Gi2043
author: Bedekovič, Kazimir

14

CASTMIRI BEDHEROVICS
AA. LL. PHILOS. ET 8S. THEOL.
3 DOCTORIS

4

SERMG NES

A5»ADSUOS
1X THEOLOGIA
D AUDITORES.

VI EN N ,
TXP. JoAN. LHOM. NoB. DE TRATTNERN,
TYFOGRAFPH. ET BIBLIOFPOL. AUEIGC-.

17 7 9.

Ee V e,

5eäl

AD LECTOREM.

Wea „
65 ½

In deſiderii mei, in ſpei meæ
3 e conſortium ut venirent, quos
2½ & erudiendos mihi Dominus tra-
* diderat, mearum pars curarum
eſſe debuit: fuit. Ergo, quæ ſunt
Spiritus, pietatis, ſalutis, de iis diſ-
ſerui, dum occaſio tulit, quodque
Per Literariam Sacri ſtudii rem licuit.
Eorum partem in publicum emittendi
1 A 2 6a-

= D

eaâdem nunc mihi cauſa, quæ anteaz

loquendi. Hæc ad amicum Lecto-
rem. MD
A cæteris peto, cavillos ut au-
ferant. Si ſtylus invenuſtus, aut
varius: animas captabat ſermo, non
auras; familiarem ergo, planum elle
oportuit, & ad facilem Auditorum

intelligentiam accommodatum. Ut au-

tem non idem ſemper hominis eſt
animus, nec eadem ad cogitandum
mora, ita nihil mirum, ſi Ioquendi,
ac etiam ſcribendi varia ſit ratio,
disjunctis præſertim temporum ſpa-
tiis. Et II. Machabæorum placet
clauſula: ſicut enim vinum ſemper bi-
bere, aut ſemper aquam, contrarium
eſt, alternis autem uti delectabile“ ita
legentibus, ſi ſemper exactus Jit ſermo,
non erit gratus. Offendit, quia nihil
hic ſplendidum, non ars, non cogi-
tationum fulgura, non fulmina ſen-
tentiarum? At fint iſta elaboratæ
Orationis; ſermonis neutiquam ſunt
propemodum popularis. Verborum,
ais, ſæpe plus video, quam rerum.

An

— — ‧

— — — — —

non

nil

2

1t

n,

M.,

WeE&

An reprehendis arborem, in qua
folia plura, quam fructus, numeras?
Non omnis Lacon eſt, quem meras
res audire juvet: cæteris quaſi um-

pram ad reſpirandum verba offerunt.

Adde: multorum animi aliquid ha-

bent inſtar corporis; eodem, ſed

ſæpius repetito impulſu, tandem, vel
magis moventur: quare nec ſacræ
Paginæ id infrequens. Denique non
illius loci, non temporis illius hæc
cura fuit: Templa, Sodalitatum Cæ-
tus talia ſibi vindicent. O Bone!

vel ſic congeminatis curis quam pa-

rum proficitur! Et cave ullum dixe-

ris nimium pro Animabus impen-

dium. Eccleſiam vero an non vi-
des, a ſuorum improbitate plus,
quam ab inſcitia vapulare? Tum i1-
lud audi, quod ait Auguſtinus Enar.
2. in Pſ. 33. Si amatis DEUM,
omnes rapite ad amorem DEl. Et Tr.
10. in Joa. Nolite guieſéere lucrari
Chriſto..unusquisque in membris Chriſti
Zelo domus DEI comedatur. IIIud
item, quod Gregorius Magnus Hom.
A 3 17.

*

MWwr

17. in Lu. 10. Curare Sacerdotem
neceſſe eſt..ut quisquis Sacerdoti jungi-
tur, quaßi ex ſalis tactu, æternæ vitæ
ſapore condiatur. An denique non
optandum, ut e Sacerdotis conſortio
æque facile ſacrentur profani, quam
hos inter Sacerdos profanatur?
Operæ igitur vel cauſam approba;
Vale.

TDEX SERMONUM.

.
e
on Sermo I. In Scholarum Principio I.
0 II. In Eodem II.
8 III. In Eodem III.
7 IV. In Eodem IV.
8 V. Pro Feſto Præſentat. B. V. M. I.
329 VI. Pro Eodem Feſto II.

VII. Pro Feſto Immaculatz Conce-
ptionis. B. V. M. I.
VIII. Pro Eodem Feſto II.
IX. Pro Eodem Feſto III.
X. Pro Eodem Feſto IV.
XI. Poſtridie Calend. Januar.
IXII. In Feſto Deſponſat. B. V. M.
XIII. Pro Feſto Purificat. B. V. M. I.
XIV. Pro Eodem Feſto II.
XV. Pro Eodem Feſto III.
XVI. Pro Feſto Annunciat B. V. M.
XVII. De Paſſione Domini I.
XVIII. De Eadem II.
XIX. De Eadem III.
XX. De Eadem IV.
XXI. De Eadem V.
XXII. De Doloribus B. V. M.
XXIII. Poſt Paſchales Ferias.
XXIV. Pro Dominica 858. Trinita-
tis I.
XXV. Pro Esdem I.
A 4 Serme

0 WWE d.

Serme XXVI. Pro Eadem III.
XXVII. Pro Feſto SS. Corporis 1I.
XXVIII. Pro Eodem Feſto II.
XVXINX. Die S. Joannis Nepomuceni.
XXX. Die S. Aloyſii Gonzagæ.
XXXI. De Cura Innocentiæ.
XXXII. Pro Feſto Viſitationis B. V.
XXXIII. Pro Eodem Feſto II.
XXXIV. In Vigilia Aflumptionis B.
XXXV. In Fine Scholarum.

B.

„ *
* , ſſv 4 „½ *
2 SSIS „
„ Jd. 9. RIIDI a .
* „ e tle .c. . 4 . C. õ SS
„K᷑ n. . d. 4. * . * n.
** „ 8 182 8 . **
„ . CIIILL) E&EETEI9 (IIII )
„ * 05 5 6° S %G
—

IN SCHOL ARUM PRIN-

.

CIPIO
SE R MO I.
Theologici Tractatus explanationi

Ba — nonnulla Præmiſſurus, téxtum e
EE- S
S. Scriptura in medium afferam,

quo unusquisque per anni præ-
ſentis decurſum poſſit ſeſe identidem ex-

ſtimulare: textum, quem ut omnes ediſcant,

& memoria quam Hmeliſſime retineant,
impenſe commendo. Eſt autem is, quem
in rem, & conditionem noſtram accommo-
A 5 datiſ-

10 (SERMO)

datiflimum lego Iſaiæ cap. 24. V. 15. In
doctrinis glorifi-ute Dominum. In more po-
ſitum eſt Regibus, ſymbolum ſibi quod-
dam, vel lemma deligere, quo fere de-
charatum volunt, quas virtutes præcipua
cura in Regimine obſervare, ac præſe-
ferre meditentur. Militarem videmus mi-
litibus dari teſſeram, una, vel paucis ali-
quot conſtantem vocibus: hanc quisque
memoriæ imprimit, interrogatus reddit;,
ut noſcatur a commilitone, ab hoſte diſ-
cernatur. Quin teſte S. Baſilio Orat. 13.
ſeu exhort. ad Bapt. & Deus ſub ſe mili-
tantibus dat teſſeras. Exemplum ab his ca-
Piamus, & noſtrum pro hoc anno ſchola-
ſtico ſymbolum, noſtram teſſeram hanc

ſtatuamus: In dobctrinis glorificate Dominum.

Idque duplici de cauſa; primum, ut per
hunc textum, non ſola retentum memoria,
ſed opere ipſo, & actione expreſſum, ge-

nuinus Theologus a commentitio diſtin-

guatur: deinde, ac præcipue id quidem, ut
ejus creberrima, imo quotidiana recordatio-

ne officii ſemet quisque ſui commonefaciat.

D. Deus, legis ſuæ cuſtodiam ab ele-

cto populo obtenturus, præcepit per
Moyſen Deuter. c. 6. in hœæc verba: Erum-
qué verba héc, quæ ego præcipio tibi hodie, in
corde tuo, & narrabis ea filüs tuis, & mear
tabe-

—— —*

EI ) 1I

taheris in eis ſedens in domo tua, & ambulans

in itinere, dormiens, atque conſurgens. Et li-
gabis eu, quaſi ſignum in manu tua, eruntque,
& movehuntur inter oculos tuos, ſerihesque ea
in limine, & oſtiis domus tug. Voluit nem-
pPe Divina Bonitas per ipſam hanc non in-
termifſam legis memoriam aſſidue popu-
lum illum excitari, & ad officii ſui ratio-
nem adimplendam exſtimulari. Ipſa enim
memoria legis non poſtremum eſt ad eam
obſervandam incitamentum. Non abſimili
modo verba iſta divina: In docétrinis glori-
Kcate Dominum, menti ſuæ unusquisque to-
to hoc anno faciat jugiter obverſari eum
in finem, ut muneris ſui vivam ſemper
memoriam retinens, ad illud etiam ex-
Plendum nunquam ceſſet incitari. Quod
quidem munus duabus rebus abſolvitur.
Earum una eſt, diligens, afliduum ſtu-
dium; altera in ſtudio pia, & ſancta in-
tentio. Utrumque hoc textus ille, In do-
Strinis glorificate Dominum, commendat. In
quem paucis nunc commentabor, ut hanc
officii ſui utramque partem eo ſibi quisque
intelligat commendari.

Quod ſæpius a ſingulis & auditum eſſe,
& lectum non dubito, hominem non aliam

ob cauſam eſſe conditum, quam ut Deum,

Factorem ſuum, laudet, glorificet: id &
fid es

12 (SERMO)

Fides nos docet, & in S. Scriptura Deus
clare affirmat, tum lſaiæ c. 43. In gloriam
meam creavi eum; tum Prov. 16. Univerſa
propter ſemet ipſum operatus ſt Dominus. Uni-
cum ergo hunc ſcopum omnes homines ſi⸗
bi ex æquo habent propoſitum, ad quem
omni tempore, & omnibus Vviribus eos
tendere oporteat, ut Deum glorificent.
Ad modum vero, & rationem quod attinet;
qua D. Deus a nobis vult glorificari, illud
eſt animadvertendum, quædam omnibus
eſſe hominibus communia officia. Fides
recta, Peccati fuga, dileéctio proximi,
pietas, & horum ſimilia, omnibus præci-
piuntur, & ab omni ſunt præſtanda. Præ-
ter hæc autem a diverfſis ſive hominibus,
Gve hominum conditionibus diverſa, &
non eadem expoſcit Dei Majeſtas; id;
quod rurſum S. Scriptura prolato non
uno exemplo, nos edocet. A cæteris
enim gentibus non exegit, quod ab lfrae-=
le; puta, circumciſionem, ritusque Syna-
gogæ. In eodem Iraelitico populo ſolam
ex omnibus Tribum Levi Altari ſuo voluit
deſervire. Saulem belligerare juſſit, atque
Amalecitarum facere internecionem: Sa-
lomonem vero procul ab armorum ſtrepi⸗
tu, & in pacis tranquillitate imperaré. Ab
eodem Auguſtum Nomini ſuo Templum vo-

luit exſtrui: Patri autem Davidi, hoc ne-
gato,

, — , —— — — — —.

t,

gato, id ſolum conceſſit, neceſſarias uti
res præpararet. Sic Joannes Baptifta (Lu-
cæ 3.) alia præcepta turbis, alia publica-
nis, alia dat militibus. Unde & Paulus
ait ad Rom. c. 12. JNeut in uno corpore mul-
ta membra habemus, omnia autem membra non

eundem cStum habent, ita multi unum corpus

Jumus in Chriſio. — Habentes autem donatio-
nes ſecundum gratiam, quæ data eſt nobis, dif-
ferentes. Tandem, quod nemini eſt igno-
tum, aliud a Sacerdotibus, a Religiofis,
a Laicis; aliud ab iis, qui præſunt, aliud
a ſubditis exigitur. En, ut verum eſt,
non eandem cuilibet, ſed aliam aliis con-
venire Dei glorificandi rationem.

Nune ita quilibet apud ſemetipſum
diſquirat: quodnam meum eſt peculiare
Præter cæteros Chriſtianos officium, quo
Deum poſlim, ac etiam debeam glorifica=
re? Ad hanc quæſtionem is, quem aſſum-
pſimus, textus reſponſum dat: in dobtrinis
glorificoate Dominum. Nimirum (ita unus-
quisque cogitet) ſtudiis meis ſedulam na-

vando operam Deo meo ſerviam, Eum-

que glorificem, eſt neceſſum. An autem
verum iſtud eſt? Imo quam veriſſimum.
Ad quosnam enim dici exiſtimamus, ut
in doctrinis glorificent Dominum? Si re-
cte aſſequor, duobus id præceptum eſt
homi-

14 (SXNRMO)
hominum generibus. Primum quidem iis,
quos Dei providentia præfecit aliis, ſeu
in ſacra Republica, ut Epiſcopos, Pres-
byteros: ſeu in profana, ut Magiſtratus

quoslibet. Iſti enim quanam ratione Deum D

glorificabunt, ſi ſuo non rite fungantur
officio? Hoc autem quonam rite fungen-
tur pacto, niſi doctrina ſint perpoliti?
An Epiſcopi, ſi hoc carerent adminiculo,
Depoſitum Fidei poſſent cuſtodire, & ad-
verſum infurgentes errores, adverſum aper-
tam hofſtium vim perinde, atque occul-
tas inſidias tutari? An quoad mores tum
in Clero, tum in populo ea, quæ recta
ſunt coram Deo, providere? Anne Sa-
cerdotes, de quibus Malach. c. 7. legi-
mus: Labia Sacerdotis cuſtodient ſcientiam, &
legem requirent ex ore ejus, quia Angelus Do-
mini Exercituum eſt. Sacerdotes, inquam,
Poteruntne alios erudire, emendare di-
cendo pro concionibus: judicare, diri-
gere in Tribunali poœenitentiæ: conſiliis
adjuvare, cohortationibus a malo avoca-

re, ad bonum exſtimulare, in bene co⸗-

Otis promovere? Quocirca rectifſime ſeri-
Btum eſt ab Hieronymo in c. 2. ep. ad Tit.
Epiſcopi, Presbyteri, Diaconi debent magno-
Lere providere, ut cunbtum populum, cui præ-
lIident, converſatione, ſermone, ac ſcientia præ-
cedant. Idem omnino de ſæculari Magi-
— ſtratu

( I) 15

ſtratu eſto judicium. Perſpicuum eſt, ſic⸗
ut corporale lumen diffundi non poteſt ab
ullo corpore, quod luminoſum non eſt,
ita ſpirituale lumen in aliorum animos,
niſi ab eo, qui eodem pollet lumine ,non
poſſe derivari. Tis ergo, quibus ad mu-
neris ſui executionem neceffarius eſt do-
Ctrinæ uſus, per illa Deus verba Præcipit:
In doctrinis glorificate Dominum.

Alterum genus, quod eadem hae te-
netur lege, eorum eſt homnum, quorum
tenera, vVel florentior ætas in ſtudiis, in
ſcientiis condiſcendis verſatur. Non lon-
ge petendum eſt, quo hæc aſſertio per-
ſua deatur, argumentum. Nam ſicut flu-
ctus fluctum trudit; ſicut diem dies, he-
bdomas hebdomadem conſequitur; menſis
denique, & annus ſequens Priorem veluti
eliminat, ita homines ſuccedunt homini-=
bus: cumque nos eorum, qui anteeeſſe-
runt, occupatas teneamus ſtationes, ur-
gemur jam, ac propellimur ab his, no-
ſtræ qui ſucereſcunt ætati. Ergo quorum
nunc in ſcholis, & ſtudiis verſatur indu-
ſtria, ex his parantur ſucceſſores Epiſco⸗

porum, Presbyterorum „ Magiſtratuum:

quodque eſt conſectarium, obligationes

in ſe iidem hi recipient, quas ſine doctri=

Ma explere neutiquam poterunt. Si ita⸗
du-

16 (SERMO)

dubiumne cuiquam eſſe poteſt, an lite-
rarum alumnus obſtringatur ad hoc doctri-
næ ſubſidium fibi comparandum? Nam
tunc primum velle id genus ſupelletilem
ſibi adornare, cum jam ejus copia foret
expromenda, non aliud foret, quam mi-
litem ad arma tum primum ire coemenda,
cum ab hoſte pugna jam eſt inita. Itaque
ſicut in pace bellum paratur, in æſtate
annona convehitur, aut ſicut Joſeph ſe-
ptem annis fertilibus providit in totidem
famis annos: ita nunc jacienda ſementis,
unde læta deinde mefſis proveniat; in
ætatis flore colligendi doctrinæ theſauri,
quorum eſt maturioribus annis uſus ne-
ceſſarius.

Hanc rem probe intelligens Eccleſia
(ut de ſæculi Principibus taceam) mul-
ta in multis Conciliis decrevit, quæ
ad literarum cultum ſpectant, & Acade-
miarum vel conſervationem, vel inere-

mentum. Ac profecto digna eſt hæc res,

ad quam Eccleſia non poſtremam ſuæ ma-
ternæ ſollicitudinis partem exporrigat.
Nam ſieut in Veteri Teſtamento, cum alibi,
tum Iſaiæ 56. tanquam unum e præcipuis
malis infelicis Tudaici populi adducitur
ignorantia præſidum: peculatores ejus Eρ

omnes, neſcierunt umverſi — ipſi Paſtores igno-
ravé

10

n

Der
lone
aln
i,
M
Ceti
hil
pot
ſaen
Un
non
Vex
relt
icn
hil tt
lel
le
uo
ut

Vin
min
og
te:
ucd
No⸗
o]
Ali

i⸗
l,
e
te
ſe⸗
m
8,

ti,
ne⸗

ſia
ll⸗
llce
ge⸗
ere⸗
res,
na⸗
at.
lbi
is
tur
M.
gir

(1 9 17

raverunt intelligentiam. Cap. autem 29. idem
malum, tanquam graviſſimam poœenam eis
Deus comminatur, dicens: eo quod cor ejus
longé eſt a me — ideo ecce, ego addam, ut
admirationem facium populo huic miraculo gran-
di, & ſtupendo: peribit enim ſapientia a ſapien-
tibus éjus, & intellectus prudentium ejus abſeon-

Adetur: ita in Novo quoque Teſtamento ni-

hil magis ſeu periculoſum, ſeu noxium eſſe
Poteſt, quam ignorantia, & ruditas Deo
ſacratarum perſonarum, ac Sacerdotum.
Unde hereſes? plerasque ignorantia ſi
non peperit, certe eduxit, fovit, pror-
vexit. De ſæculi quidem XVI hæ-

reſibus vel heterodoxum hominem Fride-

ricum Georgii ita legimus atteſtantem: ni-
hil tempore reformationis magis noxium fuit cau-
Ne Pontificiæ, quam ignorantia illorum, qui in
caſtris Romanenſium militabant, At vero,
quod Sap. 6. dicitur, Multitudo ſapientium
Janitas eſt orbis terrarum.
Ut jam præſens caput concludam: Di-
vina illa verba, In doctrinis glorificate Do-
minum menti noſtræ alte imprimamus, &
cogitemus, hoc DEUM pro ſupremo ſuo ju-
re à nobis exigere, ut omni ingenii, & in⸗-
duſtriæ contentione in ſtudia incumbamus.
Hoc ſi fecerimus, noſtræ faciemus ſatis
obligationi, Deumque glorificabimus.

Aliud vero quidquid facturus eſt quispiam;
B

18 (SERMO)

ſi doctrinæ ſtudium neglexerit, fruſtra erit,
Deo non placebit, non ſatisfaciet. Si
quem ergo ſtudendi tædium invaſerit, ex-
citet ſe, erigat mentem, & fibi inclamet:
in dodtrinis glorificute Dominum. Si ludendi,
ſi confabulandi, ſi vagandi, aut quale quale
aliud ſequius deſiderium ſurrexerit, dum
ſtudendum foret, recolligat mentem, ſe-

met reprehendat dicendo: In dobtrinis glo-

rificate Dominum. Denique aurea hæc ſen-
tentia mente nunquam excidat, animum
ſemper urgeat, irrequiete ſollicitet ad do-
Gtrinarum diligentiſſimam conſectationem.

Alterum, de quo iisdem verbis admo-
nemur, eſt intentio, ſeu ſcopus ille, ac
finis, quem ſtudiis noſtris habemus præfi-
gendum. Cui enim verba illa audienti

non illico fiat perſpicuum, DEI laudem, &

glorificationem nobis proponi, cujus cau-
ſa in noſtris elaborare ſtudiis, ad quam per
doctrinas noſtras contendere nos opor-
teat, ut nempe gloriam DEI tam in no-
bismetipſis, quam & in aliis procuratum
eamus, atque promotum? Ac in nobis
quidem Divinæ hujus gloriæ duplex vide-
tur ratio: tum ut per ſtudia uberiorem, &
clariorem Divinæ Majeſtatis, Bonitatis,
aliarumque perfectionum cognitionem ob-
tineamus; per hanc porro cognitionem ad

.

(1 )9 19

ſubmiſſiorem adorationem excitemur, ad

i flagrantiorem amorem inflammemur: at-
X dque ita per Cherubim, id eſt, ſcientias,
afcendentes ad Seraphim, ſeu charitatis
fi,. ardorem, DEoipfi, quoad licet, fiamus
4le quam proximi. Ad eandem vero ſummæ
un hujus Majeſtatis gloriam & in aliis ampli⸗
ſe ficandam noſter, quem in ſtudia confere-
. mus, labor pertinebit, quoniam efficie-
- mur idonei, qui eos per inſtitutiones, con-
unn ciones, exhortationes, cæterosque mo-
do⸗ dos doceamus, quæ recta ſunt, a malo
ell.

avertamus, ad bonum adducamus, in eo
confirmemus, ac promoveamus. Hæc ſunt
lio⸗ univerſa, quibus omnem noſtrum ſtuden-
e di laborem, ſi ſapimus, conſecrabimus.

Eſ-
ti Ac reipſa (diligenter iſtud, & medi-
, tate ſecum unusquisque, velim, expen-
al dat) quem tandem alium exoptare cum
Per ratione, & nobis conſtituere finem poſſu-
vof. mus? Nam vel nullum omnino, vel ho-
.. minum laudem, vel quæſtum, vel ipſam
tumn demum ſciendi voluptatem conſectabimur.
bis Primum fieri nullatenus poteſt: quidquid
ide⸗ enim humano ex more agimus, ad finem ali-
,8 quem referimus, & vero neceſſum eſt, re-
Atis, feramus. Alter, laus nempe hominum,
nob⸗ quam vanus is foret finis! Quid Ariſtote-
Nna lem, quid Platonem, quid Ciceronem

. B 2 Juvat,

20 (SERMO)

juvat, qua, & dum in vivis agerent, frue-
bantur, & nunc etiam apud nos clari ſunt,
gloria? quid, ſi damnati ſunt, Salomonem,
Origenem? Dictum de talibus veriſſime, lau-
dantur, ubi non ſunt; cruciantur, ubi ſunt. Por-
ro a quot tandem hominibus, aut in quanta
regione laudabere? Quid vero etiam juverit
intentis hominum oſtentari digitis, ſi co-
ram DkEo parvus ob ſuperbiam, vilis ob
peccata, nullus ob Divinæ abſentiam Gra-
tiæ ſis? De tali ſapiente ſcriptum eſt ſa-
pientifſime Eccl. 2. Diæxi in corde meo, ſi
unus & ſtulti, & meus occaſus erit, duid mihi
prodeſt, quod majorem ſapientiæ dedi operum?
Locutusque cum mente mea adverti, quod hoc
quogque eſſet vanitas. Non enim erit memoriq
ſapientis Limiliter, ut Aulti in perpetuum, S*
futuru tempora oblvione cunbta pariter operient.
Moritur doctus ſtmiliter, ut indottus. Ad
quæſtum conferre ſtudia, quam indignum!
Ethnicos Philolophos ſapientiæ gratia au-
rum legimus abjeciſſe: Chriſtianus hunc
invertat ordinem? Scriptura ſapientiam
Præfert divitiis tum Eccl. 7. V. 13. hoc al-
tem plus habet eruditio, & upientia, quod vi-
tum tribuunt poſeſſori ſuo: tum ubi Salomo-

nem, ob expetitam præ divitiis ſapien-

tiam collaudat. Quidni autem alienum a
recta facis ratione, ſi id, quod præcel-

lit, poſthabeas, quodque nobilius eſt,
. non

( I 2⁷

non niſi pro inſtrumento adhibeas rei vi-
lioris? Ipſam denique ſtudendi exercita-
tionem ſi attendimus, haud ſcio, an non
ea tædio magis eſſe ſoleat, quam volu-
Ptati. Scientiam vero neutiquam ſatis eſſe
ad felicitatem, docemur vel ab Eccleſia-
ſte c. I. & 2. Propoſui in animo meo quære-
re, & inveſtigare ſapienter de omnibus, quæ

Funt ſub ſole. Hane occupationem peſſimam de-

dit Deus filiis hominum, ut occuparentur in ea.
— Dedique cor meum, ut ſeirem prudentiam,
atque doctrinam — & agnovi, quod in his quo-
que eſſet labor, & afſictio ſpiritus — Cogita-
vi in corde meo, ahſtrahere a vino carnem
meam, ut animum meum transferrem ad ſa-
ientiam, devitaremque ſtultitiam. Idem diſpu-
tavit ſuper omnibus lignis a cedro ad hyfſo-⸗
pum: fecit 1005. carmina, 3000 parabolas:
de omni tamen hac ſua ſapientia quid pro-
nuntiet, audiamus: Vanitas vanitatum. Et
profecto, quid demum tibi profuerit, ſi
omnem, quanta quanta eſt, hiſtoriam cal-
leas? ſi Philoſophiæ tam veteris, quuam
hodiernæ genus omne exactiflime teneas?
nulla ſi te cæterarum fugiat ſcientiarum?
Sane niſi adjungas & illa, quæ Deo te
reddant acceptum, ex his quidem omni-

bus veram neutiquam capies utilitatem.

Ut igitur ſtudiis noſtris ſuus conſtet tum
decor, tum fructus, aliter ea, quam Eth-
. B 3 nico-

22 ( SERMO

nicorum, vel hæreticorum, eſſe oportet
comparata. Sint nempe Chriſtiana, ſint.
pia. Talia vero efſficientur intentionis pie-
tate: quæ ſicut alia quæcunque, utut ſuapte

natura indifferentia opera, ita & ſtudia

reddit aurea, tantique meriti, ut æternæ
gloriæ præmio fint remuneranda. O pre-
tium ejus ſi noſſent homines! quam fibi

ejus exercitium redderent familiare! ſtu-

dioſi vero quantum fibi per literarum
etiam ſtudia accumularent theſaurum me-

ritorum, cum fortaſſe apud complures bo-

næ intentionis defectu omnia maneant ſte-
rilia, non ſecus, atque terra humore de-
ſtituta: quo fiet, ut ad funeſtum illum
tandem veniatur ejulatum: tota totius vi⸗
cæ noſtræ nocte laborantes nihil cepimus.

Agite jam, ſtudia veſtra Divinæ Ma-
jeſtati ſubſternite: hodie ſecuturos totius
anni literarios labores ad Ejus gloriam of-
ferte, conſecrate; atque hanc intentio-
nem quot diebus renovate, imitantes S.
Thomam Doctorem Angelicum, eosque
omnes, quibus, ut rectus fert ordo, ma-
gna literarum, major tamen fuit cura pie-
tatis. Vana ergo intentio fugetur, glorio-
læ fumus diſſipetur familiaris uſu teſſeræ,
in doctrinis gloriſicate Dominum. Hæc dili-
gentia huic juncta intentioni ſolatium fſi-
mul,

W

Nd

Ottet
ſint.
pie
pte

tldia

erneæe
pre⸗
ſbi
En.
um

sb0⸗
4 ſte⸗
de-
llumm
5 Vi-

G1) 2

mul, & emolumentum afferet non ſolum
per reliquos temporalis hujus vitæ annos,
ſed in æternitatis quoque ingreſſu, cum
Judex ille juſtifmus, icut rerum omnium
exactiſſimam rationem repoſcet, ita nn.
mo etiam rigore dijudicabit, qua inte

tione, quave applicatione per ſcholatti-

cæ vitæ annos in ſua quisque ſtudia incu-
buerit. Ouod reſtat; Benigniſlimus D.
DEUS a B. V. M. exoratus uberem ſuam
Benedictionem ſuper hanc ſcholam effun-
dere dignetur, & quemadmodum olim
collectos in Hieroſolymitano oœnaculo per
S. Spiritum viſibiliter illapſum charitatis ar-
dore, & ſcientiæ lumine replevit, ſic eos,
qui hic ſunt conventuri, externa quidem
mea, cæterorumque ſervorum ſuorum ope-
ra, ſua vero interna gratia illuminet, ac
inflammet, quo fiat, venturis ut tempo-
ribus Dominico in agro fructus proferant
copioſiſſimos.

IX EODEM
SER MO II.

Lominus DEUs noſter in Veteri Lege
omnium ſibi rerum primitias juſſit
gonſecrari. De hominum filiis, & peco-
B 4 rum

24 (SERMO 9)

.

rum fœtibus ita legimus Exo. 13. Jandti-⸗

ſica mihi omne primogenitum — in filiis Nruel,
tam de homiribus, quam de jumentis, Num.
autem 3. ait: Mea ſunt enim omnia primoge-

nita filiorum Iſrael tam ex hominibus, quam é
Jumentis. De frugibus præcipit Exo. 34.
Primitias frugum terræ tuæ offeres in Domo
Domini Dei tui. Et Deutero. 26. Tolles de
cunbtis frugibus tuis prinitias, & pones in car-
tallo, pergesque ad locum, quem D., Deus tuus
elegerit, ut ihi invoçetur nomen ejus: accedes-
gque ad acerdotem, qui fuerit in diebus illis,
& dices ad eum — nunc offero primitias fru-
gum terræ, quam Dominus dedit mihi. Rur-
ſum Exo. 35. aliorum bonorum primitias
ſibi depoſcit: Separate apud vos primitias
Domino =— aurum, & argentum, & æ, hya:

einthum, & purpuram. Denique & primum

cujuslibet menfis diem ſuo cultui, & ſer-
vitio dicari, perque varia ſacrificia ſolen-
niter agi voluit Num. 28.

Sanctiſſimæ huic D. Dur juſſioni mo-
rem & nos geramus hodie, dum conſue-
tis ſcholarum exereitiis damus initium,
& primæ Lectionis hujus tempus impen-
damus ego proponendæ, vos conſide=
randæ veſtræ obligationi, qua in ſtudio-
rum negotio Divinæ obſtricti eſtis Maje-
ſtati. Obligatio hæc duabus rebus conti-
netur,

Neto

ſtis

Nec
Ulnn
ferd⸗
RWd
adf
tiyo
Oui.
lee!
10,d
ti n.
tet e

faddn

Leril
quen
adin
eſſe
tec
Wran
han
. 2
(4 p
Viſi
A
ſnie

pen

(II ) 25

netur, omni quidem anno, at nunquam

ſatis commendandis, præclare dicente Se-
neca ep. 27. MWunquam nimis dicitur, quod
nunquam ſatis diſcitur. Earum rerum una eſt,
fervor in Literis, applicationis conſtantia,
ſtudendi aſſiduitas. Alterum eſt, ut debitum
ad finem referantur ſtudia, legitimo ex mo-
tivo ſuſcipiantur, inchoentur, continuentur.
Quia vero haud ſatis eſt, ſi animum ad
hæc hodie ſolum advertamus ,ſed toto an-
no, die quolibet, imo quaſi perpetuo ea men-

ti noſtræ impreſſa, & cordi inſculpta opor-⸗

tet conſervare: ideo quod ſuperiore a me

factum eſt anno, hoc itidem brevem e s.

Scriptura depromptum textum afferam,
quem unicuique AA. meorum, militaris
adinſtar teſſeræ,, cupio per hunc annum
eſſe quam familiariſſimum, ut illius jugi
recordatione animum ſuum ad explendam
utramque obligationis partem iterum, at-
que iterum obfirmet. Textus autem in
hanc rem opportunus hic erit e L. I. Reg.
C. 2. V. 3. DEUsS ſeientiarum Dominus. Pau-
ca verba: ſed magnifica, ſed longe gra-
viſſima! Expendamus ea paulo ſubtilius,
ad penitus pervidendum, quantopere ob-

Krictus quisque ſit ad ſtudendum & dili-

genter, & bona cum intentione.

B 5 Dum

26 (SERMo)

Dum audimus dici, DEUM eſſe ſcien-
tiarum Dominum, ultro intelligimus, opi-
nor, ſcientias eſſe bonum quoddam DEr,
ſive rem ejusmodi, quæ Dominio, ac
liberrimæ diſpoſitioni DEI perfectiſlime
ſubjaceat. Juvat hoc illuſtrare qualicun-
que ex humanis rebus, tanquam notiori-
bus, petito exemplo. Homines Domini ſunt
agrorum, hortorum, vinearum, unaque fra-
ctuum, quos fundi illi ferunt. Fundos au-
tem hoſce curandos committunt cultoribus,
aàa quibus tempore ſuo fructus exigunt. Ita
rem ſeſe veſtram habere exiſtimate. DEUs

eſt Dominus: fundus eſt uniuscujusque
anima, & hujus omnes potentiæ, adeo-

que & intellectus. In fructibus, quos fun-
dus hic proferre poteſt, numerantur ſcien-
tiæ. Excolendum hunc fundum, puta In-
tellectum, unicuilibet veſtrum commiſit.
Fructum conſentaneum, juſtam videlicet
ſcientiæ menſuram exiget tempore ſuo,
illo formidinis pleno tempore, quo uni-
verſæ vitæ ſuæ rationem quisque eſt red-
diturus; quo juſti vix erunt ſecuri, &
ſolertiſſimi etiam, ne ob ignaviam coar-
guantur, formidabunt. Eſt fortaſſe, qui
dubitet, verumne id ſit, DEUM ab ipfſo

ſeriam exigere applicationem, ad mentem

ſcientiis imbuendam? 2 Nam quod terreni
Domini fundos ſuos quam diligentiſſime
velint

VeUint
eninn
DEo
Erin⸗

quid

quoe
Vern
Glee
E pe

tammc

Nee!
junol
getun
turd
C
tius
que
hoc
glor
Ene
re

gu
cum
gue⸗

tenm

terr
tan

II

ſeien⸗
pi⸗
Der,
5, 3
Müme
licun.
vtiori⸗

nifunt

nefru⸗

5 Al⸗

fibus,
t. Ita
Dzus
USque

Adeo⸗

0s full⸗
ſelen⸗
aIn⸗
mülit.
gelicet
ſ00,
0 Uni⸗
Ntrel.
li, C
Cal.
, ql
lenten
tertenl
tiſlimme
elint

I ,)„ 27

Velint excoli, nihil mirum: eorundem
enim agitur commodum. At vero quid D.
DEo per quantamcunque hominum Do-
Ctrinam accedere poteſt emolumenti?

quidve per inſcitiam detrimenti? Omne,

quod hic bonum eſt, hominis eſt bonum.
Verum iſtud equidem, ſicut per quæcun-
que hominis bona opera, & ſervitia, ita
& per ſtudia, doctrinamque noſtram quan-
tamcunque, Dgo nihil quidquam inter-
næ perfectionis, aut felicitatis poſſe ad-

Jungi. Extrinſeca ſolum IIlius gloria au-
getur ſita in hoc, quod a ratioônali crea-

tura perfectius, uberiusque cognoſcatur,
& ad menſuram auctæ cognitionis arden-
tius ametur, glorificetur: quod ipfum uti-
que ſumma eſt hominis beatitudo. Etſi
hoc ita ſit, hanc tamen ſuam extrinſecam

gloriam, hanc noſtram ipſorum beatitu-

dinem vult DEUs, & pro ſupremo ſuo ju-
re a nobis expoſcit. Iſtud vero an, & un-
de conſtat? Conſtare vel inde ſat poſſet,
quoniam verbum omne otioſum peccatum

cum ſit, peccatum multo magis eſſe li-

queat, ſiquis rem omnium pretioſiſſimam
tempus per otium peſſumdet: ſtudioſus au-
tem, quanto fuis ſtudiis minus eſt deditus,

tanto plus temporis otio conterit, ſive ni-

hil, ſive aliud, quam oporteat, agendo.
At multo luculentius hæc obligatio ex-

Preſſa

28 (SERMO)

preſſa reperitur in Parabola talentorum,
quam Matthæi cap. 25. eſt legere: ubi
homo, qui peregre profectus eſt, DEUM
ſignificat, qui a nobis abeſſe idcirco di-
citur, quoniam ab eo nos peregrinamur,
quamdiu in hoc mortali corpore conſti-
tuti eum non videmus. Servi quinam alii,
quam nos homines? Talenta vero ſunt
omnia bona, quæ DEUs cuique contulit

ſve in anima, ſive in corpore, ſupernatu-

ralia æqque, ac naturalia. His omnibus vult
no⸗ bene, & ad fructum faciendum ſedulo
i. Studioſum nune videamus. Quænam is
Prter c?*τιtrOSο accepit bona? An non
ipſam vim ingenii, ſtudendi occaſionem,
literarium ludum adeundi ſeu neceſſitatem,
ſeu opportunitatem, Moderatorum inſti-
tutionem, omniaque ad colendas ſcien-
tias media, totidem dicemus talenta a DEo
collata, aliisque negata innumeris? Quid
Jam conſequitur? Id opinor: ſiquis talen-
ta hæc abſconderit, ac in terra defode-
rit; puta: ſi debito uſu non excoluerit,

audiet terribilem & ipfſe illam ſententiam:

inutilem ſervum ejicite in tenebras exteriores,
illic erit Ius, S& ſtridor dentium.

Quid ergo? damnabi tur piger Rudio-
ſus? Id quidem certe nimiopere metuen-
dum. Non de immaturzæ ætatis loquor ju-
veni-

venib
excip.
tum in
GNoru
immcir
cuN!
kua
Percit
Malta
39, V.
riatur
bis
aſion
igitur
calis,
exitin
ad ſer
cN
literq-
at e
N
dens
AMrui⸗
adye
braie⸗
Kipul
IiS 0
coit
Q
lieet

run,
bi
EUM
0 di⸗
nmur,
Onſti-
n alii,
dfunt

ntlit

natu⸗
SVlt
dul
am is
noN
nem,
Stem,
Indi⸗
ſcien-
DEO
Quid
kalen⸗
fode⸗
herit,
tiam:
ores;

( I ) 209

venibus illis, apud quos petulantia una

excipiens aliam fere graviori noxæ adi-
tum intercludit. Provectiores intelligo,

quorum ſedati jam animi, & fervor eſt

imminutus, quales cumprimis Theologi-
cum ſolent inire ſtadium. Horum aliquis
ſi ſtudii ſui ſit negligens, rarum eſt, &
pPerdifficile, ut non in malum prolabatur.
Wultam enim malitiam docuit otioſitas. Eccl.
33: v. 29. Etenim dæmon nequaquam fe-
riatur, ſed ejusmodi a ſeriis occupationi-
bus vacuas mentes allicit, oppugnat: oc-
caſiones malorum nusquam deſunt. Pene
igitur in miraculis habendum, ſi evitetur
caſus, ſi animæ ruina, ac ultimum denique
exitium non conſequatur. Cum e contra,
ad ſervandum a peccatis immune çor, effi-
cax medium efſe ſoleat ſeria mentis ad
literas applicatio, id quod & compro-

at experientia, & S. Hieronymus do-

cuit tum verbo in epiſtola quadam fſcri-
bens, per d. Ocripturarum ſtudia deſideria

carnis infringi, tum ſuomet exemplo, dum

adverſus tentationum importunitatem He-

braicæ ſeſe linguæ ſtudio eſt tutatus. Ad-

ſtipulatur demum & ratio: quoniam ſe-
riis occupatæ menti non vacat de pravis
cogitare: voluntati honeſtarum rerum,
quas inter ſunt literæ, amanti, quod non
licet, ne libet quidem.
Al-

30⁰ (SERMO)

Alterum triſtis ruinæ periculum cogi-

temus. Si enim deſes, & nomine ſuo (quod
a ſtudio deductum eſſe liquet) indignus
ſtudioſus ad Sacerdotii gradum via qua-
cunque eluctetur, in quo Saeramentum
Poœnitentiæ adminiſtrare, ad populum di-
cere, animas denique regere habeat; quid
fiet? horfror cogitantem percellit, quan-
ta vel per inſcitiam ſuam daturus ſit dam-
na animarum: quanta bona, quæ poſiet,
quæque e ſtatus, & officii ſui ratione de-
beret procurare, ſit prætermiſſurus. Cor-
porum Medicus, ſi imperitus ad hoc mu-
nus adeat, implet cœmeteria; quidni Sa-

cerdos, animarum medicus, indoctus in-

fernum impleat? Judex profanus absque
ſufficiente ſcientia juſtis ſententiis feren-
dis idoneus non cenſetur: & Sacerdos,
animarum Judex, graviſſimas cauſas, quæ
hominibus cum Dao intercedunt, debite
pofſlit terminare, doctrina licet aut nulla
imbutus, aut pertenui? In profano Ora-
tore Princeps Oratorum Cicero ſcientia-
rum omnium requirit complexionem: Sa-
cerdoti, qui ſacri Oratoris partes debet
ſuſtinere, Doctrinarum experti eſſe lice-
bit? aut poterit ille vitiorum fugam, pro-
bitatis ſtudium, æternorum denderium
caducorum contemptionem perſuadere?

Aut omnia me fallunt, aut manifeſtum eſt.

nihil

co⸗
(quodl
lignnns
Aqua.
entun
uundi⸗
quic

al

darn-
olet;

le Ge⸗

Col⸗
de mu-⸗

Hai Sd .

Aus in⸗
bosue⸗
feren⸗
erdos,
, gue⸗
debité
t vulla
0 OIa.
ientia-

m: 5d

debet
ſe lice⸗

I pto.
erium,
adere!
tutnelt,
mülul

2

( II ) 31

nihil poſſe boni, multum debere mali per-
Petrari ab indocto Sacerdote. Ut adeo ſit
quam veriſſimum, quod piiſſimus ſimul,
& doctifſimus primum Spanheimenſis, tum
Wirceburgenſis Abbas ex Ord. S. P. Bene-
dicti, Joannes Trithemius pronunciavit
Homil. 4. MWihil miſerabilius indobto Sacerdote.
Porro quod ex hactenus dictis facile
cuique fuerit deducere, conſideremus.
De ſemetipſo nemo' ſcit, ad quid tandem
Divina eum Providentia velit perducere;
qN „ & quam grandia bona per eum effi=
cere, quanta mala ſeu impedire, ſeu tol-
lere, modo is, quantum in ſe eſt, ido-

neum ſeſe jam inde a florentioribus ſuis

annis reddere adlaboret. Quod ſi quis ta-
libus DEI conſiliis obſtaculum ponat per
ſuam in ſtudendo ignaviam, poſſumusne

putare, non ei formidandum, non expe-

ctandum ei eſſe terribile Dar judicium?
Qua mente in ipſfo æternitatis aditu ad-
ſtabit, quando Judex DEs improperans

illi oſtendet, en, hæ tibi ſalvandæ erant

animæ, hi convertendi peccatores, hæ-
retici autem hi ad rectæ fidei tramitem ad-
ducendi; hæc bona in publicam, hæc ad
majorem Nominis mei cultum procuran-
da? Infeliciſſimam ſane talem animam, ac
Perſæpe ob ſolum ſtudiorum neglectum!

Vel fub hujus vitæ adultiorem ætatem

quam

32 (SERMO )

quam triſtis homini accidet, ſ hæe in üt
mentem venerit cogitatio: Scholaſticos (udi

ego meos annos ſi cum ſolertia exegifſſem, ſeni
& ſtudiis fruétuoſe impendiſſem, non au- Nn
tem luſibus, non choreis, non vagationi- ion
bus, inanibus confabulationibus, otio, eX
ſomno peſſumdediſſem, in virum quanto Præ
alium evaſiſſem! quanta bona pro DBur Qit

gloria, pro ſalute proximorum, meaque kbe
adeo effeciſſem! S. Gregorio Neo-Cæla-⸗ qvib
reenſi incredibili gaudio fuit ſub vitæ fi-. perl

nem audire, nonniſi xvII. Ethnicos in civi- omm
tate ſupereſſe, totidem nempe, quot in adi⸗ imt,
tu repererat Catholicos. Quid contra erit rum

animi, ſi quis ſub vitæ finem perſpexe- Akitnn
rit, plus mali ſe propter inſcitiam ſuam nin
relinquere in Paræcia, in populo ſuo, boe
quam in ſuſcipienda ejus cura invenerit? I,

que
Siquis autem ita ſecum fortaſſe reco- tate,
gitet: quonam usque tandem ego poſſem e
eluctari? aut quænam tanta, tamque co- 1

pioſa bona efficere? Is perpendat, mul-. Ly
tos omni ævo, in utraque Republica re-
pertos fuiſſe, quos non ſplendor natalium,
non avitæ opes, ſed doctrina e nativis dior
tenebris, & Iri egeſtate in claram eduxit ta,
lucem, ad ſumma quæque provexit, & i
facultatem contulit magna, & mira per. de
ficiendi, quorum nihil unquam potuiſſene por

lee in
aſticos
gillem,
On l⸗
Ationi⸗
Ctio,
guanto
0 DEI
eaque

CzI
lty ſi⸗

Kteivi.

in adi⸗
4 erit

Pexe .

1 WWam
0 ſuo,
mekit!

reco⸗
poßen
e⸗ 60
,mul.
1e⸗

Aliug,.

lativis

eit

it, 8
4 per⸗

lüleng.

I

( II 9 33

ni tam provide in ſcholaſtica vita per ſolers
ſtudium magnitudinis ſuæ, ad quam po-
ſterius evaſerunt, poluiſſent fundamentum.
Nemo igitur eam fibi inſidere patiatur opi-
nionem, diligentiam in ſtudendo rem eſſe
ex eorum genere, quæ, nullo contentæ

Præcepto, liberrimo cujusque relicta ſunt

arbitratui: perſuafilimum potius quisque
habeat, unum hoc e cæteris eſſe vinculis,
quibus DEo vivit obnoxius: ipſaque hac
perſuaſione affiduo animetur ad enitendum
omni, quam vires à DEo collatæ admit-
tunt, ſedulitate. Animetur etiam maximo-
rum früctuum, quos ei ſcientiæ ſecum al-⸗
laturæ ſunt, expectatione. Animetur de-

nique agricolarum, & quorumvis exem-

plo opificum, indefeſſe ſuis, utcunque du-
ris, aut vilibus laboribus inſiſtentium. At-
que hæc non quidem ſatis pro rei gravi=

tate, ſatis tamen pro temporis brevitate

dicta ſint de ſtudendi neceflitate deducta
eE Tefſſeræ noſtræ verbis DEus Nientiarum

Dominus.

Ad alteram nune veniaâmus, quæ ſtu-
diorum eſt anima, unde omnis illorum
vita, decor, pretium, & vera utilitas: ſi-
ne qua nihilo melior eſt ſors quantæcun-
que in ſtudendo contentionis, quam cor-
Poris ſine ſpiritu, aut mundi fine ſole. De
„QC recta;

34 (SNRMO)

recta, inquam, intentione modico, quod
reſtat, tempore agamus. Cum enim ho-=
mo per omnem ſuam actionem ad finem
aliquem obtinendum contendat, diſquira-
mus, quidnam illud fit, ad quod in no-
ſtris nos ſtudiis tum deceat, tum & opor-
teat animum intendere. Divi Bernardi no-
tiſſima ſententia iſtud nos edocebit. Junt,
ait ille, qui ſcire cupiunt, ut ſciant, & cu-
rioſitas eſt. Nunt, qui ſcire cupiunt, ut ſciantur,
& vanitas eſt. Sunt, qui ſeire cupiunt, ut ſcien-
tiam vendant, & turpis quæſtus eſt. unt, gui
ſcire cupiunnt, ut &dißcent, & ædificentur, &
hæc vera ſapientia, & charitas eſt. Quæ 8.
Doctoris verba haud obſcure admonent,
non propria gloria, non aliorum XEſtima-
tione, & laude hominum, non lucri tem-
poralis cupiditate, non etiam obtinendæ
honoratzæ, commodæ;, opulentæ vitæ de-
fderio quemquam debere ad ſtudendum
incitari. Atque utinam ex horum fine vel
nulli, vel certe non niſi pauci ſtuderent!
Mali funt, perverſi funt hi fines, quibus
quotquot intendunt, profecto non DEI
Majeſtati, ſed mundi vanitati exhibent
famulatum. Etlinicorum he fuerunt in
ſtudendo intentiones. Aliter te decet com-
paratum eſie, 0 Chriſtiane Studioſe, O
Theologe! Teque cumprimis, qui ad ve-

ope-

ram Chriſtianam pietatem tot annorum

opet⸗
qi
ſi,
nihil
ipfon
die

Ut
ele
t,

quoe

Aman

pron

cbi h
incit.

ünne

Don
ne
hom
lunta
non
Wie
tur.
40
cult⸗

inbe

cale⸗
Wib

hun

Jvod
I ho-
finem 4
Auira⸗
n no⸗
opor⸗
dino⸗
Gunt,
Ga:
NNtur,
ſien⸗
nt, gli
1, 6
Ee §.
nent,
Atima⸗
fitenn⸗
nende
e de⸗
endnn
ne vel
jerent!
quibiss
n Del
Inbent
Unt in
tcoll.
oſe, 0
12 ve⸗
nnot

ope⸗

(II ) 35

opera, tanta ſollicitudine inſtitueris: te,
qui ſacrum aliquem ſtatum aut jam adii-
ſti, aut adire deſideras. Tibi enim aliud
nihil per tua ſtudia quærendum, quam id

ipfum, quod in Oratione Dominica quo-

tidie petis, ut ſanctificetur omen Dai:
utque fiat voluntas DEI. Hic unus debet
eſie icopus noſter, tum in omni noſtra vi-
ta, & actione alia, tum & in literario

quocunque labore, ut DEI noſtri ſanctiſ-

ſimam Voluntatem adimpleamus, & Gloriam
Promoveamus. Vult Deus, ut ſtudeamus,
cui hoc non ſit ſufficiens ad ſtudendum
incitamentum? Exclamat Sanctus, recte
ſi memini, Auguſtinus: Mimium avarus eſt,
Domine, cui tu non ſufſicis: ita nimium ſa-
ne avari, abjectique animi oportet eſſe
hominem, qui expletam D. DEI ſui vo-
luntatem bonum fine comparatione majus
non exiſiimet, quam quodcunque fallax
hic mundus præbere poteſt, aut pollice-
tur. Ad Gloriam Divinam in ſe ipſo æ& que,
ac aliis promovendam multa efficiendi fa-
cultas homini accedet, ſi ſcientiis ſe rite
imbuerit: quam juſtum hoc eſt motivum,
calcar quam acutum ad incumbendum tot s
Viribus in ſcientias?

Debere autem nos ſtudia noſtra ad
hunc finem dirigere, neque poſſe, niſ:
C2 .DEI

36 (SERMO)

DEI cauſa ſulcipere, ex noſtro textu fie
invicte oſtenditur: DEs ientiarum Do-
minus eſt: quælibet autem res Domino ſuo
debetur: igitur ſcientiæ debentur Dao.

Eas autem deberi D. DEo quidnam eſt,

ſi non, qui eas conſectantur, D. DEI eau-
ſa debere conſectari: qui vero jam com-
potes facti ſunt, jamque poſſeſſione gau-
dent ſcientiarum, eas debere in cultum,
& Gloriam D. DEl impendere? Itaque fie-
ut vineæ, Domino omni jure debentur
ibi natæ uvæ, & fruges Domino agri: ita
omnis, qui ex ſcientia referri poteſt fru-

Gus, ad DEUM ſpeétat, ad DäUM debet

referri; ut adeo grandem Ejus Majeſtati

injuriam inferant infelices illi, qui operzæ

ſuæ, quam in condiſcendis Literis collo⸗
cant, Icopum habent multo alium propo-
ſitum; qui ſi nune contemnunt intellige-
re, at nimium ſero coram Divino Tribu-
nali ſunt intellecturi, quam ſtulte egerint,
dum ſe quæſierunt ſve ſua ſtudendi con-
tentione, ſeu collectarum uſu Doctrina-
rum. Sapientius, oro, Veſtrum quisque
jam munc ſibi conſulat, & aſſiduo memor
aurei hujuſee textus: DEs ſcientiarum Do-
minus; memor eorum, quæ de fine, ad
quem creatus eſt homo, ſæpiſſime jam au-
divit, aut legit; memor illius quoque

per-

moniti, quod Paulus I. Cor. c. 10. V. 31:

betler
ſve
fuene;
clet,
ta ſee
Wet!
los n

I. In

lifhret

Tuumn

.

Alimis

uns,

I1I1. P

Wend
ſi ſem

Viam.
ſech in
tiruun
Aor
ligen
Spir⸗
ſient
Mini!
las.
tereel
Sancd

och

ti

Nti ſie
, Do-
n0 ſuo
Dso.
n eſt,
8l eau-
Neom⸗
gal⸗
ultum,
le ſe⸗
ehtur
ri ita
ſt flu⸗
debet
geſtati

oper⸗ .

collo⸗
ropo⸗
llige⸗
Pribu⸗
gerint,
li con⸗
Qrina⸗
nisue
nemnor.
/Do⸗
e, 4
AIn Au⸗
loque
ber⸗

( II ) 3 7

Perſeripſit: ſive ergo manducatis, ſive bibitis,
ſive aliud quid facitis, ommia in Gloriam DEI
Jacite, omnem aliam intentionem repu-
diet, ſolique DEo ſtudia ſua omnia, jux-
ta ſecummet ipſo eat conſecratum. Cla-
met ſæpe cum Davide: Ad Te levavi ocu⸗
los meos, qui habitas in Culis! Pſ. 122. V.

I. Ingeminet ex Oratione Dominica: ſan-

Stificetun, etiam per ſtudia mea, NWomen

Tuum.

Ponite hæc verba mea in cordibus, & in
animis veſtris, & ſuſpendite ea pro ſigno in ma-
nibus, & inter oculos veſtros collocate. Deut.
1I. Feliciſſimi! ſi quæ a me dicta, & com-

mendata funt, in cor veſtrum demiſeritis:
ſi ſemen hoc non inter ſpinas, aut ſecus

viam, aut denique ſupra petram cecidit,
ſed in terram bonam! At vero DEus ſcien-
tiarum Dominus animos veſtros ſancto ſuo
ardore accendat, & adimpleat ad pie, di-
ligenterque percolenda ſtudia. Emittat
Spiritum S. ſuum, Spiritum ſapientiæ, &
ſcientiæ, ſimul & timoris, ac amoris Do-
mini! Mater quoque Sanctiflima, Sedes
illa Sapientiæ, per potentifſimam ſuam in-
terceſſioném participes vos faciat ſcientiæ
Sanctorum, quæ illue perducit, ubi, qui
dobli fuerint, fulgehunt quafi ſplendor firmamen-

ti: & qui ad juſtitiam erudiunt multos, quaßi

C 3 ſtel-

38 CSERMO)

poſtr
qo
. eliei
dit,
tlom
cem

SE R M O II. Ni

nec
C res cujuslibet e Theologiæ Au- d

ſtellæ in perpetuas æternitates Dan. C.

IN EODEM

ditoribus vigilantem expoſcunt cu- clult⸗
ram, & tum maxima ſollicitudine, miqn
tum infracta conſtantia ſunt præſtanda: de um
iis in prima hac lectione agam idcirco, ut ipla
intellecta unusquisque ſua obligatione, tantt
ſecum poſſit conſtituere, quanam ratione den
anno hoc in ſtadio, quod hodie eſt in- com
greſſus, poſſit, ac velit decurrere. In omni que
enim opere, paulo præſertim majoris cem
momenti, magnopere intereſt, ſub prin- tair
cipium videre, quæ ſit ejus operis natu- aoe
ra? quis finis? quisve modus? quæ UH un
quis cognoſcere negligat, & opus propo- ver
ſitum temere aggrediatur, fructus fere is qque
unicus conſequitur, pretioſi temporis ja- eule
Gtura nunquam ſatis deploranda. adͤ

Tria ſunt autem, in quibus defixam
habere mentem oportebit. Primum eſt vi-
tæ probitas, alterum intentionis puritas, im
po.

m. 0.

e 4.

Unt cu⸗
dine,
nda: de
reo, Ut
Atione,
ratione
cſt in⸗
Ohri⸗
najoris
b prin-
is natl⸗
qug
propo⸗
lere 15
otis 1⸗

defwam
n el ⸗
Pvritcs,

R.

( iI ) 36

peſtremum ſtudendi aſſiduitas. Hæc tria

quo quisque arctjus fuerit complexus, hoe

felicior, hoc major evadet coram DEo,
& hominibus: hoc plus & gloriæ obtine-
bit, & emolumenti. Non meæ adinven-

tionis hæc eſt ſententia; 2 DEo illam do-

cemur, Prov. c. 13. V. 15. fic dicente:
Docbtrina bona dabit gratium. Quæ enim eſt
hec doctrina bona, niſi ea, quæ conjun-
cta eſt cum vita bona; quæ ſuſcepta, &
culta eſt cum intentione bona; quæ de-
nique comparata eſt per diligentiam bo-
nam? Hæc ergo Doctrina, ſic atteſtante
ipſa Veritate, dabit gratiam, non utique
tantum coram hominibus, quod parvi fa-
ciendum foret, nec dignum, ut a Dao
commendetur, ſed dabit coram Dgo quo-
que gratiam, ad quam, tanquam ad api-
cem noſtræ felicitatis, Divina nos moni-
ta inſtituunt. Sacrum hoc D. DEI noſtri
oraculum ſit Literaria ſcholæ noſtræ per
hunc annum teſſera. Quare perpauca hæc
verba: Doctrina bona dabit gratiam: quis-
que memoriæ ſuæ imprimat, diebus fin-
gulis recogitet ita, ut per ea ſeſe excitet
ad probitatem vitæ, ad puritatem intentio-
nis, ac denique ad ſtudendi aſſiduitatem.

Suos habet gradus vitæ probitas. In-
fimus eſt, ſi quis illibatam, a gravi pec-
C 4 cato

.*

49 (SERMO)

cato immunem habet animam. Hanc enim
qui vel una letha li noxa fœdatam gerit,
atque ita iratum, mimicum fibi habet
DEUM, jam is improbus eſt, nullumque
habet cum probitate conſortium. Qui por-
ro non ſatis habet, gravia evitaſſe delicta,
ſed a venialibus etiam culpis ſollicite ab-
ſtinet, tanto is utique majore pollet pro-
bitate, quanto major ea eſt ſollicitudo,
& fuga levium etiam delictorum. Quod
ſi accedant charitatis erga DEUM, & pro-
Ximum, Religionis, ſuimet abnegationis,
aliarumque virtutum exercitationes, pro-
bitas quoque in altiore collocata eſt gra-
du, & pulchriorem, amabilioremque in
Divinæ Majeſtatis oeulis reddit hominis
animam. Aliquam ex his probitatis ſpe-
ciem cuilibet homimnum eſſe neceſſariam,
ut inferni æternas evitet flammas, &ter⸗
nam in Cœlis felicitatem conſequatur, res

alioqui manifeſta eſt, dicente Paulo, ho-

minem ita recepturum a Domino, prout
geſiit in corpore ſuo, ſive bonum, ſive
malum. At de hac ad omnes Pertinente
neceſſitate non ago: in illa ſolum Pecu-
liari verſabor, quæ ſtudioſo ac cumpri-
mis Theologo, incumbit conſervandæ,
a0c conſectandæ probitatis.

Quo

rrte

bona

Abs,

cra D

Ditun

gennln
Nedtn
eninn
on
proc
Utv
4A!
Autha
deri⸗
Plur⸗
Vinci
Qrin⸗
audi⸗
Crſpe
Fie
gab
coll
Vel
Vely

Pbtt

trahr
Men

ue

ns

enim
gerit,
habet
que
i por⸗
elicha,
te ab⸗
thro:
ido,
Mvod
Pro⸗
Onis,
pro⸗
gra⸗
Ne in
minis
ſpe
jam,
Eter:
t, 1es
„ho:
ptout
ſiye
nente
ipt!⸗

o

( I ) Ar

Quo ergo nomine, quave de cauſa,
Præter cæteros, Theologo necefſaria eſt
bona conlcientia, animus DEo conjun-
ctus, & acceptus? Ea nimirum, ut in ſa-
cra Doctrina, in Theologico ſtudio de-
bitum poſſit progreſſum facere, atque ita
genuinus, quique ſuum cum laude fſuſti-
neat nomen, evadat Theologus. QAd hanc
enim ſcientiarum omnium nobiliſſimam
non patet aditus improbis: procul hinc,
procul profanæ mentes. Poteſtne autem
iſtud, uti aſſeritur, ita comprobari etiam?
Ac luculente quidem, copioſeque tum
authoritate, tum ratione. Si enim a S.
Scriptura initium ducamus, hujus com-
Plura occurrunt teſtimonia, quibus con-
vincimur, magnum eſſe probitatis cum Do-
Gtrina foœdlus, conjundionem. Aliqua
audiamus. Eccl. 2. v, 26. Homini bono in
conſpectu ſuo dedit DaUsS ſapientiam, ſeientiam,
& lætitiam. Scientiam munus eſſe Dar né-
gabitne aliquis? Niſi hic ſol nos interne
colluſtret, fruſtra eſt illud lumen, quod
vel per oculos librorum lecçtio ingerit,
vel per aures Doctorum inſtitutio. Si DRUs

abſit, vel benedicentem ſuam manum ſub-

trahat, tota nocte laborabimus, nihil ta-
men Ccapiemus. Id quod Auguſtinus quo-
que L. de utilit. cred. c. 10. ſic expreſlit.
ctyusmodi libet excellant ingenio, niſi DEUS
C 5 adſit,

42 4 SERMO)

adſit, hum repunt. Quantacunque igitur in-
duſtria quispiam ad ſcientiæ laudem per-

venerit, eam ad DgUM magis, quam ad

hominis conatum oportet referamus. Cui-
nam autem DEUs benedicit, & ſcientiæ
donum elargitur? Audivimus: homini bono
in conſpebtu ſuo, qui ſane alius non eſt, ac
qui mores ſuos ad Divinæ Legis amuſſim
inſtituit. Alterum Scripturæ teſtimonium
vulgo notum eſt, Sap. I. v. 4. Ouoniam in
malevolam animam non introibit ſapientia, nec
habitabit in corpore ſubdito peccatis. Ouid cla-
rius? aut quid opus pluribus? Audiamus
tamen etiam, quod Prov. 14. v. 6. dici-
tur: QOuærit deriſor ſapientiim, & non invenit.
Quisnam hic eſt deriſor, ſi non peccator?
Si non is, qui DEUM ſpernit, Ejusque
mandata, dum transgreditur, quibusdam
Veluti fſibilis explodit? Hic ergo ſapien-
tiam quærere poteſt equidem, at inveni-
re, ſuamque efficere non poteſt. Eccl II.
V. 16. habetur: Error, & tenebræ peccatori-
bus concreata ſunt. Si concreata, ergo ab
iis, dum in peccato manent, non libe-
rantur. Quid autem Veritati, & Luci, id
eſt, Doctrinæ, & Sapientiæ, tam oppoſi-
tum, quam error, & tenebr? Quamobrem

Paterne monet D. DEUs Eccl. I. v. 33.

Fili, concupiſtens ſapientiam, conſerva juſti-

tiam, & DEus præbebit illam tibi. Quatuor

hæae

teſ

iturin.

n per.

lam ad

. Cbi-
jentiee
ni hono
ſt, ade
nuſim
Onium
imn in
1, nec
id ela⸗
iamus

dici-

twenit.
eator!
oe
Usdarm
pier⸗
weni⸗
l II.
ruthri
go b
libe⸗
el, id
ppol⸗
obrem

V. 33.

iſ.
Hatuor
*

(III ) 42

hæc Divini teſtimonia codicis ſufficiant,
quibus ſimilia quam plurima continet.

Nunc e Scriptoribus Eccleſiaſticis
unum, vel alterum adjungamus. S. Augu-
ſtinus L. 22. con. Fauſt. ita ait: prior eſt

in rebta hominis eruditione labor operandi, quæ

Juſta ſunt, quam voluptas intelligendi, quæ ve-
ru ſunt. Quaſi diceret; ſi veritatis intel-
ligendæ teneris cupiditate, juſtitiam pri-
mis neceſſum eſt curis complectaris. Aper-

tius ſuum ea de re ſenſum Bernardus pro-

didit Ser. 62 in Cant. Impuris non ſe oſten-

dit veritas, non ſe credit ſapientia: ſuperbo

oculo ea non videtur, ſincero patet: nec enim
eſt, quod veritas ſe deneget intuendam puro cor-
di. Theodorus Abbas apud Caſſianum ſic
ſeribit: impoſſibile eſt, immundam animam,
quantalibet deſudarit leclionis inſtantia, adipiſei

ſcientiam ſpiritualem; nemo namque in vas ſæ-

tidum, atque corruptum, unguentum aliquod no-
bile, aut mel, aut pretioſum liguorem infundit.
Hæc dum audis Ssceripturæ, & Patrum,
adeoque ſummi ponderis, irrefragabilia
teſtimonia, quis tibi ſenſus? quæ mens?
quis animus, o Theologe? Nunquid in-
telligis, aut nuncium Theologico remit-
tendum eſſe ſtudio, certe nullam faciendi
Progreſſus ſpem eſſe concipiendam: aut
Profecto juſtitiam totis viribus retinendam
eſſe, vel inſtaurandam?

Etiam

44 (SERMO)

Etiam ratione eandem veritatem com-
probemus. Quid eſt Theologia? Rerum

Divinarum per Fidem cognitarum ſcien-

tia. Habet ergo pro ſuo, ut mos eſt dice-
re, objecto veritates Divinas, veritates
Cœleſtes, ſublimiſſimas; quapropter &

ſcientiarum Regina ſalutatur. Homine au⸗

tem peccatore quid vilius? quid magis
abjectum? Eſt ille DEI, ac Cœli odium,
mancipium dæmonum, inferno debita vi-
Gima Ergo tantum diſtat ejus mens a
Theologicis veritatibus, quantum a Cœ-
lis inferi: quonam pacto fieri poſſit, ut
unquam conſocientur? Actum eſt; humi
ſemper repit peccatrix anima; neque au-
det, ac ne poteſt quidem liberum, hila-
remque obtutum in Cœlo figere. Quo⸗-
modo ergo meditando, ratiocinando, in-

dagando earum veritatum intelligentiam.

conſequetur, quas Angelorum, & Sancto-
rum Mentes in ipſo Divino Verbo intuen-
tes ſpeculantur? Legimus L. I. Reg. nul-
l1o modo potuiſſe in eodem Fano ſimul
conſiſtere Arcam Fœderis Domini, & Da-
gon Philiſtæorum idolum: non abfſimili
ratione in eadem anima, tanquam in vi-
vo quodam Templo, fimul componi ne-
queunt ſacra Theologiæ Doctrina, & ab-
ominatio peceati. Aut ergo eliminandum
inde peccatum, aut certe intus verſari
dedignabitur Sapientia.
Aliud

etiam

potel
eti⸗
Dod
Oi
hil b
ormi
IN
re
Mate
Pla 6
tum,
enata
rit i⸗
quan
rit,
ſüper
AUt
Iem
d!
CaAN
OmI
74.

neon⸗
Terumm
ſcien⸗
dice⸗
ritates
ter &
ne au⸗
mages
Gium,
ta Vi-
ens 2
C⸗
t, ut

humi

We dr-
hila⸗
Quo⸗

Utiam,

ncko⸗
tuen⸗

.

. Dul⸗

ſumul
ADe.
Pwini
in V.
i ne⸗
Cab⸗
udumn
erlari

ud

(uII ) 45

Aliud quidpiam videamus, aliquanto
etiam funeſtius. Si peccatis deditus homo
poteſt quacunque demum ratione eluctari,
ac etiam reipſa eluctetur ad Theologicam
Doctrinam, vel potius ad ejus Doctrinæ
opinionem: ex ea ipſa illius Doctrina ni-
hil boni expectandum, mala plurima ſunt
formidanda. Abutetur enim ea in fuam

non minus perniciem, atque alienam, fe-
re ut gladio furiofſus. Dilecta noſtra

Mater Eccleſia quot ſumme tragica exem-
pla & vidit, & luxit ingentium calamita-
tum, ex perverſorum hominum fſcientia
enatarum! Cui non auditum, quantus fue-
rit ſæculo III. Tertullianus? quanta ille,
quamque egregia pro Catholica Fide ege-
rit, ſcripſerit? Abripuit, evertit illum
ſuperbiæ typhus, & quis deinceps magis
aut infeſtus, aut pernicioſus? Apollina-

rem heæreſiarcham magnis extollit laudi-

bus Epiphanius ab humaniorum, & Græ-
carum diſciplinarnm cultu, Dialecticæ,
oOmnisque Sophiſticæ peritia! Baſilius ep.

7d. orbem ab eo libris repletum ait: mul-

to autem magis eum laudat Vincentius Li-
rinenſis, in hæc verba ſeribens! quid illo
præſtantius acumine, exercitatione, Dofctrina?
Quam multas ille hæreſes multis voluminibus op-
preſſerit? quot errores confutaverit? — Lon-
gum eſt univerſa illius opera sommemorare, qui-
bus

46 (SERMO)

bus profecto ſummis ædificatoribus Eceleſiæ par
eſſe potuiſet. Sed, proh dolor! hic tam
doctus vir ab Epiſcopo ſuo excommuni-
cari ob vitæ converſationem meruit, eam-
que cenſuram non ſubmiſſa, ſed impatien-=
te tulit mente, factusque demum eſt novæ
hæreſis architectus. En! partæ jam Do-
Grinæ ſuperveniens improbitas quanto-
pere illam effecit pernicioſam: de illa igi-
tur quid ſperandum Doctrina, quæ nata,
& educata eſt in incunabulis impietatis?
Porro Lutherus utinam nunquam quid-
quam didiciſſet! quanta tum Eccleſiæ,
tum politici ſtatus inceommoda, quantæ
Imo peſtes emanſiſſent! Huc refer Sancy-
ranum cum toto ſequacium ſuorum hodie-
dum graſſante grege. Quid? Catholici ipfſis
qui docti fmul ſunt & mali, quot moliun-
tur, & perpetrant injuſtitias? quantas non
raro in omni hominum genere miſcent cala-
mitates? Verum nempe eſt, Doctrinam in
mente impii gladium eſle in manu furioſi.
Concludo caput hoc graviſſima illa Chriſti
D. adhortatione: QOuærite primum Regnum
DEI, & juſtitiam Ejus. Infelicem te, o Theo-
loge! ſi hæc non eſt prima tua, & per-
petua cura. Sicut enim nulla in mundo
cogitari poteſt major felicitas, quam ſta-
tus Divinæ Gratiæ, ita horribilius nihil
ſtatu Divinæ iræ: nihil jucundius teſtimo-
nio

nio dor

Verme
ſtem m
Fivere,
in 6*

P
Gloqu
ſtudns
intelli
ſam,
inquir
Veluti
diofus
dores.
ſeripti
dus ad
homin
ernine
Olen
IWNd
arbit
eſſe
dratia
Alid
dei 0
Nas i
incor
Dro

ie ur

ic tam

IMuni-
e, eam-
batien⸗
norvæ
m Do⸗
Vanto⸗
laigi⸗
Mti,
tatis
Jid⸗
leſæ,
Lante
Sancy-⸗
hodie-
ili
oliun⸗
48101
tcala⸗
hamn in
furiol.
Chriki
Nnin
Theo-
pet⸗
rvnd
n ſe⸗
eſtimo⸗
ni0

C uI „ 47

nio bonæ conſeientiæ, at malæ conſcientiæ
verme nihil funeſtius. Hanc igitur fuge pe-
ſtem miſerrimam. Elige innocens potius
vivere in conſortio filiorum Dagx, quam

in dæmonum contubernio inquinatus.

Præter vitæ probitatem neceſſaria
quoque Theologo eſt bona, ſanctaque in
ſtudus intentio: quo nomine finem illum
intelligimus, ad quem actionem quisque
ſuam, tanquam medium, dirigit. Age jam,
inquiramus „ quidnam illud ſit, ad quod,
veluti ad finem, contendere debeat ſtu-
dioſus per quoscunque literarios ſuos la-
bores, per lectiones ſuas, ſpeculationes,
ſcriptiones, auditiones, cæteraque, qui-
bus ad Doctrinam connititur? An illud eſt
hominum exiſtimatio? aut inter æquales
eminendi gloria? an in ulteriorem ætatem
opulenta, honorata vita obtinenda? Si
mundano quispiam ſenſu hac de re velit
arbitrari, nihil cunctabitur pronunciare;
efſe hos fines longe dignifſimos, quorum
gratia juventutis anni in ſumma ſtudiorum
aſſiduitate exigantur. At ſi veræ lumen Fi-
dei conſulamus; ſi memoria repetamus æter-
nas illas Veritates, quas perſæpe in libris,
in concionibus, adhortationibus, aſceſibus

Propoſitas perſpeximus, ultro intellige-

mus, nullum alium ſtudiorum noſtrorum
nem

48 (SERMO)

finem debere, aut poſſe a nobis intendi,
quam Divinam ſervitutem. Hanc ergo &
in alio quovis, & in literariò labore unam
neceſſum eſt intentionem eſſe ſtudioſi, ut

DEoe ſerviat, placeat, & ſancétiſſimæ il-

lius morem gerat Voluntati. Creatura DEI
eſt: Servus DEI eſt: eſt denique & filius.
Unumquodque horum nominum eum ad-
ſtringit ad ſtudia ſoli Dao conſecranda.
Quia enim creatura eſt, uti ſeſe totum,

ita ingenium quoque ſuum, & ſtudendi

facultatem à DEo habet: cuinam ergo al-
teri hæc impendantur, quam eidem DEo?
Vineam plantavit quispiam, vel hortum 3
aut extruxit domum: ecquid earum rerum
fructu, aut uſu, ſine grandi injuria non
poteſt privari? Quanto minus toleranda
eſt iniquitas, ſi quis ſe, ſuaque abnuat
DEoO impendere? Sed,ſervus etiam es-
Conduxit te ſibi DEUs, tüuam fſibi emit
operam Creationis, Redemptionis, aliis-
que innumeris beneficiis, inſuper & ſem-
piternæ ſponſione felicitatis. Quid fervus?
cui ſe, fuosque labores habet impendere?
Nonne ſuo, a quo conduétus eſt, Domi-
no? Magnam ergo rurſus DEo tuo facis
injuriam, ſi te tuis cum ſtudiis ad Kum
non refers. Denique probo filio quid an-
tiquius, quam actiones ſuas omnes ad fui
beneplacitum Patris accommodare, ei vel-
. . 16

ſon

e in
de,
flium
Tis ali,

no
Unt
imen.
mminꝑ
Te fe
eg
droni
Kun
ANt il
leſos
Me. 7
Ood

1
loare
Wer⸗
V0 2
fine
fruct⸗
colli⸗
r a
hd
Qid

las,

ntenai,
ergo
e unan
ioll, ut

nte il. .

rä DEr
Cflius.
m al⸗
1And.
totum,

Udendi.

190 A⸗
DEo?
ttuN;
rerum

ja non

rand
ondat
m 65.
emit
Alüs⸗
ſem⸗
erri?
gere!
homni⸗
facis
Eunm
d an⸗
i vel⸗

“

C III) 49

lèe in omnibus placere, & ſatisfacere? Vi-
de, an DEl te ſis ullo Pacto probaturus

filium, ſi præter Eum quidquam quæſie-

ris aliud. Quapropter dic ſincero, & inti-
mo cum affectu: Ahbſit, D. DEUS meus 7
u unquam aliquid exira Te deſiderem, duæram,
intendam. Tu unica meta ſis & Nudiorum, &
omnium meorum operum. A te habto me, ad
Te refero me. IWolo dobtrinam, per quam mens
mea uon tendat ad Te. Adjice illa S. Am-
broſii Autperti DEUM Precantis verba:
ſi utrumque (ſeientiam, & virtutem) obtinere

non poſſum, aufer ſcientiam, & dona virtutem;

aut illa S. Auguſtini 1. Confeſſ. 1 §. Dul⸗
ceſcas mihi ſuper omnia, & amem Te validiſſt-
me. Libi ſerviat, quidquid didici; Tihi ſJorviat,

uod loquor, & ſeribo, & lego, & numero.

Utilitas etiam bonæ hujus, de qua
loquor, intentionis noſtram meretur con-
ſiderationem. Qui enim, non dico ex Pra⸗
vo aliquo, ſed ſolum non ex bono hoc
fine literis dant operam, quem, oro,
fructum tandem referent? mellem qualem
colligent? In hac fortaſſe vita laudabun-
tur ab aliquibus; ad officiolum aliquod
eluctabuntur; opum aliquid accumulabunt,
Quid vero poſtea? Ubi mors adſtab't Pro
foribus, ubi jamjam ineunda erit æterni=
tas, quæ tum erit rerum facies“¹ Tum
=W D vero

50 (SERMO)

vero homini illi eveniet, quod nonnun-

quam accidit dormientibus, ut per

um divitiis affluere, Vvel laute epu

ſomni⸗
lari fi⸗

bi videantur: cum veroexpergefiunt, ma-
nus vacuas, ſtomachum inanem deprehen-

tentionis cura, non alius manéet

dant. Studioſum, cui nulla eſt bonæ in-

exitus.

