . n Vind N ans Nir A A1 lchj⸗ lren Gunnde 1 Den! ni DNlne Aiit una M interioris hominis. 147 tationi & ſenſibus valedicendum erit, utpote obicibus ad plenam reſignationem voluntatis in divinam. IInde & Anima à providentia divina ſe per omnia ſinat regi , neque rationi aut ſenſibus pareat. ſed in-& extra reſignata ſit in heneplacitum Dei: & qualiacunque media offerantur ad perfectionem, nil penſi habebit, modò ſint incitamenta ad virtutem & occaſio= nes ad quid patiendum amore Dei, ad ſervien= dum ſummo bono idque amandum; ſive jam ĩd ſit in conſolationibus aut ariditatibus, ſive in cruce, ſive in gaudio, ſive ſanitate aut inſir- mitate, ſive in egeſtate aut poſſeſſione necef- ſariorum bonorum. Nil æquè in deliciis ha- bebit quàm ſe omninò committere providen- tiæ divinæ, nihilæquè æſtimabit quam ſui in⸗ Deum reſignationem, nec aliud quæret niſi ſo⸗ lum Deum, qui ſolus eam quietare & recupe- rare poteſt. In Deum ſic reſignata anima in cunctis providentiæ divinæ diſpoſitionibus ſibi com-= placet, omnibusque nervis condeſcendit in- id & eo modo faciendum, quod & quomodo Deus diſpoſucrit, idque per omaimodam translationem ſui in ordinationem & per te- nerrimum amorem beneplaciti Dei, qui de- Crevit illam per hanc ſemitam ducere, in qua- de facto ſubſiſtit, & ad quam ſic propendebit, ut illam permutare nollet cum alia „ tamet’i non conſtaret niſi unico ſuſpirio. Excipe ca- K 5 ſum 146 Vita Chriſtiano ſum quo Deus animam ad altiorem gradum: perfectionis ſtatuiſſet provehere, quod rur- sum providentiæ æternæ aſſ ribendum foret. Nam ſæpenumerò homo ſubitò apicem per- fectionis non conſcendit; ſed ex ordinatione Dei fit, ut pede tentim & gradatim ſeu ſenſim ſine ſenſu Philoſophi dicunt, ſucceſſive ſit motus) ad notitiam ſui & Dei perveniat & ita ctandem culmen perfectionis attingat. Quæ cuncta ſic ab æterno diſpoſita ſunt. Adhæc cùm omnia ad arbitrium ſuum creaverit Deus, conſervet & regat ad finem ſuum intentum ab æterno præfixum infallibiliter aſſequendum, à nulla potentia impedibilem, inde fit conſe- quens, quod neminem confurgere aut obmur- murare adversus Deum deceat ? ſed omnem curam relinquendam eſſe illi qui melius novit quid homini expediatquàm illus hominumpe- netrare poſſit. Summa ſummarum: Homo non aliud volet niſi quod Deus vult, & non volet quod Deus non vult: cunctaque quæ acciderunt & etiampum accidunt & accident, diſpoſitioni Dei (ſecluſo peccato) attribuet, eò quod vel unicus pilus capite non decidat citra volun- tatem Dei. Ea propter aſſueſcet repetitioni horum ſanctorum verborum: Fiat voluntai tu ſizut incælo, & in terræ. Neque in parvis aut magnis aliud volet, quàm adimpletionem vo- luim tis Dei, & indifferens illi erit, ſanum eſ- i)t Elm li 3 AV Pen truc len/ lunt Eg Cict; lo; ar Gun n. glenge otnnen ſuln Cctlel eluiln r. 6 Nerile tentocn 1 endu colle. onnae Posmm wübon⸗ Hon r Genun oſron Golz aro ei⸗ uml, c⸗ imerioris homimis. 1 ls Te yel inſirmum, eſſe cum-& ſine amicis, eiſe in proſperitatibus vel adverſitatibus, vivere velmori: quin etiam ſi Deus cuipiam animæ optionem daret quælibet agendi, quomode & qualiter placeret, deſiderabit in ſimili caſu ad voluntatem Dei potius vivere, quàm ſuam Perficere voluntatem, dicétque cum S. Ger- trude: Domine, zelo facias ſecundum yolunt4⸗ tem meam. “ Certum eſt, quod qui ſe conformat vo⸗ luntati divinæ, nihil adverſi unquam patiatur⸗ & quæcunque vult, fiant, IInde nonneme dicebat, ſemper habeo talem auram, qualem volo; cumque alii mirarentur. Reſpondit: nunquam volo eſſe auram, niſi quam Deus vult, & talis eſt neceſſaria. Beatifſima Mater Dei MaaxIA omnibus ad imitationem exem= plum reſignatiſſimæ voluntatis dedit: etenim Chriſtus amantiſſimus filius, 40. diebus poſt reſurrectionem, cœlum aſcendit, & ſecum ex limbo captivam duxit captivitatem, relin- quens matrem ſuam, quæ ei in mundo tot an- nis fideliſſimè ſervierat, quantumuis plus juris haberet ad perfruendum gaudiis ccœleſtibus qnuam ullus veterum ſanétorum Patrum; utpo- te Mater Dei. Nihilo minus contentabatur beneplacito Dei & non minus terram lachry⸗= marum vallem, quàm coœlum diligebat; ab-⸗ ſentiam filii ſui non mihus quàm præſentiam. civitatem terrenam eruſalem non minus quàm r cœle- 14⁸8 Vita ChriſtianA . eœleſtem; neque minus contubernium licto- rum & Judæorum placebat q àm Angelorum, non alio ex capite- quam quod Pater cœleſtis ſic ordinaſſet. Hoc ritè perpenſo, Chriſtiana anima in quibusvis accidentibusſeu proſperis ſeu adver- ſis ad exemplum MARIX indifferens erit, mal⸗ létque viſibili Dei præſentiâ privari, quàm e- jus volunt ti non adhærere: uin verò optionem haberet anima, eliget potius deſolationem quàm conſolationem, deipectum quàm hono- rem, paupertatem potius quàm ſuperfluita- tem & rerum omnium abundantiam „ cum probè nérit ESuM & MARIAM Præ aliis ea di⸗ lexiſſe. Verumenimverò indifferentia ad acqui= eſcendum quibusvis caſibus obvenientibus » prævalet omnibus: cumque quis omnia per- diderit, credat & ſibi perſuaſum habeat, ſe ni= hil omninèò perdidiſſe, modò non Pperdiderit plenè reſignatam voluntatem in Deum, dicat- que gaudenter : Deus meus & omniæ. Si tibi placet ut viam contempti 1 mus omnium, ac ignominioſiſſimàâ morte, in⸗ ſtar latronis, omnium quos tellus ſuſtinet ſee⸗ leratillimi diſpeream, pro gloria tua lubens id toleravero. Si velis ut quinquaginta annos aut eo amplius purgatorio igne diſcrucier, ſubmit- to me tuæ voluntati; quin etiam ſi me dam- nare velis „ licet mihi intolerabile foret 2 tam ſſimus ac abjectiſſi- bay⸗ orio gf. Eere i ſen Mlen n lon lem p Gron d nch iltate dolit Wan inlc. lum, A Gls nt lerah Meige ue dofiee ſolkone vümhid perin n, lis a0 eegli eochu 1 ds⸗ ben, U, I KA Gal⸗ Gotten nas he het nt n 1A. d6 in imerioris hominis. 149 tam deſiderata facie tua debere ſeparari; equi- dem comentabor voluntate tua, modè in gra- tia maneam in æternum Voluntas mea O Deus eſt tua, & tua eſt mea. Fiat, ſiat. Caput XXM. Deutilitate ſolitariæ vitæ. AXKercitia inter alia ſancta Filii Dei incar= — nati poſteritati ad imitationem conſig- nata »eſt vita ſolitaria, quam in deſerto per 40. dies jejunando, orando, vigilando & glorioſa victoria adversus tentationes Diaboli exegit. Quæ ut Magiſter ſuis diicipulis oſten- dere in actu exercito voluit, quanti nempe re= ferat, eos qui Chriſtianam Deoôque placentem vitam agere cogitant, diligere folitudinem „ Scque à negotiis mundi abſtrahere, fugere con-= ſortia hominum, incognitum & deliteſcen- tem vivere, jejunare per continuam mortifi- cationem ſenſualit⸗stum & proprii amoris, ſemper orare, erigere mentem ad Deum, gra- tiam & ſubſidium ejus implorare, v gilare, id eſt ſemper vigilantem habere oculum, ne pri⸗ mogenmuus fervor deficiat ſerviendo Deo in pu= ritate amoris, in adhærendo ei per bona pro-= poſita, eum imitando & upra omne amabile asmando, ſuſtinendo omnia ex amore ipſius. Ea propter neceflaria eſt Mate e. 4 31= 150 Vieæ Chriſtians Kanagrammaticè redditur Sola beatitudo) in qua omnia prædicta facilius practicantur. Nam converſatie hominum tollit converſationem cum Deo, ſuperflua oblectamenta ſenſualita- tum adimunt internas animæ conſelationes „ ſomnolentiatollit primitivum fervorem. Ne- gligentia denique animam ommi præſidio di- vino deſtituit. Usque adeò Spiritus S. eſt Phileremus, hoc eſt amator ſolitudinis, ut dixe= rit Oſee cap. 2. Ducam eam in ſolitudinem Qui-= bus verbis indicattur, quod anima ſolitudinis smans, ſolum & unicum Deum familiarem ha- beat, & ſe ab omni illo (quod obſtare poteſt veræ cognitioni Dei) ſequeſtret, eatenus ut nonniſi opera ſua perficiat unà cum Deo ſum- mo bono per ſuperhumanam vitam, pen abdi= cationem omnium ſenſualitatum, recreatio- num „ communicationum cum hominibus extra neceſſitatem, per aſſiduam Oorationem ſe- cundum vocationem ſtatùs, & victoriam con- trà inſultus mundi , carnis & hoftis infernalis., i animæ ſolitariæ perdius & pernox inſidias truit, eamque in naſſam ſuam pertrahere co- Hatur. . At inaniter. Ubi arma defenſiva à Deo fabrieata non deficiunt. Iſtiusmodi tentatio- nes Chriſtus magiſter noſter paſſus fuit in de- ſerto, quem malus genius in gula, in cenodo- xia, atque in ambitu honorum tentavit: veruùm in omnibus confuſus recedere coactus. IItque ahriſtus ce mo id vogit ſi do Saan Viea iplun t ſa Vieg reſip Mlyh Dnin ibr nke Uline ſnd ma Carn 4 Mn ſtuum un, Wi⸗ n enr⸗ Vng glage tut. Mn veluprnn en ſeilt lolrint, Votett N bltls s,utt n E loliutt Iiaen-⸗ Ae ole erents u Deo ſum. er h⸗ leclet⸗ doniuf tonent⸗ Pm ininlt⸗ l Mss ches 60e 610 Cten⸗ uent⸗ te 1M interioris hominis. 154 Chriſtus in deſerto tentatus, ſic cogitandum- animæ Chriſtianæ ſe non eſſe exemptam ab hus jusmodi paſſionibus, quas equidem mediante gratiâ Dei ſuperare poterit. Et in hoc caſu cogitatione verſabit, non eſſe triumphum ſine victoria, nec victoriam ſine pagna, neque pu- guam ſine tentatione; aut impulſu ad malum. Vita, inquit obus, eſt continua pugna, Id- ipſum omnes experiuntur, nec ulla perfectio aut ſanctitas quempiam ab hac tentatione pri- vilegiavit. Et ſi Chriſtus magiſter noſter non refugerit tentationeme eccur nos illam fugie- mus non effugiendam? ſervus non eſt major Domino ſuo. Chriſtus debellaturus hoſtem in diſerto tentantem, jejuniis, vigiliis & ora- tionibus ſe armavit. Idem anima ſolitaria- Præſtet oportet: cum aliis armis efſicacius ini= mici noſtri non ſupplantentur. Et inde Chri- ſtus diſcipulis ſuis interrogantibus, cur quod- dam dœmonium eijcere non poſſent, reipon- dit: hoc dæmonium non eijcitur niſi jejunio & oratione. Advertendum tamen venit, per ſolitudi- nem non ſemper ſignificari eremum aut deſer- tum ferarum latibulnm; ſed & cubiculum tu= um; hortum aut aliam privatam habitationem; ubi cum mundo vix aliquid negotii, ubi tanta cum Deo unio, ut anima cum Deo ſolo nego⸗ tietur, de ſolo Deo cogitet, ſola beneficia Ded memoret, ſolum Deum ſuper omne creatum amore 152 Vita Ghriſtiana amore proſequatur; oculis ſolum Deum intus eatur, auribus ſolum Deum audiar: Iingua ſo= lum Deum loquatur & glorificet aflectionibus ſuis in ſolum Deum feratur. Omnibus deni- que actionibus tam in-quàm exterioribus ſan- Etiſſimam & individuâm collaudet Trinitatem. S. Bernardus annum integrum in cella novi- tiorum exegerat, ſibi Deòôque ſic intentus, ut, an eſſet concamerata, non adverterit. IlIt verò quispiam beatam ingrediatur ſo- litudinem, in ea permaneat, ſtabiliteérque perſeveret, neceſſarium eſt ut exeat à mundo & ejus concupiſcentiis: exeat à ſe ipſo, ut nus- quam ſit, niſi in Deo : ut omnem affectum creaturarum exuat, fugiat omnes amicos, fra- tres & ſorores, omnra negotia & colloquia mundi, totum ſe transferendo in beneplaci- tum Dei. . Neceſſaria pariter magna patientia, cum undique perſecutionibus Miſanthiopi, hoc eſt ſugientes aliorum ſocietatem, impetantur. Di- cent enim homines hujus ſæculi, ejusmodi vita otioſa eſt , non oportere ſic eſſe abſtra- Qum, ſerviendum quéque proximo & cum eo communicandum , utpote proprietatem hominis animalis ſocialis. Quid ad hæc Chri- ſtiana anima? non aliud reponet. Faciant- alij, quod libuerit „ mea converſatio in ccelis In hoc ſolitario ſtatu Sathan quoque per- ſonam ſunt Anann lleſſu, no) qo Chrid toten nimit ſrtite it, 40 fta Inden Gehlen (Nrtion when dnd g niz: (da epol M lae lenni ſeri tohn ommp londe lel en eliotbel⸗ 4 Ton in l ineuti cl. gteltig ſtabiltin 41 àm plonnt l eli ni⸗ c, 1 lolui bedenhe Kientien⸗ oln) ilnol le lts d a Opiemmd hec. . 9 els 4 el⸗ e⸗ inserioris hominis. 153 ſonam ſuam agit, graviſſimisque tentationibus animam à propoſito dimovere non ceſſat; ſed neceſſum eſt illam fidelem eſſe Deo ſummo bono ,lei ſoli adhærendo & ſerviendo utpote- à quo vocata in ſolitudinem quò expeditius Chriſtum ſequi poſſit, qui & ipſemet in deſer- to tentatus cunctis præluxit exemplo in æqua- nimiter ſupportandis tentamentis, quæ omnia fortiter decertando unà cum diabolo, ſupera⸗ vit, & nemini non vires ſufficientes reliquit ad frangendum omnes impetus hoſtiles. Pro- inde non eſt quod terreatur anima Chriſtiana deblaterationibus malevolorum, aut præſenti tentatione. Vel unicus ſuſurrus divinæ vocis in fundo animæ ſcilicet Ta es vocata ad ſolitudi= nem, prævalet clamoribus omniũ creaturarume Rurſus: Sathan diſtrahet animam perfaſti= diunm & imaginationem multiplicium operum quæ laudabiliter & meritorie exercere poſſet in Vita activa extrà ſolitudinem „ ut adjuvando charitativè proximum, cujus vel unica ſalus præponderat omnibus operibus in ſolitudine Peractis. Sed hoc non obſtante anima firmi- ter perſiſtet in ſua vocatione non ab hac avel- lenda, niſi Deus aliud inſpiraverit aut ſuggeſ- ſerit vitam Eremiticam deſerendam eſſe & lo- co hujus famulandum proximo per obſequia- competentia. In qua ſua voluntate manifeſtandæ= non deêrit Deus. Nam qui dedit velle, ſuggeret & media adperficiendum ſinali terque perſeve= tandum. L. F 2 154 Vita Chriſtiana Pateor in rei veritate res planè perdiffici- Us eſt omnes creaturas, Spiritum mundanume ſuamque abnegare naturam & hoc pacto exer- cere animam, ut ſtatum & viam cruciſixi E- Stl ingrediatur, cum eôq; unus reddatur ſpiri- tus. Nihilominus ubi anima Domino Deo in⸗ vocatione ſua fidelis, omnidque cogitata, ap- petita, actque eo uſque direxcrit, ut jam flam- mis amoris Dei ſuccendatur & inardeſcat, nihil horum illi difſicile erit, gratia omnia facilita- bit, efficiétque ut cunctas o currentes diffieul- tates flocci faciat, ſolitudinémque ceu paradi- ſumsamet, in qua ſe cum Deo uniſtam invenit, & vitam Angelis cœleſtibüsque Spiritibus conformem ducit, tuncque verum: vita pri= vata vita beata. Hac in vita homo verusEre- mita nuncupari poteſt „ cum quodammodò cum creaturis non habitet niſi ex mera neceſſi⸗ tate, communicétqne cum ſolo Deo rebus- que cœleſtibus. Tecum habita ſemper, nec te quaæſiveris extr. õ Cewst Yr. De præſentia DEI. Æ depiorandum eſt hominem uſq; adeò oblivione capi, ut cum poſſit recordari- equidem nolit Deum per ſuam immen- ſitatem ubivis præſentem ſubſtantialiter exifte= Ie 5 /8 fere Heoy Teate Girin derke ſeride ſcere conla non ided rori Me Nined tr N Rern inde d Kta⸗ . ſonn Win din nn Vorl ſert, ;1 wodi Me Rpdß nmunurne echer cunlſ elluſ nmwd chiin nniine es cen 1 oe. in , M eruekt Det t nn ul interioris hominis. 1/5 te, & nos in eo & per eum cunctas creaturas vivere & eſſe, ut teſtatur S. Paulus Act. 17. In eo vivimus movemur & ſumus. Imò cunctæ, creaturæ in medio excelſitatum, bonitatum divitiarumque Dei reperiuntur, cùm ab ejus pPerfectionibus planè circumdentur & circum- ſcribantur. Unde ergo tants caligo, ut agno- ſcere nolit præſentiam ſui Domini, creatoris, conſematoris & ſuſtentatoris? Sanè cauſa alia non eſt, niſi quod immerſus ſit creaturis & vel ideò obliviſcatur ſui creatoris, ſine quo nihil prorſus operari poteſt tam in ex-quàm interio⸗ ribus. Hinc perdius & pernox omni moli⸗= mine Deum ſibi præſentem ſiſtet, omnesque cogitatlones verba & Opera taliter coram eo expediat acſi viſibiliter præſens foret, prout revera ſubſſantialiter præſens eſt, tametſi ob imbecillitatem noſtram nohis inviſibilis ſit. Sed dic amabo, quo tempore anima capaciot ſit ad contemplandum præſentiam Dei? Non alio niſi ubi purificata ab omni rerum creatura- rum imagine & ubi intrinſecè tranquillata. Hujusmodi verò puritas acquiritur per odium omnis ejus quod ſummo bono diſplicet & fer- vori charitatis repugnat. At ſi homo ſe con- vertat ad creaturas, in iis oblectamentum quæ- rat; inde fit, ut Anima contemplatione ejus- modi præſentiæ divinæ privetur. Animam- illam dixeris beatam & ſuperbeatam in hac vi- ta quam Deus ſuâ præſentiâ modo quodam vi- L 2 ſibili 1 56 Vita Ghriſtiana ſibili dignatur: quæ tunc ad nihil aliud reſpi⸗ ciet niſi ad ipſum ſolum, cœteroqui hanc ſor- tem amiſſura. Nec poſſibile eſt animam ani helantem ad fruitionem creatrarum & ſimu Dei, poſſe progredi in vita Chriſtiana: sique ſe occupaverit in creaturis iisque immoretur, eerto certius impedietur in amabiliſſima con= templatione præſentiæ Dei. Verum eſt, non inhiberi omnem communicationem cum pro- ximo: præſertim ſi id fiat amore ejus & ex ne- ceſſitate vi officii, Deo ſic diſponente; nihilo ſeciùs tamen vetatur inordinata fruitio amor- que creaturarum, quæ maximè obſtant „ qu0 minus Deus ſuam oſtendat præſentiam ſuaviſ- ſimam. Quanto magis homo creaturis mmo- rietur, fundùmque animæ mundiſicarertt Di to magis Deo vivet, magisque præſentià Dei gecreabitur. . Ad hane interiorem animæ Furificaie- nem emque in puritate conſervandam iur en⸗ viunt Regulæ ſubiſequentes. 1. In ex- n terioribus cuncta perficere cum animt nec. lectione & attentione- 2. Nihil impræme i⸗ tatè inchoare, niſi poſtquam Spirituss. rai implorata, quæ ad omnia neceſſaria eſt. Spiritu mortificatio nis meliori modo ſe funda- re, non invitum pati, annihilationem dilige- re ; & hoc erit fundamentum interioritatis hominis. 4. Magno amore ferri in crucin- xXxum & morientem IESuM. F. Ornibuscte- atur ri⸗ ſnin, aet uma ndo orun vele moe Netu Ohr lri opin en telni fno IUen dns KLim ecol Ling Lhon Nh an Repl ece cire . ulrhpi lübnelht Aiginn4 umnklen tanuſ innd gllſence unch emu⸗ juaut. ele, gto iunint Ms etiegc tu Nla⸗ ni interioris hominis. 157 aturis (qualescunque ſint) mori totaliter. am ſi animæ hujusmodi fuerit conſtitutio, elon- gata erit ab omni levitate & vel minimum ver- bum aut opus non tendens in Deum, erit ipſi importabile: cum à reverentia Deo debita ne latum unguem declinare volens, parvas irre- verentiolas ut mortem pertimeſcat. In ejus- modi quoque ſtatu anima nedum impensè ve- retur & reveretur Deum ut Deus eſt ſed & Chriſtum ut Deus & homo eſt ejusque do- Qrinam; pro nihilo reputans falſlas mundi opiniones, magisque placens vel unicum mo- mentum quo Deo fruitur quàm omnes creatu- ræ univerii mundi, quibus mallet privari quàm fruitione ejusmodi præſentiæ. Dominus Deus ut creditur & aſſeritur à Theologis myſticis) in fundo animæ abſcon- ditus dictur & ibidem oportet eum quærere & invenire, cum eôque ibidem deliteſcere, ſe recolligere, Sicque in ſe ipſum ſe introvertere & impenſiſſimè eum in fundo animæ revereri, ac nonnunquam in terram procumbere flexis genibus, eum ut amabiliſſimum Deum & ho- minem adorando, gratésque infinitas referen- do pro cunétis Spiritualibus, corporalibus & temporalibus beneficis, ſe reſignando in be- neplacitum ipſius, eum quibusdam laudum Præconiis honorando, de quibus in ſequenti capite. Revera magnam incivilitatem, magnam I. 3 irre⸗ 158 Vita Chriſtiana irreverentiam ſeu magnum iolœciſmum com- mittunt in Deum, qui rarò ad ejus præſentiam ſe refle cunt. Et inde fit iſtiusmodi in omni- genas imperfectiones 3 quin etiam Peccata & flagitia prolabi: & inde quoque omnis impro- borum diſſolutio, ruina & perditio ortum ha- bet, quod Deum præſentem adeſſe séque ab eo videri, non recogitent. O dementia ho- minis! cujus oculi mentis adeò obdurati ſunt, ut non videat neque conſideret Deum omnia videntem, omnibus intimum & præſentem. Talis omnium infeliciſſimus eſt, ut qui cœcus nec cognoſcit ſuum creatorem, qui ſtat ante ipſum, ipsique magis eſt intrinſecus „ quàm ipſe ſibi, qui cum ipſo operatur, in quo eſt, per quem movetur, & in quo vivit. Hanc ut gratiam viſionis Divinæ Majeſtatis acquiras, oportet hominem, ut modò ſuprà relatum, internæ ſtudere puritati, & ex tunc Deem Spiritum S. exorare, ut per interceſſionem Dei Genitricis Virginis MRIX, omnidmque 88. iſtiusmodi gratiam impertiri dignetur, quoò anima erga creaturas cœcutiat & indeſinenter- inſpectet divinam prælentiam, in ejusque conſpectu in-& extrinſeca inchoare, & perfi- cere poſſit. Nam ſumma omnium exercitio- rum hæc eſt, ut abſtracti ab omnibus rebus⸗- ſolum Deum in nudo indepictôque animæ fundo amorose amplectamur, & nos totos in amabili humanitate Chriſti abſcondamus, eique conformemur. Coapiu X Per ur Mebtun Clinon. Dectt 6 misinnn otuN “ earn utt eun anl Nrlam tl el Era G . Mias Agis telau beh ſunn gte , lene⸗ ei El Nercte 61 4 A ℳ jnterinris hominis. 5 Caput XXXMVII. Per conſiderationem præſentĩæ Dei facili negotio obtinetur, ge- nuinus Amor, & Inio cum Deo. Ametſi varia præſcribantur media ad ob- tinendum genuinum amorem ergà di- vinam Majeſtatem, videtur nihilo minus optimum eſſe, id, cum nempè homo jugiter cor ſuum in Deum præſentem elevat unà cum piis deſideriis quæ ſuſpiriis inſperſa funt & hoc pacto in præſentia ipſius noctu diuque vi- vit, cum eo internè ſermocinatur, eum eo converſatur, cum eo cor ſuum unit, & in core de ſpecioſam manſionem virtutibus exorna- tam parat, ſplendidumque templum erigit de- coratum ornamentis aureis operum Deo acce- ptiſſimorum: ibidem anima Chriſtiana ceu virgo deſponſata ad Sponſum ſe compoſitura, & Majeſtatem divinam, infinitum bonum, ut ſuum Regem & Dominum adoratura, hono- ratura, ut juſtiſſumum judicem formidatura-, & ut Patrem dile ctura, cum eôque ut optimo ſuo amico; quin & Sponſo perdilectiſſimo ſe unitura & adhæſura. Imèò non ſecùs ſe cum- ipſo habebit quàm cum quopiam ipfſius cordi magis iarringcae ,quàm ipſe ſuo cordi & in quo magis vivit, quam ipſe in ſe: quique nil L 4 aliud 160 Vita Chriſtiana aliud deſiderat ac ſui continuam ſpræſentiam Præ oculis mentis habitam; deſponſationem- & unionem per quam transformetur, & unus quodammodo cum ſuo Sponſo fiat Spiritus. Frequenter anima cum ipſo ſancétè collo- quetur; modò itabit cum eo Bethlehemum; modò Jeroſolymam, modèò in conclave ubi diſcipulorumfpedes ex humilitate lavit & ex amore immenlo Evchariſticum epulum inſt i- tuit; modèò in hortum Gethſemani; modèò in domum Caiphæ »Herodis, Pilati. Modè in montem Calvariæ; modòô flebit cum ipſo ſu- Per civitatem Jeruſalem & ſuper iniquitates ominum. Nunc cum eo triſtabitur ob acer- biſſimam paſſionem & mortem ignominioſiſſi- mam compaſſionis affectum habendo ; nunc ei congaudebi in Reſurrectione & Aſcenſio- ne. Sicque percurret mentaliter vitam Ixsu Chriſti, de ipſius myjſteriis dulce habendo colloquium, gratias agendo & nunquam non ejus præſentiâ perfruendo. Id verò fiat non- sumultuariè, non eum agitatione corporis in- uſitata, ſed ſimpliciter & tranquillo modo Si quando te in præſentia Dei conſtitutum inve- neris, poteris in te excitare actus ſidei ſpei, charitatis, adorationis hiſce aut ſimilibus amo- roſis ſuſpiris. O Deus omnipotens! Credo te hic per tuam infinitam omnipotentiam, eſ- ſentiam, immenſitatem & operationem eſſe Præſentem. Spero mihi miſero peccatori mi- = ſericors ie ſot e g a mi ſe⸗ bu Ia 4 W. hn ne inn i eltutn Kanem⸗ Nns nmm Eel⸗ ehemn, che d GiR bt MoNE iguis 0b l inion . uns Ken an 1 biedh Aum tn⸗ s 1. 8 ie⸗ ſe sa 09 n nen . Mi rerioris homigis. 221 ſericors & paopitius eris. Propter te dete- ſtor omnia peccata mundi, & mea præ ſertim, ac amo te ex toto corde meo ejusmodi amo- re g quo ad te amandum obligor, & quo teun- quam omnes juſti amaverunt: quoniam omni amore digniſſimus es. Coram te me humilio ut miſerrima Creatura, gloriſico & benedico te. Gratias tibi ago pro cunctis in me pro⸗ fectis beneficiis. Adoro te unà cum omni- bus Angelis & Archangelis, Cherubinis & Se- raphims, omnibusque Sanctis in cœlo. Of⸗ fero tibi Patri cœleſti meo dilectiſſimum Fili⸗= um tuum ESIIM Chriſtum eo amore, quo ſe ipſum in monte Calvariæ, pro nobis obtulit in cruce, & qu omnes pii Sacerdotes in Sacro- ſancto quotidiano Miſſæ Sacrificio ipſum- incruento modo offerunt pro expiatione pec= catorum omnium hominum & maximè meo⸗ rum, de quibus ex corde doleo, optarémque me nunquam meà vitâ deli quiſſe. Præterea ſrequenter aliis laudum & he- norum præconiis ipſum honorare poteris per decurſum diei ac noctis, cum gloria Patri, & Filio & Spiritui S. ſicut erat in principio, & munc, & ſemper, & in ſæcula ſæculorum, A- men. Aut dices cum Angelis in coelo, prout S. Joannes in Apocalypſi cap. 7. vidit: Bene- dicio & elaritas & ſæpientia & gratiarum attio „ honor & virtus & ſortitudo Deo noſtro, in ſæzalæ ſæ⸗= eslorum, Amen, Item: Laudetur Sanétiſima L 5 Tri.- 162 Vita Chriſtiana Trinitas, & trina unitas. Aut, tibi ſummo meo bono ſit laus, honor & gratiarum actio ab omnibus creaturis in ſæcula ſæculorum, A- men. Eiusmodi & ſimilia amoris laudisque ſuſpiria ſeu aſpirationes iteratis vicibus ad ar- bitrium exerceri poterunt. Monenda hic venit Chriſtiana anima; ne ſcilicet animo concidat, ubi ratione propriæ inſtabilitatis ſæpe ſæpius diſtrahitur in prædi- Gtis aſpirationibus aliisve; ſed mox cor ſuum ingrediatur, Spiritumque recolligendo Deo ter Opt. Max. id ipſum offerat Cogitatio- ne etiam verſabit quod de ſe & ex ſe nihil pror- ſus poſſit ad ſalutem conducens, ſed omnia per gratiam nunquam ſibi denegandam à dilecto ſuo Ixsu 3h modè in humilitate totum id præ- ſtetur, quod præſtari poteſt ac debet. Proinde Sponſum animæ tuæ Deum in= clude cordi tuo: qui tametſi omnibus ſit in lo- cis; nihilo minus in anima tua utpote imagine Dei, ſpeciale habitaculum habebit. Si igitur Deus in te ſit, officii tui erit in omnium San- Rorum timore, humilitate & reverentia co- ram oculis e us vitam inſtituere ad modumsS. Patrum, de quibus Scriptura lib. 4. Reg. cap 3. Ubi Propheta Eliſæus inceſſanter locutus: Fi- vit Dominus exercitunm, in cuius conſpedtu ſtie. Plalmiſta David de ſe ait, quod indeſinenter- Deum præ oculis habeat hiſce verbis: Dominis in conſpecta meo ſemper: ꝗqneniam a dewtris en mihi ne Nnmo ntio Crun lucr bun ir⸗ Nim, ner in Cot NcoN Ggitte ro nia e! dlecto r⸗ Neunn blnd einege S n ⸗ gin co⸗ und ut el/ nen⸗ iß 6 ,) interioris hominis. 163 ne lommovear. Propter hoc lætatum eſt eor me- am & exultayit lingu« meæ. Pſal. 15. Tobias Senior Filio luo hanc doctrinam tradidit Tob⸗ cap. 4. ne unquam Dei obliviſceretur, ſed ju- giter in memioriam revocaret, dicens: Omni- bns autem diebus vit æ& tuæ in mente habeto Deum. Rex David uſque adeò præſentiam Dei memo- viæ ſuæ impreſſerat, ut vel eam ob cauſam nul- latenus ſibi in quacunque etiam occaſione ti- meret. Sic loquitur ad Deum. Pfſal. 12. Naxss & ſi ambulavero n medio umbræ mortis, non time- bo mala: quoniam tu mecum es. Quin & Deus ipſemet jugem ſui memoriam à nobis exigit, & id oſtendit per Prophetam Michœam cap. 6. Indicabo tibi O homo quid ſit bonum, & quid Do- minus requirat à te: Vtique ſacere judicium , & diligere miſericordism, & ſoligitum ambulsre es- vam Deo tuo, id eſt in eius prælentia. Omnes quotquot modò amabiliſſimâ Dei facie gaudent, pro conſervatione amoris Dei, omni curâ & ſolicitudine præſentiæ Dei ſtudu-= erunt, conformantes ei adamuſſim cunctas ſu- as actiones. Moneo rursus te animam meam Chriſtianam, ut ſi quid indecens tibi inciderit, aut ſoliciteris ad aliqua tuo amantiſſimo IESII diſplicentia, ſic cogites: Deus hic eſt, Deus omnia videt, Deus audit omnia, Deus est in zne & nullo loco circumſeriptus. Si quid contra- eum fecero aut locutus fuero, aut cogitasct0: Deus à me unà cum ſuagloria receder. Ef es- 1764 Vita Chriſtiana quis enim Rege aut impernore in ſpecſtante uid inde cens aut turpe facere non verebitur? 3 etiam hic in terra, ob viri cuiusdam gravis præſentiam modeſtè & compoſitè nos geri- mus, quid non modeſtiæ conciliabit ipſa Dei Opt. Max. præſentia? Per candidum igitur- amorem, Deum iugiter præ oculis habeto & dicito cum Propheta Davide Pſal. 17. Dih- gam te Domine fortitudo meaæ: Dominus ſirmamen- tum meum, & refagium meum, & liberator me- a5s. Deus meus adiutor meus, & ſperabo in eum. Proteſor meus & cornu ſalutis meæ, & ſuſeeptofr aeus. Laudans inyocabo Deminum, & ab inimi- cis ſalvus ero. QSoS0 0 S0- S0 860 Caput XXXMIIII. De oratione vocali, mentali & ſuper-humana. LIùm Chriſtiani hominis perfectio prin- cipaliter conſiſtat in interioritate non aliter perfectibili quàm per gratiam, quæ mortem creaturarum, annihilationem ſui i- pſius, amorem mortificationis, affectum ad ſolitudinem & fugam omnium operatur, quæ mundus amat & ſenſus titillant. Hæc, in=- quam, gratia quæ omnes iſtiusmodi effectus operatur, abundeè impetratur per ſanctam ora- tionem, tantôque magis id ipſum agnoſcet- homo, 1lo rg n lt Dor conn Ren lec i um 1† = hne Feeliut, unme Mfi thn Hglu lete fner N rirAN i Riun al pn e ane 1 . Auun el⸗ 1 Nn Hn s ; interioris hominigs. 165 homo, quanto magis ſe in ſancta oratione ex- ercitaverit. Orationem verò vix benè perfe- ceris inter multa diſturbia & negotia, cùm vix ſit poſſibilis conſervatio Spiritus orationis in negotiis, quæ ordinariè ad aliud non ſerviunt quàm ad avertendum Spiritum hominis à Deo: atque ea eſt cauſa cur paucæ animarum ad per- fectionem pertingant, cùm paucæ ad purita- tem orationis ſe præparent. Maior pars aut negligit, aut non eo modo facit, ut oporte- ret. In quocunque ergo ſtatu homo ſe inve- nerit ſeu contemptibili aut honorato, paupere aut divite, ſano aut infirmo, nunquam deficiet in oratione rebus omnibus anteferendâ, à qua omnis profeétus & emolumentum in hoc mundo ſperabile dependet. Omnis quæcunque orantes petitis, credite, quia gccipietis, & peniet Pobis, inquit Chriſtus Marce cap. I1I. Nobiliſſimum bonum quod amico tuo exoptaveris, eſt donum & Spiritus orationis, per quem datur aditus in penetrale ſeu ſecretum conclave mirabilium Dei. Oratio eſt fons omnium gratiarum & chariſmatum animæ & ſine eà nihil eſt: sique ab ea ceſſet, tractutem- poris actum erit de illa. Orationem non in- congruè aſſimiläris naturali ſtomachi calori : ut enim ſine illo nec vita naturalis conſervari, nec ullum afferre alimenta ſumpta fructum- poſſunt; cum illo verò omnia optimè conco-⸗ quuntur, digeruntur, homo ſuſtentatur; om-= nibus 16 Viræ Chriftiana Ribus quoque membris vigor, Spiritus & ro⸗ bur ad benè ſuas functiones & operationes per- agendas ſuggeritur: ſic ſine oratione ſpiritualis vita conſervari non poteſt; cum ea verò opti- mè. Eius namque adminiculo Spiritus vege= Ltatut, anima ur & vigorem ac robur ad quæ- libet opera peragenda, nec non ad quasvis Occurrentes dirficultates ſuperandas & labores ſuſcipiendos, concipit. Per orationis calo- tem omnia hæc facillimè digeruntur, ac fuf- feruntur, nilque omaino eſt, quod non in ani= mæ utilitatem convertatur ac cedat. Sancti ſe ſingulariter exercitârunt in ora- tione, nec etiam in graviſſimis occupationibus ab ea abſtinuére; quin Chriſtus ipſe in ea non infrequenter ſe exercuit, eumque in finem ab hominum conſortio ſe ſequeſtravit, ut Lucæ cap. 6, eſt legere, ubi refertur, eum ſolum- montem conſcendiſſe, in illo permanſiſſe, & noctem exegiſſe orando. Ratio omnium diſordinationum in ho= mine eſt, quod ex levitate plus æquo in huma- na negotia & opera ſe intromittat: cumque id nolit Deus, ipſi ſubtrahit ſuam gratiam & con- ſequenter in millenos incidit errores, reperit- que ſe incapacem ad orandum, & ſi vel ſemel ei defecerit oratio, omnia ei deficiunt. . Si quis viderit quospiam ſuprà ordinari= um modum elevatos & ſuhlimatos in orationes conabitur quidem ad illorum imitationem; ve⸗ ruùm ſo: ue fral iot ater d quib ne Ce nos tals rd honin unt Nan⸗ d A ae Ari, lci me ſtie Cnte Li lel. An tuct⸗ linhe⸗ ehhtnus 4 edli⸗ Piituft⸗ bur Ar A Kiolidr jtut, il noNi t 14 0 nonibi nerol ec: ‚Al m htklen⸗ ge 1 4 chen, itnerionis hominis⸗ 76v7V fuùm non aliter quam Deus ordinaverit, Des ſiderabit non alius eſſe quàm Deus vult, non⸗ maior nec minor, tam in interioribus quàm exterioribus, tam in natura quàm gratia. Ver= bo: beneplacito Dei contentabitur. Porrò ſciendum tria eſſe genera oratlonum. quibus & in quibus & Deus invenitur, & ſi= ne quibus non invenitur. Prima dicitur vo= Calis, altera Mentalis. Tertia ſuperhumana „ & eſt altiſſima, puriſſima, perfectiſſima ora-⸗ tio & dicitur eminens, ſublimis, ſupernatu- ralis contemplatio. Prima conſummatur- ore & in ea oportet eſſe attentum, eum Deo Domino ſuo loquatur. De indole huius ora- tionis S. P, Auguſtinus in Regula ſua dicit s Hoc autem ſit in corde, quod profertur in ore. Oratio Interior ſeu Mentalis tribus fa- cultatibus animæ nempè memoriâ, Intellectu & voluntate abſolvitur. Ubi anima per va-= tias circumſtantias, ut quis quid, ubi, quibus auxiliis, cur, quomodo, quando, aut de tur- pitudine peccati, aut ſpecioſitate virtutis, au de 4. Noviſſimis,aut de 7. Sacro-ſanctis Sa- cramentis aut de vita, paſſione & morte Chri= ſti expendendis occupatur. Superhumana oratio, aut ſupernaturalis contemplatio amoroſa exiſtit in vertice volun= tatis ſingulari modo qui ineffabilis eſt. Nain hic locus ſupernus animæ eſt Sanéto-altiſſi⸗ mum templum, in quo placitum eſt Deo com- 168 Vita ChriſtianA commorari. Ibidem eſt locus in quo ſe vis dendum præbet creaturæ, ſic ut ipſa illius bo- nitatem immediatè per voluntatem guſtet & ſentiat , illàque delicietur & fruatur modo al- tiſſimo ſuper omnes ſenſus, ſuper omnes res creatas. Quæ capere non valet niſi expertus. ſ ſtei Cnis llun⸗ e llbus Anima, quæ fide & unguentis divinis delibu- ta trahitur, vadit Deum in hac habitatione re- pertura: quocum reperto tali confidentia & familiaritate agit, quam Angeli in cœlis ob- ſtupeſcunt. Hoc in loco defoœcatiſſima fit oratio, cùm non aliud ibi ſit quàm Deus & a- nima absque ulla creatura „ quæ huic ſancto colloquio ſe poſſet immiſcere: quippe Deo ibidem omnia immediatè operante ſine phan- taſmatibus & diſcurſibus humanis, ſine degu- ſtatione ſenſus exterioris. Et quia ſupremus apex voluntatis rerum ſenſibilium capax non eſt, poſſideri poteſt à ſolo Deo, qui ei ſuas il⸗ luſtrationes, intentiones & ſcopos commum- cat neceſſarios ad puriſſimam unionem. lta- que perfectiſſima hæc oratio eſt amoroſiſſima citra extroverſionem ſimplex contemplatio Dei & divinorum, ut ſunt divinæ pertectio- nes & attributa, omnipotentia ,‚æternitas, Po-⸗ nitas & abyſſalis miſericordia, infinita juſtitia⸗ immenſitas, Ccharitas æterna erga hominem- Qumque ſit ipſemet ſua Charitas, ideò non aliud à nobis poſtulat, niſi charitatem. Adhæc altiſſimæ huic orationi alia ne⸗ ubus ſem gue lali or . euan euund, W Po i comg Prtel e Un 1 tn i P eatn Uigi nigbi hülie enn Ul 4 Cur alrt⸗ et OMnlS Nilaen irmueln Ubridet Ontent in t⸗ Ecatiial nDeul buie 4 nippe n ſe 4 ſohlen L Uiaiki⸗ lun, Me uniß⸗ ogenha 1 Gch getniai⸗ ntee⸗ 1oN intenioris bominis. 