Gi1956
author: Gracián y Morales, Baltasar

N 12 511972054 021

UIIINIENuIIAIIIIIIII

UB Tobingen

——M --- — —

A

1

MEDTTATIONES

AD USUM.
COMMUNICANTIUM.

Cum

SACERDOTUM

Tum

LAICO 5RHM,

DonNEISS ET FESNYTS
H 70705 ANMI

EBALTHaASARO GRACIANQ
Soc. IESsO — „
Sacerdote pridem conſeriptæ /?
Idiomate Hiſpano,
Nunc primum latinè redditæa, r Sd
cäs
Wirceburgi typis Marci Antonii Engmañ
Typographi Aulici 1744.

Sumptibus Lochneri & Mayeri Bibliopol.
Norimb. 1744.

RRCR

Lun A E
fuerit)
bunn gr⸗
Lrem

Ung
T ME
. umd a
1 Crarig
. Dtokaner

9 =

AD USUM
Meditatio prima.
Quanta cum plenitudine gratiæ diſpoſeta

Fuerit Mater Dei, ad ſuſcipiendum er-
bum æternum.
Exemplar primum Communionis
perfectæ.
UVunltum I. ANTIE COMMUVNIO-
NEM. Conſidera apparatum San-
Ctitatis Majeſtate plenum, virtu-
tumq; cumulum, quo præparata extitit
Mater Dei, ut viſcerum ſuorum hoſpitio
puriſſimo exciperet dignè Verbum æter-
ni Patris. Concepta fuit & confirmata
in gratia, ne vel ad temporis momentum
profanaret culpa Sacrarium Domini ani-
matum.

2 MEDIITATIONES 1

matum. Pater ejus nuncupatur Joachim, ceytur⸗
id eſt præparatio; & Mater ejus Anna; uus no
ſivè Gratia: quatenüs Parens uterq; no- Flium
mine ſuo præſignaret Sanctitatem Filiz. imet,
Naſcitur & commoratur in Nazareth Ci- Qeine
vitate florida flos puritatis, nominatur ſm:

Maria ſivè Domina: Er rectè, utpote cui ſemel
Dominus quem ſæcula adorant æterna, ie;
obedientià futurus eſſet ſubditus. Educa- Pra le
tur in Templo, ingens mirum mundi, ur lin
Templum eſſet cœli! Votum facit Vir- upn
ginitatis; quatenùs obſignatum ſervarer mo
oſtium ſoli Principi ſæculorum. Super- Vgo
funditur animâ plenitudine gratiæ, & incc⸗
adornatur corde virtutibus omnibus; ut ommj
commoratio fieret condecens Sancto San- divine
torum & Domino virtutum. Perpende Meel
modo Fili, quod ſuſcepturus ſis pectore teeſe
idem Verbum æternum, quod Maria bue
pridem concluſit utero: Quodſi ipſa Uiret
Præparata tanto cum gratiarum commea- inn
tu, tu gratiis quare tam vacuus? Con-
ſidera, quod eundem ſuſcipiant Domi- fi
num Maria & ſacræ Menſæ Conviva; dum
Illa Incarnatum, iſte Euchariſticum. ſtope
Quodſi ſalutata ab Angelo Mater tanto ban⸗
cum Sanctitatis apparatu, turbatur con- ſpin
ceptura

chitm
Ann-
n0
PFilix.
ehCi.
inatur
te Ci
terna,
Sduca-
idi, Ut
t Vir-
rvaret
Supel⸗
ie, 8 .
us; ul
0 San⸗
pende
eCore
Maria
ſ ipſa
nmea-
Con⸗
homni
ViVa;
ticum.
taut
col-
eptun

AD USUM COMMUNICANTIUMI. 3

ceptura Dei Filium, cur tu adeo indig-
nus non confunderis, manducaturus ejus
Filium Deum? Virgo virtutibus plena
timet, tu plenus culpis non tremis! Stu-
de inculcare menti actionem adeò excel-
ſam : Siq; Virgo ad concipiendum vel

ſemel Verbum æternum, præparat ſe to-

ties; Tu qui ſampliſti illud toties, præ-
Para te nunc dignè vel ſemel.
Functum II. IN COMMUNIONE.
Præparationi remotæ, quam inde à Pri-
mo ſui concepfu inchoarat immaculata
Virgo, congruebat præparatio propior
in occaſione ipſa. Subtraxerat ſe Maria
omni commercio humano, tota dedita
divino; avulſa à terra, conjuncta cœlo.
Neceſſe habuit perquiri ab Angelo in
receſſu intimo & provocari de penetrali-
bus cordis. Ter fuit ſalutanda, ut au-
diret vel ſemel; usque adeo recollecta
intra ſe, usque adeo immerſa devotioni
ſuæ. Venuſtatum Ejus virginalem mode-
ſtia ambiebat ceu velum, pudorem inta-
ctum abſtractio cingebat ceu murus. Ob-
ſtupeſcens ſalutat Mariam Angelus, tur-
bata audit ſalutantem Maria: quæ alioquin
ſpiritibus ipſis magiſtra poſſet eſſe puri-
A 2 tatis.

M4 NMöDITATIONES

tatis. Invitata à paranympho cœleſti ad
maternitatis divinæ honores, intenta ſtat
curæ virginitatis: Cunctatur conſentire
in altitudinem maximam, & dum an-
nuit, Ancilla eſſe mavult quàm Regina.
Ecce in quolibet dicto prodigium, qua-
vis in actione miraculum! * Adeſto
Anima & diſce virtutes, demirare per-
fectiones; exemplar inſpice verum, quo-
modo tuum ſumas Derm. Animad-
verte, quanta cum humilitate accedas,
quanta cum veneratione aſſiſtas; quam
reverentiali cum amore, quam fiduciali
cum timore ſuſcipias eum. Si Virgo

tam abundans perfectionibus timet, ita ut

confirmanda veniat à Gabriele Fortitu-
dine Dei; Tu virtutibus adeo inops, vi-
tüs adeo refertus, quid audes recipere
hoſpitio pectoris, Deum infinitum &
immenſum! Perpende quæſo, qualis
diſpoſitio poſſit eſſe ſufficiens, qualis
Puritas Marianæ conſimilis? Præpara
cor tuum, ubi non cum perfectione quàâ
debes, ſaltem cum gratia quâà potes.
Punctum Ill. POS T COMMUNIO-
NEM. In Sacrario iſto gratiarum pu-
riſſimo, in throno hoc virtutum excelſo,
homi-

hom
velan
tar
Plenn
gini⸗
dum
ſieul
tibus
mulig
ntien
imme
Poris
ilius
ratio⸗
e0 ql

lekes

unbe

Cnbar
Ulen

l
eas

fcn

MN
Eu
i

i d
ſtat
ntire
n an⸗
que⸗
elto⸗
per.
,quo⸗
immad-
ceas,
unn
gucicki
Hita
ortimn
SVr⸗
cipere
uim 8
qurli
quuls
1æpet
ne
es.
M0.
um pu⸗
hkom.

AD USM COMMVNICANTIUM. 5
hominem induit Verbum divinum. Hic
veluti terminis, ſic carne circumſcribi-
tur Immenſus; & quæ plena erat gratiâ,
plena fit devotione. Vix ſenſerant Vir-
ginis viſcera Deum in ſe hominem fa-
Gtum, eùm ei ſe proſternebat ſuis cum
facultatibus anima; ſingulis eum adoran-
tibus, ſingulis ejus obſequio ſeſe & fa-
mulitio conſecrantibus. Intellectus ex-
taticus contuebatur magnitudinem illam
immenſam, redactam ad ergaſtulum cor-
poris; ardebat voluntas amore bonitatis

illius infinitæ; recolebat memoria miſe-
rationes ejus innumeras; atque imagina-
tio aſpiciens eum humanum, fruebatur
eco divino. Senſus externi abſtracti à

delectamentis aliis, quaſi abſorpti erant
in Deo jamjam ſenſibili;: Ultrò provo-
cabant ſe oculi ad videndum, aures ad
auſcultandum, brachia ad amplectendum,
& labia ad deoſculandam humanitatem
ejus teneram. * Horum imitatio tua ſit
occupatio & Anima, poſtquam recedis
à ſacro epulo, eundem Deum ac Domi-
num tuo complexa pectore: Stringe
eum, ejusque obſequiis te devove, excita-
tis omnibus ad ſerviendum viribus, om-
A 2 nibus

6 MEDIYATIONES

nibus ad adorandum facultatibus. Com-
memora per contemplationem fervidam,
duleiffima illa colloquia, blandimenta
illa tenerrima, quibus demulſit Deum
ſuum Filium concluſum intùs Virgo gra-
vida. .
Pundtum IV. AD GRATIIARUM
μ IIONEM. Reſonuére à concentu
virgineæ gratiarum actionis littora abyſſi
miſericordiarum, haud paulèò gloriofios,
quam olim maris Erithræi ripæ à cantu
Mariæ illius Moyſis Germanæ. Confe-
ſtim enodavit linguam Maria, ad cele-
branda prodigia Omnipotentis; ut quem
conſtringebat utero, magnificaret mente.
Jam invitat generationes omnes, ad de-
cantandas miſerationes Dei univerſas,
ad exaltandum nomen ejus. Proſequitur
recenſendo à progenie in progeniem fa-
vores divinos, cum encomiis gratitudine
plenis; atque converſa retrorſum, ge-
nerationes tum præteritas, tum præſen-
tes & futuras jubet extollere Dominum
ſuum: Abrahamum provocat & ſemen
ejus, ut agnoſcant & laudent Verbum
Domini tandem adimpletum, tandem
incarnatum. Talem in modum gratias
agit

4

gitv

in,

Perlil

Canti

Dom

oce

Dam!
Gecent
iſt ſe

mellig

cum r
Omni⸗
Preele
ove⸗

ſkenn

Cotn.
menta
Deum
0 l⸗

N
ncentul
aby
jolios,
cant
Coole-
cele⸗
1t gueln

verlis,
gbitur
ſem fr⸗
itucine
I, ge.
prrſer.
minun
ſemen
jerbum
tangen
ratits
8 gi

AD USUNM COMMUNIANTIUMI „

agit virginea Mater, quod digna ſit ha-
bita, concipere Deum. * Ad ſonitum
cantici hujus ſuaviſſimi, tu ne muta
perſiſtas Anima mea; eundémque tenens
Dominum, eosdem ei plauſus exultante
voce & animo repende; cogitans, quod-
nam tandem melos tanti epuli convivas
deceat. Depromatur os iſtud, lingua
iſta ferculo ſatiata divino, in laudes Dei
mellifluas. Canta hodie Domino canti-
cum novum, pro tam novis gratiis;
omniaque cordis tui intima, coram ejus
præſentia reali & divina, perſeverantiam

voveant in laudando per omnia ſæcula

ſæculorum „Amen.

Meditatio ſecunda.
De Convivio ſilii prodigi applicato ſacræ
Communioni.
I. Oalder Prodigum inconſultum,
delapſum à maxima felicitate, in
maximam calamitatem; quò acerbiorem
ſentiat iſtam comparatam ad illam. A

domo Patris translatus ad ſervitium Ty-

ranni, jacens in malé tecta caula, con-
fectus inedia, circumdatus nuditate;
A 4 Pro-⸗

⸗ MEDITATIONES

proſtratus mœrore, invidet animalibus
ſpurciſſimis pabulum vile, nec tamen
habet. Hic enimvero memori mente re-
colit menſam lautam patris amantiſſimi,
atque ſapidiſſimum panem ſuperabun-
dantem etiamnum mereenariis ejus: cu-
ijus dum agitur fame, ſatiatur lachrymis,
ceu ſcaturigine reconeiliationis ſuæ. Qua-
propter revireſcente ſpe, ex radice amo-
ris paterni, quæ tota evellitur nunquam;
ſtatuit reverti, atque introire per oſtium
ſemper apertum cordis teneri. * Con-
templare te prodigum alium, eumque
miſeriorem, reliétàâ domo Dei tui &
mensà patris tui, abreptum ad famuli-
tium concupiſcentiæ tuæ, veluti tyranni
longè durioris & crudelioris. Memento,

quam parum ſatisfaciant voluptates, va-

nitates quàm parum repleant „ quam
multum inflent; deplorans miſeriam
tuam, eoquod commutaveris præroga-
tivam filiationis divinæ, in opprobrium
fervitutis diabolicæ. Reſipiſee contem-
nendo quidquid eſt mundi, & appre-
tiando quidquid eſt cœli; atque arrepto

conſilio ſaniore, revertere hodie potius,

quàm

lalibus
tamen
ne re⸗
ticitmi,
rabun⸗
18: C.
rytmis,
amdo⸗
IqGamm,
oſtium
Con-⸗
üimgle
tui 8
faml.
tyranon
mento,
es,
qvalt
Eroge⸗
brium
ontell-
ppre⸗
mrepto
potrils- .
ude⸗ .

AD' USUMA COMMUNICANUIIDM 9„

quàm cras, in domum Dei tui, ad men-

ſam Patris tui.
II. Decreto ad paternam domum,
imo ad ipſum patris ſinum reditu, di-
ſponitur Prodigus per mœrorem ad ſo-
latium. Aste omnia revertitur in ſe,
qui à ſe ipſo & ratione tanto deflexerat
intervallo. Subintrans paternas ædes,
confitetur culpam & indignitatem ſuam
coram coœlo; certâque erigitur fiducia,
ſibi quamvis filio diſcolo, indulgentem
& pium fore patrem; inde pudore ſuffu-
ſus & dolore, deteſtatur amentiam &
ignorantiam ſuam. Orditur à verbo
tenero Pater, & proſequitur: peccavi in

eclum & coram te. Confeſtim ac audit

Pater miſericordiarum reducem & inge-
miſcentem filium, proſilit ad recipien-
dum in viſcera priusquam in brachia
ſua: non faſtidit involutum centonibus,
nec rejicit erronem: imo abſcondit eum
inter ulnas ſuas, ne quando cireumſtan-
tes famuli obſervatores forent ſqualloris
ejus: Et licet neceſſitas urgerer mandu-
candi, plus tamen memor pater decori,
prius jubet afferri novam veſtem, in
ſignum novæ vitæ: digito inſerit annu-
A F lum

16 MWEDITATIONES

lum aureum, ceu arrham & teftem ne-
bilitatis quam degener proſtituerat reſti-
tutæ: atque videns raliter adornatum,
quin diffiteatur eum amplius filium ſuum,
adhiber menſæ ſuæ. * Perpende jam,
quanta aſſurgas cum celeritate ex abyſſo
miſeriarum, cui immerſus hæres per
peccata tua; quanta diſponas te cum
humilitate, rediturus ad domum magni
Patris tui; quanto accumbas cum ornatu
menſæ Angelorum, nihil trahens poſt
te errorum & delictorum tuorum; ſed
exutus immunditiis quibuscunque, per
confeſſionem ſinceram, veſtitus amiétu
pretioſo gratiæ, in digito cum annulo
Charitatis nobili, atque cum gemmis lu-
cidis virturum, ſariandus accede favori-
bus plane divinis.
III. Sic paratum & decoratum cernens
miſericordiarum Pater filium, dignatur
collocare eum ad menſam ſuam: Et
ſatisfacturus fami ejus calidæ, vitulum

quem mactari juſſerat jumentorum ſuo-

rum tenerrimum, apponit ei totum,
Incipit elumbis puer refocillare ſe eſu,
tanto cum oblectamento, quanto cum ap-
petitu anhelaverat eum. Convivium erat

4

lourum
Gatn
gerirl
hite
iit:
mect
Ueem,
kere
men
i n
Ies
clo
e
dene
hon P.
flis
mr
. longe
1
ſgnn
linn

m 6o⸗
reſti⸗
aw,
uum,
e jam, .
Abyllo
es per
e CI
magbi
OrDaCEH
1 Pol
e, pet
wilte
znanle
mis .
ſavork.

cereis
ignarut

itnlum
n ſio.
fe elu,
um 40.
erd:

lu⸗

AD USUM COMMUNICANIIUMN. I1

lautum, indigentia convivæ magna: O
quam ſapidè maſticat, quam avidè in-
gerit! Quo viſo dicit Pater liberalis,

ſinite eum manducare, quod ſfapit, nu-

trit: amputate porro & offerte ei, co-
medat ad ſatietatem, & Pproficiat ad ſa-
lutem. Tunc equidem in aprico erat
differentia quæ intercedit menſam inter
& menſam, eſcam & eſcam! Denique
qui neceſſe habuit mendicare ſiliquas
viles porcorum, jam refectus exiſtit
epulo ineffabili Angelorum. Quodſi
aquæ gutta unica de menſa iſta, ſuffi-
ciens eſt ad edulcandum infernum, quid
non præſtiterit panis ipſe ſuperſubſtan-
tialis? X Perpende Anima, quod eo
major ſit tua felicitas, quo ſplendidior
longe eſt menſa tua; dum loco vituli
ſaginati, manducas ipſum æterni Patris
Filium Euchariſticum. Excita fidem &
excitabis famem ad eſcam iſtam: comede
cum guſtu & fruêris cum profectu: ru-
mina bene & ſapiet tibi exquifite: ani-
madverte quid & quale comedas, me-
diante contemplatione, & vives ex cibo
iſto non ad diem, ſed in vitam æter-
nam. ͤ
A 6 IV.

12 MEDITATIONES
IV. Quâm lautè exceptus, tam im-
pensê gratus erat Prodigus, erga Patrem
longè benignum: Quantum reſipiſce-
bat, tantum ſuſpiciebat beneficium inſi-
gne: Quäm efficacia, quàm ſincera
eliciebat propoſita, diſcedendi nunquam,
vel à domo, vel à menſa paterna! Atque

medias inter delitias iſtas, quantum hau-
riebat horrorem miſeri quem reliquerat

ſtatus! Quam proponebat ſibi firmiter,
non offendere, non aberrare ultrà, cum
ex amore patris, tum ex timore calami-
tatis! Congratulabatur ſibi cum do-
meſticis omnibus à ſummo ad imum⸗-
extollens beneficentiam paternam, &
convivium magnificans opimum. * Quan-
to majores agendæ ſunt tibi gratiæ„

=

quando communicaveris, quando con-
ſpexeris te tot cumulatum gratiis! Cor-

reſpondeat favori fervor; attolle oculos

de menſa ad cœlum, atque tranſeat lin-

gua à deguſtationne Dei ad laudes
ejus divinas.

Medi-

lun
moe
1
R,
lin
goin
le
eeh
doe
renc
tine

m in.
DAtrem
ſpiſce.
imn in.
ſincet
nquam,
Aqe
Im hau.
lquerar

ircniter,

, cum

CcaAlumi-

um do⸗

gratla⸗
10 col⸗
8l Cor⸗
ocloi
eat In.

udes .

AD USUM COMMUNICANTIIUM. 13
Melditatio tertia.

Communicandum eſt cum affectu Cen-
urionts.

PMAEdiaberis hodie virtutes præcla-

ras, quibus præœæmunitus Centu-
rio, miſericordiam expugnavit divinam.
Recole charitatem illam ferventem, quâ

ſtimulatus domo egredlitur, ad quæren-

dam ſalutem, non quidem filio unico,
ſed ſervo ſupernumerario. Jam qui
humiliat ſe adeo pro mancipio, quo-
modo non abjiciet ſe coram Domi-
nO & Creatore ſuo! Cognoverat pro-
bè, quàm parum valeant media huma-
na absque divinis; itaque hæc præ il-
Hs implorat cum ardore, cum fide. Ne-
gotium hoc arduum non concredit incu-
riæ alicujus famuli, neq; relinquit alteri
occaſionem loquendi Deo. * Conſidera,
quod procedas hodie ad eundem inqui-
rendum Dominum; non quidem, ut ob-
tineas ſalutem cuidam ſervo, ſed animæ

tuæ. Ad alloquium pertinges ipſius ) E-

SU; ſtude igitur præmunire te virtutibus,
ad promerendam Clementiam ejus: Ac-
cedens cum humilitate, proſternere co-
ram

14 MBDITATIONES

ram præſentia ejus divina: Magnum
concipe fervorem ſpiritůs, charitatem
ardentem, diligentiam arripe ſollicitam.
II. Advenit plenus charitate Centurio,
& excipitur à Domino cum benevolen-
tia. Confiſus, quod habeat poteſtatem,
magis autem voluntatem medendi: Do-
mine ait, ſervum habeo domi paralyti-
cum, adeo conſtrictum membris, ut ne-
queat venire huc corpore, attamen affe-
tu. Reſpondit Dominus: Si non po-

teſt venire ipſe, ibo ego & curabo eum.

Bonitatem obſerva Salvatoris inexſpecta-
tam! Non modò patientes accomodat
Poſtulanti aures, ſed & dignatur proce-
dere ad domum ejus, curaturus con-
temptibilem ſervum. Remuneratur cha-
ritatem magnam per majorem, non ſi-
nens hactenus ſuperari ſe Deus. Ne du-
bitaveris Anima, quod mox ut deſide-
rium conceperis Domini, invitaturus ſit
ſe ipſemet ad ingreſſum pecétoris ſui:
Sinum pande cordis tui, ad recipiendos
favores dexteræ ejus: Dilata os tuum,
replendum epulo ejus delectabili. Cor-
reſpondeat appretiatio tua ſummæ Boni-

tati, exardeſcat deſiderium videndi Sal-

vatorem

4
atore

eckie

Anirne
Ill.
0 hu
Pergtia
fnin,
Imat:
Intres
Uitns
i
Tu 4
binot
cdtor
Gum
ſici
kn h
Doeri
irar
Minnn
ſer,
Domi
bant

nutm
Ateln
an.
turio⸗

1olen-

em,
Do⸗
Alyti⸗
t nie⸗
alke-
n po⸗
eum.
mocet
roce⸗
con⸗
che⸗
on li⸗
ſe du⸗
eſide⸗
s l
ſai:
odos
u,
Cor-
oni⸗
a.
Ntel

AD USUnI CoMMUNICANTIUM. 15

vatorem tuum adventantem, & jam in-
gredientem pectus tuum, ad ſanandam
animam tuam.
III. Correptus admiratione Centurio,
ad humanitatem adeo divinam, in com-
paratione ſui nihili cum magnitudine in-
finita, obſtupeſcens & erubeſcens excla-
mat: Domine, non ſum dignus, ut
intres ſub tectum meum: Tu Deus infi-
nitus, ego vilis vermiculus; anguſtum

eſt tibi cœlum, quid erit tibi domus mea!

Tu aſſuetus calcare pedibus alas Cheru-
binorum; ego exilis formica, ego pec-
cator minus quid ipſo nihilo! Nota,

dum Phariſæi elati Chriſtum torvo de-

ſpiciunt ſupercilio, adorationem ei de-
fert humilis miles: Non dignantur hy-
pocritæ ſuperbi adire Dominum; &
miratur Centurio, quod dignetur Do-
minus tranſire per atrium ſuum. * Con-
ſidera, ſi Centurio confunditur, quod
Dominus velit intrare domum ipfius;
quanto magis confundaris tu, quod di-
gnetur Dominus intrare, non modèò ſub
tectum, ſed ſub pefdtus tuum. Solum
aliquod verbum tuum ſufficit, ait, ut
reſanetur ſervus meus, & felicitate re-
dundet

26 MEDIIATIONES
dundet domus mea; ſatis habet vel ver-
bo: Atque ipſum Verbum æternum fa-
tum Caro, ingreditur viſcera tua! Com-
paratâ igitur Domini hujus immenſitate»
cum pulillitate tua, accede ad Commu-
nionem, annihilans te, quia nihilum es:
ſed & in ſpem aſſurgens, quod licet ver-
bum unicum ſufficeret Omniporentiæ
ejus, miſericordiæ non ſufficit.
HN., Quantas proruperit Centurio im
gratiarum actiones, ad tantam miſeri-
cordiam! quàm fuerit gratus, poſtquam
tam felix! Quodſi præſtolans honora-

vit Dominum, profectò obtinens be-

wedixerit ei; propalando voce altàâ ma-

gnitudinem ejus. Inde quid mirum,

quod commendaärit Chriſtus ejus fidem,
propoſitam nobis exempli loco ab Ec-
cleſia in ſumptione ejus! * Perpende
quod debeas Domino gratias eò majo-
res, quò majores fuêre favores tibi ex-
hibiti: Caveas mox vertere tergora fon-
ti huic miſericordiæ ingratus, quin lau-
des eum indeſinenter refocillatus, dieens:
Miſericordias Domini cantabo in æter-
num: Correſpondeas pani huic quoti-
diano, quotidianà gratiarum acstione,
B exer-

4
eercen
irlone
tum.

Cunn

1 G
latdbe
kam ke
lleri
Netn.
lur 8
hii
es,
ans
Nerin
noe
lemmed
ſüm
dame
er,
MICA
Anci

ö
4

el vet⸗
umn fa⸗
Com-

nütate,
NII.⸗

um es:
et ver⸗
tentlee

rio in
mileri⸗
ſtquam
lonord⸗
ns be⸗
tä m⸗
nirum,
ſidem,
b Le⸗
pente

majo⸗

bi ex⸗
a fon⸗
n lau⸗
licens:
Llel⸗
guo⸗

koner

exel⸗

AD USUM COMMUNICANTIUM. 17

exercens ipſo opere tam inſignem à Cen-
turione traditam nobis doctrinam virtu-
tum.

Meditatio quarta.
Communicandum cum Fide Chananæa.
I. Onſidera, quomodo Chananæa
M relictis cum domo patria como-
ditatibus, atque adeò culpis; procedat
tam feſtina quàm afflicta, ad petendam
miſericordiam ad miſericordiæ ſcaturigi-
nem. Mukiplicato angore, multiplica-
tur & ſollicitudo ejus. Reſonantibus
Chriſti facinoribus miraculoſis in auribus
ejus, non obturat eas, ſed venit incla-
mans inceſſanter. Diſpoſitio præclara
pertingendi ad Dominum usque adeo
propenſum, ad dandum ſolatium juxta &
remedium! * Perpende, quàâm laborio-
ſum ſuſcipiat Chananæa iter, ad exoran-
dam clementiam; quæ proſtat tibi ſem-
per, pandens brachia ad recipiendum
te. Non tanti conſtat tibi totus & inte-
ger panis cœli, quanti conſtat ipſi vel
mica ejus. Non eſt cur relinquas pro-
Vinciam & patriam tuam, cur petas fines
ultimos terræ, ad conſequendam Com-
munio-

18 MBEDIIATIONES

munionem; quia in qualibet Eccleſia
præſto eſt Chriſtus Euchariſticus invi-
tans te. Diſce æſtimare felicitatem tam
inſignem, tam propinquam; procurans
exire à te ipſo, ab amore tui proprio, à
finibus erroneis, ab intentione ſiniſtra.
Quo magis ingrediatur absque obſtaculo
Pectus tuum Bonum füud infinitum, di-
ſponas te ad actus fervidos heroicæ fidei,
rmæ fſpei, perſeverantis orationis &
indefeſſæ ſedulitatis.
II. Perliſtit Chananæa rogando: Si-
mulat autem Dominus non audire ro-
gantem, dum vel maximè intentus eſt
ei: Suſpendit miſerationes ſuas, què
magis sognoſcat & decantet ipſa miſe-
rias ſuas: Qualis muſica Chriſto ſonora,
Ahpoſtolis faſtidioſa accidit. * Perpende
Anima, quanti interſit, non ceſſare ab
exercitio virtutum: Eſto etiam, quod
ſubinde indignetur miniſter Chriſti, &
murmurent alii de Confeſſionibus &
Communionibus tuis frequentibus; ne
tamen animum deſpondeas, ne cedas,
perdurans adinſtar Annæ objurgatæ à

ſacerdote Heli. Neque enim ſuccenſet

aut laſſatur precibus Dominus ille, qui
Ppre-

4

Precibr
npecl
ſeverar
cedere
1Ones
III
wentun
Myiden
deleat
tentin,
Vel Id

ecet
Qis
degre
Cabon
Once
Nerte
ttione
tempen
lem.
o, n
WIne

elle

ccleſil
invi⸗
mm uum

enrins

prio, 4
iniſra.
ſtaculo
m, Gi-
ſie,
Onis &

1o: S⸗
lire ro⸗

AD USUM CGOMMUNICANTIUM. 19

precibus delectatur, & quietem invenit
in peéstore communicantis. Addiſce per-
ſeverantiam à muliere iſta fervida, nec
cedere puſillanimitati; què felicius co-
rones opus tuum.
III. Proſequitur Chriſtus experi-
mentum facere virtutis muliebris, ad
lapidem lydium; quo ſplendidius elu-
ceſcat fidei ejus aurum, promineat pa-
tientia, extollatur humilitas: Et dum
vel maximè deſiderat propinquam, lon-
38 arcet eam, dicens: Apage, non
ecet panem filiorum projicere canibus!
Quis non labatur animo, non defperet
de gratia, exaudiens voces adeo deſpi-
cabundas? Chananæa ècontra, nedum
conqueratur, humiliatur magis: Non
exterretur à rigore Dei, benè gnara ten-
tationem eſſe diaboli: non ſentit con-
teimptum, quæ ſuam agnoſcit indignita-
tem. Argumentum aſſumit retorquen-
do, non homini ſed Deo: Sic eſt Do-
mine ait; verum cani debentur ſfaltem
micæ de menſa Domini: Agnoſco me,

uti docet Rex ſandtus, veluti ver-

mem coram te, ſed & novi te Dominum
eſſe longè benignum: Qui ſuſtentas
V Paſſeres

2 MEDITATIONES
paſſeres aëris, non ſines perire me ho-
minem. * Perpende humilitatem mu-
lieris mirificam, obſerva firmitatem fidei,
fidelitatem fiduciæ, ardorem charitatis

ejus: Sique ſatis haber vel micâ, quem
reputat feliciratem ſuam; quanto magis

tu, qui non micam modo, ſed totam
accipis cœli annonam, æſtimes ſortem
tuam terque quaterque beatam. Perſpi-
ce humilitatem, perſpectàmque depro-
me in humiliationes; elice appretiatio-
nem gratiæ, & adora magnitudinem
Domini, quem ſumpfiſti.
IV. Videns tantum affectum, excla-
mat Dominus, 6 mulier magna eſt fides
tua! magna ſit felicitas tua! Concedo
tibi quantum petis, quantum mereris!
Prodidit Dominus demonſtrationem
iſtam admirationis, quatenus & nos ad-
miremur & imitemur mulierem iſtam.
* Conſidera Fili, quantas reddiderit gra-
tias poſthac, quæ tanta cum ſubmiſſione
acceſſerat ante; & quæ tam fidelis venit
dum petiit, quàm grata receſſerit dum
obtinuit; quomodo extulerit vocem gra-
titudinis, quæ adeo extulerat vocem de-
Precationis! Jam qui conſecutus es do-
num

4
nu1
(6, ſ.
„ eprot
Cle tu

iur
Mana
vana

nieſe⸗
eog
A vii⸗
DNn
NN
1os:
Gncrn
eni
1e,
1oti
vir

Lelee

ne ho⸗
n mu.
utitetis
quanm
mMages
totam
ſortem
Perlor⸗
depro.
etiatio⸗

udinem

excle
neet
nereris!
Ntionen
n05 4l⸗
iſtam
erit glc⸗
niſſione
is venn
it dun
n get⸗
emn Ee⸗
35000
gu

AD USOM COMNMUNICANTIOM 1

num tanto excellentius, non gratiæ mi-
cas, ſed cumulos; ne inferiores ſaltem
depromas gratias, decantante æcernum
Ore tuo laudes divinas.

Meditatio quinta.
De Manna fgura Sacramenti. Conſideran-
tur diligentia in colligendo, voluptas in

manducando, & circumſtantiæ in aſſer-
vando.

I. L Wpoſfonem meditare mirabilem,
D' in populo illo præviam ſumptio-
ni eſcæ miraculoſæ. Exeunt de Æ.gypto
ejusque fenebris, inveſtigantes lucem
ad viſionem Pacis: Pertranſeuntes mare,
abyſſum miſeriarum amaram, ſubmer-
ſos relinquunt inimicos ſuos infenſiſſi-
mos: Permeant deſertum, nihil com-
municantes cum gentibus, converſantes
cum ſolo Deo: Bibunt aquam & man-
ducant Manna, orationi jungentes mor-
tificationem: Deſtituuntur alimento ter-
ræ, ut eſcam appetant cœli; ſiquidem
totâà opus habet præparatione iſtâ, ſed
& vitàâà angelicàâ, quisquis veſci cupit an-
gelico pane. * Perpende, quod ſi pro-
Pter

1² MEDITATIONES

pter ſolam figuram, propter umbram
cibi hujus, præœmittenda fuit diſpoſitio
tam multivaria; qualis ſufficiet, ut quis
admittatur ad ſumendum Corpus & ſan-
guinem Chriſti, in cibo vero, non figu-
rato? Perpende, quàm velociter excu-
tienda ſint tibi vincula peccati, quam
providè evitandæ ejus occaſiones?
quam ſedulò aſſocianda mortificationi
oratio! Quanta ſit tibi conjunctio cum
Deo, quanta abſtractio ab hominibus,
quanta abſtinentia à cibis vilibus, ut frua-
ris Manna divino!
II. Ex quo Iſraëlitæ erant adeo bene
diſpoſiti, meruerunt à Domino accipere
conſolationem; miſſo deſuper cibo exquiſi-
to, qui replet eos admiratione juxta & ſa-
turitate. Non mittitur eis eſca de terra,
ſed de cœlo; ut vitam vivant cœleſtem.
Non unum habet cibi ſaporem, ſed omni-
genum, quem vel poſſint concupiſcere;
quatenùs intelligant exſpectare ſe ſurſum
omnia bona deſiderabilia: Ac proinde
dicebant attoniti: „Quid eſt hoc? qualis
cibus tam oppiparus delapſus à cœlo,
miſſus de manu Dei? * Quantèò majori
cum ratione dicere potes hodie: Qualis
cibus

4
cibug
1bibi⸗
lt, (
Verd
Viato⸗
Manne
Dens
honum
glem
ſrl
Virwurn
Sratian
III.
rlolis
lam, 3
krich⸗
1olien
ſolis 0
rum 8
lore
Lenian
Wwarli
Nr!
e⸗
Cblen
Conh

nbtamm
voſiio
quis
Alan⸗
ſge⸗
excI .
quam
ones
cationi
10 cumn
oibos,
flut⸗

leo bene
ccipelt
engbil⸗
a ſr⸗
ſe terta)
eleltem.
domn
bileere
ſurlun
proinh⸗
uels
ccl,
maſor
Qun

AuS

AD USUM GOMMUNICANNIIUM. 23

cibus eſt iſte tam pretioſus? Reſpondet
tibi Fides dicens; Verbum Caro factum
eſt, Caro Verbi facta hominibus eſca:
verè Panis Angelorum, factus cibus
Viatorum: panis eſt oblectans Reges:
Manna verum eſt tribuens vitam: eſtque
Deus factus epulum hominis; qui dum
bonum eſt infinitum ſaporem continet
qualemcunque delectabilem. Vide quam
ſit dulcis, & quomodo guſtum inſtillet
virtutum, quomodo fermentum præbeat
gratiarum omnium.
III. Cibus adeo myſterioſus, myſte-
rioſas exigebat circumſtantias. Prodi-
bat populus collecturus Manna ad auro-
ram, ad horam illam virgineam! Cura
ſit iſta diei prima; ſurgendum eſt mane;
ſollicitudo requiritur & vigilantia ante
ſolis ortum: eoquod ferculum adeo pu-
rum & delicatum, quovis diſſolvitur ca-
lore mundi. Colligit quilibet ad indi-
gentiam; neque enim humanam tolerat
avaritiam panis cœleſtis. Non conſer-
vVatur in diem alterum, quia panis deber
eſſe recens & quotidianus; id quod in-
culcat ſumptionem ejus frequentem. *
Conlſidera, quantô magis exactas & my-
ſterioſas

24 MEDIIATIONES 40
ſterioſas magis requirit circumſtantias
Manna hoc Sacramentale! Sit hic copus
tuus primarius, negotium tuum primum, Quite
non derineat te aliud; noli eſſe negligens
in quærendo, ne quando abeas vacuus: Il. ))
Aſſerva illud cum puritate; ne pro vita 0
quam conferat tibi, vermes progignat ſaiumi
tuæ mortis. Publienn
IV. Mirifica fuit hominum illorum geninn
gratia, ſed nulla penitùs gratitudo: So- medelem,
lent quippe homines milſericordias Dei maſan
maximas compenſare ut plurimum ma- mon;
xXima irkumanitate. Nauſeârunt ſtarim urof
eſcam illam ſapidam: animalis enim ho- loim,
mo non percipit refocillationem ſpi- Qum
ritůs. Spreverunt panem Empyrei & mn pon
appetierunt cœpas Ægypti. * Timeo Mnodh
Anima, ne ingrata magis ſis iſtis; quò &idr
enim major eſt, quam percepiſti gratia, ſtacnhe
eò enormior futura eſſet tua ingratitudo. rem 3
Magnifica Manna hoc verum, ejusque feſiny
reitera fruitionem; longè pluries ac Pro- M
heta regius decantavit in Pſalmis ſuis dum
anna illud, quod tamen hujus duntaxat n i
typus fuit. Proba te guſtüs eſſe boni, eum
non appetens amplius voluptates mundi ſecis
inſulſas.
Medi-

AD USUM COMMUNICANTVIUM. 25

buun Meditatio ſexta.
mam Qualiter communices eum devotione Za-
gigens chæi.
cus: I. Mi Deus & Domine mi! quando
r0 in non dignantur reſpicere te Phari-

ogigan ſæi tumidi, anhelat videre te Princeps
Prublicanorum. Non venit adinſtar lan-
ilomm guentium & ægrotorum, ad flagitandum
lo: So- medelam malis ſuis; non quidem ac ſi
ius De mala ſua, utpote mala animæ, non eſſent
WN Mr Majora; ſed quia non cognoſcit ea. A
ot um curioſitate trahitur noſcendi te miracu-
aminhe loſum, non à deſiderio ſequendi te ſan-
nein h⸗ Ctum. Nititur appropinquare tibi, ſed
reid non poteſt: Divites quippe difficulter
Wnen admodum poſſunt accedere te pauperem
Cs; g & tribulatum à nativitate. Videns ob-
ſi genn ſtacula iſta, concludit conſcendere arbo-
unud Tem; & quin ſermones curet hominum,
ejusho feſtinat videre Deum. * Memento Ani-
8c tl ma, quando procedis ad communican-
mis ſi⸗ dum, quod Dominum quæras eundem,
Junm cum deſiderio cognoſcendi & contuendi
e bon eum. Aſpectum ejus prohibent tibi
8 Wud ſpecies circumſtantes eum; at longè
* magis imperfectiones circumcingentes
MMed- B te,

26 MEDIIATIONES

te. Videns itaque te tam puſillam ſpiri-
tu, quam Zachæus erat ſtaturà, eluctare
ſupra te ipſam: Arborem conſcende
contemplationis devotæ, ſive crucem
mortificationis perfectæ; radicata in fir-
ma fide, evireſcens per ſpem, onuſta
fructibus charitatis, allabora aſpicere eum
oculis mentis, & inſculpere imaginem
ejus cordi tuo.
II. Spectans te Dominum Zachæus
ex arbore, afficitur gaudio ineffabili;
eoquod liceat ei frui præſentià divinà-
Effectus ſentit in anima mirabiles, quan-

do reciprocando cum ipſo, intuebaris

intuentem te; tuôsque attollebas ad
ipſum oculos, qui vel viſi vel videntes,
nunquam non ſunt benefici. Colloquen-
tibus ſibi non oculis modo, ſed animis,
appellas eum nomine ſuo; quatenus in-
telligat, quod expecétes eum, eique gra-
tiam deſtines inexſpectatam. Zachæe,
dicis ei, feſtinans deſcende, quia hodie
in domo tua me oportet manere. O
quanta cum admiratione arripuerit ipſe
ſortem adeo inopinatam! Verum quid
non valet induſtria humana apud Maje-
ſtatem divinam? Qui antea felicitatem
repu-

400

tehlbn
in leſe
Uet tbi
ccurob

hi co

tons,
idum
u,
e, i
Ultende
IGeno;
hodie
in ho⸗
ickeng
1n leri
Mlaus
Guudd
kläte
igitur 5
Vida,
cum. N.
lſirt
Uorlide
UIl

. Etinte

ernere
oee

mn ſpiri.
eluiare
alcende
CtüCeN
a infr.
onuſt
ele euin
nagibent

Zachels
gecebel
a dirind
es/ un.
innrbli
lebes 41
Videlles⸗
oloqnen
Abini
gtenns n
igue g
Zaches
ia hod
lere⸗
lerit i
d M
llune

IeNN N

AD USUM COMMUNICANTIOM. 27
reputabat magnam, videndi te à longè:;
jam deſcendit ab arbore, jam approxi-
mat tibi, jam adhæret lateri tuo, jam
accumbit menſæ tecum. * Imaginor
mihi conſcendiſſe arborem contempla-
tionis, puſillitatis meæ ſuſtentaculum;
avidum videndi & cognoſcendi Domi-
num, eũ⁴mque vocantem me nomine
meo, ſic interpellare me: Dico tibi
deſcende, approxima mihi ſub Sacra-
mento; veni ad communicandum, quia
hodie opportet me manere in domo tua,
in hoſpitio pectoris tui. Hodie ait, ne
differas in craſtinum; neque enim ſcis,
an fuerit tibi adhuc tempus: Sique Do-
minus dicit, intereſſe miſericordiæ ſuæ,

quantèò magis intererit miſeriæ tuæ, ut

ſuſcipias eum quàm citiſſim?è?! Accurre
igitur & Anima mea, cum diligentia fer-
vida, ad excipiendum, ad ſumendum
eum: Ne Deus tuus loquactur tibi invanum,
vel ſurdo per ignorantiam, vel pigro per
ingratitudinem.
III. Obtemperavit Zachæus cum ce-
leritate maxima: Primum erat ei pro-
ſternere ſe & adorare pedes illos, digna-
tos calcare limina domũús ſuæ.. Obptabat
B 2 utique

2⁸ MWEDIIAUONES

utique in occaſione iſta, ſibi palatium
eſſe magnum, ad excipiendum hoſpitem
adeo magnificum; quantum poſſidebat,
tantum offerebat, provolutum ad pedes
Domini, diſtribuendum in manus ino-
pum. Dimidium ait, bonorum meorum
do pauperibus! Atque hinc ſine dubio
Provenit ei dignatio iſta: quandoquidem
ſuſcipiens pauperem, meretur ſuſcipere
Dominum pauperum: paſcens pauperem,
meretur paſci à Domino. Sed quando
cernebat ſe cum Chriſto aceumbere men-
ſæ, & aſſidere tam propè illi, quem ne-
quidem licuerat ei videre à longè, quanto
ſuperabundaverit Zachæus gaudio? Pro-
fecto non potuerit continere ſe intra ſe,
qui videbat contineri in domo ſua infini-
tum & immenſum Deum. * Conſidera,
quando conſpicis te accumbere menſæ
Altaris, longe arctius conjunctum Chri-
ſto; cujus non modo adhæres lateri, ſed
quem tuum intra ſentis pectus, quem
contines in ſinu tuo; quale gaudium
fuerit tuum! Aliud certe non ſit in mun-
do pro te: æmuletur appretiatio digna-
tionem, excitato intùs deſiderio irre-
miſſo, ſumendi eum iterum iterumque;
nee

4
Deono
Commm
nunio
mis.
W.

Fralit,

Illtus
fumllin
Uicenen
nng!
ldden
eod De
nlerit
Des, 4
Prepr.
Donin
üm
hxc W
ohe
e . im
mump
Ogrnr
l un
Dodle
Ped

Aatium
lpitem
ſdeber 5
d Ne
us ind⸗
neorum
dubio
qviden
aſeiper⸗
perem
Cdendl
ete mel⸗
gven ſe⸗
6 Gu
1os .
itneſe
Hninfol.
olliden
te gel⸗
um C.
teri 1 41
. Open
gqudiun
Inmun
ign⸗
rio iue.
tummg,,
ſlee

AD sM COMMUNICANTIUM 29

nec non propoſito firmo, reſarciendi tor
communiones antehac neglectas, com-
munionibus impoſterum frequentiſſi-
mis.
IV. Tanta redundabat Zachæi animus
gratitudine, quanto ſuperfuſa fuerat hu-
militas ejus gaudio: Humilibus quippe
familiare eſt eſſe gratos; minima quæque
videntur ipſis nimia & immerita, quanto
magis favor adeo ſingularis? Congra-
tulabatur ſibi cum amicis, lucrifaciens
eos Deo omnes. Quales autem non de-
tulerit hoſpiti ſuo divino gratiarum actio-
nes, qui obtulerat ei quidquid habebat,
præprimis autem cor ſuum? Ex nunc
Domine ait, quod cognoverim te, inci-
piam mancipare me totum ſervitio tuo:
hæc mutatio eſt dexteræ tuæ. Ad hæc
attollens Chriſtus dexteram, benedixit
ei, implendo domum ejus bonis & ani-
mam perfectionibus. * Perpende, quan-
t0 gratior depromendus tibi ſit animus!
Ibi quippe dignatus eſt Dominus ingredi
Publicani domum, hic ingreditur tuum
pectus: ibi invitavit Chriſtum Zachæus,
hic invitat & paſcit te Chriſtus: ibi ob-
tulit Zachæus totam ſuam domum, hic
B 3 Offeras

30 EDIIATIONES

offeras totam tuam animam; intelleéctum
ad cognoſcendum, voluntatem ad aman-
dum eum: exorans benedictionem, non
quidem ut Filius Abrahæ, ſed ut filius
fias Patris illius excelſi, qui vivit & re-
gnat per ſæcula ſæculorum, Amen.

Meditatio ſeptima.
Qualiter communices eum fiducia Muliers
contingenta fimbriam veſtis Chriſti.

I. Onſidera, quomodo mulier iſta
—tanto paſſa tempore fluxum ſan-
guinis, typum peccati; & videns, quàm
parum conducerent ſibi Medici terræ,
accedat hodie Medicum cœli. Hono-
rarii loco magnam affert fiduciam in po-
tentiam & voluntatem Domini; ſciens
apud Medicum hunc divinum, petere
eſſe dare. Atque ſic veniens dicit: ſcio,
ſi tetigero ſaltem filum veſtimenti ejus,
ſanabitur corpus meum. O magnam
mulierem! O magnam miſericordiam
Domini! Modum medicandi novum!
Mecdici alii curaturi tangunt infirmum;
hic infirmus tangit Medicum. Perſpe-
Stam habeo ait, virtutem quâ pollet cu-
randi

40
Tandi
Lpote
ceemeng
ur mi
ſcatn,

gruvey

quoren
Aumum
Peccgror
Eens ree
Pnitnen
Uubere
os xe

ide

ua me
encdo
Il.
Uotdr
Kbnn
trat m
A pen

l
Molier

Derper

Mereo

meo,
ſeio

lectum
amnan-
n, non
at flins
1 &n⸗
en.

alieni
lti.
Mer N
unn n⸗
ns, gun
j tente
Hono-
nin po⸗
ens
er
it: Ki
ti ejns
nagbann

ordien

ovum
tmum
Per
llet el.
adl

AD USUM COMMUNICANVIUM. 31

randi mala quævis incurabilia: magna
eſt potenria ejus, æqualis clementia; tam
clemens eſt quàm potens: dumodo de-
tur mihi attingere eum, jam reconvale-
ſcam. * Agnoſce Anima defectus tuos
graves, qui impuritatibus ſuis inficiunt
liquores, facultates inquam animæ tuæ;
fluxum illum paſſionum & refluxum
peccatorum. Deſiderium concipe ar-
dens reconvaleſcendi, quæ diſpoſitio ad
ſanitatem eſt prima. Scito hic eundem
habere te Medicum divinum, qui infir-
mos reſanat omnes. Accurre cum fide
vivida, cum fiducia heroica; quia tota
tua medela conſiſtit in tangendo & ſu-
mendo Medico tuo.
II. Cingebat Salvatorem undequaque
turba denſa: circumdatus ibat cordibus,
ſtipatus affectibus; ac proinde locus non
erat mulieri, ut appropinquaret propiùs
ad petendam ſalutem. Ingentia quippe
nullo non tempore occurrunt obſtacula,
molientibus accedere Deum. Id quod
perpendens miſera dicebat: utique non
mereor ſortem loquendi Domino & Deo
meo, quia pulvis ſum & cinis; verùm
ſcio tantam ineſle ei vim medendi, ut
B 4 Per

92 MEDITATIONES

pPer ſolum attactum fimbriæ veſtis ejus
ſim reſananda. Credidit mulier, tetigit
veſtem, operatus eſt Dominus, & & ve-
ſtigio reconvaluit. Strinxerunt Domi-
num plures alii, neque tamen ſanati ſunt:
ſed iſta, utpote quæ acceſſit cum fide
plena, cum fiducia firma. Non tetigit
eum frigidà duntaxat manu, ſed etiam
ardente ſpiritu; tetigitque in parte maxi-
mè ſenſibili, in teneritudine miſericordiæ
ejus. Perpende modo quisquis venis
ad Communionem, quàm felicior ſit
ſors tua; quod non tantum attingas o-
ram veſtimenti, ſed totum quantum Do-
minum; quod amplecétaris, quod ſtrin-
gas, quod includas pectori, quod co-
medas eum integrum. Suſcita igitur
fſidem, accende charitatem, agnoſce fe-
licitatem tuam, occaſionem æſtima: Et
dum ſpecies attingis Sacramentales, fi-
duciam concipe magnam, quod reſa-
nandus ſis ex integro à vitiis & paſſioni-
bus tuis invereratis.
III. Quis tetigit me, dicit mox Chri-
ſtus? Et reſpondit Petrus, Domine,
cireumſtant te tot & à tot partibus, &
ais, quis tetigit me? Veruntamen licèt
. multi

4
Mi
Angun
Worar
it en
lido;
ore;
Uec ſen
Aulen
Ge ide
Aoime
lie
ne dun
ter? (
dec in
enn in
umnnt
com
Aunte
Curari
WCente
lenni n
Uit i
eas
W.
60 u
Pert

lis ejits
tetigit
eve⸗
t Dom-

Ati funt.

um He
etigi
d eriam
6 mui-
1cordle
eis veni⸗
ſcior
linges ,⸗
rum D⸗
ocl ſtun⸗
vod l.
n igiut
nolce ⸗
ima: 1
toles, .
d rel-
daſſion

X Chri
votmine,
bis,
en lic
muuli

AD UUA COMMUNICANUIIUMI. 332

multi accedant IESUM, neque tamen
tangunt eum omnes ſenſibiliter; quia non
qdorant eum in ſpiritu: Iſta verò teti-
it eum ſenſibiliter, attactu multum va-
ido; iſta cum fervore, cœteri cum te-
pore; proinde nec ſentit oos Dominus,
nec ſentiunt ipſi divinam ejus virtutem.
* Auſculta, quomodo interroget te ho-
die idem Chriſtus: Num tetigiſti me
Anima cum fide vivida; num communi-
càſti ex devotione, num ex conſuetudi-
ne duntaxat? Quis tetigit me ſenſibili-
ter? O quot veniunt ad Communionem,
nec tamen tangunt Dominum, nequi-
dem in minimo filo veſtimenti! Quot
ſumunt eum absque præparatione debi-
ta, & proinde absque fructu. Non re-
convaleſcunt à vulneribus, quia non tan-
gunt eum cordibus; non curantur, quia
curari non curant. Elice hic ſpirirum
ardentem, appropinquans Deo tuo la-
tenti ſub Sacramento; eatenus, ut ſen-
tiat ipſe tuum fervorem, tmu favorem
ejus.
IV. Correpta admiratione mulier, ex
eo quod ſentit, ex eo quod audit; ex-
perta miraculum unum poſt alterum,
B 5 plena

34 IEDIIATIONES
plena timore & amore; non minus quia
vVidet ſe detectam, quam quia ſe novit
ſanatam; confitetur indignitatem juxta
& felicitatem ſuam: Atque dum taliter
diſpoſita gratias agit Domino de prodi-
gioſa curatione fua, meretur ab ipſo ap-
Pellari nomine filiæ; id quod erat Chriſto

confirmare ſuam benedictionem, & fir-

mare mulieris fiduciam. * Conſidera,
quid debeas Domino, qui conceffit tibi,
non filum veſtimenti, ſed totum corpus
ſuum & ſanguinem; qui non ſolum per-

mittit tibi tangere, ſed & manducare ſe?