Nam ubi vita hæc, quafi ſomnium quod-
dam tranſierit, ubi in agone evigilaverit,
vacuum ſe, & inanem dreprehendet, in-
genti quidem ſuo dolore, ſed absque me-
dela. Recte de talibus ait Pſalmus 57. v.
6. Turbati ſunt omnes inſipientes corde. Dor-
mierunt ſomnum ſüuum: &σ mihil invenerunt

omnes viri divitiarum in manibus Juis.

At vero qui omnia ſua ſtudia ad pium
finem dirigit, quam immenſum ſibi acer-
vat meritorum cumulum? quam ſplendi-
dum fibi in Cœlis comparat Diadema?
Singulæ profecto voces lectæ, ſeriptæ,
auditæ totidem evadunt margaritæ, Vel

adamantes, quibus Cœleſtis Ulius

corona

exornata refulgebit. Res enim eſt apud
ſpiritualis vitæ Magiſtros explorata, Opus

quantumvis natura ſua indifferens

intentionis quaſi quodam attactu fieri au-
reum, id eſt, Divinæ acceptum Majeſta-
ti, & ſupernaturali dignum, ac etiam co-
ronandum remuneratione. Qua

„ bonæ

propter
viſu⸗

iſur⸗
Paſto
honi
Go I
perft
1W
lin
eitas
poſk
gligt
Nam
ſaure
Digri
requ
(o
tera
Rem

Vobi

Tu
Prop
Dol
mill
bet,
diſfi

(Eitun

tum
cihu
Dar
oble

A

nmun⸗

OINI

Ari e
,Ma⸗
chen⸗
in⸗
Xitus.
guoc⸗
Verit,
„in.
eme-⸗

7..
Dyor-
erunt

Pium
cer⸗

endi-

emna?
iptee,
Vel
DroN
4pud
Ops
voNE
j al⸗
jeſte⸗

opter

n

( III ) * 5r
4 *
viſuri in futuro ſœculo ſumus, agricolas,
Paſtores, quæque mundus cenſet infima
hominum genera, propter bonam in agen-
do intemionem, magna in (ülo gloria
Perfrui, dum alii ſplendidiſſimi, honora-
tiſlimi ob inanes, pravas uas intentiones
illine exulabunt. Lugenda mortalium =
citas, qui nummos quidem, quotquot
Poſſünt congregare, corradere, non ne-
gligunt, non fatigantur: at ubi per bo-

nam intentionem montes cœleſtium the-

ſaurorum fibi poſſent erigere, vecordes,
Pigri ſunt, Quapropter cautos in hoc, ve-
reque prudentes vos percupio, qui ſan-
cto veſtrimet amore acti, opera cum cæù
tera omnia, tum & literaria per intentio-
nem quam optimam animantes, Cœleſtem

vobis, nec unquam interiturum theſau-=
rum accumuletis. Ad imitandum habete

Propoſitum avari exemplum, qui ubi vel
oboli ſpes affulget, non contemnit, ſed
milliare etiam emetitur, & in perditis ha-
bet, quidquid lucrari prætermiſit. Neque
difficile iſtud videatur. Etenim mane ſe-

cutura per eum diem opera DEo ſacrare,

tum vel ad horarum ſonitus, vel in præ-
cipuarum ingreſlu actionum mentem ad
DEUM fſuſtollere, antelucanam inſtaurare
oblationem: ſtudia vero cum S. Thoma
Aquinate, cum S. Aloyſio, cum Suario,
D 2 aliis-

52 „ (SERMO)
aliisque, a precatione auſpicari, piorum
affectuum jaculis interpolare, demum
orando coronare, induſtriæ ſunt vel neu-
tiquam operoſæ, vel certe non multi tra-
tu temporis in facilem, & jucundam con-
ſuetudinem abituræ.

De diligentia, & ſtudendi ardore, ue
loquar, ſüpereſt, Nemo eſt, quin velit
ſapiens, doctus, eruditus fieri, aut eſſe.
Sed nempe vellent id plerique fibi abs-
que labore obtingere, cum tamen ipſa
id abunde doceat experientia, quod Ececl.
c. 10. V. 10. dicitur: poſt induſtriam ſequetur
Japientia. Fervorem autem hunc ſummum
eſſe debere, perſuadere poſſet vel ſola
Dodtrinæ, ac ſapientiæ præſtantia, quam
S. Scriptura & plurimis locis, & diverſiſ-
ſimis modis non ceſſat inculcare. Nune
illam auro, argento, omnibusque the-
ſauris Præfert; nunc dicit ab illa vitam
tribui poſſeſſori; alibi gloriam, opes, læ-
titiam, omnia bona per illam obvenire
pronunciat; non nunquam puerum, vVel
Pauperem ſapientem meliorem eſſe affir-
mat ſene, vel opulentiſlimo quolibet fa-
tuo; verbo: per innumera encomia no-

bis illam conatur reddere quam optatiſſi-

mam, amabiliflimamque, adeo, ut quis-
quis eorum encomiorum vel Partem rite
ecum

kürn 1
elitanc

Sa. 8
ANvi,
ſui he
us

So
Kudinn
maxitt
bend
atoum
ſum pe
huie e
Is pr.
feere
Vita,
tia pe
Pheen
dium
i.
ſerit
ciliis
Ocea
tins,
illaum
mei
o, 1
Cero

dieun

orufn
emunn
hel⸗
ltitra⸗
n con⸗

Ote, Nt
n vt
t elle.
ADs⸗
ipa
.Eccl.
eltetu⸗
UmmmNN
el ſola
,quani
iverdl⸗
Nunc
ge⸗ the⸗
4 Vitann
hes, e⸗
bvenire
U, e
ſe Affr⸗
libet l
I 10

optaiih

Ut guis⸗

euun

(ur) ;

eum animo fuo reputaverit, facile ſit ex-

ecitandus ad imitationem ſapientis, qui
Sap. 8. v. 2. ſcripſit: hanc (ſapientiam)
amavi, & exquiſivi a juventute mea, & quæ-
Nt vi ſponſam eum mihi aſſumere, & amator fa-=
ctus ſum formæ illius. .
Sed ut intra noſtrum Theologicum
ſtudium ſermo ſeſe meus cohibeat, huic
maximam, quam quisque poteſt, adhi-
bendam eſſe diligentiam, tria perſuadeant
argumenta. Primum eſt ejus pene immen-
ſum patens amplitudo. Vita omnis mari
huic exhauriendo non ſufficit. S. Auguſti-

nus profitetur, ſe nunquam ſatis poſſe pro-

ficere e S. Scriptura, fi eam ſolam tota
vita, majore ingenio, maxima diligen-
gia pertractaret. Hoc ingeniorum ille
PhOœnix de S. Scriptura, cujus tamen ſtu-
dium pars ſolum eſt univerſi Theologici
ſtudii. Ubi enim præterea SS. Patrum
ſcripta, Eccleſiaſtica Hiſtoria cum Con-
ciliis, utrumque Jus? Sane in ſacro hoc
Oceano quanto quisque provectus eſt al-
tius, hoc & magis, & crebrius Divinam
illam ſententiam laudat Eccl. 18. nec t
invenire magnalia Dei. Cum conſummaverit ho-
mo, tunc incipiet: hoc & affectu magis ſin-
cero illorum dolet vicem, qui cum mo-
dicum delibaverint, jam ſaturos ſeſe,
D 3 imo

54 (SERMO 2

imo refertos eſſe Theologica Dodrina,
præmature tripudiant, gloriantur.

Alterum argumentum ſuppeditare no-
bis poſſunt eorum exempla, qui hacte-
nus illuſtres, clari nominis facti ſunt Theo-
logi. Atque recentiorum, hediernorum
ne meminerim: plurima legimus in Ec-
cleſiaſtica Hiſtoria talium nomina, qui ſa-
cræ Doctrinæ Arcem ipſam tenuerunt, &
longe plurima, pulcherrimaque Deo, &
Eccleſiæ obſequia præſtiterunt converten-
do infideles, reducendo Peccatores, fi-
dem dilatando, errores confutândo, li-
bros ſcribendo, alios erudi endo. Sed eo-

rum vix quisquam eſt, de quo notatum

non reperiamus, eum a teneris annis fuiſ-
ſe ſtudiorum cultorem ſolertiflimum. He-
rum qui fuerint ſectati veſtigia, quis no-
vit, quanta venturis annis patraturi ſfint
bona pro DEr gloria, pro animarum ſa-
lute, hereſum extirpatione, afflictæ no-
ſtræ S. Matris Eccleſiæ conſolatione, &
incremento?

Poſtremo demum loeo ponamus no-
bis ob oculos ipſos Eccleſiæ, adeoque
DEI hoſtes hæreticos. DEUM bonum!
quanta illorum eſt induſtria, quanta inde
fere a juventute ſtudendi aviditas, ut per-
ver⸗

Verſa

Propn
tunn ſt
E,
Dod
qua
non
enim
exſug
venel
is
Cone
Vant,
deto⸗
poon
d p
Plen
Hor
fulta
Up

d

lun
gol
qua
it
3pee
M
u
Uls

h

rina,

areno-
hade.
Theo.
nOruIZ.

in Ec. R

liſt
It, E&
20,
erten-
8s, ſi
o, li⸗
edeo⸗

tatumn

8 fuiſ⸗
1. Ho-
is n0.
ei ſint
Umn ſa⸗
g no⸗

ne, G

8 10:
oe
Dnum!
inde

1t per:

el⸗

( HI ) „8S5

Verlſa ſua condiſcant dogmata, ut ad ea

propugnanda ſeſe reddant idoneos. Quan-
tum ſtudent evertendæ Catholicæ Doctri-
næ, confutandis Catholicis Scriptoribus,

Doctoribus expugnandis? Ad quod, ſi-
qua poſſit, obtinendum, aràneos imitari

non turpe ſibi, non tædloſum ducunt, Ut
enim hi ex omni flore, & herba venenum
exſugunt, aut, quidquid exſuxerint, in
venenum convertunt; ita heæretici cum
lis agunt, quæ in Scriptura „Patribus,
Conciliis, Hiſtoria legunt: omnia depra-
Vant, & qua poſſunt ratione, ad propriam
detorquent perverſitatem. Hæc illi ad im-
pugnandam Matrem noſtram Eecleſiam,
ad perdendas animas, ad infernum im-
plendum, gaudium dozmonibus creandum.
Horum ergo male ſanam, pejusque con-
ſultam nos ſandte æmulemur induſtriam,

ad propugnandam noſtram charam Matrem

Eccleſiam, ad ſalvandas animas, ad cœ-
lum replendum, ad afferendam DäEo, An-
gelis, totique Cœlo lætitiam. Simus nos,
qualem Clemens Alexandr. in I. Strom.
ait ſuum fuiſſe inſtitutorem Pantænum,
apes Siculæ, quæ ſollicite floribus, opti-
misque herbis inſident, ut purum, ſanum-
que mel colligant. Dumque alii non mi-
nus, ac Pater illorum Leo rugiens, cir-

cumeunt quærentes, quem devorent, quo-

D 4 . vVe

56 (SRRMO )

ve modo Eccleſiam perdant: nos fiamus
idonei, qui eis reſiſtamus fortes in fide.

Atque hæc ſufficiant dicta, & deducta
e textu noſtro Doctrina bona dabit gratiam.
Optimus DEUs copioſam ſuam gratiam,

intercedente B. V. M. omnibus largiatur,

ut Ei per conſtantem vitæ probitatem,
ſanctam intentionem, & diligens ſtudium
quam fidelifſime ſervientes, gloriæ IIIius,
& ſalvandarum animarum, apta, Præcla-
ra evadant inſtrumenta.

IN EODEM

SE R M O IV.

Quibus verbis Sanctus Spiritus Librum
Eccleſiaſtici inchoavit, ab iisdem nos præ-
ſentis anni ſcholaſticas noſtras Prælectio-
nes, ipſumque adeo ſacrum Theologicum
ſtudium exordiamur: Omnis ſapientia à D.
DEo eſt. Sententia Divini Spiritus, ſicut
veriſſima, ita pulcherrima! Alte illam
menti noſtræ inſculpamus, per anni hu-
jus decurſum quotidiana memoria recola-

mus, & ſicut vetuſtiores nautæ ſtellam Cy-

nofuram identidem reſpiciebant, tanquam

recte ordinandæ navigationis regulam; ita

103

ns A
Kocjor
Verba:

Per an
haden
Rat,
tum
cumnen
in ea

4
Theol
ſapien
care.
tionen
gi co⸗
1es?
comm
Dium
Wiron
inhri
nerqi
Cqn⸗
id O
Olhne
n
lume
ſed 4

amus
de.

ducke
Ctionn.
tiam,

iatur,.

Stem,
dium
llius,
Ecla⸗

tbrum
re⸗
leclio⸗
gicum
44.
. ſteun
illam
i hu.
recola⸗
mC.
nam

n;itl

10⁰⁵

nes ad debite, ad proſpere dirigendum
ſtudiorum noſtrorum curſum hæc cœleſtia
verba: Omnis ſapientia a D. Do eſt, ſem-
per ante mentis noſtræ oculos qnaſi fixa
habeamus. Quod ut optato cum fructu
fiat, in expendenda hac ſententia aliquan-
tum inſiſtamus, & evolvere conemur do-
cumentorum theſauros, qui abditi latent
in ea Divinorum Verborum paucitate.

Aec primum ad illud advertamus:
Theologiam præ omnibus aliis ſcientiis
ſapientiæ nobiliſſimum ſibi nomen vindi-
care. Si enim altiſſimarum rerum cogni-
tionem ſapientiam compellamus, Theolo-
gi cognitionibus quænam aliæ ſunt altio-
res? Quid enim eſt Theologia? Sic ea

commode poteſt definiri: Dur, rerumque

Divinarum per filem cogniturum ſcientia. Ni-
mirum DEUs ipſe, Ens illud ſupremum,
infinitum, & omni poſſibili amore, ac ve-
neratione digniſſimum; tum quidquid eſt
a DsoO, ex DEo, ad, vel propter DEUM,
& quacunque ratione connexum cum Dno,
id omne in fuis cenſet objectis, ſuoque
complectitur ambitu Theologia: atque id
omne expendit non ad humanæ rationis,
& naturalis intelligentiæ nimium debile
lumen, quod aliarum dux eſt ſcientiarum:

ſed ad Divinæ Revelationis facem, qua

D 5 Di⸗

58 (SERMO)
Divini Verbi infallibile Magiſterium an-
teit. Ex hac qualicunque idea, & defi⸗
nitione patet Theologiæ tum amplitudo,
tum præ ſcientiis cæteris excellentia, &
ſublimitas. Ut adeo ſiqua eſt in mundo
ſapientia, eam vel maxime in Theologia
ſit reperire. Nunce jam unico rem confe-
ctam demus ratiocinio: Ommis ſapientia a
D. Dso eſt. T heologia eſt ſapientia. Eſt igi-
tur a D. DEO Theologia. B
En! quisquis nomen fuum inter Theo-
logos profeſſurus veniſti, vides, ubi quæ;=⸗

rere, unde præſtolari debeas pretioſam

ſacræ hujus Doctrinæ margaritam. Ex al-
to, e Cœlo, a DEoO. Sine hujus dono
fucatum forſan, & fatuum aliquod ſapien-
tiæ, Doctrinæque ſimulacrum habere po-
teris: veram quidem, genuinam ſapien-
tiam, & doctrinam habere neutiquam po-
teris. Sed num eam omnis obtinebit a D.

DkRo? Nequaquam. Semper erant, &

ſemper erunt non pauci, Doctrina vacui;
ſolo nomine Theologi, quibus hoc ſplen-
didum nomen ad nullum fuerit, ſeu co-

ram DEo meritum, ſeu apud ſapientes

encomium. Et hic enim verum eſt vetus
illud Græcorum: væg ναααπρ οαWο᷑· a

got HTs Bxa, T hyrſigeri multi, pauci Bac-

chi; ſeu: ornant Doctrinæ paucos, inſignia
multos. Cui ergo hoc ſapientiæ donum Di⸗-
vina largietur Bonitas? paucis dico: die
viven-

ſiventi,
juncin

nee lol
terutro
Ppientie

non P.

D
Vitame
ſum m.
do, n
diebus
lio Ce
ſenger:
Temp
tiſli (
Gie: nl
brorun
exerci
Verum
d
Ante
pece⸗
anime
decor
Die
celſar
Viribe
Mori

Peti

umn an.
E def⸗
lituco,
ntia, E&
IMundo
eologia
conle-
Mentit 4

Theo-

bi gue⸗

tioſam

EX-
8 dono
ſapien⸗
16 0
lapien⸗
AIl po⸗
it a.
ant,
1 VaCÜU,
eſplen⸗
el co⸗
pientes
vetus
4, Zut.

lei -

iſigri

um Di-
iuer⸗

( IV )— 59

viventi, & ſedulo ſtudenti. Utrumque con-
junctim eſt neceſſarium: nec ſola probitas,
nec ſola ſufficit ſtudendi ſedulitas. In al-

terutro quisquis defecerit, ad veram ſa-

Pientiam, & præclari Theologi laudem
non perveniet.
Dum autem Theologiæ ſtudioſo piam
vitam eſſe dico neceſſariam, & quanta poſ-
ſum maxima animi contentione commen-
do, non id intelligo, debere illum totis
diebus orationi vacare, ut ſit cum Cor-
lio Centurione (Act. 10) deprecans Deum
Jemper: non eum volo, nusquam niſi in
Templo verſari, cumque Anna Prophe-
tiſſa (Lucæ 2.) inde non diſcedere nocte, ac
die; neque ajo-, ut in piorum lectione li-
brorum, aliisque id genus ſanctioris vitzæ
exercitationibus aſſiduus ſit cum ſolitariis:

verum tria ſunt, quibus ei hoc pietatis

ſtudium cumprimis exiſtimo definiendum.
Ante omnia curæ ſit immunitas ab omni
Peccato, præſertim gravi: cor Purum,
anima ſanctificantis gratiæ inæſtimabili
decorata ornamento. Hoc illud eſt omnis
piæ vitæ baſis, & fundamentum unice ne-
ceſſarium. Quapropter, Theologe, totis
Viribus tuis fuge D. DEr tui offenſam:
mori, aut quidvis triſte, & acerbum per-
pPeti mavelis, quam peccato gravi ani-
mam

„

6 (SERMO)

mam tuam fſuſtineas commaculare. Di-

gna ſunt auditu, & in rem meam præ-

ſentem peropportuna ſenioris Tobiæ ad

Juniorem monita: Audi, fili mi, verba oris
mei, & ea in corde tuo, quaſi fundamentum
conſtrue.. . Omnibus adutem diebus vitæ tuæ
in mente habeto DEUM: & cave, ne aliquan-
do peccato conſentias, & prætermittas præcepta
D. DEI noſtri.. Omni tempore benedic
DEUM; & bete ab eo, ut vias tuas dirigat,
& omnia conſilia tua in ipſo permaneant...

multa bona habebimus, ſi timuerimus DEUM,

S receſſerimus ab omni peccato, & fecerimus
bene. Tob. c. 4. Ad hæc, oceaſiones,
& peccandi pericula, cane, quod ajunt,
& angue timidius fuge, memor illius:
qui amat periculum, in illo peribit. Eccli. 3.
V. 27. DEUM omnis Gratiæ, & ſancti-
tatis fontem ſuppliciter deprecor, ne
quod in principio libri Job ſemel, at-
que iterum lego: cum veniſſent filii DEI.
affuit inter eos etiam Satan; id de hoc, ad
quem ſermo mihi eſt, cœtu poſſit un-
quam dici cum veritate. Omnes, ne
uno excepto, filii DEI fint: nemo hie
exiſtat Satan, [projectæ, peccato inqui-
natæ conſcientiæ, ſalutis propriæ incu-
rius, cui mundi charior ſit, quam Dar
amicitia. 4

Alte⸗

iunt

At

(ütuatun

tidiana.
Ma pie
fiant.

relper

cli, P
mentor
gue pie
dalitatt
fert d
ideo
Ve gr.
hominn
Duo?
conqu
V. 13.
Pe, e⸗

Vero,
Miel
ek,
Dere
wet,

cin⸗
Ku
Mog

te. Di⸗

Amn pre.

Obiæ ad
verhu ris
Qamentune
Uite tu
Cliglan⸗
Preredtu
enelic
Girigal,
neunt.,⸗

DeUM,

ſerinnas

Alones,

d ajunt,
k illins:
eli 9.

ſancti-
ok, 1e

l1, A⸗
DEI.:
noc, 44
ſſit un⸗
les, e
bie
) inqul⸗
e inel⸗
m De!

Ate⸗

1

( IV ) 61

Alterum, quo pia Theologi vita con-

ſtituatur oportet, in eo fitum eſt, ut quo-
tidiana, hebdomadaria, menſtrua, & an-

nua pietatis exercitia debito cum fervore
fiant. In quo genere funt matutinæ,
veſpertinæ, aliæque preces, auditio Sa-

cri, Pœnitentiæ, & Euchariſtiæ Sacra-

mentorum uſus, & quæ præterea ſua cui-
que pia conſuetudo, vel MARIAnZ So-⸗
dalitatis, aut Scholarum laudabilis ſecum-

fert diſciplima. Hæc enim, uti ſi fiant

ideo ſolum, quoniam fieri debent, uſus-
ve gratia, ſine debita attentione, tum
hominis ſpiritui nil quidquam proſunt,
DEo autem usque adeo non placent, ut
conqueri Eum faciant illis verbis Iſa. 29.
v. 13. iſte ore ſuo, & lahis ſuis glorificat
me, cor autem eius longe eſt a me: ita ſi

niant debita cum applicatione mentis, cum

vero, ſincero, & ardenti erga Divinam
Majeſtatem cordis affectu, incredibile
eſt, talem hominem DEI gratia quanto-

pere a malo cohibeat, in bono confir-

met, promoveatque.

Quod tertium appello piæ vitæ offi⸗-
cium, eſt in omnibus operibus, adeoque
& ſtudiis, pura, fincera intentio, qua
non quæratur propria gloria,; non com-
moditas, non temporale quidquam, vel
B mun-

62 (SgERMO)

mundanum: ſed ſola, ad quam conditi

ſumus, DEI Gloria, Divinæ Beneplaci⸗
tum Majeſtatis. Nunquam id nobis e
mente ſinamus effluere, vel uno Creatio-
nis nomine eſſe nos natura, & neceſſita-
te Servos DgI. Servus autem quid aliud
agere, quærere, intendere debet, quam
ut Domini ſui adimpleat voluntatem?
Itaque noſtra etiam hæc fit & ſemper,
& in omnibus cura unica, atque intentio,
ut voluntatem impleamus, eoque be-
nignitatem mereamur DEI noſtri, Do-
mini noſtri; præſertim tanti Domini;

tam præterea amabilis, tam benigni,; &

munifici Domini. O filii hominum! at-
tendite, in mundo quid fiat, ac tum men-
tem veſtram tantiſper ad Superna erigite.
Terreno Principi ſerviendi ſiquis eſt ho-
norem conſecutus, quanta gratulatio?
gloriatio? quanta alacritas, & aſſiduitas?
Atqui homo eſt, quod tu es itidem, per-
que confimilem mortem tibi coæquandus
denique. Ita quidem; ſed hujus mihi
ſimilis hominis quæ nunc dignitas? quan-
ta, in quot, qualesque homines nunc po-
teſtas? Me porro quantis & augere opi-
bus poteſt, & honoribus attollere? Ergo-
ne hæc incredibile quoddam ſerviendi
ſtudium poſſunt concitare: non item poſ-
ſit Däi immenſum a nobis diſtans natu-
ra;

14, i
Pote

4
Theo
in e
inten

knti,

lua ſo
ſbir⸗
dis,
tenti
enim
ſe enn
pem
Int
Doch
Vut,
Aut'e
tenta
ſerne
Cerd
Ou
IIs,
Attin
wic
ſpiri
inex

bece

Aic

mihi
a⸗
Po.
Pi⸗
g0⸗
Adi
poſ⸗
Atl⸗

c w 63

fa, incommutabilis Majjeſtas, infinita tum
Poteſtas, tum I Benignitas?

Atque læt ſunt, quæ piam facient
Theologi vitam, fuga peccati, fervor
in conſuetis pietatis exercitiis, puritas
intentionis. Pauca ſunt, facilia ſunt vo-

lenti, DEUM amanti, & ſerio de Salute

ſua ſollicito. Hæc igitur eadem quisque
ſibi reddat propria: in his qua aquiren-
dis, qua conſervandis, omni virium con-
tentione nunquam non elaboret. Cum
enim duæ fint res ſtudioſo cuique ſtudio-
ſe curandæ, pietas, & literæ, princi-
pem profecto curam ſibi depoſcit pietas,
Gſne qua vani ſunt quanticunque montes
Doctrinarum. Quid enim, amabo, ju⸗
„ ſi poſt abſumptos in ſtudiis multos,
aut etiam omnes vitæ annos, fi poſt ob-
tentam Dochffimi viti famam, tandem in-
ferno, per omnem æternitatem cum Ci-
cerone, & Ariſtotele arſurus, injiciaris?
Quantumcunque mentem tuam excolue-
ris, Luciferi tamen neque perſpicaciam
attinges, neque doctrinam conſequere;
quid autem infeliciſſimo illi hæc proſunt

ſpiritui in cruciatibus poſito, & demerſo
inexplicabilibus? Eſto itaque adverſus

Peccata ferreus: non te finas ad mali
quidquam ſeduei unquam ſeu per pro-
Priam

64 (SERMO)

priam concupiſcentiam, ſeu per dæmo-
nis ſuggeſtiones, ſeu per ſociorum, aut
quorumcunque hominum exempla, inci-
tamenta, authoritatem. Sis porro in o-
rando attentus, devotus, quamque po-
tes, ferventiſlimus. Denique tum reli-
qua opera tua, tum ſtudia ad ſolum
DEUM refer, Ei ſoli conſecra.

Quam autem hæc ſit ad obtinendam
Sapientlam neceſſaria vitæ pietas ua
Plient Pletäs, 4
Præſertim parte gravem excludit noxam,

non abs re futurum arbitror, ſi aliquan-

tum pertractavero. Ac in principio pro-
ferenda mihi ſunt DEr Verba, notiſlima
illa quidem, & ad maximam prælentis
coronæ partem alias a me jam prolata e
Sapi. c. I. In malevolam animam non introi-
bit dapientia, nec habitabit in corpore ſuhbdito
peccatis. Cujus veluti rationem legimus
cap. 7. Vapor eſt enim Virtutis DEI, &
emanatio quædam eſt claritatis Omnipotentis
DEI ſincera: & ideo nihil coinquinatum in eam
incurrit: ſed, ut mox ſubjungitur, in ani-

mas ſanctas ſe transfert. Ex liis D. DgI

verbis id primum habemus, hominem, qui

in peccatis vivit, Sapientiæ compotem

non futürum. Quapropter nitatur ille,

quantum libet, ſtudeat, laboret diebus

Jungendo noctes; in legendo, & meditan-
MB do

ten

lu⸗
i⸗

emo⸗
at
Incl⸗
In 0⸗

po⸗
reli⸗
olum

dam
ua
XalI,
an-
pro⸗
Nna

ſentis

lta e
troi⸗
libdito
imus
,5
tentis
neun
1Ali-
DEI.
qvi
Ntenll
ille,
ebus⸗
itan⸗

( W 65

do fſit aſſiduus, omniaque media adhi-
beat, fruſtra futura ſunt omnia, falli Dar

Verbum non poteſt: In malevolam animam

non introibit Sapientia, ſed in animas Jan⸗

Ctas ſe transfert. Deinde in iisdem DEr
Verbis expoſitam videmus rationem, quæ
Sapientiam inter, & peccato contamina-
tam animam diſſidium facit adeo perti-
nax. Nempe magnum DEI donum eſt
Sapientia, imo quædam eſt Dartatis par-
ticipatio, quandoquidem Sapientia, Om-
niſcientia numerantur in Attributis, qui-=
bus Natura Ejus conſtituitur. Hoc ſihi
vult vaporis, & elaritatis, ſeu lucis, qua

Scriptura utitur, allegoria. Quid enim

eſt vapor? pars Oceani permodica, quæ
ex hoc egreſſa in ſublime attollitur, ut
in nubes deinde collecta in terram deci-
dat, eamque humectet. Quid eſt lucis
radius, niſi quædam e ſole emanatio,
& participatio quædam ſolaris ſeu ſub-
ſtantiæ, ſeu certe motus? Vaporem autem
loca æſtu arida non recipiunt, neque gra-
tum illum, omniaque corpora vegetan-
tem humorem admittunt: radium lumino-⸗
fum loca ad ſolem converſa exeipiunt;
quæ autem a ſole averſa ſunt, & tene-
bras veluti ſinu ſuo concluſas conſervant,
lucis manent expertia. Idem cum Sa-
Pientia uſuvenit: eam obtinet anima Dgo
E coR

66 (SERMO)

conjuncta per conſcientiam puram, &
vitam probam; ſcelerata anima non ob-
tinet. Adverſantur enim fibi longe ma-
gis DEUS, & peccator, quam lux & te-
nebræ, humor & ariditas.

Satis eſſe poſſet vel ſola hæc S. Scri-
pturæ authoritas, ad cognoſcendum, &
pro indubitato habendum, veræ Doctri-
næ ſuüummum eſle obſtaculum vitam cri-
minibus contaminatam; atque ad facien-
dum in ſacra Scientia profectum fumme
neceſſariam eſſe vitæ probitatem. Ouæ-
dam nihilominus addamus. Ace SsS. PP.
nobis ſufliciat S. Auguſtinus, qui l. I. de
Bapt. con. Donat. c. II. Peccata affirmat
tenebras eſſe animarum: tum I. I. de Ser.
Dom. c. 3. ait: mundis corde facultas eſt
videndi DEUM, fanquam purum oculum Ad
intelligenda æterna gerentibus. E qu bus
Magni hujus Doctoris verbis illud conſe-
quitur, DäEUM videndi, Sterna, Cœ-
leſtia intélligendi eos deſtitui facultate,
quorum cor lethali eſt peccato defeæda-
tum. Huc & rationum aliquid adjunga⸗
mus. Ipſa enim id Theologici natura
ſtudii evincit. Neminem puto eſſe, qui
vel dubitet, ſitne ſtudium hoc ſacrum?
Soljs enim res Sacerrimas, Tes Divinas
Pertractat: innititur rei Sacerrimæ, Di⸗

vine
poſ
dei⸗
glor⸗
Part
e

tis

s
On
105
dae
Pon
terr⸗
ſere

catl

Titan
tadi
ut
An
ſte
Cqt
0el
letn

tum

II
eſt⸗

1, &
ob.

te⸗

6 IV ) 62

vinæ Revelationi: finem fibi habet pro-
Poſitum Sacerrimum, Defenſionem EFi-
dei; & Eccleſiæ, animarum ſalutem,
gloriam DglI. Studium autem omni ex
Parte adeo Sacrum an poteſt locum ali-
quem habere in corde profano, pecca-
tis inquinato? Ajebat Paulus: quæ Socie-

tas luci ad tenebras? quæ autem conventio
Chriſti ad Belial? z. Cor. 6. Dicere &

nos poſſumus: quæ poteſt eſſe conjunctio
Sacræ Doctrinæ cum mente ſcelerata?
Porro mens peccatoris dejecta eſt, rebus
terrenis affixa, turbida: pace interna,
ſerenitate, magnanimitate hominem pec-
catum expoliat: quodque ait Pfſalmiſta:
comparatus eſt jumentis inſipientibus, & ſimi-

lis Jactus ſt illixg. Qua igitur ratione ve-

ritates ſublimiſſimas, resque Divinas ſcru-
tabitur? Profecto ſi etiam tentaverit ca-
Put ſuum Cœlo (ut ita dicam) inſerere:
ſi auſus fuerit expendendo cuipiam my-
ſterio animum applicare, ipſo mox pee-

catorum ſuorum pondere deprimetur,

oculosque humi defixos retinere compel-

letur. Ipſa denique perpetua comper-

tum eſt experientia, Pietatem ut ad o-
mnia, ſic ad Literarium quoque profectum
eſſe utiliſſimam.

E 2 Quam

68 ( SERMO )

Quam opto, ne Præſentium ullus ex
ſemetipio hactenus diſcere potuerit, quan-
tum felici ſtudiorum progreſſui obſtet mor-
talis peccati conſcientia! Quapropter ro-
go, hortor, & coram Dko fingulos ob-
teſtor, habeant primam, quotidianam,
ſollicitiſſimam curam animæ in ſtatu Di-
vinæ Gratiæ conſervandæ, & Ccoxleſtis
gloriæ poſt mortalis hujus vitæ exitum
obtinendæ. Valde ſollicitus ſum, & ve-
hementifſime in conſpectu DEr mei cu-
Pio, ſingulos ſancta hac ſollicitudine in-
time affici, ac pervadi: idque eo im-
penſius cupio, quanto difficilius nunc eſt
innocuum ſervare animum, vitam vivere
vere Chriſtianam, ac demum fieri Salu-
tis compotem. Manifeſta enim, ipſisque
adeo perſpicua eſt oculis veritas illa 1.
Joan. c. 5. v. 19. mundus totus in maligno
poſitus eſt. Non jam ſexcentas, ſed mille,
pluresque inſidias dæmon tendit inno-
centiæ, virtuti, ſaluti. Quidquid in
mundo videre eſt, vel audire, id fere
omne a bono retrahit, ad malum
incitat. Inter tot pericula quis ſal-
vus abibit? Inter tot hoſtium aſſultus
quis illæſus manebit? Inter tam feros
fuctus quis ad portum evadet, niſi cau-

tus ſit, ſollicite advigilet, DEique fſin-

gu⸗

gul
Mer

per⸗
tor
ſup⸗
exe
ceſl
liee
nen
gra

neſe
ſtt
eju
Pat
ten

et

co⸗
N
tie
la

( IWV ): 69

gular em Proteclionem ſua ſibi pietate e-

mereatur?

Quanto prolixior fuit prioris hujuſce
pertractatio capitis, tanto contractius fu-⸗
turum eſt id, quod de ſtudendi fervore
ſupereſt dicendum. Ad quem fervorem
excitandum commemorare quæpiam ne-
ceſſum eſt propterea, quod pulcherrima
licet res ſit Doctrina, maximeque homi-
nem exornet, ae digniflima ſit, cujus
gratia labor, etiam improbus, ſuſcipiatur,

& exhauriatur; quo tamen pacto fiat,

neſcio, ut non admodum magnus eorum
ſit numerus, quorum animi ſat digna
ejus cupiditaee incendantur, quive ei com-
parandæ diligentiam adhibeant congruen-
tem. Et tamen, Theologiam quod atti-
net, niſi quis ei totum ſeſe quodammodo
conſecret, niſi tempus prope omne lecti-

oni, meditationi, repetitioni, connota-

tioni impendat, magnos progreſſus non
habet expectandos. Tanta eſt Theolo-
gicarum rerum difficultas, ſublimitas,
copia. Et copiam quidem quod attinet,
cuique perſpicuum eſt, quot rerum fiant

Academicæ Prælectiones: Theologiæ

Scholaſtico-Dogmaticæ, S. Scripturæ,
Juris Pontificii, Eccleſiaſticæ Hiſtoriæ,
E 3 &Ec.

70 (. SERMO )

&c, quarum rerum una quælibet ſat foret
homini rite, ac plene occupando. Sub-
tilitates acutiflimas, difficultates & plu-
rimas, & maximas occurrere experti ſunt,
& atteſtantur, quotquot in hoc ſtudii ge-
nere cum laude verſati ſunt hactenus.
Igitur ingentibus animis, & fingulari cu⸗
piditate ad tam ſublime, tamque amplum
ſtudium oportet ſe accingere, diligen-
tiam ſibi imperare maximam; fieri pene
oportet Origenem, cui ſtudiorum incre-
dibilis quædam contentio Adamantii agno-
men peperit At vero terrori neutiquam
eſſe debet diſſicultas, quæ & DEI Bene-

dichione, & laboris conſtantia complana-

Ppitur; ac ſuperari denique, ut ab aliis
potuit, rurſum poterit. Recte enim à
Periandro Corinthio dictum eſt, omnia
vincit diligens meditatio: generoſam vero men-
tem, animum non puſfillum adeoe non
frangit, ut magis urgeat; & exſtimulet
diffcultas, memorem;, tendere virtutem
aG ardua.

Sed non etiam quemquam retrahat,
vel impediat confabulandi, Pervagandi,
luſu, vel otio tempus abſumendi volu⸗
ptas, aut conſvetudo. Age, quod agis,
Veteribus Gentilium Sacrificulis ſolitum
erat inclamari: idem ſibimet quisque in-
cla-

ſoret
Zub⸗
plu⸗
lunt,
ige⸗
en.
l el⸗
Plum
gen
ene
here⸗
gno⸗
Wam
ene⸗
ana:
aliis
1 4
mia⸗
nen⸗
non
Ulet
temn

lat,

1di,

olu⸗

,

IV 9 71

clamet identidem. Studioſum te dicis,
& dici vis: Theologus compellaris: ſtu-

de igitur, condiſce Theologiam. Exem-

plum tibi habe propoſitum quorumvis
opificum. Ut nominis ſui menſuram im-
plent! ut ſuoôs etiam viles, etiam duros
labores ſumma lſollicitudine diſcunt, ſo-
lertia exercent! Primo conſurgunt dilu-
culo, & toto non cefſſant die. Ab his
vinei pudeat ſtudioſum. Quid? Vade ad
Jormicam, o piger, & conſidera vias éjus,
S& giſce Sapientiam: quæ cum non habeat du-
cem, nec præcebtorem, nee principem, parat
in æſtate cibum ſihi, & congregat in miſſe,
quod comedat. Tu vero usquequo piger
dormies? quando conſurges é ſomno tuo?
Prov. 6.

Ut Sermoni finem imponam, rurſum
hortor, & oro, pii eſtotel, ac diligentes.
Conſecrate Divinæ Majeſtati tum nunc
in principio totum, quem inchoamus,
annum ſcholaſticum, tum ſingilatim dein-
de dies ſingulos. Nihil ſeu vobismet uti-⸗
Hius facere poteſtis, ſeu Divinæ gratius
Majeſtati, nihil Matri Eccleſiæ præcla-
rius exhibere, quam ſi jacto piæ vitzæ
fundamento, ſtudia fervore quam maximo
colueritis. O quam jucundum hoc futu-
tum eſt Cœlo ſpectaculum, inferno autem
E 4 quam

722 (SERMO)

quam terribile, ſi qu'sque pro menſura
talentorum a Duo üibi datorum quam fo-
lertiffime ſtuduerit! Tum enim vero felix

hæc ſchola erit ſeminarium, e quo egre-

dientur Zeloſi propagatores, intrepidi⸗
que defenſores Fidei, hæreſum expugna-
tores, vitiorum debellatores, virtutum
diſſeminatores: per quos impleatur Cæ-
lum, vacuetur infernus, DEUs honorifi-
cetur, Cœleſtis Curia lætificetur, dæmo-
nes confundantur. En, quanta bona in
veſtra habeatis poteſtate! En, ad quam
excelſa, & præclara invitet DEUsS! Nihil
deeſt, niſi prona cujusque voluntas, he-
roica, magnanima reſolutio. A Sanctiſſi⸗
ma Genitrice, Sede Sapientiæ, exora-
tus DEUs uberem Suam omnibus Gratiam
elargiatur.

IN FESTO PRESENTLA-
TIONIS B. V. M.
S E R MO I.
Dies adeſt Præſentatæ in Temple

Virginis ſacrata honoribus; dies dicata
cul-

eultt
obce
D
get
AN

que

Cu⸗
Ma.
tom

nte
n ſo⸗
felix
egre⸗

Ugna⸗

tum

Cez.
Orifl⸗

Een.

11 in

NMun

Wihil
he⸗
⸗
ord.
tiamm

3

plo
Et

( V) 73
euitui 5 impendenda amori, devovenda
obſequiis Dilectiſſimæ noſtræ Matris,
DEIparæz MARIE. De tanta Domina,
de tam ſingulari Virgine, Matre adeo
amabili, cui non ſit dulce loqui? audire
quem non delectet? Certe ardenti IIIius
Cultori vel ſolum hoc Sanctum Nomen
MARIA five pronuntiatum, ſive audi-
tum fufficit, ut pio repleatur ſolatio,
cor ſibi emolliri, fvwavique ſacri amoris
igne ſentiat inflammari, Loquar igitur,
ut confido, non illibenter audituris, de
Trimula Virgine præſentata in Templo,
conſecrata Domino, oblata a Parentibus,
donata ſuæmet Hagrantiſlimo ardore pie-
tatis. Multo gratiſſima, quis dubitet?
fuit hæc oblatio in oculis Divinæ Maje-
ſtatis, per quam offerebatur ea Virgo,
qua inter puras creaturas nihil ſanctius,

nihil DEo five Propinquius, ſive cha-⸗

rius. Ac ſi noſſe cupimus, quantopere
Præ infantuli Samuelis, aut cujusvis alte-
rius, DEo grata fuerit hæc tenellæ Hu-
juſce Virginis oblatio, in promptu illud

eſt, certiſſimumque, ſolam unam præ

hac fuiſſe Dgo acceptam oblationem,
Divini ſcilicet Bilii Chriſti Ius.

O quam pulchrum, & jucundum can-
didifüina hæc dies præbuit Cœleſti QCu-
E 5 rigx

74 (SERMO)

riæ ipectaculiun Prorſus non ambigo,
quin defixæ fuerint, attonitæque heſe-
rint in Solymæo Templo omnium Bea-
tiſſimorum Spirituum mentes, & inſolita
exultaverint lætitia, dum Parvalæ ſuæ
Reginæ illos grefſſus, illam oris, oculo-
rum, totiusque corporis modeſtiſſimam
compoſitionem, illos Animi Dao ſe ſa-
crantis, & præ amoris magnitudine æſtu-
antis, affectus Seraphicis inflammati ores
intuebantur. Te autem Terkfeliciffſimam,
O MARIA! quæ tam pulchrum, tam gra-
tum de Te ipſa donum DEo exhibuiſti,
Sacrificium tam plenum, & illuſtre obtu⸗-
liſti. Vere Beatiſſima! quæ & ſemper,
& tota ſolius DEI Tui fuiſti. At nos
hanc ineffabilem felicitatem (quid enim
cogitari poteſt felicius, quam arctiſſima,
perpetuaque cum Summo Dgo conjun-

ctio?) hanc inquam felicitatem ita 88.

Virgini cum flliali devotionis candore
gratulemur, ut quoad fieri poteſt, ejus
Participes effici Ipla inſtituente connita-
mur, Ipſa patrocinante mereamur.

Tria ſunt, attingenda magis a me,
quam explicanda, quæ in hac S. Vir.

ginis Præſentatione Peculiarem noſtr æ

mentis merentur attentionem, ut porro
ad noſtram accommodari poſſint inſtitu
tio⸗

tione
ett,
Iuon⸗
oblat
Sand

Aten

ſolin
cepti
Jquar
cius

dans

intr
contt
tum
com
pror

MerI

tatio
lios
Oni⸗
rieb

ſpee

ſumm
thit
Opis
Rel
ibie

nbigo,
hele.
Bea.

nſolita

2 ſuæ
oeblo⸗
Himam
ſe ſa.
Eltl.
tiores
mam,
n gra⸗
iſti,
Obtu⸗
lper,
t 105

etlim

a,
un⸗

455.

ldore

cjus
nnita⸗

( v) 75

tionem. Nam tres non niſi annos nata

eſt, cum jam, Parentum quidem etiam
Suorum, ſed multo tamen magis Suamet
oblatione, ad vitam in Templi adytis
Sanctius agendam, Dago mancipatur. IIIi
autem Dao ſe hoc facto donat, cujus
ſolius & antea inde jam a primo Con-
ceptionis momento fuit propria; nun-

quam enim à Dgo aliena, nunquam fuit

chjusquam alterius, quæ ſemper fuit

Sanctiſſima. Denique „ cum deinceps
intra Templi ſepta viverit in aliarum

contubernio Virginum, ſub pia Sacerdo-
tum cura, quis illam procul a terreſtris
converſationis more abſcedentem, &
Prorſus Cœleſtem Ejus vitam poſlit Pro

merito edicere, vel etiam conſequi cogi-

tatione? Quam aſfidua cum Dgo, erg
alios mitis, adverſum Semet rigida?
Quidquid poteſt in Sanctæ vitæ laudibus
cogitari, totum ibi cumalatiflime repe-
riebatur; quidquid vel levillimi nævi
ſpeciem habet, inde fuit remotiflimum.

. Ab hujus tam præcellentis, & con-
um

mati exemplaris qualicunque hoc in-
tuitu oculos nunc ad temet ipſum reflecte,
quisquis Præſentatam Virginem pio cupis
Religioſæ venerationis officio proſequi,
tibique reddere Propitiam. D. DEo
quan-

76 (SERMO)

quando temet donaſti, & conſecraſti per
ſinceram, obfirmatam voluntatem IIIi;
non tibi, non mundo, non dæmoni ſer-
viendi? Tres quidem annos dum eras
natus, quia rationis uſu etiam tum deſti⸗
tuebare, oblationis hujusmodi eras in-

capax. Aſt ubi diſcretionis annos atti-

giſti, & obortum mentis tuæz lumen ce-
piſti aſpicere; ubi Divini etiam Vultus
ſignatum ſuper te lumen primis te cœpit
colluſtrare radiis; tum debebas affectuum
tuorum veluti alis ad DEUM, Factorem
tuum, & unicum Bonum tuum avolare.
Nam & rem corpoream quamlibet, ubi
primum remotis obſtaculis facultas adeſt,
ad centrum ſuum moveri, ac rapi vide-
mus. Non abfſimili ratione, ubi primum
depulſa infantiæ cœccitate, ad videndum
apertus eſt mentis oculus, te ad cogitan-
dum, amandum, colendum DEUM,
tanquam tibi proprium centrum, ferri
decebat, ac oportebat. Iſtud ſi factum
non eſt ita tempeſtive, utinam ſaltem
mundus, vanitas, aut pravitas aliqua
jam tum compeditum te fibi non incepes
rit mancipare, vel irretire! At enim
quando vel poſtea Divinæ te totum con-
ſecraſti Majeſtati? Factum id fortaſſe
nunquam hactenus. Forſitan &, quod
multo foret funeſtius, alteri, non DEo,
ViVis

Fivis
dum
ſero
gine
MIiS
118!
ter

s

den

fec

gta

g

cui
det
n⸗
mil
Vil
eſt
ell

per
Ili,
i ler.
cras
geſti⸗
s in⸗

attl⸗

1 ee⸗
Ultus
Cepit
uum
Orem
lare.
Ubi
deſt,
vide⸗
Dum
dum
tal⸗
GM;
fer
Aum
tem.
u⸗
epe⸗
ninn
ol⸗
aſſe
voch
60,

(V9 77
vivis obnoxius? Age igitur, quod du-
dum oportebat factum, nunc vel tam
ſero fac. Non jam potes id in S. Vir-
gine imitari, quod tam cito, quod pri⸗=
mis ſeſe vitæ ſuæ annis, quod primi flo-
ris amœnitatem DEo obtulerit: fac imi=
teris, qua parte imitandi ſupereſt pote-
ſtas, quod ſerio, quod plene, quod ar-=
dentiſſimo affectu ſe conſecraverit. Per-
fectum ſit tuum tuimet holocauſtum: fla-
grantiflimæ charitatis igne in DEI tui
gloriam totus abſumere. Immola te IIIi,
cui te alioquin mille nominibus totum
debes: IIII, cujus ſervitio nihil excel-
ſius, memoria nihil ſalutarius, amore
nihil dulcius, aſpectu nihil optabilius.
Noli eſſe tuus, mundi, aut dæmonis:
vilis nimium, & infelix conditio illius
eſt hominis, qui vitam vivit horum ali-
cui, & non loli addictam Dgo.

MARIA in Templo præſentata eam
ſe Dgo donabat, quæ prius etiam fuerat
Ejus ſolius, alterius nullius. Magnopere
felicem te, ſi in hujus Virgineæ laudis
Partem vel aliqua menſura venire potes:
ſi ex omni anteacta vita nihil, quod eru-
beſcas, aut doleas, tuus tibi ohjectat
animus. Crede, valde gratam DEo fa-
turam hodie ſeu primam, ſeu repetitam
ti

X

78 (SEEMO)

tui oblationem, ſi eam prima Innocen-

tiæ ſtola veſtitus feceris. Innocentes enim

animas tenerius amat DEUs, ut chariſli-
mos filios Pater amantiſſimus arctius com-
Plectitur, eis ſeie uberius, ſvavius, &
Peculiari quadam ratione in hac etiam
vita communicat. Innocentes, ob pri⸗
mævam intaminati candoris gratiam,
ſunt illi parvuli, quos, teſte Pſ. II4. v. 6.
cuſtodit Dominus: quibus ſibi oblatis gau-
det benedicere Salvator: quas in pecu-
liaribus deliciis habet Mater Virginea:
qui denique, ſicut ad Angelorum fimili-
tudinem propius accedunt, ita eorum
magis famillari, & quaſi cognato con-
ſortio perfruentur. Omni ergo ſtudio
inæſtimabilem hunc theſaurum, ſi ſer-
vaſti, ſerva; ſi perdidiſti, repara.

Poſtquam D. DgEo totum te ſacra-
veris, tunc enim vero pone tibi ob ocu⸗
los, & quotidiana accuratioris contem-
platiomis induſtria perſcrutare exemplum
S. Virginis, quæ poſt Præſentationem

ſuam jugiter in DEr ſervitio, & amore

non ſolum conſtans permanſit, ſed ingen-
tibus acceſſionibus aſſidue creſcens pro-
ficiebat. Pulchrum eſt, quod ait Da-
maſeenus de Fide Orch. I. 4. C. I5.
in Domo DEI plantata, atque per Spiritum

1.

eine
Onnin
gle
Pta
tütan
dua
Glise
por⸗
Pien

Ptate

ſupe
obſe
bs
Man
ne
ſern
Ang

d
Im

ſtan
che
4
tat

locen⸗
enim
ariſſi⸗
co.
8, E
etiam
Pri⸗
jam,
J. b.
au.
peen⸗
inen:
Mili⸗
Dturn

cOl⸗.

cio
ſer⸗

Netc⸗
ell⸗
Dlvnn
Iem

n0r E

gen⸗
o.
Da⸗
15.
itun

l⸗

(V 9 79

Jaginala, inſtar olivæ frugifere, virtutum
omnium domicilium eficitun. ut eam decehat,
quæ DEUM. ſinu ſuo exceptura erat. Co-
gita jam modum, quo vitam ab Ea inſti-
tutam par eſt nos credere. Nempe alli⸗
dua fere in DEI contemplatione, ſan-
ctisque precationibus: ex omnibus tem-
Poralibus mundi hujus rebus nihil ſibi cu-

Piens: corpori nihil indulgens ad volu-
ptatem, pene ſubtrahens neceſlaria: ad

fuperiorum non dico imperia, ſed nutus
obſequiofifſima: humilitatis ſtudio omni-
bus ſe poſtponens, omnes præ ſe &ſti⸗

mans: charitate, tolerantiasrnirabili: ac
ne per omnia ire conanti infinitus evadat

ſermo, quidquid Sanctum, Coœleſte,
Angelicum in vitæ ratione poteſt cogita-
ri, id in Hujus Noſtræ Virginis, quam
in Templo egit, vita ſupra humanum
captum haud dubium eſt eluxiſſe. Lau-
dabis utique? Recte quidem, dum ne
imitari pigeat, quod laudare delectat.

Placet, qui præit? qua præit, ſequere.

Si enim præeuntem ſequi refugis, con-
ſortium amittis, conjunctio abrumpitur.
Sequere igitur in Divino ſervitio con-
ſtantiam, & incrementa: æmulare pul-
cherrima virtutum chariſmata. Ad omni-
a utilem Pietatem amplectere: humili-
tatem, ſine qua æterna non obtinetur
glo⸗

80 C SERMO 2=è

gloria, aſſume: proximi charitatem, fi⸗
ne qua ne DEI quidem dilectio conſſtit,
habeto. Nulla denique earum te virtu⸗
tum prætereat, quæ te deceat, tuoque
ſit ſtatui conſentanea.

Ad hæc autem omnia ſicut te inſti⸗
tuit, & ducit exemplum B. Virginis,
ita, certus eſto, adjuvabit, provehet-
que Patrocinium. Tu modo Ejusdem
tibi Maternam Benignitatem, & gratiam
emereri ſtude; opem ardenti, filiali,
quotidiana ſupplicatione implora; & ſe-

cura kducid præltoare. Pia eſt, pleuz
G

eſt miſericordiæ, Mater eſt denique: re-
ſpuere precantem, ac præſertim pro vi-
ta ſancte inſtituenda precantem non vult,;
non poteſt.

en n Y

— 5 — — —

IN EODEM FESTO

SERMO II.

Nadauratis ante non multos dies Litera⸗
rum ſtudiis,, primum cras acturi ſumus
Dilectiffimæ noſtræ Matri ſolennem diem,
quo Eam Parvulam, Trimulam in Tem-
pl0

I 5 ſi⸗
nltit,
Virtu⸗
Voque

inſti⸗
ginis,
ehet⸗
Sdem
Atlann
liali,
Eſe⸗
plena
re:
to Vi-
Vult;

itetd⸗
ſuumus
diem,
Tenl
plo

(VW ) r

Pplo Præſentatam, Dgo dicatam, a Duo
acceptatam, devotiſſimi eultus Religione
venerabimur. Opportune accidit hie Sa-
cræ hujus lucis recurſus. Eo enim qua-
ſi admonemur, ut in ipſo ſcholaſtici anni
Principio, ad impetrandum proſperum
tum vitæ, tum ſtudiorum curſum, cur-
ramus ad MARIAM, & ante Thronum
Maternæ IIlius Gratiæ facti ſupplices,
Ejus, perque Eam Dar benedictionem
Petamus, Clementiam, Proteétionem im-
Ploremus. Nihil enim neque veræ pie-
tati magis conſonum, neque nobis magis
ſalutare poſſumus agere, quam ſi ad
DEUM tendamus per MARIAM: atque
ideireo ſiquid exorare a Duo cupimus,
ab Ejus Matre precum ſocietatem effla-
gitemus: ſfi obſequio, aut muneris obla-
tione DEUM ſumus honoraturi, ei obſe-

quio, vel muneri gratiam interventu E-

jusdem Matris conciliare ſatagamus: ſi
molimur, aut inchoamus quidpiam, id
non ſine invocatione Divinæ Matris or-

diamur: atque ita fiat, ut nos inter, &

DERUM Myſtica illa Jacobi ſcala MARIA
intercedat. Hoc enim ſervato ordine,
& noſtra DEo magis accepta evadunt ob-
ſequia; & Ejus nos miſericordiam certius,
promptiusque inveniemus, gratias con-
ſequemur.
F No.

88 C(SERMO)

Notum quidem eſt, tantam eſſe Di⸗

vinæ Majeſtatis erga nos homines beni-

gnitatem, adeo miram dignationem, ut
accedentes ad ſe non modo non aſper-
netur, ſuoque veluti conſpectu indignos
abigat, ſed magis Paterni ſui affectus im-
pullu amantiflime accipiat, foveatque.
Non repellit Dominus plebem Juam, atteſta-
tur in Pſalmis Spiritus S. quin & invi-
tat: accedite ad Eum. Salvator quoque
fua viſlimis illis nos compellat verbis: ve⸗
nite ad me omnes, quoque alliciat magis,
Deliciæ meæ, inquit, eſſe cum filiis homi-
num. Non eſt igitur DEUs noſter ſicut
Dii gentium, quibuscum verſandi, niſi
My'ſta internuncio, non erat poteſtas.
Ad noſtrum nos autem adire, quoties vo-
Iumus, poſſumus; quoque adimus ſæ⸗
pius, quo interius nôs penetramus, quo
longiore mora, & majore dulcedine in⸗-
hæremus, hoc placemus, & redamamur

amplius. Iſta quidem ita habent. Sed

age, num propterea ſupervacaneum cen-
ſes, aut temporis quoddam, operæque
diſpendium, ſi tuis exorata precibus MA-
RIA vel ad præoccupandam faciem Do-
mini anteeat, vel te adeuntem comite-
tur, te orantem junctis & Ipſa precibus
adjuvet? Hoc Divinzæ Matris conſortium
quantam jadjunget gratiam, ſtduciinl;
. Eitl⸗

eſfe

gue
Re
gute
cur
1ar
ſ
D
D
lie
toe
till
na
NI.
im
lit⸗

ſe Di⸗
beni⸗
n, lt

Aler.

dignos
tusimm⸗

Ate.

ltteſta⸗
inwi⸗
noe
8: W⸗
magis,
omi⸗
ſicut
1, nii
teſtas⸗
65 70
8 *
, qo

ne In.

annur
Sed
mn een
ræeque
sMA-
mn Do-
Ollite⸗
ecibis
oltiun

( VI) 83

efficacitatem 2 Noſtrum quidem unum
quemlibet cum Hac Sanctorum omnium
Regina conferre, non aliud foret, quam
guttam cum oceano, pulverem unum
cum monte, ſcintillam cum Sole compa-
rare. Tantundem igitur etiam intereſt,
ſi noſtrum quispiam aut ſolus, aut dedu-
cente, & patrocinante MARIA Coram
Divinæ Majeſtatis oculis compareat. So-

li etenim fi ſumus, tum non aliam ad in-
tuendum aflerimus DEoO, præter eam,

quæ in nobis eſt, gratiam, quæ quan-

tilla tandem eſt? At vero ſi nobiſcum u-

na accedat, & pro nobis intercedat MA-⸗
RIA, tum univerſa Illius, propemodum

immenfa, dignitas, pulchritudo, amabi-

litas noſtræ adjuncta inopiæ ab eodem

aſpicitur Dgyo, quanta cum voluptate!

ad noſtrum vero quantum emolumentum!

Mera hæc eſt veritas, ſi hominem
vel juſtiſimum cogitemus. Sed Abſolom
es forſitan; &, Patris quidem, gravi ta-
men ira premeris, juſtitiam tremis, Jero-
ſolyma excluſus gemis. Unde tibi ve-

niæ, reditus, & Salutis aliqua ſpes ad-

veniat, niſi Thecuitis interveniat, mulier

ſapiens, mulier accepta Regi, quæ oris
ſui gratia, ſermonis artificio, precum vi

Ejus mitiget animum, & cor Patris con⸗
F 2 Ver-

84 CSERMo)

vertat ad filium? Exploratiſſima profe-
Go res eſt, planiorem obtinendæ pecca-
torum veniæ non eſſe viam, quam ſi
Matrem ableges ad Filium. Illa enim;,
quanta quanta eſt, Miſericordia eſt, Bo-
nitas eit, Mater eſt amantiſſima: Hic
vero miſericordiæ junctum habet Juſtitiæ
rigorem; & Salvator cum ſit, fimul eſt
inflexibilis æquitatis Jjudex. Quidni er-
go multo cum timore, & tremore IIi tu
per temet ſupplicaveris, dum Mater cum
fiducia, & libertate pro maximis etiam
peccatoribus perorans, certiſſime exau-
ditur?

Ne igitur dixeris, nulla nobis Evan-
gelii parte præcipi tantum ſtudium co-
lendæ, amandæ, & in re qualibet im-
plorandæ Virgineæ Matris. Quaſi vero,
quisquis recte intelligit, non ſatis præ-
ceptum iſtud fibi intelligat vel ſolis iis
verbis: de qua natus eſt ESsUs. Veri enim
DEI vera Mater cum dicitur, hoc uno,
ſicut dignitas Ejus, & potentia, & boni-
tas DEO proxima commendatur; ita ſin-
gularis quidam poſt DEUM cum IIla no-
bis imperatur nexus amoris, fiduciæ,
venerationis. Quam enim tantopere ama-
vit, & extulit Dominus, an Eam coli,
& amari non oportet a ſervulis? Per
quam

gvar
Han
VIt
poſt
Iata

pro
hab
divi
Abr.
lſra
2c
clar
roſe
ſmea
Pre
ua
le,
tiæ
Di
tti
O

r
na
neg
n

lio

drofe⸗
ecci
n
im,
B0⸗
Hie
ſtiti

uI t

i er⸗
lü de
reum
etiam
XAl⸗

Vyan-
c0⸗
t im⸗
ero,
Prr⸗
ls is
enim
Un,
boni⸗
4 ſin⸗
4 10.
beic,
amd-
coli,
Per
all

(VI 9) 856

quam ſeſe nobis Salvator dedit, an per
Kandem & Salutem, & alia dare non
vult omnia? Servorum ſuorum pro aliis
poſtulationes quam charas, quam facile
ratas habere ſoleat, multis documentis
prodidit DuUs: Matris igitur chariores
habebit, & multo exaudiet facilius. Au⸗-
divit pro Iſmaele deprecantem Patrem
Abraham: Moyſen pro duræ cervicis
Iſraelitico populo ſupplicantem iterum,
ac ſæpius ſuſcepit: ad Ezechiæ, & Iſaiæ
clamorem illuſtri portento liberavit Je⸗

roſolymam. Talia cum audimus, certiſ-

ſimos eſſe noſmet jubeamus, omnia tanto

promptius nos impetraturos per MARIAM;

quanto Hæc præ Abraham, præ Moy-
ſe, Ezechia, & Iſaia ſublimiorem & gra-⸗
tiæ, & Dignitatis, & gloriæ gradum
Divinitus eſt conſecuta. Quæ ſpes! Ma-
tri ſuæ nihil negat Filius: nos ſincere,
cumque fiducia ad ſe recurrentes, nun-
quam deſpicit Mater, pro nobis Filium
orare non gravatur, non fatigatur. Quid-
nam igitur evenire nobis poteſt periculi,
negotii, deſiderii, in quo ad tam Bo-
nam, tamque potentem Matrem nos il-
lico accurrere aut pigeat, aut non ju-
vet? IIluſtr es fere præ cæteris duas fœ-
minas Sacra nobis Scriptura commemo-

rat, Judith, Eſtherem. Utraque agen-

F 2 dam

86 (SERMO)
dam ſuſcepit multo difficillimam rem po-
puli ſui: eum e funeſtiſſimi exitii ipfis
veluti faucibus extraxit utraque: una
quidem ſuperbia tumentem, viribus fe-
rocem, victoriis elatum barbarum Du-
cem obtruncando, caſtra inimica con-
fundendo, exercitum hofilem diſſipan-
do, fugando: altera apud potentiſſimum
Regem, eundemque ſuum ſponſum, o-
rando, ſupplicando, ac impetrando de-
nique, ut vetus triſtiſſima ſententia no-
væ ſententiæ benignitate corrigeretur,
luctusque gaudio commutaretur. Non
dubia hæc eſt unius S. Virginis imago.
Hæc enim terribilis, ut Caſtrorum acies

ordinata, hoſtes noſtros, quantumcun-

que & feros, & numeroſos, potentiſſi-
mo brachii ſui robore debellare, diffi-
pare, & evertere nullo utique negotio

poteſt, ac etiam debellabit, diſſipabit,

evertet, modo Ejus opem ſuppliciter im-
plorare non tardemus, neque deſiſta-
mus. Eadem ſi Regem noſtrum, Ei-
lium ſuum adeat, appellet, nihil erit
tam magnum, quod nobis impetrare,
nihil tam arduum, quod nequeat com-
Planare.

3.

Quo ergo nos cunque vertamus,

omnia nobis contenta veluti voce cla-

mant:

mt
NIA
pook
enin
bilig
üäci
aucd

nns,

cere

kaln
ſane
Dir
de
i
tan
eub
IId⸗
tron

e

50.
ipſts
UN
fe⸗
Du.-
co⸗
Dal.

ſon

ies
I⸗
fli⸗
⸗
tio
it,
im⸗

ſt.

etit
le,
o⸗

1s,
la⸗

( VWI)

mant: Amate, honorate, invocate MA-

RIAM! Ejus in amore creſcite, in cultu

proficite, in fiducia roboramini. Eſt
enim pott DEUM Sanctiſſima, eſt ama-
biliſſima, eſt potentiſſima, eſt & clemen-
tiſſima. Vocem hanc ſummo ſuo bono
audierunt, & ſecuti ſunt innumeri hacte-
nus, ac ſequuntur hodiedum devoti
Magnæ Matris clientes: nec dubitem di-
cere, quotquot ad Sanctitatis aliquod
faſtigium ſunt evecti, eis ſubſidio non
ſane minimo fuiſſe excellentem quendam
Divinzæ hujus Matris amorem. Id enim
de multis ad memoriam prodiderunt, a
quibus conſignatam habemus eorum vi-
tam: alii propriis palam fecerunt lu-
cubrationibus. Ambroſii enim, Anſelmi,
IIdephonfſi, aliorumque complurium Pa-
trum ſcripta quam ſublimes complectun-
tur S. Virginis laudationes, quam in-
cenſum erga Eam, & tenerum amorem
ſpirant! Bernardum vero quid memorem,
qui quoties de MARIA ſermonem habet;,
nil niſi liquidum mel fundere mihi vide-
tur, ac Suum Melliflui Doctoris agno-
men tum vel maxime implere? Quid Au-
guſtinum? qui Dar Parentem quo fue-
rit affectu complexus, ſi etiam plura de-
forent documenta, manifeſtum vel illa
poſſent verba facere, in quæ Sancti cu-
F 4 Jus⸗

88 ( SenMO )

jusdam exceſſus vi Eum legimus eru-
Piſſe: Hine paſcor a Vulnere, hinc lactor
ab Uhere: in medio poſitus quo me vertam,
neſcio. Quæ quidem Sancti Viri verba
non eo funt depravanda ſenſu, veluti
qui Filio Dko exæquatam voluiſſet Ma-
trem: id enim voluit indicatum, quam
dulce ſibi accidat, quamque jugiter in-
hærere cupiat tum Filio Patienti, tum
Matri Ejus Sanctiflimæ; cumque in Is-
s amplexus majore raperetur amore,
ſimul tamen a MARILX amplexibus ab-
ſtrahi, avelli pertimeſceret.

In horum, & aliorum Magnæ no-⸗
ſtræ Matris clientum exempla tum ho-
die, tum quot diebus intueamur, ne-
que degeneremus a præcelſis cogitatio-
nibus, aut exerremus a pulcherrimis ve-
ſtigiis Filiorum DꝑI, & MARILMR, qui
nos anteceſlerunt. Imbuamus, ace im-
pleamus mentes noſtras præcellente qua-
dam exiſtimatione Dignitatis, quam vel
ex hoc obtinet, quod Mater fit DEI:
Ejus Sanctitatis, qua ſuper omnes An-
gelos, & Sanctos eminet: Ejus amabili-
tatis, qua infra DEUM nulla major: Po-
tentiæ porro, & bonitatis, qua omnia

nobis profutura & poteſt, & vult. Ad-

Jungamus cor ſincerum, cor flagrans: a-
mori

mori

IIIS,
quam

neret
Sint
Deun
ac ee
RIA)
hoe!
liore
adee

S

ern.
Uilter
ertun,
Verba
Veloti
t Ma-
quam
er in⸗
tumm
1 Je.
nore,
5s ab⸗

e 10.
o⸗
⸗
tatio⸗
5 Ve⸗
qui
e imn⸗

qI.

1 Vel
Del:
Al⸗
abili⸗
Po-⸗
mnia⸗
Ad.
8:
ori

( VI ) — 89

mori noſtro nullos limites circumſcriba-
mus, non finem ullum ſtatuamus: nun-
quam enim amabimus, aut quantum lla
meretur, aut plus quam nobis expediat.
Sint nobiſcum noſtra omnia ſecundum
Deum s. Virgini donata, commendata;
ac certi ſimus, quanto fuerimus in MA-
RIANO cultu, & amore ferventiores,
hoc nos in Divino quoque ſervitio fide-
liores, & conſtantiores futuros, ipſaque
adeo æterna Salute minus periclitaturos.

—

PRO FESTO

IMMACULATE CONCE-
PTIONIS B. V. M.

SERMO I.

Cn plures per annum recurrant dies,
quos Eccleſia peculiari cultui Sanctiſſi-
mæ DEI Genitricis dicatos voluit; tum
Theologis, mea quidem ſententia, pro-
pPriam quandam affert voluptatem anni-
verſaria memoria illius beatiſſimi tempo-
ris, quo terfelix illa Anima ita fuit crea-
F 5 ta,

90 4 SERMO)

ta, ut ſimul, privilegio mortalium alte-

ri non conceſlo, præſervata fuerit ab

originalis culpæ macula, Divinæ autem
Gratiæ plenitudine, omnibusque ſuper-
nis ornamentis inſignita. Nam quia aliis
contra inſurgentibus, & tum argumento-
rum fallacia, tum diſputationum acumi-
ne, tum obfſiſtendi pertinacia pugnanti-
bus, pars Theologorum multo major pro
vera, pro pia ſententia ſtetit, ſplendi-
diſſime triumphavit, & Immaculatæ Con-
ceptionis gloriam Virgini Sanctiſſimæ
vindicavit; ideo exultat nunc etiam Sa-
cra hæc Diſciplina, & in hujus Diei Re-
ligione ſuæ ſibi videtur fructum eruditio-
nis intueri. Nihil vetat igitur, quo mi-
nus, inter omnes Beatiſſimæ noſtræ Ma-
tris ſolennes dies, hunc maxime noſtrum
exiſtimemus, & nobis Ppræcipua quadam
devotione, & hilaritate agendum conſti-
tuamus. Ita fiat. Omnis Sacra MARIE

dies ſit nobis dies gaudii, dies pieta-

tis, dies Sanctæ exultationis, in Kjus
tamen Immaculata Conceptione celebran-
da majore, quam alias, affectu commo-
Veri nos, & agi ſentiamus. Alio etiam
quovis, at hoc præprimis Matris noſtræ
feſto cultiorum teneamus morem filio-

rum. Quid hi? Natalem ſfi forte diem

Mater agit, mundantur nitidius, comun-
tur

tur ſtn
Matti
tie ſ.
Dilius
per
elto?
Ncvi⸗
Veſtia
leten
RIX.

dies
o
lucul
II 1
niſl
plex
nee
elabe
len
di
M.

bie

ii:

obſe

u

noſ
Præ
dc

( vI) 91

tur ſtudiofus, ditiore amictu ornantur,
Matri gratulantur, amoris, ac reveren-
tiæ ſolito plus exhibent, adhærent ſGa-
bilius, pleni incedunt lætitiis. Idem
per Matris noſtræ dies noſtrarum mos
eſto animarum. Mundentur a peccatis,
nævisque omnibus; multiplici comantur,
veſtianturque virtutum ornatu; piæ fint,
lætentur, ſolito magis amantes ſint MA-⸗
RI.

Solito, inquam, magis Abfſit enim, ut
dies ullus ſit, aut diei momentum aliquod,
quo Sacri hujus amoris fſlamma, eaque

luculenta in cordibus noſtris non ardeat.

In noſtris cumprimis cordibus, qui non
niſi dimidiam officii noſtri partem ex-
Ppleverimus, ſi amare fat habuerimus,
nec in aliis eodem igne inflammandis
elaboraverimus. Nam D. DEUs quidem,
ſicut quemlibet hominem, ex S. Bernar-
di ſententia, omnia habere voluit per
MARIAM, ita Eam a quolibet haud du-

bie homine coli vult, amari, & invoca-

ri: a nobis tamen, qui peculiari DEI

obſequio, & procurandæ animarum Sa-

luti, aut jam per ſtatum, & Ordinem
noſtrum ſumus addicti, aut certe ad id
Præparamur, ac diſponimur, majorem,
ac multo illuſtriorem expoſcit MARIA
eul⸗

92 (SERMO 9

ecultum, & amorem, qui non otioſus defi-
deat, ſed, domo veluti ſua foras egreſ-
ſus, ferveat in operando: vult nempe,

ut & amemus ipſi, & in aliorum etiam.

hominum, eorum maxime, qui curæ
noſtræ ſive concrediti ſunt, ſive concre-
dendi, animis amorem hunc excitemus,
alamus, promoveamus.

Ut Virgineam Matrem conſtanter,

idque (ut ex Melliflui Bernardi melle

quidpiam uſurpem) totis medullis cor-
dium, totis præcordiorum affectibus, &
votis omnibus, hoc eſt, quam tenerrime
amemus, quam incenſiſſima pietate re-
Vereamur, utque Illam omni, quo pofſ-
ſumus, obſequiorum genere nobis ſtu-
deamus demereri, quem non incitet, ac
vehementiſlime quidem, ipſa Tantæ
Dominæ præcellentia, ipſa Divinæ Ma-
tris Dignitas? Hæc certe tanta eſt, ut
nullis hominum linguis, nullis orationi-
bus vel adumbrari poſſit pro merito: om-
nisque in ea enarranda, nedum exor-
nanda, indiſerta ſit, quantumlibet cæte-

roquin diſertiſſima facundia. Menti pro-
fecto noſtræ, dum MARIAM dilaudare

aggreditur, id evenit, quod corporeis
noſtris oculis ſi forte in rem quempiam

nimio præfulgentem lumine defiguntur’,

Ut

R h
deni
in
tia,
een

ſed
den
cell
goi
tre

(ci

mun

M

Nin
d
mI

tate

gu
W

sdeſ.

egrel⸗
npe,

etiam.

curæ
nere⸗
mus,

iter,
melle
cor⸗
, E
trime
e ke⸗

pol.

fſtu⸗
, R
ante

( VII 3 93

Re hebeſcant, obtundantur, nihil videant

denique. Aliarum omnium creaturarum

in unum eonflata Sanctitas, & excellen-
tia, quanta eit? noitramque intelligendi
facultatem quantopere excedit? at ea
ipſa infra MARIX dignitatem recedit.
Mater enim Del eſt. Brevis Sententia,
ſed nullius noſtrum mente comprehen-
denda. Unus LDEs major eſt, & ex-
cellentior, idque infinito intervallo:
quidquid DEus non eſt, longe poſt Ma-

trem Ejus habendum eſt: veriſſime enim

dixit Auguſtinus, majorem iſto potuiſſe
mundum a DEo reari, Matrem autem
Iſta majorem cregri non potuifſſe. Ete-
nim, niſi Divinitas ipſa conferatur, quid

majus in creaturam conferri poſſe dice-

mus, quam Veræ Divinzæ Matris digni-
tatem? Juſtus quilibet vel eo nomine,
quod in Gratia DEI fſit, Ejusque frua-⸗
tur amicitia, pulcherrima quædam res
eſt, & inter cæteras creatas res altiflime
eminet: quantum igitur, neceſſe eſt,
emineat Majeſtas MARIÆ, quam DEUs
non ſolum Amicam Suam, Formoſam
Suam, Specioſam, Dilectam Suam vocat,
ſed ut Matrem quoque Suam Dilectiffi-
mam amplectitur, & filiali honore pro-
ſequitur; Cujus non tantum Animæ ſem-
per fuit conjunctifmus, ſed etiam ho-
minem

94 (SERMO)

minem indutus novem ipſos menſes
Uterum Inhabitavit? Recte quidam
e Sanctis Patribus interrogat: vis noſſe,
quanto ſublimior ſit MARIA ipfis Subli-
miſlimis Angelis? Hi ad DauM cum ti-
more, & tremôre accedunt, quia ſervi
ad Dominum infinitæ Majeſtatis: IIIa
vero cum fiducia, & ſecuritate, & qua-
dam quaſi poteſtate accedit, quia Ma-
ter ad Filium. Sicut ergo in terreni
Principis Aula, tota miniſtrorum turba
non poteſt, quantum ad Dignitatem, &
potentiam, conferri cum Matre Princi-
pPis: ita in Coœleſti Divinæ Majeſtatis Au-
la omnes omnino Angelici Spiritus, om-
nia Beatorum, & Sanctorum agmina mul-
to ſunt inferioris Dignitatis, quam DErI
Genitrix MARIA. Ideirco Eam tota

Cœleſtis Curia honorat ut Dominam,

ut Reginam fuam veneratur: omnes Ei
ſe tſudaleiunt, & obſequiofiſſime famulan-
Vere enim Angelorum, & Sancto-
tum, creatarum denique rerum omnium
Regina, & hera eſt effecta, dum rerum

omnium Conditorem, & Regem. Uteri

ſui thalamo Virgo Nater ſuſcepit Ve-
re pulchritudine ſua totius Cœli oculos
in ſe convertit, & defixos tenet, quam
DEUs usque adeo donis fuis exornatam
dedit, ut ſpecimen quoddam Omnipo-
ten-

eenti
n.

rans
glan
obſe
Ven
Fer
Dern
Ne
tate
Ie
ſing
can
mur
thar
ſtin
tyre

(ColI

Ma

gua
W

Wni

menſes
uidam
nole,
ubli⸗
um ti⸗
ſeryi
Ia
gla⸗
Ma⸗
etkeni
turba
n, &
rinci⸗
1sAl-
oll⸗
mul-
DeI
tota
nam,
Ei
Nlan⸗
ncto⸗
MMiumm
terum
Uteri
Ve⸗
quam
latam
nipo⸗
el⸗

( VII ) 95

tentiæ Divinæ ex merito poſſit exiſtima-
ri. Quis, hæc paulo attentius conſide-
rans, non ſentiat ſe in profundidimam

quandam Hujus Reginæ vencrationem,

obſequioſiſfſimum cultum, amorem fer-
ventiffimum rapi? IIlum tantum fulgo-
rem, illam inæitimabilem pulchritudi-
nem quis poſſit largiore contemplatio-
ne contueri, quin Ejus ſbi in æterni-
tate conſortium exoptet votorum ardo-
re maxlimo? Sanctorum, in quibus vel
ſingulæ virtutes singulari ratione emi-
cant, amore ducimur, deſiderio trahi-
mur. Apoſtolos Eccleuæ fündatio, A-
thanaſium invictum Fidei robur, Augu-
ſtinum juncta Sanctitati Doctrina, Mar-
tyres conſtantia nobis ad venerationem
commendat: ad Te autem, MaRIA

Mater! omnium, quæ unquam a quo-
quam habitæ ſunt, Virtutum incompa-

rabilis eminentia nos, ſervulos Tuos,
non trahat? Trahet ſane, modo ad eam
cognoſcendam mentis noſtræ oculos ſæ-⸗

Ppius applicemus, nunc Excellentiam in

univerſum, nunc fingulas ſeorſim virtu-

tes pia conſideratione recolendo. Ipſam

vero, quibus verbis olim S. Anſelmus
precabatur, nos etiam ſuppliciter ore-
mus: Domina mea! da mihi Tui amore ſuc-
cendi „ beatificari... Veneretur Te, icut

96 (SERMO )

digna es, mens mea: diligat Te, icut æquum

eſt, cor meum: ſerviat Tibi, ſicut expedit,

anima mea.