4169 per myſteria obijciuntur, ut Trinitatis, quo ceſt principale prototypon hujus ſanctæ ora- tionis, non aliter efformandum quam per pu- riſſimam cognitionem divinarum perſonarum quæ per lumen fidei amplificatum ſine diſcur= ſibus rationis acquiritur. Poſtquam anima jam quodammodèò vi= ribus deficiens & exhauſta per amoroſam con- templationem attributorum Dei Sanctiſſimæ= que Trinitatis, nonnihil ad ſe revertitur „ & quaſi reſpirat & aliqualiter pauſat, interdum- digreditur ad contemplationem vitæ & mortis JIESu Chriſti ac ejusdem exaltationis. Quo in ſtatu anima exercere poterit varios affectus vo= luntatis, ut Doxologiæ ſeu gratiarum actionis, adorattonis, humiliationis » reſignationis in beneplacitum Dei &c. Ejusmodi dona & gratiæ hujus ſanctiſſi⸗ mæ Orationis „nonniſi puriſſimis animabus communicantur. Neque ad illam puritatem perfectam quis pertinget, niſi beneficio per= fectæ denudationis ab omnibus creaturis, non aliter impetrandæ quàm per continuam morti= ficationem & nonnunquam per infuſionem & illapſum Dei in animam hominis. Proinde neceſſarium eſt omnibus diſtor- tis propenſionibus mori „ abnegare omnes creaturas & ſe ipſum: ſiquidem cùm peccatum Originis hominem totaliter corruperit, non- eſt quod exſpectet gratiam citra continuam M mortem. 776 Vita Ghriſtiana mortem. Si verò ſe Deus adjunxerit Séque hos mo mortificaverit jam anima quæ mori ap- petit, propediem ſidi & creaturis mortua erit⸗ Ea de caula hujusmodi altiſſimæ orationi nemo ex ſuis viribus aut perſpicacia intellectus co= nabitur intendere, magnæ quippè id foret ſu⸗ perbiæ ac præſumptionis indicium, niſi per- Deum ad eam vocetur & ſubvehatur. Quo caſu ſe totaliter in beneplacitum Dei reſignabit. Singulariſſimum, ut dixi,» quoddam Dei donum eſt, quod animam ipſe in conclave ſu- um introducat (quò familiarius cum ipſa agat) & quidem in cellam ſuam vinariam, ut eo ibi amore ſuo repleat & inebriet. Non ſe ultrè & ſponte ſponſa huc ſe ingeſſit, ſed eam ipſe Sponſus prehensàâ ejus manu introduxit. Ad ofculum eris eius ſuſpirare, vel ſuſtollere te nec ipſe potes nec debes: nili enim ipſe te eò ſubvehat, maguæ audaciæ & temeritatis id ſo- ret. Ideo Sponſa auſa non fuit huic ſe inge- rere (humiſior nàmque ac modeſtior) ſe ſupplex Sponſum rogat ut hoc ſibi oſculum- impertiatur: Oſculetur me oſeulo oris ſui. Cant, II0 Perinde acſi diceret. Ego meis viribus hunc amorem, unionem & contemplationem tam ſublimem pervenire non valeo, niſi ipſe eam mihi dare dignetur Ipſe nos, pro ſua⸗ bonitate & effuſa liberalitate ad hoc oris ſui oſculum & altiſſimam hanc orationem ac contemplationem, ſi modò nos eam habere volue- ſler are Der 014 alt, Gepil lhata Mne Andn aike 2 ieng k l (ur E( un eſere i 49 dmoltuen thinh eltin⸗ Abnt 1 i Ge ul. G ge ollu/ col mipt n, unl lanhſ it Oert 16 1 *RKũfR le ir) merioris hominis. 174 voluerit, ſuſtollet; cum res ſit, cui nos ape plicare nec poſſimus nec debeamus. S05 0 50.: S 650- Caput XXXIX. De mediis ad excrcendum hanc orationem déque impedimen- tis eius. Edia ad exercitium orationis Sanctifſi⸗ mæ ſunt ſequentia. Io. Se non multum intromittere in negotia ſæcularia aut viſitationes, ſive activè, ſive paſſive, niſi ratione officii ad hoc cogere- tur, aut aliunde neceſſitas idipſum depoſceret. sique in optione foret hominis cas acceptare aut reſpuere, eliget iſtiusmodi ubi colloquia non periculoſa aut mundana, ſed agentia de ſacris exercitiis & cultu divino. 2. Cor & animum expedita habere ad patiendum omnigenas cruces, corporis & ani- mæ. Ex parte naturæ quidem, cui reſiſtit, vitacrucis eiusque exercitium, quo ſubvehi= tur ſuper omnes propenſiones: ex parte mun- di qui nullo guſtu afficitur mulcarum adeò compoſitionum & mortificationum., Demùm eX parte inferni qui ſuper omnia cumprimis o⸗ rationem deteſtatur. Sciendum verò, non poſſe Chriſto JIasu maius obſequium Ppræſta- i, quàm patienter ſufferendo crucem: cuùm- M z Vita 172 Vita Chriſtiana tat vita egena, deſpecta, paſſiva, quæ purâ neceſ-. n ſitate veſtium & alimentorum contentatur, ad 1 ſe Orationem accommodatiſſima ſit. INL 3. Omnia negotia retardativa Spirits plis contemplativi ſeponere, & ideò qui ſe exerce (t. re cupit in ſanctiſſima oratione, non occupis piæß, bitur multis ſub prætextu Philadelphiæ ſeu Ira- terni amoris. Etemimm Martha à Domino re- tom prehendabatur eò quòd nimiopere Iolicits eſ⸗ Eti ſet. Magdalena verò contemplativa laudabatur, mund 4. Aſſvefieri ad nihil agendum, niſi ex Voe⸗ impulſu Spiritus Sancti à quo regitur homo & ern in quo eſt; à quo omne bonum ſeu inceptum Mug ſeu proſecutum ſeu executum originatur. Mo- ſ(uir, tibus autem naturæ non parebit, aliascommiſe khnl ſurus infidelitatem, cùm hoc ipſo motum di⸗ w vinum deſereret, qui dignoſcitur ex pace, dul- Mik cedine & libertate Spiritus, quibus veſtitun. um F. Anima aſſveſcet nec cum creatura nee (Ee ſecum ſolicitè negotium habere, ſed cum ſo0lo ßt⸗ Deo, qui eius eſt ſcopus, finis & locus quiez lntd tis, & in quo ut requieſcat per puritatem a- ſeoe moris, creata eſt. 16 Poſtremò tempore infirmitatis aut ali⸗ eh rum incommoditatum maximoperé ad ſe at- ſi. tendet anima ,nec ſub velo & pallio refocilæ⸗ ehn landi & ſolandi corporis ab oratione ceſſabit ⸗ ſee ſt cùm perſæpè accidat aliquem in brevi & exi- (hn gua infirmitate V. G. febriculâ habitum morti- ſicationis magno labore pactum amittere. Igi-⸗ ue⸗ 1 ſen uennn,4 atieschin gi Eeun non Domu erellint alanten turhomn ginnnn / Motl! Ae S el ncenm, an apſl Mtisen ges et 4 4 . 4 Hli⸗ len bef 49 n interioris hominis. 173 cur in infirmitate non omninò oratio ſuſpenda- tur, ſed ſtudeat per ſidem in ſimplhici unione cum Deo morari: ad quod neque viribus cor- poris, neque guſtu, neque imaginibus opus eſt. Nunc ut convertamur ad impedimenta præ fatæ orationis, ſunt quæ ſubiicio. 1. Citra ordinationem Dei multis ſe in- tromittere negotiis: cum homo interior per- fectiſſimè debeat eſſe ſolidatus , ad hoc ut in mundanis curis & negotiis in ſuo perſiſtat fer- vore, ubi plurimæ ſeſe offerunt occaſiones ex- eitativæ ad iram, ad impatientiam ,mœrorem, vana gaudia. Et tametſi quis illis non con-= ſentiat, equidem aliqualiter ſentit, perque hanc ſenſationem pax profunda cordis minui- tur, per quam antecedenter cum Deo planè uniebatur. Res etiam parva & quaſi nihiblum potens eſt animam retrahere à contemplatione (de qua hic ſolum ſermo) ut non ſe ad Deum Erigat aut à Deo erigatur „ cùnm vel minima commotio eam reddat ineptam ad divinas im- preſſiones. 2. Corpus nimis delicatum, &eius figor- exiguus. 3. Nimia puſillanimitas, cùm homo ad incinationes naturæ ſuæ vitam componit, ne- que ſt det ob prætenſam debilitatem, vitæ ſu⸗ perhumanæ & mortificatæ. 4 Non ſufſiciens compoſitio & vix ul- lus affectus ad ſolitudinem & recollectionem, M 3 im⸗ 194 Vita Chriſtiana impensè tamen neceſſariam iis, qui in altiſſms oratione ſe ſe exercitare cogitan. Ex quibus habes, non obſtare prememo- ratæ orationi, ubi faceta quædam pro loco & tempore piàâ interdum proferuntur intentione, recreatiôque externa congrua inſtituitur. Ete- nim animum, quin & corpus (quèò alacriores reddamur in obſequio Dei) nonnunquam re- 11. 4 laxemus neceſſe eſt; ſed ſummà diligentis modus ſervandus eſt, ne aut per immodera- tam aut per minus caſtam relaxationem, har- monia interioris hominis diſſolvatur & cordis puritas lædatur. Caput MXXX. D K— — In vita Chriſtiana omninò ne- ceſſaria eſt cognitio Dei & ſui.ipſius. Eceſſitas cognitionis Dei vel ex hoc elu⸗ ceſcit, cùm regnum cœlorum finis no- ſter ſit ad quem creati non aliter aſſequen- dum quàm eo modo quo Chriſtus Deus & ho- mo id ipſucu aſſecutus eſt. Ex quo habes, omninè neceſſarium eſſe cognoſcere hunc De- um & hominem & pariter eius vitam, opefa & omnia quibus cœleſtem gloriam adiit; quo per imitationem eorundem operum & per u- niformitatem cum ipſo,- mediantibus meritis cius regnum cœlorum poſſideamus. Prin- cipa- llte ICh lexe Perite 1ea eſe recip netis Adam notan binäin lehtanne nro e Utimraun, tuier gin lu ONe ¹ interioris bominis 17 † cipaliter autem oportet cognoſcere & ſcire , qui Chriſtus pro nobis paſlus, cruciſxus, & qui exemplar ſeu formam vivendi nobis reli- querit. Et certé eâ ratione „ ut nobis ſuum erga nos amorem infinitum & inæſtimabilem teſtatum faceret, eatenus nos provocando ad reciprocum ſui amorem. Unde & noſtri mu⸗ neris eſt ipſum redamare (cùm vix ferarum ſit adamantem non redamare) ne ingratitudinis notam incurramus, ſtudere eius conſormatio- ni; cum eo cõpaſſionis affectũ habere, eò quod ex puro amore tanta paſſus & crucifixus ſit-. Hc jam præſuppoſitâ cognitione , quot & quantis nos nempé Deus cumulrit benefi- ciis & ſingularite Redemptionmis, admonemur, inſtruimur & impellimur ad cognitionem no-= bilitatis animæ noſtræ, quam Deus tantoperè dilexit, ut pro illius amore mortem oppetere non dubiàrit: niſi enim homo creatura adeò foret nobilis, non ita pro ea ſe exannimiiſſet. Unde excitamur aut ſaltem excitari debemus ad majori zelo promovendum noſtram ſalu- temscum vidzamus qua tis cum doloribus, ac immenſo & penè intemperanti amore ſalu= tem animarum noſtrarum quæſierit, ut nos bo- nis æternis dit ret, & vel ideo maiori ſtudio nobis contendendum eſſe ad promotionem no- ſtræ ſalutis per dignos frudtus pœnitentiæ. Hæc & ſimilia emolumenta ex veraci cogni- tione crucifixi IESu conſequuntur: cuius vi= M 4 tam 296 Vita Chriſtians tam & paſſmonem in jugi memoria & conſide= ratione hape mus oportet, & ex ingentibus doloribus, quos in ligno crucis pro nobis ſub- iit, arguamus ineffabilem amorem, quo ad ſie Patiendum permotus. =èðMM Quum jam viderimus & agnoverimus nos adeòô inauditorum & infinitorum tormen- torum (quæ Chriſtus ex immenſa bonitate & Charitate paſſus eſt) cauſam eſſe, & quèòd Do- minus gloriæ, pro humana infirmitate noſtra, ſaam dederit celſiſſimam divinitatem. Con- ditor ctesturaram non dedignatus fuerit for- mam ſervi induere: Et non ſervi tantùm for- mam aſſumpſerit, ſed inſtar abiectiſſimi ver- miculi humiliatus & pro nihilo habitus fuerit ad mortem uſque. Nonnc his ritè perpenſis, non minus ad compatiendum quàm redaman- dum quodammodoò impellimur? Nonne ex his aſſurgimus in cognitionem amabiliſſimi Dei, noſtræque nihileitatis, noſtræ impoten= tiæ & miſeriæ: cuùm aliud nihil ſim s, niſi im- Parens, inepta, inutilis creatura ex ſe nihil ha- ens præter peccatum. Adhæc noſcendum eſt, quod propter iniquitates noſtras meriti fuerimus privari o= mnibus bonis, meriti omnia infernalia tor- menta & dolores, reprobationem ſeu reiectio- nem àfacie Dei, & deſpectum à cunctis cœ-= leſtibus & inernalibus Spiritibus, hoc equi= Qem non obſtante pro omnibus his ſatisfecerit. Nani N( qu um D nan 4 Wian GN oltſt Lcrlte⸗ ngenin Doilbe Gl oretinn mtotnet oniete Ngech, UtenM 5. Neni tumn M ltn et Drns e helpeni teden Nonmd Npu 9s, N HAH Aoogt ttarl 1, NGN, eette M A interioris hominis. 17 7 Nam cum eſſet ditiſſimus omnium, pauperri- mus factus eſt; cum eſſet omnium feliciſſimus & glorioſiſſimus, vir dolorum ſactus eſt; cùm eſſet omnium potentiſſimus Domiaus, hu= millimus & obedientiſſimus fictus eſt, oppro= brium hominum & abieclio plebis, non alio fine, quam ut pro noſtra ſuperbia, inobedien- tia, alusve peccatis condignam exhiberet ſa= tisfactionem Patri cœleſti. Hoc conſiderato in cognit onem eius & noſtri deveniemus, & quanto magis ſupremam dignitatem, infini- tam bonitat m, indicibilem amorem & miſe- ricordiam Dei, quam opere erga nos demon- ſtravit, mente pervoluerimus, tanto magis noſtram miſriam, paupertatem indignita- tem, infidelitatem, ingratitudinem & nihil-= eitatem cognoſcemus. Quæ conſideratio nos invitabit ad compaſſionis affectum, reci-= procum amorem & imitationcm ſtatùs dolo- roſiſſimi Irsu imprimendi meritò cordibus no- ſtris, & à quo non oporteret diu noctuque o= culos mentis noſtræ avertere; ſed eundem⸗ ctucifixum Jxsu ejusque merita, opera & paſſiones nunquam non in cunctis noſtris acti= onibus & omiſſionibus aipectare, quò ad per- fectionem ipſius & noſtri cognitionem per- tingamus. Quod de facili fiet, modò humili⸗ ter pro hujusmodi gratis apud altiſſimum: inſtemus ore & cordes certè non denegand, ubi deſideraverimus ejus & noſtri cognitio- M 5 neim 178 Vita Chnſtians nem & crucifixi Jrsu mitationem , citra- quam cœleſtis merces fruſtrà ſperatur, cum- neceſſum ſit eà cœlum nos adire viâ quàâ ipſe adiit. Ipſe verò per viam paupertatis, abne- gationis omnium creaturarum, contemptus, humilitatis „ crucis tribulationum & paſſio- num Patrem fuum cœleſtem adiit. Pariformi- ter nobis cogitandum eſt, non poſſe nos aliâ viâ operari noſtram ſalutem, quaàmque nemo conſequetur, niſi qui vitam ſuam cum ipſius conformaverit per compaſſionem in ejus do- loribus, & purum amorem, quo ei ut ſummo bono adhæremus, unà cum cognitione maxi- mæ ſpecioſitatis in ipſo relucentis præ filiis hominum, dulcedinis, altitudinis, bonitatis, miſericordiæ ,ſapientiæ & charitatis, quæ at- tributa in terris degens exercitè patefecit, qu ca recogitaremus, agnoſceremus agnitumque digno honore proſequeremur. Expende igi= tur O Chriſtiana mea anima immenſum cruci- fixi amorem, quem in vita & paſſione perfe- Ctiſſimum in ſummo gradu monſtravit & ag- nolſce tuam nihileitatem: in quo conſiſtit co- gnitio Dei & ſui i1pfſius Caput XXXXI. De variis vitæ Chriſtigeneribus, cx quibus Chriſtiana anima hoc iliudve ſibi ſel gere poteſt. ◻ ſtum varias duxiſie vitas, perſpicnum ſole e v00 ee cit t lere Em dert net) M, nu u Unon n jes, Dihl. lnn und A Mte n ey it, ſo .IIuI c A ur ai 1ri, A Denſ n & Puiam’ lemm ngen CuNn i⸗ b ulſaum ONeul⸗ bonitmn 8/ a 4 Aeek/G ueneß⸗ omnene ue e * linco⸗ interioris hominis. 179 eſt ex 4. Evangeliſtis, qui vitam ejus deſcri= bunt, In his omnibus exemplar relinquere volens, quèò quivis in ſuo ſtatu hoc vel illud vi- tæ genus ſibi eligere poſſet, ad quod à Deo vocatus eſt. UIbi advertendum non ſemper- quempiam ad illum vocari ſtatum in quo naſ- citur. Nam in opulento ſtatu natum deſide- rat interdum Deus in illo non perſiſtere: cœ- teroqui Chr ſtus nequicquam dixiſſet ad divi- tem adoleſcentem qui interrogabat quid fa- cere oporteret, ut regnum cœlorum poſſide- ret) & reſpondiſſet: Si vis perfectus eſſe, vade, vende quæ habes & da paupctibus. Matth. Cap. 19. Hujus adoleſcentis natales erant opulenti: ve- rum ad perſiſlendum in eiusmodi ſtatu voca- tus non erat. Unde multi graviter hallucina- tur; qui cùm ad magnas dignitates & hono- res, non ex erdinatione Dei, ſed roprio im- pr la & poſitivè quæſito modo ſubvecti ſint, nihilo minus ſibi perfuaſum habent ſe ad illum ſtatum vocatos, quod tamen eſſe non poteſt; cum Chriſtus pariformem vitam non egerit ſed pauperrimam, & in quocunque ſtatu ho- mine exiſtente ab eo exigat, ut ſaltem pauper Spiritu ſit, non jaliàs ſalvandus. Cuùm enim Populus eum in Regem creare intenderet, fu⸗ git, oan. cap. 6. & ſtatum elegit humilem, in quo Patri cœleſti complacuit. Diverſa autem vitæ genera ſunt quæ ſe- quuntur. . 12 180 Vita Chriſtiana 1.. Egena, abſcondita, incognits, de- ſpicabilis vita quam penè toto vitæ decurſu in gerris exegit: exceptis poſtremis annis, qui- Bus honor ſui Patris & ſalus hominum poſtu- labant, ut ſe manifeſtaret. 2. Vita illuminativa, cùm ut Doctor- prædicaret docereétque populum: allaboran- do, ut eum Deo lucraretur. 3. Liberalis & vita Eleemoſynaria, cùm de binis piſcibus & quinque panibus ſaturavit quinque millia hominum.- 4. Vita in tentattonibus & jejuniis in di- ſerto. octem orando exigeret. 6. Vita paſſiva in exceſlivis doloribus tempore amariſſimæ paſſionis & mortis. Iſtiusmodi vitas Sancti hic in terris ege- runt; adeòà ut dicere non dobitârint, jam non- nos ſed Chriſtus in nohis vvit. Chriflus decoraturus Eccleſiam ſuam Re= ginam in veſtitu deaurato circumdatam varie- tate ſtatuum, voluit hos habere ſequaces inz altiſſima paupertate, humilitate & ab jectioneg illos in liberalitate. Hos in orando & con- templationibus, illos in tentationibus, iſtos in jejuniis, in cruce, tribulationibus, dolori- bus & paſſionibus. Et vocatio ad ejusmodi vitas eſt ordinatio Dei, éſtque ea certiſſima vo- Catia, in qua quis ſalutem iuam operari poteſt 60 5F. Vita contemplativa , cuùm perſæpè —— nuimm. jute⸗ dett und nia tN 04/0 Uan eln Nehn ihp Aen Nn Md linl V e⸗ lm/ i in n kan , ns 6 ulri Wi r— un lr Dol Alles ri Ulaut in pele Potibis . etinse Dade 6 1s A iene n 3 t 4 interioris hominis. 181 e quod conſiſtat in imitatione Chriſti,. LIbi Notandum, quod vita quam ſequitur anima Chriſtiana debeat conſiſtere in ſumma- interiori puritate, quæ haberi nequit absque perfecta renuntiatione omnium creaturarum, unà cum plena unione crucifixi JFsu: cuius u- nicum eſt deſiderium adimpleri ſuam volunta= tem „ & hominem ei per omnia conformari us ad imitationem, tametſi univerſus mun- zus, natura, amici omnes, quin etiam Ratie ipſa poſitivè reclamarent : nihilo minus illa curanda non eſſent. Chriſtus Chriſtianæ ani- mæ totus ſit oportet; totus inquam cum om- nibus potentiis, lingua & ſermone. Totus autem erit „ ubi amor prædominans fuerite Nam ut in compoſitis naturalibus, elementum rædominans trahit omnia alia elementa ad il= um locum & centrum, quod naturaliter appe- tit: quod in lignis etiam maximis apparet , quæ ſemper aquæ ſupernatant ob aris elemen- tum in eis prædominans: ita ſi amor Dei in nobis, ut par eſt prædominetur, attrahet ſe- cum omnes potentias, mentem & linguam noſtram; illam, ut cogitaret: hanc , ut loque- retur aſſidue de Deo, rebüsque divimis & ſpi- ritualibus, quasappetit & deſiderat. 3960 Capet 182 Vita Obrifkianeg Caput XAXXII. 4 Oſtenditur differentia vitam contemplativam inter, & activam. orit anima Chriſtiana magnum elſſe di- Nanai vitam inter activam & contem- Plativam. Nam ij qui in ſtudio ſunt vitæ activæ, ſtuident mandata Dei & ſanctæ Eccleſiæ adimplere, Superioribus ſuis obtem- perare, præſertim ſi in ſtatu ſunt Religioſo, exercent ſe in Theologicis & moralibus vir- tutibus, in bonis moribus, variisque Deo placentibus operibus ? neque in his ſe ipſos ſpectant, ſed purè honorem Dei & volunta- tem; sicque in exercitiis vitæ activæ ſummam ſiiam perfectionem collocant 3 ut ſunt oratio vocalis, contritio de peccatis, quæ crebrò in memeriam revocant intuitu mortis, judicij, Paſſionis Chriſti, eldem compatiendo ob acerbiſſimos toleratos dolores. Verùm hu- iusmodi exercitiis ad vitam contemplativam Ppertingere nequeunt, ubi ſibi complacent in vVita activa, præſerendo eam vitæ contemplati- Væ, exiſtimantes illam magis eſſe meritoriam, ac itain corde non tam Deum pro obiecto ha- bent, quàm opera quæ factitant, & ex quo- zum motivo operantur Et licet huiusmodi Opera propter Deum faciant » placet tamen ipſis. ih es kione wort iiſtra haror. Preſſt 4 qu tur, ſamn, ralbu ſoes, gllin ienti Anern Win ſeion Unln Idd i Il lasn Wi h Nalen ie n⸗ en 4 4 interlons hominis. 18 ipſis, ut inde laudentur ac honorentur, ope⸗ 4 rantes non tam propter amorem Dei aut ædifi- cationem proximorum, quàm propter gloriam propriam. Atque inde fit, tales omninò eſſe diſtractos diviſos & animo inſtabiles: cum naturales animi motus necdum in illis ſint ſup: preſſi & mortificati, ſed etiamnuùm vivant- A quibus etiam tam diu impelluntur & regun- tur, quoad pervenerint ad vitam contemplati- vam, quæ facit hominem omnibus ſuis natu= ralibus propenſionibus mori ut ſunt vana u⸗ ſpes „ inordinata erubeſcentia 5 inordinatum “ gaudium 3 triſtitia „Pphilautia, Cenodoxia, im- e Deo patientia & his ſimilia, quæ obſtant quò minus nbe ad veram internam tranquillitatem pervenia- un. Kur: in qua omnes vires & potentiæ à ſuis di= * ſperſionibus ſimul collectæ, & in unum, ve- ach fum, ſimpliciſſimum & ſummum bonum fixæ, in quandam divinæ conformationis & æternæ ii, ſtabilitatis ſimilitudinem transformantur; nec 0 non ad ſuhlimes, occultas, & antea ipſis inco- li⸗ Enitas vias ſublevantur, perducuntur, & IEsSus tinam. eum iis verſatur ac colloquitur. In præme- n morata jam tranquillitate ſeu vita contemplati- va homo ab omnibus, quæ infra Deum ſunt, mn affectibus depuratur, aſſeriturque in perfectiſ- . ſimam libertatem filiorum Dei, adeò ut de fa- 1 cili citrammpedimentum ullum creaturarum: quibus plene, imò ſibi ipſi plenè renuntiavit, .“ in Deum ſe exigere poſſit. Etin hac contem- M plativa n. 184 Vita Chriſtianæ Ainia Vita aſpetat anima admirabunda eun- as perfectiones divinas & attributa, omniz dorenttein „bonitatem, infinitam milſerigçor- iam & c. vide cap. 13. Qui ergò interiori vitæ ſtudent, gratiam contemplationis à Deo humiliter rogare de-= bent: quam tantò uberiorem obtinebunt, quantò ſe capaciores eiusdem ſuſcipiendæ red- diderint. Quique deſiderant inter veros ami- cos Dei numerari ac illuminari ſecundum inte- riorem hominem, oportet eos corda ſua tota- liter expurgare, ita quidem, ut in illis non ſit aliud præter Deum, cunctaque opera & ne- gotia quæ aut motu proprio aut ex obedientia peraguntur, fiant ſine ſolicitudine., anxietate & diſtractione, affectuùsque omnes unà cum ratione in Deum eleventur. Enimverèò eius- modi ſolicitudines nedum ducunt in tentatio- nem; verum etiam tenebras offundunt intel- lectui, Spiritumque inſenſibilem faciunt & frigidum in amoroſis affectibus; naturam & ſenſualitatem adeò roborant, ut in exercitiis Spiritualibus nullus ſentiatur guſtus. Quamobrem ſi maligni genii inſidias, & tentationes carnis, mundi; omnes fragilitates & imperfectiones „ omnes naturales pravos animi motus ſuperare te delectat: ſtude ſemper vitam tuam componere ad formam hominis interioris. Sint deſideria tua duntaxat ad De=- um, plus ama interna charitatis exercitia, quàm opera ( (Mun a ater 4 in . ait Iiop uo dn⸗ ion⸗ enn ümn un ien K ude llen luhn n N uul da neg lior einl ni at⸗ 1 Cnn, Uetter⸗ nbgn Cyli 64 dtirtunt jelued enni⸗ duntr⸗ alut 5 noN1 71 &e ebientii urietate GnAcu etd teliiß⸗ gunt ehu . Nalii Ais;d 4glle O lele s . interieris hominis. 18 5 Opera virtuoſa exteriora, quæ nonnunquam cor & animum hominis ſic avocant & con- fundunt, ut animæ non parùm obſtaculi per- hoc adferatur;, nec ob non ſuppreſſam ſenſua- litatem partis inferioris ad veram quietem, quæ eſt in ſolo Deo, pervenire non valeet Hic advertendum, quod anima hominis, ut ait Taulerus Dom. 19. poſt Trinit. pro va= riâ operatione diversque reſpectu, diverſis quoque nominibus appelletur. Interdum⸗ namque anima dicitur, quatenus vitam corpo-= ri præſtat, atque hàâc ratione ſingulis quibus- que membris ineſt, motum illis vitamque ſubminiſtrans. Quandoque Spiritus vocatur, ubi tantâ Deo affinitate jungitur, ut omnem- excedat modum Et Deus nämque Spmtus eſt, & anima Spiritus eſt: atque hinc perpetu- am quandam propenſionem habet, jugitérque adſpirat reſpicitque ad fundum originis ſuæ unde profluxit: ex ipsaque ſpiritualis naturæ ſeu Spiritualitatis ſimilitudine in ſuam ſe origi- nem, cujus ſimilitudinem habet, reflectit at- que propendet. Hæc propenſio illius ad De- um nullo unquam tempore, nec in ipſis qui= dem damnatis ceſſabit. Deinde & animus appellatur. Mirà cer- tè & jucundiſſima res animus eſt, in quo vires omnes Superiores colliguntur, memoria vi- delicet, intelletus & voluntas: quibus tamen inſe ipſo ſuperior eſt , & plus aliquid haber N Habet Vita Chriſtiana 1786 Habet ſiquidem internum quoddam eſſentiale objectum ſupra virium prædictarum operati- onem: dàmque bene iple habet, riteque ach Deum converſus eſt, cætera omnia re è ſimi- liter habent: ſi verò averſus eſt à Deo, etiam- omnia alia averſa ſunt, ſive id ſcias ſive neſcias. Inſuper & Mentis vocabulo cenſetur. At- que hic eſt fundus in quo ſanctæ Trinitatis i- mago abſcondita latet, cujus tanta dignitas & nobilitas eſt, ut nulle poſſit certo proprioque nomine appellari, Quandoque verò etiam fundus dicitur, quandoque & animæ Centrum- egue ut Deo Trino Opt. Maximo nullum po- teſt proprium nomen imponi, ſic nec huic a- nimæ fundo ſive menti. Adeòque ſi cui cer- nere liceret, uti hunc fundum Deus inhabitet in ipsòque exiſtat, ex ipſa ſoret viſione beatus. Hæc ille. Hoc poſito Chriſtiana anima facilius in- tellexerit, animam, quæ ſe contemplativæ vi⸗ tæ addicere cogitat, debere expeditam eſſe ab omnibus ſenſualitatibus partis inferioris & per vires ſuperiores unà cum Spiritu in Deum ele- vatam. Et quandoquidem Spiritus eſt Deus, creatus Spiritus illi ſe unire ut origenis ſuæ ab⸗ yſſo debeat, eum nunquam non me-te Verſa- re, eum cognoſcere & amare; hoc pacto qui= dem, ut hæ vires totæ & totaliter Deo affixæ ſint, cum eôque unus fiant Spiritus vi amoris unitivi. Nam quemadmodum unus nuncu- patur i Uin Der Im ne iti erie con lleg Cat! inln Mi, Enpe dnn en bean n one np nnl E ne e ge arinn eltt. uei kelemi⸗ 01 tu elelh⸗ al. 4. irtis, nind Morte dein Centt Murge huic ui e⸗ N Hclt⸗ dlel⸗ u, 4 he nd Dens blue . interioris hominise 1987 Patut Spiritus, ita conſimiliter tres ſuperiores animæ vires unus dicuntur Spiritus, eò quòd à Deo ſint ad hoc ordinatæ, quò in Deum un- um Spiritum tendant, cum eo uniantur, eòque in æterna gloria perfruantur. Multi ſane lugendi ſunt, qui ſenſibus de- diti & ſolis externis exercitiis contenti, in- teriorem animæ fundum, beatamque illam contemplationem Dei ac cum ipſo unionem negligunt: ipſi enim dum veram ſui mortifi- cationem parvi faciunt, & ætatem virésque in his quæ præcipuè neceſſaria non ſunt. abſu- munt, parum aut nihil in Spiritu proficiunt, ſemper in eodem luto hærentes. Vocantur- ad magna, & volunt minimis eſſe contenti , ſpretisque bonis non perituris labuntur ad ter= rena. Bona quidem exercitia externa Deo grata ſunt, laudes divinas pic decantare, mul- tas preces ore proferre, genua flectere, devo-= tione ſenſibili Deum colere, vigilare & ſimilia Peragere; ſed incomparabiliter melius eſt ex- ercitium internum, quo homo deſideranter ardenterque ſe ad Deum, non per ſenſus & imagines, ſed modo quodam ſupernaturali ſæ extendit, quò illi uniatur. Tum enim longè major delectatio capitur ex contemplatione rerum divinarum, quàm quis valeat habere ex omnibus Regnis mundi quæ paciſicè poſſide- tet. Profecto, qui Deo absque medio uni= untur 4. & illi locum in ſe operandi præbent, 188 Vita Chriſtians ij Domino chariſſimi ſunt, plusque brevi tem⸗ ore fructificant Eccleſiæ, quàm multis annis alij. Iſti ſingulares Dei amici & Filii jucundàâ tranquillâque mentis libertate gaudent elevati ſupra omnes curas, ſpra omnem perturbatio⸗ nem, ſupra metum mortis, purgatorii, infer- ni & omnium quæ animæ vel corpori in tem- pore atque æternitate accidere poſſunt. Ne- que frequentia hominum, neque occupationes externæ eis præſentiam Dei præripiunt: quia- ipſi in omni multipli citate unitatem Spiritus ſervare norunt, ſtabili eſſentialique introver- ſione donati. Ex omnibus quæ viſu vel audi- tu percipiunt, celerrimè in Deum diriguntur: & cuncta eis quodammodèò vertuntur in Deum ſi ita loqui fas ſit) cùm in omnibus nihil a- more & intentione proſequantur niſi Deum: ut experientiâ quotidianâ diſcimus eos qui ali- quantiſper in folis ſphœram obtutum defixe- runt, in omnibus quæ deinde aſpectant, quan- dam ſolis ſpeciem intueri. Hi cùm intus cif- ca ea quæ Dei ſunt jugiter occupantur, Deoô- que adhæreant, foris videndo velut cœci,- au-⸗ diendo ſurdi & loquendo muti permanent. Su- pernaturalem & Angelicam vitam in ter- tis ducunt, ob idque terreſtres Angeli vocari poſſunt. Catut 1 Pr nce h⸗ ſort 4 Dn Au 4 o ti 0. (cor cyel interioris hominis. 199 GEEYjErEesrE TYE Ybt Caput XXXXIII. Quid homini Chriſtiano tranſi- turo de vita activa ad contemplati- vam amoroſam incumbat. Oſteaquam pia anima ad dimidium circi⸗= ter anni aut annum aut longius ſe exerci- taverit in mortificatione ſui ipſius cuncto- gun ruůmque pravorum affectuum, in contemptu wore mundi omniumque temporalium 5 in vilipen- a ſione omnium creatufarum 9 & interim notat umt: in ſe ingens deſiderium ad amorem Dei, ſen- Dein tit Spu itum ſuum ſuccenſum Charitate „ ani⸗=⸗ d⸗ mumque promptum a erectionem in Deum Den⸗ per vitam contemplativam ſeu unitivam: eo in caſu tria obſervabit. e Primò: quod peccatum ut tecogitatum no . ecce ut t „ olfficiat contemplanti: licet enim in amaritu- l Qine fiat plerumque ejusmodi recogitatio pec- catorum, nihilo minus zeddit animam tene- , rolam & aufert contemplationem, ad quam +R Præcipué requiritur puritas animæ. Et ides * quamvis debeamus nos ſemper reputare pec- catores, eo tamen tempore quo contemplari volumus, formare nobis non debemus cogi- tationes de peccatis: cæteroquin reflexio pec- Catorum remoraretur contemplationem „ ut fervens ſanguis viſum adimit exteriori ſufſuſus . N 3 oculo. 