Filum ordire laudum ejus, non abrum-

pendum in æternum. O quam majore

cum ratione appellari poteſt Filius Dei
communicans dignè! Sicuti enim filius
vivit per patrem, ita communicans vivit

per Chriſtum, cujus alirur corpore; vi-

vit in Chriſto, quia permanet in Chriſto.
Amorem elice reverentialem, quando
incipis contingere labiis tuis, linguàâ tuâ,
tuisque viſceribus Dominum iſtum ab-
ſconditum ſub Sacramento: eatenùs, ut
non minus exiſtas gratus ac curatus.

Medi-

us qni

ſe novit
mn jun

mn altet

igloap⸗
Chriſto
‚& fr.
nſidere,
eſr udi
n corpi
olum er⸗
lneuele
n obrun
n mnd
iins De
minflu
cins il
pote, 1
Cridt
Juand

fum .

enus, 1
tus⸗

Med'

4D USUM CONMMUNICANTIUM. sz;5

Meditatio octava.

De introitu Arcæ fæœderis in domum Obe-
dedon, & de benedictionibas, quibus re-
pleta eſt domus.

I. CGnreinplare „ quantum caſtigata
temeritas Ozæ, cauſaverit timoris
in adſtantibus! Contremueère laici omnes,
quod mortuum viderent Sacerdotem,
dicentes: quodſi extendens duntaxat ma-
num, ad ſuffulciendam Arcam in periculo
imminente, punitur adeo rigideè; quid
non merebitur ſuſcipiens eam indignè
hoſpitio? Extollente Ozà manum, ma-

nu percuſſerunt omnes pectora, omnes

timuerunt, & receſſerunt omnes: Etiam-
num Rex ſanctus, indignum hoſpite tan-
to reputavit palatium ſuum Regium, ſe-
que inſufficientem ad famulatum ejus
aulicum. * Cogita nunc, quodſi Ar-
cam, Sacramenti hujus ſolam umbram,
Dominus zelavit usqueadeo, quodſi ta-
lem ei conciliavit venerationem, ſi tanta
eam reponi voluit cum reverentiàã; qua-
lis reverentia, qualis circumſpectio fuerit
ſufficiens, ad recipiendum ipſum infini-
B 6 tum

36 EDIIATIONES
tum & immenſum Deum, contentum in

hoſtia iſta? Cùm par non ſit puritas

radiorum ſolarium; quomodo par erit
centrum terræ, vilitas cordis tui, immun-

ditia conſcientiæ tuæ? Reverentiam elice

meticuloſam ac metum reverentialem,
proceſſurus ad includendam majeſtatem
cœli incomprehenſibilem, anguſto tu-
gurio pecoris tui.
II. Jubet Rex deportari Arcam in do-
mum, non Principis cujusdam, ſed viri,
cui probitas, quæ vera eſt nobilitas: in
domum viri, qui magnus erat in oculis
Domini, quia parvus in oculis ſuis. Ele-
Rionem confirmavit cœlum multiplica-
tis beneficiis. Multæ erant viri illius
virtutes, major autem humilitas; merita
magna, modeſtia non minor. Vocatur
Obededon; quod ſignificat ſervum Do-
mini: Siquidem illecebra eſt urgens ad
alliciendam magnitudinem divinam, ac
agnoſcere ſe illius mancipium; eſtque hu-
militas veluti ſignum quoddam proten-
ſum, indicans habitationem Dei. Indi-

gniſſimum omnium reputabat ſe Obede-

on, qui exciperet hoſpitio domũs ſuæ
Arcam; annuit autem per obedientiam:
Inde

lycef
nerare
gratias
Lelobe

u

e ſtrn
Dei
tils.
Pies
Gem,
tum
veres
domn
Elldon
Mine
Merito
e
ern
Dreed
ubore

kum in
urits
ar erit
nmmun-
n elice

jalem,
ſtatetn
10 l.

indo.
ſed Vit⸗
itas: In
n D
s. De.
Ntiplr⸗

ri Uns

merid
Vocitu-
u Do⸗
gens 4
, 1
lue hu.
Indi-
Pbece⸗
us ſur
Rriam:
de

AD UsSUM COMMUNNCANTIUMN 37

Inde factum eſt, ut valeret quidem nu-
merare partas victorias, non perceptas
gratias. Quàm feſtinè diſpoſuerit vir
zeloſus juxta & humilis habitationem
ſuam, adornans eam magis virtutibus,
ac ſtratis pretioſis! Non deerat timor
Dei affectuoſus, nec amor Dei reveren-
tialis. Conſidera quisquis hodie ſuſci-
pies diverſorio, non umbram ſed ipfum
ſolem, obductum licet nubibus acciden-
tium; non figuram, ſed ipſum Deum,
verè & certo incluſum hoſtiæ; non in
domum, ſed pectus tuum: quomodo
diſponas te, quomodo exornes templum
animæ tuæ divitiis virtutum, aulæis
meritorum? Videns, quod jubeat hodie
Rex cœli introduci Arcam Corporis ſui
Sacramentalis ſub tectum tuum, in ipſa
præcordia tua; memento quanto cum
rubore ſuſcipias eam, quanta cum reve-
rentia aſſiſtas ei.
III. Ingreſſa eſt Arca Domini domum
Obededon, felicis in ſuſcipiendo San-
tuario, divitis ex perceptis benedictio-
nibus. Non vacua, ſed devotione plena
fuit domus; neque vacua Arca, ſed re-
ferta theſauris cœli, domum inundavit
837 feli-

38 MEDITATIONES

felicitate. Quantùm gaviſus fuerit Obe-
dedon, cernens, quot timebat rigores,
tot favores ſibi ex Arca promanare: Ta-

lia quippe debentur proemia ſervitiis

obedientiæ, obſequiis humilitatis. Com-
penſavit largè hoſpitium Dominus, ve-
luti Rex magnus; qui ubi ingreditur ſe-
mael, egreditur inopia quælibet. * Per-
pende, quænam tibi poſſis promittere
bona, quà die Arca hæc vera, non va-
cua, ſed plena divino manna Corporis
& ſanguinis Chriſti, veri Dei & Largi-
toris donorum omnium, ingreditur pe-
us tuum! IIla fuit concha, hæc mar-

garita: Implevit illa domum Obededon

bonis, quia iſtius fuit figura; quanto

favoribus? Utere quam præſto habes
occaſione; memento latere hic omnes
theſauros Dei, mineram prægnantem
gratiæ: Scito petere, dum ipſe diſpen-
ſator gratiarum Rex commoratur in ho-
ſpitio viſcerum tuorum.
IV. Non fuit beneficiorum minimum,
inſpirata à Domino gratitudo Obededon
& incolarum domũs ejus; fuirque tanta,
ut celebraretur in ore omnium ceu ada-
gium.

.

40
gium.
OtuN
IGs
os

imitin
molet

ſhum

(ſognis

.

i cor
ludes
tdo;
fenn
tere t
nove
omnes

majoribus ſuffundet figurata cor tuum denl

Vitese

ode

iEe le

Cergn
ber ſe

t Obe.
igotes,
ke: TI.
ſerwitis

„Com.

u8, Ve⸗
itur ſe⸗
* Per-
mittere
non N-

Dorpote

& Lang⸗
diwur e⸗
eC Ii
bedeco
uanto

nanten
diſpet⸗
r in ho

nimun
egeco
e tundl/
eln 1d.
glum⸗

AD USUM COMMUNICANTIUM. 39

gium. Non diſcurrebatur ſuper alio per
totum Iſraël, extollentibus omnibus do-
mũs iſtius felicitatem, omnibus æmulan-
tibus inhabitantium ſortem, virtutem
imitantibus. Ipſe Rex ſan dus David
moliebatur aſportare Arcam in palatium

ſuum regium; volens impendere ſe ob-

ſequiis & participare de beneficiis. * O

qui communicaſti, cave, ne obmuteſcas ad

laudes divinas: Beneficii pars eſt grati-
tudo; dumque agnoſcis te magis bene-
ficatum quam Obededon, magis profi-
tere te debitorem. Gratiarum actiones,
novæ erunt gratiarum petitiones; & cum
omnes domus tuœ participaverint de
liberalitate divina, impendantur omnes
vires & facultates animæ tuæ in laudan-
do Domino: Provoca exemplo Prophe-
tæ regii generationes generationum, ad
decantandas tecum miſerationes Domini⸗
per ſæcula ſœculorum, Amen.

Meditatio nona.
Communicandum cum Humilitate Petri.
I. COnderd ſi tot meritus eſt perci-

pere à Magiſtro ſuo divino favo-
res

4 0 MEDIIATIONES

res Joannes, quod eſſet Virgo; conſe-
cutus eſt totidem Petrus, quod eſſet hu-
milis. Joannes diſcipulus fuit amatus,
Petrus diſcipulus fuit humiliatus. De-
ſtinatus iſte in Caput Eccleſiæ, & in Su-
periorem omnium per dignitatem; pro-
Jicit ſe ad omnium pedes per humiliatio-
nem. Quantùm propulſabatur ſubinde,
à fervore, tantum cohibebatur non ſe-
mel à reverentia. Non auſus interroga-
re Dominum, à Domino meruit inter-
rogari iterum iterumque, num amaret
eum. Aſpirantibus reliquis ad loca
Primaria, reputabat ſe Petrus indignum,
qui ſtaret coram Magiſtro ſuo. Qua in
humilitare complacens ſibi Dominus,
Prætermiſſis navibus cœterorum, con-
ſcendit naviculam Petri: ex iſta prædicat
& docet turbas, in iſta requieſcit. In
Petrum cadebant ut plurimùm acres re-
prehenſiones, ſed & in Petrum proma-
nabant non rarò ſpeciales favores. * Per-
pende Fili, quam bona diſpoſitio ſit hu-
militas ad ſuſcipiendum Dominum, qui
nonniſi humilibus delectatur. Quoties-
cunque ergo communicaturus es, pro-
cura tibi providere de vilipendio hoc tui

ſancto:

=-
=S=S'
=

conle
lerhu⸗
Umntus,
§ De.
in Sr⸗
1; hlo-
nliatio⸗
nbinde,
non le⸗
ertoge⸗
t inter⸗
1 aude!
1d ſoen
Gigoum,
(WI
ommiaus,
m cl⸗
recic
ſt. I
cres le⸗
rom-
1 Per

AD USUM COMMUNICANTIUM. 41

ſancto: Recede tuam agnoſcens exilita-
tem, quatenus adducat te Chriſtus, ad
percipiendam ſuam magnitudinem: Lo-
cum elige ultimum in convivio hoc di-
vino, ut jubeat te Dominus aſcendere
ad ſuperiorem: Eo magis humiliare cum
Petro, quo magis cupis placere Deo
tuo, qui jucundatur cum puſillis & par-
Vulis.
II. Laborabant Apoſtoli vigiles nocte
quadam totâ in mari, nec tamen capie-
bant quidquam, quia deſtituti præſentiâ
Magiſtri ſui divini. Exiſtebant in tene-
bris absque viſu ejus, & impotentes abs-
que aſſiſtentia ejus; quà deficiente pro-
ſpere ſuccedit nihil. Transâctà nocte
moœſta abſentiæ, oriebatur tandem Sol
ille divinus, replens omnia influxibus ſuis
lætis. Aperiens Petrus oculos fidei, co-
gnorit omnium primus Magiſtrum ſuum
imul ac ſe ipſum; cognovit ſuam imbe-
cillitatem & Domini potentiam, vilitatem
ſuam & celſitudinem ejus: In ſe invenit
nihil, in Deo invenit omnia; ac proinde
dicit: Magiſter divine, totà nocte labo-
rantes nihil cœpimus; ſine te quippe ni-

hil valemus, nihil ſumus: Nunc autem
in

42 MEDITATIONES

in nomine tuo laxabo rete! Quod cùm
feciſſet eum fiducia, ſortem nactus eſt

duplicatam; quia ambas potuerunt im-
guia Potue
plere naves piſcatione abundante. * OD

Anima, quæ ceu in nocte verſaris in vita
hac tenebroſa, laborans in mari hoc mun-
di inconſtante, ubi omnis exulat ſecuri-
ras, omnis quies deficit; audi hodie
Chriſtum ex tabernaculo tibi dicentem:
Laxa deſideriorum tuorum rete ad latus
dexterum felicitatum verarum, & im-
plebis ſinum tuum bonis æternis: Jacta
hamum tuum ad cibum ſacræ Hoſtiæ, &
Ppaſcèris, non quidem piſce ſapido, ſed
ipſo corpore meo. Intuere Magiſtrum
tuum divinum oculis fidei, quibus Pe-
trus; comparans paupertatem tuam cum
ipſius abundantia, tuam puſillitatem cum
immenſitate ejus, tuam impotentiam cum
omnipotentia, tuum nihilum cum infi-
nitudine ejus, eique dicio: Domine

absque te nihil poſſum, nihil valeo, nihil

ſum.
III. Confunditur Petrus conſpiciens
ſe peccatorem, coram Bonitate immenſa;
annihilat ſe imbecillem coram portentia
infinita; atque perculius reverentia hn-
mili,

dd cuͦm
us eſt
Uar in⸗
0
s inyit
e mun-
ſecuti⸗
hodie
entem:
1d latns
& im⸗
D lale
loliee
ilttun
bus Pe.
um cu
term cun
hamentt
enmn ⸗
Domn
eo, bil

mumebh⸗

AD USUM COMMUNICAN IIUM. 43

mili, videns ſe conſtirutum in præſentia
Dei ſui, exclamat meticuloſus, & profi-
tetur venerabundus: Domine recede à
me, quia homo peceator ſum; recede à
me, quia non poſſum fugere à te, quaſi
diceret: Quis ego ſum, & quis tu Do-
mine? Ego vilis creatura, Tu omnipo-
tens Creator; ego ipſa ignorantia, Tu
infinita ſapientia; ego fragilis ut ſum,
non comparebo cras, Tu indefectibilis,
in æternum permanes: Ego vilis terræ
vermiculus, Tu ſupremus Monarcha
coœlorum; ego impotens, Tu omnipo-
tens; ego puſillus, Tu immenſus; ego
inops mendicabulum, Tu opulentia Pa-
tris; ego indigens, Tu independens; ego
denique nihilum, Tu Omnia: Domine
mi Deus, quomodo ſuſtines me in præ-
ſentia tua? *½ O Anima, quam majore
cum ratione poſſes exlamare & dicere
idipſum quod S. Petrus. Quodſi ipſe
ita confunditur & annihilat ſe, ex eo,
quod vel ſtet coram Domino; Tu qui
non modo ſtas in præſentia ejus, ſed la-
biis eum contingis impuris, ore ſumis

immundo, peéctore excipis contaminato,

includis eum realiter & verè viſceribus
tuis

44 MEDILATIONES

tuis vilibus; quomodo non exclamas di-
cens: Domine recede à me, quia pec-
catorum ſum maximus: Quomodo po-
tes ſufferre me coram te, Deus meus &
Omnia; me atomum in comparatione tui
imperceptibilem, me nihilum! Quanta
cum reverentia, quanto cum ſtupore
accedas ad communicandum, in conſpe-
Qu magnitudinis ineffabilis?

IV. Non rejicit Dominus Petrum à
præſentia ſua, imo unit eum ſibi arctiùs:
Tantùm abeſt, quod avertat oculos ab
humilitate ejus, ut ea etiam recreetur:

non denegat ei faciem, ſed & cor aperit;

atque compenſans humiliationem ejus
reverentem, concredit ei theſauros ſuos,
margaritas pretioſiſſimas & quæ conſtant
ei maximi, oves & agnos ſuos. Tam
gratum modò ſe præbet Petrus, quâm
humilem ante; convictus iterato de be-
nignitate Domini ſui, qui poſt piſcatio-
nem abundantem, meſſem præbet ei
meritorum copioſam in paſcendis ovibus
ſuis; non refugit amplius præſentiam
ejus, ſed progreditur ad prœconium ejus,
commutans diffidentiam ſui meticuloſam,
cum

40
cum en
10 D
Qanto
hodie,
conced
tua ini
teglter
in me
tonum 4
Ae
Merohos
tum P
tum 8
Vitati
en

C

mas r⸗
nig pee⸗
odo po⸗
mend
kione in
(Wantn
ſtupore
conſpe:

etrud

1ardtids:
ecteetu:

rperli

vem eſes
110 ſuos
con
Tn

ebet
80Vibis
rſentinn
um eius
blolm
Ail

AD USUmI COMMUNICANTIUM. 4

cum encomio dignationis ejus manifeſto.

* O Domine & totum Bonum meum,
quanto obſtrictiorem tibi agnoſco me
hodie, ſuſcipiens te; quia non modo
concedis mihi ſtare, coram magnitudine
tua infinita, ſed & dignaris ipſe recubare

realiter & verè intra præcordia mea: Tu

in me & ego in Te, qui es centrum &
totum deſiderium meum! Sim igitur
æ*τ què promptus ad obſequia, ac Tu ge-
neroſus ad beneficia: Nullatenùs ingra-
tum præbeat ſe pectus adeo privilegia-
tum & prædilectum; ſitque confeſſio
Vilitatis meæ, encomium repetitum im-
menſæ gloriæ tuæ, Amen.

Meditatio decima.
Quali cum ſollicitudine ſuſcipiat Dominuns
Manhi quali cum devotione Magda-
end.

I. CQatemnplare quando ambæ ſoro-
res ſanguine, magis autem con-
junctæ ſpiritu, intellexerant venire Do-
minum ad honorandam domum ſuam;
quantam conceperint æſtimationem,
quantum ſenſerint gaudium de tanta di-
gnatione!

46 MEDITAYIONES

gnationel Quanto cum deſiderio exſpecta-
Verit Magdalena Dominum illum, quem
tanto cum angore anhelaverat jam die-
bus aliquot: Sique reputavit ſe felicem,
quod ab eo excepta nuper fuerit benignè,

modo feliciorermn ſe reputat, dum excipit

ipſum. Quantam præmiſerint præpara-
tionem ambæ, quæ perſpectam habebant
tàm probè majeſtatem & altitudinem ho-
ſpitis exſpectati! Magnus ſine dubio
fuit apparatus cœnaculorum, major cor-
dium; aulæis pretioſis virtutes ſubſtitu-
erint inæſtimabiles! * Perpende Ani-
ma, quod idem Dominus realiter & verè
veniat hodie diverſurus in caſtello cor-
dis tui; feſtina ad porrigendas ei claves,
facultates inquam animæ & ſenſus tuos,
Fraternis inter ſe conſpirent officiis volun-
tas & intellectus, quò majori inſervias
ei cum promptitudine & appreriatione.
Præcedat præparatio magna per exercitia
virtutum, cum magna munditie conſcien-
tiæ; redoleant omnia gratiam & ſancti-
tatem.
II. Adventat Magiſter divinus in por-
tis caſtelli, præſeferens facie beneplaci-
tum cœleſte. Excunt ad excipiendum
ambæ

Cpeche.
‚quem
ſelcenm,
berigtd
nexCi
reepalt
jabeban
lem ho
hor C0r⸗
ſübltn⸗
ende All⸗
er & Vele
elo cl.
ei cres
us 10l0s
cisvolun
inolern
retiatione
Conlcie⸗

& ſunl

8 in ho⸗
viendun

4AD USOM COMMUNIOANTIUM. 47

ambæ germanæ cum reverentia affe-
ctuoſa, inſequente familiâ totâ, geſtien-
tibus cunctis impendere ſe ſervitio Do-
mini. Quam aſpiciunt eum lætæ, quàm
civiles ſalutant, quàm hoſpitales ſuſci-
piunt eum! Videor videre mihi Mar-
tham admodum ſollicitam, & Magdale-
nam ſummopere fervidam. Interim
quam amabiliter correſponderit Domi-
nus affectibus earum, quando ducebant
eum medium, ad æmulationem duorum
Seraphinorum, volantes ambœ; altera
amando, famulando altera! Deducebant
eum ad locum præ cæteris cultiſſimum,
ad centrum cordis ſui; ibiq; nec per-
debant momentum, in percipienda con-
verſatione ejus cœleſti, in capiendo fru-
Gu ex præſentid ejus divinäã. * O qui
ſuſcipis hodie eundem hoſpitem divi-
num, aſpice jam adventantem in portis
labiorum tuorum, tendentem in caſtrum
pectoris tui! Exfiliat ad excipiendum
eum præ gaudio anima;, ſtipata faculta-
tibus & ſenſibus ſuis omnibus, quin di-
Vertatur vel unicus. Præcedat ſollici-
tudo Marthæ, excipiat devotio Magda-

lenæ; animetur Fides, excitetur Spes,
accen-

4 MEDITATIONES
accendatur Charitas: Tali cum comitatu
deduc eum ad centrum emundatum cor-
dis tui.
III. Dividunt ſibi duæ ſorores, duo

miniſteria diverſa; directa tamen ambo

ad ſervitium divinum. Currit Martha ad
pPræparandum convivium materiale, re-
manet Maria fruens ſpirituali. Martha
præparat cibum corporis, ſatiatur Mag-
dalena epulo doctrinæ coœleſtis; & al-
ſueta ut eſt Magiſtri ſui pedibus, ubi
quondam invenit veniam, præſtolatur
jam conſolationem: ſicq; proſequitur
amans, quæ olim pœnitens. Quanto
cum delectamento aſtiterit præſentiæ di-
vinæ, quam abſorpta in dogmata cœle-
ſtia auicultaverit loquentem Magiſtrum
ſuum, quam profundè inſculpſerit cordi
Verba illa vitæ æternæ! O quale ſentit
ſolatium anima fidelis, procumbens ad
pedes Domini hujus, poſtquam ſuſcepit
eum! quam dulcis ſermocinatio, quam
utilis converſatio! Conqueritur Mar-

tha apud Chriſtum, quod ſoror ſua re-

linguat miniſtrare ſe ſolam: Reſpondert
ei Chriſtus, verbis admodum inſtructi-
Vis: Martha, Martha, ſollicitudo tua,

40
Jur ve
Petturb
Dtbulur
Vitam
ligere
Wommoc
iplam:
epulum

tiare 8

AD USOAMI COMMUNICANTIOMI. 49

dmiten quæ verſatur circa pabuium corporis,
m cor- perturbatio eſt; ſed quæ verſatur circa
pabulum ſpiritůs, eſt requies: porrè
Sdo unum neceſſarium eſt pabulum, quod
n amd vitam confert æternam; benè fſcivit
Imhid eligere MARIA. * Aufſculta Anima,
Me, e quomodo idem Dominus dicat tibi id-
Mariu ipſum: Quid diſtraheris bonis peritu-
r M ris? quid curas de eſca terræ? non eit
& epulum ſimile Sacramento divino: Veni
K,Wi ad me, & refocillare præſenti? mea &
ENolum alloquio meo ſuaviſſimo: Admitte me
Oleim in pectus tuum & mane hic mecum;
lumd hæc ſola ſors bona eſt ſuper terram: Ne
nted ſinas elabi occaſionem hanc exoptatam
1 H& Communionis ſanctæ & fervidæ.
güum IV. Quam grata extitit Magdalena de
tN gratia duplici, quam convicta Martha,
leen quod non ſit eſca tam opipara, ac de-
mben4 Zuſtatio Domini, ac paſci doctrina ejus
le cœleſti & frui præſentia ejus divina!
o,qum Non reſpondit verbum Maria, utpote
ur M. tota intenta amori & gratitudini: Corde
Fſinn loquitur quisquis amat verè, remittens
hyoN verba ad facta. * Diſce Anima appre-
oltruf’ tiare & gratias agere: ſuſpiria ſint laudes,
Gdone atque Communio una gratiarum actie
C PrO

50 MEDIIATIONES
pro akerà: Corde loquere ſi amas, ſit-
que cura tibi unica, afſiſtere & famulari
Domino quem ſumpſiſti. Nauſeam con-
cipe magnam voluptatum humanarum,
ſolumque appete cibum divinum: pro-
piorem habes Dominum, quam habue-
rit eum Maria; quia non modo concedit
übi procumbere ad pedes ſuos, ſed exi-
ſtit ipſe in penetralibus tuis: Agnoſce
gratiam majorem, & majores, ſi potes,
Perſolve gratiarum actiones.

Meditatio undecima.
De Convivio, quo excepit Joſeph' fratres
Juos.
I. Cnbpara benignitatem Joſeph, cru-
delitati fratrum ejus! Conſpirant
omnes in vendendum. Quem? Fra-
trem, ob teneritudinem amabilem, ob
innocentiam pacificum. Qua de cauſa?
Absque culpa propria, imo ex aliena.
Quibus? Hominibus tam inimicis, quàm
barbaris. Quanti? Pro modico pretio
quo vix agnum venderent. Quibuscum

verbis? Laceſſendo eum conviciis, vo-

cando eum Principem phantaſticum, &
* ſatiando

40
ſatimo
Iem.,
niez,
Mum,
,
b, Er
Vos;
s au
cren
Tietiori
mod
Gdendoe
Olalibe
Coolun
feune;
ſentir
Am,

arſe

n n

48, ſir
Amnlart
mneN⸗
anarum,
m’ P⸗
1 habie
oncec
ſec ey⸗
4 gnol⸗
ſi pots

AD USUM COMMUNICANTIIUM. F1

ſatiando eum opprobriis, veluti ſomnia-
torem. Quomodo? Exſpoliando eum
tunica. Quorſum ducendum? In .gy-
ptum, in oblivionem carceris. * Ani⸗
ma, quis eſt verus iſte Joſeph, vendi-
tus, exploſus, offenſus? Benigniſſimus
IESUS; amabilis quia frater, venerabi-
lis quia Dominus. Quis eum vendidit?
Tu creatura vilis & ingrata. Quanti?

Pretio viliſſimo, voluptate ſordidà. Quo-

modo? Peccando absque timore, offen-

dendo eum absque remorſu. Quoties?

nd
, tti

egmen
olpirn
! 1
blemn,
de
el Un
icis⸗ Gn
icol
l
lioumn,
eid

qualibet die & hora, quolibet momento-.

Confundere igitur, multo amplius, quàm
fratres Joſeph, dum ſiſteris hodie præ-
ſentiæ ejus divinæ. Hic enim habes
Eeum;, non proregem Æägypti, ſed Re-
gem cœli: IIe incognitus, iſte notus

licet coopertus; ille dabat triticum, iſte

dat ſe tibi in panem. Reſpice agnoſcens
tua malefacta, antequam procedas ad
Percipiendas ejus gratias: roga eum ve-
niam, priusquam acceptes epulum: pro-
volutus modo ad pedes, poſthac afſſi-
debis lateri ejus: commiſce potui lachry-
mas & manduca cum pane convivwii ejus,
cinerem pœnitentiæ tuæ.
C 2 II. Con-

72 MEDIIATIONES

II. Conſidera manſuetiſſimum Joſeph,
quanto correſpondeat amore fratrum
ſuorum odio. Non contentus recepiſſe
eos in domum, receptos tenerrimè am-
Plectitur: vindictam offenſi commutat
in teneritudinem amantis, agnoſcens
rejicientes ſe & honorans detrahentes
ſibi. Brachiis ſtringit amore plenis inſi-
diatores, qui ligaverant eum vinculis
inhumanis; & loco funis ad collum quem
merebantur, dulces rependit amplexus.
Jam meditatur ditare ſpoliatores ſuos, &
implere donis, qui obruerant eum inju-
riis. Expergefacti fratres, qui olim re-
putaverant eum dormientem & ſpreve-
Tant ſomniantem, jam adorant verum
Regem. Joſeph autem non modo largi-
tur eis quod quærebant triticum, ſed &
collocatos ad menſam ſuam lauto exci-
Pit convivio. * O bonitas infinita! O
benignitas incomprehenſibilis mitiſſimi
Agni JESU! Eadem qua tradebatur no-
cte inimicis ſuis in mortem, tradit ipſe
le amicis ſuis in edulium! Amarirudinem
compenſans dulcore, propinat ſangui-
nem ſuum hominibus molientibus illum
effundere; & anhelantibus diſcerptum
fruſtatim

.
uuſte
Cench
Daolce
unti
deſid
en
lbere
m:

ſoſephy
ftatrum
eceple
ime am.
Immutt
noleenj
Ahentes
nis inn
jinculs
n quem
nglezs
ſuos,
en in.
Olim te⸗
ſpreye.
verun
lo laror⸗
10 exe
nial 0
itiMu
tur no⸗
dit ine
ndinen
ſangu.
6 iHum
Aglont
ltatico⸗

AD USUM COMMIUNIOANTIUNI. 53
fruſtatim devorare ex rancore, come-
dendum ſe tradit integrum ex amore.
Dulcedinem porrigit calicis ſui, Præpa-
rantibus ſibi fel & acetum: deſiderio
deſiderat inſeri pectori eorum, qui ape-
ruerint ei latus: panem accipit manibus
liberalibus, perforandis cu Pide clavo-
rum: extendit eas amicé, quando brevi
expandendæ ſunt crudeliter: edulcar
lacte & melle illa ora, quæ deformatura
ſunt ſputis faciem ejus. Reſponde mihi
nunc peccator, poteſtne concipi ingra-
titudo major tuâ, vel major bonitas bo-
nitate Domini tui? Compone ſi potes,
duo hæc extrema, & provolutus ad pe-
des Fratris adeo boni, agnoſce tuam cul-
Pam, implora ejus veniam; quam ne-
gare tibi non poterit, qui tradit ſe tibi in
cibum.
III. Oblitus Joſeph injuriarum præte-
ritarum, novos molitur favores ; & dum
Periclitatur mundus totus perire fame,
cibis exquiſitiſſimis inſtructum fratribus
parat epulum. Comedite ait, quia ſum
Joſeph; non inimicus, ſed frater veſter;
non iratus, ſed benevolus. Manducan-
tibus eis more famelicorum, inſervit ipſe

4 MeDITATIONES

ad menſam; & qui contenti fuiſſent pane
srido, ad ſedandos ventris exhauſti la-
tratus, ferculis veſcuntur opiparis, ex

munificentia ejus vere regia. Non in-

vident amplius manipulo fuperiori, ſed
fruuntur ejus fructibus: Et Benjamin
innocens juxta & lupus rapax, deglu-
tiebat portionem duplam. * O qui
aſſides menſæ Altaris, agnoſce bonum
fratrem tuum IESUM, non modo invi-
tantem te, ſed & dantem ſe tibi in cibum;
confidentem tibi, quia ingreditur pectus
tuum, & inſerit ſe viſceribus tuis. Cave,

ne redeas ad moliendam proditionem,
ſn

contrahendo novas culpas: manduca
famielici adinſtar & proficiet tibi convi-

vium: dum reliqui peribunt fame, tu
afflues delitis. Fiducialiter comede;

quia domus iſta & menſa iſta, cum ſit
dulciſſimi fratris tui IESU, tua eſt. Ad-
eſt ipſe dicens tibi: Ego ſum frater tuus
JIESUS, quem vendidiſti, quem perſe-
cutus es; non iratus, ſed placatus: Ap-
propinqua mihi ſine timore, & cum
amore colloca me intra viſcera tua.
IV. Redibant ad Patrem fratres, quan-
tm faturati, tantüm grati; tam pro be-
neficiis

netcis
s.
1es ſue
honor
pcena
rekeren
epn
Maertg
modo
e bor
nu
Uas S
Ere n
conter

Kuime
Aanta
Percit
in in
Mlies
Hu

at pane
uſti h
Ais,
Non i.
ori, 1
enjamit
0
bomudn
Gdo inv..
abun
vr pebnn
. Cℳe
Citionen
manchn
cOñNN
fame, 6
cotnels

AD USUM COMMUNICANIIUM. 55
neficiis perceptis, quam pro injuriis re-
miſſis. Procedebant per viam, extollen-
tes ſuam ſortem; eoquod experti ſint
honores & gratias, quando formidabant
pœnas! (Juaam feſtiné perexerint, ad
referenda patri nova bona & vera de filio
loſeph vivo, qui retulerant ei quondam
moœſta & mendacia de diſcerpto! Quo-
modo congratulati fuerint ſibi cum pa-
tre bono, de reciproca felicitate fratris,
& quomodo alternatim reddiderint gra-
tias & laudes cœlo; non ceſſantes repe-
tere multoties eventum mirabilem; nec
contenti, quod narraret eum unus ſolus,
ſed ſinguli eum identidem reperentes! *
Anima plus debes, plus tibi ignoſcenti;
quantas debes gratias Domino, qui pe-
pPercit tibi toties, & collocavit te ad men-
ſam ſuam? Reter bona nova Patri cœ-
leſti: pertingant ad cœlum usque nova

cantica gratiarum tuarum, iterum ite-

rumque recolendo tuam felicitatem,
& frequentando menſam
Altaris.

0C4 Medi

16 MEDITATIONES

Meditatio duodecima.

Quomodo ſumas Dominum cum bumilitate
Publicani.
1Onſcdera, quomodo accingat fe
peccator hic magnus, ut compa-
rere poſſit ante conſpectum divinum;
ſupplens per humilitatem, quidquid ei

deeſt per virtutem. Abundat cognitione

proprid, quò magis cognitionem attin-
gat Altitudinis ſupremæ: In ſe non
invenit niſi cuppas, & in Deo non niſi
miſerationes. Quis ſum ego dicebat, ut

audeam ingredi domum Domini? Ego

tam malus, ipſe tam bonus; ego tam
abominabilis peccator, ipfe tam amabi-
His Dominus? Ego vermis ſum vilis, ac
proinde rependo adibo templum ejus.
Omnem oblationem præſtabit Dominus
domũs ſuæ, quando ego nihil habeo-
nihil valeo. Monſtrum fui in peccando,
ſed Dominus prodigium eſt in condo-
nando. Confiſus ergo in bonitatem ejus,
quantum confuſus à malitia mea, licet
pulvis ſim ſordidus, lutum immundum,
Inbiho tamen hodie portas domus ejus!
a adan occurrentem habet Phariſæum,
&

4

co

dtor⸗

(ulor

funt
Pen
noco
don;
iin en
ore
grede

mMidi,

ducat

lon

Moc
Il.
Puülle
Hamdh
nr vic
IS c

Me

One
ſeller
ſue
I
uian
Age

A.
mnilitate

nget K
coMNp⸗
Vinum;
gaic ei
nitiole
An.
ſe no
ponl
cebatzlt
7
eo lun
nelnbi.
Vilis, 14
vmn eſs
Domind
habebn
ccaRd//
con
em ejn⸗
4 ld
undn
is ,
evon
rile 6

AD SUI 6OD⅓Mnουw. ANIDA
& confunditur magis, videndo ſe pec-
catorem, in conſpectu illius, quem ſpe-
culum reputat virtutis: Omnia quippe
funt ei materia ad humiliandum ſe. * Per-
pPende, qui hodie intrabis templum, non
modo locuturus Domino, ſed ſumpturus
eum; non modo collocandus in præſen-
tia ejus, ſed collocaturus ipſum in pe-
Rore tuo; cùm peccator ſis tantus, quan-
tà accedas cum erubeſcentiã. Non in-
gredere adinſtar Phariſæi cujusdam tu-
midi, ſed more Publicani contriti: nom
ducat te caput ſuperbiæ, ſed pes humi-
Hationis; confitendo tuam indignitatem;,
invocando infinitam clementiam
II. Subintrat remplum Publicanus
puſillanimis; & qui aliquando reveren-
tiam habebat nullam, nunc habet tantam,
ut videatur ſibi videre trementes colum-
nas cœli: A longè ſtat per verecundiam,
qui elongaverat ſe per peccatum: Lo-
cum eligit ſibi ukimum, qui reputat ſe
ſceleratorum maximum; nequidem au-
fus appropinquare Phariſeo, mulò mi-
nùs Deo. Angulum queærit in templo,
quia veretur comparere in mundo: Non
audet aſpicere cœlum„ quia ſeit offen-

D MEDIIATIONES
ſam? Pectus tundit idtibus repetitis,
tum ut caſtiget noxium, tum ut ex-
citet ſopitum: Acclamat cordi ſuo &
cœlo, ut emolliat utrumque. Domine

ait, propitius eſto mihi peccatori, ſicuti

propitius es omnibus: quaſi diceret: Ego
ſum delinquens, tu ignoſcens; magna eſt
miſeria mea, major miſericordia tua;
Domine magnam remiſſionem, ſecun-
dům magnam tuam bonitatem & ſecun-
dúm multitudinem miſerationum tua-
rum, dele multitudinem delictorum
meorum. * Contemplare Anima mea
hocce pœnitentiæ prototypum: Quodſi

Publicanus iſte indignum ſe judicat, qui
loquatur Domino etiamnum à longè;

quomodo accedis tu ad ſumendum eum!
Tpſe hæret in angulo, & tu accedis Alta-
ri! Non audet ipſe aperire oculos ad

intuendum cœlum, & tu aperis os ad

deglutiendum Deum!? Percutir ipſe pe-

Ktus coram Domino„ tu Dominum in-

geris peétori! Ipſe peccator annihilat
fe, tu pecxator major non confunderis!
Quid facis, quod nom erumpas in ejula-
tus, dicens? propitius eſto mihi pecca-
terum lice maximo: Domine magna

ℳ0
Kcon
ia tue
& mil
II
lemo
Viceber
miit
(pem p
10 tank
Aasod
Weo,
o ſei
10 de
unna
hin l
Uderm
(ollver,
minds,
Vertit
mhet

fon

9
ck

epetilie,
It e.
i ſu
Domine

ti, ſicui

et: Ego
onc eſt
lia tua;
ſecun⸗
ſecun-
W⸗
ckorm
ima n
(ol
let, un
. lge
eul:
is Alr.
ulOS 1
905 5
le pe
um Il⸗
mnihila
deri
ejult⸗
eccd⸗
migli

eſt

0 USM COMIUNICANTIIUM. 55
eſt confuſio mea, magna ſit quoque ve-
nia tua: Domine in me miſeria eſt, in
te miſeratio.
III. O præpotens humilitas! Con-
templare, quam Deo ſit accepta. Non
videbatur in Publicano boni aliud, quam
humilitas, nec in Phariſæo aliud mali,
quam præſumptio; & ille placuit Domi-
no tantùm;, ut condonaret ei offenſas
quaslibet; & iſte diſplicuit Domino usque
adeo, ut rejiceret eum à facie ſua ſemel
Ppro ſemper. Deturbavit Phariſæum ela-
tio de loco ſummo, exaltavit Publica-
num depreſſio de loco infimo: Sicut
enim ſuperbia ſolet angelos convertere
in dœmones; ita humilitas peccatores
convertit in angelos. Jam intuetur Do-
minus, non audentem intueri ipſum, &
avertit oculos à contemplante ſe: Pectus
quod occupaverat contritio, jam gratia
implet cœleſtis; & admitritur ab oraculo
divino inter cœlites, reprobatus à Phari-
ſæo inter homines. Videt ſe Publicanus
cum Deo & Domino ſuo intůs per gra-
tiam; jam hoſpitem tenet eum in corde
ſuo, jam adorat, jam amplectirur eum
aflectuoſus, jam fruitur eo beatus. "*
C6 Anima

40* MEDITFAIIONES
Arimal altari approkima cum humilita-
te; ita enim ſuſcipi amat Dominus: Non
eſt pompa major, pro altitudine tanta,
ac cognitio ſüæ exillitatis. Afliſtens ei
cum ſubmiſſione, fruêris eo cum volu-
ptate. Annihila te, ut magnifices ipſum:
vihpende tuum nihilum, & Heraberis
ingens corlum. =
IV. Quam lætabundus rediverit Pu-
blicanus, quia juſtificatus! Aſcenderat
plenus dolore, deſcendit redundans ſo-
latio: Parum loquebatur petens, multlum
gratias agens. Qui antehac confitebatur
ſuas culpas, nunc celebrat Domini in-
dulgentias., Tot ſaltus dat lætitiæ illud

cor, quot i cus tulerat pœnitentiæ; non

valens continere fe in pectore præ gau-

dio, ùt antea præ dolore. Et profecdto
non rediverit Publicanus converſus, pex

viam eandem perverſitatis, ſed per viam
Virtutis, ad coronam immortalem. *

O qui communicaſti, gratias age Domi-
no cum Publicano, non cum Phariſæo;
de remiſſis peccatis, non de præſumptis
virtutibus; non extollens benemeritum,
ſed depræcdicans longanimiratem. Re-

vertere Aſera Communione longè alius

4
er
1e.
ſentle
leyen
nls a
glipe
Num,

De

4D USön COMAUNNCANUM. 61
& per viam diverſam, non per eandem;
ne corripiant te iterum paſſiones tuæ
exſpectantes foras, vel vitia priora la-
tentia in inſidiis: Sique veniſti flens,
revertere tripudians, cum manipulo pa-
nis cœleſtis: Repende gratitudinem ,»
qui percepiſti veniam, & exalta Domi-
num, qui reſpicit humiles.

Meditatio decima tertia.
De Magnificentia, qud adifcavit alomon
Templum; & de pompa, qud deniraviz
illud, applicavivé ad S. Communionem.

1Onadera amplitudinem ſumptuo-
ſam Templi Salomonici: Noluit
Dominus erigi illud à Patre bellicoſo,
ſed à Filio ſapiente & pacifico? Sapien-
tum eſt quippe amare pacem. Inſumpfit
annos ſeptem in exſtruendo;, adhibita
ſua ſapientia quæ maxima, & potentia
quæ æqualis erat. Tota magnificentia,
totum artificium, ornatus, nitor & ma-
jeſtas Templi hujus, comparata erant ad
feponendam Arcam; que tamen aliucd
non fuerat, quam umbra, quam figura
& typus Sacramenti hujus auguſtiſhimi.
07 * Per-

62 MEDIIATIONES
*Perpende hodie, qui repoſiturus es in
penetralibus tuis; non umbram, ſed
ipſam lucem; non figuram, ſed rea-
litatem; non Arcam teſtamenti, ſed

ipſum Deum & Dominatorem omnium;

quale exſtruere deberes templum devo-

tionis; quale Sancta-ſanctorum, median-

te perfectione & integritate, in medio
cordis tu! Quodſi Salomon inſumpfit
annos ſeptem, in ædificando templo illo
material'; ſeptem ad minimum impende
horas „ in præparationem animæ tuæ

qualemcunque; cui ut foret condigna,

ne tota quidem ſufficeret æternitas. Cer-
tent cum lapidibus pretioſis virtutes;
fuccedat auro lucido charitas ardens,
commutentur ligna odorifera cum ora-
tionibus fragrantibus, aromata cum ſu-
ſpiriis; atque eluceat, non ſubtilitas ar-

tIS, ſed pulchritudo gratiæ. 3
II. Adeſt dies feſtus dedicationis Tem-
pli „ tam celebris quàm deſiderabilis:
Concurrit totus Iſrael, ad excipiendum
hoſpitio & famulatu aulico Deum ſuum

magnum. Adſtant omnes in veſtibus

feſtivis, amicti devotione: ardent victi-
m& paſſu pari cum inflammatis cordi-
* bus:

0
e i
inparti
Atenel
er om

Miince

DrEbenn
temmm
nCelun
nibns,
Uuutn
fid tu
n terre
Debule
elſtaren
Dreente
Clnini
Pparate
18 a
oris

Sck.
A
iN

tus es in
, ſed
ſed rei⸗
ti,
mnium;
1 deyo⸗
nedian⸗
medio
lamphr
lo Ulo
mpene
imee tue
15, Cel-
Irtutes;
Ardens,
U 01l⸗
um i⸗
litas 41.

Temm⸗
abilis:
endum
Hfuum
eſtiba?
conl⸗
us:⸗

AD USUM COMMUNIOCANZYIUM,. 6 3
bus: Sicuti feſtum eſt com̃une omnium,
ita participant de ſolatio univerſi; adulti
& tenelli, pauperes & divites. Verum in-
ter omnes diſtinguebat ſe Religioſiſſimus
Princeps, omnibus inſpirando animam,
præbendo exemplum. Procumbens in
terram ambobus genibus, & intendens
in cœlum ambobus oculis, ac elatis ma-
nibus, cum humilitate comitabatur vo-
htum deprecationis ſue;: quæ vel ideo
fuit tam efficax, ut detraheret Dominum
in terram. Implebatun mox Templum
nebulâ ſpiſsâ, ceu velo condecente ma-
jeſtatem im cceſſibilem & increatam. De-
ſtillabant omnes lachrymas conſolationis,
præſentem agnoſcentes gloriam Dei &
Domini ſuj. * Anima, quam feſtivo
apparatu veneraris tu diem Communio-
nis? Cogita conſecrari templum pe-
Koris tui, in habitaculum ipfiuns Dei.
Concurrant ad ſolennitatem facultates
animæ tuæ omnes; ſit cor tuum aliquod
Sancta-ſanctorum animatum: proinde
füblimetur im alas Intellectus ceu Che-
rubinus admirans, & Voluntas ceu Sera-
Phinus ardens: Jubilent penetralia cor-
dis tui ſando Nomini ejus & canter lin-
gua

64 MEDITATTONES W
gua laudes ejus. Et ecce prodigium! jam Muif
deſcendit Dominus teétus nebula ſpecie- K
rum, in viſcerum tuorum intima. Dormr
III. Gaudium inter & admirationem ndo
exclamat Rex ſapiens verba illa memo- mon
rabilia, digna quæ repetantur ab omni- Ahe
bus communicantibus: Num poflibile km:
eſt, quod verè habiter Deus ſuper ter- (W
ram? Vel tantum cogitare tale quid, jam ipole
ſacrum horrorem incutit: Deus ſuper üul gr
terram habitet, qui non capitur à cœlis? huben
Anguſta funt ei ſpatia immenſa Em- mo

Pyrei, quam non vaſta ſatis erit ei do- N
mus iſta! * O quam potiore de cauſa eone
Ppoſſes exclamare die hodierna, quisquis (é, .

excepiſti magnum Deum Iſiaël hoſpitio uammn
anguſto pectoris tui, & dicere: Num wun;
Pofſibile eſt, quod dignetur Deus meus Qiedie
excelſus venire ad me? num poſſibile, W eſe
quod Immenſus commoeretur in pene- (sln
tralibus meis? Deus ſuper terram? im Mnſ
corde tam terreſtri ac meum eſt, com- UWen
pactum ex luto? Confuſionem elice hu- Npe
milem, ſtuporem religioſum, gratitudi- N
nem immortalem. nd
IV. Quando videbatur datisfeciſſe ob: el
Rgationi Rex ſapiens, per obſequia adeo
magni⸗

AD USURM COMMUNICANTIURI. 6

magnifica; tunc enimvero a noſcit ſe ma-
is obſtriétum, ob gratias adeo ſingulares
omini, qui in certamine liberalitatis
nunquam non evadit victor. Vidit Salo-
mon laborem ſuum collocatum benè,
quia honoratum per aſſiſtentiam Dei ſpe-
cialem: Sapiens erat, ac proinde gratus;
quot vocibus, quor vicibus reſonuit
impoſterum illud templum, tot reſo-
nuit gratiarum actionibus. Non cele-
brabatur aliud per totam Idumæam,
imo per totum circuitum Univerſi; ita
ut exaltaretur perinde ac divulgabatur
Nomen magni DEI Ifraél. * Perpen-
de, qui percepiſti hodie tot gratias à
Domino, imo ipſum Dominum gra-
tiarum; quantum obſtrictus maneas ad
benedicendum & ſerviendum ei. Gra-
tus eſto, ſi ſapiens: Reſonet echo cor-
dis laudibus linguæ: Non audiaris lo-
qui niſi de Deo, quà die per Commu-
nionem conſecrâſti templum peéctoris tui:
Et præprimis cave, ne profanes illud,
vel cogitationibus, vel verbis, vel ope-
ribus: Sit aliquod Sancta-fanctorum in
perfectionibus, ubi ardeat jugiter
ignis amoris.
Medi-

66 MEDIIATIIONES
Meditatio decima quarta.

De fonte aquarum viventium, quem ape-
ruit Dominus in corde Samaritana, allu-
ſivè ad ſacram Communionem.