Nec ſine ingenti noſtro emolumen-
to abibit, ſiquem Amabiliſſimæ Hujus
Dominæ amorem & corde foverimus, &
operum teſtimonio comprobaverimus.
Quamquam utilitatis noſtræ cur ego me-
minerim? Procul, quæſo vos, habea-
mus rationem noſtri, dum MARIANT
cultus, & amoris res agitur; nec, ſit-
ne? aut quantopere quæſtuoſus nobis fu-
turus ſit? attendamus. Quod honeſtum,

quod liberale eſt, quodque ingenuos ad-

decet filios, agamus. Amemus arden-
tiſime, veneremur ſtudioſiſſime: at gra-
tuito, eaque ſola impulſi cauſa, quo-
niam omni amore, cultuque eſt digniſſi⸗
ma. Lucri enim ſiquis amat cauſa, ſe
magis, quam illum, quem profitetur, a-
mare convincitur. Ita ergo animis com-
paratos eſſe nos velim. Neque tamen
idcirco vetitum nobis exiſtimemus co-
gnoſcere, quid ſpei repoſitum habeamus
in MARIA, ſi vere Eam diligimus: præ-
ſertim cum & Illa procul dubio ſit, quæ
a Spiritu S. Eccli. 24. v. eod. laudatur
non ſolum Mater pulchræ Dilectionis, verum
& andtæ Opei. .
An

uG

det
nan
boi
Ver
ſe
ne
eni
qui
40
nor
eſt.

Ver
inn
anl
ga

eltt
Deltt,

umen⸗

HujIuUs
1s, G

rimus,
9 Me⸗
1bea-
ANI
, ſit-
is fü⸗
tum,
0sad⸗
rden⸗

( VII ) 97

An igjitur in utilitatem noſtram ce-
det pietas erga Sanctiflimam hanc Domi-
nam? Ae in maximam quidem. Retri-
butio quænham futura eſt? Paucis uni-
verſa complectar: Mater erit. Matrem
ſe monſtrabit. Matrem experiemur. Jam-
ne reſtat, quod optemus amplius! Non
enim poteſt DäUM non habere Patrem;
qui MARIAM habuerit Matrem: neque
ab Hac amari, chrari; ab IIIo autem
non amari, non curari, quisquam pot-
eſt. In hac ergo Maternitate collecti;

& comprehenfi nobis obvenient omnes

veræ felicitatis theſauri. Exſurgant jam
inferi, & ſatellitum quidquid habent, in
animæ noſtræ intéeritum armatos evo-⸗
mant, ſecuri conſiſtimus, quia Matre
gaudemus, Matre freti, tutiqué ſumus
MARIA. Huc currimus, & ſalvi ſumus.
Juſto forte rei cujuspiam deſiderio tangi⸗
mur, vel auxilii, conſilii, ſolatii nos
Premit inopia? Quidquid illud eſt, fa-
cile per Matrem noſtram impetratum au-
feremus. Quin & illud ſi acciderit lon-
ge triſtiſſimum; ut noſtra nos fragilitas in
lapſum impulerit, & gravi jJaceamus op-
Preſli ruina: inde ex imo caput attolle-
mus, oculos in noſtram,; Eandemque Mi-
ſericordiæ Matrem conjiciemus, Ejusque
opem ſinceres inter ploratus implorabi-
mmus;

98 (SERMO)

mus: non deſpiciet, non moram faciet,
benignam porriget Dexteram, eriget nos,
depellet exitium, & abſterfis vulneribus
integram reducet valetudinem. Quid-
quid denique poteſt ab Optima in filium
proficiſci Matre, ea omnia cumulatifſime
nobis ſuppetent. Non enim aut exoratu
difficilis eſt, aut parca in largiendo, &
retribuendo; ſed, quemadmodum poten-
tiſſima eſt, & gratiarum omnium divitiis
refertiffima, ita liberalitatem ſuam, nul-
lis pene arctatam terminis, in omnem la-
te partem exporrigit. Nempe ad Filii
ſui exemplum, ut in cæteris omnibus,
ita in eo etiam ſeſe conformat, ut libe⸗
ralitate vinci nunquam ſe finat, ſemper
vincat uberrime, & tenuia quamvis
obſequia maximis remunerationibus lon-
ge tranſcendat. O quot peccatoribus

Saluti fuit exiguum aliquod pietatis offi⸗

cium, per quod ſtabili lege Virginem
Sanctiſſimam coluerunt! Quotidianum
Corollæ, alteriusve precationis penſum;
aliqua per Sabbati dies abſtinentia; E-
jus Feſtorum vigiliæ acte cum jejunio;
de Laudibus Ejus ſermocinandi uſus;
quæve aliæ ſunt id genus Eam colendi
rationes, clavis adinſtar erant, quæ non
paucis ad veram denique poœnitentiam,

æternamque vitam aditum patefecerunt.
S Si

D pe
Gum
wid
vita
Mate

ſtree

ſpon
noſtr

derm

MmuS

trah⸗
divit

os lo

lan
ta d
Dobi

diam

qua
lon
bra⸗
eyer

IIls,

Ten
mus
Daga
beat

leiet,
n,
ribis
Muid⸗
lium
flime
Oratu
, C
Nten⸗
Fitiis
Nl⸗
mn la-
Filii
bus,
lbe⸗
nper
ris
lon-
ibus
Of⸗
inem
mum
lum;
nio;
ls:
endi
non
runt.
Si

( VII ) 99

Si peccatoribus tam eximium potuit fru-
ctum afferre qualiscunque hic cultus,
quid expectandum iis, qui cum proba
vita fingularem conjunxerint Virgineæ
Matris amorem?

Cujus amoris vi, ac dulcedine ſi no=
ſtreæ fuerint mentes occupatæ, fſuapte
ſponte illud etiam, quæ altera officii
noſtri pars eſt, conſequetur, ut in ejus-
dem amoris ſocietatem, quosquos poſſu-
mus, ſedulo ſtudio evocemus, invitemus,
trahamus. Quis enim aut illud non au-
divit Lu. c. 6. V. 45. ex abundantia cordis
os loquitur? aut experimento non didicit,
quam perpetuo, quamque cupide navi-
ta de ventis, de tauris narret arator?
Dubitabimus præterea, num probus quis-
piam filius neglecturus ſit occaſionem,
ſiqua ſe dat, Matri ſuæ vel amorem a-
liorum conciliandi, vel honoris aliquem
gradum obtinendi? Nobis haud aliter
eveniet: ſi MARIA plenum cor habueri-
mus;, in lingua etiam verſabitur ſæpiſſi-
me; nec aliis Eam prædicandi, com-
mendandi rationem ullam prætermitte-
mus. Pium hoc MARIANI cultus pro-
Pagandi ſtudium quantopere veſtra inter-
ſit, quamque proprium vobis eſſe de-
beat, quælo, attentione non perfuncto-
0602 ria

100 (SERMO)

ria conſiderate. Paſtores animarum eri-
tis: id vobis ſub gravi reatu incumbet,
Saluten ovicularum pro Viribus curare:
heæ ’i per veſtrum neglectum perlerint;
ne dubitate, vos una peribitis. Grandi
ergo, in diſcrimine tam grandi, opus
ſollicitudine. (ogitanda erunt, adhi-
benda, applicanda erunt ea; u& op-
portuna fint animis cum DEo conjungen-
dis, peccatis præpediendis, peceatori-
bus convertendis, felici denique morti
procurandæ. Circumſpicite, his rebus
efficiendis quænam fint idonea. Plura
ſunt. Paſtoris exemplum ipſum, & fre-
quens apud DEUM deprecatio: ferven-
tes ad populum dictiones, pii cum ſin-
ſermones: inculeata

gulis, vel paucis,

noviſſimorum memoria:

commendatus

Orationis, & Sacramentorum uſus. Iſtis,
ac ſüimilibus quis neget, conſultiſſime ad-
junctum iri cohortationem ad peculiarium
9S. Patronorum cultum? Felix enim
homo, ac propemodum in vado jam
poſitus, cujus Patronum ſe fert, cujus
res apud DEUM tutatur vel unus e San-
Gtis. Sic felicem mundus eum exiſtimat,
cui e charis Regi Miniſtris fautor obti-
git. Si in Sancti alicujus tutela vivere
tanti eſt ad Salutem momenti; quid erit

habere Patronam,

imo Matrem eam,

7

AU&

ür

is

Poce

Hrie
Mia,
men
tudo
Cpe
tio,
niq i
Per
eſt,
inter
Haln
pott⸗
afe⸗
ſpire

Prol

qu0
Iis,
er
for
den
Id,
Pen
hae
Ner⸗
m
bra

n ell⸗
nbet,
rare:
erint,
randi
Ops
dhi-
op⸗
ugen-.
Atori⸗
Morti
Tebis
Plura

fe.

eIVen
n .
leata
datus
IIis,
e a0⸗
ärium
enim
. jam
Cujus
San⸗
obti⸗
Vivere
ic erit
eam,
ee

( VII ) LoI

qüæ Sanctorum omnium eſt Regina?
Quis autem habebit, ſi non is, qui Eam
ſincero amore, vero cultu/ proſequitur?
Huic ſane, ſi etiam ante defuerint om-
nia, mox advenient & noviſſimorum
memoria, & largioris Orationis confue
tudo, & Sacramentorum frequentatio,
& peccatorum horror, & Divinæ cogni-
tio, dilectioque Majeſtatis, omnia de-

nique, quibus ad æternam tenditur, &

pervenitur Salutem. Quam hoc verum
eſt, tam & illud verum eſſle oportet,
inter ſaluberrimas res, quas cum ſuorum
Salute conjunctas præſtare Sacer Curio
poteſt, illud eſſe, ſi eximium quendam
affectum erga Sanctiſſimam Virginem &
ſpiret ipſe, & inſpiret ſuis. Nam eſt
profecto aliquid in hominum mentibus,
quo fit, ut injectum übi MARIANI amo-
ris, ſive igniculum velis dicere, ſive ſe-
men, non difficulter recipiant, cui ſi
fovendi addatur induſtria, latiſſima tan-
dem flamma, vel lætiſſima meſſis exiſtet.
Id, quod tanto ſolet eſſe expeditius,
quanto tenerioribus annis hæc cura im-
penditur. Cogitemus ergo Parœciam,
hac excultam opera; ubi tenera æ&tas te-
nero, matura ætas maturo, & ſolido a-
more MARIAM chiplectitur: ubi mem-
bra cum capite, oves cum paſtore col-
G 3 lau-

102 (SERMo) –

laudant, concelebrant, & magna devo-

tione qua privata, qua publica veneran-
tur hanc ſuam potentiſſimam Patronam.
Felicifſimus hic Cœtus quam numeroſas
in Glum mittet colonias! Non enim
damnabit Filius MARIE DEUsS fllium
MaARIE hominem, 4
Quam præſens hoc eſſet ad ani-
marum Salutem fubſidium, probe
intellexerunt quam plurimi, quorum
Sanctiſſimos in hoc opere conatus cum
voluptate legetis, ſiquando Hiſtoriæ,
cumprimis Eccleſiaſticæ, legetis monu-
menta. Nunc, ne illum, qui ad permo-
vendum utiliſſimus habetur, ab Exemplis
locum ex toto prætermittamus, tria ſo-
lum eaque e Domeſticis prolata Hiſto-
riis, nomina memoremus. Ac primum
eos conjungamus, quos Apoſtolicus con-
vertendæ Hungariæ labor junctos habuit,
Sanstos Regem Stephanum, & Gerar-
dum Epiſcopum Moriſenum, ſeu Clſana-⸗
dienſem Hic enim cultum DErpareæ
(teſte Biographo) & per ſe, quantum
potuit, promovit, utque pro Regiis ſuis
Viribus promoveret, S. Stephano fuit au-
Ktor. De S. Rege autem hæc apud Bon-
finium eſt legere: Aſiduis Divam Virgi-

nem precibus exoravit, ut ſe, Juumque Ke-

gnum

tmr

Plum
tur,
gle

lenne
Vye
lige

ſmnos

larent
Oular
citat
Pum
1Lla4
Sanc
in
tum
inm
Vit.
rurſo
line.
ben
mip,
e,
Ui
en
gis
noſt
Pril
lue

dero-

neran-
Onam.
erolas
ennim
fllium

Ai⸗
probe
orurñ
cum
Nri,
non⸗
ernno⸗
enplis
4 ſo⸗
o⸗
jmum
coN⸗
bvit,
Zeral⸗
Olana⸗
arc
ntum

ſis

it au-⸗
Bon⸗
rgi-
Re⸗

( VII) 105

gnum perpetuo Magna Mater patrocinio tuere-
tur, iujus tuteleæ, ac poteſtati ſe, Ungaros-
qus omnes addixerat, omniaque ſuorum ſtudia,
Jortunasque dicaverat. QOuin etiam illud ſo-
lenne promulgavit edicdtum, ut omnes diem B.
Virginis, quo inter Divos relata fuit (intel-
lige Feſtum Aſſumptionis) inter celebratiſ-
ſimos haberent, DOMWIN ADMque diem appel-
larent, ac cætera Ejus feſta jejuniis, & ſin-

gulari ſolennitate tranſigerent. Quid? quod

citato Biographo S. Gerardi atteſtante,
PEunnonia a ſuo &. Aephanog Rege FAlMWI-
LIA & MARIAeſt appellata? Ad idem
Sanctum ſtudium ſpectant Templa, quæ
in DEIparæ memoriam poſuit cum alia,
tum præſertim Albenſe, quod inſuper
immenſi pretii donis ornavit, locupleta-
vit. De jamjam morituro autem hæc
rurſum Bonfinius: Ingraveſcente ægritu-

dine.. Pontifices, a- Procerés omnes acciri

Jubet .. . Regnum, animamque ſuam, cum uni-
verſa Fidelium multitudine, profufis lacry-
mis, & glatis in Cœlum manibus, in concio-
ne, Divæ Genitrici, Perpetuæ Virgini, ac
Unicæ Ungarorum Dominæ, inſtantiſſime com-
mendavit. Atque hæc Sancti Apoſtoli Re-

gis vota, & conanima quantum vel ad

noſtra usque valuerunt tempora! De
priſcis Hungaris teſtem iterum habemus
laudatum Vitæ S. Gerardi ſeriptorem,
C 4 eos-

14 (SERMOe)

eos audito Divinæ Matris nomine, Ka⸗
tim flexis genibus, & demiſſis in terram ca-
ditibus ſe inclinaſſe.

Noſtri, & ſuperioris ſæculi Heroem,
clariſlimæ in evum memoriæ, non poſ-=
ſum, quin adjungam; Paulum, inquam,
Eſzterhazy, illum, qui Pro-Rex Hun-
gariæ, & Aurei Velleris Eques, S. R.
I. Principis titulos, idque (velut unus e
MARIAnOrum Cultorum Principibus) ipſo
ſine Labe Conceptæ Virginis die, in
Excelſam Familiæ Suæ Domum intulit.

Hujus enim prorſus inſolita, pulcherrimi-

que ad omnes exempli fuit pietas in SS.
Virginem: cumque Ejus totus ipſe foret,

de ſuis rebus, audite oro, quidnam ſcri-

pto palam fecerit teſtatum. Sciantque Fi-
lii, & Oucceſſores mei, me coram hac Imagine
(eſt ea in Pratis MARIANIS) quæ teſtis eſt
juramenti mei, omnem quidem ſuhſtantiam meam,
aſt potiſſimum Arcem Frabno, & ommia alia
pona in genere, vel in ſpecie Beatiſſimæ, Glo-
rioſiſſimeæ Cælorum, terræque Reginæ MARIY
reſignaſſe, bonorumque præ manibus meis ha⸗
bitorum uſu=frubtuarium, & non abſolutum

Dominum me confiteri. (W. Palatin. R.

Hung.) Vere ſingularem hæc verba 10⸗
quuntur affectum: ſed non minus opera.
Multus in Ea oranda: numeroſas Ei vel

rr

pon

dili
mati,

Quoe

mOs
rivu
Ative
utrie
tum
Vit
Tyr.
Ann

re
kur.

Gur
Vir

lie

mis
Wüik
min
Pr.
per
labo

tuI

tum

ue

ſt,
Krn

⸗

ſoem,
1 pol
glan,
Hon-
§. R.

UNIs e

Hiplo
e, in
ntulit,

rtimi⸗

n §0.
foret,
ſeri⸗

, F.

gie

15 N
mMeon
iu
6.
ARIE
is M.
Outuns

1 R.

4 10.
petd.
iivel
o.

( VII ) 10 5

poſut Eceleſias, vel ab aliis poſitas ſplen-
didiſſimis donis auxit: ad Cellenſem Thau-
maturgam quot annis pedes adire ſolitus.

Quod autem maxime ad rem noſtram

præſentem pertinet: ut in aliorum ani-
mos ſuæ hujus pietatis veluti quosdam
rivulos derivaret, lones B. V. per oubem

aniverſum, a prodigüs claras, &ri inciſas,

patrio idiomate vulgavit: (Ib.) Immacula-
tum Ejus Conceptum editis propugna-
vit libris, utque tam Viennæ, quam
Tyrnaviæ, publica Panegyri nullo non
anno celebraretur, effecit, perpetuo &ùů½
re conſtituto. Huc, huc mentem ve-
ſtram advertite, quiqui Sacerdotio fun-
Cturi, & animas ex officio eſtis curaturi.
Vir iſte immortalis, de ſæculo fuit, de
laicorum fuit genere, infinitis, graviſſi-
mis belli, totius Patriæ, propriæ am-
pliſſimæ Domus curis circumſeſſus, nihilo-
minus (priſca Hungariæ pietate plenus)
Proferendo MARIE honori tempus re-
perit, operam ſacravit, non æri, non
labori pepercit. Et Sacerdos, anima-
rum profeſſus regimen, ad ſuos, quan-
tum in ſe eſt, ſalvandos obſtrictus, lan-
gueat? frigeat? ignavus deſideat? Ab-
ſit, ac vero etiam aberit, ſpero, a ve-
ſtrum quolibet vecordia tam turpis.

G 5 Soli-

106 (SERMO)

Solito fui prolixior? Jam abrumpo.
Id modo commendem: Sacerrima craſti-
nzæ Diei ſolemnia religioſiſſime agite;
ſpondete amorem perennem, operam om-
nem devovete. Habeat in vobis San-
ctifſima Virgo Mater MARIA ferventiſli-
mos Cultores, ſimulque Cultus ſui ſtu⸗
dioſifſimos propagatores: & fiet, ut vos

itidem in IIla Potentiſſmam Patronam,

Benigniſſimam Matrem habeatis.

IN EODEM FESTO

SER MO ILI

„

Duniverfaria redit Solennitas Imma-
culateæ Conceptionis Sanctiſſimæ« DEr
Genitricis, & noſtræ ſimul Dilectiſſimæ
Matris MARIE! Solennitas plena Cos-⸗
leſtis ſplendoris, referta gaudiis, ad pie-
tatem provocans, ad Sanctam excitans
jubilationem. Surgamus ſervuli, & de-
votiſſimo cordis noſtri affeetu Dominam
noſtram, Reginam noſtram, hac die Ho-
noris Ejus, & Gloriæ veneremur. Cur⸗
ramus filii, Matrem noſtram Dulciſſimam,
totam nitidam, labis omnis expertem,
— to-⸗

mpo,
craſti.
gite
nom⸗
Sall⸗
ntiſli⸗
1 ſo.
V05
nam,

U

nma-
Der
ime
¶⸗
1pie⸗
eitans

„ ( VII ) 107

cotam pulchram, & decoram ardentiſſi-
mo amore complectamur, arctiſſimis ſtrin-

gamus amplexibus! Omnis noſtra per hunc

Sacerrimum diem ſit occupatio, gratias

agere immenſæ Bonitati Daur, qui tam

exquiſito honore, & tam ſingulari mune-
re affecit Hanc Matrem noſtram; qui
volens Eam dignum, & quam pulcherri-
mum habitaculum Filio ſuo præparare,
ab Originali Eam Labe prælſervavit, at-⸗
que ita effecit, nunquam ut vel umbram
minimi alicujus inquinamenti in Sanctiſſi-
ma illa Anima foret reperire. Tum vero

gratulationis, laudationis, glorificationis

ſincerifſimos, flagrantiſſimosque affectus
ad Immaculatam Virginem convertamus.
Eam mens noſtra cogitet, cor noſtrum
ſuſpiret, lingua reſonet, os benedicat.
QOmnes ſenſus noſtri, animæ noſtræ fa-
cultates omnes Ejus honori, & amori ju-

giter impendantur, obſequio conſecren-

tur. Oſtendamus, hac cumprimis ſola-
tioſiſſima die, eos nos eſſe, quos toties
dicimus, Filios Magnæ Hujus Matris:
Cœlum, & terra videant ardorem pectoris
noſtri ex vehementiſſimo Sancti MARIA-
NI amoris igne. O quis nobis hoc tri-
buat, ut, quanto dignum eſt, affectu,
& ſtudio feramur erga Immaculatam No-
ſtram, Virgineam Matrem! Poſt DEUM
NI⸗

108 (SERMO)

nihil eſt, quod tanto dignum ſit creatu-
rarum omnium amore: nihil eſt, quod
Ejus dignitati, pulchritudini, bonitati,
atque adeo amabilitati, non dico pPræ-
ferri, non etiam quiparari, ſed vel
aliqua parte conferri poſſit. Et tamen
quid noſtra nobis de nobismet ipfſis teſta⸗
tur conſcientia? Num reipſa creatarum
rerum omnium amore major eſt in corde
noſtro amor MARIANUS? Num vere,
& quin falſiloquium metuere debeat, no-
ſter poôteſt animus dicere: amo Te,
DäEUs meus! ſuper omnia: amo Te,
MARIA! poſt DEUM meum fſuper om-
nia? Feliciflima anima, cui hoc dicenti
Spiritus Sanctus DEI perhibet teſtimo-⸗
nium, quod verum loquatur!

At forſan pauci, proh dolor! ſunt
inter nos, qui hunc amoris ordinem de
ſe intrepide poſſint profiteri. Quisquis
es, cui mundus potior eſt, quam Mater
DEI, qui temporalia, fluxa, magno ſtu⸗
dio captas, vel magna aviditate recipis,
tanquam aquæ hauſtum hydropicus; de
colenda vero, amanda, tibique conci-
lianda Matre DEI, parum, aut nihil es
ſollicitus, raro, aut nunquam cogitas:
ingemiſce, reſipiſce, ac vel nunc ſaltem
ſalubriter tibi conſule: dona cor tuum
Bea-

eatid
frigih
hane!

quam
Mane:
catur
Uilgit
Propt
Deon
ine
tinl?
qid
Ximi.
cjet.
impe
Sibi
Eam
Pfumm
Mant
nee

iſtre

Diſi
10n
eſt:
d,
cert
illo
Ang

ſeſ
heat

C VIII / 109

Beatiſſimæ Matri. Nam, Væ tibi! fi
frigido permanſeris erga Sanctiſſimam
hanc Dominam corde. Vis autem fſcire,
quam certum, & quam terrible væ te
maneat? Audi, quid 1I. Joan. cap. 4. di-
catur: hoc mandatum habemus aà DRO, ut 1e
diligit DEUM, diligat & fratrem ſuum:
Propterea, qui non diligit fratrem n
DEUM., quomodo poteſt diligere? En! ho-
minem, lervum ſuum, proximum tuum,
tibi ualemn a te amari Jubet Dgs, &
quidem mandato tam arcto, ut ſine hoc pro-
Ximi amore nec ſe a te amatum iri pronun-
ciet. Quidni ergo etiam, ac multo quidem
impenhus, jubet a te aAmari Matrem ſuam
Sibi chariflimam? idque tali lege, ut ſi
Eam non ames, ne DEUM quidem i-
pſum poſſis amare? DEUM autem non a-
manti ſalus utique obvenire non poteſt,
neec unquam dicetur: Ruge, ſerve boné..
intra in gaudium Dommi Tui. Quid reſtat,
niſi æternum væ paratum illi eſſe, qui
non amat Matrem DEI? Et prorſus ita
eſt: fi renuis in hac tua vita ardere Sa-
cro, & dulci illo MARIANI amoris igne,
certo certius Ardebis æternum in igne
illo terribili, qui paratus eſt diabolo, &
Angelis ejus. Bernardus id prior dixit,
ſie (ſuper Miſſus eſt) MARIAM alloquens:
W a Te deſbectus, & averſus neceſſe d⸗
gu0

110 ((SERMO)

quod pereat: Gic ad Te reverſus, & a Te
reſpebétus impoſſibile eſt, quod pereat. Et ve-

ro dic mihi, qui, cum Sanctiſſimæ hujus

Dominæ tutelam aſperneris, æternam ni-
hilominus damnationem te putas effugitu⸗
rum, quis te inde liberum faciet? Nam
dæmon, ſicut leo rugiens circuit, quæ-
rens, ut te devoret, ut nunc te in pee-
cata præcipitet; poſtquam autem præci-

Pitavit, ut in iis te obfirmet, corrobo-

ret, atque ad ulteriora ſemper promo-
veat, tum denique in æternos ignes ſe-
cum ut pertrahat. Mundus, alter ille
hoſtis animæ tuæ, quid aliud agit, quam
ut te perdat? Nunc te conatur inducere
ad oblivionem, aut neglectüm DalI, ad
ſalutis, æternitatisque incuriam, ad re-
rum Divinarum, & ſpiritualium contem-
ptum, horrorem, faſtidium, ad flxarum
autem, vanarum, & illicitarum rerum

amorem, deſiderium, curam: verbo,

id agit unice, ut mundum, & quæ in eo
ſunt, præferas Cœlo, & jis, quæ in eo

ſunt. Huc te non tam alliciunt, quam

trahunt, aut rapiunt omnia, quæ in mun-

do vides, vel audis, vel quolibet ſenſu

percipis, dicente Scriptura, mundum in
maligno poſitum eſſe, & in mundo nihil
eſſe, niſi concupiſcentiam oculorum, con-
cupifcentiam carnis, & ſuperbiam vitæ.
De-

Deniq
Intinmn

(8. (

proltra
ſüperdi
ſus ann
ſitan t
te, &
numeri
Natione
ter cO
lutis p
Ii, int

4 Te
Et ve.
hujus
mn ni⸗
lugitu⸗
Nan
quee⸗
1 pee
rkei-
ttobo⸗
romo⸗
es ſe⸗
r ille
Oam
wcere
1, 20
Are-
Nterh⸗
Atum
erom

etbo.

in eo⸗
in e0
dr

(VIII) 111

Denique hoſtis, neſcio, an non quam

intimus, tam & maximus tute ipſe tibi
ſis. Quanta bella moveat, quoties te

Proſtraverit caro tua, vel iracundia, vel
ſuperbia tua, vel alius quilibet perver-
ſus animi affectus, noſti optime, & for-
ſitan tacitus ingemiſcis. Ita miſer intra
te, & extra te, undique obſeptus es in-
numeris, & ferociſſimis hoſtibus, dam-
nationem tuam unice fſitientibus: vivis in-
ter continua, & graviſſima amittendæ Sa-
lutis pericula: navigas in procelloſo ma-
ri, inter fluctus horrificos, tempeſtates.
ſcopulos, omnia exitium minitantia.
Quis te defendet, ac demum etiam li-
berabit, ſi vitam non agas ſub potentiſſi-
mo patrocinio Matris Sanctiſſimæ? Re-
gina Hæc eſt Cœlorum, omnes Angeli,

& Sancti Eam condigno & honore pro-

ſequuntur, & amore. Quapropter quis-
que Sanctorum tibi ſuccurrere dedigna-
bitur, Eam a te negligi viderint.
DEus ipfe Matris Suæ Dilectiſſimæ negle-
ctum vindicabit, teque in tantis pericu-

lis finet interire. Habemus D. DEI qua-

lemcunque imaginem in Aſſuero Rege po-
tentifſimo; Beatiſſimæ Matris noſtræ in
Regina Eſther; in Hebræo populo ani-

marum noſtrarum; in violentiſſimo de-
nique Aman hoſtlum noſtrorum figuram

ESX-

112 CSERMO )

expreſſam legimus. Crudelitas, ſüper-
bia, odium, & vafrities immaniflimi A-⸗
manis eo rem jam deduxerat, nihil ut
eſſet certius, quam periturum univerſum
Hebræorum genus; delendum, extinguen-
dum nomen eorum ex omni ſuperficie
terræ, uno, eodemque die omnes ubi⸗-
que loçorum degentes Hebræos contru-

cidandos. Ingens calamitas! Diriflimi

exitii non jam metus;, ſed funeſtiflima

Præſtolatio! Ubique ejulatus, lacryma-

rum torrentes, ipſaque morte acerbior
mortis expectatio: In hoc miſerrimo re-
rum ſtatu ſuccurrere quis potuit? quis
aufſus eſt? Notiſſima res eſt, ſolam fuiſſe
Reginam Eſther, quæ ſuo interventu &
Amanem debellavit, & omnemillam hor-
ribilem tempeſtatem non modo diſpulit,
ſed in miram ſerenitatem, jucundiſſimos-
que dies transmutavit. En noſtrum hic

expictum negotium. MARIA ſi pro no-

bis ſtéterit, ſi ſuo nos texerit pallio,
Sinu ſuo Materno ſi nos foverit, ſalva
res eſt: halcyonios vivemus dies, tran-
quilla ſunt omnia, imo lætiffima: cadet
Aman, cadent omnes inimici noſtri; om-
nis eorum rabies, ars, vis, tanquam a-
ranearum tela diſſipabitur: nos autem
triumphabimus, & exultabimus in DEoO;5
& MARIA. Ut autem ſtet pro nobis,
no-

noſt
aa
1051

eſſe
105¹
vel
Miſca
de ta
qis
locet
omnie

Eam

Mentte
Matre

Kram

Qquamm
luins
MNN
f. erVe
Veſtri
imno h
RIY
1e A
Ccenſur

uorn
fuerit
en,

uper⸗
mni X.
hil u
effum
ngven-
etflcie
5 Ubi⸗
Oteu⸗
rifimi
Tiſtima.
AryN:
erbior
mo te⸗
glis
fuile
ntu E
I hor-
hwlit,
ſimos⸗
I hie
Nro no⸗
ſalva⸗
, tfan
. cadet

( VIII) 11½
noſtramque ut agat cauſam, coli Vult,
amari vult, & invocari. Erit Mater, ſi
nos filios exhibuerimus.

Quapropter de noſtra eterna Salute

ſi fumus ſolliciti, debemus autem utique

eſte quam ſollicitifimi; fi timemus &ter-
nos ab æterno igne cruciatus, quis vero
vel ſola eorum cogitatione non contre-

miſcat? ſi de tantis periculis ſuperandis,

de tantis hoſhibus effugiendis diffidimus,
quis autem in ſe fiduciæ quidquam col-
locet: MARIAM amemus, veneremur,
omnique cultus, & obſequiorum genere

Eam nobis propitiam Dominam, Cle-

mentem Reginam, & noſtri amantiſſimam
Matrem efficiamus. Nolite, per Ve-
ſtram vos Salutem obfecro, nolite un-
quam in vita veſtra obliviſci Dulciſlimæ
hujus Matris. Sed non ſatis eſt, Ejus
non obliviſei: cultores etiam eſtote quam
ferventiſime addicti. Una e maximis
veſtris curis, vitæ univerlo tempore fit,
imo hæc ſit voluptas, & delectatio, MA-
RI, amorem & in propriis animis auge-
re aſſiduo, & in alienis accendere, ac-
cenſum inflammare. Vere felieiſſimi,
quorum vita in hoc tam Sancto opere

fuerit exercitata! Quam ſecurum ago-

nem, ſuavem obitum, felicem æternita-
I tis

114 (SERMO)

*

tis ingreſfum habituri ſunt veri hujuſce-

modi cultores Magnæ Matris! Hæc enim
illos viventes quidem juvabit auxilio,
morientes vero tutabitur præſidio, mor-
tuos denique amplexibus excipiet, Fi-
lio ſuo ſiſtet, conſignabitque.
Afferamus ergo ad craſtinam Sanctiſ-
ſimæ noſtræ, fine labe Conceptæ Ma-
tris ſolennitatem corda pura ab omni

pPeccato, corda inſuper plena devotio-

nis, amoris, gaudii. Abeat nobis dies
tam Religioſa inter continua, quantum
fieri poteſt, Pietatis exercitia, & MaA-
BIANI cultus, amorisque ſpecimina.
Sed non, cum craſtina die, etiam noſtra
finiatur hæc PpPietas: potius velut nunc
primo coptam, quotidianis deinceps
conemur augere acceſſionibus eo uſque,
dum tandem mortali hoc reſoluti corpo-
re, in optatiſlimis, in dulciſſimis Matris
noſtræ MARIEÆ amplexibus colliqueſca-

mus. “

Uſee⸗
etüm
ilio,
mor⸗
Fi⸗

ndiſ⸗
Ma⸗
Dinni
otlo⸗
dies
Ntuun
Ma-
Mina.
holſtra
nunce
que,
Nb⸗
latris
nelez⸗

9

C IXx) 15

PROZEODEM FESTO

SE R M O III.

9*
Qrente uno, cuüjusvis anni omni die
de MARIA cogitare, legere, lo-

qui, audire neceſſum eſt, dulee eſt, Sa-

lIutiferum eſt. Quanto magis in hac,
tanquam una e primis officii noſtri parti-

bus, verſabimur ſive anno hoc, quo per-
actum in Virginei IIlius Uteri thalamo
grande Incarnationis Dominicæ Myſte-

rium contemplamur, five die hoc, quo

feliciſſimæ, Sanctiſſimæque, quia Imma-

culatæ, Conceptionis Ilius memoriam,

& venerationem auſpicamur? IIIius, in-
quam, Beatiſſimæ Conceptionis, cujus
vel meminiſſe ſine Cœleſtis cujusdam con-
ſolationis ſenſu non poſſumus. IIIius
Conceptionis, quæ nullum habet inter
puros homines exemplum. IIIias deni-
que Conceptionis, quæ primum fuit
pignus, & luculentifſimum argumentum
ſingularis illius amoris, quo futuram ſuam,
& noſtram Duleiſſimam Matrem comple-
ctebatur Omnipotens DBRUS. Quantum
Hz eær-

116. (SERMO)

ergo poſſumus, expandamus cor noſtrum
ad excipiendum torrentem Sanctæ illius
lætiti*, qua nos recurrens hæc ſolenni-
tas inundabit. O Terfeliæx MARIA!I O
Conceptionis Ejus Beatiſfimum momen-
tum! Dignum momentum omni noſtro
cultu, amore, gaudio! Nos'miſeri morta⸗
les cæteri ex nihilo dum extrahimur, il-⸗
lico in horridas primigenii peccati te-
nebras cadimus; Hæc ſola Virgo cum
fulgentiflima Divinæ Gratiæ luce, tan-
quam ſol quidam, exoritur: nos in vul-
neribus, & fœditate: Hæc in integrita⸗
te, & perfecto decore: nos denique

Preffi pede ſæviflimi illius leonis, qui

hodiedum rugienseircuit quærens, que
devoret: Hæc victrix ſuo pede antiqui
ſerpentis caput conterit. Hane ne
noſtræ diſparem, & vere multo
mam ſortem Matris noſtræ, & Dom
Hunc triumphalem Ejus in vitam ingr
ſum, pia hilaritate, & hilari pietate re-
colamus. Certe a hanc fe ivitatem tan-
ta, quanta maxima poſſumus, devotio-
ne, & cordis exultatione agendam invi-
tat, vel magis impellit nos tum eximius
DEI erga B. Virginem amor in ipſa Hac
Imn- culata Conceptione refulgens: tum
noſter amor, quem Clementinunge Hic
4 Do-

hem
A
i h
nita

( IX) 115

Deminæ Tervi, amantiſſimæ Matri filii

debemus.

Sed unum ſcilicet eurandum nobis præ-
eipue, noſter ut hic amor, & ab amore
imperata Devotio Virgineæ Matri ap-
probetur. Non enim omnis, qui ei di-
cit, Mater! Materi amol! amo! acce-
Ptus Ei eſt, aut ab Ea redamatur. Quid-

nam ergo eſt, quod ab amatoribus ſuis
exigit? Hoc, niſi fallor, ex ipſa, quam

venerari ordimur, Sanctiſſima Ejus Con-
ceptione, ita legitime deducemus: DaEUs
ſingularis ſui ämoris primum pignus MA-
RIE. dedit Immaculatam Ejusdem Con-
ceptionem, adeoque perfectam ab omni
labe puritatem: quidni ergo a nobis II-
la, velut primum Pionus amoris expoſcat,
imo exigat cordis noſtri ab omni labe

puritatem? De utroque hoc amoris pi-

gnore, quod datum eſt a Däo, quod
dandum eſt a nobis, breviter nunc per-
ti actemus.

Initium a priore ut faciam; nemi⸗-
nem credo fore, qui vel ſolum dubitet,
an ingens ſit D. DEI beneficium, & om-
ni homini maxime exoptandum, immu-

nitas a peccato, vitæ integritas, cor ab

omni labe intaminatum. Quam ardenti-
bus

118 (SERMO)

bus, & quam continuis precibus hoc a
DEO donum exorare ſtuduerunt Sanctiſſi-
mi quique! quantis vigiliis, jejuniis, &
aliis corporum fuorum crueiatibus eme-
reri adlaborarunt! Innocentiæ amor,

puri cordis deſiderium Joannem Bapti-

ſtam in eremum eduxit, populos in ſoli-
tudinem pertraxit; aſceteria implevit
Peccati metus. Veére nequit ſatis æſti⸗
mari illius felicitas, quem DEUs ſerva-

vit innocentem, ſi etiam ex hoc mundo

eum rapuit, ne malitia mutaret intelle-
Ctum ejus, aut ne fictio deciperet animam
illius. Quid enim præferemus innocen-
tiæ? opes? auri, argenti, nummorum,
gemmarum cumulos? at omnis ponderatio
non eſt digna continentis animæ. Eccli. a6.
20. num honorum faſtigia, dignitatum ti-
tulos? ſed timor Dur Juber omnia ſe ſuper⸗
Ppoſuit. Eccli. 25, I4., Omnibus rebus, a-
deoque & titulis excelſior eſt timor DEr,
qui teſte eodem Eceli. I. 27. expellit pec=
catum. Et quæ poteſt efſe par dignitas
amicitiæ, imo filiationi DEI, qua ju-
ſtus homo præfulget? Maneat igitur pro-
cul omni dubitatione veritas hæc certiſſi=

ma, ſingulari DEl favore obtingere ani-

mum peccati expertem. Cui veritati ſi
aſſentimur, hæc etiam altera continuo fit
perſpicua; quanto majore intervallo quis⸗

Pi⸗

pian
cent
Mati
cürm
non
ſimt
DE.
noſtt
gine
liun
Vita
OINI
fuit
WMa!
ti:
omne
quan
t
ſemmp
e
Den
Dec
Pprim
toler
dam
eyit⸗
ſte

Ut in

ſanc
ketur

à
kiſti

me⸗
or,
pti⸗
ſoli⸗

lerit

Eſti⸗
TV-
ndo
elle⸗
mam
cen⸗
wum,
ruti⸗
96,
t⸗
ſiher⸗
,
Del,
el⸗
nitas
ju⸗
tiſſi
ni⸗
ti
no ſi
is⸗
Pr⸗

( IXx) 219

piam à peccato ſejungitur, quo inno-

centia ejus perfecdtior, & puritas eſt eli-
matior, tanto majore illum fuiſſe a Dro
cumulatum beneficio; & quia beneficium
non dubium eſt amoris indicium, liquet
ſimul, tanto pleniorem fuiſſe erga illum
DEI amorem. Nunc vero jam mentem
noſtram, & oculos referamus ad SS. Vir-
ginem MARIAM. Quis unquam morta-
lium tanta effloruit innocentia? Cujus
vita pari enituit candore? Vel cui ita
omni ex parte omne omnino peccatum
fuit incognitum? Tibi uni, o Sanctiſſi-
ma! hæc obtigit Divinæ plenitudo Gra-
tiæ: Tua unius hæc eſt ſupra mortales
omnes gloria, & felicitas, nullo un-
quam modo, nulloque momento ſub pee-
cato gemuiſſe: a primo inde coneçeptu
ſemper nitidam, ſemper Sanctam, DkEo-
que chariſſimam fuiſſe. Id conſecuti ſunt
DEI muner e complures, ut a mortifero
peccato liberam vitam totam egerint,
primamque Innocentiæ ſtolam Cælo in-

tulerint: plus fortaſſe conceſſum quibus-

dam, ut venialis etiam peccati maculam
evitarent: imo Jeremiæ, Joanni Bapti-
ſtæ ille etiam inuſitatus favor additus,
ut in materno etiam tum latentes utero
ſanctificarentur. At vero ut ſimul crea-
retur, ſimul ſanctificaretur, idemque ha-

120 (SERMO)

beret Sanctitatis, quod vitæ principium,
hoc ex Adæ poſteris puro homini omni
negatum eſt, uni MARIR datum eſt.
Res ipia loquitur, multo majorem Der
amorem fuiſſe erga Sancétiſſimam Virgi⸗
nem, quam erga reliquos quoscunque
puros homines, & hoc Immaculatæ Con-
ceptionis ſingulare beneficium fuiſſe tan-
ti illius amoris clariſſimum indicium, pi⸗
gnus indubitatum. Quis ſatis ediſſerat,
vel etiam animo queat contemplari,
quam tenera conjunctio, quam arcti am-
plexus fuerint Summi DEI, & nunc ad-
modum in ipſo Divino complexu crea-
tæ Sanctiſſimæ illius Animæ! In illud jam
momentum verba illa DEI conveniebant,.:
Tota pulchra es amica mea, & macula non

eſt in Te. Gant. 4. & illa: Amica mea,

columba mea, formoſa mea. Ibid. c. 2. V.
10. Immaculata med. C. 5. V. 2. Wicut lilium
inter ſpinas, ſic Amica mea inter EKilias. c.

2. v. 2. Talia ſunt elogia, quibus Dile-

ctam fibi, & præelectam hanc Creatu⸗
ram exornat Conditor Dags. Et quid-
ni in tali Filia ſibi complaceat, quan-
do ab Ea procul fecit abeſſe, quidquid
puriſlimos Divinæ Ejus Majeſtatis ocu-
los offendit, atque ita effecit, ut, quod
de Sapientia legitur Sap. 7. 26. eſſet
ſpeculum ſine macula DEI Majeſtatis & E.
ma-

binm,
OIni
n eſt.
DEI

Unqne
Con⸗
tal⸗
ſerat,
plati,
Ni am-
le ad.
cten⸗
ud jam

gbant/

no
men,
2. V.
it lilium
5 Dile-
Creatu
4 quic⸗
qvan⸗
.
idquid
tis ell
Nt, 000
6ͦ elet

l

( XI 121

mago Bonitatis IMiius: utque adeo præ om-

nibus longe foret digniſſima, in Cujus
poſtea Virgineo Utero, tanquam in Au-
guſto Solio reſideret, aut tanquam in pul-
cherrime adornato thalamo requieſceret
ipfſis novem menſibus Rex gloriæ, & Do-
minus Majeſtatis: Eamque Matrem Suam
habere, & appellare dignaretur Is, (qui
ris terni MEternus eſt Filius? Ma-
ghificet ergo anima noſtra Dominum, &
ex totis præcordiis noſtris glorificemus
Eum, qui tanta fecit MA RIE, ut San-
Ctiſſimam Ejus Animam, dum creavit,
ſimul amaverit, ſanctificaverit, & miris
decoraverit ornamentis: atque ita cave-
rit, ut ne ad momentum quidem eſlſet
alterius, quam Illius, quem ſalvo Vir-
ginitatis flore erat paritura. Advolva-
mur deinde pedibus Immaculatæ Virgi-
nis, & devotiſſimo filialis cordis affectu
gratulemur Ei hunc tantum DEI amo-
rem, ſfingulare iſtud Immaculatæ decus
Gonceptionis.

De quo poſterius dicere conſtitui,
nunc videamus, ne noſtram IIIa affectum,
& devotionis officium repudiet. Quod

tum fieri neceſſum erit, ſi corde inqui-

nato, Peccatis dedito animo acceſſeri
H 5 mus.

12 (SERMO)

mus. Purum cor Puriſſina Virgo exi-
git a te, quisquis Ejus cultor, ſervus,
aut filius dici exoptas. Dum Abel, &

Cain, primum in terris par fratrum,

Altiſſimo ſacrificarent, Keſpexit Dominus
ad Ahbel, & ad munera eus; ad Cain vero
& ad munera illius non reſpexit. Geneſ. cap.
4. Prius nempe eorum quemlibet, cor,
vitam, animum illorum intuitus eſt DEUs;
& quoniam in Abel mite, purum, DEo
fincere affectum cor erat, in munera quo-
que illius reſpexit, id eſt, in ejus fibi
complacuit oblationibus, dicente Grego-
rio 23 Moral. c. 12 Won Abel ex muneribus,
Ssed ex Abel munera oblata placuerunt: in
Cain vero quia contraria fuit animi ratio,
cor perverſum, idcirco munera quoque
illius ſunt reprobata. Idem, certus eſto,
facit MARIA. Primum aſpicit, quid cor-
dis afferas? quæ tua vita; proba, an
improba? et perinde, atque hanc repe-
rit, munera quoque tua, affectum tuum,
amoris conteſtationes, precationes, quæ-
que alia in Ejus honorem facis, grata
habet, vel averſatur. Naturam ſi per-
luſtremus, ſic fere comparata invenie-
mus omnia, ut ſimilia ad conjunctionem
prona fint, diſſimilia a ſe diſcedant. Cer-
te homines fibi ſolum delectantur fimili-
Hus;

bi,

Hilar.
gall
boni

Non

mi
dic⸗

quis
Em

nean
fuo
tem
lunt.
ita,
noli
noll
dicie
inte⸗
man
deee
Din
imn.
reſi
in
Dr
Us.
tam

Pece

ced

exl-
tys,
l, C
rum,
ninns
Vero
cap.
cor,
EUS;
Deo
quo⸗
ſbi
ego⸗
bus,
: in
tio,
que
ſto,
cor⸗
„ An
epe⸗
um,
ue:
rata
per⸗
nie⸗
nem
Cer⸗
nili⸗

S . ( IX ) 123
bus, unde illud: oderunt bilarem triſtes,
hilaresque moroſum. Bonus bono aſſociari
gaudet, non item malo: hic e contra
boni conſortium refugit, mali appetit.
Non aliter Virgo Intemerata ſibi dil-=
ſm iles, peccati nempe ſervos, a ſe ab-
dicat, a ſervitio ſuo repellit. Iſtud fi-
quis forſitan arbitrario dictum exiſtimat,
is mihi, velim, dicat, cenſeatne Virgi-⸗
neam Matrem peérfectiſſime cum Filio
ſuo Dgo conſentire? adeoque Suam men-
tem ex Hujus mente, Voluntatem ex vo-
luntate, affectum ex affectu componere
ita, nunquam ut aliud approbet, velit,

nolit, quam DEUM approbare, velle,

nolle cognoſcit? Sane vel minimam ju-
diciorum, & voluntatum pugnam DEUM
inter, & Divinam Matrem cogitare, im
mane foret ſcelus. Pergo jam quærere:
Peccatorem amat, an odit DEus? Odit,
nihil dubii eſt: odio ſunt DEo impius, &
impietas ous., Sap. 14. 9. Peccatoris, niſi
reſipiſcat, niſi convertatur a viis ſuis Peſ-
ſimis, vitamque commutet, an acceptat
DEUs oOrationes, opera alia? nihil mi-
nus. Convertimini ad me , ait per Prophe-
tam, & convertar ad vos. Quantum tu a
Peccatis recedis, tantum ad te DaEus ac-
cedit, Dubiumne igitur eſſe poteſt, an
pec-

..

„

Ta4½ [SSRMO)

peccatorem priori infiſtentem vitæ MA-=
RIA Oderit? an illius non reſpuat obſe-
quia, qui peccata ſua emundare, dere-
linquere non vult? Hæc quidem in pro-
patulo eſt veritas. Actum igitur agis,
quisquis cupis in eodem corde tuo Im-
maculatzæ Virginis amorem, & peccatum
conjungere. Amor ſimiles aut invenit,
aut facit: vetus eſt paroemia. Si ergo
gravis cujuspiam noxæ tibi conſcius es,
age, ſurge, cubile tuum emunda, pro-
cul fœces omnes abige, ac tum ad te
invitare MARIAM, Ejusque amori te po-
teris devovere. Aſt a lethali peccato
immunis es DEr munere? Venialia ni-
hilominus ejſice; hoc enim tua Sanctifſi-
mæ Virgini gratior accidet devotio, quo
ad Puritatis Ejus perfectionem propius
acceſſeris.

Finirem: at enim ſunt in hac meo-
rum corona, qui, cum non jam in prin-
cipiis, ſed in progreſffu MARIANI cul-
tus verſentur, viam ſibi præmonſtrari,
ac modos quosdam cupiunt indicari;
idoneos diei craſtinæ pie, Sancteque
tranſigendee. Horum ego, ac lubens
quidem, hic palam morem geram volun-
tati: proque numero Stellarum, quibus
redimita eſt Apocaliptica Mulier, Raud
QbDe.

blcur⸗
demr.

itatas

tordoris
kusgue

ire a

inifie.
iur, b
.
ut ge

udaue
ſaeere
VI.
ia C
tivan
MASR
terdin

uune⸗

u
n
cenle
bello
Aliis
litoe⸗
bi
ter
aga⸗
niſen
bere

& M:

dere.
in pro⸗
is,
lo Im.
ecatumn
nvenib,
ergo
ins es,
, pro⸗
ad te

ite po.

eccate
alia ni⸗
ncliſi
0, u
Ntopils

e meo⸗
in Pprin-⸗

NI crl.
onſtrar!,

ncdicar!;
nceqe
„ lubens
Volun⸗
libi⸗
ndd
ab

( IX 1 125

obleura Beatifſimæ Matris ſigura, toti⸗
dem res MARIANIS Clientibus non inu-

ſitatas enumerabo. En illas. I. Aliquam

corporis afibtationem, qualis eſt, cihi, po-

tusque diminutio, pridie præmittere. II. Ad-
ire ad Sucrumenta Eænitentig, & Eucha-
riſtiæ. III. Devinis, Jug in Templo haben-
tur, pietate, & modeſtia ſolita midjore inter-
eſe. IV. Proponere emendationem beccati,
aut defectus magis familiuris, ad proximum
Aque B. V. E Nℳum. V. Simile propofitum
facere de virtute aliqua ſtudioſßus exercenda.
VI. Renovare Votum de tuenda Immacula-
ta Conceptione: item illud, quod olim per Vo-
tivam odalitatis Orationem fabtum 1: dum
MARIANO. Cœtui aggregarere. VII. In-
terdiu ſæpius de B. V. cogitare, Eumgque
nune per vocales, nunc ber mentales preces
al oqui, venerari. VIII. Offerre ſe Eli ad
Tropagandum Ejus oultum, amorem in alis ac=
cendendum. IX. De Ea ex pio quopium li-
bello legere. X. Etiam de Ea colloqui cum
aliis, præſertim ſiquos tuæ habes curæ conere-
ditos. XI. Studioſe orare pro Anlmabus in
Purgatorio detentis, quæ per vitam ſingulari-
ter devotæ erant B. V. Ejusque Cultui pro-

pagando operam impenderunt. XII. Opera

miſericordiæ, qualium Jacultas ſuppetit, éxhi-
bere Froximis, Præſertim qui Sodalitatis, aut
alio

126 (SEnMO )

alio vineculo, Beatiſimæ Virgini ſunt con-

junbti.

Ad extremum ardentiſſimis precibus

Clementifſimo DEo ſupplieo, ut Vos im-

Plere dignetur quam maxima pietate, &
amore flagrantifſimo erga Sanctifimam
Suam, & noſtram Matrem. Hoc enim
Præſtito, & illud absque omni dubio præ-
ſtabit, ut ſervitute, qua decet, Divinæ
Ejus Majeſtati dediti vivatis, ac demum
ad perennem Ejusdem in Cœlis fruitio-
nem pPerveniatis.

PRO EoDEM FESTO.

SERMO IV.

N obis lætiſſima, Virgineæ autem
Matri glorioſiſſima Immaculatæ Ejus Con-
ceptionis Solennitas, quanto recurrit ſæ-
Pius, hoc mihi plus ſemper videor aſpi-
cere, clarius intueri: fſimul autem majo-⸗
re cum animi jubilo, affectu, & venera-
tione proſequi nitorem, pulchritudinem,
ama-

anabil

inſtant
Qiſſim
exgvil
numer,

don

eſt,
10. (
lucule
iterunn

ter pi
cherri
MANI
t3 eſt
tlte,
cireun
Iuam
Uls C
3or
glon
lend
ſim
Ornate
Vens
1 D
Man
Veſtig
ia

ol⸗

eibis
in-
e, &
mam
enim
Pre⸗
vinee
emmunn
Uitio⸗

autem
6Con.
rt ſee⸗
api⸗
Majo⸗
enerd-
Uinem,
ld⸗

( XK 9 127

amabilitatem Illius primo, quo extitit,
inſtanti Sanctiſſimæ Animzæ, DEo Dile-
Ctiſſime MARI. Ita nempe uſuvenit;

exquiſitum Præcellentis Artificis opus,

numeris ſuis abſolutum omnibus, perfe-
cto ſuo decore conſummatum, hauel ſatis

eſt, uno, vel raro ſi obtutu contemple-

re: creſcit, ad exiſtimationem evadit
luculentius, ſi aſpecturus iterum, atque
iterum revertare.-

Divinæ Omnipotentis Dexteræ, in-
ter puras creaturas, nobiliſlimum, & pul-
cherrimum opus eſt Sanctiſſima Virgo
MARIA, quæ ſimul creata, ſimul dona-
ta eſt inæſtimabili Divinæ Gratiæ felici-
tate, & fulgentiſſimo Sanctitatis ornatu
cirecumamicta. Animam Beatiſſimam!
quam ut condidit, ita Suis Sibi arctiffi-
mis complexibus adſtrinxit TRINITAS
adoranda,. Animam nullis ſat vocibus
glorificandam, ngec ulla ſatis pietate co-
lendam! in qua, tanquam in ſplendidiſ-
ſimo ſuo, ex ebors, auro, gemmis ad-
ornato thr ono illico a principio inſedit
verus ille Salomon, Rex Cœli, & ter⸗-
rZZ Dominus. Hic eſt, hic ille eſt Dar
manu conſitus, concluſus hortus, in quo
veſtigium nullus unquam poſuit extraneus,

quia ſemper ibi inhabitavit, & deliciaba-

tur

128 (SERMO ) .

tur Opifex DEUS. Paſcite, quicunque
amatis MARIAM, pPalſcite mentis veſtræz
oeulos objecti adeo venuſti contempla-
tione: hic animi aſpectum defigite. Ab-
eſt omnis labes; nihil hic tenebrarum,
non nævus aliquis, non ulla macula;
quia nihil huc de veteratoris illius ſer-
pentis venenato afflatu pertinuit, qui u-⸗
niverſlum quidem hominum genus ſuæ ſub-
jugare tyrannidi potuit, unam hanc Vir-
ginem ne attingere quidem potuit. Ab⸗
eſt ergo, & penitiflime, & quam longiſ-
ſime abeſt a terfelici, terque amabili hac
Anima illud malum, quod ſolum eſt ma-
lum, quod unica eſt origo univerſæ ca-
lamitatis, triſtitiæ, & cujuscunque affli=
Gtionis ſimul cum peccato effulæ ſuper
filios Adæ.

Hæc quam uni propria MARIE, tam
prorſus Ungularis eſt, ſummisque gratu-
lationum noſtrarum affectibus d gniiüima
fors, ne uno quidem momento ullius pec-

cati fuiſſe œdatam inquinamento. Ma-

gna felicitatis pars, omni ſemper car uiſſe
infelicitate: &, nullam fibi inherentem
habere deformitatem, baſis haberi pot-
eſt formofitatis. Hoc nomine Sanctifli⸗

mis etiam quibusque hominibus quanto

præcelhior facta, altiusque ſublimata eſt
Z Vir-

iroo

ſidele

rabat
ecti

tur,
lucen
Qare

uInis

Matre

Pecc⸗
laplan

ſtant

Ne

S

tem
Illiba

Conee

ſpirit
ritus
dt
dit

ſeſſie

ritus,
Plenl
lpſo⸗
ſbi,
deſti
turns
Ps

Inquie

Veſre

Iupla⸗
Ab⸗
arum,
evla;
S ſer⸗
ui u⸗
Elub⸗
e Vir-
Ab⸗
ongil⸗
j hac
Ma⸗
e a⸗
Ahi⸗
por

„ tanmn
tatn⸗
Iuna
pee⸗

MAH

ruiſe
elltenn
ipo⸗
nckilt⸗
Cant
t

(X 9 129
Virgo Sanctiſſima! At nempe in cæ&teris
fideles ſervos, & charos Amicos ſibi pa-
rabat DEUS, in MARIA matrem ſibi di-

lectiflimam efformabat, in qua concipere-

tur, a qua portaretur, e qua in hanc
lucem ederetur Homo-DEUs: Cujus la-
ctaretur Ubere, foveretur obſequiis,
ulnis geſtaretur. Hanc ergo ſuam futuram
Matrem a peccato præſervare, quam e
Peccato extrahere; labi non finere, quam
lapſam erigere, decentius vidit, præ-
ſtantius agnovit, ideoque maluit-

Ne autem hoc ſolo abſolutam exiſtime-
mus ſeu pulchritudinem, ſeu feliecita-
tem Conceptæ Sanctiſſimæ Virginis, quod
Illibata, hereditarii peccati expers eſt
concepta. Nam fſicubi nullam tartareus
ſpiritus partem obtinet, illic Divinus Spi-
ritus fibi figit habitaculum, & adornan-
do thalamo ſuas explicat divitias, effun-
dit theſauros. Hoc ſi in quolibet Juſto

efficit ille Sanctificator Sanctiflimus Spi⸗

ritus, quanta putabimus ubertate, ac
Plenitudine idipſum præſtiterit in MARIA
ipſo Conceptionis Ejus principio, quam
ſibi, ab æterno electam præ omnibus,
deſtinabat Sponſam; quam erat obumbra-
turus, e Cujus puriſſimo Sanguine Cor-
Pus erat efformaturus Verbo futuro ho-
mini?

130 (SERMO)

mini? Vere jam tum Gratia plena, Jam
tum inæſtimabili decore exornata fuit Di-
lectiffima noſtra Domina, & Mater. Jam
tum ipſos Divinæ Majeſtatis oculos;
illos oculos, quorum deliciæ ſunt
videre intaminatas, Sanctas animas filio-
rum hominum; illos, inquam, Divinæ
Majeſtatis oculos ad ſe attraxit, attra-
ctosque oblectabat: Angelicos vero Spi-
ritus attonitos iis verbis fecit exclamare?
Quæ eſt/ iſta? Quæ enim Cœleſtis elegan-
tiæ pars, aut quod Dar donum ab IIIa
poêtuit abeſſe, quam Is creavit, ut eſſet
crea turarum omnium nobiliſlima, atque
adeo Angelorum, & hominum Regina:
& quod amplius eſt, ut eſſet Filia ter-
ni Patris, Mater Kterni Filii, Sponſa
Divini Spiritus?

In ipſo ergo exortu Lucis illius ſplen-
dor vincit meridiani fſolis juher, excel-
lit fulgentis pleno orbe Lunze

ciem anteit. Liliorum candor, roſarum
fragrantia, auri fulgor, argenti nitor,
gemmarum pretium, & fiquid aliud in

magnis, aut pulchris creaturis cenſetur,

cum Hujus Virginis Conceptione compa-
ratum evaneſcit. O vere Glorioſiſſimam,
& Beatiſlimam Virginem! cui idem fuit
Con-

+☛

pulchritu-
dinem, ſiderei Cœli ſpecioſiſſimam fa-

jam
it Di⸗
n
los,
ſunt
Klio⸗
ivine

Attra⸗

Sp⸗
mare?
legar⸗
b IIa
t eſſet
Atque

egina:

Lter⸗
Sponds

Eplenr

excel⸗
lehritu⸗
namn fe⸗
toſarum
j nitot,
Wliod in
enletut,
colnpa⸗
Cimam,
gene fuit
Co⸗

( X ) 131

Conceptam, & DEo unitam eſſe: quæ
idem vitæ habuit, & ſanctitatis exordium:
utque extitit, amantis ſe DEI circumda-
ta, penetrata, expleta fuit dulcedine,
affectu, ſpiritu. Et quoniam ubi amat,
ibi dona ſua elargitur DEUs: accenſa ibi
Jjam ardebat Divinæ charitatis flamma,
quam immenſis amplificanda incendiis!

Inſertus nitebat flos Virginitatis,; nullo

unquam marcore violandus. Pietatis,
Benignitatis, & quidqvid eſt virtutum,
omnium illie eminebat apparatus; ut re-
Ctiſſime Illi accommodare poſſimus,; quæ
Ezechielis 28. legimus: 7Tu ſignaculum ſi⸗=
militudinis (Divinæ) omnis lapis pretioſus
operimentum tuum, ſardius, topazius, & Ja-
Nis, Chryſolitus, & onyx, & beryllus, Jap⸗
phirus, & carbunculus, & maragdus, au-
rum opus decoris tui . Perfebla in viis tuis
die conditionis Tue. Hanc igitur Immacu-
latæ Hujus Sanctiſſimæ Virginis excelſita-
tem, pulchritudinem; gloriam ſeæpius per
hunc diem mente veriemus, & quanta
poſſumus, animi noſtri piiſſima applica-
tione ſtudioſiſfſime contemplemur. Ade-
rit DEUS pro Sua Benignitate, proque
illo, quo Matrem Suam a nobis coli, &
amari vult, ſtudio: talesque mentibus
noſtris ſenſus inſpirabit, quibus ad gratu-
lationem excitemur,; ad venerationem
I «2 pro-

139 (SERMO )

provocemur, ad ampliorem Immaculatæ
Virginis Matris amorem inflammemur.

At vero dum Sanctiſſimam noſtram
Virginem ita exultantibus animis, piaque
cum voluptate contemplamur: dum fin-
gularem hanc Immaculatæ, Sanctæque
Conceptionis prærogativam tota cordis
finceritate, & qevotione Ei gratulamur,
noſtrimet ne oblfviſcamur; ad eum, qui
animæ noſtræ eſt, ſtatum oculos reflecta-

mus. Quam ingens inter nos, & II-

lam intervallum! Morum, actionum, af-
fectuum, vitzæ quanta diſſimilitudo, &
Pugna! In pluribus, vel paucioribus, in
majoribus, vel minoribus, omnes tamen
delinquimus; cadimus quotidie Unio
cum DEo aut nulla nobis, aut remifſa,
facilique inimici noſtri conatu abrumpen-
da: de affectibus, ſtudiis noſtris, nobisque
adeo ipfis plus habet mundus cum vanitati-

bus ſuis, caro cum concupiſcentiis ſuis, dæ-

mon cum inſtigationibus, & illunombus ſuis;
DEs autem, cüjus ſolius ſemper totos
eſſe nos oporteret, nihil, aut parum noſtri

habet. Laudamus in MARIA perpetuam

ab omni. ipſoque adeo originali peccato

immunitatem; nos autem propriis, perſo-

nalibus, utinam ſaltem non gravibus, pPec-
catis inquinari non exhorreſcimus. An
non

vr
lim

u⸗
ſed
for
M,
Dil
fum
non
nor
ali⸗
12
hri
Pro
Ita
cad
clar
chri

doſt

ee
Tr
ſtri
tuc
co
tarme
Lene
lore
tumg
ſton

Len

. ( Xx) 133

non hæc dicenda eſt inſania, quod extol-
limus, & deamamus in alio, id in nobis,
qua etiam parte liceret, nolle efficere,
ſed magis ei oppoſitum retinere, ſectari,
fovere? Benecdicimus, & Superexaltamus
MARIAM, quoniam ſemper ſancta, ſemper
Dilecta DEo: at inter hæc nihil ſollieiti
ſumus de noſtra vita ſanctius inſtituenda;

non humilitatis, non finceræ devotionis,

non veræ erga proximum charitatis, non
aliarum, quæ nobis deſunt, virtutum cu⸗
ra tangimur. A mundo avelli nolumus:
huic adhærere potius, quam Dgo ap-
propiare, & Cœleſtibus inſiſtere eligimus.
Ita dum MARIAM glorificamus, noſmet
eadem opera condemnamus, IIIius præ-
clarifſima decora, exquiſitiſſimam pul-
chritudinem dum demirantes extollimus,
noſtrum coarguimus, & multo turpiorem
efficimus vecordis animi languorem.

Triſtis nobis haud dubie accidet hæeno-

ſtrimet cum Immaculata Virgine, turpi-
tudinis noſtræ cum IIlius pulchritudine
comparatio. Facienda nihilo ſecius eſt,
tamque diu ſalutaris hæc cogitatio ur-
genda, & provehenda, donec tacti do-
lore cordis intrinſecus, ſerium, obfirma-

tumque arripiamus melioris vitæ propo-

ſitum, irrevocabili decreto nos obſtrin-
gentes ad conſectandam, quantum qui⸗-
. 13 dem

134 ( SERMO)

dem licuerit, MARIAnæ fimilitudinis

celſitudinem.

Aude huc niti, quisquis, & qualis-
cunque es. Promptam habes Sanctiſſi=-
mæ Virginis manum ad ſublevandum te:
ad Hujus preces paratum habes auxilium
DEI. Peccator es? criminum grandita-
te, aut multitudine obrutus gemis? Eri-
gere, inclama Immaculatam Virginem:
Ejus ſupplex, humili prece, implora
opem, vitæ corrigendæ modum ab Ea
poſtula: aceurret, juvabit, eriget te.

Refugium eſt peccatorum; Peceatores

non abhorret, quorum meruit concipe-
re, & parere Salvatorem. Expers es
gravium criminum? Sed venialium multi⸗
plici morbo laboras, ſi negligas, tan-
dem & moriturus? Sentis, mundi,
eorum, quæ in mundo ſunt, amore cor
tuum à DEos avocari? tu quoque fuge
ſub Immaculatæ Virginis tutelam, arden-

tibus precibus Ejus expoſce Benignita-
tem. Audieris: experieris vere plam

Matrem; ſanabit morbos, abſterget ma-
culas, & ſuorum te faciet participem or-
namentorum. Omnes denique feſtinate,
currite ad Dulciffimam Hanc Dominam:
Ei vos cum fiducia, cum amore com-
mendate, committite. Quidquid habe-
tis,

tis,

tion

in en
in pe
te,
quic
fidue
dem
ergo
ex p
ad
nee
ingen
diæ
dubi

a

ſuoe
tabin

ſeno

Cr0

a

Amnan
Dod
Dlen
fuit
ee
Uutt.

(X 9 135

tis, aut habituri eſtis, ſive in morum ra-

tione pravum, ſive in laboribus durum,

in curis anxium, in deſideriis ſollicitum,
in periculis metuendum, huc vos recipi-
„parvulorum imitatores filiorum, quos,
quidquid ingruat, inſitus amor, filialis
fiducia, veluti raptos, ad matris cycla-
dem facit accurrere. Non fuit, non eſt,
ergo neque futurus eſt quisquam, qui
ex puro, aut vere pœnitente corde ſuas
ad Virginem Matrem preces effundat,
nec tamen exauditum, adjutumque ſe
ingemiſcat. Optima enim eſt, miſericor-
diæ plenifſima eſt: procul ergo omni
dubio audire nos, opitulari nobis volet.
A DEo, Patre ſuo, Filio ſuo, Sponſo
ſuo exorare utique poteſt omnia: dubi-
tabimus, an ſucurrere, & optata præſta-
re nobis poſſit?

Solenniſſima ergo heæec dies, & Sa-
cro referta gaudio, ſit nobis MARIAM
amandi, vel certe ardentius, tenerius
amandi principium. Ei ſi forte nondum
pPoſt DEUM cor noſtrum ſacravimus, nunc
plene, perfecteque ſacremus. Si autem
fuit ſacratum hactenus, renovemus majo-
re conatu oblationem. Abſit, unquam
amplius tale quidquam in cor noſtrum ad-
mittamus, quod DEo, & Sanctiffimæ
I4 Ma-

.

136 (SERMO)

Matri vel leviter diſpliceat. Dicamus.
ſed ſincero corde, & ardentiſſimo affe-
ctu dicamus! MARIA! poſt DgUM Sum-
mus Amor meus, prima ſpes mea! Tuus
vivam poſthac, Tuus & moriar. Amo,
ſemperque magis amabo Te. In omni
vita mea Tui amorem in aliis accendere',
cultum promovere, omnibus viribus meis
adlaborabo.

POSTRIDIE CALEND.
JANUAR.

S E R M O

.*
N ovo hoc anno, quem omnibus feli-
ciſſimum precor, antiquiſſima uniuscujus-
que cura eſſe debet, ut novo cum ſervo-
re ſe conſecret, ac ſervire quaſi nunc
primum incipiat Ei, quem S. Scriptura
appellat Antiquum Dierum, DEo nempe
MEterno, & Incommutabili. Novo, in-
quam, cum fervore, cujus nos admone-
re ipſa hæc temporum converſio, anni-
que principium videtur. Dum enim,
quod

oo

hom
Der
tere
AI
vette
cis
IS
Nor

jam

den
nie

eyett

Ror
qu
ribn

ien

Vin
tent
10
ann
fian
O
eſſe
ſtri

tes

mit
jux

dia

us,
fle⸗
um⸗
us
mno,
nni
eke,

eis

( XI) 337

quod toti ſuperiore anno extinctorum
hominum multitudini negavit, id nobis
DEUsS Optimus indulſit, ut, exacto ve-
tere, novum hunc annum inchoaremus,
an non dicere nobis videtur, ut exuamus
veterem hominem, qui ſecundum falla-
cis mundi leges fuit, & novum indua-
mus hominem, qui ſecundum DEUM fit?
Novatur natura, numerus annorum novus

jam fluit, ſol ab ima ſua ſtatione diſçe-

dens ad altiora emergere incipit: quid-
ni ergo noſtra etiam vivendi ratio inno-
vetur, clamante Paulo, ad Epheſ. 4.

23. Renovamini ſpiritu mentis veſtre. &
Rom, 6. 4. in novitatt vitæ ambulemus? Si-=

qua ergo forſitan vetere anno fuit in mo-
ribus licentia, in affectibus inordinatio,
ſiqua in pietatis ſtudio tepiditas, in Di⸗
vino ſervitio negligentia, in ſtudendi con-

tentione remiſſio; hæc, & ſiqua alia in

nobis fuerunt ſequiora, ſint cum vetere
anno finita, ſepulta, evacuata. Nova
fiant in, & cum novo anno univerſa.
Quodque inter omnia neceſſaria primum
eſſe nobis debet, fimus aſſidue Dar no-
ſtri & memores, & deſiderantes, & aman-
tes: Huic nihil unquam adverſum com-
mittamus, ſed Ei omnia noſtra interna
jJuxta, ac externa nobiſcum ipfis quoti-
diano ſiudio, & ardore devoveamus.
I 5 Si⸗

—–

138 (SERMO)

Sicut ferrum candens merum ignem re-

fert, ſemet adeo exuiſſe, ac in ignem
penitus abiiſſe videri poteſt, ita mens no-
ſtra, cor noſtrum, merum DEUM jugiter
ſpiret adeo, ut emigraſſe quodam modo
e nobis, immigraſſe autem in DgUM vi-

deamur, in quo alioquin vivimus, mo-

vemur, & ſumus; magisque in immenſæ
Ejus ſubſtantiæ oceano innatamus, quam
vel piſcis aquæ, vel corpora noſtra aeri,
quem reſpiramus. Accedat ad hoc, ſtu⸗

diorum, quæ Divinæ Gloriæ cauſa ſuſce-
pimus, ferventiſſimus cultus. Impenda-

mus bene, utiliterque tempora: ut Sa-
cra nos imbuamus Doctrina, aſſidua di-
ligentia, & cupiditate maxima elabo⸗
remus.

Quam autem fſit neceſſaria nobis hæc
fervoris renovatio, vel ex ipſa, qua com-
pParati ſumus, natura liquido poteſt intel-
ligi. Non enim lapis, aut quodlibet a-
liud grave, ita refugit altiora, ad infe-
riora vero ſuopte niſu ſeu tendit, ſeu fer-⸗

tur etiam, ſicut animus noſter vel primeæ-

vi peccati, indeque natæ concupiſcen-
tiæ, & corruptelæ pondere ad infima,
nempe ad mundana, ad corporalia, ad
Prava inclinatur, ac deprimitur, a Su-
perioribus vero, id eſt, a Cœleſtibus, a

Divir
R diſſte
mund
inyet
mitte
tus l.
mular
DEo
noſtr
dichea
Ciſti
delei
Phi
bo 8
ſtrian
Hane
reno
fere
Qan
Ant
obit
Vele
pule
rent
diun
Rec
peat
Vebi
ditu

nemn
n⸗
iter
0d0

mo⸗
nlee
Mätn
eri,
ſtu⸗
lee⸗
Nca⸗

di⸗
lbo⸗
nec
tel⸗
t 4⸗

nle⸗
ſer⸗

ma,

( XI ) 139

Divinis, a ſpiritualibus retrahitur. Qualn
diſſicile aceidit nobis, animum à fluxis
mundi hujus rebus penitus abſtrahere,
inveteratis noſtris affectibus nuncium re-
mittere, conſuetudines ſeponere? Quan-
tus labor eſt, non perfunctorie, non fſi-
mulate, non verborum tantum tenus,
ſed vera cum ſinceritate, & ex corde
DEo nes tradere, æterna velle, Salutem
noſtram operari? Quanto autem hoc eſt
difficilius, tanto proclivius eſt, a San-
ctiffimis propoſitis, optimeque ccœptis
deſeiſcere, relabi. Dum vivimus, Siſy-⸗
phi Saxum volvimus: ad montem impro-
bo conatu illud ſi forte ſuſtulimus, indu-
ſtriam noſtram eludit, ad ima revolvitur.

Hanc hominis in bono inconſtantiam, hanc

renovandi ſæpius, ac velut ſufflaminandi
fervoris neceſſitatem valde bene perſpe-
ctam habuit Magnus ille Anachoreta, S.
Antonius; ideoque non multo ante ſuum
obitum hoc maxime ſalutari documento,
veluti opima quadam hæreditate, Diſci-
Pulos ſuos inſtruxit, ut quotidie arbitra-
rentur, veluti eo primum die virtutis ſta-
dium, perfectionis iter fuerint ingreſſi.
Reçéte ſane. Cum enim omne initium fer-
veat, ille quotidie, adeoque ſemper fer-
vebit, qui ſe quotidie inchoare arbitra-
bitur. Huic non eſt abſimile, quod An-
to-⸗

140 ([SERMO)
tonio vetuſtior Paulus Apoſtolus de ſe

obliviſcens, ad ea vero, quæ ſunt priora ex-
tendens meipfum, ad deſtinatum perſequor, ad

Porro autem quis vel ſemetipſum con-
ſiderans non facile, non clare agnoſcat,
quam neceſſarium ei ſit, ſeſe per tempo-
ra veluti obdormiſcentem excitare, elan-
guentem exſtimulare, veteraſcentem re-
novare? Credo, e præſentibus pleros-
que non ſemel, ſed ſæpius jam præcla-

Poſuiſſe, vel eam inchoaſſe quoque. Sa-
cra Aſceſis, piorum lectio librorum, au-
ditæ Sacræ dictiones, & exhortationes,
Sacratiorum temporum Religio, viſa pro-
bitatis exempla, terrifici naturalium cau-
ſarum effectus, pluraque alia Sanctos id
genus igniculos tam in teneris, quam in
Provectioribus etiam mentibus ſolent ac-
cendere. Quotus tamen quisque eſt, qui
ſeſe a laudabili illo fervore non defecif-
ſe agnoſcat? quis eſt, qui, ſi de vita ei

verba poſſet accommodare cum fiducia:
Bonum certamen certaè i, curſum conſummavi,

4

i

ſeribit Philip. 3. 13. quæ Juidem retro ſunt, won

Bravium ſupernæ vocationis DEI in Chriſto

eiſti
Tenn 4
ſ a
Vitam
Uudia

ram quandam vitam, & quafi Sanctitatis
aliquam ſpeciem ſibimet ſectandam pro-

nunc foret decedendum, illa fibi Pauli

a;
juncti
famul

e e

int,
lx⸗

riſo

il⸗
ei

vli

ela!