1790 Vita Chriſtiana oculo. Quare inquiſitionem & repetitio- nem peccatorum priſtinorum mox amputa. Hæc enim recolligendo, non modò anima in contemplando diftrahitur; verum etiam pe- riculo morôſarum cogitationum, delectatio- nis, puſillanimitatis: deſperationis & anxieta= tis exponitur. Ceteruùm pro certo habendum venialia peccata multò efficacius & plenius de keri amo- rosâ quâdam & vigorosâ converſione in Deum (quà ceu gutta aquæ in igne abſumuntur) quam converſione ad ipſa peccata in particula- ri per contritionem. Quod idem à fortiori dicendum de peccatis gravibus, quæ contem- platuro, ut Deo infinito bono repugnantia in genere deteſtanda ſunt intermixtis amoroſis ſuſpiriis precibusque jaeulatoriis. 2 ſedulo curabit ,ut non modò pecca- ta venialia pro poſſe evitet; ſed pravis etiam ad ca inclinationibus immoriatur, ut cap. 2 I. re- latum eſt. 3tiò debet homo cor ſuum, animam ſu- am omnesque vires continuis amoroſis gemi- tibus & fletibus erigere ad Deum ſuſpirando ad charitatem unionemque divinam. Ad quod multum proderit conſuetudo ſe exercen- di in ejusmodi contemplationihus quæ corac- cendunt igne charitatis divinæ. Hôcque ac- cenſo in ſe iplo deſiderium excitabit, ut plus amoroſis alpirationibus quàm contemplatio= . nibus 3 ett Nler D ho Ih Ce G lae, Cun l R lie⸗ lon oe teo AMlrit ieli⸗ Mtell⸗ Ntnin Not re kltnel mnll Penhl. lendt 9 eles 6 A⸗ ℳ.* ih⸗ interioris hominis. 191 nibus, per amorem Deo uniatur, tandémque ab omnibus creaturis avocerur, mediantéque gratiàâ efficaci in abyſſum charitatis divinæ de- mergatur. Poſtremò: ut optimus quis evadat:, non plus exigitur „quàm ut imitetur peſſimum „ hoc eſt avarum, quo ſaeràâ atteſtante ſcripturà nihil eſt ſceleſtius, in hoc: . Creſcit amor nummi, quantum ipſa pecunia cereſceit. Creſcat amor ſummi, quantum ipſe & gratia creſoit Ohptimè dives eris tranſibisque de vita a- Gtiva ad contemplativam= ſi cum laude avarus tantùm feceris pro augenda v rtute & gratia , quantum ille pro accumulandis opibus & pe- cunia. QSeS0 ϑο. S 080- 5 Caput XXXXIV. De fſupernaturali contempla- tione quaſi intuitiva. . Upernaturalis intuitus, ut ſupra dictum de oratione, eſt amabilis citra magnam reco=- gitationem, ſimplex aſpectus Dei ejusque proprietatum, putà infinitæ miſericordiæ, o⸗ mniſcientiæ, bonitatis, omnipotentiæ, juſti⸗ tiæ, infinitatis &c. In hujusmodi Spiritus hominis moratur, unitur cum Spiritu Lei, & quodammodo transformatur in illum eatenus, ut contemplatio, aſpectatio ſen intuitus nil N 4 aliud 192 Vita Chriſtiang aliud ſit, quàm Spiritum noſtrum aniri cum Dei Spiritu. EFIæc gratia contemplationis communica- tur à Deo illis, qui proportionatas ad eandem diſpoſitiones habent: & cenſentur illi diſpoſiti, qui omnibus in rebus ſe mortific4runt; qui li- berum, apertum & ſupra cœlos ſublevatum habent animum, qui ſoli Deo intenti, qui om- nem proprietatem amoris in liberam volunta- tem Dei renuntiarunt. Neceſſaria pariter eſt vera humilitas, ve- ra puritas animæ & corporis, natura intus & foris compoſita, manſuetus Spiritus, qui ob- tinetur per exercitia mortificationum. His non præmiſſis, irrito conatu quispiam ad con- templationem aſpiraverit, & ſimilis eſſet ho- mini, qui plumbo ferrôque onuſtus & mani- bus pedibusque vinctus, in ſublimem cuperet arborem aſcendere: ſimilis etiam foret ſtudio- ſo ad doctiorum claſſes volenti admitti, nec- dum cognitis ijs, quæ indoctiorum tradunt. Porrò fundus huius ſup ernaturalis intui= tus eſt divinitatis eſſentia, quæ ineffabili mo⸗= do cognoſcitur, & cum qua puræ mentes in- ſimplicem quandam puritatem congregantur & adunantur. Accidit quidem perſgpè, hanc animam præ altera copioſiùs & penitius attri⸗ butum quoddam divinum penetrare, ut V. G. eius infinitatem aut miſericordiam infinitam: ſed prout ordinaverit Deus, acquieſeeniuin eſt⸗ Me n nicr⸗ Olem han. „ gule ru ilm e 5 ,N. interioris hominis. 193 eſt, cum ſit donum ſupernaturale. Et vel ideò nemo propriis viribus ad hanc oratio- nem mentalem & contemplationem adeò emi= nentem ſe applicare præſumplſerit, ſi à Deo eò non ſupvehatur. Magnæ quippè id foret ſu- perbiæ ac præſumptionis argumentum. Si autem gratiam contemplationis anima impe- traverit, eâ gratià uti poterit & res divinas per ſupernaturale exercitium coſitemplari, contemplatione non ſuperficiali, ſed purà, ſimplice & affectuosAi. Nam contemplatio ſine charitate, ſine admirationibus, aliisque pils affectibus cadaver eſt contemplationis & non viva contemplatio. Anima contemplativa ſeu ad immedia- tam & intimam Dei contemplationem eleva- ta, ordinariè primò nec in virtutibus nec in conſolationibus divinis, nec in diſcurſibus vel phantaſmatibus, nec in ulla re creata »ſed im- mediatè in ſolo Deo per contemplationem & amorem conquieſcit, dicitque: in pece in id ipſum dormiam & jequieſeæm Pſal. 4. Poſt ſubſequitur Extaſis ſeu raptus & pri- vatio uss ſenſuum, uſque adeò ut comem- plans vel maximè ſit elongatus à creaturis, ſic ut non audiat, apertis oculis non videat, non ſentiat, ſed omnes vires in Deo ſummo bono, ſummeque delectabili amando ſibique aſtrin- gendo & exoſculando exhauriantur. Ut autem vera contemplatio dignafca- tur, attendendum eſt ad notas ſequentes. 7 294 Vna Chriſtiana Nota prima eſt mortificatio omnium- inordinatorum affectuum, renuntiatio omni- um creaturarum, abnegatio ſenſuum. 2. Exercitatio virtutum ſolâ cum inten- t'one Deum per has diligendi, quærendi, cum 4 coque uniendi. 3. Ulbi Spiritus amplius contemplari nequit cum phantaſmatibus ſen imaginibus irruentibus: & tam etſi contemplari velit, id cum guſtu cujus piam creaturæ non poſũt; ſed eum omni ariditate. . 4e Si anima neutiquàm afficiatur ad per- ſcrutandum res creatas. 5. Si anima exultet & delici etur in ſoli⸗ tudine, in ea ſol4 aſpectatione Dei perfruen- do citra occupationis circa aliquam creatu- ram admiſtionem. Et ad hoc ſignum benè advertendum:, ut exploretur indoles altiſſimæ contemplationis. Nam non infrequens eſt, poſſe quempiam ex prænommatis ſignis un- um vel alterum in ſe experiri. Ex quo equi- dem malè pro ſe argumentabitur & conludet: Ergo ego evectus ſum ad ſublimem illam amo- voſam contemplationem. Enimverò omnia conjunctim ad hoc deſiderantur. Sic V. G. accidere poteſt, ut impotentia contemplandi Deum à curis temporalibus aut aliis extrava- gantibus originetur aut à fucata quadam quie- te & interceptione ſenſuum: ut fit in melan- cholia, aut aliâ malignâ qualitate cerebri; ſic it eſt tit m nen nea, a Ulin Aue l u! i ie N cy den ſn e⸗ interioris hominis. 19 5 duu ut homo nihil prorsus cogitatione verſet, nec ne verſare deſideret, ſcd in quiete & letharge perſiſtat. Huiusmodi ad contemplationem- iur ſupernaturalem minimè habilis eſt, nec ad eam An à Deo vocatus, qui hanc gratiam duntaxat im- peertitur quando, quomodo & ubi vult. eid Itaque in ordinaria contemplatione, ora=- teione mentali ſeu meditatione progrediendum /1 eſt hac cum confidentia, quod ſi Deo placue- Cte rit, donandus ſit contemplatione extraordi- narià ſupernaturali in hac vita: in eumque fi- dper nem quotidiè ſe magis & magis exercebit in meditationibus ſuis, donec grati4 altiſſimæ . contemplationis donetur. Qu4 donatus ab ner ordinariis meditationibus ſeu contemplationi- e. bos deſiſtere poteſt, conſcendendo beneficio dey ſublimis contemplationis ad thronum Altiſſi- da mi. Queod an reapsé fiat, colligi poterit ex eAd qutnta Nota: ut ſi quieta & amoroſa in eo no- e tetur intuitio Dei, animaque deſinat naturali- teroperari & nonniſi charitate ignitiſſimò Deo e⸗ immediate uniatur. Quantumvis verò quis ⸗ ad hunc aſpectum & quaſi intutum Dei à Deo Cnnit vocatus fuerit, non i deò feriabitur ab aliis piis J. xercitiis, ſed in iisdem ſe exercitare perget, Fæ rtim ubiin ſtatu imperfecto ad aſpeum r ei ſublevatus; aut exteriore aut interiore diſ= , ficultate preſſus: perget, inquam, tunc ſe ex- ercere in meditationibus, præſertim amariſſi- imæ paſſionis Chriſti ejsque myſteriorum. 4 Capat 196G Vita Chriſtiana Caput XXXXMNWMN. De quatuor impedimentis vitæ contemplativæ. Icet Deus omnipotens animam locuple- tare poſſit gratià adeò copiosâ, ut prope- diem in oratione altiſſima ſe exercitare & perleverare poſſit; attamen id ordinariè non Ki obſtaculum adfuerit, & ſunt ſequentia-. Primum eſt, ubi corpus defectum aliquem naturæ patitur læſivum atque pœnalem?: quia anima ita corpori colligata eſt naturali vinculo amoris, ut quando ipſum in quopiam mem- brorum aut ſenſuum defectum patitur netabi- lem vel pœnam, taunc non poſſit anima con- templart. UIt ſi homo ingenti fame, ſiti, fri- gore, calore , ægritudine prematur : niſi ſecus contingeret per ſpecialem fſuperfluentem gra- tiam Dei. Et ea propter docet Deus homi- nem, quem ad veram contemplativam vitam- vocare cogitat, corpus ſuum in diſcretione- regere, quo robuſtum maneat ad ſerviendum Spiritui in omnibus. Caſu quo verò quis ra- tione immoderatæ mortificationis debilitatus efſet aut graviter infirmaretur, nonnilul ad tempus de rigore remittet. Vitia mortiſican= da ſunt, non corpuſculum opprimendum, nec naturadeilruenda. Certum eſt enim, indiſcre- tiet un lnen nn 1 Nt Jun Ndln cenli hen MWn r e pus Pencd Ue boye uufe⸗ Ktul mi Geltcn AMd 1/gl incnlo mell⸗ nerid. n inta lengr e⸗ fobe endonn Gisn⸗ Plr ni uterioris hominis. 197 tas mortificationes tam Spiritui quàm corpuf. culo plurimum obeſſe, & amentiam plerum- ue parere. Si autem gratiam Dei & conſo- ationes divinas præſentes perſenſeris, medio tutiſſimus ibis, non omninèò ceſſando à coo- peratione, neque intempeſtivè Spiritum per- urgendo ad majorem plus æquo fervorem 3 ſed placidè amori inſiſtendo, una cum libertate Spiritus, prout docet Sapiens Prov. 25 cap. Mel inveniſti, comede quod ſuſficit tili, ne ſortò ſÄaa tietus evomas illud. Satius eſt pium eſſe ad mo- dicum tempus V. G. ad horulam, quàâm vires Spiritus & corporis penituùs deſtruere per ve- hementem applicationem citra ullam vix ſpem ceorundem redintegrationem vide cap. 39. Me- dio 5. Perpendendum eſt ſano & vegeto homi- ni, ut tantum oneris humeris ſuis ſupponat- 8 quantum Deus & ratio per impulſum gratiæ ordinaverit. Neque Directoris Spiritualis conſilium hoc in negotio reſpuendum erit ſed ſequendum. Parvi ſiquidem, qui in rei cu- juspiam initio committuntur errores, poſtea, in progreſſu ejusdem in infinitum excreſcunt- & in fine propemodùm irreparabiles: hinc ante omnia nôris oportet, tibi Patri Spirituali opus eſſe, cui ceu Angelo cœlo delapſo obſe- quendum eſt. Ex quibus. Habes primò cibum, potum, ſomnum- que neceſſarium corpuſculo non eſle negatl= um, 199 Vira Chriſtiena B dum, nec inuſitatum abſtinentiæ rigorem fas ceilè conſectandum , niſi Spiritu S. revelante cCertò didiceris id placere Altiſſimo. Haabes ſecundò. Rationabilem corpuſcu- li refectionem, non autem voluptatem quæ- rendam: & quamvis terrenam delectationem ſentias, ſine qua refectio corporalis ab homi- ne famente vel ſitiente nequaquam fumitur-, non tamen eidem delectationi inhærendum, neque ad intima admittenda. Non ob id inquam manduces aut bibas, quò carnis con- Ccupiſcentiis inſervias, ſed quò naturam juves eique ſatisfacias. Alterum impedimentum eſt anxia & ſo- licita cura in negotiis temporalibus ? nam iſtiusmodi negotiatores vix ad contemplan- dum valent. Quemadmodum enim pulvis inſperſus oculis, eos perdit & obſtat quò mi- nus homo videat: ſic negotia temporalia in- teriori mentis oculo obſtant, quò minus ob⸗ tutum ſuum ſigere poſſit in ſupernum increa=- tum lumen Tertium impedimentum eſt peccatum ut recogitatum, de quo ſat ſuperque cap. 43. . Quartum impedimentum ſunt imagines & phantaſmnata cordi impreſſa difficilè mobilia, donec homo eò Pertigerit, ut videns non vi= deat, auribus ſanis nil audiat, id eſt cùm quis adeò introverſus eſt, ut ſenſus exteriores ſuo on amplius utantur officio, idque propter- INmWEe: tem iis tu, 4 unt eree t und leeh de nli di , 1 n ſipnn 4 tfelunte ncmtn⸗ ten e⸗ lecainn 8 4 konn 1ſundr, heruun, A A drnis nmn N 1ilo 6 nuann enchen⸗ 4 Alecn Horlit⸗ ze⸗ tt atnn c⸗ 4. eo cs 100 her⸗ e: interioris homimise 79 9 immediatam unionem (illapſum vocant cum Deo: & in eo ſtatu anima fit ſpeculum terſiſ- ſimum depuratum ab omnibus imaginibus Creaturarum: quæ intaitum Dei remorantur. Et quamvis multæ imagines illi occurrant in- terdum, non facilè ſinit eas menti ſuæ per ins ordinatum affectum imprimi; ſed quando va- cat, ſe introvertit ad Deum ſimpliciter. Sciendum verò tres eſſe imagines con- templationi obnoxias. Primæ ſunt malæ : suntque eæ, quæ, ex objecto malæ ſunt, & ſi iis præbeatur aſſenſus, malæ formaliter reddun- tur, Si autem eæ contra voluntatem tuam in- gruant, tuque omnibus viribus coneris eas a- vertere, id tibi martyrij ſpiritualis palmam da= bit, & martyr eris ſine ſanguine; modo pro poſſe tuo ſimilium cogitationum & imagi= num occaſiones fugias. Non enim nocet ſenſuss ſi non adſit conſenſus. Secundæ ſunt Imegines vanæ venientes & recedentes, mentem autem inordinaté non ac- cendentes, Et quamvis eæ reſpectu peccatã magnum damnun non inferant, attamen ſatis damnificant: quia progreſſum Spiritualem 2 miſi continuò & diligenter iis reſiſtatur, impe= diunt. Tertium genus Imaginum per ſe bonum eſt, videturque utile; ſed veram contemplatio- nem magnopere impedit;: huiusmodi ſunt ſpeculationes rerum divinarum , ut de Ang? is. J de 200 Mita Chriſtiang de Sanctiſſima Trinitate &c. Ubi ſolùm in- tellectus ſine amore affectibus pleno paſcitur. Et hic multi errant maxime ingenioſi & docti in his ſe occupantes, & his ſiccis ſeu ſterili- bus ſpeculationibus, contemplationis nomen indentes: non recordantes contemplationem ſcholam quandam amoris, non autem ſpecu- lationem eſſe. Et licet eorum jadicio id ne- gotium utile & ſanctum videatur, aliud tamen nihil eſt quàm quædam curioſitas ad oſtenta- tionem ingenij & voluntas parum mortificata. Atque id cauſæ eſt, cur in ſui mortificatione, in virtutibus, in divino amore non progredi- antur. Quapropter homo ſoluùm imaginibus illarum rerum depingere ſe debet, quæ ipſum excitent ad agendum grates Deo, ad eum lau= dandum, diligendum & imitandum ſecundùm ſuam humanitatem, reſcindendo omnem cu- rioſam inutilemque inquiſtionem, de qua- non melioratur: & exercitare ſe magis in affe- ctibus quàm in meditationibus. QS 0 ⁸ο -°60 -330- cst Xrrv.. Quibus affectibus perveniatur ad veram contemplationem & cognitionem Dei. Ffectus in hominc ſunt & dicuntur libe- aut Ar'= & amabiles animi propenſiones in ho⸗ t unur Kade inper Ktoc ſienr niſid lieat guocd Raat tuta, Am, cenbu Glnn. uon Knon P ſmn Cpro W un in eu dio ter * lehe .B imeerioris owinig. 4201 ilnin aut itlud objectum : suntque multigenæ. Pri= efen, manuncupatur Naturalis animi propenſio, & Nid eſt ad conſanguineos, vel ad nos ipſos. quæ ſi t impenla fuerit ad honerem Dei, bona eſt & ntm virtuoſa. At non rarò perieulo non vacate, Nmn ſicut nonnunquam plurimum incommodet, enl el niſi di cretionis ſale condiatur. Nempe ſoli= ee cirat nos ad carnalia deſideria, & omnc illud dd quod ceorpus demuleet, averfatüurque repilg= AA dar nantia natutæ, non minùs præſentia quàm fuù⸗ nonina tura;, ii ſunt, infernus, purgatorium, Extre-= ide mum judicium. At ex oppolſito, quidquid gdu arridet naturæ, Deéque, virtutibus & bonis gnn operibus sdverſatur, amiplexatur. Hæc in- Ne ordinata naturalis ameris propenſio; ad ſes AINII ipſum rrflectitur, & ſnuum commodum in re- endd bus omnibus captat & expetit, quærit ſe ipſum Cnene⸗ & non Deum. Ex ea quoqne naturali pro= NH Ppenſione oritur ſenſualis inclinatio, quæ mul- tam noxia ſinon eidem reſiſtatur. Ex e- dem quoque originatur Officioſs: ubi homo re= ciprocè illi bonum precatur; quin & actu ex- hibet, à quo bonum ſuſcepit, ut vel ſic ſe gra= tum opere demonſtret. Ejusmodi aflectus ior improbandus non eſt; at non eſt absque pe⸗- riculo, maximéè inn ijs, qui intimore Dei perfe- e Rtionati non ſunt, cum fieri poſſit, ut frequen- teer quispiam alteri bené velit;, ſed in iniquita- be tibus aut rebus iniquis: quod non modo re- 90hos prchenſibile fed & peccaminoſum eſt. △ Altera 202 VieA Chriſtians Altera vocaturAmoroſa affectio ſeu propens ſio, quæ purè ſpectat honoré & beneplacitum Dei: & nec ſe ipſum, neque proprium commo- dum ſpectat: per quod ſecernitur ab officioſa. 3tia Rationalis dicitur affectio, fitque ma- turo cum judicio per reſpectum ad heroicas virtutes, & ſanctam Sanéctorum converſatio- nem. Ea affectio ad cultum SS. Martyrum, aliorumque SS. nec non juſtorum & probo⸗ rum etiamnum in terris degentium termina- tur, affectuque rationali eos dicimur proſequi, qui licet commendabilis ſit; at amoroſam- rôpenſionem non tranſcendit 5 utpote quæ innititur ſoli beneplacito & honori Dei; hæc verò rationalis reſpectum habet ad virtutes & opera; Proinde inclinatio amoroſa in ſolum- Deum ejusque gloriam tendens omnes affectus in merito tranſcendit. 4ta Nominatur Spiritualis affectio, quæ originem ſuam acceptam fert inſpirationi Spi- ritus Sancti, & donum Dei eſt. Hæc facit 9 ut propter Deum ſolum, quis ſe ipſum & o- mnia deſerat, qu& rat in omnibus hono & beneplacitum ejus, reſignet ſe in volunta- tem Dei, in omni ſtatu & adverſitatibus idem permaneat, mortificet ſe in omnibus, indife- rens ſit ad proſpera & adverſa. Hanc inſig- nem properſionem nonnulli ex temperamen- t naturæ aliqualiter habent; nonnullis à Spi- tritu S. infun ditur: quique nobilitati unt ee⸗ rden “ modi remDei Pit. 48 (Deur 4, a RA AAe Detem (cüm tli in not (iante Corpo glicli liine Uend ee D I ncle tcoe Lem leis In, r ſat ſi lin m 4 Uum atn Eem oltgrpen bekirtnn un M Adl. , Mitn⸗ n Aleun (ei⸗ nlſt⸗ untin⸗ r geh⸗ Aolr lporf Derjt irtutes 1 ht Nn ih⸗ e ind Nend interiom bpominis 26 modi propenſione, de facili in amoroſos affe- Qus & ſuſpiria prorumpunt, moventurque ad Deum ſuper omnia amandum, quia Deus eſt, ad eâmque laudandum & benedicendum. Ea affectio hominem perducere poteſt ad ſu- pereminentem vitam contemplativam, in qua (cùm conſtet geminâ naturâ, nempè corpo- rali & ſpirituali) non erit operoſum aſſurgere in notitiam æteriæ veritatis, quæ Deus eſt, me- diante objecto utriusque naturæ. Eſt verò corporeæ ſubſtantiæ & naturæ objectum, quid- quid ſub ſenſus cadit exteriores, eo fine, ut quia intellectus adeo caligat, ut divinam bo- nitatem & veritatem, prout in ſe eſt, appre- hendere nequeat, queat ſaltem in creaturis in- finitam majeſtatem, ſapientiam, pulchritudi- nem, dulcedinem, charitatem inviſibilis Cre- atoris contemplari. Eſtque ea via regia pertingendi ad veram contemplationem: nimirùm cum homo res creatas intuetur & conſiderat earum pulchritu- dinem, concentum, concordem diſcordiam, vaſtitatem, ordinem, ſubtilitatem „ artificio- ſam ſtru curam, quaſi manuducitur in immen- ſitatem quæ Deo attribuitur. Deinde ſubit atlimum propria nihileitas, omnes contrà De- um oftenſæ admiſſæ & turpiſſima ingratitudo: rumintque, quâ ratione immenſus Deus di- gnatus ſit propter nos homines noſtramque ſa- lutem de cœlo deſcendere & incarnari. Iſtius- 2 modi „ moci exercitia poſſunt in princ pio vnæ con- templativæ pro ſundamentoſervire, Siqué per D aliquod ſpatium quis ſic exercitatus fuerit, ex au conlideratione creaturarum profiliet in cord a. aficctus admiratiohis-de immenſitate Dei, & ri plena confidentia in Deo, ut qui ad vedmen- dd dum nos mnſeros carnem aſſlumpſerit Demum exorityr ingens gaudium cum fervemti charis. ani tate, cum homo penſitat, non aliud motivum, um miſi amc rem Dei erga genus huminum mor- l tem adeo truculentam & turpem extorſiſſe. E ind exinde conſequitur, quod ſe abſtrahenido ab in ſionem totaliter intra e, 204 . vina Chj iA.. ⁸ externis, ſe per introver nroa en ſe contrahat interiorénique hominem elevet ſupra ſe ad Altiſſimum cum affe tu amoroſiſſw- mo, in quo ſe tantiſper exercet, donec ita ro= boretur, ut omnes vires in ſuum obſequium c- expoſcat & tantum non rapiat. In hoc ſtatu ſan jm (olloestus homo daturus ſe contemplatio- a ni, operæ pretipm non erit, pef conſideratio= 1 nem creaturarum, contemplationem ſuam Per impulſi m Spiritus Sancti inchoare; ſed primus lhabor eritignem charitatis vehementer accen- deres ad quod Deus mox grati ſuà efficaci præ- curret cum ea cooperaturus, & pro inſtiu⸗ r mento nor niſi charitate vſurus. 1: i Quod attinet ad ſpiritualem naturam, en 6 t pro objecto ſuo omne illud habet, quod per exteziores ſenſus perceptibile non eſt; ſolum- 16 n que pef rationem aut fidem percipitur- modus 4 orhin egen erN. Aehe elne Dnd oine . Cud nunm orllel bencl Erlun e Go gechi hlitn enſe Cen lung cinm ece clir . modus conte RamMen . donumn Dei nglaonlle ra dhn 5 . ne oLulis, & n onditus à ſapientiæ h . SSl Honnt ſuis Di viga bonit 8 un tur. Ei ſ conrnl Mi tond ſargt⸗ der llCumain hominem tali gratiâ n Biner. doctus fuerit cunque ſimplex- amuſus & in⸗ r Rerit) 23 maiorem cr anionem Des Omnes ſapién orum pertingere poter r an rnn Bnreneun in univerto Orbisth quam rhietr ei ber eetn hque i4 E. intellectus pat 1 Kr eétionem, nec acun e u Ais opnie „cum opus ibidem beiſ. r rnaen aaen elevationibus perfi. Arrn acener ain rumentaliter conc rente. ,‚dulciter & ſuaviter trahente ha⸗ hentehon verò atgum Dimti omenenm non obſcurum erit bergur, Juod enii, ditatum ubi in dnr⸗ aben Rr d enſipus ſhis, Doluntan natus in Bene oum d e Riat B beneplscirum divinum. rit⸗ m. auteimn magni faciat mas tere Hl Virtutum, & Quali tracabiin buis exercitiis, gud en eis eienrttte e ibomo tunetl a. raliter; uut gee ſe rapereter, id ſietet nern Fret eun Keeden Hrann dr en ſuum iem, eò quod ſpiriuale r men entamen- tum magis ucr. at in i0 porifera quicte: S O ⸗ » Aüda 10 20 vita Chriſtians in beneplacito Dei, quod tamen præ cæteris ſolùm adimplendum eſſet. 2 Pro majori elucidatione dictorum & di= cendorum obſervandum eſt »duas (ut ex parte modò explicatum eſt) eſſe contemplationis ſeu orationis mentalis ſpecies. IIna commu- nis & plana eſt; altera pecialiſſima extraordi- naria, & eminentiſſima, quæ recipit & patitur potius quàm agit, ut loquuntur veteres illi ſanéti in contemplatione maximée cxercitati. Itade præceptore ſuo Hieratheo ait Dionyſius Areopagita c. 2. de divin. nemimib. erat dinina pa- tiens, id eſt recipere potius ſolitus, quæ a Deo donabantur, quàm ut ipſe aliquid ageret. Sub- limis iſthæc & tranſcendens contemplatio non patitur contemplantem aut ſui ipſius recorda- ri, aut ſe ſe ad id quod agit (vel ut melius di- cam, id quod patitur verius a quàm agit) re- flectere. Sicut hoc in mundo ſæpé uſu venit- ut homo ſic ab aliquo negotio ſit abſorptus, & ei immerſus, ut ſui ipſius non meminerit, ne- ve ubi ſit 3 imò nec reflectat quidem, quid quomodo cogitet Haud aliter homo in hoc perfecto contemplandi modo, ita in Deum abſorptus & in merſus eſt, ut ſui ipſius ſit im- memor, nec, quomodo id fiat, nec quà ince- dat; nec quà veniat intelligat: nec ullam tunc curet methodum contemplandi, de præambu- liz punctisve parum ſolicitus, nec hoc illudve in mentem ei veniat, multùm laboret. Hæc Ccon-⸗ Cliur lc Attn Uletdn unn tont 1is lp⸗ tet ſin dli lubl 1. Meurti Dn tiono tecor geliſ⸗ r elſeli hpl A . i in ho Deu ſH l⸗ le let e 1 interioris hominis. 207 contemplatio ſingulariſſimum quoddam Dei donum eſt, quod dare ſolet quibuscunque vo- Auerit 3 interdum quidem in compenſationem & retributionem accepeorum abiis obſequio- rum; tum quod quis, eius nomine, multis in rebus ſe mortificârit ac permultra paſſus ſit; in= terdum ſine ullo ad præcedentia merita reſpe- ctu, quia liberaliſſima ac gratuita eſt cius graxia, camque communicat quibus voluerit, juxta.- illud Evangelii pronuntiatum, Non licet mihi quod volo fæcere? Matth. c. 20. In hac alta & ſpecialiſſima contempla-= tione verſanti cœleſtis quædam derepenté ob- oritur lux & radins, quo illiſtratus homo per ſimplicem & nudam apprehenſionem in Deo quietatuxr & ſerene tranquillatur. Contingit interdum in hoc mundo, ut quis in perfeckam quandam & omnibus numeris abſiolutam ima: ginem incidens „eimque diutius oculo irre⸗ torto, immotisque palpebris: ac ſine ullo men- tis diſcurſu, magna tamen cum deleatione; ſuſpenſione & admiratiode contemplans; e4 inſpiciendâ nequeat ſatiart: ejusmodi eſt alta- ac ſublimis hæc contemplatio: ut cui ea obti- git, nunquam is, Deum quaſi inruendo, con- templandove, ſatietaem ſusm expleat idque ſine ullo diſcurſu aut defatigatione; verum fim- plici ſolum intuitu adinſtar Beatorum. Hæc ſublimis contemplatio amorola (in qua homo rapitur in Deum, avocaturque à ſenſibus in-& 0 4 exte= 208 Vita Chbriſtiana exterioribus) non eſt viſio increata Dei via- tori communicata, cum Deus ſupplere neque- at defectum cauſæ formalis; neque eſt actus creatus infuſus, cùm ea contemplatio ſit actus vitalis exigens eſſentialiter eſſe à principio in= trinſeco; & per conſequens, contemplatio. nem hanc extraordinariam, effectiwwe proce=- dere as intellectu contemplantis neceſſum eſt; ſtcut & amorem unitivum à voluntate ſic am- ante. LIbi vides hac in contemplatione amo- roſa intelle tum & voluntatem Enon paſſive ablolutè habere, ut ſentire videntur Theologi Myſtici, in quo ſalvà Philoſophiaillis adſti= pulari non poſſum nec debeo. Equidem po=- teſt in bono catholico & philoſophico ſenſu admitti, quôd quodammodò ſe liabeat paſſi⸗= Vë, eò quod ſpecies illæ, quibus mediantihus ſit contemplatio illa ſublimis, ab intellectu non fabricentut per converſiouem ad phantas- matas ſed planè ſint cœleſtes ac divinæ, à Deôs ue infundantur, sintque ſupernaturales, ut de peciebus Angelorum dici ſolet. Popteſt etiam dici „ quod inxellectus ſè quodammodò habeat paſſive in illis Enthuſi⸗ . asmis, quod intellectus eorum in enarrabih lIuce perfundatur, ac Deum amorosè contem- teur ſmpliclintu itu ſine ullo diſcurſu, qui adhiberi ſolet in contemplatione ordinaria- Hac ſupereminens contemplatio amo- goſa ſeu amor contemplativus emis Alſemi e ( ] Alttan Utta MS uatam achi detuu la iot Porid mnibi A mineris Ulenm ubers iklone (rtdun blab Mane, Wite, ng N H (co . . 1eiir lateſne⸗ beiiſtu ngnie tenti kuntiu relech Phemg ,ℳ 4 g 4 aſ⸗ Nad 1⸗ nte 6 4 . —— . S 4 interivxis hominis⸗. 309 eſt ſumms atque finalis humanæ mentis per- fectio, quàâ major in via dari non poteſt, po= eſttamen in patria. Eo amore ſuccenſa S Bri- gitta dixit Deiparæ ſibi apparenti: Sic ams te MARIA , at mallem me Biigittam nunquam natam, imò deinnatam, quàm t MARIA Eiliz loashim non ſuerit Mæter Dei. ð taque O Anima mea ad hoc tendat ome- ne tuum ſtudium & conatus, ut ſemper cogi⸗ ta ione in corlo verſeris, ſemper Auctori tuo Puriſſimè & intenſiſſimè inhæreas; & cum o=⸗ mnibus potentiis & viribus tuis in Deum col- lecta unus ſias Spiritus cum eo, ut nihil me= mineris niſi eum : nihil ſentias vel intelligas niſi eum. Hæc coneris ſervare intus & foris. ſemper & ubique. Etiam dum foras vadis, ab Oratione Mens ceſſare non debet: ſed continuò Cor tuum inſtar fornacis æſtuans amore, inde- feſſis ſuſpiriis orationes jaculetur ad dilectum. Maneas O Anima mea jugiter Deo intenta, unita anioroséque immerſa: & tantaà ſolici- tudine cum eo verſeris, ut ad ea quæ circa te ſunt & fiunt, inſenſata quodammodèò videaris. pide cæp. 4’8⁸. JMD Caput XXXXVII. Homo Chriſtianus darurus ſe contemplativæ vitæ, aſſueſcet ani- mi elevationibus & aſpirationibus. Biaaima advertit ſe per inſpirantem Spiri- tttttum 210 Vita Chriſtiana tum S. trahi ad vitam contemplativam, impe- tratque gratiam & donum hujus ſupernatura- lis orationis mentalis, debet ſe inceſſanter ex- ercitare in abnegatione ſui ipſius & mortifica- tione rerum cunctarum creaturarum, ac ſuper omnes creaturas ad thronum Altiſſimi trails- Volare, uniendo ſe cum divina Majeſtate, ut in ea requieſcat , uanusque cum ea fiat Spiritus. Quæ exercitatio ſi ad horam aut longius con- tinuetär, meretur nomen veræ contempla- . tionis. Quò verô majori facilitate ad illam- perveniatur, poterit anima quot-diebus ad centenas, quin & millenas vices ad arbitrium ſuum uti animi elevationibus & gemitibus: ad qua magnoperè ſerviunt actus humilitatisꝰ, Pratiarum actionis, jubilationis, glorificatio- nis, adorationis, & ſimilium; sicque omni modo poſſibili ſtudebit appropinquare Deo ecum quærendo, deſiderando, obſecrando no- Qu & interdiu, & eum non minus in ſolitu- dine quàm communitate & ubivis locorum- invocando, honorando, adorando, prædi- cando. Quidquid anima viderit aut Videt „ exſtimilabit eam ad elevationem animi in De- um: omnia negotia exteriora neceſſaria eo ſo- lum fine expediet, quò per illa Sanctiſſima & individua Tkinnas honoretur & collaudetur-, ac adim pleatur voluntas divina. Hæc vero ſunplici modo ; in ſilentio & ſuavitate citra violentiam factitanda ſunt, familiariterque comna unicabit cum Filio Dei. Exer- Vitiæ quan tiſſin Ol mine, Vyan Iſan llegts 4 8 tlumin Ut N Ader Nea W n in june R Curl 1 1 minde⸗ enuuke⸗ one otiH kt Nninn⸗ elnti 1 e, iti OMteni⸗ A Cieblt binin ihus: 4 fati“⸗ ſlcawio⸗ e ON ge M MNr Colnn ſel⸗ let, de⸗ co / , interioris hominis. 211 Exercitia aliquarum animi eleva- tionum & aſpirstionum. 1. Eus meus & omnia, Alpha & Omega. Tu mi præſentiſſime Domine, totus de- ſiderabilis, Tu es Theſaurus meus, di= vitiæ meæ, honor meus, gaudium meum, quando mihiipſe perfectè moriar, & te arden- tiſſimè diligam? Illumina intellectum meum⸗ O lumen mundi, quod illuminat omnem ho-⸗ minem venientem in hunc mundum, quò te in omnibus creaturis ut earum creatorem ag- noſcam & te ut ſummum bonum ſuper omnia creata appretiem. 2. Tu Rex Regum, Dominus dominan- tium in cœlo & in terra: Ego in imum me de- mitto cordiali affetu coram divina Majeſtate tua »„ agnoſco te ut Rectorem cœli & terræ. Adoro te humillimo corde & animo in unio- ne adorantium cœ eſtium Spirituum. 3 Omnipotens & immenſe Domine, qui ſubſtantialiter& realiter intimiſſime om- nibus creaturis & mihi præſens es, mihique magis quam ego mihi: Concede mihi grati- am perfectæ unionis tecum, ut per charitatem in unitate Spiritus tibi jungar & æternaliter junctus permaneam 4. O amabilis Domine, utinam per de- curſum vitæ te nunquam non amaſſem, H 212 Viea Chryiſtiana ab æterno me indeſinenter amaveris: in poſte- rfum Te amabo, & amorem meum non am- plius dilaturus, te ſine mora redamabo. 5. Ah quas grates tibi referam pro im- menſo adeò amore quem mihit exhibuiſti, quin & quotidiè & quot-horis ac momentis exhi- bere etiamnum non ceſſas, nil aliud ſcio, niſi ut te reciprocè, utpote. Omni amore digniſ- ſimum amem ex toto corde, ex tota anima „ mente & totis viribus meis; omnesque crea- turas ad eundeim invitem amorem, Igitur. Te achabo, ut vis amari. Largire werò mihi gratiam pro executione mei deſiderij » & ne unquam deſinam te amatorem neum redamare in ſæcula ſæculorum. ?M 6Ge. Miſcricors & benigne Domine, cui proprium eſt miſereri & parcere miſerere mei ſecundum multitudinem milſerationum ctuarum & omnes iniquitates meas dele- Feſ- ſus ſum, deficio; noli me deſerere, ſed trahe me poſt te, ne incipiam vagari poſt amatores alios, nec-curram quaſi in incertum- Trahe me quodammodò invitam, ut facias volunta- ziam: trahe torpentem: ut reddas currenteip, 7. Juſtiſſime Jude? „juſtiti eſt plena dextera tus, revercor & adoro te, precoôrque ne iutres in judicium eum ſervotao Domine: qia non juſtificabitur in conſpectu tuo omnis V AC:IS.. S8.: Creatorcœli & terræ, Pater miſeri⸗ ror⸗ zutenioris homims. 21½ e cordiarum, qui electos tuos vis filio tuo JEsu Inm (Chriſto conformarv. fac quò ei in ſanctitate ſig conformer, ut illi placeam in perpetuas æ&ter-= nitates. 