1. —0 Mi bone IESU, Domine mi Deus;-
quàm ſitibundus quæris mulierem

inebriatam voluptatibus ſpurcis; vilem

equidem, non infelicem, quia incurrit
in te felicitatis ſcaturiginem. Quis non
videt Domine, quod animas facias ma-
gni; & quod facturus fuiſſes tantum pro
una „ quantum feciſti pro omnibus?
Quid mirum, quod quæfiturus mulie-
rem iſtam veneris à longè: ſi veniſti jam
de ſummo cœlo ad quærendos ſingulos.
Non miror, quod totus ſis ſuperfuſus
ſudore; quia ſuo tempore ſudabis ſan-
guinem, & ſanguinis torrentes de vul-
neribus tuis profundes. Verum quan-
tum incuria tui accedit Samaritana, quam
tamen non tantum memoriâ foves ſed
corde. Ignara bonorum æternorum,
hydropica appetitûs ſui depravati, an-
helat ciſternas ruptas, relicto fonte aqua-
rum viventium. Quàm parum curat
invenire felicitatem veram, quæ ſperat
inve-

40

inyenir

im z.
utm k
mex

evenit

elect
te Don
Wfogte
E pere
Dſner
los ſ
Juere
ſtingn
Tamn e
Gemen
nis
II.
Poner
um:
d il
Nemſo
u
ſamnel
Lomm
up

ſher
ſye!

Itte.

enn ae⸗

, Nle.

ni Del

blieren

Vilem

incurrit

Gis noon
cies MM-
Num P
hmnibun .

6s muli.

niſli n
hngulos
Perlaſc⸗
bis iin⸗
8 de Ull⸗
ual⸗
,uudn
ſes ſel
norum,
ti, A.
e aqu⸗
n Cur
ſpenn
lue

AD USOM COMMUNICANIIUM. 6

invenire eam in ſe. Venit ad haurien-
dam aquam, veluti ſymbolum volupta-
tum fugacium; & invenit venam gratiæ
inexhauribilem. * O Anima, nonne
evenit tibi hodie idipſum? Inſana ut es,
delectamenta quæris lubrica, & exſpectat
te Dominus; ſi non ad fontem Jacob,
ad fontem altaris, ad ſcaturiginem veram
& perennem ſanguinis & gratiæ ſuæ.
Eja ergo ſitibunda propera ad quinque
illos fontes ſalutis tuæ, ſine te inveniri à
quærente te, occaſionem arripe, & re-
ſtingues ſitim deſideriorum tuorum. Ve-
ram elice agnitionem clementiæ ejus &
dementiæ tuæ, incuriæ tuæ & ſollicitu-
dinis ejus.
II. Incipit Chriſtus Samaritanam di-
ſponere, ad acceptandam miſericordiam
ſuam: petit ut det, petitque guttam aquæ
ab illa, pro qua totum verſabitr ſangui-
nem ſuum; petit parum, ut reddat mul-
tum. O quanta æſtuat cupiditate dandi,
famelicus noſtræ ſatietatis: quanta ſiti,
communicandi nobis dona ſua cœleſtia;
qui profitetur palam, quod deſiderio de-
ſideraverit manducare cum ſuis paſcha,
ſive largiri eis corpus & ſanguinem ſuum,

68 MEDIIATIONES

& concomitanter omnes theſauros Divi-
nitatis, ſapientiæ & potentiæ ſuæ! Aquam
petit, ſed lachrymarum; quæ mundet
conſcientiam, quæ lavet animam in qua
chävertat: Sitim habet, ſed reſtinguendi
ſitim noſtram. * Memento Anima, quod
verè & realiter idem Dominus præſens
in Sacramento iſto divino, adſtet tibi di-
cens: Anima da mihi bibere; lachrymas
peto; commiſerere ſitis meæ, quæ du-
ravit vVitä meâ totä: Ne mihi des fel tuæ
ingratitudinis, nec acetum tuæ tepidita-
tis: defluat lachryma unica, pro ſceleri-
bus innumeris: aperiantur fontes oculo-
rum tuorum ſtillatim, quo tempore com-
municantur tibi fontes ſanguinis mei per
modum diluvii. Eja propina Redempto-
ri tuo potum confuſum ex lachrymis
amaritualiais, ut immergat te abyſſo dul-
cedinis. Vilipendium elice magnum vo-
luptatum mundi, ſirimque magnam deli⸗
tiarum cœli; quatenùs fruaris æternùm
fonte hoc gratiæ perenni.
III. Negat creatura vilis Creatori ſuo
guttulam quam petit aquæ; Ah ingratitu-
dinem nefandam Verum Dominus, nedum
indignetur, occaſionem inde arripit bene-
faciendi.

40
fickndi,
ſiſhcien
Mtit agl
ANcuſar
VSUS
bond e
Conum
ilol ſi⸗
Perenni
meri the
Tonuc
ego hrr
(ontemn
d cceln
Audi
(i ice
nrunde
ſers d
(e pro
n co
i Dom
ere
Auſutan
felienns
Valer
deſide
Dunem

s Diyi
Advam
mundet
min gu
ingvendi
1, od
Prerſens
tibi ⸗
hrymas
W r.
kel e
lepicht⸗
o ſeleii
es oell⸗
re conn.
ei per
emphto.
Chryd
num v⸗
Geli
lernum

vori ſun
itu⸗
gratt
nedun
it bene
Neinndl.

AD USUN COMMUNICANIIUM. 695

faciendi. Equidem judicat Samaritana
ſufficienti ſe niti ratione, negandi ei quam
petit aquam; quemadmodum omnes qui
excuſant ſe à ſervitio ejus. Sed inſtat
IESUS, oblitus inhumanitatis, intentus
bono ejus: O mulier ait, ſi agnoſceres
donum Dei, & pro te, & in tempore
iſto! ſi ſcires cui loqueris; mecum fonte
perenni bonorum omnium, mecum mi-
nerâà theſaurorum, ſcaturigine conſola-
tionum verarum; quàm peteres à me, &
ego largirer tibi, non guttam aquæ, ſed
fontem felicitatum & gratiarum, ſalientem
ad cœlum usque & in vitam æternam! *
Audi fili, inclina Anima aurem tuam,
quia idem Dominus ex altari dicit tibi
tantundem. O ſi ſcires, 6 ſi cogno-
ſceres donum hoc donorum, proemium
hoc proemiorum, quod accipis hodie,
dum communicas! Si ſcires, quis iſte
ſit Dominus magnus, quem concludis
pectore; unicum bonum tuum, totum
adjutorium tuum, conſolatio tua, vita,
felicitas & centrum tuum! Ipſe qui ſolus
valet implere cor tuum;, & ſatisfacere
deſideriis tuis; quàm anxiè expeteres
panem hunc vitæ, quàm ardenter fre-
quen-

70 MEDITIATIONESI SUIU
quentares fontem gratiarum, menſam
Altaris! Excita tuam fidem, provoca
amorem, atque pectore procumbe liti-
bunda, ad fontem hunc copioſum ſan-
guinis ejus; bibe hydropicæ adinſtar ex
vulneribus ejus, & fatiare pretioſo li-
quore.
IV. Poſtquam Samaritana agnoverat
Creatorem & Redemptorem ſuum, °
ſortem beatam! de peccatrice jam muta-
ta in prædicatricem, non vertit tergora
fonti ingrata, ſed abit iterum iterumque

reditura: Bonum comunicatum ſibicomu-

nicat aliis, miſericordias compenſat prœ-
Coniis, gratulans ſibi de felicitate ſua. In-
greſſa civitatem annunciat populo ſuo in-
ventum Meſſiam, & impotens continere
gaudium ſuum intra ſe, proloquitur ore
abundantiam cordis. Convocat jam non
amplius ſeptem illos ad offenſam, ſed
omnes ad obſequium. * Conſidera Ani-
ma, quam majorem debeas gratitudinem
Domino iſti; qui non fontem aquæ, ſed
quinque ſanguinis ſui proſtuentes ape-
ruit hodie, inſtituens tibi lavacrum in
abyſſo miſericordiarum ſuarum: Agno-
ſee beneficium operis, & repende offi-
. cium

40 1
Clum gr

WIN

Klieitate
ur Cor

M
mah

menlanm
grorben
Vbe Uli⸗
lum ſin.
inſtar e
iolo l.

novern
um, 0
N Td⸗
tergont
eromngi
ſibicomm
enlatpre⸗
ſun. I.
ouo
Aoblinet
gvitor
jam to
ſam,
gera A
uc, D
nes 4he
erum 1
: Ar
ende⸗ f⸗
dl

AD USUM COMMUNICANTIUAM. „r.
cium gratitudinis; proeconem age do-
norum ejus, communicando omnihus
felicitatem iſtam, quæ vel ideo appella-
tur Communio.

Meditatio decima quinta.
uomodo communices cum reverentia Sera-
pbinorum aſſeſtentium Ihrono Dei.

COntemplare majeſtatem illam im-
menſam Dei infiniti & æterni, qui
dum non capitur à cœlis cœlorum, mi-
nus capietur à terra terræ?: Conſidera
eum circumdatum hyerarchiis alatis, cir-
cumfuſum ſpiritibus aulæ ſuæ regiæ;
quorum alii amant, alii contemplantur,
Omnes laudant & exaltant eum. Hic
enimvero majori de cauſa poſſet deliqui-
um pati anima tua, quam Reginæ illius

ab Auſtro, in palatio Salomonis terreſtri.

Inde conjice oculos fidei in Sacramen-
tum hoc divinum, obſervans, quod idem
Dominus realiter & verè, qui occupat ibi
thronum magnitudinis ſuæ plenum maje-
ſtate, hic abſcondat ſe in hoſtia ex impul-
ſu amoris; ibi immenſus, hic abbreviatus;
ibi concilians majeſtati ſuæ reyerentiam:
ic

71 MEDITATIONES

hie ſollicitans amori ſuo teneritudinem.
X Perpende, ſi pertranſeundum tibi fo-
ret per choros angelorum medios, ſi
prorumpendum per hyerarchias alatas,
formantibus tibi murum ex utroque late-
re Cherubinis lucentibus & Seraphinis
flammivomis; quanta proceſſurus eſſes
cum reverentia, quanto acceſſurus cum
tremore? Quare animadvertens, quod
eundem Deum & Dominum ſuſcipias
hodie, medias inter hyerarchias inviſibi-
les; vide, quali accedas cum præpara-
tione, quibuscum advoles alis virtutum;
ſitque præparatio tua æmula præparatio-
nis Cherubinorum in cognoſcendo, &
Seraphinorum in amando.
II. Adſtant ardentes Spiritus magnitu-
dini infinitæ adeo propingui, ut afſiſtant
ei in eodem throno; licet alas librent,
irremiſsè, ad appropinguandum magis
magisque: quo plus enim Deus cognofci-
tur, eò plus deſideratur. Candent amo-
ris divini flammà, ac proinde proxi-
miores, quos amor non modo urit, ſed
unit, amant multum, deſiderant plus. *
Reflecte hic mentem 6 Anima! ad tepo-
rem tuum, comparans frigiditatem tuam
cum

40 1

cum uunt
hdo a
Ervida D
Qlod de
(üitmita
Oiz non
Vrando
eum ebii
IImmittere
Phinis
tuis e
cogniti
for⸗
II
ns, e
Denm 8
bent,
Ungat de
con
ins rer⸗
Mudore
Percoldi
medat
es eS
ſe 8
Ber

AD USUM COMMIUNICANTITITDTM. 7;
odnem cum tanto incendio: & dic mihi, quo-
ubifo. modo audeas approximare tam parum
dcs, fervida Deo, qui ignis eſt devaſtator?
Au, Quod non aſſequuntur ſpiritus alati ſuâ
gue le⸗ ſublimitate, aſſequeris tu vilitate tuaà:
euphin quia non modo licet tibi adſtare Domino
ns eſſs vibrando alas, quas ipſi, ſed & contingere
mus cm eum labiis, deguſtare palato, & denique
S,qucd immittere pectori. Si conceditur Sera-
ctia Phinis aſſiſtere throno Dei, conceditur
mib. tibi ipſe Deus aſſiſtens tibi in viſceribus
repnr tuis, Parum deeſt tibi quod invidess eis;
Gruum, cognitio, non felicitas; æſtimario, non
epern. ſavor.
do, à. III. Obducunt facies ſuas ſpiritus ſub-
limes, erubeſcentes, quod non ament
aocim. Deum & Dominum ſuum, quantum de-
ATiten bent, quantum cupiunt; quod non per-
ſbrem tingat poſſibilitas, quò deſiderium ſuum.
* us Alis contegunt ruborem, ſive velant po-
f tius reverentiam ſuam: Adſtant ſuffuſi
Pamd pudore ob exilitatem ſuam, trepidant
vi Perculſi terrore ob afſiſtentiam adeò im-
ep mediatam: Pedes abſcondunt, accuſan-
ut, res eos tarditatis reſpectu alarum ſuarum;
tphs ſed & alas inculpant! um affectuu
pant lentorum affectuum.
une * Perpende Amimm tepida, quodſi Sera-

74 MEDIIATIONES. 4̃0 L
phini reputant ſe indignos, qui compa- bid am
reant coram magnitudine Dei immenſa, imundiun
eâmque reformidant de facie ad faciem; ondent
Tu tam multivariis imperfectionibus, ne (qhe re
dicam ſceleribus ſcatens, tam gelida ad fo: do
divinum ejus amorem, tam tarda ad con- Miſſo
dignum ejus ſervitium; quomodo non depreſi
confunderis hodie ſuſcipiens eum, con- cordie
verſo in thronum ejus corde tuo? In- ommnlle
crepant Seraphini pedes ſuos, compara-
tos calcare aſtra; atque tu cum pedibus MNe
inquinatis cœno mundi, coopertis pul⸗ nnl
vere tui nihili, audes accedere! Pudeat AQMuin
te tuæ vilitatis, & ſola valeat dignatio
Domini hujus Euchariſtici, tuam erige- I0
re indignitatem; humiliatione ſuppleto 6 D
defectum ſufficientiæ, ut fruaris gratiè ugnf
tantãq. . (tnnr
IV. Agnoſcentes Seraphini ſuam feli- nihnd
citatem, non ceſſant extollere divinam maet
magnitudinem: diu noctuque alternant Aa
triſagium ſuum, Sanctus, Sanctus, sanktus, nden
Provocantes ſe invicem ad applauſus in⸗ eiunn
defectibiles: librant in produétis canti- elni⸗
cis gratias debitas, æternizantes vocibus wimm
irremiſſis proemia Altiſſimi. * Diſce mim
Anima mea, à magiſtris adeo excellent W
90,

icomp⸗
mmenl
EKiem
nibb,
gelti
d
0do
m, C.
no I
compen
Peclt
ertis
el Dud
mn erl
ſupo
Nis gr

“
Aelti
n 4
laulus!
8 Voh
4 D
Nele
X/. 8

AD USUM COMMUNICANTIUM. 7
bus, amare & gratias agere: Æmuletur
incendium eorum tuus fervor, corre-
ſpondeat eorum aſliſtentiæ tua attentio;
ſique rerinet imbecillitas, propulſet digna-

tio: Suppleat excellentiam amoris, ſub-

miſſio humilitatis; ſublimitatem volatũs,
depreſſio exilitatis tuæ; tranſeant miſeri-
cordiæ infinitæ in laudes æternas, per
Omnia ſæcula ſæculorum, Amen.

Meditatio decima ſexta.
Quomodo communices, veluti in convivio
ſolenni.

I. Onſidera, quomodo invwitatus con-
viva ad menſam Principis magni,
ſatagat ſibi conſulere ex occaſione. Non
ſatiatur protinus cibis vilibus & commu-
nibus, qui exquiſitos ſperat & pretioſos:
manet jejunus, reſervat appetitum, ſed
& exercitium corporis facit, ad compa-
randum majorem; famem cohibet ac
etiamnum provocat, ut ad modum quo
eſurit, fruatur convivio. * O qui in-
Vitatus es hodie ad convivium ſolenniſſi-
mum Monarchæ maximi, perpende,
quomodo hic omnia ceſſent eſſe magne
D 2

76 MEDITATIONES
& tranſeant ad infinita: Dominus ipſe
convivator eſt & convivium, ſolus con-
viva vermis eſt; atque pro tali præpara-
tur tota immenſitas DEl in epulum, tota
amplitudo cœli in refectionem; quodſi
Panis eſt Angelorum, caro eſt ipſius DEI.
Accede cum interioribus evacuatis ab
omnibus, ad ſumendum Dominum om-
nia implentem. Ne aſfideas famelicus
cœparum mundi, ad comedendum pa-
nem cœli; qui nedum conferret tibi vi-
tam, inferret mortem. Veni immunis
ab omni culpa, ad convivium, quod ſi-
gnificat bonam gratiam. Noli mandu-
care cibum hunc absque guſtu, quia ſu-
Perſubſtantialis eſt: nec crudum, ne
non proficiat tibi; ſed coctum ad ignem
orationis fervidæ, memor devotionem

eſſe ſaccharum, ad condiendam eſcam
hanc candidam. ,

II. Solent in conviviis ſcutellæ detegi;
quatenus invitati eligant conformiter ad
ſuum guſtum, & comedant ad placitum
Palati ſui: At ubi convivium eſt magni-
ficum, in quo apponuntur cibi multiva-
rii & exquiſiti; communicatur conviva-

rum cuilibet deſignatio ſingulorum, ut

infor-

40
inrma
peritn
egen
Tarur
on cnp
Pluen
io;
inſtrut
luncti 8
Panis.
lenus
us es
natio
um:/0
Prle
hicn
eri
keren
4more
non
Dorn

Mittas
Hunc
mecdis

inus i
lus con
ipregere
lamm do
n; l
Nis
latis
num o.
famelieh
alocn r
et ubi 1
i immun
1 Gvod 1
mndl
, giill
Hum, l
Adignen
wotionen
m ela

deteg
muiter
lacitun
mMagy.
mulint
conviN
/u
un

AD USUM COMMIUNICANTIUM. 77
informati quæ afferenda ſunt, reſervent
appetitum pro dape, quam dicunt ſuam,
de qua comedunt præ cœteris; quatenus
fruatur quilibet diſcretè omnibus Pro
ſua capacitate. * O qui accumbis hodie
plus quam lauto & ſuperabundanti con-
vivio; quod celebrat potentia Patris,
inſtruit ſapientia Filii, præparat ignis
ſancti Spiritus; animadverte, quod con-
tecti ſint cibi pretioſi, ſub accidentibus
pPanis. Accedat fides detegens eos; qua-
tenus perſpectum habens quod comeſtu-
rus es, deguſtes illud ſapidius. Deſi-
gnatio dabitur tibi ciborum miraculoſo-
rum: Memoriam fecit mirabilium Juorutn:
perlege eam attentè, & invenies quod
indicet tibi: Hic apponitur Agnus de
lacte virgineo, toſtus ad ignem amoris:
ferculum opiparum! Ibi Cor fervens
amore animarum: o epulum delitioſum!
Lingua, quæ manans lacte licet & melle,
Ppotata fuit felle & aceto; manduca eam
cum appetitu bono: Poſthàc ne præter-
mittas manus & pedes perforatos clavis.
Hunc in modum perpendens quod co-
medis, tuam partire devotionem.
D 3 III. De

78 MEDIIATIIONES

III. De guſtibus non eſt arbitrandum
nec diſputandum; quidam appetunt
dapem unam, alii aliam. Eſt qui dele-
Gatur dulci infantià IESU, alius amara
ejus paſſione; quidam quærit acorem
opprobriorum, alius ſal documentorum
ejus; quilibet juxta ſuum ſpiritum, idque
laudar optimum. Et quemadmodum
manducantes cibum materialem, deti-
nentur in eo qui ſapit; dicentes, non
feſtinemus, maſticemus benè, benè ru-
minemus, eo magis conducet nobis! ita
plane habet ſe res cum convivio hoc Sa-
cramental: Quidam cum chiſcipulo
prædilecto conferunt ſe ad pectus Ma-
giſtri, adinſtar aquilarum rapacium pa-
ſcentes ſe corde amante: Alii cum Mag-
dalena arripiunt pedes, ubi pabulum in-
veniunt ſuæ humilitatis: Nonnullus
cum mellifluo Bernardo convolat ad-
apertum latus, & nonnemo cum S. Ca-
tharina ad ſpinatum caput: Nec deeſt,
qui furerur judæ genas delibatas indignè,
& quæ non conduxerunt ei, utpote ſpi-
ranti & exhalanti proditionem. * Ac-

cede convivio Anima mea & refocillare

eo quod præplacet tibi; licet omnia ſint
bona,

4ℳ
bon,
M d.
ſoto.
ageor
(onlide
uli,
mento,
congren
condert
depre⸗
la:
gratitn

iug
Dercep

kglollan
Kifee
VIWi
Parane
Deum
Reped
Min:
Nete
conyv
boni
36 40

tandum
ppetunt
n dele⸗
18 mMir
4coren
ntorun
idgoe
modum
(dei.
S, M
bene nn
boe &
Cileyyi⸗
us M.
lumn pe
n M
Clom 1.
onpul
vohet 4
n5 0
c get
inchign
oleſ
„
ſoeli

nniu
honn,

AD USUM COMMIUNICANTIUMI. 79

bona, omnia bene ſint condita, dum-
modo deguſtes ea cum palato benè dis-
poſito. Comede adinſtar angeli panem
Angelorum; comede adinſtar hominis
conſiderantis, non adinſtar bruti irratio-
nalis, absque reflexione mentis: me-
mento, quod ubi corpus eſt Domini,
congregentur & aquilæ regiæ.
IV. Manent ad menſam convitæ læœti,
converſantes cum convivi domino, &
deprædicantes quæ appofita fuerant edu-
hla: Neque enim merces eſt minima
gratitudo. Hic laudat cibum unum,
alius alium, quilibet juxta ſaporem inde
perceptum: Exaggerant abundantiam;,
extollunt condimentum, admirantur ma-
gnificentiam; & agentes gratias de con-
vivio præſenti, abſtringunt Dominum ad
parandum alilud. * Anima multüm pro-
fecto habes quod laudes hic, benedic
Deum, quia Deum comediſti; gratias
repende æternas, pro epulo prerii infi-
niti: perſiſte in oratione, quod eſt ma-
nere ad menſam in converſatione cum
convivii Domino: prode quod guſtũs ſis
boni, celebrando cibi dulcedinem. Cave
ne accedas unquam ad menſam iſtam absq;

D 4 a

2⁰ MEDIIAYIONES
una conſiderationum iſtarum: Hodie
comedo cor ſapidum Agni DEI; alia
die pedes & manus ejus vulneratas; &
licet nunquam non manduces totum,

hodie tamen cum ſfingulari appetitu ca-

put illud ſpinoſum, cras latus illud aper-
tum, illam linguam imbutam felle; ſi-
quidem quodliber eſculentorum horum
meretur maſticari per diem integrum,
amo per integram æternitatem.

Meditatio decima ſeptima.

Simeoni.

Quomodo ſuſcipias Dominum cum gaudio ſpolin

4

Akert
Uutnin
mode
ey
ſuis,
imen

pitio

merit,
Gliful
timeat
leyere

tede

I. T Maginare tibi conſpicere ſpectaculum

illud Templi amabile: Attende ſis,
quanto eum decore ingrediatur puritatis
Phœnix, portans duos columbinos abs-
que felle: Profſilit ad excipiendam Ci-
gnus, qui ad torrentes oculorum ſfuo-
rum decantat ſuaviter ſuum mortem; nec
deeſt tutur vidua, quæ non tam deplorat
ſuam orbitatem, quàm prophetizat conſo-
lationem ſuam Omnium horum alatilium,

unum cantat, alterum modulatur, ad or-

tum divinum fſolis alati; qui ſalutem

affert

Amume
du 5

hal
ume
en!

Mpol
per

lunde
Rere
fun
neg

Hoce
I; dͦ
ns; &
8 Wunn,
eritu
ld apel
elle;, l
n horum
tegrum,

timma.
In gu

Ctcuht
bende l
. Puritl
ns 1e
ndam 0
um

dephos
r cl
glatliun
44 .

ſclalen
e

AD USUM COMMUNICANIIUM. Sr

affert in plumis ſuis, luce replens & il-
luminans Univerſum. Conſidera, quo-
modo præparaverit ſe ſanctus Simeon,
ad excipiendum Dominum hodie ulnis
ſuis. Non dicitur ſenex, ſed juſtus &
timens Dominum; utpote in cujus ſer-
vitio ſancto non numerantur anni, ſed
merita. Timens dicitur & rectè, nam
qui ſuſcipit Deum, profectò habet quod
timeat: Non tam præ ſenio, quàm præ
reverentia tremunt ejus brachia, utpote
recta à conſcientià ejus teneràã. O di-
ſpoſitionem præclaram! fovere prius in
anima ſpiritum divinum, ad ſuſcipien-
dum poſtea in brachia Verbum Incarna-
tum. Audivit Simeon reſponſa unius
Perſonæ divinæ, ad comparandam gra-
tiam alrerius. *Memento Anima, quod
cùm ſuſceptura ſis hodie eundem infan-
tem DEUM, non implicatum faſciis, at
involutum ſpeciebus; qualiter præpares
te per vitam totam. Quodſi Simeon
ſanctus accepturus eum in ſinum ſuum,
exercitat ſe in virtutibus tot annis; quid
tu tantùm per horam, recepturus eum
in cor tuum? Ipſe pro die unica præ-
D S Parat

42 MEDITATIONES

Pparat ſe diebus tot, tu ad ſuſcipiendum
eum toties non præparabis te die una?
II. Unde incipiebat marceſcere Si-=
meonis vita, incipiebat evireſcere ejus
ſpes: Nec defuit cœlum adimplere pro-
miſſum ſuum melius, quam ſuum mun-
dus. Venit Senecio ad templum in mo-
mento irradiantis Auroræ, & aperiens
oculos laſſates fletu, agnoſcit ſolem di-
vinum, inter nubeculas humanitatis; ſatis
non haber intueri ſemel, quem deſidera-
veret toties. Cernebat teneram illam
humanitatem, & diſcernebat latentem
Divinitatem: videbat parvulum infan-
tem, & adorabat infinitum DEUM: ve-
nerahatur lactentem paucorum dierum,
ſmul & Principem æternorum annorum.
* Cognoſce Anima, quod eundem ho-
die in templo quæras infantem; vide an
procedas ducta à ſpiritu divino, an à
confuetudine: Oculos aperias fidei, &
ſpectabis eventum mirabilem: in parva
hoſtia immenſum DEUM, contedtam
accidentibus ſubſtantiam infinitam; reci-
pies in bolo unico totum cœlum, & fa-
Gtum panem quotidianum DEUM æter-

num.
III. Non

40
III.
lere p
Dere
keryor

cando⸗

inrueri
Umen
Vupine

d mor
ogand

Dro or

ulhrae

ccxlum

guot
Oonus
ünnl8
Dhndk
clicis
N V.
ſideten
Rnet
lein⸗
Rcon-
Mode
non

Ctore

lendum
un J
Cele

ere eſ

eie ll
n mun-
in mo-⸗
periens
lem c⸗
is; ni
eliderr
in Un
letenlenn
mn intn
M: Ve
(kerum,
onorum
dem he

AD USUM COMMUNICANIIUM. 8¾

III. Non contentus ſenex beatus vi-
dere parvulum DEUM, cogitat præri-
pere licentiam, timore commutato in
fervorem. Jam volat cygnus niveus cum
candore ſancto, & quem ante gaudebat
intueri, jam anhelat amplecti. Dubius
tamen reverentiam inter & ardorem,
Virginem rogat, ut concedat eum ſibi
ad momentum, quem deſiderabat ad
totam æternitatem. Concedit liberaliter
rogata, quæ rogantem agit apud DEUM
pro omnibus. Attollit Simeon puellum
in brachia; id quod erat complecti totum
cœlum, coœlique ſpatia redigere ad ali-
quot ulnas. Transmutatus extemplè
cygnus in Seraphinum, laehrymas dabat
ſimul & incendia. Tot amplexibus, tot
blandimentis demulcet infantulum, quot
calidis exoptaverat eum ſuſpiriis; poſt-
häc volens claudere oculos, quia non
videt ampliùs, quid porro deſideret, quid
teneat. * Agnoſce hic Anima tuam fe-
liciratem, eâque diſce frui: Eundem
tecum habes Chriſtum Domini, non
modo inter brachia, ſed inter penetralia;
non adſtrictum ſinui, ſed repoſitum pe-
Gore: Non modo datur tibi adorare
D6 G

4 AEDIIATIONES
& exoſculari eum cum Simeone, ſed &

comedere, & abſorbere eum, conver-

tendum in ſpirituale alimentum tuum.
Talis eſt felicitas tua, qualis ſit jam exul-
tatio tua? Hic DEl tui eſt favor, qui-
nam tuus ſit amor? Quid deſiderabis
ultra in vita hac, poſtquam communi-
caſti? Velis mori mundo, & vivere
DEO: vivere jam non carni, ſed ſpiri-
tui: Sitque ex nunc maxima ex parte
converſatio tua in ccœlis.
IV. Videns S. Simeon fupereſſe ſibi
multùm obligationis, & parum vitæ ad
exſolvendam; deficientibus jam viribus,

ad reddendas debitas gratias, eligit rec-

dere (ſpiritum. Comtineri tamen non
poteſt, quin per conatum ultimum mi-
fericordias præconizet divinas „ cantu
ſonoro cygni moribundi; provocando
omnes ad agnoſcendum Salutare Domini⸗
paratum ante faciem omnium populo-
rum, ceu lumen ad revelationem gen-
tium & gloriam plebis Iſraél. * Imitare
Simeonem, quisquis hodie communicà-
ſti in gratitudine, qui ſuperas eum in
felicitate! Ipſe ſiquidem aſſecutus eſt
tantum ſemel Infantem divinum in brz-
chia

40
chin ſu
IId. (
cantice
ſdavill
derre,
ce ſimn
00:
incone

Ne
Comn

Ae
önnnn

umlln

((e

lad
convek⸗
iuumn.

in e.

101, G
ſidenns
mmun’
X Vivel⸗
ed ſpin⸗
ex Parte

lele fi
n Vite
Virlo,
Hgit 1ed
nen n
Cun
NCent,
Do,
Popele⸗
gel⸗
Chitane
mmmc.
eumn

us

in hi
chis

4AD USUM COMMUNICANTIUM. 25
chia ſua, Tu vero toties in præcordia
tua. Quid non exſolvis linguam in nova
cantica, ad æmulationem cantoris hujus
ſuaviſſimi, qui dum claudit oculos bonis
terræ, labia aperit gloriæ divinæ? Clau-
de ſimiliter cor mundo, aperiendum ſoli
DEO: Confitere ei in concilio juſtorum,
in congregatione proborum.

Meditatio decima octava.
Quomodo ſuſcipias Dominum in tribus ani-
mnmiæ canaculis.

I. A aoſas altitudinem & majeſtatem
hoſpitis quem exſpectas hodie;
valdè ſollicitus, quomodo excipias eum;,
quonam inſervias ei apparatu: ſitque ad
*mulationem trium illorum cœnaculo-
rum pretioſorum Monarchæ celebris,
quæ dicuntur ſuperaſſe invicem, uti
ordine, ita pretio. Quandoquidem
primum emicabat diluto argento, ſe-
cundum fulgide auro, tertium luci-
dis gemmis. Verum licet tanta præe-
minerent magnificentia ob pretium ma-
teriæ, antecedebant tamen longè majore
ob excellentiam artifici: Et quo modo
bD 7 creſce-

25 MEDITYATIONES

creſcebant inter ſe arte & pretio, eo
pandebantur hoſpitibus diverſis, juxta
cujusliber dignitatem & ſtatum. Reci-
piebantur Nobiles in cœnaculum argen-
teum, Magnates in cœnaculum aureum,
Principes in cœnaculum gemmiferum.
* Delibera tecum Anima, in quale cœ-
naculorum horum introducas Domi-
num; pro quo contemptibiles funt alæ
Cherubinorum, arécti throni Seraphino-
rum, & cœlum cœlorum anguſtum.
Forsan introduces eum in intellectum
illuminatum, in voluntatem inflamma-
tam, in memoriam gratitudine plenam!
Modica ſunt hæc. Forſan in peéctus
fervidum, in viſcera contrita, in cor
amans! Sed necdum ſatis. A gradu
perfectionis in alium longè altiorem
tranſiens de virtute in virtutem! Omnia'
ſunt iſta pro nihilo. Quid facies ergo?
Dicam, induere, adhortante Apoſtolo,
ipſum Dominum, transformata in ip-
ſum, ſitque Communio una præparatio
alterius.
II. Communicant fideles quidam, ſu-
ſeipientes Dominum in cœnaculo primo,
in argenteo: Verùm non Progrechunnx
Uulte⸗

0
Vlerius,
don al
CN
Mhgni
iies con
e en
unvar
ius
rprir
Duritati
Drut
manea

tio, 60
, un
. Recl.
n angen⸗
ureunn,
iterum.
ale ce⸗
Domi-
Uat Ale
ahküno⸗
golun⸗
telechun
Mammm.
Plenmm
peln
in e
gct
lioren
Orri⸗

AD USUM COMMUNICANTIUM 87
ulterius, ſed contenti exiſtere in gratia,
non aſpirant ad perfectionem majorem.
Magni equidem habenda eſt iſta mundi-
ties conſcientiæ, iſta puritas animæ; ne-

que enim contemptibile fuit Domine

unquam cor contritum, & malleatum
ictibus pœnitentieæ. * Stude 6 Anima
Ppræprimis huie candori gratiæ, huic
puritati juſtificationis, nævos eluens cul-
parum chryſulcàâ lachrymarum; non re-
maneat macula ulla, quæ offendere poſſit
oculos limpidifſimos hoſpitis, cui nomen
eſt Sancti. Verum ne ſatis habeas mun-
datione hac conſcientiæ potiùs quàm ſpi-
rits; majore opus habes apparatu, ufi
devotionis, ita perfectionis.
III. Aliæ animæ ferventiores & pu-
riores diſponunt ſe, ad ſuſcipiendum
Regem hunc Sacramenti Magnum, in
cœnaculo aureo charitatis accenſœ. For-
nax candens ſit cor pro DEO, qui venit
ſpargere ignem, & qui ipfe ignis eſt
deſtruens, conſumens imperfeétiones &
adurens corda. Anima, quæ communi-
cavit, converſa eſt in cœlum; ac proinde
ad æmulationem gehennæ ipfius dicat,
magis magisque accendar, magis magis-
que

28 MEDIIATIONES

que amabo: Fortis ſit ut mors dilectio,
atque æmulatio amoris dura ut infernus;
magis magisque fruens, magis magisque
ardens. * Vide, an ſuſceperis hodie
hoſpitem hunc immenſum in cœnaculo
aureo charitatis perfectæ: Diſſolvatur
cordis tui gelu, in conſpectu amoris
hujus ignivomi; convertantur in carbo-
nes aureos negligentiæ tuæ; inflamme-
tur voluntas, exardeſcat affectus, & re-
ſplendeat affectio intenſa ad JESUM
Euchariſticum.
IV. Verum necdum ſatis! progredia-
tur ulterius Anima, fuſcipiendo Domi-
num in cœnaculo conſito gemis, ſiq; poſſi-
bile eſt aſtris; inſerendo auro charitatis
cœteras virtutes omnes. Suſcipiunt Do-
minum animæ quædam inter adamantes
lucivomos fortitudinis; cum propoſito
efficaci moriendi potiùs, quàm admit-
tendi advertenter imperfectionem quam-
libet: Inter ſinaragdos ſpei, & patientiæ;
non modo perferentes tribulationes cum
reſignatione, ſed cum gaudio & ſolatio:
Inter topazios mortificationis, in omni
caſu omnique tempore: inter margaritas
nitidas puritatis angelicæ: inter flammi-
V0005

4I
vono
I:
Empe
duncr
amore
(cEnacr
Anlkee
lud pr
ranste

Den

AA
ſed 8
tener
Ne
ehe
ſis,
QIoan
Aim
gree

dlectio
L inlernns
Imnpote
eris Me
cCenMol
iflolvan
u amors
in utbo⸗

flammme.

8n & 1
ES0

ogti⸗
, Don
ſgol
chatitas

Zunt Do.

–
r l
. Unt
4 uint
Atientin
es e
ſolto⸗
in OMl

Auls

ommt.
f

AD USUM COMIMUNICANIIUOAM. 389

vomos carbunculos accreſcentis gratiæ

DEI: inter accenſos rubinos operandi
ſemper quod perfectius: inter lucentes
Pyropos, æmulos flamæ Seraphinorum,

nunquam ceſſantes aſpirare ad majorem

amorem, ad majorem cognitionem. *
O Anima, ſi ſuſciperes DEUM tuum in
cœnaculo iſto gemmeo, & iſta eum ma-
gnificentia, redundans virtutibus, ſpi-
rans perfectiones, tota Deificata, tota
transformata in Dominum! Amen.

Meditatio decima nona.

De refeltione in quinque panibus, alluſivè
ad ſacram Communionem.

1MEdirare, quomodo ſequantur Do-
VI minum, non modo viri robuſti,
ſed & mulierculæ imbelles & infantes
teneri: Omnium eſt quippe ſervire
DEO, & cum ipſo regnare. Usqueadeò
delectantur auſcultatione doctrinæ cœle-
ſtis, ut obliviſcantur cibi corporalis: Tres
ſuſtinent dies jejunii, usque dum aſle-
quantur refectionem miraculoſam: Con-
dimentum ejus ſir fames, ſtomachos in-
grediatur puros, evacuatos alimento ter-

90 MEDIIATIONES

reſtri. Parat eis Dominus menſam in
deſerto, non in tumultu clamoroſo cu-
jusdam fori. * Perpende Anima, quodſi
neceſſaria fuit tota præparatio iſta, pro
pane illo miraculoſo; qualis erit ſuffici-
ens, ut quis admittatur ad comedendum
panem delapſum à cœlo? Panem ſuper-
fubſtantialem præcedat abſtinentia ab
eſcis vilibus mundi; quatenus accedas cum

palato mundo, cum ſtomacho nihil præ-

gravato. Appetitum concilier exerci-
tium virtutum, labor mortificationis:
Abſtraétio ſit magna ab hominibus, ad
guſtandum panem Angelorum: Conver-
ſetur cum DEO, quisquis DEO cupit
frui. Tota hæc præmittenda tibi eſt
præœparatio, ut veſearis pane divino, cum
delectamento ſpirits, cum profecétu ſa-
lutis.
II. Curat Dominus pro incuriis ſuo-
rumet; & quorum Pprobat fidem, coro-
nat fiduciam. Dato præprimis alimento
animæ per doctrinam, providet eis etiam
de ſuſtentatione corporis. Enimvero
qui tam ſollicitè proſpicit vermiculis ter-
ræ viliſſimis, quomodo ſinet penuriam
Pati filios viſcerum ſuorum? Apoſtolos
con-

onilit
Ne grat
und ql
trat, 9
ie vele
ſberit e
clelti,
(um pe
4
eralie

Pere

des,
Aberis
lerp⸗
Ennkie
etio
elcer
(Aimne
reloci
ſ

enlam in
Nolo en.
1,oll
iſtz, pro
it ſfhei⸗
Gendum
n ſper.
ntia ab
dascum
Pil pre
EFercr
cationß:
nibus, 4
Convet
an
tbi
ino,cun

eclaſ⸗

is .
, Coro⸗
limento
is etimn
limvere
vlis tel⸗
enriin
C⸗

4D USUM COMMUNICANTIECM. 91

conſulit, miniſtros menſæ, diſpenſato-
res gratiæ fuæ: Adeſt puer, ajunt, por-
tans quinque panes & duos piſces: Puer
erat, quia tam novicia eſt tentatio gulæ,
ac verterana tentatio vanitatis. Proviſio
fuerit cujusdam diſcipuli pro Magiſtto
cœleſti, non admittente munus aiud
quam panis hordacei, licet tantà cum
Hberalitate proſpiciat creaturis omnibus,
* Perpende Anima, quod tanti non ſtet
tibi ac iſtis Manna eœleſte: neceſſe haud
habes, quod excurras in deſertum, quod
laſſeris & deſudes, quia præſto habes
illud ubique. Interim ſi forte emendus
eſtet panis iſte, dicat nobis S. Philippus,
quanti conſtet? Verum non comparatur
pretio ducatorum, ſed affectuum, ſed
deſideriorum, datur gratis. Agnoſce &
æſtima dignationem tuam Anima; quia
refocillat te Dominus, non ſolo pane, ſed
ipſo ſuo corpore & ſanguine, quæ deli-
tiæ ſunt Regum.
III. Stabat Dominus in medio campo-
rum, coronatus circum circa à multitu-
dine hominum innumerâ, faéctus cen-
trum fiduciæ & ſcopus refugii eorum.
Imperat Apoſtolis, ut faciant eos Edere
4

92 MEäDITAIIONES
ad comedendum unanimiter & cum
quiete; nec inconſultò ſuper fœno, quia
non modo ad procurandam comodita-
tem corporis, ſed ad inculcandam fragi-
litatem animæ. Panem accipit Chriſtus
manibus, & cœlum reſpicit oculis; ſi-
gnificaturus nobis recognoſcere deſur-
ſum omne bonum noſtrum. Benedictum
Panem partitur in fruſta, & multiplica-
tur ocyus adeo abundanter, ut manus
ejus ceu duæ panis ſcaturigines bullien-
tes, tantum ſfubminiſtrarent Apoſtolis,
quantum vix poſſent diſtribuere. Panis
erat miraculoſus, ſapidus, convivæ erant
eſures; quantäà manducaverint cum avi-
ditate, tam perculſi prodigio, quàm
refecti munere! X Imaginare te hodie
invitatum à Domino ipio, in mediis
campis Eccleſiæ & cum ingrediente
turba fidelium innumera, venire ad par-
ticipandum de pane miraculoſo. Per-
pende, quam delitioſior & ſapidior ſit
Panis quem comedis: Si miraculoſus
fuit ille, quia depromptus de Chriſti
manibus, continentur in hoc miraculoſo
Pane Chriſti manus: Manducabant tur-
bæ panem Domini, manducas tu Do-
minum

40
Müinurr
e mar
Danis
quod
fregue
qe
Muündue-
Riſ
im ſip

W.
rtant e
Ut te
uhen
gi
er
Pnolen
1pani
Drinci
him
Mlnd
der
epen
ali
Reg
lolh

& cum
Nno, guit
ommocdin⸗
amn fragr
Chriſfu
ulis; l.
e deſur.
edidtum
Uiplier.
t manus
dollien

e, Puns
ive ernt
cum .
cn
te hode
eclente
i,
„ Pel-
Cior it
culoſis
Chrili
cnloſ⸗
nt tu⸗
m r.

minumn

AD USUM COMMUNIOCANTIIUM. 93

minum panis; ipſi manducabant panem
de manibus illis, & tu manducas manus

panis illius. Comede cum profectu,

quod datur tibi cum affcctu; ſume cum
frequentia, quod datur cum abundantia;
ſique buccellam panis illius miraculoſi
manducares cum guſtu indicibili; veſce-
re iſto eðò magis ſapido, quò certius ip-
ſum ſapit DEUM.

IV. Quantum refocillati, tantum grati
erant convivæ hi campeſtres, usqueadeo
ut meditarentur inaugurare Chriſtum

in Regem ſuum: Siquidem opera adeo

Regia condecebat gratitudo vaſſallitica.
Experti pridem eum Medicum, nunc
agnoſcunt patrem, cujus Domus referta
ſit panibus. Reputabant eum ſibi natum
Principem: Et rectè, quia non invenietur,
vel liberalior manibus, vel major corde.*
Anima, qualem prodis gratitudinem Do-
mino, qui proſpexit tibi de alimento, non
ad diem, ſed ad vitam totam? Quoties
experta es eum Medicum? quoties pro-
baſti eum patrem? Jura ei hodie, veluti
Regi & Domino tuo homagium, vaſſal-
lagium offer ei æternum; renuncians
tyran-

94 MEDITATIONES

tyrannidi Sathanæ: Moriatur peccatum,
vivat gratia, & gratitudo erga Majeſta-
tem infinitam, per omnia ſæcula, Amen.

Meditatio vigeſima.
De favo Samſoni, applicativè ad dacra-
ment um.
I. à Ttende ſis, quomodo confringenda
ſit præviè Samſoni maxilla Leonis,
donec inveniat in faucibus ejus favum
Qelitioſum: Superandæ ſunt quippe pri-
mum difficultates, usquedum detur perci-
pere fructum victoriæ, conversà tandem
aſperitate mortificationis in ſuavitatem

muneris. Ita videlicet accidit quotidie ſ

in exercitio virtutum: commutatur pa-
tientia in fruitionem, planctus in riſum
afflictio in ſolatium, jejunium in ſalutem
corporis & animæ; atque virtutes reli-
quæ viſæ leones, modo deguſtentur, de-

prehenduntur favi dulcedine pleni. Sed

quam benè accinxit ſe Samſon, ut conſe-
queretur dulce ſpolium! Qui animoſus
ad proelium, circumſpecéctus ad facinus,
liberalis eſt cum bono invento; ille enim-
vero meretur frui dulcedine. * Num
intel-

40
mleloi
ilo
Prochigi
cnſtru
Cera V
cinnaro
habes
Unin
lnpene
a
Cle
I.
Sech nn
graci
kortien
etus
IW8 M
Qüp
Appre
Pilcer
temer
Meme
duhete
Comm
Kienlt
telen
Perti

centumn
Majelte
1, AMnen.