UI;,

fidem ſervavi. In reliquo repoſita eſt mihi coro-

nd juſtitie. 2. Limo. 4. Summe igitur,
non ſolum utile, ſed neeeflarium etiam
exiſtimemus, novum ut in nobis fervo-
rem accendamus, animosque maximo ni-
ſu applicemus, ante omnia quidem ad
vitam cum probitate agendam; tum ad
ſtudia noſtra quam ſolertiſſime percolen-
da; quo fiat, ut rei hujus utriusque con-
Junctione, quem D. DuEo noſtro debemus,
famulatum exequamur.

Quo autem minus grave nobis acci-
dat, hanc renovandi fervoris legem ſe-
qui, duarum rerum attentiore, ac ſæ-

Ppius repetita conſideratione noſtram inei-

temus;, perpellamus voluntatem. Earum

prior eſt: Quantus ille, cui ſervimus,
Dominus! Quanta Majeſtas! Pulchritu-
do! Potentia! Sapientia! Bonitas! Ex-
clamare profecto cum S. Ignatio poſſu-

mus, ac debemus: O DEUsS! ſi te homi-

nes noſſent! Terreſtri Principi ſervire,

magna putatur felicitas, gloria, dignitas;
ideoque ſervitur diligentiſſime, ſollicitiſ-
ſime. Regiorum Miniſtrorum menti ju-
giter obverſatur ea cogitatio, quanto
Domino deſerviant: quapropter non lalſ-
ſantur, non ſatietate aliqua explentur,
nec ſervitutem deſerunt. Duo autem no-
ſtro

.

14² (SERMO)

ſtro, Creatori; Regi Regum, infinitæ

Majeſtatis Domino, cæci nos, perverſi
nos mortales ſervire tædioſum putamus;

recuſamus: aut ſi cæpimus etiam, mox

neſcio quo faſtidio correpti, vel inſtabi-

litate noſtra retracti, deficimus. Alte-
rum illud cogitemus: quoties novum ali=
quem annum inchoamus, toties fieri nos,
atque adeo nunc etiam factos eſſe propio-
res &ternitati noſtræ, quam, ubi ſemel

inchoaverimus, nunquam finituri ſumus,

five in terribilium omnium terribiliſſimis

inferni tormentis poſiti fuerimus, ſive in-

comprehenſibilibus Cœleſtis vitæ gaudiis
fuerimus perfruiti; quorum alterum illud
longe a nobis faciat, hoc autem largia-
tur Optimus DEUs per infinitam Suam
Bonitatem, Filiique ſui Sanguinem. An-
nos ergo æternos cum Pſalmiſta (Pſ. 76.
v. 6.) in mente habeamusjugiter. Quem-
vis, ubi exorſi ſumus, annum, & hunc

adeo præſentem, heri inchoatum metua-
mus, vitæ noſtræ ne fit ultimus. Hæe

cogitatio, metus hic erit profecto nohis

ſaluberrimum calcar, quo ad omnes offi-

ciorum noſtrorum partes explendas in-
ceſſanter adurgeamur. Idem hic metus;
& afidua æternitatis memoria profuit plu-
timis: longieris autem vitæ Polljeitatios

ide

ten
Nit

Uhuire
erreti.
tamus;
„ MOH
inſtabi⸗
Alte⸗
Umn ali⸗
ri n06,
ropio⸗
ſemel
ürRS,
Hiſims
ſve in
anciß P
n ilnd
latgi .
Slat

( XI 143

& oblivio æternitatis innumerabiles delu-
ſit, Perdidit.

„

PRO FäEsSTO
DESP ONSATIONIS B. V. M.
SERMO

O. Diledto nunquam ſutis, vetus eſt,
idque veriſſimum dictum. Nobis, qui
Divinæ Gratiæ munere rectum in amore
tenemus ordinem, poſt increatam, infi-
nitam DEI noſtri amabilitatem, prima in
amoris teneritudine, prima in deſiderii
magnitudine, prima in deliciarum pleni-
tudine eſt Sanctiflima Virgo, DEI, &
oſtra Mater MARIA. De Hac igitur
Dilectifſima noſtra ſermonem vel facere,
vel excipere nunquam piget, ſemper ju-
vat, & hodierno etiam juvabit die, quo
Ejusdem cum S. Josap no Deſponſationis,
in vulgus quidem minus notum, in Divi-
nis tamen Officiis ab Eccleſia agi ſolitum
feſtum recurrit. Hoc enim ſæpius de
Sanctiſſima Wirgine ſermocinandi, quaſi
quo⸗

144 ( SERMO „

quodam fſufflandi uſu, amoris erga IIlIam
Hamma conſervatur, augetur etiam. Quid
autem convenientius, nobisve ſalubrius,
quam ardentiſlimo affectu complecti, de-

votiſſima pietate colere Magnam Hanc-

Cœli, terreque Reginam? Super Cu-
jus Sacra Deſponſatione paucis nunc com-
mentemur. .

Plura Sanctorum Conjugum Sancta
Connubia, tam in Sacra, quam Eccle-
naſtica Hiſtoria reperimus confignata-
Quod junior Tobias cum Raguelis filia
Sara, conciliante Raphaele inivit, om-
ni ex parte Sanctum fuit, & laudabile.
Tale itidem fuit Joachim, & Annæ; Za-
chariæ, & Eliſabeth: Sancti Henrici cum
S8. Cunegunde. Nullum tamen ea fuit
praditum Sanctitate, ob quam annua Ec-
cleſiæ memoria honorari, & coli mereretur.
Uni omnium Conjugumsanctiſſimo pPari hoc
debebatur MARI·E, & JosEPHO, ut Eo-
rum Deſponſationi quot annis publica Re-
ligionis veneratio exhiberetur. Tanto

nempe intervallo iſtud a cæteris illis di-

ſtat connubiis, quantum MARIA ſupra
alios, utut probos, & Sanctos homines
exaltatur. Digna ſane Deſponſatio, ob
cujus memoriam & D. DEO Hoſtias im-
molemus, laudis Sacrificium perſolvamus:

Lul⸗
junc

Anca

ccle-

nata.
flia
nn.
bile.
1.
cum
fuit
We⸗
etut.
ihoc
Ho.
1Re⸗
PAnt

di.

ſuprs
mines

5 im.

NIS:

( XII ) 145

& Eam, quæ Deſponſata eſt, veneremur.

Plures autem ſunt cauſæ, per quas fin-

gularis adeo Sanctitas nuptiali huic con-
junctioni eſt conciliata-

Ac primum, quod hic mirari nos,
& prædicare decet, eiſt ſublime, quod in
ea re fuit, Divini Conſilin Myſterium:
quod cum S. Hieronymo vetuſtiores Pa-
tres conati ſunt evolvere. Voluit enim
DEUs Filium Suum e Virgine quidem na-
ſci, ea tamen ratione, ut inſolita hæc
iſtius Partus, & prorſus Cœleſtis condi-
tio lateret mundum: ne igitur Virginis
ſeu fama, ſeu etiam Vita in diſcrimen ad-
duceretur, Sponſum Ei addidit, qui Vir-
ginitatem non auferret, ſed cuſtodiret.
Voluit etiam, ut Partus Ejus celaretur
diabolo, dum Eum putat non de Virgi-

ne, ſed de uxore generatum. Rurfus

ut in Egyptum fugiens haberet ſolatium,
utque per generationem Joſeph origo
MARIE monſtraretur. His tot rebus
uno hujus Deſponſationis facto providit
Summa DEI Sapientia. Poſt Divinæ
mentis arcanum, proxima occurrit San-
ctitatis hujus cauſa, præcellens Virginei
Animi obedientia. Nam ex quo IIIa

DEI, & ſuimet habuit notitiam, & Spi-

ritui S. inhabitandam ſeſe totam pPandit,

146 (SERMO)
& contradidit, Virginitatis amore flagra-
bat, propoſito obfirmabatur, probe gna-
ra, Virginitas præ Maternitate quanto-
pere DEo probaretur. Dubium ergo non
eſt, quin Sibi cum nuptiis nihil eſſe com-
mune voluerit, ſed non minus Sola, quam
Virgo, DEo ſoli jugiter vacare, Hunc
ſolum Sibi Sponſum habere optaverit,
decreverit. Sic autem comparato animo,
ſic in DEo, & Cœleſtibus rebus penitus

demerſo, ut hominem reciperet Spon-

ſum, ut ne Conjugio obſtinate obluctare-
tur, non aliud ſane quidquam potuit per-
ſuadere, quam explorata DEI Voluntas.
Huic ergo ſeſe Sanctiſſima Virgo quanta
humilitate, quanta cum reſignatione ſub-
miſerit, dum Joſephi Sponſa fieri con-
ſenſit, quis ſatis vel concipere mente, ne-
dum verbis poſſit conſequi? Aliam iterum
cogitemus Sanctitatis acceſſionem. Inaudi-
tum omnibus retro ſæculis fuerat, ut in
viteæ quidem ſocietatem indiſſolubilem
convenerint aliqui, in thori non item,
atque ita Virginitatis florem cum connu-
bii vinculis ut junxerint. Sanctiſlimos
etiam Conjuges poſteritatis deſiderium,
&i expectatio conſociavit. Prima fuit
Dux, & Regina Virginum, quæ perpe-
tuam Virginitatem etiam in ea vitæ lo⸗
cietate conſervandam voti Religione fir-
. Ma-

gta⸗
g⸗
anto⸗
onon
com⸗
quam
Hune
Erit,

mo.,

itls
Spon⸗
Care⸗
tper⸗
Untas.

UAnta

ſob.
60I-
, e⸗
tetum
audi⸗
Ut in
bilem
itenn,
onnu⸗

ſumos

tiumn,
fuit
herpe⸗
lo

le ſi⸗

a:

( XII) t2½

mavit, quo pacto ſimul Sua Sanctiſſimæ
Virgini ſalva perſtitit integritas, fimul
DEI confilium ſtetit de futura Ejusdem

Maternitate. Porro ab ipfis ſponſis quan-

ta in hanc Eorum conjunctionem Sancti-
tas redundavit? Non mei eſt conſilii, non
virium mearum, non temporis hujus tam
exigui, vel adumbrare, quam Sancta
fuerit Sanctifflimæ Hujus Sponſæ Anima,
quanta Sponſi juſtitia: Vos de iis apud
vosmet accuratius cogitate, & fimul in-
telligetis, vel ob Contrahentium maxi-
mam Sanctitatem, maximam quoque in
Eorum Deſponſatione Sanctitatem de-
buiſſe refulgere. Denique magnam & il-
lud meretur conſideratio nem, quonam
erga ſe invicem affectu ferantur Sponſi,
dum conjunguntur, dumque vivunt con-
juncti; nam & inde vel profanum, vel
pium, Sanctumque ipfſum evadit connu-
bium. Cogitate, quam Sancta, quam
Cœleſtis fuerit MARI erga JoskPH M,
& Hujus erga Illam vis amoris. Non du-
bito amorem hunc Sanctiſſimo illi, & in-
effabilis dulcedinis amori comparare, quo
ſeſe mutuo complectuntur feliciſſimæ ani-
mæ hominum Cælo jam receptorum, &
illa incomprehenſibili Beatitudine gau⸗
dentium. Nam & MARIA, & JoskPH
tenerrima, & ardentiſſima Charitate ad-
K 2 hæ-

748 ( SERMO )

hærebant DnoO: alter item alterius San-=
ctitatem, cumque Summo Bono conjun-
Gtionem perſpectam haud dubie habe-
bant: ex hoc autem utroque mirabile
quoddam enaſcebatur vinculum dilectio-
nis, qua pars utraque alteram in DEo,
& DEUM in eadem adamabat, ſibique
adſtringebat. Ita Sanctitate plenus fuit
amor ille, quia DEo plene perfruens.
Verum enim illud eſt, quod Auguſtinus
L. I. Doctr. Chr. c. 32. ſcripſit: Cum ho-
mine in DEo frueris, DEo potius, quam
homine frueris. Atque ita expoſitæ ſunt
cauſæ, quæ Sanctiſſlimam, omnique vene-
ratione digniſſimam effecerunt B. Virgi-
nis cum S. Joſepho Deſponſationem.

Huic Deſponſationi aliam muüne ſub⸗
jicio, non ſolum cogitandam, ſed exo-
ptandam quoque, & maximo deſideriorum
ardore exambiendam. Quænam illa? E-
jusdem Sanctiſſimæ Virginis cum veſtrum
unoquoque. Miramini? Inſolitum hoc

videtur, neque verba iſta ad rem con-

ferri poſſe arbitramini? Audite. In ter-
ris dum agebat MARIA, Unicum habuit
fii Civilis fœderis nexu Deſponſatum Jo-
SEPH, Virginem, Suique amantiſſimum.
At nunc in Cœlis triumphans, ſicut mor-
tales omnes, modo ipſi vellent, Mater-
ne

ſus
re
ire

au
WVit
Vio
ſee
ine
juc
hu

Co

( XII) 149

no Suo ſinu excipere parata eſt, & in

fuæ Beatitudinis partem optat per duce-

re, ita ſpirituale quoque connubium in⸗

ire cum tot, quot Eam adeunt, quot
Ei ſe offerunt, adeo non dedignatur,
aut refugit, ut cupiat etiam, atque in-
vitet. Neque id de MARIA tam mirum
videatur, aut incredibile, poſtquam O-
ſee 2. DEUs ipſe ad hominis animam ita
inquit v. 19. Oponſubo te mihi in juſtitia, &

zudicio, & in miſericordia, & in miſera tioni-

bus: & ſponſabo te mihi in file. Si DRUM,
& hominem connectere poſſunt ſponſalia,
cur non poſſint MARIAM, & hominem 2
Nulla ſane, quæ obſtet, adeſt cauſa.
Putate igitur, & Virgineam Matrem iis-
dem ad vos compellandos uti vocibus:
Sponſabo te mihi. At in quo? In illis i-
phs, quæ primum Sponſum S. JosEPHUM
Virgineo Illius dignum reddidere connu-
bio: Juſtitia, caſtitate, & amoris erga
Ipſam finceritate, ardore, conſtantia.
. . . * .„ . .
Quid moramini, aut dubitatis? Juſtitia
enim omnibus perneceſſaria eſt Chriſtia-
nis: Caſtitatem Sacri, quibus pars initia-
ti eſtis, pars initiari cupitis, Ordine s
vobis imperant: Amor MARIE, ſi non-
dum aeccenſus eſt in corde cujuspiam, ac-
cendi profecto is debet, ne Cælo æter-
num extorris maneat, cujus Janua eſt
K 3 MA=

15⁰ (SERMO)

MARIA, DRoO ſic diſponente, qui per
Matrem Suam omnia habere nos voluit.
Si difficilia hæc videntur etiamnum, &
ambiguum fluctuare faciunt animum, per-
moveat dignitas hujus tam Sacri Connu-
bii: impellat deſiderium illius ſummæ fe-

licitatis, quæ ſemper adeſt, quin tolli

ab ullo hoſte poſſit, iis, qui ſincero cor-

de amant, & conſtanti cultu venerantur
MARIAM, ab Eaque in vicem amantur,

foventur, proteguntur.

Feſtinate igitur, & ad Maternos E-
Jus advoluti pedes, maxima, & nunquam
pPoſthac minuenda, imo augenda ſemper,
devotione vosmet Ei totos offerte, de-
vovete. Grata erit Piiſſimæ Dominæ hæc
oblatio, facietque, ut promiſſa præſta-
re Poſſitis fideliter: nec ceſſabit, uſque
dum vos filios, & ſponſos ſuos ad Ejus
deducat conſpectum, Cujus Ipſa eſt &
Filia, & Mater, & Sponſa, nimirum Sa-
cro- Sanctæ, & Individuæ Trinitatis.

Dun

per
luit.

per⸗
nnu⸗
efe⸗
tolli
eor-
ttur
ltor,

am
ber,
ge⸗
nxe
ige
Hjus
1 84⸗

3

XIII ) 151
rBB—
PRO FESTO PURIFICA-
TIONIS B. V. M.

Dum incidit in Fer. V. poſt Dominicam Sexag.

SERMO I.

eninz ſolennitates in eandem diem
craſtinam concurrunt: una Sacra, Cœle-
ſtis; altera profana, mundana. Una ad
MARI Æ memoriam, venerationem, a-
morem evocat; altera ad mundi delicias,
ad vitæ licentiam, ad fluxa, terreſtria
gaudia invitat. IIIa ergo preces impe-
rat productiores, longiorem in Templo
commorationem, Sacramentorum uſum,
Pietatis opera, animum denique in Cœ⸗-
1o fixvum, & cum MARIA , ipſoque
Summo DEo, quantum fieri poteſt, in-
deſinenter verſantem, vel certe eo per
crebram memoriam, repetita ſuſpiria,
ardentes affectus identidem recurrentem.
Poſterior vero omnis rei Sacræ oblivio-
nem ſuadet, animum jubet in terram de-
figi, curam omnem in rebus corporis, &&
hilaritatibus abſumi. Atque ita ad diſſi-
K 4 mil⸗

15 (SERMO)

millima, ac penitus oppoſita vocamini,
hinc à MARIA, inde a veſani mundi deo
Baccho, adeoque a deæmone. Utri de-
feretis? Ad utram vos partem converte-
tis? Spero, non eſſe ullum, qui ſe non
absque ulla cunctatione ad Sanctiſſimam
DaEI Matrem convertat; qui diem cra-

ſtinum in Hujus Reginæ obſequiis, cultu,

& quodam conſortio exigere non malit,
quam cum mundi ſectatoribus gaudere.
Eritne unus aliquis, qui fibi quidem tem-
poralia cras indulgeat gaudia, ſemeti-
pſum vero MARI non indulgeat, non im-
pendat? cui terrena potiora ſint, quam
MARIANA? verbo: eritne, qui Sanctiſ-
ſmæ Virginis, & Matris Purificationem
impuri mundi ſtudiis non ſit prælaturus?
Vonfido, talem e præſentibus nullum
fore. Igitur tanquam cum MARIX fin-
ceris clientibus, ardentibus cultoribus,
& dilectis filiis Ppauca de craſtinæ diei
Sacra feſtivitate Pertractabo.

17
Pulchre, & veriſſime ſcripſit S. Am-
broſius, in Vita Beatiſſim Matris, tan-
quam in exemplari quodam, omnis pro-
bitatis, omniumque virtutum magiſteria
relucere. Etenim D. DRs, ſicut ipſum
Unigenitum Suum dedit, non ſolum, ut
aſterret Redemptionem, ſed ſimul ut el-
ſet

ſet ex
bis Vi

Matre

20 gl
mam,
dem!
pa
mam
Etern
Quos
m)
ilin
die
Puris
qwia
te pl
hoe
rat
dinar
Imm
ed
ſux
ingt
Plunm
tioni
CuIN
türtn
Unun
Cato
Olmn

mini,
ided
i de
erte⸗
non
limam
cra-
cultu,
alit,
adere,
ntemn-
emeti⸗
Onim⸗
quam
Aniſ⸗
jonem
UrIS?
Ullum
fin⸗
ridus,
diei

,An⸗
, tan⸗
is pf0⸗
giſterla

ipfun

Um, ilt
it e⸗
ſet

( XII) 153

ſet exemplo, atque ita idem ut foret no-
bis via, qui eſt vita: ita Unigeniti Sui
Matrem voluit nobis eſſe tum Advocatam,
ad quam confugeremus; tum vitæ nor-
mam, quam imitaremur: ut ſic per Ejus-
dem Sanctiſſimæ Dominæ veſtigia ſimul,
& patrocinia ad Coœleſtem illam beatiſſi-

mam vitam, felicem illam æternitatem,

æternamque felicitatem proveheremur.
Quod ergo S. Ambroſius de tota Beatiſſi-
mæ Virginis vita pronunciavit, hoc re-
ctiſſime uni illi Ejus facto, quod craſtino
die cum Catholica Eccleſia recolemus,
Purificationi ſcilicet, poſſumus applicare:
quia ſi fortaſſe non prorſus omnes, cer-
te plerasque, & pulcherrimas virtutes in
hoc uno facto eſt complexa. Præcepe-
rat DEUsS Levit. 12, ut ſi mulier via or-
dinariæ generationis maſculum pepererit,
immunda ſit vII. diebus, tum xxXxXIII.
diebus maneat in ſanguine purificationis
ſuæ ita, ut nihil Sanctum tangat, nee
ingrediatur in Sanctuarium, ſeu Tem-
plum; tum expletis XL. diebus purifica-
tionis ad oſtium tabernaculi offerat agnum
cum columba, vel ſi pauper eſſet, duos
turtures, aut duos pullos columbarum,
unum in holocauſtum, alterum pro pec-
cato. Lex altera data eſt Exo. 13. ut
omne primogenitum Dgo conſecraretur,
* K 5 ho-

154 (SERMO)

hominis autem primogenitus pretio redi-
meretur. Hæ funt Leges illeæ, quas in
Purificatione ſua ad omnem apicem ex-
plevit Beatiſſima DEI Mater. Perluſtre-
mus nunc perpaucis aliquas ex iis virtu-
tibus, quæ in hoc actu clarius effulgent,
ut habeamus & materiam, in qua cras
cogitationes noſtras occupemus, & docu-
menta ad noſtram ſeu correctionem, ſeu
imitationem profutura.

Virtutum omnium prima eſt humili-
tas, ſeu de ſe demiſſe ſentiens animus,
remotus ab omni appetitu excellendi
aut aliis ſe præferendi ſtudio. Iſtud eſt
omnis virtutis, omnis boni ſpiritualis,
ipſiusque adeo Salutis æternæ fundamen-
tum, fine quo ad Cœlum nemo veniet,
cum ei ex adverſo poſita ſuperbia omnis
ruinæ, teſte Scriptura, atque æternæ
damnationis ſit initium. Eandem virtu-

tem Salvator noſter primo loco nobis

voluit commendatam; ait enim: diſcite a
me, quidnam? quia mitis Jum, & humilis
corde. Beatiſſima Virgo autem humili-
tate meruit, Virginitate concepit. Hanc
virtutem quis non illico, tanquam in il-
luſtri exemplo, videt, dum cogitat Ma-
trem Sanctiſſimam Purificationis legi ſe
ſubjeciſſe! Non enim Illa concepit de vi-
r

ras

ili⸗

18,
di,

eſt
is,
l-
t,

NIS

nee
tu⸗
bis
te 4
lilis
li⸗
ance
l
Na⸗
ſe
Vl⸗
)

( XIII ) 155

ro, ſed de Spiritus Sancti virtute: nihil in
toto hoc Partu non fuit puriſſimum, San-
ctiſſimumque. Nihil Ea commune ha-
buit cum cæteris Matribus: DEI enim
erat Mater; erat Mater, & Virgo; Vir-
go fœcunda, Mater intacta. Numquid
ergo cogitaſſet cum veritate: non ſum ſi-
cut cæteræ Matres, quia nec Filius eſt,
ut cæteri filii? Sed longiſſime abeſt a tali
cogitatione Mater, non minus humilita-
te, quam Maternitate Sua admirabilis.
Simillimam ſe facit aliarum Matrum; fa-
cit omnia e præſeripto Legis, & pro or-
dinaria muliere habetur, præter quam
ab iis, quos S. Spiritus arcano inſtruxit
Magiſterio, ut Simeonem Juſtum, & An-
nam Viduam. Quid ad hoe ſtupendum
exemplum dicit in cordis noſtri intimo
reſidens ſuperbia noſtra? An non con-
funditur? Nos homines exigui, nos nul-
lius pretii, quærimus eminere, alios de-
ſpicimus, dum DEI Mater in communi
ſorte latere quærit. Pudeat nos tam hu-
milis Matris filios tam ſuperbos! Quam-
quam quid dico filios? Repudiat, &
Procul a ſe arcet Illa omnem ſuperbum.
Idipſum & IIla facit, quod de DEo Scri-
Dtura teſtatur, dum dicit: DEus ſuperbis re-
Riſtit, humilibus dat gratiam. Quisque jam
ſemet introſpiciat, quantum in hac vir-
. tute

156 CSERMoOo)

tute diſtet a Virgine Sanctiſſima, ſtatuat-
que meliora. Quanto fueris humilior,
tanto eris verior cliens, tanto charior
filius Matris humillimæ, tanto de Salute
tua certior.

Altera, quæ ſe videndam quaſi ultro
offert, eſt virtus Obedientiæ. Quis non

dicat, Beatiſſimam Matrem nullatenus

fuiſſe Lege illa comprehenſam? Certe
enim non concepit, ut lex ait, ſuſcepto
ſemine. At IIla nihil obtendit, nec ſeſe
àa Legis illius eximit obſervatione. Satis
IIli fuit noſſe, placiturum Dgo, ſi Se
ſubdiderit. An tu, Cliens MARIANE,
tam facilis es ad obediendum? Superio-
rum tuorum voluntati an ita morigerum
te, ac cereum exhibes? Obedientia cer-
ta eſt, & indivulſa humilitatis filia: cum
humilitate adeſt, cum eadem abeſt. Eſto
humilis, certo eris & obediens. Id e-
tiam vide, an tam ſollicite, & tam in-

tegre cuſtodias mandata DEI, quibus te

obſtringi non dubium eſt, ac cuſtodi erit
Beatiſſima Mater Legem Purificationis,
quamvis ea non obſtringeretur.

Puritatem vel nomen ipſum Purifi⸗
cationis admonet, ne prætermittamus.

Itaque licet ea virtus ſummum alioquin

gra⸗

endn

ſplena
Porik
GoS
ta àn
tione
Et v
anpl
cunc
men,
cee
ciſſin

Muiti/

imite

acet
bezs
impt
Uibis

te,

diſen
Ten
tem
Dtur.
tion⸗
Te
Virt
jam
ol
ſalte

ſatnat⸗
milior,
charior
Lalute

u ultro⸗
Uis 101
latenus
Certe
ulcepto
gee ſeſe
. Satis
, ſ de
IANE,
uperlo⸗
Eigerorm
tin el-
¹ cum
. Mo.⸗
ldͤ e⸗
tam In-⸗
nubis te
Kocdierit
eatiotis,

nittalnus⸗

lioqtin

gla⸗

( XII ) 157

gradum in Beatiſſima Virgine obtinuerit,

ſplendor tamen ei non modicus ab hac
purificatione acceſfſit: ſuntque inter San-
Cos Patres, qui credant, ſicut Virgini=
tas aucta fuit in Partu, ſic in Puriſica-
tione incrementum accepiſſe Puritatem.
Et vero quamvis Puriſſima non potuerit
amplius purificari per aliquem a quali-
cunque impuritate receſſum, potuit ta-
men, atque voluit etiam per propiorem
accefſfum ad ſummam puritatem. Feli-
ciſſimum te! ſi ad hoc, ut Beatiſſimam
Matrem in ſtudio Perfectiſſimæ puritatis
imiteris, tantum neceſle habeas propius
accedere ad ſumme purum, neque ha-
beas ullam, a qua recedere te oporteat,
impuritatem, ſeu in verbis, ſeu in ope-
ribus, cogitationibus, & affectibus. Hic

te, velut in re momenti maximi, ſerio

diſcute. Facillimum enim eſt, cando-
rem animæ ſaltem offuſcare: in ſuo au-
tem nitore non conſervatur, teſte Scri-
ptura, niſi Dominus det: adeoque ora-
tione, ſenſuum cuſtodia, ſui abnegatio-
ne integritas ſervatur hujus Angelicæ
virtutis. Forſan per negligentiam tuam
jam intrarunt vulpes parvulæ, quæ de-
moliuntur vineam 2¾ Forſan periculum
ſaltem jam adire cæpiſti? Recordare,
quan-

158 (SERMo)

quantopere oderit omne impurum Virgo
Puriſſima.

Veniat etiam in conſiderationem ar-
dentiffima illa pietas, & devotio, qua
tum ſe ipfam ſtitit, tum Sacratiſſimum
Suum Filium obtulit, tum etiam præſcri-
pta in Lege, Sacrificia. Et Animi quidem
Illius ardorem, quanto affectu Dao con-
juncta, imo quaſi in Eum abſorpta
fuerit, quis poſſit cogitare, nedum elo-
qui? Certe ardentiſſimi Seraphim non
poſſunt in contentionem cum Hujus Suæ
Reginæ ardore venire. At externam ima-
ginare tibi Ejusdem compoſitionem, ſub-
miſſionem. Ut compoſitzæ manus, ut
oculi modeſti, ut totius corporis ſitus,
habitus, figura, quaſi loquatur Animam
Sanctiſlimam non tam in illo Corpore,
quam in Cœlo, coram Divinæ Majeſta-
tis throno exiſtere. O cliens Magnæ
Matris! ad Hujus te pone latus, confer
tuam in Templo exiſtentis compolitio-
nem externam, devotionem internam.
An non ex merito habes metuere, ne te
tam Sui diflimilem abdicet, ac pro filio,
pro cliente, pro ſervo Suo agnoſcere ab-
nuat? Vide, ut quod pravum in te re-
peris, conatu quam maximo emendes,
memor illius dicti: Pietas ad omnia D
Quo

Qod
tiſſonnn
Mümnng

A

atis .

bus el
ctiann

Wni
inelt

OPS
4 ſo
ſat: n
remn
Pium
Mu.

—

4

Noſh

ns,

Firgo

len ar

3, qua

iſimum
Dreeſori⸗

idem

10 Coll⸗
blorpta
m elo⸗
im non
5 JSuz
mima⸗

n, ub. R

5,
ſitos,
Dimam
pore,
jek⸗
agnce

coner

oltio⸗
erham.
ne te
ereib⸗
te. 1
endes,
1ntiin.
God

(XIII) 159

Quod quam verum eſt, tam & illud cer-
tifſimum: defectum pietatis eſſe pernicio-
ſiſſimum.

Atque hæc ſi pauca ſunt, eſſe tamen
ſatis poſſunt, ut habeat mens noſtra, qui-
bus cogitandis craſtino die ſancte, ac
etiam jucunde occupetur. Lampadi haud
abſimile cor noſtrum dixero; ardet, dum
ineſt oleum. Sed hujus crebro repetita
opus eſt affuſione. Ac mundus quidem
a ſuo impigre affundendo oleo non celſ-
ſat: nos autem DEI, & MARIE amo-
rem per lectiones, per ſermones, per
pium Feſtorum cultum ſæpe inſtaure-
mus.

₰△

PRO EoDEM FEsSToO.

SERMO II.

AAaur ſumus cras Solennem Matris
noſtræ Sanctiſſimæ diem. Gaudeamus,
& animos noſtros pio rev erentiæ affectu,
devotionis ſtudio, amoris igne accenda-
mus. Oſtendamus nos Ejus cultores,
filios,

466 (SERMO )
filios, amatores. Cor noſtrum, quod
poſt DEUM IIIius eſfſe alioqui ſemper
debet, rurſum Illi donemus, nosque to-
tos Illius ſervitio, venerationi, prædi-
cationi æterna oblatione, aerfectaque
devoveamus. Sit hæc noſtra ſollicitudo
non craſtina ſolum, ſed per omnem vi-
tam, nequid in nobis reperiatur, quod
à nobis avertat purifſimos, Sanctifſimos-
que MARI,. Oculos. Si noſtra nobis
conſcientia teſtimonium perhibet, quod
ſumus DEI, & MARIB filii, cuſtodiamus
omni cura hanc omni theſauro majorem
felicitatem. Sin autem redarguimur pro-

Pprio noſtro interno teſtimonio, tollamus

e medio parietem peccati, qui nos cum
DEo noſtro, cumque Matre noſtra in a-
micitiam, mutuumque amorem conveni-
re non finit: per finceram confeſſionem,
& ſeriam vitæ converſionem abrumpamus
horribilem illam catenam, qua nos in-
ferno alligatos, fibique ſubjugatos tenet
Lucifer, ac non finit Cœlum verſus, ad
Patrem noſtrum, & ad Matrem noſtram
evolare. Sed craſtina hæc Purificatæ
Beatiſſimæ Matris Solennitas, pPræter
hanc purificandæ noſtræ conſcientiæ, &
ab omni peccato emundandæ curam, fſi=
ne qua nullus cujuscunque ſolennitatis
cultus Ei Poteſt placere, aliam peculia-
riter

liter

totis

di,
Prep
Virt
lado
ti3
in ve
ter!
hum

poßt
tiarn
Mu
Pant
ſbi
2
Nuod
tefe.
Ata
inks
1005
meli
Vir⸗

derie

4t
Chr

qucd
enper
e to⸗
DrEdi-
Gaque
eitudo
n Vi⸗
uod
Himos-
nobis
Gvodl
diamus
jorem
ur pro⸗
MIlamus
1s Cu
9 ⸗
NWeni⸗
goneln,
pamus
n05 II-
8 tenet
ſus, 1d
noſtram
rificatee
Pretel
tiæ, 6
, 4
Initatis
eenli.
ritel

(XIV ) 161

riter curam depoſcit; nimirum illius vir-

futis viam ineundi, ſtudiumque arripien-

di, quam Ipſa, dum purificari voluit,
Præprimis & exercuit, & nos docuit.
Virtus hæc humilitas eſt, cujus ſi defectu
laboramus, fruſtra nobis blandimur, vel-
uti amatores, cultoresque ſimus MAR ₰ℳ:
in vanum Eam inclamamus, Mater! Ma-
ter! Neſcit enim ſuperbum filium Mater
humillima. B

Eſt autem Virtutis hujus natura in eo
Poſita, ut de nobiſmet ipfis modeſte ſen-
tiamus, nemini nos præfer mus, mo om-
nibus inferiores nos exiſtimemus, dicente
Paulo ad Philip. 2. in humilitate Juperiores
ſibi invicem arbitrante. Et S. Thoma 2.
2. q. 161. a. 3. guilibet homo ſecundum id,
quod ſuum eſt, dehet ſe cuilibet proximo ſuhji-
cere. Ac ne cui forſan obrepat hæc co-
gitatio, fieri non poſſe, ut nos omnibus
inferiores arbitremur, quoniam videmus
nos quibusdam manifeſte majores, aut
meliores, occurrit S. Auguſtinus I. de
Virg. c. 52. exiſtimate aliquos in occulto Ju-

beriores, quibus eſtis in manifeſto meliores.

Atque hæc eſt illa virtus, quæ omnium
Chriſtianarum virtutum ordine prima eſt;
a qua Chriſtianæ, vitæ initium ducitur.
Fundamentum eam reliquarum Virtutum

appel-

162 (SsSRMO)

appellat S. Hieronymus in Vita Paulæ.
Fundamento eam comparat S. Auguſti⸗
nus Ser. 10. de Verbis Dom. dicens: co-
gitas magnam fabricam conſtruere celſitudinis?
de fundamento prius cogita humilitatis. Ex
quo S. Doctoris effato colligimus: qui
nulla præditus eſt humilitate, ab eo nul-
lam Chriſtianæ probitatis fabricam poſſe
educi; exiguam vero, ſi non nmiſi modicæ
fuerit humilitatis: eum vero ſolum ad
magnam perfectionem evaſurum, foreque
magni apud DEUM meriti virum, qui in-
ſignem in animo ſuoò fundaverit humilita-
tem. Quare ne Chriſtianus quidem dici
meretur, iſta qui virtute caruerit, dicen-
te Origene hom. 8. in Luc. Proprie in

Scripturis una de Virtutibus humilitas commen-

datur. Ait quippe dalvator, diſcite a me,
quia mitis ſum, & humilis corde. Auguſti⸗
nus vero l. de Virg. c. 31. humilitas pene
tota Diſciplina Chriſtiana eſt. Et Joannes
Climacus Gr. 1. Chriſtianus is eſt, qui Chri-
ſtum in verbis, & factis imitatur: Chriſtus

autem primo loco Suam commendat hu-

militatem. Non ergo Coœxli fublimitatem
ſibi quisquam polliceatur, qui ſibi nune
in ſuis oculis, in judicio ſuo proprio ſub-
limis eſt. Sed ad Matrem noſtram, Ean-

demque abſolutiſſimam humilitatis Ma-

ei⸗

⸗
⸗
io
Ex
gui
nul⸗
oſſe
icxe
d
gue
iin⸗
Ulita⸗
ciei
jcen⸗
ie in
er-

CC Xy) 1863

giſtram videndam, & audiendam rever-

tamur.

Quadrageſimo poſt editum Divinum
Suum Partum die, juxta Legis Præſcri-
ptum vadit in Jeruſalem, fiſit ſe, & U-
nigenitum suum Domino, offert, quæ
per Legem Moyſi præcepta erant mune-
ra, & purificatur Virgo, cui ea puritas
inerat, qua ſub DEo major haberi nequit.

Ouid agis, o Virgo Puerpera! Quo

Te demittis non jam dico noſtra, vilium
ſervulorum, ſed Summi DEI, Altiſſimi
Mater! Quid aliud faciunt de communi
fæœminarum ſorte matres, quæ, expleta
concupiſcentia, amiſſa Virginitate, pro-
les ſuas in ini quitate conceperunt, in do-
loribus, & gemitu parturiverunt, & dein-
ceps in ſanguine purificationis ſuæ deli-
tuerunt? Iſtas Lex Moyſis deſignabat;
heæ ab immunditia ſua purgari neceſſum
habebant; non Tu, Puriffima! non Tu,
Mater quidem, ſed absque jactura, imo
ſummo cum ornamento Virginitatis! Quis-
nam eorum, qui videbant Eam Hieroſo-
Iymam, & ad Templum Domini tenden-
tem, parvulam Prolem in ulnis Suis ge-
ſtantem, non exiſtimabat, Eam unam efſe
cæterarum inſtar matrum, niſi aut cum
ſene Simeone, & Prophetiſſa Anna veri-
L 2 ta⸗

164 (SERMO)

tatem ab ipio Spiritu S. fuerit edoctus,
aut ex ipſa Cœleſti quadam oculorum,
oris, totiusque corporis, inceſſus, &
motuum compoſitione, aliquid humano
majus fuerit ſuſpicatus? Non ergo ab
hominibus honorem quærebat, quamvis
ſibi debitum: non allis præferri ambie-
bat, quæ omnes longiſſime anteceflit:
non erubuit in communem cæterarum Ma-

trum cenſum referri. Nequaquam IIla

Secum eſt ſic ratiocinata: Non ſum ut
cæterzæ mulieres; Lex Moyſi pro c&te-
ris omnibus Matribus eſt, non pro méeé.
Ego de Spiritu S. concepi, & integra
Virginitate edidi meum eundem, & DEI
Filium. Nulla mihi opus purificatione-
Sum longe majus aliquid, ac reliquæ
Matres: nulla unquam par mihi Mater,
ut proli meæ nulla Par proles. Dignita-
tis ergo meæ, conditionis meæ mihi ha-
benda eſt ratio: non debeo ad reliqua-
ruin fœminarum æqualitatem me dewit-
tere. Et vero Filii quoque mei honori

conſulere debeo. Quis Eum putabit

Filium DEI, me Matrem DEI quis ju-
dicabit, ſi aliis prolibus IIle, aliis Ma-
tribus ego æquales apparuerimus? Pro-
cul hæ, ſimilesque cogitationes erant ab
anime humillimæ Matris.

9

-

ain
tert
niufl
mid
lur

10
eu
neb

cor

ror
peri

iinge

cum
Del
Lor
tur
riſte

AMiis

etia
vel
bitn
Am

eins,
um,

maN

Amnvis

CXIV ) 165

O quam longe alii ſumus! Matri huic
neſtræ quam oppefſitis & ſenſbus, & mo-
ribus vivimus! Pudere nos coram Cœlo,
& terra debet impudentiſſimæ, intoleran-
dæ noſtræ ſuperbiæ. Mille titulos habe-
mus noſmet humiliandi, infra mortales
omnes demittendi, nec ſolum omnes in
animo noſtro nobis præferendi, ſed ex-
ternis etiam ſignis noſtram erga eos ſub-
miſſionem conteſtandi: peccata, quæ com-

miſimus; bona, quæ omiſimus; ad ma-

lum proclivitas, ad bonum tarditas, dæ-
monis in nos poteſtas, noſtra adverſus
eum imbecillitas; mentis ignorantia, te-
nebræ, cæcitas; voluntatis perverſitas,
corporis miſeriæ, originis ſordes, futu-
rorum incertitudo, damnationis æternæ
periculum, Salutis amittendæ diſerimen
ingens, & plurimæ aliæ nos cauſæ cir-

cumſtant, ad humilitatem aſſidue com-

pellentes. Nos tamen, veluti totidem ar-
gumentis ad elationem provocaremur,
turgemus faſtu, mentem noſtrimet hono-
rifica exiſtimatione plenam gerimus; nos

Aliis non cozitatione ſola, ſed faſtuoſis

etiam verbis, geſtibus, actibus præferi-
mus, êambimus honorari, ſi laudamur,
vel officio aliquo colimur, id nobis de-
bitum arbitramur, & gaudemus, ſi negli⸗
gimur, aut vilipendimur, aut arguimur,
L 3 quan-

166 (SERMO)

quantopere conturbamur, contriſtamur ?
O impudentia! quid ſuperbis terra, ci-
nis, homuncule? An tua te Sapientia eri-
git? proh! ſiqua eſt, quantula eſt? cur

non cogitas incomparabiliter plura igno-

rari a te, quam ſciri, adeo ut ex vero
dicere poſiss: ſeire meum nihil eſt? Ad
hæc, eleva luperbos tuos, ſi potes, ocu-
los ad MaRIAM. Sedes illa eſt Sapien-

tiæ, & humillima eſt. Tum ad ipſum

JzsOM exporrige obtutum. Eſt ipſa Pa-
tris Sapientia, & humillimus eſt. Into-

leranda ſuperbia (exclamat S. Bernardus)

ut, ubi Rex gloriæ (addamus, &

Regina gloriæ) humiliatur, ibi vermis

exaltetur. Quid porro ſuperbis terra,
cinis, homuncule? an ob dotes corpo-
ris? ſed quænam ſunt? Ob natalium tuo-
rum ſplendorem? quantus eſt? Ob futu-

rorum ſpem? quam procul hæc ſunt,

quamque incerta omnia! Ob ſtatum, gra-
dum, ordinem, conditionem? at non tu

magis illi es dedecori, quam is tibi de-
cori? Quo ſtatus eſt Sanctior, aut Ordo

ſublimior, hoc magis tum exornatur hu-

militate, tum ſuperbia deturpatur. Vi-

de iterum Dar Matrem cum Filio. &Re-

gia ibi ſtirps eſt, Davidis prognata San-
guine: ornamenta omnia maxima, Di-

Eni⸗

zmit⸗
ma!

Chri
Mat
humi
ptun
plere
Parte
cu
quie
pans
i
ſod.

Diet
ten⸗
in
lli
lach

tmis
era,
vo.
tno⸗
⸗
unt,
gra⸗
n t

rdo

L hu⸗
Vi⸗
Re⸗
Han⸗
Di⸗

ni⸗

( XV 9 167

gnitas ſumma, & tamen ſimul profundiſſi=
ma humilitas. H

Aucdi ergo dicentem tibi &que, ac
Chriſtianis omnibus Filium, & cum Filio
Matrem: diſeite a me, quia mitis Jum,
pumilis corde. Audi hoc Divinum præce-
ptum, & ſaltem in poſterum fideliter ex:-
plere ſatage, ſi de IIlius grege eſſe, &
partem cum IIIo, ac Matre Ejus habere
cupis. Hoc ſi renuis, tum vero, quis-
quis aut jam ſis, aut futurus deinceps,
pars tua in æternum futura eſt cum eo,
ui eſt Rex ſuper univerſos filios ſuperbiæ.
ob. 41. V. 25.

—
(PRO EODEM FESTO

S ER MO III.

Ganciam quandam filialem hilaritatem,
pietatem quotidiana majorem, ardentio-
rem DEIPARE cultum craſtina nobis dies
imperat, quoniam dicata eſt recolendo
illi Virgineæ hujus Matris pulcherrimo
facto, dum quadrageſimo poſt Partum
L 4 Suum

168 ( SERMO )

Suum die, juxta Moſaicæ Legis præſcri-
ptum, in Hieroſolymitano Templo ſe
ſtitit purificandam. Cujus quidem facti
myrſterium ſi attentiore ſtudio perſerutari
velimus, ad ejus admirationem, & ve-
nerationem ita excitari nos ſentiemus,
ut ſimul exquiſitæ cujusdam puritatis in-
cendendi ſimus deſiderio, curamque afſ-
ſumpturi peculiarem.

Virgo purificatur. At, quæ Virgo?
Qua nihil purius, nihil ab omni labis
umbra remotius habet tota mere condita-
rum natura rerum. Ipſa Divini acies Oculi,
cui reconditiſſima quæquæ ſunt in propa-
tulo, quam nulla, utut exiliſſima, effugit
ullius macula; in hac tamen Virgine ni-
hil intuetur niſi candorem nitidiffimum,
& amore quovis dignam pulchritudincm.
Tam illibatzæ, tam decoræ Virginis quæ-
nam igitur hæe eſſe poſſit Purificatio?
Sane hoc attendens quispiam, jure fibi
videatur poſſe contendere, neque fieri
Purificatienem iſthic potuiſſe, neque ſine
talis Virginis injuria eam poſſe cogitari.
Etenim ſi non poteſt ſanari, qui nullam
in ſe habet ullius ægritudinis partem;
neque debitis exſolvi, qui nullo cuiquam
eſt nomine obnoxius: qui minus recte di-
Xerimus, puram fieri haud poſſe, a qua
pro-

proe
Nihul

ubzs
ezri
pyulcht
rvinee
n. (

moVE
ſet a

iam

3 in
tellig

6
ſüpen
ornat
Summ
Cord
deſlit
Kde

üinds

batl
tia,
deba
eidon
ka e
don

na

miſti
den

ſoti.
0 ſe
fac
Utari
ve.
mus,
6 in.
41.

(XV ) 169

procul emnis abeſt ſpecies impuritatis?
Nihil equidem verius, quam non potuiſſe
labis cujusquam detergendæ cauſa purifi-
cari Virginem Puriſſimam: at vero ad
Pulchritudinis Suæ incrementum, ad Di-
vinæ augmentum Gratiæ potuit Purifica-
ri. Quamvis enim nihil erat, quod re-
moveri mereretur, erat tamen, quod poſ-
ſet accedere: velut intaminatam quam-
Piam lucem intendi poſſe intelligimus,
ab inquinamento depurari poſſe non in-
telligimus.

QOuanto putamus ſpecioſior, quanto
ſupernarum virtutum, veluti gemmarum,
ornatu locupletata, quanto denique in
Summi DuI conſpectu gratiofior, Divino
Cordi amabilior MARIA e Templo re-
ceſſit purificata, quam acceſſerit purifi-
canda ? Magnarum Virtutum ſpecimina
unus ille Purificationis actus complecte-
batur. Singularis enim hæc fuit obedien-
tia, dum legi ſe ſubjecit, cujus non ſtrin-
gebatur vinculo. Suo Filio, qui Circum-
eiſionis Legi paruit, ſe conformandi cu-
fa exacta. In eodem Filio offerendo
conſummata Religio. Perfecta in Divi⸗
nam Voluntatem reſignatio. Animi de-
miſſio nullis ſat verbis prædicanda. Qui
denique omnium MARIÆ actionum per-
L 5 pe-

17 (SERMO)

petuus actor, & comes individuus fuit,
Amor Summi Boni puriſſimus, intenſiſſi-
mus. (ollige jam, quantam in Ea neceſſum
ſit factam eſſe Sanctitatis, excellentiæ,
& Divinæ Gratiæ acceſſionem. Quod
ut magis eluceat, omnium Credentium

Patrem Abraham intueamur, ac tum ad

Hanc noſtram omnium Credentium Ma-
trem nos referamus. Credidit ille Däo,
& reputatum eſt illi ad Juſtitiam; placuit
igitur, & acceptior factus eſt DEo. Cir-
cumciſionis legem prompte, fideliter ad-
implevit; rurſum reputatum eſt illi ad
Pſtitiam, crevit internus animæ decor.
ilium, quem diligebat, Iſaac ad mon-
tem duxit, vinxit, affectu immolavit,
dextera immolare paravit; ingens ad
priorem Juſtitiam, & Divinam amicitiam
acceſſit cumulus. Amavit ergo, & gra⸗
tiæ Suæ adjectionibus exæquabat DEUs
in Abraham illam Ejus fidem, illam obe-

dientiam, Religionem, animi reſignatio-

nem, illam denique mirabilem intimæ cum
DEoO conjunctionis familiaritatem. Hæc
ſunt, per quæ magnæ Sanctitatis, & Cla-
riſſimi tum in Cœlo, tum in terra nomi-

nis Patriarcha effectus eſt Abraham. A-

ge jam, quoniam pulcherrimarum virtu-
tum tantundem, aut eo amplius edidit

Sacerrima Hæc Abrahæ Filia, dum Pu-
ri⸗

—

Tificati

tas Iu
feciſſe
abſoli,
Ate
quale
lis ho
a eſt

H
mus;,
dent
gnitue
re ule
ceſſe⸗
Dao
tiam r
ke,
nobis
gratia⸗
noN)
Imme
tum 4
rirule
donor
dit
nor,
Verſi
Nin
tione

klit,

ſil⸗
effum
ntix,
Nod
ltium

ad

o,
acvit
ir⸗
t ach⸗
i ad
ceot.
mon⸗
wit,
40
tiam
“
DEUS
obe⸗
atio⸗
cui
Hre
Cla⸗
omni⸗

jirtu⸗

didit

(XV) 171

rificationis ritu defungeretur, quantis pau-
tas iuternum IIlius decorem audtibus pro-
feciſſe? Si Pulcherrima, ſi nitidiſſima, ſi
abſolutæ Sanctitatis, perfecti decoris jam
ante fuit Heæc Dso Filio digna Mater:
qualem compellabimus, aut quibus titu-
lis honorabimus, poſteaquam tanto effe-
cta eſt ſublimior?

Hice jam ſe cohibere non poteſt ani⸗
mus; neque mirabilium, quæ reſplen-
dent in MARIA, multitudinem, aut ma-
gnitudinem intra ſe quaſi coneluſa ſuſtine-
re ultra poteſt: erumpat, exæſtuet ne-
ceſſe eſt. Ac primum Eterno, Optime
Dgo debitam religioſiſſimo affectu gra-
tiam referamus, qui captu noſtro majo-
res, uberioresque in Chariſſimam Sibi,
nobis quoque Dilectiſſimam MARIAM
gratias, cum in Purificatione, tum nullo
non Vitæ IIlius tempore ibat collatum.
Immenſus omnis boni fons, ac intermina-
tum quoddam pelagus Dgus cum ſit, non
rivulos, non amnes, ſed ingentia maria
donorum in MARIAM jugiter effundebat.
Sit eapropter Divinæ Bonitati laus, ho-
nor, gloria, gratiarum actio. Tum con-
verſi ad Virginem Matrem, feliciſſimam
Ejus ſortem filiali proſequamur gratula⸗
tione; & tota cordis contentione amo-
remn

172 C(SERMO)

rem profiteamur, venerationem exhibea⸗
mus, præconia celebremus.

At vero non acquieſcit Sanctiſſima
Virgo in laudationis, aut quocunque of-
ficio ſolis verbis peracto. Opera ſibi ex-
hiberi poſtulat: vitam Suæ Vitæ confor-
mem, virtutum Suarum imitationem a
Suis Illa exigit amatoribus. Pervulgatum

enim eſt illud Magni Gregorii: probatio

amoris exhibitio eſt operis. Quapropter in
hac Purificationis ſolennitate, ſi vero er-
ga Puriſſimam Virginem amore inflamma-
mur, vitæ noſtræ puritas quædam ſingu-
laris ante omnia nobis eſt curanda. Pu-

rificari nos, inquam, oportet. Cujusmo-

di autem purificatione? Longe abſumus
ab ea, quam nunc admodum in MARIA
ſumus intuiti, conditione. Nobis enim

macularum, a quibus emundemur, ſor-

dium, a quibus liberemur, abunde ſup-
petit. Non corpus noſtrum, non veſti-

mentum, non ædes, non quælibet res

alia tam ſæpe, tam facile fœdatur, quam
animæ noſtræ de mundi hujus ſi non lu-
to, eerte pulvere, aliquid adheæreſcit.
Etiam pervigili oculo tuam ſi ſerves ani-
mam, feſtuccam haud evitabis, in trabem

procul dubio incurſurus, ſi conniveas.

De ſua hac ad lapſum proclivitate nimis
mani-

manif

det t

me
creta
tione
fſeco
Namm
ebis
Animn.
lictis

Prep

Dies
iplas
AM
con
2d
498
Ten
com
Va
im

qu⸗

aut
deli
nol
elin
rad
cil
in

ibe⸗

ma
ne ol.
biex
nkor⸗
em 4
atunn
jokatio
ter in
t0 er⸗
Nmmma-
ſingu⸗
Pu.
Usm⸗
oms
4nIA
enimm
r⸗
e ſup⸗
velti⸗

et e5

,quam
0l U⸗
releit.
5 ni.
mabenn
hireas.

nimis

ani⸗

C( XV 9) 173

manifeſtum cuique ſuimet notitia perhi-

bet teſtimonium. Te ipſum, quisquis
me audis, te inquam ipſfum ſe-
creta, ſed candida, & libera cogita-
tione inſpice, contemplare. Videbis pro-
fecto, quos tollere poſſis, nævos, uti-
nam paucos, vel certe non graves! Vi-
debis aquam neutiquam illimem: nempe
animam tuam variis inquinari ſolitam de-
lictis, in vitæ tuæ modo complura re-
prehendenda: inter actiones tuas inve-
nies inutiles, vanas, noxias: forſitan &
ipfas juſtitias tuas Panno menſtruatæ non

abfimiles invenies. Ad hæc natura, &

conſuetudine pronum te ad deteriora,
ad meliora pigrum perſentiſces. Quid
agas igitur? Sanctiflimam Virginem ad
Templum procecentem ſequere; tibi
conveniente Purificatione animam tuam
inſtaura, ac deinceps omni cuſtodia ſer-
va cor tuum, omnique virium tuarum
impendio enitere, ne coinquinatum quid-
quam introeat. Quod ſi aut fragilitate,
aut oſcitantia tua evenerit unquam, ut
delicto quopiam præoccuperis, tum vero
noli tardare, quin ocyus malum illud
elimines, ne per longiorem moram agat
radices, firmetur, ac ſerpat latius. Diffi⸗
cile fortaſſe cuiquam videbitur, tantam
imperare ſibi curam puritatis? Sadi

174 (SERMO)

7

Sanctiſſimæ Virgini eſſe in amoribus, qui
a DEI amoribus nunquam ſejunguntur;
ab IIla in Chariſfſimorum filiorum numero
haberi, foveri, protegi quisque deſide-
rat, & in ſummæ felicitatis loco repo-
nit. Sane merito. Quis enim beatior,
quisve de Gratia DEr, de Salute ſüa ma-
gis ſecurus, quam MARIXZ verus cliens,
genuinus filius? Licet hac tanta potiri fe-
licitate, modo libeat. Purum cor, pu-
ra vita quæritur: hac conditione dile-
ctum eſſe filium, & ſub tutela Divi-
næ Matris vivere datur. Nam ficubi
abeſt puritas, & gravis ineſt peccati fœ-
ditas, inde neceſſem eſt utique, ut IIIa
nitidiſſimos Suos avertat oculos, & Ma-
ternum Suum amorem auferat. Quod
autem purum eſt, id amat Illa, ac ea
quidem ratione, ut qui puritatis eſt, i-
dem ſit & amoris gradus. Ergo ſi te ve-
re amas, ſaluberrimam hanc cogitatio-
nem fac mente tua concipias, & identi-
dem revolvas: quanto fuero purior,
quo major mea fuerit cura, & diligentia,
animam meam a peccatis etiam venialibus
perpurgandi, & immunem ſervandi, tan-=
to me plus diliget, & arctioribus ad-
ſtringet nexibus illa Cœli, & terræ Do⸗
mina, IIlIa DEI Mater digniſſima, & po-
tentiſlima: & non Sola Hæc, ſed fimul
“JMWũ ipſa

iolai
tanto
tanta
tudin
Ma
128 0
quan
in he
Ptand
Nire
jucdie
Ppled-
di vi⸗
Pecc⸗
ONN
tench

Pret
terne
jede
eya
Neg.
le
facer
Vete
elto
ruin
teſt⸗
Nih

8) gvi
Untun;
Wmero
eſide.
tepo.
tior ;,
ſama-
jens,
i fe.
M.
dile⸗
Divi-
ſicubi

c xV) 175

ipla infinita DEI Majeſtas Suo me amore
tanto majore dignabitur. Quis non hanc
tantam excellentiam, hanc tantam beati-
tudinem velit ſibi vindicatum ire, ſum-
mam in eo induſtriam ponendo, ut no-
Xas quaslibet evitet, aut ultro illapfas
quamprimum everrat, ejiciat? Si enim
in hac miſera mortali vita nihil magis o-
ptandum eſt, nec felicius quidquam eve-
nire poteſt, ac vita, quam Suo DEs
judicio approbat, benevolentiaque com-
plectitur; patet profecto, ad hujuscemo-
di vitam agendam, & ad omne id, quod
peccati rationem habet, removendum,
omni ſtudio, ac unice nobis eſſe conni-
tendum.

Alterum hujus ſollicitudinis fruéctum
Ppræterire non debeg. Dum vivimus, æ;-
terna noſtra ſalus incerta eſt, millenis ob-
jecta eſt periculis. Feliciter ad portum
evadunt timidi, humiles, circumſpecti:
neglectus, audacia fere affert exitium.
Itaque ſi leviores lapfus cœperis nihili
facere, ſi nullo horrore admiſeris, ſi in-
veteraſcere, & congregari ſiveris, certus
eſto ſecuturam, nec jam procul abeſſe
ruinam. Ipſa enim terna Veritas at-
teſtatur: qui ſpernit modica, paulatim decidet.
Nihil igitur ſapientius agere poſſumus,
quam

176 (SERMO)
quam ſi ipfis ruinæ principiis ſumma cau-
tela obſiſtamus. Obſiſtemus autem non
alia melius ratione, quam omne pecca-
tum, utuùt leve videatur, ſollicite effu-
giendo, vel ſi commiſſum eſt, expellen-
do. In quo quanto fuerimus accuratio-
res, hoc ab animæ noſtræ æterna ruina eri-
mus remotiores.

Quod ſupereſt, a Sancliſſima Virgine,
Matre noſtra, ſupplici, & devotiflimo

corde petamus, ut per potentifſimum

ſuum Patrocinium removeat a nobis,

quidquid Ejus, & Divinis oculis in no-

bis vel minimum diſplicet: efficiatque,
ut Puritatis Illius, quantum licet, ſimus
imitatores, donec in delicioſiſſimo Ejus-

dem conſortio fiamus Divini Vultus con-

templatores.

PRO FESTO

ANNUN CIATIONIS B. V. M.
S E RM O

Kroeat nos iterum ad nova Spiritus

gaudia, ad Sacros jubilos, ad pietatis
ar⸗

arde
rit,
tas,
teeo

hübe
Ten
Vina,
Rub
Salu
gelo
plet
DEI
Lin

“?

judi
rifie⸗
Pit
gelo
ſt N
lam
ſibn
lum

noc
eran
mel
erat

( XVI) 177

en. ardorem magna, quæ craſtino die recur-
i/ rit, Sanctiſſimæ noſtræ Matris Solenni-
deccg. tas. Cujus vero temporis memoria nobis
em. recolenda proponitur ? Aut quodnam
ellen. Myſterium ad venerationem noſtram ex⸗-
tatio. hibetur? Grande, Divinum Myſterium!
naertii. Tempus plenum Sanctitatis, plenum Di⸗
vinæ gratiæ, & Salutis humangæ. Ardet
Rubus iterum, nec tamen comburitur.
gine, Salutatur nempe Sanctiſſima Virgo ab An-
no gelo, fœcundatur a Spiritu Sancto, im-
Enum Pletur ineffabili conceptu terni Filii
obs, DEI. Virgo manet, fit Mater tamen;
o0. & inaudito a ſæculis prodigio, Materni-
tqne, tas Virginitati conſociatur, neutra præ-
ns Jucdicante alteri, imo utraque alteram mi⸗
Eis. rifice illuſtrante, ac exornante. Conce-
con- Pit ergo MaRIA, annunciante ſibi An-
gelo, Filium DEUM. Ancilla Domini
fit Mater DEI. Uterus Virginis fit tha-
DH lamus Kterni Regis, Ei novem ipfſis men-
ſibus gratiſſimum præbiturus habitacu-
lum.

O Felicitas! O Dignitas MARI-B!
O Dignatio DET! O charitas Creatoris
noſtri erga nos miſeros mortales! Perditi
eramus, ſub triſtiſſimo peccati jugo ge-
piites mebamus. Nulla reparationis ſpes ſuper-
gietats orat, niſi noſtri miſereretur Filius Altiſſi-
A. M mi.

178 (SERMO )

mi. Miſertus eſt: ſalvandi nos officium
in ſe aflumpfit: Aſſumptum expleturus,

Deſcendit de Cœlo, & Incarnatus eſt
de Spiritu S. ex MARIA Virgine, & Ho⸗-

mo factus eſt. Noſtra igitur reparatio,

& Salus incepit ab hoc Salutari deſcenſu

Domini in Sanctiflimæ Virginis Uterum.
Hoc illud beatiſſimum tempus eſt, quod
tam ardenter, tot ſæœculis, Veteres in
limbo detenti Patriarchæ ſuſpirabant,
lamentabiliter vociferantes: Norate Cæli
doſuper, & nuhes pluant Juſtum, aperiatur ter-
7à, & germinet Qalvatorem. Iſa. c. 45. V.
8. Item: Utinam diſrumperes Cælos, & deſcen-
deres. Cap. 64. V. I. Hoc illud eſt, quod
tot antea ſæculis Propheticis ſuis oculis
proſpiciens Iſaias, exclamavit: Ecce Vir-
20 concipiet, & pariet Rilium. Cc. 7. v. I4.
Jeremias quoque, c. 31. v. 22 Creavit
Dominus novum ſuper terram: famina circum-
dabit Virum. Impleta ſunt bhæc Angelo
Domini annunciante MARI £, & Hac fi-
dem humiliter dante, Seque Ancillam
Domini conteſtante. Tum enimvero ir-
rorarunt Cœli Virgineam Caſtiſſimi Ute-
ri terram, ut Salvatéôrem germinaret.
Tune diruptis Cœlis deſcendit deſidera-
tus Ille cunctis gentibus. Tunc Virgo
concepit. Tunc Fœmina MARIA cir-

cumdedit Virum, Antiquum dierum, Qui

erat

.

eta
OII

a
te

⸗

ris
tier
tian
dur
len
cra
SAl
dee
ten

V

fee⸗

lun
rus,
eſt
Ho⸗
io,

endu

m.
od
8 in

At,

Crli
ter-
. V.

ier.
gnod
Clis

Ir.
14

ecit

ireue .

gelo
c f⸗
illam
0 it⸗

Ute⸗ 2

Haret.
dera⸗
Vingo

1 cir ·

,Oi

t

.

(xvVI) 179

erat in principio, & per Quem facta ſunt
omnia. Habes, anima noſtra! mirabilia,
magnalia DEr, quorum conſideratione
te paſcas, oblecteris, & obſtupeſcas:
quæ quantumcunque conſideraveris, ſem-
per quidem proficies, ſemper delectabe-
ris, ſed magnitudinem rei nunquam eme-
tieris. Ad quantam Dignitatis excellen-
tiam ſublimata eſt Terbeata Hæc Virgo,
dum Intaminato Suo Sinu excepit Pro-
lem Suam Diviniſſimam! Idem hic Sa-
cratiſſimus Conceptus quam nobis extitit
Salutaris! Quanta nobis per eum acceſſit
neceffitas amandi DuEUM tam noſtri aman-
tem, noſtræ Salutis adeo fitientem, ut
Virgineo Se Utero abdere, & homo pro
nobis fieri non dedignaretur. Quam ar-
cto nexu conſociatos, quam indiſſolubili
fœdere veluti conglutinatos eſſe nos opor-
tet cum Filio, cumque Matre, cum Js-
sU, & MARIA! quoniam Ille pber Hanc
ſeſe nobis dedit; Hæc autem IIlum no-
bis edidit Salvatorem.

At vero, vide rem grandem, & nul-
l1o metu ſatis pro condigno expaveſcen-
dam. Factus eſt Filius DEI Salvator
tuus; concepit MARIA JESUM, hoc eſt,
Domina Salvatorem: Salus tamen tua per
M 2 hoc

180⁰ (SERMO)

hoc neutiquam lin vado eſt. Salus, in-
quam, tua æterna, ſicut exoptanda eſt
unice, ita perdi poteſt longe facillime.
Atque ſic tua nunc opus eſt vigilantiſſima
cura, aſſidua attentione, maxima ſollici-
tudine, ut ne gratiam DEI reſpuas, ut

Salvatori tuo Salutem tuam curanti coo-

pereris. Qui enim ereavit te ſine te, non

Jalvabit te ſine te, ut recte dixit S. Augu-
ſtinus. Noli errare, noli temet decipe-

re. Verum eſt equidem, fſitit ſalutem
tuam Optimus Salvator Jäsus, & cum
Filio Suo Benigniſſima Mater MARIA:
cupiunt Hi animam tuam poſt mortalem
hanc vitam ad Cœleſtem illam Jeruſalem
introducere, ubi quanta Omnipotens
DEUS Eledtis Suis paraverit gaudia, nec
oculus vidit, nee auris audivit, nec in
cor hominis mortalis aſcendit: Huc ut
tandem pervenias, orat nunc pro te Vir⸗
ginea Mater: interpellat pro te apud Pa-
trem Divinus Filius; Pater gratias ube-

res tibi largitur, & media ſubminiſtrat

omnia ad fugiendum peccatum, ad vitam
ſancte inſtituendam, atque ita ad evi-
tandam æternam mortem, Cœleſtem ve-
ro Gloriam obtinendam. Sed non ſal⸗
vabit te ſine te. Tuum eſt Divinis obſe-
qui Gratiis, vitam pie, ſancteque inſti⸗
tuere: animum adamantina quadam du-
ri⸗

kltie
dec

pro⸗
uen
lute
trar
be

ip

en
Anm
cog
gui
Vikl
e
in

lis
Tun
Ns⸗

Vis
tol
e
tat

i
nil

in⸗
1e
ime.
fima
liei⸗
t
coo⸗
Nt
Ugl⸗
cie⸗
Utetn
culn
8IA!
alem
lem
Otens
nee
e in
e N.
eVir⸗
4Pa-
Ube⸗
Hiſtrat
Vitann
eni-
n Ve⸗
ſal⸗
oble⸗

( XVI) 181

ritie obfirmare contra omne peccatum,

occaſiones péccatorum evitare: DEI, &
proximi amorem colere; libenter, fre-
quenter, ardenter orare: verbo, de ſa-
lute tua ſemper eſſe ſollicitum, huic con-
traria reſpuere, proficua conſectari. Ha-
be (id, quod nunquam ſatis commenda-
ri poteſt) habe cum Regio Propheta in
mente tua, & ante oculos tuos ſemper
annos æternos: tuam nimirum quotidie
cogita æternitatem, cui de die in diem,
quin & omni momento fis propior. No-
viſſimorum tuorum recordare quam fre-
quentiſſime, unde Scriptura teſte fiat, ut
in ternum non pecces.

Felicem te, atque craſtinæ MARITA-
NÆ lætitiæ ex merito participem, ſi ta-
lis eſt, futurusque eſt vitæ tuæ tenor.
Tum enim vere tua quoque Mater eſt
MARIA, & Salvator tuus IEss eſt.
Quod ſi autem mundi hujus Syrenes ſua-
vis ſui cantus illecebra plus in animum
tuum poſſunt, quam voce Sua DEUS: ſi
cupiditates tuas frænare non vis: fſi ten-
tationibus reſiſtere, pravas conſuetudines
abrumpere, & ahdicare arduum nimis vi⸗
detur: ſi denique ſalutis tuæ vivis incu-

rius, quis te vivit infelicior? Adeo enim

nihil tibi profuturum eſt, quidquid nune
M 3 ab

₰△

182 (SERMO „

ab Optimo Salvatore, Ejusque Matre

Sanctiſſima tibi impenditur curæ, & gra-
tiæ, ut inde potius horribilius buum fu-
turum ſit judicium, exitium deterius.
Tum enim audies terrificam illam Chriſti,
non jam Salvatoris, ſed Judicis, non A-
gni, ſed Leonis exprobrationem: quid

ultra debui facere tibi vineæ mezg, &

non feci? propter te homo factus, Pal-
ſus, mortuus ſum, ut tu fimilis DEo fie-
res, non patereris, æternum viveres.

Conſule tibi ergo nune, dum res eſt
integra, dum es in via. Elige adhære-
re DEoO, & Beatiſſimz Matri tuæ. Per-

mitte infelicem mundum; pereat ille,

quando ita obſtinate vult, cum ſua mul-
titudine. Non te illius neque promiſſa
ineſcent, neque exempla abripiant, ne-
que axiomata pervertant; nullæ denique
illius machinæ, artes, technæ, violen-
tiæ in transverſum te agant. Tempora-
neum enim, & nimis quam breve eſt,

quidquid mundus dat, promittit, aut

comminatur, & ideo nihili faciendum.-
Si ſapies, ea ſola curabis, quæ ſunt .-
terna. Accipe igitur confilium, arripe
juſtitiam, amplectere Sapientiam, cujus
initium Timor eſt Domini; quæ deride-
tur quidem, & fatuitas reputatur a mun-
da-

dani⸗

A

tte
D

us.
iſti,
4.
id

al⸗
lle⸗

.
ent

ere:
bet⸗

le,

lul-

ue
len⸗
0ra⸗
eſt .

At

lun.
ripe
jus
ide⸗
hun⸗

(XVII ) 183

danis, ſed denique perducit ad vifonem,

& amplexum DEI.

DE PASSIONE DOMINI

S E R M O I.
Oe amantillimi noſtri Salvatoris Palſ-

ſione locuturus, non vos ad
gaudia, non ad ſanctam quandam, ut

alias, invito hilaritatem: ad lamenta,

ad lacrymas, ad ſeiſſionem cordis, ad
doloris, qui animam tranſeat, gladium
evocamur. Quis enim locus lætitiæ,

aut quæ abeſſe poteſt triſtitia, ubi ſpe-

cioſus forma præ fllis hominum, Domi-

mnus Virtutum, & Rex gloriæ, DEOs idem

& homo, factus eſt Vir dolorum, oppro-

prium hominum, & abjectio plebis: ſa⸗

turatus injuriis; expletus cruciatibus; coo-
pertus Vulneribus, livore, ſanguine; a
planta pedis ad verticem capitis non ha-
bens ſanitatem? Ignoti quamlibet homi-
nis cruciatum aſpicere, ejulatus audire
non ſolemus, non poſſumus? „ in aliquam
doloris ſocietatem quin veniamus; quo
igitur affectu mens noſtra intuebitur tri-
ſtiffimam ſpeciem hominis illius, qui ſi-
M 4 mul

184 (SERnMO)
mul DäEs eſt, quo, ſi ex veræ Fidei
præſcripto judicamus, nemo nobis pro-
pinquior, nemo omnium in honore, aut
amore potior habendus? Grande Myſte-
rium! DäUs homo, Sanctus Sanctorum,
acerbiſſima quæque ab hominibus pro ho-
minibus patitur. Rem profecto non ſolum
noſtris imbecillibus, ſed ſublimiſſimis etiam
Angelorum mentibus obſtupeſcendam!
Memor ſum, ſermonem mihi eſſe ad
Theologiæ Alumnos, quorum familiaris
labor eſt, & quotidiana oceupatio, ab⸗
ditiſſima Fidei myſteria, duce Verbo DEI,
cogitare, ſerutari, ediſcere: qui pro-
pterea non tam docendi fint, quos ſenſus
habere oporteat in Dominicæ Paſſionis
contemplatione, quam commonendi ſo-
lum, & ſi opus, etiam orandi, ut quod
ille pro amore noſtri ſuſcipere, & ſuſti⸗
nere non grave duxit, id meminiſſe, at-
tentius recogitare, & pia mentis appli-
catione recolere ne grave duxerint, aut
tædioſum. Etenim quam turpe, cumque
ipſo adeo humanitatis ſenſu pugnans foret,
gratæ memoriæ officium Ei nolle repen-
dere, qui tibi vitam ipſam ſuam, ſangui-
nem omnem ſuum dignatus eſt impende-
re? Salvatori autem noſtro non dubite-

mus quin acceptiffimum ſit, ſiquem vi-

deat doloribus ſuis indolentem, de mor-
te

te ſr
ge!
que-
guli⸗
Haa
dus
die⸗

ræ;
Vvini
ſtitl
nem

Dor

CC
imn
Net.
da
dine
mor
ri
1

d

tan
kis
grü
T
ta,
ver
co
Fey

ei
Pro⸗
At
Fſte⸗
fum,
ho⸗
Olum
Ktjam
ſe ad
liaris
4⸗
Del,
pto⸗
enſus
ſionis
ſo⸗
vodh
W⸗
9 4t
mhi⸗
, At
mqre
ſoret,
epen⸗
ngu⸗
ende⸗
bite⸗
en N.
te

( XVII) 185

te ſua, de præcipuis quinque vulneribus,
de flagellis, de ſpinez corona, de aliis,
quæ perpeſſus eſt, ſeu univerſis, ſeu ſin⸗

gulis, devoto cum affectu cogitantem.

Hanc certe ut perennem faceret in omni-
bus Chriſtianis memoriam, non ſolum præ-
dicari ſuam Paſſionem juſſit omni creatu-
ræ; ſed Divinorum quoque omnium Di-
viniſſimum Euchariſtiæ Sacramentum in-
ſtituit, ut quotiescunque manducamus Pa-
nem hunc, & calicem bibimus, mortem
Domini annunciemus, juxta quod dicitur
1. Cor. II. V. 26. Ut ne denique in ipſo
Coœlo vel ad momentum tantæ rei eſſemus
immemores, SS. V. Vulnerum ſtigmata reti=
net. Stigmata quanto a nobis ibi aſpicien-
da gaudio! quantam nobis allatura dulce-
dinem finceriſſimæ voluptatis! Si enim
mortales noſtros oculos rapiunt gemmarum,
auri, argenti ornatus, quibus radiant mor-
talium Principum corpora: profecto quan-
to cœleſtis vita huic terrenæ vitæ præſtat,
tanto plus delectabit glorioſi noſtri corpo-
ris oculos, intueri illos in Salvatore noſtro

quinque veluti ſoles, illa quinque pulcher-

rima Gloriofſiſſimi illius Corporis ornamen-
ta, noſtræ pretia redemptionis. Nunc
vero, quod præſenti noſtro viæ ſtatui eſt

congruum, faciamus, ac ſœpe in mentem

revocemus, debitoque affectu proſequa-
M 5 mur

186 (SERMO)

mur illa ſaeratiſſima Vulnera, & quidquid
aliud pro nobis perpeſſum Dominum Evan-
gelica docet narratio. Id amoris, id gra-
ti animi an non meretur, an non etiam
obtinebit a nobis, qui pro nobis inter
acerbiſſimos dolores mortuus eſt Dulcifi-
mus noſter Redemptor, ut aliquam tem-
porum noſtrorum particulam Ei ſacremus,

quà remotis curis, & rebus aliis omnibus,

illud ipſum amoris prodigium unice con-
templemur, & veneremur?
Tranſeamus igitur, qua licet, mente
noſtra ad nefaſtum illud theatrum, in quo
editum eſt ſpectaculum adeo lugubre, &
àa ſæculis inauditum. Singula attente, cum-
que mora conſideremus: incipientes inde
ab horto Gethſemani, comitemur cogita-
tione noſtra, quacunque DEI Filius (0
Cœli obſtupeſcite!) Filius, inquam, DEr
quacunque rapitur, trahitur, truditur per
vias, Per Jeroſolimæ plateas, per tribunalia
ſacra, & profana, per domos Annæ, Cai-
Phæ, Pilati, Herodis: ubi accuſatur, percu-
titur, conſpuitur, deridetur, illuditur,
Hagellatur, ſpinis coronatur, Barabbeæ
homicidæ poſtponitur, ad mortem incon-
dito clamore poſtulatur, ac etiam conde-
mnatur: comitemur onuſtum cruce, usque
dum tandem in Calvariæ monte videamus
Pendentemi in cruce, exſpirantem in cruce.
Hæe-

Velut

Hecci

do n.

fviſſe
motann
41, V
t a

da ho

enim

dit tan
aonmmin
(cvein

tudo
num
Univer
Moru
s .
Pta 5

Mona

guſto
nis,
Mana
TUN
Gi
tenti
triſter
rbin
omni⸗
etiam

Dhr

did
van
gra.
iam
inter
leiſſ.
tem-
mus,
ldus,

nente
1quo
, C
cuI-
inde
gita⸗
8 (
Der
1 Per
nalia
Cai
erel⸗
itur,
abbe
neon⸗
uce⸗
qe
Ons
ruce,
el⸗

( XVII ) 1987

Hæccine DEr Filium pati! Nihil profe-
cto mirum, conturbatam, & commotam

fuiſſe naturam, obſcuratum ſolem, terram

motam, ſeiſſas petras, aperta monumen-

ta, velum templi laceratum. Hoc mul-

to magis fuerit mirandum, ſi noſtra cor-
da hoc intuitu non emoveantur. A mundo
enim condito non aliud quidquam acci-

dit tanta dignum admiratione, dolore, &

omnium conſternatione. Funeſtiflima quæ-
que in comparationem afferamus. Multi-
tudo Angelorum cum Lucifero in ter⸗
num ignem projecta: Humanum genus
univerſum primi peccati vi perditum: Pri-
morum Parentum e Paradiſo ejectio: mun-
dus deletus diluvio: igne cœleſti abſum-⸗
pta Sodoma: exciſa Regna potentiſſima:
Monarchiæ everſæ: Jeroſolyma cum Au-
guſto illo Templo, cum Palatiis Salomo-
nis, omnique ornatu ſuo qquata ſolo:
Manaſſes, Joachim, Sedecias, aliique alia-
rum gentium Reges cum populis ſuis vin-
Cti, in captivitatem abſtracti, carcere de-

tenti, oculis orbati, aut neci dati, quam

triſtes ſunt vel ad tam ſeram memoriam
ruinæ, & eventus deplorandi! At hæc
omnia, & quidquid his accumulari, aut
etiam triſtius poteſt addi, ſepeliuntur, ac
velut in nihilum rediguntur, quia Filius
DEI patitur, Filius DEI flagellis cæ di-
tur

5

188 (SERMO)

tur, in cruce moritur. Ibi enim, utut

magnorum, aut multorum, aut milerrimi
ſint caſus, attamen creatæ rei ſunt caſus,
& vel peccata ſunt, vel juſtæ peccatorum
ponzæ. Hic autem, cui tam indigna, tam
acerba ſunt irrogata, Altiſſimus eſt Altiſſi-
mi Filius, DEUs eſt, innocens eſt, ſegre-
gatus a peccatoribus, excelſior cœlis fa-
Gus, Sanctus Sanctorum eſt. Hujus rei
Contemplatione attonita hæreat, penitus-
que deficiat, neceſſe eſt, creata mens
quælibet. Ergo DEUM hominem, poſt
plurima, diriſſimaque ſupplicia, cruci de-
mique ſuffizum, eoque probroſo mortis
genere extingui vidit, quæ per illum con-
dita eſt, natura? Quanto nune alia re-
rum facies in Monte Golgotha, quam
prius in Monte Thabor! Hic Chriſtus D.
inter Moyſen, & Eliam: illic inter duos
latrones. ILbi filius dilectus, hic filius de-
relictus. In uno monte Dilebtus meus, ut
nix Candidus: & rubicundus in altero, quia
proprio purpuratus ſanguine. Petrus, Ja.
cobus, Joannes laudant, benedicunt, ve-
nerantur in Thabor, at in Golgotha Scri-

bæ, Phariſæi, Sacerdotes, plebs, nobi-

les, ſtantes, prætereuntes, derident, ex-

ſibilant, blaſphozmant. Denique ibi nu-
bes lucida, hic tenebræ ab hora ſexta

ad nonam.
Sic-

inp

di
noRraa
ine⸗
tris Fi
& pro
Git in
noN!