9. Pater leſtis, benigniſſime Domine, confiteor coram facie tua, quod multa & in- numera beneſicia corporalia & ſpiritualia àbe- nefica manu tua ſuſceperim: in gratiarum a- Gionem me tantum quantum offero tibi in- Ge perpetuum obſequihm. .» lgn. 10. Infinite Benetactor, cordialiter tihi e refero grates „ quod me ad imaginem tuam ,A Creaveris, Mme cunctis ſenſibus plenarie donave- ae ris & ad veram unicè ſaivificam fidem voca= veris: & tibi ſit ideo laus, honor & jubilatio. ne, 11. Tu ſancte omninm Sanctorums De- iſent us cuncdorum Spirituum: ante cuius conſpe= QGum cœlum & terra contremiſcunt, omnibus „E viribusmeis adorote, laudo & benedico te, Precorque, ut me in fide, ſpe & charitate con= GAN fortare dignezis. it, 12. *M Pili David; Deus verus de Deo Olme⸗ vero, lumen de lumine. ſplendor æternæ lu- elten cis: fac ut fiam flius lucis in hac vita, quò a- noſam te Deum meum, Dominum & Re⸗ H demptorem. m. Pili Dei unigenite, à Patre ab æter= no generate, ei coæqualis: fac me ſecundum B meam capacitatem & cxilitatem huius co= Nℳ Aualitatis participeme, . 144½ 2 ½ Vita Ghriſtiana 14. Salvator in crucem ſufſixe, qui ex amore redimendi generis humani hunc in- mundum veniſti, & horrenda tormenta pro nobis ſubiiſti, téque imitari nos docuiſti, con- cede mihi gratiam & miſericordiam, quò imi- tator tui fiam ſecunduùm deſiderium tuome 1 5 Spiritus ſancte DPeus, Conſolator- optime, donum Dei altiſſimi, dona te ipſum mihi, utpote bonum interminabile: fac man-= ſionem tuam & habitaculum in corde meo, quò unus tecum efficiar Spiritus. 1tL6. Solarc me Spiritus ſancte à Parre fi⸗ liôque procedens, à quibus tibi omnipotentia & ſapientia commumcata & à quibus per mu. tuum amorem ſpiratus es, accende in viſceri- bus meis ignem tui amoris „ quò in Spiritu Charitatis totaliter transformatus, unus tecum cCocfficiar Spiritus. 17. O Irsu Redemptor noſter, amor & deſiderium, Deus de Deo, te invoco, te in- clamo toto cordis affectu ſalus mea. Intra in intima viſcerum meorum, coapta animam ti-= bi; ut poſſideas illam ſine macula. 18. JEsu ſuaviſſime, optime, amantiſſi= me, potentiſſime, deſideratiſſime, pretioſiſſi- me, manſuetiſſime, pulcherrime Domine. tu es mundiſſimus omnium; unde tibi mundiſſi- mo Domino munda debetur habitatio. Qua-⸗ re ſanctifica vas tuum, quod eoagmentaſti, re- purga id à ſordibus iniquitatum, reple gratid 5 quòèò 4 cs ulcis uam, mhi ſunt fiſia n e a Mn 1 le mn a ſc⸗ Aue n in⸗ cen r, Mo interioris hominit. 21 5 quò dignum habitationis tuæ ſiat templum nunc & per omne ſæculum. 19. ODeus ſcrutator cordium & renum, tu ſcis quod te appretiem ſupra univerſam ter- banrt⸗ ram, & quidquid huius ambitu continetur: tu uI mihi acceptior es ipſo cœlo & omnibus quæ u ſunt in eo, amo te ſuper omnia, nilque amabe niſi amore tui. 20. Amo te O mi Deus amore magno; tque amplius amare deſidero: da ut te jugiter e glier Een amem, quamum poſſum & debeo. Tu pre Se nunc & infuturum mea eris exercitatio, mea otenti eontemplatio, mea intentio die ac nocte. Do= eruu Thine JEsu Chriſte da mihi cor contritum & lcen humiliatum cum imbre lachrymarum, ſi non- Siun oculorum, ſaltem cordis. “ GH 21. O bone Irsu, ſi quod eſt in me latens apoſtema, vulnera illud & aperi aliquâà ſpina- mrum tuarum, quò eructem omne, quod tibi diſplicet in me. 64 22. Salvator mundi, fac ut ſecundùm “ deſiderium tuum totus elosger à mundo & caducorum me capiat oblivio; ſic ut ratione . Kn oralium nec contriſter nec hilareſcam 5 o cademque nec pertimeſcam, nec diligam; nec ie⸗ in proſperis extollar „ nec in adverſis animo e⸗ deijciar. . 4 23. Ah mi Domine: mi Deus, mi crea- tor, mi conſervator, mi Redemptor, ſumme amor meus, ad te unicum deſiderium meum, . 216 pita Chriſtiana te ſelùm diligam, tu ſolus cor meum occupa⸗ bis, te ſoluùm laudabo & glorificabo in ſæcu- la ſæculorum. Tua gratia mihi præſto ſit, quò ſecundum voluntatem tuam deſiderium me- um exequar: tibi lans, honor & jubilatio ſine ₰ℳ o30 SSια S. e Cpa BXLWTIII. 2 4 .7 . . De Amore unitivo, quo Anima unus cum Deo fit Spiritus. Oſtquam Chriſtiana anima fe ſuſſicienter eyxercitaverit in præmemoratis aſpiratio= . nibus, ammiique elevationibus in Deum, séque in amore unitivo firmatam ſenſerit , Spiritus hominis magis magisque accenditur ad ſe ſubvchendum in comemplando, ut ful- guris coruſcantis adinſtar (quotics libet trans- volare ad Deum] cutrà alias cogitationes, in icu oculi, ineffabili aviditate & impulſu, in amoris incendium & infinitæ charitatis aby- ſum ſe demergere queat, cumque Deo ſummo bono ſic uniti per amorem & in eo conquie- ſcere, ut cuncta quæ ſunt infra Deum, nihili pendat & ſola cœleſtia magniſicet. Per amorem hic intellige vim unitivaimn & transfôrmativam, quæ amantem inamatum transſormat, non unione ac transformatione naturali ſed Spirituali. Deificstur homo ⸗= quia uto el texe alt Urirn uant er bet hi Auis ſens inn ala Elrvn Ph ar u Uyo Cb Enln Ler Cr Wn W mid lunt dont nerpe⸗ donleeu⸗ lel o etin e⸗ lblarle A i Hiri⸗ Deum, Cern cen Pami es; 1 SSOS ſummd ngul⸗ , Ii n one 1o , ih unterioris hominis. 217 quia hominem quaſi transformat & alteruin- propeè Deum facit. Cœterum quia implicat, ut ex duobus conſurgat omnimoda identitas, niſi alterutrum deſinat, ca propter amor adeò intimam & accommodam unionem quæritat quanta amanti ad amatum poſſibilis eſt. Hac IInio fit per illapſum divinum, ut docent qui de Myſtica Theologia ſcripſerunt. Per hunc illapſum Deus per ſc illabitur intelle- Rui & voluntati hominis. illique intimè præ- ſens fit, ſe totum communicat, oſtendit, & in ratione obſecti immediatè conjungit. In- tellectui quidem ſub ratione immenſæ lucis . ſed non ita claræ & apertæ, qualis eſt in Beatis. Voluntati autem ſub ratione ſummi boni; ita- ut Deus voluntatem ſibi ipſi fuæque eſſentiæ tanquam ſummo bono intimè aſtringat, adeò ut voluntas, illius bonitatem immediatè guſtet && ſentiat, illdque delicietur & fruatur. Tunc enim intellectus à Deo mirà luce perfunditur & elevatur. ut ipſum altiſſimo modo, licet non proprè loquendo intuendo (hoc enim pro- Prium eſt Beatis) cognoſcat ,„ sicque illum voluntati præſentem exhibeat ſub ſpecie ſum- mi boni ſummeque delectabilis: quo fit ut vo- Huntas, totique anima impulſa à Deo, in illud bonum ardentiſſimè rapiatur „illud plenè am- plectatur, omnesque vires ſuas in illo aman- do & exoſculando exhauriat. Hinc fiet ani- ma tunc non audit, non videt, non ſentit, non PP 218 Vita Chriſtians ,. cogitat, non'amat allud præter Deum, ab eò- que tota ſalgeſ endeat, velut in raptu & ex- taſi, quæ eſt myſtica animæ cum Deo deſpon- ſatio & connubium: per mutuam inhæſionem & fruitionem, verbumque illabitur animæ in ipſo fundo mentis illum ſibi aſtri ngendo. Tum- Ae eſt ſublimis & perfecta divinorum My- teriorum cognitio ipſiusque Dei „ & quod- ammodo viſio intuitiva, proximè accedens ad claram & aſpectabilem Beatorum cognitio- nem. . Quùm verò eminens UInio;, quam cum ſummo bono obtinere poſſumus & nonnulli modèò per munificentiam divinam obtinuére, inennarrabilis ſit niſi per homocoſes ſeu ſimili tudines,Iubet eam hic ſubijcere. Poteſtque ejusmodi ſimilitudo deſumi ab arbore ſylve= ſtri & infœcunda, quæ foœcundo ſurculo in- ſerta in unam frugiferam convertitur arborem Pper augmentationem & virtutem terrei Spiri= tus; ſic & Spiritus hominis, cùm per vim cha-⸗ ritatis accreſcit, uniturque cu per hanc unionem effeitur cum Deo ſummo bono unus Spiritus. Hujus ſimilitudinis me- minit Chriſtus Joan. cap. 15. Ubi ſe viti aſſi- milat: Ego ſum vitis, vos palmites: qui manme: in me, & ego in co, his ſert frudum multum. Si igitur Spiritus hominis beneficio per- fectæ amoroſæ unionis in Deo manet „pluri- mos producet fructus gratiatum, perſiſtetque⸗ m Spiritu Dei- Mon (riſti ms, int⸗ eise R.ne g IIals iccern Foca guott tloi 4 Uters UIulin ownn ür Uidnn B n U: NR 20 * nnker Ned nn Plellen. endili⸗ munl C . Ptkitl Cil⸗ Uumn u Nomnl- tinnet ld Nelgr. e Clhl⸗ Attn i N Dei 5 umm is e id 6en 1 3 interioyis homeinis. 215 in unione cum Deo. Et exindè non rarò ac= cidit iſtiusmodi per charitatem ſta cum Deo unitos, ab alienatis ſenſibus extra ſe raptos, Spi=- ritu in receſſibus & penetralibus divinæ Majle- ſtatis commoratos fuiſſe. Sic legere eſt de S. P. Thomaà Villa Nova Ordinis mei, Archie- piſcopo Valentino in Hiſpania, qui igne cha- ritatis Feſto Aſcenſionis Chriſti uſque adeò ſuccenſus & Deo amorosè unitus, ut à ſenſibus avocatus & in ſuhlime elevatus ad ſpatium ali- quot norarum cum Deo in Spiritu commora tus fuerit. . ““ Itaque ubi Deus ſtatuit animam luce ſuæ claritatis perfundere, tum anima perſectè aſſe- quitur imaginem, claritatem, notitiam & fru- itionem Dei, & in his notitiam ſui ipſius & fruitionem in Deo. Neque aliter ejusmodi ſit unie niſi per ſantam & perfe ctam charitatem, quâà omni modo poſſibili proſequitur Deum, non ſecùs ac humanitas Chriſti Deitatem ipſam amat. 83 0 S 06 80- —Caou XXXXIXMX. De quadriga principalium exer- citiorum oblationis, precationis, LUIniformitatis cum Chriſto, & confor- mationis voluntatis humanæ cum divina. Uum Chriſtiana anima cxperimento di- P 2 3 dicerit 220 pien Ohbriſtianas dicerit in ſua interioritate, quod per ſpecia lem impulſum Spiritus S. minimè impellatur ad unior em cum Deos nihilo minuùs in præ- ſentia Dei ſtudiosè verſabitur & ad unionem amoroſam ſuſpirabit; actibus oblatienis, pre- cationis, uniformitatis cum Chriſto, & con- formitatis cum divina Majeſtate, cœl fa- tigabit. Et puimò omninò liberè cuncta of- feret, quæ Spiritus Sanétus per inſpirationès ſuas ab hom ine præſtari deſiderat, præſertim aAbnegationem ſui ipſius, mortiſicationem o- mnium ſenſualitatum, quibus cor contamina- ti poſſet, ut ſunt verba frivola, vanum contu- pernium, curioſitas & hujusinodi. Ofleret quoque mortificationem omni- am naturalium affeétuum, ut ſunt immodera- ta lætitia, mœror, amor, timor, ſpes inanis. Pariter offeret ſpontaneam & liberam abdica- tionem omniumillorum, quæ non faciunt profectum animæ; æquo animo ſupportando omnium temporalium bonorum, amicorum, honorum & dignitatum diſpendium, patienter ſuſcipiendo de manu Dei infirmitates tribula- tiones, cruces ac paſſiones & quidquid demuùm naturæ inimicum eſt. In his reſignabit ſe in beneplacitum Dei; imò parata erit ad nudis pedibus circueundum totum mundum usque ad diem judicij, ad deſcenfum in tartareas flammas, uhi impij cruciantur indicibilibus tormentis, modò ſciret per hoc Hone lau-= Men Elt 2 oe r ſmem ellis Egne Ihi⸗ ut tut. lemé. lae le;, 4 Al⸗ e nde lenn Adlat Pliern Polte Unn 1 mu les 5 intia uni 1 igt nc Aheei rlen ul N Adoten tons ſe⸗ ho⸗ 4 Me elig “ lgtien Pelin onen ? ntami⸗ CM6* Nomn Hoelr uns⸗ hier⸗ Gonn nut n teltel ibll⸗ henun ti G . Hus E interioris hominis. 2217 haudem Dei promotum iri, nec per hoc ſe à charitate ſeparandum. 2dò Poterit precari à Deo quidquid ab- ipſo poſſidetur; quin & poſſeſſionem ipſius per fruitionem & requiem per amoroſam uni=- onem. Rogabit Deum pro illuminatione intel⸗ lectùs ad eum perfeéte, ejûsque v olunt atem dignoſcendam, ſuamque aby ſſalem vilitatem, nihileitatem, indignitatem & ingratitudinem: quàâ conſideratione profundiſſime humiliabi- tur. Ubi equidem notandum, quod liberatio⸗ nem à carnalibus & ſpiritualibus tentamentis, ſenſualem dulcedinem in devotione, revelati- ones⸗ apparitiones, extaſes & iſtiusmodiquæ ad ſalutem animæ abſolutè non exiguntur)non depoſcet, niſi in quantum ſerviunt ad hono- rem Dei & incrementum animarum. Sinau- tem Chriſtiana anima in ſua oratione non ex- audiatur, caveat ſibi à puſillanimitate & in- quietudine cordis, confiditque in Domino, penſitando id ipfum eum non largiri quod pe= titur, eèò quòd ſaluti animæ ſuæ non expediat. ztiò Studebit Sponſo ſuo conformari, o-⸗ mnéèsque naturales immortificatas propenſio- nes, omnes inordinatas ſenſualitates, impati- entiam, cunctasque unperfectiones in com- muni ad memoriam revocabit & ruminabit, ac in ignem immenſum charitatis divinæ abſu- menda proijciet, cùm ardenti deſiderio ejus ve- ſtigiis inſatendi. P 3 Qaiè 222 Vita Cbriſtiana Qu etiam de cauſfa Chriſtum utpote normam omnis perfeéctionis & virtutum ſibi imitandum obticiet, deſiderabitque eum in- abjectione, humilitate profundifſimà & dolo- ribus imitari seidemque conformari. Atò Studebit ſuam ad voluntatem divi- nam componere voluntatem, nil aliud expe- tendo niſi, ubi, quando, quomode & quid vult Deus: ſive id ſit in ſtatu proſpero, aut ad- verlo, ſive in tentationibus, opprobriis, illu- ſionibus, denigrationibus, infirm itatibus, per- ſecutionibus, cal:gationibus ſeu obtenebratio- nibus ſenſuum & animi ſimilibusque. Om- nia hæc perindè erunt aumn a, aßitlet ue in o- 1 mnibus beneplacitum Dei. Tametſi etiam oratio ſine ullo guſtu fist, operaque bona in- ſipida ſint, nihilo minus Deo pergrata ſunt & meritoria, modo faciat quoad poteſt. Nam opera bona non ideò peragenda ſunt, quod ho- mini grata videantur, ſed quia Leo placent; quin & eo fine tantum facienda, quia nobis Deus placet; eſtque illa intentio omnium optima. Si quando autem Deus animæ ad. yerſitates & preſſuras immittit, perpenden- dum duntaxat eſt, id fieri in probam vg- træ fidelitatis & candidi cordis, & quò animam copioſioribus gratiarum chariſmatis ditets Caput clinat Deon ag biren Ue⸗ neen linkr Ne Nd let. ulce et E ked polk pite omn. fiſio o⸗ imerioris hominis. 223 e S0S0- 6 S 63 550. vin ſhi Cenn iu Caput XXXXX. . — ,— 2 HM AnimaChriſtiana proportiona- ms liter ad Spiritum & acceptam gra- lulag⸗ tiam vitam ſuam inſtituet. be LIuam anima ad ſtatum unionis cum Dee pertigerit, qui⸗ perſecta annihilatio ſui rit ipſius & mors omnium naturalium in- clinationum ac affectuum & uniformitas cum m Deo nuncupatur, tunc oportebit illam ſecun- dum Spiritum & gratiam divinam vitam ſuam tin⸗ inſtituere. Quamobrem abſtracta ab omni- etan pus creaturis vivere poterit & perſiſtere in u-= al- nione cum ſummo bono per conformationem- t. voluntatis, vitæ , intentionis & charitatis. M Neque adeò multis inſtru cionibus hoc in ſta- odn⸗ tu indiget, ſicut priusquam ad illum perveni- er; tet. Tunc enim Spiritus divinus (qui eam- obi⸗ quietè poſſidet) gubernium obtinet; ita ut ſe mun Spiritus hummanus quodam modò habet paſſi- . veé, & Deus active. Ex tunc Spiritus S. do- ldeſ⸗ cet de omnibus, & ſingulari eam donat intel⸗ le u, ut in vita Chriſtiana progreſlum habere poſlit. Ex tunc anima cum Deo non ſecus vit quam Sponſa cum Sponſo ſuo. Ex tunc oummnis manducatio, bibitio, labor ordinarius⸗ Viſio, auditio, ſermocinatio ſit cum Deo⸗ in- Deo & propter Deum, & eſt ei quaſi naturale P 4 ſice ⁸ 224 Vitæ Chriſtiana ſic deliciari cum Deo ceu Sponſo ſuo. Ex tune non amplius cogitat per imagines intellectus, ſed per Spiritum S. qui in ea eſt „Spiritu pro- prio penè nihil operante ſumma ſummarum-. Anima in hoc ſtatn Deo uſque adeèò perfruitur, ut altius ſub humana conditione fruitio aſcen= dere nequeat: nunquam non eſt in Dei præſen- tia & familiaritate3 & exinde profluunt variæ conſolationes', ſpirituales recreationes, im= merſiones, extaſes, zZeli ſancti, amoroſæ unio- nes, oſcula reciproca dulciora ſuper mel & favum. Priusquam ſtatum hunc ingredere- tur, multiplicabantur ſucceſſivè favores divi- niz at modò amorosè unita, repleta eſt gratiis cœleſtibusque donis, nobilitata eſt fide vivà, robuſtà ſpe & ardentiſſimà charitate, profun- diſſimâ humilitate, ſingulari corporis & ani- mæ puritate, patientiâ invictàâ in adverſitati=- bus & anguſtiis, ſpeciali temperantiâ & ſimi= libus. Nihil ei deficit, ſed omnibus abũdat, quia circumdata divinâ Majeſtate, à qua omne datũ optimũ & omne donum perfectum deſcendit. Hic anima ſateget; ne bona ſpirtualia ex complacentia poſſideantur, neve iis adhæ- reatur; ſed ut illa ſimplici corde accepit; ſie pari perfectione illa poſſidebit , ab omnibus ſe ſe ſequeſtrabit, séque ſupra ſe ipſam evehet ſolumque commorabitur in amoroſa unione, ſe ipſam quaſi perdet, ſui ipſius obliviſcetur: cuùm in ſolo Deo vivat, ſolum contempletur, ſolum t, Geat. Lidee mo; Vlt, nig Ppr dt vert vnd Hi t, Cine uun e . e . Atune lens, nmnn⸗ Nunn, petfunt lio n enelr nlene W eeulr. ſedſH H it, Dfun. “ nu ga Gl de II-L he⸗ H 1 4 . interioris hominis. 22 5 ſolum honoret, adoret & glorificet, ſolum amet, oculis corporeis nihil quodammodè videat. Solus Deus eſt ejus luumen & oculus, & ideo creaturas in nullo prorsus hahbet æſti= mio? nec eas aliter tractat, niſi prout Deus vult, eique placet; non aliter cas conſiderat niſi prout Deus facit, ac eodem Spiritu omnia approbat & improbat, prout Deus appro- bat & improbat. Omnes cogitationes ; Verba, judicia, propoſita, operationes fiunt unà cum Deo & prout Deus vult , eò quòd Spiritu proprio anima non ampliùs guberne⸗ tur, ſed Spiritu divino, qui in ea dominatum obtinet utpote cum Deo perfecte unita. In qua untone, ſecundum Spiritum divinum & cœleſtia dona eam indeſinenter vitam agere ad beneplacitum Dei neceſſum eſt. Velle duobus idem, nolle duobus idem, Caput XxXXXI. Anima ſecunduùm puritatem charitatis in Deum transformati= Væ vitam aget. flumina magno impetu tendunt in ma- te, quia, ut ait Salomon, exeunt è mari; cur nos non amabimus, non aſpirabimus, non tendemus omni conatu amoris in Deum, in iliud immenſum mare bonitatis divinæ, un- de proceſſimus. Neceſſc autem eſt, ut xr-= P 5 fecta 226 vita Chriſtiana ge cta charitas ſit Transformatiya, ut nimirùm a- mantem cum Deo unum Spiritum faciat, & in 2 . . . 7 ipſum indies magis magisque transformet: non quia naturam humanam perdere oporteat, ſed quia analogiam ſeu ſimilitudinem quandam- divinæ ſanctitatis induere „ & immunditiam eccatorum abijcere neceſſe eſt. Ut enima- qua modica multo infuſa vino deficere à ſe to- ca videtur, dum & ſaporem vini induit & edo- rem: & ut ferrum ignitum & candens igni ſi⸗ millimum fit priſtinà propriâque formâ exu= tum ſaltem apparenter; ſic omnem in te hu- manam affectionem ineffabili quodam modo neceſſe eſt à ſe ipſa liqueſcere, atque in Dei pe- nitùs transfundi voluntatem. Alioquin quo- modo omnia in omnibus eſt Deus, ſi in te aliquid de te ipſo ſuperſit? Hæc igiter ſit om- nis tua actio, omne ſtudium, omnis cura & di= ligentia ſit Deo ſubijci, Deo inhærere, Deum pbriſſimi amoris brachiis amplecti, & tanto deſiderii cœleſtis & divini amoris igne ſuccen- di, ut anima tua ad ceræ ſimiliudinem lique- Kat & quaſi à proprio ſlatu dimota priſtinâque form4 exuta in Deum transformetur. Eni- tere hanc transtormationem afſequi & quid- quid ſeceris, quidquid concupieris, quidquid cogitaveris, in hoc unum tendat, ut Deo pla- ceas, Deo inhæreas, hancque transtormatio- nem in te ipſo dies ac noctes augeas & perfi- eias. Sis totus Dei, fis unus Spiritus cum ipſo⸗ fin 4 Ki Nenn en ndn din int⸗ eh⸗ “ le a te ℳ pe⸗ 10⸗ aONE bus collimabit. Exoptabit die nocteque plum interioris hominis. 227 lipſos agglutin tus ei, raptus in eum, abſorptus ita fervens amore ipſius, u mente à ſenſi- pus alienatâ eſſe videaris. In immenſum divi- næ bonitatis pelagus ita abſorptus, ut non ſit quod videas » quod audias, quod ſentiss, præ- ter Deum. l Igitur ſimulitque Anima Chriſtiana pu- 4 4 . R =—41 . . . rà & ſinceràâ charitate ſucceniseſt , nil aliud volet, quam ad genium hujusmodi charitatis ſe ſe attemperare, & eatenus ad perfectionem Pro hoc ſtatu poſſibilem ſcandere: nil aliud in Votis erit, quàm unicus Dei honor & adimple- tio divini beneplaciti. Voluntas Dei cerit fac totum, aliâsque vanas conſiderationes repu- diabit: cum amor purus in Deum tendens: quidquid Deus non eſt, reſpuat. In omni-= bus actionibus amor hic ſtabiliter permaneat cum excluſione imperfecti amoris. Nemo enim poteſt duobus dominisſervire: aut enim unum odio habebit & alterum diliget 5 aut unum ſuſtinebit, & alterum contemnet. Pror- sus enim ita eſt. Non poteſt homo duos fi⸗ nes contrarios ſimul intendere; non poteſt, ad oppoſitos terminos currere, & qui duos ſe= GRatur lepores, neutrum capere ſolet, IIbi anima puro & defœcato amore eſt decorata, notabuntur in ea ſequentes operatio= nes. W In ſolum Deum finem ultimum in omni- 34 22 8 Vita Chriſtians à facie ad faciem videre, poſſidere, in illéque conquieſcere. Exoptabit Deum diligere ex corde in omnibus creaturis & omnes creatu- ras in Deo ſecundùm fanctiſſimum beneplaci- tum ejus Exoptabit denique diligere proxi- mum indiſcriminatim, ſive amicum ſive ini- micum ver4 dilectione divina, ut Chriſtus di- lexit. Enimverô charitas animam vigorat acl omne obſequium & opus Der, quantumcun- que arduum. Charitas omnia ſperat, omnia- ſuſtinet, adimit omnem reipectum humanum, pellit à ſe omnem vanum timorem & imaginæ- tionem, omnia ſuffert patienter & co iſtanter, omnes diffi ultates, omne tormentum; omne martyrium; quin & mortem ipſam viriliter- ſuperat. Charitas eſt conſimilis iudicii, vo= luntatis, ſenſus & intentionis cum Deo. Cha- ritas amanter deſiderat omnes mortales ſecum idem in ordine ad famulandum Deo ſentire, omnes ſecum deteſtari peccata, omnes in om. ni in ordinato amore ſe mortificare, omnes de- mum cum Deo ſe unire, ficrique unum Spi= ritum cum eo deſiderat. Charitas nemini invidet, ſed cunctis fa- vet cœleſtes gratias & dona, quæ cœlum in illos perpluit & etiamnum poſſident. Chari- tas nil deſiderat præterquam quòd Deus ſum- mum bonum à cundtis creaturis collaudetur- & glorificetur, utpote omni laude & glori4 digniſiumus, Lnde nôrit Anima Chriſtiana: quod ( nper itua uo ud KLin itue iger eni enn iein⸗ ilute nt tunn onnir NaCe nigs aine On. ter- V0 Ql⸗ ſeoun Itie 1. e⸗ le I hatn 4 1. isterioris hominis. 229 quod ubi donum adeò eximium Deo gratiosè impetraverit, conformiter ei vitam ſuam In- ſtituat & neutiquam operationem charitatis in ſuo curſu remoretur; ſed omnem curam & in= duſtriam adhibeat, quò vita eidem per omnia & in omnibus conformetur-. Caut XrXXXYII. Quidnam obſervandum animæ ne grati4 accept4 excidat. RIIUltifaria ſunt capita, ad quæ ſe anima re- Vſlectat oportet, (Ccùm donis & gratiis à Domino Deo bemgnè & miſericorditer exornata eſt) ut in contemplatione conſtanter ſe exercitare quear , in eâque exercitatione perſeverare. Primum. Ubi Deus animam adeò ex- celſis donis nobilitat , conabitur quoad fieri poteſt, ut gratiæ correſpondeat, hoc pacto ne corpori officiat aut id ipſum notabiliter- debilitet. Nam hoc in caſu non pluùs præ- ſtandum erit, quam vires corporis patiantur. Etenim ad contemplationem hanc eminentem corpus robuſtum exigitur, cui quoad vires nil defiat. 20d. Hujusmodi gratiam non cum vio- lentia, ſpecialive deſiderio, aut importuno Spiritu deſiderabit; verum contentabitur divi= 10 238 Via Chriieng no beneplacito. Interim ad ejusmodi ſubli⸗ mem familiaritatem ſe diſponere & habilitare poterit 5 sique illam impetret: non extollatur, & ex adverlo ſi denegetur, non contriſtetur- ſed dicat: fist voluntas tus Deus. Quzm oh rem anima indifferenter ſe habebit ad receptio- nem talis gratiæ aut negationem, prout Dee viſum fuerit. 3tiè. Nemini gratiam adeo magnam manifeſtabit quàm ſuo ſpirituali Patri, cui in omni humilitate donum hoc aperire poterit; quo equidem ſe profitebitur indignum. At0. Ratione acceptæ gratiæ ſe non ma=- gZnificabit, neque laudari appetet, neque alios conſimili gratia non donatos deſpectabit: cum in his præcelfis gratiis perfectio non conſiſtat; ſed recogitabit quod ad majori cum fervore amandum Deum & ad majora amore ejus ſu= ſtinenda o bligetur. Ftò. Quum Philauthiacdeſtructrix om- nium) ſe ſæpè ſæpiùs immiſceat hujusmodi illuminationibus & Dei ſolaminibus. Inde ſit, ut huiusmodi animæ in ſuis orationibus ni! præſtent pra terquam cæteros deſpicere (non ſum ſicut cæteri hominum] carentes talibus donis, magnificare ſe & di latare fimbrias veſti- mentorum ſuorum, ambulare in mirabilibus fuper ſe, ſibi in his complacere adeo ut vistu- tum cardinalium exercitia omittant & oblivi- ſcantur, eàmque communicationem cum Ree lulut tide in & Meen q HSS Kuulb tttem .1 Deo⸗ Gs Rer! le Al Ahliare elaltre, Nilen⸗ C lnrechi tol N n 1, (ll telt . N Mi edlios cum lihar: Krror 1e e Goil (wa Aor ſel⸗ N. interioris homini:5 2 1 & zelum pro nota ſanctitatis reputent. Qua⸗ re vide-ſis O anima mea, ne hanc familiarita= tem & communicationem cum Deo per com=- placentiam adulteres; cæterum plus regrefſu- ra quâm profectura in obſequio Dei. 6tò., Non plus æquo morabitur in ſpiri⸗ tualibus ſuavitatibus nec in iis quæritabit ſatie- tatem; ſed præcipua cura erit quò uniatur cum Deo, præciſivè ſe habendo num effluat Deus ſus dona extraordinaria & dulcedines, nec ne: nec morabitur in viſionibus ſenſibilibus & ap= aritionibus zverùm in fundo gratiæ, qui eſt piritus Dei. 7mô. Advertat anima, ne per affectus ſenſibilibus gratiis, minus participantibus de puritate Spiritus, immoretur, neque antece- denter priusquàâm iis donetur, neque conſe- quenter: præſertim ſi ad partes inferiores ſe ſe diffundant, per quandam ſenſibilem ſuavita= tem: cùm eatenùs graviter periclitetur, ne humana & diabolica ſe invicem permiſceant, plurimàâque damna irreparabilia interdum in-= Hæc quidem gratia aſpernanda non eſt, Cüm Deus eâuti, câque mediante animas ad ſe pertrahere poſſit; verùm ad præcavendum omnem vafritiem & verſutias diaboli, non ali= ter acceptabit illam anima, quàm eo modo quo Deus donat, citra ulteriorem indaginem & moram; neque aliter utetur quàm ad majos re 2 ³2 Vita Chriſtians rem ſui abnegationem & mortificationem af- tectuum. 89 v0. In exercitio orationis contempla- tivæ ſeumentalis „reliquorumque officiorum Dei nullum reſpectum humanum habeat, nil- Que penſi habeat, quidqu homines exiſtimâ- rint: permittat cunctos garrire quoad volue- rint. Solus finis & unicum ſit beneplacitu“mn Deis cum eôque unio. Et ſi inciderint ſub ſannationes, opprobria ac perſecutiones, gau- debit eo in caſu Chriſto oonformari, & eâdem intentione & Spiritu illa æguanimiter ſuppor- tare, ut vel ſic ordinationi Dei corfeſpondeat. Revocet in memoriam Paſſionem Chriſti. Nam nihil perindé ad virtutem excitat, nihil adeèò ad pecoati odium accendit, nihil æquè in virtutibus progredi facit , nihil ita ad ſœculi contemptum permovet, nihil perindèe animum durum emollit, ut Paſſionis Chriſti comme- moratio. Inò. Viriliter proſequi debet exercitium Puritatis interioris hominis; sique imperfe- Gtiones quædam ſe admiſceant, (quas Deus crebrò permittit, quò animam in humilitate & cognitione ſui ipſius contineat) adversus eas odium conc ipiat & emendare ſtudeat. 10. Immobilis ſir non minus in adverſis quàm proſperis. II. Non omnibus apparitionibus fidem adhibebit, cum Sathanas ſœæpenum r ſe trans= figuret et (taN ſeſas a Uübar 1 temant lint lunatis leſtiunk 60 Nei laln e Ade n A uin i⸗ n ien llg mnin in talle Pin it dem . donth Clar nbeni⸗ 0ℳ Nl eſeed tenin onene ,d ⸗ poel Ci orin Aen ulm (CAN. AMtill Gpelte⸗ 8 Deus wilitnt end en 4 ℳ iinterioris hominis, 23 figuret in Angelum lucis hominesque in in= teritum perducat. Ad dignoſcendum autem Veras apparitiones à falſis, ſubmittet ſe judicio ſui Patris Spiritualis. 12. Ubi contigerit Deum omnipoten- tem animam privare grati contemplationis; plus in illa privatione placebit adimpletio vo- luntatis divinæ, quam iſtorum donorum cœ- leſtium fruitio. E EEEr EEPEEEEEE Caput WXdattl. De ſimplicitate, in qua ambu- landum animæ in oculis Domini. Olmplex intentio illa eſt, quæ nihil ſpectat ni- ſi Deum & omnia inordine ad Deum. Ipſa virtutum omnium finis, initium, decus & ornamentum eſt. Ipſa fictionem, hypocriſim & duplicitatem omnem pellit: vires diſperſlas animæ in unitate Spiritus colligit & adjuvat, ipsumque Spiritum Deo adjungit. Ipſa na- turam peſſum premit atque proculcat, virtu=⸗ tesque omnes incolumes conſervat. HAc de- nique ſanct4 intentione externæ occupationes animantur; sicque ſine omni errore ad Do- minum reéto tramite properabis; ſic recto calle aſcendes ad ſplendores divini cordis Ixsu. Igitur cum anima per gratiam Altiſſimi pene- travit in ſtatum Unionis cum co, dabit ope- tam 234 ri« Chriſtiaong V ram un in cunctis actionibus ſe in ſancta ſimpli- citate ſartam tectamque conſervet, neque ab illa ſe ullatenus patiatur dimovert» quidquid ctiam acciderit, ſed eundem tenorem & colo=- rem animique conſtantiam in omnibus & per omniateneat. Cum verò à fine ſemper nobi- le ſpeciſicetur opus: Finis omnis tolerantiæ ſit non privatum rei familiaris commodum-, non vanæ æſtimationis lucrumm, non mundo placendi deſiderium, ut fuit in Gentilibus Ro- manis, & priſcis Philoſophis 3 ſed ſupremi Numinis beneplacitum , ad gratiarum aug- mentum, & dein gloriæ tuæ incrementum- Patiamur amore Dei non mundi. Propter te Domine mortificemur totàâ die. Propter te- omne amarum ſit nobis charum. Tibi ſoli Deo ſit honor & gloria. Proinde O anima. mea Chriſtiana exi à mundo & ejus coneupil- centiis: exi à te ipſo, ut nusquam ſis, niſi in- Deo. Quære Deum ſine te, ſine tuo emolu- mento: quæfe purè ſine admixtione creatutæ. Et ſi Deus te voluerit modò eſſe in alto, modòèò in humili ſtatu, modô à malignis modèò à³ probis exerceri hominibus, modò cxagitari & tentari à Diabolo, non eam ob cauſam a i⸗ garis, non queriteris. Si laudaberis aut hono- raberis, non in hoc tibi complaceas vel gau- deas; ſed laudes & vituperia perinde habebis 5 cuncétaque de manu Domini ſuſcipies ſive bo⸗ na ſive mala pœnæ; cum pertfecta reſignatio- . neé aDe Inzt ente in Ermit raCkar 1 dusne Alude volunt ſunpl Muth irahi Pnn Urtic les,i Gmlind Mlgu llden UGne (dnn lanbe rle e rnd Nl Alter lults (kux 5 kenti, npl nbltol⸗ , Aein d tenbi⸗ induit engen⸗ Elleemt nmtu, non h lhale⸗ rumna enum. optette het le d Nann. cu 6 iin Gandl⸗ interioris hominie. 435 ne in Deum tam in diſpoſitione temporalium quâm æternorum. In nullo caſu ſen concer= nente interiora ſeu exteriora conturbabere, ſed permittes te ad ſanctiſſimam voluntatem Dei tractari. MUD Non an xiè ſolicita eris nec de præſenti= bus nec de futuris, veluti puer morigerus, non aliud volens, nil aliud factitans quàm parentes volunt, aur cum co faciunt. Hujus pucrilis ſimplicitatis meminit Chriſtus in Evangelio Muth. cap. 18. Niſi efſciamini ſicut paryuli, non intrabitis in regnum eœlorum. Hujasmodi par- vulorum ſimplicitati te attempera, Deôque Patri cœleſti in omnibus ſubjecta ſis, non aliud voles, niſi quod ipſe vult, contentaberis cum- omni indilkrenter ſive bono ſeu malo tem- porali quod immittet, omnèsmque ſpem & confidentiam repones in immenlſa bonitate il- lius ſine diſquiſitione cauſarum cur hoc fiat, & aliudnon. Non alium ſcopum in cunctis a- Qionibus habebis niſi ſolum Deum, cjusque beneplacitum. Non virtutes, nec gratias alio modo cxpetes quàm Deus vult, ad cujus ho- norem & beneplacitum omnia dirigenda ſunt. Non aliter voles vivere, non aliter agere, non aliter cogitare, non aliter mori, quàm Deus vult & qualiter vult. Infirmitas aut ſanitas, crux & proſperitas, ſtatus humilis & altus eo- dem tibi loco erunt, modò voluntas Altiſſimi adimpleatur. In caſu provectionis ad ſummos Qa honeo- 236 vita Chriſtiana honores, feddes eos Deo, utpote cuj ſoli hoè nor & gloria; quin etiam, ubi adeò ſublima- bere, ut Deus per te miracula patraret, Spiritu non extolleriss neque te pluris facies, ſed to- tum Deo acceptum feres & dices: O mi De- us quidquid operor tuum, non meum eſt opus, cùm de me ad nihil boni valeam, idque cx corde profiteor. . Utque paucis multa complectar. Anima in maxima fimplicitate de manu Dei cuncta- ſuſcipiet, quidquid acciderit, idque cum im- mobilitate mentis in omni eventu tam adyverſo quàm proſpero, vivetque & morietur pleniſ- ſima cum reſignatione in voluntatem divinam inſuperabiliter ei adhærendo. “ Poterit quoque Anima ſimplex in prin- cipio operum ſuorum erigere cordis oculos ad Deum & dicere illi: Domme inanem glori⸗ am contemno commodit atem & voluptatem ſper⸗ no: me ipſum & omnia mea pro nihilo duco. Te ſolum quæro, te cupio & mili ſoli in hoe obere placere deſidera. Hac ſit glor:a mea, he aivitic mesc, hat delectatio mea, hoc prœmium laborum meorum, us tibi placeam, licet amverſo mundo diſplceam. Huic jam deſeriptæ implici intentioni non contrairet. qui pro Dei honore deſideraret ſanitatem corporis, ceſlationem tribulationis, neceſſaria vitæ præſentis & ſimilia, divinæ in- terim voluntati atque diſpoſitioni petitionem ſuam committendo; quin & tale deſiorium⸗ eus s ſib n de⸗ laſt mnO An / Wdc Cheſati onme ihlen rorc lihde ſing ben 6 dh Wd n ce er ltsl ſum knir oes cic ne ten hiene 6S,kile⸗ Omie ma Me⸗/ . re D 1 Mn iutn Cni 14jel . ln ſwvinam ingi⸗ 8 CClle en unfe⸗ . 