4.
Mlt

kingen
a Leons
us funn
ippent
ur ene
Auunkr
Avitaren
goi
tnur pe
linnn
es
tul, 6
eni⸗
nt coN⸗
Mnimnol
facian
le en
4 M
inel⸗

AD USOM COMMUNI6ANTIUM. 96

intelligis Anima? quodſi cupis frui melle
illo divino, eo magis ſapido, quo magis
prodigioſo, pane Angelorum, & favo
conſtructo ab apibus cœli, cuſtodito in
Cera virginea, electo ex millibus, con-
Cinnato ex floribus virtutum; neceſſe
habes præprimis paratam eſie ad præ-
liandum ſimiliter cum Leonibus: Con-
fringendum eſt tibi vitium primarium
dominans tibi, vitium quod toties pro-
Culcavit te.
II. Proſiliebat fera coronata in viam:
Sed unde inertes ſolent timere, & retro-
gradi fieri in benè cœptis; Nazaræus
fortis non minus ac mortificatus, jam aſ-
ſuetus vincendis difficultatibus, robora-
tus animo, corripit belluam, (Magni
quippe momenti eſt conſilium audens,
apprehendendi Leonem ex faucibus &
Ppiſcem ex branchiis) atque in pœnam
temeritatis diſcerpit devoraturam ſe. *
Memento Anima, quæ meditaris inam-
bulare viam virtutis, frequentare ſacram
Communionem; quod incurreris in diſ-
ficultates terribiles: Molietur devorare
te Leo infernalis ob peccatum, antequam
Pertingas ad comedendum panem illum,
plenum

96 MEDITATIONES
plenum melle Divinitatis dulciſſimo, &
dum non poterit impedire intentum
tuum bonum, conabitur incutere tibi
diſtractionem, ad auferendam devotio-
nis ſuavitatem, ad extenuandum apperi-
tum tuum fervidum. Tentaberis vel
maximè quà die communicas; attende
ſis, ne vincaris, procurans animo auden-
te proculcare difficultates omnes.
III. Redux Samſon arripit viam priſti-
nam, inquiſiturus in Leonem, ad reno-
vandum delectamentum victoriæ ſuæ.
Quærit quod forte & invenit quod
ſuave: putat incurrere in Leonem, &
incidit in favum mellis. Hic enim vero
ſuperfuſus gaudio, depoſità admiratione,
eliminato horrore, haud ſpernit prædam,
ſed erutam ex feræ faucibus transfert in
palatum ſuum. Confeſtim ſentit dulco-
rem, manducat & reficitur fructu labo-
ris ſui; invitat matrem ſociosque itineris
non tam ad oſtentationem ſuæ fortitudi-
nis, quam ad communicationem inventi
muneris. * Veni hodie Anima mea ad
Leonem fortem, difficultaris ſuperatæ

40
Proping
dum fax
en elle
uns ge
curn de⸗
eſus;
de linon

IV
t iti
ſoptodie
doloore D
Proponit
uſs relo
Cmm int
nline n
e Sr
edresed
tins re
liquent
linguu
Dommni
eleede
emitnn
n 8

in virtute, tentationis proculcatæ; imo

conſiderans rem myſteriosè magis ap-

pro-

AD USUM COMMUNIOANTIUM. 97
propinqua occiſo Leoni Judæ, ad eruen-
dum favum dulciſſimi Sacramenti de ore
ejus felleo, de latere ejus diſcerpto: gu-
ſtans quäm ſuavis ſit Dominus, veſcere
cum devotione, & percipies dulcedinem
ejus; lacte fruêris & melle, deſtillante
de lingua ſponſi divini.

intentun
Utere ihl
deroto.
4 6ppei.
henis W
attenc:

anden IV. Tam glorioſus rediit Nazaræus

. 6 fortis à facinore ſuo, quàm refocillatus fa-
mn vο prodigioſo; converſo in ſymbolum
d eid qulcore ejus: quem ut celebraret magis,
orl⸗ in proponit eum in ænigmate myſterioſo,
ent cujus reſolutioni anneétit bravium, veluti
oten, eſcam intellectůs. * Sit ſymbolum, fſit
enimn infigne tuum, Anima fortunata, favus
nittiſte Sacramentalis; cujus dulcedinem ce-
Dre lebres ad majorem DEl gloriam: Gra-
sfett tias repende ei laudum iuaviflimas, ur
Nit liqueat, quam melliflua remanſerit tua
Glin k lingua ex deguſtatione ejus: Decanter
elie Domini miſericordiam os tuum, adeo
ſonidd edulcatum corpore & ſanguine ejus;
nimet emittantur in cœlum applaulus, pro pane
Ameit qui à cœlo fuit demiſſus. D
ſupernn
15
nen

98 MEDIIATIONES

Meditatio vigeſima prima.

De Convivio Simeonas leproſt, && de pœni-

tentia Magdalenæ, alluſivè ad ſacram
Communionem.

1Oatemplare, quàm liberaliter acce-
ptet hodie Dominus convivium
Leproſi, ad ſanandam peccatricem, non
liberalem, ſed prodigam ſui. Non ac-
cedit allectus à cibis opiparis, qui la-
Chrymas ſitit amaras. Ipiemet conviva-
tor eſt, & Magdalena conviva ejus. Sta-
tim ac cognovit ipſa Dominum, cogno-
Vit & ſe: Ipfſius altitudinem, ſuam exi-
litatem; ipſius amorem, ſuum torporem:
comparavit bonitatem ejus divinam cum
ingratitudine ſua inhumana: Et quæ
geſtiebat quondam procos numerare &
ſectatores, cognito amore ejus infinito,
ſectatrix fit ipſius pediſequa. Inquirit,
ubinam exiſtat magnes divinus cordis ſui
ferrei; parum ſollicita, quid dicant homi-
nes, ſed quid judicet DEUS. Exfſpolia-
tur ornamentis ſui mundi, ut coloribus
induatur gentilitiis Cœli, ſive ſtolà im-
mortalitatis. Hunc in modum percuſſa
amore, ſauciata dolore, percontatur de
amante

mante!
prolkern
am
Dltoris
Moverit
inwitare
i, ſed
Were te
Aolirt
Keingeas
non qun
Climi
remnn
(e ine
Droſtern
edn
Vium.
Il.
Venit
ere
Aorun
Vlventl
Dropin
Is 1n
nyitn
U lie

ima.
de e

1l iene

liter ar⸗
onvivin

AD USUM COMMUNICANTIUMI. 99
amante ſuo amato; quem cùm invenit,
proſternit ceu avis tumida pompam in-
Hatam plumarum ſuarum, ad plantas ve-
natoris divini. * Perpende, quàm bene
noverit accingere ſe diſcipula iſta novi-
cia, quàm dexterè ſciverit inſinuare ſe, ut
invitaretur, non ad delitias convivii lau-
ti, ſed ad ſuſpiria cordis contriti. In-

tuere te Anima, coopertam ſceleribus,
exſpoliatam gratià; diſce hic, quomodo
aecingas te, ut ingrediaris ad convivium,
non quidem Simeonis leproſi, ſed mun-
diſſimi JESU. Cordata aggredere opus,
abrenuntians mundo & pompæ ejus; at-
que induta ſacco pœnitentiæ, accede
proſternens te ad pedes Domini, qui
adeo miſericors exſpectat te apud convi-
vium.

II. Chriſtus manducabat, quando ad-

venit peccatrix eſuriens eum: Venit quaſi

cerva ſitibunda, exagitata à veneno pec-
catorum ſuorum, ad fontem aquarum
viventium; venit ùt famula pœnitens, ad
propinandum Domino potum de lachry-
mis ſuis. Ingreditur non invitata, niſi
invitatam dicas ab impulſibus gratiæ:
Et licet occaſio quælibet ſit opportuna
E 2 molienit

100 MEDIIATIONES
molienti appropinquare Domino, com-
modior tamen viſa fuit ei occaſio convi-
vii, ad conſequendam liberales inter

epulas indulgentiam. Non audet com-

Parere de facie ad faciem, quæ multum
offenſam ſentit divinam, ſuamque ſuffu-
ſam rubore & coopertam culpis: Ad-
repit ſecus tergora, quæ ſulcavit crimi-
nibus ſuis; atque cadit vulnerata amore
ardea ſublimis, ad pedes aucupis cœle-
ſtis. *Anima, quandoquidem abundas
culpa, ne deſtituaris pœnitentia: Mag-
dalenam ſequere planctu, quam exce-
diſti offensa. Convivium ingredere Al-
taris, abundantius longè ac lautius con-

vivio Phariſæi; ubi non reprehendéêris,

ſed admittéris, ſed excuſaberis benignè.

Non repes in ſolo, ſed collocaberis in
cœlo. Magdalenam roga, ut rigandum

tibi oomodet Chriſti pedem alterum, dum
alterum lavat ipſa fleru ſuo. A diſcipula
Domini lectiones addiſce pœnitentiæ:
Aſſociare nunc ei in dolore, ut deducat
te poſtea ad conſolationem.
III. Mare deſtillat lachrymarum Mag-
dalena pœnitens, quo citius enatet de
cno criminum: pedes rigans Arili
is

40
ſülls ſ
coriS
edes
quibus
Witmas
vidum
(ulan,,
(e: 10
ram ſe
Eeblturi
Un, n
rum,
ſingit
capilſis
Cket tote
ſe Proke

COthrh
WWamn

(uOd

(lin
Trngs
VIlerb
Nehqyn
guine
pibr

) CON
ſes inte
let conn.
muoluun
ne ſuffl
8: A
it crinni
4 amote
s C
ſbune
l: M
amn exe
edele
tius (ol⸗
enckri⸗
benigee
Aberis 1
jigencun
um,nn
pil
ſtentie
deduct

mn N

let
rti
i

AD USUMA COMMUNICANTIUM, 101
ſtillis fletůäs amari, immunditias lavat
cordis inquinati: crines quibus detergit
pedes illos, in lqqueos commutat amoris;
quibus irretiat & captet, non amplius
animas incautas, ſed omniſcium & pro-
vidum DEUM. Non ceſſat pedes deo-
ſculari, demulcens quantum offenderat
eos: Totam impendit ſe Dilecto ſuo, quæ
totam ſe negaverat ei; intendens ei cum
facultatibus animæ & ſenſibus ſuis omni-
bus, quanto magis corde ſuo. Made-
facit pedes illos ambobus fontibus ocu-
lorum, & deſugit eos ambobus labris:
ſtringit eos manibus candidis, & detergit
capillis flavis; quatenus DEO ſe conſe-
cret totam, quæ totam à DEO avulſam
ſe profanaverat. X Perpende quisquis
communicaſti, majorem eſſe felicitatem
tuam, cum minoribus benemeritis. Eſto
quod Magdalenæ cedant Chriſti pedes,
ſed tu frueris Chriſto toto: Ipſa quidem
oſculatur, tu abſorbes eum: Non modo

ſtringis pedes ejus manibus, ſed viſcera

viſceribus. Offert Magdalena Chriſto
lachrymas, propinat Ohriſtus tibi ſan-
guinem: Ipſa detergit eum capillis ſuis,
tu vibris contingis eum cordis tui: Ipſa
E. 3 habet

102 MEDIIATIONES

habet eum aſſidentem ſibi, tu incluſum

libi. Totam igitur impende animam cum
facultatibus ſuis, ad ſervitium & adora-
tionem ejus, qua die communicas.
IV. Carpebat Phariſæus quod Mag-
dalena faciebat, non quod fecerat: Ita
quippe mundus inquiſitorem agit virtu-
tis, advocatum vitii. Aliis & ab ho-
minibus longè diverſis oculis intuetur
eam Dominus: Recenſere incipit Mag-
dalenæ ſervitia, veluti toridem inculpa-
tiones omiſſionum, quarum reus foret
Simeon. Tu, ait, dignatus non es oſcu-
lari faciem meam; atque iſta non deſiſtit
toto hoc kenport adorare plantas meas.
Non præbuiſti mihi aquam ad lavandas
manus; & iſta præbuit mihi aquam de
oculis ſuis. Nec guttam profudiſti olei
in caput meum; & iſta effudit in pedes

40
Olenlun
Cleulis
Profud
Quand
medo:
tiam
mecum
Commm
todinenr
ore,
Duaodi
hace,
(eplor
Domin
Aumi

Nech

meos balſamum longè pretioſiſſimum.

Non explicaſti mihi mantelum ad deter-

gendas manus, & deterſit iſta pedes
meos filis aureis flavorum crinium. *

Auſculta Anima tantundem dicentem ti-

bi Dominum; memor quod hoſpitem

teneas eum, non modo in domo, ſed q

in corde tuo: Anima, non dediſti mihi
oſeu-

0
KLiudk
reling
tins
arüs

Juod

inclofun
dam cum
& Wore⸗
icns.
od Mi
erat: I
it Virmn
ab ho-
intuetul
Dit Mag.
teus fon
nesl
1o Cell
1as Mes
Awind-
guatn D
Rditi 01
ſinun

10 0eled

iniumm.
entem
holyie⸗
e

AD USUM COMMUNICANTIIUM. r103
oſculum pacis, poſtquam ſignaſti me tot
oſculis proditionis per peccata tua: Non
profudiſti mihi lachrymam conrtritionis,
quando totam perfundo te Sanguine
meo: quàm modicam ſpargis fragran-
tiam virtutum: quam frigidè egiſti
mecum, quam avarè, quam inhumanè!
Commutatâ igitur parcitate in grati-
tudinem, cum Magdalenam ſuperes fa-
vore, adæquare eam ſatagas amore:
Exaudi dicentem tibi Chriſtum: Vade in
pace, quia vadis in gratia mea, quam
deplorabas perditam. Et reſpondeas ei:
Domine Deus, malo perdere vitas mille,
quam iterum offendere te.

Meditatio Vigeſima ſecunda.

De Ove perdita, recuperata, & refocilla-
t pane cæli.

I. COncemplare „ quomodo ovicula
ſimplex, abducta à ſingularitate,
ſeducta à guſtu ſuo, ovile deſerat, &
relinguat paſtorem, perdita quando lau-
tius habita. Paſcens appetitum in vi-
dariis voluptatum: non ſit pratum, ait,
quod non pertranſeat luxuria mea. Ah!

E 4 guo⸗

104 MEDITATIONES

quomodo commutat ſecuritatem auream
gratiæ, in periculum evidens culpæ; ar-

que oblita blandimentorum paſtoris boni
a quo defenditur, exponat ſe faucibus
lupi trucalenti à quo devoratur! * Per-
ende Anima, quoties feceris idipſum!
n te verificatur parabola, tu ovis ſimplex
G& errabunda, quæ declinans à pratis gra-
tiæ amoœnis, inhabitas triſtes umbras
mortis: tu derelicto paſtore bono, qui
emit te pretio vitæ, qui ſignavit te ſan-
guine ſuo; leonem ſequeris crudelem,
qui circumit te, quærens devorare te.
Agnoſce tandem teporem tuum, & co-
gnoſce periculum tuum: Bala, ut audiat
te paſtor tuus; balatibus eum voca ſuspi-
riorum, idtibus contuſi pectoris, & fle-
tùs tui querulo planctu.
II. Confeſtim ut Paſtor ſollicitus ani-
madvertit, deeſſe ovem incuriam, quie-
tem relinguit caulæ ſuæ, feſtinans ad
quærendam. Ecce conſcendentem mon-
tes, tranſilientem colles, quo tempore
ipſa torpet in vallibus errorum ſuorum!
Quanti ſtant ipſi ovis voluptates, quam
amaræ accidunt ipſi dulcedines ejus,

Quàm fellea ejus mella! Ipſe ambulat in-

ter

Iihil c
etat
ngai
dam
(gulelel
um,
iIIm ſn
duse
n,
inde
cdaman
imo
cclun
ure

ot;

i,
Cellae
Neq
di
Oy VI
s
dta⸗
Vinun
Tui
dir i
ſule⸗

Aurean
er, at.
r boni
ſauctbus

e.

diplum
ſimpler
tis gr⸗
umbris
no, gol
ie ſo⸗
udelen,
Orare l
„c.
r Audi
ſu⸗
e

itus A:
n, uie
nils 1
m Mor.
orum
um
3 ejig
bulari.
ler

AD USUNA C oM UNIANTIUM. 1765£
ter ſpinas, recubat ipſa inter flores: Ipſe

nihil comedens, ipſa paſcens ſe: Ipſe

laceratus plantis frutices inter & tribulos,
ſanguinern deſtillat copioſum; perit ſiti,
dum diffluit ſudore: neque tamen ac-
quieſcit, donec in montem eluctetur excel-
ſum, quaſi de ſpeculâà detecturus ovicu-
lam ſuam. Exutus tunicâ conſcendit
nudus arborem, cujus adeptus ſummita-
tem, expandit brachia ad duos ramos:
inde pendens, vix ſpiritum ſuſtentat;
clamare incipit cum clamore valido,
imo cum lachrymis: quem dum audit

cœlum ob reverentiam, obturat ovis

aures per obſtinationem. Jam inclinat
caput; quatenus non valens amplius ei
loqui, ſignificet ſaltem nutu, quod prius
ceſſaverit vivere, quam vocare eam.
Neque contentus hiſce omnibus, ſinir
ſibi aperiri pectus, præmonſtraturus
ovi viſcera teneritudinis ſuæ. * Anima,
ovis perdita, quousque durabit durities
cordis tui? Agnoſce paſtorem tuum di-
vinum & recogita, quanti conſtes ei!
Tui amore reliquit ipſe cœlum, deſcen-
dit in terram, ſudavit ſanguinem, tulit
ſulcantes virgas dorſo, & capite pun-
. E 5 gentes

15 MEDITATIIONES
gentes ſpinas: Prægravatus cruce, ce-
cidit ſub immani onere; reaſſumptis ta-
men viribus conſcendit Calvariam, ibi
exponit veſtimenta ſua ad jactum fſortis:
poſthac nudus ſcandit arborem medelæ
tuæ, ibi expandit brachia ſua. An
necdum audis vocantem te? Aperit deni-
que latus, expoſiturus tibi viſcera ſua:
Jamjam expirat „ neque tamen ceſſat
vocare te capite inclinato. Revertere
igitur, revertere, relictis delitüs terræ

Vilibus; & fruêris paſculo lauto Altaris,

qui paradiſus eſt ſemper revireſcens Ec-
cleſiæ. .
III. Inventâ oviculà redit Paſtor bo-
nus de morte ad vitam; quanto cum

gaudio recipit eam in brachia ſua, aperta

ei ſemper? Tantum abeſt, quod incre-

pet eam iratus, ut demulceat eam

commiſerans, & protracto de ſinu pane

ſapido, invitet eaam manu, paſcat dex-

terà ſua: Translatam de brachiis in hu-
meros, antea prægravatos culpis, nunc
alleviatos ſarcinà grata, deportat eam
ad ovile, reſtiruendam cœteris nonagin-
taà novem. Quam lætabundus incedit
Paſtor cum ove ſua, quam fortunata
OVIS

40

dißz e
(eus
11, cu
die An
t pr,
ovem
(uctam
lecue
Iuippe
gue ur
demit
in hun
lem 1
ale
Tinn
Eickere
ungeli
IV.
dugn
wore
AN
Po
Kore
Mhane
Oyes
len

AbD UsSN COMMUNICANTIUM. e
e, „ vis cum paſtore, balando dicens: Di-
mptistt. lectus meus mihi, & ego illi, tota quan-
n, M ta, cum toto corde! * Conſidera te ho-
n ſos die Anima communicans, à divino paſto-
mek re præſeferente vellus candidum, ceu
4. ovem perditam reportatam ad ovile, re-
itden ductam ad communionem Sanctorum,
erd i ejusque de manu paſtam pane coœli: Eſt
en celn quippe paſtor ſimul & pabulum tuum.
Gernee Accipe ergo de manu ejus panem, ipſam-
fisten que unà comede manum: ſanguine re-
AMus, demit te, ſanguine alit te; ſumentem te
lcene in humeros, ſume in præcordia; laceran-
tem pro te latus, inſere pectori: Cum
ANore guſtu manduca panem hunc delapfum
mo en ſinu patris; eoque refocillata cognoſce
nAen differentiam, quæ intercedit edulium hoc
odine angelicum & pabulum beſtiarum.
enl en IV. Balans incedit ovicula, & balati-
num bus gratias agens Paſtori bono, præconizat
t“ favores ejus: O amare Paſtor ait, quan-
Binh —tum tibi debeo, & quid retribuam tibi
S, uIMI Pro omnibus quæ retribuiſti mihi? Pa-
at en ſtores alii manducant ſuas oves, & ego
omgii manduco meum paſtorem! Ipſi tondent
icet oves ad veſtiendos ſe, & ad veſtiendam
umdt me tu denudaris! Ipfi deglubunt eas, &
0V E

4

7&* MEDITATIONES
tu dilaniaris corpore toto, ad obliganda
vulnera mea! Paſtores alii feriunt oves
baculo, & tu imponis me humeris! Ipfſi
ſauciant eas, & tu ſanas me! Ipfi pro-
jiciunt ess, & tu ſtringis me collo!
Quantam deferam tibi gratitiinem „
pro commiſeratione tanta? Correſpon-
deant ad invicem meus fervor & tuus fa-
vor; in æternum cantabo canticum no-
vum;, conjungendo balatus meos gre-
gibus illis cœleſtibus, qui non ceſſant
laudare & exaltare te, per omnia ſæcula
ſæculorum, Amen.

Meditatio vigeſima tertia.

De præparatione mala hoſpitis ejetti de

convivio.

I. Onſidera ſollicitudinem conviva-
rum illorum adornantium ſe, quo
decentius poſſint comparere ante præſen-
t am regiam: Sciunt ſe invitatosà Rege;
quspropter non acquieſcentes ornatui
qualicunque, procurant afferre totius

vitæ maximum, qualis eſt diei nuptia-

lis. Appretiationem indicat perſonæ

quam inviſis, pretium veſtimenti quo in-

dueris: eſtque compoſitio exterior indi-
B cium

4
clum
tooris.
Cunqr
conv
qui
iæz,
ung
Diantun
lieze
Viviurr
Hde
arur
anic
Salis
D09,
tumm.
ł Alueti
“
iis, 1
Kre!
Il
MHi
As
immn
tium
c
le

lgench
Nat OVes
sl
lplipo
e C0lo
udinem,
rreſpol⸗
tuns i
eum no⸗
0s gle.
ceſint
in ſerni

tIN.
cohVit.
nſe, o
prelel
Rege
OrHal
tOli
pupt.

orin.
cutn

AD USUM COMMUNICANUIUM. 109
cium & argumentum dispoſitionis inte-
rioris. Non ſufficit apparatus qualis-
cunque, pro die adeo ſolenni, quo quis
conviva eſt Regis: pretioſus requiritur;
quia oculi regii affueti ſunt magnificen-

tiæ, Qua de cauſa adventant invitati

cum pompa, quo gratioſo magis reci-
piantur obrutu. * Anima invitata es ho-
die à Regum maximo, ad maximum con-
vivium;: pro cujus conformitate per-
ende, quantum tenearis adornare te.
Parum eſt non venire cum veſte lacera,
amicéctus exigitur ultra modum venuſtus.
Satis non eſt non venire redolentem cul-
pas, oportet ſpargere fragrantiam virtu-
tum. Non ſfufficit quælibet mundities,
aſſueti ſunt oculi divini puritati Angelo-
rum. Satage venire cum ſtola ſanétita-
tis, ut menſæ accumbas regiæ cum de-
core magnifico.
II. Cùm adeſſent omnes diſpoſiti in
ordine & compoſiti in veſtitu ſuo; audet
alius quidam & revera alius à cœteris,

immiſcere ſe illis absque veſte nuptiali,

tam irreverens, quam incultus: Auda-
ces quippe ſolent eſſe qui abjecti. Fa-
cie perfricta & illotis man bus, immundi-
5RE 7 tiam

AII MEäDITATIONES
tiam redolens nauſeabundum, ingredi-

tur cœnaculum ſimile cœlo; tanta cum

inſenſibilitate ſua, quanto cum ſcandalo
reliquorum. Commiſcet ſe corvus niger
cignis niveis: nihil ei dicunt quà candi-
di, èoquòd hospites ſunt in domo alie-
na; caſtigationem impudentiæ relin-

quentes convivii Domino. Speravit
ſtolidus, non viſum iri ſe à Rege, quia
ſtante ſecus ſiparium; vel diſſimulandam

ùt aliàs clementer culpam ſuam. Verum
ſua fefellir eum opinio: quandoquidem
injurias illatas de facie ad faciem, non
decet tranſire impunes. * Perpende
cum timore amiétum adeo fœdum, non
in alio, ſed in te ipio: Immaginare ti-
bi cultrum admotum gutturi, dum aſſi-
debis indignè menſæ Principis hujus.
Me accedas ſuperveſtitus paſſionibus, nè
approximes redolens ſcelera: contem-
Plare te præviè in ſpeculo aliorum, in
cryſtallo examinis ſeveri; convictus 4 te
ipio, quòd homo ſis peccator; nihil
confiſus, quòd Rex ſtet ſecus ſiparium
ſpecierum: Zelorypus eſt enim ad in-
ſtar ſponſi retrò cancellos diſſimulatio-
nis

40
nib, atr
tis.
III.

ſante
lautis

igle R
Propri
ujns,
In ad
lle,

Protrir
nge
Onntiot

mice

I

1†

cumn ne
(u P
10re

Mllene
chre:

M,
Dræſo

uon

Hhatur
las,

DEN

Crecli⸗
d cum
Camdcdo
1o niger
Ncand,
no ale.
relin⸗
erwyin
, quia

landam

Verumn
uicden
n, MM
Apen’
I, Nol
are ii⸗
n ill⸗

ujs

hus,
onten⸗
) in
us t
4 pinil
arium
d in⸗
tio⸗ .
is

AD USUM COMMUNICANTIUM. rIII

nis, atrocem meditans vindictam temeri-
tatis.
III. Præſtò ſtant jam omnes, expe-
tantes cum deſiderio, reficiendi ſe cibis
lautis menſæ regiæ; quando ingreditur
ipſe Rex, qui nemini alii quam oculis
proprüs concredit ordinationem menſæ

hujus., Perluſtratis convivis omnibus ab

uno ad alterum, occurrit ei protinùs
Ule, qui ob diſſimilitudinem à reliquis
prominebat. Displicuit ei ſpurcitia, &

longé magis audacia ejus; verùm indi-

gnationem attemperans manſuetudine:
amice dicit ei, quomodo huc veniſti?
Tu? Huc? Et ſine veſte nuptiali? ami-
cum nominat, habens eum paſſu pari
cum proditore eoque primo profana-
tore menſæ hujus. Quid reſponderet
malenatus habuit nihil, convictus adeo
clare: Judicium quippe ſibi mandu-
cat, qui in judicium non venit ſecum
ipſo, priusquam accedat menſæ huics,
præſto hic eſt judex ſimul & judicium,
non exſpeétantur probationes. Fulmi
natur é veſtigio ſententia, ut ejiciatur fo-
ras, quæ privatio eſt aſpectús divini, &
Poœna damni acerbiſſima! Et detrudatos
4

112 MEDITATIONES

ad tenebras exteriores, quæ pœna eſt

ſenss! * Quisquis accumbis menſæ
Altaris, vide, cave, ne eveniat tibi ca-

lamitas ejusmodi. Auſculta, quid dicat

Rex divinus ita loquens tibi: Amice quo-
modo auſus es intrare huc? Tu pecca-
tor indignus? tu? & huc? huc in cœ-
naculum puritatis, in centrum ſanctita-
tis? Ubi reliquiſti ornamenta virtutum,
ſtolam gratiæ? Quid dicis, quid reſpon-
des? cur obmureſcis? O quam confuſus
remanebis, cum dispendio duplici ho-
noris & refectionis! Satage igirur pro
ſpicere tibi per præparationem ſollicitam,
per timorem reverentialem procura ma-
gnam proviſionem gratiæ, ne gratiã ex-
cidas inæſtimabili.
IV. Quàm gaviſi fuerint convivæ re-
liqui de felicitate ſua, infelicitatem in-
tuentes alienam! Quomodo ſuſtulerint

manus in cœlum, vinctas conſpicientes

manus illius miſeri! Grates rependerint
Regi duplicatas, de convivio ſummope-
re contenti! Quomodo laudaverint eum,
videntes alterum obmuteſcere! Aperue-
rint labia ad applauſum, quæ ante ape-
ruerant ad eſum. * Cura grates reddere

Do-

40
Domir

fcogi

ns:
Hegemn

ode

llenie
ins ce
Lllmin
Pelug
num;9
in pec

M

Dehe
ri

8

ens v.

eri
ejng:

.

4
4

humil
diN
boere
kortn
derel
guqe

ena e
neoſce
üͤbi er⸗
nic dier

ice .
pecc

, In ⸗
nckitt⸗
tutum,
keſpon⸗
Okolis
lei ho
iwur pr⸗
licitam⸗
VIA M⸗

atid ex⸗

rek⸗
tem I.
ueriat

cientes

eriot
mope⸗
t euch
pern.
te 4e⸗

lgen

ho⸗

AD USUNI COMMUNIOANTIUM. 1II3
Domino, qui providet tibi tam regiè;
recogitans, in manibus DEI eſſe ſortes
tuas: Ne obmuteſcas criminoſus, ſed
Regem laudes divinum abſolutus. Si-
cubi gaudes de felieitate tua, agnoſce
miſericordiam ejus: Corona menſam
ejus ceu oliva pacis, abſint à te cineres
fulminatæ punitionis: Canta velut benè
paſtus, lauda velut refocillatus Domi-
num; qui conceſſit tibi terminare feſtum
in pace, qui ſatiavit te frumenti adipe.

Meditatio Vigeſima quarta.

De bonore ae, collocati ad menſam
regiam, alluſivè ad S. Communionem.
1(onldera⸗, quanta ſuperfuſus fuerit
admiratione Miphiboſet, inaudi-
ens vocatum ſe à Rege David, ut aſſideat
lateri ejus, & ut manducer ad menſam
ejus: animum ejus obruebat gaudium,
humilitatem ſtupor. Faventem videt
ſibi Regem, qui tam malè faventem ha-
buerat naturam: Exſpoliatum novit ſe

fortunis, progeniem principis infenſi,

derelictum quà pauperem, & neglectum

quàâ exauctoratum; claudum corpore, &
lapium

/

114 MEDITYATIONES 4
lapſum animo, tot cum humiliationibus, geren
quot cum defeétibus. Conversâ poſtea yfn,
mente ad magnitudinem Regis, compo- Il.
ſitam ſuæ exilitati: dicebat, an ſedebo (ez
ad menſam regiam, qui non habeo kente
buccellam panis ad ſedandam famem? pp
Excipiat Rex convivio, quem nequidem huncd
dignatur quis ſubditorum reſpicere vul- propr
tu? Deterrebatur, videns ſe univerſali- Coke
ter vilipenſum; animabatur ſciens ſe à ires
Rege honorandum. Qua fronte ajebat, à De
ſedebo in tanta magnificentia, cum tanta donan
imperfectione? Veruntamen ſupplebit Per
bonitas ejus magna meam indignitatem. dere
* Imaginare te alterum Miphiboſet, plu- tum,
ribus cum imperfectionibus in anima, li
quàm ille in corpore; claudicantem ſem- Uitn
Per in ſervitio divino; à culpa detortum, Poſinn
& reclinatum in terram; filum & nepo- Rexl
tem patrum inimicorum Domini, teque rions
pPeccatorem majorem omnibus: Et (ine .
econtra illum Regem, qua Monarcham Guead
cœli & terræ, longè majorem Davide, in- doin
vitantem te ad menſam, excipientem te
convivio! Comparationem inſtitue vi- ejie
litatis tuæ ad ipſius altitudinem, puſilli-
tatis tuæ ad ejus immenſitatem, morem
gerens

onibu
hoſten
comnho⸗
ſecebo
1 huben
Lamem!

guiden

re vl⸗
verlali
ns ſe 1
ghebet
Vn tund
tppein
Unitarn
lit l⸗
anima,
ein ſenr⸗
etortum,
Enepo⸗
i telle
:
urcham
vide, in.
entemn l
titue
,Pul
oten
gelels

4D USOM COMIM UNICANTIIUM. 115

gerens confuſioni magnæ, humiliatus ex
lapſu, erectus ex favore.
II. Meditatur Miphiboſet mundare
ſe; quatenus comparere valeat compe-
tenter coram præſentia regia, puritate
ſupplente defectus. Non accedit nauſea-
bundus, ne offenſœ avitæ ſuperadderetr
propriam; ſed cultus quantum poteſt, ad
contegendos ſuos nævos. Quàm modeſtus
ingreditur palatium, quàm humilis proruit
ad pedes regios! dicens, Domine quan-
donam meritus ſum gratiam adeo inſi-
nem? Plus quam ſatis erat mihi come-
ere cum famulis tuis; aſt ad menſam
tuam, ad latus tuum, & ex eadem pa-
ropſide, & idem tecum epulum! Reco-
gita, qualia ſint benemerita mea, com-
poſita gratiis adeo prodigioſis! Verùm
Rex ſanéctus, tam generoſus quàm miſe-
ricors, attollens eum manu reponebat:
ſane ſedebis ad menſam meam, & man-
ducabis cibos meos. * Conſidera, quan-
do invitaris hodie, non à Rege terræ, ſed
à Monarcha cœli, ad menſam, ad epulum
ejus; quàm accedas mundus, quàm cul-
tus, ſtudens contegere nævos culparum
tuarum, decore gratiæ.
III.

115 MEDIIATIONES
III. Sedebat Miphiboſet ad menſam
lautam, tam lætabundus, quâm honoratus
& refocillatus à Rege: demirantibus auli-
cis comedebat ipſe, & Rex miniſtrabat ei

cibum longè delitioſum. Quanto come-
derit eum cum guſtu, utpote acceptum

de manu regia? quàm gaviſus fuerit de
ſorte ſua inopinatà? quam refecerit ſe
epulo exquiſito? Hic enimvero videre
erat conjunctum honorem fruitioni, &
contendere benignitatem David cum hu-
militate Miphiboſet. * Memento quis-
quis comunicas, quantavis cum gratiâ
excipiat Rex Iſrael Miphiboſet, in com-
Parationem tamen haud venire cum gra-
tia, quam exhibet tibi Rex cœli. Eſto
quod daret Rex pretioſos & ſapidos ci-

bos, neque tamen dabat ſe ipſum; mi-

niſtrabat de epulo regio, at non de cor-
de ſuo: Eatenus ut comederet quidem
Miphiboſet cum Rege, at non comede-
ret Regem. Hic autem, in iſta menſa
Altaris, comedis cum Deo, & comedis
Deum; qui offert tibi ipſum Corpus
ſuum, & cum eo Divinitatem ſuam;
quantùm habet, tantùm dat, ſeque ip-
ſum cum omnibus. Fruere cum vo-
luptate

40
luptate
Mhente,
Prbe
ns ſ
Memes
Citatis:
IV.!
in tanta
Geſtusin
Non er
QAuonlide⸗
flium
maxim
incti
Conſea
nto,
Juactas
1e refee
it inim
fiius
DDon
ice enr
Wrond
Plenie
Miphi
mMilter
Ie

enſam
Onoratus
bus auli⸗
ſtrabetei
0 come
Cceptunn
Uerit de
cerit

videre

oni, 6
com -
no Gu.
Nn gralt
ncon.
um gle
Hidosct

AD USUM CONMAMUNICANTIUM rI7

luptate eſca exquiſita; revolve parum
mente, quantum rumines ore; locum
præbe conſiderationi, vide quàm inſi-
Fris ſit buccella, quia Deus eſt verus:
emento ipfſos aſtare tibi Angelos feli-
citatis tuæ æmulo.
IV. Prodebat ſe Miphiboſet pro gra-
tia tanta obſtrictiſſimum, quantum mo-
deſtus in eſu, tantùm effuſus in encomia.
Non erat ei cunctatio claudi, ſed pun-
Gualitas grati: non gerebat ſe tanquam
filium perſecutoris quem haberet David
maximi, ſed tanquam fideliſſimum & de-
vinctiſſimum quem numeraret vaſſallum.
* Conſidera, quales tu debeas laudes Regi
tanto, qui usqueadeo te dignatus eſt!
quantas debeas gratias Domino, qui ita
te refecit! Ne offendas eum ampliàus

At inimicus exacerbatus, ſed ſervias ei

ùt filius beneficatus. Conclude dicens:
O Domine mi DEUS, humaniorem Da-
vide exhibuiſti te refocillando me, ac
totum divinum ignoſcendo mihi: Et cùm
lenior eſſem defectibus in anima, quàm
Niphiboſet in corpore; dignatus es ad-
mittere me ad menſam tuam, collocare
me ad latus tuum: appoſuiſti mihi de
corde

11 MEDIIATIONES 40
corde & viſceribus tuis, teque totum (iiden
dediſti mihi in eſcam. Quid retribuam derfint
Domino pro beneficiis tantis? Quod niis a
dicebat S. Rex David calicem pro calice, ud!
ita ſit una Communio pretium alte- (läp
rius. Solvam datum accipiendo aliud: immz
Tibi enim Domine non eſt retributio (u pu
alia à nobis: Revertar ad comedendum ocde
& ad comedendum te: Satis ſuperque qum i
erat mihi, collocari ad menſam merce- Mi
nariorum tuorum; ſed ſatis non erat bo- n.
nitati tuxJ. Angeli laudent te pro me, tiam
quia manducavi pro ipſis, quia mandu- to,
cavi panem eorum: Refice me iterum cipium
iterumque, ut comedens tecum totãâ hac ommig

Vita temporali, fruar te tota æternàâ. Preher
6 d
Meditatio vigeſima quinta. i
uales egerit gratias Diſcipulus prædilectu,; c,dllll
a; ere ad pectus Magiſtri ſui in ſlte
Cang. on

I. (Ontemphere, quomodo Diſcipulus immit
cordis mundi, elevetur ſuper agn
corde Magiſtri ſui! Plus fruitur qui plus Nxper
amat: Eſtque proprium cordis virgi- Dom
nei, amare ardentius quæ puriora: Auza⸗
L 0.

totum
Elbuam
Qod
0 lce⸗
m Ae⸗
aluud:
tribunio
Jendom
perue
merce⸗
eratdo⸗
ro MMe/
und
e ierun
loti

ntt.
llt

44

AD USDM COMMUNICANIIUM. II9
quidem negans ſe vitiis, perfectius ſtu-
det virtuti; & ſecretus à creaturis, iati-
miùs adhæret DEO. Inde quid mirum,
quèd Joannes amator caſtitatis, idem &
diſcipulus ſit amatus. Secutus Agnum
immaculatum quocunque iret cum affe-
u puriſſimo, decumbit denique ſuper
corde ejus: ibi hæret immobilis tan-
quam in centro ſuo, dicens: Dilectus
meus mihi & ego illi, qui paſcitur inter
lilia. Aliam non exſpectat munificen-
tiam à Domino ſuo, quàm ut fruatur eo
toto, cùm interiùs, tum exteriùs; prin-
cipium eſt ei, ac finis, DEUS ſuus &
omnia. * Perpende Anima, quantàâ
Præpares te cum puritate, quoties acce-
dis ad communicandum; non niſi corde
virgineo auſis ſuſcipere Virginis filium.
Studium tuum primarium ſit ſtudium
caſtitatis: avulſa ab omni affectu terre-
ſtri, cum conſcientia munda, eluta ab
omni culpa, aſpirabis ad puritatis cen-
trum in corde ESU: ibi magis amabis,
magisque fruêris beneficis ejus divinis.
Expergiſcatur tua fides, ut dormiat in
Domino tua charitas; & inveniat quietem
reci⸗

120 MEDITATIONES
reciprocam Chriſtus in pectore tuo; tu-
que in ſinu ejus.

II. O½ Aquila perſpicax, obtutu quam

immoto exanimaſti te ad radios Solis
Incarnati, hauſtâ favillaà amoris ex corde
ejus flammivomo! De pectore Chriſti
paſta, in ipſo nidificas, pabulum juxta
& requiem naéta in eodem ſinu. Poſt-
quam obſervaſti de paſſu in paſſum ſo-
lem amantem, ejusque potaſti lucem,
auroram inter purpuream ſanguinis ejus
pretioſi, religis ſinum amatum, oculos
claudens in contemplatione quieta. O
quam dispergebas longè omnem frigidi-
tatem ſpiritũs, ad attactum cordis illius in-
Hammati! O quàm prope ſcrutabaris ve-
ſtigia bonitatis, inventiones amoris

ejus: quàm imperturbabiliter fruebaris

amore perennante, qui viſus terminari,
modèò incipit, & poſtquam amavit, amat
in finem. * Anima ad idem pectus invi-
tat te hodie idem Dominus, quando ſe
tibi præbet in cibum. Quid moraris

accedere ad communicandum, quid du-

bitas reclinare te in ſinum Magiſtri tui?
quali cum affectu, æqualem percipe

favorem: Sique Joannes diſcipulus fuit

ama⸗-

40
Atnmands

lamte

e in d
beblis

jeloci

III.
mecder⸗
reqllie,
chnd e
lipn
e Pra
Qbielcl

Kozii
betur)

Juamh
lemplu
hlis di
ſürap
lans jn
Ploores
e de
I CN

miens
lo ae

AD USUM COMMUNICANTIIUM. r21
o, n. amatus, tu diſcipulus eſto amans: Aqui-
lam te proba in contemplatione perinde
um ac in Voracitate; intuere Deum tuum
os Oculis fidei, & accenſa charitate capta
NKe Velociter Ppræœædam tuam.
Chulli .
n un III. Poſtquam Joannes Chriſtum co-
Pok. mederat, licentiam ſibi ſumit ſuper eo
Em& requieſcendi; & intus & extus circum-
em datus eſſe vult magiſtro ſuo: magaum
se diſcipulum amoris, & qui novit appri-
els mme Practicare lectiones ſcholæ divinæ!
) Quielſcit Filius Dei in ſinu Patris æterni,
nfigt⸗ & Joañes in ſinu Filii Dei; talis quippe de-
Uisn betur locus ad reponendum talem cibum.
nse. Diſce Anima obdormiſcere in Deo, poſt-
mots quam Deo fuiſti ſaturata: Requieſce in con-
ebms templatione, nihil perturbata ab inſom-
Emim, niis diſtractionum moleſtis; nec rever-
it, ſura protinùs ad mundum, ſed perſeve-
. rans in hoc cœlo. Gratias poſce am-
undo pliores à Domino, qui præbuit ſe tibi
ormi adeo benignum: Aſſiſte ei veluti Aquila
d dr in contemplando, quia Aquila videbaris
ſe in edendo. Recuba ſuper ipſum dor-
ſtri . miens adinſtar Joannis, cum oculis clau-
Hesit ſis creaturæ & apertis ſoli Deo.
W F Iv.

122 MEDITATIONES
IV. Tam gratus extitit Joannes erga
favorem prædilectionis divinæ, ut aſſu-
meret eam in notam ſuam charaéteriſti-
cam; vocans ſe deinceps diſcipulum

amatum, qui requieverit ſupra pectus Do-

mini in Cœna. Joannes idem eſt ac gratia:
Quisquis enim gratias rependit, gratias
percipit. Tantum abeſt, quòd obliviſcatur
aliquando gratiæ hujus ſpecialis, ut per-
petuet eam in nomine quod uſurpat,

gratiarum reciprocatione; innuens, quod

priùs ceſſaverit nominari quàm eſſe gra-
tum: ternitati conſecrat eam laudibús
& affectibús, ſtudens ſatisfacere obliga-
tioni ſuæ, oppignorando pro amore
amorem. * O quisquis communicaſti,
quandoquidem ſecutus es diſcipulum in
Perceptis gratiis, ne abſcedas ab eo in
gratiarum actionibus: Sique Sacramen-
tum hoc divinum fuit tibi bona gratia,
quia nominatur ſicut operatur; corre-

ſpondeant etymo tam fauſto ſenſus grati

animi: Gratiis redde gratias, favori
fervorem, tam largæ mercedi
ſervitia indefeſſa.

Medi-

6
fient
temm e
drnr ſ
Pe af⸗
Inyita
Negel
Magr
regie
omne
Dretie
Eer⸗
Miun.
mior
tam
guü
ſoam.
erræ

Ees

Pulnn

Cog

es eig
U al
Werict
Cpoln
elud⸗
geguii
, grnli
r
ur pen
Uſorpel
S,
elleg
hlucbe
te ohlt
10 A
nuniell
llamn
1 e01
ctame
nu gun
3 C
us gr⸗
favoti
cedi

M

AD USUM COMMUNICANIUM. r12 ½

Meditatio Vigeſima ſexta.
De Convivio Regis Aſſueri.
I. Onſidera, quomodo Monarcha ille
magnus, ad oſtentandam magni-
fioentiam & ad depromendam liberalita-
tem erga charos ſuos, convivium cele-
brat ſumptuoſum: Conſervantur quip-
pe affectus donariis, & amicitiæ epulis.
nvitat magnates omnes & primores
Regni ſui: Siquidem convivio magno,
magni condecent convivæ, & convivio
regio, convivæ principes. Adventant
omnes cum ornamentis elegantibus &
Pretioſis, correſpondente honori decore.
* Perpende fili, tanto majus eſſe convi-
vium, ad quod invitatus es, quanto
major eſt Monarcha celebrans illud; non
tam ad oſtentandam magnificentiam,
quàm ad declarandam teneritudinem
ſuam. IIle Rex erat terræ, hic cœli &
terræ Rex eſt; quapropter invitat cœli-
tes ut aſſiſtant, terrigenas ut comedant.
Ibi vocantur magnates, hic eliguntur
Puſilli; ibi divites, hic pauperes ſpiritu,
illi veſtiti cum pompa;, iſti amicti gratia.
Cognitô igitur conviviò ad quod hodie
F/2 invi-

124 MEDIIATIONES
invitatus es, palatio quod ingrederis,
mensâ cui accumbis, majeſtate Domi-
ni invitantis; cognoſces & ornatum
quem afferas, reverentiam quam præ-
ſeferas, guſtum quôcum comedas.

II. Ingreſſi Principes illi cœnaculum
Regium, accumbunt menſæ in ordine di-
gnitatis, æſtimatæ non ex annis, ſed ex
benemeritis: Primores ſedebant primi,
& proximiores ſanguine regio, aſſide-
bant proximiores & Regi. Cuilibet ap-
Ponitur cibus quem apperit magis; hoc
veſcitur exquiſitiſſimo licèt ad ſatietatem
usque. * Revolve animo prærogativas
iſtas omnes ineſſe convivio huic Sacra-
mentali: Hic omnes ſunt Regis conſan-
guinei, quando omnes participant de

Regis ſanguine; omnes Regis ſunt pro-

Pingui, quando habent eum intus ſe;
quilibet Regem ſed & Deum tenet in cor-
Pore ſuo. Comedunt omnes quod ap-
Petunt, quod petunt; imo plus quam
abPpetere, quam petere poſſunt; in quali-
bet mica cœlum. Veni Anima, occupa lo-
cum & manduca cum induciis; aperi os
tuum, què magis dilatatum, eò magis
replen-

4

rep

conner
UI
dilere
omn
iſi⸗
guoc
Ii n
tkant
minun
Rcen-
lis &

üm
E
at o

ders,
om
natum
dte⸗
8.

elun

ine d⸗
ſed
rliml,
lber i⸗
6; No
tietnten
Ooulixs
get
conlan⸗
Plot &
I Pro⸗
ts
. in 00*
oc ep⸗
andt
0 Gul⸗
cupe l⸗
4 elis
ms
Nhen.

4AD USUM COMMVNICANTIUM 125
replendum a Domino: perpende quid
comedas, & comedes cum ſpiritu.
III. Manducabant cibos opiparos cum
diſcretione, veluti convivæ guſtus boni:
omnes erant principes aſſueti ferculis ex-
quiſitis, ac proinde appretiare noverant
quod melius: Comedebant multàùm, ſo-
liti manducare diu; atque alumni ut
erant civilitatis aulicæ, demulcebant do-
minum convivii, deprædicando magni-
ficentiam ejus, tanquam Principis libera-
lis & munifici. Cibi erant ſelecti, quan-
tum conditi bené; ita nemo non indul-
ebat appetitui ſuo, nemo non arripie-
at occaſionem refocillandi ſe eſu regio.
* Verum attende ſis, quantumcunque
Rex ille præpotens voluerit eis dare,
nec tamen voluit dare ſe iplum: reſer-
vabatur hoc Deo huic magno, qui in
vVitat te hodie ad Corpus ſuum; ad eon-
vivium, in quo contendunt invicem
potentia & benevolentia. Nequaquam
amat convivas ſuos Afſfuerus usque-
adeo, ut det eis in eſcam aliquod bra-
chium ſuum, ut propinet eis potum de
fanguine venarum ſuarum, ut paſcat eos
Viſceribus fuis: At magnus hic Rex Re-
. F 3 gum,

32ͤ6 MEäEDIIATIONES

gum, & Dominus dominantium, tan-
tam amat ſuos commenſales, ut aperiat
sis latus, prius per amorem, quàm per
ferrum; ut apponat eis viſcera ſua in ci-
bum, & propinet eis in potum fangui-
nem ſuum pretioſum. Anima, hoo
enimvero eſt invitari,; hoc convivari,
Roc refoeillari: Accede cum fame inſa-
tiabili, ad epulum infinitum; quod come-
dis ore, rumina mente; eſt enim panis
intelletualis, præparatus intelligenti⸗
bus; & cum deſtinentur hodie palato
tuo fercula tam regia; non degeneret
amphus appetitus tuus in cibos viles
Pgypti mundanæ.
IV. Verüm prô dolor! nullo non
tempore lætitiæ comes eſt mœror; om-
nia convivia fuerunt diſcrimins, & iſtud
Aſſueri quàm maximé; in quo Regina,
quia non comparuit, periit. Juffit eam
Rex, elegantià formæ ſuæ coronare ce-
lebritatem: Sprevit illa favorem ingrata,
& ſenſit indignationem infauſta, cum
eonvivio amittens & coronam; ut quia
noluit aſſiſtere lateri regio, condemnare-
tur ad abſentiam perpetuam, à ſplendo-
rxe maximo eliminata in te nebras exterio-
res.

ſes

cuiac
eo
medi
darm
Vivio
quant
Utem
lem
Agnde
ie
exiſt
grati
eas
nati

N
lynj

AD USUM COMMUNICANIUM. 127

res. Condemnata fuit in menſa eadefn,
cui accumbebat & judex: Nam qui bibit
& comedit indignè hic, judicium co-
medit & bibit. * Diſee Anima mea
damno ſapere alieno, approximans con-
vivio Altaris tanta cum præparatione,
quanta cum appretiatione: Scito feſtivi-
tatem inſtitui tibi; ne per inhumanita-
tem deſis, neque per temeritatem irruas.
Agnoſce dignationem & honorem tuum:
quia non modò aſſiſtes lateri regio, ſed
exifſtet Rex in pectore tuo. Veni per
gratiam & abi cum gratis, rependens
eas infinitas; nequando incurras indi-
gnationem, facta rea per ingratitudinem

Meditatio Vigeſima ſeptima.