Oam

go
via e

e

o,

gdi i

Dner⸗

Mina
ſdo e
retrib

tetrkibe

(id

cipia

Slu

calie
quot
gens
Ut in
VINA
cifi

, Atllt
errini
calus,
toruin
4, tamn
Altill⸗
ſegre
lis ſr⸗
us rei
enitus⸗
mens
. poſt
nei de⸗
mortis
m con⸗
a te:

J e

sD.
t duos
is ge⸗
, U
, quia
ls, ſa⸗
nt, ve⸗
ha deri⸗
nobi⸗
lt, .

ibi ul.

4 ſext

gie⸗

(XVII) 189

Sicut autem propter nos, & propter

noſtram ſalutem prius deſcendit de cœlo,

& incarnatus eſt Unigenitus 5Æterni Pa-
tris Filius, ita nunc propter eosdem nos,
& propter eandem noſtram ſalutem aſcen-
dit in crucem, & mortuus eſt. Qui enim
non habuit ex ſemetipſ'o vel minimam,
quam lueret, culpam, habuit in humano,
quod condidit, genere & multa, & gra-
via crimina, quæ ſuſciperet, portaret,

& expiaret in Corpore ſuo. Patitur er-

go, qui nihil deliquit, ne paterer ego;,
qui in multis deliqui. Meis ſemetipfum
oneravit debitis, ut quorum ego nec mi-
nima parte liberare me potui, ea Ipſe de
ſuo cumulatiſſime diſſolveret. Quid ergo
retribuam Domino pro his omnibus, quæ

retribuit mihi, quæque pertulit pro me?

Quid aliud, quam Calicem Salutaris ac-
cipiam? Paſſionis Calicem, quem bibit
Salutaris meus, Redemptor meus; hunc
calicem accipiam, meum illum faciam,
quotidiana tenens memoria, piiſſimo ſtrin-
gens affectu, tenera bibens devotione:
ut inebriatus vivam ego, jam non ego,
vivat vero in me Chriſtus Amor meus cru-
Ccifixus. .

Mirandum, deplorandum etiam, qui
in potiore Chriſtianorum parte cernitur,
lan-

19⁰ (SERMO)

languorem! Ineffabile hoc Fidei noſtræ
myſterium edocti ſunt, & ſe profitentur
credere: forſitan & quotidie Apoſtolo-
rum Symbolum recitant, ajuntque: Paſ-

Jus ſub Pontio Pilato, crucifixus, mortuus, &

Jepultus éſt. Audiunt perſæpe commemo-
rari, explanari, quæ, & cur paſſus ſit
Chriſtus: effigiem Crucifixi, aut flagella-
ti, aut ſpinis coronati, quoties intuen-
tur? His tamen omnibus quid proficitur?
Manent frigidi, ſine ſenſu, fine affectu,
tanquam aut leve aliquid ſit, talia pPaſ-
fum eſſe Filium DEär: aut ad eos nihil

hujus tantæ rei pertineat. Non ergo be-

neficii tanguntur magnitudine? Paſlio enim
Domini Redemptio noſtra eſt. Mors Ejus
vita noſtra. Sine hoc ſi fuiſſet, creari quid
nobis profuiflet? Captivum hominem, aut
vita periclitantem ſi in libertatem aſſerat
homo ſola precum ſuarum efficacia, nun-
quam deponitur grata Patroni memoria.
Quid ſi ære, præſertim graviore, nume-
rato liberavit? Si autem id effeciſſet pro-
priam fubſtituendo perſonam, ſe in car-
cerem, aut tormenta dando, huiec omni-
bus gratiſſimi animi officiis exhibitis, ni-
hil exhibitum putaretur. Sic æſtimamus
humana, torpemus in Divinis.

Gib

ope
ſuatea

At

in
tien
que
noſt
cog
29.

Men

Hic
ghi
tam

ſort
Mor
ſeon
de
Po
am
ia
Ne
ſun
18
Vat

ræ
tentor
bſtolo⸗
Py.
lr, 6
nemo⸗
lus ſit
gella⸗
ltuen⸗
itur?
kectu,
4 pal⸗
nihil
60 be.
Henimn
5Ejs
uid
AUt
Alerat
, u⸗
moria.
Nuc⸗
t pro.
1 car⸗
oOlnni-
65, I-
manaus

( XVII ) 191

Ad hunc ex aliorum animis excutien-
dum torporem, ad corda vero piis affe-
ctibus erga Patientem Chriſtum imbuenda,
operam noſtram addicamus, cum occaſio
ſuaſerit, cum officii ratio poſtulaverit.
At initium jam nunc a nobis ducamus, &
in Domini Paſlione amorem quidem Pa-
tientis æſtimemus, & mutuo, quoad us-
que fas eſt, amore conſequi ſtudeamus:
noſtram vero ſalutem inde profectam re-
cogitemus. Monet Ecclefſiaſticus c. 7. v.
29. gemitus Matris tuæ ne obliviſcaris. Me-

mento, quoniam niſi per illos natus non fuiſſes,

Hic eſt, qui non gemitus edidit, ſed San-
guinem effudit, Vulnera ſuſcepit, Vi-
tam prodegit, ut nos æterna morte
liberati, veræ, Cœleſtis Vitæ con-
ſortes fieremus. Rurſum c. 29. v. 20.
monemur: gratiam fidejuſſoris ne oblidi-
Naris: dedit enim pro te animam ſuam. An non
fidejuſſor? an non animam ſuam pro nobis
Poſuit Chriſtus? Denique: non obliviſearis
amici tui in animo iuo. c. 37. v. 6. Quo-

niam re, & opere comprobatur amicitia,

neminem æque amicum nobis cogitare poſ-
ſumus, quam qui nos ad acerbiſſimam
usque mortem dilexit, Chriſtus D. Sal⸗
vator noſter. Hunc ergo in mente, Hune
habeamus in corde jugiter. Et quo nos
Sibi emit, pretiofiſſimus, Sanctiflimus ille
San-

192 (SERMO)

Sanguis ita nos Chriſto noſtro agglutinet,
ut nihil ſit neque in Cœlo, neque in ter-
ra, quod nos a Charitate Ejus unquam
Poſſit ſeparare.

—

DE EADEM
SERMO II.

Noara ſic nos inſtituente, ſie impel-
lente natura, in rerum cauſas inquirimus,

earum cumprimis, quæ præter morem.

evenerunt, & plus habent admirationis.
Inter omnes eventus, quos vidimus, quos
audivimns, vel legimus, magis inſolitus,
aut, niſi Divina lege ad credendum ad-
ſtringeremur, menti noſtræ minus credi-

bilis alter nullus erat, quam DEM efſſe P

Crucifixum, mortuum eſſe Immortalem,
paſſum Impaſlibilem. Factum iſtud, &;
O quomodo factum! quanta Sacerdotum,
Scribarum, Phariſæorum rabie; quanta
Judicum iniquitate; lictorum, ac militum
immanitate; quam paucorum compaſſio-
ne; tormentorum qua copia, & dirita-

te! Cogitare de hoc mente aliquantum
col-

ta⸗

int,
lter

nun

npel⸗
imus,

Otem

nis
guos
ütus,

kedi⸗
ee

Alenm,

otum,
Cants
ilitum
vallo⸗
Qinita⸗

antum

eol⸗

( XVII ) 193

collecta non poſſumus, quin ſtupeamus,
& cohorreſcamus. Atque utinam juxta,
ac rei meritum, & gravitas poſtulat, ſæ-⸗

pe, debitaque cum attentione cogite-

mus! Hic ergo noſtra cauſas cognoſcendi
cupiditas pie, & fructuoſe exſpatietur;

hic rimetur, quidnam usque adeo potens

fuerit, ut DEUM ipfſum ad hos dolores,
ad crucis opprobrium, mortisque per-
peſlionem adegerit. Sed nempe eadem
Fides, quæ de rei geſtæ veritate dubi-
tare non finit, etiam cur geſta ſit, aperit.

Iſaias cap. §S3. iterum id, ac ſæœpius edo-

cet. Non eſt ſpecies Ei, neque decor: &
vidimus Eum .. deſpectum, noviſſimum virorum,

Virum dolorum nos putavimus Eum quaſi

leproſum, & percuſſum a DEO... Toſe autem
vulneratus eſt propter iniquitates noſtras, at-
tritus eſt propter ſcelera noſtra: diſciplina pa-
cis noſtræ ſuper eum... Qmnes nos, quaſi oves
erravimus. . & dpoſuit Dominus in Eo iniqui-
tatem omnium noſtrum.. Propter ſcelus populi
mei percuſi Eum .. G& iniquitates eorum 1ſe
portabit... & Ile peccata multorum tulit.

It olim ad loquentis Domini pedes

tacita, & auſcultans conſidebat Magdale-

na, ita tu nunc, qui hæc zudis, ad Cru-
cifixi Domini pedes, in Illum ſuſpiciens,
tacitaque defixus cogitatione, conſide.
L Pro-

194 (SERMO)

Propter iniquitates noſtras! Propter ſcelera no-
Kra! Siccine? Quidquid ergo pertulit
Jnss noſter Amantiſſimus, totum id a
noſtris profectum eſt, a noſtris cauſatum
eſt peccatis? Homo peccavit; pœnam
peccati Filius DEI ſuſtinet. Peccavit ſubdi-
tus, & Dominus plectitur. Quis hoc ſatis
intelligat, aut utcunque intellectum quis ſa-
tis demiretur? Propter ſcelus populi mei pereuſſi
eum: Pars quotacunque hujus populi & ego
ſum. Poſuit Dominus in Eo iniquitatem om-
nium noſtrum: omnium unus & ego ſum.
Igitur propter me, propter ſcelus
meum, iniquitatem meam percuſſus, cru-
cifixus, mortuus eſt EsUs imeus. Mors
ergo Tua, Chriſte, opus meum eſt. Ju-
ſtiſſima hæc cauſa eſt perpetui ruboris:
fons eſt nunquam finiendi doloris. Si
enim Dominicæ hujus Paſſionis nulla om-
nino penes nos cauſa reſideret, nec quid-
quam de tota illa erudelitatis ſerie ad nos
pertineret, tamen mœrorem afferret, lu-

ctum imperaret, quia nihil tale comme-
ritus, quia Filius DgI, quia tot, tam-

que atrocia patitur. Quid nunc, ubi in
ſolos nos hæc omnia recidunt? ubi non
aliud, quam noſtrorum pondus peccato-
rum ab Eo portari ſcimus? ubi nobis oc-
cinitur; ſi homo non cecidiſſet, DEUS
Paffus

(XvVII) 195

paſſus non fuiſſet: ſi caro noſtra non pro-

laberetur, JEsus in cruce non exaltare-
tur: ſervares, homo, juſtitiam, neſciret
Chriſtus triſtitiam.

Indignamur ſceleratiſſimo Judæ, quod
XXX. argenteis vendiderit, & oſculo tra-
diderit Magiſtrum ſuum; illum Magiſtrum,
cujus Divinitatem ipſis quaſi manibus con-
tredabat: a quo nihil, niſi bona, ſan-
cta, prodigioſa audivit, viditque: a quo
Apoſtolatus honore auctus, mira etiam
pPatrandi virtutem acceperat. Immites
etiam nos commovent ſatellites, qui tan-
quam ad latronem exierunt cum gladiis,
& lignis comprehendere IlIlum. Annam,
& Caipham, & omne illud iniquitatis
voncilium execramur, quia mortis reum
pronunciarunt, blaſphœmiæ arguerunt.
Herodem quoque illuſorem impietatis ar-

guimus. Pilatum autem omni malo di⸗-

gnum deputamus, qui probe cognitam

non vindicavit innocentiam, ſed ut eme-

ret Cæſaris amicitiam, enormem non ex-
horruit injuſtitiam, & injuſtiſſimam deni-
que probroſæ mortis tulit ſententiam.
Abominamur fœdum illud ſatellitum vul-
gus, qui conſpuere, velare, colaphis cæ-
dere, arundine percutere, omnique con-
tumelia onerare non exhorruerunt. Per-
N g⸗z Cel=

196 (SERMO)

cellimur, & ad juſtam iram concitamur
illius amentia clamoris, Crucifige, crucifi⸗
ge: tolle hunc, & dimitte nobis Barabbam.
In Romanos milites impetus nobis eſſet
irruere, qui flagellare, coccino indutum
ſpinis coronare, cruci denique affigere
ſuſtinuerunt. Eorum denique nullum non
averſamur, qui conſilio, auxilio, autho-
ritate, vel qualiquali opera quidpiam
contulerunt ad affligendum, & interimen-
dum Filium DEI Unigenitum. Nec in-
juria hoc ſumus adverſum illos animo.
En tamen, qui ante omnes illos noſtram
mereatur indignationem, quia præ om-
nibus ſuas Divini Sanguinis effuſione ma-
nus contaminavit. Quisnam vero ille?
Nos ſumus. Noſtro enim crimine reus

mortis factus eſt Filius DEI. Quidquid

in Hunc per quoscunque canales proma-
navit injuriæ, ignominiæ, atrocitatis,
ſævitie, id omne ex primo noſtri crimi-

nis fonte ſcaturivit. Poſuit enim Dominus

in Eo iniquitatem omnium noſtrum. Et Eum,
qui peccatum non noverat, pro nobis peccatum
fſecit. 2. Cor. 5. v. 21.

Qua ergo libet, circumferamus ocu-
los; eorum, quæ paſſus eſt Dominus,
partem quamque cogitemus; eam non
tam Romano ſeu Præſidi, ſeu militi: nec
tam

leift⸗
hann.
eſſet
tuln
gere
non
tho⸗
iam
Wen⸗
ine
imo,
Krarm
Oll⸗
Ma-
ille?
reus
Gid
Oma-
tatls⸗
tinni⸗
ninns
Zun,

tunn

Oel .

linus;
1 1OH
⸗nec⸗
ann

(XVIII) 197

tam inveterato illi Judaicæ gentis odio,
quam nobis, & noſtro crimini noveri mus
attribuendam. Caput ſi intueor Salvato-

ris mei, o quænam hæc ſpecies! terribi-

libus contectum, & compunctum eſt ſpi-
nis, contuſæ genæ, livore, ſputis, ſan⸗
guine fœdatus vultus. Mihi, meoque
crimini hæc debes, Salvator Dulciſſime!
Manum ſi aſpicio, ſeu Dexteram, ſeu Si-=
niſtram; cruentas plagarum notas, tenſa
violente brachia, palmarum medium eru⸗

deli clavo perfoſſum, & cruci affixum vi-

deo. Et iſtud mihi debes, Chriſte! meo-
que crimini. Corpus reliquum ad imos
usque, eosque clavis affixos pedes, ſi
perluſtro, unum fere continuum ſe obji-
cit vulnus. Sic a me, Chriſte! deforma-
tus es, meoque crimine. Perieram enim,
totumque una humanum genus. Omni-

bus nobis originalis damnatio inde a prin-

cipio incubuerat, cujus removendæ uni-
cam viam Divinæ Juſtitiæ lex fecit reli-
quam, ſi DSUS-homo fieret pro nobis ma-
ledictum. (Gal. 3. 13.) Avt nos igitur uni-
verſos perdi neceſſum erat, aut Chriſtum
Peccata noſtra perferre in corpore ſuo ſu⸗
per lignum, ut livore ejus ſanaremur; (1.
Pet. 2. 24.) & ſemel pro peccatis noſtris
mori, juſtum pro injuſtis, ut nos offerret
DEo mortificatus carne. (c. 3. V. 18)
N 3 Quid

198 (SERMO)

Quid autem? an non guttam unam
Sanctiſſimt Sangu'nis ſat fuerat profunde-
re? Infinitum Ejus eſt pretium, quia
Sanguis Filii DugI. Quare minima quan-
tumlibet ſtilla amplius proficit ad DEUM
honorandum, & placandum, quam ad
lædendum, & irritandum valeat humani
generis peccatum. Sed enim eſſet, cur
iſtud quæramus, ſi terræ ſat fuiſſet unico
illo, quod in Paradiſo commiſſum eſt,
pPeccato inquinari. Nunc vero quo non
peccati genere terra infebta eſt ab habitato-

ribus ſuis? (Iſa. 24. 5.) Igitur non tenuit
Salvator in patiendo modum, ſicut gens

hominum non tenet in peccando modum.
Sine menſura peccatur, itaque ſine men-
ſura paſſus & Ille eſt. Copia utrobique
multiplicium, ibi tormentorum, hic pec-
catorum. Quanam animi facultate, aut
quo corporis ſenſu non abutuntur homi-
nes ad ſcelera? Quænam itidem facultas
animi, quis corporis ſenſus in Chriſto ca-
ruit ſuo proprio cruciatu? Derideri opor-
tuit Illum, contemni, illudi, pro fatuo
haberi, homicidæ poſtponi, cum latro-
nibus deputari, quia exaltatum eſt cor fi-
liorum hominum, & elati ſint oculi eorum,
ambulaverunt in magnis, & in mirabi libus
ſuper ſe: & non humiliter ſentiebant,
ſed exaltaverunt animam ſuam (e Pſ. 130.)
Omnis iniquitas accuſatorum, teſtium,
Ju⸗

id

die
1t
.or.
nus
10
ſacl
quo
d
omn
6.)
qu
ext
Ped

cer⸗
hom
ſihen
ces
date
6.8
Uin
diny
dula⸗
cone
(I
A
tem

vii
gli .

1n
de.
i
an⸗
0M

ani
eur
jco
eſ,
non
h⸗
huit
ens
Um.
en-
Ue

mi⸗
tas

10r⸗
to
tro⸗
9

Um,
ius
lut,

)

IINI,

(XVIII) 199

judicum ſuſtinenda illi fuit; nam & tota
die inyuſtitiam cogitavit lincug hominum, ſie-
ut novacula acuta fecit dolum (Pf. 51.) In
corde iniquitates operati ſunt, & injuſtitias ma-
nus eéorum concinnant. (Pfſ. 57.) Spinea co-
rona, ad inauditæ crudelitatis exemplum,
ſacratiſſimum illud caput compunctum eſt,
quod hominum cundta cogitatio intenta eſſet
ad malum omni tempore (Gen. 6. v. 5.) &£
omnes cogitationes éorum in malum. (Pfſ. 55. V.
6.) Foderunt manus Kjus, & pedes Ejus,
quia in hominum manibus iniquitates ſunt,
dextera eorum repleta eſt muneribus (Pfſ. 25.)
Pedes autem illorum in malum currunt. (Prov.

I. v. 16.) Corpus nudatum, flagellis dila-

ceratum, affixum cruci; propter carnem
hominis, quæ omnis corruperat viam fuam
Juper terram. (Gen. 6.) Os, lingua, fau-
ces ſiti torquebantur; quia homo gradie-
batur ore perverſo, & bilingui, (Prov.
6. & 8.) quia non erat, qui non deliquerit in
lingua ſua, (Eccl. 19. v. 17.) & quia gau-
dium ejus, & laætitia occidere vitulos, & ju-
gulare arietes, comedere carnes, & bibere vinum:
comedamus, & bihamus, eras enim moriemur:
(Iſa. 22. V. 13.) Propter hæc, atque pluri-
ma alia, in quorum aliquam ſaltem par-
tem venimus ſinguli, nos plecti merebamur.
Dixit olim David ad Dominum, cum
vidiſſet Angelum ecœdentem populum: Ego ſum,
qui peccavi, ego inique egi: ſti, qui oves ſunt,
N 4 quid

200 (SERMO )

quid fecerunt? Vertatur, obſecro te, manus tua
contra me. (2. Reg. 24. I7.) Multo etiam
* quius eſt, nos ita dicere: Nos homines
ſumus, qui peccavimus, nos inique egimus:
Iſte, qui Agnus D Er eſt, quid fecit? Vertatur,
obſecro Te, manus Tua contra nos. Nam
nos, qui peccavimus, etiam puniri con-
venit. Quamquam ſumus, & ſane quam
acerbe ſumus puniti in Te, Salvator dul-

ciſſime! quidquid enim pœnarum Tu ſuſ-

cepiſti, ejus acerrimus in nobis ſenſus eſt.
Si enim ſecundum amoris magnitudinem
vis eſt doloris, qui ex amati incommo-
dis, aut ſuppliciis trahitur, Te infinitum
Bonum præ nobis longiſſime amamus (ama-
re quidem certe debemus) Tibique irro-
gata mala animo, neceſſum eſt, fera-
mus multo mœſtiore, quam ſi nobismet
eadem forent irrogata. In animum ergo

noſtrum ſævit, hunc diſeruciat, & ama-

ritudinibus implet, quidquid dolorum
vel animam Chriſti premebat, vel Cor-
pus perimebat: illæ ſpinæ, illi clavi, ver-
bera, crux, fel, mors; illa triſtitia, ille,
nimia agonis vehementia expreſſus, ſan-
gyineus ſudor.

Atque ita, quæſo, fiat. Jugiter ſit
Salvator noſter, vita noſtra quaſ pendens
ante nos. Ejus ſanctiſſimam Paſſionem, &

per

per

Wor

Tei

per
torv
San
dol⸗
tis I
pote
noc
Vate
mIs
enin

ſtra
Ger

2

se
etian
mines
imus:
tator,
Nam
con⸗
quam
dul⸗
N u⸗
is eſt.
dinenn
mmo⸗
nitum
(ama:

ir⸗

fera-⸗
istnet

A etee

anN-
Nlorum
1 Cor⸗

(KXIX ) 201

per tot, tamque diros cruciatus obitam
mortem, quam poſſumus, in memoriam
reducamus creberrime. IIlud vero ſem-
per una meminerimus; noſtrorum pecca-
torum merito hæc eveniſſe Innocentiſſimo,
Sanctiſſimo Filio DaI. Impleamur etiam
dolore, quem tanta propter nos Patien-
tis Domini aſpectus vel in ſaxeis cordibus
potens ſit excitare. Sit denique affectus
noſter erga Patientem, & crucifixum Sal-
vatorem noſtrum devotiſſimus, intenſiſſi-
mus, tenerrimus, perpetuus. Per Eum
enim vivimus, a peccatis ſimul, & igni-
bus æternis liberati ſumus, & nomina no-
ſtra ſcripta eſſe in Cœlo ſperantes, gau-
demus.

DE EADEM
SERMO III.

Pobis, poſtquam peccato eramus per-
L. N diti. reparandis impenſum eſſe à Fi-
lio DEI proprium ſanguinem, Vitam in-
ter acerbos cruciatus poſitam, ſicut mens
noſtra obſtupeſcit, neque intelligendo pot-
eſt aſſequi; ita omni cum ſubmiſſione er-
ga DEUMid teſtantem, corde credimus,
N S5 ore

1

202 (SERMO)

ore confitemur. At enim quæ hæc eſt nun

quam ſatis miranda rerum conſecutio, ut
quoniam lapſus eſt homo, pati oportue-
rit Filium hominis eundem & DEI? UWt
quid enim Chriſtus pro impiis mortuus eſt? Vix
enim pro juſto quis moritur. (Ad Rom. 5.)
Non utique id neceſſitate ali qua inelucta-
bili vel decretum eſt a Patre, vel ſuſce-
ptum àa Chriſto. Abſit, ut hoe exiſtimet
ſana ratio, aut pium aliquod cor. IIlud
ergo eſt, quod ait Paulus (ib. v. 8.) Com-
mendat autem charitatem ſuum DEUs in no-
bis, quoniam cum adhuc peccatores eſſemus —
Chriſtus pro nobis mortuus éſt. Ineffabile
Divini amoris prodigium, ac vere a Pau-
lIo (Epheſ. 2.) dictam nimiam charitatem,
Jqua dilexit nos: eam enim neque Pater ma-
jJore ullo pignore teſtari potuit, quam
dando pro nobis Filium ſuum Unigenitum:
neque Filius, quam pro nobis ponendo
animam ſuam. Inhereamus tantiſper huic
Divinzæ Majeſtatis erga vile ſuum plasma
charitati, in eaque principalem recogno-
ſcamus rationem, quæ Unigenitum æter-
ni Patris Filium in tot cruciatus conjecit,
in crucem egit, morte affecit.

In Patris erga nos iſto amore, fſi ad
omnia, quæ poſſent, quæque merentur
conſiderari, vellemus ſingilatim animum
re-

refer⸗
Sola
a 9.
Prer
nirun
ſemn
illen
s
Ppium
les,
Vidis

rEe N

prils
Pron
CUS
te ſi
Vit:
non!
ſolon
Qlan
tià
Vit?
tinc
ipſe⸗
Plor⸗
t m
dini⸗
in 0
pere

tam

Wn⸗-
,
tue⸗

U

Nr

lce.
lee⸗
net
Hud
Con⸗
no⸗

Dar.

n,
Wa⸗
uam
um.
ado
huie
1Sm
gno⸗

eit,

( XIX) 203

referre, infinita forſan obrueremur copia.

Sola igitur duo excerpamus: quales nos,
ac quomodo nos dilexerit optimus ille
Pater noſter DEUS. Quales ergo? Heu
nimium triſte nomen: cum adhuc peccatores
eſſemus. Pro impiis. Quisquis peccator eſt,
ille dereliquit, ſprevit DgꝑUM, hoſtis fa-
ctus eſt Dai, ſervus peccati, & manci-

pium dæmonis. Tales igitur nos perduel-

les, averſos a ſe, dilexit tamen. De Da-
vidis amore, quin admiremur, recogita-
re nunquam poſſumus, tum quo Saulem

prius, tum quo poſterius Abſolonem fuit

proſecutus. Sic enim cogitamus. Inimi-
cus Davidi fuit Saul omnibus diebus vi-
tæ ſuæ, necem inferre multoties quæſi-
vit: & tamen ut eum plangit mortuum!
non minus, ac e familiariſſimis unum. Ab-
ſoloni vero quam ſcelerata impietas?
quantos Patri luctus attulit? quot flagi-
tia parricidali denique bello confſumma-
vit? Extinétum tamen cum audit (ni ex-
tinctum audiret, extinguendus forfitan
ipſe) quam lugubres edit mitiſſimus David
Ploratus! Abſolon, fili mi! quis mihi tribuat,
ut moriar pro te? ltaque in raris manſuetu-
dinis exemplis David eſt; amor hic ejus
in omnium ſæculorum admiratione eit,
perenni præconio celebratur. Homines
tamen homo, alterum Regem ſuum, al-
terum

204 (SERMO)

terum filium ſuum in hoſtibus ſuis amavit.
Quam diſpar DErI ad homines ratio! jun-
Gtum enim eſt inimicitiæ infinitum in na-
turis, & dignitate diſcrimen.

Quales porro nos amavit DRUs? Sibi
non ſolum ad nullam rem necefſarios, ſed
ne utiles quidem. Nam quis tibi imputabit,
ſi perierint nationes, quas tu feciſti? Sap. 12.

Sicut enim ex hominum beatitudine non

creſcit ulla ſui parte, quæ in DEo eſt; bea-
titas, felicitas, gloria; ita detrimenti ce-
piſſet nihil, ſi aut conditi nunquam, aut
illico a conditu in æternos ignes conjecti
fuiſſemus univerſi. Tam remotus ab omni
ex nobis capiendo emolumento cum fit
DEUS, quid eſt, quod amorem Ei erga
nos imperavit? Nullus eſt quæſtioni lo-
cus; quid enim foret aliud, quam infini-
ta, qua præditus eſt, Bonitas? Hæc enim
Vero abſolutiflima eſt charitas, quam non
aliqua amati, ſed mera amantis bonitas
conciliat. Sic autem comparata Dal noſtri
erga nos charitas, ſuo nos quaſi opprimit

pondere, ut quantum quantum eam æſti-

maverimus, aut gratiis referendis, amori

reddendo ſtuduerimus, pulvere uno exi-

liora futura ſint omnia.

Rur⸗

108

Vili

ſeo,

cern

geli
tus:
triſt
eſt!
depen
tarun
tabi

Dy

Pe

(H

Ale
Vel
Nat

ill

E

Ner

t⸗

( XIX) 205

Rurſum quæſtionem itero: Quales
nos amavit DEUS? Angelicis inferiores,
viliores Spiritibus. Hic equidem adhære-
ſco, nec, quid exiſtimem, ſatis queo diſ-
cernere. Primi in peccando fuerunt An-
geli, ſublimes, excelſi, nobiliſſimi Spiri-
tus; ad hæc ingenti multitudine. Quam
triſtis caſus! ingens ruina! Num miſertus
eſt Dominus? DEUs Angelis peccantibusnon
pepercit, ſed rudentibus inferni detractos in tar-
tarum tradidit cruciandos. (2. Pet. 2.) Inſcru-
tabilia DEI judicia! Cecidit Angelus,
DEUs tamen nusquam Angelos apprehendit.
Peccavit cum ſuo parente poſteritas Adæ,
& Filius DEI ſemen Abrahæ apprehendit.

(Heb. 2. 16.) Hujus diſcriminis cogitent,
allegent, quam volunt rationem alii.

Vel quia Angelicæ naturæ ſublimitas, &
naturæ par cognitionis claritas peccatum
illud multo reddidit, ut atrocius, ita in-
dignius venia: vel quia ſolum pars, non
omnes corruerunt: vel quia non in uno
cæteri, ſed ſuæ quisque voluntati“ pro-
pria deliquit pravitate: vel denique ge-
nere ipſo peccati, ſuperbia, arrogantia
ſenſus, cordis elatione implacabilius irri-
tari Dominum Majeſtatis. Meo autem
animo illud inſidet de duobus dictum ho-
minibus: Jacob dilexi, Eſau autem odio ha-
bui. (ad Rom. 9. v. 13.) cur vero iſtud?
non

206 (SERMO)

non ex operibus, ſed ex votante dicdtum eſt.
(Ib. v. 12.) Itaque & Angelum prævari-
catorem, utut majorem natu, odio ha-
buit; hominem autem, utut minorem,
dilexit, non alia ſc diſcernendi cauſa,

quam quia nos diligere voluit, & digna-

tus eſt, Angelum non voluit, non digna-
tus eſt liberrimus, ut in operando, ita
in operibus ſuis amandis Dominus. Ait
enim: Miſerehor, cujus miſerebor (Ib. v. 1 5.)
Tales ergo nos miſellos, nihili homines
dilexit Infinita DEI Majeſtas.

Multo autem magis, obſtupeſeite, Cœ⸗
li, ſuper hoc, quod ſie dilexerit. Gic enim
DEs dilexit mundum, ut Filium ſuum unige-
nitum daret. (Joan. 3. v. 16.) Ouousque au-
tem dedit? Proprio Filio ſuo non pepercit,

Jed pro nobis omnibus tradidit illum. (Rom 8.

32.) Tradidit in opprobria, in flagella,
in crucem, in mortem. Ergo Filium de-
dit, Unigenitum ſuum dedit, Proprium
ſuum, cum que Unum eſt, quem non divi-
lo, non diſereto, quique numerum faciat,
ſed uno eodem, quo Semetipſum, amore
&τterno, infinito, neceſſario amat. Majus da-
re nihil potuit: igitur nec magis amare po-

tuit. QuandonamAbraham in DEOamando

apicem ipſum viſus eſt tenuiſſe? Haud dubie
dum in vertice ſtetit montis DoMINUsS VvI
DET,alligatum ante ſe habens, Poſitum in
. al⸗

.
Vari-
ha-
tem,
ula,
ena⸗
gna⸗
ita
Nit
1)
ines

(.
eninn
niot⸗
u⸗
reit,
9.
lla »
nde⸗
Fium
Giwi⸗

tat,

nore
d⸗
epo⸗
ndo⸗

ubie

8 VI-
m in
l

( XxIXx) 207

altari ſuper ſtrue lignorum, filium Suum Uni-

genitum, quem diligebat, Iſaac; dum ex-
tendit manum, & arripuit gladium, ut immo-
laret ſilium ſuum. (Gen. 22.) Hic fuit ſplen-
didiſſimus Amoris triumphus: tantumque
facto hoc plus, quam alias, amavit A-
Praham DEUM, quantum mons ſupra val-
les ſuevit affurgere. Dum enim de terra,
& Cognatione ſua exiit, a rebus avulſus
eſt ſibi non magnopere cohærentibus,
quasque ipſi adeo gentiles Philoſophi in
non curandis habebant. Dum Hoſtias
immolabat, quid tandem dabat? Dum

Circumciſionis legem in ſe adimplevit,

dolorem quidem, at ex modico vulnere,
& exigui, Sanguinis effuſione ſenſit. Dum au-
tem Filium, quantum in ſe erat, dabat, San-
guinem ſuum, partem ſui tenerrime ama-
tam, alterum veluti ſeſe dabat. Sed ſi,

Cui dabat? ſimul cogitemus, tanti facti

minui videtur admiratio: five quia pro
ſuprema Sua poteſtate jubenti dabat: ſive

quia DEUM prz ſe, præ filio, præ re-
bus omnibus & amandum intellexit,

& amavit vehementiſſime. At vero Pa-
ter DEUs dat Filium DEUM tum perfe-
cta cum electionis libertate; tum pro no-
bis, qui præ utroque ut nihilum reputa-
mur.

Sic

208 (SERMO)

Sic nos amandi illa fortaſſe cauſa
ſuberat: voluit nos lapſos erigere, nee
erigi potuimus, niſi Filius DEI caderet
Hoſtia. Haud ita reſtrictam arbitremur
DEI potentiam. An non enim vel ſola
voluntate liberare nos potuit, & libera-
lem facere delicti gratiam? An non dare
hominem quempiam Sanctum, vel Ange-
lum Mediatorem? An non ab unoquo-
libet noſtrum quantascunque placationes
expoſcere? An non denique & alias in-⸗
eundæ concordiæ vias apparare? Quid
ergo dicemus, niſi quod DEUs, qui dives
ſt in miſericordia, propter nimiam charitatem,
gqua dilexit nos (Ephe. 2.) eam potiſlſimum
noſtiræ reconciliationis inierit rationem,
quæ omnium optima, pleniſſima, & abun⸗
dantiori ſuæ miſericordiz maxime fuit
accommodata: qua & Juſtitiæ rigori fie-
ret ſatis, & Benignitas exhiberetur, & nos
ex debito non condonato, ſed expuncto,

conſolationis multo plus caperemus?

Huic tot nominibus inæſtimabili DEI er-
ga nos amori, cum rependere amorem;

qui par ſit, non poſſimus, quem poſſu-
mus, reépendamus, atque ex toto corde;

ex tota anima, ex omnibus viribus Opti⸗
mum hunc Patrem noſtrum diligamus.

Quid

fis n
NSs
omm
lit
Dod

nera
Relar
na
Sand
land
tem
retl
bis,
reto

lnd

ibi
impe
Ptis
Amc
Ne
au⸗

quo⸗
geli

ſpee
dub

ſa
, lee
deret
remur
Hſola
ibera⸗
1 dare
Ange⸗

uo.

fiones
45 ind⸗
Quid
bives
totent⸗

Hmum

nen,
abu⸗
fuit
i fie⸗
K
uncto,
ennus?
EI el⸗

Orem,
poſi⸗

colde,
Opti⸗
l,

id

( XIX) 209

Quid jam dicam de Filii, Salvato-
ris noſtri, profuſo illo, quo nos comple-
Xus eſt, affectu charitatis ?2 Cujus per
omnem quidem vitam locupletiſſima edi=
dit ſpecimina, dum ſemper Mediatorem,
Doctorem, Ducem ſe noſtrum & memi⸗-
nerat, & exhibebat, ſalutem noſtram an-
helando, pro nobis orando, ſaluberri-
ma nos Doctrina inſtituendo, exemplis
Sanctiſſimis informando ſimul, & exſtimu-
lando. Ubi tamen præfinitum a Patre
tempus advenit, ut Filius hominis trade-
retur principibus Sacerdotum, & Scri-
bis, & condemnaretur morte, & trade-
retur gentibus ad illudendum, & flagel-
landum, & crucifigendum: (Math. 20.)

ibi ſeſe incredibilis ille Ejus amor toto

impetu effudit, uti ſolet, ſiquando ru-
ptis aggeribus violentus erumpit torrens.
Amoris hujus magnitudinem dimetiri ex-
acte non poſſumus, immenſus eſt etenim;
qua tamen licet, accedemus geminæ du-
ctu conſiderationis: quæ paſſus ſit; &

quomodo paſſus ſit. .

Quæzæ? Unumquemlibet e IV. Evan-
geliſtis adire potes, & totam funeſtiſflimi
ſpectaculi ſeriem exhibebit. Mens haud
dubie ſtupebit, horrebit animus: nec ſciet

graviorane fuerint opprobria, an crucia-
0

tus

210 (SERMO)

tus acerbiores? Animi, an Corporis ma-
jores dolores? Flagellorum ſervilis Poena
fuit: hac crudelem in modum dilaniatus
eſt. Spinis caput coronari, quam bar-
bara illuſio! hujus ſæœævitiæ nusquam, pu-
to, exemplum antea editum; ingenioſa
impiorum rabies nunc reperit hoc, &
ignominiæ, & doloris plenum tormentum.
Exhauſtô viribus Corpori Crucis pondus
injicere, ad bajulandum compellere, qua-
lis iterum inclementia! Cruci Corpus

injicere, clavis affigere, atque ſic de me-

dio tollere, omnes tranſcendit immani-
tatis limites: nihil enim erat, ait Auguſti-
nus (I1. 83. qq. q. 25.) inter onmia genera
mortis illo genere execrabilius, & formidabi-
lius. Hæc omnia, quæque præterea paſ-
ſum novimus, cum & multa fuerint, &
ipſo ſuo genere horrifica, tum Chriſto D.
dolorem attulerunt, quolibet hujus vitæ
dolore majorem. Id, quod ſua cum ra-
tione ex Angelico Doctore audire juve-
rit. (3. P. J. 46. a. 6.) Ii. Chriſto patiente
fuit verus dolor, & ſenſibilis, qui cauſatur ex
corporali nocivo; & dolor interior, qui cauſa-
zur ex apprehenſione Micujus nocumenti, qui
triſtitia dicitur. Uterque autem dolor in Chri-
ſto fuit maximus inter dolores præſentis vi-
t& . .. Poteſt magnitudo doloris Ejus conſide-
rari ex perceptihilitate patientis ſecundum ani-
mam, & ſecundum Corpus.. .Corpus eras
opti⸗

(all

pti
rac
n

Ne
vire
gu
quit
perl
fumm

ſiden
ſope
lns.
com
glie
Prim
1 p.
neceé
Gat

Cert

Mlig,

Meam,

kafl
NoN 1
mihi
lon
dum

D Penle

Nondhi

M
Celd
latus
bar⸗
O⸗
iola
&
ntomn.
OVds
,qoe⸗
orpls
le me⸗
mami⸗
ngoſti⸗
beeyn
nilahi⸗
4 al-
t, &
Kod.
5 Vite
m fa⸗
jure⸗
ſotete
ſturen
iede.

in COri⸗
ltis ul⸗

anſ.

um nl
us erat

( XIX 9 211

optimæ complexionis, cum fuerit formatum' mi-

raculoſe operatione Spiritus J.. .. E ideo in eou

maxime viguit ſenſus tactus, ex cujus percepti-
one Jequitur dolor. Anima etiam ſecundum
vires interiores eficaciſſime apprehendit omnes
cauſas triſtitie. Tanta pro nobis pati,
quantus fuit noſtri amor! Cogitando in-
quirere poſſumus, ſtupere poſſumus; ſatis
perſpicere, aut congrue edicere non poſ-
ſumus.

Multo autem minus poterimus, ſi con-
ſiderationis aciem intendamus ad illum in-
ſuper modum, quo hæc tanta eſt perpeſ-
ſus. Qui modus illis mihi Iſaiæ verbis
comprehenſus videtur (c. 53.) oblatus eſt,
quia Zoſe voluit, & non aperuit ös Juum.
Prima enim ultro incurrit in oculos libe-
ra patiendi voluntas; delectus ab omni
necefſitate depuratiſſimus; omnes illi cru⸗
ciatus, & eorum pars quælibet conſilio,
certoque animi decreto ſuſcepta. Animam
méam pono pro ovibus meis. . égo pono animam
meam... nemo tollit eam a me: ſed ego pono
eam a meipſo. (Joan. 10.) An putas, quia
non poſſam rogare Patrem meum, & exhihehit
mihi mnodo plus quam XII. Leegiones Angelo-
lorum? (Math. 26.) Ideo, quando non-
dum volentem pati, quærebant Eum appre-
hendere, & nemo miſit in Illum manus, quia
nondum venit hora * (Joan. 7.)

212 (SERMO ) .

cohors, & miniſtri, qui venerant cum
Juda, prius abierunt retrorſum, S& cecide-
runt in terram; deinde primo, tanquam
facta ab ipſomet poteſtate, comprehende-
runt JESUM, & ligaverunt Eum. (Joan.
18.) Quod porro momentum fuit in ipſo
Paſlionis decurſu, quo ſe non, quacun-
que libuiſſet ratione, in libertatem aſſe⸗
rere potuerit? Niſi ſorſan putamus, uti

Samſon olim poſt detonſos crines ſuo pri-

vatus eſt robore, ita Chriſtum Divinita-
te, Virtuteque ſua excidiſſe, poſteaquam
eſt vinéctus. In ſuos nunc verum amorem
gradus diſpeſcamus; primumque dicamus,
dum amato bene, quod poteſt, fit: al-
tior erit, fi præterea ejus cauſa ultro ve-
nientia adverſa æquo ferantur animo-
Etiam hunc excedet amans, qui & facit
bene, & ſponte quæſitis, ſuſceptisqueſe
afflictat malis, ejus, quem amat, gra-
tia. Quis gradus reſtat ſublimior? Nul-
lus. Quapropter Chriſti quoque amor,
quo ultra progrederetur, nihil habuit.

Illud vero alterum: & non aperuit 05
fuum, ad mirificam illam ſpectat manſue-
tudinem, & taciturnitatem, quam vel
ipfe miratus eſt Præſes, nosque mirari

ſatis non poſſumus. Tanquam ovis ad occi-

ſionem dubtus eſt: & ſicut agnus coram tonden-
. 16

(A
etſi
clan

pro
dee
u
Catl
ore

noc
Cui⸗
tann
eort
guic
iſtu
ſ
un

ſinan

cin
eeil⸗
quam
elende⸗
(poan.
0 iplo
Oacun⸗
n Alle-
, Uti
nopti⸗
Vinita⸗
aquäran
morem
camUs,
ſt: A.
tto Ve⸗

Min..

kaeit
gvele

(XIX) 213

te ſe, ſine voce, ſic non aperuit os Suum.
(Act. 8.) Nusquam indignationis ſignum,
etſi indigniſſima improperari ſibi, & ac-
clamari audiret; indigniſſime ſecum agi
proprii etiam corporis ſenſu experiretur.
Sed nempe Agni more omnia pertulit,
quia erat Agnus DEI, qui tolleret pec-
catum mundi; & tanti eſſe arbitratus eſt,
ovem redimere, quæ perierat.

Atque ita omnem in nobis amandis
modum exhauſiſti, Salvator Dulciſſime!
Quis Te ſic amantem non redamet? Et
tamen e ſic amatis infinitus, proh dolor!
eorum eſt numerus, qui ne aliquantulam
quidem amoris vicem rependunt. Unde
iſtud? Non eſt, qui recogitet in corde ſuo.
Iſa. 57.) Nos igitur Chriſtum D. Cruci-
xum non deſinamus recogitare, ne de-
ſinamus redamare.

—

DE EADEM

SERMO IV.

g vitterram noſtram Sanguis „ quem
ad guttam usque ultimam oblatum profu-
O 3 dit

214 (SERMO )

dit Salvator noſter, Dominus JEsUs. Si
roris eœleſtis ea eſt virtus, ut terram fœ-
cundet, ad herbam, florem, fructum pro-
gignendum: a Cœleſtis Illius Agni ſan-
guine an exiſtimabimus nihil extitiſſe uber-
tatis? Ad Cain olim dictum fuerat: Vox
ſanguinis fratris tui olamat ad me de terra —
quæ aperuit os ſuum, & ſuſcepit ſanguinem fra-
tris tui (Gen. 4.) En iterum: vox ſangui-
nis frutris noſtri, & quidem Primogeniti,
quem nos; quia peccavimus, occidimus,

vox ſanguinis fratris hujus noſtri clamat de

terra, — quæ aperuit os ſuum, & ſuſcepit ſan-
guinem Ejus. Clamat igitur uterque ſan-
guis, ſed pugnantia: Abelis enim, Vin-
dictam! ultionem! juſtitiam! Chriſti au-
tem, Gratiam! Miſericordiam! Salutem!
Ideo propter primum dicitur: maledibétus
eris ſuper terram — cum operatus fueris eam,
non dahit tibi fruétus. Alter effecit, ut di-
catur: Benedixiſti Domine terram tuam (Pſ.

34.) &, populus dutem tuus juſtus, — germen

plantationis meæ. (Iſa. 60.) Jacuit enim uni-
verſa hominum generatio, tanquam latiſſi-
me diffuſa terra, ſub maledicto, nec quid-
quam præter tribulos, ſpinas, & vene-
natiſſima quæque ex ſe potuit proferre-

At Benedictus DEUSs, qui nos reconciliavit

ſibi per Chriſtum — dum Eum, qui non no-
verat peccatum, pro nobis peccatum fecit, ut
205

( XX 9) 215

nos efſtoeremur Juſtitia DT in Toſo. (2. Cor.
5.) Chriſti ergo Sanguine renovata hæc
terra pro maledictione ſuſcepit benedi-
ctionem, fructusque jam germinat juſtitiæ,
& ſanctitatis.

Atque hæc reconciliatio, quæ tanto
labore, & ſudore, tanto dolore, & ſangui-
ne Salvatori noſtro ſtetit; hæc humani ge-
neris in DEl amicitiam reductio, eſt omnis
noſtræ felicitatis origo, & ſubſtantia. Abs-
que illa enim ſi foret, quid nos juvarent
cætera, licet omnia? Si DEUM nobis,
non Patrem noſtrum, eumque noſtri aman-
tiſſimum, compellare, & amplecti liceret:
ſed nonnifi offenſum Dominum cogitare,
iratum judicem tremere, terribilem Vin-
dicem ſuſtinere daretur: ex quanam alia
re ullam poſſemus ſinceri gaudii partem
pPerſentiſcere? Si fixa, rata, certa ſtetiſ-
ſet cœli jactura, pœnarum æternitas; quid
niſi luctus, & lamenta noſter noviſſet ani-
mus? Reum ſiquando vidimus addictum
morti, & ultimo perendie afficiendum
ſupplicio, nihil eum quæcunque dapes,
quicunque hauſtus, quorumlibet officia,
conſolandi, exhilarandique ulla ſtudia ju-
Vant, vel delectant. Mors propinqua,
dedecus, dolor imminens, menti ſemper
obverſatur, & omnem conſolationi præ-
0 4 elu⸗

216 (SERMO)

cludit aditum. Nos, niſi Divini Sangui⸗
nis pretio liberaremur, quid aliud eſfſe-

mus, quam rei damnati capite, certam,

eamque æternam, in momenta mortem
opperientes? Nunc vero poſtquam talem
charitatem dedit nobis Pater, ut Rilii DErI
nominemur, & ſimus, (I. Joa. 3.) hæc eſt
omni alia gloria excelſior, omni volupta-
te dulcior, noſtri, Divinique Sermonis

viciſſitudo, ut nos, poſtquam Dgo hu-

militer diximus: ervus tuus ſum ego (Plſ.-
118.) mox cum amore dicamus: Domine!
Pater noſter es tu. (Iſa. 64.) DEUs autem
non ſolum dicat: Ego Dominus (Exo. 6.)
ſed etiam: Tu Filius Altiſſimi (Eccl. 4.)
Amamus ergo DEUM, & amamur a DEo.
Loquitur Ille ad cor noſtrum, vocat, al-
licit, familiares ut eſſe, inhærere IIli ut

velimus. Nos, ut Filii, quoties libet ad.

imus Patrem, ſtringimus amplexibus, uni-
mur affectibus: exſpeétantes beatam ſpem, &
adventum gloriæ magni DEI, (ad Tit. 2.)
ubi Eum videbimus facie ad faciem (1I. Cor.
13.) & ſimiles Ei erimus, quoniam videbimus
Eum, ſicuti eſt. (1. Joa. 3.) At vero per
quem habemus auceſſum — in gratiam iſtam, in
qua ſtamus, & gioriamur? (ad Rom. §5.)
Per Dominum Noſtrum JEsüuM Chriſtum.
(Ib. v. I.) Hujus enim morte hæc nobis
Vita parta eſt. Victoria noſtra Crux r⸗
1—

adi⸗
eſle.
m,
ttenni
lenn
Der
en
Pta⸗
Onis

hu-

ltenm
0.6)

20.
, 41.
N
etad⸗
, uni.
n,
e 2.)
Cor.
lehinns
10 Nr
, 16
nn 5.

r, un⸗

nobis
vChr.
ſi.

(xx) 217

ſti eſt, in qua expiatum eſt delictum no-
ſtrum, laceratum chirographum, quod
contra nos ſcriptum erat, reſeratum cœ-

lum, & ad usque DEäEI noſtri Paternum

ſinum accefſſus nobis patefactus. Cogita-
te, quæſo vos, & ſæpe, & attente, quam
beata hæc ſit rerum noſtrarum converſio:
& eam nobis non obveniſſe, niſi benefi-

cio illius mortis, quam Chriſtus in Cruce

oppetivit. Inde exſurget gaudium: hinc
grati animi ſtudium excitabitur.

Id quidem verum eſt, eſſe aliquod læ-
titiæ temperamentum in gratia reconciliata.
Inoffenſus amor, uti defocatius, ita li-
quidius afficit. Quapropter Sanctorum An-
gelorum felicitatem eo nomine multum
extollunt Sancti Patres (V. Vasqu. de An-
gelis.) quia nunquam, ut illi ajunt, pere-
grinati ſunt a Domino per peccatum. No-
bis præciſa eſt hæc ſolatii portio. At vi-
dete bonitatem DEr, & Chriſti Ejus. Quod
hac parte ad gaudii plenitudinem defice-
re videbatur, cumulatiflime explevit alia.
Neque enim Divina Miſericordia ſat ha-
buit, Paſſionem Domini remunerari ſola
priſtinæ ſuæ gratiæ reſtitutione, ſed eam
multimodis auctam, & multiplicatam red-
hibuit. Ego veni, ut vitam habeant, & abun-
dantius habeant, ait Salvator (Joa. 10.)

0% 5 Ube-

218 (SERMO)

Uberior Divinarum rerum per revelatio-
nem cognitio; omnis generis Divinarum
gratiarum copia pene redundans; lſalutis
noſtræ hoſtes, nosque adeo ipfſos, cum
merito Vincendi poteſtas; in DEI amici-
tia non ſolum per bona opera, ſed etiam

per Sacramentorum multiplicitatem, aſſi-

due proficiendi, eademque opera cœle-
ſtem coronam immenſum augendi facultas:
horum, & quorumcunque aliorum bono-
rum omnibus theſauris crux Chriſti nos
ditavit.

IIla etiam neutiquam nos lateat ſola-
tii cauſa, quod ſic magis benefieum ſen-
ſerimus DEUM, magisque mirandum, &
deprædicandum experti ſimus Benigniſit-
mi DEI amorem. Nam & robuſto homi-

ni, recta utenti valetudine, ſi ad eam con-

fervandam apta det præcepta Medicus,
non magnopere ſuam manifeſtat, quanta-
cunque ſit, artis peritiam: ſed ſi proſtra-
to, & animam jamjam exhalanti, vitam
quaſi reſtituat, morbum depellat, vires
priſtinis etiam ärmiores reddat; tum ve-
ro ejus manifeſta fit ars, tum peregregii .

excellentiſſimi Archiatri agnomine cele-

bratur. Simile quiddam in re noſtra eve-
nit. Si enim a DEo nunquam per pecca-
tum excidiſſemus, ab Eo nos amari, &
fo⸗

ſover
BIS.

Vo

Oam

it na

.
nam
ne De
ciliat
grati
dum
Ulla
ſt,
ſto.
noſtra
nihil
NaI r
n,
.
ſeu e
kit,
becc⸗
trici
Nera †
1E lee
ſu, 0
exhor

C Xxx) 119

ariu ſnis. Nunc vero datum nobis ab Eo Sal-
d vatorem, & per Hunc redditam nobis, e
cn quam perdideramus, gratiam, tantum eſt,
Ae ut nos reddat prorſus attonitos.
etlamm
, alr Noſtrum autem etiam cogitemus, quod-
Ele. nam ſit officium, poſtquam hunc e Paſſio-
t: ne Domini habemus fructum, ut recon-
bon. ciliati ſimus Dgo, tanta cum felicitatis,
h gratiarum, & gloriæ abundantia. Caven-
dum nempe omni ſtudio, ne unioni huic
ulla unquam interveniat disjunctio. Firma
ſo. üit, æterna ſit pax, ſancita ſponſore Chri-
n ſen. ſto. Fuit quædam DEI figura David; at
n, & noſtra, avertat Cœlum, ut fuerit figura
gniſt. Abſolom. IIIe enim vere, ac ex animo,
homi. nihilque fingens, perditum filium in pater-
ncon. nam reſtituit gratiam: vocatusque eſt Abſo⸗
eg, lom, & intravit ad Regem — oſculutusque eſt
Jnarta. Rex Abſolom. (2. Reg. 14.) At hic impius,
ptoſtra⸗ ſeu cum ſimulatione jam tum omnia ege-
Vitan rit, ſeu in veritate non ſteterit, veterum
„Vrs Peccatorum nondum bene obductæ cica⸗
um ve. trici multo acerbiorum ſuperinduxit vul-
gtegii, nera peccatorum, dum proculcatis natu-
e cele. rZ legibus, abdicatoque humanitatis ſen-
a ere. ſu, Optimum Patrem bello perſequi non
pecer exhorruit. Etiam Adoniæ ſapiamus exem-
ui, & plo, ne talem denique & nos ſentiamus
ſo⸗ Chri-

W 2 . . . .
g foveri, multo minus habuiſſet admiratio-

220⁰ (SERMO)

Chriſtum, qualem ille ſenſit Fratrem Re-
gem Salomonem. Nam facilem hunc il-
le habuit, dum primam petiit affectati

Regni veniam, audivitque: ſi Juerit vir

bonus, non cadet ne unus quidem capillus ejus
in terram. (3. Reg. I.) Aſt ubi eodem cœ-
pit reſpicere, unde tanto cum capitis ſui
diſcrimine ſalvus vix evaſerat; ubi moli-
tus circumvenire Salomonis ſapientiam,
per Abiſag Sunamitidem fraterno throno
imminebat, ibi factum eſt judicium, pro-
nunciata ſententia: Vivit Dominus — ho-
die occidetur Adonias. (Ib. 3.) Severe; at
juſtiſſime. Poſterius enim delictum creſcit
e prioris Benignitatis contemptu, & qua-
dam deriſione., In eandem pronum eſt nos
quoque ſortem incurrere. Si enim, quam
per Chriſti acerbiſſimos cruciatus, San-
guinem, & Mortem recuperavimus, gra-
tiam Dal vilipenderimus; ſi per pecca-
tum rurſum, quod ait Paulus (Hebr. 6.)
crucifixerimus nobismet ipfis Filium DuEr,
& oſtentui habuerimus, tanto profecto
gravior incumbet ira DEI, & pœna erit
luenda terribilior.

Grati ſimus igitur Dulciſſimo noſtrosal-
vatori, qui ut Patrem nobis redderet placa-
tum, & tolleret magnum chaos, quo ab invi-
cem ſeparabamur, tanta pati, ſanguinem
pro;

drol
luit.
pori
Adh
quer
dia

edͦN

tione
move
ſerat
cob;

Nie

infer

Vi.

nee t
Phay
1105
cOrd
relat
er i

dith

In N
une d
lectati
ert vir
ut eus

em &o..

jtis ſui
moli⸗
ntiam,
throno
n, o:
— o-
ete; at
crelcit
qun⸗
Al no
Uam
S
8, ga⸗
peeca⸗
edt. b. )
unDul,
tofecho
Enu erit

olrosal⸗
etplacd⸗
ab invi.

plo.

XXI 2n7

profundere, mortem Crucifixus obire vo-
luit. Vere Bonus Paſtor, qui proprii cor-
poris impendio ſuas reparavit oviculas!
Adhæreamus Ei nexu indiſſolubili, per
quem tanto ſumus affecti beneficio, gran-
di adeo redempti pretio.

DE EADEM

SERM OV.

Habent cum triſtes, tum læti caſus
eam in animum noſtrum vim, ut cogita-
tionem defigant, ſimul & affectum com-
moveant. Filium Joſeph dilectum ſibi ami-
ſerat, & in occiſis numeraverat Pater Ja-
cob; neque memoriam potuit, neque lu-
ctum ponere. Moluit conſolationem accipere,
Jed ait, deſcendum ad Filium meum lugens in
infernum. Et perſeveravit in fletu. (Gen.
37. v. 35.) Dies autem, quo de Holofer-
ne Judith, quove de Aman Eſther trium-
Phavit, Hebræis per omnes deinceps an-
nos fuit dies ſanctæ, & jucundiſſime re-
cordationis. Dies autem viftoriæ (a Judith
relatæ) Mjus feſtivitatis — colitur a Judæis
ex illo tempore usque in praſentem diem. (Ju-
dith 16.) Mi ſunt diss, quos nulla unquam
dele-

222 (SgRMO)

delebit oblivio — ſeripſeruntque Eſther Regina
filia Abihail, & Mardochaus Judæus etiam ſe-
cundam epiſtolam, ut omni ſtudio dies iſta ſo-
lennis ſanciretur in poſterum. Et miſerunt ad
omnes Judæos — ut haberent pacem — obſer-
vantes dies ſortium, & ſuo tempore cum gau-
dio celebrurent. Eſth. 9.

Si locum, ſi diem cogitemus, quo
acerbiſſima paſſus, in-cruce tandem mor-
tuus eſt DEUs Salvator noſter, cor no-
ſtrum inter extremum mœerorem, & ſum-
mam lætitiam anceps diſtrahitur. Dolor
e Chriſto; e nobis gaudium. IIle enim
mortuus, nos vivi. Heu, quanta ſuſtinuit,
idque a fratribus ſuis, verus hic Joſeph,
hic delicium Patris ſui, fratrum ſuorum
decus, humani gloria generis! Quam in-

humane raptatus, quam crudeliter fHagel-

latus, quam inique condemnatus, quali-
bus affectus contumeliis, quali redimitus
corona, quali ad extremum ſublatus mor-
tis genere! Quis non, heec ex animo re-
cogitans, multo quam Jacob & lugubrius
Heat, & conſtantius? A Crucifixo autem
ſi ad nosmet Hlectamus oculos, ſalvos nos
videmus: ab Holofernis robore, ab Ama-
ni artibus liberatos nos intuemur. Quam
juſta heæc eſt nunquam non exultandi cau-
ſa! Utriusque autem hujus rei, unius tam
tri⸗

iſtis

qoar

conj

Loltr.
Ejus
An
tores
Ouen
2 V
quoc
etti
Veſt
racke
Preſt
tine

quod
Ltiam
(an
Nade⸗
Male
eſt y
nern
nON
ne!
bis 6
nune
viſa
os

ete
n e
kf.
Ut ad
Nher⸗
1 gan

quo
mol⸗
t 10⸗
ſum⸗
Dolor
eninn

tinuit.

Neph .
HorAEH
n in⸗
lagel⸗
Jud
limmitus
5 Mor-
lio 1e⸗
gubris
Autem
108 005
D Ala-
Quann
dican⸗
ls tan
tri⸗

( XXI ) 2243

triſtis, alterius tam lætæ, Dominicæ in-
quam Paſſionis, & noſtræ Redemptionis
conjunctio an non totos nos Dulciſſimo
noſtro Crucifigo JEs addicet? An non
Ejus nos nunquam eſſe immemores finet?
An non Ejus nos ſemper ardentiflimos ama-
tores efficiet? Gujus unquam fuit ad
quemquam æquior petitio, quam mea ſit
ad Vos hodie, ut in omni vita eximio
quodam amore, ſingulari devotione, te-
nerrimo affectu complectamini Crucifigum
Veſtrum Salvatorem? ut indelebili cha⸗
ractere, & profunde inſculptis notis im-
Preſſam fibi mens veſtra, cor veſtrum re-
tineat Paſſionem, & mortem Domini?
Hoc niſi facimus, ingrati ſumus;
quod unum eſt e turpifſimis, & minime
etiam inter homines ferri ſolitis vitiis.
Quamvis autem longe plus abominationis
habeat, ſi quis pro benefacto rependat
malefactum: tamen illius quoque turpis
eſt vecordia, qui Patroni ſui, Præſertim
ſingulariter meriti, non colit memoriam,
non tenetur amore. Patronus noſter eſt-
ne? an non eſt Chriſtus Dominus? De no-

bis eſtne? an non eſt fingulari prorſus, &

nunquam ante audita, nunquam poſterius
viſa ratione meritus? In cruciatus maxi-
mos ſemetipſum propter nos obtulit, &
VO=⸗

224 (SERMO)

volens conjecit: mortem peracerham pro-
pter nos ſua voluntate, ſuo delectu op-
tiit; ita ſalutem, qua excideramus,
nobis reddidit; ita nos inde ex inferni
Hammis reduxit. Plusne aut IIle facere,
aut nos accipere poteramus? Age vero,
temet unusquisque ſeorſum vide. Poſt-
quam natus es, renatus es ex aqua, &
Spiritu Sancto: filiis DEI, hæredibus cœ;-
li annumeratus es: finu etiam Catholicæ
Eccleſiæ, ut Noe quondam Arca, ex-
ceptus es. Accrevit ætas, ſalutis tuæ te
circumſteterunt hoſtes; eos tu hactenus
qua deluſſti, qua debellaſti feliciter: ita
lethalis noxæ puros, qui præteriverunt,
egiſti dies: vivis ut filius Altiſſimi, in ſinu,
in protectione DEI Cœli, in beata illa
ſpe, & expestatione gloriæ filiorum Dur;

mortemque adeo non times, ut potius
optandam exiſtimes, ſperans, quoniam

ſi terreſtris domus tua hujus habitationis diſſol-
vatur, quod ædificationem ex Deo habes, do-
mum non manufadtam æternam in cælis. (2. Cor.
5.v. 1.) Quoôd ſi cecidiſti, & innocentiæ
inæſtimabili ornamento ſpoliatus es, tum
vel poënitentiæ remedio jam conſanatus,
beatam Electorum ſortem cum fiducia
Præſtolaris: vel certe ut reſurgas, te vo-
cat, exſtimulat Dominus, Pprævenit auxi-
liis, vitam offert cum venia. Atque ita,
mo-

Laud

mnde
tebi
cit⸗
tter
vere
bab⸗
quà

4d e

lang
jus
ta p
Pote
Merit
dexvin
C an
quamm
aman

in

h
etiun
Pplum
mihi
mini,
enimn
N
10r.
—

nſo⸗
0
m,
Aerni
eete,
veto,
Pol-
na,
s ce⸗
olieæe
1, ex.
Ee te
Ctenus
er: ita
erunt,
n ſinn,
a Ua
Del;
Ddeͤd
Nlonin
aſe⸗
l,
,o⸗
Ncent
3, tum
ſanato,

ſdcia

teno.
it aunr⸗
gbeitch
o.

( XXI 9 225

modo ne renuas, tibi quoque Cœli pa-
tebit janua. Grandia ſunt hæc veræ feli-
citatis momenta. Ea in acceptis cui habes
referenda? Ei utique, qui ut tu beate vi-
veres, rumnoſe mori voluit. Per Hunc
habes, quidquid bonum, & felix habes:
quacunque cares miſeria, cares per eundem.

Attende nunc, cujusnam ſit, oculos
ad eum non attollere, per quem vivis, &
gaudes? nunquam, aut raro, nec niſi cum
languore in memoria habere IIlum, cu⸗
jus maximis beneficiis in ſingula momen-
ta perfrueris? Profecto, ſicut nunquam
Poterimus conſequi vel minimam partem
meritorum, quibus nos ſibi Chriſtus habet
devinctos, quantiscunque demum pietatis,
& amoris officiis Eum coluerimus: ita,
quam alte poſſumus, debemus eniti in red-
amando. Urgeat nos gemina hec, ſæ-
Pius iteranda cogitatio: quid eſſem ſine Chri-
Nto? & quid ſum per Chriſtumn? Urgeat nos
etiam nobiliſfſimum Apoſtoli Pauli exem-
plum, qui de ſe profiteri non dubitavit:
mihi autem ahſit gloriari, niſi in Cruce Do-
mini noſiri Ins Chriſti. (Gal. 6.) Et. non
enim judicavi me ſcire al⸗guid inter vos, miſt

IxsüM Chriſtum, & hunc crucifixum. (I.

Cor. 2.) Rurſum: Clriſto confixus ſum eru=
ci — in ſide vivo Filii DEI, qui dilexit me,
tradidit ſemetipfum pro me. (Gal. 2.) En!
P ut

226 (SERMO)

ut tota gloriatio, ſcientia, vita Pauli
in Chriſto, Ejusque cruce abſumeba-
tur. Qui hujus fuit, ſit & noſter affectus
erga patientem Salvatorem. Mutuemur ab
Ignatio Martyre, & noſtrum faciamus au-
reum illud dictum: AMoR MEUS CRUCI-⸗
FIXUS EST. Hoc mens revolvat, cor re-
ſonet, vita referat.

Et vita, inquam, referat. Nam in
Crucifixi etiam amore illa nobis Dilecti
diſcipuli ſervanda eſt Præceptio: Filioli
mei, non diligamus verbo, neque lingua, ſed
opere, & veritate. (I. Joa. 3.) Nam neque
Chriſtus nos verbo dilexit, & lingua, ſed
opere, & veritate. Quo autem opere, dqua
veritate diligemus? Chriſtum ſuus erga nos
amor impulit, ut peccata noſtra tolleret;
ad quod efficiendum, quæ exhauſerit,
quanta perpeſſus ſit, novimus. Noſter
item erga Crucifixum amor inde ordiatur.
Illud ante omnia fizum habeat, ut tollat
peccatum, ſeu de aliquo jam commiſſo,
& nondum expiato agatur, ſeu de aliquo
committendo fit unquam agendum. Verus
amator omnes potius acerbitates experiri,
commori etiam Crucifixo Amori fuo prius
eliget, quam in peccatum conſentire. In
memoriam redeo effati longe pulcherrimi,
quo S. Polycarpus, e Joannis Apoſtoli
.Y Di⸗

Diſe
ſuar
trun

O

ct

Chi
Ch.
hi
Pho

fenn
n

tur.
Vun
dlin⸗
qud
10
Ain
glar
Te
Nis
We

AN
1ehe
Ut (
tet
Dree
tion

InO

n.
ebe⸗
eus
r 1
EBal
UCl⸗
ore⸗

*
ered;

letrit,

Noßer
Gdiatur.
tollat
nmiſo
aliquo
Verus
gperi,

o Pfins

re. In
hening
gpotoli
u

1

( XXI) 227
Diſcipulo Smyrnenſis Epiſcopus, vitam
ſuam tantum non concluſit. In Amphithea-
trum perducto, Pro-Conſul, cui Statius
Quadratus nomen, ſuadet, ſenili ſuæ par.
cat ætati, Per Cæſarum fortunam juret,
Chriſtum ejuret. Ibi ille: LxXxXVI. annis
Chriſto ſervio, mali nunquam ab Eo mi-
hi quidquam factum, quomodo ergo blas-
Phœmare poſſim Regem meum, Salvato-
rem meum? Non multo poſt, ubi a flam-
ma non læditur, a confectore transfodi-
tur. Dæmon, propria concupiſeentia, pra-
vum aliorum exemplum, ſeu quisquis
alius ad peccatum incitat, quid aliud agit,
quam ſuadet, linque, ejura Chriſtum? Ve-
ro, ſincero præditus Chriſti amore, quid

aliud reponat, quam: quid enim mali un-

quam mihi fackum a Dulciſſimo Salvato-
re meo? an quia flagellatus pro me, ſpi-⸗
nis coronatus, crucifixus, mortuus pro
me, ut redimeret me? H
HBoec jacto fundamento puri a gravi no-
Xa cordis, cætera procedent facile: ut
ſæpe libeat de Domini Paſſione cogitare;
ut cogitationem affectuum dulcedo comi-
tetur; ut cum Paſſo Domino verſari, Eum
Precibus, & variarum Virtutum exercita-
tione venerari in deliciis habeatur. Adiit
modo animus, & ſe obfirmet propoſſto;
. PD 2 Paſ-

228 (SERMO)

Paſſum, & Crucifixum Dominum peculiari

cultu, & fingulari amore proſequendi:

DEI neutiquam deerit gratia, Ipſeque
Amantiſſimus Salvator in talem ultro, ac
familiariter ſeſe inſinuabit animum. Ibi
autem illud ſuum haud dubie inclamabit:
tolle erucem tuum, & ſequere me. Nam pa-
tiens Dominus ſui pro cujusque menſura
ſimiles quærit amatores: nec ſpinoſo ca-
Piti eum delicatis membris convenit. Cum-
que duo ſint rerum nos affli ttantium genera,
unum aliunde oblatarum, aliud ultro quæ-
ſitarum: ad voluntarias cruces provectior
deducit charitas; eorum vero, in quæ
incurris, tolerantia vel incipientium eſt.
Crucifixi enim, & Crucis amor una pro-
cedunt. Et vero in vita quotidie forfſi-
tan occurrunt, quæ, velis, nolis, ferenda
funt tamen: aliquid morbi, quoddam ab

aere incommodum, fruſtratio quæpiam, ſi-

niſtri caſus, inviſi mores alterius, verbo-
rum aculeus; quis enumeret omnia? Hæc

iniquo ſi feras animo, feres nihilo ſecius,

ſed nullo tuo merito: & ita ſi pergas, fa-
cile in illud incides: væ his, qui perdide-
runt ſuſtinentiam. (Eccl. 2. V., 16.) At ſi co-
gites: plura pro me, multoque atrocio-
ra perpefſſus eſt Chriſtus; cur non ego hoc
tantillum Ejus amore perpetiar? tum fiet,
tuus ut dolor cum Chriſti dolore in unum
quo-

do
gen

Wlian
enci
Meque
10, ac
bi
nabit:
n Pe.
enluta
o ⸗
Cum-
enerd,
0 Jue⸗
Vectior
n
UN eſt.
12 Mo.
.
erendi
am 5
an.
Verbo⸗

a Hee

Oſecius,
19435, ſr
rlir
At ſco⸗
Atrocio⸗
negoho⸗
tun fet⸗
in UmuH
lo.

( xXAN) 229

quodam modo coaleſcat, quidni cum in-
genti Divinæ Gratiæ, & Gloriæ acceſſio-
ne? Atque hoc eſt, ad quod illa nos Pe-
tri (1, c. 2. V. 21.) verba inſtituunt: Chri-
ſtus paſſus eſt pro nohis, vohis relinquens exem-
plum, ut ſequamini veſtigia Eus; ad quod
urget ſuo Paulus exemplo: Ego enim ſti-
gmata D. JEsu in corpore meo porto (Gal. 6.)
Quæ enim hæc ſtigmata? non alia puto,
quam ex plagis ob Chriſtum prædicatum
inflictis, & ob Chriſti amorem cum gau-
dio ſuſceptis. Urgent exempla Bernardi,
Bonaventuræ, Franciſci tum Seraphici,
tum Borgiæ, Thereſiæ, Aloyſii, & ſine
numero aliorum, qui uti Crucifixum ama-
runt tenerrime, ita in ſe afflictandis pene
modum exceſſerunt, nedum ut advenien-
tibus adverſis ſe ſiverint commoveri.

Incipe & tu, quod amantium eit, cre-
bro in memoria habere Chriſtum Crucifi⸗
Xum; Ei aliqua ſaltem parte aſſimilari ap-
petens, quidquid pateris, primum tran-
quillo, tum & hilari patere animo; for-
ſan in eum tandem evades, qui cum Pau-
lo dicas: per quem (Chriſtum nempe Ceuci-
ſixum) mihi mundus crucifixus eſt, & ego
mundo (Gal. 6.) Mira enim eſt ſancti hu-
jus erga Crucifixgum amoris virtus, ma-
gna efficacia ad hominem non ſolum a ma-
“r P 3 10

230 (SERMO

loe avocandum, ſed etiam ad optima quæ-
que provehendum. Sed & vix alia re va-
lidius ſalutis noſtræ hoſtes reprimuntur.
Julianum Apoſtatam, Ethnicorum myſte-
riis initiari volentem, in templi adyta
perduxerat Sacerdos, moxque dæmones
ſuis carminibus evocaverat. Adſunt ter-
ribiles viſu formas induti. Subito terrore
ſibi ereptus Julianus, & ad priſcam revo-
lutus conſuetudinem, crucis ſignum effor-
mat, & illico diffugiſſe ſpectra videns,
ait, magnam Crucis virtutem ſe admirari:
quem tamen impie deluſit alter, dicens,
ſigni hujus non timore, ſed abominatio-
ne fugatos ſpiritus; ac tum ſacrilegia ſua

redintegravit, atque etiam conſummavit.

Ejusdem Crucis ſignum contra omnes præ-
ſtigias, pravasque artes quam plurimum
walere, experimur. Fugit nempe dæmon,
ubi ejus rei ſignum conſpicit, qua debel-
latum ſe & meminit, & dolet ſemper.
Quid ergo, ſi ipſi animæ ob frequentem
memoriam, ardentem amorem, ſincerum,
tenerum affectum, quaſi impreſſus, & in-
ſculptus fuerit Crucifixus Salvator? quis
tam audax erit dezmon, ut vel accedere
audeat? Inde porro fiet, ut per quem
datum eſt nobis, poſſe ſalvari, detur &
ſalvari; ſitque amor hic arrhaboni pro
æterna, quæ conſecutura eſt, beatitudine.

Qua-

Qiſſim

Uru
ccid
tes,
ſimo
adin
cedi

tuin
Uni
cO
omm
dem

Ccukx

Crne
qua
tem,

ſeritis

duleee

ke 101
ds dn
e

5
quod
lanee,
II u
tamen
GCalde
duo

qoe⸗
le VA-
untur.
Rte.
adyta
mones
nt ter⸗
tertore
1reyo⸗
n eftor⸗
Fidens,
mirari:
dicens,
inatio⸗
nmavit.
es plck⸗
C
dæmon,
debel⸗
ſenhet⸗
guentenn
neerbln,
3, E i.