1 d t le oft, . entlo Ghaoan. ins interioris homimis. 237 Deus ſibi pergratum coronabit, non ſecus a cſi eum deſideraſſemus. 6 0 .50. S S- 50 ₰s Caput XXXXXYIV. In ſtatu Vnionis cum Deo pro- movendum eſt exercitium annihi- lationis ſui ipſius. Tad acquirendum ſtatum perfectionis, ita & ad acquiſitum magis promoven- dum neceſſaria eſt annihilatio ſui ipſius cum humili ſubiectione ad Deum & agnitione, quod de ſe præter peccatum nihil valeat nec operari poſſit, & quod omne quod præſtare potens eſt, ſit donum & gratia Dei. Ex quo Capite nihil ſibi arrogabit tam in ex-quâm in- terioribus operationibus; totumque Deo ade ſcribet demergendo ſe in abyſſum nihileitatis ſuæ & infinitæ quodammodò impotentiæ ad benè operandum, & infinitæ potentiæ ad pec- Candum: ac reſpectivè ad celſiſſimam Majeſta- tem divinam, propriam indignitatem ac vili- tatem, ſuumque nihilum funditus agnoſcet, dicendo cum Pſalmographo David Pfal. 21. Ego ſam vermis & non homo; aut pulvis & cinis, rursumque redigendus in eum. Quo fiet, ut ſuam nihileitatem perpendens, adoratura ſit Anima Chriſtiana divinam Majeſtatem, à qus procodit ſecundùm omnem modum conſide- Q3 rabi- 2533 Vita Chriſtians rabilem, & præſtitura homagium, abyſſalem- ue ſubmiſſionem ; ſubinde in genua procum- bendo cum proteſtatione inftnitæ excellentiæ divinæ & profundiſſimæ ſubjectionis. Quid- quid charilmatum & bonorum, quidquid gra- tiæ divinæ adepta eſt anima, ſe nulla ex parte meruiſſe fatebitur Nunquam ſe cuipiam præferet, ſed omnes ſe mehores arbitrabitur, & in recognitionem ſuæ vilitatis inſima & ab- jectiſſima officia vel loca capeſſet, ſi ex parte ſua ſtaret. Si verò Deo ſie diſponente exalta- retur, nihilò minus affectu propendebit ad lo- caabjecta, opera & homines,, potiùs volens abjecta eſſe in domo Domini quam habitare in tabernaculis peccatorum. IIbi honoris di- ſpendium patitur; non animo concidet, ſed contemni & illudi ex amore Chriſti deſidera- bit & gaudebit Vita erit ut ſpaſſer ſolitarius in tecto in honorem ſolitariæ vitæ Chriſti ama- bitque ſolitudinem localem & realem, non uidem ut in cremum & deſertum ſecedat, uti 8S. Paulus, Antonius, Arſenius & alii priſci anachoretæ, ſed ut ſtato tempore aliquantiſper in cubiculo ſuo, horto & alibi ſola agat: ubi magis cx voto mentem & ſpiritum recollige- re ac bonis ſanctisque cogitationibus vel mo- dicà in libro aliquo ſpirituali lectione animam ſuam recreare poterit. H Non appetet videri & prędicari ab ho- minibus, tametſi egregiis talentis & naturali- bus Moni⸗ lreup n p vnern ſo, pt udari s incho M 0 Q uielk Chnc Muokor unee Ptobem Ainag An, ger Ctini Venig aayebi ſocgtio 4 9 Mperl Pllen Allne E Cii⸗ 1, in bUinner, 1A e elle radl⸗ . lut Htneln i d⸗ 1 Alce⸗ Oluuiu Uliu 1, ſo iriei tiſzet 1 oli⸗ Vel Nin Gr. dos inserioyis hominis. 29 bus donis nobilitata ſit à Deo 5 neque veròè 2- liter eupiet apparere & reſpici ab hominibus quàm prout Deus vult. In votis nunquam non erit àmundo pro peditergio, pro manci- pio, pro peripſemate omnium reputari, & laudari tormentum erit. HH Caput MXXM. Quid agendum Animæ privatæ dono contemplationis, quòdque in duobus caſibus illa privatio expediat. Mnipotens & juſtiſſimus Deus crebrèò animam privat gratiâ contemplationis. Quo in caſu ſe ſe totaliter permitret vo⸗ luntati eius: cogitando id ipſum fieri ad pro= fetum ſuæ ſalutis, aut ad excrcitium actuum heroicorum , aut ad recognitionem proprio- rum defectuum & imperfectionum, aut ad probam patientiæ, humilitatis & fidelitatis. Quuùm adverterit negligentiâà ſuâ hanc gratiam amiſſam, deteſtabitur negligentiam, vitam corriget, ſolitudinem impenſius colet, mor- tificationi ſui cunctarum que creaturarum fer- ventius ſtudebit, ab omnique deſidia ſibi præ- cavebit; ac in ordinaria oratione unà cum in- vocatione Sanctiſſimæ Dei Genitricis MaNIX, ſui Angeli tutelaris, reliquorum SS. Patrono- rum perſiſtet, ſingulari cum devatione Pre poſſe 240 Vitæ Chriſtiana poſſe animo revolvet chartatem, vitam & paſ- ſionem Chriſti einsque attributorum adiun- gendo pios affectus, ut gratiarum actionis, laudis, honoris & gloriæ; hâcque viâ dabit o- peram ad deperditum paulatim reeuberna- dum, amorosi que aſpirationibus implorabit benigniſſimum Deum, ut iteratò gratiam & cœleſte donum impertiri benignè dignetur-. Si autem pet tioni non annuat, actuali ſtatu in quo eſt acquieſcat, & hoc pacto conformabi⸗ tr voluntati divinæ. Quare non eſt quod te ipfum miſerabiliter excrucies & ſis Heauton- timorumenos, id eſt te ipſum excrucfans, ac anxio & inquieto ſis animo, quod Deo per fi- Xam cogitationem inceſſanter intenderé non poſſis; ſed ſufficiat tibi quod præclaro ſimpli- cis intentionis, & bonæ voluntatis, veræque Charitatis fune Deo devinciaris, & externa- opera ſeu actiones ſine vitioſa cordis inquietu- dines ſolicitudine vel implicatione exequaris. Et quantumvis dono contemplationis anima- privata activæ vitæ ſtudere Séque extroverte= re deheat, sicque multę imagines ei occurſuræ ſint, non equidem facilè ſinet eas menti fuæ per inordinatum affectum imprimi. Diyvi⸗ nam voluntatem unicè amet & ei ſe in omni-= bus ſubdere atque conformare ſtudeat. Nam uis prohibebit ne ſe Deus abſcondat, ſi ab= condere voluerit? Eſto patiens ubi ſe ablcon- derit, & amabili ſplendore recedente, tib⸗ ſen⸗ us ⸗ ucn irin ep Olica tem dem obli egtel tune ſiot Geng Collen un Edn Gert W In En Ul W tul gu I i — nce Cne ns, io⸗ ene- nhet ummd lyen. Ulun Mirti . “ Tennd 405, 4 hetla⸗ e nn umßl⸗ etkgll Nletne uen. Enin ina Nente⸗ Utinee ni u NH ſh⸗ enterioris hominis. 241 ſus obtenebrabuntur atque præpedientur. Te ipſum tanquam paratiſſimum inſtrumentum Spiritui S. ſemper præſentato: & in quaemcun- que partem idem Spiritus te inflexerit ſeu ap- plicaverit, protinus ſubſequaris. lJam verò geminis in caſibus gratiæ con-= templationis renuntiabit. Et primuùm qui= dem, eùm ad id obedientiaaut amor proximi obligat, quò ſic ſaluti animarum conlulat, & catenus exterioribus operibus invigilet, ad quæ teunc vi conditionis obligatur. Si ergò vi ſta- tüs ad procurandum converſionem animarum ſit obligatio, omninò libere & ſpontè earun- dem promotioni ſtudebit, & tantiſper à vita contemplativa deſiſtet: Neque prætexet ma- jorem perfectionem, quietémque interiorem 5 ſed moram geret vocationi ſuæ, præponetque charitatem proximi propriis ſuis exercitiis, ac Vvoluntatem Dei (quæ per mandatum ſupe- rioris vel præſidis intimatur) longè pluris æ- ſtimabit quàm contemplationem ſeu menta- lem orationem proprià voluntate confectam. Inſuper perpendet, quod ſua bona exercitia & Virtutes, pariterque ordinarias preces perfice- te poſſit, nec per exteriora opera ſe impedi- tum iri, quò minus in Deum elevari, in ejus- que officio perſiſtere queat. 2dè. Cum gratia devotionis adeò exube- rans eſt, exercitidque ſpiritualia adeò vehe- mentia, ut natura notabiliter prægravetur, tum anima 242 Vits Chriſtiana anima quodammodèò ohhigatur ad ſubtfahen- dum ſe contemplationi & obtutui Dei ad cor- pus nonnihil refocillandum pro amplion ob- ſequio Dei; alias ineptum futurum ad ſervien.- dum ei, ſi citra remiſſionem excelſa contem- platio continuaretur Enimverò cum corpus æminentes operationes Spiritus adjuvet, ratio exigit ut defatigatum diſeretè tractetur ne ſuc- cumbat & fatiſcat; Sicque aliis ſublimibus ope- rationibus Spiritus offleiat, cui vires roburque corporis ſubſervire debent, quò commedè per vVires ſuperiores in negotiis competentibus ſe ſe exercitare valeat. Coput XXXXI. Quid faciendum animæ, ubi omnigenis adverſitatibus tentatio- nibsque probatur. Xtra Controverſiam eſt, quod Domi- nus Deus optimos ſuss amicos ſoletur- 8S&ε—. probet per varias tribulationes, ac in- & extrinſecas adverſu ates. Nam quos vult coniormes fieri Filio ſuo, iis immittit adverſi- tates evidentiſſima argumentaamoris, quibus perducere contendit ad ſtatum perfeétionis. Es Propter anima non inquictabitur, ubi inſons honoris detraéttonem, Iudibria, traductiones, vilipenſiones, jacturam temporalium bono- rum, nn lite im nimmn cut i Job inad duwie ſtu tito, Mn loneh Im, lict⸗ then⸗ Nide⸗ Plomd Alnu 1col. mncapt e in lee lbue⸗ bß⸗ nedefe Uubusl t imterioris homimis 243 fum, in-& externas tentationes, jam contrè́ uritatem, jam contra fidem, jam contra ſpem, jJam contra Deum ipſum ſubire cogitur. In hiſce omnibus id duntaxat cogitabit, nimirùm eſſe voluntatem Dei, quò ſic probe- tur in conſtantia vitæ inchoatæ, ut ait Angelus Tobiæ cap. 12. ad Tobiam. Quis acceptus eras Deo, neceſſe ſuit ut tentætio probaret te. Itaque in adver ſitatibus quibuscunque, anima cum- patiente Jobo (non obſtante quod eſſet vir ju- ſtus) multis tribulationibus & preſſuris exagi- tato, permittet ſe voluntati divinæ, dicetque: Fiat voluntas De? Nam eflicacius medium non eſt quàm reſignatio in voluntatem divi- nam, hac cum confidentia in Deum, quod ta- les adverſos caſus nonniſi ad ſalutem animarum immittat. Trifariàm autem anima tribulationibus. probatur. Et primo quidem modo ab ipſo Deo, cum animam quaſi deſerit illamque pe- nitus deſolatam relinquit, omnem guſtum ſpiritualem & conſolationem ſubtrahit, prout idipſum Chriſtus in humanitate ſaa experi- mento didicit Matth. cap. 26. cùm oravit Pa- trem, peſſbile eſt tranſeat à me calix iſte: at im- mediatè ſabjungit: Veruntamen non mea, ſed tus ſat voluntac. Quæ translatio voluntatis cœle- ſti Patri acceptiſſima fuit. Per hoc nos eru- dire volens „in omnibus in-& externis dereli- QRionibus oportere nos permittere voluntati . divinæ, 444 Vits Chriſtianas divinæ, atque cogitandum eſſe, nonniſi en beneplacito Dei has fieri. S Ahlius modus adverſitatum & tribulatio= num permittitur à Deo, & per Dœmonem excitatur ad probandum hominem Deo ami- citiâ colligatum. Hac adverſitate non modè privatur homo omni interiori ſolatio ſed & multiiugis tentationibus ſubiicitur, quibus in- genti importunitate à Diabolo torquetur, ſic, ut ob multiplicia tentamenta vix habeat requi- em ullam, & opinetur non eſſe poſſibile es toleratu; nihilo minus intellectu & voluntate non ceſſat iis reſiſtere, ac quantiſper in pugna inferioris hominis adverſus partem ſuperiorem hæc diſplicentiam habet, indubitabile eſt ſig- num, Juod tentationi non conſenlſerit. Sicque Deo placitum eſt, permittitque- ut optimi ſui amici hâc vità probentur, cum non ignoret, quod ſalubrius nihil ſit internis tribulationibus, quibusque eos nequit contri-= ſtare, cum diligentibus Deum omnia coope- rentur in vonum, néritque Deus illos nullo non tempore paratos fore ad maiora & maio- ra ſuſiinenda, quò ſic Chriſto conformentur-. Nec repereris in mundo ſtatuarium, qui Chri- ſto ſtatuam conformiorem ſecundùm omnis lineamenta elaborare poſſit, quemadmoduùm eus per æternam ſapientiam in ſuis amicis efformare novit, quos multis preſſuris & affli- ctationibus replere & viſitare ſolet. E verO iſtius⸗ ſere Chrid dKe nayit mod ni, tenta ſubla At dum ctian g , lln nüet Men ciar mit⸗ mn . In Vii Ulo⸗ Denen Deer NoN oltt gliun enle, bente⸗ lbiee voluets ngi cto Al lg⸗ 4 Crque 11 in iltenn CoN ope⸗ ull⸗ nnio⸗ Alun⸗ Cr. o zuterloris bominis. 24 5 iſtiusmodi adverſitatibus anima Chriſtiana non aliter quàm monilibus divinis exornatur & Chriſto conformatur pront Paulus Apoſtolus ad Rom. c. 8 inquit: Quos præſcivit & prædeſti- navit conformes fien imaginis Filu ſii. TLertius modus prohationis obtingit Chriſtiano homi- ni, ubi præter duos jam memoratos modos tentandi, inſuper ab hominibus exploditur-, ſubſannatur, deſpectatur, & quaſi pro inſano aut mente capto traducitur: quod telum ne- dum vibratur ab inimicis, ſed & amicis ac illis etiam, qui ſecundum exteriorem apparentiam probi pii & docti videntur. Nec mirum eſ= ſet, ſi per huiusmodi modum vexandti, quis ad puſillanimitatem, quin etiam ad deſperationem redigeretur; niſi per gratiam Dei confortare- tur. Id videre fuit in recto juſtoque Jobo, ab amicis ſuis à quibus ſolatium capeſſere debebat, atrocibus calumniis impetito ad additamen- tum dolorum. Sed quid dicam? Sine moloſ- ſos illos ringentes contra lunam latrare. Con- ſimili modo etiamnum fit cum amicis Dei, qui cùm ſat ſuperque intrinſecè tentationibus tor= mentati, interduùm permittit Deus ab homini= bus omnigenis illuſionibus ac ignomimiis eru- ciari, quo hâc vià ad perfectiſſimam confor- mitatem cum Chriſto pertingant protypo, ab omnibus derelicto; quin etiam à Patre ſuo cœ- leſti. Adhæc nefariorum Judæorum Princi- pum Saccrdotum, Scribarum calumnias & . blaſphe- 246 VnaA Chriffiana blaſphemias ſanctiſſimis ſuis auribus excipere coattu fuit, prout Matth. cap. 27. * 39. us- que ad 44. V. refertur. Ex quibus habes, quod Chriſtianus ſtudens conform tati Dei homi- nis v in quibuslibet eventibus ad eiusmodi ſuf- ferenda æquanimiter, & non modo derelicti- onem à Deo, ſed & à Sathana varias gravés que tentationes ,atque demuùm ab omni genere ominum ludibria & iniurias, humiliter pati- enterque ſubeundas ex amore Izsu promptus eſſe debeat, quoniam ſic placitum eſt Patri cœ- eiti. eeeee Caput ELVII. Qualiter cum proximoſe quem- piam habere oporteat. Aucis id ipfum verbis delincat S. Joan- L.nes cap. 15. Quâ nempeè ratione agen- AQdum cum prox mo, ſic ipſum diligendo, ut Chriſtus nos omnes dilexit. Hoc eſt prace= ptum meum, ut diligatis invicem, ſicut dilexi vos. Jam verò Chriſtus Dominus dilexit nos citra ullum noſtrum meritum, dilexit nos conſtan- ter & perſeveranter tradendo vitam ſuam pro nobis; dilexit nos, cùm peccatores & immi= ci eius eſſemus, ut atteſtatur Apoſtolus Paulus ad Roma. cap. 3. Commendat autem charita- sem ſuam Deus in nobis: quoniam pro naln “R uu eh. t, e ſtamic u. I ger gios tebon bus 4 a Pr map⸗ ſpern⸗ ginem tnic⸗ ane lg Vee Non 1 NoNal nbe enn (an Lede nar Pli olet u bu ien ncpbe⸗ ieſd Min.. Cocenle gneſie nn Eren nlugt⸗ onu hame ℳ lonn⸗ 3,⸗ Ne ſvnn ſem n 0 e oolr. nß interioyis hominis. 247 tuus efl. Proindè quâ ratione nos Ghriſtus di- lexit, eâ nobis diligendus eſt proximus, ſive ſit amicus ſive inimicus, ſive notus ſive igno- tus. Et ad hoc ſufficere debet mandatum de diligendo proximo, cui in omni cventu con- ſilio & auxilio opitulari tenetur, ei præluce- re bono exemplo, ci non minus in ſpirituali= bus quàm temporalibus pro poſſe ſubſidiari= am præbere manum, eum quantumvis in ſum= ma paupertate & miſeria conſtitutum non a- ſpernari aut minoris æſtimare, veruùm ut ima- ginem Dei, ut commembrum & cohæredem regni cœleſtis, ut pariter roſeo ſanguine Chri⸗ ſti emptam & redemptam animam diligere cunétâque bona favere. Quod ſi anima Chriſtiana ad purum per- fectuùmque amorem Dei provecta ſit, non ali- ter proximum diliget, quàm ſolum in Deo » propter Deum, & prout Deo placet: cumque dilectio proximi radicetur in dilectione Dei, non aliò collimabit niſi in honorem & glori= am Dei in omni opere & omiſſione. Et inde eſt, ut ſi anima Chriſtiana in ſuo ſtatu omni excogitabili modo cunctos peccatores & pec= catrices reducere poſſet à via iniquitatis, parata deberet eſſe ad ſuſtinendum omnia tormenta & martyria, quin & mortem ipſam, ob bene- placitum Dei ex amore proximi, quò vidęre poſſet univerſus mundus, experiri & agnoſce- te, qui Deus bonum adeò ſummum omni a- more 24⁸ Vite Chriſtian« more, honore, laude & glori dignikhmum foret. Præterea Chriſtiana anima erga proxi- mum in operibus in-& exterioribus absque fucato corde pietatem ſpirabit; at non eo fine, quia in huiusmodi operibus ſibi complacetzſed ut proximus illis ædificetur. In hujus quo- ae præſentia dotrinam ſacram, exercitia bpiritalia, beatam ſolitudinem, opera charita- tis & miſericordiæ, frequentem uſum Sacra- mentorum, mortificationem ſenſualitatum & pravarum propenſionum, decorem virtutum, vitamque Chriſtianam interiorem commen- dabit „ & præſertim apud illos qui capaces ſunt fruétus ſpiritalis. Colloquium non ecrit de fabulis, frivolis & ludicris rebus ſed con- cernentibus ſalutem animarum (niſi obligatio officii tractationem de temporalibus exigeret) quo in caſu curabit, ne per exceſſum aut defe- Gum peccetur; ſed conformiter rationi ac æ- quitati aurea mediocritas ſervetur. Quam ob cauſam in fermonibus præmeditata ſit, in o= peribus circumſpecta, modeſta & honeſta ſit; nunquam diſſoluta, nec vel unicum verbum aut opus ſiat, quo præſentiſſimus Deus offen- deretur, aut audientes minus ædificarentur-. Et ſeu amicus aut inimicus fuerit, in Spiritu. lenitatis & diſcretionis cum iisdem converſa- bitur, inimicis ex corde ignoſcet: averſionem monſtrabit; quin potius exhibebit omne obſe- quium Tes Uritnn unper demqn nolel, Vüitg mnd illsin geine nilen ummnl un Relere lgr Mnll TN en iit e ewene Unmn 1 rto rin w un! locati ſ 1 Igihnn etgr imn⸗ bug ig Nonetin neeßl MMo⸗ , alitt ett dutr m G litaunt Virutus oNN caP non e ed co Nüiget engee u El⸗ NA 1. n , a⸗ ela ſi⸗ velbun solle tentun 1 melr efR roble lua interioris hominise 249 quiunm poſſibile: recogitando quod inunici amicis Dei per ſuas contumelias & vexamenta plurimum fructificare poſſint præbendo mate- riam patientiæ ad ampliorem profectum in of- ficio divino, amplius meritum, adimpletio- neémque voluntatis Dei, qui vult inimieis ig- noſci, vult illos diligi, vult illis bene fieri, vltque pro illis orari, prout Chriſtus ipſemet mandat Matth. c. y. & Luc. 6. ßM7 Quibuscum ex neceſſitate agendum eſt, illis inordinatâ propenſione nen afficiatur; ne- que indiſcriminatim cum perſonis ſe reddat fa- miliarem; at cum inopibus, cum abiectis, cum miſeris & miſerabilibus perſonis, cum humilibus, piis & devotis (qualescunque fint) libenter communicet: & ex adverſo impios & flagitioſos fugiat; niſi ad communicandum cum illis in ordine ad reſipiſcentiam, vi officii & ſtatüs obligaretur. Nam non infrequens eſt per ſocietatem cum probo impium conver- ti: etenim ut per ſocietatem malam bonus perverti; ſic de facili per converſationem bo-= nam malus converti poteſt. Poſtremo Anima Chriſtiana præciſo Proprio intereſſe, affectu benevolentiæ fera= tur in proximum diligendo illum ut ſe ipſum, non quidem ſecunduùm æqualitatem ſed ſecun- dum Iimilitudinem; & quantopere id ipſum vocatio ſtatus honorque Dei poſtulant- 2Lok 1 5% Vita Chriſti anæeo õäl —Caat AoII. Anima Chriſtiana per exercitia 5. virtutum de facili ad Vnionem cum Deo cjusque contemplationem amo- S roſam promoveri poreſt. Uàm Dominus Deus fons & origo ſit om- nium creaturarum ab eôq; cunéta inuni- VerſoOrbis theatro proſſuant; attaméè ſin- gulari modo, creaturarum rationalium hominis ſcilicet cum Deus ſit centrum & finis, ratio- ne cujus omnia creata: ideò verè dignum & juſtum eſt, æquum & ſalutare, ut omnes crea- turæ unde fluxerunt refluant & revertantur-. Inſuper ſciendum, omnia facta eſſe propter ho- minem, & hominem propter Deum. Sic haædc ſunt ad ſuſtentationem hominis, illa ad iplum veſtiendum, iſta ad continendum eum, in officio; hæc ad documentum eius, illa ut ducant illum in cognitionem & amorem Dei⸗ veluti eſt admirabilis conſtansque in revoluti-= ane machina mundi, vaſtitas, decor, bonitas & huiusmodi; in quibus natura & exteriores ſenſus hominis unà cum ratione ſe exercitate valent. = Aam verò ſenſus exteriores creati ſunt, quò ſubordinentur interioribus facultatibus, & pa- riter interiores facultates animæ ſubiicerentut poten- Vent co (Ie, luxet dm ( c0 ſuoe le (onui Lin ſubl uere nnn Muct emnhol Uen 6hetoe lue e it Wn clle end ln ua luze unc Pple elerti noen. ano ttnhne⸗ Uknu Nnmel⸗ n HoNE 1s, . esNe* aKor. ett⸗ n. , l en „Mt Folut⸗ boni letn lee Nl Art el⸗ interioris bomimis. 2 52 potentiis ſuperioribus, nempè voluntati, inè tellectui & memoriæ. Hæ verò ad hoc con- ditæ, ut rursùs amorosè in Deum (à quo ef= fluxerunt) refluant. Etenim quemadmo- dum radios ſolares neceſſum eſt perenniter eſ- ſe coniunctos cum ſole à quo originantur, ut in ſuo eſſe perſiſtant: ſic prænohilem animam,, quæ ſpecialiter viâ creationis originatur à Deo, coniunctam oportet eſſe cum Deo, quò reflu= at in eum mediantibus tribus potentiis per- ſubſidium divinum. Qu autem ratione re= fluere ac ad perfectam contemplationem & obtutum Dei pervenire valeaty eſt quidem ſu- prà tactum, equidem paucis multa comple- Gendo ſciendum, quod Anima Chriſtiana per ſubſequentes quinque virtutes id ipſum non- operosè aſſequi poſſit. Prima virtus eſt humilitas und cum man= ſuetudine quæ eſt comes humilitatis. Et de hac æterna veritas Chriſlus Matth. c. I1, in- quit: Diſette à me, quia mitis ſum & humilis cor- de. Quibus verbis emnes ſuos famulos & amicos ad fumilitatem & manſuetudinem conſectandam excitare voluit. Manſuetudo vVerò & humilitas geminæ ſunt ſorores indiſ- ſolubili vinculo colligatæ „ licet manſuertudo in adverſitatibus, & humilitas in proſperitati= bus exerceatur. Manſuetus ſeu mitis eſt, qui in cunctis adverſis caſibus ſine inquietudine be- neplacito diyino ſe totaliter ſubiicit: humilis R 2 verdè 2 52 Via Chriſtiana verò in proſperitatibus ſe nedum minimum o- mnium reputat; ſed etiam id ipium oblatâ ooα caſione opere comprobat. Hoc in ſtatu ho= mo ſe ipſum omninò abnegat & vilipendit, pleneque ſe permittit voluntati divinæ non minus in proſperis quâm adverſis, Majo & hyeme: & an in hac virtute quis ſolidatus ſit, cxperimentare poterit, ubi ingruentibus ad- verſitatibus idem intrinſecè manet & quaſi immobilem ſe in omnibus providentiæ divi= næ & voluntati committit. Altera virtus eſt verus perfectusque dolor & contritio de peccatis, non ſolum conſiſtens in lachrymis doloroſis partis inferioris homi- nmis facilè tranſeuntibus, ſed principaliter & eſ⸗ ſentialiter conſiſtens in parte ſuperiori homi- nis, eſtque diſplicentia peccatorum & jugis deteſtatio eorum; neque ſolùm mortalium & venialium; ſed inſuper occaſionum allicienti⸗ um ad peccata omniumq; illorum quæ quem- piam remorari poſſunt à via cœleſti. Itaque⸗ vera pœnitentia Deum ſummum & inſinitum bonum defœcatâ intentione reſpiciat oportet, idque purè ex amore ejus & ex horrore pec- catorum nedum peccaminoſa averſante ſed & omne id quod obſtare poteſt perfectioni. Trertia virtus eſt paupertas voluntaria-, quæ conſiſtit in abdicatione bonorum etiam permiſſorum temporalium: quæ quidem ſua- Getur à Chriſto, ſed non mandatur ut manda- tur “ ionn Aterm Agu Maup Ao nthil dere Allat Olnn guie ale⸗ tm Rekon ön iui Knen Fenis n ſuun ltoe⸗ luho⸗ bihe, Ine M „Mel Crsl Ninc N tie el Nſlten dhomi⸗ 1 4 komm⸗ unO lictci⸗ en⸗ ie tunt ottet 1 e e⸗ ſtr i i C 7. ⸗ eH interioris hominis. 253 tur paupertas interior, quæ confiſtit in abdi- catione omnium inclinationum & affectuum adtem poralia, diciturque paupertas Spiritus, éſtque ea genuina, ſubſtantialis & eſſentialis paupertas ad quam omnes obligantur.⸗Dée hac Apoſtolus Paulus 2. ad Cor. 6. inquit: Tanquàm mihil habentes & omms poſſidentes, id eſt nihil ha- bpere per affectum ad bona, ad amicos & co-= gnatos, paratumque eſſe (ſi Deo ita videretur. omnibusque privaret) absque mœrore; in- quietudine & deſolatione cordis ex amore Esu ad ea dimittenda cum reſignatione in volunta⸗ tem divinam. Et quamvis cx fragilitate natu- Tæ humanæ in ſtatu proſpero nonnihilvolupta- tis in parte inferiori & in ſtatu ad erio nonni- hil triſtitia ſenſerimus; ſi equidem liberum arbitrium promptum ſit in quibusvis contin- gentiis ad ſe permittendum voluntat De, idque in actu exercito quovis in caſn demonſtret, di= catque cum patiente Jobo: Domiaus dedit, Dominus abſtulit: ſit nomen Domiai benedi- Qum; ſic erit res optumè confe cta eritque Cenſendus verus pauper Chriſti. Hæc igitur ſola vera & eſſentialis eſt paupertas, quam o-= mnes electi ex toto corde deſideravére, dile- xXéêre & exercueêre, ut tranquillum, liberum & à terrenis expeditum cor Domino Deo ſuo conſecrare poſſent. Sique Chriſtianus ho- mo integrum Regnum poſſideret, verus pal= per diceretur, modò paratus eſſet ad regium 254 pita Chriſtiana ſtatum cum humili, ſi Deo ita placeret, per- mutandum. Quarta virtus eſt ſtabilis perſeverantia o⸗ mnium concernentium interiora, quæ maxi- mè eſt neceſſaria contendentibus ad perfectio- nem. Enimverò permulti benè incipiunt & purificant interiora mortificatione omnium Inordinationum; at tractu temporis vi pro- priæ inclinationis & ſenſualitatis nondum ex= tinctæ divertimentum faciunt ab interioribus ad exteriora & res non neceſſarias, quæ per- ſectæ unioni eum Deo obſtant; ut ſunt nimiæ compagniæ, Novellæ ſeu Relationes, nimiæ viſitationes amicorum, verba frivola, quibus Spiritus diſpergitur & paulatim in ſua interio- titate flacceſcit & refrigeſcit, ac aſſuetudo in- teriorum exercitiorum ſenſim deperditur. UIn- de fit, ne ratione diſtractionum & quaſi obte- nebrationis cuiusdam imerioris, interiorem tranquillitatem invenire poſſit. Qua de cau- ſa operæ pretium eſt, ut perfecté & conſtan- ter abnegentur omnia negotia, ſocietates, ſer- mones & opera, quæ animam à ſuo Sponſo ſeparare valent, eàmque remorari ne perfectè cum eo unita permaneet. Quinta virtus eſt oblatio omnium ſpiri- tualirm donorum, exercitiorum, operumque cum jugi gratiarum actione pro iisdem. Qua- propter Chriſtiana anima perpendet, quòd ex ſe prorſus nihil habeat neque operari poſſit; ſed omnia Mie pind luma ſiide Juih ext ulun mile Deo Auunt Uta eh V i,. hn ri Ullter onn u Tumn nr lunn e i er⸗ o⸗ nuli⸗ etlio⸗ hlu 4 Dnninn oo⸗ Cner D UeN gio ,hini Cihl Nerio. o⸗ Cokt⸗ Aben ec llnn ,l. poil lec o E. el 66d a interioris hominis. 2 5 5 omnia à benigniſſima manu Dei procedant z ac proinde cuncta refunndere, eique utpote fini ultimo omnium bonorum operum omnia ad- ſcribere & appropriare; neutiquam verò ſibi quidquam de bonis operibus arrogare te= neatur. Perpendendo ex una parte ſuum ni- hilum, & ex altera immenſam bonitatem & miſericordiam à qua tot eximiis donis dotata, Deo ſummo bono, à quo bona cunéta proce- dunt, eadem libero & alaeri animo offeret, grates referet, eò quod dignatus fuerit tot be- neficiis creaturam adeò indignam cumulare. Videns ergo & advertens, quod à benignitate Dei, omne bonum acceperit nequaquam glo- tiabitur de exercitiis ſpiritualibus, cùm illa non ſuis viribus humanis, ſed gratià Altiſſimi & miſerentis Dei proficta & perfecta ſint. UInde equum eſt, ut à quo primitùs bona exercitia- originantur, inde iterum per oblationem eo=- tum revertantur. Etenim hoc intereſt bona iInter probi & improbi, quod probus omne bonum quod operatur, Deo acceptum refe- tat 3 & & contrario improbus bonitatem & va- oremoperum ſibi arroget „ & per hoc tales improbi homines Deo ſummobonq mæ- zxime ingrati & injurij ſint. 6830 R 4 Capus Vit⸗ Chriſtianes So50 0.860 50- 50 S Caput LIX. Anima Chriſtiana fidelis ſit Do- mino Deo ſuo & pactum initum de ei fideliter ſerviendo, ſtudiosè obſervet. Cs rectum & ſincerum ſtat ſuis verbis & promiſſis. Jam verò O Anima mea, cum te totam Dei amori & obſequio dedicare & conſecrare firmiter reſolveris; ejus volun- tatem divinam in proſperis & adverſis adim- plere, ſic prototypo tuo Chriſto per vivam imaginem conformari teneberis nunquàm re- cedendo à ſemita Chriſti, quidquid tandem ac- ciderit. Incumber tibi pariter obligatio pro- miſſa tua exequendi, quot diebus ea in me- moriam revocando, ſanctam interiorem du- cendo vitam, divinis inſpirationibus obtempe- rando, in om nibus ſe conformando cum Deo, neq; plus loquendo aut operando quàm àte ſta- tutum ſit. Proinde quoque operam dabis ne poſt tentationes & concupiſcentias eas aut ii. ſuccumbas, nec unquam quid fiat, quod per- fectioni adverſatur „ nunquàm quid loquars citra neceſſitatem aut ſpirituale emolumei- tum. Si autem per infortunium aut præten exſpe- ro 4l 1 di⸗ er 65 .e Nium en utt Nen olut. Adlin. warm lun enne Ui e I M 4 interioris hominis. 2757 exſpeétationem, ex ordinatione Dei, hæc vis ta ad quam ducendam tée reſolviſti, defectum aliquem pateretur, defectus is compenſandus erit, vVitâque anteacto priſtino vigori reſtitu- endae Et tandem O anima mea conſiderabis, quod Chriſto melius conkgurari nequeas quàm per adverſitates, injurias, perſecutiones, hamiliationes & his coniimiles in-& exterio- res affli dationes ac tentationes, quibus Chri- ſtus ipſemet pleniſſimè Patri ſuo cœleſti ſatis- fecit, eum placavit & gloriſicavit 0 Ppus que re- demptionmis perfecit, hominémque cum Deo reconciliavit: per hoc volens erudire ſuos fa- mulos, amicos & ſectatores non eſſe aliam viam perducentem ad coniunctionem cum Deo, quâm viam crucis & mortificationum omnium ſenſualitatum & concupiſcentiarum; eatenus ut quô magis ſe quis mortificaverit, eò fortius cum Deo coniungendus ſit Chriſtoque conformandus, qui aliud à nobis non exigit, niſi adimpletionem ſuæ voluntatis. Quod futurum, ſi pactum initum cum Deo, ad ei in omni fidelitate famulandum, fi eliter exe- cutioni mandabitur & in propoſito perſiſte- tar. S Perſiſtetur autem in propoſiro, ſi bona propoſita frequenter renoventur. Nam na- turahumana, ob carnis noſtræ frgilitatem & in m inclinationem, quæ nimirum ani- R mani 253 vita Cbriſtiana . mam aggravat & illam nunquam non ad infe= un riora vergere facit, niſi illla quâdam bonorum le quæ concipit propoſitorum violentià ſe in al- let tum efferre conetur, facili negotio aliàs bonos ſuos affectus oblitura & caſura quemadmo- leͤ dum & aves ſtatim in terram delabuntur, niſi alarum ſuarum libramenta & motus, ut hac ratione volate pergant, identidem iterent ac mn multiplicent. Quapropter neceſſe eſt, bons quæ ad Deo ſerviendum concepiſti propoſita, ſæpè repetere & ſubinde renovarc 3 ue fortè 1 ſi id facere negligas, ad priorem ſtatum tuum, D aut alium etiam multò peiorem relabaris: ſpi⸗ rituales enim lapſus, ut plurimum, ad inferi⸗ “M orem ac profundiorem ejus locum deiiciunt i quàm erat is ex quo ad devotionem aſcende- i batur. . 1 Nullum eſt horologium quantumvis be- “ nè libratum, quod non bis quotidié, mane nimirum & veſperi, intendi & reſtenihoade ribus ſuis debeat: neceſſe præter hoc eſt, ut ad ſa minimum ſemel in anno ipſum penitus & per ſe omnia membra diſſolvatur, ad rubiginem ſi 8 quam contraxit, auferendam, ferramenta Dü . . . 1 laxata confractaque, reſtituenda, & ea quæ R continuo uſu detrita ſunt, reſtauranda. Pari H modo quis quis ſedulo charum ſuum cor cura- n re vult, & verè de eo ſolicitus eſt, mane & 1 veſperi in Deum per convenientia exercitia de= 3 Det intendere, præterea ſtatum illius ſæpius exa⸗ — interioris hominit. 