Inviſere Infantem Buelazlrun, adoran-
do eum cum tribus Regibus, & offerendo
ei munera ſua.

I. QCEquere hodie contemplatione & co-
mitare fide tres Reges terræ, in-
quirentes in Regem cœli. Magi ſunt
pientes, quæ diſpoſitio eſt præclara,
ad inveniendam Sapientiam increatam!
Prodeunt ab Oriente, mundi principio,
F 4 eX

128 MWEDIYATIONES
ex nune demum incipientes vivere.
Quærunt ſolem ducéti à ſtella. Adven-
tant in ſplendida Hieroſolymarum Au-
la, quam ſtupore percellunt & pertur-
batione: Tandem inveniunt Domi-
num in tranquillitate Bethlehemi. Con-

feſtim demittentes ſe ab altitudine fua,

gaudent depreſſione: Primi quos re-

Dentes faciunt greſſus, imprimuntur

ſolo illi ore, quo ſecuriore poſthac ſub-
intrent cœlum pede. Ingreſſi ubi patent
oOmnia, infantem conſpiciunt recenter na-
tum, qui cognoſci nequit; hic ſpectatus
Propter exilitatem, illic propter imenſi-
tatem: Attollunt eum in brachia, deſtillan-
tes copioſas lachrymas ceu lucidas mar-
garitas: Jurant ei tanquam Monarchæ,
& adorant eum tanquam Deum, inter
munera offerentes corda ſua. * qui
communicaturus es hodie, memento,
quod inveſtiges Regem eundem: O ſi
ducereris à iydere quodam propitio, à
luce divinà gratiæ ejus! Invenies eum, ſi
ſapiens es, non ſapiens ſœculi hujus,
ſed reſipiſcens à ſœculi illuſionibus: Veni
ab Oriente vitæ tuæ, & progredere pe-
de citato per ſemitas perfectionis.
2 II. Du-

4
l
g il
in pal
in hu
grecl
num,
Vvelori
guO
1Io;
Veni
kesz
Sapie
e be

Vve⸗

conhea

Onker
1is,
N
eon
cern
ſcern

ce
Ad

ſahn
Ped

d

ge5:

Vivett!
Adven
n Au.
Permur⸗
Doni.
i. Cor.
ine fun⸗
105 le⸗
muntut
hac ſuh⸗
Rphen
cenlterte.
ſehni
deltl.
s MMil⸗
Narchee,
1, inet
*0
emmehto/
euch,
hojis
6: Ven
lete .

1hr

AD USUNM COMNMUNIANTIUMI. 1255
II. Ducit tres Reges ſtella, ad modum
quo illuminat eos; introducit eos, non
in palatium alicujus porphyrogeniti, ſed
in humilem caulam Unigeniti Dei: In-
grediuntur non modèò proni capite in ter-
ram;, ſed procumbentes & lingentes eam,
veluti thronum pedum ejus. Non habent
quèd admirentur aulæa ſerica contexta
auro; pro ſtratis pretioſis ſtabulum in-
veniunt impeditum & obſeuratum pa-
leis; in medio animalium irrationalium,
Sapientiam infinitam; converſum præſe-
P* beſtiarum in ſedem Seraphinorum.,
E veſtigio provoluti ad Infantuli pedes,
conficiunt ei coronis ſuis ſcabellum;
contendentibus inter ſe elevatione ſpiri-
ts, cum bumiliatione affeus. Plo-
rant ſimul & rident, qui effectus ſunt
neonati ſolis, rorem ſpargentis & lu-
cem:; Atque in maxima paupertate di-
ſcernunt ingentes divitias cœli. *Anima,
duceris hodie à ſtella ſortis tuæ, non
quidem in ſtabulum, ſed ad Altare; ibi
ſubſiſtant tres potentiæ animæ tuæ, ex-
pPectantes eundem infantem Deum, qui
admiſit pridem ad audientiam tres Re-
ges; Non eſt quod facias tot paſſus,
F 5 quot

J5 MEDII ATIONES

quot ipfi, ad inveniendum neonatum Re-
gem, quia habes eum propinguum, rena-
tum in Altari; non modo præbet ſe adoran-
dum, ſed & comedendum: Quodfſi Re-
ges ceu favorem reputant magnum, lin-
gere terram ſtabuli; conceditur tibi lin-
gere humanitatem & veſci Divinitate
ejus. Admittumur ipſi ad oſculum pe-
dis, tu ad oſeulum oris, ad pabulum
cordis. 1pfi attollunt tenellum in bra-
chia, tu in viſcera. Agnoſce felicitatem
tuam majorem, eàâque fruere.
III. Effuderunt Reges parvulo Deo
theſauros ſuos, poſtquam obtulerant ei
animas ſuas: Inter ſplendorem auri, ama-
ritudinem exhibent myrrhæ, prognoſti-
cantes ei velut Aſtrologi periti & veridi-
ci, dolores paſſionis ejus. Poſtquam
adoraverant eum quà Deum, deſiderant
Gemukere eum quà infantem: Nequit
Virginea Mater negare Regibus, quod
jam bereliter conceſſerat paſtoribus
ruſticis. Petebat ums, fumebat alter,
nullus ſinebat puerum: Contegebant eum
oſt o ſuo in obſequium, qui aliquando
induendus eſſet purpura in opprobrium.
Non ſatiabantur genas allas ſignare oſcu-
lis,

cola⸗
ſrue
red

eis
diyj

Infan
nieat
ines:
ius,
Than-
rens
char
ſom
Pert
ror
Pere.

in 0
ſei⸗

d,

a

pm Re-
rent⸗
AWoren⸗
Ddi Re.
m, r.
bi in.
vinitate
bulum
in brr.
heingten

lo De⸗
Perand1
r; AInt⸗
nat
Veridr
oltqvan
elderm
Negoi
gui
ſtorbbos
31 Alter⸗
nn eunt
ind
Obrinm.
e l⸗
,

AD USn ContNICANTIIDI. F*31
lis, quæ ab inimicis eſſent pereutiendæ
colaphis: Et qui venerant pede feſtino,
fruebantur ſorte ſus cum mora; obliti
reditůs uſqueadeo, ut præmonſtranda
eis foret via in ſomno vigili ab oraculo
divino. * Fili projice te ad pedes
Infantis hujus divim, poſtquam commu-
nicaſti; offerens ei tres animæ tuæ facul-
tates: incenſum in contemplatione ſpiri-
ts, aurum in affectu cordis, & myr-
rham in memoria dolorum ejus: offe-
rens ei fidem vividam, ſpem firmam, &
charitatem ardentem: adolens ei incen-
ſum obedientiæ, aurum exhibens pau-
pertatis, & caſtitatis deferens myrrham:
ſit oratio pro Deo, eleemoſyna pro pau⸗
pere, mortificatio pro te.
IV. Qui liberales probavêre ſe Magi
in operibus, liberales quoque probaveêre
ſe in gratiarum actionibus & laudibus
Domini: gerentes ſe per omnia ſicut Re-
ges, quorum corda nihil fovent quod
exiguum. Quantum obmutuerant ad
informandum Herodem, tantum oſten-
déêre ſe eloquentes in benedicendo infan-
te: præconizavêre reduces in regionibus
ſuis mirabilia inventi Regis; labia, quæ
F 6 Obſi⸗

442 MEDITATIONES

obſignaverant ad teneras ejus plantas, NMj
reſerantes ad enarrationem gloriæ ejus.

* WöQͤ quisquis communicſti, age adin-
ſtar Regis, non adinſtar inurbani ruſtici:
ſapientem te proba gratitudine, non ſto-

lidum oblivione: in prœconium exeat

dignatio tua: obdormiſce, & requieſcat
epulum cœli in ſomno contemplationis:
pPer aliam revertere viam ad vitam no-
vam, pro donis ruis referens virtutes:
ad orientem convertere fervoris, non
ad teporis occidentem.

Moeditatio vigeſima octava.

Comparationem inſtitue tuæ vilitatis cum

magnitugqine Domini.
L. Magne Deus ac Domine;, deficit

mihi ſpiritus intuenti te Deum in-

Linitum, infinitis coronatum perfectio=
mibus, ingredi pectus formicæ vilis, qua-
lis ege ſum. Tu immenſus, quem nec
cœli capiunt nee terra, coarcptaris in ſinu
vermis contempribilis! Tu Omnipotens,

qui creare Vales alios mundos infinir-os,;

plenos creaturis aliis pPerfectiſſimis;

dignaris comtmiſcere e exilitati creaturæ

hujus

—— —

Vle
ni
Do
ho⸗
te
ſee
ne .
in
rabe
gni
Pre
c0r
ſcan
cuti
Min
Mi
len
d
!
tor
ler
ter
9.
co

Mantae,
eis

AGi⸗

tultcitſ
nonke⸗
n Nen
gue
4lion
m no⸗

AD UsSUn CONUNICANTIUM 133

hujus abjestæ, quæ nihil poſſum, nihil
valeo! Tu Sapientia infinita, quæ om-

nia ſcis, omnia comprehendis, præteri-
ta, præſentia & futura; quomodo fieri
poteſt, ut familiarem adeo præbeas te
homini, qui ignorantia eſt ipſa! Tu
æternus, indefectibilis, qui fuiſti ante
ſæcula, qui es & eris ſemper; venis ad
me, qui diſpareo in momento! Tu Do-

minus infinitè ſanctus & bonus, commo-

raberis intra pedtus peccatoris tam indi-=
gni! Tu ſumma altitudo, ego ipſa de-
preſſio: Tu omnia, ego nihil! Quodſi
coram præſentia tua divina contremi-
ſcant columnæ cœli, quomodo non con-
cutiantur latera cordis mei! Adjuva Do-
mine pulillitatem meam, conforta infir-
mitatem meam, nequando deficiam ſu⸗
ſcipiens te. *
II. Deus & Dominus meus! quodſi
Baptiſta ſanétus reputavit ſe indignum;,
qui ſolvat corrigias calceamemorum tuo-
rum; quomodo audebo ego contingere
te totum quantum, manducare & im mit-
tere te pectori! Quid dicturus fuiſſet
S. Joannes, ſi debuiſſet communicare,

comedere & abſorbere te viſceribus ſuis?

PF 7 Quodlſi

134 MEDIILA0ONES

Quodlſi Præcurſor iſte tuus, ſanctifieatus
in utero matris, confirmatus in gratia,
educnus in aſperitate deſerti, phoſpho-
rus ſolis, prœco tuus; non reputat di-
gnum ſe, qui attingat corrigias calcea-
mentorum tuorum; natus ego & educa-
tus totus in peccatis, ego culpis plenus
& miſeriis, ego tantus peccator, quo-
modo potero ſumere te, quomodo
inſerere te ori, & immiſcere viſceribus
meis? Quodſi S. Joannes cum tanta pœ-
nitentia, ſine ulla culpa veretur; quid
faciam ego cum tot culpis, ſine ulla pœ-
nitentia? Sed audio dicentem eundem
Baptiſtam: Ecce Agnus DElI! quid for-
midas accedere eum; etli infinita ſit
ejus magnitudo, infinita quoque eſt mi-
ſericordia ejus; etſi DEUo ſit immenſus,
Agnus tamen eſt manſuetus; etſi ſcateas
Peccatis, ipſe tollit ea. Ampliùs, am-
pliùs lava me Domine, crea in me cor
mundum; ſpiritum rectum innova in
viſceribus, quibus ſuſcipiam te.
III. Quis tu Domine, & quis ego?
dicebat humilis Franciſcus! Idipſum re-
Peram ego multoties. Sicubi ſanctus
atriarcha Abraham anſus non fuit tibi

l

cim

◻ US XMq CoMMUNIANTIUM. 1 5

loqui, agnoſcens, quod pulvis eſſet &
cinis; quon odo audeam ego, non modo
ſtare coram te, ſed conchudere te int a
me! Sic ubi Seraphini throni tu, inflam-
mati amore allis velant facies; urpore
erubeſcentes à ſplendore radiantis vul-
ts tui; quomodo conabor ego tam fri-
gidus & piger in ſervitio tuo, approxi-
mare ore lateri tuo, ſignare labia in vul-
neribus tuis, recipere te in pectus meum?
An pofſibile eſt, exclamabo cum Salo-
mone, & quis intelliget, quòd ipſe
Deus realiter & verè commoretur intra
me! Quodſi cœli cœlorum te non ca-
pPiunt Domine, quantò minùs capier te
anguſtum hoc tugurium, in quo digna-
ris divertere. Verùm reſpice Domine
ad preces meas, non ad delicta mea;
ſuppleat vilitatem meam humiliatio, ſit=
que ipſa agnitio ejus exculpatio ejus.
IV. O mi Domine DEUS! ubi eram
ego, quando laudabant te ſtelle matu-
tinæ? Quodſi phoſphorus tuus S. Joan-
nes veneratus eſt te præſens, & huda-
vit te abſens, pro favoribus multivariis
ſibi collatis; quid dicam ego pro gratiis
innumeris! Vellem cantare canticum
novum,

336 MEDITATIIONES
novum, qui feciſti mecum mirabilia mi-
rabilium: Sique eorum feciſti memo-
riale in Sacramento hoc divino, cele-
brabo & ego illud ceu memoriale laudum
æternarum. Utinam advolaret Seraphinus
quidam ad mundanda labia mea, cum
ad fuſcipiendum, tùm ad exaltandum
te! .ternùm cantabo miſericordias tuas
infinitas: Et licet vilem me agnoſcam &
contemptibilem, nollem tamen ſimul &
ingratus eſſe: Econtrario quem ſtrinxi
Dominum per ſumptionem, magnifica-
bo per canticum; gratias agens indefi-
nentes illi, qui coronat me miſericordiâ.

Meditatio vigeſima nona.
De Cana magna, applicativè ad ſazram
Comminionem.
I. ◻ Onſideres, quantum in Rege iſto
magnitudini müperaddat benigni-
tas: Contendit infinitè bonum cum com-
municativo multo; atque qualitas Patris
benevoli, cum qualitate Regis potentis.
Non reſervat bonorum ſuorum uſum-
fructum ſibi ſoli, ſed effundit ea in om-

nes; ita ut invitet cum theſauris, roger ie⸗

4I
cun 1
non e
Percn
verd
dend
el
lices

s,

Corun
gum
Hone

pilce

†

C

ſ

V co

præy

crech⸗
vm
Proine
Fumen
.

guand
bam,

vVii

4

1

tepon

ſ

ton-

lion

AD US&UM COMMUNICANTIIUM. 137
cum felicitatibus. Emittit ſervos ſuos,

no. non currentes modo, ſed volantes, ad
di. perquirendos convivas ſocordes. IIti
verò inurbani quantùm terreſtres, vili-
dun pendunt honorem, recuſant fruitionem:
ehi Excuſant ſe venire amentes juxta & infe-
IH ices, atque aſſueti eſcis vilibus ſui gu-
hnlun ſtuůs, delitias nauſeant cœli. Detinentur
SIeH eorum alii catenis aureis avaritiæ, alii à
m4 gamine ſenſualitatis; delirant alii ambi-
nol tione honoris; quæ meræ ſunt concu-
s piſcentiæ mundanæ: eatenùs ut, dum
Glhcke

præparata ſünt omnia, deficiant, quis
e. credat, invitati? Verùm quid mirum!
e Convivium eſt cœli, & ipſi ſunt mundi;
proinde quantùm Dominus præber ſe
A humanum, tantùm ſe præbent inhumanos
hem ipfi. 2 Reminiſcere Anima . quoties
commiſeris inhumanitatem majorem,
„ quando invitata à Rege Cœli ad menſam
ge o ſuam, inurbana rejeciſti favorem, ſpre-
eng viſti honorem; & quin accingeres te
AN&X. ad communicandum, abſtraécta fuiſti à
SPiuu tepore inexcuſabili, diſtracta ab occupa-
eſe ione vanà: Propoſitum elice emenda-
Ae tionis, & deſiderium efficax frequentan-
iner di convivium hoc delectabile.
al II. Vi-
(

133 MEDILATIONES

II. Videns Dominus nolle venire in- Reel
vitatos, homines palati depravati, atqdue
rogatos contemnere ſe; non indignatur Pal

propterea cœteris, nec ſua eis cogitat
præcludere beneficia: imò cum deſhde- 1
rio majore communicandi ea, manda-

tum dat miniſtris ſuis iteratum, exeundi ng
in calles & compita, ad convocandos pau- .
peres omnes: Quia ſubducunt ſe divites, ank
ait, veniant eſures, ipſorum eſt enim 1 B
Cœna magna; ſitque poœrna refraétario-: An.
rum maxima, non guſtare nec videre dene
Cœnam meam. Approperant ſecundo dunit
vocati, tam prompti quàm indigentes; in
veniunt claudi cum celeritate, ineurvati
eriguntur ſpe, attingunt cæci ſcopum
deſiderii ſui; & ingreiſ cum humilitate, Mdfe

cum benignitate recipiuntur. Implentur uſ
menſæ pauperibus ſpiritu, contemptibi-uc
libus in mundo, ſpectabilibus in cœlo: „
ipſorum enimvero eſt jucundari & re- Ruu
gnare cum Deo. * Conſidera te pau- ut
perrimum omnium, elaudicantem ſem-
per in virtute, à concupiſcentia reclina- Kr
tum in terram, mancum in operando vdl

reëtè; ne exſpectes, donec quæraris, en
accede uhrò, cum humilitare tamen, e
nec (elit

re in⸗

que⸗
ngtur
coa
c
mand⸗
reunti
oPl.
ivites,
eninn
Omtio⸗
wider
ecunco
genlet
eurv
opum
rae,
Pennu
mptb⸗
1 ccelo:
&1
e al⸗
1 ſe
ecline⸗
Berant
nmeh/
gec

AD USUM COMMUNICANIIUM. 139
nec dubita de benigna receptione; imme-
mor diſpoſitionem eſſe præclaram pro
epulo tam delitioſo, famem multam.

III. Cum appetitu mirifico accumbunt
menſæ abundanti mendicabula vaga: co-
medunt pauperes cibos Principum, qui-
bus reficiuntur plenè, absque nauſes
cruditatis, absque periculo perturbatio-
nis. Nec momentum perdunt, nec bo-
lum: non quærunt refocillationem aliam,
bene gnari, horam eſſe cœnæ & oppor-
tunitatem irrevocabilem. Nihil repu-
diant; quod quidem nec appetitus ſinit,
nec condimentum ciborum; ac proinde
proficit multùm, quod ſapit tantùm. Sed
quid mirum, quod deleétentur tam mi-
rificè, qui usque in diem hunc non co-
mederunt edulia adeo ſucculenta. * Ima-
ginare te miſerrimum omnium, venire
cum fame ad menſam hance Sacramenta-
lem, & comedere cum guſtu maximo:
Quantacunque enim fuerit Coœna illa
Evangelii magna, plùs non fuit quùàm
umbra Cœnæ tuæ: Satiare adinſtar men-
dici, atque fruere cum mora epulo hoc
delitioſo. Manduca per fidem, rumina
per

140 MEDITATIONES

per meditationem; obſerva probè quid
manduces & experieris, quôd vità tot4
uſque in diem hodiernam non guſtaveris
quidquam ſimile, vel in ſapore, vel in
ſubſtantia.
IV. Quàm contenti, quàm ſaturati
fuerint iſti, non jam pauperes, ſed di-
vites convivæ! Idem enim qui paravit
hanc menſam, largitur & abundantiam.
Sed quomodo adæquent jam gratitudi-
nem fruitioni? quantas rependant gratias
convivi Domino? Dubio procul gra-
tulati ſibi fuerint alter alteri de ſorte ſua,
inæſtimabili, videntes ſortem aliorum
deterrimam? * Anima agnoſce ſortem
tuam ter quaterque beatam; attolle vo-
cem cum Regina Cœlorum, gratia &
gratitudine plena magnificans Domi-
num, & cantans: Efurientes implevit
bonis, & nauſeabundos divites reliquit
inanes. Quantùm honorata, tantùm
eſto grata: Deprecare Angelos, ut ſuam
tibi comodent linguam, qualem antea ad
eſum, eam nunc ad laudem: Satage
venire ad communicandum, adinſtar
pPauperis famelici in Cœna
magna.

Mecli-

gentis
kacilit
Non
Amd,
dit, .
ejus
ſthelſi
pil
um
n.
Corete
Dener
gentie
rlan
lore
U
kamir
4gr
conti
e⸗

AD USUM COMUNICANTYIUM. 141

Meditatio trigeſima.

Ad ſumendqum Dominum, veluti tbeſaurum
abſconditum in Sacramento.

I. Onſidera, quando vir dives noti-
tiam accipit theſauri cujusdam in-
gentis alicubi abſconditi; quantâ cum
facilitate credat nuncio exoptato, quanto
cum ardore accingat ſe ad tollendum.
Non capit ſomnum, qui non ſomniat
aliud, quam diteſcere adhuc; nec come-
dit, nec bibit hydropicus auri. Cura
ejus eſt prima, agrum in quo novit
theſaurum latere, emendi, quò ſecuriùs
adipifcatur eum: ipſemet tollit aſſum-
ptum eum effodiendi; quia confidit ne-

mini. Spe inveniendi addulcorans ſu-

dorem, non ſentit laſſitudinem, indeſi-
nenter impulſus ab avaritia; imò dili-
gentiam reduplicat, ad modum quo
theſauro appropinquat, regente brachia
laborioſa corde avaro. * Anima noti-
tiam dedit tibi hodie Fides, de theſauro
tam ingenti quàm infinito, abſcondito in
agro frumenti; tam pretioſo, ac totas

continet divitias cœli. Equidem non

dives, ſed pauper es ſpiritu; redibis
Autem

142 MEDITATIONES
autem locupletatus ſumopere: Dumodo
iſtam obtinueris miſericordiam, nullam
crede mihi, ſenties deinceps miſeriam.
In hac Hoſtia proſtant tibi omnia deſide-
rabilia æternitatis: Quid eſt quæſo, quòd
non inquiras in ea ſollicita? quèòd non
conquiras ea fortunata? Quàm proxi-
mum habes theſaurum, comprehende
eum ambabus manibus; accedens ad ſa-
cram Communionem, cum anhelitu ava-
ri ad theſaurum magnum.
II. Appellavit Paulus divitias mundi
hujus ſtercora & rectè; quia deſinunt in

expurgamenta: Corruptibiles ſunt &
deluſos linquunt amatores ſui ſtolidos:

Immundæ ſunt, maculantes, uti manus
fuligine, animam vitiis. Amentia foret
magna implere ſinum fæcibus, quem gem-
mis poſſes implere pretioſis: Aſportare
montem luteum, quando aſportare poſ-
ſes aureum! Quod tamen fsciunt filii
ſæculi hujus & nothi ſæœculi æterni; au-
rum vilipendentes Altaris & æſtimantes
fimum mundi. * Ne judicii ſis adeo

inſani, guſtů⁴s adeo depravati, ut in qua-

libet Communione diſpendium facias
theſauri inæſtimabilis, pro lucello vili,
pro

Imodo
nullam
ſeriam.
dence.
,udl
dd mon
tox
M
lr
tu awa.

ond
Gonnt
ſoar 5
Kolids
1 manu
uateo⸗
unt
imanne
ſs he
elo in
⸗

AD USUI COMMUNICANTIUM, 14
pro voluptate ſordida, pro ſocordia ſtul-
ta: Accede cum cupiditate & redibis
cum opulentia.
III. Quantum invenitur gaudium,
dum theſaurus invenitur abſeonditus;
eo magis, quando cupiditas urſit & pau-
Pertas! Quantâ cum anxietate detegitur,
quantâà cum voluptate conſpicitur? Jam
videt theſaurum avarus & necdum credit,
atq; diffidens oculis, certiorem ſe facit ma-
nibůs; imèò omnes potentias & ſenſus in
pPartem vocat ſollicitudinis, quin diver-
tantur ad aliud, ne diſpereat vel mini-
mum quid: Sinum pandit, panſum implet,
& impletum dilatat, quo capiat uberius:
Sareina eſt ei alleviamentum: Qod
gravat, foret non gravari magis. Jam
redux in agrum, non requiefſcit ad
momentum, quousque aſportandum ali=
quid ſupereſt: Evacuat ſinus, implet
Arcas, iterumque revertitur ad locum;
itque reditque, aſpicit, reſpicit, quærit
ubi jam quæſivit; eſt enim hoc ei the-
ſaurizare Ppro vita totä. * Anima, quæ
inveniſti theſaurum locupletiſſimum, tam
abſconditum, quàm tectum ſub agro Al-
taris; quantâ cum cupiditate deberes an-
helare

144 MEDITATIONES
helare ad eruendum, quantà cum atten-
tione ad detegendum, quanta cum
anxietate ad colligendum, quanta cum
ſollicitudine ad conſervandum? Sed prô
dolor! non agnoſcis, quod præſto habes
bonum: ignoras quanti valeat, & quanti
tuà referat eo potiri. Viam relige Com-
munionum devotarum & frequentium,
atque locupletaberis in imenſum. Excute
tandem torporem divitiarum infenfiſſi-
mum hoſtem; memor, quòd theſauri-
zes pro te, & pro tranſigenda vita tota,
eàque æterna, cum felicitate & requie.

4
IA, 1
qunnti
türe v
dleon
mino
quolib
qualbbe
rume
Cam,
(em;
here
eum in
Alere

IV. Quàm lætabundus laudat fortunam Vivere

ſuam, qui invenit theſaurum: quotidie me-
moriam revocat ſortis ſuæ, non dimittens
ex mente gaudium illud primum: totà
vità benedicit horæ, quà evaſit miſe-

um,

ſ
riam, diémque felicem conſecrat æter- Auhi

nitati, ſignatum calculo aureòô. Qafe

e

obſtrictum profitetur ſe amico, qui dedit

ei primus theſauri notitiam; ſique recu-

ſat accipere divitiarum partem, gratias Mhe
rependit ei quas valet maximas. Narrat

iterum iterumque momentum fauſtum
fiducialibus ſuis, congratulans ſibi cum
ipſis de accidente fortunato. £ Ani-
mazy

bi

cultie
Vider,

4tkell⸗
cum
A CR
0 hibss
guuni
e (oll.

eNtiumm,
Excule

feablh⸗
pehuuti⸗
ita tole,
tegvie
ortuoem
licieme⸗

imitene

r le⸗

rat Alet.
gi e
le teel⸗
Aratiss
Nurn
Eauſtun
ſibi C
0⸗

NiN)

AD USUM COMMUNICANTIUM. 14
ma, ſi cognoſceres felicitatem tuam,
quanti æſtimares eam! ſi noſſes appre-
tiare valorem infinitum Mannæ hujus
abſconditi, quantas repenſura eſſes Do-
mino gratias? Refrica memoriam ejus,
quolibet momento, & revertere ad illud
qualibet die; revolvens animòô, theſau-
rum eſſe infinitum, qui diminuitur nun-
quam, ſed ſemper integer eſt, ſemper
idem; gratam te præbeas Domino, qui
reſervavit eum pro te; cave ne perdas
eum inurbana, vel abutaris eo prodiga.
Alere theſauro hoc vita tota: quod erit
vivere Deo per omnia ſœcula ſæcule-

rum, Amen.

Meditatio trigeſima prima.
Abcedendum ad Communionem, cum fervore
owcorum illuminatorum d Chriſto.

I. Onſidera, quomodo proſpieiat ſi-
bi de viſu fidei Cœcus fervidus à Je-
richo, ut viſum conſequatur oculorum.
Inquirit in Salvatoris veſtigia, quin ti-
meat incurrere in offendicula, quin ex-
cuſationibus pallier ſocordiam ſuam.
Videt, quod non videat, & quod videre
GC ſuà

146 MEDIIAIIONES 4
ſuàâ plurimum interſit; proinde egreditur )
domo ſuàâ, relinguens ſe ipſum. Cum- il
primis vero non deſtituitur linguàâ ad cla- rich
mandum, licet orbatus oculis ad viden-
dum: Nam qui linguam habet, ad ma-
nifeſtanda ſua mala, remedio eſt proxi-
mus. Omnipotentiàâ provocçat clemen-
tiam; compellat IESU M Medicum
ſuum, obligaturus eum nomine adeò ſa-
lutari,; ad medendum morbo ſuo: E- a
SU ait, fili David manſueti, non ne- ieie
gabis te mitem: IESU fili David, cui 1
promiſſus fuit Salvaror, da mihi ſalu-
tem, habe miſericordiam mecum: Tu,
mecum: Tu DEUsS infinite, mecum vili
formica: Qui Creator es, eſto & Me- dlle
diator meus: Dediſti mihi eſſe, quod H
plùs, da mihi videre, quod minus eſt: e
Ne abſconditus ſis mihi, qui adeo notus
es in judæa DEUS. Hunc in modum do
Ppræſtolatur medelam ſuam, importu- i
nè: opportund. * Imaginare te oc-
cœcatum à paſſionibus, quin videas Mn
quod majoris eſt momenti, quin cogno- vin
ſcas Deum tuum & Dominum. Magna R“Ml
cœcitas eſt ignorantia tua, major cœci- ar

. . . m
tas malitia tua: Quapropter vide cœce, dan

quod N:

ſigere
ſi cO
ſignen
dam
Gendle
Cens

Coen
Dom
eulor

grelun
Cum-
Nned che⸗
dwden⸗
ſt prox-
clemen-
Medicun
no: IE
D0n de
Wwid, .l
wihi A.
um Iu,

AD USOM COMMUNICANTYIUM. 147

quèd hodie præſto habeas eundem [E-
8UM & Salvatorem, non quidem propè
Jericho, ſed in Altari: vocifera ſi cupis
videre, precare ſi deſideras ſalutem,
ſi conſequi ſperas buccellam adeo in-
ſignem. Qui linguam habet ad perten-
dam veniam, clavem tenet ad reclu-
dendum cœlum. Accurre ducéctus à fide;
vocans eum, non quidem filium David,
ſed quod præſtat, ESUM flium Ma-
riæ, quatenus miſereatur tui.
II. Veniebat appropinguans Salvatori
Cœcus: Felicitas magna, non elongari
à Domino! Perdebat eum è& conſpectu
oculorum corporalium, detegebar eum
oculis animæ. Qui negetum eſt uti viſu,
linguàâ utitur, & exſolutam cum fervore,
depromit in voces fiduciæ: JESU ait;
quod eſt dicere, fons ſalutis & vitæ; ſit
Ppro me ſaltem gutta liquoris ſalutiferi;
niſi medearis mihi, quis poterit juvare
me? Non ero adeò amens, ut confidam
ulli hominum: non dant, imo auferunt
viſum creaturæ. Qui comitabantur Sal-
vatorem, reprehendebant cœcum incla-
mantem, ægrè ferentes vociferationes
ejus: ineurii miſeriæ ejus, increpabant
2 eum,

148 MEDTFATIONES

eum, ut taceret. Sed auſcultabat voci-
ferantem ESUS, unde clamabat vali-
diùs adhuc: Domine, miſericordiam
pro modo miſeriæ meæ, etſi non videam
te, vides tamen me. Quid vis? percon-
tatur eum Chriſtus; quò magis agnoſce-
ret miſer neceſſitatem juxta & medelam
ſuam. Et reſpondit ipſe, quid poſſum
Velle, niſi videre te: in te quippe videbo
quidlibet, Deus meus & omnia! * Au-
ſculta Anima, tibi enim loquitur hodie
idem Dominus, dicens: quid vis? quid
quæris? Auxilium pete ab invitante ad
corpus & ſanguinem ſuum: quid non de-
derit tibi, qui dedit ſe tibi totum? Ipſe
ſcopus tuus, in ipſum defige oculos:
ipſe centrum tuum, in ipſo requieſce.
Quid vis? quærit iteratò Dominus? Re-
ſponde ipſi, quid poſſum velle niſi te,
ut videam & fruar te, ut ſuſcipiam te;
claude oculos meos vanitati, ut aperti
ſint tibi ſummo Bono ſuo. Quid vis?
id eſt, ſcisne quid ſit communicare?
Scitis, quid fecerim vobis*
III. Non præbuit ſe Dominus cle-
mentem minus cum altero Cœco à nati-
Vitate, imo myſterioſum magis: wis va-
H ens

44
ero en
fum,
Kecien
Aecer
ſaa,
fueran
Ge pul
glolte
(uenclo
s
mum,
(erare
Vam 4
pplie⸗
Inieum
Uetum
l Ne
leporit
d oen
Mdn
ihr
Coolg,
won
loguin

Nt v.
dar valſ⸗
ſordinm
nvidenm

petel.

grole⸗
meckehin
polin
Videbo
A.
r hode
umenk
Oronte
n
Oculos:
ecwielet⸗

us? Ne⸗

He niͦt,
pum t
It ell
Gid ö
Ucicare

inns ee

4 S.
n

ens

4AD USUNM COMMDUNICANTIUM. 149

lens curare eum ſolo verbo, ſumpſit lu-
tum, eoque oblinivit oculos; collyrium
faciens, id quod videbatur offendiculum:
Accepit terram, eamque depſuit ſaliva
ſuà, convertens in remedium, quod ante
fuerat obſtaculum: Eruit lutum, quaſi
de pulvere humilitatis, quod detergeret
cataractam cœcitatis; oculos aperuit,
quando videbatur eos obducere. Cœ-
cus autem adeptus eſt viſum adeo bo-
num, ut poſſet videre, quantùm deſi-
derare. † Perpende nunc prærogati-
vam favoris tui: quandoquidem non
applicat tibi Chriſtus lutum ſalivà ſua de-
linitum, ſed ipſum ſuum Corpus ani-
matum ſanguine & repletum Divinitate
ſua: Non modè apponit illud oculis, ſed
reponit intra viſcera tua: Admove il-
lud oculis animæ, per cognitionem & af-
fectum; conſiderans, quod ad compa-
randum tibi viſum, proprios comoder,
tibi Chriſtus oculos. Vide nunc Chriſti
oculis, loquere linguâ, ambula pedibus,
vive vità Chriſti, dicens cum S. Paulo:
Vivo ego, jam non ego, vivit in me
Chriſtus! Ipſe eſt qui videt, ipſe qui
loquitur in me. Memento, quòèòd ſi DBo-
G 3 mini

150 MEDITATIONES
mini ſaliva operatur tàm efficaciter, ut o h

viſum conferat cœco, quid non opera-
bitur in communicante Caro & Sanguis
Chriſti unà cum Divinitate ejus?
IV. Tanto ſuperfuſus fuit gaudio Cœ-
cus ex viſu, ut ſaltus vibraret hilaritatis,
ad coronam properans æternitatis. Re-
vertitur ſinè mora ad Dominum gratus,
uſurus præprimis viſu ad videndum
Ipſum: Satis eſt quippe videre Deum,
ad enodandam protinus linguam in lau-
dem ejus. Confitetur eum ſuum Domi-
num, ad confuſionem cœcorum illorum
Phariſaicorum, quos cœcutientes invidis,

4

minun
Klin
undu
WIm,

Mee
Aſi
N
Lache

iehre

livor elingues facit. Proſternitur pectore mèé,

ſuper ſolum, ad exaltandum ſuum Re-

demptorem. Baeulum paulèò antè ducem

viæ, projicit in terram, quæ poſita ei
fuit ob oculos. Adorat ſuum Creatorem,
& laudat ſuum Mediatorem. Quoties-

en

dulamm

orien

cunque aperiet oculos ad videndum, ape- mueern

riet & labia ad agendas gratias. *OO
quàm majore cum ratione, agas tu Ani-
ma gratias Domino de favore adeo di-
vino; fixum ſemper obtutum habens in
ipſum, quòè certius liberet pedes tuos 4
laqueis Sathanæ. Et quandoquidem ocu-

lIos

Lan

N

n
Quod
ilin
Pro h

er,
opert.
dugli
ioC.
lanitats,
§ N.
glalus
ſendum
Deuc,
.
Dom-.
nilone
inir
. pellan
un he⸗
Laneen
Doſiti

eatotenn

Quole⸗
n 40.
1

n All
deo 4
bens
sos
U⸗
emn
o8

AD USUM COMMIUNICANTIUM. I FI

los habes, ad videndum DEUM & Do-
minum tuum in hoſtia iſta; procura tibi

& linguas, ad deprædicandum & exal-
tandum eum, per omnia ſæcula ſæculo-

rum, Amen.

Meditatio trigeſima ſecunda.

Ad ſuſcipiendum Dominum, quemadmodum
Juſceptus ſuit in domo Zachariæ.

I. Mare hodie humilitatem Mariæ,
M Qdevotionem Eliſabeth, ſtuporem
Zachariæ, hilaritatem Joannis, & miſe-
ricordiam Infantis divini. Conſidera, quàùm
malè paratam judicaverit domum ſuam
ſancta Eliſabeth, ad excipiendas perſo-
nas regias cœli ingredientes eam? Con-
ſidera Zachariam, ad nova fauſta incre-
dulum, mutum ad applauſus: Infantem
Joanem paulè antè in carceratum clauſuræ
maternæ, ſive potius conjectum in vincu-
la culpæ. Memento Eliſabeth ob ſenium
impotentem & ob graviditatem impedi-
tam, ad præſtanda ſervitia debita: Id
quod perpendens ipſa, confugit ad hu-
militatem, quæ præparatio eſt aptiſſima
pro hoſpitibus adeo excelſis, defectum
G 4 obſe-

152 MEDIIATIONES
obſequii ſupplens ſubmiſſione. *Per-
Pende quisquis cormmunicaturus es, quod 4
veniat hodie idem Rex & Dominus, ad

inviſendam domum tuam: ibi portatus ſat⸗
ia lectica virginali, hic in hoftia: ibi oo-
retro velamina intemerata puritatis, hic nn
inter candidas ſpecies panis. Perfſpice, m⸗
quàm inveniaris imparata, quàm deſti- in
tuta virtutibus, quibuſcum excipi amat din
Dominus iſte; ac proinde refugium ud
quere humilitatis. Obſtupeſce videns aun-
Dominum illum occupantem cœlos, in-
habitare pectus tuum: erubeſce majori beiiv
de cauſa ac ſancta Eliſabeth, humiliatio- aa

ne defectum ſupplens devotionis. S
II. Unde hoc mihi, ait ſancta Eliſa- alln
beth, ut ſim prima, cujus inviſat do-
mum Mater Domini mei? Quando ta- Uneh
lem merui prærogativam? Ego minus
quàm ſerva, ipſa Regina Cœlorum. Ve-

rùm ſi confunditur adeòè cum Matre, ſen,
quid erit cum infinito, æterno, immenſo Nurd
& omnipotente Filio? Sufficit argumen- ed
tum hoc à minori ad majus; concluſio- Uurt
nem inferre, Seraphici magis quàm hu- Wrn
mani eſt intellectús. Dictum præclarum lend

ſanctæ Eliſabeth!’ exemplar verum om: en
nium Mll

X DPe-.
8 qu
ons, 41
Poruimn
dſtin: 5
tats, N
berlpie⸗
m Gelt
ſpi amet

ekuguum.

e Wen
lod in
e o
ummilini⸗
is

l Mil⸗

n o⸗
nndo
90 miong
n. ſe⸗
Mane,

mnineglo

goſnen⸗
nclul⸗
nirn h.
chrun
u n
un

4D USM COMIUNICANTIIUM. T15;
nium comunicantium! Unde hoc mihi?
A dicto iſto, ordire Anima, quando
exceptura es hoſpitio Dominum adeo ex-
celſum, repetens illud muhoties: Unde
hoc mihi? mihi viliſſimo vermi, miſer-
rimo peccatori, qui novos merui infer-
nos? mihi pleno ſceleribus, ingrato;,
inhumano? mihi formicæ terræ, mihi
nihilo &c. Et quůod veniat ipſe Deus?
Dominus ille infinitus, immenſus &
æternaus? Non modè in domum, in
pPectus meum; ut ingrediatur non modo
per oſtium, ſed per os meum; ut pe-
netret non modo ad remotiſſimum re-

ceſſum, ſed ad cor meum? Quomodo

non confundor, quomodo non deficio?

profectò inſenſibilis ſum.

III. Attende ſis, quàm obſequiosé ex-

cipiat ſancta Eliſabeth Virgineam Ma-

trem, quàm tenerè blandiatur infantilis
Joannes infantili Deo! Obſervatur in
domo iſta proportio mirifica, nihil oc-
currit quod otioſum. Videns Joannes
liberum ſe à culpa, vibrat ſaltus, ut ap-
proximet Domino, ac ſi diceret: Aut
veni ad me Domine mi Deus, aut liceat
mihi venire ad te. O quomodo am-
G 5§ plecte-

14 MEDIIATIONES

plecteretur, quomodo ſtringeret, quo.

modo uniret eum ſibi, ſi poſiet! Prode-
bat ſe utique voluntas per exultationem;
ſed prohibent vincula materni ergaſtuli.
Mox ùt audit S. EKliſabeth vocem puriſſi-
mæ Ovis, agnoſcit Joannes Agnum Dei,
qui tollit peccata mundi. Saltus dat læti-
tiæ: neque enim gaudium poteſt eſſe
majus, quàm evadere de peccato. *Per-
pende quisquis ſumpfiſti Dominum;
quodſi JIoannes præ gaudio contineri ne-
quit in viſceribus maternis, videns con-
tineri in domo ſua Deum infinitum; Tu
qui ſuſcepiſti eum hodie in ipſo pecçtore
tuo, quàm lætos debeas dare ſaltus in via

virtutis, quàm altos & qui perducant

vVelociflimè ad vitam æternam? Quodſi
S. oannes, quia ſentit Deum ſibi tam
propinquum, tantos facit motus; quales
non excites ſenſus ſolatii, qui tenes eum
in penetralibus tuis? Sed eheu! nec ſen-
tis, nec cognoſcis. Ibi remanſit Domi-
nus in viſceribus ſanctiſſimæ Matris ſuæ,

hic tranſit ad viſcera tua. Non valuit

Joannes approximari immediatè Domi-
no, & ideo tantos exeruit conatus: Tu
vero approximaris ei usqueadeò, ut
uniaris

Spirir
IIbis
(ens
d,
l
N er
epdi
cgine
Opernn
le 0)
VNe
Aenn
pert
eldan
lacene
oCe

4) qllo⸗
ode.
Aiooenn;
n purl:
zum De
Gat Hi.
teſt ele
.tPer-
piaucn;
ineri de⸗
lens col⸗
ume I
eltet
US in Ii
dueI
Qod
ſibl lan
gule
es eun

gee len

AD OSUM COWAUNICANTIUM. TS*
uniaris ei ſacramentaliter. Deſideravit S.
Joannes ſignare labia ſua in Domini illius
pedibus, quorum non eſt auſus ſolvere
calceamenta: Tu vero ſuſcipis eum la-
biis, inſeris ori, deglutis & comedis eum!
Barage vivere ex ipſo, cum ipſo, & pro
ipſo.
PPi, Omnes erant læti, grati omnes:
Agnoſcens Eliſabeth favorem inſignem
ad modum humilitatis ſuæ, repletur à
Spiritu ſancto gratiis ſimul, & jubilario-
nibûs; gratias accipiens, gratias repen-
dens. Non reticet infantis adinſtar gau-
dium ſuum Joannes, quando eloquitur
illud tam miraculosè: quod non poteſt
Palam facere verbis, propalat ſaltibus:
vox erat ipſe Domini, adhibenda dein-

ceps in laudes ejus. Accinuit etiam vir-

ginea Mater, magnificans Dominum
operantem magna & mirabilia. *Anima,
ne obmutefſcas tot inter voces laudis.
Vox eſto exultationis cum Joanne, non
ſilentium mutum cum Zacharia. Os
aperi ad gratitudinem, quod aperuiſti ad
eſcam; non ſit pectus tuum ſylveſtre
tacendo, ſed humanum benedicendo.
Vocem attolle cum Eliſabeth, exulta
G 6 cum

155 MEDITATIONES
cum Joanne, & magnifica Dominum
cum ſanctiſſima Matre Maria.

Meditatio trigeſima tertia.
Quomodo non invenerit diverſea orium in Beth-
lehem Infans divinus; abhlicatum Com-
munioni.

1—alider diſpoſitionem peſſimam

civium Bethlehemi, nolentium
recipere in domos ſuas, quem recipere
debebant in viſcera ſua. Invaleſcente

penes ipſos ſuperbiâ & avaritiäâ; quid

mirum, non fuiſſe locum hofſpitibus tam
pauperibus, tam humilibus! Nemo

eorum offert vel angulum domûs, qui
debebant offerre receptaculum cordis

ni. Excoecati à ſpe lucri propinqui,
non vident bonum quod ſubintrat portas

ſuas; & qui non agnoſcunt Deum in
paupere, neque agnoſcunt Deum factum

pauperem. * Memento Anima, quèd

hodie venturus fit pulſins ad porfas do-

müs tuæ idem Dominus: ibi ſedens in
rheda virginali, hic repoſitus in ſacra
hoſtia. Evacuetur cor ab omnibus quæ
ſunt mundi, ut locum præbeat cœlo:
Empyreum ſit oportet ille ſinus, qui

hoſpi-

—
—

. AD USM COMMUNI ANTIUM. 157
miumn hoſpitium fiat Infanti huic immenſo:
Studeas adornare illud humilitate & pau-
B pertate; hæc enimvero ſunt aulæa, qui-
e bus delectatur admodum hoſpes quem
nihh exſpedtas magnus.
0r II. Circumeunt advenæ cœli, quæren-
tfes angulum mundi quem inhabitent,
deſſimmm nec tamen inveniunt. Ignoti erant in-
Jertimm colæ ſtellarum talpis terræ: Nequidem
käͤhen eſt, qui dignetur reſpicere vel auſcultare
leten eos. Verificatur hic ſatis ſuperque, qued
“ non capiat mundus, quem non capiunt
busen, coœli: quemadmodum vili vermi ter-
NN r, cui diſplicet cœlum, non ſufficit to-

,A tus mundus. Circumambulabat Virgo
c de oſtio ad oſtium, & clauſa invenit
oöni omnia: de domo propinqui tranſibat ad
r pong domum noti; ſed tanquam ignota incre-
Deun pabatur ab omnibus, quærentibus quis
u foret? Reſpondit Virgo: peregrina inops,

,40 ſponſa pauperis lignari! Inaudientes
s ipfi pauperfatem tantam, præcludebant
gensu ei portam ante faciem. Non ſic, non

n lei ſic Domina mea, quid putas proficies
us ſermone iſto penes mundum? Dic te
· Prineipiſſam terræ, Reginam cœli, Im-

” Peratricem totius Univerſi. * Oblerva
r G 7 0 Ani-

15² MEDITATIONES

Anima, titulos hoſce glorioſos omnes,
ſtare exſpectantes ante oſtium tuum:
Scias, quod pulſet ad illud hodie Domina
iſta, petens à te ſuſcipi, & habere locum,
ubi naſcatur Deus infans: Vide quid
reſpondeas ei?! Quoties negaſti ei in-
troitum cum inhumanitate majore, ac
cives Bethlehemitici. Conſidera, quèòd
ipſemet Deus infans, qui quærebat ibi
naſci, quærat hic renaſci: Ilbi inter fa-
ſcias virgineas, hic inter accidentia can-
dida. Ad portas pulſat cordis; ſed non
eſt, qui reſpondeat ei; non eſt, qui velit
eum, dilectum Patris, deſideratum An-
gelorum. Eja Anima mea, aflurge de
lecto ignaviæ & affectuum mundano-
rum, non torpens ultra in ſocordia: Citè,
citò occurre hoſpiti tam exoptato, ne ad
aliud tranſeat diverſorium beatius.
III. Verbum aderat Incarnatum,
quin haberet ubi natum aſpiceret lucem.
Non affligitur tantùm ex eo, quod dif-
fiteatur ſe futura patria; quantum, quèd
non ſuſcipiatur in Bethlehem ceu domo
Panis, qui venit afferre panem Angelo-
rum de ſummo cœlo. Quanta cum
Promprtitudine ſuſcepturi eum forent ci-
ves

4

ys ſi
Altas
Ius er
centre
ruN
elert
(concee
iibi,
Cum, 4
(verle
Vilcere
co
(e p.
here 3
Ceptaer

QWeᷣ
nines,
Melep
Ecce re
MMüm
end
Anim
brur⸗
ſoren
Cogn

APD USUM COMMUNICANIIUM. 159

omneg Ves ſuperni, medias inter hyerarchias
iun. alatas! Quanto cum ſplendore aſfſumptu-
Donim rus eum foret ſol, oblato in thalamum
loum centro ſuo! Quàm obſequiosè demiſſu-
ge i rum ſe foret Empyreum in terram, ut
en. deſerviret ei palatii loco! Verùm non
re, N conceditur ſors iſta alteri . reſervata ſoli
, g10 tibi. OQ qui accedis ad communican-
darbi dum, offer Infanti huic Euchariſtico in
oter ſ⸗ diverſorium Pectus tuum; lacerentur
n . viſcera tua, & deſerviant ei faſciarum
dmn loco vibræ corcdis tui. Recepit ſe deni-
que par nobile conjugum, laſſatum ite-

ui velt .
l . nere & laceſſitum opprobriis, ad ſtabu-
rge be lum, quod elegerat ſibi Dominus in re-
6

deno⸗ ceptaculum, quia abjectum & humile:
Cd Ibi fuſcipiunt bruta cum humanitate,
el duem cum inhumanitate rejecerant ho-
mines. Reclinavit Infantulum Mater in
Ppræſepe alternatim cum ſinu ſuo: Er
ecce recubans inter paleas granum opri-
d Aé mum, invitans in domum panis; qua-
tenus omnes comedant & reficiantur! *

=—

ni Anima proô pudeat inſenſibiliorem eſſe
e brutis: Cognovit bos Regem & poſſeſ-
ſorem ſuum; ne diffitearis Deum tuum:

. Cognovit aſinus præſepe Domini ſui;
ne

160 MEDITATIONES
ne deſpicias Dominum Hoſtiæ hujus.
Aſpice eum cum fide oculata & inve-
nies, quèòd ille realiter & verè, qui
exiſtebat ibi in præſepio, exiſtat hic in
Ahari. Licuiſſer tibi fortè tunc demulcere
& deoſculari eum; hic licet eum come-
dere. Ibi potuiſſes eum fortè aſtringere
pPectori; hic pectori potes inſerere. Na-
ſcCatur igitur ſacramentaliter in corde tuo
Unigenitus Dei: afliſtant ei ſingulæ fa-
cultates animæ; amans eum una, con-
templans alrera, altera recolens; adoran-
tes eum omnes.
IV. Non fuit in terra, qui reciperet
hoſpitio Infantem divinum naſciturum,
nec qui nato famularetur. Neceſſe ha-
buerunt deſéendere Aulici cœleſtes decan-
tantes Gloriam Deo in excelſis, & affe-
rentes nuncium hoc fauſtum hominibus,
inculcando eis gratitudinem. * Anima,
quarndoquidem tranfivit hodie cœlum in
Pectus tuum, & Verbum æternum de
ſinu patris in penetralia tua, de ſucein-
ctorio Matris in cor tuum; quare non
divideris in voces benedictionis? Non
decet os paſtum tali cibo, eſſe clauſum:
labia rigata lachrymis Dei lantilis eſle
ſicca.