( XXI ) 23 1

OQuapropter ite, imo currite, ut ad
Crucifixi Domini Sacratiſſimos Pedes pro-
cidatis; ibi corda veſtra donate, ſupplican-

tes, ut ea Sui quam ferventiſſimo, ſinceriſ-

ſimo, & nunquam extinguendo amore
adimpleat. Certi eſtote, Cœleſtis Dul-
cedinis plenus hic eſt amor. Ac ſi ve-
rum eſt, quod dixerunt Sancti Patres,

uni pœnitentis lacrymæ plus ineſſe veræ

conſolationis, quam mundanis gaudiis

omnibus: experiemini profecto, eſſe iti-

dem veriſſimum, vel unum obtutum, quem
cum amore, cum pio cordis affectu in
Crucifixi effigiem defixeritis, mirabili

quadam ſuavitate cor afficere. Quid au-

tem, ſi in effigie ſua Chriſto, Ejusque San-
Ctiſſimis Vulneribus flagrantiſſima appreſ-
ſeritis oſcula? illius certe conſolationis
dulcedinem ſentietis quidem, at explica-
re non poteritis. In his ergo foramini-

Bus hujus Petræ, in hac caverna maceriæ
frequentes eſtote, imo Domicilium figi-

te, habitate. Ingrediamur præcipue;
quod patet, quod Amore magis, quam
lancea, eſt apertum Sacratiſſimum Latus;
in quo etſi non poſſimus corpore, animo
tamen, ſpiritu, affectu poſſumus habitare.
Gaudebit noſtri Amantiſſimus Salvator,
ſi habitationem in Sacro-Sancto Corde
Suo præbere nobis per nos potuerit.
P 4 Vt

232 (SERMO)

Ut denique finiam: Commendo, trado,
conſigno Vos Crucifixo, Vobis Cruci-
fixum.

D E
DOLORIBUS B. V. M.
“ SERMO

A Filio patiente non ſejungamus Ma-
trem compatientem. IIIe appenſus in
Cruce; Hæc corpore ſtans juxta Crucem,
oculis defixa in Crucem, animo tota in
Cruce, quia tota magis in Filio Crueifi⸗
Xo, quam in Seipſa. In Illius & Corpo-

re, & anima acerbiſſimis doloribus plena

omnia; in Hujus animo acutiſſimus ſenſus
omnium, quæ patiebatur Filius. IIlius
ergo dolor omnium dolorum maximus,
videte, ſi eſt dolor, ſicut dolor meus. (Thren.
1.) Hujus dolore nullus major infra do-

lorem Eilii. Matrem Mœſtiſſimam! Hoc

illud eſt tempus, de quo vaticinans olim
ajebat Simeon: Zuam ipfius animam per-
trans-

adͤ
rucl

Ma-
ſus in
Ucem,
in
rnen⸗
vorpo⸗
plena
ſenlus
Ulis
Ninns,
Thren.
fra do⸗

nl Hoc-

en M.
rAN⸗

( XXII ) 233

tranſibit gladius. (Luc. 2.) Dolor MARIA
quaſi pingi, & ipfis oculis fubjici non
potuit re ulla melius, quam gladio Ani-

mam pertranſeunte. Si enim corpori immer-

ſus mucro non ferendum, lethalem dolo-
rem affert; quanta illius erit vis doloris,
qui animam ipſam transverberans gladius
dici mereatur? QOuidquid nobis dolet,
animæ dolet, in qua ſola omnium dolo-
rum eſt perceptio, eorum etiam, quo-
rum cauſa, & origo eſt in corpore. Quan-
to igitur, quod cruciat, propius accedit
ad animam, magis cruciet, eſt neceſſum:
omnium autem maxime, ſi ipſam contin-
gat, & in ipſam vires ſuas exerat ani-
mam. Gladius ergo, non quidem Cor-
pori Sanctiſſimæz Matris inflixit plagam
(quod Ei toleratu multo fuiſſet levius)
ſed Animam ſauciavit, Animam ineffa-
bilibus affecit vulneribus, obruit dolo-
ribus.

Quis autem hic eſt, qui in Animam
Dulciffimeæ Matris ita ſæviit, gladius?
IIle, ille, qui e Filii Morientis intuitu,
e Filii Patientis tot, & tam diris dolo-
ribus in Materno Corde natus eſt dolor.
Quæ Sancti Martyres paſſi ſunt tormen-
ta, dum legimus, cohorreſcimus. Ca-
taſtas, rotas, beſtias, pectines, picem,
L F ignem

ignem, qui ſuſtinere potuerint, mira-⸗
mur, & in eo Divinæ Gratiæ Omnipo-
tentiam veneramur. Et hujusmodi ta-
men cruciatibus major fuit cruciatus Vir-
gineæ Matris, quantumvis illæſo corpo-
re in ſolis Animæ receſſibus fuerit con-
cluſus. Quapropter Martyrum Reginam
ex more, & ex merito ſalutamus, ac præ-
dicamus: quin cum S. Bernardo, plus-
quam Martyrem non immerito prædicemus,
in qua nimirum corporeæ ſenſum paſſionis ex-
ceſſerit compaſſionis aſſfedtus. Ser. de XII.
Stel. cui vetuſtior Hieronymus conſonat:
MARIA, quia mente paſſa eſt, plusquam Mar-
tyr fuit; nimirum & Ejus dilectio amplius
Jortis, quam mors. Credo eſſe, quibus
mirum hoc videatur, nec ſatis poſſe in-
telligi, quomodo ex alieni ſupplicii vi-
ſu enata condolentis animi triſtitia plus
affligere potuerit, quam quidquid ſæ-
viſſima tyrannorum erudelitas ad tor-
quendos Martyres, vel auditu horridum,
excogitavit. At nempe nobis ita res vi-
deatur oportet, qui corpori noſtro, ne-
ſcio quo pacto, ſeu natura, ſeu conſue-
tudine maxime videmur affici, ideoque
vix alio malo vividius percellimur, quam
quo corpus paulo atrocius excruciatur,
velut igne, aut gladio, Sed ſi rem hanc
omnem ad majoris accurationis trutinam
revo-

160

t8.
qui
junck
Corp
hum
Sed
Abeſe
terun
cong
Culur
fertun

Unionn

toto
non!
dong

facit

Ppauen
habui
Venire
Aume
Cum
ptæſe
eidi
QNand
tri

leler⸗

5 ei

n⸗
nipo⸗
i ta⸗
Vir⸗
orpo⸗
col⸗

tinun

epre⸗
zus⸗
entus,
is er⸗
AXII.
ſonat:
Mr-
Cntptus
guibus
ſe in⸗
ei Vi-
plus
d le⸗
d tor⸗
ttidum,
res V⸗
10, ne⸗
conſue⸗
deoge
t, qvam
lejatut,
enn hane
trutinarn
leo·

—

( NII) 235

revocemus, non difficulter patefiet veri⸗
tas. Dolet omnium, credo, maxime,
qui uritur. Duo, quæ in hoc dolore
juncta ſunt, probe diſcernamus oportet.
Corporis partes vehementiſſime concerpi,
humoresque conturbari, hoc primum eſt.
Sed hoc ſolum nondum eſt dolor; fi enim
abeſſet anima, nihil doleret. Igitur al-

terum eſt: anima in ſuum corpus, velut

congenitum ſibi, uniceque notum habita-

culum, congenito, ac neceſſario amore

fertur: unitam ſe gaudet, disjungi timet:
unionem pro viribus tuetur, disjunctioni
toto niſu reſiſtit: quodque non poteſt
non ſequi, triſtitiam ſubit acerbiſſimam,
dum percipit illam, quam ignis violentia
facit in corpore dilacerationem. Hæc
paucula mutuari e Philoſophia neceſſum
habui, ut eo, quo conſtitui, facilius per-
venirem. Nunc enim ita pergo: ſiquæ
anima præ ſe, præ ſuo corpore, præ ſua
eum hoc conjunctione aliud quiddam,
Præſertim multo ardentius amet, an non
ejus item incommodo triſtius afficietur,
quam proprio? Is quidem certe amoris,
& triſtitieæ nexus eſt, ut iſta ad Prioris
fele rationes accommodet.

Quaſi e diverticulo ad afflictiffimam
Patientis DEI Matrem revertamur. No-
titia

236 (SERMO)

titia Filii Sui prædita fuit, quanta mor-
talium nullus, quanta Matrem addecuit.
Ejus Divinitatem, Sanctitatem, Sapien-

tiam, & quidquid Eum amabiliſſimum

reddit, ſingulari prorſus DEI lumine col-
luſtrata probiſſime perſpiciebat; præfe-
rendum igitur, & quidem infinito inter-
vallo, rebus omnibus, quæ DEUs non
ſunt, non ignorabat. In charitate au-
tem quin rectiffimum tenuerit ordinem,
nefas eſt utique addubitare. Quod con-
ſequi neceſſum eſt, Filium Suum DEUM
inexplicabili ardore dilexit, & vehemen-
tiore multo, quam Animam Suam, Cor-
pus Suum, vitamque Suam: multo etiam

vehementiore, quam quo ullius Marty-

ris anima vel ſemetipſam, vel domicilium
Corporis ſui eſt proſecuta. Sic autem in
Filii Sui amore quaſi penitus demerſæ,

ſic per unum Filii Sui amorem viventi,

immenſus profecto, & mari jure coæ-
quandus dolor eſſe debuit, videre illud
Unicum Suum Bonum in tantis poſitum
tormentis: videre ſpinis coronatum, ſan-
guine coopertum, ceruci appenſum IIlum
ipſum Dulciſſimum Ssuum Natum, quem
Conceptum geſtavit olim in Utero, quem
editum millies amplexata, oſculis vene-
rata, quem in Sinu fovere, brachio in-

ſidentem tenere ſolita, cujus conſuetudo

mera

Iher

ergo
afhe⸗
DIo
men
Sanè
niten

TI
di u
Tit A
diedr
enim
tuin
le,
grand
Lemp
Piant
dua.
ANE
la q
vit.
crinin
ue:
amim
conte
60
Anim

Sum

Int⸗
eculit
Pien⸗
Cmum
e col⸗
Nrefe⸗
jatet⸗
10n
e au⸗
inem,
H con⸗
DEUM
emen⸗
Cor⸗

etiam

Marty⸗
bilium
end
merſe,
wenti,
e (cO⸗
e illud
vohtum
n, ſan-⸗
IIlum
(ven
4 quenn
6 Vene⸗
hio in⸗

Ovetudo

metaà⸗

(XXII ) 237

mera illi fuerat Cœleſtis beatitudo. Hic
ergo aſpectus eo debuit animum dolore
afficere, qui licet ex nullo naſceretur
proprii corporis cruciatu, maximo ta-
men exceſſu eos vinceret dolores, quos

Sancti Martyres, quantumeunque imma-

niter habiti, exantlarunt

Nimium exiles ſunt mentium noſtra-
rum vires, neque intelligentia comple-
cti unquam poſſumus, quam lugubris fue-
rit Afflictiſſimæ Hujus Matris conditio in
diebus afflictionis Suæ. Inter homines
enim umbram forſan aliquantulam ſimili-
tudinis reperire poſſumus, at nihil æqua-
le. Occumbat tenere dilectus amicus,
grandi ſuperſtes Achates luctu conficitur.
Semper concordem ſponſum ſi fata eri-
Ppiant, mœroris vi pene ſibi eripitur vi-
dua. Omnes autem luctus vincit mater,
quæ unicum filiolum præ oculi fui pupil-
la dilexit, & perdidit, etulit, tumula-
vit. Ibi ejulatus, ſingultus, lacrymæ,
crinium evulſio, genarum laceratio, &

quæ alia edit extremo dolore proſtracus

animus. Hæc tamen omnia in nullam

contentionis partem venire poſſimt cum

eo gladio, qui Sanctiſſimam MARI,
Animam pertranſivit, dum Unigenitum

Suum Filium, & qualem Filium! &

qua-

3.

238 C SERMO)

quali amore dilectum! affligi, tam indi-
gne, ac barbare haberi, mori, mortuum

aſpiciebat. Sicut inter hunc Filium, &

allios filios, inter hanc Matrem, & alias
matres, inter hunc denique amorem, &
amores alios immenſum intereſt, haud ali=
ter Dolori Virgineæ Matris nullus eſt,
qui poſſit æ&qquiparari. Nullæ quidem ad
memoriam proditæ ſunt lacrymæ, non
deliquia, non lamenta: ſed, ſi aberant,
ipfum hoc non alio pertinuit, quam ad

dugendum, qui intus abdebatur, moœro-
rem. Nam ſi erumpat, & vocis, vel ocu-
lorum via egeratur dolor, tum allevari

nonnihil fibi videtur animos: multo au-
tem fit gravius, cum amaritudinis totum
pondus collectum intus retinetur. IIIa er-
go tempeſtas, illa abyſſus triſtitiæ omni
ſua vi Moœſtiflimæ Matris cor premebat,
ut mirum ſit, non etiam opprefſiſſe.

Quot autem putamus vulneribus Ani-
mam Illam confixit prædictus a Simeone
gladius? Non enim ut unus gladius, ita
vulnus unicum; ſed totidem, quot erant
Vulnera Filii. Non recedebant a Nato
Matris oculi, atque ita univerſa ſub uno

habebant obtutu, ut tamen unumquodque

etiam fingilatim acutiſſime diſcernerent.
Singulas ſanctiffimo Capiti innxas ſpinas
aſpi-

Apir
erant
ciebet
1orib⸗

ternun

cerat

fel?

Git,
ad ac

Oluid

Dis P

ni X
iis v⸗

liquo
TIIEN
loye
Fins et
ſeipul
tone,
illum
cdrdi
Vere
lius 7
Te 0
C no
ſieut
Tham
dium
ita et
ſentim

Mi
öttuun

In, G

& alias

em, &

Nud ali-
us eſt,
em d
,MonN
erant,
am 2d
nero⸗

el oc .

Allevati
lto au-
totuIHE
Illaer⸗
Wi
emebat,
ſe.

s Ali-
Sineone
ius, 1ta
ot erant
4 Nito
ſub unO
vodqve
Tneren.
8 ſinas
alol⸗

( XXNII) 239
aſpiciebat: ſpinæ illæ ſingulæ totidem
erant Materno Cordi infixi aculei. Aſpi-
ciebat innumeris, qua majoribus, qua mi-
noribus plagis dilaceratum Corpus: Ma-
ternum Animum plage illæ ſingulæ dila-
cerabant. Quid clavi? quid lancea? quid
fel? quid cætera? quidquid enim vel vi-
dit, vel audiit, ſuum unaquæque res,
ad acerbiſlimum ſenſum, vulnus attulit.
Quid ſfi & illud attendamus, quandonam

his Filii ſui cruciatibus cœperit excrucia-

ri? Neque enim dubito, Illam e Simeo-
nis vaticinio, ex Iſaia, e Pſalmis, e re-
liquo ſacro codice in notitiam veniſſe ama-
riffimi illius Calicis: Filium autem, ubi
loquelæ aſſumpſit uſum, Matri ſuæ ube-
rius etiam, & eclarius, quam deinde Di-
ſcipulis, locutum fuiſſe de futura ſua Paſ-
ſione. Si ita, quam multis annis gladium
illum, etiam ex diuturnitate acutiſſimum,

cordi ſuo infizum geſtabat, & ſentiebat?

Vere, O Mater! replevit Te Dominus Fi-
lius Tuus Patiens amaritudinibus, inebriavit
Te abſynthio. (Thren. 3. 15.) Simul autem
& nos ſervulos Tuos, Filios Tuos, qui
ſicut amore Tui ardemus, & Gloriam
Tuam noſtram putamus gloriam, & Gau-
dium Tuum noſtrum exiſtimamus gaudiume
ita etiam Tuos ſummos Dolores noſtros
ſentimus, ſemperque ſentiemus eſſe dolo-
1es

240 (SERMO)

res. Quis enim Filius dolorum Matris ſuæ
fine dolore meminerit?

Eſt & aliud ſuper, quod hoſce San-
ctiſſimæ noſtræ Matris acerbiſſimos Dolo-
res ad perennem memoriam, & cultum no-
bis commendat: quoniam per Eos pecu-
liari quadam ratione ſibi nos filios gene-
ravit. Equidem jam tum Maternitatis ju-
re, etiam quantum ad nos, donata eſt,
quando Salvatorem noſtrum concepit, por-
tavit, & peperit. Hæc enim officia dum
exhibuit, modo ſibi conveniente coope-
rata eſt Filio ad nos reparandos: multo
tamen magis eſt cooperata, dum illa, per
quæ nos redimebamur, Filii Sui Vulne-
ra, & mortem animo ſuo recepit, & pro
noſtra Redemptione Divinæ Juſtitieæ offe-
rebat. Tunc ergo Illa Mater amantifſlima
nos animo ſuo parturiens gemebat; tunc
vitam nobis cum Filii Sui Sanguine da-
bat. Quapropter ex vero ad nos quoque
verba illa referuntur, quibus jamjam mo-
riturus Dominus Matrem compellavit: Ec-
ce Filius Tuus, tum Diſcipulum: Ecce

Mater Tua. Ibi Joannes noſtrum omnium

perſonas referebat; ibi cum Joanne nos
quoque in Beatam, ac feliciſſimam MA-
RIÆ flliorum ſortem tranfivimus, ſic

ſuprema voluntate fua decernente Domi-
no

ſtan

Hio

Ean
hab

Mii
Ktiſſi
Ej
dccj
nobi
Dria
tem.
citu
Cat.
Pilin
ui

Noye

Lemu

—

Kho⸗

lielx

( XXII) 241

no Salvatore, & per quoddam veluti te-
ſtamentum IIlam nobis Matrem, nos illi
filios conſignante, tanquam ſuo erga nos
amori hoc etiam addere vellet auctarium,
Eandem cum IIIo deinceps ut Matrem
haberemuüs.
Amplectamur ergo ſub Cruceé geniti
filii Dulciſſimam noſtram, at ſimul Mo-
ſtiſſimam Matrem. Jungamus corda noſtra
Ejus mœrore mœrentia, & cum Joanne
accipiamus Eam in noſtra ita, ut ſimul
nobiſcum omnia, quæ noſtra ſunt, pro=
Pria ſint Poſt DEUM MARI. LIIud au-
tem ante omnia per omnem vitam fſolli-
citudine maxima caveamus, nequo pec-
cato rurſum nobismet ipfis crucifigamus
Filium DEr, eademque opera, quantum
quidem in nobis, Matris DEI Dolores re-
novemus, Animam gladio transverbe-
remus. .

1

POST
PASCHALES FERIAS
E R M O.
erminavimus aliquanto productiores
ferias, & ad conſuetas revertimur

ſcholarum exercitationes. Non dubito,
00 quin

.

242 (SERMO)

quin tempus hoc adeo ſacratum, hoſce

tantæ ſolemnitatis dies unusquisque ege-

rit cum vero affectu, & ſacro ſpiritus ar-
dore tum propterea, quod cum Sancta
Matre Eccleſia recoluerit Auguſtiſſima Re-
ligionis Catholicæ Myſteria, pei noſtræ
fundamentum, ſalutis noſtræ pignus, ni-
mirum acerbiſſimam Paſſionem, & Glo⸗
rioſiflimam Reſurrectionem Domini, &

Salvatoris Noſtri JaEso Chriſti; tum vel

maxime propterea, quod hæc myſteria
recoluerit animo per ſacram triduanam
Aſceſim antea rite præparato. Multa enim
ſunt, quæ optimam mihi ſpem faciant,

nullum eſſe meorum, qui ſpiritualibus il-

lis Exercitiis non vacaverit cum omni ap-

plicatione in Domino, cum animi fervo-

re maximo, & cum fructu etiam uberri-
mo ad vitam reliquam pie in ſancto DErI
timore, & amore agendam. Nunc porro
tam bene comparatis rebus, quid reſtat?
Reſponſum e Doctore Gentium audiamus
(Eph. 2. 12.) Multo magis nunc- — cum me-

tu, & tremore veſtram ſalutem operamini. Cum

metu? imo cum tremore? Quæ enim ad-
eſt metuendi, aut tremendi cauſa? Juſtiſ⸗
ſima, graviſſima. Verendum enim ſummo-
pere, ne conceptum melioris vitæ pro-

poſitum deſeratur, neve ita ob ipſa hæc

Exercitia terribilior hominem maneat

dae

(dan
per
Uine
Vive
lumme
beo
anin
lum
cogit
facil
Perp

13

e

tur e
eyen
tionis
ſeque
De di
licent
ſolet
d0?
Urel
Tlcul
Ptoen
ampli
cepi
baa 1
Corum
Dürte

C XXII) 243

damnatio. Quanto horrore poteſt animum

percellere hæc veriflima cogitatio: facil-

lime fiet, ut longe aliter vivam, quam
vivendum mihi eſſe agnoverim; ut hoc
lumen, quo in præſens colluſtratam ha-
beo mentem, diſpareat; ut evaneſcat hæc
animi mei affectio, qua nunc omne ma⸗
lum averſor, ſolum DEUM, & Cœlum in
cogitatione, in deſiderio, & curis habeo:
facillime fiet, ut revertar ad vomitum,
perpetrem iterum ſcelera, quorum ſarci=
na nunc admodum me expedivi: aut ſi abs-
que gravi peccato vixi hactenus, ut poſt⸗

hac decidam, obſcuretur aurum, mute-

tur color optimus. Horum autem ſiquid
eveniat, tum enimvero uti minus excuſa-
tionis habitura eſt mea perverſitas, ita
ſequetur terribilior æternitas. Sed nem-
pe dici hæe ſolent cum pia exaggerandi

licentia? ſub lingua, vel calamo creſcere

ſolet periculorum numerus, & magnitu-
do? Utinam humani ſermonis ea eſſet
Præſtantia, ut ubi de Cœli amittendi pe-
riculo agit, ſat diſertus eſſe poſſet! adeo
procul eſt, ut addere quidpiam, & cum
amplificatione loqui poſſit. Utinam, quod
copi dicere de periculo deficiendi a Ppro-
ba vita, & in æternum pereundi, id in
eorum, qui me audiunt, majore ſaltem
Parte non veri ficetur!

2 2 Quan-

244 (SERMO)

Quando Ifraeliticus populus in ſolitu-
dine vocem loquentis DEI audiit, con-
territus in ſanctiſſimam Ejus Voluntatem
totus conceſſit, & ajebat: Ecce oſtendit no-
bis D. DEUS Noſter Majeſtatem, & Masgnitu-
dinem ſuam, Vocem Ejus audivimus — cuntcta,
quæ dixerit D. DEus noſter — audientes fa-
ciemus ea. (Deut. 5.) O quam pulchrum!
quam ſalubre! ac etiam neceſſarium
Ppropoſitum! Quid autem de hoc futuro-
rum non ignarus DEUS? Quis det talem eos
nabere mentem, ut timeant me, E& cuſtodiant
univerſa mandata mea in omni tempore? (Ib.)
Nec multo fuit opus tempore, ut pPate-
ret pulcherrimi illius propoſiti turpiflima
inconſtantia. In fimili cauſa verſamini.
Fuiſtis in ſolitudine Aſcetica; DEUM lo-
quentem audiſtis; ſtatuiſtis: cundta, quæ
dixerit D. DuUs noſter – faciemus. San-
QAiſſime ſtatutum; modo firmum ſit etiam.
Innumeri alii erant olim veſtri fimiles ſtu-
dioſi; nihilo vobis inferiora audierunt;

1»

eura foran etiam majore ſunt inſtituti;

nihilo Parcius, fortaſſe magis etiam, ſeu
illuminati, ſeu inflammati, ajebant ingen-

ti cum affectu: cuncta, quæ dixerit D. DkUs
noſter — fuciemus: ſed non diu, certe non
ſemper duravit hic animus; tandem enim
elegerunt portam latam, & ſpatioſam vi am,

quæ ducit ad perditionem, & a multis

te-

(XxXII) 245

ritur. (Math. 7.) Ita eſt: animus, vita
hominis citifſime convertitur, non quidem
a malo ad bonum, quod perraro evenit,
ſed a bono ad malum, quod fit frequen-
tiſſime. Libet ex innumeris pauciſſima
exempla in memoriam revocare. Saul pri-
mus Ifraelitarum Rex quam probus, in-
nocens ſub Regni principium erat, cha-

rus DEO, dilectus Viro DEI Samueli, ad

omnes affabilis, bonus! Eilius unius anni
erat Saul, eum regnare cæpiſſet, duobus autem
annis regnavit ſuper Iſruel. (I. Reg. 13.)

Nempe, ut quorumdam eſt Interpretum

expoſitio, Regnum adiit, & biennio te-
nuit tam innocuus, tam remotus a malo,
quam eſſe ſolet unius anni filius. Quis non
ſperaret conſtantiam? ſed uſurpatum Sa-
muelis jus, & rurſum vecordia in DETI
mandato explendo hominem funditus ever-
terunt. Davidem ſanctiſſimum, Virum ſe-
cundum cor DEI, pomeridianum otium,

& una oculorum licentia egerunt in Ppræ⸗

ceps. Salomonem cœleſti donatum ſapien-
tia, honoratum DExr colloquio, repletum
S. Spiritu, in Divinis rebus magnificentiſſi-
mum quis in recto tramite perſtiturum du-
bitaſſet? fœminarum conſortio ad Idola us-
que eſt detractus, ita, ut peccaſſe eum
legamus, pœnituiſſe non legamus. Ju-

dam ex Apoſtolo quorſum propulit ava-

. 3 ritia?

246 (SERMO)

ritia? quo Tertullianum, vel nobis vi⸗
ciniorem Lutherum ſuperbia? Ex his,
quorum ſimilia ſunt ſine numero, quisque
diſcit, prorſus fallacem eſſe hunc cogi-
tandi modum: nunc bonus ſum, verita-
tes Cœleſtes clare perſpectas habeo, ju-
ravi, & ſtatui cuſtodire judicia Juſtitiæ
Divinæ; jam non igitur movebor am-
plius, DEI amicitia nunquam excidam.
Nemo ita ſibi blandiatur, ſed mente re-
volvat Parabolam de Semine, ae metuat,
ne Verbi Divini ſemen, quod ſibi rece-
piſſe videtur, eeciderit ſupra petram,
aut in ſpinas. Mam qui ſupra petram, hi
ſunt, qui cum audierint, cum gaudio ſuſe ipiunt
verbum: & hi radices non hubent: qui ad tem-
pus credunt, & in tempore tentationis rece-
dunt. Quod autem in ſpinas cecidit, hi Junt,
qui audierunt, & a ſollicitudinibus, & divitiis,
& voluptatibus vitæ euntes ſuſfocantur, & non
referunt frubtum. (Luc. 8.) Quis non jure
metuat, ne ſecum eveniat, quod cum
agro, qui pulcherrimam promittit meſſem,
ſed citius, aut ſerius devaſtatur a gran-
dine? vel quod cum Cæli facie, quæ
non raro mane fuit nitidiffima, tum fœ-
dis, tempeſtuoſis nubibus plena. In his,
& hujusmodi aliis eventis noſtram nobis
inconſtantiam, labilem noſtram, incer-
tam indolem, tanquam in imagine exhi-

bet natura, & naturæ Author DEs.
Ocu-

iud

rin
ſi
ip
Pu
t5
net
10
lli
mit

il

au
(to.
Ppay
Lib⸗
PrO
in-
dre
vid
Nis
int
en
d

nul:

)

Vr
lis,
que
ogi⸗
ita⸗
ju⸗
itice
am⸗
.
fe⸗
tbat,
tece⸗
ram,
, hi
ipüunt
Iten-
reel⸗
ſont,
vitiis,
tn
ue
cun
eſeln,
grarr.
n fe⸗
In lis,
. nobi
ineel.
exhi⸗

er⸗

( XXIII) 247

Oculos etiam oportet attollere, aa
circumſpicere, quot, & quam formidan-

di hoſtes adverſus virtutem quaſi perpe-

tuo in armis ſtent. Valde enim neceſfſa-
rium eſt, perſæpe meminiſſe, quid ho-
ſtium habeas? quæve bellandi ratio? In
ipſo ergo homine, membrorum lex re-
pugnans legi mentis; congenita proclivi-
tas ad malum, quæ, dum vita hæc ma-
net, reprimi quidem cum labore poteſt,
non item penitus eradicari, & vigorem
illico refſumit, ubi habenas paululum re-
mittere cœperis. Alter, qui aſſiduo ex-
cubat, & infeſtare non ceſſlat, dæmon eſt,
audaciæ tantæ, ut ipſum Sanctum San-
ctorum trina aggreſſione impetere non ex-
paverit; tanti roboris, ut ipſas Cedros
Libani radicitus evulſerit, turres excelſas
pProſtraverit, dum homines, utut eximios,
in peccatum, aut in ipfum usque infernum
Præcipitavit. Primorum Parentum, Da-
vidis, Salomonis, Judæ, Petri, Orige-
nis, & non tot, quin plura, decantata

ſunt exempla. Mundum ſi aſpicias, quid

eſt, quod ad bonum? quid eſt, quod non
ad malum trahat? QOuoniam omne, quod
eſt in mundò, concupiſcentia carnis eſt, concu-

Diſcentia oculorum, & ſuperbia vite, jam de

ſui ævi mundo dixit Joannes: (ep. r. c.
2.) hodiernus mundus, ut quid mitiſſime
4 di⸗

248 (SEaRMO)

dicam, non eſt melior. Vel veſtram ap-
pello experientiam, hodierni qui ſolent
eſſe in mundo ſermones? Fides, Reli-
gionis res, Sacra Poteſtas, Sacerdotium,
Status, & Perſonæ Deo dicatorum homi-
num vix jam ferenda libertate vellican-
tur, proſcinduntur, exſibilantur; explo-
ditur, quod recte fit; prava collaudan-
tur. Nempe invaluit perverſorum lectio
librorum: ex hac ſentina non poteſt niſi

cœnum fluere. Jam de exemplis nihil dico.
In mundo ſic comparato, non dico ſancte,
ſed non male vivere, hoc opus, hic la-
bor eſt, & ideo paucorum eſt. Si enim

& verba movent, & exempla trahunt, id
mala efficiunt multo facilius, quam bona:
& , contra torrentem niti valde eſt diffi-

cile, & rarus audet: denique in medio

ignis non æſtuari, in prodigiis ſemper fuit
numeratum. Hæc omnia collige, & vide,
quantum de conſtantia in bene cœptis
poſſis præſumere.

Deficere autem ab his bene cœptis
nihil aliud foret, quam pene certam, &
multo terribiliorem efficere ſuam damna-
tionem. Nam quod ad certitudinem at-
tinet: uti corporum, ita & animi mor-
bi difficilius curantur, ſi redierunt: &
quemadmodum ædis alicujus; ita & pro-
bita-

Mmira
tor?

bitat

q0
Chri
tor!
ma

tand

Nis
(d!
Dile
faci
Nu
rifie

lr

feren
on,

II t

quo
deſin
facie

ibit
,
de

bar
nes,

brlo⸗
diche
coin!

1
Nent
Reli⸗
lun,
on⸗
ican-
blo.
ldan-
ecio
t uſl
dico.
nce,

c la.
eniIm

bon.

Giſ-

ed0
fit
Tide,
Eeptis

(XXIII ) 249

bitatis eo gravior, & triſtior eſt caſus,

quo fuit altius educta, & majore pul-

chritudine perpolita. Tum vero Salva-
tor teſtatur (Math. 12.) ſi in hominis ani-
mam mundatam, & ornatam, dæmon
tandem revertatur, fieri noviſſima homi-
nis illius pejora prioribus. Paulus vero
(ad Hebr. 6.) poſtquam dixerat, impoſſi-
bile eſſe, illos renovari, qui participes
facti ſunt Spiritus S. & guſtaverunt bo-
num Verbum DEr, & prolapfſi ſunt: ter-
rificam ſubjicit ſmilitudinem: terra enim
Næpe venientem ſuper Jeé bibens imbrem... pro-
ferens autem ſpinas, a tribulos, reproba eſt,
& maledicto proxima, ecujus conſummatio in

combuſtionem. Immorare, & expende: ſa-

lus tua hic agitur. Terra hæc certe tu
quoque es: imber, gratiæ ſunt miſſæ
deſuper, & ad ſalutem quoquo modo
facientes. Sæpe hadtenus hunc imbrem
bibiſti, dum domi, in templis, in ſcho-
lis, in Cœtibus MARIAnis ad ſalutaria
diverſiſſimis modis inſtituebaris, excita-
baris. Hæ iterum Sacræ Commentatio-
nes, quibus nunc excultus es, triduanus
miræ efficaciæ imber erant. Quid ſequi-
tur? Si proferes ſpinas peccatorum, tri-
bulos iniquitatis. reprobus es, & male-
dicto proximus, cujus conſummatio in
combuſtionem. Nec mirum: nam berver-

Q 5

250 (SERMO)

autem ſunt haud dubie, quibus cor du-
rum eſt, de quo dicitur (Eccli. 3. 27.)
cor durum habebit male in noviſimo. Cor
autem durum efflcitur Divinarum con-
temptu Gratiarum, ita, ut quanto plu-
res, aut illuſtriores gratiæ abjiciuntur,
hoc duritia cordis creſcat, homo fiat ob-
ſtinatior. Quod ſi igitur repuleris, quas
tibi hactenus tam & copioſas, & magnas
DEUs dedit gratias, vix dubium erit,
quin duritiam indueris, tanquam ſi pel-
lem callo permutaveris, quin & factus
ſis maledicto proximus. D“
Eſſe autem hujusmodi hominis dam-
nationem etiam terribiliorem, nihil pla-
ne dubitandum eſt. Cui enim plus da-
tum eſt, ab eodem omni jure tum plus

exigitur, tum majores pœnzæ expoſcun-

tur, ſi eſt prævaricatus. Inde ajebat Do-
minus: (Luc. 12.) ſervus, Aui cognovit vo-
luntatem Domini ſui... & non fecit. vapula-
bit multis; qui autem non cognovit, & fecit di-
gna plagis, vapulabit paucis. Inde & vineam
ſuam, quibus gradibus antea communie-
rat, iisdem poſtea devaſtavit: (Iſa. 5.)
Vinea fabdta eſt dilecto meo.. & ſepivit eam..
& plantavit eam elettam, & ædificavit turrim
in medio ejus, & torcular extruxit in ea:
X-

. diffcil corriguntur: (Ecele. 1.) perverſi

ine

Cult,

uor
iitet.
repti

erpe
Nun
AWin
Hn
leria
nant

depe
üitet

que
Der
ſenſ.
Varie
tornn

Pla,
ſalute
libet
tia,
t8 P

E

plae.
horr
miſen
148

tfeld

du-
27)
Cor
col⸗

Plu⸗

tur ,

t ob⸗
as
agas
erit,
pel⸗
factus

dam-

pla⸗
18 da⸗
1 Plus
olcun⸗
at Do⸗
Nvit ⸗

Allle⸗ “

ſeet li⸗
Vineald
mumie⸗

lla. 5)

eun.

Urri

41. .
.

(XXIII) 251

expetavit, ut faceret uvas, & fecit labruſeas.
Nunc ergo, hahitatores Jeruſalem... oſtendam
vohis, guid ego Fuciam vineæ meæ: auferam
Jepem jus, ο erit in direptionem: diruam ma-
ceriam ejus, & erit in conculcationem: & po-
nam eam deſertam.. & aſcendent vepres, &

Dinæ. In hac vinea, tanquam in ſpecu-

lo, ſemet quisque poteſt contemplari.
Sepem, turrim, torcular Gratias eſſe co-
gitet, tum quas in ipſa intus anima, ejus-
que intellectu,; & voluntate operatus eſt
DEUs; tum quas exterius per corporéos
ſenſus immittebat & ſæpiſlſime, & mira
Varietate: quales ſunt; Conciones, mul-
torum multæ piæ adhortationes, Divini
Cultus officia, bona quorundam exem-
pla, & quidquid ad procurandam ejus
ſalutem, ſve per homines, ſive alia qua-
libet via eſt exhibitum. Ex vinea ſic plan-

tata, ſic electa, uvas expectat DEUs gra-

tas palato, dulces guſtui. Ve tibi! ſi

labruſcas dederis, quarum acerbitate ir-

ritetur os Domini; tum enim ſequetur di-
reptio, conculcatio, deſertio, vepres,
& ſpinæ: puta, averſio Divina tanto im-

placabilior, & ira vehementior, & ultio

horribilior, quanto Ppræceſſit benignior
miſericordia, cura impenſior, major uber-
tas gratiarum.

Cave

252² (SERMO)

Cave igitur. In tam grandi negotio
ſimul, & diſcrimine nullam exiſtimes cau-
telam nimiam. Supervenient tibi non
multo poſt anni, quos ſterilitatis poteris
dicere, quia tuæ animæ cura quaſi uni
tibimet erit relicta. Non erunt, qui te
identidem exſtimulent, commoneant, eru-
diant, increpent, obſecrent. Ita in me-
dio maligni mundi poſitus quomodo eva-
des, niſi timidus, circumſpectus, ac ſem-
per velut uno ſaltem oculo in animam,
& ſalutem tuam fueris intentus? Non pu-
ſillanimem te volo. Abfit iſtud. Sed ti-
midum volo, idque ita, ut fimul velim
magnanimum. Non pugnant iſta? Neu-
tiquam. Et poſſumus, & debemus utrum-
que jungere. Itaque fit nobis timor ex
nobis, magnanimitas ex Do.

PRO DoMINICA

SSS. TRINITATIS
SER MO] I.

Ceieberrimms, & Sanctiſſimus dies cra-
ſtinus, dies eſt Myſterii, dies Veneratio-
nis

*
Eun

is,
MiuS
dens
lio⸗
DEC
Gud

Num
14,

Peri.

lium
Alin
Sa
dic
danc
tum
tum!

coon

Unig
R,
ſteri
tion⸗
tie
Qban
Jua
natie

otn

Mera
Cath

epdie
S
I non
doteris
l uni
gvi te
t, ern⸗

in me.

0 eva-
eſem⸗
limam,
on pu⸗
Secl ti⸗
velinn
Nev⸗
Utru/AN.
lor ex

dies cra⸗
heratl 0

Ils

( XXIV ) 253

his, dies Solatii. Myſterii: :quid enim ſubli-
mius, quid magis captum noſtrum exce-
dens, quid denique admirabilius Sancta Re-
ligionis noſtræ Fides nos docet, quam D.
DEUM noſtrum, IIlum Creatorem, ac
Gubernatorem noſtrum, Illud unicum Bo-
num noſtrum eſſe Unum quidem in Natu-
ra, & Eſlentia, ſed fimul eſſe Trinum in
Perſonis? Idem eſſe Patrem, & Filium,
& Spiritum Sanctum; non tamen eſſe
Eundem? Alium eſſe Batrem, alium Fi-
lium, alium Spiritum Sanctum; ſed non
aliud? (V. S. Athan. in Symb.) Grande,
& Sacratiſſimum hoc Arcanum, Veterum
quidem ſperpaucis exquifitiore preæditis
Sanctitate, ut Abrahæ, Davidi, indica-
tum fuiſſe videtur: de cætero abſeondi-
tum fuit a ſæculis, & generationibus; in-
cognitum fuit Synagogæ; revelatum ab
Unigenito DEI Filio Dilectæ Suæ Spon-
Ite, Matri noſtræ Eccleſiæ. Idem My-
ſterium tranſcendit omnem humanzæ ra-
tionis vim, omnemque mundanæ ſapien-
tiæ celſitudinem; quapropter nulli un-
quam e Philoſophis, ſaltem per tenuem
quandam ſuſpicionem „ aut incertam opi-
nationem venire in mentem quidquam
potuit de numerandis Perſonis in non nu-
meranda DEI Natura. In ſolius nempe
Catholicæ noſtræ Eccleſiæ Sacrario pri-
mum

254 (SERMO)

mum depoſita fuit Sacerrima hæc Veritas.
Hic humana mens, niſi captivetur in ob-

ſequium Fidei, niſi humili ſubmiſſione,

& piiſſimo affectu credat, manet in cæ-
citate, inque graviſſimos errores, & ipſum

adeo æternum exitium ſeducit. Triſtia

hoc docent exempla Arii, Eunomii, Sa-
belii, aliorumque hæreticorum, qui dum
ſuperbia inflati humiliter credere detre-

Garunt, cæco humanæ rationis duétu in
errorum, ac demum etiam tormentorum

ternam abyſſum ceciderunt. Credamus
igitur, & tum firmiſſima animi noſtri ad-
hæſione, tum quam poſſumus creberrime
repetito actu confiteamur, & nobismet

ipfſis intra nos quaſi prædicantes inclame-

mus: Unum D. DEUM noſtrum eſſe Pa-
trem, & eſſe Filium, & eſle Sanctum
Spiritum.

Eſt autem Sanctiſſimus hic dies etiam

Venerationis dies. Angelicæ illeæ Men-
tes, quæ Divinæ Triados Majeſtatem in
Propinquo intuentur, inſinita illa clarita-
te, magnitudine, pulchritudine, veluti
quodam oceano abſorptæ, extra ſe ra-
Ptæ, aut ſupra ſe ſublatæ, velant facies
Tuas Præ reverentia, præ confufone, &

quadam veluti exinanitione ſui, quoniam,
ſeſe vident nihili adinftar eſſe in conſpe-

Ctu

Qute
Enut
hene
nant
(lus!
Ve
ſona
vent.

Oher

Angel
Ane
Sand
(tus
e

in ha
krop
quoni
poßun

Minun

ꝰ Ppuleh

Dur
Certe
beam
Poſſun
Murſ

liem
tls, 6

Do Vi

D noſtrnn

erids.
1 0
lone,
e⸗
iphum
Tridin
, Na⸗
i duim
detre⸗
uu in
torune
damus
tii ad.
erritne
bistlet

elame⸗

Pr
1umm

etiamm
Men⸗
tenn in
Clarita⸗
veluti
ſe 14.
3 ſacies
ne,

vonial
conſpe⸗

E

Qutantæ lucis, tantique Domini. E ma-

hementia erumpunt in clamorem, ingemi-

äne intermiſlione vociferantium ,„ Sanctus,

in hac lacrymarum valle a D. Dko no-

mur ſaltem, quantum poſſumus. Humi-

( XXIV) 255

gnitudine ſuæ venerationis, & affectus ve-

nant ſuum illud: Sandtus, Sanktus, San-
Sus! (Iſa. 6.) nec requiem inveniunt, ſi-
ve die, ſive nocte. Cœli Cœlorum re-
ſonant, & ſuperliminaria cardinum commo-
ventur a voce clamantium Seraphinorum,
Cherubinorum, Thronorum, omnium
Angelicorum Ordinum, & Chororum,

Sanctus, Sanctus D. DEs noſter! San-
ctus Pater! Sanctus Filius! Sanctus Utrius-
que Spiritus! Nobis milſeris mortalibus,

ſtro peregrinantibus, quis hoc tribuat, ut
quoniam facie ad faciem videre nondum
poſſumus Illum Regem Gloriæ, & Do-
minum Majeſtatis, Ulum foôntem ommis
pulchritudinis, & amabilitatis, Tri-Unum
DEUM noſtrum; ſaltem perpetuo, aut
certe quam ſæpiſlime in mente noſtra ha-
beamus: & quoniam venerari Eum non
Poſſumus, quantum dignus eſt, venere-
liemus nos in Conſpectu tantæ Majeſta-
tis, & magnificemus, quantum datzæ ab
Eo vires noſtræ ferunt, Dominum DaoNM
noſtrum. Huie Uni vivamus, Huic &
moriamur. Omni quidem die, at præ-

Pri-

250 (SERMO)

primis Beatiſlimo eraſtino die, imitemur
Ppro tenuitatis noſtræ modulo Beatos An-
gelos, & quam ſæpiſſime, ſi non o e, &
lingua, certe in corde, & animo ad DEUM
clamemus: Sanctus, Sanctus, Sanctus es,
Domine DaEVs noſter! Tibi honor, glo-
ria, imperium; nobis autem Gratia, Mi-
ſericordia, Benignitas Tua: ut Te agno-
ſcamus, Tibi ſerviamus, Te perfruamur!
Sequamur Matrem noſtram Eceleſiam, quæe
non craſtino ſolum, ſed omni die quam
creberrime glorificationis homagium Sa-
cro-Sanctæz TRINITATI Perſolvit dicens:
Gloria Patri, & Filio, & Spiritui San-
cto. Deſeramus die craſtino, quoad poſ-
ſumus, mundum; excedamus e terrena
noſtra habitatione, & in Cœlo, id eſt;
in DEI Patris, DEI Filii, & DErI Spi-
ritus Sancti jugi contemplatione, pia re-
cordatione, & Charitate quam fagran-
tiſſima, cum humillima veneratione ver-
ſemur. .

Eſt denique & ſolatii dies. O qua-
le gaudium! Exilit præ magnitudine ſo-
latii anima mea, & ſoæ exilitatis, vilita-
tis, indignitatis obliviſcitur, dum cogi-
tat in ſpe, quod ſit fruitura Te, DEUS
meus, omne Bonum meum! Quis non in-
gemiſcat, cupiens, quaſi alter Faulus,
diſ-

dil
cur
ine

dun
We

Hud
dalu
erig
term
ſegn
Moe
borz
Wen
Viril
hoſte
moVe
on
Miral
toorn
cllun
Col 2.

Pelat
tus R

nune
toum
ten.
In Den
boo,

quu⸗
ne ſo⸗
Vilite⸗
coi⸗
DEUS
on in⸗
aulus,
Gil⸗

.
(NIV ) 27

diſſolvi, & eſſe cum Chriſto ? Quis non
cum Regio Pſalte ſuſpiret: hei mihi, quia
incolatus meus prolongatus eſt! Hei mi-
hi, quia terram etiamnum incolo, & non-
dum video, nondum poſſideo DEUM
meum! Hei mihi, quia procul nunc etiam
a Patria in triſti moror exilio! & inter
Huctus ſæculi hujus maligni, inter mille

Salutis amittendæ pericula verſor! Sed

eri ge te, anima fidelis; ſuſtenta, ſolare
temet. Nunc enim tempus eſt laborum,
lequetur æternitas quietis, & gaudiorum.
Modicum eſt omne tempus, quo hic la-
borabis: & illic in Cœlo ſine fine in im-
menſa gloria triumphabis. Certa nunc
vViriliter, & conſtanter; repelle, vince
hoſtes Salutis tuæ; peccatum omne re-
move quam longiſſime a te: veniet, &
non tardabit, qui te coronabit. Tunc
miraberis, & afflues, & dilatabitur cor
tuum, quando Eum, quem nunc per ſpe-
culum, & in .nigmate, tanquam pro-
cul adhue a te poſitum contemplaris, re-
Velata facie aſpicies, & in claritate Vul-
tus Ejus deliciaberis: quando Eum, quem
nunc credis, & fuſpiras, tunc tanquam
tuum proprium bonum, tuam hæredita-
tem, tuam Coronam poſſidebis D. DEUM
in Perſonis Trinum. Solum nunc fidelis
eſto, audi vocantem D. Daw. Nune
R gan

*

258 (SERMO)

gaudium tuum in Ejus memoria, amore,
ſervitio repoſitum habe: nunc in Deo,
& cum DEo tuo deliciare, non autem in,
& cum mundo, dæmonibusque. O ni-
mium cæcas mortalium mentes, qui ma-
lunt cum filio prodigo de porcorum ñli-
quis famis ſuæ levamentum quærere,
quam apud Patrem Optimum optimo pPa-
ne abundare! Malunt nempe hominum
pars multo maxima quærere, & Ppoſſide-
re gaudia, quæ mundus oſtentat in con-
cupiſcentia oculorum, in concupiſcentia
carnis, & ſuperbia vitæ, quæ irritare
quidem poſſunt, ſedare autem non polſ-
ſunt eſurientis, & non alia re, quam
DkEoO, explebilis animæ deſideria: no-

lunt vero illud ſinceriſſimum, & inexpli-

cabile gaudium, quod pofſſidetur a puro
corde, quo fruitur anima peccati expers,
DEoO conjuncta, & quotidiana Cœli, ac
DEI ſui expectatione ſeſe ſuſtentans.

PRO EADEM DOMINICA

SE R M O II.

B. Sanck TRINITATIS Myſterium,
cui craſtina dies ſpecialiter eſt conſecrata,
eſt Myſterium cogitatu longe Auguſtiſſimum
æternitate ua antiquifſimum, Majeſtate Al-

iſ
os?
Eyx
1et

ton

oſt
tum
tam
ni0
Ilyl
mei
mnol
ver
aſye
conte
Portar
ur!
108

Ma

illin
guc

lam

que
eum
wdi
Spir
glori
dam
ſant

I,

c XXV) 259

tiſſimum: eſt Myſteriorum aliorum omnium,
quæ credimus, & adoramus, fons, & origo.
Exurgant igitur humiles noſtræ, exiles
noſtræ mentes ad hujus DEäI noſtri unius
in effentia, Trini in Perſonis contempla-
tionem. In Solem hunc immenſi luminis
noſtros, utut debiles, & terrenarum re-
rum inquinatione caligantes oculos conver-
tamus, & quantum cum Ipfiusmet adjuto-
rio poſſumus, defigamus. Invitat nos ad hoc
Ipſamet Hæc Majeſtas pro ſua infinita cle-
mentia: dat robur, vires inſpirat: & quemad-
modum aquila pullos nuper genitos ſolem
verſus portat, ut fulgori illi teneros eorum
aſvefaciat oculos, ita DEUs nos ad ſuimet
contemplationem, agnitionemque invitat,

portat, ſublevat. Obſequamur, ingredia-

mur hanc immenſam lucem. Elevemus
nos ſupra nosmet ipſos: obliviſcamur te-
nuitatis noſiræ, & de conſortio ſummæ
illius Majeſtatis in excelſitatem quandam,
quæ terminos neſciat, excreſcamus. Avel-
lamus tantiſper animum a terrenis quibus-
que nimium quam vilibus hiſce rebus, ut
eum ad illum usque Thronum deducamus,
ubi SSS. Divina Trias, Pater, Filius,
Spiritus Sanctus æterna ſua fulget infinitæ

eſun, gloria Majeſtatis. Corda noſtra ſacro quo-
ecrati, dam flagrantiſtimi amoris incendio exarde-
omm ſcant, nihil ut nobis, niſi Däus noſter,

e A

.

R 2 Tri-

260 (SERMO)

Trinitas Sanctiſſima, ſit in deſiderio, & a-
more. Præ magnitudine hujus ardoris pe-
Gtora noſtra &ſtuent; anhelemus; & vel
cum S. Auguſtino clamemus: Domine nove-
rim Te! vel cum S. Ignatio ſuſpiremus:
DaRus, ſi Te homines noſſent! Vere nullis
ſat lacrymis deplorandam hominum infe-
licitatem, qui oculos ſuos pertinaciter hu-
mi, in rebus nihili, in ſordibus defigunt,
ad Cælum nunquam attollunt! qui fodiunt
fibi ciſternas, quæ non valent continere

aquam, relinquunt autem venam aquarum

viventium: qui fatuis oculos paſcunt igni-
bus, verum ſolem aſpicere contemnunt:
qui denique a fallaci hoc mundo vanorum
ſolatiorum fœtentes guttulas emendicant,
& inſana aviditate, hydropicorum inſtar,
captant, cum poſſent torrente potari lim-
pidiſſimæ Divinzæ voluptatis! Nos cum
DEr noſtri gratia ſaniora eligamus, & ſecte-
mur: ac omnes quidem vitæ noſtræ dies
in jugi ſervitio DEr agamus; cras tamen,
peculiari ſtudio, & exquiſitiore quadam

cum ſolo DEO noſtro, cum Sanctiſſima Tri-
nitate converſemur. Ibi noſtra fixa ſit
mens, ibi ſvaviter hereat voluntas; &&

duleiter quieſcant affectus noſtri omnes.

Ut autem erga Inſcrutabilem hanc Majeſta-

tem amori noſtro pabulum quoddam ſubmi-
niſtre-

nüſr
tem
Vla

e
Ear

per

Aut
e
min
imo
dih
Ei
veln
nitat

quid

&S
ſx
U.
Hie

ſoſ⸗

Religione, continuo, quoad fieri poteſt, Llon

Lau
non

M

30

(que

Per⸗

C⸗
pe⸗
vel
ſobk⸗
ins:
nullis
inte⸗
r hu-
gunt,
diunt
tinere
arbm
Ligni⸗
nunt.

MOruiſn

icant,
nltar,
eilim-⸗

6 CNR

ſecte⸗
* Gies

tamen,

vadam
oe,
na Tel-
ion t
t45, 4
OMes
lieſe⸗
hlbmm.
Ure⸗

( XXV) 261

niſtremus, Eam ſub triplici ratione con-

templemur: ut Authorem noſtrum, ut
viam noſtram, ut terminum noſtrum: nam-
que a SSS. Trinitate ſumus conditi, per
Eam nobis tendendum, ad Eandem eſt &
perveniendum.

Conditi ſumus ab Ea, idque non ita,
ut ſolum effe haberemus cum lapidibus,
aut ſolum vegetaremur cum plantis, ne-
que ut ſentiremus modo cum brutis; ſed
minoravit nos paulo minus ab Angelis;
imo ad propriam ſuam nos imaginem con-
didit, nobilifſimum inſufflando ſpiritum,
& intelligentiam, voluntatem, libertatem,
vVeluti quandam ejusdem animæ noſtræ tri-

nitatem nobis largiendo. Sed ne hoc

quidem ſatis fuit: per gratiam enim ſuam,
& Sanctiſſimi Spiritus communicationem ad
ſuæ usque Naturæ conſortionem nos etu-
lit. DEUs igitur verus noſter pater eſt.
Hic ſiſtamus: ingens enim quidam campus
ſeſe nobis aperuit rerum ad veram noſtram

gloriam maximarum, ad ſummum noſtrum
gaudium pulcherrimarum. DEUsS Pater

noſter eſt. Ita prorſus. Illam, utut infinitam
Majeſtatem, tamen Patrem noſtrum vere,
ac ex merito, & debito compellamus, id-
que jure multo majore, & modo longe
Perfectiore, quam carnales noſtros, e qui-
R 3 bus

262 (SERMO?)

bus corporaliter geniti ſumus, Parentes-

Quoniam ſi iſtis acceptum quoquo modo

referimus, quod exiſtimus; ſine comparatio-

ne magis referimus IIli, qui voluntarie genuit n205

verbo (Jac. I. v. 18.) Ne autem ulla nos in eo

angeret dubitatio, per plures teſtes ad cre-
dendum nos confirmat, ad audendum eri-
git Benigniſſimus Dominus. Per Moyſem

ajebat (Deut. 32. v. 6.) nunquid non ipſe eſſt

Pater tuus, qui poſſedit te, & fecit, & crea-
vit te? (v. 18.) DEUM, qui te genuit. Per
Iſaiam (c. I.) Filios enutrivi. Et (c. 63.)
Tu enim Pater noſter: Tu Domine Pater no-
ſter. Per Jeremiam (c. 3.) amodo voca me:
PEater meus. Per Malachiam (c. I. v. 6.)
di ergo Pater ego ſum. Sed quando noviſſi-

me locutus eſt nobis in Filio, quem conſtituit

heredem univerſorum: (ad Hebr. I.) tum nos
per Eum ita docuit: ſic ergo orabitis: Pa-
ter noſter, qui es in &&lis. (Mat. 6.) Non ait:
Domine noſter, non: KRex noſter, neque:
Judex noſter, quamquam hæc ſit omnia, ſed

Pater noſter. Quid autem illud, & quanti

faciendum, quod apud Mathæum (c. 23.
v. 9.) Chriſtus ait? Patrem nolite vocure vo⸗
bis ſuper terram: unus eſt enim Pater veſter,

gqui in cœlis eſt. Non vocemus nobis ſuper

terram Patrem? An ergo, per quos in

mundum venimus, Patres noſtri non ſunt?

Sint ſane, ubi ſeorſim cogifantur. At ubi
ſimul cogitamus, quomodo proceſſerimus
ab

69.)
ter to⸗

l Me.
V.6)
oiſi⸗
Wut
D 903
Pl-
dn Ait:
eque:
ſe
gvanti
(e
Ure
eſer,
ſuper

guos “

ſuut⸗
At ubi
erimus
4 b

( xxxy) 263

ab Eo, ex quo omnis uternitas in Celis ,α
in terra nominatur: (Eph. 3.) ubi attendi-
mus præterea: genus, alimentum, edu-
cationis cura, & quidquid demum in nos
a terreſtribus collatum eſt Patribus, quan-

tillum id omne ſit, ſi contendatur cum iis,

quæ a cœleſti noſtro Patre jam accepi-
mus , indeſinenter accipimus, ſumus
denique accepturi: puta, univerſa na-
turæ noſtræ bona, natura ſuperiorem
gratiam, cœleſtem gloriam : ibipro-
fecto alia omnis Paternitas diſparet, unus-
que apparet Pater noſter, qui eſt in Co
lis. Hæc ergo noſtra vera eſt, inde e ſum-
mo Cœlo deduéta nobilitas, quam terrenzæ
nativitatis neque ima vilitas imminuit, Vel
obſcurat; neque ſummus ſplendor illuſtrat,
vel auget. Hæc tamen noſtra nobilitas ea
ſimul eſt, quam perpauci cogitant, ne-
dum æſtimant. Quibus mundi opinione
paulo illuſtrior per venas it ſanguis, eo-
rum permulti five inſtitutione, ſive conge-
nita quadam animi elatione, alios exiſtimant
infra ſe poſitos, præ ſe deſpiciunt, habere
in amicitia, vel convictu dedignantur. At
perpaucos reperias, qui eodem Patre DEO
nos omnes efle genitos meminerint, ideo-
que nullum dici poſſe vilem natu, ſed om-
nes in fratribus numerandos, & eſſe frater-
no, ut fratres, amore complectendos. No-
R 4 ſtris

264 ( SERMO

ſtris ex animis hos natales nulla deineeps

deleri inamus oblivione.

Ergone vere Pater noſter DEs eſt?
At etiam quomodo ſit, vide. Terreno
ſuo Patri, quantumcunque dilecto, ſem-
per tamen adhærere non poteſt filius: ſe-

paratur loco, nequit frui aſpectu, gaude-

re alloquio; vi denique mortis a ſe omni-
no avulſum gemit. Hic autem verus no-
ſter cœleſtis Pater inſeparabili nobis cohæ-
ret ſocietate. Quoniam cœlum, & terram,
nosque adeo ipfos implet: quo nos cun-

que moveamus, Eum nobiſcum veluti por-

tamus, ubicunque manemus, nobiscum
una conſiſtit; quo noscunque vertamus, Eum
nobis obverſum habemus. Itaque, quo-
tiescunque lubet, licet nobis EKum, per
Fidei quidem velum, at tamen præſen-
tem aſpicere; licet alloqui; in intimo no-
ſtri nobis loquentem audire. Quoties af-

fectus impellit, poſſumus cum ſubmiſſione

adorare, cum dulcedine amare, cum fidu-
cia invocare: poſſumus h'rere in amplexi-
bus. Rurſus in terrenis Patribus ſünt,
qui filium, quamvis amantem, non amant,
aut qui etiam charo filio bene, qued cu-

Pund, facere non poſſunt. Quis vero à

larre Deo ſe non amari, queri poteſt?
Ipfos adeo ingratos, rebelles filios ad a-

—

mici
Dond
ten,
nem
Qo
ac i
giſſi
pule
litat
ido
Aa
n1
noſt
Ut h
tam
Derg
doer
Dec
here

Anus

Pail
Jund
vo⸗
Rua
tris
erue
IIs
bus
hom

R

1?

N⸗
ſe⸗
le⸗

ni⸗

E⸗

xi⸗
nt,
nt,
ell⸗
9 4
ſt?

C xXxxy) 2565

micitiam invitans revocat. Tota die ex-
pandi manus meas, ait, ad populum non creden-
tem, & contradicentem, (Rom. 10.) paratus
nempe excipere amplexibus revertentem.
Quot modis blanditur homini grato æque,
ac ingratiſſimo! Ut enim ſupernas gratias
diſſimulemus, quidquid in creatis rebus
pulchritudine ſua, vel vavitate, vel uti-
litate, vel quoquo alio modo delecçtat,
id omne non utique aliunde, quam ab hoc
amantiſſimo Patre habemus. Quid autem?
an non fingulis momentis unum quemlibet
noſtrum gignere dicendus eſt? Non enim,
ut hominum, ita DET Paternitas, ubi vi-
tam largita eſt, ceſſat; ſed vitam largiri

pergit ſemper, in nihilum abituris, quan-

docunquc deſiſteret. Filius autem, qui
DEo per vitæ probitatem, & amorem ad-
hæret, qualem in Eo Patrem habeat, ne-
mo pro dignitate ediſſeret. Cum DEuo
unus piritus efficitur: (I. Cor- 6.) quibus
paucis verbis & felicitas ejus filii, & con-
Junctionis arctiſſimus nexus, & bonum
quodvis impetrandi facilitas ſignificatur.
Ruamus in Sacro-Sanctæ Trinitatis, Pa-
tris noſtri, Sinum, inde nulla re unquam

eruendi. Veram, quam ex Dgo habe-
mus, nobilitatem perpetuo retinere omni-

bus viribus enitamur. Sane pudeat nos
homines cæcitatis, aut duritiæ noſtræ.
R 5è5 Ho-

266 (SERMO)

Homini Patri, homini benefactori gratum
ſe præſtare quisque conatur, obſequi,
placere ſtudet. Quid? an non ipſa bru-
ta ſuis ſeſe benefactoribus grata exhibent?
DEo autem nos quam rependimus gra-
tiam?, Vere: Klios enutrivi, & exaltavi:
ipſi autem ſpreverunt me. Cognovit bos poſ-

Jeſſorem ſuum, & dſinus præſepe Domini ſui,

Irael autem me non cognovit. (Iſ. 1.)

A DEo, dum conderemur, ſumus
egreſſi, ut per Eum, dum vivimus, ten-
damus. Neque enim incongrue intelli-
gimus, a tota id Sanctiſfſima Trinitate di-

ci, quod ajebat Salvator, Ego ſum via,

quoniam omnia, quæ Filii ſunt, habet
àa Patre, quæque Uterque habet, Spiri-
tus Sancti ſunt itidem. Quænam autem
eſt hœæc noſtra per DEUM tendendi rar
tio? Ea, quam nobis millies, & qua
unice, Novum æque, ac Vetus Teſta-
mentum commendat, præcipit, incul-
cat, Cuſtodia mandatorum cum dile-
Gione DEBI. Hæaæc una eſſe debet
totius noſtræ viteæ occupatio, ut ſer⸗
viamus DEo in omnem intenti Sanctiſſi-
mam Ejus voluntatem. Gicut oculi ſervo-
rum in manibus Dominorum ſuorum, ſicut ocu-
li ancillæ in manibus Dominæ ſuæ: ita oculi
noſtri ad D. DEUM noſtrum. (Pf. 122)
I=⸗

— S ⏑,ß — — —

—

–

( XXV ) 267

Induſtrii, prudentis, & herum ſuum aman-
tis ſervi exemplum nobis ad imitandum
proponitur. Ille enim quaſi perpetuo
defixos habet oculos in Domino, ut om
nem ejus nutum illico noverit, & agni-
tum ſine mora expleat. Quanto magis
hæc nos & vigilantia, & promptitudo de-
cet, qui vere quidem ſervi ſumus Altiſ-
ſimi D. DI, fimul autem glorioſa Filio-
rum appellatione, & conditione honora-
mur? Nos nimirum oportet filialis amo-
ris finceritate impelli ad Domini, & Pa-
tris noſtri omne Beneplacitum alaeriter
adimplendum. Qui autem ad hujuſce
lumen Solis greſſus ſuos non dirigit, quid
aliud dicemus, quam in triſtiſſimis tene-
bris eum non ambulare, ſed errare, ſed
quolibet paſſu prolabi? Qui protervo ore
dicunt DEo: recede a nobis, viam man-

datorum tuorum nolumus; quas alias ha-
bent vias, quam infames, perverſas, ad

exitium preæcipitantes? Fugiamus omni
ſtudio has aberrationes: in viis Domini

ambulemus.

Ductorem quærimus? IIle eſt, ad
quem David (Pl, 85. V. 11.) Delus me,
Domine, in via Toa. Ipſe enim dat, un-

de per Ipfum tendamus. Gratia Ejus no-

bis neceflaria eſt; lumine mentis, animi
ro-⸗

268 (SERMO)

robore opus habemus. Horum IIIle nobis
deeſſe nihil patitur, ſed miris, & multi-
plicibus modis ad ſe invitat, vocat, tra-
hit. Dat illuminatos oculos cordis no-
ſtri; confortat nos, ut, modo velimus,
omnia poſſimus in Eo: & niſi nosmet ob-
ſtemus, ſeſe ipſum nobis totum infundit,
ſuaque nobiſcum Bona communicat. Qua-
propter inexcuſabiles ſunt, quicunque
ab Eo deviant; neque ignorantiam ob-
tendere poſſunt, quoniam Lux vera DEUS
illuminat omnem hominem venientem in

hunc mundum: neque caufari nimiam Di-

vinæ viæ aſperitatem; nam mandata Ejus
gravia non ſunt, ſed jugum Ejus ſuave
eſt, & onus leve; gratiæ autem Suæ qua-
ſi quibusdam brachiis ſimul portat, quid-
quid a nobis ſeu jubet, ſeu cupit porta-
ri. At vero, ſapientes illæ, & vere fe-
lices animæ, quæ ſe Factori ſuoe docen-

das, & ducendas relinquunt, totoque

Eum ſinu ſuo recipiunt! Gradiuntur in lu-
mine Vultus Ejus cum ſecuritate, & jugi
lætitia: eorum ſemita, quaſi lux ſplendens,
trocedit, & creſcit usque ad perfettam diem.
(Prov. 4.) fibi denique laudem illam vin-
dicant, qua (Gen. 6.) Noe celebratur,
cum DaoO ambulavit. Grande in tam pau-
cis verbis Elogium! Quid enim eſt am-
bulare cum DEo, ſi non inhabitantem in
ſe

d

O
lti⸗
tra⸗

nus,
ob⸗
dit,
Nua⸗

gde

ES
mn in
Di⸗
Ejus
ave
qua-
lic⸗
Ott⸗
e ke⸗
cen⸗
oqe
inlu⸗
jugi
lens,
Gien.
n Vin⸗
Aturt,
pal⸗

t am-

ten in
ſe

( XXVY ) 269
ſe habere, & ſentire DEUM: plenum
Eo eſſe: ſemper in conſpectu mentis, in
affectu cordis Eum habere: magis deni-
que in DäEo, quam in ſemetipſo vivere,
moveri, & eſſe? Iſto nihil majus, nihil
optabilius habet vita hæc noſtra morta-
lis. Corporeis oculis nihil jucundius ſo-
lis lumine; triſtius nihil, quam lumen il-
lud videre non poſſe: menti nihil fune-
ſtius, quam DEI conſpectum adimens cæ;=
citas; nihil beatius, quam DEUM afli=
due contueri. Per nos ſtat, ſummæ hu-
jus felicitatis ut fiamus compotes. Suam
enim ad id Divina Bonitas ultro porri-
git gratiam: & noſtrum cuique, quod
Abrahæ quondam, inclamat: Ambula co-
ram me. Obſequamur; utque præſentem
re ipſa ſemper habemus, ita, quoad fieri

poteſt, in memoria quoque ſemper ha-
beamus D. DEUM noſtrum. Hujus recor-

dationibus noſtrarum vincamus numerum
reſpirationum. Quidquid agimus, vel
toquimur, vel cogitamus; ab Eo nos vi-

deri, audiri, & penitifſime introſpici me-

minerimus.

Ita viventibus nobis, tandem & ter-
minus noſter erit, qui nunc eſt via, Tri-
nus in Perſonis DäUs. O Beatitudo,
quibus te ſuſpiramus deſideriis! aut qui-
. bus

270 ( SERMO )

bus te verbis eloqui poſſimus,“ quando
ille in tertium Cœlum raptus ait: (1. Cor.
2.) 0culus non vidit, nec auris audivit, nec
in cor hominis aſcendit, quæ DEUsS præpara-
vit iis, qut diligunt Illum. Neque mirum
iſtud. Quod enim poſſeſſuri ſumus Bo-
num, infinitum eſt, omni noſtro cogita-⸗

tu, & eloquio infinitis gradibus eſt ex-

celſius. Hic enim ipſe DEUs, de quo
nunc loquimur, in quo incomprehenſum
Trium in Unica Natura Perſonarum My⸗-
ſterium nunc laudamus, benedicimus, ad-

oramus: Hic ipſe noſtrum erit illic Bo-

num, theſaurus noſter, & res noſtra pro-
pria. Quod nunc cogitantes obſtupeſci-
mus, ibi revelata facie clare intuebimur.
Tum vero mirabitur, & immenſum dila-
tabitur cor noſtrum. Audiamus Dilectum
Domini Diſcipulum, qui miro compen-
dio pene omnia complexus eſt. Ocimus,
quoniam, cum apparuerit, ſimiles Ei erimus,
quoniam videbimus Eum, ſicuti eſt (Joan. 3.)
Auditis? DEo fimiles erimus. Non ergo

quales nunc ſumus, miſeri, innumeris

circumdati, vel obnoxii ærumnis; in

corpore ſuſtinentes famem, ſitim, frigus,

*ſtum, morbos: in anima errores, tenée-
bras mentis nullo ſat ſtudio depellendas,

incertas providentias, affectuum pugnas,

varios timores, & quæ alia ſine numero,

intre

Tias,
dem
in il
ſeqo
Pug
Bon
in i
tes,
ſeria
d en
mor
dum
feck
Dnc
que
kelie
fnit⸗

MO
ſati
teſt
leſt
nob
Cum
gno
gui
ae

do

o⸗
ſei⸗
nur.
la⸗
V
en⸗
s,
ls,
3.)

160.

eris
in
glss,
ene⸗

d6,

nds,
610,
l⸗

( XXVyY) 271

intra, vel extra hominem adverſa repe-
rias, quæ omnia effugere ne ſummis qui-
dem terrarum Dominis datur. Non ita
in illa, quam expectamus, quam & con-
ſequemur, ſi tamen ſtrenue pro ea de-
pugnaverimus, Beata requie, ſummique
Boni poſſeſſione. Omnem enim veritatem
in ipſo Divini Verbi fonte contemplan-
tes, ab omni errore, omnique mentis mi-
ſeria erimus remotiſſimi: prorſus incogni-
ti erunt quicunque, etiam minimi ſeu ti-
mores, ſeu dolores: corporis incommo-
dum omnino nullum. Sola ſummæ, per-
fectiſſimæ, & ſecuriſſimæ ex Optimo
DEoO hauſtæ felicitatis Eternitas. At-
que ita fimiles erimus DEo, qui ex ſe
feliciſſimus, Sua imo Sibimet ipfi eſt in-
finita Beatitudo.

Multum iſta excedunt hominis in hac
mortali vita peregrinantis captum, nec
ſatis e terrenarum rerum medio ſeſe po-
teſt expedire mens, ut libero obtutu Cœ-

leſtia illa perſpiciat. Sed ſicut evenire

nobis optamus, ut Cœlo recipiamur,
cum e terra demigraverimus, ita nunc
ex hiſce ipſis infimis ad ſumma illa co-
gnoſcenda diſcamus aſſurgere. Nam quid-
quid in hoc mundo bonum, pulchrum,
magnuſicum, ſplendidum videmus; quid-
quid

272 (SERMO 9

quid in aliis ſuſpicimus, aut nobis ineſſe

vel optamus, vel gaudemus; quidquid
denique exiſtimatione noſtra, vel amore

dignum eſt, id omne non aliud dicere

Poſſumus, quam Divinæ perfectionis mo-

dicam quampiam participationem, tan-

quam ſi perexigua guttula ex immenſo
egreſſa ſit oceano. Ex quo, quisquis re-
cto utitur ſenſu, ita cogitationem infor-
mabit: hice felicitatis guttula una tanti
ſit, mare ipſum Beatitudinis illic habere,
quantum erit? Eſt alius, qui animum
gerit omnibus hujus mundi rebus altio-
rem, & quantum præſens vita patitur,
ſoli addictum DEo: is dum audit Re-
gium Pfſaltem ita canentem (Pſ. 76.)
Renuit conſolari anima mea: memor fui DEI,
& delectatus ſum; ſimilem in modum haud
dubie cogitabit: ſi ærumnoſa hac in vi-

ta DEI meminiſſe pellit mœſtitiam, af-

fert Idelectationem: quid erit non jam
quaſi abſentem, nunquam viſum, procul
remetum in qualiquali memoria habere,
ſed præſentis Faciem ipſam aſpicere,
arctiſima conjunctione potiri? Si nunc
obſcura fides non caret voluptate, clara
viſio quanto potabit torrente liquidiſſimæ
vVoluptatis? Nunc, dum in ænigmate con-
templamur Tuarum, o DEUsS! Perſona⸗
tum Trinitatem, anguſtum eſt cor noſtrum
.. illi

ili

dign
Patr
umn
HMuIN

tium
dimmu
Iam
tate
Te

cſſe

& U
tü re
dium
Dos
nune
mimus
Mas
Lanck
RN
Vitio

incſe
Dd
mOorer
liere
ismo⸗
tu
menſo
Uisre⸗
infor⸗
tanti
dere,
limum
altio⸗
titur,
t Re
76)
DEZI,.
Hand
V.
n,
n jam
erl
bere,
jcere,
une
clars
iſüme
te con⸗
tſond
oſtrun
11

c xxx) 25753

illi gaudio excipiendo, quo nos beare
dignaris: quid erit coram aſpicere Te
Patrem, Te Filium, Te Spiritum San-
ctum, Unum DEUM, Eundem Domi-
num, Indiviſam Majeſtatem?
Non jam Te miramur, Doctor Gen-
tium S. Paule, dum Tua illa verba au-
dimus: cupio diſolvi, & eſſe cum Chriſto;
nam & noſtra, quamvis & luminis clari-
tate, & Numinis charitate immenſum a
Te diſſitorum corda cupiunt diſſolvi, &
eſſe cum Chriſto, cumque Patre Ejus,
& Utriusque Spiritu. Huc noſtrum om-
ni reliqua vita tendat deſiderium, & ſtu-
dium. Faceſſant mundana omnia; ſolus
DEus uti Author noſter eſt, ita ſolus via
nunc noſtra ſit, tandem futurus etiam ter-
minus. At Tu, Adoranda Trinitas! ani-
mas noſtras, omniumque adeo hominum
Sanctiſſimo Tuo adimple Numine, Tibi
ut ſoli ſint deditæ amore, deſiderio, ſer-
Vitio. .

1

4 SERMO )

PRO
EADEM DOMINICA

SE R M O III.

☛ craſtinæ diei celebritas, &,
cui hæc dicata eſt, Myſterii incom-
prehenſa Altitudo ad loquendum excitat
quidem, aſt ſimul loquendi adimit facul-
tatem. Ut enim ad Sacro-Sanctæ, & In-
dividuzæ Trinitatis, DErI noſtri Patris,
& Filii, & Spiritus Sancti (qualem Ejus-
dem DuI munere homo in hac vita pot-
eſt habere) aſpectum, & contemplatio-
nem vos invitem, ut corda veſtra Hujus
unici Boni noſtri amore quam inten-
ſiſſmo inflamem, ut vos denique to-
tos in hoc Deitatis oceano quaſi demer-
gam, vult DEUs, deſiderat animus meus,
ſalus veſtra efflagitat. Sed os ad loquen-
dum ſi aperio, & ſermonem ordiri medi-
tor, hæret lingua, vox deficit, oppri-

mor a gloria, & in Supremæ Hujus Ma-

jeſtatis tacito obtutu defixus obmuteſco.
Dum autem ſic attonitus ipſum quoque
mentis viſum hebeſcere ſentio, & non ſo-
lum eloquendi, ſed intelligendi quoque
vi longe ſublimiorem eſſe experior Sanctiſ-
fimam

an
coenn
enimn
Po!

penes
dem

facje

Kiün
e, S

quon

Eer,

intuer
Itaqu
ret N.
cogit⸗
Gde)
tus,
10 3
fruck
jecta

dand
eo
jehe⸗

4

om
itat
kell
EIn⸗

Nttig,;

Eins.
pot.
latio⸗
Hjus
nten⸗
t0⸗
eIner⸗
meus,
uen.
nedr.
oppri⸗
5 Ma-
teſeo.
uoque
onſo⸗
uoque

aneti⸗

Dam

( XXVI ) 275

ſimam Divinarum Perſonarum Triadem,
id pene mihi evenit, quod deſe (Apoc.
5§5..) teſtatur Joannes: nemo poterat neque in-
Cælo, neque in terra, neque ſuhbtus terram ape-

rire librum, nequt reſpicere illum. Et ego fle-
vam multum, quoniam nemo dignus inventus éſt

aperire librum, nec videre Eum. Immenſum
enim Hoc Ens, Hunc infinitæ Bonitatis,
& pulchritudinis DEUM credere quidem,
penes ſe, intra ſe, circum ſe habere qui-
dem, nec tamen poſſe cognoſcere, non
facie ad faciem videre poſſe, cui non ju-
ſtiſſima flendi cauſa videretur, niſi gaude-
re, & exultare magis deceret ob hoc ipſum,
quoniam talis, ac tantus eſt D. Däus no-
ſter, ut nemo Poſſit Eum neque in terris
intueri, neque in cœlis comprehendere?
Itaque dum nihil, quod tanta dignum fo-
ret Majeſtate, poſſumus ſeu proloqui, ſeu
cogitare, audeamus, quod poſſumus; quod-
que Ipfſe de ſe nobis inſpirare fuerit digna-
tus, id tota aviditate ſuſcipiamus, ſedu-
lo foveamus, & ad fſuaviſſimos usque
fructus promoveamus, uti terra optima in-
jectam ſibi ſementem aſſolet.