359 examinare ipſum reſtitdere ac reſarcire deni- que ſaltem ſemel in anno illud quodammodò per partes diſſuere ac diſſolvere & eas ſingulas accuratius inſpicere, omnes inquam illius af=- feétiones & paſſiones , ut, quotquot in cas ir-= repsêre, defectus reſtauret ac reparet. Et ſi⸗ cut horologus unguine quodam tenuiſſimo & molliſſimo omnes horologij ſui rotas, forami- na, vertebras & mobilia inungt, quò motus illius fiat ſuavius, & minus rubiginem ferra- menta contrahant; ſic anima devota, poſt- quam cor ſuum hoc pacto per partes excuſſerit & inſpexerit, quò benè ipſum renovet, Sa= cramentis Confeſſionis & diviniſſimæ Eucha- tiſtiæ illud inungat oportet. Hoc quippe ex- ercitium vires tractu temporis nonnihil colla- Pſas reſtituet & revigorabit, animum calefaci⸗ ct, ac bona propoſita requieſcere, Spiritûsque vires faciet eflloreſcere. Poſtremò, ut pactum cum Deo initum- ſirmiter ſervetur, cor Deo dandum eſt ſeu of- ferendum. Non enim petit illud ſibi com- modari, non vendi ; ſed liberali donatione Præberi ſive dari. Commodare enim nihil aliud eſt, quam alicui alicuius rei uſum gratui⸗ t0 concedere, ita ut dominium eius maneat penès commodantem. Vendere, eſt accepto Pretio rem aliquam diſtrahere. Donare ve- 1, eſt gratuitò & liberaliter rem alteri dare ac tradere. Qui commodat quidpiam, Pe ud po 260 Vita Chriſtiana poſt quod commodavit recipit. Qui vendit quidpiam pretium illius quod vendidit accipit. Qui verò donat quidpiam, nec unquam reci- pit, nec ullum pro eo pretium flagitat. Com- modant Deo cor ſuum, qui ad aliquod tempus illud divino cultui tradunt, poſtea verò illud rurſus mundi vanitatibus implicant; qui in- majoribus ſolemnitatibus pietatem colunt, de- inde vero iis peractis, redeunt ad ingenium-, ſuéque genio indulgent. Qui autem ſunt qui Deo cor vendunt? miſi illi qui ideò Deo ſervi- unt, ut eis ſtatim pretium ſervitutis ſuæ annu- meret, tribuendo illis divitias & proſperitates huius ſæculi: vel qui ſic ita Deo tradunt, ut id facturi non eſſent, niſi mercedem æternam, & rœmium regni cœlorum daturum ſe repro- miſiſſet? illi porrò cor ſaum libera donatione Deoofferunt, qui nec mercedis, nec prœmii intuitu, ſed ſolo illius amore, id illi ita tra- dunt ut nunquam velint id rursus ſibi fieri proprium, dicentes cum Propheta: quid mihi eſt in cœlo, & àte quid volui ſuper terram- Deus enim graris vult, gratis ſibi ſerviri, non quaſi propoſitàâ acceptione mercedis, quia ipſa merces tua ſumma Deus ipſe erit, quem gratis diligis. Hoc fac & vives, paétumque initum cum Deo inviolabiliter obſervabis. aünam mihi cor vacet aſpergine næeyi, Qusd neque pacta tuc legis omiſſs notem! Caput Vedi Unhie nt⸗ 1, Cn⸗ Crent hi 1. lipk⸗ ſundi len-. MuII iates ,tiG n,4 epto⸗ o lenl lune fei Cmiki ,t0 i Iaß inm interioris hominis 2 6t eEEEEEEE Caput LA. S De Apparitionibus ac in. & exte- rioribus transformationibus. Rebròô fit, piam & timoratam animam Qaa in principio ſuæ converſionis, quàm in ſtatu perfecto apparitiones habere, quæ mediantibus corporeis fiunt ſenſibus, quæve interdum Chriſtum repręſentant in forma Sa- cramentali Evchariſtica aut alio modo, vel Angelum vel Matrem Dei, vel ſi quis audiat quæ provenire videntur à Virgine Matre, aut coœleſti Spiritu. Jam verum quidem eſt, iſtiusmodi ap-= paritiones & transformariones à Deo poſſe o⸗ tiri, ut ſæpè actualiter oriuntur; nihilominus in communi loquendo, illis ſtandum non eſt, potiusque abſtinendum, ſive à bono ſive à ma= lo genio oriantur, cuùm ſubſit periculum ne de- Kectum quempiam ant vanitatem cauſent, Et- enim ubi à Deo ſunt, anima nihil omninò per-= dit, cas à ſe amoliendo & non curando: cum- ſimulatque advenerint, non habitâ ratione li= bertatis effetum conſequantur, quem Deus per easdem cxigit V. G. charitatem puram aut pPermaximum zelum, aut deſiderium Deum ſummum bonum ampliori & ampliori amo- te proſequendi eique ob infinitam charitatem, qu 262 Vita Chriſtiana quâ dilexie nos, adhærendi. Ubi verò quis huiusmodi apparitionibus de facili fidem ad- hibet, iisque immoratur in varia incommoda facilè incidere poteſt. Etprimò quidem ap- Rropri ſibi eiusmodi Apparitiones in præju- icium perfectæ denudationis & Spiritualis paupertatis. Seccundè occupat Spiritum præter fas ſenſibilibus rebus, eumque à Deo & inviſibi- libus avocat. Tertiò privatur intereà gratiis & ſanctis operationibus, quibus afficeretur, ſi eas caſ- ſaret, prout neceſſarium eſft. 4t Aperitur porta Diabolo, qui huius- modi apparitionibus ſe immiſcere ſolet ani- mamque illaqueare, ubi ſibi tales temerè & præſumptuosé appropritat. Idem intelligendum venit de intetioribus viſionibus quibus immorandum aut adhæren- dum non eſt, quia Deus illas non largitur (ſi largitur) niſi quò anima ſupra ſe evchatur, ad-= ue puriſſimum Spiritum perducatur. Qua 4 cauſa interiori devotioni & divinæ coniun- GRioni immorandum, omniaque ad cultum Der pertinentia factitanda, non curando ſimi- les apparitiones utpote retardativas à perfecti- one; præſertim ubi non conſtat num à Deoaut Diabolo proveniant, qui interdum in Ange- lum lucis ſe transformat & ex permiſſione di- vina hoc illove modo ſe transformat & appa= ret, 4, ſeni ui crm ur guo 44d exen en in⸗ reh⸗ or nſ wn mu Nor N nuit i Ifin a⸗ tncende Aling⸗ Ginhre⸗ Gynnd Pert 65 E nlti⸗ Alult ens huin⸗ er anl⸗ nete Kiotte leer. lu 8 i, 40 Cu Miun⸗ uhrunn ſim etſeli. in 4. ⸗ DMre el⸗ interioyis hominise 26 rer, quò animam præcipitem agat & circum- veniat. Sed dato & non conceſſo illas deri= vari à Deo, minimè tamen iis inhærendum erit. cùm obſtent perfeétioni, animamque orbent pluribus ſpiritualibus emolumętis frtuctibusq;. Dari ialſas Apparitiones teſtatur caſus, de quo Euſebius Norinbergius doctr. Aſcet lib. 4. doct. 10. c. 66. Quædam devota virgo, exercitiis pietatis orationi, jejuniis ac pœni-= tentiis valde dedita, à duodecimo ætatis anno, in hortum ſuæ domus orandi causâ ſe confer- re ſolebat. Dœmon tamen ex optimo exor- dio veritus majorem virtutis progreſſum, vo-⸗ lens ſinceram puellam fallere, in horto ipſo, ubi pro more preces fundebat, apparuut illi quodam Sabbatho ſimulans ſe Reginam cœli, cujus ſpeciem finxerat, ab uno latere S. Domi- nicum afferens, ab altero S. Catharinam Ses nenſem & benigmiſſimè puellam afflans diſpa- ruit. Sed poſtea alio Sabbatho ibidem appa- rens exhortatur illam ad pœnitentiæ opera, juſ- ſit ut non linum ſed lanam indueret, ut quartâ & ſextàferiâ ac die Sabbathi jejunaret, & quo⸗ tidie Roſarium percurreret, quod ipſa omninò exequebatur. Conſcium tamen Confeſflari- um ſuum eius rei facit. Vir erat prudens & timens, ne quid doli in hac viſione ineſſet, juſ= ſit filiam ſuam ſpiritualem conſpuere in faci- em viſionis, ſi iterum appareret, oneraréque opprobriis. Pecit itas Dœmon tamen per= manſi 264 Vita Chriſtiane manſit eâdem ſpecie Beatiſſimam Virginem ſe exhibens & henigné omnia opprobria excipi- ens, quorum loco puellæ magnos favores fe- cit, prædicénsque quædam intortuma eius pa- rentibus eventura;, monet ut ſoletur eos, atque omnia prorſus ut prædicta erant evenere. Con- feſſarius nihilominus nondum certus despiritu illo ſcripſit epiſtolam plenam opprobriis & contumeliisadversus illos qui apparebant illi fœminæ, quam jubet , ut cuùm iterum ſibi præſentarentur, traderet epiſtolam illis. Fecit ita, Deditque Epiſtolam imagini quæ referebat Virgiaem MARIAM, quæ accipiens illam tradidit legendam S. Dominico, ſive ei ſpe- Gtro quod S. Dominicum ſimulabat. Quàâle- ctâ dœmon ille, qui ſub ſpecie Matris Dei de- liteſcebat zretulit Epiſtolam puellæ, dicens: cuſtodi hanc Epiſtolam, quæ, quoniam ma- nus meæ illam tetigerunt, magnam virtutem habebit ad morbes ſanandos; atque ita accidit. Quod factum nonnihil reddit ſecurum Confeſ- ſarium. Ideò altero Sabbatho petiit puella- ab apparente Regina cœlorum aliquam grati-= am: tunc dœmon ille petiit Roſarium eius, ſe- cumque illud tulit. Poſt aliquot dies regreſ- ſus eâdem form reddidit Roſarium cœleſti ſuavitate fragrans, juſsitque ut partem globu- lorum Conſeſſario ſuo præberet: quoniamzain- quit, efficaciſſimum remedium omnium mor- borum erit, multique ægrotantes eorum e tactu ſenn lben Aderar 8. N IduXt dolele detril arebel Conkel umf Eculay arit Peccal hihn (oine llapen Uuntlen Donid ld, Nd tumte ug Sc Mon UI 4 e⸗ Mone e Uinont⸗ Pratup⸗ kaogte⸗ nnenr⸗ reoe, elete eckhin Pregnc etd. tetunti is ki eletendt en e iſ CWE. lel Ee⸗ Cen! . Vluen ſclt Cun, l. “ . e le . . ⸗ interiorishominis 269 tactu liberati ſunt. Videbatur nihil amplius deſiderari poſſe, ut veræ haberentur illæ viſio- nes. Nihilominus Confeſſarius in animum- induxit amplius explorare illas, tradénsque- adoleſcentulæ quasdam reliquias Sanctorum-, jubet illam & collo illius virginis, quæ ipſi ap- Parebat, appendere. In omnibus obediebat Confeſſario , volensque exequi quod injun- tum ſibi fuerat, jam jam injectura reliquias* recuſavit Dœmon, iratusque illi acriter objur- gavit audaciam illam, dicens valde propterca peccaſſe & ſe offendiſſe, nec deinceps gratas libi futuras orationes, jejunia & poœnitentias. ac proinde omnes relinquere juhet. Dein- ceps aperto marte perſecutus eſt Dœmon bo- nam illam ſœminam , avertere illam conatus ab omnibus exercitiis ſanctis & operibus vir- tuoſis, multis acribsque tentationibus maxi- meè carnalibus illam aclligendo. Hoc verbo= rfum tenore refert cit. Euſeb. Nierenbergius. Ex quo puclla pœnitens Paterque Pœnitentia- rius cognorunt eas apparitiones & transfor- mationes fuiſſe ementitas , Domonemque ſub forma jam relata ſic a pparuiſſe, quò puellam- falleret. Et exinde quoque liquido apparet- Apparitiones dari falſas: nec facile iis adhiben- dam fidem, cum iisdem perſæpè animæ piæ ſeductæ & circumventæ fuerint. Ea propter monet S. Joannes Epiſt. I. cap. 4. ne indiffe- renter omnibus ſpiritibus credatur, dicens: Nolte 270 Vita Chriſtiana Nolite omni Spiritui credere, Jed probate Spiritus ſi ex Deo ſint. Cauſam huius adiicit S. Apoſto-= lus Paulus ad Cor. z. cap. 11. Quoniamatha- nas transfigurat ſe in Angelum lucis. M AcCcipe aliam Hiſtoriam ſeu potiùs tra= goœdiam, quam Annales Minorum ad annum Chnſti 1293. Ordinis verò 36, nobis relique- runt. In Hiſpaniæ Regione quidam ex Iy- ronibus ſingularem ſibi vitam præſcripſerat, nec in pietatis & humilitatis operibus volebat cum cœteris convenire. Reprehenſus non- acquieſcebat. Oranti igitur, ut liberaretur- à Magiſtri moleſtijs, liceretque quidquid pro macerando corpore liberet: apparuit Dœmon in forma B. Virginis & interroganti quid fa⸗ cere deberet, reſpondit falſa Deipara.- Perſe- vera fili, neque credas Magiſtro. Unde ſin⸗ gularis totus & pervicax eledlus , nullis cor- reptionibus cedebat, temerè nimis reſpon- dens, potiori obediendum Magiſtro. lte- rum, terciéòque falſa hæc ei Virginis ſpecies ob- jecta in cœpto hominem confirmavit, tempus adeſſe nuntians, quo ei ad conſpectum filii fui perveniendum eſſet, poſtquam eodem planè, quo ille, mortis genere foret conſummatus s quare ut quantocyus dum fratres altum dormi- unt, ipſe in loco omnium humillimo fſcilicet culina transverfis lignis ſe clavis affigat, impe= rat crucifigendum fuit qui ictus & tumultum percipiens accederet, oſtiumque Perfringeret, cum vide Uortaur Al enS, 0 Aa oe ſpebtn 60 in ledum ttlate Kng 13 Ktron (compr⸗ iogec Mual . e Gnie ile Olitnle päle 1AWan burle⸗ al l ſiheen, is n Citeil Deemnol Ui D ec el Uls gegn⸗ N, e is pl hli ln ns, don ſaes nnp⸗ Yun — . interioris hominis. z7r. cùm videt èe cruce miſerum pendentem- ſemi- mortuum, ac lethaliter vulneratum: continuò accit alios, ſed ille à B, Virgine juſſum ſe aſſe- rens, obſtinatusque in propoſita opinione, in ictu oeulià Doœmonibus ab adſtantium con- ſpectu abripitur, neque quidquam amplius de eo in regione illa potuit cognoſci. Ex quo nedum confirmatur falſitas Apparitionum, ſed etiam oſtenditur, quod mortificatio res qui- dem pia ac ſancta ſit, eà tamen cautelâ adhibi- t4, quam & recta ratio, & ſpiritualium Magi- ſtrorum arbitrium, aut certum Dei conſiliim comprobàrint, ſine quibus nec Chriſti imita- tio nec vitæ novitas conſiſtere poteſt, ſed error maximus doliq; peſſimi inſidiæ ſolent exoriri. Caput LXI. De Raptu & Revelationibus. MAri veros raptus & revelationes S. Scri- ptura & Faſti Sanctorum nos edocent 3 Et quidem S. Apoſtolus Paulus ad Cor. 2. Cap. 13. de ſe ipſo perhibet teſtimonium, ubi ait: Scie hominem in Chriſto ante annos qus, tuordecim ( ſiye in corpore neſcio ſive extra corpus neſcio, Deus ſet) raptum huiutmod⸗ uſque ad ter- tum cœlum. Rt ſcio huiusmodi hominem (ſive in corpore, ſiye xtra corpus, neſcio, Deus ſcit) quo- iam aptus ent in paradiſum ; & Audiyit arcan- § 2 verba, 272 Pice Chriſftiena yerba. quæ non licet homini Zoqttt. Verba ſunt clara, neque indigent explicatione. De per- multis quoque Sanctis lectitatur, quod crebrò rapti ſint. Ita S. Thomas à Villa Nova ina- QAuali perſolutiene penſi horarii in Extaſim- abreptus eſt, eique Chriſtus Dominus diem obitus ſui per imaginem Crucifixi revelavit. Ita S. Clara de Falco in ſuis meditationibus ra- pta fuit, eique Chriſtus multa myſteria aperu- it. Ita S. Joanni Saguntino ſeu à Facundo o= ptimus Servator ſe inter ſacrificandum viſibili Ipecie, ac quinque plagis nſgnem multâque luce conſpicuum oſtendit: inſuper amicè plu= rzima mira communicavit. Nec operæ pre= tium rem adeò compertam pluribus probare: nam vitæ Sanctorum evidenter demonſtrant- dari raptus ſupernaturales; nec poteſt hoc age- re quisquam in homine; niſi ſolus Deus, qui ctiam citra medium, vel cujuslibet creaturæ cooperationem id efficit. Et ex adverſo ſci- endum, naturales & falſos à Deo permitti ra- ptus, ſimium tum agente Dei maligno hoſte. Imò verò poſſunt obtingere ex debilitate natu- ræ, aut indiſcretione piæ animæ , quæ ſe ad iſtiusmodi contemplationem violentat, non citra alterationen. & diſpendium ſenſuum, pro- ut quidam Doctores tradunt; nimirum dari eæ ſua natura usque adeò teneros & ſenſibiles, ue cum ſe ſe ſi per rem aliquam ſacram, quam pra- ſentem habent, per vehementem Charitateme . effude= letin Pno⸗ 1 Q inci⸗ enod Mema Perant käudi lui tothi Geſel Mu uvvl un⸗ orln (Ment, und he Ii ſan ri liſ Ne ſeg lem. uch No⸗ ihe Nn ſe lien Nunr I ue tenn, liit⸗ url⸗ Cune⸗ 1 Nlles e Plt obae lant de⸗ , Ceina ol ii oſke, Ratle ſen ſ⸗ Mi Gl interdoyis hominis. 47 5 eſſuderint, ſe notabiliter debilitent deſtruant- ue quoad ſenſus. Idque vià naturali fieri poſ- t. Quo in caſu nihil conſultius quàm in principio, priusquam quis habituetur in eius- cemodi rebus, obſtare, nec ullam propenſio- nem ad eas habere. Sin autem Deus ob exu- perantiam devotionis aut admirationis aut gaudii in ſummo & infinito bono per contem- Plarionem tale quidpiam ſupernaturaliter in omine operaretur, oportebit tunc humiliter de ſe ſentire, Deumque nobiliſſimum illud o- Pus operantem ſinere, feputandoſe indignum magnà adeò gratiâ, séque immergendo in ab= yſſum humilitatis. IIbi etiam advertendum quod ſupernaturaliter extactici & rapti, licet priventur uſu ſenſuum, tamen anima illumi⸗ natur & cognoſcit cœleſtia, quod non eſt in patientibus deliquium animi, qui nee ex-nec intrinſecè aliquid cognoſcunt. Nunc de viſionibus & revelationibus di- ſcurrendo, etiam ſat ſuperque exploratum eſt, Plurimos à maligno hoſte turpiter deceptos: ubi ſe transfigurans aut in ſiguram hominis aut Angeli, alteriusve Sancti futura prædixit; sic- que indiſcretas animas vafritie & calliditate ſua miſerabiliter in transverſum egit, & unde frequenter in ſpiritualem ſuperbiam, curioſita- tem & præſumptionem aliaque innumera ma- Ala cùm corporis tum animæ inciderunt; idque Deo ſic permittente in pœnam temeritatis: S. 3 nempè 2974 Vita Chriſt:ane nempè ubi quis ab ordinaria via perfectionis deflectens, poſitive apparitiones & revelatio= nes deſiderat. Qudcd verò attinet ad veras reveltiones, quæ in rei veritate à Deo dimanant, ſciendum quod in iis non raroò fraus poſſit committi: quando illæ quidem in ſe veridieæ; at non ſe- C nduùm noſtram opinionem & intelligentiam: cum Deus (æpè quid revelare ſoleat non in ſenſu literali ſed myſtico; ut ſi Deus cuipiam martyrium revelaret, idque veriſi caretur de ſo- lo martyrio charitatis, tribulationum in-& ex- teriorum, perſecutionum amore Irsu perfe- rendarum. Hoc in caſu, anima ſe ipſam mi- ſerè ſeduceret, ubi id ipium de martyrio cor- porali pœndque intellexerit. Neque facilè quis admittat huiusmodi revelationes, mimus- que deſideret, cum à labe vanæ præſumptio- nis talis excuſari nequeat; ſed Deus inſtanter- rogandus ne nos per viam adeòô periculoſam ducat: & noſtram ſalutem mediante ſuâ grati4 per viam ordinariam vitæ active aut contem- plativæ ad beneplacitum ſuum citra ullam re- velationem promovere dignetur. Nec eſt quod quis ſibi timeat de aliquali offenſa Dei ob humilem ſuireſiſtentiam , quantumvis res illa Froveniret à Deo; quoniam Pater cœleſtis tum reſpiciet cor humiliatum, humilibusque dabit gratiam nec illam ſubtracturus, quum tam in coœlis quàm terris cjusmodi humiles Deus be- nigno o e Indto End (dütn katoi eo ſu ad ha poſti (ſpett mülit lins “ leien teno larerit its krnu ſum ſiremn 3P ſalſs glun i de Pa Di⸗ Mat un r Micont Emno⸗ reſtters ,Cein D 11 ll leu mnl Galia fetli; iN “ Mumn Pro le cl wibli pt . Alnen cuper 4 “ lten. n ke⸗ Ner Del 1 le in 1 Nle. 1 interioris hominis. 275 nigno oculo intueri ſoleat. Quod ipfum comprobat eventus jeremiæ Prophetæ, prout legendum exhiber Caput primum. Hic enim (cùm illum Deus velut prophetam ablegare ſtatuiſſet) reſpondit: Ecce neſcio loqui, quia puey ego ſum. Si verò revelatio à Deo non foret ſed ab hoſte tartareo, fugabitur ſanè ille per op- poſitionem ſcuti humilitatis. Namspiritum fuperbiæ recedere planè neceſſum eſt, ubi hu- militatem hominis olfecerit: eſt enim humi- litas virtus quæ virtute & quidem efſicaci pol- let expulſivâ Sathanæ; ac proinde, ſi quando tempore cuiuspiam revelationis ſe quis humi- liaverit, dicendo, indignus ſum adeò magna- gratia, huiusmodiſubmiſſione inſidias inimici infernalis (modèò ficte, & dolosè præſens ſit) mox procul amandabit, sicque dignolſcet fal= ſitatem revelationis. Hisadde. Quod Sathanas plerumque falſis vera permiſceat, ut fallat. Ipſe nonnun- quam veraa nonnunquam falſa, ſed Spiritus S. nunquam niſi vera revelat, prædicit & annun- tiat. Bono Spiritu animam viſitante, ſolet ipſa in initio timore corripi, ſed mox gaudiam & conſolationem recipit, alacritatémque & Pacem internam ac famem virtutum rettnet. Diabolo verò ſe exhibente, timor incuſſus per= manet vel etiam augetur in anima, & quamvis dum Dœmon ſe ſe in Angelum lucis transfi- gurat animain principio exhilaretur: poſtea- . tamen 2976 Vita Chriſtiana tamen confunditur tenebrisque repletur, & impacata redditur. Si videndo vilionem ali- quam tantiſper dubitas aut judicium ſuſpendis dum certior fias, non peccas, l.cet viſio ſan- cta & divina ſit, Perpendere oportet diligen- ter, utrum ipſæ viſiones ac revelationes omni ſimulatione fictionéque & abſurditate careant; utrùm item concordent cumFide Catholica & ſacris litteris orthodoxorumque Patrum ſeri= Pptis. Si enim cum illis non concordant, con- teſtim reijciendæ ſunt. SW ê Caput LAlII. De Codice ſeu libro vitæ Chriſti ab omnibus Chriſtianis jugiter pervolvendo. Ita Chriſti liber admodum præclarus eſt, doctis, perſectis atque imperfectis, qui Deo placere cupiunt; communis. Et tametſi codices omnes, qui toto orbe terrarum habentur. intercidiſſent: vita & paſſio Chriſti abunde Chriſtianis omnibus ſufſiceret ad vir- tutem omnem & veritatem perdiſcendam. Nam hoc in libro diſcitur, quòd tota vita- Chriſti crux fuerit & martyrium , adeò, ut ſanctiſſima ipſius anima jam indè ab exordio ſuæ creationis, cùm corpori ſancto infuſa, ad. ultimum usque inſtans terminativum vitæ per a0Cet⸗ Letdit barn einte Dd o Dann Gel el ſtus or Renn Minin ung. ſe edl Wer tite W lonal lltenit Lfiſ tclr Onesn lecreng tola n i⸗ Cng iſ üe udh , 4 1 interioris hominis. 277 aterbiſfimam mortem in ligno crucis, nun- quam ſine ingentibus indeſoribilibus doloribus extiterit. Corpus pariter ejus ſanctum per 33. annos indicibiles tribulationes „ cruces affli= Rionesque pertulerit. Jam verò liber hic vitæ Chriſti tria gene- ra pailionum complectitur ſeu tres Clafſſés. Prima Claſſis exhibet maximam & continuam aupertatem. 2da. Maximum & comtimuum deſpeéctum. 3tia. Maximos continuos & in- cffabiles dolores; eſtque hæc via quam Chri- ſtus trivit ad mortem usque, sicque hâe vid o- portuit ipſum ſecundum humanitatem adire vegnum cœlorum. Qoo nos edocere voluit neminem Chriſtianorum, niſi per eandem vi- am poſſe fieri conſortem regni cœleſtis: quip- pè decens eſtà membris eandem quæ à capite menſurari viam. Eſt autem caput Chriſtus & membra ſunt omnes Chriſtian’. Prima claſſis eſt de perfectiſſima pauper- tate, quę ex his innoteſcit. Quèòd nihil de re- bus temporalibus poſſederit, non prata, noin vineas, non domum, non prædia, non au- rum, nonargemum; imo ne denarium qui- dem habuit ad tributum quod petebatur, ſol- vendum; nec ſimile quidpiam acceptare volu- it, niſi duntaxat ad privatam ſui neceſſitatem , ad ſuſtentationem corporis, quod preſſum fu- it fame, ſiti, frigore, æſtu allisque incommo- ditatibus. Non aderant veſtes mutatoriæ qui- . 8 f bus 27 8 Vita Chriftiana bus ſudore madenti corpori conſuleret, non luculentus ſocus, non deliciæ ciborum quibus corpus reſiceret, ſed mendicato victu & pio- rum eleemoſynis ſe ſuſtentans. Denique tan- ta eius paupertas fuit, ut neque lectum, neque cubile, neque domicilium quo ſe reciperet. haberet. Matth. 8. Vulyes, inquit, ſovens ba- bent, & volucres cali nidos, filius autem hominis non habet ubi caput reclinet. 2. Hic in terris ſine familiaritate cum Principibus aut magnatibus vitam egit. Et candem converſationis paupertatem & humi- Uitatem etiam poſt ſui manifeſtationem reti= nuit, adiunclis fibi rudibus, & infimæ ſortis diſcipulis, cum illis tanquam ſociis, amicis & fratribus familiariter & aſſidue agens, to- tâmque regionem obiens; corum imperitiam & mores incompoſitos benigne tolerans; pu- blice & privatim eos erudiens. Ecce quoò ſe illa Sapientia demittit, quomodo cum rudibus & inſipientibus, tanquam ſimilis ſe gerit. In- ſuper ipſe ſapientia ipia gubernans & diſpo- nens omnia, & tamen tanquam inſipiens, & directione humanâ egens „ ſubjecit ſe ad an- num usque trigeſimum Parentibus paupercu- lis, ſimplicibus 5 eorum imperium & ductum ſ-quitur, tanquam aliquis è vulgo ignotus, & inglorius ſe continens: & parentem putatitiũ in arte fabrili, rebusque externis ad victum ve- AKtitùmque conquirendum adiuvans. Quàm mirabi⸗ 68 iret lom dort ie, bes Du Pel nit me lut o (li flat Cri te Nh Unaitus lki⸗ Niger⸗ n, e lelſti 6 l N G an um Ieti lons mnicis ,10. winmn Nir Aolis ,N e⸗ 19 un. ee⸗ u 18, 1l nſe 1 . interioris hominis. 279 mirabile erat mundi fabrum & conditorem, homini fabro ſervire; inſtrumenta fabrilia⸗ Porrigere; ex eus præcepto lignaſecare, dola- ve, aptare, ſerram ex adverſo reciprocarc; tra- bes machinis attollere, locare, componere, S slia more fabri, vel diſcemtis obire! En pau- Pertatem converſationis ante & poſt ſui ma- nifeſtationem W 3 In ſua perſona pauper erat, cuùm ſe ta⸗ metſi omnipotentem quaſi nihil potentem nal- larumque virium monſtraverit, cunctasque infirmitates humanas excepto peccato in ſe portaverit. Ex itineribus, ex verbi Dei præ- dicatione, ex curſitationibus undiquaque in via mandatorum Dei corpus laſſavit. Permiſit Chriſtus, qui prohibere poterat vel nutus ſibi dominari non modo peccatores; ſed & omnia elementa, non reſiſtendo cüm ab iis afflicta- retur. Permiit ſpinis, ut ſanctum ſuum caput compur gerent; funibus & catenis aliisq; vin- culis permniſit, ut detineretur & columnæ alliga- Tetur, velo permilit, ut facies ſancta velaretur; Clavis permiiit, ut ſacratiſſimas manus & pedes Derforarent; ligno crucis permifit, ut ſangui⸗ ne reſperſum, contuſum & perterebratum Corpus portaret, mortémque exciperet 31 aceto & felli ut os amaritudine infectaretur, lanceæ ut cor transfigeretur, ex quo copiose ſacer ſanguis & aqua manarunt. Permilit lictoribus, Judæis, Pilato ut falsò accuſaretur, judicare- tur⸗ * 2809 Vira Cbriſtiamna tur, percuteretur, ſubſannaretur, Sædetefun, coronaretur, tandémque morte turpiſſim condemnaretur. Quos omnes, modò voluiſ= ſet, vel unico verbo annihilare, aut cuipiam Angelo poteſtatem dare potuiſſet ad deturban- dum omnes in profundum maris. Permiſit Sathanæ, ut tentaretur perque ejus inſtrumen- ta & ſatellites, malitioſos nempe homines , crucifigeretur & tormentaretur. Demum invincibilis Dominus, Rex for= tiſſimus, Leo de tribu Juda nullatenus reſtitit creaturis in cunctis injuriis, doloribus & ad- verſitatibus, quo nos miſeros homunciones confunderet, qui ſic delicatuli eſſe volumus», ut neque tribulationes neque voluntariam pœ-= nitentiam aſſumamus; quin er am rebelles nos oſtendamus, cum Deus ex ſua divina ordina- tione nonnihil calamitatis, crucis α— & extrin⸗ ſecæ ad ſalutem animarum nolffarum nobis immittit. 4. Chriſtus reſpectivè ad prædicatum- infinitæ ſuæ ſapientiæ ſe pauperem in propris erſona declaravit. Nam cum ommium eſ= k ſapientiſſimus, pro ſimplici, Amuſo ſeu idiota reputari voluit, imò & fatuo. Reſpici noluit ut Philoſophus, ut Doctor, ut Orator- aut ut verſatus in hac illave ſcientia; ſed con- verſatio ipſius inter homines fuit in omni ſimꝰ plicitate, humilitate & manſuetudine. Quo nos inſtituens, ne ſcientiâ inflati vanam glori- am aucupemur. ſ⸗ zlette, ulln Ne 00ofo. elſi dtte unl Nam orins Main tli 44 Noe; nus , pe⸗ 8nos Giae⸗ Nin Noit lti s 4 ſen . zmerioris bemonste. 281 J. Se pauperem oſtendit in ſanétimo- nia, bonitate ac innocentia. Nam in Spiritu= alibus ita ſe geſſit, ut non pro ſancto ſed pecca- tore peccatorumque fautore & patrono habe- retur, miſcendo ſe peccatorum turbæ & vo-⸗ lendo à Joanne baptizari, imò & inter latro- nes, facinoroſos, ſeduétores populi, prodi= tores, blaſphemos numerari; non obſtante S de facili ſibi nomen Sanctiſſimi utpote anctitas ipſa & innocentia comparare potuiſ= ſet. Quo noſtram hypocriſin retunderet, qui licet peccatis obnoxii, volumus videri hono- re & gloria digni „ acſi aliquid boni in nobis eſſet, & econtrario defectus, qui in nobis in= veniuntur, magno ſtudio occultamus. £ . . . 6. Pauper fuit privando ſe poteſtate do= minativà. Quum enim foret Dominus. Ma- giſter & Rex unwerſi mundi= voluit nihilo mi= nus inter homines commorari ut ſervus & mancipium, Regiamque Majeſtatem repudia- vit, ubi eligendus in Kegem fugà ſibi conſu- juit: quin & improbiſſimis Regibus ſubjecta= ri, iisque pendere tributum voluit. Interrogatus de ſuo Regno à Pilato re- ſpondit, regnum meum non eſt de hoc mun- do: hujusmodi dominatum nihili faciendo; ſed ſe omnium ſervum profitendo. Matri ſuæ amantiſſimæ ſuòque nutritio ad virilem- usque ætatem ſubditas, iisque famulatus fuite inter ſuos diſcipulos quos ut pauperes elegerat, domi- 282 Hita Chriſtian4 dominari noluit dicens non veni miniſtrari ſed miniſtrare in redemptionem mundi animam meam daturus. Iple ut magiſter & caput ſuo= rum diſcipulorum primus tribulationes & ad- verſitates ſuſtinuit; famem & ſitim primus Pertulit, illis ad menſam ſervivit, pedes ma- nusque lavit. Et hæc omnia pPeregit ex amo- re noſtri, utque nos edoceret, ne ambiremus magna officia & dignitates, neq; affectaremus magni eſſe in oculis hominum aliisque præ eſſe: quoniam duriſſimum jadicium iis qui præſunt, & ſanguis ſubditorum exquiretur de manibus eorum. Quam ob rem ad exem: plum crucifixi Domini noſtri humili flatu con- tentemur, non appetentes excelſos ſtatus:, in quibus animæ naufragio proximæ ſunt, & tan- tum non æternaliter ſubmerſæ. Atque hæe perfectiſſima pauperies in Chriſto nunquam non fuit, qui, tametſi omnes theſauros mun- di in manu ſua haberet, equidem omnium eſſe egentiſſimus dignatus eſt, ut nos invitaret ad huiusmodi paupertatem, quam verbo & ope- re tantoperé commendavit. At verò Eheu! quotumquemque invene-= ris, qui Chriſtum pauperem ſequatur ; imò quod peſſimum, illi qui in hoc codice vitæ le- gerint paupertatem præmemoratam, illi illi non omnes ſectabuntur eam;, quin & aſperna- buntur , tametſi charactere Chriſti inſigniti. Interim eſt ipſa veritas nos à via cœli de- vViaturos, mu mett Ate ſulte go Q jeye Deo ic e U bihi Humm ggi eiil npen ees n telmmo⸗ Nlmns ncn le ger etnr lenn 1col⸗ le, in Ea⸗ We ingen Nn. Mnel etal re⸗ ele⸗ ind e . 1 interioris hominit⸗ 293 viaturos, ſi ad minus pauperes Spiritu eſſe re- nuerimus, id eſt ſi appoſuerimus cor noſtrum ad temporalia, & ſuperflua ſtatui & congruæ ſuſtentationi in pauperes non erogaverimus, & quo ad affectum cuncta non abdicaverimus. Qui autem oppoſitum fecerit, aut verbo ope- reve aliud docuerit, abominabilis erit coram Deo & in æternum depauperabitur quoad a-⸗ micos, honorem bondque fortunæ; nonniſi infernales pœnas & damnationem intermina- bilem hæreditaturus. Altera claſſis eſt de perfectiſſima & con- tinuâ abjectione, deſpectu, opprohriis, in- juriis, erubeſcentiâ ac oppreſſione, quæ Chri- ſtus æquanimiter in terris paſſus eſt. Nam Salvator noſter adinſtar abjectiſſimi famuli vi- Gtitavit & cum ſceleratis reputatus, in exilium pulſus, contumeliis & convitis affectus, illu= ſus, vin tus, alapis & pugnis contuſus, flagel- latus & demuùm poſtpoſito omni jure & juſtiti4 cum latronibus morti adjudicatus & ignomini= oſiſſimà morte patibulatus. Eum etiam ut ſummum Dominum totius orbis citra ullam provocationem & læſionem antecedenter fa- Gam, nulli non fuerunt perſecuti & illuſerunt; idque jam inde ab infantili ætatula At perveni- entem ad adultam ætatem hi eum Samarita- num, illi blaſphemum, iſti virum diabolicum aut à Diabolo obſeſſum, alij voratorem, ſedu- ctorem populi, fallum Prophetam & malefa- Rtorem 284 Vita] Chriſtiang ctorem proclamarunt. Sed quis O Anima Chriſtiana hæc ſiccis cogitet oculis? cuius vi- ſcera ad hæc non commoventur? O Clemen- tiſſime Esu tune malefactor? qui ſanabas om- nes oppreſſos à Diabolo, Tu ne malefactor? cui acclamabat dobalu⸗ : bene omnia fecit, & ſur- dos fecit audire & mutos loqui. Tu malefa- CGtor:? qui mortuos reſuſcitaſti. Tu malefa- Gtor? qui iſtis Phariſæis in facitem dixiſti: quis ex Vobis arguet me de peccato? Non ſtetit hic malitia maleferiatorum ne- bulonum & ſcurrarum. Nam quosdam erat audire dicontes. Ecce advenit vini potator, non eſt juſtus, non propheta nec miracula pa- trat virtute Dei ſed in nomine Beelzebub eiicit dœmonia. Nonnullilillum in excelſum mon- tem ab illo deiiciendum perduxerunt, alii la- pidibus ipſum impetere cogitarunt. Ne quid dicam de plauſtris aliarum injuriarum quæ in eum congeſta. Poſt hæc maledicta & malefacta venditus⸗ proditus, raptus, traditus falſis judicibus , ad cos funibus & catenis ignominiosè duétus in ſacratiſſimam taeiem percuſſus, falsò accuſa- tus, per falſos teſtes nefariè judicatus: in fa- ciem conſputus, colaphizatus, velatus facie ad majorem ſubſannationem & improperium. Et non ſatiati crudeliſſimâ flagellatione, inſuper plectentes coronam de ſpinis venerando ems capiti in deriſum regni, graviſſimo cum dolo= 1e (ſerumr (Exdetvu lacen num qui tipro i mie paln rm m, n: Pumn. Uhtet un, Feit mie tol nn ee R rer 1e! uI lnte Vre 1N 8isr⸗ OC ntkuor lehidnnt t, Al Iu mit alt linn OflNNEe dam Notn Cuhe⸗ deiiet N. ü e l len tue 6, 4 s in Cllr⸗ nf Ne N as 4 interioris hominis. 