4
licene.
(uslir
des. (
in exc
Dona

Me
Aur

(am
tumn

bus
ien
enerri
Mkovid
Uutn fer
ſinder
lt zini
Is de
ſpe
pon
mento
(cltaten
mum

te hujm
ine.

erd, Gl
ſtar hien
gemoloen
nin coNe.
Aſtringer
ere, N-
orde tuo
ogele ſ.
d) .
8, or.

recipen
leiturum
eceſle N.

kesdeenn

8, K
Pintu⸗
4 Aoinnj
elum I
rnn

de ſr

kare un
8 M

Claf

hüils,
ſeca⸗

AD USUM COMMUNICANIIUM. 161

ſicca. Angelos roga, ut commodent tibi
ſuas linguas, ad reaſſumendas eorum lau-
des. Ora, canta, vocifera dicens: Gloria
in excelſis Deo, mihi fructus pacis, cum
bona & devota voluntate, Amen.

Meditatio trigeſima quarta.
Quibuscum ſenſibus ſumas ſanctiſſimum Sa-
ceramentum, veluti granum tritici ſemina-
tum in pectore tuo.
I. QOnlicera, quomodo Agricola cœ-
leſtis, non contentus inſerere cor-
dibus fidelium verbum ſuum divinum,
inſerat quoque granum Sacramentale

penetralibus eorum. Solet autem Arator

providus, priusquam commendet gra-
num fertile clementi gremio terræ, pro-
ſcindere & minuere eam ſollicitè: Evel-
lit zizania ne impediant, comburit ſpi-
nas ne ſuffocent, & exterminat lapides
ne ſepeliant illud. Tot nanciſcitur gra-
num adverſarios priusquam natum, &
& poſtquam natum longè plures. *Me-
mento, quod hodie in magnam tui feli-
citatem, caſurum ſit granum fœcundiſſi-

mum juxta & electiſſimum cœli, in ter-
ram

152 MEDIITATIONES

ram humilem pectoris tui, in agrum
cordis tui: Stude ergo præparare Præ-
viè agrum, ut fructificet tibi granum.
Proſcinde eum contritione, ut minuatur;
riga lachrymis, ut emolliatur; evelle
vitia, eaque radicitùs, ne ſementem ob-
ducant pretioſam; elimina lapides frigi-
ditatis & duritiei tuæ, ne ſepeliant eam:
Quatenus hunc in modum ſinus viſce-
rum tuorum benè diſpoſitus, & expur-
gatus ab obſtaculis quibuscunque, ſuſci-
Piat granum hoc generoſum, quod pro-
germinabit tibi gratiam & nutriet te in
vitam æternam.
II. Poſtquam præparavit terram benè,
aſſurgens manè ſummo Seminator dili-
gens, feſtinat in campum; & dum manu
ſpargit liberali granum optimum, ſuſci-
Pit illud terra ſinu blando, contegit &
fovet illud: Subminiſtrante pluviàâ ſuc-
cum, ſole calorem, aëre alimentum, in-
cipit granum fertile indicia prodere vi-
t; & protruſum in lucem à virtute
quam continet, effringit compaginem:
atque extendit ſe in profundum cum hu-
miliatione radicum, quemadmodum in
altum cum elatione foliorum ſuorum⸗⸗
Per-

40
Peppene
Aniiner
Glum
Gelitias
num iſ
deyoric
cum fir
Qhuritur
(orllis
ins
dos N
III.
lelcar
Netrqt
ciem,
Actenn
Verſerio
Druirns
Niyes
Kringe
tumnpen
,
Ole
eui,
(coron
litinm

in agrun
Unte pre⸗
gelaumn
Miouarur,
Ur; erel⸗
entemn o
iches fti,
ſant eam-
lus vilee⸗
Aexpor⸗
le, ſole⸗
uoc e

Criet le I

uum ben;
ator Cil⸗
om Mah
, e.
Ohlegl
uin ſ
Ntuin, .
ſodele ⸗
4wFirone
inem
Ran
vodum 1
notum.

AD USUM COMMUNICANTIUM,. 163
Perpende, quomodo diligens Agricola
animæ tuæ, transferat de ſinu divino ad
ſolum tuum, granum ſubſtantialiſſimum,
delitias ipſius cœli in pectus tuum! Gra-
num iſthoc ſuſcipe cum fervore, riga cum
devotione, nutri cum vivida fide, ſepi
cum firma ſpe & conſerva cum fervida
charitate; quéô magis radices agat in prœ-
cordiis tuis per humilitatem, & ſuccre-
ſcat in anima tua, coronando eam fruéti-
bus gloriæ.
III. Mirabile eſt, quàm ſuavi inva-
leſcat vi granum terram occupans: pe-
netrat profunditatem, rumpit ſuperfi-
ciem, & ſpretô lutôò ne contaminetur,
eluctatur in aerem, ut pelluceat. Ad-
Verſarios à quibus laceſſitur vincit omnes;
pruinas quæ nituntur illud decoquere;
nives quæ ſuffocare, glacies quæ con-
ſtringere, ventos quæ moliuntur illud

rumpere: atque triumphans de univer-

ſis, aſſurgit, creſcit & dilatatur. Jam
convertit virorem ſinaragdi ſui conſpi-
cui, in colorem roſaceum ſpicæ, quæ
coronat illud aurò, erigens ei in ſatel-

litium ariſtarum ſuarum cuſpides haſta-

tas. Quàm jucundè rident meſſes, paulè
antè

164 MEDITATIONES

antè virentes, nunc inauratæ; dele-
Ctantes oculos intuentis, magis autem
animum Domini collecturi eas! * Per-
pende, ſi operatur hæc omnia granum
materiale tritici in terra modica; quid
non faciet granum ſacramentale in pe-
tore recipientis illud digné! Locum ei
præbe, quatenus radices agat in viſceri-
bus tuis, excreſcat in potentias tuas,
dilatetur per cor tuum, matureſcat in
voluntate, promineat in intelle tu, &
coronet ubertate gratiæ ſpiritum tuum.
O quàm fſpecioſum ſe prodet campus
pectoris tui in meſſibus copioſis tot ſer-
vidarum communionum! Spectaculum
quàm amabile pro Angelis, & quâm
gratum pro Domino & Deo tuo! Egre-
dere per contemplarionem, perluſtrans,
& metens campum tuum; atque locuple-
tabit animam tuam manipulis virtutum
& coronis gloriæ. S
IV. Quâm læti jam arripiunt falces
ſuas meſſores, quàm contenti vibrant
eas! Et qui olim ſeminaverant granum
cum mœrore, cum exultatione jam col-
ligunt illud: Seminaverant cum frigore,
& metunt cum calore, clamoribus pro-
dentes

40
lenes
ni ut ſo
Prodar
in clarm
des de
Ina, (
illius e
nie imit
Lauclum
nia i
Crauarn
Panum
K voeb
Ultat
ebird,
Alir,

Meck

L e

1 O
8
ſuas 6

non
ubi lee
Perleg

2; delt
Gs Auten
81 der.
gramum
ica; Gi
le in e
Locum4
n viſeeni

ias tuas,

kelcat in
lela,
Gm tuen.
et cuny
Estot kr.
eCteulun
gim

rloltran⸗
elocnpe⸗
Pittutun

t fuss
Vbral
gtanun
ſam .
ſiigot⸗
bis he
les

AD USOM COMMUNICANTIIUM, 165

dentes jubilum ſuum. Verùm inhuma-
ni ùͤt ſunt, magis avaros quam gratos
probant ſe erga Datorem; depromentes
in clamores profanos lætitiam, quæ lau-
des debuiſſet ſuggerere divinas. * Ani-
ma, quæ agnoſcis hodie fructus grani
illius cœleſtis, multiplicatos centuplè;
ne imiteris iſtorum ingratitudinem, ſed
gaudium; extollens vocem tuam ad præ-
conia divina. Canticis, quibus exultas ob
gratiam, exalta DEl gloriam: Tym-
panum reſonet & pfalterium, affectibus
&α vocibus: Correſpondeat infinitæ libe-
ralitati perpetua gratitudo; rependendo
debitis ſpecialis gratiæ, tributa æternæ
gloriæ, Amen.

Meditatio trigeſima quinta.

Qua mente ſuſcipias Dominum exulantem
in gypto cordis tui.

1COnrerplare quâm malè excipiat
terra Regem cœli. Habent vulpes
ſuas foveas, aves cœli ſuos nidos; &
non habet Dominus, ubi reclinet caput;,
ubi requieſcat. Filius peccati & mortis
Perſequitur auctorem gratiæ & vitæ 5
cit

166 MEDITATIONES 40

citò quippe eliminatur de civitate florum, Ngec
qui natus eſt ad ſpinas. Super brachia (Ilietis
Matris ſuæ peregrinatur in .gyptum, Mupen
regionem plagarum & tenebrarum. Ve- propin
rùm quàm frigidè excipiunt eum .Ægyptüi funte
inurbani, quàm inhumanè rejiciunt eum exra
barbari, claudentes portas Bono ſummo iimeb⸗
apud ipſos ingredienti. * Anima idem vagebn
hodie Infans divinus progreditur in - rofig
gyptum cordis tui: ibi involutus faſciis, clo.!
hic coopertus ſpeciebus: ductus non à conh
timore, ſed ab amore: non fugiens à filiis ignorg
hominum, ſed perquirens eos; reputans non ch
delitias ſuas commorari cum eis. Ne & bon
excipias eum more Æägyptiorum barba-
ro, ſed more cœlitum obſequioſo. Nnit
Quodſi vero eheu! factum eſt cor tuum im de
ceu .gyptus obduécta tenebris ignoran- Morm
tiæ, plena idolis affectuum; diſſipentur provoe
ocCyus tenebræ, idola ruant in terram; tri- lonen
umphent palmæ, effloreſcant virtutes, dbbitzg
ebulliant fontes gratiæ, exaltetur & ado- eiſhe⸗
retur Deus verus. ann
II. Longum & moleſtum valde fuit Iur
iter trium peregrinantium ab Hieroſoly- gypii
ma in Ægyptum, & pejus diverſorium: el ait
Erfzxantlarunt omnia incommoda itineris, Aiun
7 nec

t forunm
1 brachi
Neppum,
rum. Ve.

n EgGN.

ciunt eun

o ſumm

ima iden
Ur in

S alcis,

s nob
endifli

s
repl

eß N
rum bih⸗
benol⸗
cor und

oſtium tuum planctibus & ſingultibs;

AD USUM COMIUNICANTIUM. 167

nec tamen fruiti ſunt ſolatio alicujus
quietis. Nemo volebat ſuſcipere, quos
Pauperes videbant & peregrinos. Quodſi
propinguos & notos inter non invene-
runt quondam hoſpitium; quid erit inter
extraneos & idololatras! Siquidem
timebant ſibi Ægyptii ab eis tanquam 4
vagabundis; nec deerat qui diceret,
Profugi ſunt à terra ſua, deberet dicere, à
cœlo: Formidant, ne furentur bona ſua,
Corda potiùs: reputant eos exules, & quia
ignorant cauſam, ſuſpicantur peſſimam:
non cognoſeunt theſaurum abſconditum,
& bonum tectum; imo veremur, ne
velit auferre ſibi aliquid de terra, qui
venit afferre cœlum. Què vertet ſe In-
fans Deus peregrinus? Quò ibit com-
morari? * Non obſervas Anima, quòd
Provocet ad cor tuum, quod in habita-

"tionem eligat ſibi pectus tuum? Quid

dubitas recipere eum, cujus originem
perſpectam habes eſſe de ſinu æterni
Patris ? Venit plorans, emollian-⸗
tur penetralia tua. Præcludunt ei .-
gyptii portam ante faciem, pandatur
ei aditus eordis tui. Audi pulſantem ad

placa

168 MEDIIATIONES 40

placa eum blandimentis & fuſpiriis. Pro- minmm
fugus ab altiſſimis ſedibus venit in gre- fapg
mium tuum, vide quale pares ei hoſpi- Pmim
tium; Ex alis Cherubinorum transfer- uc:
tur ad interiora pectoris tui, non ſufficit aladi
obſequium qualecunque: Palliolum ge- entes
ſtat peregrinantis adinſtar candidum, qui ſatore⸗
color eſt puritatis. Commoretur ergo in onpen
medio viſcerum tuorum expurgato, ad gaai
æmulationem cœlorum ſine macula. in,
III. Per ſeptennium extiterunt exules moverd
in £Ægypto patriotæ cœli: quam ignoti omeder
hominibus incuriis, quàm familiares MO P
famulantibus Angelis? Quid mirum ilgig
autem, quòd profecerit Ægyptiis parum m e
ſocietas eorum tempore tanto & quod mne
receſſerit ab eis Dominus, ſicuti vene- Mor
rat; cùm idipſum accidat compluribus, nnodl
qui nanciſcuntur puerum JESCM fine
frucu, dum communicant. Modicum
erat lepos Infantis divini, amabilitas n
Virginis & ingenui mores S. Joſephi, ad N. N
captivandos infelices non minus, quam emte
inſenſibiles .Ægypti incolas. Verùm qui
Deos, quos adorabant comedebant, &
quæ comedebant, adorabant ùt Deitates; gon ſ

quare hæſitaban adorare pro Deo Do-
minum,

AD USOM COMMUNICANTIIUM. 169
is. Do, minum, qui daturus erat ſe comedendum?
tinge. * Recogita, quot comunicantes recipiant
An. Dominum more ægyptiaco & frigidius
undt adhuc: nec aſſiſtunt, nec famulantur ei,
Onuft vel ad ingreſſum, vel ad egreſſum; non
Gom & fruentes uti poſſent bono tanto: Inha-
dum,di bitatores .gypti ſuæ, allegati mundo,
reagon non percipiunt Bona æterna. Ne ſuſci-
o, Pias adinſtar gybe ſuſpicacis Domi-
cd. num, quem noſti originarium de cœlo:
untens Imovero ſuſcipe eum .gyptiaco more,
comedens Deum tuum, & adorans pro
Gms DEO Dominum, qui eſt eſca & refo-
d min cillatio tua. Suſcita fidem, agnoſcens
fpn eum licèt perſonstum, pro Rege Hiero-
4 ſolymæ cœleſtis. Cave, ne pPerdas fru-
ni vere Ctum commorationis ejus in pectore tuo,
ut' non modò ad ſeptem horas, ſed ſeptem
8N ſ annos, imò ad vitam totam; inſumens
Moden eam in tot devotas, quot frequentes
mabii Communiones.
Nepki,4 IV. Nihil anguntur gyptii, videntes
1s, abeuntem & relinquentem ſe Infantem
Verune Deum: Non deprecantur eum ut mane-
ebent, ret, qui non deſideraverant ut veniret:
.Deme non ſentiunt ejus abſceſſum, qui non
Deoli perceperant acceſſum, nec æſtimave-
H rant

17s MEDIIATIONES 4J
rant præſentiam ejus. * Nollem te, mun.
qui hodie recepiſti eundem hunc Domi- al.
num, fore tam infortunatum quàm in- fonl
ratum. O quàm tenue ſupereſt in qui- qvide
Pusdam veſtigium commorationis Do- ſpon
mini hujus in pectore eorum! quam Mar
parum redolent DEUM & quàâm citò (aen
uerum mundum! quam modicum hau- Apoce
riunt profectum ex Communionibus ftrung
ſuis, quando potuiſſent lucrari aliquod ihus
cœlum! Procura, ut immaneat tibi me- dund
moria ejus admodum recens, ut affectuo- chuan
ſa ſit tibi voluntas, intellectus recolens ocain
introitum & manſionem Domini hujus quend
in pectore tuo. O quàm formoſum on;
recepiſti infantulum! cave ne elabatur im!
tibi;“ſed ineſeatus dulcedine præſentiæ & a
ejus ſuſpira, quèò citius recipias eum e.
denuòô: ſique non cognoviſti eum usque- mine
huc, ſtude eo frui in Communionibus ene
ſequentibus. 2 Zie
. 4 . onminn
Meditatio trigeſima ſexta. iud
De Convivio nuptiali Canæ, reductivè ad nek
S. Communionem. . ittan
I. ◻ÿi.Onſidera, quodſi in nuptiis aliis mum
redoleant omnia mundum profa- cheri
num,

lem e
chom.
Oum ir
eſtingl⸗

onis D.

Uim hu-
Nionibun
G
tbio⸗
kaletve⸗
leches
ini hups
rmolnn

elabatit
teelen?

id eun
UN ll⸗
mion

.

AD USUM COMIUNIOANTIUM. r/r
num, in hiſce redolent omnia curam
cœli. Attenta eſt præprimis devotio de-
ſponſatorum in invitando Salvatore: ſi-
quidem principia virtutis, progreſſus
ſpondent felicitatis. Nec obliviſcuntur
Matris ejus ſanctiſſimæ: quod eſt certam
facere ſortem ſuam. Afſſiſtunt etiam
Apoſtoli: quod argumentum eſt demon-
ſtrans charitatem deſponſatorum iſtorum;
quibus eſto quod deficiant vires, ſuper-
abundat animus. O Diſpoſitionem præ-
claram ſuſcepturi ESUM, eumque col-
locaturi ad menſam ſuam, pro conſe-
quenda miſericordia ejus! Creſcit de-
ſponſatorum meritum ex eo, quod no-
titiam haberent adhuc modicam Chriſti,
& experientiam nullam prodigiorum
ejus: non viderant eum adhuc operari
miraculum, meriti videre primum. *“
Memento, quisquis hodie excepturus
es in domo pectoris tui eundem JESUM

Dominum tuum, totum refugium tuum,

ſponſum & convivam nuptialem ani-
mæ tuæ; ut proſpicias tibi de totidem
Virtutibus, ac deſponſati iſti: Sirque ea-
rum prima fides vivida, conſequatur
charitas ardens, cum ſpe firmàâ, fore ut
H 2 con-

171 MEDITATIONES

convivium tuum operetur miraculum ſi-
mile.

II. Occurrit autem circumſtantia no-

tabilis, quòd defecerit vinum in medio
convivii, atque in vino ſignificata lætitia;
condimentum notiſſimum voluptatum
mundanarum: quod evanuerit in mo-
mento, relicto melle in labiis, felle in
cordibas. Deluſi convivantes iſti Canæ
à delitiis falſis & tranſitoriis, allaborant
in procurandis ſibi veris & duraturis.
Pro mediatrice implorant Matrem, viam
infallibilem ad conſequendas miſeratio-
nes Filii. Non dicuntur feciſſe vel mo-
ram vel verba, ad exhibendam neceſfſi-
tatem ſuam Dominæ huic; cui ceu cle-
menti ſufficit vel cognoſcere eam. Ac-
currunt ipſi ad Mariam & Maria ad IE-
SUM: qui ordo eſt procedendi legiti-
mus, appellantibus ad Tribunal mileri-

cordiæ. *Hodie Anima perinde deluſa R

& experta tantundem, accurre ad quæ-

rendam conſolationem cœleſtem, cujus

Promanat fons hic ex Altari: Vinum eſt
optimum, excellens indefectibilitate; &
licet videatur novum, eſt æternum. Re-
linque voluptates terræ falſas, prius quam
relicta

lum ſi

nia no⸗

n edio

leiti

hptuun
in mo-
felle in
Cunæ
orant
araruns
nileruio⸗
Velo.
jneil
cel dle
n. N.
a 1.
Wdi butr
1 ilel⸗

AD USUM COMMIUNICANIIOM. 17

relicta ab ipſis: memento permanentes
eſſe duntaxat eœleſtes, mundanas vero
deficere in medio ardoris; ſed nec ſatiare
guſtatas: Id quod ſolum præſtat epulum
hoc divinum.
III. Dominus ſemper commiſerens,
& commotus inſuper à ſupplicatione
Matris, initium dat miraculis ſuis divinis
juxta & remedüs humanis; aquam con-
vertens in vinum, ſive tædia terræ in
ſolatia cœli. Liquor erat generoſus,
veluti ſymbolum Sacramenti Hulus divi-
ni & veluti donum primitiale de manu
Salvatoris liberali: quamvis aliunde dona
Dei ſint nunquam non numeris omnibus
abſoluta. Cæpit unus & alter deguſtare
ſimul & deprædicare nectar miraculoſum,
quin jactet vel guttulam ejus. Degu-
ſtant omnes & omnes mirantur, conten-
ti ſummopere de convivio, propter ac-
ceſſionem eventũs adeo exoptati. * Per-
pende quàm mirabilior ſit favor, quem
exhibet hodie Dominus invitatis ad men-
ſam convivii ſui nuptialis, & quàm excel-
lentior convivii hujus ſit ſapor! Deguſta
& videbis, quam dulcius ſit vinùm quod
propinat tibi hodie. Illud equidem opus
H 3 fuit

174 MEDIIATIONES
fuit omnipotentiæ, iſtud opus eſt amo-
ris ejus infiniti: ibi ad depromendum
vinum, aperuit Dominus manum ſuam
validam, hic laceravit ſuum peéctus: ibi
impletæ fuerunt aquâ hydriæ, hic im-
plendi ſunt lachrymis oculi. Quodſi
tanti habuit ſponſs introduci à Rege in
cellam vinariam, ſive in officinam con-
ſolationum; quantò major videatur tibi
hodie gratia, effractas tibi fuiſſe ſeaturi-
gines perennes ſanguinis Chriſti. Acce-
de anima feliciſſima cum ſiti, & bibito,
donec inebrieris ab amore divino: Dic-
que tu cum Architriclino: O ſi fruita
eſſem longè ante häc mens! O ſi fre-
quentàâſſem inde ab initio vitæz meæ, &
multiplicatis vicibus, Sacramentum hoc
divinum!
IV. Vini adeo generoſi effectus, affe-
us erant devinétiſſimi erga auctorem.
Mox ut convivæ perſpexerunt, propalâ-

runt prodigium. Deſponſati vero viden-

tes ſe perinde impotentes ad demeren-
dum, ac obſtrictos ab inſolito munere
nupriali, correſponderunt repetitis erga
Chriſtum gratiarum actionibus, reliquo-
rum applauſibus: Et jure merito; ſui.
em

—

F ilio

dem
gucit
1n ten
mis
pro⸗
ſimi
rem
mæ
exlon⸗
ſgnir
mis:
digio
Præc⸗
eren
Cane
Vinum
un e
hE

Me⸗
li
H 4
Ppᷣ

amo⸗
endum

n WNamn
uS: di

hic in.
Qrodl
ege

n CONe

ur iibi
Venruti⸗
Acce⸗
bibi⸗
o: N.
ſi fmuil
Dlke
eck,
n oe

15,
Corenn
ropel

Viden⸗

AD USUn COMMONICANTIUM. 175

dem vinum adeo defœcatum, quod pro-
ducit lilia virginea, præconizandum erat
in terra perinde, ac in cœlo. Præpri-
mis autem Phœnizx puritatis, gratias agit
pro omnibus, compenſans fluentis puris-
ſimi lactis ſubminiſtrati filio ſuo, liquo-
rem adeo exquiſitum. * Supplicate ani-
mæ Dominæ huic, ut adjuver vos in
exſolvenda obligatione favorum tam in-
ſignium, gratiarum actionibus intenſiſſi-
mis: Neque enim ſatisfieri poteſt pro-
digiorum maximo gratiæ & amoris, niſi
præconiis ſingularibus. O ſi correſpon-
derent grates grati?! Quodſi vinum
Canæ iignorum Chriſti fuit primum;
vinum hoc Euchariſticum complemen-

tum eſt ultimum teneritudinis, trium-

phus amoris ejus.

Meditatio trigeſima ſeptima.

Qualiter ſuſcipias Infantem 3 ESUI per-

Dditum, G recuperatum in Altari.

I. MEtaberis, quàm afflicta remanſe-
. rit hodie talis Mater, absque tali
Filio; tantùm deſolata, quantum ſola:
Ipſa quippe ſolitudo mœrorem redup-

176 MEDITYATIONEGS
Plicat, quantò magis deficiente illo, qui
folatium eſſe ſoler perditis rebus omni-
bus. Et quid mirum, quèòd non poſſi
requieſcere Mater anxia; cùm absque
ESU non fſit centrum quietis, non fſit
locus conſolationi: Quid eſt enim in
cœlo vel in terra, quod ſupplere valeat
defectum Dei? Eſto quod verificetur

alibi: longè ex oculis, longè à corde!

Hic & contra in fontes diffluunt aqua-
rum oculi afflicti, quia non vident ama-
tum, quia deſtituti lumine ſuo. Tenera
eructat derelicta ſuſpiria, reclamantia
abſentem Deum. Cognoſcit probè or-
bata parens, quantum ſit diſpendium
ſuum; & proinde diligentiam adhibet
indefeſſam, ad perquirendum dulcem
Natum. * Perpende Anima, quodſ
perdere ESUM duntaxat ex oculis, tri-
ſtitiam cauſat tantam in Matre ejus; qua-
lis ſufficiens erit dolor, ſiquando per
diſpendium gratiæ exulat ab anima! Er
ubi non fueris infelix adeo, deplora ſal-
tem abſentiam ejus cauſatam à tepiditate
tua: Ocyus propera alis deſiderii ad quæ-

rendum JESUM; elapſum revoca ſuſpi-

riis, nec precibus parce nec lachrymis,
donee

4
donen
ſec
inven
in

ſnd

I
Mare
dele
mytri
inceck
len
noſtr,
Eic P
OIm4
Muüind
nfali
urs

NoN
mind
ker

carna

lo, n
omni
hoſti .
Den
NonH
eninn
e Vier
ifcelul
corcel
t aqud-
nt am.
Tenett
Pmmmtt
robe .
encin
Gulcen⸗
Cra
Elss, I
ſn
10 4
4 t.
lora 1
epictin
ade⸗
cah

Prynͤ,
Gee

AD USUM COMUNICANIIUM. 1y

donec reducas eum: Sique Beata Virgo
nec cibum capit nec ſomnum, donec
inveniat Deum ſuum; inventus tibi ſit
in cibum & ſomnum contemplationis
ſanétæ.
II. Egreditur inveſtigans Virginea
Mater in Filium ſuum divinum, tam
deſideratum quam amatum; non quærit
eum adinſtar ſponſæ in lecto quietis, ſed
myrrham inter amaritudinis. Gemens
incedit ſolitaria turtur, dilectum quærens
abſentem: Audita eſt vox ejus in terra
noſtra, quia venit tempus mortificatio-
nis & mœroris. Balans errat ovis can-=
dida, ſollicita de Agno Dei, quem jam
olim devorare voluit Herodes lupus ſan-
guinolentus. Percontata in vanum, pro-
inguos inter & notos, qui ejus debebant
adere notitiam, accurrir denique ad
Templum: nec in vanum, quia invenitur
infallibiliter filius bonus in domo boni
Patris. * Edocere Anima diſciplinam
iſtam, & modum inveniendi DEUM:
non occurret tibi in ſtrepitu platearum,
minus in tumultu compitorum, nec in-
ter amicos mundanos vel propinguos
carnales; ſed in templo, quod domus eſt
H 5 Oratio-

1 7% MäDIYATIONES

orationis: Sit Eccleſia ſcopus tuus, per-

quire )ESUM in tabernaculo: ibi enim-

Vero incluſum tenet eum amor. Lachry-
mis compara gaudia, & dolore ſolatium:
Revoca eum ſuſpiriis, revocatum ſtringe
amplexibus. R.
III. Ingreſſa Virgo templum, in me-
dio Doctorum detegit Sapientiam Patris:
qualis lætitia compenſatio eſt ei abun-
dans perpeſſi doloris: Beati enim qui
lugent, quia conſolabuntur. Lachry-

mas deterſit Auroræ ploranti exoriens

Sol: Recefſſit Diluwium illud plancts, ad
apparitionem arcus pacifici: Invenire

quippe Deum, gaudium eſt ingens, deſi-

deranti quantum agnoſcenti eum. Co-⸗

gita, quot exceperit fortunata Mater fi-

hum receptum amplexibus? Quoties ad-
ſtrinxerit eum pestori, dicens cum

ſponſa: Faſciculus myrrhæ fuit mihi di-
leétus meus per litus, nunc manipulus

eſt forurn recuperatus, intra ubera meg

commorabitur! Triduum inſumpfit,

donec inveniret eum; & in hoc tridqduo

trecenties ſuſpiravit, flevit, luxit & ora-
vit. * Memento Anima, quod non ſtet

tibi tanti invenire Dominum iſtum; A
quia

1, pel
dienin.
Luchry⸗
Cohntum
mingt

ine.
n Purs
ei dhun⸗
Günn l
Laen.
exorien
uctis 1
veni
enb, el
ſll,
Metert⸗
volies
dend A
7 mihi ⸗

Mnnipen

benn e dis affectuoſi, paſſibus redit nunc gigan-

100 II
ni ⸗
Aumk

AD USUM COMMUNIOANIIUN 179

quia dummodo velis, habes eum preſtè,
ſemper in Altari, ſemper ad manum,

imo ad os. Neque tamen vellem, ur

ipſa facilitas inveniendi, occaſio foret
non æſtimandi, nedum perdendi eum.
Recipe eum hodie cum affectu & teneri-
tudine ſanctiſſimæ Matris ejus, defige
in eum labia tua. Non modo concedit
tibi adorare, ſed & comedere; non mo-
do amplecti, ſed & deglutire ſe. Cuſto-⸗
diens cuſtodi eum incluſum pectori, re-
petens cum ſponſa: Faciſculus myrrhæ
eſt mihi dilectus meus, inter ubera mea
commorabitur: commorabitur in intel-
lectu meo, in voluntate mea; illo con-
templante, iſtà exardeſcente.
IV. Fuit nullo non tempore B. Virgo
grata perinde ac gratioſa: Aliud nunc
intonat Deo Canticum novum, quod
reſtituiſſet ei noviter IESU M fuum
amatum. Quæ venit advolans alis cor-

tæis, in laudes abyſſi miſerationum divi-
narum: Congratulatur ſibi cum Angelis
de ſorte fua ter beata, inveniſſe gratiam
gratiarum, earumque fontem indefecti-
bilem. O quàm ſollicitè obſervabit im-
H 6 poſte-

186 MEDIIATIONES
poſterum infantem divinum, non dimit- a
tens eum ex oculis, ipſumque pericu- cen
lum perdendi eum denuò, prævertens t
maturè per gratitudinem. * Anima, m
quæ inveniſti hodie in Altari eundem
hunc Dominum, ſtipatum animabus pu- 6
ris alternatim cum Angelis: circumda- n
tum Cherubinis perſpicacibus, nedum ijun
Dodoribus ſubtilibus: quæ conjundtum cxii
tibi habes in peétore Infantem divinum; Mro
perpende quæſo, qualia intonare debe- æe
res cantica, quales rependere grates? mo
Agnoſcatur ex gratitudine appretiatio in qu-
venti. Cave ne perdas eum interato: b
cum diſcrimine perdendi eum perpetuè, prx
cuſtodi eum ſollicitè in corde tuo, quia Lell
totus eſt theſaurus tuus: cura, ne por-

Prde
sam aperias culpis, furaturis eum. . R
Meditatio trigeſima octava. eb

.
De Epulo quod inſtruxerunt Domino An- . gu
geli in deſerto, applicativè ad Sacra-
mentum.
I. Onſidera, quomodo ſecedat Chri-
ſtus ſummum Bonum noſtrum A
tumultu mundi, vacaturus Patri ſuo
. æterno.

dimi
ericl.
Evertene
Ahümn,
elngen
bus Nr
cummer
nedun
unctun
vinwm,
e gebe
lt 1
Nteradt
Apenh

, Jri

N..
0 ,
Saere

4D USO ConIMUNCANTIUM. 181
æt⁸εrno. Jejunat diebus quadraginta, do-
cens nos orationi aſſociatam mortifica-
tionem, veluti duas alas, quibus evole-
mus in regnum DEI. Quantum eſcàâ
materiali caret corpus, tantum ſatiatur
ſpiritus conſolatione divina. Verùmo
quam præclara eſt præparatio, ac con-
junctio devotionis & jejunii, deſerti &
coœli, aſperitatis & contemplationis; ad
promerendum epulum, qu d mittit Pater
æternus, quod afferunt Angeli viventibus
more Angelorum! * Diſce Anima,
quod divinus tuus Magiſter docet te ip-
ſo opero: neceſſe habes diſponi cum
Præmunitione iſta virtutum, quatenùs
accumbas menſæ delitiarum ejus. Fuge
procul ab hominibus, ut fautores inve-
nias Angelos: Converſatio tua ſit in cœ-
lis, quia cœlorum nutriris pane: Privare
cibis terreſtribus, quo magis epulum
guſtes cœleſte. Mageum habeas benepla-
citum in ſolitudine, in o atione, in mor-
tificatione & aſperitate vitæ, ut fruaris
cum guſtu convivio hoc divino.
II. Verum non modo præmiſit Chri-
ſtus epulo cœleſti tot dierum jejunium,
ſed & reportavit tres viéctorias illuſtres,
H 7 de

,32 MEDIIATIONE9S
de tribus inimicis maximis; docens nos
vincere, antequam comedamus, antequam
communicemus. Præcedat pugna vi-
Gtoriam, victoria triumphum: Victa
jaceat caro cum eſculentis ſuis, mundus
cum divitiis ſuis, & dœmon cum ſuper-
bia ſua: Triumphet vita noſtra tota, de
gula, de avaritia & de ambitione. Eo-
quod non admiſit Dominus epulum de-
luſorium dœmonis, meritus eſt miniſte-
rium reverentiale Angelorum. Offere-
bat ille lapides pro panibus, offerebant
iſti panes pro lapidibus. Merito accum-
bit menſæ Regiæ Angelorum, qui vicit
Reges. * Reputa te hodie invitatum in
defſerto mundi hujus ad panem ccœli:
Accumbes menſæ Regiæ, ſed vide, an
viceris Reges, vitia tibi dominantia:
Ne accedas cum compedibus captivi,
menſæ libertatis filiorum Dei. Qui co-

meſturus eſt cum Deo & ipſum Deum,
non accedat eſuriens fercula mundi: Non

deguſtabis panem Angelorim, quisquis
Venies prægravatus lapidibus Sathanæ.

III. Sentit Filius Dei famem quâ ho-
mo; at Pater æternus, qui miſit gon⸗
dam

ens n0
Becuumn
gnn N⸗
Grc
mundus
ſupet⸗
Otu, &
8 Bo⸗
umn de⸗
ninitte⸗
Ohere⸗
ejeban
ACCunr⸗

i Gict

tumin
cceli:
e, A
numia!
Apoi,
Ni (0
Deum,
:Non
visgos
,

. ucn

4D USUM COMMUNICANTIUM. 183

dam Prophetæ ſuo corvum, deputat &
hodie miniſtros ſuos alatos, qui deferant
cibum Filio ſuo perdilecto. Quale fue-
rit eſculentum, non exprimiur, tuæ
relictum contemplationi. Certum eſt,
non fuiſſe inferius Angelico manna, ut-
pote ſubminiſtratum interventu Angelo-
rum: Atque non liberalem minus præ-
buiſſe ſe Patrem divinum, filio tam fa-
melico & tam amato, quàâm ingrato &
prodigo filio. Verùm quantumcunque
opiparum fuerit epulum hoc Angelorum,
nec tamen in comparationem venire
poteſt cum epulo, quod offert tibi
ipſe Angelorum Dominus: convivam
elegit te, cui ſe ipſum dat in eſcam. *
Perpende, quàm lætus aflediſſes lateri
Domini in deſerto, quàm avidus come-
diſſes panem illum ſubmiſlum de cœlo;
exſtimula igitur fidem, & perſpicies,
quòd eundem hic præſtèò habeas Domi-
num; cum ipſo & ipſum comedas, con-
vivatorem & convivium. O ſi comede-
res eum tam eſur ipſius, quàm eſuriens
eſt ipſe cordis tni! Memento, cibum
eſſe cœleſtem, manducandum cum cœ-
leſti appetitu; more Angelico, quia An-
geli

784 MEDIIATIONES
geli miniſtrant eum, invidentes tibi ſor-
tem tuam.

IV. Gratias retulit Chriſtus verè filia-
les illi, qui tam bonum probaverat ſe
Patrem: æternas æterno, & adæquatas
ſume liberali. Oculis ſuſpexit ſicut aliàs ESI
in cœlum, & obtutum mentis defixit in puſil
manus beneficas Datoris & Auctoris Giuntn
omnium; celebrans benignitatem juxta kinn
& potentiam ejus. Intonavit hymnos, mis
continuatos deinceps à choris angelicis, coc
impendentibus omnes vires & facultates ltaänte
ſuas, in deprædicando beneficio de que tum
Participaverant omnes. * Imitare & Ani- D
ma Dominum iſtum, in agendis gratiis pro Dehit
gratiis tibi collatis; Patrem laudans æter- (
num, quod habuerit & refocillaverit te let:
ſicut filium. Inceſſanter reſonent cantica in de
benediétionum ex ore illo, cujus epu- i ſ.
lum fuit Verbum æternum: eructet cor de
tuum verbum bonum, & loquantur labia llke
ex abundantia cordis: prodant omnes on;
facultates animæ tuæ vigorem, quem totun
ſuxerunt ab edulio hoc divino, nan

inno⸗
Medita-

AD USUM COMUNICANTIIUM, 185

ſtian. Meditatio trigeſima nona.
Ad ſuſcipiendum Dominum cum triumpho

ZIm. .
ee fn. palmarum

Wem e I. Bſerva, quomodo egrediantur hu-
legouns miles, ad excipiendum humilem
etd JESUM: pauperes pauperem, infantes
etn puſillum, & manſueti Agnum. Egre-
luctos qiuntur cum ramis olivarum, progno-
aum ſtizantes pacem, & victoriam cum pal-
Vmnce, mis. Non egrediuntur divites, retenti
neleic à compedibus auri; non fuperbi, idolo
Nulm litantes ſuæ vanitatis; ſed nec guloſi, quo-
dee rum Deus venter eſt: Soli igitur qui
N. humiles, palmam tollunt ſimul & cœlum.
ishro Deſtituti ſtratis pretiosis, expandunt per
Eet. ſolum pallia, quibus Dominus inambu-
vettte let: quia ſæpenumero plus donant Deo
cuid in paupere qui habent minus, & mundo
s eh- in faſtu qui habent plus. Perficit Deus
etet Iaudem ſuam ex ore infantium, qui cum
Uru lacte in labiis eloquuntur veritatem, ab
olede Omni adulatione alienam: Eatenus ut
en totum iſtum Chriſti triumphum compo-
nant & adornent humiliras, paupertas,
innocentia, candor & veritas! *O Ani-

W - dem pectore
eb ma, quæ exceptura es eun pe re

186 MEDIYAYIONES

Dominum, procura eum excipere cum
ſimili triumpho virtutum: Neque enim
eſt diſpoſitio magis congrua humiliatio-
ni alicujus Dei humanati; ac humilitas
Apoſtolorum, ſimplicitas plebis, man-
ſuetudo aſini, innocentia infantium, pau-
Pertas piſcatorum.
II. Quis eſt iſte, qui ingreditur cum
ſequitatu adeo ſtrepitoſo, interrogant
ſuperbi? Et humiles, qui noverunt eum
melius, reſpondent: JESUS eſt Naza-
renus! Sed reſpondeat Propheta regius
& dicat: qui venit inſidens pullo alini,
inthronizatus portatur ſuper pennis Che-
rubinorum. Reſpondeat Sponſa Canti-
corum: Candidus iſte per innocentiam,
& rubicundus per eriraem electus
eſt ex millibus. Pronuniciet Doctor Gen-
tium Paulus: Iſte cui obſequuntur po-
Puli, adoratur à choris Angelicis. Elo-
quatur Iſaias: qui incedit circumdatus à
turba puerorum, Deus eft terribilis exer-
cituum. * Interroga & tu Anima, quis
eſt iſte Dominus, qui ingreditur hodie
Per portam pedctoris mei, triumphum
agens de corde meo? Et reſpondentem
audi fidem: Iſte qui venit incluſis ho-
12)

40

ſir, l

upit
Velarm
dum;
ſte,
idem
eræ.
6
claman
kun e⸗
gualira
kum
bomp

(i

III
Smire
Ais!
g;
volu
Penet
oce;
MNt
Darn
Paltr
mi
les te

re cn
le enim
ülatio⸗
lomnilins
8, Iin.
I Dar.

r cu
mogent
nt eum
Nerr
regi
lo ol 1
16e
Ci.
ntiam
lecw
Ger⸗

AD USUM COMMUNICANTIIUM. 187
ſtiæ, Deus eſt ille immenſus, quem non
capit Univerſum: Iſte qui venit ſub
velamine ſpecierum, ſpeculum eſt luci-
dum, in quo contemplatur ſe Pater:
Iſte, quem adorant facultates animæ tuæ,
idem eſt cui famulantur hyerarchiæ ali-
geræ. Quodſi populi quin noſcant eum,
obſequuntur ei adeo reverenter, ſi ac-
clamant ei infantes inſcii; tu qui noviſti
eum ex relatione fidei, cum omnibus
qualitatibus ſuis divinis; quanto excipias
eum cum applauſu majore, quanta cum
pompa colloces eum in throno cordis
tui!
III. Commovebatur civitas tota, aliis
admirantibus triumphum, acclamantibus
aliis? Commoveantur pariter interiora
tua: admiretur intellectus, exardeſcat
voluntas: redundet cor tuum gaudio, &
penetralia tua teneritudine: Det lingua
voces, dent palmæ plauſus. Ibi ſter-
nuntur in ſolo pallia, hic expandantur
dilatatæ vibræ cordis tui: Ibi ventilantur
palmæ coronatæ, hic attollantur palmæ
victorioſæ de ſubjugatis paſſionibus, ra-
mi pacis interioris. Relinquunt lacten-
tes tenelli ubera matrum, linguis belbu-
tientibus

198 MEDITIATIIONES

tientibus acelamantes Creatori ſuo; re-
nuntia & tu uberibus novercalis terræ,
ac converſus ad Dominum exſolve labia
dicens: Benedictus eſto Rex & Domi-
nus meus, qui venis triumphans in no-
mine Domini; tam acceptus viſceribus
meis, quam deſideratus cordi meo:
Triumphum age de anima mea, & de
omnibus facuitatibus ejus, conſecratis
hodie ex integro applauſui & obſequio
tuo.
IV. Sed eheu! fuerunt tot, qui Chriſto
acclamarent, qui reciperet eum nullus;
non fuit qui offerret ei vel angulum do-
mũs, vel buccellam menſæ ſuæ: Evanuit
applauſus totus cum vocibus, non pro-
divit in opus. Derelinguunt eum in ne-
ceſſitate, qui aſtiterant ei in triumpho;
in momento non comparuit amplius vel
infans: Ita quippe dilabuntur in puncéto
favores hominum! * O quam exoptata
ſe offert tibi occaſio Anima mea, acce-
dendi & offerendi Regi tuo tenue tugu-
rium tuum! Suſcepiſti eum cum applau-
ſu, famulare ei cum perſeverantia. Offer
ei domum tuam; & ipſe tanquam Rex
magnus, non tam ſibi quàm tibi prori
ebit

40 1

epitde

1e g l
kiwuig
roror
rokani
guutu,
o eum
Procon
Iui ex
Kedue

M

. Cnze

4

N.

l il

er

g
edhs
noli
dem
Plarur
robe

AD USUM COMMUNIOCANTIUM 199

o; . debit de ſuſtentatione & cibo; collocans

terre,
we lbie
Dom.
8 in .
ſcenbis
i meo!
„ & Ee
lecratis
bleqio

Chrito
nullus;
lum.
Evenekt
n Pt. 0
zin be⸗

mmpho .J

lius ve
unde
oplatt
cce
p al⸗
0
in her
Mlt⸗
ſi

te ad latus ſuum, & loco lactis quod

reliquiſti infantilis, propinans tibi vinum

virorum fortium. Os clauſum delitiis
profanis, aperiatur laudibus divinis; pro-
ſequatur lingua comedens eum, exaltan-
do eum; & correſpondeat ad guſtum
Prœconium juſtum. Cave ne ſis ex illis,
qui excipiunt eum hodie triumphalem,
& educunt cras crucifigendum.