Magnifica funt verba, quibus ad lau-
dandum DEUM feſe quondam in ſuo canti-
co excitabat Victrix Debbora. durge

ajebat, ſurge Dadde,3; ſurge, Jürge, & lo-
que-

276 (SERMO)

quere Camicum. (Judic. S5.) Hæc noſtranune
fint uniuscujusque in ſemetipſo ad ſemet-
ipfum verba: iurge, ſurge, anima mea,
furge, ſurge, & contemplare gloriam,
magnitudinem, Majeſtatem DETI Patris,
Filii, Spiritus Sancti: admirare, glorifi-
ca, adora SSS. Trinitatem: loquere Can-
ticum DEo Altiſſimo. Surge anima, quid
hæres in terra? quid mundi jaces oppreſ-

ſa pondere? quid carnis, opum, aut ſu-

perbiæ manes irretita laqueis? excute
hæc, & procul a te rejice. Non poteſt
his infimis, & tranſitoriis hujus ſæculi re-
bus affixa anima videre altitudinem divi-
tiarum ſapientiæ, ſcientiæ, omnisque pul-
chritudinis DEI: non poteſt veras in æ;=
terna illa, & infinita Majeſtate delicias
invenire. Cor mundo impletum non intrat
Divinus Spiritus. Pura ſint, oportet, in-
teriora noſtra, ut intelligere incipiamus,
quam Magnus fſit DäEUs noſter, quam mi-

rabilis, excelſus, laudabilis, amandus,

& adorandus Dominus, cujus gloriæ, ſa-
pientiæ, Bonitatis non eſt numerus, non
menfura, non terminus ullus. A caduca-
rum rerum amore, omnique pravo affectu
liberi ſimus, oportet, ut poſſimus. guſtare,
& videre, quoniam ſuavis eſt Dominus,
quamque beatus ſit vir, qui ſperat in Eo,

qui verſatur cum Eo die, ac nocte, qui

In

in ill
mus
mos

1ONI

elav

dus
nolte
ds
ſec
exiti

iN

Hun

Wol
co
gue⸗
expe
ſus,
meen
Plun
AV0

vid⸗
in!
alir
irre
tanm
dun
no.
an

„

(XKXXVI ) 277

in illo ſolo deliciatur. O igitur inſpicia-
mus nosmetipſos, ac ſincero judicio inti-

mos animi noſtri finus perſcrutemur, an

non vinculo aliquo illigatos, vel forſan
clavis etia hixos fibi nos detineat mun-
dus ille, pro quo ſe non orare Servator
noſter (Joan. 17. v. 9.) eſt conteſtatus: mun-
dus ille, qui nunc blanditur ut Syren,
ſed extrema ejus præcipitant in æternum
exitium. Quidquid tale in nobis reperi-
mus, invocato DEo abrumpamus, & ad

Eum, qui ſolus omne noſtrum bonum eſt,

avolemus, arctiſſimo, æternoque nexu
conjungendi. Vidiſti forſan aviculam,
quæ filo, aut cavea, vel viſco ſeſe tandem
expediit, quam hilaris, inter quot plau-
ſus, & cantus in ſylvarum libertatem, a-
moœnitatemque revolarit? Hoc tu exem-
plum ſequere, mundum deſere, ad DEUM

avola.-

Sed durus hic eſt ſermo. Triſte tibi
videtur, affectus omnes a mundo avulſos
in Dao defigere ita, ut vivere tuum non
aliud ſit, quam DEUM glorificare, amare,
irrequietis deſideriis ſuſpirare, ut adeo vi-

tam hanc ipſam miſeram putes, quoniam

dum es in corpore, peregrinaris a Domi-
no. Hæc, inquam, dum audis, eo es
animo, quo Evangelicus ille adoleſcens,
S 3 de

278 (SERMo)

de quo (Mat. 19.) ſic legimus: ait Mi Js-
sUS, ſi vis perfeltus eſſe, vade, vende, quæ
pabes, & da pauperibus, & habehbis theſaurum
in Cælo, & vemi, ſequere me. Nn audiſſet

autem adoleſiens verbum, ahiit triſtis, erat enim

habens multas poſſeſſiones. Non abſimili ro-

tione vitam tu, quæ ex mundi legibus,
& confuetudine, in oblivione Deur, in-
que vanitate, aut voluptate ducitur, ut
abdices, impetrare a te non potes, ma-
gisque tuam diligis captivitatem, quam
filiorum DEr libertatem. Aſt appage hanc
puſillanimitatem, & ignaviam turpem adeo.
Surge, furge anima, & in DEoO transgre-
dere murum, quisquis tibi obſtat: omnia
enim potes in eo, qui te confortat, qui
te vocat, & ad Divinos Suos amplexus
invitat. Finge tibi, ruſticam puellam a
potentiſſino, optimo, pulcherrimoque

Rege invitari ad urbis, & Aulæ ſplendo-
res, omnesque divitias, delicias ei offer-

ri: illam vero his omnibus præhabere a-
gelli ſui anguſtias, ſuæ caſæ luteos, fu-
moſos parietes, rudiſſimamque ſupellecti-
lem, ſqualorem, pedorem, nec poſſe per-
movwveri, ut his abdicatis ad Regios feſti-
net thalamos. Quo tantam vecordiam
aſpiceres animo? Hanc, hanc ipſam rem,
vide, ne tu agas. Rex gloriæ, Dominus
Majeſtatis te, qui DEo comparatus, ut

Kühul
mili⸗
Vitat
char
Ater
Eins
tuum
ſed:
totur
tuæ
gray
dele
durd
Lita
Pprol
07
min
men
in e
im
Bor

, gle
uruni
llſet

At tin
li ra.

gibi,
I, in⸗
1, ut
, Ma-
quam
ehane
adeo.
insgre⸗
Omni
t, gli
lexs
21
moque
lendo-
lofer⸗
bele ⸗
95, f⸗
elleci⸗
lleper⸗
95 ſeſti⸗
ordiam
fem;
ominI
tus, t
ni⸗

( XXVI) 279

nihilum evaneſcis, te nihilominus ad fa-
miliare conſortium, ad mutuos amores in-
vitat: vult, ut in hac vita per fidem, ſpem,
Charitatem Ei ex totis viribus inhæreas, in
altera vero plena, ſecura, beatiſlimaque
Ejus poſſeſſione æternum perfruaris. Cor
tuum hic petit, ſed purum, ſed totum,
ſed amore fervens, ut ibi Se ipſum, Se
totum, Se omnis gloriæ, & beatitudinis
tuæ fontem tibi retribuat. Tibi tamen
grave, aut nimium videatur, in Domino
delectari potius, quam in mundi rebus:
durum tibi ſit, DEꝑUM quam ſæpiſſime co-
gitare, cordis affectu, deſiderio, amore
proſequi? At quem DgUM? O DEus!
0 Trinitas! Si Te noſſent homines! Do-
mine, fac, ut noverimus Te! Si enim in
mente lux cognitionis Tuæ fulſerit, etiam
in corde erumpet amoris flamma: non e-
nim potes cognoſci, & non amari, quia
Bonum, & ſolum, ac infinitum Bonum es.

Omnem ergo, quam poſſumus, de-
mus operam, ut magis ſemper, ac magis
in DEI agnitione proficiamus: nec un-
quam in hoc tam grandi, tamque neceſ-
ſario ſtudio languorem ullum admittamus.
At quæ proficiendi media? qui libri, vel
Authores? Nihil attinet hic veros libros
memorare. Unus eſt antiquiſſimus, & in
8 4 omnium

280 (SERMO)

omnium conſpectu perpetuo poſitus ingens
liber, de quo Pfalmiſta ait: Cali ennar-
rant gloriam DEI, & Sapiens (c. 13.) ℳ
magnitudine enim ſpeciei, & creatura, ooρ=
ſeibiliter poterit Creator horum videri. Et Pau-
lus (ad Rom. I.) Inviſibilia DEI... per ea,
quæ facta ſunt, intelletta conſpiciuntur, empi-
terna quoque éjus virtus, & Divinitas. De-
nique & Auguſtinus (10. Confeſ. 6.) Cæ-

lum & terra, & omnia, quæ in eis ſunt, eécce

undique mihi dicunt, ut Te amem; nec ceſſant
dicere omnibus, ut ſint inexcuſabiles. Igitur
Cœli, terra, creata univerſa omnem re-
cti cordis hominem ad notitiam DEI inſti-

tuunt, ſuasque habent linguas, quibus

Factorem ſuum annunciant, laudant, ac
nobis pro modulo ſuo veluti depingunt.
Quem nunc admodum audivimus, idem
Sapiens docet nos, ex his, quæ viden-
tur bona, eum poſſe intelligi, qui eſt;
quaſi diceret: eum, qui non tantum vide-

tur eſſe, verum reipſa eſt bonus. Addit,

ex operibus agnoſci poſſe artificem. I-
gnis, venti, ſtellarum, maris, Solis, Lunæ
ſiquis ſpecie delectatur, ei ſciendum,
quanto horum Dominator ſpecioſior ſit:
Siquis virtutem, aut opera eorum mira-
ctur, intelligendum ab illis, quoniam qui
hæc fecit, fortior eſt illis. (Sap. 13.)

En, Sciptura duce, viam, qua ad præ⸗-

ſtan.

Kan

tion

ſtiez
lcer
pule
lect

ep!

ciei

ſeam
d
keen
CrG
in 4.
lecd

mira

Altitl
innun

fulgo

tus 6

lxe

Npe⸗
CCG
Cij⸗
Ped
Lacr⸗
Miur
qid
ta
ibi
at

gens
nar-
2

ll⸗ .

Dal.

el,

c XxXVI) 2851

ftantiorem in dies ſummi DEr exiſtima-
tionem certo enitemur, veluti ſi per my-
ſticam illam Jacobi ſcalam continenter
aſcendamus. Quidquid in creatis rebus
pulchrum, magnificum, ſplendidum, de-
lectabile ubi ubi, & quocunque ſenſu per-
c'p mus, non ibi hæreamus, neque ſpe-
cie illa capi nos ſinamus, ut in ea acquie-
ſeamus, ſed ſurſum corda, ſurſum mentes
ad DEI Creatoris pulchritudinem, magni-
ficentiam, amabilitatem attollamus; ſitque
crêatura tantum in ufu, eoque licito, at
in deſiderio, & amore ſit Creator. De-
lectat te ſereno veſpere aſpectus Cœli;

miraris immenſam ejus amplitudinem, &

altitudinem: Stellarum autem numerum
innumerabilem, varietatem, ordinem,
fulgorem; argenteum Lunæ nitorem, mo-
tus Cœleſtium Corporum ordinatiſlimos.
Hæc ſi altius referas, quantam hic tibi
aſpectus ingenerabit notitiam iflius, qui
Cœlum, & terram immenſitate ſua implet,
Cujus ſedes cœlum, terra autem ſcabellum
pedum ejus! Rurfum vides in terris vel
Sacrarum, vel profanarum rerum exi-
mium aliquem apparatum, ſplendidum
quiddam, aut omnino Regium: hic gra-
ta quæpiam muſica ad aures accidit:
ibi paſcit oculos rara horti amœnitas,
aut quidquid te ullo pacto oblectat: noli
S 5. hie

282 ( SERMO )

hic ſiſtere, ſed memento, quanto his ma-

jor, amabilior fſit Dgüs, & quanto ſin-
ceriora, plenioraque gaudia in Cœlis
DEI poſſeſſio ſit allatura. Sicujus terre-
ni Regis videamus fortiffimos exercitus;
populum plurimum, & lætos viventem
dies; aulicos numeroſiſſimos, ſplendidifli-
mos, optimeque diſtributos; urbes mul-
tas, amplas, exornatiſſimas, & præcla-
riſſime adminiſtratas; opera alia multa
magnifica, divitiarum abundantiam; om-
nia denique in Aula, in Urbibus, in Re-
gno illuſtria, opulenta, ordinata, uti
Regina Saba vidit apud Salomonem; fie-
ri non poteſt, ut ad ſummas Regis illius
virtutes animus noſter non advertat, aut
grandem ejus opinionem ſimul; & amo-
rem non concipiat. Imago hec eſt Regis
Regum, cujus potentiam, providentiam,
bonitatem, ſapientiam, juſtitiam, cæte-
rasque perfectiones, omnes infinitas, in-
comprehenſibiles, omnis creatura aſſiduo
clamore nobis atteſtatur, ſi modo adver-
tere, & audire velimus. Tali ergo aſ-
ſueſcamus creaturarum uſui, ne ſecus,
quod apud Sapientem (c. I4. V. II.) eſt,
nobis quoque fiant creaturæ DEI in o-
dium, & in tentationem, & in muſcipu-
lam pedibus.

Quod

in B
ſubm
dexe
Mun
res
6)
nhtca.
Vite
ſtina
ma
te,
uſun
Omit
l
feut
Hiu
teed
tem

isme
o fir
Celis
terre⸗
eitos;
entemm.
ſidiſti⸗
mul⸗
tecla⸗
Multa
3 Oll⸗
inhe⸗
Nti
1; fie⸗
illins
, At
amo⸗
Ners
ntiam,
exte
s, in⸗
AAlduo⸗
drer⸗
90 .

ſecs

1.) elt,
in o⸗
lſcipu⸗

od

( R 3

Quod reſtat: Dgo in Efſentia Uni,
in Perſonis Trino, ex toto corde, cum
ſubmifſiſſima reverentia, ſincéeritate, &
devotione maxima nos conſecremus.
Mundo abrenunciemus ex toto, memo-
res illius, quod terna Veritas (Math.
6.) dixit: non poteſtis Dao ſervire, & mam-
monæg. Cantemus Domino, cum omnibus
vitæ noſtræ diebus, tum potiſſimum cra-
ſtina ob tanti Myſterii memoriam lætilſſi-
ma die. Pfſallamus ore, plallamus men-
te, & ſpiritu; illudque Regii Prophetæ
uſurpemus: (Pfſ. 33.) Benedicam Dominum in
omni tempore, ſemper laus Ejius in ore meo.
In Domino laudabitur anima mea — Magni-
eate Dominum mecum, & exaltemus Nomen
Eyus in id ipfum. Vitæ hujus pio quodam
tædio affecti, Sanctiſſimamque Trinita-
tem DEUM noſtrum videndi deſiderio ſue-

cenſi, initium Pſalmi 41. pronunciemus:
Quemadmodum deſiderat cervus ad fontes aqua-

rum, ita deſiderat anima mea ad Te, DEUsS!
ſitivit anima mea ad DEUM fortem, vivum:
quando veniam, & apparebo ante faciem DEi12
Jfuerunt mihi lacrymæ meæ panes die, ac no-
te, dum dicitur mihi quotidie: ubi eſt Daus
tuus? Cum Matre autem noſtra Eccleſia,
& nunc, & cras, & alias quam ſæpiſſime
dica-

X

284 (SERMO ))

dicamus: GrosrA PATRI, & FrLIO,
& SpPIRITUI SANCTO.

=

PRO FESTO

SS. CORPORIS CHRISTI
SERMO I.

Pe, aam nuper Solennitatem ineffa-
bilis illius Myſterii, quo nobis maxime
mirabilis eſt DEs noſter, nimirum San-
ctiſſimæ Perſonarum Trinitatis in Eſſen-
tiæ Unitate, alia nunc conſequitur So-
lennitas, itidem digniſſima omni admira-
tione, cordis noſtri affectu, jubilo, de-
votione. Solennitas hæc eſt Sanctifſimi
Corporis, id eſt, Juso Chriſti Salvato-
ris noſtri vere, ac realiter ſub Speciebus
Euchariſticis ineflfabili prorſus modo exi-
ſtentis, apud nos manentis, nobiſcum ver-
ſantis; imo (obſtupeſcite Cœli, & An-
gelicæ Mentes hoc ſpectaculum attonitæ
intueamini!) nos ſemetipſo cibantis, nu-
trientis, ſaginantis. Tanta Incarnati DEr

charitate, & gratia toto quidem anno

perl
luti⸗
eil
Tem
Ut
erg

3e

Mun

fum

vela
te,

M.

exte
Ppen
ren
dacl

Vita
Nati
Mu
ter
ter
ali⸗

a

at

Ir
1

innl

110

Il

inefla⸗
AXie
1 Lan⸗
Een-
1 S0⸗
Ara⸗

7

alrato⸗
eciebls
d0 exl⸗
nin vel⸗
E Ar
ttonitk⸗
is, ll⸗
atiDel
n auno

per⸗

„

( XXVI) 285

perfruimur; ideoque, ſi ſſapimus, ſi ſa-
lutis propriæ ſtudioſi ſumus, aut æqquum
exiſtimamus, ut ſic amanti reddamus amo-

rem, dignum, ac etiam neceflarium eſt,

ut nulla anni pars fingulari noſtra vacet
erga Euchariſticum Numen Religione,

ac pietate. Craſtinum tamen glorioſiſſi-

mum, & ipſo octiduo celebrandum Fe-
ſtum, quod inſtitutum eſt Däo per Re-
velationes ſanctis hominibus factas juben-
te, ab Urbano autem IV. P. M. Anno

M. Cc. LxX. III. Per totam late Eccleſiam

extenſum, multo ſtudioſius decet nos im-
pendere ad agnitionem, cultum, amo-
rem, venerationemque hujus Auguſtiſſimi
Sacramenti.

Duos enim fines, ad quos hæc feſti⸗
vitas refertur, nobis indicat nunc nomi-
nati Pont. Max. Bulla Tranſiturus de hoc
mundo. Prior eſt: ad confundendam ſpeciali-
ter hæreticorum perfildiam, & inſaniam. Al-
ter, quoniam per anni decurſum facile
aliquis tepor, aut defectus in Miſſarum
officiis, cultuque Euchariſtiæ intervenit,
ut devota diligentia (ſunt Bullæ verba) ſup-
Dleatur, & fideles (feſtivitate ipſa inſtante) in-
tra ſe præterita memorantes, id quod in ipfis
Miſſarum ſolenniis, ſæcularibus forſan agendis
impliciti, aut alias ex negligentia, vel Fragi-
litate

286 (SERMO)

litate humana minus plene geſſerunt, tunc at-
tente in humilitate Spiritus, & animi puritate
reſtiaurent. Ad hanc ergo vindicandam
contra hæreticos, augendamque Sanctiſ-
ſimæ Euchariſtiæ gloriam, fimulque ad
Fidelium animos quam maximo amore
inflammandos ſpectant publicæ illæ, ſplen-
didiflimæque ſupplicationes, ac ſub pa-
nis involucro latentis Chriſti circumgeſta-
tiones; Ejusdem Vivifici Panis in Tem-
plis crebriores expoſitiones; Miſſarum,
Officiorum Divinorum, comprecationum
frequentior uſus, & univerſus, quem vi-
demus, Sacrarum rerum illuſtrior appa-
ratus. Hæc omnia recte inſtitutam, DEI
non incuriam, deque ſua ſalute ſæpius re-
cogitantem animam admonent officii, ex-
citant ad pietatem, Sacro quodam ardo-
Ie incendunt. Iſtum & in Vobis effe-
ctum, ac non quacunque tenui menſura,
ſed præſtanti quadam ratione Theopho-
rica hæc Solennitas ut producat, curate-
Neque vero id fuerit difficile, habita,
quam D. DEUs nulli denegaturus eſt, gra-
tia. Id modo, dum geſtari videtis, vel
ad publicam adorationem in Ara propo-
ſitum aſpicitis Sanctiſſmum Sacramentum,
cogitate, ſed tota mentis in ſeipſam col-
lectæ applicatione cogitate: Quis ſt iſte?
Iterate quæſtionem, urgete vos ipfſos:

Qais

Olit
Virt
ulin
GF n

remm.

nota
Chr
mens
tig,

nolv

we,
turds
dicq
Nis
Alin,
Lanf
contue
tur.
attine
ſimun
N
is,
ſum

eſt h
Poſſi
Cfen
vini

e

ritate
ndam
nctiſ⸗
ſe 30
mmore
Plen-
b pa-
geltä⸗
Temm-
Arum,
omunm
Vi⸗
pa⸗
„DEI
1516⸗
i, eX⸗
rdo⸗
ele:
nfura,
pho⸗
eurate:
abita;,
is, Ve
Propo.
entucn,
n c

i

iplos:

(XXVII ) 287

Quis eſt iſte? Rex Gloriæ eſt, Dominus
Gertucm eſt: JksUs Ciriſtus præſens ſuh
alia quidem forma, in propria vero ſubſtantia
eſt nobiſoum. (cit. Bul.) O rem miram! O
rem ſoli humilis, ac devoti animi fidei
notam! Panis videtur, ſed panis non eſt;
Chriſtus eſt, DEUsSs-homo eſt; Salvater
meus, idem ipſe, qui olim e Virgine na-
tus, in Cruce pro me mortuus, nunc glo-
rioſus ad Patris Dexteram conſidet, qui
me, & univerſum humanum genus ven-
turus eſt judicare, idem ipſe in hac mo-
dica ſpatii quantitate totus, ſub hac pa-
nis figura verus ipfus præſens exiſtit: ſab
alia forma, in propria ſuhſtantia. Vel, ut
Lanfrancus de Sacr. Euch. c. 20. aite
contuentium oculis, cum caro ſit, panis vide-
tur. Oculus hoe non videt, ſenſus non
attingit, mens non capit; attamen veriſ-
ſimum eſt, quoniam veriſtimus eſt ille,

qui dixit: Hoc eſt Corpas meum. Et: Pa-

nis, quem ego dubo, Caro mea eſt. Ac rur-
ſum: Caro mea vere eſt cibus.

Miraculum hoc eſt grande. Opus
eſt hoc Omnipotentis DEI. Aſſequi non
Poſſumus homines: ſed toto corde crfedo,
& firmiſſimo annutu complector. O Di-
vini Amoris immenſitas! (exclamat in cit.
Bul.

4

288 (SERMO)

Bul. Urbanus) Divinæ pietatis ſuper abundan-
tia! Divinæ afftuentia largitatis! Poſtquam
omnia ſubjecit homini, ac etiam Ange-
1os deſtinavit: cum tam copioſa fuerit erga
nos Ejus munificentia, volens adkhuc ipſe in
nobis ſuam exuberantem charitatem præcipua li-
beralitate monſtrare, Nemetipfum nobis exhibuit,
& tranſcendens omnem plenitudinem largitatis,
omnem modum diletionis exçedens, attribuit
ſe in cibum. O ſingularis, & admiranda li-
beralitas, ubi donator venit in donum, & da-

tum eſt idem penitus cum datore! — Hic eſt
cibus, qui plene refieit, vere nutrit, JZumme-
que impinguat, non corpus, ſed cor — qui in

edentem minime transformatur, Jed ſi digne

recipitur, recipientem ſihi conformat. O. Ex-

cellentiſſimum acramentum (ita pergit in

Piis luis affectibus Laudatus Pontifex)
O adorandum, venerandum, colendum, glori-
ficandum, præcipuis magnificandum laudibus,
dignis præconiis exaltandum, cunbtis honoran-
dum ſtudiis, devotis proſequendum ohſequiis
& ſinceris mentibus retinendum! Superius au-
tem dixerat: Haæc eſt commemoratio glorio-
Ja, quœ Fidelium animos replet gaudio ſalu⸗
tari, & „ cum infufione lætitieæ, devotionis
lacrymas ſuhminiſtrat — adſunt nobis (SS. hoc
Sacramentum videntibus, adorantibus,
ſumentibus) ſua vitatis gaudium ſimul, & la-
ery.

7

ery/
lac⸗
n
ar.
ilt

cer

Nis
hoe
relia
tur

pui

den

tia e
anum
00gl
ns,

ſum

Dtia

in

tl ſ
ſed
Veri
Ut i

den.
tils

nimi
ris:

ln
quun
nge⸗

ſu

N in
nuak⸗
Pikuit,
totis,
ffihuit
lu li
6la⸗
Hie
lunne⸗
li 1n
igne

it in
lter)
dDori⸗
likus,

Onor .

ii⸗
HW

Fins A .

rio⸗
ſ⸗
tionts
65, hoc
Utibls 3
. Glu⸗
cy⸗

(CXXVII ) 289

erymæ, quia & congaudemus lacrymantes, &
lacrymamur devote gaudentes, lætas habendo
lacrymas, & lætitiam lacrymantem: nam &
ccr ingenti per füſum gaudio dulces per oculos
Nillat guttas. En, quos & in te certo

certius produci videbis effectus, ſi ſerio,

& attente cogitaveris, quidnam illis pa-
nis ſpeciebus veletur: quis ille ſit, qui
hoc veluti amictu veſtitus, in Templo
reſidens a te aſpieitur, qui ore tuo ſumi-⸗
tur, qui, Sacerdotis manu portatus, po-

pulum ſolenni cum ſupplicatione proce-

dentem comitatur.

—

„

Atque, utinam, quoties in præſen-

tia eris Sanctiſſimi Hujus Sacramenti, ex

animo tuo Saluberrima, ac Cœleſtis hæc
cogitatio nunquam effluat: Vivit Domi-
nus, Salvator meus, in Cujus conſpectu
ſum, qui mihi vere, ac in ſubſtantia pro-
Pria adeſt, licet panis velamine obtectus,
ne in propria fua forma videatur, velu-
ti fi Rex ſubditis ſuis præſens quidem,
ſed cortina tectus adſtet. Si enim hujus
Veriſtatis viva fide fueris animatus, fiet,
ut in futuris ſupplicationibus illum Re-
gem Regum Angelica cum modeſtia, to-
tius corporis decentiſſima compoſtione,
animi autem ardore Seraphico proſequa-
ris: fiet, ut in Templo etiam ſæpius,
ac

290 (SERMO)

ac longiore tempore verſari gaudeas, &
ſoli orationi quam attentiflime vaces: fiet
quoque, ut ad Divinum illud Epulum fre-
quenter, ſemper vero cum ferventiſſima
Præparatione accedas. Unde enim ſeu in
te, ſeu in allis hominibus ille Templum
adeundi quaſi horror, deſerendi autem
feſtinatio? Unde illa in Templo, ſub

tremendo Miſſæ Sacrificio, aliove Divino

Officio irreverentia? illa oculorum liber-
tas? linguæ licentia? in toto corpore nul-
la Chriſtianæ demiflionis ſpecies? Unde
pPorro illa in ſumendo Pane hoc Angeli-
co infrequentia, tepor, mentis ariditas,
devotionis deféectus? Unde cætera deli-
Cta adverſus debitam Euchariſtico Numi-
ni pietatem, & dilectionem, reverentiam,
niſi quia non recogitatur corde, quid rei
ſit hoc tremendum Sacramentum, quisve
in eo prælens adſit? Pone tibi ex mundi
rebus ob oculos, fſiquando vidiſti, vel
audiſti terrenum Regem fſive accepta Co-
rona, five poſt deviétos hoſtes, aut in
nuptiis, aut alia qualibet de cauſa in glo-
riæ ſuæ plenitudine fulgentem procedere.
Immenſus undequaque ſplendor eſt, orna-
tuum varietas, & pretium perſtringit ocu-
los, ammum tenet attonitum. Sed Au-
licos, qulque alli triumphalem illum pro-
cellum noilitant, vae, quanto utudio,
quan-

Sed

fde
E 4

mine
inttin
ſolar
Pote
Olhn
mar
Lurn
Ete

Zu

Ton.
cept
Prof

fe

18, &
: flet
fre⸗
tinhna
Nleuin
plum
Autemm
, ſub

Divino⸗

lbetr.

hre nul-
Unde
Angeli
riditas,
1a Geli⸗
Numi⸗
Ntjam,
vid tei

De
nGndi.

ſi, del
epta Co·

in
5 At

inglo⸗
Ocedere.
1, ofna-
ngit 0el⸗
Zecd Al.
Humpro-
0 iucl0,
uan.

re

(XXVII ) 291

quanta opum profuſione ſeſe toto corpo-
re exornent; omnis macula, minimum
quodque indecorum cavetur ſumma ſolli-
citudine; inceſfus, paſſus omnis, motus-
que propriam debet exquiſitam habere
elegantiam: hoc ad Regis honorem per-
tinere putatur, ad Regis gratiam conci-
liandam, approbationem obtinendam re-
fertur. Sicui autem ſtandum coram Rege,
ſi loquendum; in moribus, & motibus
omnia ſumme compofita, in verbis atten-
tio maxima adhibetur.

O Chriſtiane! ubi eſt, aut qualis eſt
fides tua? Terrenum Regem tanta cura,
& attentione reſpiciunt, reverentur ho⸗
mines, hominem in natura, omnibusque
intrinſecis ſui fimillmum, fibi æqualem,
ſola præcedentem externa dignitate, &
potentia, eaque finienda per mortem
omnium aliorum hominum morti fimilli-
mam. Tu autem Chriſtum D. Regem Re-
gum, DEUM fimul hominemque, cujus
ternum eſt imperium, a quo, tanquam
Juſtiſſimo Judice, vel æternam gloriæ co-
ronam, vel æterna ignis tormenta es per-
cepturus: Hunc tu reverentia tam exigua
proſequeris, tam frigido cultu afficis?
Sed age in futurum aliter: hæc ſacratiffi-
ma feſtivitas ſit tibi principium pecialis
T 2 er-

(SERMO)

erga SS. Euchariſtiam affectus, & devo-
tionis, quæ de anno in annum, de men-
ſe in menſem, quin etiam de die in diem
ereſcat. Sæpe cogita, & mente tua iden-
tidem volve, revolve (nunquam enim ad
ſufficientiam intelliges) quantum theſau-
rum habeamus in hoc SS. Sacramento,
quantam felicitatem repoſitam, quam im-
menſas divitias: habemus enim ipſum
DEUM, Salvatorem noſtrum JESUM Chri-
ſtum. Accede ſæpe, age cum IIlIo devo-
te, & amanter, age confidenter, & dul-
citer. Nam magnus quidem eſt Dominus,
ſed non eſt, ſicut vulgo ſolent homines,
qui ſi paulum emineant, faſtidiunt paupe-
res, humilis conditionis hominem dedi-
gnantur, aſpernantur. Non ita dulciſſimus

noſter Salvator. Nam licet ſit infinitæ Ma-

jeſtatis Dominus, & cœlis ipfis, omnibus-
que Angelis excelſior, nos tamen viles
homines adeo non ſpernit, aut averſatur,

ut quo poſſet nobiſcum ſemper eſſe, hoc

tam mirabile Sacramentum inſtituerit, ut
manducari a nobis velit, ut nos ultro ad
ſe vocet dicens, Venite ad me omnes, qui
laboratis, & onerati eſtis, & ego refictam vos.
Item: ſiquis ſitit, veniat ad me, & bibat. Ut
denique conteſtetur: deliciæ meæ eſſe Gum ſi-

lis hommnum. O vere inexplicabilem Divi-

ni erga nos amoris immenſitatem! Dolen-
dum

Aur
hom
ctia
repe
bs0
Viv⸗
Vivi

cata
dat
Fel
t
tien
rla
Unt
iua
Zhilet
ide
ſden
Ditin
i

Nun

ero⸗
nen⸗
liem
den⸗
INAd
eſau⸗
ento,
mimn⸗
ofumm
Chri⸗
gero⸗
dul-
inus,
Uines,
aupe⸗
dedi⸗
ſſimus
e Ma⸗
mo⸗
1 Viles
ratur,
e, hoc
elt, u
lero 1

nes, ln

IWMl⸗ lt
Diwvl⸗
Doler-
dum

„

(XXVII ) 293

dum vero, & dignum lacrymis, quod

homines, ac Chriſtiani quidem, atque illi

etiam, quibus talia ſœæpius commendata,
repetita, inculeata ſunt, nihilominus fere
absque omni affectu, ſenſuque pietatis
vivant erga adorandum hoc, amabiliſſimum,
Vivificum Sacrantentum!

Finio ad ea exhortans, quæ ſæœpius ci-
tata Urbani IV. Bulla pulchre commen-
dat ſequentibus verbis: ut — devotæ furbæ
Fdelium — ad Eccleſias affebtuoſe concurrant,
S& tam Clerici, quam populi gaudentes in can-
tica laudum ſurgant. Tunec enim omnium

corda, & vota, ora, & labia kymnos perſol-

vant lætitiæ ſalutaris: tunc pfällat fides, Jpes
tripudiet, exultet charitas, devotio plaudat,
Jubilet Chorus, puritas jucundetur: tunc ſingu-
li alacri animo, pronaque voluntate conveniant,
Jua ſtudia laudabiliter exequendo, tanti feſti
Jolennia celebrantes. Et utinam ad Chriſti ſer-

vitium ſie Ejus fideles ardor inflammet, ut —

qui ſeſe dedit pro eis in pretium, tribuitque ſe
ipſis in pabulum, tandem poſt hujus vitæ decur-
Jum eis ſe in præmium largiatur.

T 3 PRäS-=

294 (SERMO)

PRIDIE
EJUSDEM SOLENNITLATIS
SERMO II.

ponſa Eceleſa Sponſo ſuo Chriſto
triumphum apparat, agendum die
craſtino, quanta poteſt externi ſplendoris
magnificentia, internæ autem charitatis,
pietatis, lætitiæ exuberantia multo ma-
Jore. Palam ritu ſolenniflimo, Religione
mazxima circumgeſtabit velatum panis ſpe-

ciebus Salvatorem noſtrum, ut ab omni-

bus adorationis homagium accipiat, &
omnibus multiplicem ſuam Benedictionem
elargiatur. Invitat ergo nos filios ſuos

pia Mater illis Pſalmi XCIV. verbis: Ve-

nite, exultemus Domino: jubilemus DEO Qalu-
tari noſtro. Prœoceupemus faciem Ejus in Cou-

feſſione, & in Pſalmis jubilemus Ei. Quin &-

transfugas ſuos, hæreticos ſincero affectu
revocat, errorem illorum ita volens per
hanc celebritatem confundere, ut animos
ad veritatis amplexum cupiat permove-
re. Obſequamur Maternæ huie voci: ve-
niamus, exultemus, jubilemus D. DEo
noſtro in Auguſtiſſimo Euchariſtiæ Sacra-
mento vere prælſenti, nobiſcum verſanti,

Cet
ver⸗
ue⸗
eſle
Chr
ſpee
nos
proe
Omn
Omn
Veat
0
Dul

Ius

plur

ta:

Mann

in
G
Alie
june
Nih
cire
non
titl
mihi
n

I

riſto
mn dle
ndoris
itatis,
t0 ma⸗
gione
us ſpe⸗
omni⸗
t, &
jonem

s: Ve-
0 u⸗
it C:
in &
ARectu
b het
A0inns
rON6;
ci! Ve⸗
). D0
acta⸗
etlantt,

5

(XXVIII) 295

& cras manibus quidem Sacerdotis, omnium
vero noſtrum affectibus, & cordibus circum-
ducendo. Quis non dicat aliquem hunc
eſſe Cœleſtis felicitatis præguſtum, frui
Chriſto D. Eumque, licet non in propria
ſpecie, in propria tàmen ſubſtantia, inter
nos eſſe, nobiſcum manere, nobiſcum &
procedere ? Nemo igitur noſtrum ſive
omnino abſit, ſive cum languore adſit.
Omnis facultas animarum noſtrarum fer-
veat, ardeat, tripudiet ob præſentidm,
ob gloriam, ob immenſam Benignitatem
Dulciſlimi noſtri in Euchariſtia latentis
Jus.

Quam quidem SS. Euchariſtiam cum

plura præceſſerint Prophetica ſigna, pu-

ta: Agnus Paſchæ, Sanguis Teſtamenti,
Manna Patrum, Panes propoſitionis: tum

in una Fœderis Arca plura fuerunt colle-

cta, quæ Pprænunciabant vel Chriſtum in
aliena ſpecie, vel in Chriſto duarum con-
junctionem naturarum. In hac igitur Arca
nihil erat, quoed Myſterio vacaret, non
circuli, non vectes, non corona aurea,
non certa longitudinis, latitudinis, & al-
titudinis dimenſio, non denique cætera:
nihil enim fortuito, aut ſuperflue, aut
non ſummo conſilio præceptum eſlſe a Do-

mino, quælibet pia mens intelligit, &

4 con-

296 ( SERMO )

confitetur. Sed, quod ad noſtram præ-
ſentem rem attinet: dum fabrefadtam eam
audimus ex auro mundiſſimo, & ligno

Setim, quod incorruptibile fertur; an non

pronum eſt cogitare Eandem Perſonam in
Chriſto & ſummæ Divinitatis, & incorru⸗-

ptæ Humanitatis? In Arca erant duæ Ta-

bulæ lapideæ, Tab læ Teſtimonii, inſcri-
Ptæ Digito DEI. Jam hic & ipſe Tabula-
rum numerus, & quod una de DEo, al-
tera de hominibus præciperet, ad duas
Chriſti Naturas cui non videatur pertine-
re? Si autem attendimus, Verbum DEI
inſcriptum fuiſſe Digito, id eſt, poten-
tia DEI, tabulis lapideis; in eo ſane con-
templari poſſumus Verbum illud, quod
erat in principio apud DgUM, Digito,
id eſt, Virtute Altiſſimi inſertum, ac in-
ſeparabili nexu conſociatum Humanitati.
Porro hæ Tabulæ in Arca reconditæ Chri-
ſtum D. aliena panis ſpecie tectum, non

inconvenienter nobis indicant. Sed binos

Cherubim, qui alas ſuas ad obtegendum
expandunt, quid eſſe dicemus, niſi quod
exiſtimo, obſcuram quidem, Hed firmiſſi-
mam fidem, qua ſola & Incarnationis, &
Euchariſtiæ myſterium tenemus? Nam &

Cherub ſapientiam ſignificat, & fides uti⸗

que Cœleſtis Sapientia elſt.

Ut

hie
gnie
in 0

ipſa

ibi
ſtra
Aiq⸗
in S
ſente

Ali

red

V ferer

Mor

Oi

gla
tum

ſs h
gant

ea,
ten
müfl

iun

ban

Ccyarn

Veni⸗

prel
tur 0

Pre⸗
edlN
lano
Inon
min
orrl⸗
Ta.
nleri⸗
bula⸗
, Al-
duas
ttine⸗
DEI
Otell⸗
col⸗
vol
gito,
e in⸗
itati⸗
Chri-

nOH

binOs

doen
Jvocl
tmiſi⸗
nis,
s Utl

( XXVII ) 297

Ut vero plures applicationes, quas
hie pie cogitare liceret, miſſas faciamus:
quid ſanctius, quidve auguſtius Synagoga
in omni ſuo apparatu habuit, quam eam

ipſam Domini Arcam? Ibi Propitiatorium,

ibi Oraculum, inde Reſponſa Divina. No-
ſtra item Eceleſia habetne ali quid ſanctius,
aliquid majore colendum Religione, quam
in SS. Euchariſtiæ Sacramento vere præ-

ſentem Chriſtum Dominum? vel per quid
aliud vque propitium nobis DEUM

reddimus, & ad quascunque gratias con-
ferendas inclinamus? Ibi perpetuum fuit
Moyſis refugium, & nunquam irritum.
Quidcunque premat, quonam aptius,
quam ad SS. Euchariſtiam, confugiamus
tum nos univerſi, tum qui adinſtar Moy-
ſis habent populum, quem ducant, re-

gant, paſeant? Stabat in medio alvei Ar-

ca, & utrinque ſuſpenſos Jordanis fuctus
tenuit, dum ſine noxa tranſiret, ac Pro⸗
miſſionis terram intraret Ifrael. Jordanes
junctas vehebat, quæ prius diviſæ flue-
bant Jor, & Danis undas: in quibus ſi
carhis, & ſpiritus vitia cogitemus, ne ho-
rum fluctibus hauriamur, ſed ad Cœlum
veniamus, optimum eſſe ab Euchariſtia
Præſidium inſinuatur. Sed & morte puni-
tur Oza ob Arcæ contactum; cæditur a
Philiſiæis Ifrael, cadentibus una Ophni,
T 5

298 (SEnRMO 9

& Phinees, nec flagellum hoe Arcæ præ-
ſentia cohibuit: nam & erga Euchariſtiam
irreverentia gravem habet pœnam, & pra-
vam tuam vitam ſi nolis eorrigere, peri-
bis, etſi exquiſitam devotionem prætefe-
ras erga Numen Euchariſticum. Sufficiunt
hæc: poſſemus enim eſſe prolixiſſimi.

Nunc e II. Regum, cap. 6. aliquam
nobis rerum cras gerendarum imaginem
efformemus. Sic ergo ibi legimus: Abiit
ergo Duvid, & adduxit Arcam DE de domo
Obededom in civitatem David cum gaudio: &
erant cum David ſeptem chori, & victima vi-
tuli. Cumque tranſcendiſſent, qui portabant Ar-
cam Domini, ſex paſſus, immolahat bovem, &
arietem; & David ſaltabat totis viribus ante
Dominum. Porro David erat accindtus ephod

lineo. Et David, & omnis Domus Iſrael duce-

hant Arcam Teſiamenti Domini in jubilo, & in
clangore buccinæ. In immenſa illa qua præ-
cedentis, qua ſequentis populi multitudine

eminet pulcherrima Regis Davidis pietas.

Hanc qua parte, quave ratione noſtrum
Pro ſe quisque poſlit cras imitari, quaſi
percurrendo videamus. Veſtis ei ephod
lineum: non ergo illud, quod ſolius erat

Summi Sacerdotis; ſed nec quale ec&εtero-

rum fuit Sacerdotum, & Levitarum; ve-
rum aliud fimplex, candidum; unde &
mox

brr⸗
liam
Pra⸗
eri⸗
tefe⸗
eiuat
.

tun

nem

Gomo
1: 6
u wi⸗
1A.
n,
At
ePtol
duce⸗
Gin
prr.
Udine

jetas.

NtrnDan

aſi

* tæ in ſola Euchariſtici Numinis Majeſta-

1 erat
Eteto⸗
1 Ve⸗
de
10X

Ait

(XXVIII) 299

rox, tanquam diſcoopertus fuerit, ac
nudatus, ab uxore arguitur. Quid nos?
quali utemur amictu? an candido, & fim-
plici in teſtimonium ingenui noſtri erga
DaEUM, & aperti, nihil fucati candoris?
An purpureo, quo teſtemur ſummum amo-
rem, paratum ad proprii, ſi opus ſit,
ſanguinis effuſonem? An violaceo pro-
pter humilitatem? Forſan aureus potior
erit, ob animæ in Deo ſuo prorfſus abſor-
ptæ fulgorem? Vel argenteus ob innocen-
tiæ nitorem? vel denique lugubris, ob
deploranda peccata five propria, five

alienae Sed optimum fuerit, horum

omnium ornamentorum collectione ani-

mam noſtram ſi perpoliverimus. Omnem
in nobis conſpiciat venuſtatem is, cujus
honori ornabimur, Salvator noſtér. Da-
vid ſaltahat totis viribus ante Dominum. huc-

usque Sanctus quidam vehementiſſimæ læ-
titiæ impetus illum egit. Et noſtræ animæ
non vulgari aliqua incedant lætitia, qua-
lem mundana ſolent afferre gaudia: ſed præz
cœleſtis dulcedinis ſenſu quietem nullam
inveniant, exiliant, & tanquam Divini
amoris hauſtu inebriatæ ſeſe neſciant, to-

te, & amabilitate defiæxæ. Hanc tantam
Spiritus noſtri exultationem arguat dein-
de, ut lubuerit, Michol quæpiam, mun-
di

300 (SERMO)

di nempe vanitas, pios deſpiciens, &

omne id nimium putans, quod Dgo da-
tur, & pietati. Nos, ut prior illa Michol
punita eſt ſterilitate, hujus etiam intem-
periem plectamus eo, ne fructus illi ex
nobis ullus naſcatur in ſempiternum.

Sed boum, & arietum toties iteratas
immolationes quonam pacto imitabimur?
Non enim talibus hoſtiis nunc honoratur
Dominus, ſed unica illa, de qua prædi-
ctum eſt per Malachiam (c. TI. V. LII.) in

omni loco ſacrificatur, & offertur Nomini meo

oblatio munda: quæque ipfſa eſt, ad quam
omnis hic noſter, de quo agimus, cultus
referetur. Sed nempe reſtant ſacrificiaà
laudis, orationis, & ſanctæ jubilationis,

quæ indeſinenter offerre poſſumus. Quid?:

quod nec ſuperbi, & pugnaces nobis de-
ſunt boves, nec petulci arietes? variæ
ſeilicet hæreſes, quæ ſeu adverſa fronte,
ſeu ex obliquo Auguſtiſſimum hoc Sacra-
mentum, & in eo exiſtentem Chriſtum D.
impetiverunt. An non bos Cerinthus,
Ebion, Paulus Samoſat. Theodotus, &
confimiles plures, qui Divinam Chriſto
naturam ibant ereptum? An non aries A-
rius, contra Verbi Divinitatem auſus inſur-
gere? Quid Neſtorius unius Perſonæ, vel
Eutyches naturæ in Chriſto geminæ im-

Pu-

4

(XXVIII) 301t

„I pugnator? Tum Wicleffus, Lutherus,
d. Zwinglius, Calvinus, & quidquid talium
ſchol monſtrorum eſt, qui Orthodoxum de Eu-
tem chariſtia Dogma, miris errorum formis
lex qua evertere volebant, negando realem
AKAhiriſti præſentiam: qua depravare, cum
panis ſubſtantia Chriſtum quoquo modo
componentes. Denique ut cæ&teros reti-

1atas
nue ceam: an non bos, & aries, Sancyranus
arirr Egrex, qui cum nondum auſit palam, &
rd. aberte Chriſtum, & Sacramentum hoc
1) inficiari, id ipſum jam agit per cuniculos,
Fideles ab hoc Angelorum Pane variis ob-
i tentibus avocando, arcendo, ut demum
duun penitus avertat. An non hi omnes aptiſſi-
elts me ſunt victimæ, quas Divinæ noſtræ Ar-
Teu cæ, non ad ſenos, ſed ad ſingulos quos-
ond, que paſſus immolemus? Credamus corde,
Duch & identidem confiteamur veram Chriſti D.
ge noſtri tum Divinitatem, tum Humanitatem
Vati?

in Perſonæ unitate; credamus, quidquid
fone, de admirabili KEuchariſtiæ Sacramento Ca-
SAed. cholica docet Eccleſia; execremur toto
umnb. corde impias Sancyrani gregis technas
Nth, Perverſiſſimæ junctas doctrinæ; & hoc fi-
, C dei noſtræ veluti cultro jugulatæ cadent
io boum, & arietum illæ vidtimæ. Forütan
ies A ſi vitæ neſtræ cconomiam perluſtremus,
indt. aliud etiam inveniemus victimæ genus,
e, el cujus occiſione valde gratum Chriſto D.
Uee im 8-

302 (SERMO)

Sacrificium exhibebimus; vitia nempe no-
ſtra, pravasque animi propenſiones. Cadat
nobis immolantibus, atque ex toto enecetur
ſuperbia noſtra attollens in altum cornua,

deſpiciens alios, faſtidiens humiles, ſe-

met erigens: cadat & invidia: tum ira-
cundia, tum per ordinem vitium quodli-
bet. En, ut multæ nobis fuppetunt vi-
ctimæ , quarum immolatione Diei cra-
ſtinæ celebritatem immenſum augebimus.

Atque iſtud in votis etiam eſt Matri

noſtræ Eccleſiæ, quæ per rituum ſuorum
gravitatem, per auri, argentique fulgo-
rem, per concentus decorem, perque

omnis externi apparatus exquiſitum ſplen-

dorem duas res cupit effectas dare. Qua-
rum una eſt, ut Sponſo ſuo DEo cultum

exhibeat, qualem poteſt, earum etiam

rerum impendio, quas ab Ipſo creatas

Ipäus munere habemus: alteram vero;

ut hominem non ſolo ſpiritu conſtantem,
ſed & corpore, perque hæc viſibilia tan-
quam Pædagogi manu duci ad invifbilia
ſolitum tanto magis in magnificam quan-
dam DEI cognitionem, & ardentem amo-
rem provehat, quanto majorem adhibet
in Divinis rebus magnificentiam. DEI qui-
dem infinitam Majeſtatem ſi attendimus,
nihil utique amplum, & magnificum in
Ejus

Er
run
in

clin.

e ⸗
Cadat

etIt

Ina,
,ſ.
n ira-⸗
nocli⸗
nt Vi⸗
cra⸗
ilnus,

Matri
Uorm
fulgo.
ere⸗
ſplen⸗
(ua.
Wrom
Etlaln

reatas
VeI0,

Antenn;,
liatan⸗
ibilia
ar⸗
Mamo-
dhibet
8I ul⸗
dimus,
u in
is

(XXVIII) 302

Ejus cultu nos facere exiſtimamus: & ho-
rum quidquid facimus, genua etiam ſi fle-
ctimus, ſi auro etiam fulgentia capita in-
clinamus, corpora tota ſi curvamus, aut
humi ſternimus, pectora tundentes ſi fu-
ſpiramus, aut lacrymamur, quocunque
demum ſigno teſtamur noſtram erga D.
DEUM ſubmiſlionem, vel ardentiſſimam
dilectionem; hos omnes hominum, quo
Poſſunt, facientium conatus non alliter,
credo, Sanctæ illæ Cœlitum mentes aſpi-
ciunt, quam nos ſolemus formicarum, ſua
onera ingenti conatu trahentium, agmen
aſpicere. Num autem propterea ſentie-
mus cum illis hodiernis, qui ex Iſaiæ
cap. 25. Vv. 4. Opiritus robuſtorum ſe ferunt?
ac dicemus: auro, argento, gemmis, par-
pura, hyacintho, quæque alia pretioſa
ſunt, vel pulchra, ilis exornanda eſſe ho-
minum corpora, imo & equorum, homi-
num habitacula, vehicula, ſedilia, men-
ſas; ſervire ea debere humano uſui, &
lIuxui; eſſe denique illa impendenda ho-

minum neceflitati, utilitati, voluptati:

DEo ſatis eſſe debere internam noſtram
Religionem? Aures tantæ impietati occlu-

damus, ac Salomonem potius, quocum

fuit Sapientia, intueamur infinitis ſumpti-
bus Templum Domino exuruentem, etſi
Probe fciret, Lnmenltatem OWinam nul-
4

304 (SERMO)

la æde ſeu egere, ſeu concludi; unde
ajebat (2. Reg. 8.) Ergone putandum eſt,
quod vere DEUsS habitet ſuper terram? Oi
enim Cœlum, & Cæli Culorum te capere non
poſſunt, quanto magis domus læc, quam ædifi-
cavi? Hoc & nos Sapientiæ ſenſu imbuti,

D. DEo noſtro ſervitutem ſerviamus non

ſolum intus in animo devotiſſimam, ſed

exterius quoque in omnibus, quoad poſ-

ſumus, ſplendidiſſimam, magnificentiſfſi=
mam.

Accedamus ergo inflammatiſſimis cor-

dibus ad ſacram diei craſtinæ ſupplicatio-
nem, omnemque Theophoricam ſolenni-
tatem ſumma pietate in jugi ſpiritus exul-

tatione decurramus. Sed hæc erga SS.

Euchariſtiæ Sacramentum pietas, hic no-

ſter erga Clementiflimum Salvatorem,

apud nos ſub panis ſpecie manentem,
devotionis affectus perduret ſemper,
imo quot diebus augeatur. Adeamus,
quam poſſumus, frequentifſime. Hæ ſint

noſtræ in hac lacrymarum valle deliciæ

& quotidianæ, & maximæ, eſſe cum Chri-

ſto, in quo habemus omnia. Hujus Aman-

tiſſimi Salvatoris noſtri ſunt verba illa

(Prov. 8. 31.) Deliciæ meæ eſſe cum fihis

hominum: reſpondeat mutuus noſter amor,
ac ſæpe repetat, Deliciæ meæ eſſe cum filio
homi⸗

komn

gn

—
—

ſing
qu.
Cont
conl
Ius h
bom
VO0
de
dan-
rael
es
eſſie
duci,
Drov
En⸗

708

Unde
1

G

eſt O

nbul,
GS HoH
, ſedl
pol.
entille⸗

is eor⸗
lcatio⸗
olenni⸗
8eXll
4 §F.
je no⸗
Olell,
enten,
emper,
alnus,
He ſnt
gelieie

Adl

i Nis

am,
,
lun li
omt⸗

—

R

XXIX) z835

hominis, quem Se Dominus ſæpiſſime di⸗
gnatus eſt compellare.

—

DIE

S.JOANNIS NEPOMUCENI

SE RM O,

Mnter Sanctos, e quorum recordatione

ſingulari me ſentio affici delectatione; &;
quorum potenti apud DEUM patrocinio;
eonfido eorüm me gavifurum in Coelis
conſortio, eximius eſt locus Sancti, cu-
jus hodie feſtivitate lætamur; Joannis Ne-
pPpomuceni. Exquiſita vitæ Sanctitas no-
vo denique Martyrii genere coronata?
de Cœleſti Illius, idque præcellente qua-
dam Gloria, multiplicium teſtimonia mi-
faculorum: Ejus erga cultores, & clien-

tes Suos benighitas tum paratifſima, tum

efficaciſſima amorem, venerationem, fi⸗

duciam in animo meo excitant, fovent,

provehuntque. Inde fit, quod ſincere,
& majorem in modum deſiderem, ut &
vos diem hunc in Magno hoc Thaumatur-

20° quam religioſiſſime colendo ponatis,

utque

306 (SERMO)

utque illis vos adjungatis Ejusdem eclien-
tibus, qui per omnem vitam Sanctas per-
ſentiſcunt delicias in cogitando, in aman-
do, in colendo, laudando, ac invocan-
do S. Joanne Nepomuceno. Agite Dile-
Ctiſſimi! fi nondum id à vobis factum eſt
hactenus, Magnum hunc, Amabiliſſimum
hunc Sanctum in peculiarem vobis Patro-
num eligite, quem per omne deinceps
vitæ veſtræ tempus pio cultu, ſtabili de-
votlone, amore tenero proſequamini.
Hoc ut velitis, cauſas, quæ perſuadeant,
ecommemorabo: qui poſſitis, modum præ-
monſtrabo.

Dum Signis & copioſis, & perſpi-

cuis Servi hujus, & Amici Sui Sanctita-
tem DaUs mundo manifeſtavit, totidem
veluti vocibus teſtatus eſt nobis, hunc

eſſe unum e Sibi chariſſimis, quem Sibi

arctiſſima conjunctione adſtrinxerit: toti-
dem nos quaſi nutibus provocavit, ut
Sancti hujus amore inflammemur, ut Eum
omnibus pietatis officiis nobis colendum,
ut ſub Ejus tutela noſtram nobis vitam
agendam conſtituamus. Si lucem illam
memoria repetamus, qua Joannem no-

ſtrum parientis Matris domus colluſtraba-

tur: ſi faculas illas, quæ, exanimatum
Jam Joannis noſtri Corpus obſequioſo fa-
mulatu

DrI

mul

tum
bet
Guim
ipo⸗
tem
cent
erye
Qumm
irrer
tonn
teni⸗
fam⸗
cala
tam.
DEr
de,
Mart
hono

Diand
Cert
an
Patr
tur,
Uus el
Rexis
diledd
MuI!

faleq

len⸗
per⸗
lall-
dan⸗
Mle⸗
el
DuI O9
to.
eps

de⸗
mimi.
eant,

( XXIX 3 307

MWulatu ceomitantes, per Moldavæ fluen-
tum diſcurrebant: f linguam illam ter-
beatam, facundam olim dum loquen-
dum, mutam dum tacendum erat, poſt
ipios trecentos annos corruptionis exper-
tem, vividam Poſtque inciſionem re-
centi ſtillantem ſanguine: ii ſepulchrum pro-
tervo cujuspiam pede calcatum, vel di-
ctum aliquod ſive contumelioſum, ſive
irreverens Cœleſti mox vindicta caſtiga-
tum: fi ad Ejus invocationem vincétos ca-
tenis ſolutos, *gris, oppreſſis, egenis,
fama periclitantibus, aut in qualibet alia
calamitate pofitis præſentem opem alla-
tam: intelligimus profecto, in his fignis
DEf vocem contineri dieentis, amari a
Se, honorari, & glorificari Sanctun hune

HW Marty rem: a nobis itidem amandum efſe,
honorandum, & glorificandum. Hanc

DEI noſtri vocem obediente aure fuſci-
Piamus, fideli promptitudine expleamus.
Certe ſiquem terreno Regi in przæcipuis
amoribus eſſe innotuit,; eum omnes ſibi
Patronum exoptant, colunt, veneran-⸗
tur. Qui Patri, idem & probo filio cha-
rus eſt. Valeat etiam apud nos Summi
Regis noſtri, ejusdemque Patris noſtri
dilectiſſimi erga S. Joannem Nepomuce-
num nobis tam perſpicue deelaratus amor:
valeat, qua nos quoque ad Ejus amo-
U2 rem,

308 (SERMO)

rem, & venerationem haud obſcure evo-
cat, cohortatio. Præſertim cum opti-
me noverimus, id, uti ſolum, ita &om-
ne a nobis amari oportere, quod DaEUs,
cujus tam mens, quam & voluntas ab om-
ni errore eſt remotiſſima, & amat ipſe,
& nobis proponit ad amandum. Rem
igitur præſtabimus DEo magnopere pla-
cituram, ſi peculiari devotione adeo cha-
rum Illi Sanctum fuerimus venerati: ea-
demque opera illud etiam efficiemus,
ut Sanctum hunc indubitatum habeamus
apud Divinam Majeſtatem Patronum.

Tum enim vero nos multo feliciſſi⸗
mos! Siquidem noſtrum ad se recurren-
tium voces ille pronus exaudiet: illius
autem pro nobis deprecantis voces DEUsS
cum clementia ſuſcipiet: ita fiet, ut in
quibuslibet neceſſitatum, diſcriminum,

deſideriorum veluti fluctibus fidam præ-

ſto habeamus anchoram. Obpitulatus eſt

innumeris. Teſtes appello Pragenſis Me-
tropolitanæ Eccleſiæ, quæ pretiofiſſimo

Sancti illius Corporis theſauro gaudet,
& gloriatur; Eccleſiæ inquam illius pa-
rietes appello, quorum nullam pene pPar-
tem eſt aſpicere, ita votivis qua tabel-
lis, qua donis obtecti ſunt univerſi. Te-
ſtes appello civitates alias, regiones alias:
quæ

1

qu⸗
hn

col

mor
null

que

Sui
Cus
Vene
cept
fd
tur
0 UI t
eſhe

Inte

opiti
liſſim

Deo
glor
Fran
tige .
ſtuai
in d
ribis
ni ha
teris
ſit En

e
opt;
Kom⸗
Ds,
Ab o⸗
igle,
Ren
0 Cha-
ti: ea⸗
jemus,
bearhus
m.

felieiſ⸗
utren-
illius
DEOS
, N in
WinuN,
mn Pi
atus l
nis Me⸗
oiſino
gaudet,
lins Pe.
ele Pal-

„ 7

( XXIX) 30⁰9⁹

quæ enim civitas, aut regio Sanctum
hunc non novit, vel non peculiari ſtudio
colit? ubique acceptorum beneficiorum
monumenta reperias. Quid illud? quod
nulla ſciatur Catholici nominis natio,
quæ Joannem Nepomucenum præcipuis
Suis Patronis inſertum præcipuo & aflfe-
Ctus fervore, & apparatus ſplendore non
veneretur? an non Beneficiorum tum ac-
ceptorum memoriam, tum accipiendorum
fiduciam ſatis indicat? Confidamus igi-
tur, etiam nos experturos, quam facile
cultorum ſuorum precibus flectatur, quam
efficax ſit pro clientibus ſuis apud DEUM
interceſſor.

Sed, quibusnam in rebus præprimis
opituletur, videamus. Nam Sancti uti-
liſſime ejus rei cauſa invocantur, qua il-
lud eorum meritum continebatur, quo
Dxo przæcipue placuerunt, ſuæque ſibi
gloriæ gradum promeruerunt. Ita S.
Kranciſcus humilitatis, Aloyſius innocen-
tiæ: Thomas Theologici, Ivo Juridici
ſtudii: Lucia in oculorum, Appollonia
in dentium, Peregrinus in pedum dolo-
ribus, Rochus in epidemiæ malo Patro-
ni habentur. Noſter Sanctus, cum in cæ-
teris ſanctæ vitæ rationibus plurimos alios
ſit æmulatus, tum vero illud habet no-
U 34 Vum⸗

310 (SERMO)

vum, illud ſibi proprium, quod, quæ a
Joanna Regina in arcano Pœnitentiæ tri⸗
bunali audiit, ea impio Wenceslao Re-
gi prodere recuſans, cruciatus pertule-
rit, mortemque demum in Moldavam
præcipitatus Martyr obiverit. Hanc ob
rem vim quamdam fibi propriam eſt con-
ſecutus, qua auxiliatur tam recipientibus,
quam adminiſtrantibus Sacramentum Pœ-
nitentiæ: famæ item periculo laboranti-
bus. Quis non igitur hunc ſibi Patronum
exoptet, per quem ſe in gravis adeo mo-
menti rebus ſperet adjuvandum? Secun-
dam (uti Pœnitentiam vocant Tridentini
Patres) naufragii tabulam rite apprehen-

dere, eaque ſie uti, ad redintegratio-
⸗ 630 ⸗ g

nem Divinzæ Gratiæ, tanquam ad por-
tum, ut ſubveharis, res eſt magnæ non ra-
r difficultatis, vel quod noxia verecun-
dia retrahat aà ſineera, integra delictorum
enarratione: vel quod ad debitum dolo-
rem torpeat animus: vel quod efficaci pro-
poſito ſemet obfirmare mens perhorre-
ſcat. Cui tale quidpiam evenerit (eve-
nire autem poteſt cuilibet) devoto corde
ad S. Joannem Nepomucenum recurrat,
& opem conſequetur. Utilem pœniten-
fHibus operam impendere, & Confeſſarii
munere exacte defungi, res eſt in ardan

pohta. Ad formidolofſum hoc munus & 7

VOS

(XXIX) 311

e vos accedetis. Experiemini, quam gra-
. ve humeris veſtris onus impoſitum habea-⸗
Re- tis. Tum vero ad illud feliciter portan-
ele- dum ſit refugium veſtrum, lit Tutelaris
lavem veſter S. Joannes Nepomucenus. De bo-
end no nomine Sapiens ait Prov. 22. v. I.
coI. WMWelius eſt nomen bonum, quam divitiæ mul-
tibs, tæ. & Eccl v. v. 2. melius eſt nomen bonum;
De. quam unguenta pretioſa. Pro tam magni,
Dtünt. & nulli non exoptati boni conſervatione,
tonmum aut defenfione ad Hunc vos recipite,
one. cui, ob invictam Sacramentalis filentii
Seei. cuſtodiam, damna famæ præpedire datum
lentii eſt Divinitus.

tehen⸗
ntio⸗ Illud etiam non penitus prætermitta-
por: mus amoris, & venerationis incitamen-

onf tum, quod ex Eccleſiaſtico Statu, & Sa-
gee cerdotali Ordine, ideoque domeſticus
torum nobis, & e noſtra veluti familia Sanctus
dolo. ſit. Hungaris Stephanum, Ladislaum,
ibo. Emericum, Martinum: Auſtriacis Leo-
horte:. poldum, Gallis Ludovicum, alios aliis,
(ere. vel ipſa Patriæ communio ad cultum com-
corle mendat. Familia quælibet, quos habet
uttit, indigenas Sanctos, eos ultroneo, & ma-
eniten. Jore affectu proſequitur. Vos item, quo-
leſari niam Eccleſiaſtici, & Sacerdotio aliqui
arda jam inſigniti, alii inſigmiendi eſtis, decet
aurs G hunc ejusdem & Status, & Ordinis San-
105 U 4 tum

3212 C SERMO)

Ctum ſingulari devotione complecti. At⸗
que ita habetis complura, nec ſane le-
vis ponderis momenta, quibus permo-

veamini, ut Sancti hujus amatores, cul-

tores, & clientes eſſe velitis, ſtudeatis.

Nuünc etiam quanam ratione is vobis
colendus ſit, accipite. Duo præſtanda
habetis: obſequium, imitationem. Obſe⸗
quium dum dico, illa pietatis officia com-
plector, per quæ animus veſter cum illo
verſetur, & quaſi cujusdam neceſſitudi-
nis vinculo conſocietur. In quo genere
ſunt pii affectus, nunc amoris: nunc gra-
tulationis ob ſanctitatem mortalis antea in
terris vitæ, gloriam modernæ vitæ in
Cœlo immortalis: deſiderii item conſor-
tio illius æternum perfruendi: ſuimet com-
mendationis: gratiarum Dao agendarum,
qui Sanctum hunc tot antea gratiis præ-
ventum, & donis cumulatum, tam illu-
ſtri demum gloria coronavit. Huc acce-
dat precum, quas vocales dicimus, quo-
tidianum, utut exiguum, penſum: vel
certe ſingulis feriis quartis, in illius feriæ
quartæ memoriam, qua glorioſum pro
DEo agonem ſuum terminavit, & Cœlo re-
ceptus eſt. Cultui autem Sancti hujus dicata
dies quot annis magna Religione, piaque
ſpiritus hilaritate agatur: caſtigetur cor⸗
. pus;

Pus,
lorun
tatio
Imag
perti
Cpr

5
tio,
Tune
Witamn
guem
ligit,
dinen
farian
comp.
dignit

licis

darum
Cani
dat
moce
de ne
Pro
poßti

N
e le⸗

ImOo⸗

cul⸗
eatßs.

vobis
ſanda
Oble⸗
com⸗
n illo⸗
ſtudi⸗
enere
egra⸗
Ntez in
te in
lſot⸗
ccoln⸗
darutn,
3 Pre⸗
n Uu⸗
e aece⸗

4

( XXIXA) 313

pus, mundetur conſcientia, Panis Ange-
lorum ſumatur, oretur prolixius, cogi-
tatio, lectio, ſermocinatio ſit de Sancto.
Imaginis Eum referentis veneratio eodem
pertinet, uti & cultum in aliis excitandi,
& promovendi conatus, vel deſiderium.

Sed principem locum obtinet imita-
tio, dicente Auguſtino Ser. 47. de SS.

Tunc veraciter Sanbtos colimus, cum eorum

vitam converſando imitamur, & natura ipſa
quemque ſic inſtituente, ut illius, quem di-
ligit, & a quo diligi cupit, morum ſimilitu-
dinem conſectetur. Sancti noſtri vitam bi=
fariam partiri poſſumus. Priore parte ſe
comparabat ad illam terreſtribus majorem
dignitatem Sacerdotis, & ad illud Ange-
licis humeris reformidandum onus curan-
darum animarum. Poſteriore Sacerdos erat,
& animarum moderator. In illa refulge-
bat nitidiſſimus innocentiæ candor, non
modo cujuscunque gravis delicti omnimo-
de neſcius, verum leviores etiam nævos
pro viribus devitans. Animi optime com-
Ppoſiti index erat illa oculorum, illa vul-
tus, totiusque adeo corporis: illa in ver-
bis, omnique motu, & actione modeſtia.
Quid pietas? quot ille horas qua domi,
qua in templis cum Duo pientiſſime, ſua-
Viſſimeque verſari: cumque litare Dso
U 5 non-⸗

(SERIO)

nondum ipſe poſſet, litantibus quam cu-
pide miniſtrare ſolitus? Pœnitentiæ, & 88.
Euchariſtiæ Sacramentorum creberrimus
illi, ſemperque devotiſſimus uſus. Erga
Sanctos Cœli indigetes, Virgineam cum-
primis Matrem amor, & devotio ſingula-
ris. At ſtudia, ſeu politioribus literis Za-
tecii, ſeu ſublimioribus ſcientiis Pragæ
operam navaret, maxima percolebat in-
duſtria, non aliam ejus æ qque laboris, ac
omnium cæterarum actionum metam fſibi
ſtatuens, quam ut ſerviret, pPlacçeret DEo,
hujusque (e obſequiis redderet idoneum.
Ita omnigena virtute egregie excultus,
& ſcientiis perpolitus Miniſtris Chriſti, &
Diſpenſatoribus Myſteriorum DEr adlegi-
tur. Hicé enimvero videre fuit, quæ ſit
vis veri erga DEUM, & proximum amo-
ris, ſicubi virum DaI nactus eſt, cujus
cor inſederit, & irrequieto ardore exagi-
tet. Non enim ſibi, ſed DEo, et proximo
ſe vivere arbitratus, in peragendis Divi-
ni cultus officiis, in prædicando Verbo
DEr, in parvulis, & rudibus inſtruendis,
ſalutaribus monitis impertiendis, pœni-
tentibus DEo reconciliandis, ſolandis
zgris, moribundis in cœlum transmitten-
dis, cæterisque id genus ſanctis exerei-
tationibus, omne tempus ſumma charita-
te, Zelo flagrantiſſuno, alacritate mirifi⸗
ca:

4,
que
ſteag
Meru
tum!
Ere!
bi 01
tatihil
tos ac
tern

.
chari
exern
quan
Vitan-

tem
Mim.
Aucdie

Ut 8.
tidos
dati
ns
Eur
lron

n el.
mus

cN.

ügulr.

fisZa.
Pragee
t in⸗
33, à0
n ſbi⸗
D 50,
neum.
ultus,
iſti, &
Alegi⸗
ee ſit
1⸗
exagl⸗
Oino
Verbo
bencls,
peeni⸗
Olandis
exerer.
chaitr.
Milife
(4

( XXIX) 315

ca, ſedulitate infatigabili abſumebat. Ne-
que deſtitit, imo ne remiſit quidem, po-
ſteaquam in Pragenſium Canonicorum nu-
merum eſt cooptatus: auxit potius virtu-⸗
tum ſuarum ſplendorem, egenis largiore
re ſubveniens, dignitates etiam ultro ſi=
bi oblatas refugiens, Wenceslai impie-
tatibus intrepide ſeſe opponens, cerucia-
tus adeo, ſanctamque per Martyrium mor-
tem ſibi conſciſcens.

Habetis pulcherrima, quæ æmulemini,
charismata. Ac in prioribus quidem illis
exemplar vobis conſtituite, cui hanc,
quam nunc literarios inter labores ducitis,
vitam conformare adlaboretis. Quæ au-

tem IIIius fuerunt ulteriora, ea vobis, ubi

animabus regendis fueritis admoti, omni
ſtudio conſectanda decernite. Ex quo flat,
ut S. Joannis Nepomuceni nunc in virtu-
tibus, poſtea in æternis gaudiis ſocii eva-
datis. Quod per interceſſionem Magni hu-
Jus Sancti Ipſe vobis largiri dignetur, qui
Eum prius in exemplar, deinceps in Pa-
tronum dedit, Clementiflimus DEUs.

DIE

(SERMO)

DIE
S. ALOYSII GONZAGE

SERMO.

Mart. locuturus, ita ſermonem in-
choat: Quoniam hodie natalis eſt Virginis,
invitat nunc integritatis amor, ut aliquid de
Virginitate dicamus. . quæ principalis eſt vir-
tus. Ad Sancti hujus Dodctoris imitationem
lubet hac die dicere: Quoniam hodie natalis
eſt integerrimi, innocentiſimi Aloyfti, inwitat

S Ambrofius de S. Agnete Virg. D

nunc innocentiæ amor, ut de ea aliquid dica-

mus: nempe de illius pulchritudine, ac

Præſtantia; de ſtudio, & mediis ejus con-

fervandæ, aut ſicui jam id unum ſupereſt,
qua licet reparandæ. S. Aloyſium Bene-
dicdus XIII. Pont. Max. adoleſcentibus præ-
Jertim venerandum, atque imitandum propoſuit.
Ejusdem vero nominis Pontifex XIV. pe-
culiarem, ac proprium dedit Patronum
Studioſæ Juventuti. Quid autem videmus?
Hanc quidem ſcholarum Juventutem ſin-
gulari devotione, & tenero quodam affe-

Gu ferri erga Sanctum hunc ſuum Tutela-
rem: ſed præterea videmus, omne etiam
aliud hominum genus, quod non penitus

à pie-

Ver
odt
Vin

dn

1

1. à
min-
inis,
di le
ulr.
onemn
utulis
witat
Iliet-
5 1e
con⸗
erelt,
Bene⸗
⸗
Noſe.
V. pe⸗
tonm
emos
n in.
n ?
Ultela⸗
etiamn
ehiitus

pie⸗

(XXX) 317

aàa pietate abhorret, aliquid ſingularis affe-
tus, cultus, & amoris erga Divum hunc

habere. Nobiles, & ignobiles; illuſtres,

& plebeji; viri, fœminæ, ſenes, juve-
nes, innocentes, peccatores, verbo:
omnis conditio, ſexus, &tas rapitur, con-
currit, & in Aloyſium ſuum ardet. Quid
cauſæ? homines quid ita trahit? Non IIle

cum Apoſtolis orbem peragravit, gentes-

que convertit: non ille cum Eccleſiæ Do-
Ctoribus ſublimia D Itatis Myſteria humano
captui attemperatum ivit, ſcriptisve libris
Eccleſiam ditavit: non ille cum Marty-
ribus vitam pro Fide inter acerba tormenta
pPoſuit. Quid ergo eſt, quo ſibi omnium
noſtrum amorem tam inſolitum conciliat?
imo quid illud, quod ei tantam in Cœlo
peperit gloriam, quantam concipere men-
te non potuit S. Magdalena de Pazzis,
cui Divinitus oſtenſa fuit triumphantis in
Cœlo Aloyſii gloria? Innocentia, non com-
munis aliqua;, ſed extraordinaria, & ad
ſummum quodammodo perfectionis ſuæ
gradum exaltata innocentia. Hæc eſt,
hæc, quæ & Ppuriſffimum illum Divinita-
tis oculum, qui munditie Paſcitur, omni
vero minima labe offenditur, in Aloyſi
obtutu defixit; quæ, inquam, ſicut e Di-
vinæ gtatiæ ſinu profluxit, ita in Dur
amorem Aloyſium adduxit. Hæc eſt ,quæ

omne

318 (SERMO )

omne Cœlum in Ejus adhucdum in terris
verſati quandam admirationem convertit,
nunc autem Ejus conſortio ſuaviſſime affi-
cit. Hæc denique, qua noſtra mortalium
corda ad Eum attolluntur, & veluti ra-
Piuntur.

Quis mihi det, ut ſummæ hujus felicita-

tis, doni hujus Divini maximi, exquiſitiflimi
hujus animarum ornamenti, innocentiæ in-
quam, pretium, magnitudinem, omnium
oculis, & animis pro merito poſſim expone-
re? Pulchritudinem ejus ſi noſtris poſſemus
intueri oculis, nil dubitantes erumperemus,

nil cunctantes exclamaremus: nil in mun-

do fimile! quascunque mundus jactat pul-

chritudines, nihil ſunt omnes collatæ cum

innocentia! Quantum gauderent innocen-
tes animæ, ſuzæ innocentiæ fibi conſciæ!
quantas DEo agerent gratias pro conſer-
Vato tanto dono! quam fſollicitæ redde-
rentur, nequa ratione unquam theſaurum

hunc ſuum amittgrent! Illæ autem miſeræ

animæ, quæ potiorem habuerunt momen-
taneam aliquam voluptatem, aut quod-
cunque aliud peccati ſui objectum, quâm

animum illimem, cor mundum, quantum

ob amiſſam innocentiam dolerent, cru-
ciarentur, lamentarentur! omnibus ſane
viribus laborarent, ut cordis ſui vulnera
curarent, & quoniam in Baptiſmo obten-
teE

tee
neq
dan,
Tent,

bus
Pern

tibus

terre
ri;
adlju
quan

rera

inqn
corpe
Pollit
Nime
gle
exO
rode
dunt
umn
dide
Tum
vis .
amor
gue

A

( RXN) 319

t primæ Innocentiæ compotes eſſe jam
nequeunt, huic ſaltem proximam, ſecun-
dam, quam Pœnitentia generat, obtine-
rent, fitam in corde a quibuslibet gravi-
bus peccatis expurgato, commiſſorum
Pænitente.

1

Sed quia non poteſt corporeis obtu-

tibus hæc non corporis, ſed ſpiritus, non

terreſtris, ſed Cœleſtis pulchritudo vide-
ri mentis noſtræ oculo, quantum DEo
adjuvante poſſumus, conemur perſpicere,
quantum ſit Innocentiæ pretium, quam
vera felicitas animæ nullo gravi peccato
inquinatæ. Quidnam eſt igitur, quod in
corpore mortis hujus poſito homini eſſe
Pollit optimum, ideoque optandum ma-
xime? Iterata quæſtione ſe ipſum quis-
que urgeat: quam mihi poſſum felicitatem
exoptare maximam? An aliquam ex iis
rebus, quas dare mundus poteſt, & ſolet?
Sunt autem hæc: divitiarum cumuli; re-
rum, quibus hæc vita commode, & ſplen-
dide ducituèr, abundantia; latifundiorum
amplitudo; omnigenæ fupelleétilis luxus.
Tum honorum culmina, poteſtatis in alios
vis, & ſublimitas; aliorum exiſtimatio,
amor, veneratio. Denique quarumeun-
que corporearum deledtationum affluentia.
At vel geneues Philoſophi recte tradide-
Xunt,

320 (SERMO)

runt, in his rebus minime ſitam eſſe veram
hominis beatitudinem proptereà, quod
tranſitoriæ, fuxzæ fint, & conjunctæ cum
ſollicitudine, tædiis, curis. Scio probe,
reclamare in hoc omnem mundanis imbu-
tum placitis, nec perſvaderi facile poſſe,
longe aliis rebus felicitatem noſtram con-
tineri. Prorſus tamen ita eſt. Nam tres
nobis ob oculos ponamus homines: unum
qualem in S. Scriptura Job legimus, cujus

intaminata, pia vita ſit, & fimul illis

mundi bonis abundet: alterum, quales
in omni Hiſtoria multos eſt legere, qui
expers DEI, &, quod I. Tim. 4. dicitur,
cauteriatam habens ſuam conſcientiam,
mundanis innatat bonis: tertium, qui his
bonis carens vivit conjunctus DEo, niti-
dam, innocuam habens ſuam conſcientiam-
uæro, horum trium quis felicior? Ni-
hil dubito, quin illi, quem primum po-
fui, primas delaturi ſint ſi non omnes;,
certe plerique: & in eo diſceptare abſti⸗

neo, quamvis pPerpaucos ſolum tales re-

peérias, & animæ felicitati ſemper eſſe
periculum a mundi felieitate tum Chriſtus
D. ſat docuerit Math. 19. v. 24. Mar. 10.
v. 25. tum Salomonis, ipſiusque adeo Da-
vidis funeſta oſtenderit experientia. Sed
reliquorum duorum quis felicior? an cui
ſola Præſto eſt innocentia? an cui ſola o-⸗
Pulen-

pole
ſunt

glun
niſi

Lan.

fate
habt
eſſe
quan

hil
lins
juer
ul
ſeen
bet.
901
u
eNll
Wdi
cur.
tia
iS
inn

hil

(XXX) 321

pulentia? Sunt, proh dolor! nec pauci
funt Chriſtiani, majore præditi opum,
quam animæ cura, & amore. Sed quis,
niſi dementiſſimus, Epulonis conditionem
Lazari conditioni præhabeat? Qui ſapit,
fatebitur, cor innocuum, cor a DEo in-
habitatum fine comparatione meliorem
eſſe Theſaurum, quam tranſitoria omnia,
quantumcunque accumulata.