295 re impoſuerunt. Huic coronationi appoſitæ fuerunt duæ ignominioſæ circumſtantiæ, dum dederunt arundinem pre ſceptro & purpuram dilaceratam pro pallio imperiali. Poſt hæc convenerunt adverſus Domi- num Judæi & gentiles. Quinimè illi ipſi, qui ante ſextiduum cum ramis palmarum ei ei proceſſerant obviam gratulabundi & clama- bundi: Benedictus qui venit in nomine Domi- ni Rex Iſraél, illi ſubitò muratis ſtudiis canunt palinodiam, & apud ſe ſtatuunt creduntque- firmiter eum per artes magicas dementare ani= mas, miracula in ſpeciem edere, non vera ſed vana: per quæ ſibi viam ſterneret ad decus re- Zium. Unde efferatis animis omnia mala ipſi imprecantur, malam crucem, infamem exi- tum, & quicquid denique præceps furor ſug- gerit: Crucifigatur, crucifigatur. Tolle hunc, τ dimitte nobis Barrabam, qui propter ho- micidium miſſus fuerat in carcerem. Tolle, tolle eum, nec aſpicere quidem illum poſſu mus. Crucifige, crucifige eum, nihil poſt hac excuſationis recipimus: reus eſt mortis* Videns Pilatus nihil ſe proficere ſed actum a- gere, nec quicquam valere quicquid vel dice- ret, vel faceret pro Chriſto liberando, inſani4 ac furore udæorũ, magis increſcente, tradidit e- um manibusadæorum ut eum crucifigerent & interficerent pro voto ſuo. O quis ſibi tem- Peretà lachrymis, reminiſcens amabilem Do T mi⸗ 286 Via Chriſtiana minum, agnum innocentem, cruentis tradi= tum eſſe manibus Judæorum; ut ſuam in eo explerent voluntatem 2 Poſtremò Chriſtus cruce gravi oneratus extra civitatem protra-= Rus, humillimè perexit ad calvariæ locum-, locum inquam fœtidum cadaverum, ubi ap- enſo patibulo illudebant dicentes: Si filius Pei ,es, deſcende de cruce. Alij ſortiti ſunt, ſeu miſerunt ſortem in veſtimenta illius ; alij dederunt ei vinum myrthatum ad bibendum- cum felle mixtum; quin etiam poſt mortem à rabioſis canibus ei parcitũ non eſt ſed quidam- ſupervenit qui furià magnâ latus ſanctũ lancea aperirenon erubuit, ex quo ſanguis? ua fluxi Poſtea verò cùm jam ſerò factum eſſet, ve- nit homo quidam qui ex conſenſu Pilati cor- pori Chriſti cæteroquin carituro ſepulturâ lo- cum impetravit. Neque defuerunt poſt mortem ei inſul- tantes & dicentes ad Pilatum: Domine recor- dati ſũmus, quia ſeducétor ille dixit adhuc vi- vens: poſt tres dies reſurgam. Munierunt- ergè ſepulchrum, ſignantes lapidem cum cu- ſtodibus. Pôſtque triduum cum reſurrexiſſet, nonnulli reſurrectionem ejus ſilentio prætie- runt, aliis abſolutè illam negantibus & perne- gantibus. Sicque non minus poſt mortem- quàm in vita probris & opprobriis impetitus fuit, non alio fine, niſi ut nos ſubveheret ad cœleſtem gloriam, nêsque erudiret ut Dux & Ma- eler Inisqu horen erk, lcrpe . (Koti Morten (cere⸗ Peltk N4 6 Qapine Eeno iin lc tne Serhrn Cmi 1 (cor cod Vann Kiſe Zatl le, Le 1 um B Uern Uletitach⸗ tlirit d Cilus ten gr⸗ tie hen, Im Alla: 4 1 bike Tmonet 6 gler Auln lafe eſlene , . rilo Ainne tl Auc⸗ 1 nc⸗ lſe len⸗ he⸗ .* Interioris hominis 287 Magiſter noſter ad deſpicientiam cenodoxiæ, omnisque mundi gloriæ: cum ipſe gloriam a honorem neütiquam ſpectaverit ſed contem- pſerit, & ſe à cœlo demiſerit ad pedes ſuorum diſcipulorum, aſſumens formam ſervi & pec=- catoris, factus obediens uſque ad mortem- mortem autem cracis. Hic penſa O mi homo, quotumquem- que repereris, qui Chriſtum in hujusmodi de- pectibus & injuriis ſectetur? is profectò erit. Rara aris in terris, alboque ſimillima corvo. Omnes penẽ ad unum cupiunt honorari cupiunt ne ratiorem locum, grandia officia, & nemo gaitdet deſpici, ſibi aliisque vileſcere, ſed reſpici & vanè floreſcere. Iſtiusmodi veri Chriſtiani non ſunt & jure merito ex eorum catalogo expungendi. Enimverò quod Chri- ſtus ut caput noſtrum peregit, idipfſum pera- gendum expoſcit à ſuis membris, nempè Chriſtianis profeſſione. Plurimi ſunt qui dicunt, non deſidero Honorari à mundo; ſed neque altera ex patre cupio convitiari & ſperni ab hominibus. At verò id leve argumentum eſt imitationis Chri- ſti verique amoris. Nunc utor contra ſic garrientes hec diſemmate utroque cornu feri- enté. Aut talis meritus eſt ejusmodi convitia & deſꝑectus, aut non. Si meritus per vitam ſuam criminoſam (ut ordinariè fit) nulla illi infertur injuria: ſi non meritus ſimilia patitur, T 2 rec⸗ . 2988 Vita Chriſtiana recogitabit, quà Chriſtus pariformiter citra- ſuum meritum paſſus; quoòdque per hujusmo- di paſſiones meritum augmenti gratiæ & glo- riæ ampliabitur: quôdque Chriſtus contume- lias & opprobria ſuſtinucrit, quo inſtrueret ſu- os amicos, quatenus gratiam & gloriam ma- gis magisque augere valeant. Nam qui ex- ordium, medium & terminum vitæ Chriſti ſeriò mente revolverit, inficias ire nequit-, vitam ejus fuiſſe inhonoratam & omnigenis probris & contemptibus refertam. Quocirca O anima mea Chriſtiana adveria id eſt deſpe- Qus „ convitia & injurias ex amore Chriſti Magiſtri tui æquo animo feras oportet , aut ſaltem parata eſto ad ſimilia patienter toleran- da. Non contende de primatu vel prærogati- vahonoris, ut homines huius ſæculi ſtolide faciunt. Verus enim honor non eſt in ore nec opinione hominum, fed in honoris contem- ptu, in ſervitio Chriſti & in deſiderio ſe om-= nibus propter Chriſtum ſubiicicndi. Tertia claſſis eſt de atrocibus pœnis & doloribus, quos ſubiit , à quo anima ſancta corpori infula, ad mortem uſque. Et quidem I. ſmulatꝗq ;anima corpori unita, eodem inſtan- ti dolores Chriſti initium habuére. Cùme- nimper infinitam ſuam omniſcientiam prævi- deret omnia & ſingula tormenta inferenda, & quæ cxpertura eſſet anima cum corpore, eaqu: non minus efſicaciter & vivaciter conciperet. animoô-⸗ enoc ocu a KLac EN lotun iglen mnini inho anm tyh UaI keme ſlor orce! it, izan can Crun in6 e t n gan funn cun d 1 Ofnitttez- Per an- gtug dr⸗ uscornn lltnet⸗ Aoliet Nngls ia ne lit, Oniru (orn e e Chi „ 4 tlerm ogl⸗ Kolis okele (oM . . l, 8 ſunc. licen llr ien. e letn n0. interioris haminis. 299 animôque propoſita haberet, quàm ſi præſen- tiaoculis corporis intuitus fuiſſet: profectò non minus illorum conſideratione movebatur & aflligebatur, quàm ſi mox ea ſibi ſubeunda vidiſſet. Quantam autem prædictorum ma- lorum conſideratio vim in aunimo, & quando ipſe voluit permittere, etiam in corpore Do- mini noſtri habuerit, colligi poteſt ex iis quæ in horto dum Patrem oraret, & calicem illum amariſſimum deprecaretur, perpeſſus eſt; ubi tantas ex hac apprehenſione anguſtias, tantam naturæ luctam ſuſtinuit, ut ſanguineum ſudo- rem copioſiſſimè effuderit. Cum quis lachrymatur, minus ſentit af-= flictionem, quàm cum concluditur angor in corde ſiccis oculis: ſic Chriſtus cum non ſu- davit, & ſanguinem fudit, plus fortaſsè dolu- it; quia nulla particula angoris evaporata fuit. Præviderat Chriſtus jam àb inſtanti In- carnationis effrenes & peſſimas linguas maledi- corum, peſſima conſilia adverſus ſe, oppro- bria & contemptus. Præviderat quomodo, à quibus, quando & quomodo tam horrendèé cruciando foret & oportere ſe naſci mundo ad acerbiſſimos dolores. Præviderat qui venden- dus, tradendus, capiendus, vinciendus, ne- gandus, deſerendus, percutiendus, falso accu- ſandus, flagellandus-judicandus, illudendus, cum latronibus patibulandus, denudandus, Spiritumque emiſſurus. Præviderat omnes T 3 1ts 290 Vita Chriſtiana QRus, omnes ſubſannationes, omnes blasphe- mias, Omnes ſanguinis guttas ſecundum nu- merum, modum, crudelitatem & injuſtitiam. Præviderat omnia ſuſpiria, omnes lachrymas ordisque dolores dilectiſſimæ ſuæ Matris. Et in præviſione tot malorum, tot probrorum & opprobriorum quis animam immens triſtiti doloribuúsque repletam inficiabitur? unde non- dubitaverim affirmare hunc dolorem fufſicien- tiſſimum fuiſſe ad vitam Domino millies eri- pPiendam, ſi vim ſuam in corpus exercere per- miſſus fuiſſet. Quod enim magnitudo doloris animi, ſeu mœſtitiæ vitam intercipere,: & hominem occidere poſſit, multis exemplis conſtat. 2. In Nativitate ſua maximos perpeſſus eſt dolores. Natus enim non in lectulo flori- do, non inter teneras plumas, non in nobili- bus cunis, ſed in vili duro & frigido brutorum animantium præſepi, in loco abjecto, in im- mundo & fœtente ſtabulo tantus Rex & Do- minus repoſitus eſt, sieque miſerandum in modum tenerrimus hic infans patiebatur non ſine graviſſimo dolore, utpote complexionis delicatiſſimæ. Nam ſecundum corpus erat jo- ptimè complexionatus, cum corpus ejus fue- rit miraculose formatum operà Spiritus ſan- cti. Sicut & alia quæ permiraculum facta ſunt, fuerunt aliis potiora (at Chryſoſtomus hom. 21. in loannem, dicit de vino in quod Chriſtus a- quaimn n te IIne eſege . Naſ loris! ens, uille ulan ties l uso m Unec ti de N Pece lbid⸗ 1 ſi t n ſen ſl neſligte lnin gn. s lums e Mal öbonti ens nli unenon. llten nllsser ectleſe do ol ere, 4 Lenßl eelit lohoni⸗ nobil⸗ tanet I in & Do Uun in ⸗ 1 0l xio nſ⸗ o⸗ 6 , 11. 14 14 interioris hominis 291 quam convertit in nuptiis) & ideò in eo ma- ximè viguit ſenſus tactus, ex cujus perceptio- ne ſequitur dolor. Exindè in Circumciſione caro ejus inno- xia ſauciata & cruentata fuit, Ah quanto do- loris ſenſu! Herodianam perſecutionem fugi- ens, per longa itinera, horrida deſerta, per- mille diſcrimina unà cum Matre & Joſepho in Egyptum perſugit. Vixdum infantilem æta- tulam egreſſus & juvenilemringrediens multo- ties peregrinationes pedes confecit in Jeruſa- lem, vi ſat remotâ ex Nazareth; & in omni- bus obſecutus matri usque ad annum trigefi- mum 3. Jam vir factus annorum triginta & bapti- zatus ductus eſt à Spiritu in deſertum. Ubi 40. diebus & notibus jejunavit & famem paſſus: adeò rigidè, ut tentator Diabolus perſuaſlum ſibi habuerit, ipfſum rationée famis extremæ ad peccandum induei poſſe , & eam ob cauſam ibidem primò ab illo tentatus eſt. A. Paſſus per multas moleſtias itinerum per civitates, oppida, municipia, pagos, ca- Rella non obſtante imbre, vento, (rigore, æſtu. ſadore, fame, ſiti, magnéque labore & defa- tigatione docendo, prædicando, infirmos ſa- nando „ Dœmones expellendo & ſimilibus ſanctis operibus inſiſtendo, quò viam regiam ad cœlum nobis monſtraret, & inſtrueremur felicitatem noſtram conſiſtere in patiente ſup- T 4 por- 29 ¹ Vita Cbriſtian 4 vortatione afflictionum & laborum, perque crucem ad lucem tranſeundum efſe. 5. Tormenta, quibus tempore paſſionis affectus, nullè unquam cogitatione dignè con- cipi poſſunt, nedum ſermone explicari. Et quidem dolor compaſſivus erga genus huma- num erat infinitus. Habuit enim ſuper omnia compaſſionem noſtri & dolorem ob omnia & ſingula peccata omnium & ſingulorum homi- num qui fuerant & futuri erant. Deficit mens cuùm quis conſiderat quàm immenſus hic dolor fuit; ſufficiens, niſi per miraculum impeditus, ad auferendum millies vitam. Si nonnulli ho- mines præ dolore peccatorum mortuifuerunt, quomodo non extingueret vitam Ixsu dolor- ſolius unius & minimi peccati venialis unius hominis; cum omnem deformitatem conſi- deraſſet; tum Majeſtatem Dei Patris contra- quem eſt z atque vilitatem hominis à quo eſt commiſla; & ipſe tantoperè amaret Patrem offenſum, & hominé offendentem? ut hanc cha- ritatem nemo menſurare poteſt, ſic nec dolorẽ. Si tantum dolorem habuit de uno pecca- to veniali , quantum de omnibus & ſingulis peccatis venialibus & mortalibus adeò horri- bilibus & immanibus? Dolorem enim Chriſti ſummoperè auxit altiſſima cognitio Dei offen- ſi: quo enim major fuit cognitio Dei, majo- rem dolorem cauſabat : (Shriſtus vero ſolus multo majorem cognitionem intuitivam Dei habuit quaàm omnes electi- v e i Gpror⸗ ſctt DH Hg /l⸗ on Onnii Unhoni⸗ Hdtnen icH Nedn Miho⸗ etunt lor⸗ ubiu coll coH gle 4 teen nech Plue, pecre gen Ro. On olen 1r DA interioris hominis. 29 ½ Amor quoque Chriſti erga Deum offen- ſum æqualis fuit viſioni divinæ Maieſtatis. Qare dolor eius compaſſivus nec explicari nec cogitari poteſt. Cernebat etiam quantum malum ſit æt- erna damnatio, quam totum genus noſtrum ſibi per peccatum arceſſierat. Hinc etiam do= lor compaſſivus excitabatur acerrimus. Ma- Enitudo enim doloris ſeu triſtitiæ ſequitur ma- gnitudinem mali & perfectionem cognitionis, quàâ malum illud apprehenditur. Atqui hic malum erat maximum, tum in ratione culpæ (erat enim pelagus quoddam peccatorum & abyſſus malitiæ contrà divinum Numen) tum in ratione pœnæ. Quæ enim major calamitas & afflictio fingi poteſt, quàâm ſit æterna dam- antio? A pprehenſio etiam perfectiſſima. Mul- tò enim exaétiùs, clarius ſingula conſiderabat & ponderabat, quàm ulla creatura poſſet. Ita- que oportuit & ipſum dolorem maximum eſ- ſe, ut qui magnitudini mali, & perfectioni ap- prehenſionis reſponderit. 6. Erat in Chriſto dolor compaſſivus erga ſuam amabiliſſimam Matrem dilecdtam Prę eundtis aliis creaturis, a qua carnem ſum- pfſit, quæ eum lactavit & enutrivit, quæ in tribulationibus ſocia , quæ vitæ in- nocenti? cunctis hominibus ſublimior, amore in filium ſuum Matribus omnibus præſtantior. IIIa cùm videret filnim T 5 ſuum 294 Vitaæa Chriſtian ſuum in ſignum poſitum horrendæ mor. tis „ animam ipſius doloris incredibilis gladius pertranſivit pertingens uſque ad divi- ſionem animæ & Spiritus. Quod enim cor- Matris tam ferreum, ad miſerandum adeò ac lamentabile filii ſui in cruce ſpectaculum, non frangeretur? caput horridis transſixum ſpinis, manus pedésque diriſſimis clavis terebrati. pe- ctus immani lancea transverberatum, totum corpus ſcorpionibus lacerum, vibicibus livi- dum & vulnus unicum, nihil humanum in pulcherrimo innocentiſſimõôque hominum ſu- pererat. Detræ ad tantam immanitatem ſein- duntur & maternum pectus non rumpatur,? ipſi hanc mortui ſepulchris apertis diritatem teſtantur, & mater non ſentiat? ſol de cœlo lumen obſcuratus ſubtrahit, ſanctum Sancto- zum convellitur, elementa conturbantur, ipſi denique inimici cohorreſcunt, & mater non trepidet, non anxietur, non corruat? His pro- ſectò doloribus Matris ſuæ maximoperè com-= patiebatur, & ſummos eius dolores ſuos eſſe ſentiebat. O aby ſſus & paſſionis & compaſſio- niss 7. Præter jam recenſitos dolores, mali- tia ſceleratorum hominum plures ſuperaddidit. Prima malitia erat obduratorum & per- vicacium hominum Chriſto inceſſanter ob- ſteepentium & non deſiſtentium à deliberatio- lor n de alis & aliis mediis, quibus exagitari, do- e ⸗ ctebhe A⸗ nine Ar a H nuN Uni⸗ leir r trenl lel o. ,inl NN lt⸗ ⸗ le ſo⸗ imerioris hominis. 295 lor eius magis magisque extendi, maiorique confuſioni expo i, quin & nomen eius glori-= Oſum penitus obliterari poſſet. Altera malitia erat rancor, livor virulen- tus, odium plusquam vatinianum crucifigen- tium illum. Tertia malitia erat linguarum moerdaci- um, calumniantium, quæ percellebant aures modeſtiſſimas Chriſti. Et quot falſis delatio- nibus ,detractionibus, obloquiis, falſis teſti- moniis, contradictionibus, tot doloribus im- petitus fuit- Qaarta malitia erat ipſum opus horren- dum paiſionis univerſæ. Nam quoties barb4 venerandâ protractus, quoties plagatus, quo- ies pedibus protruſus & humi jacens huc il- cque raptatus, quotics purulenta phlegmata zX imo pectore extracta & eiecta in faciem & benedictum vereque ſuaviſſimum os illias, to- ties dolor dolori luperadditus. Potiſſimum verô ſenſit dolorem in crude- liſſima flagellatione, coronatione & conclava- tiolle ad crucem. Judæi enim obtuſos, craſſos. Juadratos clavos ſomplerant, quibus ſanctas ecius manus & pedes perforarunt & quodam- modèò dilacerarunt non citra intenſiſſimum do- lorem. Faciebat plurimum ad incrementum dolorum, quod ſancta & delicata eius mem- bra extenderentur & extra ſuas juncturas in longum latumque exturbarentur; ita ut ne un- um 296 Vita Chriſtiana« um quidem ſuo adhæreret ob diſſolutionem compagum, & cuncta facilè poſſent dinume- rari. Vincit hic dolor captum omnem & in- tellectum humanum, eò quod intolerabilis eſ- ſet, tantôque tempore duraret. Tremit ad hoc ſpectaculum œlum, obſtupeſcit terra-, admirantur Angeli. Non ſtetit hic rabies rabidorum canum.- Conclavatum JESuM populo ſpectandum cum Cruce ſublevarunt & ipſam crucem ſanétam ferociſſimèe in petram exciſam impegerunt, decideréque permilerunt: ita ut hoc caſu omnia Ghriſti membra atque interiora in humano uodam dolore concuterentur, manuum pe- duanguc ſacra vulnera denuò erumperent, largeque manarent ſanguinem. Cuùmque jam manuum pedumque (hriſti vulnera pondus totius ſacri corporis ſuſtentarent. O quàm im- patibilis hic dolor fuit ſuaviſſimo Redempto- ri, cuius tam tenera & præclara erat comple- xio, qui totus jam debilis & exhauſtus erat ex Pœnis illis omnibus quas ante pertulerat 1 Quia verò Judæi ſateliites Diaboli nullum poterant tormenti genus concipere, quo de- inceps corpus in cruce ignominiosè pendens (pependit autem ad trihorium) excrucia- rent, ad extremum manibus deficientibus, lin- guis ſuis Dominum iterum excruciant, eum- dque ſpinis coronatum oratione ſarcaſticàâ ſalu- tant, & ceu furioſi caput ſacrilegum agitant , contra Indr Ecen ttibu ienr nun el do t Een ahi l Nligen tdame⸗ lelt ln etunn, ſNN Ma n ⸗ gent, iu acs ⸗ p ⸗ Nael . lumn ge⸗ get ci⸗ i⸗ n⸗ ⸗ 1/ interioris hominis. 2297 côntra illum ſputa & blaſphemias evomunt dicentes: Vah qui deſtruis templum Dei, & in tribus diebus excitas illud. Si fiuus Dei es, deſcende de cruce. Matth. 27. Poſtquam verò Chriſtus præ nimia pœnarum anguſtieque acerbitate Jam agens animam (ita enim naturà compara- tum eſt, ut quotquot extremum agunt Spiri= tum, ſitiant potumque deſiderent) diceret fra- à voce: Sitio. Quidam ſpongiam felle & a- ceto impletam obtulit; sicque poſt hos inau- ditos & inaudibiles dolores emiſit Spiritum. Atque ut Chriſtus IEsus Deus & homo nobis teſtatum faceret ſuum ineffabilem dolorem, nésque permoveret ad compaſſiyum ſui dolo- rem pendens in ligno ait: Deus meus, Deus me- as, ut quid dereliquiſti me? Sed quomodo à Deo derelinqui poterat, cùm ipſe foret Deus de- reli us fuit quà ſubſiſtens in natura humana ಠDeo ut ſubſiſtente in natura divina. Non po- teſt eſſs dubium quin dolores Chriſti ſive cor- poris ſive animæ & quomodocunque ſpecten- tur fuerint graviſſimi & intenſiſſimi. Quantò enim anima nobilior, tantò gravior erat paſ⸗ fio. Jam verò anima Chriſtiomnium erat no- biliſſima: igitur & dolores fuêre graviſſimi; & ſacrum corpus, quia de virginea carne ſum- ptum erat, omnium erat tenerrimum & eate- nòs maximé ſenſibile, doloresque vehemen- tiſſimi id ipſum penetraſſent ad diviſionem a- nimæ, ni vis ea penetrativa quo ad hoc mi- raculosè cohibita fuiſſet. In 298 Vira Chriſtianæg In omnibus hiſce modò enumeratis infi- nitis doloribus (obſtupeſcite cœli & portæ e= jus deſolamini vehementer !) Ille Princeps ſæ- culorum, illud deſiderium collium æterno- rum, ille ſpecioſus formâ præ filiis hominum, ille in cuins faciem deſiderant Angeli proſpi= cere, ille innocens Pontifex impollutus & ſegregatus à peccatorihus, illa ſapientia æter- na, illa ſanctitas increata, illa potentia immen- ſa, illa bonitas inexhauſta, ille creator omni= um, ille agnus innocentiſſimus tanquàm ſur- dus & mutus non aperit os ſuum, omnia pati⸗ entiſſimè ſuſtinet. O quis judæorum ferita- tem & huius innocentis agni manſuetudinem, ſat dignis verbis & cogitationibus aſſequetur ! Vinculis O pie IEsu acerbiſſimis ſtringeris, quæ tenerrimas manus ad livorem ſanguinemque coarétarunt, dum crudeliter raperent, provol- verent, traherent: & ad hæc tacebas. Surre⸗- xerunt in te teſtes iniqui, in domo Annæ & Caiphæ, exacuerunt ut gladium linguas ſuas, famam & vitam tuam probrosè conſciderunt; tu verò quamyvis innocens ad hæc tacebas. Exe puerunt in benedictam faciem, colaphis eam Cceciderunt’, dicentes prophetiza nobis Chri= ſte, quis te percuſſit? tu verò tacebas. Raptus ad Pilatumes, ubi ſeniores populi & princi= pes, te, ut ſceleratiſſimum hominem, viola- torem legis Dei & Cæſaris, accuſarunt; tu vVerò tacebas, ita ut miraretur Præſes vehemen- ter. Lt „ 1 nultis nolkte u nen Laer ilis ddar dere e jeyie Ere munns kim Mr b inds W o Mtert io Un 1 fu 14 ep lenin. 1Nee inege nen- Otninen og. lim tin atd oni⸗ md⸗ i ri Kier⸗ inem, eue! NA nade oro⸗ Sltle⸗ e , i E eamn l⸗ Pns nc⸗ 0lr⸗ 6 1. „ interioris hominis. 299 ter. Denique ad Flerodem miſſus es, qui multis imterrogationibus agitatum, veſte albâ poſtremèò indutum populo te tanquam ſtul-= tum deridendum expoſuit; tu verò ad hæc u- niverſa, inaudità humilitate ac manſuetudine tacebas. Et nedum tacebas, ſed & pro inimi= Cis tuis Patrem cœleſtem oraſti, ut ignoſceret illis. LPer hoc nos edocere volens, ut non mo- dò amieis ſed inimicis bonum pro malo red- deremus. Eccur igitur ad minimum verbum excandeſeimus? cur indignamur etiam nobis leviter adverſantibus, quando inter opprobria & verbera Salvator noſter tanquam ſurdus & mutus non aperiens os ſuum, omnia patien- tiſſimè ſuſtinet. Si quispiam Patriarcha aut Propheta, aliusve ſanétus tali exemplo vitæ nobis præluxiſſet, dignum & juſtum eſſet, ut ei nos accommodaremus; quantè ergòô magis, ubi incarnata Sapientia Tzsus Chriſtus huius- modi modum vivendi nobis reliquit. Ea pro- Pter pro exemplari nobis ſit Chriſtus, in quo à planta pedis ad verticem capitis non crat ſa- nitas. Hunc ſpectemus, hunc amemus & ad huius inſtar vitam omnem exigamus. Nunc ex jam memoratis habes Chriſti⸗ ane lector, quod tota vita tua O Ixsu continua fuerit corporis anim &que afflictatio, ita ut ve- 1& dici poſſit, te toto vitæ tuæ decurſu à pun- cto Incarnationis ad extremum vitæ in Cruce pependiſſe. Poteras cùm Deus eſſes, citra- peri- 300 Vita Chriſtiana periculum omnia corpori commoda indulge- re, potuiſſes in omni rerum opulentia & im- perio inſtar Salomonis alicuius vivere & ita ſalutem parere univerſis. Non egebas hoc ſtu- dio ad corrigendam naturam, quæ nec vitia- ta erat, nec vitiari poterat: non ad ſubiicien- dum corpus rationi, quod divinitas modera- batur, ut non poſſet rebellare: & tamen in la- boribus & doloribus à juventute vixiſti & ex- ſpiraſti. Imò verbo & opere pronuntiaſti il- los beatos; qui eiusmodi tribulationibus ex- ercentur; & oportere per multas tribulationes introire in regnum cœlorum, non aliam viam niſi crucis & tribulationum ad cœlum ducere. Nimirùm hæc voluiſti & docuiſti;, quò nos te Dominum & Magiſtrum noſtrum hac in re jmitaremur, quoniam hæc eſt voluntas Patris: ac proindéè nemo excuſationem prætendere poteſt in ſuis adverſitatibus & expoſtulare de injuria, cum Dominus noſter Jrsus Chriſtus ipſa innocentia toto vitæ ſuæ tempore iisdem ſubje ctus fuerit. Unde ergò quèòd ita deſipiamus diligendo voluptatulas & ſolatiola mundi immundi & re- pellendo nobis adverſa? cùm per ſpinetum catur ad roſetum, per aſpera ad aſtra, per cru- cem ad lucem, ſic volente Deo, & pro pecca- tis per iſtiusmodi aſperitates præſtetur ſatisfa⸗ Rio. Perſæpè fit, nos Deo ſic diiponcne: in⸗= 1. mari (lico ſeinle ſtari. morte conl meci Qi mita olit que elen Genen wunin Inpte toy ,ol ſd ſ i, eſtt ſoni Wii tiudin. ſeleli hul Nel ſ⸗ ſobier Men nin⸗ ſicker⸗ ihi⸗ bug er rionef nvin ucere. nost 1 ts enben lue rllu ſcckn endo Kte⸗ etud, CI El tll⸗ i . interioris hominis. 30 firmari; aut dolorious capitis, aut cordis, aut colicorum torminum, aut ſtomachi pedum ve infeſtari, vel exotico frigore æſtuve mole- ſtari. In his accidentibus cuncta debemus a- more Redemptoris noſtri patienter ferre, nec confeſtim recurſum habere ad Medicum adre- mediandum , niſi urgeret magna neceſſitas. Quia Deus ex miſeratione noſtri ſimiles cala- mitates nobis immittit in ſalutem animarum noſtrarum, remiſſionem peccatorum, coruùm- que pœnarum. Eodem modo cruces in-& exteriores non modò voluntariè, ſed & gau⸗ denter de paterna manu Dei acceptandæ unt, non indignando inimicis noſtris, malum illis imprecando, aut, ut dici ſolet, pari monct4 cos ſolvendo; ſed conſiderando, tales cruces à Deo ordinari ceu medicinam ſpiritalem ad- Versuùs vitam noſtram criminoſam. Quapropter ubi Deus nos viſitarit mor- bis, doloribus, crucibus, tribulationibus „e- geſtate, jacturs bonorum amicorum, perſecu- tionibus, traductionibus, verberibus, contu- meliis, irriſionibus, injuriis & ſimilibus affli- QRionibus, hæc omnia ſumma cum patientia, cum gratiarum actione à Medico divino Sal= vatore noſtro velut ſelectiſſima medicamenta- curativa & præſervativa charitativè acceptanda funt, ex ejâsque amore cuncta ſufferenda, non queritando aut adhibendo media pro talium li- eratione. Voluptates & conlſolationes re= ſoduan- 302 vita Chriſtiana ſpuantur, vana gaudia non quærantur, quoni- am Dominus IESas Salvator noſter non aliam viam ambulavit quàm crucis, cujus veſtigia⸗ nos premere oportet. Crede mihi O Anima mea Chriſtiana, ſi conſolationes „ peritura gaudia ſtercora & quisquilias mundi amplexa- veris, aberras à via cœli & ægre admitteris a æterna gaudia. . Hac via, quà vadis via peſima plena que eladis. Quid enim Clarius aut evidentius verbis Chriſti. Per multas tribulationes oportet ins trare in regnum cœlorum: imò vero neque- conlolationes in orationibus; contemplatio- nibus aliisve obſequiis poſitivẽ quærendæ ſunt, quibus interdum homines indulcorantur. Sicut enim MaterDei doloroſa ſub cruce ſtans⸗ nihil prorsùs conſolationis à filio ſuo impetra- vit ſed deſolata permanſit; ſic in orationibus noſtris, ſtantes coram Chriſto nullam conſo- lationem deſideremus, ſed contentemur om- ni amaritudine & ariditate cordis, quam ſæpè Deus immittit, quò probet conſtantiam. In- venire enim eſt non paucas pias animas quæ quantiſper replentur conſolationibus & ſuavi= tatibus internis 9 tantiſper ferventes ſunt in ob⸗ ſequio Dei: at ſimulãtque hiſce privantur⸗ mox intercidit omne ſtudium pietatis. Ex hiſce habes non aliâ vià adiri cœ ſum, quàm eo medo vitam exigendo quo Chriſtus⸗ prout ipſemet diſertis verbis Joan. I 3. Cap in- . quit: : E: ſpobi⸗ reſe lotturz Oad cungle tirtak onhenn etne, Meen Klnl tigle Chglet. M AAA r, n en d Ws uN ctket Ei C Ie ae , gui⸗ ine⸗ lir . lci et Nondlu Se ,henn Gima Unienal eln us ſec⸗ voneß O Neqe nlu⸗ alence kantu r. ns, oheilt⸗ niku oolr r . nla 1. N. e ſuayl⸗ nod ntue, l: interioris hominis. 230 quit: Exemplum dedi vobis, ut quemadmodum ege ſeci vobit, ita & vos faciatis; non ali, inquam , vià reſerari nobis cœlum niſi per preſſuras & torturas. Neque datur exculationi locus quoad impoſſibilitatem prætenſam, in quali- cunque ctiam quis fuerit ſtatu. Nam quod et- tinet ad paupertatem, tametſi ſtatus omnium non permittat in ſumma actualiter vivere p u-⸗ pertate, equidem ſtatus omnium permit i Pauperem eſſe Spiritu, id eſt, ſi neque diviti- as in animo, neque animum in divitiis habeas, cisque neque exoptes, ac ne quidem de illis cogites. Et ſi quidem divitiæ illæ tibi afllu- ant, cor non apponas, id eſt non ſic afficiaris ad illas ut propter illas acquirendas, conſervan= das, amittendas paratus fores ad transgreſſio= nem alicuis præcepti Dei aut Eccleſiæ; quin- PoOtius diſpoſitus ad faciendum jacturam omai- um ſine ulla contradictione, ſi Deo ita pla= ceret. Quèd verò contemptum, humilitatem, & in-& exteriores cruces tribulationesque concernit, harum in nullo ſtatu defectus eſt 8 licet in uno plures quâm in altero cumulentur adverſitates: & quò pluribus ejusmodi ſtatus quispiam replebitur, eo felicior erit, homôque in eo exiſtens; ac proinde nemo non in æqui- Iibrio erit ad bona & mala de manu Domini ſuſcipienda, prout placuerit Altiſſimo. Pro Coronide hujus libri vitæ admone- V 2 tur 304 Pita Ghriſtias4 tur omnis Chriſtianus, ut quot-dicbus illum ervolvat. Alberto enim Magno judicerract. de Miſſa. ſimplex recordatio, velMeditatio Paſ- ſionis Chriſti, pluris æſtimanda, quàm ſextà qualibet ferià jejunare, vel ſe verberare, vel dietim Pſalterium integrum recitare. Hæc ille. Hic liber expedit omnes difficultates. Nam nihil adeò impeditum eſt quod iſte non- expediat, ita ut alpera omnia ſint in vias planas. Ixsus enim eſt ſolutio omnium difficultatum. In eo libro per cognitionem & conſideratio- nem crucifxi Irsu Dei & hominis O homo videbis, quanta ſit ſupremi Numinis Philan- tropia, quâ Deus homini benefacere dignatur, & quali ardentiſſimà charitate ab ipſo fuerit diletus unâ cum inexprimibilibus doloribus & horrendâ morte, & exinde movebere ada- gnitionem tuorum peccatorum⸗ eordmque ex more det eſtationem. Permovebere ad agno- ſcendam infinitam juſtitiam pei, & impoſſi= bile eſſe peccatum manere impunitum, cum filius ad fatisfaciendum pro peccato, & in Ii- bertatem aſſere ndum genus humanum tam im- mania tormenta ſuſtinuerit, Videbis & expe- riere in hoc fonte Paſſionis omnem amaritu- dinem dulcificari, omniaque tentamenta di-= vinci. Videbis quod omnia tua tormenta, nec in qualitate nec in quantitate tormentis Chri- ſti poſſint comparari, quæ longè ſine ulla pro- portione graviora ſunt. Videbis quod tan- nl ,q ſicede lam, tenſa dam k aſſio tor, Ren Inhe in Pilea Metces Vu Morie uud W lon . INe l. 6. Uer⸗ ſebiuſhen icn ledun⸗ Cuntl etute 1 „Vel fubre leoon ss ellen Uidertt⸗ 0hom Philar⸗ Chpnn oe lotbis N n bPncnen 40 A inol⸗ n, CU Kiale umimn A eH Amnit elta ⸗ C ⸗ cuin . „erioris homminis. 30 quam latro tractatus, qui prædas non cgit a- lias, quàm animarum Dœmoni ereptarum. Videbis Caput Chriſti inclinatum ad oſculan- dum, cor apertum ad diligendum, brachia ex- tenſa ad amplectendum, totum corpus expoſi- tum ad redimendum. Hoc in libro videbis te ker peccata tua in cauſa eſſe truculentiſſimæ aſſionis Dominicæ. In hoc videbis O pecca- tor, quod tuis peccatis Chriſto funes texeris catenasque fabricaris, lignum erucis erexeris. In hoc videbis qui Chriſtus ſit noſtra norma, inſtructio, via & veritas, ſcutum inexpugna- bile adversus omnium hoſtium inſultus, noſtra merces æternæ gloriæ, per quem liberati ſal= vari poſſumus. Plura & adhuc innumerabilia in hoc li- bro vitæ ad ſalutem animarum noſtrarum legi- bilia ſunt: quoniam liber hic eſt Chriſtus Irsus filius Dei vivi. Qui ſit honor in ſæcula ſecu- lorum, Amen. ORATIO devotißimaad Chriſtum daſſum. . Omine Ixsu Chriſte, Fili Dei vivi, da mihi toto corde, pleno deſiderio, ſitienti animà ad te aſpirare, ac to⸗ tum Spiritum meum, & omnia interiora mea, ad te qui es vera beatitudo, anhela- re. Scribe milericordiſſime Domine vul- nera tua in corde meo pretiolo ſanguine V 3 tuo;, 306 Vita ChriſtianA . tuo, ut in iis legam dolorem pariter & amorem tuum, & vulnerum tuorum me- moria jugiter in ſeereto cordis mei perma- neat, & dolor compaſſionis tuæ in me excitetur, & ardor dilectionis tuæ in me accendatur. Da quoque ut mihi omnis creatura vilelcat, & tu ſolus in corde meo dulceſcas. Amen. Rhytmica & Bonaventuræ Cardi- nalis Paræneſis, ad Dominicæ Paſſionis me- . ditanda myſteria. Ecordare, Frater pie, Septem vicibus in die, Paſſionis Domini: Per quam ſumus liberati, Et æternæ vitæ dati; Et ſupremo lumini. Quando ſedes, ſias & jaces, Quando loqueris, & taces, Feſſus cùm quieveris: Chriſtum quæras, in quo peras: Crucifixum corde geras, IUbicumque fueris. Diligenter pone mentem, Super Chriſtum patientem; IUt ei condoleas. Chriſti mortem, Chriſtiane, Prlange ſerò, plange manè, Et in plandu gaudeas. Quaàm erSn areer tolumn de⸗ lem Ue Ae Ue N bihiome Orcene⸗ (t 1 R⸗ 9 es⸗ erist interioris hominis. 307 Quàm deſpectus, quam dejectus Rex cœlorum eſt effectus, Ut ſalvaret ſæculum: Eſurivit & ſitivit, Pauper & egenus ivit Usque ad patibulum. Recordare paupertatis; Et extremæ vilitatis; Et gravis ſupplicij. Si es compos rationis, Eſto memor Paſſionis, Fellis & ablynthij Cogitans hæc ingemiſce, Et in iſtis planctum milce, Et cordis meſtitias. Co'pus ange, corde plange, lentem frange, manu tange, Chriſti mortis ſemitas Virum reſpice dolorum, Et noviſſimum virorum, Fortem ad ſupplicia. Tibi gratum ſit & æquum, Jam in cruce mori ſecum, Compati convitia. Quando vides te afflicdum, Deſolatum, ita victum, Ut quaſi deficias 3 Chriſti cogites dolores, Graves pœnas & mœrores, Sputa, contumelias. V 2 Bo.