Meditatio quadrageſima.
Comparatur diſpoſitio lona Jonnni, cum
diſpoſetione Fte Cæna
VPaomini.
I. /Editaberis, quàm malè diſpoſitus
accedat Communioni ſacræ Judas
& quàm benè præparatus Joannes. Infi-
deli illi & proditori ejecit cibus ſacer
viſcera: Joannes dilectus & diſcipulus à
Magiſtro ſuo individuus, paſcitur ſupra
Pectus ejus. Occœcatus ille ab avaritia,
molitur projicere panem Angelorum
dœmonibus: oculatus oannes contem-
platur eum obtutu aquilino, perſpiciens
Pprobè pretium ejus infinitum. Irrequie-
US

190 MEDITAIIONES
tus Judas epulum permutat inæſtimabiie
cum vili lucro, convertens favorem di-

vinum, in ingratitudinem plùs quàm

inhumanam: requieſcit Joannes reclina-
tus ſupra pectus Magiſtri ſui, velut in
centro ſo. * Perpende, quàm ſæpè
proceſſeris ad ſacram Communionem
adinſtar judæ, quàm rarò adinſtar Joan-

nis: quàâm implicatus bonis terreſtribus,

quàm addictus voluptatibus immundis;
cum animo proditorio, permutandi pro
contemptibili lucello, pro vindicta dete-
ſtabili, pro delectamento ſordido, the-
ſaurum cœli, Agnum Dei, lætitiam An-
gelorum. Emendare impoſterum, ſa-
tagens accedere, non ad modum Judæ
perfidi, ſed ad modum Joannis ponde-
rantis gratiam Dei ſui: Agnoſce tuam
felicitatem & muneribús fruèêris inenar-
rabilibus.
II. Egreditur Judas per oſtium, poſt-
quam incluſerat Agnum Dei viſceribus
ſuis immanibus; cœlum permutans cum

inferno. Non requieſcit ſieut Joannes;

neque enim quies e
ſed diſcurrit vendituru
cipibus Magiſtrum ſi

lla cum peccato;
cerdotum Prin-
„ex diſcipulo
Do-

Domi
ne
corm
Profo
is,
vend
mihi
kelon
ug,
Undign
Deccat
Morig
tes ej
Ubban
linure
E ude
Mrodit
Animnd
(uantu
Omnig.
Wors
dins
eüm v
dior,
eput
Atur

tiemabit
Otemn d⸗
ds Gin
reclinr.
Velur i

n ſe

Unionen
kar ſon.
eſiribus
ivndis;
ndi o
chrcee
ido, e
iam
rum, N.
m jun
PoN
gſce
is inenn

um, 9
iſceld⸗
vnns
om
1heeli

1

AD USOM COMMUNICANIIUM. 191
Domini electo, factus ductor adverſario-
rum ejus. Divertit ab amicis optimis &
commiſcet ſe peſſimis inimicis. In tam
Profundam prolabitur abyſſum perditio-
nis, qui delabitur à faſtigio tam alto!
Quid vultis mihi dare pro homine illo,
vendam eum vobis pro minimo; date

mihi quod vultis, & erit veſter! Atque

reſpondebant inimici, quanticunque em-
ptus, ſemper eſt carus. * Recole mente

indignabunda contemptum incredibilem

Peccatorum erga Deum; & quanto mi-
noris æſtiment eum ac valer, præferen-
tes ei delectamentum vile, nedum Bar-
rabbam quendam, idque quotidie. Ima-
ginare tibi Anima, quod appropinquan-
te Juda, dicas ei: Vendas eum mihi
proditor, & dabo tibi in pretium cum
anima vitam: dabo tibi quantum habeo,
quantum ſum: quia Deus eſt meus &
omnia: perſpectum habeo, quanti ſit
valoris & quanti momenti pro me. Re-
dime eum quanti plurimi, & comede
eum veluti panem emptitium, qui ſapi-
dior, aut veluti furtivum; qui dulcior
reputatur. Non habes quo emas eum?
Datur tibi gratis: Venite & emite abs-
que

19²¾ MEDITATIONES
que argento edulium inæſtimabile! Ve-
rùm cave, ne retrovendas eum pro
pretio indigno voluptatum tuarum; ne
redeas ad vomitum peccatorum tuo-
rum.
III. In comparationem voca infinitam
bonitatem Salvatoris, cum maxima in-
gratitudine Judæ; illius manſuetudinem,
cum iſtius ferocia. Venit Judas in hor-
tum, antea progerminantem flores, nunc
ſpinas. Factus dux carnificum, malos
inter eſt peſſimus. Appropinquat Chri-
ſto corpore tenus, quando recedit ab
eo longiſimè ſpiritu; atque impuden-
tiſſimo auſu vultum deoſculatur divinum
labiis immundis. O malè delibatam,
turpiſſiméque fœdatam maxillam, in
quam reſpicere deſideram Angeli! Non
denegat ei genas ad oſculum, qui paulèò
ante tradiderat ei corpus in epulum: Non
averſatur labia ejus, qui jam depoſuerat
ſe in viſcera ejus; imo cum manſuetudine
agnina, vocat eum amicum; id quod de-
buiſſet emollire inflexibilem adamantem,
& efferatam cicurare tigrim. Verum 6
duritiem pectoris obſtinati! Amice ait,
ad quid veniſti? Non ſcivit, non habuit 4
quod

41
gvodr
gnis
Anitna
vonten
ſlcipi
An ve
Ahime
des ei
ſcenn,
Num in
Ron
leguc
Venias
1 ca
lum t
lod cl
ſdvine
leveren
el, .
anſue
Iy.
lum lie
egd
fies⸗
micis
Projie
Laritan

Ve.
Pro
m) de
in fuo⸗

bitan
ima in.
dinem
in hor-
hune
elos
1 Ch,
ecit
el⸗
unm

AD USU COMMUNICANTIUNI. 16;
quod reſponderet ei judas. * Reſponde

tu quisquis accedis ad communicandum:

Animadverte, quomodo JESUS per-
contetur te: Amice ad quid veniſti, ad
ſuſcipiendum, an ad vendendum me?
An venis animo Joannis incorrupto, an
animo Judæ proditorio? Quid reſpon-
des ei? quid dicit tibi conſcientia? Con-
ſidera, quòd eundem hic habeas Domi-
num in hoſtia, quem ibi in horto: quem
non modo accedis deoſculari, ſed &
deguſtare, ſed & manducare. Cave ne
venias ùt inimicus, ſed ùt amator: non
ad capiendum, attamen ad incarceran-
dum JESUNM cordi tuo: non ad injicien-
dos collo manibusque funes proditionis,
ſed vincula amoris. Satage accedere cum
reverentia affectuoſa, & cum gaudio fi-
deli, ad accipiendum & aſportandum

manſuetiſſimum Agnum.

IV. Non perſolvit gratias poſt Cœ-

nam ſacram, qui manducavit eam ſacri-
legè; quomodo poterat eſſe gratus, qui

fiétus? Cibum vendit amicorum ini-
micis infenſifſimis; id quod erat panem
Projicere filiorum canibus rabioſis, mar-

garitam pretidſiſſimam immundiſſimis

I porcis

194 MEDIIATIONES

porcis. Verùm inſpiciendus venit rei
exitus! Ipſemet dictavit ſibi pœnam,
factus carnifex corporis, qui carnifex
erat animæ ſuæ; Mortem hauſit ex pane
vitæ, viſcera effundens impura, in pœ-
nam Communionis ſacrilegæ. * Con-
ſidera, quomodo fuerit punitus primus
communicans indignè, temeritatem lu-
ens vità uträque; ſit proinde caſtigatio

ejus tua cautela: Stude gratitudini, ur

habeas veniam: exſolvatur tuum guttur
in debitas laudes, nequando conſtringa-
tur laqueo ſuſpenſionis: labia ſignata in
maxillis Chriſti pacificis, explicentur
in cantica gratæ devotionis, qua die
communicas: Ne arreptâ portâà pro-
rumpas ſtatim foras cum Chriſto in pe-
Sore, adinſtar Jjudæ; ſed proſtratus
humi perdura in contemplatione, adin-
ſtar diſcipuli amati.

Meditatio quadrageſima prima.
4 una.
Qualiter communices in quadam circum-
ſtantia ſacræ Paſſionns.

1CQnſdera quomodo Chriſtus Do-
minus noſter, in nocte illa me-
mora-

nit 1
enam,
Curbiken
EX Pane
in e⸗
4 Cor.
Primns
lem Ir
ſtigetio
dini, u
8 uru
alkringr.
goara I.
Hem
ti 0
o in be⸗
roſtrenn
ne, r

primt

j lifenn

AD USUM COMMUNIOANTIIUM. 19 5

morabili abſceſsůs ſui, anhelans manere
cum hominibus, & deſiderans perpetua-

re memoriale paſſionis ſuæ; invenerit

modum ſatisfaclendi utrique, & memo-
riæ, & affectui ſuo. Æternum proinde
reliquit amorem & dolorem ſuum in
Sacramento hoc mirabili, ut compen-
dium eſſet beneficiorum, commemora-
tio paſſionis ſuæ. Quare commendat
omnibus frequentantibus illud, renovare
memoriam ejus quod nos amaverit, ſimul
& ejus quod pro nobis fuerit paſſus. *
Accede quisquis communicaturus &
ſumpturus es Deum & Dominum tuum
Euchariſticom, amorem inter & dolo-
rem; deguſtans eum ſapidum inter tæ-
dia ſua, ad majus delectamentum tuum;
dulcem inter amaritudines, inter ango-
res delitioſum; quantò viliorem factum
pro te, tantò venerabiliorem ribi. Con-
templare eum in quadam circumſtantia
ſacræ paſſionis ſuæ: ſumens eum, mox
rigantem ſanguine hortum, & grati
animam tuam: mox captum & ligatum
funibus diris odii, ſed & arétis vinculis
amoris: mox veluti florem campi rubi-
cantem ex reflexu vultůs colaphizati;
12 qua-

196 MEDITAIIONES

quatenùs progerminarent ſimul roſæ ge-
narum, eum ſpinis temporum. Con-
templare eum alia vice alligatum colum-
næ, veluti terminum poneret, non plus
ultra amandi & patiendi: Laceratum ejus
corpus flagellis, & redundans ingenti
diluviò ſanguinis, ex tempeſtate dira
criminum tuorum: Jam illuſum ab ho-
minibus, deſideratum Angelorum: Con-
ſpurcatum ſalivis impuris ſpeculum ſine
macula, in quo contemplatur ſe, & com-
Pplacet ſibi Pater æternus: Jam bajulan-
tem ſuper humeros arborem ſupplicii,
velut alter Iſaac ligna ad ſacrificium
ſuum: Denique exaltatum in Cruce, cum
brachiis ſemper apertis ad veniam, &
alligatis ad pœnam; cum affixis plantis
expectantem te pede firmo, & inclinan-
tem caput, ad vocandum te indeſinen-
ter. Hunc in modum commemoratio-
nem facies teneram paſſionis ejus ama-
Tæ&, quoties communicas, mediante
Compaſſione tua affectuoſa.
II. Stimula deinde fidem tuam, tuâm-
que attolle contemplationem: qualiter
idem Deus & Dominus realiter & verèê,
qui patiebatur ibi in illa quam meditaris
cir-

voſe ge⸗
Con.
ncdlum⸗
non lt
tum eis
ingen
kate Enn
n ab ho
n: Con-
lomn ſe
Acol
ſuppich
ctifcum
Uce, cun
am, 0
Pacns
zaclimnn⸗
delner⸗
morai
Us M-
ediante

win
Opalte
& vele,

nelius
l⸗

AD UsSUI COMMUNMICANTIIUM 197
circumſtantia, exiſtat hic perſonaliter
ſub Sacramento quod ſumis; quod idem
ESUS Bonum tuum unicum, qui con-

ſcenderat Calvariam, includatur pectori

tuo. Conſidera porrò, ſi fuiſſes ibi præ-
ſens cum fide quam modo profiteris,
cum cognitione quam tenes, in occaſio-
ne quam meditaris, in ea quam recolis
circumſtantia; quanto cum affectu accur-
riſſes Domino tuo, etiamſi prorumpen-
dum tibi fuiſſet per medium carnificum
illorum immanium! quantaâ cum teneri-
tudine fuiſſes ei collocutus! quales cum
eo miſcuiſſes ſermones! quomodo eum
fuiſſes amplexus! quomodo commiſera-
tus ejus de omni eo quod patiebatur pro
tel quomodo redegiſſes eum in gremium
tuum, & aſportaſſes ſubductum crudeli-
tati tormentorum, reſtituendum quieti
in penetralibus tuis! * O Anima, cum
ſcias ſicuti credis, quòd Dominus iſte ſit
idem ac ille, fac idem hic, quod feciſſes
illic:; memento, quod adventes adhuc
opportund. Imaginare tibi communi-
cans, quod veniens ad hortum abſter-
gas ei guttas ſanguinei ſudoris membra-
nis cordis tui; quèd delata ad colum-
. 13 nam

198 MEDIIATIIONES

nam ſuſtollas in brachia, exſolutum funi-
bus; quèd obliges ei vulnera, inſerendo
cuilibet fruſtulum cordis tui: Puta quèd
in finu recipias eum coronatum, pun-
gentibus licet ſpinis; quod colloces eum
in thronum peétoris tui, quèd transfe-
ras eum de brachiis Crucis, ex qua pen-
det in anguſtia ſumma, ad viſcera tua,
ut requieſcat. Communicabis una vice
in horto, altera penes columnam, hodie
ad amaram viam crucis, & cras in mon-
te Calvariæ, devotionem ſuccendens
mediante fide.
III. O quanti æſtimaſſes aſtitiſſe om-
nibus illis actibus redemptionis tuæ mi-
ſerandis! O quàm gaviſus fuiſſes de ſor-
te tua licet amariſſima, ſi interfuiſſes oc-
caſionibus illis omnibus, in quibus patie-
batur Dominus! O ſi adfuiſſem, exciamas
iteratò, cum affectu quem foveo, in acti-
bus illis paſſionis tam doloroſis! Sed ani-
madvertas, quod venias adhuc tempeſtive
ſatis: Præſtò hic habes Dominum, qui
patiebatur ibi; non quidem ſentientem,
ſed exhibentem dolores, ad excitandam

comiſerationem tuam: Sique ibi videns

eum indutum veſte alba, & explolum
2

dd or
Non
prole
tante
man
Vidi⸗

dicen

home
el5
lor &
eum
rubba
ler
1,
4
iſti
Olude
Reren
dam
eer

ie rep
Pdko

fdr
Cu
VoOre
üSe
Inyn

AD USUNM COMNMAUNICANTIUM. 199

ab omnibus veluti amentem, dixiſſes:
Non eſt, ſed Sapientia æterna: Sique
prolapſum ad pedem columnæ, & volu-
tantem ſe in ſtagno ſanguinis, extenſis
manibus juviſſes eum reſurgere, ad in-
vidiam opprimentium eum: Si audiens
dicentem Præſidem ex cancellis: Ecce
homol inclamaſſes dicens: Bonum meum
eſt, Sponſus meus, Dilectus meus, Crea-
tor & Dominus meus. Et rejicientibus
eum omnibus atque poſthabentibus Bar-
rabbæ, exclamaſſes dicens: Ego volo
eum, ego deſidero eum; date eum mi-
hi, quia meus eſt, Deus meus & omnia.
* Perpende, quodſi fecifſes hæe tunc &
exiſtimaſſes ſortem tuam ter beatam;

gaude & gratias age, acceſſiſſe hodie ad

Sacram Communionem. Quodſi quon-

dam reputaſſes te felicem accipere eum

excruciatum in brachia tua; feliciorem
te reputa hodie, quod repoſueris eum in
pectore tuo, mediante Sacramento. Si
favorem putaſſes inſignem, procumbere
cum fervore ad adoranda illa vulnera; fa-

vorem puta majorem, comedere ea. Bea-

tus es, non quod ſtrinxeris faſciculum illum
myrrhæ brachiis, ſed mediis viſceribus
14 tuis;

200 MEDITATIONES

tuis; non modo ad pectus, ſed intra il-

lud, & quam intimé junctum cordi tuo.
Hunc in modum procedes ad communi-
candum, ſumens Dominum, jam in
una contingentia paſſionis, jam in alia;
mox captum, mox flagellatum, explo-
ſum, deformatum ſputis, coronatum,
affixum clavis, potatum felle, mortuum,
& ſepultum in ſepulchro novo pectoris
tui.

Meditatio quadrageſima
ſecunda.

Qualiter communices cum licentia &. Thomaæ,
tangenta latus Chriſti.

I. à Ttende ſis, qualiter Apoſtolus iſte,
ob ſingularitatem ſuam privatus
fuerit favore præſtito toti collegio: quis-
quis enim ſecedit à conſortio bonorum,
derelictus eſt multàùm: remiſit de fide,
refrixit in charitate, & tepido mox factus
incredulus: Nam qui non eluctatur de
virtute in virtutem, labitur facilè de
culpa in culpam. Cœcutiebat Thomas
in anima, quia non viderat ſolem reſuſci-
tatum inter auroram lucidam vulnerum
— uO-

intra i-
otdi tuo,
Otanuni-
n i
n in N,

, eNe.

Ohatumn,
OItuuc
ectors

na

Us iſte,
rwats
bao⸗
Noru,
e fde,
lln
tut de
e de
oms
eliſe
gerumn 4

ſo⸗

AD USURM COMMUNICANTIUM. zox
ſuorum: Quæ negavit vulnera in Ma-
iſtro ſuo, aperuit in ſe iplo. Quære-
t ſolari ſe de ſorte ſua ſiniſtra, per
fidem ſuam modicam; & per obſtinatio-
nem in negando reſuſcitato; eoquod
dignatus non fuerit Dominus invifere
eum. Quaàm mala eſt diſpoſitio iſta, al-
lefcturi Chriſtum, ad reiterandos favores
ſuos! Perperàm demulcet vulnera, qui
renovat ita dolores; non animadvertens,
quod quèò magis negat, eo magis aperiat
ea. *Q½ Anima, quàm ſimillima eſt te-
piditas tua tepiditati Thomæ, & utinam
non exſuperet eam! Quam prava diſpo-
ſitio tua, ad promerendam viſitationem
Domini; ibi reſuſcitati, hic renati in
Sacramento! Dum fruuntur alii delitiis
pacis, æſtuas tu bello ſpiritús: Adaugea-
tur tibi fides, creſcat ſpes, & accendatur
charitas, per orationem intenſam.
II. Dominus miſericors, quantùm
Thomas incredulus, poſt octiduum pro-
bationis, ad purificanda deſideria ejus,
dignatur eum apparitione ſuà, quo tem-
pore erat cum fratribus ſuis: Hunc in
finem non intereſt, quod clauſæ ſint por-
tæ coenaculi, dum laté ſunt patentes
I 5 Portæ

42 MEDITATIONE985
portæ vulnerum, nec non lateris domi-
nici. Siſtit ſe Chriſtus in medio Apoſto-
lorum, veluti centrum quò colliment
corda omnium! Defigit oculos in Tho-
mam; id quod erat aperire ei oculos
animæ: Facit accedere eum; qui vel
ideo ſpiritůs erat adeo frigidi, quia adeo
remotus à calore ejus divino. Jubet eum
extendere manum; ſgnum quod non
averterit omnino ab ipio manum ſuam!
Immitte digitum, inſtat, in latus hoc,
& allabora penetrare ad cor usque, quod
diſſolvat igne ſuo gelu teporis tui. Per-
pende miſericordiam Redemptoris ma-
gnam, ut qui ad ſalvandam animam ali-
quam, excepturus eſſet de novo vulnera
paſſionis ſuæ, ad curandum hodie Apo-
ſtolum renovet ea: Quæ prohibet vulne-
ra Magdalenæ fervidæ, offert Thomæ
frigido: Imbecillibus quippe deputan-
tur blandimenta, fortibus tentamina. *
Obſerva Anima, quod eundem Chri-
ſtum vulneratum gloriosè præſto habeas
in hoſtia iſta. Audi dicentem tibi: ap-
Propinqua mihi, accipe me, tange me;
non quidem digitis, ſed labiis; non ma-
nu rudi, ſed lingua blanda; corde non
duro,

io,

elani

Ad
os
tuoort
mnum.
ſe
Thom

nico,

Qori

ngen

Pppre

cialem
III

Pidem
Mis i

peron
1a,
Divin
ſumn

Verlit
MRme

nus

deqddo

nbis

meun
Meut

s dom-
Mpoſto⸗
colnment

in Tho.

ei Oele

qui el 3

ln de
bet enn
od non
n vam!
lus hoe,

ne, .
i, Pe.
Oris .
Nm A.
Vulaert

ſe Apo⸗
et vulne⸗
Thome
lepuen.
nlna.

) abens
ibi: 1).

non M

rle
Curo,

AD USUM COMUNICANTIIUM. 20 ¾

duro, ſed malleato: Experimentum fac

palati tui, quomodo ſapiant vulnera iſta:
admove labia ſitibunda, fonti lateris hu-

jus aperti: extinguatur ſitis deſideriorum

tuorum, in ſcaturigine hac conſolatio-
num. Exſtimula tuam fidem, & agno-
ſce tuam felicitatem: Sicubi auſus eſt
Thomas immittere digitum lateri domi-
nico, immittitur hic Chriſtus totus pe-
ori tuo: ne perdas occaſionem, con-

tingendi vulnera ejus omnia, ſollicita
appretiare condignè gratiam adeò ſpe-

cialem.
III. Attingente Thomà Chriſtum la-
pidem ferro incredulitatis ſuæ, exfiliit
ignis in cor & lux in oculos ejus: oculos
aperuit corporis ad conſpicienda vulne-
ra, & oculos animæ ad confitendam
Divinitatem. Videns Chriſtum conver-
ſum in vulnera ad medelam ſuam, con-
vertit ſe Thomas in linguas ad confeſſio-
nem ejus, ut exclamans diceret: Domi-
nus meus & Deus meus! Modo victum
dedo me, expugnaſti cor meum vulne-
ribs tuis: jam dico te Dominum
meum „ Regem meum , Bonum
meum, &ñ totum gaudium meum,
I 6 Deus

204 MEDIIATIONES
Deum meum & omnia, quia in te conti-
nentur omnia. * Conſidera nunc, quodſi
Thomas ex attactu ſolius lateris domini-

ci remanſit adeò perculſus, adeò muta-

tus & fervidus adeo; Tu qui contigiſti
eum totum quantum, manducando eum,
quàm fervidus eſſe deberes & quàm mu-
tatus à te ipſo; totus immerſus Deo,
quia Deus totus immerſus eſt tibi! Con-
fitere eum Dominum & Deum tuum,
Creatorem & Rederptorem tuum; prin-
cipium, medium & finem tuum; totum
Bonum, & unicum centrum deſiderio-
rum tuorum.
IV. Quam lubens, tam frequens redi-
turus fuiſſet Thomas, ad ſpectandas vul-

nerum illorum amabiles roſas, ſi licuiſſet

ei: quaàm ſitibundus reverſurus fuiſſet
ad fontes illos indefectibiles conſolationis

& amoris! * Anima, favor iſte ſingu-

Iaris reſervatur tibi, cui licet frequentare
Communionem hanc ſacram quâm ſæ-
piſſim?: Hodie, cras & quotidie pro-
ſtat Dominus in oſtenſorio exſpectans &
invitans te; dummodo velles ſicuti po-
tes, eſſe fortunata. Remanſit Thomas
gratus ſumopere, ad licentiam adeò ſpe-
cialem:

4
Chlen
olmnn
cum
teror
tulen
Gion

Dom
(U

More
grati

mo

lingn

WI

ia
4peri
urumn

per
UVee

e⸗

n

non
im

e conti.
,gnocl
domini.
mMol.
onigin
do euin
Im r.
s Deo,
C.
taun,
n pri-
3 olun
elaceri⸗

Gs ed⸗
ls vol.
ſcviller
oletions
ſnge⸗
Gentae
n ſe.
ins 8
l ho⸗
ee

AD USUM COMMUNICANIIUM. 10 5

cialem: Et qui antehac contradicebat

omnibus incredulus, confitetur nunc
cum omnibus fidelis: Opem rogat cœ-
terorum ad agendas gratias, quam ob-
tulerant ei antè ad credendam refſurre-
Rionem. Propoſitum facit, confitendi
Dominum ſuum ad mortem usque, licèt
cum tot vulneribus in corpore ſuo, quot
adoraverat ipſe in corpore Chrifſti. Fac
grata ſis cum Thoma; eòque magis, quèò
major eſt dignario tua: Convertere in
linguas ad laudandum, quemadmodum
ad ſumendum Dominum; atque Chriſto,
qui aperuit tibi latus ſimul & viſcera ſua,
aperi labia tua: proſiliat cor tuum diſſo-
lutum per os, in applauſus gratitudinis

& per oculos, in lachrymas amoris.

Meditatio quadrageſima tertia.

De epulo duorum Diſcipulorum in Emaus,
in ordine ad ſuſcipiendum Dominum
qud peregrinum.

I. ◻COntemplaberis, quomodo diſcipuli
iſti, licèt dubitanter congregati in
nomine Domini, nanciſcantur eum ſta-
tim in medio ſui: Eſt quippe conver-
17 ſatio

206 MWEDIIATIONES
ſatio de Deo, evocatio Dei. Procede-
bant diſcurrentes de paſſione Chriſti; &
& veſtigio alliciunt eum ad colloquium
ſuum, veluti muſicam ei ſuaviorem mo-
dulatione cythararum cœleſtium. Inte-
rim quàm malè diſpoſitos invenit Domi-

nus, ad communicandas eis gratias ſuas;

quam remotos à ſe! Commiſertus ta-
men attrahit eos longinquos & quærit
fuga es. Invenit titubantes in fide, de-
lapſos à ſpe, tepentes in charitate; ve-
rùm verbis vitæ, calefacit corda algentia,
erigendo diffidentiam eorum, & inſpi-
rando eis vitam novam. * Obſerva Ani-
ma, quod eundem habeas occurrentem
hodie Dominum in via vitæ tuæ mor-
tuæ; ibi peregrinum, hic miraculoſum;
ibi tectum ſub habitu viatoris, hic ſub
ſpecie panis; ibi tranſeuntem, hic per-
manentem: Quàm incedis ſomnolenta
in ſemira virtutis, quàm tepida in ſervi-
tio Dei! Aſſociare igitur Domino iſti
per orationem, quatenus ad ictus inſpi-
rationum ejus repetitos, accendatur in
Pectore tuo ignis devotionis. Loquere
de Deo, qua die loqueris cum Deo:
Os quod hoſpitem ſuſcipiet ES UM,
non

4
hol ſo
uatun
narus
tenus
ſtand
ignes
Il.
Propi
inge
giüs,
Pids:
ipr⸗
mits
greſti
ſpeche
IMANL
(ilen
dum
uun.
inpite
deann
ne
ſhon
gid
ab
tim
Uer

AD USUM COMMUNICANNIUM. 107
non ſuſcipiat in ſe aliud quid. Non lo-
quatur verbum, niſi de Deo, qui deſti-
natus eſt Verbum ſumere divinum; qua-
tenus cum palato illibato accedat ad gu-

ſtandum panem & vinum germinans vir-

ignes.
II. Progrediuntur Diſcipuli & jam ap-
propinguant Caſtello Emaus, termino
fugæ ſuæ. Inſimulat Dominus ire lon-
giùs, quando vel maximè cupit eſlſe pro-

pius: Veller detineri deſideriis & obliga-

ri precibés; & qui immiſcuit ſe primi-
mitùs ultro, prætendit in virtutis pro-
greſſu rogari: Non ſecus ac circum-
ſpecta mater infantem ab initio ducit
manu, deinde relinquit eum ſfibi, ut
diſcat incedere ſine metu. Videntes
eum diſcipuli humanum quantùm divi-
num, orant enixè, velit remanere: Non
invitant eum more ſæculi politi, ut vi-
deantur ei officioſi; verùm ſincerè & in-
ſtanter, ut inſerviant ei hofpitales. Re-
ſpondet Dominus, eundum ſibi eſſe lon-
gius! Profectò quoties abſcedit Chriſtus
ab anima, abit velde longè; ad diſtan-
tiam illam remotiſſimam, quæ peccatum
intercedit & Deum. * Feſtina Anima,
neE

208 MEDIIATUIONES

ne tranſeat à te ſponſus divinus, ad ani-
mas feliciores, quia ferventiores; tam
neceſſe eſt tibi eum rogare, quam pro-
ficuum detinere. uodſi diſcipuli iſti,
ignari quis eſſet, æſtimant præſentiam
ejus tanti; tu quæ noſti eum mediante
fide, ſatage eum trahere in diverſorium
tuum. Ipſi reputant eum extraneum,
tu noſti eum tibi proprium: Deprecare
eum quam potes inſtantiſſimè, dignerur

ingredi, non modo tecum ſub tectum,
ſe

ſub pectus tuum. Invita eum ſeriò:
denique enim ſubminiſtrantur omnia
ſumptibus ipſius; quia ſecum portat ci-
bum, quo veſcaris vitam nacéta æter-
nam.
III. Acquieſcit facilè invitationi Diſci-
pulorum Dominus, cujus delitiæ ſunt
eſſe cum filiis hominum: Accumbunt
menſæ & Chriſtus in medio eorum;
exæquando eos in fruitione juxta & ſeſ-
ſione. Tradunt ei in manus panem;
equidem cum uſura magna: quia nun-
quam non redit inde uberior. Elevatis
in cœlum oculis frangit Dominus pa-
nem; & confeſtim aperiuntur oculi di-
ſcipulorum, ita ut agnoſcant eum Ma-
giſtrum

4
Giſrun
(em à
in Vir
qul in
ſolatie
dulcene
chloli
Veror.
cum P
gloriol
(os:

uple;

Meme
le&n
ri P
ceel.
ſanten

Ad ani.
es, kaln
lam pro⸗
Ppoli ,
Eleintian
mmediane
erloroun
raneumn,
epteen
Cigent
tectam
ſeri
Ortat
1 Ale-.

⸗
ie ſun
ulnbun
ru,
l1
anem, .
inalh.
Elevans
li
n M.
ARnmn

AD USOM COMMUNICANIIUM. 209
giſtrum ſuum. Ipſe autem eheu! eo-
dem adhuc inſtanti diſparuit: Si quidem
in vita iſta fulgur eſt momentaneum,
qui in vita æterna ſol lucis eſt & con-
ſolationis indeficiens: Relinquit eos cum
dulcedine in labiis, reliquias panis mira-
culoſi ſubſtituens in locum ſuum. Ipſi
vero remanent dolentes, non agnoviſle
eum priùs, non adoràſſe vulnera ejus
glorioſa, non ſtrinxiſſe pedes ejus trans-
fixos: O quot detenturi eum fuiſſent
amplexibus, ſi cognoviſſent eum! *
Memento, quod eundem Dominum ve-
re & realiter habeas hic ad menſam Al-
taris, partientem & diſtribuentem panem

coœli: Non cunéteris tuam agnoſcere fe-

licitatem; ne dum recordaberis ſerò,

amplius non habeas tempus, relictus

cum pœnitudine de præſfentia tibi ſub-
lata. Eja accede ergo ad Dominum;
neque enim accedet ad te, ſicut ad diſci-
pulos, qui detinetur hic incarceratus
tabernaculo ab amore: fruere præſentiâ
ejus divina & corporali, adora perforatos
illos pedes, oſculare formoſa gloriosè
vulnera: Te exſpectat, tui gratia mora-
tur hie, otium tibi præbens, & locum
con-

210 MEDIIATIIONES
contemplandi, amandi & manducandi

ſe.
IV. Remansére ambo diſcipuli dolen-
tes juxta & gaudentes: gaudebant quip-

pe, quod vidiſſent Magiſtrum: dolebant

autem, quod perdidiſſent eum tam re-
pentinè; priùs dilapfum, quàm agni-
tum. Recolebant venerabundi exhibi-
tum ſibi favorem, repetentes quas do-
cuerat eos lecti nes. Exundavéêre eorum

corda amore dum ibant, & linguæ gra-

titudine dum redibant. Redivére ſcili-
cet narraturi ad amuſſim, quæ locutus
erat Dominus; extollentes efficaciam
dictorum, decorem actionum, præpri-
mis autem fplendorem cœleſtem vultùs
ejus: Gratulabantur alter alteri de ſorte
mutua, & collaudabant Dominum de
miſeratione inopinata: Non ſciebant per
dies multos loqui aliud; ſed & religentes

viam eandem, examinabant curiosè ve-
ſtigia pedum divinorum, ſtudioſi calcare
deinceps ſemitas Legis divinæ. Reduces
facti ad Apoſtolos, referebant eis felicita-
tem ſuam, renovantes gaudium ſuum.
* Diſce Anima gratias rependere Magi-
ſtro divino, quâà die accumbis menſæz
ejus:

d(
ejs:

nocdu

quod
adleri
inſpir⸗
eum
tur lin
bit ad
mentun

ducand

li dolen⸗
Ant guid⸗

dolebant

lem k.
mn zen,.
eyhlibi

s (.

e eorum

e g .

re icl
locns
ſicxin
⸗
prey⸗
, vultis
ge ſorte

aum 64

ebaner
elgenes
e e.
6 clleire
Nedus
sSkein
n ſum

AD USUNM COMINUNICANTIUM. zrI
ejus: Aperi labia laudibus, quemad-
modum oculos cognitioni; memor,
quod ſors, per quam cognoſcis Deum,
adſcribenda veniat non tepori tuo, ſed
inſpirationi ejus. Satage cognoſcere
eum pleniùs & non habebit quod loqua-

tur lingua tua per multos dies; ibit redi-

bit ad ſaporem guſtati cibi, ad delecta-
mentum palati ſui.

Meditatio quadrageſima
quarta.

Quomodo excipias Dominum cum Magda-
lena, veluti hortulanum animaæ tuæ.

I. Editaberis, quàm anxia aſſurgat
Magdalena prævertens auroram,
ad quærendum ſolem eclypſatum. Ca-
pta ut eſt amore, requieſcere nequit;
extra ſe rapta, tota eſt in IESU ama-
to; ſicque, non eſt ubi animat, ſed ubi
amat. Relinguit diligentiſſima ſponſa
lectum ante diluculum. At quid mi-
rum, ſi prohibeatur dormire quæ vive-
re! Sane non vivit, quæ mortuam pu-
tat vitam ſuam. Non aquieſcit ulli crea-
turæ, extra centrum poſita Creatoris fui.
Sau-

212 MEDITATIONES)
Sauciata per amorem & mortua per do-
lorem, ſubintrat & ipſa ſepulchrum Di-
lecti ſui. * Perpende Anima, quàm

bona ſit præparatio iſta orationum, vi-

giliarum, lachrymarum & ſuſpiriorum,
ad inveniendum Dominum; qui expira-
vit præ amore, & vivit cum reneritu-
dine. Aſſurgens præverte hodie auro-
rum, eundem inveſtigatura Dominum,
qui evocavit omnes affectus ſuos ad
amandam & beandam te: Ne quæras
eum coopertum Syndone, ſed hoſtià;
non inter ſudaria mortis, ſed inter ſpe-
cies vitæ: Deplora errores & exſpecta
favores, donec conſequaris metam deſi-
deriorum tuorum.
II. Attractus Dominus ceu magnes,

equidem non à pertinacia ferrea pecca-
tricis, ſed à perſeverantia aurea amantis,

jam præſto eſt; compenſans apparitione
læta inquiſitionem anxiam. Oſtendit ſe
in habitu hortulani, volens colligere
fructus virtutum, ex floribus deſiderio-
rum: Percontatur Magdalenam, quare
Ploret, quem quærat; cauſam quam
Probè habet perſpectam, amans perci-
Pere de ore ipſius. Reſpondit Maade
ena;

Peciern

40

lent,
Volyer
enitn

Deo?
quod

rare,
quoc
mor.
e ga⸗
ſceria.

Eem hi

hortule
Aſictir
Aleule
Verum
larz⸗
tur t
I VGur

III
Nure

eritd

Ahtls
Ure n
feſta ſe
Mleth
Nuückerr

per do
tum Di.
, Jun
I, Vi.
riorolg,
exit
enerinn.
e Aurd⸗
ninum,
108
quers
oltts
ter ih⸗
elhelt
N gel.

gnes 1
Pecct⸗
AlNantig

Arite

ligere
ſiderio⸗
gun
un
6 etel⸗
Pe
en

2–

AD USOI COMMUNICANTIUM., aꝛr;
lena, veluti de re notiſſima, rata omnes
volvere mente quod ipſa: Et recte, quid
enim aut cogitari potefſt aut dici melius

Deo? Non dicit quærere mortuum; id

quod vel recolere ſaltem, foret ei expi-
rare. Reſtitue eum mihi ait: Ne putes
quod mihi timeam; non eſt timor, ubi
amor. Cunéctatur Dominus manifeſtare
ſe, quo magis audiat multiplicantem de-

Hſideria. * Recogita Anima, quod eun-

dem hic teneas Dominum, animarum
hortulanum, rigantem eas ſanguine ſuo:
Aſſiſtit hic perſonatus accidentibus panis,

auſcultans ſuſpiria tenera deſiderii tui.

Verùm ſi contegitur à ſuo amore, dete-
gatur à tua fide; ſique Magdalena molie-
batur tollere eum mortuum, tolle eum
tu vivum, licet ſepultum ſub velamine
ſpecierum.
III. Gaudens divinus hortulanus à
Nazaret, vidiſſe diſcipulam rigantem
iteratò fontibus oculorum plantas ſuas,
excluſas roſas vulnerum ſuorum ador-
nare margaritis fletůs copioſi, mani-
feſtat ſe, compellando eam nomine ſuo:
Maria ait; & ipſa confeſtim ùt ovis, non
quidem perdita ampliùs, ſed recuperata,
agnoſcit

214 MEDIIATUIONES

agnoſcit vocem paſtoris ſui feliciter in-
venti: Compellat eam Chriſtus tono
vocis tam blando, ut agnoſceret recon-
ciliatum eum ſibi vinculò amoris indiſſo-
lubili. Unde provolvitur denuo ad pe-
des ejus, veluti centrum notiſſimum
propenſionis ſuæ: Sique procidit quon-
dam oppreſſa pondere delictorum, pro-
cidit modo proſtrata vi amoris. Involat
velut apis anhela in fragrantiam, quam
exhalabant vulnera ejus roſacea: Cohibe-
tur autem à Domino dicente, noli acce-
dere, noli me tangere, quia nondum
alſcendi ad patrem; maneat tibi mœror,
reſervetur Patri honor; tibi ſpinæ, ipfi
fragrantes roſæ. * OO Anima, agnoſcas
hic tuam feliciratem, eamque ſtudeas
appretiare: Non imperat tibi Dominus
iſte ut recedas timida, ſed ut accedas af-
fectuoſa: Qui Magdalenæ ſua vulnera
denegat, ad vulnera te invitat; non modo
ad tangenda, ſed ad guſtanda. Audi vo-
cantem te nomine tuo, cum talibus ar-
gumentis benevolentiæ, ut trahat te bo-
nitas, dam abſterret magnitudo. Ne
perdas communicandi opportunitatem,
nequando deploraveris eam per totam
æterni-

41
Etern
coultr.
(Abun
Juod

grate
In pe
ll
ii,
Congt
inven
eisqe
ccelun
,
ingui⸗
antane
Wdire
ſuari

calen⸗

Untün
Ohnid
Chor
iſtam
Jue
1ot ar

citer in.
us 1000
t tecon⸗
iello⸗
0 pe⸗
mnom

it quon.

N; Pro⸗
nvolat

, goan

Cohube⸗
oli ecce⸗
gondn
morol,
lich/
4 Holes

ſtoden

onin

cecs⸗

1 Vler
dn n
Audi vo⸗
lbos
0
nt lel.
do. N
nnitten
er loll

AD USUM COMMUNICANTIIUM. aꝛr/

æternitatem: Proruens ad pedes illos,
conſtringe vulnera illa florida; & exun-
dabunt ſanguinis loco dulciſſimo melle
quod manduces, nectare cœleſti quod
ſugas & quo refocilleris.
IV. Tranſivit Magdalena à gratiis ad
grates: Nec continere valens gaudium
in pectore, abit ad communicandum
Apoſtolis; quatenus participes facti læ-
titiæ, participes fiant & gratitudinis.
Congratulatur ſibi eum eis non modo de
invento dragmate uno, ſed de quinque,
eisque adeo pretioſis, ut quodlibet valeat
cœlum aliquod. Sed necdum conten-
ta, choros invitat cœleſtes, quatenùs
linguis ſuis ſonoris adjuvent eam in de-
cantandis laudibus divinis; merita inde
audire vitâà totà muſicam hanc cœlitum
ſuaviſſimam. * Perpende, ſicubi Mag-
dalena, eoquod vel ſemel admiſſa fuerit,
non ad tangenda, non ad oſculanda, ſed
tantùm ad intuenda vulnera illa glorioſa;
omnibs annis vitæ ſuæ, de die in diem,
choros inter aligeros, celebrat gratiam
iſtam ceu ſingularem: Tu Anima mea,
quæ non ſemel tantum, ſed toties, per
tot annos, de die in diem, proſequeris
accipe-

216 MEDIIATIONES 4
accipere Dominum totum quantum;
non modo vulnera ejus deoſculans, ſed
abſorbens; quomodo reperas qualiber (tuerel
hora & quolibet momento gratias debi- Aethe
las! Efforment choros muſicos facultates mjor
animæ tuæ, ad magnificandum & exal- M e
tandum Dominum, ob favores adeo ſin- d intr
gulares: Regurgitet os tuum per vulne- quandh
rum horum prœconium, dulcedinem ea

quam ſuxit cor tuum. e'grnl
. . um.
Meditatio quadrageſima iéseum
quinta. eniul
Qualiter ſumas Dominum ut Regem, ut elnn 4
Sonſum, ut Medicum, ut Ducem, ut Judi⸗- wren
cem, ut Paſtorem d Magiſtrum. ran

Septem meditationes hasce Jequentes, ſolehat bunis.
fſankctus Franciſcus Borgias ſacerdos fa- dlin to
us, diſtribuere in ſeptem dies hepdoma- Wento
tis, qulibet die recolens unam? Atque am 4
Eir pariter practicare potes & tu. Prias- Amndinn
quam ſacerdos feret, communicabat ſin- dh ſimd
guli Dominicu, accipiens tres dies Præ- (onde
cedentes ad praparationem, & tres ſub- Polſit
ſequentes ad a endas gratias 2 & ad lum

gliciendum frudtum.
Dlonn I. Me- ſhnm

=

AD USO COMMUNICANTIUMI. ad -»-
antum I. Madiaberis quando ſuſcipies Do- .
y ſed minum ut Regem; quantum in-
Golibet ſtrueres apparatum, ſi excipiendus tibi
sGihi. eſſet hoſpitio Rex quidam terræ! quantèò
cls major igitur facienda eſt tibi præparatio,
edh ad excipiendum Regem cœli, non mo-
deoſ do intra domum, ſed pectus tuum. Et
rvA quando ſuſcipies eum ut Sponſum, ſa-
edinem tage adornare animam tuam pulchritudi-
ne gratiæ, & gemmis pretioſis virtu-
tum. Quando ut Medicum, deſidera-
ima bis eum cum anxietate tanta, quanta eſt
ægritudo tua: Stimulent deſiderium
tuum dolores; quia ipſe eos jam per-
en) 6 peſſus eſt pro te, & exhauſit antitodlum
Vhil- amarum fellis & aceti, ad reſanandum re
n. à veneno, quod hauſiſti cum voluptati-
3, Dele bus tuis. Quando ut Ducem, memento,
“ / quia tota vita tua mera eſt militia: me-
e mento jurare ad vexilla ejus, vocare
/ eum in auxilium tuum, videns te cir-
u cumdatum ab inimicis truculentis. Quan-
eibe“ do ſumes eum ut Judicem, elimina à
die N corde culpam quamlibet, quæ offendere
mr ſ Poi quoquo modo rectitudinem ocu-
Gâ lorum ejus divinorum. Quando ut Pa-
ſtorem, voca eum balatibus ſuſpiriorum;
Me K . cùm

218 MEDIVATONES
cùm ut erust te à faucibus lupi infernalis,

tum ut paſcat te in viridariis amœnis gra-

tiæ, rigatis ipſo ſanguine ejus. Quando
ut Magiſtrum, agnoſce præprimis igno-
rantias tuas, & ſupplica ei, cum Sapien-

tia ſit infinita; ut doceat te lectionem il- xj
lam magnam, cognoſcendi & amandi ej

eum, eique ſerviendi. Iſta ſit præparatio,
ad quamlibet ſeptem meditationum ha-
rum.
II. Obſerva, quèd appropinguet jam
Rex iſte potentiſſimus pectoris tui por-
tis, ſive labiis tuis: Venientem cum

benignitate, egrediatur excipere anima
tua cum decore: Roga eum pro gratiis
neceſſariis; neque enim volet tibi negare
aliquid. daturus ſe ipſum. Jam adeſt Di-

lectus unicus animæ tuæ; procedas ergo
ad deducendum eum in viſcera tua, af-

fectus inter & teneritudines. Ecce jam (
ingreditur Medicus divinus, qui ſalus
eſt, medicina & ſolatium ægrotorum,
& qui paſſus eſt morbi univerſalis dolo-
res primus: Recole eos ab uno ad alte-
rum, petens ab eo remedium morbo
tuo. Adventat jam Dux ſtrenuus ad

Præcordia tua; ne moreris tradere ei ar-
cem

ernalg⸗
nisgre⸗
nde
igigro⸗
apien⸗
nenn l⸗
Anucdl
Pertic
um he-

Gel n
tui Por⸗
ein
e nin
0 grnn
1 ſepli
gelt D
as etgt
nj1
e
ii ſins
Norun
I tor
4l⸗
1 N
nuns 4
4
ere

6

AD USOM COMAMUNICANTIUM. zrz

cem animæ tuæ, ne reſiſtas ei imbecilli-
tatibůs tuis., Jam pro tribunali ſedet Ju-
dex rigoroſus; provolvere ad pedes ejus,
confeſſus cum humilitate culpas tuas gra-
ves, ut conſequaris veniam earum. Quæ-
rit te Paſtor bonus, audi interpellationes
ejus clementes; ſequere eum blandiens, ut
accipias de manu ejus panem cœli. Jam
ſedet in cathedra cordis tui Magiſter di-
vinus; quare auſcultans eum attenté,
pPercipito vera dogmata ejus.
III. Fruere favore quo dignatur is
Monarcha cœleſtis, memor, quòd libe-
ralis ſit quantùm potens: Scito petere
ab illo, qui deſiderat tibi gratificari; qui
ſicuti vult, poteſt dare. Stringe Anima
Sponſum tuum, captum amore tui; &
quandoquidem aperuit tibi viſcera ſua,
ſuſcipe eum viſceribůs tuis. Multis con-
ſtas ei vulneribús: Ex livore cognoſce
amorem; vocans eum vitam tuam, quis
perdidit ſuam, ad eruendum te de fau-
cibus mortis. Applica quæ affert Medi-
cus hic verè Samaritanus remedia, com-
poſita ex propria carne & ſanguine ſuo:
Ipſe ſanguinem elicuit ſibi pro ſalute tuas,
& oppetüt mortem, ad prolongandam
K 2 tibi

A4410 MEDIVAUONES

tibi vitam. Sequere Ducem præeuntem
te ad prælia quævis periculoſa; non de-
ſtituêris annonâ, quia ipſumet habebis
in cibum. Congredere audacter cum
hoſte tuo inviſibili, ſub Imperatore ex-
cipiente pro te ictus lethales; ne dere-
linguas vexillum ejus, donec por'aris
victorid. Auſculta Anima & inclina au-
rem tuam, ad verba Magiſtri ſapientiſſi-
mi, qui Sapientia eſt Patris incarnata;
ipſe datur tibi ad eſum, ceu litera melli-
ta infanti, quò majore diſcas cum dele-
Gamento: Ignorantiam tuam lues pro-
fuſione ſanguinis, non tui, ſed præcepto-
ris tui; ipſe enim ſuſtinuir flagella, pro
ea quam neſciebas lectione. Quaſem
dabis compenſationem Judici adeo cle-
menti, qui condemnari voluit ob delicta
tua? Qui non admiſit peccatum, & in
cujus ore non eſt inventum mendacium;
ipſe ſatisfecit pro prævaricatione tua.
Roga indulgentiam, propoſita tibi emen-
datione: Unde fiet, ne confiſcet tibi
bona; imo què congruentiora & largio-
ra habeas vitæ ſubſidia, relinquet ſe tibi
in alimentum. Aſſociare gregi Paſtoris
boni, qui ſimul & pabulum tuum eſt:
qui

4
guipr
lis
fühllarr
tenar
ibi in
1e dd
WV.
herola
Pretiot
Mülann
herrim
faelit⸗
Nihil
irum
um du
Eelbun
Cnüs,
hudes
Pplan
cothie
engar
Dehibe

UIveS
Pſius
ferne

Leuntenn
non Ge⸗
t hudebi
Rer eun
Nore el⸗
ne der⸗
poktiti
lina a.
jenil⸗
Cirnutt,
14 nel⸗
ges plo⸗
erehl⸗
lu, N
uien
geo e⸗
b celi
, En
daclun
e tu.

ſemnelr.

ſeet ib
Aluge.
ſe ii
Paltorns

gan

AD USUM COMMONICANTIUM. 221
qui pro te expoſuit ſe lupis ſanguinariis,
paſtis cruore ejus, usque ad ultimam
ſtillam; argumento, quod non ſit mer-
cenarius: Qui propria viſcera explicat
tibi in paſcua, ſuisque humeris deportat
te ad ovile cœli ſui. D
IV. Gratum te probes Regi tam ge-
neroſo, & correſpondeant donariis ejus
pretioſis, obligationes indefectibiles fa-
mulandi ei. Delesctare amplexibs te-
nerrimis Sponſi tui, ſtudens ſervare ei
fideliratem; utpote in qua vertitur tibi
nihil minus vità, eaque perenni. Gra-
tiarum adtionibus ſolve medicamenta,
tam dulcia quàm ſalubria; reſervans Os
delibutum delitiis, impendendum proœ-

coniis. Audiat ſupremi cœli Paſtor per

laudes balatus jubili tui, tusque Bellidux
applauſus triumphi ſui. Reſonent en-

comia Magiſtro tuo ſapienti; ſitque com-
mendatio doctrinæ ejus, practicatio ejus.

Exhibe judici benigno cor tuum, con-
tritum ob miſeriam tuam, & gratum ob

miſerationem ejus; agnoſcens, quod

vivas per ipſum, & quod per gratiam
ipſius non ardeas, factus titio æternus in

inferno.

221 MEDITIATIONES

Meditatio quadrageſima ſexta.
Ltibuscum ſenſibus ſuſeipias Dominum ut
Lararue, „ Redemptorem, Glorifcato-
rem, & unicum Benef actorem tuum.

I. Onſidera, ſiquando habuit aliquis
bona ſua omnia ab amico, quanta
cum comitate excipiat venientem in
domum ſuam: quidquid habet; provol-
vit ad pedes ejus, ceu devolutum in ſe
de manibus ejus; quantumcunque ei præ-
ſtat, modicum reputar, in comparatione
multi quoad deber. Non dolet, quod
mn acceperit plůùs, quam quod non
poſſit plůs ei rependere; proclamat
eum benefactorem ſuum & fabrum for-
tungæ ſuæ; caput ſubſternit illi, à quo
profitetur erutum ſe de luto fœcis. O
qui communicas, quis eſt Dominus iſte,
quem ſuſcipis hodie domo cordis tui?
Memento, quèd debeas ei, quidquid
habes, quidquid es: Ipſe eruit te ex
nihilo, ut eſſes magnum quid, quatenùs
creatum pro ipſo. Ne putes, Dominum
hunc ſuſceptum corde tuo, ſuſeipi in
domo ipfi alienag; cum ædificaverit eam
manibus ſuis. Largitur tibi Vam, ſed
ðò mnin-

inſum
Mime
dalci
rem
viel
Vit te
ex tit
dui
CIis
fnem
Prirmi
utri
dong!
ſcenti
II.
Vtam;
ldz
(ſangi
mori
lem ſe
Au pi,
Us exe
Cae
Amore
recde
tamol

manc

ſexta⸗
intin

Ptfene
anl.
Alcs
„ Gant
tem I
rorcr
ehtr
Aertite
ely
tol ſo
Ptochurt
tum ſor⸗
1, 0
Eeeis.