Sie eſt: totus mundus nihil fimile, ni-
hil dare poteſt æquale Innocentiæ. Nul-
lius hominis tam fincera eſt, & perfecta
Jucunditas, quam innocentis. Secura mens
quaſi juge Oonvivium. (Prov. 15.) Nulla mens
ſecura eſt, niſi innocens, quæ nullum ha-
bet, ex quo angatur, pecceatum. Hanc er-
90 mentem fimilem ait Veritas convivio;,
quod præcipuum eſt inter homines mutuzæ
exhilarationis inſtrumentum, ac vinculum,
ubi fermone, paſiu, bauſtu sepeliuntur
curæ, ſeponuntur ſeria, ſegregatur triſti=
tia. Vis ita ſoluto ſemper eſſe animo?
vis jugiter convivari? Securam, hoc eſt,
innocuam ſemper mentem retine; tum ni-
hil tale fupervenire tibi poterit, quo ve-
re infelix reddare. Quid enim de ſtatu
felicitatis dejicere; ac omnino miſerum
efficere poſiit hominem in ſua perſeve-
rantem innocentia? Paucis dico, nihil
X eſt

322 (SERMO)

eſt tale in orbe univerſo. Jobi omnibus
nudati, peſlimo etiam percuffi ulcere,
ſtatus quam fuit calamitoſus? Ait tamene
Credo, quod Redemptor meus vivit.. videbo
DEUM Qalvatorem meum. . Repoſita eſt hæc
Nes mea in ſinu meo. Viden, ut inter acer-
biſſimos corporis dolores, virum in cordis
intimo erigebat, ſolabatur conſcientia
recti cum æternorum bonorum fiduciali
expectatione? Si ergo miſerum licet Jo-
bum dicerg, minore ſui, & viliore parte
fuit; at majore, & nobiliore parte etiam
tum terfelix eſſe pergebat. Martyres, &
alli Sancti plerique graves ſane perpeſſi
ſunt tribulationes, nemo tamen eos recte
dixerit infelices fuiſſeé, quoniam id, in
quo eſt primum, & maximum ad veram
felicitatem momentum, ſemper retinue-
runt, purum peccati, & Duo unitum ani-
mum. Ipfius enim adeo mortis, cujus
quidem maxime connaturalis, & innatus
homini videtur eſſe horror, tamen ne ejus

quidem periculum, vel præſentia eum

efficit miſerum, qui per mortem ad DguM
le ſperat proficiſei. Hominum odia etiam
ridere poteſt, cujus ſpiritui teſtimonium
reddit Spiritus, quod ſit filius Dur, quod-
que ſequitur, hæres DEI, & cohæres
Chriſti. (ad Rom. 8.) Inopia, morbi;, alia
incommoda ſi adiint, in ommbus tranquil-
litatem

iita
net
or.

Eſti
intt
Patt
Mun
gna
ret

ue
dum
inS
illas,
fua
Sie
fame
lieo
tin
Xane
Pha
Pum
Ylan
15
Paby
terten

lide

is
ere,
mene
ileho⸗
Aler
Leer⸗

Ordis

entia
Gciali
et ſo⸗
Parte
etiain
es, &
Apeſi,
fecte
d, in
eram
finne⸗
0n ani⸗
eujus
nnatus
ne ejls
4 eum
DEUM.
etialdl
nopium
,quoch⸗
olyeres
bi, Alil
Fan guil⸗

aten

C. XXxX) 223

litatem, vel etiam hilaritatem facile reti-
net probus animus, cumque Davide me-
mor eſt DEI, & delectatur.

Hanc veram felicitatem pro merito
æſtimare teneris jam ſuis annis, docente
intus Dko, didicit noſter Aloyſius; qui
Patre Principe, atque adeo ad ſumma
mundi natus, cum quæ ſplendida, ma-
gna, pulchra putantur, ad manum habe-
ret omnia, aſpernatus eſt omnia, ſervan-
dæ Innocentiæ, DRo amando, Sanctis-
que rebus unice intentus, & deditus;
dum denique mundum ex toto effugiens
in Sanctioris Status ſefſe latebras abdidit,
illasque latebras inſtar habens Paradiſi, in
ſua ſe abjectione credidit beatiſſimum.
Sic latenti, humili, inopi, famulanti,
famenti, oranti, ſemet diſcrucianti Ange-
lico Aloyſio ſtatuamus ex adverlſo poten-
tiſſimos Monarchas, & Reges, ut: Ale-
Xandrum, Julium Cæſarem, Auguſtum,
Pharaones. Hos gloriæ, potentiæ „ o-
Pum, deliciarum eauſa feliciores dicere,
quam Aloyſium, audebitne quisquam?
Is forſitan audebit, qui de aureo poculo
Babylonis (Apoc. 17.) inebriatus ſola
terrena ſapit, & Cælum vult relictum Cœ-
li Domino: nam alter omnis exhorreſcet.

X⸗2 igi-

3224 SERMO )

O igitur hoc tanquam ſumme necefſf-
farium, fimulque ſolidiſfſimum fundamen-
tum vere prudentis, vereque felicis vitæ
in corde veſtro conſtruite, ut ſemper ha-
beatis quam perſuaſifmum: veram homi-
nis felicitatem ſitam eſſe in ſtatu Divinæ
Gratiæ: cum ſtatu autem peccati non ma-
gis poſſe veram aliquam felicitatem com-
poni, ac lucem cum denſflimis tenebris.
Hac indubitata veritate rite imbuti, om-
nem curam eo convertite, ut animam

prima innocentia, vel ſi huj us jacturam
feciſtis, ea ſaltem, quam ſecundam no-

minavi, exornatam ſemper conſervetis.
Vivite memores illius, quod Chriſtus
(Math. 19.) ait: niſi effciumini ſicut parvu=
li (qui utique nihil de ulla malitia norunt)
non intrabitis in Kegnum Colorum. Simul
autem & illud ex mentis oculis nunquam
dimittite: rem eſſe difficillimam, inte-
grum ſervare hunc inæſtimabilem Inno-

centiæ theſaurum. Audiſtis fortaſſe nar-
rari, quot modis, quam variis artibus, &

miris inuentis fures in magnis urbibus u-
tantur, ut homines ſuppilent: quamque
ſcite in Templis, in foris, vicis, domi-
bus argento fſuo multi fint emuncti. Tum
autem cogitate aliquem, qui in medio

nationis pravæ, in latronum turba theſau-

rum portet: profecto fi despoliatus non
fuerit

er
I
Feſtr
inſid
trur.
gel⸗
tran
tuckin
tes
mo

diS

nas.
quo
605
dile
dom
Inta
tia l
e

ſng

Ubi
diea
ratio
Kuit

uun

dien
catie
Ut d

nece-
Anen
Vit*
et ha⸗
honi⸗
Divine
On ma-

N cOI.
nebti⸗

l, Oln⸗
nimam

uram

uI no⸗
ervetls⸗

Chriſtus

perl⸗
orunt)
Simhul
Unquatke
inte⸗
mn Inno-

ANe NnarH

tius, 6
bibes d
mgi

doml

Tum
1 nedio
1the Cn⸗
tus non
fuerit

( XX) 225

fuerit, magnopere mirabimur. Theſau-
rus veſter, argentum veſtrum Innocentia
veſtra eſt. Hanc fertis in medio furum elam
inſidiantium, & latronum aperte irruen-
tium. Innumerabiles compilati sunt, vel
deſpoliati: indemnes non valde multi
transierunt. Qnod auget periculi magni-
tudinem, eſt, hos Innocentiæ imminen-
tes hoſtes eſſe inviſibiles; ſunt enim dæ-
monles; tum autem & homines, in qui-
büs pravos a bonis ſæpe ægerrime diſcer-
nas. lIidem hoſtes ſunt etiam inevitabiles;

quo te cunque vertas, vel conferas, in

eos incurris. Dantur denique & hoſtes
dilectiffſimi, quisque nempe fibimetipfi,
domeſtici item hominis, & intimi ejijus.
In tantis periculis ne homo pereat, Gra-
tia DEI & neceſſaria, & præſto eſt cui-⸗
que volenti.

Quonam ergo pacto, quæritis, hanc
ſingularem a DäEo Gratiam obtinebimus?
Ubi Aloyſius veſtigia poſuerit, paucis in-
dicabo. Igitur Angelicus hic Sanctus O⸗

rationi, Divinis, ſacrisque rebus deditus

fuit prope incredibiliter, certe ad om-

nium admirationem. Magna noctium,

dierum maxima pars in ferventiſſima pre-
catione IIli abiit; eoque demum evafit,
ut diſtractionibus careret etiam non volun-
X 3 tariis

3²6 (SEHERMO)

tariis, & difficilius a Dko cogitationes ad
temporalia devocaret, quam vulgo ho-
mines ſuas in Duo defigant. Singulari
autem cultu proſequebatur SS. Trinita⸗

tem; Chriſtum D. tum Paſſum, tum in Eu-

chariſtiæ Sacramento abditum; poſt Hunc
Sanctiffimam quoque Illius Matrem. Ac-

ceſſit creberrimus, ac ſemper devotiffi-

mus SS. Sacramentorum ufus. Vel tali
pietate quam tutum Eum eſſe oportuit
ab omni non ſolum caſu, ſed vel caden-

di periculo, & dæmonum infeſtatione?

Sed plura adjunxit : quam S. Seriptura
ſvadet, frequentem memoriam noviſſimo-
rum; unde ſolenne illud ejus dictum per-
crebuit, Quid hoc ad æternitatem? Addidit
etia m, periculorum, utut nen propinquo-
rum, fugam: in ſenſibus, prælertim oculis,
refrænandis vigilantiam: corporis autem
tam pertinacem, tam immitem caſtigatio-
nem, veluti non de præcavendis, ſed
de expiandis, & vindicandis atrociſſimis
pPeccatis ageret. Unde Eccleſia in Aloy-
ſo miram vitzæ Innocentiam pari cum
Poœnitentia depr ædicat.

Qualibus propugnaoulis ſuam Caſtilio⸗
næus Angelus Innocentiam munierit vide-
tis: veſtram quibus munire velitis, eligite,

conſtituite. At Clementiflimus D. DEOUsS,

C ujus

Cju

quen
s,
latos
ceſe

—
—

guæx
no
mor
duer
& I

n
ſaf
riſi

au

tur,
Ree
Nti
Piel
ſtat
tta

llesa

0 ho.
ollari

tinita⸗
in B E Er.
HuR
n. Ac⸗
Votiſti⸗
el tali
vortuit
ciden-
lone?
ptura
iſhmo⸗
m per⸗
ddidit

inO. .

OUis,

Autell

igatio
8, ſed
ci Uinis
1Aloy⸗
.i cum

Catilio⸗
eligite
eujs

(C XXXI) 3 27
cuſus delicizæ ſunt innoçentes animæ;
quemque in Aloyſio mirabilem agnoſci-
mus, & glorificamus, faciat vos immacu-
latos ad Angelorum conſortium, & immar-
ceſcibilem coronam pervenire.

DE CURA INNOCENTILE
SERMO.

XDernauß alias conſuevi verbis, paulo
pluribus libet hodie ſcholaſtieæ
quæſtionis diſcuſſioni aliquid intermiſcere,
quod ad vitæ pertineat rationem. Ser-
monis materiam præbéeét ipſum hoc nomen
Sacramentum Illuminationis, quo Baptiſmum,
& Illuminati, quo Baptizatos a Scriptura,
& Patribus deſignari, nunc admodum au-
diviſtis. Cujus quidem appellationis cau-
ſa fuit feliciſſima rerum converſio, & mi-
rificus ille cujusdam ineffabilis lætitiæ effe-
tus, quæ per hoc Sacramentum obtine-
tur, atque ab adultis, quales in primæva
Ecelefa copioſi Baptizabantur, ſæpe ipſo,
ut ita dicam, ſenſus experimento perci-
Piebatur. Quid enim facit Baptiſma? E
ſtatu peccati, adeoque e triſtiſſima nocte
transfert in ſtatum Divinæ gratiæ, qui
X 4 ſtatus

(SERMO)

ſtatus eſt lumen illud DEr admirabile (1I.
Pet. 2. v. 9.) in quo vivunt, & ambulant,
qui regeneératione facti funt filii Dar.
Porro ſicut corporea lux efficit, ut oculis
ad videndum uti poſſimus, fimul autem
totam naturam, ipſumque adeo hominem
excitat., vegetat, exhilarat: ſic Baptiſ⸗
mus non ſolum mentis oculos per Fidei
Habitum illuminat, ſed animam quoque
totam renovat, & candida illa, ſincera,
vereque Cœleſti lætitia adimplet. Sic in
Auguſtino, per Baptiſmum diſſipatis prio-
ribus angoris, & triſtitiæ nebulis, me-
ram lucem, & lætitiam ſucceſſiſſe legimus.
Clodovæum Francorum Regem Bapti-
zZzandum ad Eccleſiam ſua manu deduce-
bat S. Remigius Archiepiſcopus Rhemen-
ſis. Vias ornabant utrinque poſitæ frondes,
Proceres comitati, & populus maximo

numero. Nequid ad ſacrum ſplendorem,

qualem illa ferebat ætas, deſideraretur,
curawerat S. Epiſcopus. Regem ergo ſic
Procedentem imminens Regeneratio tan-
to replevit gaudio, ut inter dulces lacry-⸗
mas ita ex Sancto illo Epiſcopo quæreret:
Pater mi! an non hec eſt illa beatitudo
animi, quam mihi Baptizando polliceba-
re? Cui ille, initium hoc eſſe, ajebat,
& præguſtum quendam veræ illius beati=
tudinis, cujus poſterius in Cœlo compos
futu⸗

forur
ribus
ſenſ
tem
eſt,
latur⸗

lim,

toX

gata

ciſſi
rat

obti⸗
Xim⸗
Ue t

§.

roce
cilin
tent
Ppcen
raor
glir
que
Niten
Cun

(La

en

run
Api

ant,
ler.
lis
lten
em
btil⸗
idei
e
era,
jein
hrio⸗

nus.
pti⸗
nek⸗
nen⸗
des,
imno
em,
tür,
ſie
tan.
ety.
cret:
tuho

eh.

bat,
eatl⸗
105

ll⸗

( XXXI) 329

füturus efſet. Nee minus in aliis complu-
ribus adultis ſacra id genus lætitia in ipſos
ſenfus legitur redundaſſe. Perdurare au-
tem hanc veram lætitiam tamdiu neceſſe
eſt, donec per mortale peccatum expel-
latur.

Hic jam primum ad vosmet ipſos, ve-
lim, oculos reflectatis. Regenerati eſtis:
nox peccati per Divinæ Gratiæ diem fu-
gata eſt. Si in ea perſtitiſtis adhuc, feli⸗=
ciſſimi! Ideoque indeſinentes agite D. DEo

gratias, cujus munere tantum donum &
obtinuiſtis, & retinuiſtis. Tum vero ma-

Ximam, & perpetuam curam in eo ponite,
ne tam felici ſtatu unquam excidatis, In
SS. Patribus me legere memini, via in-
nocentiæ multo plures ſalvari, multo fa-
cilius ſalutem obtineri, quam via Pœni⸗
tentiæ,. Nam peccatorum magna pars
Poœnitentiam ex toto averſatur cum Pha-
raone: non pauci cum Henrico VIII. An-
gliæ Rege, & aliis, qui reparare abnuunt,
quæ deſtruxerunt, ſimulacrum habent po⸗
nitentiæ, non veram poœnitentiam: alii
cum Antiocho (2. Machab. 5.) & Galerio
(Lactant. de mort. perſec. c. 33. & ſedq.)
agunt intenſiſſimam, ſi externum verbo-
rum, lacrymarum, pPromiſſorum corticem
aſpicias, ſed deeſt medulla ſinceritatis,

330⁰ (SERMO)

& veræ converſionis. Pauei cum Davide,
cum Magdalena, & Pelagia vere, atque
eX toto corde ad DEUMrevertuntur. Ma-
nete igitur in ſecuriore, & faciliore ſalu-
tis via. Siqui autem in Baptiſmo acceptam
gratiam peccando amiſerunt, iis reſtat lu-
gere, DEI miſericordiam inceſſanter ex-
orare, & carni quidem injucundam, ſpi-
ritui tamen ſuavem ſinceræ poœnitentiæ
viam tenere. Neque eſt, cur huic capiti
diutius immorer, de quo nec raro, nec
pauca me jam locutum commemini.

Alterum vero, quod dicere habeo,

utinam æque, ac meretur, gravibus ver-

bis, æque nervoſa oratione poſſem com-
mendare! Res enim eſt, ſi penitius conſi-
deretur, in omnem veræ felicitatis Par⸗
tem momenti longe maximi. Ergo quam
poſſum vehementiſſime, per & aſperſionem
danguinis RSU Chriſti (r. Pet. 1.) oro, dum
animarum curam ſuſceperitis, debitam ha-
bete parvorum curam, ut, qua in Baptiſ-
mo indati ſunt, candida ſtola nunquam
exſpoliéêntur. Ubi enim inter bonum, &
malum diſcernere cœperunt, quaſi in bi=
vio conſiſtunt: dextram tenebunt, ubi
ſunt viæ Domini, viæ ſalutis, ſi adſit,
qui dirigat, ducat, vel compellat; ſibi
autem relicti, fere ad fſiniſtram declinant,
quo

q10
Ma.
inno
illor
guit
2a
tige

lieet

prim
Verl
Pro.
Verl
Viti
ado
ti,
mul⸗
ketu
Vitek
rien⸗
te v
Pro
etie
10
rere
ci
Viſt
lon
fun
fam
guo

vice,
Atque
Ma.
ſalu⸗
eptam

ex.
1, ſpi⸗
tenti
capiti
, nec

ubeo,
ls ver⸗
1con-
conſi
ar⸗
quann.
ſionen
0, dum
tam ba-
Bapti .
Inquam
un,

in bi⸗

t, bi
adlit,
elinant,
o

tat l.

E

( XNNI „ 331

quo femper omnem invitant quam pluri-
ma. Quot manſiſſent Per omnem vitam
innocui, & ſalvi facti fuiſſent, ſi ætatis
illorum flos debite curatus fuiſſet ab iis,
quibus curare incumbebat! Nam ut male
acta juventus adultæ ætatis probitate cor-
riger etur, paucis cum Manaſſe obtigit,
lieet non paucis cum Joa obtigerit, ut poſt
primæ &tatis innocentiam acti fint in trans-
verſum, cum a bono ad malum multo ſit
Pproclivior, quam à malo ad bonum con-

verſio. Ut ergo unum ſolum ex omnibus

vitiis exempli cauſa memorem: incipiat

.

adoleſcens ore ſuo ad maledicendum abu-

ti, nec tempeſtive corrigatur, ſed diſſi-

mulatione, vel etiam exemplo corrobo-
retur; jam perditus eſt, nulla deinceps
vitæ ſuæ parte corrigetur: nam & expe-
rientia ſatis comprobat, creſeere cum æta-⸗
te vitia, nec illud fallit (Prov. 22. 6.)
Preverbium eſt: adoleſcens juxta viam ſuam,
etiam cum ſenuerit, non recedet ab ea. Si ve-
ro quam primum poteſt, doceatur quæ-
rere DEUM, orationi, & piis rebus affi⸗
i, honeſta ſectari, peccatum ducere gra-
viſſimum malum, exhorreſcere, vel de
longinquo fugere: pulcherrimum hoc erit
fundamentum vitæ reliquæ ad omnem ve-
ram laudem educendæ. Hinc factum,
quod Eccleſiaſticam Hiſtoriam lecturis vo-
bis

332 (SERMO

bis ſæpiſſime occurret, ut pii Parentes
ſuos, etiam quinquennes, filios ſancto ali=
cui viro, aut Monaſterio conſignaverint
educandos ante omnia in timore DEI,
tum & in literarum cultu: e quibus dein-
de non ſolum Eccleſia ſanctiſſimos Epi-
ſeopos, & Apoſtolicos Viros adepta eſt,
ſed profana etiam Respubl. verzæ felicita⸗
tis Columina. .

Qui Veſtrum in optandis Eecleſiaſti⸗
cis Ordinibus, & animarum regimine prius
intuentur officium, deinde beneficium,

eos credo audire velle, quamnam potiſſi-

mum culturam teneræ huic ætati poſſint
adhibere? Primum illud exiſtimo, quod

omnibus in commune ſuis ovibus debet Pa-

ſtor officium, ut quam ſæpiſlime, & in⸗
ſtantifſime pro iis Divinæ ſupplicet Maje-
ſtati. Non enim tam fib', quam ſuis vive-
re debet, qui apud Paſtorum Principem
non mercenarius, ſed Paſtor cupit audi-

re. Ergo diurna, & nocturna ſollicitudi-
ne pulſatus, nequa ex ovibus pereat, per

Orationem identidem confugiat ad Eum,
a quo omne & conſilium rectum, & au-
Xilium efficax; atque ita vinculi ad in-
ſtar ſuos, & DkEUM ſatagat connectere.
Videte Moyſen Ductorem Populi DEI,
Veteris Mediatorem Teſtamenti: in omni
dubio

Qub
Iit 3
Teſt
lium
Dl

bus

ich

culas
C in
illar
han
tud

ente

0 4li-.

erint
Du,
ein⸗
Epr-
4 elt,
lieita⸗

eſaſti⸗
pribs
eium,
otiſ⸗
voſlint
gooch
et Pæ
in⸗
Maje⸗
Viye⸗
Neipen
Audi-
citucl
t, per
Eum,
E au
30 in⸗
eCters.
Dyl,
nomni
Ubio

CXXXI ) 333

dubio, vel periculo, vel neceſſitate cur-
rit ad Dominum. Videte & ipſum Novi
Teſtamenti Mediatorem Chriſtum Dur Fi-
lium: poſtquam dies annunciando Verbo
DEI impendit, erat pernoétans in Oratione

DEI. Et alii, quotquot deinceps anima-

bus utiliter præfuerunt, oratiomi erant ad-
dictiſſimi. Itaque parvas etiam ſuas ovi-
culas paſtor ſtudeat commendare Domino,
& inſpirari ſibi petat modos, ſtabiliendæ
illarum innocentiæ profuturos. Aderit
haud dubie DEUsS, ut piam hanc ſollici-
tudinem idoneis confiliis inſtruat. Tum

autem non inutile videtur fore, ſi Jam per
occaſionem Catecheſeos omnes in univer-

ſum, jam ſeorſim paucos, aut etiam ſin=
gulos ſermone illorum ætati accommoda-
to conetur permovere ad ſummum odium
omnis peccati, ad orationis ſtudium, de-
votionem in Templo, DEI,⸗Patientis Do-
mini, Beatiſſimæ Matris amorem, & cul-
tum: quæ vero infeſta perſpexerit eorum
probitati, qualis præſertim eſt otioſitas,
heæc ab illis propulſandi vias reperiat.
Rurſum parentes nec raro, nec ſegniter
edoceat tum graviilimam eis incumbere
prolium in DEI timore educandarum ob-
ligationem, tum quibus modis hanc ſint
expleturi.

L Eſt

334 (SERMO )

E forſitan, qui dubitet, num officd
ſui futura ſit hœæe pars, ut péeculiari cura
innocuam ætatem complectatur? Nulla
prorſus dubitandi ratio. Cui enim grex
aliquis totus committitur, is certe quam-
vis gregis illius partem convenienti debet
curare induſtria, & de quavis parte ra-
tionem eſt redditurus ei, cujus grex ille
Proprius eſt. Jacob dum oves, capras, arie-
tes ſoceri ſui Laban annis XX. paſceret;
damnum omne reddebat (Gen. 31.) ſeu
maghum quid, ſeu parvum, captum a be-
ſtia, Vel furto periit. Neque ſolum cor-
roboratis jam ovibus, ſed tenellis etiam
agnellis infeſtus imminet lupus, & avidi-
tate forſan majore, quia in bolum ex ipſa
teneritudine magis delicatum: Paſtoris
ergo munus quomodo non ſit excubare;
tenellum pecus pro viribus defendere, ar-
cere lupum?

*

Hane meam admonitionem memori
mente recondite, &, quam commendavi;
juventutis curam, ubi tempus advenerit,
ſtudiofifſime gerite. Ita valde multa bona
efficietis, & opinione plures animas ſal-
vabitis: ſecus gravem coram Supremo Ju-⸗
dice reatum incurſuri.

PRO

oficl

CNI
Nulla
1gex
Qmm
debet

tte tl.

X ille
,arie⸗
reret;
*) ſen
n àbe⸗
n eor⸗
etian
Widi⸗
Xi
ſtoris
dbare,
te, A⸗

nemori
ndaͤvi;
enerit,
1bona
38 ſal⸗
no u⸗

PEO

( XXXII) 235

PRO FESTO 1

VISITATIONIS B. V. M.
. S E R M O I.

U0 t ne unquam Divinæ, & Noſtræ
Matris obliviſceremur, neve MARIE
amor in cordibus noſtris unquam intepe-
ſceret, Providere volens Eccleſia, plures
Per annum inſtituit hujus Sanctiſſimæ Do-
minæ cultui ſacratos dies, quorum recur-
ſu excitaremur ſervuli, & clientes ad pie-
tatem, ad ſpiritus gaudium, ad ſacras
MaARANI amoris delicias. Feſti enim
hi dies nobis velut imperant, ut obſe-
quia multiplicemus, animi noſtri flammas
augelmus, pietatis opera geminemus, &
quaſi aſſiduo in Matre noſtra cogitandla .
coleuda, amanda perſiſtamus. In horum
dierum humero & craſtinus eſt, dicatus
memoriæ Beatiſſimæ Matris S. Eliſabe-
tham viſitantis.

Mater igitur noſtra feſtinat in Hebron,

cognatam ingreditur domum, ut obſe⸗

quia

336 (SERMO)

quia offerat, ſolatia impertiat, benedu
tionem adferat. Quis hoc animi ſui ocu⸗

lis intuens non exclamet: o inter omnes

domos beatiſſima domus, quam DuI Ma-⸗
ter, Cœli, terræque Regina adventu
ſuo, ingreſſu, commoratione ſua digna-
tur! Terbeata Eliſabeth! Terfelix Zacha-

rias, inque materno adhucdum utero

clauſus Joannes, ac tota denique Fami-
lia, quibus inæſtimabilis ſors obtigit, ſe-
cum habendi plenam Divina Prole MA-
RIAM, qua infra DEUM nihil majus;
vel ſanctiust Ita eſt, Magnæ Matris Cliens!
major hæc fuit domus illius, familiæ il⸗
lius felicitas, & gloria, quam ut vel tu
eam coneipere, vel quisquam digne poſ-
ſit deprædicare. Quantum enim puta-
retur, ſi in domum cujuspiam omnes to-
tius mundi Reges convenirent? At nihil
hoc eſt, ſi cum illa gloriag, & felicitate
conferatur, quam MARI adventus Eli-
ſabethae domui attulit. Potes & tu hanc
tantam felicitatem tibi propriam facere.
Non enim a ſuis clientibus abeſt Virgo
Sanctiſſima; quamvis corporeis oculis non

videatur àb eis, adeſt tamen Materna ſua

cura, adeſt Patroeinio, & favore. Eſto
igitur cliens; ſed re, vita, moribus eſto,
non ſolo nomine cliens: ac tum ſenties;

quam propinqua tibi adſtet, quam te ubi-

que

Sel
tate
Im
ſpe
tln

0
San⸗
fbe

qui

Ppoſ

Cor

ſot

i der⸗
omnes
Ma⸗
rentu
digna-
Zacha⸗
Utero
Fathi⸗
it, ſe⸗
e MAX-⸗
Majus,
Cliens!
lir il⸗

Vel ti

e pol⸗
Puta⸗
ges 10.
elieitate
s El⸗

tu hane

ſaceré⸗
Virgo
Ulis no
erhaſua
bieſo,
ſegties
ntelbt⸗
qle

(XXXII) 337

que comitetur Sanctiſſima tua Patrona.
Senties præſentiam Illius in omni neceſſi-
tate, in omni periculo, triſtitia, dubio.

Ihnvocabis enim Illam, & ipſo effectu re-

ſpondebit tibi: ecce adſum. Nunc igi-

tur ante omnia ardentiſſimo deſiderio

opta, ut clientibus annumereris hujus
Sanctiſſimæ Matris. Hoc enim in te ſi
fuerit deſiderium, ultro eris ſollicitus,
quibus moribus, quanam vitæ ratione id

poſſis conſequi.

Ac deſiderium quidem iſtud facile aut
concipies, aut jam dudum conceptum
confirmabis, & augebis, ſi paulo atten-
tius apud te expenderis, quam beata fſit
ſors veri id genus clientis. Quid enim
eſt clientem eſſe MARIE? niſi Hanc ha-

bere Patronam peculiarem, ab Eaque
amari, protegi, curari? Hæc autem quis-

quis habet, eo ipſo DEUM quoque ha-

bet amicum benevolentiflmum, Patrem

amantiflimum. Non enim poteſt illum
non amare DEUs, quem amat MARIA:
neque odio habebit Filius eum, quem
Matri Suæ charum videt. Hoc autem

DeEI amore quid poteſt homini in hac

vita evenire beatius? Omnino nihil. To-
tus te mundus oderit, & vilipendat, ſi
DaEus te amat, triumpha, exulta, bea=
Y tus

—

338 (SERMoO)

tus es. Ab oppoſito, amet, colat,
ſummique te faciat totus mundus: ſi Dko
uteris inimico, infeliciſſimus es, condi-
tio tua eſt miſerrima. Talis enim quis-
dque eſt, qualis non cæci, & vani mundi
hujus judicio putatur, & dicitur, ſed
qualis infallibili Summi DEr judicio eſt.
En primam e felicitatibus Clientum Ma-
gnæ Matris. Nunc vide alteram.

Ejus eſſe clientem, atque adeo ſub
Ejus protectione, & tutela vivere, quid
ahud eſt, quam certo itinere ad opta-
tiſſimam Coœli Patriam contendere, &

quandam propemodum certitudinem æter- .
næ felicitatis obtinendæ habere? Non

enim faciet unquam Pientiſſima illa Do-
mina, ut e Suis finceris ſervis aliquem
ſinat interire. Pro obſequiis fibi præſti-
tis, pro cultu exhibito, pro amore, &
fiducia erga ſe habita, Cœlum a Cœli
Domino, eodemque Filio Suo impetra-
bit. Sic Illa clientum Suorum grefſus
dirigit, ut nunquam gravi aliquo pecca-
to corruant: aut eorum ſiquis forte cor-
ruit, non quieſcit ante, quam eum, tan-
quam prodigum filium ad Paternam Pa-
tris miſericordiarum domum reducat fin-
cere Ppœnitentem. Non certiorem, non
tutiorem habemus ullum modum in Mun⸗

Ind

di
ne

gu⸗
pee

fel
ſpi⸗
lam
fum
al
Lin
den
hoc
Dii
ine⸗
des
mun
peer
trem
niſ

ger
qlie
dam
tur:
tris
quit
eſſe
RIA
iitn

lat,
10
i⸗
Modi

c XXXII) 339

di hujus procelloſo pelago evadendi om-
nes ſcopulos, omnes Ilyrtes, omne deni-
que exitium: id eſt, effugiendi omne
Peccatum grave, & pretioſiſſimum Inno-
centiæ theſaurum ad Mternitatis portum
feliciter devehendi, quam ſi aſſidue re-
ſpiciamus hanc fulgidiſſimam maris Stel-
lam, & ad Ejus radios itineris noſtri cur-
ſum dirigamus. Rurſum, ſi jam peccato

aliquo perivimus, & Innocentiæ naufra-

gium fecimus: ſi jam in abyſſi profundum
demergi cœpimus, non emergemus ex
hoc tam triſti diſcrimine, niſi Ejusdem
Piiſſimæ Stellæ lumen requiramus, opem
inclamemus. O! animarum quot myria-
des nunc in Cœlo exultant, quibus ani-

mum a gravi noxa immunem conſervavit

pPeculiaris devotio erga Beatiſſimam Ma-

trem, quæ ternum incurrifſent exitium,
niſi in Ejus ſeſe clientelam abdidiſent.

Inde fieri fere aſſolet, ut quamdiu inte-
ger alicui manet flos innocentiæ, vitam-
que ducit cum probitate, ultroneo quo-=
dam motu incitatus, ad teneriorem fera-
tur amorem, & ferventiorem cultum Ma-
tris Virgineæ. Inde porro & illud ſe-
quitur, tamdiu exiguam ſpem ſalutis ad-
eſſe homini, quamdiu nullas in ſe MaA-
RIANI amoris ſcintillas perſentiſlcit. O
igitur quisquis deſideras (quis autem non
1I 2 deſi-

340⁰ (SERMO)

deſideret?) poſt hanc temporalem vitam
aternam vivere vitam, poſt hujus mundi
miſerias incomprehenſbilibus Cœli gau-
diis perfrui, MARIAM ſtudioſe, ferven-

ter, conſtanter cole. Huc curre, hic ver-

ſare: nihil hic nocere poterit; non mun-
dus pervertet, non care ſeducet, non
univerla dæmonum poteſtas expugnabit,
ſ MARIAM tenes, ſi non deſeris. Hæe
eft omnium hoſtium victrix, terror, fu⸗
gatrix, eſt Caſtrorum acies ordinata,
eſt murus, Civitas, arx inexpugnabilis.

Rurſus aliam Clientum Beatiſſimæ
Matris felicitatem eam poſſumus afferre,
quod in hujus vitæ Ccurriculo Paratum
ſemper habeant ſecuriſimum refugium
in quibuscunque ſuis necefi tatibus, delſi-
deriis, pPericulis. Quamdiu terram hanc
colimus, animus noſter varios inter affe⸗
Gus fuduat, & ſortis noſiæ varius eſt
babitus. Vivimus non Cmnino abſimiles
mari, quod alternis agitatum ventis huc
illuc impellitur. Nunc triſte nobis eve-
nit aliquid: jam malum quodpiam vél
animæ, vel corpori impendens terret:
mox rei cujuspiam indigentia Premimur:
alias boni cujuspiam deſiderio affhcimur.
In his omnibus opus uobis eſt alicujus
ope, & favore, qui e malis eripiat, Pe-
ricu-

eſt

ſtn
tri
te

ben

tam
indi
al⸗

ell⸗

pun⸗
non
bit,
Hee
ſ⸗
ata,
l.

lun
eite,
1tun
jum
.
Ged⸗
Hanc
Ae⸗

s d

miles
8 e
exve⸗
rel
ertet:
Innur .
eilnur.
lcujis
t, Pe-
lel⸗

( XXXI) 341

ricula propulſet, deſiderata largiatur,
vel procuret. Hominum ſ[æpe fruſtra in-
clames opem: non poſſunt, aut non vo-
lunt ſuccurrere. Cliens Divinæ Matris
habet, quo ſumma cum fiducia recurrat;
Dominam ſuam, Matrem ſuam. Imitari
ille poteſt, ac etiam ſolet, mundi hujus
filios, qui ad Matrem ſuam, ubi ubi opus
eſt, recurrunt illico. Denique univer-
ſam felicitatem MaRIANI clientis etiam
in imagine, e temporalibus rebus deſum-
pta, utcunque licet intueri. Habeat
quispiam ſibi peculiari affectu deditum,
Poôtentem in Aula, & Regi chariſfimum
Miniſtrum, in hujus clientela vivat: quam
ille & fibi, & aliis videtur fortunatus?
Nihil' omnium eſt, quod ab ipf'o Rege
hujus Patroni ſui interventu ſive non au-
ſit petere, ſive non ſperet ſe obtentu-
rum. In Æterni Regis Aula nemo Ma-
jor, nemo potentior ipſa Regis Matre.
Quidni ergo multo fortunatiſſimus ſit,
quem IIla in Suis numerat clientibus?

Hujusmodi conſiderationibus excite-
mus nos, & corda noſtra inflammemus ad
ſtudium emerendi nobis Patrocinium Ma-
tris Sanctiſſimæ, nosque IIlius veros clien-
tes per omnem vitam magno ſtudio exhi-
bendi. Finio ſæpe jam auditis Melliflui
X 3 Do-

.

342 (SERMO)

Doctoris, & ardentiſſimi MARIX culto-
ris S. Bernardi illis verbis: Totis medul-
lis cordium, totis præcordiorum affecti-
bus MARIAM Hanc veneremür, quia ſic

eſt Voluntas Ejus, qui nos omnia habe-

re voluit per MARIAM. Ita profecto
eſt: per Hanc omnia, ipſum ergo etiam
Cœlum, nos habere, quidni ergo & pe-
tere? voluit DEUsS. Neque iſtud aut mi-

rum nobis videatur, aut dubium. Si

enim DgUs e Cœlo in terram non niſi
per MARIAM venit, an putabimus, nos
e terra in Cœlum, niſi per Eandem,
poſſe venire? Non ergo memoria MARIE
animo noſtro unquam excidat: non laus

Ejus unquam ceſſet ab ore noſtro: non

amor IIlius in Corde noſtro unquam ex-
tinguatur, velintepeſcat. Alte hæc men-
tibus veſtris inſeulpite. Conabitur enim
dæmon, & mundus in animos oblivio-
nem MARI inducere, amorem vero e
cordibus evellere: at felix ille, qui fir-
mus, & conſtans perſtiterit.

B,

Eli

Alte

mi

diea

Di
ſum
lam
cen

u
60

10

( XXXIII ) 343

PRO EODEM FESTO
SERMO II.

Mr Creatoris feſtinat ad Matrem
JNEL. Creaturæ. MARIA Viſitat, viſitatur
Eliſabeth; fœta Utraque, DEo Salvatore
altera, altera Salvatoris Præcurſore. Hæc
Mater fœcunda, IIla ſimul Virgo inta-
minata. O qui amplexus! quæ gau-
dia! officia! voces! Cognatam Suam,
& Hoſpitam ut videt, ut audit Eliſabeth,
Divino irradiata lumine intelligit adeſſe
ſummi Parentem Numinis, Hanc eſſe il-
lam Prophetarum deſignatam oraculis, in-
cenſis Patrum votis ſuſpiratam Virgineam
DErIparam. Intelligit etiam, coram intue-
ri ſe ſuam, Conjugis, filii, ac totius ſue
domus, imo terræ, & Cœli Dominam,
ac Reginam. Quibus, putamus, motibus
cor ejus geſtierit? ut ſtupuerit? ut læti-
tia, & veneratione defixa, ac incertæ ſi-

milis hæſerit? Quis illum amoris ardo-

rem ediſſerat, quo ad primum Divinæ
Matris intuitum exarſit? ſubinde autem,
ubi cum Eadem ipfſum prope trimeſtre ver-
ſatur, quæ cura venerandi, ſollicitudo
ſerviendi, in nutus quoslibet quam vigil
V 4 atten-

344 (SäBRMO)

attentio, quæ officiorum accumulatio, ob-
ſequiorum frequentatio?

Imitemur, qua nobis licet ratione,
ſanctam hanc Præcurſoris Matrem in aman-
da, & colenda Salvatoris Matre. Non
equidem Hæc noſtris ſeſe ſpectandam ocu-
lis exhibet: non Uterum Divina reple-
tum Prole geſtans noſtris ſe Hoſpes infert
*dibus: ſed ad Regnantis Filii Dexteram
Regina ipſa conſidens, ſuper Cœlos omnes
exaltata, nos in clientibus, & filiis ſuis
numerat, ſi tamen clientes, & filios ex-
hibere nos ſatagimus Non enim nos fal-
lamus, ut exiſtimemus, omnem, qui aman-
tem ſe, vel clientem ore ſuo profitetur,
in ſuorum cœtu haberi continuo a Matre
Virginea. Nam nec olim quamvis promi-
ſcue domum adiit: ſed domum Eliſabeth,
quæ & ſancta erat, erant enim juſti ambo
E* DEUM, incedentes in omnibus mandatis,
& juſtificationibus Domini ſine querela: (Lu.
I. V. 6.) & cognata. Tales & hodie amat,
atque adit MARIA. Summæ igitur hujus
felicitatis ſi te compotem exoptas, juſtum
te eſſe ante omnia neceſſum eſt; tum ani-
mi, affectusque conjunctio accedat.

Sed, ais, an non peccatorum refu-
gium eſt; , an non in ſtenebris, & umbra
mor-

idi

Mor

Dir
31
tem
llis
dole
cem
man
ſpiei
auch
(0 ]
Refft
Aiite
ſbis
gerte
guie
bonn
1o,
iſthi⸗
felic⸗
eſſen
elis

tame

don

din

inu

Eis
USqn
Obar

tor,
tre
mi⸗
eth,
nhe
Ctis,
L.
mmat,
ujs
ſtom
aAi⸗

( XXXIII ) 345

mortis ſedentibus luna eſt, & acceptos a

Divino ſole radios gratiarum communicat?
an non eſt Aurora conſürgens, quæ no-
ctem fuget, diem revehat? Eſt ſane, ſed

illis peccatoribus, qui compuncti, tacti

dolore cordis, ſuas oderunt tenebras, lu-
cem ſuſpirant, ad ſurgendum auxiliarem
manum efflagitant. Talem ubi ad ſe re-
ſpicientem videt, vel ad ſe clamantem
audit Benigniſſima Domina, commotis illi-
co Miſericordiæ Viſceribus accurrit, &
Refugium, Lunam, Auroram ſe exhibet.
Aliter cenſendum de illo, qui peccatis
ſuis infiſtit pertinax, vitam abnuit corri-
gere: qui ad Cœlum venire vellet, non
quidem declinando a malo, & faciendo
bonum; ſed e converſo, declinando a bo-
no, & faciendo malum: qui denique vult
iſthic deliciari cum mundo, ſuæ interim
felicis mortis curam omnem MARI vuͦlIt
eſſe relictam, non ſecus, ac e mundi afſe-
clis non nullos reperias?, volentes in cu-
piditatum ſuarum obſequio vivere, ſimul
tamen Sacerdotum precibus ſalvari. Hoc
non cultorum, ſed deriſorum genus, quam-
diu in hac voluntate perſiſtunt, absque
injuria Sanctiſſimæ Virginis non poſſunt
Ejus ſibi polliceri Patrocinium. Nemo eo-
usque deſipiat, ut putet ſe placere IIli poſſe,
quamdiu ſibi placere ſentit peccata: con-
5 tami-

346 (SERMO)

taminatis enim jungi nequit intaminata.
Quisquis ergo Eam tibi cupis propitiam,

& Ejus perfrui exoptas Viſitatione, fac

Eliſabethæ juſtitiam imiteris, & ad juſti-
tiam adjunge Virgineæ Matris amorem,
& venerationem.
Tum vero omnia tibi licet ab Ea opta-
re, rogare, expectare: tum illius felici-
tatis participem te fore ne dubita, quam
in Eliſabethæ domum ſua contulit Viſita-
tione. Quam beatam domum vel ad pau-
ca momenta mentis noſtræ aditu ſubea-
mus, ut profectos in eam a Divina Ma-
tre favores intueamur. Animus enim ne-
que a natura, neque a virtute æ& que com-
pParatus unquam fuit, aut tam clemens,
tam ad ſublevandos miſeros, ad benefa-
ciendum quibuslibet propenſus, quam Hu-
jus, de qua loquimur, Sanctiſſimæ Vir-

ginis: idque jam tum, cum Divini Spi-

ritus munere nondum fuerat ſortita fœcun-
ditatem. At poſtquam Uteri Sui Sacrario

DEI Filium excepit, fimul utique accre-

vit benignitas, clementia, miſeratio, &
prorſus tranſierunt in affectum charitatis
MARIE Viſcera, dum in IIIis ipſa, quæ
ex DEo eſt, charitas requievit. Ex quo
non difficile eſt intelligere, quam ubere

fonte, & quam illuſtria beneficia diffude-

rit

rit
don
crqt

gan

char

rali
ſegn
lia,

nes!

illin⸗
amo
titia
rum
ment
deri
Els,
vOX!
Mate

uum I

Vtor
Prius
tur .
Mung
longi⸗
ampli
t Per
Velut
eve

ſin üpet

hos

nat.
iam,
fac
jſti⸗
dten,

opta⸗

felicl.

uatkt
Vilta
A pan-
ſobea-
Ma-
mn ne⸗
econ.

mnens ,

enefa⸗
n Hl⸗
ni Ppi⸗
ſcecun-
acratl
gecte⸗ .
tio,

(xXXXII) 347

rit in totam Cognatæ Suæ familiam, &
domum. Nam & huc tendentis confilium
erat, primum ob conceptam prolem con-
gaudere; gaudet enim de proximi bono
charitas: tum ſervire Cognatæ, corpo-
ralibus quidem etiam, ut pie creditur, ob-
ſequiis juvando; præcipue tamen ſpirituu-
lia, Cœleſtia dona impertiendo. Sermo-
nes Ejus quam Sancti! quantus ex his piæ
illius familiæ profectus in cognitione, &
amore DI, in Cœleſtium Arcanorum no-
titia, ſupernarum rerum deſiderio, vitio-
rum denique horrore, & virtutum incre-
mento! Vel illi duo quanti ſunt, quos S.
Scriptura mêmorat, illius Viſitationis fru-
ctus, dum ut primum Salutantis MARIE
vox inſonuit, exultavit infans in utero,
Mater vero S. Spiritu eſt repleta? Nimi-
rum Præcurfori ſuo ſalutem afferente Sal-
vatore, originariæ culpæ triſtiſſimo jugo
prius, quam maternæ alvi tenebris eximi-
tur Joannes, DEI amicis inſeritur, ſanctitate
nunquam deperdenda cumulatur, perque
longiorem Salvatoris præſentiam creſcit
amplius in gratia, qua futurus hic Athle-
ta perungitur. Eliſabethæ autem animus,
veluti ſupra humanæ conditionis anguſtias
evectus, Cœloque jam receptus, gaudet,
ſtupet, divinat etiam. Nec dubitavero, in
hos æque, ac Zachariam, & quotquot
una

7

348 (SERMO)

una incolebant, totidem a Virgine San-
cCtiſſima profecta fuiſſe beneficia, quot il-
lic momenta decurſa. Ipfi quin etiam pa-
rietes, ipſa Virgineis pedibus calcata ter-
ra, neſeio quid inſolitum, ſanctum, læ-
tumque mihi videntur ſpirare.

Ex his quæ noſtra eſſe debeat ſpes,
& expectatio, videamus. Aurato Illa jam
nune in Cœlis ſolio conſidet: meritis, &
dignitate ſua non inferiore gloria, præ-
mio, beatitate fruitur. Diadema Filii ma-
nibus ſuo impoſitum vertici dum accepit,
potentia quoque nullis pene limitibus cir-
cumſcripta, quanta ſeilicet omnipotentis
Matrem decuit, aucta eſt. Bonitas autem,

& miſericordia, qua in terris eminebat,

haudquaquam eſt imminuta. Non, inquam.
Mortalium fiquidem hæc eſt labes, pote-
ſtati clementiam aut neſeire, aut nolle ſo⸗
ciare: quoque altius collocantur, hoc in-
fra ſe poſitos minus reſpicere. Haud ita
MaARIA; quz cum a Dko ſumma ſit, a
nullo homine Benignitatis ſuæ oculos aver-
tit, nulli aures obſerat, nullum aſperna-
tur. Idem IIli gratiarum, & clementiæ,
qui gloriæ, & Majeſtatis thronus: cumque
altiſſimo conſiſtat loco, inde, velut e ſpe-
cula, pio nos, noſtraque perluſtrat lumi-
ne; cujusvis verſos ad ſe oculos videt;
miſſas

ul
aue
Cia
t?
BI.
Mi
mit

teit
onmn

mu
ct
del
ſtra
term
Pr.
ſaln

San⸗
t il⸗
pa-
lter⸗

lE.

ſpes,
Ajam
8, &
Pre⸗
ima-
epit,
s eir⸗
tentis
tem,
ebat „

Nvamn.

pote⸗
Ile ſo⸗
oe in⸗
ud ita
ſt,
awel⸗
pern-
entlce,
Um ue
lummi⸗
Tider,
iſis

( XXXIII) 349

miſſas unde unde preces, jacta ſuſpiria ex-
audit; neminem confuſum, aut caſſa fidu-
cia, irritis votis dolentem a ſe dimittit;

ut adeo illum, qui invocatam a ſe MA-

RIAM, nec tamen fexam meminerit, de
miſericordia miſericordiſimæ hujus Do-
minæ filere jubeat Bernardus. Materna
igitur hac nos charitate complectens, id
omnium primum nobis exoptat, quod pri-
mum noſtrum eſt bonum, ſine quo uno
cætera nihil proſunt omnia, æternam vi-
delicet ſalutem noſtram: deſiderat, no-
ſtram ut vitam corrigamus, peccata evi-
temus, minuamus defectus, in virtutibus
Proficiamus: demum omnia, quæ nobis
ſalutaria cognoſcit, exoptat itidem.

Si ita: agamus, quod hæc tanta ſuadet
Benignitas, & in omnibus noſtris necefita-
tibus, pPericulis, ſollicitudinibus, mœro-
ribus ad Hanc, tanquam ad Aram confu-
giamus; hic anchoram jaciamus. In men-
tem mihi venit, quod de cœca priſcorum
gentilitate memoriæ proditum eſt, quem-
admodum ſuum quæque domus ſibi Deum
Larem ſacraverit. Damnanda quidem re-
ligio, cœcitas vero etiam lugenda; pie-
tatis tamen ratio ad imitationem inſignis.
Nam fi annum, diem, vel operis aliquid
ordiebantur, prima cura ſuit, Laris af-
fun-

350 (SERMO)

fundi ſimulaero, auſpicium efflagitare:
ſi periculum, vel exitium alicunde per-
ſonis, rebusve domeſticis imminebat,
Laris tutela illigo eſt exquiſita: ſi con-
Rlii, ſolaminis, vel auxilii inopia labo-
ratum eſt, nulla mora, familiaris ille
Deus aditus, inclamatus eſt. Hanc no-
bis, Religione multo ſaniore, & utilio-
re in colenda Virginea Matre legem di-
camus. Non ſurdum aliquod, cœcum,
inops, denique fictum Numen orabimus,

ſed pronifſlimam ſimul, & potentiſſimam

veri Numinis Parentem, quæ cauſam
noſtram majore longe promptitudine, &
efficacitate apud Natum eſt actura, quam
pro Urbe Roma egerit ſua apud Corio-
lanum Mater.

Atque jta ſpes noſtra poſt immen-
ſam Optimi DEI noſtri bonitatem, poſt-
que Chrifti Redemptoris noſtri Sangui-
nem, & infinita merita, maxime nitatur
Beatiflimæ Matris noſtræ interceflione,
Tutela, Patrocinio.

I

Dr.
den
tant

iunt

Phi

kter

grel
Fili
ta

lum
con
pud
nos

kre.

per⸗
hat,

lado⸗
ille
10.
tilio⸗
Gi⸗
cum,
imos,
lmam
lam
e, &
quam
rio⸗

nmen⸗
polt⸗
Ingvi⸗
litatut
lone,

(0l „

(XXXIV) 351

IN VIGILIA

ASSUMPTIONIS B. M. V.
SERMO.

nmnptan in Cœlos venerabimur
Dulciſſimam noſtram Matrem. Congau-
dentes, & ſinceris animorum jubilis exul-
tantes recolemus, & quaſi e longinquo

intuebimur illum inauditæ gloriæ trium-

pPhum, quo in Cœleſtem Hieruſalem, in

Eterna illa Eterni Regis Tabernacula in-

greditur Filia DEI Patris, Mater DEr
Filii, Sponſa Spiritus S. DäEI. O quan-
ta hæc gloria, quam incomprehenfibilis
ſplendor, ineffabilis magnificentia! Cœ-
lum omne plauſibus perſonat, inſolito

corruſcat fulgore, & quibusdam quaſi tri-

pudiis exagitatur. Ab ima terra ad Sum-
mos Cœlos omnia complentur Beatorum
Spirituum, per ſuos choros diviſis, & ju-
cundiflimum melos concinentibus agmini-
bus; comitantur famulantium ritu Patriar-
chæ, Prophetæ, Sanctique eæteri, Re-

gia

3562 * (SERMO)

gio quisque inſgnis decore. Propior
adhæret, cujus & præcipua eminet læti-
tia, dilectiffimus Sponſus S. Joſephus.
At Virginea Parens, inæſtimabilibus in
Anima æque, ac Corpore Suo Sanctiſſi-
mo circumdata ornamentis, Sole fulgi-

dior, omni decore ſpeciofior progredi-

tur: progredientem deducit amantiſſimus
Pilius; Salutat Pater; Spiritus S. ample-
Gitur: Tota mox SS. TRINITAS gloriæ
corona exornat, & ad Dexteram Suam
in Majeſtatis ſolio facit conſidere. O ve-
re Beatiflimam, hac etiam fingulariter de
cauſa, quod non, ut cæ&teri Beati, ex-
pectandam habeat univerſalem omnium
corporum reſurrectionem, ſed jam nunc
Ammzæ illi Sanctifſimæ Suum redditum
ſit Intaminatum /Corpus, atque ita con-

ſummata jam nunc perfruatur gloria, &£—

felicitate! Et vero decebat, ut in hac
quoque fſingulari Prærogativa fimilis eſſet
Filio Suo, cui in terris vitæ ſuæ confor-
matione facta eſt, quantum creaturæ li-
cet, ſimillima. Decebat, ut Corpus Il⸗
lud Cœlo inferretur, quod IX. Menſi-
bus DEUM geſtando Cœlum factum fue-
rat. Decebat, ut Corpori illi vita quan-
tocyus redderetur, e quo Vita ipfa, Vi-
tæque Author eſt generatus; utque a
. Tem-

1e
ſtr⸗

pri

de
9l0
gen
n
xiol
Pti⸗

I

ere

mur
Met
Nimmn
Reg
Pho

re

ſang
runt
16

Aguen
egri

IIE

iu.

p
læti.
Dhus.
in
Gulli⸗
folgi⸗
redhi-
limus
ople⸗
loriee
Suamn
0 ve⸗

et le

„eX-.

INiun

nune.
litum
con⸗
19 &
bae
elet
ontor
1E li⸗
s l.
Menl.

n fe-

( XXXIIV) 355

Templi Domino Templum non ſejunge-

retur. Nos ergo, dum hanc Matris no-

ſtræ ſummam beatitudinem recolimus,
primum quidem totis præcordiis gaudea-
mus; tum vero Sanctum in nobis exar-
deſcat deſiderium ad Ejus conſortium, &
gloriæ communionem perveniendi. Hi
gemini affectus hac Feſtivitate animum
noſtrum occupent, ut gaudeamus ob glo-
rioſifſimam Matris noſtræ in Cœlos Affum-
ptionem: ut eodem Matrem noſtram con-
ſequi exoptemus.

Ei, quem amamus, quidquid cerni⸗

mus glorioſe, vel feliciter, & proſpere

eveniſſe, ipſo naturæ impulſu gratula-

mur, & quaſi boni ejus facti eſſemus ipfſi-

met participes, ita in gaudii partem ve-
nimus. Sacra, & profana Hiſtoria, dum
Regum, ac Ducum victorias, & trium-
phos enarrat, eos producit in gratulatio-
ne primoôs, in plauſibus præcipuos, qui
ſanguinis, vel amoris conjunctione fue-
runt proximi. Hunc ſi attendimus natu-
rZ ductum, ultro intelligimus, in pium
quemdam ſacri gaudii exceſſum nos evo-
cari, dum Afflumptæ in Coelos Sanctiſſi-
mæ Noſtræ Matris feſtiva recurrit memo-
ria. Quid enim poſt DEUM habemus
vVvel

354 (SERMO)

vel certe habere debemus magis charum,
aut in majoribus, & ſincerioribus deliciis,
quam Summam, Pulcherrimam, Specio-
ſiſſimam, Optimam, Amabiliflimam Vir-
ginem, DEI fimul, & noſtram Matrem
MARIAM ? Quid? Sanctorum fortaſſe
quempiam? Se enim, vel mundum, vel
ea, quæ ſunt mundi, velle præferre,
non utique foret hominis. Ergo San-
torum quempiam? At omnes Sanctos ſeu
diviſos, ſeu conjunctos, hæc Sanctifli-

ma, tum Dignitate, tum omni alio ex-

cellentiæ genere, multo excellit amplius,
quam ſtellis tum fingulis, tum univerſis
Aſtrorum princeps Sol emineat. Videri
poteſt D. Duus in perficienda hac Vir-
gine id egiſſe, quod homines afſolent in
aliquo e nobilioribus artificiis Præcellen-
tes. Nam hi etſi complura elaborent
perquam egregie, unum tamen in ope-
rum ſuorum caput evehunt, in quo pe-
culiari cura, ſummaque induſtria conten-

dunt, ſæpe iterata illud manu elimant,
dum tandem omnibus abſolutum numeris,

& ad omnes apices perpolitum ad publi-
cam emittunt admirationem. Quadam ſi-
mili ratione Omnipotens DEUs, etſi non

pPaucas rationales creaturas ad præcelſos

evexerit Sanctitatis montes, MARIAM
tamen

ir.

tem
ale
Vel
me,
Sal⸗
ſeu
ili⸗
ex⸗
Nilg;,
elſis
igeri
Vir-
t in
llen⸗
orent
0pe⸗
pe⸗
nten⸗
nant;,
geris,
hlbl⸗
Aun
non

cellos

RIAN
nen

( XXIV ) 355

tamen rerum omnium, quæ mere crea-
tæ ſunt, principem, & caput volens effi⸗

cere, longiſſime ſuper omnia etulit, præ

omnibus exornavit, &, collatis omnibus
Gratiæ Suæ theſauris, abſolutiſſimum crea-
tæ Sanctitatis ſpecimen efformavit.

Forſan & iſtud erat, quod e longin-
quo intuebatur Iſaias, cum ajebat (c. 2.
v. 2.) Et erit.: præparatus mons Domus Do-
mini in vertice montium, & elevabitur ſuper
colles. Mons enim majori, quam vulgi
eſſe ſolet, Sanctitati nec incongrue, nece
infrequenter accommodatur; Domus au-
tem Domini an non perſpicue MARIA
eſt, quæ & corporaliter IX. menſibus
Eum geſtavit in Utero, in Spiritu au-
tem Suo nunquam non, ex quo extitit;
habuit inhabitantem? Ergo in vertice alio-
rum montium hic mons eſt: nempe ubi
aliorum montium vertex, & finis, & ſum-
mum eſt, ibi hujus montis fundamenta
ſunt, initium, & ima pars eſt. Ut re-
cte dictum ſit a Damaſceno, Matris DEI,
& ſervorum DEI (puta Sanctorum) infini-
tum eſſe diſcrimen: recte & ab aliis Pa-
tribus, piiſſimis Divinæ Matris Cultori-
bus, communi ſententia edictum, cum
de laudanda DEIPARA agitur, deficere
Z 2 hu-

356 (SERMO)

hhani vim ingenii, nec verba, nec ſen-
us affluere, eloquentiæ fontes exareſce-
re: atque ubi laudationum, & præconio-
rum finem feceris, illic vix initium ſumi
poſſe cum dignitate. Ea igitur es, 0
Virgo Mater! & eam eſle Te totis ani-
mi viribus gratulamur, de qua ut nihil
proloqui nefas: ita dignum quidpiam
profari, nobis mortalibus non eſt con-
ceſſum.

Quis jam (ſi vel e perditifſimis mun-
di filiis unus aliquis ſit) audebit dicere,
non eſſe poſt DgM primam omnium,
& inflammatifſimo corde amandam MA-
RIAM? Atque Hæc ita nobis amanda,
vel etiam amata, in Cœlo jam plena,

conſummataque tum Corporis, tum Ani-

mi gloria perfruitur: quo IIIi nihil ne-
que ad gloriam ſplendidius, neque ad
felicitatem excelſius quidquam potuit ul-
tra evenire: nihi Ei, quod amplius
optet, quodve uberius præſtoletur, fu-
pereſt. Inhæret beatiſſima quiete infinito
Bono ſuo: perfectiſſima perfruitur poſſeſ-
fione Amoris Sui, DEI Sui, ex Eoque
torrentem haurit immenſæ jucunditatis,
incomprehenſæ beatitudinis, dum men-
tis oculum facie Divinitatis, corporis
ocu-

der
ine

ex
in!

tis

gl
er

min

li⸗
ihil
jaln
⸗

nun⸗
ere,
m,
M-⸗
da,
d,
Ani⸗
ge⸗
e 4
t bl⸗
WZ

hmnito
oſel⸗
oque
tatis,
Men⸗
pori
el⸗

(XXXIV) 357

oeulum facie Dilecti ſui, Unigeniti ſui
inexplebili paſcit voluptate, duleiſſima
explet ſatietate. Utinam nobis miſeris
in hac lacrymarum valle etiamnum poſi-
tis daretur, ut ſicut ingentes ſtellarum
globos ſub vix apparente quantitate vi⸗
demus, ita Matris noſtræ, Sola Divina
minorem gloriam, & Beatitudinem intue-
ri poſſemus vel diminute! corda noſtra

duam raperentur! Nunc pars noſtra eſt,

ad gaudendum, & exultandum vela om-
nia expandere: magnificare Dominum,
qui tam magna fecit, gratulari MARIE,
cui tam magna fecit Dominus.

Gaudeamus? ais. Nonne lugendi
potius cauſa nobis relicta eſt, dum Pi-
gnus Pratioſiſſimum a nobis abiit? Quan-
ta eſſet terræ noſtræ tum gloria, tum
felicitas, ſi Corpus illud Sanctiſſimum re-
tineremus? Quanti fierent ad videndum,
ad venerandum concurſus? Si Nazaretha-
na Domus in tanto habetur honore, quid
illa fieret Domo Domini multo Sanctiore?
Si Sanctorum Reliquiis beari nos exiſti-

mamus: IIIis Sacerrimis exuviis multo

nos beatiores putaremus. Age vero, fi-
quis ita ſentis, num tuum, quo frui poſ-
ſes, ſolatium potiore loco ducis, quam
Sum⸗

358 (SERMO)

Summam gloriam, & conſummatam bea-
titudinem, quam conſecuta eſt Virgo San-
ctiſſima? Corpus enim IIlius penes nos ſi
foret, Ejus aſpectus, vel Saeræ munus

Particulæ noſtra eſſet, eaqne permagna

felicitas: at nunc Suæ Domicilium illud
redditum eſſe Animæ, ad maximam Ejus-
dem Virginis pertinet dignitatem, & fe-
licitatem. Tanto igitur nunc gaudendum
nobis magis eſt, quanto Hæc præ nobis
& Major eſt, & nobis charior eſſe debet.
Sed neque privatos tam pretioſo pignore
nos queri poſſumus. Corpus quidem in
Cœlum abiit: at Ipſa tota nos inter ho-
diedum manet ſuo amore, ſua potentia,
& benignitate. An non ubique tota præ-
ſens adeſt, quæ ubi ubi vocata audit, &
exaudit? An non majori etiam ratione in
totidem terrarum locis tota præſens eſt,
in quot Thaumaturgæ celebrantur Ejus⸗
dem Icones? Feliciſſimam profecto poſ-
fumus dicere terram, quando in pleris-
que Provinciis, & Regnis id genus thro-
nos ſibi Divina Mater collocavit, ubi
quaſi aſſidue reſidens gratias ſupplicanti-
bus elargiretur. Sed nec illud præter⸗
eundum, ad noſtram quoque maximam
Proficere utilitatem, quod, fſicut Filius
Tterno Patri Corpus, in quo Paſius eſ 5

0l⸗
lig⸗
ro⸗
bi
ti⸗
ter⸗

lius
elt 5

(C XXXIV) 359

Vulnerumque veſtigia exhibet; ita Bea-
tum Ventrem, quo portatus, & ubera

queis lactatus, Nato Mater oſtendat, dum

nos illi commendat. Unde ait Ececleſia
(in hodiernæ Miſſæ Orat. Secr.) Ideo
translatam de hoc ſæculo, ut fiducialiter
pro peccatis noñtris intercedat. Gaudea-
mus ergo in Domino, diem feſtum cele-
brantes ſub honore B. MARI Virginis,
de cujus Aſſumptione gaudent Angeli, &
collaudant Filium DgI.
Ahrlterum ajebam animi noſtri affectum
eſſe debere ardens Patriæ Ccxleſtis deſi-
derium, in quam ſi & nos fuerimus afſum-
pti, una ex præcipuis bartibus Illius Bea-
titudinis, quam Theologi accidentalem
vocamus, erit hanc noſtram Matrem,
quam nunc ſola cogitatione, amore, de-
ſiderii quadam inquietudine, ſuſpiriis no-
ſtris adire abſentem poſſumus, tunc præ-
ſentem intueri, venerari, etiam ample-
Xari, alloqui, & loquentem audire, Ejus
denique perfrui dulci conſortio, nunquam
dirimendo. Avellamus, per DEUM!
cor noſtrum, deſideria noſtra ab omnibus
mundi hujus rebus nimium parvis, tranſi-
toriis interituris, & ideo corde noſtro
maximorum, æternorum capaci nimium
indignis. Niſi pecoris potius, quam ho-
3 minis

J3609 ( SERMO 2

minis vitam vivere velimus, quid aliud
W que poſſumus, aut debemus nobis exo-

ptaàre, quam id, quod niſi obtinuerimus,

ſatius eſſet nunquam nos creatos fuiſſe,
quia in æterna, inexplicabili miſeria,
velimus, nolimus, certiſlime demerge-
mur. Fruſtra enim tunc erunt ſcioli ho-
dierni, & ſcituli tum Magiſtri, tum alu-
mni, Voltairiani, Febroniani, Harrenber-
giani, aut quocunque nomine dicti, de-
riſores DgI, perturbatores Eccleſiæ,
Pietatis exſtirpatores, exitialium doctri-
narum, perverſæ libertatis, pravorum
morum ſatores, qui omnia miſcent, pru-
riunt auribus, ſtygii ſatellites. Nihil nec

eos ipſos, nec quos deceperunt, juvabit

dicere: non credidi DkUM; negavi in-⸗
fernum; Verum Hierarchiæ ordinem non
agnovi; hæc mihi placuere de moribus
placita. Idunt enim in, & cum adinven-
tionibus ſuis ad eum, cui ſedulam hic na-
varunt opéram, Principem tenebrarum
Luciferum.

Veſtra, ad quos mihi ſermo, pro-
Pior ſaluti fit ſentiendi, & vivendi ratio.
Omnibus diebus vitæ Veſtræ Cœlum anhe-
late, quodque a Dgo precatur Eccleſia,

ihi noſt

ra fixa ſint deſideria, ubi vera ſunt
—æ Saudia

die
Cn
Gin
Phr

IUI

Cup
In
eſt
en

lind

0;
hus,

4

ia,
Ige⸗
ho.
Alu⸗

bet.

de-
ſice,

Ntri⸗
Orimn
pru⸗

ilnee

Wabit
i in
nnon
ribus
Wen⸗
iena-
arum

1atio⸗
anhe⸗
cleha,
4 nt

—

( XXXIV) 361

gaudia. Nolite, per veſtram vos oro ſa-
lutem! nolite impios illos hodiernos audi-
reé, qui ex corde mundi fæcibus pleno
Gc eructant: Tales cogitationes Eremitis,
Monachis, Religioſis conveniunt, vitam
efficiunt ſcrupuloſam, publico minus a-
ptam, impediunt gravium negotiorum de-
bitam adminiſtrationem, muniorum exe-
cutionem , non denique decent hodierni
mundi elegantiam. Qui ſic loquentes,

ſ id dicere volunt, non eſſe omni om-

nino homini curandam ante omnia alia
propriam æternam ſalutem, id mihi di-
cere videntur: Cœlum eſt pro Eremitis,
Monachis, Religioſis: non pro iis, qui
publico eſſe debent idonei, gravia nego-
tia adminiſtrare, munia exequi, in ho-
dierno mundo culte vivere. Quaſi vero
cum Davide, Ezechia, S. Henrico, Fer-

dinando II. eſſe non poſſint, aut com-

plures non fuerint, ſintve, primas curas
Cœlo conſecrantes, & fimul graviſſimo-
rum muniorum przæclariſſimi executores.

Sed, habetis & alium, qui efficere vos
cupit tepidos in deſiderio „ negligentes
in cura Cœléſtis Patrigæ. Propria hæc
eſt in cujusque animo latitans ad res ter-
renas, & ſenfibiles major, quam ad Spiri-
Z FS tuales

362 (SERMOo)
tuales, & Cœleſtes propenſio. Duo fſunt,
quæ hanc animi aàa Cœlo, tanquam ma-
gnetis a polo, declinationem efficiunt. Quia
neque cogitatur, neque ſcitur, Beatæ
illius Patriæ quanta ſint futura gaudia.
Si quando auditur, vel egitur quidpiam,
quo informari ea de re poſſet animus,
ſiquis etiam non omnino contemnit, ta-
men non inhæretur, non reditur ad re-
cogitandum, non ſubigitur, non exco-
quitur ad maturitatem: in ſpinas ſæcula⸗
rium curarum, in viam diſſipatæ mentis,
in petram duri cordis ſemen cecidit. Ita-
que pergit amari mundus: res hujus flu-
XX, incertæ viteæ manent in amore, &
ſollicitudine; res æternæ vitæ non ſunt
in cura, & deſiderio. Alterum eſt: quam
alte a nobis remotum eſt Cœlum, tam
procul nos ab ejus cenſemus ingreſſu,
vitamque præſentem ſomniamus neſcio

quam diutinam, & venturi ſœæculi curam

differimus. Non expendam, quam in-
conſulta hæc ſit perſuaſo, cum ne unum
quidem reſiduum vitæ diem certum habe-
re quisquam poſtit. Demus autem, non
paucos ſupereſſe præſentis vitæ annos:
num propterea minus accelerata cura co-
gitandum, & enitendum eſt illius &ternæ,
beatiſſimæ vitæ gratia, quæ nos, mado
ipſi

ioſ
Vie
30
que

100
1
lum
Gil
ſuſ⸗
On
u⸗
in
tur

ii

mo
tia
lis

tee
in.

(XXXIV) 363

ipfi vere, ac ſerio velimus, certo manet?
Vide, quæſo te, Legulejos. Qui enim
ad Forum aſpirat, mature incipit, jam-
que fere cum Philoſophiæ ſtudio aliquid
de Jure conſociat, Inſtitutiones, vel Ty-
rocinia delibans. Deinceps autem quan-
ta induſtria, quot annorum tractu vel ſo-
lum diſcit, vel & cauſas agit, & pergit
diſcere? Quære: cur? quorfſum tam cito
ſuſcepta, tamdiu produéta induſtria?
Quoniam ſic, inquiet, honoratis reci piar
Judicum, ac Præſidum ſubſelliis. Eadem
in Medieis, eadem in Militibus fere da-
tur videre. Sic, ſic pro temporalibus,
modicis, nec ſat certis. Pro Cœlo, æter-

nis, ſummisque rebus ſat fore deputamus

momenta vitæ ultima. Ne, oro, veſtrum
quisquam tanta unquam deſipiat inſipien-
tia: ſed quamdiu vivetis, theſaurizate vo-
bis theſauros in Cœlo, Math. 6. 20.

Tu vero jam in Cælis triumphans Ma-
ter noſtra, & Domina, benignos Tuos
a nobis ne avertas oculos! Inde e ſum-
mo Cœlorum, tanquam e portu felicita-
tis, vides nos ſævis aſſidue jactatos flu-
ctibus: quodque peſſimum, magnam par-
tem fluctus ſuos, pericula ſua, exitium
ſuum amantes., Succurre; & extrahe.
Ne

364 (SERMO Z

Ne fatigeris orare pro nobis, qui con-
tinuis fatigamur miſeriis. Oſtende Filio,
quæ ſuxit, ubera; Gremium, quo ſedit,
exhibe. Ubi Tu es, fac, ſervuli Tui ſi-
mus. Przæcefſiſti Glorioſa! Trahe nos
Poſt Te!

I N

FINESCHOLA RUM
SE R M O.

. ſaias, qui Regno Judæ, & Urbi Jeru.

ſalem Propheta datus eſt a DEo in
diehus Ozieæ, Joathan, Achaz, & Ezechiæ
Regum Juda, poſtquam, in muneris fui

ratione adimplenda, ſecuturas ariarum

gentium triſtifſimas clades prænunciaffet,
ait (c. 21. v. 10.) Tritura mea, & filii areæ
meæ, quæ audivi a Domino Exercituum, DEo
HWrael annunciavi vobis. Populum ſuum,
cui Verbum Domini annunciandi provin-
ciam ſuſtinuit, trituram fuam appellat,
filios areæ ſuæ. Ea, opinor, de cauſa:
quoniam ſficut qui triturat, laborat in la⸗-
titudine arex, inque manipulos agit, ut
pr0.

inm
Oa
eſt

ſi⸗
A

io,
lit,
iſt⸗
nos

eru⸗
in
hié
fui
ruun
et,
Aret
D80
zu,
Vin⸗
llat,
guſa.
n la⸗

C XxXxV) 36

Proba tritici grana, reponenda in Patris
familias horreum, ſeparet a ſtramine,
mittendo denique in caminum ignis: ita
Iſaias in illo latiſſime diffuſo populo la-
borabat, enitebatur, ut in eo purum tri=
ticum veræ fidei, & probitatis, ad Cœ-
leſtis Patris familias conſolationem exhi-
beret; ſegregaret vero ſtramen idolola-

triæ, errorum, omnisque improbitatis,
ne, quod factum eſt tandem, ſi ſtramen

efſe obſtinate pergeret, gens infelix ab

irato DEo abjiceretur. In poſtremo hoc
meo, illoque perbrevi ſermone, memo-

ratis Prophetæ verbis, ut ſpero, non
improbante Domino, pro meis uti poſſum:
quæ audivi à Domino.. .annunciavi vohis. Sic
eſt: quæ audivi àa Domino. Neque enim
in tradenda Theologiæ Doctrina id ve-
ſtigavi, aut ſecutus ſum, quod novitatée
alliceret, quod libertate, vel potius au-
dacia arrigeret, quod pruriret, mulce-
ret, plauſusve concitaret. DaEUM meum,
cui uni fervio, quo frui unice percupio,
hunc attendi: quodque Hunc intuens exi-
ſtimabam Orthodoxæ Fidei conſonum; quod
Scriptura, & Traditione contentum, aut
certe indigitatum, quod Eccleſiæ, ac vo-
bis magis proficuum, id tenui, id docui,
memor & fidelem hac quoque parte ſer-
vu

366 (SRRMO)
vum auditurum a Domino ſuo; Euge Ger-
vé boné: & illum, non ſervum, ſed ini-
micum hominem, qui in agro Dominico
ſuperſeminat Zizania, portionem ſuam
habiturum cum illis, qui terribilem illam,
ſed jam nihil profuturam palinodiam ca-
nent: ergo erravimus a via veritatis? .. Et
Nel intelligentiæ non eſt ortus nobis (Sap. S. v. 6.)
quorum fetus, & ſtridor dentium æter-
num perdurabit.

Quod nunc reſtat: moneo, hortor.

obſecro, ſtate in Doctrina ſana; in ea

Doctrina, quæ eſt mentium de ſalute ſua,
& aliorum vere, ac ſerio ſollicitarum;
mentium D. DEo, ut probos ſervos decet,
ſubjectarum; Matri Eccleſiæ, ut ingenuis
filiis convenit, addictarum. Miſeri! in
quantos ævi hujus fluctus vos emitto! C&-
tera taceo: ſi vel librorum, qui nunc cir-
cumvolant, ingentem copiam, exitialem
peſtem, fſubtiliſſimas artes cogito; non
poſlum, quin magnæ Veſtrum parti me-
tuam interitum. Hunc effugere qui vo-
let, qu ad ſalutis curam, ad vitæ probi-

tatem ſpectantia ſæpius, non humano ali-

quo impulſu, commendavi, ea in memo-
riæ ſuæ thefauro recondita opere ipſo
Perficiat. In Creatoris, & Redemptoris
noſtri

exi
obt
V0

tot,
e3
ſa;
n;
eet,
nis
in
(æ
eit⸗
lem
nonl

1V0

o⸗

( XXV) 367

noſtri manus vos conſigno; ſub Sanctiſſi-
mæ DEI, & noſtræ Matris pallio vos
colloco: in illis, & ſub hoc vitam omnem
exigite. Ita fiet id, quod ardentiſſime
opto, ut in extremo Judieio ad Suam
vos Dexteram Judex habeat collocatos.

O. A. M. D. G.

2
. *△
3
—5
. 4
△ .
E „ ● 7
12 4
a ero H oloſosqeε uiooS&αρααο Hꝗ e eseAXA 666 / BLAdoA 1
2 A e1 11 01 6 8 2 9 8 „ e 2 1

A aooueſeg snooꝗ N