- 308 Vita Chriftiana Bone Frater, quidquid agas. Crucifixi vide plagas: Et ei compatere. Omni tempore ſint tibi Quaſi piritales cibi, His gaudenter fruere. Sed Eheu! res eſt ſanguineis deploranda lachrymis: quòd cuùm nil adeò ſit efficax ad fu- gam peccatorum & virtutis amorem, quàm Paſſio Chriſti ritè expenſa, equidem non Paucos reperiri, qui eà non moveantur, minus- que permoveantur. In Chriſti Paſſione petræ quoque ſciſſæ ſunt, & monumenta aperta; ſola autem hominum corda, pro quibus ſolis Deus patiebatur ,„ ſaxo duriora nullo pietatis ſenſu permoventur, aut ad pœnitentiam ſcinduntur. Miratur hanc cordis duritiem Bernardus Ban- huſius lib. „ Epigram, eim que ſequentious verſibus eleganter perſtringit. . Caucaſeæ rupes duræ, ſunt robora dura, Duraque tardipedum cornua torva boum- Dura ſilex, vitreum que gelu, dens durus aratri, Duraque de pariis marmora ſciſſa jugis. Duraque quæ Tulis reſtant incudibus æra, Ignibus ingenium vix domitura ſuum; Et laſſi quondam Brontes, ſtero pes que fatentur Durius æterno nil adamante dari. Dura hæc: ſed qui oculis ſiccis te Chriſte tuetur Pandehtem teneras ad duo ligna manus; lunf Dui Quv Ne Rob Pen De! ſont I 1 Moe int Uote Mh non N Uum i N 6, epluc ara⸗ Gu enn I nihi- lepettt Nrlol Deus tis ſi umn. sbane⸗ eghoes 5 Nc. Aatl, interioris hominis. 309 Et tua purpureo rorantia membra cruore, Diaque vulnifico tempora cincta rubo „ ui videt hæc lentus, celeri neq; carpitur igne, Nec ſe Magdaleas eliquat in lachrymas, Robore, rupibus, & ſilice hic, cornuq; geluq. Ferro, Adamante, ære & marmore durior eſt. S0 SS0 S0- S: SO= Ccput ErIIl. De Mortificatione magni- pen- ſionis ſui ipſius in bonis operibus. Iuùm antiquus hoſtis ſæpè ſæpius Chri- ſtianam animam in ſua devotione tenta- re ſoleat per magnificationem perſonæ ratione bonorum operum peractorum, ideoô- Jque in ſpiritualem incidat ſuperbiam, ingens profectò malum, quod tum conſummatur- „ ubi homo à Deo multis donis & gratiis locu- Pletatus, interiori devotioni ſedulè incumbit, in omnibus in-& externis operibus ſe exerci- tat amat vitam ſolitariam, pius & probus eſt. tiam à levibus impertectionibus ſibi præca- vet, & cam ob cauſam ab aliis velut Deo ac- ceptus, juſtus & timoratus deſiderat honora- ri, & in quolibet etiam minimo defectu ſui Proximi ſcandalizatur, taxat eum & exagge- rat. Inde fit hominem huiusmodi ſuperbi4 ſpirituali infectum nedum derogare honori oli Deo debito ʒ ſed inſuper in gravem peri- V 5 culoſum 310 Vita Chriſtiana culoſum morbum incidere non facilè curabi. . lem ubi radices egerit. 4 Netca Tales Deus ſubinde permittit labi in gra- letr via & turpia peccata, quò defcendentes in ſe Voln ipſos séque noſcentes humilientur, aliorum- & vitam & nævos carpere deſinant, cautiusque pre regnum cœlorum mercari addiſcant. Hunc 103, animæ morbum 8. Bernardus vermem nuncu- wun Pat: nam ut hic ex ligne putrido generatur, da & ſimulatque generatus, id ipſum incipit cor- Vig rumpere & corrodere; ita ſe res habet cum ſpi⸗ lon ritali ſuperbia depravaturhomo: quia enim in tit co germana humilitas non eſt & conſequenter clil nec veræ virtutes; ſic in ipſo naſcitur vermis lud ſpiritalis ſuperhiæ, plùs æquo ſibi complaeet: mun zeputat etiam ſe æſtimatione dignum & ab aliis altn cupit æſtimari, ac interea vermis magnipenſi- nn. onis ſui ipſius, omnium virtutum bonorùm- que operum ſubſtantiam conſumit & corrodit. transitque in miſerum hypocritam, qualis erat, li de quo Chriſtus Dominus in Evang. Luc. 18. cap. memorat, qui hoc modo apud ſe orabat 2 n Deus gratias ago tibi quia non ſum ſicut cæteri hbo⸗ minum, rapteres, iniuſti, adulteni, velut etiam bie publicanus. Phariſæus ille ob ſpiritualem ſuam ſu= perbiam à Deo juſtificatus non eſt, quò innu- cretur, quod omnes ij, qui reputant ſe aliquid in cſſe, voluntque à cæteris magni pendi & re- n. ſpici ratione bonorum operum „nullatenus in I gratis Dei ſint. Hlanc ure⸗ Sn lomumn ilene Mn nel⸗ r. tcol⸗ nhe UII nter tnie eel⸗ is ⸗ in⸗ dl, A 16. 1 1⸗ 6 interioris hominis. 371 Hanc vanam gloriam ambientes ſunt aliis peccatoribus miſeriorcs. Nam ubi ſæculares per rapinas, uſuras ,gulas, luxurias , carnis vVoluptates, adeôque ſaſtem per bonum utile & delectabile ſe ipios in perpetuas flammas Præcipitant, hæc ipia ſuos quoscunque devo- rOs, ſed vanæ gloriæ cupidos per ipfiſſimum- mundi contemptum, paupertatem, obedien- tiam, caſtitatem , per ipſas ſuas auſteritates , vigilias, flagellationes, inedias, jejunia per longas orationes lachrymoſas & aſperas mor- tificationes poſt mortem, tanquam purgatorio clauſtrali eduéctos æternis ignibus mancipat. Unde inanis gloria mater gehennæ, rapina o- mnium ſimul & ſemel meritorum, peſtis oc- culta, mater hypocriſis & tinea ſancétitatis di⸗ Kur. . Familiare etiam eſt huic vitio linguâ pros priâà tanquam aptiſſimo inſtrumento uti; ni⸗ hilque dulcius videtur quaàm opera egregiè fa- cta, labores pro Dei honore ſuſceptos, labo- rumque ipſorum fructus more gallinarum de- cantare: ſed nihil periculoſius & ſæpe nihil pernicioſius Quamvis enim illud interdum- aliis ad ſimilia opera provocandis, aut ad De= um glorificandum excitandis conferre poſſit 5 tamen niſi præſentiſſimæ cautelæ adhibeantur, intentiôque ad Deum ſolum erecta ſedulò te- neatur, periculum undiquaque imminet, in- lubrico graderis „ in medio laqueorum per- tranſis, 312 Vita Chriſtiana tranſis, proindéque ſolicite cave tibi ipſi, quis- quis de te ipſo loqui cupis; & niſi urgeat , aut fuperioris id exigentis authoritas, aut eviden- tiſſima proximi utilitas aut neceſſitas, tu tace & age Cernelium Tacitum. Neque ſolum ſi- lentio rectè facta tegenda ſunt, ſed & qsantum fieri poterit occultanda, ac ſemper ſecretum- virtuti quærendum. Et ſi tale opus ſit quod aliorum oculos latere non valeat, quédque ad ædificationem proximi palàm fieri expediat; in eo caſu, ut monet S. Gregorius Hom. II. in Evang. Ita ſiat opus in publico, ut tamen in⸗ tentio maneat in occulto: ut & de hono opere proxi= mis prabeamus exemplum, & tamen per intentio⸗ nem qud ſoli Deo placere quærimus, ſemper optemus ſecretum. Eja ergo Chriſtiana anima ſtude ſuppri- mere hujusmodi periculoſam paſſionem pro- priæ æſtimabilitatis & in ea extinguenda te mortifica; quod operoſum non erit, modd ſe- quentia media applicaveris. 1. Deſiderà deſpici, idque opportunè ſiet, ubi contempribiſiſſima & viliſſima ofſicia alacriter peraguntur & libenter ſuſeipiuntur il- la quæ tendunt in proprium contemptum: & ſi quis illis acquieſcat nec conturbetur, argu⸗ mentum eſt veræ humilitatis. Sciendum autem, verum humilem gemi- nàâ humilitate oportere eſſe præditum. Primò humilitate in intellectu, quo ſuam abyſſalem- vilita-⸗ — lira con cat. ud ; tiie lude ſoor lin 15 6 fe lgvie ran Aeh⸗ llue olint VGunmn leiunn od le dd nell. en it. mu etis⸗ en ddt ⸗ it ol⸗ uns Ncia Url. g⸗ mi⸗ 1 intenoris hominis 313 vilitatem & mhilum agnoſcit, séque omni contemptu & vilipenſione digniſſimum judi- cat. Secundò humilitate in voluntate exiſtente. quâ quis pro contemptibili perſona, pro vap- pa, pro peditergio omnium, nulliusque pre- tij ab omnibus reputari deſiderat. 2.. Non cura illa, quæ tibi aliqualem- laudem vel honorem conciliare poſſunt; ut ſunt ſæcularia, Eccleſiaſtica, velReligioſa ſub- limia officia, ſummus reſpectus, ſummi titu- li & ſimilia: & multò minus iſtiusmodi ull4 vià poſitivè quære aut deſidera. Expende di- tum S. Thomæ à Villa Nova. Nunquam tan- toperò timui excludi numero beatorum, quam dum ſui incluſus numero Prælatorum. 3. Benè trutina, quid ſit ab hominibus reſpici vel magnificari, cuùm plurimæ res de longè magnæ & quid miri appareant; at pro- pè nihil ſint, ut ſpuma in mari, quæ de longè quid ſingulare videtur eſſle, & equidem non eſt niſi ſpuma, Pari modo ſe habet reſpectus humanus nonniſi conſiſtens in opinione alio- rum, quâ non probior aut devotioriquis reddi- tur, ſi improbus ſit, neque improbuss ſi pro⸗ bus & ſanctus. Magna meherculè dementia- eſt mercedem bonis operibus correſponden- tem hanc ob vanitatem peſſundare, coœlumque (nullo pretio æſtimabile) cum ſpuma vanæ æſtimabilitatis permutare. Unde bene Apoſt. Paulus 2. Cor. 10. ait: Non zui ſe ipſum com mendat, / 314 Vita Chriſtiana mendat;, ille probatus eſt ; ſed quem Deus com- wiendat 4. Nullam prorsus ſuperbam cogitatios nem capeſſe in cunctis bonis & virtuoſis ope- ribus exercitiisque conformiter ApoſtolobPau= lo. Vir ille ſanéctus, quantumvis in tertium cœlum raptus, eximiisque donis & char ma- tibus adornatus, nihilo minus humiliavit ſe & ad ſui confuſionem peccata ſua enarravit, quò nempè Chriſtum perſecutus. Non aliter- Chriſtianus reflectens ſe ad bona opera præſti= ta, refle ctat ſe pariter ad commiſſos Rhus , nec unquam illi memoriâ excidant. Hâc enim ratione acceptam à Deo gra= tiam in majori æſtimio habebit, peccatâque in memoriam revocata parient ei ſemper confu- ſionem, adeò, ut à Spiritu ſuperbiæ nunquam ſit expugnandus, licet forſan impugnandus. Inſuper recogita, bonum quod habes, quod- que præſtitiſti, non à te ſed à bonorum omni⸗= um ſargitore Deo profluere. Enimverò quid- quid homo boni agit, aut agere poteſt, id non- niſi per gratiam divinam poteſt, & ex ſe ad bonum non valet; ſed ad ſolam peccatum ,ac proinde non eſt quod quis glorietur aut ſibi tribuat, quod Dei eſt. Licet enim homo coo- peretur operi meritorio & conducibili ad vi- tam æternam. Si tamen Deus ſubtrahat ſuam gratiam, omnis conatus ad bonum irritus erit, & ita omne bonum Deo acceptum ferendum nihil-⸗ Ailg mirud ddi tor, opu ſtim alke⸗ nem tnr. tinn Pee⸗ El ſin, temnn ⸗ blee laa K net t . W . G Glnde⸗ oola tettien nrnr. tles t; 1 Alter⸗ Nreli lellus, gen gnenn Ollu⸗ Guun ndi⸗ Nir Onnd⸗ guid⸗ ol⸗ ead n, coo⸗ ⸗ Catn , interioris hominis. 915 nihilque ſibi adſcribendum. Multaetiam ho- minibus bonaac recta videntur, quæ tamen ſi ad divinitatis ſtateram appendantur & libren- tur, reproba apparebunt. Qualecunque enim opus ſit in externa apparentia & hominum æ=⸗ ſtimatione, Deus illud non ex opere, ſed ex affectu quo prodit, penſat. Poſtremò ad ſuperandum magnipenſio- nem ſui ipſius, ſic homo ſecum ſermocinabi- tur. Aſi mi Deus qui ego peripſema creatu-= rarum tuarum, ego indignus & abominabilis peccator, cujus peccata ſuper capillos capitis, & ſuper numerum arenæ maris multiplicata ſunt, & ideò meritus à cunctis creaturis con- temni pedibúùsque conculcari; qui ego, in- quam, præſumam ab aliis honorari? His ſimi- libusque verbis, quibus homo reminiſcitur- ſummi boni offenſi, om nis arrogantia recidet. ſe nihili faciet & indignum quavis æſtimatio- ne reputabit, humilem & contemptibilem de ſe opinionem concipiet, deſpici appetet, sique deſpectum Deus in ipſo permiſerit, cordialiter eundem ſuſcipiet, cEteflabitut omnem æſti⸗ mabilitatem, honorem, vanamque laudem, & jugiter ſe ipſum in ſancta humilitate suique nihili penſione continebit. 7 Caput 316 Vita Chriſtian“ Caput LXIV. 60. Documenta Chriſtiano ap- primè neceſſaria, qui Deoin vita interiori placere, & ad perfectionem Chriſtianam pertingere deſiderat. 1. S . A Nte omnia mandatis Dei & Eccleſiæ ob= temperare, uti etiam adimpletioni voto= rum ſeu promiſſioni Deo factæ. 2. In omnibus in-& exterioribus ſe to- taliter permittere voluntati divinæ. 3. Nullam inchnationem aut ſingularem affectum ad creaturas habere, qualescunq; ſint. ꝗ'- Se ipſum abnegare & mortificare, na- turæ ac omnibus ſenſualitatibus valedicere, li- bentius in bonis operibus ſtare alterius judicio quàm ſuo. . y. Nullum gaudium & volupratem in temporalibus quærere, cùm per hoc à cœleſti- bus gaudiis præpediamur. 6. . Omnes præſentes & futuras adverſita- tes de manu Dommi ſuſcipere. 7. Deſpectus, opprobria, traductiones, irriſiones, exſibilationes, æquo animo & ex corde amore Dei ſupportare; neque curare ſi à diſſoluta vita tranſiens „à ſocus criminum explodatur , vocetur beatus brevi patraturus mira-⸗ irac ſnd incer liber mo Een! Ctame mor (e⸗ “ 4 lNI lot wend kem tote wr dgo m N e n N en Ae dO Ni vot ſeto⸗ Uluen G. Au. Ate Ae⸗ le, 1 jdct len 1 cleli⸗ elſie one ee! im MS interioris hominis. 317 miracula, vocetur hypocrita, ſanctificetur aut ſanctus nequam: ſed dicere, propter vos non incepi, nec deſinam, & tu O Domine, ſi libet, libera animam meam à coaxationibus ejus- modi ranarum. 3. Nullum quærere ſolatium & ne qui- dem in oratione & ſumptione venerabilis Sa- cramenti, in ſpiritualibus illuſtrationibus, a- moris Dei dulcedine & ſuavitate, nec emendi- care adulterina ſolatiola ab hominibus. . 9. Continuum remorſum conſcientiæ non velle repellere per frequentes iteratas Con- feſſiones; ſed æquanimiter ferre Deoôque com- mendare humili cum reſignatione in volunta- tem divinam. 10, Paſſionem Chriſti indies ſtudiosè contemplari, pro caque Deo infinitas rates referre, Patri cœleſti eam offerre pro fuis cun- torumque peccatis, ſe vitæ Chriſti confor- mare, edmque in omnibus & per omnia ſequi. II. Non plenè in alterius ſubſidio con- fidere; at plenam confidentiam in ſolo Deo Teponere 1I2, Manſuetudine & humilitate in ver= bis & operibus uti. 13. Omnes offendentes & injuriantes diligere; imò verò illis benefacere juxta do- rinam Chriſti. 14. Se indignum exiſtimare omnium donor um & gratiarum, præſertim cibiEvcha- riſtici, X 1 318 Vita Chriſtiana 15. Interdiu ad minus hinis vicibus ex- Durgare latebras conſcientiæ, proprios nævos explorare, eôsque occurrentes ex puro amofe Dei lachrymis contritionis eluere. 16. Sibi ipſi vileſcere; quin & viliſſi- mum univerſi mundi reputare. 17. Exire à mundo & eles oncupiſen- tis: exirc à ſe ipſo, ut nunquam ſis, niſi in ſo- lo Deo. 18. Non deperiretemporalia & peritura. 19. Temporalibus nonniſi ad neceſſitatem naturæ uti, poſſidere & applicare: reliqua- prout docet Chriſtus in pauperes erogare- ,B 20. IIIos, qui retardant te in bono; ut etiam contubernia quæ ſolent eſſe occaſio mali aut peccati, viriliter declinare. 2I. Seé mortificare in omnibus in-& ex= terioribus ſenſibus, id eſt nullum in illis oble- Ramentum aut recreationem quærere 3 a0 proinde oculos, aures, linguam, odoratum⸗ ta ſum ſanctæ continentiæ frœno ſtudiosè re= gerfe- . 22. Orationem perſolvere cum ex-& in=- teriori devotione; quia exterior ſine interiori nullius eſt valoris. . 23. Non vanam gloriam aut compla- centiam aucupari in bonis operibus, ideôque malle ilia clàm peragere, quoad fieri poteſt, quàm palàm in conſpectu hominum. 24. Omnia bona facere aut malum omit⸗ tere e e done Orat 4 it mod N fol Dori illee SZHZ Mr Neſi Ud V di⸗ Me⸗ i R i u A gui in ichir en fosteros ee iſe⸗ ſetnun elrten Eelex le O: A. Homa Aer⸗ 6 0de⸗ ee;1 ratutm, ote 1 letion ne keoo⸗ h B Al⸗ “ interioris hominis 319 tere ex ſolo amore Ixsu Chriſti. 2ſe Omnes actiones & omiſſiones in4 honorem & laudem Dei peragere. 26. Nullum certum modum ſtatuere in Orationibus, meditationibus, aliisve laudabi= Gdabilibus actionibus, ut proprietas electionis abnegetur; ſed illa jam hoc, jam illo, jam iſto modo exercere prout Spiritus S. inſpiraverit 5 niſi votum aut obedientia aliud expoſcat. 27. Proprium ſentimentum, propriam voluntatem, proprium amorem, Aive in tem-= Poralibus ſive ſpiritualibus non quærere, ſed in hiſce omnibus ſe abnegare. 28. Pundum animæ (quem aliqui po-= nunt in abyſſali annihilatione ſeu nihilpen io= ne ſui ipſius) habitaculum Sanctiſſimæ Tri- nitatis, ab omni inquinamento illæſum ſerva- nequé eum peregrinis crearurarum imagi- näbus depingere, quo ſolus Deus illum inha- bitare queat. 29. In tentationibus, quomodocunque Vocentur, actutum confogere ad Deum, cas illi commendare & deprecari quatenüs ad cas ſuperandas grati4 ſuâ voluntatem contortare di= gnetur. 30. Tentationes pro nullo peccato repu- tare & non perturbari, tametſi diu noctũù que quis tentaretur, modò non accedat conſenſus: qui abeſſe indè argui poteſt, quando in tenta-= tionibus diſplicentia habetur. 8. X 2 31 320 Vita Chriſtians 31. Neminem udicare quidquid etiam- fecerit; ſed judicium Deo ſupremo jJudici tran- ſcribere. 32. Non iraſci aut ſuccenſere peccato- ribus, benè autem peccatis Deo diſplicentibus. 33. Compati peccatoribus, Deum pro il- lis precari; quò in gratiam fedeant. 34. Se ipſum judicare in fuis deliétis, ut perveniat quis in ſui cognitionem. Multi en- im multa ſciunt, & ſe ipſos neſciunt. 2 f. Ante Sacramentalem Confeſſionem priùs coram Deo ſe accuſare & plangere ſua- peccata: neque neceſſum eſt omnia venialia- peccata in particulari exponere; ſed ſat eſt in communi. Ea quoque remittuntur per Sacra- mentalia. honorem & laudem Dei inchoatam) notat eam cum diſtractione ſeu mentis evagatione pera- Gam eſſe, non ideò anxietur, nec repetat, ſed pergat coram Deo ſe humiliare & ſtudere ſim- pliciter emendationi & non conſentire. En- imverò grande diſcrimen eſt ſentire inter & conſentire diſtractionibus. 37. IIIis, quibus volupe eſt quotidiè Deo ſervire & ſe avocare à creaturis omnibus⸗ permitti poteſt à ſpirituali Magiſtro alternis diebus ſacràâ ſy naxi refici. 38. Ob gravia peccata, quorum quem- piam pœnituit & quæ ritè confeſſus, ratione anxle-= 36. Llbi quis in-aut Poſt orationem (ad lie Com new. Chr bus Gyi l Per Tent Nen ene lurn ece⸗ woi gun lon r r W., ei o⸗ 8 gu ülkian ddin⸗ eell⸗ liceltit umglo- li e⸗ ſionen je Ni Miala elt il dact⸗ 1 at ein le eln . ſ. re et 8 interioris hominis. 321 Inxietatis conſcientiæ, abſtinendum non eſt à Communione z quin potiuùs poſt Confeſſio- nem verè doloroſam magnâ cum confidentis Chriſtus medicus animæ ſuſcipiendus eſt. 39. Carnem cum omnibus ſenſualitati- bus Spiritui & rationi ſubijcere, & hanc Deo, divinæque ordinationi. 40. Non exiſtimare per externa opera, ut jejunia, preces, vigilias, peregrinatienes Poſſe pertingi ad perfectionem, benèe tamen Per interna, ut demiſſionem coram Deo, reve- rentiam, glorificationem, gratiarum actio- nem, oblationem & ſimilia: interim opera externa omittenda non ſunt, ſed factitanda, ve- lut inſtrumenta ad interiora, ſic ut ab interio-⸗ re devotione quodammodèò animentur; cæte- roquin nullum aut exiguum habitura fruétum. Grata ſunt quidem Deo jejunia, gratæ vigiliæ, grati labores externi propter Deum ſuſcepti, longè tamen gratior eſt cordis puritas, longè acceptior humilitas & Ccharitas. Nam propter has virtutes illa, non hæc propter illa mandan- tur. 41. Puritati cordis & animæ ſtudere 5 edmque pluris millies æſtimare, quàm exteri- Orem, ac proindè ſummis in feſtivitatibus lon- éè maior cura eſſe debet de puritate interna quàm de exteèno ornatu & venuſtate. 42. Ratione imbecillitatis naturæ, rigo- roſa peœnitentialia opera remitti poſſe, ne Spi- 6⁶ 5 rituis 322 Vita Chriſtiana ritus labefactetur & ineptus quis fiat ad inpo- ſterum ſerviendum Deo. 4 ¾ Veram pacem quærere cum Deo, in omnibus obſequendo voluntati ejus ; & ſe- cum, Spiritu prædominante naturæ & toti in-= feriori homini, cum proximo eum ut amicum, ſic & inimicum diligendo. 44. Non exiſtentibus in rerum naturs cœlo & inferno, equidem conteri de peccatis, Deumque ſupra omnia amare, quia Deus eſt. 45. Nihil in mundo diligere præter- quam Deum & homines propter Deum: nam Ju nc uid diligit cuum Deo, Deum perfecte non diligit. 46. Super omnia odiſſe peceatum ac quidquid peccaminoſum eſt, non verò ipſum- hominem: qualiscunque fuerit. 47. Omnes creaturas, ſive rationales ſi-= ve irrationales incitativas ad malum omni ſtu= dio declinare. 48%. Ubivis locorum, omnique in caſu ad virtutes contendere; impenſius tamen ad exercitium in-quam exteriorum virtutum. 49. Vitam Chriſti & paſſionem in pro- ſperis & adverſis, in lætitia & triſtitia ſectari, in omnibus ſe reſignare involuntatem divinam, cuncta ejus di ſpoſitioni committendo. 50. Quot. diebus (imèò fipoſſibile) & horis, conteri de peccatis, pro iis offerre Paſ= ſionem Chriſti cœleſti Patri ʒ Geniricem Dei Virgi⸗ ta ihv. nDoin 4 tole⸗ AWlcnn n ult cats ensel. Prattn nihan Alech mn 4 N lesl⸗ iA I 4 le no karl N interioris hominis. 323 Virginem MARIAM Theſaurariam & diſpenſa- tricem omnium cœleſtium donorum & grati- arum, ſingulariter poſt Chriſtum revereri: SS. Angelos colere & invocare, & dein cæteros Sanctos in cœlis. Sacroſancta Sacramenta non ob ſpiritales conſolationes, ſed ad glori- am Dei & in gratiarum actionem pro cunctie beneficiis frequenter ſuſcipere. FI. Neminem deſpicere & ſe meliorem reputare alio, licet viliſſimus videatur; ſed o- mnibus benè velle, illos pro poſſie juvare & plus in neceſſitatibus animæ quâm corporis. Pauperes amare, eorum converſationem expe- tere, illos libenter inviſere, & te convenien- tes amanter excipere, ipſis benignè colloqui, & ſi occaſio ſe ſe offerat, illis etiam inſervire & miniſtrare idque propriis expenſis. 22. Non multa loqui, quia in multilo- quio non deerit peccatum; malle auſcultare uàm loqui citra neceſſitatem: & cumprimis libenter audire verbum Dei & doctrinam Spi-= vitualis Directoris non ſecùs ſequendam quàm Chriſti. 113. Affectus animi & pravas inclinatio- nes ſupprimere, illis reſiſtendo, & non poſt concupiſcentias eundo. 54. In omnibus virtuoſis operibus nul- lum emolumentum ſpectare, & absque ſpiri- tuali aut temnporali prœmio aut recompensâ il- la operari, ſoli Deo 'lla conſecrando. X4 55e 324 Vita Chriſtiana 55. Si quis perſualum habeat ſe con- ſcendiſſe culmen perfectionis, nihilo minus ſe humiliare debet & inutilem ſervum ſe reputa- re, qui ſolùm præſtiterit, quod præſtare obli⸗ gabatur, & in omnibus occurrentiis, voluntas Dei ſit ipſias, & ipſius voluntas Dei ſit. 56. Omnibus bonis temporalibus juſto titulo acquiſitis & poſſeſſis nonniſi ad neceſſi- tatem uti, & non ſecus, acſi oſtiatim eſſent mendicata. Proinde cum uteris aliqua parte il= lorum, arbitreris te quotidianum panem, & quotidianam Eleemoſynam ex Clementiſſimi Domini manu ſingulis diebus accipere. In caſu privationis bonorum ſuorum tranquillum & imperturbatum permanere, quaſi nunquam quis ca poſſediſſet. 77 bPerlibenter Eleemoſynas tam cor- porales quàm ſpirituales erogare: & ſi conſta= ret de quopiam integro vitæ ſcelerisque puro Chriſtiano indigente, dare ei liberam faculta- tem ad neceſſitatem utendi ſuis bonis, quaſi ipſi appropristaeſſent „ idque favere ipfſi ex corde, ut ſibi. 58. Pro deſolatis Animabus in Purgato- rio Deum ſuppliciter deprecari, pro iis quoad poſſe curare legi Sacra; prout etiam pro con- verſione peccatorum univerſi mundi. Toto voluntatis affectu ſemper & ubique divinæ gloriæ incrementum quærere, & eo fine pec- catorum converſionem, bonorúmque in vir- . tute i 1., odd 1 g dor Tii lu kio in⸗ 1 i — interioris vominis. 32 5 tute progreſſum, quantum in te eſt, procura- te; perverſis im piorum conatibus conſtanter obſiſtere, errores & abuſſus irrepentes fundi- tus tollere. 59. Omnes & ſingulas actiones noſtras, reſpirationes omnes, paſſus & ipſos cordis at- que oculor m motus omnes cum omni cot- el. poris animique motu & quiete; offerre SS. nden Trinitati per Chriſtum & eius omnia merita. e Ita facientes rectâà ad cœlum vià ſine purgato- , riO obituros ajebat S. Magdalena de Pazzissut Niln in ejus vita habetur; hancque eſſe præparatio- 1l nem ad purgatorium evadendum edocta divi- llun nitu0us. gan 60. Nihil æquè penſi habere ac cultum 2 divinum & quidquid ad promotionem illius ot. conducere poteſt; cætera omnia ut naturæ ne- dola⸗ cCeſlaria quaſi tranſeumer perficere. Poſtre- uH md cunca opera, in-& cxtrinſeca cum IUnio- le ne operum, paſſionum & exercitiorum Chri- ſtiad laudem & gloriam amabiliſſimi Dei per- ta agere, corpus ſuum & animam in vita ac ulti⸗ mà horulà in manus Domini commendare- 1l Digreſtio Einalis. 1 Salomon, Salomon, quo te miſetiarum tua deduxit laſcivia! Quanto tibi dolo- e re ſtetit peritura voluptas? adeò ut de ſa- . Iute animæ tuæ paſſim dubitetur. Si modò . tibi 326 Vita Chriſtiana tibi reditus ad vitam pateret, num ſic denuèò luberet deliciari? Exiſtimo quod ſaccum pro purpura indueres; eremum vel egenum ali- quod cœnobium pro palatio tibi deligeres 3 pro eburneothrono nudam humum; pro mu-⸗ ſica lachrymas & ſingultus 3 pro conviviis je- junia, pro odoribus fœtores? pro amplexibus & oſculis ſlagella & cilicia, milliesque ac mil- lies repeteres: Vanitas vanitatum & omnia va- itas præter amare Deum & illi ſoli ſervire. Index Capitum. C' 1. De Significatione vitæ Chriſtia- næ. 15 Caæp. 2. Vitam Chriſtianam mundus non noſcitʒ benè tamen imitatores Chriſti 18 Caæp. 3. Puncta neceſſaria ad promotionem vi- tæ Chriſtianæ exponuntnr. 217 Cap A4. Chriſtiano incumbit ex officio Chri- ſto conformare vitam ſuam & mores. 28 Cæp. 5. Inſtitutiones vitæ Chriſtianæ ac proſe- cutio punctorum ad Chriſtianiſmum co- gnitu neceſſariorum. 30 Cap. 6. Mediacompetentia ad vitam Chriſtia- nam. . 332 Caæas. 7. Chriſtianè victuro ſenſibus & huma- næ rationi renuntiandum eſt, id eſt om- nia ſusque deque verten da. 34 Caæp. 8. Ad perfectam in Deum introverſionem Chri- en n e hun loen Dtoe ieſ. Nerbu rNi. Ade⸗ 0 li. NN. ſtins i⸗ 11 Cr⸗ 8 20 ol⸗ co⸗ 90% ſtu⸗ 1 Me⸗ 0ll⸗ 3/ 6 10 iyterioris bominis. 32977 Chriſtiano neceſſariæ ſunt tres averſio= nese 3997 Cap. 9. Quantoperè paupertas, contemptus &: abnegatio Chriſtiano neceſſaria ſit, ex- penditur. 39 Cap. 10. Chriſtus ſatisfacturus pro noſtris pec= catis viam crucis elegit; & idem nos fa- cere oportet. 4³⁸ Cap. II. De quibusdam conditionibus ad hoc ut anima tota & totaliter ſit Dei. 4 5 Cap. 12. Homo Chriſtianus non quæret ſe ipſum; verùm omnia opera fiant ex in= tentione depureti ab amore ſervili. 48 Cap. I3. In quo ſita ſit Mortificatio & quanto= perè ea nobis neceſſaria. 54 GAp. 14. De mortificatione vanarum & noxi= arum cogitationum. 58 Cap. 15. De mortificatione Philautiĩz. 62 Cap. 16. De mortificatione propriæ volunta- tis in vita Chriſtiana. 73 Cap. I7. Exercitia abnegatæ voluntatis. 79 Cap. 18. De mortificatiene proprii judicij. 80 Cap. 19. De mortificatione inordinati appeti-= tus in ſuis II. paſſionibus ſeu motibus animi. 87 Cap. 20. De mortificatione omnium ſenſuali- tatum, omniumque inordinatorum amo- rum ad homines. 93 Cap. 21* De mortificatione omnium inordina- tarum propenſionum ad peccata venia- lia. 99 22 8 viitA Ohriſtians Cap. 22. De puritate atumæ per charitatem u- nionem ſui cum Deo deſiderantis. 102 Cap. 23. Actus perfectæ Contritionis. 10 Cap. 24. Ut Cenodoxiæ ſeu vanæ gloriæ exu- atur affectus, exercitabit ſe homo in pro- fundiſſima humilitate. 107 Cap. 25. Partes neceſſariæ ad impetrandum- humilitatem. 112 Cap. 266 Praxis veræ humilitatis. 114 Cap. 29. De abdicatione negotiorum ſæcula- rium non neceſſariorum. 117 Cap. 28. Homo Chriſtianus ſibi ipſi non fi- det, ſed vitam ſuam ad conſilium Patris ſpiritualis inſtitteeet. 119 Cap. 29. Magna gratia eſt Chriſtianum eſſe, cujus vita nectare & ambroſiâ dulcior-; extra eam nonniſi fraus fucatumque- gaudium. 124 Cap. 30. In vita Chriſtiana mala & injuriæ ſuſ- ferendæ ſunt. 127 CaXp. 31. Deo pergratum eſt, ubi Chriſtianus amore ejus quid patitur. 129 Caæp. 32. Vita Chriſtiana nequit eſſe ſine cru- cCe, tribulatione & paſſione. 132 Cagp. 33. Paupertas ſtatùsque humilis argu- mentum eſt divini erga nos amoris. 137 Cap. 34. De indifferentia in omnibus contin- entiis, ac reſignatione voluntatis ſuæ in Szmum⸗ 143 Cap. 35. De LItilitate ſolitariæ vitæ. . 149 ap. . tnen. h 1 D Orlatl. wie 1 rulim III ſeoll, nf. 1 DrHE 1ig wele, Nie wae⸗ niel iin llims 1) ie ⸗ r ge 6. 17 ri⸗ ein 1 60. interioris homimis⸗ 329 Cap 36. De præientia Dei. 154 Cap. 37. PCr conſiderationem præſentiæ Dei facili negotio obtinetur germanus ſeu ge nuinus amer, Unioque cum Deo. 159 Cap. 3 8. De oratione vocali, mentali & ſu- perhumana. 164 Cap. 39. De mediis exercendis ſanéctam hanc orationem, deque impedimentis eius 171 Cap. 40. Quod in vita Chriſtiana omninò ne- ceſſaria ſit cognitio Dei & ſui-ipſius 174 CQap. 41. De variis vitæ Ghriſti generibus, ex quibus anima Chriſtiana hoc illudve ſibi ſeligere poteſt. 78 Cap. 42. Quæ & qualis differentia vitam inter activam & contemplativam. 182 GCap. 43. Quid homini Chriſtiano tranſituro de vita acttwa ad contemplativam incum- bat— 189 Cap. 44. De ſupernaturali intuitu ſeu contem- platione. 191 Cap: 45˙. De 4. impedimentis vitæ contem- plativæ. S 196 Cap. 46. Quibus affectibus perveniatur ad quaſi intuitum & aſpectum Dei 200 Cap. 47. Homo Chriſtianus daturus ſe con- templativæ vitæ, aſſueſcat animi eleva- tionibus, aſpirationibusque. 209 Cæp. 48. De Amore Unitivo, quo Anima unus cum Deo fit Spiritus. 216 Cap. 49. De Quadriga principalium exercitio= . rum N 330 Vita Chriſtiane rum Oblationis, precationis, uniformi- tatis cum Chriſto, & Conformationis voluntatis ſuæ cum divina. 219 Eap,. 50. Chriſtiana Anima proportionaliter- ad Spiritum & acceptam gratiam vi= Cap. 51. Anima ſecundum puritatem charitatis in Deum transformativæ vitam aget. 22 5 Cap. 52. Quidnam obſervandum amimæ ne gratiâ receptâ excidat. 229 Cap. 53. De ſimplicitate in qua ambulandum animæ in oculis Domini. 233 Eap. p4. In ſtatu coujunctionis cum Deo, pro⸗= movendum eſt exercitium annihilationis lii ipſius. 237 Cap. 55. Quid faciendum animæ privatæ gra= tià contemplationis, quôdque in duobus caſibus ſe illà privare debeat. 239 Cap. 56. Quid agendum animæ, ubi omnige- nis adverſitatibus, tentationibusque pro-= batur. 242 Cep. 57. Qnaliter cum proximo ſe quempi⸗= am habere oporteat. 246 Cap. 58. Anima Oiſtinna per exercitia evir= tutum de facili ad IInionem cum Deo⸗ e= jusque contemplationem promoveri po- teſt. 250 Caæp. 59. Anima Chriſtiana fidelis ſit Domino Deo ſuo, & pactum initum de ei fideli= ter ſerviendo ſedulò obſervet. 256⁶ . . Cap. nkeme. rähns 9 ☚1 tian H 11 Chuinns Giſ Une de 119 lanCon 49 , mionis V eg obos 139 nge vehre⸗ 14 empi⸗ 446 ſGila e0, io⸗ 16 mni 1⸗ interioris homiuis. 3 31 Cap 6ο. De Apparitionibus, ac in-& exteri- oribus transformationibus. 26 Cap. 61. De Raptu & Revelationibus. 27 Cap. 62. De Codice ſeu libro vitæ Chriſti ab omnibus Chriſtianis pervolvendo 276 Cap. 63. De Mortificatione magnipenſionis ſui ipſius in bonis operibus. 309 Caæp. 64. 60. Documenta à Chriſtiano neceſ= ſariò practicanda, qui Deo cupit in vita interiori placere, & ad Chriſtianam per- fectionem pertingere. 316 F I N 1 §. D um Faber Auguſtinianum Theolo- . gum Myſticum. ELSGIA. VIgare eſt didum, traltant ſabrilia Pabri: W Est fabrile tuum Liber ubique pius. pariter ſabrilis homo, qus d'cdtus ab intus IInnterior, dextrd quem fabricare doces. 1. Eñ pietas tuas dolta; pia eſt doctina ſalutis, 2 Ad cuius culmen ducere quemque cupis. Perge Faber plures ex arte recudere libros; LQui nunc ſunt cuſi ſunt in amore mihi. Teutonico ſermone placet ſi cudere plures Libros, in latio perficientur ij. Floribus omnigenis quin & decorare ſtudebo: Qud ſic vel Mopſus non reprobare queat. 4 Scilucet in cœlis viſio olars Dei Ad Sugillatores & Carptores. Scripta placent à morte fere, quia læde- Oyryid. I. de P. Eleg. 4. Cui adde ſi libet. 7 -= ⸗=⸗- Præſens mald judicat ætas: = Iudicium melius poſteritatis erise HS Ad Doctiſſimum Bartholomæ- re vivos livor, & injuſto carpere dente ſolet, Fesens baud gratis: merces te magna manebi; — ñäͤſ s VITA CHRISTIANA Bene fundatæ doctrinæspirituales, & Inſtructiones, quibus anima devo- INTERIORISHOMINIS. ta ad Cognitionem ſui ipſius, Mortificatio- nem in omnibus, modum le ſe exercitandi in vita contempativa 3 agnitionem ſümmi, ae infiniti boni, um coque denique intimam unionem amoroſam fortiter iter impræſentiarum edocetut atque aàd ex- plum Chriſti quodammodo ad oculum 4 demonſtratur. Oonſcripta primum per mæum Faber Ord. Eremit. Magni S. Auguſti-⸗ ni Sacerdotem, Profeſſum Herbipoli; nec non Provincizæ Rheni & Sueviæ Difhhitorem Idio- . mate germanico; Daeiein verd M Per P. F. Aufelium Weſthoven Düſſeldorpienſem ejusdem Ordinis Pro- feſſum Coloniæ „quondam SS. Theologiæ Pros, donata; plurimumque illuſtrara in feſſorem, latinmitate gratiam ſolatium ulterioremque in via Do- mini progreſſlum animarum Chriſtianarum. . QSoSer Latct Supeétiorum. CON 8 ANTIAE . Typis & 50. L50. Ardami Kôberle Typogr. & Bibliop. Anno 1705. Eruditiſſimum P. Bartholos 110 12 10 12 -Euroskala Offset VierFarbSelector Standard* Copyright 4/71999 VXyMaster Gmohi wwWW.yVmaster. com „