4D USUM COMMUNICANTIIUM 223
inſumendam ſervitio ſuo: inſpirat tibi
animam, ſed impendendam amori ſuo.
Suſcipe eum veluti unicum benefacto-
rem tuum, aperi oculos fidei, atque
videbis in hoſtia iſta Dominum qui crea-
Vit te; immitte eum pectori, debito ei
ex titulis mille; inſere eum viſceribus,
quia ipſius ſunt: Cognoſcat Intellectus,
cujus ſis, & amet eum voluntas veluti
finem ſimul & principium ſuum. Præ-
primis confundatur Cor, convertiſſe in
inſtrumenta offenſæ, quæ fuerant mera
dona liberalitatis, favores infinitæ bene-
ficentiæ ejus.
II. Multum eſt equidem, dare alteri
vitam; plurimum eſt, dare vitam pro-

ipſo; mori ut alter vivat: Sed necdum

atis! Benefactoris conatus uctimus eſt,
mori pro ſicario ſuo; redimere venden-
tem ſe, & aſſerere libertati ementem ſe.
An viſus fuit, an auditus unquam amo-
ris exceſfus conſimilis? Sane nemo ejus
capax eſt, præterquàm Deus captus
amore. * Obſtupeſce nunc peccator,
recolens, quòd pro te ſit mortuus, quem
tantopere offendiſti: Dominus pro
mancipio abjecto Sathanæ! Perpende
K 4 SXtIe

224 MEDITATIONES

extrema hæc; Deum & morientem; vi-
tam & mortem; atque pro te verme vi-
li! Permiſit ſe injuriis, ut honoraret te;
maculatus fuit ſputis, ut mundaret te;
reputatus fuit inter latrones, qui latroni-
bus dat paradiſum. Ut aquireret te,
Perdere voluit omnia, ſubſtantias, he-
norem & vitam; & jam moritur pendens
nudus ex nudo ligno. Sed necdum fi-
nis; quia denique tradit ſe iterum ite-
rumque, usque ad conſumationem ſæ-
culi, in auguſtiſtimo Sacramento Altaris;
Prodigus factus divinitatis juxta & hu-
manitatis ſuæe. Quid dicis? Obmute-
ſcis? Sed forte non poterat adinvenire
medium aliud ad remedium tuum? Po-
terat utique, ſed elegit quod diffcilli-
mum, ad depromendam magnitudinem
amoris ſui; nequando objiceretur teneri-

tudini ſuæ, quod potuiſſet eſſe major,

quod potuiſſet facere plùs. Derelictum
ſe conſpicit à Patre, ne derelingueret
ſervum ingratum, cujus tenetur amore.
Quid ni ergo ſuſcipies eum hodie, ve-
luti Redemptorem animæ tuæ, veluti
Salvatorem vitæ tuæ; offerens quantum
habes, fubſtantias, honorem & vitam
illi,

ilͤ
ud
Gvi
lum.
pretie
aquæ
Deles
gui ſe
Ek: E
inus
Dko te
quocd
ſunctn
III
leim tu
ibi de

onet

dus,
Ulcord
creaſſe
ke pr.
lte
lerld
Hnoten
nci
lrecc
ſin

em; Vi⸗
erde vi⸗
rad te;

garel te;

larrort
reret le,
ias ho⸗
pendeen
dumn f⸗
ruc ite⸗

nenn ſr⸗

9 Auri⸗
& hr
Obene-

inwenie

297 o.
Sthell.
tacinen
r tenen.
mh
relidum
ngreret
. woe.

AD USUM COMIMUNIOANTIUAM 24½
illi, qui dedit hœæc omnia primus pro te.
Pande pesctus tuum in hoſpitium illi,
qui aperuit latus ſuum tibi in receptacu-
lum. Redundet os liquore ſanguinis
pretioſo illius, qui nec guttulam habuit
aquæ, ad reſtinguendam ſitim ſuam.
Delectentur fauces carne illius ſapida,
qui ſenſit palatum ſuum amaricatum fel-
le: Et quandoquidem prætermifit Do-
minus nihil, quod facere potuiſſet
pro te; neque tu prætermittas aliquid,
quod facere poſſes ad ſervitium ejus
ſanctum.
III. Suſcipe eum veluti Glorificato-
rem tuum æternum; qui per illam quam
tibi daturus eſt aliquando gloriam, im-
ponet coronidem beneficlis ſuis omni-
bus, omnibusque numeris abſolvet miſe-
ricordiam ſuam. Gratia fuir magna,
creaſſe te ex nihilo; major, redemiſſe
te profusâ totàâà ſanguinis ſubſtantia;
Chriſtianum deputaſſe te & Catholicum,
derelictis aliis innumeris in cœcitate &
ignorantia veritatis; qui tamen, ubi
nacti fuiſſent lumen fidei, fidelitatem
ræſtituri fuiſſent te longe majorem:
Buſtinniſſe te peccatorem, quo tempore
K 5 alios

2²6G MEDIIATIONES

alios cum peccatis numero & pondere
minoribus, præcipitavit in prunas flam-

marum æternarum: Juſtificaſſe & aluiſſe

te Corpore ſuo & Sanguine. Magni
enimvero ſunt favores hi omnes, digni
gratitudine omnigens! Verum quod
coronat univerſas, eſt quod prædeſtinâ-
rit te ad gloriam ſuam, uti credis, &
glorificaverir te aliquando, uti ſperas.
Quapropter ſuſcipe eum veluti ultimum
finem, veluti Alpha & Omega tuum:
Ipſe diverſorium eſt peregrinationum
tuarum, requies laborum tuorum, por-
tus ſalvationis, & centrum felieitatis tuæ.
Exſtimula tuam fidem; idem Dominus
quem viſurus & quo fruiturus es in coœe-
lo, idem pſe rea iter & verè continetur
in pedtore tuo, veluti pignus æternæ
gloriæ tuæ. L . “
IV. Appellatur Sacramentum hoc au-
aſtifſimum Euch riſtia, id eſt bona gra-
tia; proinde veluti gratia infinita, collata
à Domino ſupremo, gratitudinem exigit
perpetuam à Communicante. Verùm
non eſt compenſatio alia, quam præſtet
ſumens Chriſtum una vice, niſi ſumendo
esum vice altera: Hæc eſt gratiarmun
actio

Mi
or
eund
calix
es

doncere
lom.
dile
Miri,
6, Cgti
mn d
li, 8
ſerts
,lummvun
1uun:
atiopun
y .
is tuck,
homminns
in ⸗
Minetut
Eierik

poc A⸗
u gl⸗

coln
eNt

Verum
un
tinn
io

4 vs/M cOMMUNICANTIDM 22,
actio maxima: Neque recoluntur tanti
favores competenter, quam ſumendo
eundem cum devotione frequenter. Sit
calix pro calice, & Communio una mer-
ces alterius; quemadmodum & cœtera
dona de manu ejus liberali, non retri-
buuntur condignè Patri, niſi per obla-
tionem PFilii, qui donatur Communican-
ti ex theſauro locupleriſſimo Altaris. *
Quapropter 6& Anima! ſiquando immer-
ſam te conſpicis beneficiis irredimibilibus,
immergere Sanguini Dominico inexhau-
ribili: Grata eris ſicut debes, ſi amas
ſicut cognoſcis. Hunc in modum com-
municabis vicibus & modis multivariis;
ſumens Dominum una die veluti tuum
Creatorem, altera die veluti Redempto-
rem: Hodie veluti Juſtificatorem & cras
Veluti Glorificatorem tuum.

Meditatio quadrageſima
ſeptima.
Quomodo communices in omniluss feſtis
Dominicit.
PPErpende quam felicem re reputàſſes,
ſi tuifſes Pratene cum fide quam

21³⁴⁸ MEDIYATIONES
colis, myſterio quod meditaris? Quan-
ta cum devotione te præparaàſſes, quanto
cum gaudio aſtitiſſes? Veluti ſi exper-
gefactus ab Angelo nocte nativitatis Do-
minicæ, percepiſſes nuncium lætum
puerperii virginei; quàm feſtinè aſſur-
rexiſſes, quàm prompftè a curriſſes, ad
videndum Infantem divinum recenter
natum? quomodo gaviſus fuiſſes, vide-
re & contemplari involutum faſciis, qui
non capitur cœlis; collocatum inter pa-
leas, qui pennas calcat Cherubinorum,
Mlachrymantibus præ lætitia Angelis. Die
Cireumcifionis, quomodo aſſociaſſes la-
Cchrymas tuas ſtillis ſanguineis vulnerati
dolorosè Infantuli? Quantà cum con-
Wlatione interfuiſſes viſioni illi cœleſti in
monte habor? (Quam matutinus fuiſſes
clie Reſurrectionis, in conſortio auroræ
gemmifere, ad conſpiciendum Solem
illum glorioſum, orientem ſpecioſas in-
ter aubes vulnerum ſuorum? Quanta
cum devotione & puritate aceinxiſſes te,
ad conſ-endendum montem Oliveri, die
Aſcenſionis Dominicæ triumphalis; &
quomodo traxiſſet ipſe cor tuum poſt ſe
ad centrum cœleſte? (Quam hilaris ad-
fuiſſes

iſe
e
Drox
gude
quer
to.: 1
ſin i
(eick
lien

S=

—

Qnn.

nene.

is De⸗
1 lenum
ns Mr.
ſes, 4

ccenler

S, J
nret e.

norun,
els De
les
oeril
n Cor⸗
geli
8 fuils
gurore
olen
Nſis ir
Omnon
ſles te
en⸗ le
1s, 6
1
ris

.

.

1.

AD 0“SUM COMMUNIOANTIUM. 229
fuiſſes omnibus contingentiis iſtis, quàm
ſpectaſſes avidus omnia myſteria iſta!
Provoca igirur tuam fidem, & intellige,
quèòd idem Dominus verè & realiter,
quem conſpexiſſes ibi; idem ipſe exiſtat
hic in ſanctiſſimo Euchariſtiæ Sacramen-
to: ſique ibi in Præſepio, hic in Altari:
ſin ibi involutus faſciis, hic implicatus
accidentibus; ibi granum inter paleas,
hic panis in ciborio. Sicubi vidiſſes eum
in monte Thabor veſtitum nive, hic
cernis eum circumdatum candore: Si
in Aſcenſione tectus tibi fuiſſet à nube,
hic abſconditur tibi ab hoſtia. Procura-
bis ergo diſponere te cum eadem devo-
tione; quandoquidem eadem præſto eſt
realitas. Augeatur fides, exardeſcat
affectus, creſcat fervor tuus, ad modum
ſortis tuæ.
II. Perpende, quàm lætabundus in-
troiſſes ſtabulum illud Bethlehemiticum;
ſi vacuum ornamentis, tamen refertum
conſolationibus. Quàm venerabundus
acceſſiſſes præſepe, humilians te cum
Deo humanato; quàm circumſpecté ap.-
propinguaſſes, quàm affectuoſè aſpexiſ-
ſes eum; & non contentus videre, con-

K 7 tre-

253 MöDIIATIONES
trectàſſes & ſtrinxiſſes Infantulum tene-
rum corde contrito! Commonefactus
igitur tuæ incuriæ, lentitudinem exſti-
mula, & accurre hodie, non ad Præſepe,
ſed ad Tabernaculum; nec contentus
puellum deoſculari, manduca eum &
coopertum membranis cordis tui, repo-
né in penetralia tua. Sique in Circum-
ciſione videns eum deſtillare margaritas
in lachrymis, & rubinos in ſanguine;
lytrum animæ tuæ pretioſum; commiſe-
rationem ſenſiſſes amaram (Neque enim
Poterit cor eſſe durum ad invidiam ada-
mantis, quod ſanguine Agni illius oc-
ciſi non emolliatur usqueadeo, ut de-
luat fruſtatim per oculos) Collige ho-
die, non guttas quasdam cruoris, quales
tunc; ſed totam maſſam ſanguinis ejus
vaſculo cordis tui. Sin ibi ſtuquiſſes pla-

care flerum Infantuli, aſtringendo eum

pectori; hodie pectore eum reconde.
Quodſi in monte Thabor abreptus fuiſſes
in extaſim, intuens à longe licet pulchri-

tudinis Solem; contemplare eum hodie

quam proximè: Pro Thabore ſit pectus,

& cor tuum Ppro tabernaculo, & elata .

voce cum S. Perro, dicito: Domine bo-
num

4
Dum
eo
eun
ine
“ V
illas
latis:
gere
Pector
e g
ccelun
enim
ingreſ

comm

Fidem
er

quonie
crren
III
eruexre

Prkle

t
tened
ezder
illo

E

Ntene⸗
elas
nerll⸗
elege,
Dkentns
eumn A
Iepo.
rcum-
Ariig
gate 7
nmi⸗
ne elin
m ch⸗
lins N.

3
E
=e
=„

AD USUM COMMUNICANTIUM. 231
num eſt nobis hic eſſe! Tu in me,
Ego in te! Reſuſcitatum hic habes
eum; accede in conſortio Matris vir-
gineæ, fruiturus roſis illis fragranti-
bus vulnerum, diſcreturus inter fiſſuras
illas carnis transfixæ, ſplendores divini-
tatis: Neque conceditur tibi duntaxat tan-
gere & adorare, ſed & immittere eum
pectori. Detinens eum hoc loco perin-
de glorioſum, ac ſi conſcenſurus eſſet
cœlum, deduc in cor tuum: Neque
enim ſubducet ſe tibi hic, ſicut ibi; ſed
ingreſſus præcordia tua triumphans,
commutabit in cœlum peétus tuum.
Fidem innova & renovabis fruitionem
myſteriorum horum omnium; eundem
quippe præſentem hic habes Dominum
quoties communicas, qualis erat in oc-
currentiis illis omnibus.
III. Satage igitur ex Commvunione iſta
eruere fruétus omnes, quos eruiſſes
præſens ex myſterio quod celebratur:
Et cùm eundem reapfe, non imaginari;
teneas Dominum iſtic, ac habuiſſes illice
eadem roga eum bona, ſciens petere ab
illo cordaté, qui novit donare gene-
rxOSsé. Sique nullo non tempore refri-
cares

232 MEDIIATIONES
cares memoriam ejus, quod vidiſſes &
feciſſes apud Deum & Dominum tuum,
in quovis myſteriorum illorum; æquale

ſit nunc gaudium tuum, quia æqualis

eſt ſors tua. Quoties narraſſes rem mi-
rabilem aliis, toties nunc recole illam
coram Domino; qui nullatenus imponit
tibi ſilentium hic, ſicut Apoſtolis in
monte Thabor; quin ſtimulet potius de-
votionem tuam, ad propalationem gloriæ
ſuæ. Quid retribuam Domino, ajebat

propheta Regius, pro omnibus quæ

retribuit mihi: Calicem pro calice; ſit-
que comunio iſta gratiarum actio de præ-
terita, quemadmodum illa diſpoſitio fuit
ad præſentem. Quis potuiſſet expelle-
re te de ſtabulo, quod ingreſſus fuiſſes ſe-
mel cum paſtoribus? Quis detrahere
te de monte cum diſcipulis? Quis amo-
Viſſet te de ſepulchro cum Maris? Ecce
totum quantum illud quod ibi, hic ha-
bes ſuper altari; imo propius, in pectore
tuo. Requieſce in meditatione & per-
dura in benedicendo & glorificando
Domino. —

Medi-

N

Lom
Facil
lin
mu
N
a
Mion
en
uru
ame
70 .
ne
une
160

oili

8§. l⸗

Ibo
lann
Aum
Minus
Wher

lilles
n Wum,
egtle
Eqluſs
rem Mi⸗
e n
inpont
ois in
tus de-
ogorie
, jebet

us de .

eejl
dehl.
Ciof
expele⸗
Kesſ.
eitihen

nis 1l0 .

6) Lee
e br⸗
pelor⸗
e⸗
bcinde

M

AD USOM COMMUNICANIIUM. 233
Meditatio quadrageſima

octava.
Quomodo communicet in feſtis Sanctorum.
Facile foret equidem, at prolixum, con-
cinnare meditationem ſpecialem, ad com-
municandum in ſingulis ſeſtis Sanctorum;
guapropter eligere poteris quilibet ali-
quam ex jam propoſitis, & quæ conſfor-
mior fuerit diei & vitæ Santti. Si ta-
men videretur ſibi quiſpiam communica-
turus eſſe cum devotione majore, medi-
ante meditatione feſto magis abppropria-
ta, actionem eliget aut circumſtantiam
vitæ, disipoſitam in formd meditationis,
bunc in moqum:
I. Onſidera favorem quendam ſpecia
„ lem, quem fecerat Dominus San-
Go illi! Veluti ſi communicaturus es die
S. Jacobi Majoris; recole, quomodo
Chriſtus aſſumat eum ſecum in montem
Thabor, ad oſtendendam ei gloriam
ſuam! Reverſus & veſtigio, conſidera,
quam majorem operetur favorem Do-
minus tecum, dum non modo fſinit te
adhærere lateri fuo, ſed & ingreditur

corpus tuum; ſtude igitur diſponere te
ad

234 MEDITATIONES

ad imitationem Sancti, cum ſingulari-
bus virtutibus, pro conſequendis tam
ſingularibus favoribus. Vocaturus Chri-
ſtus Mathæum ad Apoſtolatum, voluit
à Mathæo vocari ad convivium! Idem te
vocat hodie Dominus ad menſam ſuam,
& ingreſſus domum pectoris tui, invitat

te ad epulum pretioſi corporis ſui. S.

Philippo propoſuit Chriſtus quæſtio-
nem arduam, unde emeret panes, pro
quinque convivarum millibus. Hic non
movet difficultatem ejusmodi, ſed fran-
git tibi ipſie panem cœli gratuitum.
Quam gaudebat S. Andreas, quando
conſpiciens Dominum, inaudiit dicen-
tem Baptiſtam: Ecce Agnus Dei! Quia
protinus accurrit, curloſus ſcire com-
morationem ejus. Audi idem dicentem
tibi hodie ſacerdotem, quando accedis
comeſturus eundem Dei Agnum. Læ-
tare de ſorte tua bona, die S. Matthiæ;
& mundare veluti vas electionis die
Apoſtoli S. Pauli: Quia excepturus es
pectore, non modo nomen ſed corpus
Domini; ſtude igitur accingere te, quo
modo iſti Juſti. Quodlſi ipſi ad acci-
Piendas Domini gratias, tu ad Kcikien
u

ngulrt⸗
nds tam
musChr.
1, vol
Idemte
1 ſoam,
imin
ſui 5.
Pelio.
es) ro
Hienon
Vd hn.
tuitun,
eneo
Giel⸗
Qi
e com⸗
jeentenn
Iecels
Le-⸗
thie
nis de
coli
te, i
1 eel⸗
No

AD USUM COMMUNICANTIIUM. 235

dum ipſum Dominum gratiarum, om-
nium gratiarum fontem.
II. Perpende, quam magni habuerint!
ſancti iſti Domini dona, eisque ſciverint
uti! Agnoſce, quam impertitur tibi
Dominus hodie gratiam ineffabilem, eâ-
que fruere in bonum tuum. Torrére
igitur igne amoris, adinſtar cujusdam
Laurentii: Quodſi præparavit ipſe cor-
pus ſuum pro menſa DEl ad prunas ar-
dentes; præœæparat Dominus hodie corpus
ſuum tibi in eſcam, ad ignem amoris
ſui. Quodſi Ignatius aliquis reputavit
ſe veluti triticum molendum dentibus
beſtiarum, ut panis fieret mundus; ipſe-
met ſe tradit tibi Dominus in panem can-
didum, molitum in paſſione ſua. Quodſi
S. Bartholomæus appoſuit convivio
æterno corpus ſuum excoriatum; offert
tibi Dominus in epulum corpus ſuum
totum flagellis dilaniatum & lacerum.
Quodſi S. Jacobus Chriſti fuit conſan-
guineus, & propinquus; conſanguineus
es & tu & popinquior ipſo; quia paſce-
ris carne & ſanguine Chriſti, tranſeunte
in venas & medullas tuas. Allabora igi-
tur præſeferre Chriſtum in omnibus,
eſſe

236 MEDIVATIONES

eſſe unum idemque cum ipſo. Quodſi
S. Joſeph cœteros antecelluir favore &
felicitate, quia potuit infantem divinum
toties ſumere in brachia ſua; Tu qui
ſumis eum ore, concludis peétore, creſce
in perfectione, ſicut in dignatione. S.
Lucæ licuit depingere Salvatoris iconem;
ſed licet tibi accipere ipſum originale,
& imprimere illud membranæ cordis
tui.
III. Rependere Domino gratias ſin-
gulares omnes hi Sancti, pro tam ſin-
gularibus donis. Exclamante S. Stepha-
no, quod videat IESUM ſtantem in
cancellis cœli; prorumpe ru in benedi-
Ktiones, videns eum in penetralibus ruis.
Magnifica Chriſtum cum S. Thereſia,
quod deſponſaverit ſe animæ tuæ, eique
donaverit pretioſa jocalia virtutum.
Quodſi Catharinæ dedit in arrham amo-
ris annulum aureum, donavit tibi in pi-
gnus gloriæ corpus glorioſum. Admi-
rare cum S. Auguſtino, quod immenſum
illud Deitatis mare, contineatur foſsà
Pectoris tui anguſta. Exalta eum cum
S. Ignatio, quod non modo Romæ, ſed
ubilibet ſit usqueadeo propitius tibi. Qui
S. Fran-

4
Dern
hod
totus
ſcere

Ppr.
Per

Med

Methe

Cuße
bote
tus
laho
ore
in m

0
.
Juanto
Krit e
us frr
Kdirr

tur i⸗

a i
Pira,

Chrid

Qochi
wore
ommm
Tu gi
e,cleſce
ne, 5
iconen
gin,
corc

iis ſn⸗
n ſi.
depht
Nem 1
heneit
eteſi,
, eigue
ttutum
mamd.

AMdl.

nelun
n UN
e, 1

,Er.

AD USUM COMMUNICOANTIUM, 237
S. Franciſco impreſſit ſtygmata, & S.
Bernardo ſugendum præbuit latus ſuum;
hodie traditur tibi, non per partes, ſed
totus intimatus cordi tuo. Diſce agno-
ſcere prærogativas tuas, quo magis ſcias
appretiare eas, & gratias agere Domino,
per ſæcula ſæculorum, Amen. .

Meditatio quadrageſima nona.

Methodus concinnandi multas Meditationes
alias.
Conformiter ad Meditationes hic propoſitas,
potes efformare alias; quæ, utpote par-
zus enucleationis propriæ, tuique fructus
laboris, mqjorem poterunt penes te exci-
tare devotionem. Id quod exequere hunc
in modum:
I. Onſidera, quanto cum anhelitu de-
ſideret Infans pectus maternum,
quanto affectet illud cum conatu: Sug-
gerit ei fames blanditias omnigenas; qui-
bus fruſtratis, confugit ad gemitus, ad
lachrymas & ſingultus, donec conſequa-

tur illud. Eodem cum affectu deſideran-

da tibi eſt ſacra Communio: Plora, ſu-

ſpira, ingemiſce, ora & præſtolare pectus

Chriſti. Subſilias veluti pullus Pelicani:
3

2382 MEDIIATIIONES

ad pectus apertum Auctoris vitæ tuæ.
Clames adinſtar corvi videntis orbatum
ſe rore cœli. Appete adinſtar viatoris
ſitibundi anhelans fontem aquarum vi-
ventium. Quære granum fſapidum ad
modum formicæ ſollicitæ, ſicuti & ca-
tellus micas panis de menſa Domini.
Hunc in modum præparabis te cum la-
chrymis & ſuſpiriis, cum affectu & dili-
gentia, cum oratione & mortificatione
ad Commumonem ſacram. Qud inten-
ſiora fuerint deſideria, quibuscum acce-
des; eo pleniores erunt fructus, quibus-
cum redibis.
II. Perpende pruritum, quocum
agnus tener involat in ubera matris; quam
blande prehendat, quam ſuaviter ſugat
ea! Feſtina & tu ad Communionem
ſacram, cum ardore conformi ad neceſſi=
tatem tuam; tanta cum alacritate, quan-
ta cum cognitione. Accurre cum cele-
ritate pulli gallinacei, ad eximendum
granum de roſtro beneficæ matris vo-
cantis eum; refugiens poſtmodum ſub-
tus alas brachiorum Chriſti, expanſo-
rum in Cruce. Protende manus adinſtar
ægri æſtuantis ſiti, ad vas pots figid.
P-

41

Appre

binoor
Degut
Dane
gens
leſtes,
Ill.
corpon
intans
Vellich
Uhncdin
Immur
ſugus
bbule.
A moe
unis,
Ui di
Konidr
1¹ A
lem,
Dron
Rm
hornn
lea

Mecd

ite tue.
Ortbetum
wiats
rumn i

idum 4

l e⸗
Domiot
cum lr.
1 l⸗
Gerrone
nd ioten⸗
Umn a
gultl

poen
6 3 guan
er ugt
mionenn
neceſ⸗
Obul⸗
m cel⸗
nendun

AD USM COMMUNICANTIUM. 239
Appropinqua cum ſolatio, veluti excu-
biator rigens gelu, igni qui foveat eum.
Deguſta, comede, delectare & ſatiare
Pane hoc cœleſti, voluptatem conjun-
gens emolumento; delibans delitias cœ-
leſtes, & eruens multiplicatos fructus.
III. Grates dic Domino, qui aluit te
corpore & ſanguine ſuo; non ſecùs ac
infans rejocillatus uberibus matris ſuæ
mellifluis, ſubridet, amplectitur eam, &
blanditur ei. Saluta JESUM vicibus
immuneris, non minus ac nauclerus nau-

fragus terram, cui appropinguat innatans

tabulæ. Accipe cum gratiarum actione, &
ad modum pauperis mendicabuli fruſtum
Panis, quod accipit quotidie ad portam
Viri divitis, ſuperfundens eum benedi-
Ctionibus. Proſternere adinſtar captivi
redempti, ad pedes Liberatoris tui uni-
ci. Accipe Dominum iſtum, veluti Pa-
trem, Fratrem, Amicum, Advocatum,
Expromiſſorem, Patrinum, Protecto-
rem; veluti Solem illuminantem te;
Portum ſuſcipientem te, Aſylum præ-
ſtans immunitatem, Centrum ubi qui-
eſcas, Principium bonorum omnium,
Medium felicitatum, & Finem omnium
eſi⸗

140 MEDIIATIONES

deſideriorum tuorum, per omnem æter-
nitatem, Amen.

Meditatio quinquageſima.
Quomodo ſumas ſanctiſſimum Sacramentum
ceu viaticum, ad eliciendam contri: cum
tionem ſuper peccatis.

I. ◻Onſiderans Fili mi, profecturum (ome
te de vita hac mortali ad æternam; egnoſe
memento, quod pro itinere hoc longo umhe
opus ſit tibi commeatu omnigeno; præ- (icut
ſertim pane hoc vitali, ad tranſitum Def
mortis tuæ propinquæ, Procedis de dlucen
mundo hoc ad alium, à lecto hoc ad wteh
tribunal Dei; perſpice ergo, quomodo enyeg
præpares te, per donam & integram (difn
Conteſſionem, per fervidam & ſanctam (Gum m
Comunionem. Surge & comede, dixit ur;
Angelus prophetæ; quia emeriendum tiolo,
tibi ſupereſt iter longum! Audi dicen- compn
tem tibi hodie idipſum Angelum Con- un
feſſarii ſolliciti, indicantis tibi pericu- untis
lum tuum: Fili mi leva cor tuum ad’ mam!
Deum, à creaturis ad Creatorem, à ſolo fiueih
ad polum, à terrenis ad æterna; quia auen
ignoras, an aſſurrecturus ſis de lectulo

iito;

S
=
=

emn Etel⸗

ma

OmmentK
uttr-

Nturum

ternam:
e ogo

rundrnn

elis e
Me
omod
gegran
lultmn
le, i
iendi⸗
dicel⸗
hetc.
Uud 1
. 10

AD USUM COMMUNICANIIUM. aAr
iſto, comede ad ſatietatem: nam exſpe-
Sat te via longa & periculoſa. Perpen-
de, quod tranſeundæ ſint tibi ſemitæ
nunquam calcatæ, petendæ regiones
nunquam viſæ: Satage obire confeſſio-
nem hanc cum circumſtantiis ultimæ,

cum perfectionibus poſtremæ, omnem

exerendo devotionis conatum. Vide,
quomodo expedias Comunionem iſtam;
agnoſcatur cultus tuus erga Sacramen-
tum hoc auguſtiſſimum, ex teneritudine,
quâcum ſumes illud vice hac ultima.
Defige in ſcopum hunc oculos brevi
claudendos, nec aperiendos unquam

4vitæ huic mortali: Fontes ſint hodie pe-

rennes fletůs, qui cras erunt exſiccandi.
Os iſtud brevi obſerandum & reſeran-
dum nunquam, pateat modo & dilate-
tur; quatenus repleatur epulo hoc deli-
tioſo. Scito manna eſſe abſconditum,
comparatum ad edulcandum tibi hau-
ſtum amarum mortis, tibi jam commi-
nantis. Voces emittat ad exorandam ve-
niam iſta lingua, quæ adhærebit brevi

faucibus tuis: Pectus iſtud factum jam

raucum, ſuſpiria exhalet doloris: Cor
iſtud, non longè abhinc ceſſurum in
Grie L eſcam

242² MEDATIONES
eſcam vermibus, paſcatur vero corpore
Chriſti, qui vocari voluit vermis ter-
ræ&: Viſcera iſta, amiſſura modo anhe-
litum vitæ, confortentur pharmaco hoc
immortalitatis: Tuque mi Fili, totus
quantus reſolvendus brevi in pulve-
rem & cinerem, ſtude transformari
in Dominum hunc Euchariſticum; qua-
tenùs hunc in modum permaneat ipſe in
te, & tu in ipſo, per æternitatem
gloriâ plenam.
II. Exſtimula fili fidem, conſiderans,
quod accipias in hoſtia iſta Dominum,
paucas poſt horas judicaturum te: Mo-
do venit ad te, & brevi ibis ad ipſum.
Dominus eſt ille, qui diſtriéctum 4 te
exiget ratiocinium totius vitæ; cujus
ad tribunal rigoroſum deportaberis pau-
lo poſt à lecto iſto. Memento ergoz
quod invitet te modo cum venia, qui
poſt neglectam contriturus eſt te cum
fulmine tremendo. Hic emollitur mu-
neribus: Offer ei cor contribulatum &
dolens ſuper offenſa ejus. Hic vincitur
lachrymis, ibi fruſtrabuntur preces.
Provolvere ad tribunal miſericordiæ ,

non protelans cauſam tuam usque ad

cribu⸗

40
Tribun
oc E.
Gikfere⸗
eſt ad
in cibr
feratu
lacet
folmin
ejns te⸗

Ee A

ſtram.
Milere
miſerie

cum P

bropiti

ll Viden

ſidere

eam.
iio di
le me

corpore
tmis ker⸗
do whe⸗
maco hoe
Ui, totus
pule⸗
Pformart
mj que⸗
tiple in
enitatecn

ſiderans,
omminum,
te: Mo⸗
diphn.
5t
ſos
rs pa⸗
0 ege⸗
i, Gu
le cun
tut uu⸗
umd
Gincitu
liece
corc/

r

AD USUM COMMUNICANTIOUM. 24 3

tribunal juſtitiæ. Vocatur Sacramentum
hoc Euchariſtia, ſive gratia & venia; ne
differas usque ad rigorem. Hic Agnus
eſt adeo manſuetus, ut concedat ſe tibi
in cibum famelico; ibi Leòô erit adeo ef-
feratus, ut dilaniet te culpoſum. Hic
tacet & diſſimulat crimina; ibi tonat &
fulminat terrores. Projice te ad pedes
ejus tempore opportuno, in quo dicen-
te Apoſtolo, operemur ſalutem no-
ſtram. Inclama cum Rege peœnitente:
Miſerere mei Domine ſecundùm magnam
miſericordiam tuam. Pecétus percute
cum Publicano ingemiſcens: Domine
propitius eſto mihi peccatori. Vocifera
cum cœco à Jericho: Domine liceat mi-
hi videre faciem tuam amabilem, quam
Videre deſiderant Angeli, Domine ut vi-
deam. Confitere peccata tua cum filio pro-
digo dicens: Pater, neque enim nega-
re me potes filium tuum; peccavi, fa-
teor, in cœlum & coram te; ſuſcipe me
in domum tuam, ſit pro me vel angu-
lus in cœlo tuo. Inſta cum Chananæa:
ESU fili David; licet diceres melius,
li Mariæ clementis; miſerere mei:
quia anima mea malé vexatur à dœmo-
L 2 nio.

244 MEDILYATIONES

nio. Pete & roga cum latrone: Domine
memento mei, cum veneris in regnum
tuum; quatenus conforteris à Chriſto
reſponſione illa dulciſſima: Hodie me-
cum eris in paradiſo, in gloria mes.

III. Poſtquam ſuſcepiſti Dominum

hunc Euchariſticum, eumque incorpo-
raſti pectori tuo, exclama Fili, cum
ſanéto ſene Simeone: Nunc dimittis
ſervum tuum Domine, ſecundum ver-
bum tuum in pace; nunc enimvero Do-
mine moriar cum ſolatio, quia in pace
tecum. Dic cum propheta regio: In
pPace in idipſum dormiam & requieſcam;
4 te Euchariſtico tranſibo ad te glorio-
ſum; à Deo quem ſuſcepi pectore meo,
ad Deum qui ſuſcipiet me in cœlum
ſuum: Et quandoquidem licuit mihi
uniri tecum hic per Communionem.
ſpero uniri tecum illic per Beatitudinem,
Recole cum S. Paulo: Mihi vivere Chri-
ſtus eſt & mori lucrum. Offer ei ani-
mam dicens cum S. Stephano: Domine
JESU accipe ſpiritum meum: Sed &
cum ipſiſſimo IESU: Pater in manus
tuas commendo ſpiritum meum; de ma-
nibus tuis prodivit, in manus tuas re-
verta-

Verte
Nol
Were
pece
mea
nid,

equn
Cant
cuR
vum
dum
ſerie⸗
Kique
moye
ſpiri
Agno
elli⸗
tis
cſt iſ
nus
Prorm
Perit
tuam
Qlamn
in
Don

Domine
h tegnum
Chrdo
lodie me⸗
mes.,
hominumn
incorpo⸗
lli, cum
imittis
lam ver⸗
vero Do⸗
in pre⸗
gio: I
bieſenm
e glori⸗
re meo,
ClI
Mionem,
. ei a⸗
Domin
del
de N.
tuns ſj
ſettl.
4

4AD
. 5

vertatur! Et audi tibi
Trinur udi tibi reſpon .
eccata i ane fari
H e uͤie magna eſt lariſen
mea here abitur tibi, videlic .⸗
IV. Poſt Siorir⸗ ns
edunct eſt ur — tot favores
Zannum eſt de itas rependas grati
n — inſtar cygni molibundi
um teuerimu ne; ſitque canticum
Jan inc bi ns cx nunc, & producen.
— ca o per omnia ſæcula: Mi-
— eniniai æternum cantab .
Sique neh inguàâ, corde Toquerey 0.
e egueuu labia, moveantur ſi 4
Kii,. — præcordia .
uEnoſe ntùm tibi fecerit bonum Kex
li, ven ens ad inviſendum te, quòè
us Abens 20 nvſenclum ipſum. Pignus
nus vi veci ſni; eerer 6 Dent
ds n di ſu enit exſe
prorr iſto; in anum quod medere 6
Derit ori cancum⸗ venit ad dom un
em cunt N as ad regnum ejus. Rx-
Ham: cum Rege ſancto: Lwelatus ſinn
is gur iRa ſunt mihi, in domum
imus: O Auam bona mulenunt
3 mihi

246 MEDITATIONES AD USUM COMM.
mihi nova, ibo in domum Domini!
Non ibo ſolus, ſed ibimus; ibit comita-
ta animam meam Virgo beatiſſima Ma-
ter mea & Domina; ibit ſanctus meus
Titularis, Angelus meus, ſancti mei pa-
troni & advocati ibunt. Conclude ver-
bis illis ſolatio plenis, quibus exſpiravit
humilis S. Franciſcus: Me exſpectant
juſti, donec retribuas mihi: Sique lu-
Gaberis in agone, compara te IESU
Chriſto, & cum ipſo ſolare te: Conſi-
dera, quod propinaverint Domino tuo
fel & acetum in agone ejus maximo;
tibi & contra dederit ipſe Dominus car-
nem & ſanguinem ſuum in agone tuo:
Exſpiravit Ehriſtus in brachüs Crucis,
tu vero moreris inter brachia ipſius Do-
mini tui, pro te nunquam non aper-
ta. Chriſto aperuerunt latus lanced di-
1à; & obſignavit ipſe cor tuum ſacra-
tiſſimà hàc hoſtiä. Inclinat IESUS.
caput ſuum, & præmonſtrat tibi vulnus
lateris, dicens: Ingredere per oſtium
iſtud ſemper patens, ad paradiſum; ubi
laudes, contempleris, videas & ames
Deum tuum, eoque fruaris per
omnia ſæcula ſæœculo-
rum, Amen.

Ppinwit

Pectunt
gue⸗ j.
ES
Co.
no tud
wimno;
⸗
e lud:
ucis,
8 Do⸗-
6ppel⸗
ei d
ſacte⸗
1605
olans
Kium
1 ubi

MEDITATIONUM
Series.

x1. MkEdimio: Quanta eum plenitudine
atiæ pe Ta fuerit Mater Dei,

ad ſuſcipiendum Verbum æternum.

2. De convivio lii prodigi, applicato S§.

Communioni.
3. Communicandum cum mente Centurio-
4. Communicandum cum pde Chananææ.
5. De Manna ſgura Sacramenti: Conſi-
deratur diligentia in colligendo, vo-
Iuptas in manducando & circamſtan-
tia in aſſervando. W
6. Qualiter communices cum devotione Za-
chæi. S
7. Qualiter communices cum fiducia mulie-
ris contingentis fimbriam veſtis Cbri-

L 4 8. De

248 t) o°(S
8. De introitu Areæ faderiz in domum
Obededon; & de benedictionibus, 1†.
bus vepleta eſt domus.
.Communicandum cum humilitate Perri.
1. Quali cum ſollicitudine ſuſcipiat Domi-

num Martba, guali cum devotione

Magdalena.

11. De convivio quo excipit Joſepb fratres

Jſuos.
12. Quomodo fumas Dominum cum bami
litate Publicaeni. .
13. De Ma- eenzie qud 2 ife avit Sah.

mon um; 8y de pompa quä
nn; applicativè ad S. Com-

dedicavit
munionem.

14. De fonte aquarum viventium, quen
aperuit Dominus in corde Samarifana,

alluſivè ad S. Communionem.
15. Quomodo communices cum reverentia

Trapbinorum alſiſtentium Tbrono

Dei.
16. Quomodo communices, veluti in Con-
veivio ſolenni.

17. Quomodbo ſu ſeipiaæs Dominum cum gaa-

dio Simeonn.
18. Quomodo ſuſcipias Dominum in miglii
cænaculo animæ.
19. De

6 Nmin
lu

ite Em
iet Dne
Aooriut

4 ute
n lmn

i
1e,

, N
ritm,
8

Wm

110
ℳ.

0

ſ) o(n . 249
19. De rgfectione in quinque panibus, allu-
ſvè ad S. Communionem.
20. De favo Samiſonu, applicativè ad S.
Communionem.
21. De Convivio Simeonis leproſz, & de
Pænitentia Magdalenæ, alluſßevò ad S.
Communionem.
22. De ove perdita, vecuperata & refocil-
lata pane cli.
23. De mala præparatione boſpitis ejecti de
convivio.
24. De bonore Miphiboſet collocati ad men-
Jam regiam.
25. Quales gratias egerit Diſcipulus prædi-
lectus, reclinatus ad pectus Magiſtri
lui in cœna.
26. De convivio Regis Dr-. .
27. Inviſere Infantem Euchariſticum, ads-
rando eum cum 3. Regibas, & offe-
vendo ei munera.
28. Comparationem inſtitue tuæ vilitatis
cum magnitudine Domini.
29. De Cæna magna applicativè ad S.
Communionem. .

30. Ad ſumendum Dominum, veluti the-

ſaurum abſconditum in Sacramento.

L 5 31. A-

2 5:. ) 0° (Ee

31. Accedendum ad Communionem cum

fervore Cæcorum illuminatorum d

Chriſto.
32. Ad ſuſcipiendum Dominum, quem ad-

modum ſuſceptus fuit in domo Lacha-

riæ.
33. Quomodo non invenerit diverſorium in
Bethlehem Infaus divinus, applicat.
ad S. Communionem.
34. Quibuscum ſenſibus ſumas §. Sacra-
mentum, veluti granum tritici ſemina-
tum in pectore tuo.
35. Qud mente ſuſcipias Dominum exulan-

tem in gabto cordis tui.

36. De convivio nuptiali Canæ, redubétivè
ad S. Communionem.
37. Qualiter ſuſcipias JESUM Infantem
perditum & recuperatum in Altari.
38. De epulo quod inſtruxerunt Domino
Angeli in deſerto, applicat. ad . Com.

39. Ad ſuſcipiendum Dominum cum tri-

umpho palmarum.

40. Comporatur diſpoſitio bona Joannis

cum diſpoſitione mala Judæ in cæna.
41. Qualiter communices in quadam cir-
cumſtantia S. Paſſtonis.
4². Qa-

441

43.

44

4 .]

6

denn AMN.
1
foru 6

lent .
Latle⸗

Hriumis

Oplan.

Seri-
ſnne.

rllr

el

inun
eri

Dmi .

C
n r. S

hoiti
l⸗

W ) ° (n a1
42. Qualiter communices cum licentia Tho-
maæ tangentis latus Chriſti.
43. De epulo z. diſcipulorum in Emaus, ad
ſuſcipiendum Dominum qud peregri-
num.
44. Quomodo excipias Dominum cum Mag-
dalena velati hortulanum animæ tux.
45. Lualiter ſuſcipias Dominum ut Regem,
utt ſponſum, ut Medicum, Ducem, Ju-
dicem, Paſtorem & Magiſtrum.
46. Qualiter ſuſzipias Dominum ut Crea-
torem, Redemptorem, Benefaktorem
Wσ Glorifccatorem.

47. Quomodo communices in omnibus feſtis

Domini.
48. Quomodo communices in omnibus feſtis
Sanctorum.
49. Quomodo concinnes alias Meditationer.
50. Quomodo ſumas §S. Sacramentum ceu

Meditationum aſſignatio ad
Dominicas & Feſta totius anni.
JANUARIUS.
eneychr? 47. g. 46. Mecditaticd
Etiphaniæ zy. Medi.
W L. 6⁶ Domini-

22* W o(S
Dominicæ infr. octav. Epiphan. 27. Med.
2. Dominica poſt Epiph. z26. Med,
3. Domin., poſt Epiph., 2. Med.

FEBRUARIUS.

Purificationis 17. Medit.
S. Mathiæ IS. Medit.
4. Dominica poſt Epipb. J. Med
Dom. Septuageſimæ 20. Med.
Dom. ſexageſimæ 3y. Med,.
Dom. Quinquageſ. yI. Med.

MARTIUS,

S. Joſephi II. 32. Medit.
Annuntiat. B. V. 1. Meditat,
I. Dominica quadr. 35. Med,
2. Domin. quadr. a. Med.
3. Dom. quadr. g4. Medit,
4A. Dom. quadr. Tg. Med,
Dom. paſſ. 2. Med.
Dom. Palmar. 29. Med

AbkRlILIS.
Zuo 406. Med.
aſchat. Dom, 3y. Med.

—

Paſehar.

,M

.

) °(S 243
FEaſchat. fer. 2. 22. Med'.
Paſebat. fer. 2. 24. Med.
Dominica Quaſimodog. a2. Med.
2. Domin. poſt paſeba. 22. Med.
3. Domin. p. paſeha. Y. Med.
4. Domin. p. paſcehba. 5. Med.
5&& Domin. p. paſcha. I5. Med.

Philippi Jacobi ag. atque etiam 19. Med.
Inventio S. Crucit zo. ſive etiam 4l. Med.
Apparitio Micbaelis. Ir. Med.
Angeli cuſtod. 3. Med.
Aſcenſio Dom. 47. ſive 46. 4. Med.

Domenige poſt Aſcenſ. 24. Med.
Penteoſt. Dominica ar. Med.

Pentecoſt. fer. 2. 20. Med.

Pentecoſt fer. 3. 12. Med.

Trinitatis 26. Med.
IUNIVUS.

Jobannis 25. ſive 32. Med.

Petri Pauli 9g. Med.

Corporis Chriſti Io6. Med.
Domin. oct, Corp. Chriſti zg. Medit.

LP 7 3. Vomin.

254 S) °(S

3. Domin. poſ pentecoſt. 22. Med.

4. Domin. poſt petec. 9. Med.
5. Domin. poſt pentec. 6. Med.

ULIUS.

Viſitationis B. V. 322. Med.
Magdalenæ al. Med.
S. Annæ 30. ſive I. Med.
6. Dom. poſt pentecoſt. 19. Med.
7. Dom. poſt. pentec. 7. Med.
9. Dom. poſt pentec. II. Med.,
9. Dom. poſt – I4. Med.
10. Dom. poſt pent. I2. Med.

AUGUSTyUOC.

Mariæ ad nives I. Med.
Tranifgurationis a2. Med.
Laurentius 34. ſive 45. Med.
Aſſumption. B. V. Io. Med.
Bartholomaus as. Med.
1I. Domin. poſt pent. 16. Med.

12. Domin. poſt pent. z25. Med.—
13. Domin. poſt pent. 3. Mecd
14. Domin. Poſt Penz. 2. Med.

SEPTEM.

6590 °(
SEPTEMBER.
Nativitas B. V. I. Med.
Mathaus gS5. Med.
Michael zz. Med.
15. Dom. poſt pent. 2. Med.
16. Dom. poſt pent. r. Med.
17. Dom. poſt pent. 5. Med.

18. Dom. poſt pentec. 15. Med.

OCTOBER.

S. Lucas aé. Med.

S. Emon Jud. ab5. Med
19. Dom. poſt pent. 20. Med,

20. Dom. poſt pent. 24. Mede

271. Dom. poſt pent. 25. Med.

22. Dom. poſt pent. 26. Med,
23. Dom. poſt. pent. 25. Med.

NOVEMBER.
Omn. Sanct. 20. ſive 4r. Med.

Martini 25. Med.

Præſentat. B. V. 1. ve 37. Med.

Catharinæz ar. Med.

Andreæ zs. ſive I9. Med.

25 5

24. Doininz.

250 ) °(S
24. Domin. poſt pent. 30. Med.
1. Domin. Advent. 37. Med,.
2. Domin. Advent. 34. Med.
3. Domin. Advent. a6. Med.

DECEMBER.
Conceptio B. V. 1. Med. W△
Eæxſpectatio B. V. 22. ſive 33. Med. Iheul
Tbomæ aa Med. Eckel
4. Domin. Aqv. 1o. Med. (ſſch
Nativitas Domin. 33. Med. §8. Pl
Srephani g5. ſive 4a9. Meg ſiann
Zoannis Evan. 2r. ſive go. Med. ee
Innocentium 1r. Medit. üiiſche

Domin. octavæ Nativ. 17. Meditas.—« Dn
. ADbffe
“

N meinem Buch⸗Laden findet ſich auch

des Verſetzers Philoſophia moralis
Theſauri. Theatre des vertus morales.
Eckel der Welt. Degout dumonde Fran⸗

tzoͤſiſch. Perfectio vitæ Chriſtianæ ex

S. Philippo Nerio. Cogitationes Chri-

ſtianæ, auch Teutſch: Chriſtliche Gedan⸗

cken auf alle Tag des Monaths. Hiſto⸗
riſcher Aus⸗Zug der Heil. Schrift von

Fleury. Blicker Chriſtlicher Wahrheiten.

Opffer des Glaubens und Lieb zum Heil.
Altars⸗Sacrament. Paſchal. de Veri-

tate Religionis Chriſtianæ. Effigies ſæ-
culi noſtri. Vier letzte Ding des Men⸗

ſchens. Oraculum prudentiæ. Com-
munions-Betrachtungen von
Gracian Teutſch.

MEDTTAIIONES
AD USUM
COMMUNICANTIUIM.

Cum

SACERDOTUM

Tum

LAICO 5RIM,

DouINEIS ET FENTIS
R 1ozi ANNI.

BALTHASARO GRACHANG

Soc. IESsO0 —
Sacerdote pridem conſeript
Idiomate Hiſpano,
Nunc primum latinè veddit«e,. N
ssseSSSEEce 8
Wirceburgi typis Marci Antonii Engmañ
Typographi Aulici 1744.

Sumptibus Lochneri & Mayeri Bibliopol.

Norimb. 1744.

O SBalance Q

Focus

14

13

12

VierFarbSelector Standard*-Euroskala Offset

Copyright 4/1999 VXyMaster GmbhH wwW.yXymaster. com

α